Γνωμοδότηση της Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής για την «Πρόταση οδηγίας του Συμβουλίου για την καθιέρωση κοινού συστήματος φορολόγησης των τόκων και των δικαιωμάτων που καταβάλλονται μεταξύ συνδεδεμένων εταιρειών διαφορετικών κρατών μελών» () (98/C 284/09)

Στις 30 Μαρτίου 1998, και σύμφωνα με το άρθρο 100 της Συνθήκης περί ιδρύσεως της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας, το Συμβούλιο αποφάσισε να ζητήσει γνωμοδότηση της Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής για την ανωτέρω πρόταση.

Το τμήμα οικονομικών, δημοσιονομικών και νομισματικών υποθέσεων, στο οποίο ανατέθηκε η προετοιμασία των σχετικών εργασιών, υιοθέτησε τη γνωμοδότησή του στις 9 Ιουνίου 1998, με βάση εισηγητική έκθεση του κ. Pelletier.

Κατά την 356η σύνοδο ολομέλειας της 1ης και 2ας Ιουλίου 1998 (συνεδρίαση της 1ης Ιουλίου), η Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή υιοθέτησε με 136 ψήφους υπέρ, 7 ψήφους κατά και 4 αποχές την ακόλουθη γνωμοδότηση.

1. Εισαγωγή

1.1. Η ΟΚΕ εκτιμά την πρωτοβουλία της Επιτροπής που αποβλέπει στην κατάργηση μίας ανωμαλίας η οποία παρακωλύει την ολοκλήρωση της ενιαίας εσωτερικής αγοράς.

1.2. Η κατάργηση των παρακρατήσεων στην πηγή που επιβάλλονται σε πολλά κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης επί των τόκων και δικαιωμάτων, έχει αναγνωριστεί, εδώ και πολύ καιρό, ως μέτρο προτεραιότητας για την ολοκλήρωση της ενιαίας αγοράς.

1.3. Η πρώτη πρωτοβουλία της Επιτροπής προς αυτή την κατεύθυνση χρονολογείται από τις 20 Απριλίου 1990. Το 1992, η έκθεση Ruding - την οποία είχε επικροτήσει η ΟΚΕ () ως προς τις γενικές κατευθύνσεις της - απέδιδε χαρακτήρα προτεραιότητας στη μεταρρύθμιση αυτή. Δυστυχώς, η Επιτροπή, επειδή δεν υπήρξε συναίνεση στο εσωτερικό του Συμβουλίου, αποφάσισε το 1994 να αποσύρει την πρότασή της αυτή. Το Δεκέμβριο του 1997, το Συμβούλιο ECOFIN ανέθεσε στην Επιτροπή για να εκπονήσει την πρόταση που αποτελεί αντικείμενο της διαβούλευσης με την ΟΚΕ.

1.4. Η ΟΚΕ οφείλει να επικροτήσει την επιμονή της Επιτροπής. Θα ήταν ευκταίο να επιδειχθεί η ίδια εμμονή ως προς το σχέδιο - που εγκρίθηκε από το Συμβούλιο και επαναλαμβάνεται στο αιτιολογικό - για μια οδηγία που να εξασφαλίζει «μια ελάχιστη πραγματική φορολόγηση του εισοδήματος από καταθέσεις» και να λαμβάνει παράλληλα υπόψη την «ανάγκη διαφύλαξης της ανταγωνιστικότητας των ευρωπαϊκών χρηματαγορών σε παγκόσμια κλίμακα», πράγμα το οποίο προϋποθέτει την επέκταση του μέτρου στις τρίτες χώρες καθώς και στα εξαρτώμενα ή συνδεδεμένα εδάφη των κρατών μελών ().

1.5. Στόχος της υπό εξέταση πρότασης οδηγίας είναι να αποτραπεί η επιβολή φορολογίας με τη μορφή παρακρατήσεων στην πηγή εκ μέρους της χώρας από την οποία ξεκινά η καταβολή τόκων και δικαιωμάτων που πραγματοποιεί μία επιχείρηση ενός κράτους μέλους εις όφελος άλλης επιχείρησης συνδεδεμένης (με την οποία υπάρχουν δεσμοί άμεσης ή έμμεσης συμμετοχής στο κεφάλαιο με ποσοστό τουλάχιστον 25 %), ούτως ώστε τα εισοδήματα που αντιστοιχούν στην καταβολή αυτή να υποβάλονται σε φορολογία αποκλειστικά στη χώρα του πραγματικού δικαιούχου.

2. Οικονομική αιτιολόγηση του σχεδίου οδηγίας

2.1. Από οικονομική άποψη, το ζητούμενο είναι η αποτροπή της διπλής φορολόγησης - που εκ φύσεως είναι επικριτέα - ή, στην καλύτερη περίπτωση, της ταμειακής επιβάρυνσης που οφείλεται στις αναπόφευκτες καθυστερήσεις τις οποίες υφίσταται ο τελικός δικαιούχος έως ότου να του επιστραφούν οι κρατήσεις.

2.2. Η πρόταση οδηγίας συναντά τους προβληματισμούς των διεθνών επαγγελματικών οργανώσεων που εκπροσωπούν τις ενδιαφερόμενες επιχειρήσεις: Ένωση των Βιομηχανιών της Ευρώπης, Ευρωπαϊκή Τραπεζική Ομοσπονδία, Ένωση των Εμπορικών Επιμελητηρίων, κ.λπ.

2.3. Οι πίνακες που προσαρτώνται στο σχέδιο οδηγίας παρέχουν μία αρκετά σαφή εικόνα της φύσης του προβλήματος, σε όρους παρακρατήσεων. Παρατηρείται ότι, όταν δεν υπάρχει διμερής φορολογική σύμβαση - αυτό δεν συμβαίνει στην Ευρωπαϊκή Ένωση -, οι παρακρατήσεις στην πηγή επί των τόκων και των δικαιωμάτων μπορεί να είναι ιδιαίτερα σημαντικές στα περισσότερα κράτη, αν και παρουσιάζουν μεγάλες διακυμάνσεις: από 45 % έως 0 % για τους τόκους και από 33 % έως 0 % για τα δικαιώματα.

2.4. Στη Ευρωπαϊκή Ένωση, οι διμερείς συμβάσεις περιορίζουν τη φορολογία σε επίπεδα σαφώς χαμηλότερα, δεν επιτρέπουν όμως πάντα την πλήρη αποτροπή της διπλής φορολόγησης και προβλέπουν περίπλοκους μηχανισμούς για τον καταλογισμό των παρακρατήσεων στην πηγή στις χώρες των επιχειρήσεων που επωφελούνται των πληρωμών.

3. Γιατί τόση καθυστέρηση για την έκδοση της οδηγίας

3.1. Από πολύ καιρό υπήρχε συναίνεση ως προς την επιθυμία επίλυσης ενός προβλήματος φαινομενικά τόσο απλού.

3.2. Τα εμπόδια οφείλονται στην πολυπλοκότητα των φορολογικών κανόνων που ισχύουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση και η εναρμόνιση των οποίων - με εξαίρεση εκείνων που αφορούν τον ΦΠΑ - πολύ λίγο έχει προχωρήσει.

3.3. Εξάλλου, η φορολογία υπάγεται στους τομείς των εθνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων, λόγω της σημασίας της για την κάλυψη των πόρων του κρατικού προϋπολογισμού. Γι' αυτό, και στη Συνθήκη της Ρώμης προβλέπεται ότι πρόκειται για τομέα στον οποίο οι αποφάσεις πρέπει να λαμβάνονται ομόφωνα.

3.4. Οι αυστηροί περιορισμοί τους οποίους επιβάλλουν η Συνθήκη του Μάαστριχτ και το σύμφωνο σταθερότητας στους κρατικούς προϋπολογισμούς, ενισχύουν την επαγρύπνηση των κρατών ως προς τις προοπτικές απώλειας εσόδων, όπως επί του προκειμένου.

3.5. Τα συμφέροντα των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης αποκλίνουν: ορισμένες χώρες είναι καθαροί εισαγωγείς κεφαλαίων και τεχνολογίας, γεγονός που σημαίνει ότι καταβάλλουν στο εξωτερικό περισσότερα απ' όσα εισπράττουν. Αντιστρόφως, άλλες χώρες είναι καθαροί διαρθρωτικοί εξαγωγείς.

3.6. Οι δυσκολίες αυτές μπορούν να δικαιολογήσουν την Επιτροπή για την πολιτική της αναμονής, τη σύνεση και τον πραγματισμό που επέδειξε, παρότι η αντιμετώπιση αυτή μπορεί να κατηγορηθεί για έλλειψη τόλμης.

4. Μία συνετή αντιμετώπιση

4.1. Το σχέδιο οδηγίας προβλέπει μέτρα προφύλαξης, και μάλιστα σημαντικά, για την εφαρμογή του.

4.2. Η πληρωμή τόκων και δικαιωμάτων μπορεί να αποτελέσει ευκαιρία για υπεξαιρέσεις ή και δόλο με τη μορφή υπερβολικών πληρωμών, για παράδειγμα, εκ μέρους της θυγατρικής εταιρείας προς τη μητρική, που θα παρουσιάζονται ως τόκοι ή δικαιώματα. Η πρακτική αυτή, που αντιστοιχεί σε μεταφορές κερδών, εφαρμόζεται γενικά στο εσωτερικό ενός ομίλου επιχειρήσεων με στόχο τη μεταφορά της φορολογίας των κερδών σε χώρες με χαμηλούς συντελεστές φορολογίας των επιχειρήσεων.

4.3. Σχετικά με το ενδεχόμενο αυτό φοροδιαφυγής, το σχέδιο οδηγίας αντλεί τα συμπεράσματα που απορρέουν από τη δυνατότητα που παρέχεται στα κράτη να αναπροσαρμόζουν τις τιμές μεταφοράς όταν οι τόκοι και τα δικαιώματα υπερβαίνουν τις τιμές του πλήρους ανταγωνισμού.

4.4. Δεδομένου ότι για την Ελλάδα και την Πορτογαλία οι δημοσιονομικές επιπτώσεις της απαλλαγής από την παρακράτηση στην πηγή είναι ιδιαίτερα υψηλές, προβλέπεται πενταετής μεταβατική περίοδος, με ένα σύστημα προοδευτικής μείωσης, εις όφελος των δύο αυτών χωρών.

5. Μία κάποια έλλειψη τόλμης

5.1. Η εμβέλεια της πρότασης οδηγίας κρίνεται ως υπερβολικά περιορισμένη.

5.2. Όντως, η απαλλαγή από τις παρακρατήσεις στην πηγή προβλέπεται αποκλειστικά για τις πληρωμές μεταξύ συνδεδεμένων εταιρειών, ενώ το μέτρο δικαιολογείται πλήρως όταν οι εταιρείες τις οποίες αφορούν οι πληρωμές δεν έχουν καμία σχέση άλληλεξάρτησης.

5.3. Αναγνωρίζει την ιδιότητα της συνδεδεμένης επιχείρησης αποκλειστικά στις επιχειρήσεις που συμμετέχουν στο κεφάλαιο μίας εταιρείας με ποσοστό τουλάχιστον 25 %, ενώ, στις διμερείς φορολογικές συμβάσεις, το πιο ευνοϊκό καθεστώς των συνδεδεμένων εταιρειών αντιστοιχεί, τις περισσότερες φορές, σε ποσοστό συμμετοχής της τάξεως του 10 %.

6. Γενικές παρατηρήσεις

6.1. Η Επιτροπή επιφυλάσσεται να προτείνει αργότερα, στα πλαίσια της περαιτέρω ανάπτυξης της ενιαίας αγοράς, την επέκταση του μέτρου της απαλλαγής που εφαρμόζει ώστε να περιληφθούν και οι παρακρατήσεις που πραγματοποιούνται επί των δικαιωμάτων και τόκων που καταβάλλονται μεταξύ μη συνδεδεμένων εταιρειών.

6.2. Η ΟΚΕ δεν αντιλαμβάνεται τη λογική της διατύπωσης αυτής, στην οποία οδήγησε το μέλημα μετριασμού της επίδρασης της πρότασης στους προϋπολογισμούς των κρατών μελών που είναι καθαροί εισαγωγείς κεφαλαίων και τεχνολογίας, ενώ παράλληλα, για τα εν λόγω κράτη (την Ελλάδα και την Πορτογαλία), προτείνεται η θέσπιση πενταετούς μεταβατικής περιόδου, κατά τη διάρκεια της οποίας ο συντελεστής των παρακρατήσεων θα μειωθεί σταδιακά: και τούτο γιατί ο κανόνας, κατ' αρχήν, είναι ότι οι καταβολές τόκων και δικαιωμάτων που δικαιούνται απαλλαγή από τις παρακρατήσεις στην πηγή είναι πληρωμές υπό συνθήκες πλήρους ανταγωνισμού (arm's length), που πραγματοποιούνται μεταξύ ανεξάρτητων επιχειρήσεων 7 όταν οι πληρωμές πραγματοποιούνται μεταξύ συνδεδεμένων επιχειρήσεων, η εφαρμογή της αρχής του πλήρους ανταγωνισμού έχει ως αποτέλεσμα να αντιμετωπίζεται το πλεονασματικό τμήμα των πληρωμών αυτών ως διανομή κερδών, που ενδέχεται να μπορεί να επωφεληθεί από τις διατάξεις της οδηγίας 90/435/ΕΟΚ.

6.3. Κατ' αρχήν, λοιπόν, ο κανόνας είναι ότι οι πληρωμές τόκων και δικαιωμάτων πραγματοποιούνται μεταξύ ανεξάρτητων μερών: στην περίπτωση αυτή, δεν υπάρχει κανένας ιδιαίτερος λόγος, όπως στην περίπτωση των μερισμάτων που καταβάλλονται εντός ομίλου επιχειρήσεων (οπότε στόχος είναι η εξασφάλιση της ίσης φορολογικής αντιμετώπισης ώστε να μη ζημιώνονται οι επιχειρήσεις που έχουν εγκαταστάσεις εντός της Ένωσης με τη μορφή θυγατρικών ή ελεγχόμενων επιχειρήσεων μάλλον παρά μόνιμων εγκαταστάσεων) που να δικαιολογεί τον περιορισμό του πεδίου εφαρμογής της απαλλαγής από τις παρακρατήσεις στην πηγή αποκλειστικά και μόνο στις πληρωμές τόκων και δικαιωμάτων που πραγματοποιούνται μεταξύ συνδεδεμένων επιχειρήσεων 7 αντίθετα μάλιστα, καθίσταται επιτακτική η γενίκευση της απαλλαγής αυτής στο σύνολο των πληρωμών μεταξύ ανεξάρτητων επιχειρήσεων, προκειμένου να μην δημιουργηθεί στρέβλωση του ανταγωνισμού που θα μπορούσε να ευνοήσει, ως μη έδει, την προσφυγή σε εθνικούς προμηθευτές.

6.4. Σύμφωνα με τα κριτήρια που αναλύονται στα σημεία 6.2 και 6.3, η επέκταση του μέτρου της απαλλαγής στις πληρωμές τόκων και δικαιωμάτων μεταξύ μη συνδεδεμένων επιχειρήσεων θα πρέπει να επέλθει αυτομάτως με τη λήξη της πενταετούς μεταβατικής περιόδου, ή της ενδεχόμενης παράτασής της. Επομένως, η ΟΚΕ ζητά να τροποποιηθεί ως εξής το άρθρο 10:

«Τρία έτη μετά την ημερομηνία που αναφέρεται στο άρθρο 9, παράγραφος 1, η Επιτροπή υποβάλλει έκθεση στο Συμβούλιο σχετικά με την εφαρμογή της οδηγίας, προκειμένου ιδίως να επανεξετασθεί η εφαρμογή του άρθρου 7. Η διεύρυνση του πεδίου εφαρμογής της και σε άλλες εταιρείες ή επιχειρήσεις, πέραν αυτών που εμπίπτουν στην παρούσα οδηγία δεν μπορεί να αναβληθεί πέραν της λήξεως της μεταβατικής περιόδου που προβλέπεται στο άρθρο 8, παράγραφος 1, ή της ενδεχόμενης παράτασής της.»

6.5. Το άρθρο 7 της πρότασης οδηγίας παρέχει τη δυνατότητα στα κράτη μέλη να μην εφαρμόσουν την απαλλαγή από την παρακράτηση στην πηγή, όταν οι τόκοι και τα δικαιώματα που πληρώνονται αποτελούν αντικείμενο προτιμησιακού φορολογικού καθεστώτος στο σύστημα φορολογίας των επιχειρήσεων του κράτους μόνιμης κατοικίας των δικαιούχων. Το άρθρο 10 προβλέπει σχετικά ότι η έκθεση που θα υποβληθεί στο Συμβούλιο τρία έτη μετά την έναρξη της ισχύος της οδηγίας θα πρέπει ιδίως να επανεξετάζει την εφαρμογή του άρθρου 7. Η Επιτροπή διευκρινίζει ότι στο στάδιο αυτό, κυρίως βάσει της προόδου που θα έχει μεσολαβήσει ως προς τον κώδικα καλής συμπεριφοράς σε θέματα φορολογίας των επιχειρήσεων, θα είναι ευχερέστερο να κριθεί εάν επιβάλλεται η διατήρηση της δυνατότητας που παρέχει στα κράτη μέλη το άρθρο 7.

6.6. Όπως υπενθυμίζει η Επιτροπή στο αιτιολογικό της πρότασης οδηγίας, το Συμβούλιο ECOFIN της 1ης Δεκεμβρίου 1997 τάχθηκε υπέρ της κατάρτισης κώδικα καλής συμπεριφοράς στο χώρο της φορολογίας επιχειρήσεων που να προβλέπει το πάγωμα και την κατάργηση των επιβλαβών φορολογικών μέτρων που λαμβάνουν τα κράτη. Επιβλαβή θεωρούνται τα φορολογικά μέτρα που θεσπίζουν ένα επίπεδο φορολόγησης σαφώς κατώτερο, έως και μηδενικό, σε σύγκριση μ' αυτό που εφαρμόζεται κατά κανόνα στο εν λόγω κράτος μέλος.

6.7. Η ΟΚΕ εφιστά την προσοχή στη σημασία που αποδίδεται στην συνάφεια που πρέπει να υπάρχει μεταξύ της κοινής δράσης που προβλέπεται στα πλαίσια του κώδικα καλής συμπεριφοράς, αφενός, και, αφετέρου, της δυνατότητας που παρέχει το άρθρο 7 της πρότασης οδηγίας για τη μη απαλλαγή από την παρακράτηση στην πηγή όταν η φορολογία των τόκων ή των δικαιωμάτων δεν εξασφαλίζεται κατά κανόνα στο κράτος εγκατάστασης της δικαιούχου εταιρείας, και επομένως υπάγεται στον εν λόγω κώδικα: δεν είναι δυνατόν τα κράτη μέλη να δικαιούνται να εισάγουν μονομερώς νέες διατάξεις που να λειτουργούν ως αντίποινα, όπως η θέσπιση παρακράτησης στην πηγή επί των τόκων και δικαιωμάτων κατά επιζήμιων φορολογικών μέτρων που υπάγονται σε κώδικα καλής συμπεριφοράς, δεδομένου ότι κάτι τέτοιο θα υπονόμευε το πνεύμα συναίνεσης που οδήγησε στην κατάρτιση του κώδικα αυτού, και θα αποδυνάμωνε αισθητά την εμβέλειά του.

6.8. Κρίνεται λοιπόν απαραίτητο να διατυπωθεί ως εξής η αρχή της πρώτης φράσης της παραγράφου 1 του άρθρου 7:

«1. Εκτός από τις περιπτώσεις που καλύπτει το άρθρο 6, τα κράτη μέλη έχουν τη δυνατότητα να μην καταργήσουν την υπάρχουσα φορολογία, στην οποία αναφέρεται το άρθρο 1, και η οποία εφαρμόζεται για όλες τις καταβολές τόκων ή δικαιωμάτων...» 7

και να διατυπωθεί ως εξής η παράγραφος 2 του ίδιου άρθρου 7:

«2. Εάν μέρος μόνο των τόκων ή των δικαιωμάτων πληρούν τις προϋποθέσεις που αναφέρονται στην παράγραφο 1, είτε υπό στοιχείο (α) είτε υπό στοιχείο (β), η δυνατότητα στην οποία αναφέρεται η ίδια αυτή παράγραφος εφαρμόζεται μόνο στο συγκεκριμένο μέρος των τόκων ή των δικαιωμάτων.»

7. Ειδικές παρατηρήσεις

7.1. Αναγκαίο ποσοστό συμμετοχής για να αναγνωρίζεται μία εταιρεία ως συνδεδεμένη

Δεδομένου ότι ο τελικός στόχος είναι η κατάργηση όλων των παρακρατήσεων στην πηγή επί των ενδοευρωπαϊκών πληρωμών τόκων και δικαιωμάτων μεταξύ επιχειρήσεων, η ΟΚΕ ζητά να μειωθεί το απαιτούμενο ποσοστό συμμετοχής από 25 % σε 10 %, δεδομένου ότι το ποσοστό αυτό συμπίπτει με το όριο που καθορίζεται στην πλειονότητα των διμερών συμβάσεων για να θεμελιώνεται δικαίωμα μειωμένου συντελεστή παρακράτησης στην πηγή επί των μερισμάτων που καταβάλλονται μεταξύ συνδεδεμένων εταιρειών.

Ως εκ τούτου, στο άρθρο 3, παράγραφος 1, στοιχείο (β), το «25 %» θα πρέπει να αντικατασταθεί παντού από το «10 %».

7.2. Προθεσμία κατοχής της συμμετοχής

Προκειμένου να καταστεί σαφέστερο ότι τα κράτη μέλη δεν μπορούν να αναβάλουν την εφαρμογή της οδηγίας για όλο το χρονικό διάστημα μέχρι την εκπνοή της διετούς προθεσμίας κατοχής της συμμετοχής, θα πρέπει να προστεθεί η φράση «εκ των υστέρων» στην παράγραφο 2 του άρθρου 3, μετά το «να άρουν».

7.3. Ορισμός των δικαιωμάτων

Πρέπει να υπάγονται ρητώς στο καθεστώς απαλλαγής από την παρακράτηση στην πηγή οι πληρωμές που καταβάλλονται ως συνεισφορά σε κεντρικές δαπάνες έρευνας στο εσωτερικό ενός ομίλου επιχειρήσεων. Πράγματι, η επιτροπή φορολογικών υποθέσεων του ΟΟΣΑ έχει εκφραστεί σαφώς υπέρ της μη καταβολής παρακρατήσεων στην πηγή επί των πληρωμών που δεν αντιπροσωπεύουν δικαιώματα, αλλά προκύπτουν από συμφωνίες συμμετοχής στις κεντρικές δαπάνες στο εσωτερικό ενός ομίλου. Θα πρέπει λοιπόν, στο άρθρο 2, παράγραφος 1, στοιχείο (β), μετά από τη φράση «σε αντάλλαγμα πληροφοριών που αφορούν βιομηχανική, εμπορική ή επιστημονική πείρα» να προστεθεί η διευκρίνιση «είτε αυτή είναι ήδη αποκτηθείσα είτε βρίσκεται στο στάδιο της έρευνας».

7.4. Τόκοι και δικαιώματα με την έννοια του άρθρου 5

Να προστεθεί η ακόλουθη φράση στο άρθρο 5:

«Κατά συνέπεια, οι διατάξεις της οδηγίας 90/435/ΕΟΚ του Συμβουλίου εφαρμόζονται στις πληρωμές τόκων ή δικαιωμάτων οι οποίες επαναπροσδιορίζονται ως διανομή κερδών, εφόσον αυτές πραγματοποιούνται μεταξύ εταιρειών που υπάγονται στην παρούσα οδηγία.»

Αιτιολογία: η διευκρίνιση αυτή είναι της ίδιας φύσεως μ' εκείνη που παρουσιάζεται στον τίτλο 4 και ανταποκρίνεται στο ίδιο σκεπτικό.

Βρυξέλλες, 1η Ιουλίου 1998.

Ο Πρόεδρος της Επιτροπής των Περιφερειών

Tom JENKINS

() ΕΕ C 123 της 22.4.1998, σ. 9.

() Γνωμοδότηση της ΟΚΕ της 24ης Νοεβρίου 1992 - ΕΕ C 19 της 25.1.1993, σ. 65.

() Συμπεράσματα του Συμβουλίου ECOFIN της 1ης Δεκεμβρίου 1997 όσον αφορά τη δημοσιονομική πολιτική, ΕΕ C 2 της 6.1.1998.