Δημοσίευση αιτήσεως καταχωρίσεως κατά την έννοια του άρθρου 6 παράγραφος 2 του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 2081/92 για την προστασία των γεωγραφικών ενδείξεων και των ονομασιών προέλευσης των γεωργικών προϊόντων και των τροφίμων

(2004/C 84/06)

Η δημοσίευση αυτή παρέχει το δικαίωμα υποβολής ενστάσεως κατά την έννοια των άρθρων 7 και 12 στοιχείο δ) του εν λόγω κανονισμού. Οποιαδήποτε ένσταση στην αίτηση αυτή πρέπει να διαβιβάζεται μέσω της αρμοδίας αρχής ενός κράτους μέλους, ενός κράτους μέλους του ΠΟΕ ή μιας αναγνωρισμένης τρίτης χώρας σύμφωνα με το άρθρο 12 παράγραφος 3, εντός προθεσμίας έξι μηνών από την παρούσα δημοσίευση. Η δημοσίευση αιτιολογείται από τα στοιχεία που ακολουθούν, ιδίως το στοιχείο 4.6, με τα οποία θεωρείται ότι η αίτηση δικαιολογείται κατά την έννοια του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 2081/92.

ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΣ (ΕΟΚ) αριθ. 2081/92 ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ

ΑΙΤΗΣΗ ΚΑΤΑΧΩΡΙΣΗΣ: ΑΡΘΡΟ 5

ΠΟΠ (x) ΠΓΕ ( )

Αριθμός φακέλου που δίδεται από το κράτος μέλος: -

1. Αρμόδια υπηρεσία του κράτους μέλους Όνομα: Institut national des appellations d'origine

Διεύθυνση: 138, avenue des Champs-Élysées - F-75008 Paris

Τηλέφωνο (33-1) 53 89 80 00

Φαξ (33-1) 42 25 57 97

2. Αιτούσα ομάδα 2.1. Ονομασία: Syndicat Interprofessionnel de l'Olive de Nice

2.2. Διεύθυνση: Box 116, Min Fleurs 6, F-06296 Nice Cedex 3

Τηλέφωνο (33) 04 93 83 33 90

Φαξ (33) 04 93 21 25 87

2.3. Σύνθεση: - Μέλη: όλα τα νομικά ή φυσικά πρόσωπα που παράγουν, μεταποιούν, συσκευάζουν ή διαθέτουν στο εμπόριο Olive de Nice.

- Διοικητικό συμβούλιο: τα 12 μέλη του διοικητικού συμβουλίου αποτελούνται από 6 εκπροσώπους των παραγωγών, 3 εκπροσώπους των συνεταιρισμών, 2 εκπροσώπους των ιδιωτών μεταποιητών και 1 εκπρόσωπο των συσκευαστών

3. Τύπος του προϊόντος: Κλάση 1-6 - Μεταποιημένα οπωροκηπευτικά

4. Περιγραφή της συγγραφής υποχρεώσεων (σύνοψη των όρων που προβλέπονται στο άρθρο 4, παράγραφος 2)

4.1. Ονομασία: "Olive de Nice"

4.2. Περιγραφή - οι επιτραπέζιες ελιές "Olive de Nice" είναι μικρόκαρπες ελιές (μεταξύ 50 καρπών τουλάχιστον και 70 καρπών το πολύ ανά 100 γραμμάρια) με αποχρώσεις από πρασινοκίτρινο έως καφέ ή χρώματος οινολάσπης έως μαύρο ιώδες· πρέπει να είναι σφικτές, με πούλπα που να αποσπάται εύκολα από τον πυρήνα, και να παρουσιάζουν ελαφρά πικράδα, και να χαρακτηρίζονται από απουσία οξύτητας και να έχουν τη γεύση των ξηρών καρπών·

- η ελαιόπαστα "Olive de Nice" πρέπει να έχει χαρακτηριστικό χρωματισμό οινολάσπης, χρωματισμός που δεν πρέπει να είναι ούτε πράσινος ούτε πολύ σκουρόχρωμος· η πάστα πρέπει να είναι παχύρρευστη, λεπτή με αρώματα που υπενθυμίζουν τους ξηρούς καρπούς, συγκρίσιμα με τα χαρακτηριστικά αρώματα του ελαιολάδου.

Οι ελιές και η ελαιόπαστα προέρχονται βασικά από την ποικιλία Cailletier.

4.3. Γεωγραφική περιοχή: Η γεωγραφική περιοχή εκτείνεται σε 99 κοινότητες του διαμερίσματος των Alpes-Maritimes: Aiglun, Antibes, Aspremont, Auribeau-sur-Siagne, Le Bar-sur-Loup, Beaulieu-sur-mer, Bendejun, Berre-les-Alpes, Biot, Blauzasc, La Bollène-Vésubie, Bonson, Bouyon, Breil-sur-Roya, Le Broc, Cabris, Cagnes sur mer, Cannes, Le Cannet, Cantaron, Carros, Castagniers, Castellar, Castillon, Châteauneuf-Villevieille, Châteauneuf-de-Grasse, Clans, Coaraze, La Colle sur Loup, Colomars, Conségudes, Contes, Cuébris, Drap, Duranus, L'Escarène, Eze, Falicon, Les Ferres, Fontan, Gattières, La Gaude, Gilette, Gorbio, Gourdon, Grasse, Lantosque, Levens, Lucéram, Malaussène, Mandelieu-la-Napoule, Massoins, Menton, Mouans-Sartoux, Mougins, Nice, Opio, Pégomas, Peille, Peillon, Peymeinade, Pierrefeu, Revest-les-Roches, Roquebillière, Roquefort-les-Pins, Roquestéron, Roquestéron-Grasse, La Roquette-sur Siagne, La Roquette-sur-Var, Le Rouret, Saint-André, Saint-Blaise, Saint-Cézaire-sur-Siagne, Saint-Jeannet, Saint-Laurent-du-Var, Saint-Martin-du-Var, Saint-Paul, Sainte-Agnès, Saorge, Sigale, Sospel, Spéracédès, Le Tignet, Toudon, Touet-Escarène, La Tour-sur-Tinée, Tourette-du-Château, Tourette-Levens, Tourette-sur-Loup, Tournefort, La Trinité, La Turbie, Utelle, Valbonne, Vallauris, Vence, Villars-sur-Var, Villefranche-sur-mer, Villeneuve-Loubet.

Η αγροτική αυτή περιοχή αντιστοιχεί στις παραδοσιακές συνήθειες φύτευσης του ελαιώνα και στην καλλιέργεια της ποικιλίας Cailletier, (η παρουσία ή μη της ποικιλίας αυτής στους ελαιώνες συνιστά ένα καλό δείκτη του γεωγραφικού πλαισίου που χαρακτηρίζει την προέλευση), στις συνήθειες εγκαταστάσεως των μονάδων μεταποίησης και βασίζεται στα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του φυσικού περιβάλλοντος (τοπογραφία, εδαφολογία, κλιματολογία).

Τα βόρεια όρια της καλλιέργειας συμπίπτουν γενικά με το ανώτατο όριο της καλλιέργειας της ελιάς και το νότιο όριο της θερμοβροχομετρικής ζώνης "αλπική, υποαλπική ορεινή". Τα όρια αυτά είναι σαφή, γιατί συναρτήσει του υψομέτρου και του γεωγραφικού μήκους, το ψύχος καθίσταται περιοριστικός παράγων.

Τα νότια όρια οριοθετούνται από τη Μεσόγειο Θάλασσα. Τα ανατολικά όρια αντιστοιχούν με τα σύνορα μεταξύ της Γαλλίας και της Ιταλίας. Τα δυτικά όρια καθορίζονται από την κοιλάδα του La Siagne στον ελαιώνα της περιοχής της Vare και συμπίπτουν γενικά με τα όρια επεκτάσεως της ποικιλίας Cailletier.

4.4. Απόδειξη καταγωγής: Οι επιτραπέζιες ελιές και η ελαιόπαστα μπορούν να διατεθούν στο εμπόριο με την ελεγχόμενη ονομασία προέλευσης Olive de Νice μόνο αφού λάβουν πιστοποιητικό εγκρίσεως που εκδίδεται από το Institut national des appellations d'origine με τους όρους που ορίζονται από διατάγματα και αποφάσεις που αφορούν την έγκριση των προϊόντων που προέρχονται από την ελαιοκαλλιέργεια που επωφελούνται ονομασίας προέλευσης ελεγχομένης.

Όλες οι εργασίες που αφορούν την παραγωγή της πρώτης ύλης και την επεξεργασία πρέπει να πραγματοποιούνται εντός της οριοθετημένης γεωγραφικής περιοχής.

Όσον αφορά την παραγωγή της πρώτης ύλης η διαδικασία προβλέπει:

- ταυτοποίηση του αγροτεμαχίου: η ταυτοποίηση αυτή συγκεκριμενοποιείται με την έκδοση του καταλόγου των αναγνωρισμένων αγροτεμαχίων που είναι κατάλληλα για να παράγουν την ονομασία Olive de Nice, δηλαδή τα αγροτεμάχια που έχουν δηλωθεί από τον παραγωγό, τα οποία πληρούν τα κριτήρια όσον αφορά τον τόπο φύτευσης και τους κανόνες παραγωγής (ποικιλία, τρόπος μόρφωσης του ελαιώνα),

- δήλωση της συγκομιδής: η δήλωση αυτή συντάσσεται ετησίως από τον ελαιοπαραγωγό ο οποίος δηλώνει την έκταση που βρίσκεται σε παραγωγή, την ποσότητα των ελιών που παρήχθησαν με την τήρηση της καθορισμένης απόδοσης, τον προορισμό των ελιών (ζαχαρουργία, τόπος επεξεργασίας),

Όσον αφορά την επεξεργασία, η διαδικασία προβλέπει:

- δήλωση παρασκευής: αυτή συντάσσεται από τον παρασκευαστή ο οποίος δηλώνει ετησίως τη συνολική ποσότητα του παρασκευασθέντος προϊόντος,

- αίτηση πιστοποιητικού εγκρίσεως: αυτό επιτρέπει να ταυτοποιείται ο τόπος αποθήκευσης των προϊόντων καθώς και όλοι οι περιέκτες που περιέχουν τα προϊόντα αυτά.

Η διαδικασία συμπληρώνεται από αναλυτική και οργανοληπτική εξέταση με τις οποίες ελέγχονται η τήρηση της ποιότητας και η τυπικότητα των προϊόντων.

Τέλος, κάθε παραγωγός ή παρασκευαστής ο οποίος έχει λάβει πιστοποιητικό εγκρίσεως υποχρεούται να συντάσσει ετησίως μία δήλωση των αποθεμάτων του.

4.5. Μέθοδος παραγωγής Ποικιλία και τρόπος μόρφωσης του ελαιώνα

Οι επιτραπέζιες ελιές και η ελαιόπαστα προέρχονται αποκλειστικά από ελιές της ποικιλίας Cailletier. Εντούτοις, επιτρέπεται εντός κάθε ελαιώνα, η φύτευση ελαιοδένδρων επικονιαστριών ποικιλιών ή παλαιών τοπικών ποικιλιών, κυρίως των ποικιλιών όπως οι Arabanier, Blanquetier, Blavet, Nostral, Ribeyrou όταν είναι διατεταγμένες κατά τρόπο αρμονικό και χωρίς ο αριθμός τους να υπερβαίνει το 5 % του αριθμού των ελαιοδένδρων σε κάθε εξεταζόμενη καλλιεργητική ενότητα. Επιτρέπεται η χρήση των ελιών που προέρχονται από τις επικονιάστριες ποικιλίες ή τις παλιές τοπικές ποικιλίες αποκλειστικά για την παραγωγή ελαιολάδου με την προϋπόθεση ότι η αναλογία των ελιών αυτών δεν θα υπερβαίνει το 5 % του συνόλου των χρησιμοποιουμένων ελιών.

Κάθε ελαιόδενδρο πρέπει να διαθέτει μια ελάχιστη επιφάνεια 24 τετραγωνικών μέτρων.

Τα ελαιόδενδρα πρέπει να κλαδεύονται τουλάχιστον μία φορά ανά διετία. Τα απόκλαδα πρέπει να απομακρύνονται από τους ελαιώνες πριν από την επόμενη συγκομιδή. Οι ετήσιες καλλιέργειες επιτρέπονται μόνο σε αρδευόμενους ελαιώνες στους οποίους τα δένδρα έχουν ηλικία τουλάχιστον 5 ετών.

Οι ελαιώνες πρέπει να συντηρούνται κάθε χρόνο, αλλά απαγορεύεται οποιαδήποτε κατεργασία του εδάφους από την 1η Σεπτεμβρίου έως το τέλος της συγκομιδής κάθε ελαιώνα, με εξαίρεση τις εργασίες που έχουν σκοπό τη σπορά για χλωρά λίπανση οι οποίες μπορεί να γίνουν έως και 30 Οκτωβρίου.

Επιτρέπεται η άρδευση κατά την περίοδο της βλαστήσεως και μέχρι την ωρίμανση.

Συγκομιδή των ελιών

Εκτός από εξαιρετικές περιπτώσεις, η απόδοση των ελαιώνων δεν πρέπει να υπερβαίνει τους 6 τόνους ελιών ανά εκτάριο.

Η ημερομηνία έναρξης της συγκομιδής των ελιών καθορίζεται με νομαρχιακή απόφαση μετά από πρόταση των υπηρεσιών του Institut national des appellations d'origine.

Οι ελιές πρέπει να συγκομίζονται το νωρίτερο από την αρχή της ωρίμανσης, ήτοι όταν το 50 % τουλάχιστον των ελιών έχουν χρώμα οινολάσπης. Οι ελιές πρέπει να συλλέγονται απευθείας από το δένδρο χωρίς τη χρήση προϊόντων που προκαλούν πτώση του καρπού, ή να συγκομίζονται με παραδοσιακό ράβδισμα ή με ράβδισμα που υποβοηθείται με μηχανικούς δονητές με υποχρεωτική συγκέντρωση των καρπών σε ελαιόπανα ή σε άλλους αποδέκτες κάτω από το δένδρο.

Οι ελιές που συλλέγονται από το έδαφος ή έχουν πέσει στα ελαιόπανα ή σε άλλους αποδέκτες πριν από τη συγκομιδή πρέπει να διατηρούνται ξεχωριστά από τις παρτίδες των ελιών που μπορούν να έχουν την ονομασία προέλευσης. Οι ελιές πρέπει να αποθηκεύονται και να μεταφέρονται σε κιβώτια ή σε καφασωτά παλετοκιβώτια.

Συνθήκες επεξεργασίας

Πριν από την προετοιμασία τους οι ελιές ταξινομούνται κατά μέγεθος, υφίστανται διαλογή και πλένονται. Το μέγεθός τους πρέπει να αντιστοιχεί σε αριθμό καρπών που περιλαμβάνεται μεταξύ 50 καρπών τουλάχιστον και 70 καρπών το πολύ ανά 100 γραμμάρια. Οι ελιές πρέπει να είναι ακέραιες, να μην είναι λιωμένες ούτε σπασμένες, με αποχρώσεις από πρασινοκίτρινο έως καφέ ή από χρώμα οινολάσπης έως μαύρο ιώδες. Οι ελιές παρασκευάζονται σύμφωνα με τις τοπικές συνήθειες σε άρμη που περιέχει 12 % κατ' ανώτατο όριο χλωριούχο νάτριο σε σχέση με το βάρος του νερού. Εκτός από το χλωριούχο νάτριο δεν επιτρέπεται η προσθήκη κανενός άλλου χημικού ή συντηρητικού προϊόντος.

Η άρμη διατήρησης των ελιών δεν μπορεί να έχει περιεκτικότητα χαμηλότερη από 8 % σε χλωριούχο νάτριο.

- Επιτραπέζιες ελιές: οι επιτραπέζιες ελιές διατηρούνται σε άρμη κατά τη διάρκεια ελάχιστης περιόδου 3 μηνών. Δεν αποτελεί ελάττωμα η παρουσία κατά το μάλλον ή ήττον σημαντική ποδίσκων, οι οποίοι είτε είναι προσκολλημένοι στις ελιές είτε είναι ελεύθεροι στο διάλυμα, αλλά αποτελεί αυτό χαρακτηριστικό της ονομασίας προέλευσης.

- Ελαιόπαστα: οι ελιές διατηρούνται σε άρμη τουλάχιστον 6 μήνες πριν μεταποιηθούν, προκειμένου να αφαιρεθεί οποιαδήποτε πικράδα και να αποκτήσει μεγαλύτερη γλυκύτητα το τελικό προϊόν. Η ελαιόπαστα λαμβάνεται αποκλειστικά με:

- αφαίρεση του πλεονάζοντος νερού και αφαλάτωση των ελιών που προορίζονται αποκλειστικά για την παρασκευή ελαιόπαστας,

- φυγοκέντρηση των ελιών προκειμένου να απομακρυνθεί ο πυρήνας,

- ομογενοποίηση της ελαιόπαστας με προσθήκη ελαιολάδου ονομασίας προέλευσης Olive de Nice σε αναλογία 7 % κατ'ανώτατο όριο του βάρους της πάστας.

4.6. Δεσμός: Οι επιτραπέζιες ελιές και ελαιόπαστα με ονομασία ελεγχομένης προέλευσης "Olive de Nice" εντάσσονται στο φυσικό περιβάλλον, την ιστορία και την τεχνογνωσία της περιοχής.

Φυσικό περιβάλλον

Η γαλλική ελαιοκομική ζώνη βρίσκεται στο ανώτατο κλιματικό όριο της καλλιέργειας της ελιάς. Συναντούμε επίσης ίχνη της επεκτάσεως της καλλιέργειας αυτής με επιλογή και προσαρμογή. Σε ένα δύσκολο κλιματικό πλαίσιο και για ένα δεδομένο τύπο εδάφους, μόνο η ποικιλία που βρίσκεται σε τέλεια αρμονία με το φυσικό περιβάλλον επιβάλλεται και φθάνει στην παραγωγή. Πρόκειται για την ποικιλία Cailletier για την ονομασία προέλευσης "Olive de Nice".

Ο ελαιώνας της περιοχής της Νίκαιας ευρίσκεται στο κέντρο μιας περιοχής που χαρακτηρίζεται από έντονο ανάγλυφο και ανθρακικά εδάφη. Η καλλιέργεια γίνεται σε λοφώδεις περιοχές, παράκτια οροπέδια και σε εδάφη με απότομες κλίσεις οι οποίες έχουν διευθετηθεί σε αναβαθμίδες.

Το κλίμα της ελαιοκομικής ζώνης είναι παραλλαγή του μεσογειακού κλίματος με επιδράσεις ορεινού κλίματος, με ήπιες θερμοκρασίες, σημαντικότερες βροχοπτώσεις απ' ό,τι στην Basse Provence, εξαιρετική ηλιοφάνεια και κυρίως χαρακτηρίζεται από μετρίως σφοδρούς ανέμους. Σ' αυτό το πλαίσιο που κυρίως χαρακτηρίζεται από την απουσία ισχυρών ανέμων, η ποικιλία Cailletier έχει επιβληθεί διαμέσου των αιώνων ως η κυριαρχούσα ποικιλία στον ελαιώνα της περιοχής της Νίκαιας.

Η ποικιλία αυτή συνδέεται σε τέτοιο βαθμό με την ελαιοκομική περιοχή της Νίκαιας ώστε υπάρχουν συνώνυμα που τη συνδέουν μ'αυτή όπως: Petite olive de Nice, Olivier de Grasse (ονομασία κοινότητας που βρίσκεται πλησίον της Νίκαιας), Grassenc.

Ιστορία

Περισσότερο από 2000 χρόνια συναντάμε την ελαιοκαλλιέργεια στην περιοχή των Alpes-Maritimes και μάλιστα σε εκατόν δύο κοινότητες επί συνόλου 163 κοινοτήτων του διαμερίσματος. Την παρουσία της ελαιοκαλλιέργειας μαρτυρούν υπεραιωνόβια ελαιόδενδρα που συγκαλλιεργούνται με ελαιώνες που βρίσκονται σε παραγωγή και στην οποία υπάρχουν ακόμη πέντε ελαιοτριβεία τα οποία λειτουργούν με το "système génois", όπως το ελαιοτριβείο του Contes το οποίο ανάγεται στο 13ο αιώνα και είναι διατηρητέο, και κινείται με πτερωτή που κινείται με νερό και φέρει ξύλινα γρανάζια. Αρχικά υπήρξε ελαιοκαλλιέργεια στην παράκτια ζώνη και στους λόφους που βρίσκονται στην ακτή μετά από διαδοχικές κατακτήσεις των Φοινίκων, των Ελλήνων και των Ρωμαίων και στη συνέχεια η καλλιέργεια εξαπλώθηκε διαμέσου των αιώνων στο εσωτερικό της χώρας και στα υψίπεδα μέχρι υψομέτρου 700 μέτρων. Χάρη στο ελαιόλαδο, η ελιά υπήρξε πάντοτε μία από τις βασικές καλλιέργειες των πληθυσμών της "Comté de Nice" και της Côte d'Azur. Η ίδια η Νίκαια υπήρξε "une place forte" (μία ισχυρή τοποθεσία) του διεθνούς εμπορίου ελαιολάδου του τύπου "rivièra" από τα τέλη του 19ου αιώνα έως και τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο.

Η ελαιοκαλλιέργεια στις Alpes Maritimes υποχώρησε σημαντικά μετά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο και τους καταστροφικούς παγετούς του 1929 και 1956.

Εδώ και περισσότερο από 25 χρόνια, χάρη στη δράση των επαγγελματικών οργανώσεων, η αποδοτικότερη ελαιοκαλλιέργεια των Alpes-Maritimes διατηρείται και τείνει να αναπτυχθεί στη μεταπαραλιακή ζώνη όπου μπόρεσε να επανακτήσει τις πλαγιές όπου υπήρχε ανθοκαλλιέργεια.

Η εγκατάσταση και στη συνέχεια η διάδοση διαμέσου των αιώνων μιας και της αυτής ποικιλίας που ονομάζεται "Cailletier και" η οποία είναι περισσότερο γνωστή με την ονομασία "d'olive de Nice" δύναται να θεωρηθεί ως το γεγονός της προσαρμογής της στο περιβάλλον και της ποιοτικής και εμπορικής αναγνώρισης των προϊόντων της.

Τεχνογνωσία

Οι εκμεταλλεύσεις που ζούσαν βασικά από την ελαιοκαλλιέργεια ήταν πάντοτε ολιγάριθμες αν και σήμερα ολοένα και περισσότερες εκμεταλλεύσεις έχουν εισόδημα που βασίζεται στα προϊόντα αυτά. Στις αναβαθμίδες των ελαιώνων, που τοπικά ονομάζονται "planches", καλλιεργούσαν επίσης σιτηρά ή κηπευτικά.

Το ράβδισμα των ελιών με ραβδιά από φουντουκιά ή από καστανιά γινόταν τον χειμώνα από Ιανουάριο έως Μάρτιο, περίοδος κατά την οποία δεν καλλιεργείται το έδαφος. Είθισται να συγκομίζουν την ελιά "tournante" ή ώριμη.

Η ποικιλία Cailletier παρουσιάζει την ιδιαιτερότητα να είναι ποικιλία διπλής χρήσης, εμφανίζουσα ποιοτικές δυνατότητες τόσο για την ελαιουργία όσο και για τη ζαχαροπλαστική.

Η παραγωγή επιτραπέζιων ελιών αναπτύχθηκε κυρίως μεταξύ των δύο παγκοσμίων πολέμων λαμβάνοντας υπόψη τον ανταγωνισμό άλλων ελαίων.

Η συγκομιδή διενεργείται σε ένα μόνο χέρι, το νωρίτερο μετά την έναρξη της ωρίμανσης, οι ελιές δε έχουν χρώμα οινολάσπης έως μαύρο· το χρώμα δεν είναι ομοιόμορφο λόγω της διαφορετικής εκθέσεως των βλαστών στον ήλιο. Η ελιά της Νίκαιας δεν είναι συνεπώς μαύρη ελιά δεδομένου ότι ο χρωματισμός της παρουσιάζει αποχρώσεις.

Η μικρόκαρπη ελιά, με μεγάλο πυρήνα και συμπαγή πούλπα προσαρμόζεται ιδιαίτερα στην παρασκευή της σε άρμη με την προσθήκη μόνο χλωριούχου νατρίου, ειδική παρασκευή της περιοχής της Νίκαιας. Αυτή η φυσική παρασκευή χωρίς προσθήκη άλλου υλικού εκτός από το αλάτι έχει ως αποτέλεσμα τα χαρακτηριστικά του ξηρού καρπού που τα συναντούμε στο ελαιόλαδο, να υπάρχουν και στην επιτραπέζια ελιά.

Η ύπαρξη μερικές φορές ποδίσκων προσκολλημένων στις ελιές ή ελεύθερων μέσα στο διάλυμα εξηγείται από τα χαρακτηριστικά της ποικιλίας (καρπός με μακρύ ποδίσκο) και από το σύστημα συγκομιδής με ράβδισμα.

Η ελιά της Νίκαιας έχει φήμη που ξεπερνά κατά πολύ τα στενά περιθώρια της παραδοσιακής ζώνης κατανάλωσης που συνδέεται με τη μεσογειακή κουζίνα. Διατίθεται στο εμπόριο ιδιαίτερα στο Παρίσι και στην περιοχή του Παρισιού αλλά επίσης και σε πολλές χώρες: Ηνωμένες Πολιτείες, Μεγάλη Βρετανία, Γερμανία και χώρες της Βόρειας Ευρώπης.

Οι κανόνες παραγωγής της πρώτης ύλης είναι ταυτόσημοι με αυτούς που αφορούν τις επιτραπέζιες ελιές και επειδή στην τεχνική επεξεργασίας δεν υπεισέρχεται κανένας εξωγενής παράγων η ελαιόπαστα έχει τα ίδια χαρακτηριστικά και τα ίδια πλεονεκτήματα με αυτά των επιτραπέζιων ελιών· το προϊόν αυτό έχει επίσης μεγάλη φήμη τόσο στα εστιατόρια όσο και στα σούπερ μάρκετς ή τα παντοπωλεία και αρχίζει να γίνεται αντικείμενο απομιμήσεων.

Η τεχνογνωσία των παραγωγών εκφράζεται:

- από τη γνώση του ελαιώνα εκ μέρους του ελαιοκαλλιεργητή ο οποίος, με την πείρα που απόκτησε θα προσανατολίσει την παραγωγή των αγροτεμαχίων του (γεωγραφική θέση, ηλικία του ελαιώνα, δυνατότητες ωρίμανσης ...) ή ενός συγκεκριμένου δένδρου (κλάδεμα του δένδρου, φορτίο σε ελιές, μέγεθος των ελιών, ομοιογένεια της ωρίμανσης ...) προς την ελαιουργία ή μάλλον προς τη ζαχαρουργία.

- κατά τη συγκομιδή, η οποία διενεργείται μία μόνο φορά ανά δένδρο, με οπτική επιλογή των ελιών που θα προορίζονται είτε για την ελαιουργία είτε για τη ζαχαρουργία, συναρτήσει του μεγέθους τους, του βαθμού ωρίμανσης και χρωματισμού, και της λείας μορφής της επιδερμίδας (ζαχαρουργία) ή της ρυτιδωμένης μορφής (ελαιουργία) ...

- με καλύτερη επιλογή του προορισμού των ελιών για τη ζαχαρουργία μετά από ποιοτική διαλογή (μέγεθος, εμφάνιση καρπών απαλλαγμένων από δείγματα εντόμων ή ασθένειες, ελιές ολόκληρες, μη πολτοποιημένες ή σπασμένες ...) προτιμώντας π.χ. τις ελιές με εντονότερο χρωματισμό για την παρασκευή ελαιόπαστας, προκειμένου να παρασκευαστεί προϊόν χωρίς πικράδα και με χρωματισμό οινολάσπης η οποία είναι χαρακτηριστική της ελαιόπαστας της Νίκαιας.

Συνοψίζοντας, οι επιτραπέζιες ελιές και η ελαιόπαστα με ονομασία προέλευσης "Olive de Nice" οφείλουν την ιδιαιτερότητά τους:

- στο φυσικό περιβάλλον, το οποίο χαρακτηρίζεται από κλίμα στο οποίο κυριαρχεί ο μεσογειακός χαρακτήρας και χαρακτηρίζεται από μέτριους ανέμους,

- στην ποικιλία που βρήκε το οικολογικό της περιβάλλον και η οποία κυριαρχεί του τοπικού πληθυσμού ελαιοδένδρων που είναι φυτεμένα σε αναβαθμίδες,

- στις συνήθειες συγκομιδής με ράβδισμα σε ένα χέρι των μεγάλων δένδρων, στην όψιμη συγκομιδή μετά την ωρίμανση των καρπών που εμφανίζουν διαφορετικές αποχρώσεις,

- στην τεχνογνωσία των ελαιοκαλλιεργητών και των μεταποιητών,

- στις τεχνικές επεξεργασίας που προσαρμόζονται στην ποικιλία και διατηρούν τα χαρακτηριστικά της πρώτης ύλης.

4.7. Δομή του ελέγχου - Ονομασία: INAO

Διεύθυνση: 138, avenue des Champs Élysées - F-75008 Paris

- Ονομασία: DGCCRF

Διεύθυνση: 59, Boulevard V. Auriol - F-75703 Paris Cedex 13

4.8. Επισήμανση: Εκτός από τις υποχρεωτικές ενδείξεις που προβλέπονται από τη νομοθεσία που αφορά τη σήμανση και την παρουσίαση των τροφίμων, στη σήμανση των επιτραπέζιων ελιών και στην ελαιόπαστα που επωφελούνται της ελεγχομένης ονομασίας προέλευσης Olive de Nice πρέπει να περιλαμβάνονται οι εξής ενδείξεις:

- το όνομα της ονομασίας προέλευσης: "Olive de Nice",

- η ένδειξη "appellation d'origine contrôlée" ή "AOC" ("ονομασία προέλευσης ελεγχόμενης" ή "ΟΠΕ"). Όταν στη σήμανση, ανεξάρτητα από τη διεύθυνση εμφανίζεται το όνομα μιας εκμετάλλευσης ή ένα εμπορικό σήμα, μεταξύ των λέξεων "appellation" και "contrôlée" πρέπει να επαναλαμβάνεται το όνομα της ονομασίας προέλευσης.

Οι ενδείξεις αυτές πρέπει να είναι συγκεντρωμένες στο ίδιο οπτικό πεδίο και στην ίδια ετικέτα. Πρέπει να εμφανίζονται με χαρακτήρες ευκρινείς, ευανάγνωστους και ανεξίτηλους και αρκετά μεγάλους ώστε να προβάλλονται στο πλαίσιο στο οποίο είναι τυπωμένοι ώστε οι ενδείξεις αυτές να διακρίνονται σαφώς από το σύνολο των άλλων γραπτών ενδείξεων ή σχεδίων.

4.9. Εθνικές απαιτήσεις: διάταγμα σχετικό με την ελεγχομένη ονομασία προέλευσης "Olive de Nice"

Αριθ. ΕΚ: FR/00333/29.10.2003.

Ημερομηνία παραλαβής της πλήρους αίτησης: 4 Δεκεμβρίου 2003.