P6_TA(2006)0438

Ανάκτηση των κοινοτικών πόρων

Ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου σχετικά με την ανάκτηση των κοινοτικών πόρων (2005/2163(INI))

Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο,

- έχοντας υπόψη τη Λευκή Βίβλο της Επιτροπής για τη μεταρρύθμισή της (COM(2000)0200), και συγκεκριμένα το τμήμα της σχετικά με τη δράση 96, που αφορά την αποτελεσματικότερη διαχείριση της ανάκτησης των αχρεωστήτως καταβληθέντων ποσών,

- έχοντας υπόψη την ανακοίνωση της Επιτροπής "η βελτίωση της είσπραξης των απαιτήσεων της Κοινότητας που προκύπτουν από την άμεση και επιμερισμένη διαχείριση των κοινοτικών δαπανών" (COM(2002)0671),

- έχοντας υπόψη την έκθεση της Επιτροπής προς το Συμβούλιο και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο για την εφαρμογή των διατάξεων αμοιβαίας συνδρομής στην είσπραξη απαιτήσεων σχετικών με εισφορές, δασμούς, φόρους και άλλα μέτρα (COM(2006)0043),

- έχοντας υπόψη το ψήφισμά του της 8ης Απριλίου 2003 σχετικά με τη χορήγηση απαλλαγής για το οικονομικό έτος 2001 [1], και ιδίως τις παραγράφους του 39 έως 43,

- έχοντας υπόψη το ψήφισμά του της 29ης Ιανουαρίου 2004 σχετικά με τη συνέχεια που δόθηκε στη χορήγηση απαλλαγής για το οικονομικό έτος 2001 [2], και ιδίως τις παραγράφους του 7 έως 9,

- έχοντας υπόψη το ψήφισμά του της 21ης Απριλίου 2004 σχετικά με τη χορήγηση απαλλαγής για το οικονομικό έτος 2002 [3], και ιδίως την παράγραφό του 7,

- έχοντας υπόψη το ψήφισμά του της 12ης Απριλίου 2005 σχετικά με τη χορήγηση απαλλαγής για το οικονομικό έτος 2003 [4], και ιδίως τις παραγράφους του 83 έως 85,

- έχοντας υπόψη το ψήφισμά του της 7ης Ιουνίου 2005, σχετικά με την προστασία των οικονομικών συμφερόντων των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων και την καταπολέμηση της απάτης [5],

- έχοντας υπόψη τον κανονισμό του Συμβουλίου (ΕΚ, Ευρατόμ) αριθ. 1605/2002 της 25ης Ιουνίου 2002 σχετικά με το δημοσιονομικό κανονισμό που εφαρμόζεται στο γενικό προϋπολογισμό των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων [6] και ιδίως το άρθρο 72 αυτού,

- έχοντας υπόψη τον κανονισμό της Επιτροπής (ΕΚ, Ευρατόμ) αριθ. 2342/2002 [7] ο οποίος θεσπίζει λεπτομερείς κανόνες εφαρμογής του Κανονισμού του Συμβουλίου (ΕΚ, Ευρατόμ) αριθ. 1605/2002, και ειδικότερα τα άρθρα του 78, παράγραφος 3, στοιχείο στ) και 84,

- έχοντας υπόψη την έκθεση της Επιτροπής προς το Συμβούλιο και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο επί της εφαρμογής των διατάξεων του νέου Δημοσιονομικού Κανονισμού (COM(2005)0181),

- έχοντας υπόψη την πρόταση κανονισμού του Συμβουλίου που τροποποιεί τον κανονισμό του Συμβουλίου (ΕΚ, Ευρατόμ) αριθ. 1605/2002 για τη θέσπιση του δημοσιονομικού κανονισμού που εφαρμόζεται στο γενικό προϋπολογισμό των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (COM(2005)0181),

- έχοντας υπόψη τον κανονισμό (ΕΟΚ) αριθ. 595/91 [8] (και συγκεκριμένα τα άρθρα του 3 και 5 σχετικά με τις παρατυπίες και τις απάτες) και τους κανονισμούς (ΕΚ) αριθ. 1469/95 [9], 515/97 [10] και 1258/1999 [11],

- έχοντας υπόψη τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 1290/2005 της 21ης Ιουνίου 2005 σχετικά με τη χρηματοδότηση της κοινής γεωργικής πολιτικής [12] (νέος κανονισμός της ΚΓΠ), και ιδίως το άρθρο του 32,

- έχοντας υπόψη την απόφαση του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων στην υπόθεση C-87/01, Επιτροπή κατά CCRE [13] (Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοικήσεως),

- έχοντας υπόψη το άρθρο 256 της Συνθήκης ΕΚ,

- έχοντας υπόψη το άρθρο 45 του Κανονισμού του,

- έχοντας υπόψη την έκθεση της Επιτροπής Ελέγχου των Προϋπολογισμών (A6-0303/2006),

A. λαμβάνοντας υπόψη ότι η Επιτροπή δεν έχει ακόμη κατορθώσει να εφαρμόσει το λεπτομερές σχέδιο δράσης που αποσκοπεί να ποσοτικοποιήσει, να προσδιορίσει και να εξηγήσει τη χρησιμοποίηση των τόκων και των χρηματικών ποινών που όντως κατεβλήθησαν στους γεωργικούς οργανισμούς πληρωμής, όπως ζητήθηκε από το Κοινοβούλιο στις παραγράφους 39 έως 43 του ανωτέρω ψηφίσματός του σχετικά με τη χορήγηση απαλλαγής για το οικονομικό έτος 2001,

Β. λαμβάνοντας υπόψη ότι το Κοινοβούλιο επεσήμανε με ανησυχία στο προαναφερόμενο ψήφισμά του την απουσία αυτού του λεπτομερούς σχεδίου· λαμβάνοντας υπόψη ότι το ύψος των κοινοτικών ποσών που ανακτώνται με επιμερισμένη διαχείριση δεν εγγράφονται τακτικά στον προϋπολογισμό της ΕΕ,

Γ. λαμβάνοντας υπόψη το κοινό σεμινάριο που διοργάνωσαν στις 30 Μαρτίου 2006 στο Bled της Σλοβενίας οι τελωνειακές αρχές της Σλοβενίας και η Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Καταπολέμησης της Απάτης (OLAF), μεταξύ κτηνιάτρων, εμπειρογνωμόνων στον τομέα της υγείας και ερευνητών ειδικών για την καταπολέμηση της απάτης, σχετικά με τα μέτρα που πρέπει να ληφθούν για την καταπολέμηση του παράνομου εμπορίου γεωργικών προϊόντων και των υγειονομικών κινδύνων που ενδέχεται να εγκυμονούν για τους καταναλωτές,

Δημοσιονομικός κανονισμός

1. υπενθυμίζει ότι, σύμφωνα με τον δημοσιονομικό κανονισμό, η είσπραξη των απαιτήσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης δύναται, σε περίπτωση μη εκούσιας αποπληρωμής εκ μέρους του οφειλέτη, να πραγματοποιηθεί διά της δικαστικής οδού ή διά της έκδοσης εντολής αναγκαστικής εκτέλεσης δυνάμει του άρθρου 256 της Συνθήκης ΕΚ·

2. επιδοκιμάζει, σε σχέση με την είσπραξη, τις τρεις προτάσεις που υποβλήθηκαν από την Επιτροπή στο πλαίσιο της τροποποίησης του δημοσιονομικού κανονισμού του 2002, οι οποίες συνίστανται κατά βάση στα ακόλουθα:

- αναγνωρίζεται ο προνομιακός χαρακτήρας των κοινοτικών απαιτήσεων μέσω της εξομοίωσής τους με τις φορολογικές απαιτήσεις των κρατών μελών·

- προβλέπεται πενταετής προθεσμία για την είσπραξη των κοινοτικών απαιτήσεων, η οποία δύναται φυσικά να παραταθεί εφόσον λαμβάνονται συγκεκριμένα μέτρα με σκοπό την ανάκτηση· τούτο θα ενισχύσει την ασφάλεια των θεσμικών οργάνων και των οφειλετών·

- εξομοιώνονται οι κοινοτικές απαιτήσεις με τις αστικές απαιτήσεις σύμφωνα με τα μέσα που θεσπίστηκαν στον τομέα της δικαστικής συνεργασίας σε αστικές υποθέσεις (πρβλ.: άρθρα 72 παράγραφος 2, 73, στοιχείο α) και 73, στοιχείο β) της προαναφερθείσας πρότασης κανονισμού για την τροποποίηση του κανονισμού (EΚ, Ευρατόμ) αριθ. 1605/2002·

3. καλεί την Επιτροπή να εκπονήσει αναθεώρηση του δημοσιονομικού κανονισμού, και ειδικότερα των κανόνων εφαρμογής του, ώστε να διευκρινισθεί η ακριβής, σύμφωνα με την αρχή της εγγραφής κατά την ημέρα δημιουργίας της απαίτησης, ταξινόμηση των απαιτήσεων που απορρέουν από διάφορα είδη κοινοτικών πληρωμών·

4. υπενθυμίζει ότι η πρόταση αυτή στηρίζεται στο άρθρο 3, παράγραφος 1 των κανόνων εφαρμογής του δημοσιονομικού κανονισμού· υπενθυμίζει επίσης ότι στο άρθρο 105 των κανόνων εφαρμογής του δημοσιονομικού κανονισμού γίνεται διάκριση μεταξύ προχρηματοδότησης, ενδιάμεσης πληρωμής και κλεισίματος της δαπάνης· επίσης, γίνεται διάκριση μεταξύ προχρηματοδότησης που καταβάλλεται στα κράτη μέλη για την εκτέλεση σύμβασης σύμφωνα με το άρθρο 88 του δημοσιονομικού κανονισμού ή στο πλαίσιο προενταξιακών μέσων και προκαταβολών, σύμφωνα με το άρθρο 265 των κανόνων εφαρμογής του δημοσιονομικού κανονισμού·

5. επισημαίνει ότι πρέπει να προβλεφθούν ρυθμίσεις για την ανάκτηση προκαταβολών σε περιπτώσεις διακοπής του σχεδίου λόγω ανωτέρας βίας ή για άλλους λόγους· σημειώνει επίσης ότι οι περιπτώσεις αυτές μπορούν να αντιμετωπίζονται όχι με ανάκτηση του ποσού αλλά μάλλον με συμψηφισμό του με οφειλόμενη απαίτηση έναντι της ΕΕ εκ μέρους του συμβαλλομένου εταίρου στο πλαίσιο άλλης σύμβασης·

6. είναι της γνώμης ότι η δικαιολογημένη εμπιστοσύνη των δικαιούχων θα πρέπει κατά κανόνα να προστατεύεται, όταν αυτοί έχουν χρησιμοποιήσει τους πόρους ή όταν έχουν λάβει αποφάσεις σχετικά με τους πόρους αυτούς, οι οποίες δεν μπορούν να ακυρωθούν ή μπορούν να ακυρωθούν μόνον με υπερβολικές κυρώσεις· φρονεί ότι ο δικαιούχος δεν μπορεί να επικαλεσθεί τη δικαιολογημένη εμπιστοσύνη όταν:

α) έχει επιτύχει την εντολή πληρωμής της δαπάνης με εξαπάτηση, απειλή ή δωροδοκία·

β) η εντολή πληρωμής της δαπάνης έχει στηριχθεί σε στοιχεία που ήταν σε σημαντικό βαθμό εσφαλμένα ή ελλιπή, και·

γ) ο δικαιούχος γνώριζε την αντικανονικότητα των μέτρων για τα οποία δόθηκε η εντολή της πληρωμής ή δεν την γνώριζε λόγω βαριάς αμέλειας·

7. επισημαίνει ότι η Επιτροπή πρέπει να υποβάλλει σε τακτά διαστήματα στο Κοινοβούλιο πίνακα των προς ανάκτηση ανεξόφλητων ποσών, κατανεμημένων με βάση το συνολικό ποσό για κάθε Γενική Διεύθυνση και την παλαιότητα των εκκρεμών απαιτήσεων·

8. θεωρεί ότι οι κανόνες εφαρμογής και η τομεακή νομοθεσία πρέπει να τηρούν τις αρχές της καθολικότητας και της αυθεντικότητας του προϋπολογισμού, όπως προβλέπονται στη Συνθήκη και στον δημοσιονομικό κανονισμό·

9. θεωρεί επίσης ότι τα κράτη μέλη οφείλουν προπάντων να αποδεικνύουν ότι τηρούν τα διεθνή λογιστικά πρότυπα, και πρέπει να τεθεί το ερώτημα εάν τούτο μπορεί να χρησιμοποιηθεί από την ΕΕ προκειμένου να αναπτύξει μια κοινή προσέγγιση έναντι αυτών·

10. επισημαίνει ότι ο διατάκτης μπορεί σύμφωνα με το άρθρο 78, παράγραφος 9, στοιχείο γ) του δημοσιονομικού κανονισμού να διαπιστώσει εάν η δαπάνη είναι συμβατή προς τις διατάξεις της σύμβασης και ότι, προτού ο διατάκτης διαβιβάσει την εντολή είσπραξης στον υπόλογο, πρέπει να εξετάσει εάν ο δικαιούχος μπορεί νομίμως να αναμένει ότι θα εκδοθεί εντολή πληρωμής της δαπάνης και εάν η εμπιστοσύνη αυτή πρέπει να προστατευθεί δεδομένου του δημοσίου συμφέροντος για την ανάκτηση των οφειλομένων ποσών·

11. διαπιστώνει ότι γίνεται υπερβολικά μικρή χρήση της δυνατότητας να χορηγηθεί στον οφειλέτη συμπληρωματική προθεσμία πληρωμής έναντι εγγύησης και πληρωμής των τόκων υπερημερίας, σύμφωνα με το άρθρο 85 των κανόνων εφαρμογής του δημοσιονομικού κανονισμού, ούτως ώστε να επιτυγχάνεται η μερική, έστω, ανάκτηση του οφειλόμενου ποσού·

12. διαπιστώνει ότι στις περισσότερες περιπτώσεις η είσπραξη γίνεται με συμψηφισμό του οφειλόμενου ποσού από χρέος που πρέπει να καταβληθεί στον συμβαλλόμενο, εφόσον οι όροι που διέπουν τον συμψηφισμό έχουν εκπληρωθεί· επισημαίνει επίσης ότι, σε περιπτώσεις που ο συμψηφισμός είναι αδύνατος, το οφειλόμενο ποσό μπορεί τελικώς να ανακτηθεί μόνο απειλώντας τον συμβαλλόμενο ότι δεν θα χρησιμοποιηθούν οι υπηρεσίες του στο μέλλον εάν δεν εξοφλήσει το οφειλόμενο ποσό·

13. θεωρεί σημαντικό να επισημάνει ότι ο διατάκτης πρέπει αμέσως να ενημερώσει την OLAF, μόλις διαπιστώσει ότι οι δαπάνες δεν είναι συμβατές με τη σύμβαση ή όταν η εντολή για τη δαπάνη έχει επιτευχθεί με εξαπάτηση, απειλή ή δωροδοκία·

Διαδικασίες

14. διαπιστώνει ότι, επτά χρόνια μετά την αποκάλυψη του σκανδάλου με το νοθευμένο βούτυρο "Italburro" και παρά την προσοχή που προσέδωσαν στην υπόθεση τα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα, και ειδικότερα το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και η Επιτροπή (OLAF):

α) το ανακτηθέν ποσό είναι κατώτερο του 0,1 % της εκτιμώμενης αξίας της απάτης·

β) δεν δόθηκε καμία συνέχεια στη δράση των ιταλικών αρχών, με την οποία κατέστη δυνατή η εξάρθρωση του εγκληματικού δικτύου, η παραπομπή στη δικαιοσύνη δεκάδων υπευθύνων, η κατάσχεση εκατοντάδων τόνων νοθευμένων προϊόντων και η συλλογή αποδείξεων σχετικά με τη διακίνηση δεκάδων χιλιάδων τόνων νοθευμένου βουτύρου προς άλλα κράτη μέλη, δεδομένου ότι η ευρωπαϊκή συνεργασία αποδείχτηκε ιδιαίτερα απογοητευτική, αν όχι ανύπαρκτη·

γ) οι διαδικασίες κάθε κράτους μέλους είναι διαφορετικές και μη συμβατές, και καθώς το ίδιο το γεγονός της διακίνησης νοθευμένων ουσιών δύναται να θεωρηθεί ως έγκλημα σε ένα κράτος μέλος και ως απλό διοικητικό πρόβλημα σε ένα άλλο, το αποτέλεσμα ήταν να ανακτηθεί ποσό υποδεκαπλάσιο του αναμενόμενου·

δ) η δημόσια υγεία παραμελήθηκε, δεδομένου ότι δεν εξετάστηκε μέχρι σήμερα το ενδεχόμενο μόλυνσης του βουτύρου από τη χρησιμοποίηση απαγορευμένων ουσιών στα προϊόντα διατροφής, μετά την κρίση των τρελών αγελάδων·

15. τονίζει ότι παρόλο που η Επιτροπή έχει λάβει γνώση των ατασθαλιών στη λεγόμενη υπόθεση Blue Dragon και αποφάσισε να περικόψει τους πόρους της ΕΕ που αντιστοιχούν στην ατασθαλία, συνεχίζει να θεωρεί ότι ανήκει στην αποκλειστική αρμοδιότητα του κράτους μέλους που επιμερίζεται την ευθύνη της διαχείρισης αυτών των πιστώσεων να διενεργεί ανακρίσεις για ολόκληρη την έκταση της καταγγελλόμενης ατασθαλίας, να διώκει τους ενόχους και/ή να απαιτεί αποζημίωση για τα θύματα της απάτης· επισημαίνει επίσης το γεγονός ότι η υπόθεση Blue Dragon αφορά δύο κράτη μέλη, την Ισπανία και τη Γαλλία, πράγμα που καθιστά ακόμη δυσκολότερη την απόδοση ευθύνης και της προσδίδει ακόμη σαφέστερο ευρωπαϊκό χαρακτήρα· θεωρεί ότι η Επιτροπή είναι δημόσια αρχή με άμεσες ευθύνες απέναντι στους Ευρωπαίους πολίτες από την εμπιστοσύνη των οποίων εξαρτάται —μέσω του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου— και ότι για το λόγο αυτό η Επιτροπή δεν πρέπει μόνο να επιδιώκει την ανάκτηση ευρωπαϊκών πόρων από ένα κράτος μέλος στις περιπτώσεις κατάχρησης, αλλά θα πρέπει να καταβάλει κάθε προσπάθεια για να εξασφαλίσει ότι οι ένοχοι διώκονται και τα θύματά τους αποζημιώνονται·

16. υπενθυμίζει ότι η διαδικασία της είσπραξης απαιτήσεων διά της δικαστικής οδού ή διά της έκδοσης εντολής αναγκαστικής εκτέλεσης, δυνάμει του άρθρου 256 της Συνθήκης EK, δεν έχει χρησιμοποιηθεί μέχρι σήμερα παρά μόνο κατ' εξαίρεση, κυρίως για την είσπραξη προστίμων που επιβλήθηκαν σε θέματα ανταγωνισμού· σημειώνει την πρόθεση της Επιτροπής, σύμφωνα με τον δημοσιονομικό κανονισμό, να διευρύνει το πεδίο εφαρμογής της διαδικασίας αυτής στο μέλλον·

17. επισημαίνει ότι η θεσμική διαδικασία που ακολουθεί επί του παρόντος η Επιτροπή σε θέματα είσπραξης με το να απευθύνεται στις εθνικές αρχές σε περιπτώσεις μη εκούσιας αποπληρωμής, είναι υπερβολικά μακρόχρονη, με αποτέλεσμα η αναγκαστική είσπραξη της απαίτησης να μην μπορεί να εκτελεσθεί και, στην καλύτερη των περιπτώσεων, να καθυστερεί σε βάρος των οικονομικών συμφερόντων των Κοινοτήτων·

18. εκτιμά ότι, σε σχέση με τον εκτελεστήριο τύπο, η επικοινωνία μεταξύ της Επιτροπής και των κρατών μελών πρέπει να απλουστευθεί και ότι θα έπρεπε να δημιουργηθούν αμεσότερες σχέσεις μεταξύ των υπηρεσιών της Επιτροπής και των αρμόδιων υπηρεσιών των κρατών·

Μεταρρύθμιση της OLAF

19. θεωρεί εξάλλου ότι πρέπει, αφενός, να εξετασθεί ο τρόπος με τον οποίο μπορεί να αντισταθμιστεί η ανεπάρκεια των μέσων που έχουν στη διάθεσή τους οι αρμόδιες για τις δικαστικές διώξεις εθνικές αρχές, προκειμένου να αξιολογηθεί σωστά ο σύνθετος χαρακτήρας της απάτης εντός της ΕΕ και, αφετέρου, να εξετασθεί ο τρόπος με τον οποίο οι αρμόδιοι οργανισμοί της ΕΕ μπορούν να εμπιστεύονται τα εθνικά ελεγκτικά όργανα ότι θα τους προειδοποιούν και θα τους προσκαλούν να συμμετάσχουν στη διερεύνηση των περιπτώσεων απάτης· υπενθυμίζει ότι, εκ φύσεως, οι εθνικές ελεγκτικές αρχές δεν υποχρεούνται να εμπλέκουν τους εν λόγω οργανισμούς·

20. εκτιμά επίσης ότι πρέπει να διερευνηθεί η δυνατότητα βελτίωσης της συνεργασίας με τη Eurojust και την Ευρωπόλ, προκειμένου να προστατεύονται αποτελεσματικότερα τα οικονομικά συμφέροντα της ΕΕ, αλλά και ότι είναι εξίσου δυνατόν να αξιολογηθούν οι δυνατότητες επίτευξης πλήρους διοικητικής ανεξαρτησίας της Υπηρεσίας έναντι της Επιτροπής, καθώς και έναντι άλλων θεσμικών οργάνων·

21. διαπιστώνει ότι η σημερινή οργάνωση της OLAF όσον αφορά την ανεξαρτησία των ανακρίσεων αφενός και τη διοικητική συνεργασία της με την Επιτροπή αφετέρου κρίθηκε θετικά από την ειδική έκθεση του Ελεγκτικού Συνεδρίου 1/2005·ιδίως επισημάνθηκε στην έκθεση αυτή ότι η ανεξαρτησία εξασφαλίζεται πράγματι στην πράξη, αφού η Επιτροπή δεν ενεπλάκη στο έργο της OLAF·

22. σημειώνει ότι, παρά τα μέτρα που έχουν ήδη ληφθεί, το ερώτημα σχετικά με την αποσαφήνιση των κανόνων έναρξης και περάτωσης των ερευνών της OLAF, καθώς και της παράτασής τους, προϋποθέτει την ανάληψη περαιτέρω πρωτοβουλιών εκ μέρους του νομοθέτη, οι οποίες θα πρέπει επίσης να λαμβάνουν υπόψη την ενίσχυση του δεσμού μεταξύ του Κοινοβουλίου και της OLAF·

23. αναμένει με ενδιαφέρον την παρουσίαση της πρότασης κανονισμού της Επιτροπής που αφορά τη μεταρρύθμιση της OLAF·

Δημόσια υγεία

24. υπενθυμίζει ότι, δυνάμει του υφιστάμενου κανονιστικού πλαισίου, μόνο νόμιμα, υγιεινά και εμπορεύσιμα προϊόντα μπορούν να επωφελούνται επιστροφών και ότι, σε αντίθετη περίπτωση, δεν θεωρούνται επιλέξιμα για κανενός είδους ενίσχυση·

25. παρατηρεί, όπως υπενθύμισε ο διευθυντής της OLAF στο πλαίσιο της προαναφερόμενης συνάντησης που διεξήχθη στο Bled, ότι η απάτη που συντελείται στο εμπόριο γεωργικών προϊόντων αντιπροσωπεύει έναν προφανή δυνητικό κίνδυνο για τη δημόσια υγεία και την υγεία των ζώων·

26. θεωρεί ότι είναι επιτακτικό να επιστήσει περαιτέρω την προσοχή των εθνικών και διεθνών ελεγκτικών υπηρεσιών στο εν λόγω πρόβλημα, καθώς και ότι μόνο μέσω μιας στενής διεθνούς συνεργασίας, η οποία θα πρέπει επίσης να αφορά τις τρίτες χώρες, θα εξασφαλισθεί μακροπρόθεσμα η καλύτερη προστασία του καταναλωτή και των οικονομικών συμφερόντων της ΕΕ·

27. παρατηρεί ότι οι διάφορες παράνομες πρακτικές που αναλύθηκαν καταδεικνύουν την επείγουσα ανάγκη να εντατικοποιηθεί η συνεργασία μεταξύ των εθνικών τελωνείων, των κτηνιατρικών υπηρεσιών και των αρχών της ΕΕ, όπως η OLAF·

28. τονίζει ότι η Επιτροπή, σε αντίθεση με τα κράτη μέλη, δεν διαθέτει ελεγκτικές αρμοδιότητες σε ό,τι αφορά την ανάλυση προϊόντων σε συνάρτηση με την υγεία των καταναλωτών της Ευρωπαϊκής Ένωσης·

29. υπενθυμίζει, στην περίπτωση του νοθευμένου βουτύρου, ότι η απάτη αρχικά δεν ήταν υγειονομικής φύσεως, αλλά αφορούσε τη σύνθεση των επίμαχων προϊόντων, τα οποία παράγονται από έναν τομέα που επωφελείται σημαντικών κοινοτικών επιδοτήσεων·

30. θεωρεί ότι η Επιτροπή και η OLAF θα πρέπει να διασφαλίσουν ότι τα κράτη μέλη, μέσω των ημικρατικών οργανισμών τους, θα μπορούν να πραγματοποιούν επαρκείς σε αριθμό ελέγχους με την παρέμβαση πραγματικά ανεξάρτητων ελεγκτών·

31. θεωρεί ότι, όταν μια απάτη ενδέχεται σε δεδομένη στιγμή να έχει υγειονομικές επιπτώσεις, οι αρμόδιες υγειονομικές υπηρεσίες πρέπει να ενημερώνονται και να έχουν πρόσβαση, στο πλαίσιο μιας ενδελεχούς διαδικασίας, σε δείγματα και ότι η διάρκεια διατήρησης των δειγμάτων αυτών πρέπει να επιμηκυνθεί αισθητά·

Έρευνες της OLAF και εθνικές διαδικασίες

32. διαπιστώνει ότι η OLAF δεν διαθέτει επαρκείς πληροφορίες για τις ποσότητες των επίμαχων προϊόντων, ενώ η διεξαγωγή των ερευνών σε πλαίσιο ποινικής νομοθεσίας έχει αποδειχθεί καταστροφική από την άποψη των εισπράξεων, έστω και αν είναι γεγονός ότι η OLAF, από νομικής απόψεως, δύναται, εξ ονόματος της Επιτροπής, να αμφισβητήσει μια εθνική απόφαση·

33. υπενθυμίζει ότι, παρόλο που σε ορισμένες χώρες είναι δυνατόν να κινηθούν διαδικασίες είσπραξης ακόμη και αν βρίσκεται σε εξέλιξη ποινική δίωξη, σε άλλες χώρες το ποινικό δίκαιο έχει προτεραιότητα έναντι του αστικού, καθιστώντας αδύνατη την ανάκτηση των αχρεωστήτως καταβληθέντων ποσών λόγω της δίωξης που έχει ασκήσει μια δικαστική αρχή·

34. εκφράζει τη λύπη του που σε ορισμένα κράτη οι ανωμαλίες ή οι απάτες δεν αναγνωρίζονται παρά για ποσά που αποδεικνύονται ξεχωριστά, δηλαδή ανά παρτίδα, και αν δεν υφίσταται παρτίδα, ο φορέας εκμετάλλευσης θεωρείται αυτοδίκαια αθώος·

Κοινοποίηση και καταχώρηση ανωμαλιών και εισπράξεων

35. εκφράζει τη λύπη του που η Επιτροπή δεν έθεσε σε εφαρμογή το σχέδιο δράσης, που προβλέπεται στις παραγράφους 39 έως 43 των προαναφερόμενων ψηφισμάτων σχετικά με τη χορήγηση απαλλαγής για το οικονομικό έτος 2001 και στο ψήφισμα για τη συνέχεια που δόθηκε στη χορήγηση απαλλαγής·

36. χαιρετίζει τη θετική ανταπόκριση της Επιτροπής στα επανειλημμένα αιτήματα του Κοινοβουλίου —ιδίως όσα εκφράζονται στην παράγραφο 102 του προαναφερθέντος ψηφίσματός του για την απαλλαγή για το έτος 2001— για δημόσια αποκάλυψη των ονομάτων των δικαιούχων και των ποσών τα οποία λαμβάνουν στο πλαίσιο του προϋπολογισμού της ΕΕ, όπως προτείνεται στην ευρωπαϊκή πρωτοβουλία περί διαφάνειας (COM(2006)0194 — SEC(2005)1300)· εκφράζει, ωστόσο, τη λύπη του διότι παρόμοια στοιχεία, τα οποία αφορούν ανακτήσεις κοινοτικών ποσών, αποκλείονται από την ευρωπαϊκή πρωτοβουλία περί διαφάνειας· καλεί την Επιτροπή να διαθέσει στην αρμόδια για τον προϋπολογισμό αρχή και, σε τελευταία ανάλυση, στο κοινό, τα ονόματα και τα ποσά των ανακτήσεων που οφείλονται ή πιστώνονται στον προϋπολογισμό της ΕΕ, καθώς και τον τελικό προορισμό αυτών των ποσών·

37. θεωρεί σημαντικό ότι το κανονιστικό πλαίσιο θα πρέπει να προβλέπει την εξαντλητική λογιστική καταχώριση όλων των απαιτήσεων που απορρέουν από παραβάσεις, των ανακτηθέντων ποσών, καθώς και των τόκων και χρηματικών ποινών που κατεβλήθησαν πράγματι σε τρίτους οργανισμούς ως κοινοτικοί πόροι, σύμφωνα με τις αρχές της καθολικότητας και της αυθεντικότητας του προϋπολογισμού, που ορίζονται στη Συνθήκη καθώς και στον δημοσιονομικό κανονισμό, και καλεί την Επιτροπή να ενεργήσει προς αυτήν την κατεύθυνση·

38. θεωρεί ουσιαστικό να διασφαλίσει η Επιτροπή ότι οι ίδιες αρχές ανεξαρτησίας όσον αφορά την εντολή είσπραξης, τον λογιστικό έλεγχο και την πιστοποίηση, που απαιτούνται για τις κοινοτικές δαπάνες άμεσης διαχείρισης, θα τηρούνται και για τις κοινοτικές δαπάνες επιμερισμένης ευθύνης·

39. διαπιστώνει ότι δεν είναι η Επιτροπή αλλά τα κράτη μέλη που σύμφωνα με την αρχή της κοινής διαχείρισης των πόρων οφείλουν να φροντίζουν ώστε για τις κοινοτικές δαπάνες με κοινή ευθύνη να ισχύουν οι ίδιες αρχές της ανεξαρτησίας των τομέων της εντολής είσπραξης, του λογιστικού ελέγχου και της πιστοποίησης, όπως στην περίπτωση των κοινοτικών δαπανών με άμεση διαχείριση· αυτό αφορά κυρίως τη σύσταση εξουσιοδοτημένων υπηρεσιών πληρωμής με εσωτερικό λογιστικό έλεγχο και τη σύσταση ανεξάρτητων και αρμοδίων υπηρεσιών σύμφωνα με τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 1663/95 [14] για το Ευρωπαϊκό Γεωργικό Ταμείο Προσανατολισμού και Εγγυήσεων, Τμήμα Εγγυήσεων (EAGGF-G) και ανεξαρτήτων προσώπων ή υπηρεσιών σύμφωνα με το άρθρο 38, παράγραφος 1, στοιχείο στ) του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1260/1999 [15] σε συνδυασμό με το άρθρο 15 του Κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 438/2001 [16]·

40. εκτιμά ότι η λειτουργία της ανάκτησης θα πρέπει να ασκείται είτε από τις κρατικές αρχές, στην περίπτωση όπου είναι δυνατόν να προβλεφθούν στον προϋπολογισμό της ΕΕ οι πόροι για τη χρηματοδότηση του κόστους της ανάκτησης, είτε από κερδοσκοπικούς οργανισμούς· εκτιμά ότι, στην περίπτωση αυτή, θα πρέπει φυσικά να διοργανώνεται πρόσκληση για την υποβολή προσφορών·

41. θεωρεί, σε κάθε περίπτωση, σημαντικό η αναθεώρηση του κανονιστικού πλαισίου να διασφαλίζει την εφαρμογή των κανόνων διαφάνειας και την απουσία σύγκρουσης συμφερόντων, όσον αφορά τον λόγο ύπαρξης, τα ποσά και τον προορισμό των ποσών που απορρέουν από χρηματικές ποινές, τόκους και ανάκτηση κοινοτικών πόρων·

Η ευρωπαϊκή εισαγγελική αρχή

42. υπενθυμίζει την προαναφερθείσα υπόθεση C-87/01, Επιτροπή κατά CCRE, όπου το Δικαστήριο έκρινε ότι αφ' ης στιγμής η έδρα της εν λόγω επιχείρησης βρίσκεται σε ένα κράτος μέλος, αυτό σημαίνει ότι το δίκαιο αυτού του κράτους θα πρέπει να υπερισχύει έναντι της Επιτροπής, κυρίως με το αιτιολογικό ότι η υπεροχή του κοινοτικού δικαίου δεν δικαιολογεί νομική ερμηνεία βάσει της οποίας η Επιτροπή υπερισχύει έναντι του δικαστή του εν λόγω κράτους·

43. είναι της γνώμης ότι η θέσπιση της ευρωπαϊκής εισαγγελικής αρχής θα αποτελέσει απόφαση μείζονος σημασίας, στο μέτρο που θα διευκολύνει την άμεση πρόσβαση στις εισαγγελίες των διαφόρων κρατών μελών, επιτρέποντας με τον τρόπο αυτό μια πιο "συγκεντρωμένη" διαδικασία· θεωρεί ότι έτσι θα μειωθεί η πολυπλοκότητα της διαδικασίας καθώς το αποτέλεσμα θα πρέπει να είναι η σύγκλιση στη χρήση των υπηρεσιών του Ευρωπαίου Εισαγγελέα· υπενθυμίζει ότι, αν και η OLAF έχει αρμοδιότητα παρέμβασης στο πλαίσιο των ερευνών, δεν διαθέτει δικαστικές εξουσίες·

44. διαπιστώνει ότι το σχέδιο μιας ευρωπαϊκής εισαγγελίας πρέπει να θεωρείται μάλλον μακροπρόθεσμο και ότι, για να επιτευχθεί βραχυπρόθεσμα μια βελτίωση, πρέπει να επιδιωχθεί συντονισμός των εισαγγελιών των κρατών μελών για να δημιουργηθεί προστιθέμενη αξία, με τη μείωση του φόρτου εργασίας της OLAF και την προστασία των οικονομικών συμφερόντων της Κοινότητας·

*

* *

45. αναθέτει στον Πρόεδρό του να διαβιβάσει το παρόν ψήφισμα στο Συμβούλιο, στην Επιτροπή, στο Δικαστήριο, στο Ελεγκτικό Συνέδριο, στην επιτροπή εποπτείας της OLAF, καθώς και στην OLAF.

[1] ΕΕ C 64 E της 12.3.2004, σ. 199.

[2] ΕΕ C 96 Ε της 21.4.2004, σ. 112.

[3] ΕΕ C 104 Ε της 30.4.2004, σ. 640.

[4] ΕΕ C 33 Ε της 9.2.2006, σ. 169.

[5] ΕΕ C 124 E της 25.5.2006, σ. 232.

[6] ΕΕ L 248 της 16.9.2002, σ. 1.

[7] ΕΕ L 357 της 31.12.2002, σ. 1.

[8] ΕΕ L 92 της 13.4.1991, σ. 43.

[9] ΕΕ L 145 της 29.6.1995, σ. 1.

[10] ΕΕ L 82 της 22.3.1997, σ. 1.

[11] ΕΕ L 160 της 26.6.1999, σ. 103.

[12] ΕΕ L 209 της 11.8.2005, σ. 1.

[13] Συλλογή 2003, σ. Ι-7617.

[14] ΕΕ L 158 της 8.7.1995, σ. 6.

[15] ΕΕ L 161 της 26.6.1999, σ. 1.

[16] ΕΕ L 63 της 3.3.2001, σ. 21.

--------------------------------------------------