A4-0058/98

Ψήφισμα για τη δικαστική συνεργασία επί ποινικών θεμάτων στην Ευρωπαΐκή Ένωση

Το Ευρωπαΐκό Κοινοβούλιο,

- έχοντας υπόψη το άρθρο Κ.1 της Συνθήκης για την Ευρωπαΐκή Ένωση, που ορίζει τη δικαστική συνεργασία στο αστικό και το ποινικό πεδίο ως θέμα κοινού ενδιαφέροντος των κρατών μελών,

- έχοντας υπόψη το άρθρο Β της Συνθήκης για την Ευρωπαΐκή Ένωση, που θέτει μεταξύ των στόχων της Ένωσης την ανάπτυξη μιας στενής συνεργασίας στους τομείς της δικαιοσύνης και των εσωτερικών υποθέσεων,

- έχοντας υπόψη το Ψήφισμα του Συμβουλίου της 14ης Οκτωβρίου 1996 περί καθορισμού των προτεραιοτήτων στη συνεργασία επί θεμάτων δικαιοσύνης και εσωτερικών υποθέσεων για την περίοδο από 1ης Ιουλίου 1996 μέχρι 30 Ιουνίου 1998 ((ΕΕ C 319 της 26.10.1996, σελ. 1.)),

- έχοντας υπόψη την έκθεση της Ομάδας Υψηλόβαθμων Εμπειρογνωμόνων σχετικά με το οργανωμένο έγκλημα, καθώς και το συνακόλουθο Σχέδιο Δράσης που εγκρίθηκε από το Συμβούλιο Υπουργών Δικαιοσύνης και Εσωτερικών στις 28 Απριλίου 1997 και επικυρώθηκε από το Ευρωπαΐκό Συμβούλιο του Άμστερνταμ στις 17 Ιουνίου 1997, ειδικότερα δε το Κεφάλαιο ΙΙ, σημείο 5, στοιχείο δ', όπου αναφέρεται ότι η συνεργασία στο δικαστικό τομέα πρέπει να φθάσει σε επίπεδο ανάλογο της συνεργασίας μεταξύ αστυνομιών ((ΕΕ C 251 της 15.8.1997, σελ. 1.)),

- έχοντας υπόψη τις προτάσεις κοινών δράσεων που πρόσφατα διαβιβάσθηκαν στο Ευρωπαΐκό Κοινοβούλιο για γνωμοδότηση και που αφορούν τον αγώνα κατά του οργανωμένου εγκλήματος, ειδικότερα δε τις προτάσεις περί δημιουργίας ενός ευρωπαΐκού δικαστικού δικτύου και ποινικοποίησης της συμμετοχής σε εγκληματικές οργανώσεις στα κράτη μέλη της Ένωσης,

- έχοντας υπόψη την Ευρωπαΐκή Σύμβαση περί Προστασίας των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και των Θεμελιωδών Ελευθεριών, καθώς και τα συνημμένα σε αυτήν πρωτόκολλα,

- έχοντας υπόψη το Ψήφισμά του της 26ης Ιουνίου 1997 σχετικά με τη συνεδρίαση του Ευρωπαΐκού Συμβουλίου της 16ης και 17ης Ιουνίου 1997 στο Άμστερνταμ ((ΕΕ C 222 της 21.7.1997, σελ. 17.)), που εγκρίθηκε την επομένη από την ολοκλήρωση του Ευρωπαΐκού Συμβουλίου του Άμστερνταμ, καθώς και το Ψήφισμά του της 19ης Νοεμβρίου 1997 σχετικά με τη Συνθήκη του Άμστερνταμ (CONF 4007/97 - C4-0538/97) ((ΣΠ της ημερομηνίας αυτής, μέρος ΙΙ, σημείο 20.)),

- έχοντας υπόψη τα παλαιότερα ψηφίσματά του: της 22ας Οκτωβρίου 1997 σχετικά με την ετήσια έκθεση για το 1996 της Επιτροπής (COM(97)0200 - C4-0230/97) και το πρόγραμμα εργασίας της για το 1997-1998 για την προστασία των χρηματοδοτικών συμφερόντων της Κοινότητας και την καταπολέμηση της απάτης (COM(97)0199 - C4-0231/97) ((ΣΠ της ημερομηνίας αυτής, μέρος ΙΙ, σημείο 14.)), της 19ης Σεπτεμβρίου 1996 για τις συνέχειες που δόθηκαν στη Διακυβερνητική Διάσκεψη σχετικά με την καταπολέμηση της απάτης εις βάρος του κοινοτικού προϋπολογιμσού (23 και 24 Απριλίου 1996): για μια συντονισμένη δράση της Ένωσης και των κρατών μελών ((ΕΕ C 320 της 28.10.1996, σελ. 212.)), της 19ης Σεπτεμβρίου 1996 σχετικά με τη σύμβαση που αφορά την προστασία των οικονομικών συμφερόντων των Ευρωπαΐκών Κοινοτήτων ((ΕΕ C 320 της 28.10.1996, σελ. 215.)), της 21ης Ιουνίου 1996 σχετικά με την πρώτη έκθεση της Επιτροπής προς το Ευρωπαΐκό Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο σχετικά με την εφαρμογή της οδηγίας 91/308/ΕΟΚ σχετικά με τη νομιμοποίηση παρανόμων κεφαλαίων (COM(95)0054 - C4-0137/95) ((ΕΕ C 198 της 8.7.1996, σελ. 245.)), της 13ης Μαρτίου 1996 σχετικά με (i) γνωμοδότηση του Ευρωπαΐκού Κοινοβουλίου για τη σύγκληση της Διακυβερνητικής Διάσκεψης, (ii) αξιολόγηση των εργασιών της Ομάδας Μελέτης και διασαφήνιση των πολιτικών προτεραιοτήτων του Ευρωπαΐκού Κοινοβουλίου ενόψει της Διακυβερνητικής Διάσκεψης ((ΕΕ C 096 της 1.4.1996, σελ. 77.)), της 15ης Δεκεμβρίου 1995 για την καταπολέμηση της διαφθοράς στην Ευρώπη ((ΕΕ C 017 της 22.1.1996, σελ. 443.)), τη γνωμοδότησή της της 30ής Νοεμβρίου 1995 σχετικά με τον κοινό προσανατολισμό που θεσπίστηκε από το Συμβούλιο ενόψει της έγκρισης του κανονισμού του Συμβουλίου σχετικά με την προστασία των οικονομιών συμφερόντων των Ευρωπαΐκών Κοινοτήτων ((ΕΕ C 339 της 18.12.1995, σελ. 61.)), τα ψηφίσματά της της 17ης Μαΐου 1995 σχετικά με τη λειτουργία της Συνθήκης της Ευρωπαΐκής Ένωσης στο πλαίσιο της προοπτικής της Διακυβερνητικής Διάσκεψης του 1996 - εφαρμογή και ανάπτυξη της Ένωσης ((ΕΕ C 151 της 19.6.1995, σελ. 56.)), της 16ης Δεκεμβρίου 1993 σχετικά με τη καταπολέμηση της διεθνούς απάτης ((ΕΕ C 020 της 24.1.1994, σελ. 185.)), την απόφασή της της 17ης Απριλίου 1991 σχετικά με την πρόληψη της χρήσης του οικονομικού συστήματος με στόχο τη νομιμοποίηση παρανόμων κεφαλαίων ((ΕΕ C 129 της 20.5.1991, σελ. 90.)) και τη γνωμοδότησή της της 22ας Νοεμβρίου 1990 σχετικά με τη πρόταση της Επιτροπής προς το Συμβούλιο που αφορά οδηγία σχετικά με την πρόληψη της κρίσης του οικονομικού συστήματος με στόχο τη νομιμοποίηση παρανόμων κεφαλαίων ((ΕΕ C 324 της 24.12.1990, σελ. 264.)),

- έχοντας υπόψη τους μηχανισμούς της ευρωπαΐκής δικαστικής συνεργασίας και της αμοιβαίας συνδρομής σε ποινικά θέματα, υπό μορφή είτε συμβάσεων είτε οποιουδήποτε άλλου κειμένου, και ειδικότερα τη Σύμβαση του Συμβουλίου της Ευρώπης, της 20ής Απριλίου 1959, περί αμοιβαίας δικαστικής συνδρομής σε ποινικά θέματα,

- έχοντας υπόψη το κείμενο της «Έκκλησης της Γενεύης», που υπέγραψαν την 1η Οκτωβρίου 1996 διάφοροι ευρωπαίοι δικαστές και που έλαβε ευρεία υποστήριξη από πολλούς φορείς και όργανα, τόσο σε κοινοτικό όσο και σε εθνικό επίπεδο, καθώς επίσης και τη Διακήρυξη των Βρυξελλών της 12ης Δεκεμβρίου 1997,

- έχοντας υπόψη το άρθρο 148 του Κανονισμού του,

- έχοντας υπόψη την έκθεση της Επιτροπής Πολιτικών Ελευθεριών και Εσωτερικών Υποθέσεων, καθώς και τις γνωμοδοτήσεις της Επιτροπής Θεσμικών Θεμάτων και της Επιτροπής Ελέγχου του Προϋπολογισμού (A4-0058/98),

Α. εκτιμώντας τη θεμελιώδη σημασία μιας δικαστικής συνεργασίας μεταξύ των κρατών μελών της Ευρωπαΐκής Ένωσης, ως απτής έκφρασης του ευρωπαΐκού δικαστικού πολιτισμού, ικανής να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά το διεθνές και οργανωμένο έγκλημα και ειδικότερα σε ό,τι αφορά τα ποινικά ζητήματα, ιδίως σε δίκες σχετικές με το οργανωμένο έγκλημα,

Β. εκτιμώντας την ανάγκη μιας όλο και καλύτερης προσαρμογής των μηχανισμών που έχουν στη διάθεσή τους οι δικαστικές αρχές στον περίπλοκο χαρακτήρα των σύγχρονων εγκληματολογικών φαινομένων και των ποινικών διαδικασιών που πρέπει να εφαρμόζονται απέναντι σ' αυτά τα φαινόμενα, προσαρμογής που θα πρέπει κυρίως να οδηγήσει σε μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα και ταχύτητα, με τη χρήση και των πιο προηγμένων τεχνολογικών μέσων,

Γ. εκτιμώντας ότι η κουλτούρα, οι παραδόσεις και τα νομικά συστήματα των κρατών μελών (και των επιμέρους τμημάτων που συνθέτουν ορισμένα κράτη μέλη) διαφέρουν αναπόφευκτα μεταξύ τους, χωρίς αυτό να αποτελεί αφεαυτού ανυπέρβλητο εμπόδιο για την επιτυχή έκβαση επιχειρήσεων συνεργασίας,

Δ. εκτιμώντας ότι η Ένωση, ακόμη και μπροστά σε αυτές τις διαφορετικές παραδόσεις και συστήματα, αναγνωρίζει ορισμένες κοινές αξίες και θεμελιώδεις αρχές, όπως π.χ. την αρχή του κράτους δικαίου, την αρχή της νομιμότητας και τα δικαιώματα της υπεράσπισης,

Ε. εκτιμώντας ότι ο σημερινός τρόπος λειτουργίας της δικαστικής συνεργασίας δεν μπορεί να θεωρηθεί ικανοποιητικός από άποψη ταχύτητας και συνέχειας, λόγω της ακαταλληλότητας των διαθέσιμων νομικών και υλικών μηχανισμών και της μέχρι σήμερα όχι πάντα κατάλληλης εκπαίδευσης των δικαστικών λειτουργών,

ΣΤ. εκτιμώντας ότι η δικαστική συνεργασία είναι ένας από τους πιο ευαίσθητους τομείς για τα κράτη μέλη και ότι ο δρόμος προς την εναρμόνιση των ποινικών συστημάτων ή προς τη δημιουργία ενός επαρκώς ομοιογενούς δικαστικού συστήματος θα είναι ακόμη μακρύς και δύσκολος,

Ζ. εκτιμώντας ότι, για να επιταχυνθεί αυτή η πορεία, η ευρωπαΐκή δικαστική συνεργασία οφείλει συνεπώς, και μάλιστα αμέσως, να προοδεύσει, βελτιώνοντας την αμοιβαία εμπιστοσύνη μεταξύ κρατών μελών ως προς τα δικαστικά συστήματα των εταίρων και τη λειτουργία τους,

Η. εκτιμώντας ότι, πέρα από τις συμβάσεις ως παραδοσιακό μηχανισμό συνεργασίας, θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν περισσότερο και καλύτερα ορισμένοι ευρωπαΐκοί μηχανισμοί, όπως είναι οι κοινές δράσεις και, στο μέλλον, οι αποφάσεις-πλαίσια που προβλέπονται από τη Συνθήκη του Άμστερνταμ (άρθρο Κ.6),

Θ. εκτιμώντας ότι οι Συμβάσεις και τα άλλα κείμενα περί δικαστικής συνεργασίας επί ποινικών θεμάτων είναι δυσεφάρμοστα, μεταξύ άλλων και λόγω της αλληλεπικάλυψής τους και της παρουσίας σε αυτά ενός πλήθους εξαιρέσεων, χωριστών δηλώσεων και επιφυλάξεων,

Ι. εκτιμώντας ότι πολλές Συμβάσεις που έχουν μέχρι τώρα συναφθεί μεταξύ των κρατών μελών παραμένουν χωρίς εφαρμογή λόγω του μακρού χρόνου που απαιτείται για τις εθνικές επικυρώσεις,

ΙΑ. εκτιμώντας ότι ο όρος της διπλής στοιχειοθέτησης εγκλήματος ή της διπλής απαγγελίας κατηγορίας δεν είναι πλέον αναγκαίος σε διάφορα κράτη μέλη 7 ότι ο εν λόγω όρος μπορεί εύλογα να θεωρηθεί σήμερα ως ένα εμπόδιο για τη δικαστική συνεργασία,

ΙΒ. εκτιμώντας τα θετικά παραδείγματα «ενισχυμένης» συνεργασίας μεταξύ ορισμένων κρατών της Ένωσης, όπου μεταξύ άλλων προβλέπεται η απ' ευθείας επικοινωνία μεταξύ των δικαστικών αρχών ως συνηθισμένη μέθοδος δικαστικής συνεργασίας,

ΙΓ. εκτιμώντας ότι οι τεχνολογικές καινοτομίες και οι σύγχρονες μέθοδοι διενέργειας ερευνών απαιτούν νέα κατάλληλα δικαστικά θεσμικά κείμενα (δορυφορικές υποκλοπές, τηλε-ακροάσεις και τηλε-ανακρίσεις κλπ),

ΙΔ. εκτιμώντας τις λύσεις που υιοθετήθηκαν στο πλαίσιο της Ευρωπαΐκής Ένωσης, είτε σε κανονιστικό είτε σε επιχειρησιακό επίπεδο, για την ποινική προστασία των οικονομικών συμφερόντων, λύσεις που, εφόσον αποδείχθηκαν αποτελεσματικές, θα μπορούσαν να εμπνεύσουν ανάλογες λύσεις και για τον αγώνα κατά των σημαντικότερων μορφών οργανωμένου εγκλήματος,

ΙΕ. εκτιμώντας με ανησυχία τις δυσχέρειες που αντιμετωπίζει η δικαστική συνεργασία στο θέμα του «ξεπλύματος βρώμικου χρήματος», λόγω κυρίως των ανομοιόμορφων ορισμών που δίνουν οι εθνικές νομοθεσίες σχετικά με τις πράξεις που στοιχειοθετούν «ξέπλυμα βρώμικου χρήματος»,

ΙΣΤ. εκτιμώντας τη στρατηγική σπουδαιότητα που θα είχε, για την αποτελεσματικότητα της δικαστικής συνεργασίας στην Ευρώπη, ένα καλό επίπεδο αμοιβαίας συνδρομής, συμπεριλαμβανομένης της εκπαίδευσης προσωπικού, ακόμη και με τις τρίτες χώρες, ειδικότερα δε με τις υποψήφιες προς ένταξη χώρες, καθώς επίσης, όπου είναι δυνατό, και με μη ευρωπαΐκές χώρες,

ΙΖ. εκτιμώντας ότι, με το σημερινό επίπεδο ανάπτυξης της Ένωσης, είναι απαραίτητο να επανεξετάσουμε την έννοια της δικαστικής συνδρομής ως παραδοσιακού μηχανισμού της διακυβερνητικής συνεργασίας,

ΙΗ. εκτιμώντας τη μελέτη «Corpus Juris», που πραγματοποιήθηκε από μια ομάδα εμπειρογνωμόνων με εντολή της Επιτροπής μετά από αίτημα του Ευρωπαΐκού Κοινοβουλίου, και ειδικότερα τις βασικές αρχές και διατάξεις ποινικής δικονομίας που περιέχονται στη μελέτη αυτή, όπως π.χ. τη νέα βασική αρχή περί ευρωπαΐκής εδαφικότητας,

ΙΘ. εκτιμώντας ότι η ενίσχυση της δικαστικής συνεργασίας επί ποινικών θεμάτων στην Ένωση μπορεί να έχει συνέπειες επί του σεβασμού των δικαιωμάτων της υπεράσπισης 7

Ι. Γενικές αρχές και θεσμικά ζητήματα

1. τονίζει την ανάγκη ανάπτυξης της δικαστικής συνεργασίας μεταξύ των κρατών μελών της Ευρωπαΐκής Ένωσης, ιδιαίτερα δε στον ποινικό τομέα, προκειμένου να καταπολεμηθεί αποτελεσματικότερα η υπερεθνική εγκληματικότητα 7

2. υπογραμμίζει ότι ο στόχος της Ένωσης να καθιερώσει ένα χώρο ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης καθώς και ο στόχος της πλήρους υλοποίησης της εσωτερικής αγοράς και της ελεύθερης κυκλοφορίας των προσώπων, είναι αδιάρρηκτα συνδεδεμένοι με τη δημιουργία ενός κοινού ευρωπαΐκού νομικού και δικαστικού χώρου 7 χαιρετίζει στο πλαίσιο αυτό τις διευκρινίσεις, τις οποίες επέφερε το άρθρο Κ.3 της Συνθήκης του Άμστερνταμ όσον αφορά τα σε ευρωπαΐκό επίπεδο ληπτέα μέτρα στον τομέα της δικαστικής συνεργασίας σε ποινικές υποθέσεις 7

3. διαπιστώνει την έγκριση ελαχίστων κοινών κανόνων, όπως προβλέπεται και από τη Συνθήκη του Άμστερνταμ, σχετικά με τις πράξεις που στοιχειοθετούν έγκλημα και την έγκριση κυρώσεων στον τομέα του οργανωμένου εγκλήματος, της τρομοκρατίας και του λαθρεμπορίου ναρκωτικών, και θεωρεί ότι πρόκειται για ένα σημαντικό βήμα προς την κατεύθυνση μιας αποτελεσματικότερης συνεργασίας 7

4. χαιρετίζει τις εις την Συνθήκη του Άμστερνταμ προβλεπόμενες διευκολύνσεις όσον αφορά την επικύρωση και τη θέση σε ισχύ συμφωνιών σύμφωνα με το άρθρο Κ.6 της Συνθήκης, οι οποίες κατ' αυτόν τον τρόπο μπορούν ασφαλώς να βελτιωθούν όσον αφορά την αποτελεσματικότητά τους 7 επισημαίνει όμως ωστόσο, ότι όσον αφορά την προσέγγιση των νομοθετικών και διοικητικών διατάξεων, πρέπει να δοθεί προτεραιότητα στο μέσο της απόφασης πλαίσιο, λόγω του ότι αυτό αντιστοιχεί στην διαδικασία και το χαρακτήρα ευρέως στη συστηματική μέθοδο της Κοινότητας.

5. παραπέμπει στις διατάξεις του άρθρου Κ.12 της Συνθήκης του Άμστερνταμ όσον αφορά τη δυνατότητα ενισχυμένης συνεργασίας στον τομέα της δικαστικής συνεργασίας σε ποινικές υποθέσεις και καλεί τα κράτη μέλη και την Επιτροπή να εξετάσουν την πρακτική δυνατότητα εφαρμογής αυτών των διατάξεων ιδίως σε σχέση με τη λύση αυτών των σημαντικών σχετικών ζητημάτων, στα οποία μόνο ένας μικρός αριθμός κρατών μελών εμποδίζει την περαιτέρω συνεργασία και την κατ' αυτόν τον τρόπο πραγματοποίηση προόδου.

6. διαπιστώνει αφετέρου ότι, ακόμη και στον τομέα της ποινικής δικαστικής συνεργασίας, το θέμα της πραγματικής συμμετοχής του Ευρωπαΐκού Κοινοβουλίου στο νομοθετικό έργο και το θέμα της αναγνώρισης του ρόλου του Ευρωπαΐκού Δικαστηρίου δεν έχουν λάβει ικανοποιητική λύση 7

7. είναι πεπεισμένο ότι η στενότερη συνεργασία σε αυτόν τον τομέα σε ευρωπαΐκό επίπεδο πρέπει να συνοδεύεται από εγγυήσεις σε ό,τι αφορά τον δημοκρατικό έλεγχο 7 από αυτή την άποψη, ο περιορισμός του ρόλου του Κοινοβουλίου σε απλώς συμβουλευτικό, και τον οποίο θα δυσχεράνουν ακόμη περισσότερο οι περί χρονικών ορίων αποφάσεις του Συμβουλίου, αποτελεί αδυναμία που θα πρέπει να εξαλειφθεί κατά την προσεχή αναθεώρηση της Συνθήκης 7

8. κρίνει, γενικότερα, ότι η διεργασία οικοδόμησης του ευρωπαΐκού δικαστικού και νομικού χώρου πρέπει να συνοδευθεί από τη θέσπιση βασικών δημοκρατικών κανόνων (κοινοβουλευτικός και δικαιοδοτικός έλεγχος) 7

9. τονίζει για άλλη μια φορά ότι οι επιχειρήσεις δικαστικής συνεργασίας πρέπει να πραγματοποιούνται στο πλαίσιο του σεβασμού των συνταγματικών αρχών των κρατών μελών και των κανόνων της Ευρωπαΐκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων 7 εκφράζει την ανησυχία του, για το γεγονός ότι η Συνθήκη του Άμστερνταμ στον τομέα της δικαστικής συνεργασίας του ποινικού δικαίου δεν καθορίζει δεσμευτικά την αρμοδιότητα εκδόσεως προδικαστικών αποφάσεων του ΔΕΚ, αλλά μάλιστα την αποκλείει αυτομάτως, έως ότου ένα κράτος μέλος αναγνωρίσει αυτήν ρητώς δι' εαυτό και καθορίσει τους σχετικούς όρους 7 διαβλέπει σ' αυτό τον κίνδυνο, να διακυβευθεί με αυτόν τον τρόπο η πρόοδος, την οποία επέφερε η Συνθήκη του Άμστερνταμ όσον αφορά την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που δύναται να επιβληθεί δικαστικώς 7

10. ζητεί να συνοδευθεί η ενίσχυση της δικαστικής συνεργασίας επί ποινικών θεμάτων από την αξιολόγηση των συνεπειών αυτής της συνεργασίας σ' ό,τι αφορά τα δικαιώματα υπεράσπισης και τις συστάσεις για την εξασφάλιση αυτών των δικαιωμάτων 7

ΙΙ. Συμβατικά μέσα

11. ζητεί από τις κυβερνήσεις και τα εθνικά κοινοβούλια να κάνουν ό,τι μπορούν ώστε να επιταχυνθούν εντός της Ένωσης οι διαδικασίες επικύρωσης των Συμβάσεων που αφορούν τη δικαστική συνεργασία 7

12. θεωρεί λυπηρό το γεγονός ότι, στο συγκεκριμένο τομέα, οι Συμβάσεις δίνουν στα κράτη μέλη τη δυνατότητα να προβλέπουν επιφυλάξεις, εξαιρέσεις και δηλώσεις, που εμποδίζουν την ομοιόμορφη εφαρμογή των Συμβάσεων αυτών σε επίπεδο Ένωσης 7

13. ζητεί λοιπόν από τα κράτη μέλη να προβλέψουν όλα τα διαδικαστικά μέσα που απαιτούνται για να αποτραπούν οι καθυστερήσεις του δικαστικού συστήματος, να εξασφαλίσουν δε το δικαίωμα για δίκη εντός λογικού χρονικού διαστήματος, όπως ακριβώς προβλέπεται στο άρθρο 6 της ευρωπαΐκής σύμβασης για τα δικαιώματα του ανθρώπου 7

14. συνιστά στις κυβερνήσεις των κρατών μελών να παραιτηθούν έναντι των άλλων κρατών μελών της Ευρωπαΐκής Ένωσης, των επιφυλάξεων, εξαιρέσεων ή δηλώσεων που είναι επισυνημμένες ως παραρτήματα στα συμβατικά κείμενα 7

15. ζητεί ειδικότερα να εγκαταλειφθεί ή να επανεξετασθεί μεταξύ των κρατών μελών της Ευρωπαΐκής Ένωσης η αρχή της διπλής στοιχειοθέτησης εγκλήματος 7

16. συμμερίζεται τα αιτήματα και τις προτάσεις που περιέχονται στο γνωστό ως «Έκκληση της Γενεύης» έγγραφο (που το συνέταξαν ορισμένοι ευρωπαίοι δικαστές) και που προβλήθηκαν στο πρόσφατο διεθνές συνέδριο των Βρυξελλών, ειδικότερα δε σε ό,τι αφορά τη σύναψη συμβάσεων μεταξύ των κρατών της Ευρώπης για την απ' ευθείας επικοινωνία μεταξύ των αρμοδίων για τις ανακρίσεις δικαστών (όπως ήδη προβλέπεται από τη Συμφωνία του Schengen) και τον καθορισμό, στις ποινικές δικονομίες των κρατών μελών, συγκεκριμένων και σύντομων προθεσμιών για την ολοκλήρωση των εργασιών των ανακριτικών επιτροπών και για την ελεύθερη διαβίβαση των αποδεικτικών στοιχείων 7

17. τονίζει την ανάγκη, σε περιπτώσεις δικαστικής συνεργασίας μεταξύ Υπουργείων Δικαιοσύνης, να μην είναι πλέον υποχρεωτική η χρήση της διπλωματικής οδού, σε δε περιπτώσεις άμεσης δικαστικής συνεργασίας μεταξύ αρμοδίων δικαστικών αρχών, να μπορούν αυτές να έχουν στη διάθεσή τους αποτελεσματικές υπηρεσίες τεχνικής και επιχειρησιακής υποστήριξης, με σκοπό να διασφαλίζεται, στις δυο προαναφερθείσες περιπτώσεις, η ταχύτερη δυνατή συνεργασία 7

18. ζητεί από τις κυβερνήσεις των κρατών μελών και από την προεδρία του Συμβουλίου της Ένωσης να δώσουν μια νέα ώθηση στις εργασίες σύνταξης της νέας Σύμβασης περί δικαστικής συνδρομής επί ποινικών θεμάτων, που ξεκίνησαν ήδη από το πρώτο εξάμηνο του 1996, επαναλαμβάνει δε το αίτημα να διαβιβαστεί το κείμενο της σύμβασης αυτής για προηγούμενη γνωμοδότηση στο Ευρωπαΐκό Κοινοβούλιο εγκαίρως, για να μπορέσει να τηρηθεί πλήρως η κοινοβουλευτική διαδικασία της διαβούλευσης 7 ειδικότερα, ζητεί να περιέχει η νέα Σύμβαση σαφείς διατάξεις για τις προθεσμίες δικαστικής συνδρομής και να ρυθμίζει με αποτελεσματικό τρόπο την καθιέρωση νέων μεθόδων διενέργειας ερευνών 7

19. διαπιστώνει με ανησυχία ότι έχει σημειωθεί ελάχιστη πραγματική πρόοδος σε ορισμένους από τους οχτώ τομείς δραστηριοτήτων που ορίσθηκαν στο προανεφερθέν ψήφισμα του Συμβουλίου της 14ης Οκτωβρίου 1996 7 επιμένει δε ότι χρειάζεται να αναληφθεί δράση σε κάθε τομέα, θεωρεί όμως ότι είναι άκρως σημαντικό να γίνει πλήρης χρήση των κοινοτικών αρμοδιοτήτων για την προστασία των οικονομικών συμφερόντων της Κοινότητας, καθώς έτσι θα δημιουργηθεί προηγούμενο για προσφυγές ουσιαστικού και τυπικού δικαίου στους λοιπούς προαναφερθέντες τομείς 7

ΙΙΙ. Αμοιβαία προσέγγιση των νομοθεσιών και προστασία των οικονομικών συμφερόντων της Ένωσης

20. τονίζει για άλλη μια φορά τη σημασία της αμοιβαίας προσέγγισης των νομοθεσιών επί ποινικών, ουσιαστικών και δικονομικών θεμάτων, μεταξύ άλλων βάσει και των όσων προβλέπει το πρόσφατο σχέδιο δράσης που εγκρίθηκε από το Συμβούλιο για την αντιμετώπιση του οργανωμένου εγκλήματος 7 ειδικότερα, ζητεί να αναληφθούν πρωτοβουλίες για τον καθορισμό κανόνων κοινής στοιχειοθέτησης εγκλήματος για ορισμένα από τα σοβαρότερα εγκλήματα (όπως ήδη προβλέπεται από την κοινή δράση σε ό,τι αφορά τη συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση) 7 στο πλαίσιο αυτό, η έννοια του «ξεπλύματος βρώμικου χρήματος» πρέπει να καλύπτει τα κέρδη που προέρχονται από οποιαδήποτε εγκληματική δραστηριότητα, η έννοια της διαφθοράς πρέπει να καλύπτει οποιαδήποτε ενέργεια κατάχρησης εξουσίας εκ μέρους ατόμων που ασκούν δημόσιο λειτούργημα, ανεξαρτήτως εθνικότητας, όλες δε οι σοβαρές φορολογικές παραβάσεις πρέπει να συνιστούν ένα έγκλημα, υπό την προϋπόθεση της εναρμόνισης του όρου «παράβαση» 7

21. εύχεται να αναληφθούν πρωτοβουλίες με σκοπό να καταστούν ομοιογενή τα συστήματα στο θέμα των ποινών και των αποδεκτικών στοιχείων και να υιοθετηθούν εναρμονισμένες κανονιστικές διατάξεις στο θέμα της φυλάκισης και των κατασχέσεων, χωρίς τούτο να συνεπάγεται την υποχρέωση οποιουδήποτε κράτους μέλους να εγκαταλείψει τις θεμελιώδεις αρχές του νομικού του συστήματος 7

22. επανεπιβεβαιώνει την ανάγκη πληρέστερης εφαρμογής, εκ μέρους όλων των κρατών μελών, της Οδηγίας 308/91/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 10ης Ιουνίου 1991 σχετικά με την πρόληψη της χρήσης του τραπεζικού συστήματος περί «ξεπλύματος» χρημάτων που αποκτήθηκαν παρανόμως ((EE L 166 της 28.6.1991, σελ. 77.)), ειδικότερα σε ό,τι αφορά τη δυνατότητα άρσης του τραπεζικού απορρήτου σε περιπτώσεις ποινικών υποθέσεων 7 καλεί την Επιτροπή να μεριμνήσει για την εφαρμογή της εν λόγω οδηγίας, κάνοντας χρήση ακόμη και του άρθρου 69 της Συνθήκης ΕΚ, καθώς επισης και να υποβάλει προτάσεις για την τροποποίηση της οδηγίας αυτής, τόσο σε ό,τι αφορά τον ορισμό περί εγκλήματος όσο και σε ό,τι αφορά το φάσμα των δραστηριοτήτων που καλύπτονται από αυτήν 7

23. θεωρεί ότι, λόγω των δεσμών που υπάρχουν συχνά μεταξύ κοινοτικών απατών και οργανωμένου εγκλήματος, η δικαστική συνεργασία για την προστασία των κοινοτικών οικονομικών πρέπει αμέσως να ενισχυθεί και να συντονισθεί με τις ήδη υπάρχουσες μορφές αμοιβαίας διοικητικής συνδρομής, με σκοπό μεταξύ άλλων και την επαλήθευση της δυνατότητας επέκτασης της δικαστικής συνεργασίας των επιχειρησιακών μονάδων της και σε άλλους τομείς, μεταξύ των οποίων τα εγκλήματα μέσω Internet και γενικότερα τα νέα εγκλήματα που εμφανίζονται στην κοινωνία της πληροφορίας 7

24. θεωρεί θετική την ανάθεση στην UCLAF του ρόλου του κοινοτικού οργάνου συντονισμού και τεχνικής και επιχειρησιακής υποστήριξης των εθνικών δικαστικών αρχών για τις ποινικές υποθέσεις που αφορούν την προστασία των κοινοτικών οικονομικών πόρων, θεωρεί δε ότι, για να εκπληρώσει αποτελεσματικά αυτό το ρόλο, η UCLAF πρέπει να έχει στη διάθεσή της τους αναγκαίους υλικούς και ανθρώπινους πόρους 7

25. υποστηρίζει την προοπτική της ενοποίησης των βασικότερων ποινικών, ουσιαστικών και δικονομικών κανόνων σε θέματα κοινοτικών απατών, συμπεριλαμβανομένης της ίδρυσης υπηρεσίας Ευρωπαίου Δημοσίου Κατηγόρου, σύμφωνα με τα προβλεπόμενα στο corpus juris που πρότεινε η Επιτροπή απαντώντας σε αίτημα του Κοινοβουλίου με βάση την εργασία ομάδας εμπειρογνωμόνων 7

IV. Τρίτες χώρες

26. θεωρεί θεμελιώδους σημασίας τη δημιουργία αποτελεσματικών σχέσεων δικαστικής συνεργασίας με τις τρίτες χώρες, και ειδικότερα με τις υποψήφιες προς ένταξη χώρες και με τις χώρες που βρίσκονται στην ευρωπαΐκή ήπειρο, διότι διαφορετικά υπάρχει κίνδυνος να μειωθούν αισθητά οι δυνατότητες επιτυχίας ενός κράτους μέλους, όταν αυτό ασκεί δίωξη για διεθνικά εγκλήματα και ειδικότερα για εγκλήματα διαπραττόμενα μέσω του Internet 7

27. ζητεί από την Επιτροπή να διερευνήσει όλες τις δυνατότητες επέκτασης, υπέρ των υποψηφίων προς ένταξη χωρών, των Προγραμμάτων GROTIUS και PHARE ή άλλων εν λειτουργία προγραμμάτων, αλλά επίσης να διατεθούν μακροπρόθεσμα πόροι στο πρόγραμμα Falcone, προκειμένου να είναι στο μέλλον δυνατή η εφαρμογή του και σε χώρες εκτός Ένωσης (π.χ. Ρωσία, Λευκορωσία, Ουκρανία) που συνορεύουν με υποψήφιες για ένταξη χώρες 7

28. θεωρεί θετική την ενσωμάτωση του άρθρου Κ.10 στη Συνθήκη του Άμστερνταμ και καλεί το Συμβούλιο να το χρησιμοποιήσει για να διαπραγματευθεί τη σύναψη συμφωνιών με τις τρίτες χώρες, σε συνάρτηση ειδικότερα με την έγκριση μιας κοινής πολιτικής έναντι των υπεράκτιων (off-shore) χωρώνκαι των λεγόμενων φορολογικών παραδείσων, σύμφωνα με τα όσα προβλέπει η σύσταση αριθ. 30 του σχεδίου δράσης κατά του οργανωμένου εγκλήματος 7

V. Τελικές επισημάνσεις

29. καλεί την Επιτροπή και το Συμβούλιο να οργανώσουν εντός του τρέχοντος έτους μια κοινή διάσκεψη με τα εθνικά κοινοβούλια και το Ευρωπαΐκό Κοινοβούλιο, με θέμα τη δικαστική συνεργασία και τις στρατηγικές για μια μεγαλύτερη νομική και δικαστική αποτελεσματικότητα 7

30. αναθέτει στον Πρόεδρό του να διαβιβάσει το παρόν ψήφισμα στο Συμβούλιο, στην Επιτροπή, καθώς και στις κυβερνήσεις και τα κοινοβούλια των κρατών μελών.