ΕΚΘΕΣΗ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΚΑΙ ΤΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΗΣ ΟΔΗΓΙΑΣ 90/313/ΕΟΚ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΤΗΣ 7 ΙΟΥΝΙΟΥ 1990, ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΠΡΟΣΒΑΣΗΣ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΗ ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗ

ΕΚΘΕΣΗ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΚΑΙ ΤΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ

ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΗΣ ΟΔΗΓΙΑΣ 90/313/ΕΟΚ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΤΗΣ 7 ΙΟΥΝΙΟΥ 1990, ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΠΡΟΣΒΑΣΗΣ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΗ ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗ

1. ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Η παρούσα έκθεση διαβιβάσθηκε στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο σύμφωνα με το άρθρο 8 της οδηγίας 90/313/EΟΚ ("η οδηγία") σχετικά με την ελεύθερη πληροφόρηση σε θέματα περιβάλλοντος. Εκπονήθηκε με βάση την πείρα που απέκτησαν τα κράτη μέλη από την εφαρμογή της οδηγίας, η οποία αποτέλεσε το αντικείμενο των εκθέσεών τους προς την Επιτροπή βάσει του συγκεκριμένου άρθρου [1]. Στην παρούσα έκθεση λαμβάνονται υπόψη οι εκθέσεις μη κυβερνητικών οργανώσεων ("ΜΚΟ") που δρουν στο χώρο του περιβάλλοντος, καθώς και οι εξελίξεις στην κοινοτική και διεθνή νομοθεσία.

[1] βλ. Κεφάλαιο 2 και Παράρτημα B της παρούσας έκθεσης.

Η οδηγία βασίζεται στο δεδομένο ότι τα περιβαλλοντικά θέματα αντιμετωπίζονται καλύτερα με τη συμμετοχή όλων των ενδιαφερόμενων πολιτών στο αντίστοιχο επίπεδο. Η ενημέρωση και η συμμετοχή του κοινού εξαρτάται πριν απ'όλα από την πρόσβασή του στις πληροφορίες. Προβλέποντας βελτιωμένη πρόσβαση στις πληροφορίες σχετικά με το περιβάλλον, η οδηγία συμβάλλει στην πληρέστερη πληροφόρηση σε θέματα περιβάλλοντος και κατά συνέπεια στη βελτίωση της προστασίας του περιβάλλοντος.

Στόχος της οδηγίας είναι να διασφαλισθεί η ελευθερία πρόσβασης στις περιβαλλοντικές πληροφορίες που διαθέτουν οι δημόσιες αρχές και να τεθούν οι βασικοί όροι και οι προϋποθέσεις παροχής των πληροφοριών αυτών.

Το άρθρο 3 παράγραφος 1 της οδηγίας προβλέπει ότι τα κράτη μέλη διασφαλίζουν την αξίωση ότι οι δημόσιες αρχές τους παρέχουν περιβαλλοντικές πληροφορίες σε οιοδήποτε φυσικό ή νομικό πρόσωπο κατόπιν αίτησης και μάλιστα χωρίς να χρειάζεται να αποδειχθεί η ύπαρξη συμφέροντος από μέρους του προσώπου. Οι "πληροφορίες σχετικά με το περιβάλλον" και οι "δημόσιες αρχές" ορίζονται στο άρθρο 2 της οδηγίας.

Το άρθρο 3 στις παραγράφους 2 και 3 προβλέπει ότι τα κράτη μέλη μπορούν να απορρίψουν την αίτηση παροχής πληροφοριών σε ειδικά θέματα. Το άρθρο 4 προβλέπει δικαστικήή ή διοικητική επανεξέταση των αποφάσεων των δημοσίων αρχών. Το άρθρο 5 επιτρέπει στα κράτη μέλη να επιβάλλουν τέλη για την παροχή πληροφοριών, τα οποία όμως δεν πρέπει να υπερβαίνουν κάποιο λογικό κόστος.

Η οδηγία, βάσει του άρθρου 6, καλύπτει επίσης τις περιβαλλοντικές πληροφορίες που διαθέτουν φορείς οι οποίοι έχουν δημόσιες αρμοδιότητες για το περιβάλλον και είναι υπό τον έλεγχο των δημοσίων αρχών. Σκοπός της διάταξης αυτής είναι να εξασφαλισθεί ότι η πρόσβαση του κοινού στις πληροφορίες δεν πρέπει να επηρεασθεί, επί παραδείγματι, από την ανάθεση αρμοδιοτήτων από μια δημόσια αρχή σε άλλο φορέα.

Το άρθρο 7 απαιτεί τα κράτη μέλη να προβαίνουν σε γενική πληροφόρηση του κοινού για την κατάσταση του περιβάλλοντος.

Βάσει του άρθρου 9 της οδηγίας, τα κράτη μέλη όφειλαν να την μεταφέρουν στο εσωτερικό τους δίκαιο το αργότερο έως τις 31 Δεκεμβρίου 1992. Όλα τα κράτη μέλη την μετέφεραν και στο Παράρτημα Α της παρούσας έκθεσης δίδεται κατάλογος των μέτρων μεταφοράς που διαβίβασαν τα κράτη μέλη στην Επιτροπή.

2. ΕΠΑΝΕΞΕΤΑΣΗ ΒΑΣΕΙ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ 8

Στις 25 Ιουλίου 1996, η Επιτροπή απέστειλε επιστολή στα 15 κράτη μέλη υπενθυμίζοντάς τους την υποχρέωση που περιέχει το άρθρο 8 της οδηγίας σχετικά με τη σύνταξη εκθέσεων για τις εμπειρίες τους, τις οποίες όφειλαν να διαβιβάσουν το αργότερο έως τις 31 Δεκεμβρίου 1996.

Για να επιτραπεί στην Επιτροπή να εκπονήσει τη δική της έκθεση με βάση το εν λόγω άρθρο και για να αποβεί όσο το δυνατόν πιο χρήσιμη η έκθεση, εστάλη στα κράτη μέλη ερωτηματολόγιο με τα ελάχιστα θέματα που έπρεπε να καλύπτουν οι εθνικές εκθέσεις, τα οποία έχουν ως εξής:

* Εάν οι ορισμοί του άρθρου 2 δημιούργησαν ιδιαίτερα προβλήματα εφαρμογής

* Tις πρακτικές ρυθμίσεις του άρθρου 3 παράγραφος 1 στοιχείο 1 που καθορίζουν πώς διατίθενται πρακτικά οι περιβαλλοντικές πληροφορίες και εάν κάποια από τις ρυθμίσεις αυτές δημιούργησε κάποιο ιδιαίτερο πρόβλημα

* Εάν εκδόθηκαν διοικητικές οδηγίες, όπως εγκύκλιοι ή κατευθύνσεις, για την εφαρμογή των εξαιρέσεων που προβλέπονται στο άρθρο 3

* Εάν οι προθεσμίες που ορίζονται στο άρθρο3 παράγραφος 4 δημιούργησαν ιδιαίτερα προβλήματα εφαρμογής

* Εάν ο μηχανισμός που ορίζεται στο άρθρο 4 ήταν διοικητική ή δικαστική επανεξέταση και με ποιο τρόπο λειτούργησε στην πράξη, καθώς και μέσα σε ποιες προθεσμίες έπρεπε να ενεργήσουν οι αρμόδιοι φορείς

* Με ποιο τρόπο υπολογίσθηκαν τα τέλη επιβάρυνσης για τα πρόσωπα που ζητούν πληροφορίες

* Περιγραφή των φορέων με δημόσιες αρμοδιότητες σε θέματα περιβάλλοντος και υπό τον έλεγχο των δημοσίων αρχών που καλύπτονται από το άρθρο 6 της οδηγίας

* Ενέργειες στις οποίες προέβησαν για την εφαρμογή του άρθρου 7 σχετικά με την ενεργό παροχή περιβαλλοντικών πληροφοριών.

Τους ζητήθηκε να διαβιβάσουν τυχόν στατιστικά δεδομένα και η Επιτροπή πρότεινε στα κράτη μέλη να ζητήσουν τη συμμετοχή του κοινού στη διαδικασία και να συμβουλευθούν τα ενδιαφερόμενα μέρη κατά την εκπόνηση τής έκθεσής τους.

Έως τα τέλη του 1996, είχε σταλεί στην Επιτροπή μόνον μια έκθεση. Στις αρχές του 1997 εστάλη υπενθύμιση στα ενδιαφερόμενα κράτη μέλη να διαβιβάσουν την έκθεσή τους όσο το δυνατόν πιο σύντομα. Κατά τη διάρκεια του 1997, η Επιτροπή αποφάσισε να κινήσει τη διαδικασία παράβασης κατά αρκετών κρατών μελών με βάση το άρθρο 169 της συνθήκης ΕΚ (σήμερα πλέον άρθρο 226 της συνθήκης για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας ("EΚ")) διότι είχαν παραλείψει να διαβιβάσουν τις εθνικές εκθέσεις τους όπως απαιτεί το άρθρο 8 της οδηγίας.

Τώρα πλέον έχουν παραληφθεί οι εκθέσεις όλων των κρατών μελών ("εθνικές εκθέσεις") και στο παράρτημα Β δίδεται περίληψη καθεμιάς από αυτές. Αντίγραφο του πλήρους κειμένου των εκθέσεων μπορούν να ζητήσουν τα κράτη μέλη κατόπιν αίτησης με βάση την οδηγία.

Οι εθνικές εκθέσεις ποικίλλουν όσον αφορά το πλήθος των χρήσιμων πληροφοριών που συγκεντρώθηκαν με βάση το ερωτηματολόγιο της Επιτροπής και αυτό φαίνεται από τις επικεφαλίδες και το περιεχόμενο των περιλήψεων στο παράρτημα Β. Στις περιλήψεις επισημαίνονται μόνον τα πλέον σημαντικά σημεία.

Οι περισσότερες εκθέσεις δεν περιείχαν, ή περιείχαν ελάχιστα, στατιστικά δεδομένα. Ορισμένες περιείχαν αξιοσημείωτο αριθμό δεδομένων σχετικά με την εμπειρία σε εθνικό επίπεδο, από τα οποία όμως δεν μπορεί να συναχθεί κανένα βέβαιο συμπέρασμα σε κοινοτική κλίμακα. Για το λόγο αυτό οι περιλήψεις στο παράρτημα Β δεν περιλαμβάνουν χωριστό τμήμα με στατιστικά δεδομένα.

3. Η ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ

Οι καταγγελίες, οι διαμαρτυρίες και οι ερωτήσεις του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου αποτελούν ζωτικό μέσο για να κρατείται ενήμερη η Επιτροπή κατά πόσον συμμορφώνονται τα κράτη μέλη στις υποχρεώσεις που απορρέουν από οδηγίες.

Έως την εκπόνηση της παρούσας έκθεσης (Noέμβριος 1999), είχαν υποβληθεί στην Επιτροπή 156 καταγγελίες από άτομα και οργανώσεις με βάση την οδηγία. Ο αριθμός αυτός αντιπροσωπεύει το 6% περίπου του συνόλου των καταγγελιών που παρέλαβε κατά την περίοδο αυτή (2.588) η Γενική Διεύθυνση Περιβάλλοντος.

Tα κύρια προβλήματα που τονίσθηκαν στις καταγγελίες ήταν:

* Aρθρο 2 παράγραφος α): έννοια του όρου "πληροφορίες σχετικά με το περιβάλλον"

Σε ορισμένα κράτη μέλη η αυστηρή ερμηνεία οδήγησε σε απόρριψη της παροχής πληροφοριών διότι κρίθηκε ότι οι πληροφορίες δεν εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής. Παραδείγματα τέτοιων πληροφοριών είναι οι επιπτώσεις της κατάστασης του περιβάλλοντος στη δημόσια υγεία, η ραδιενέργεια ή η πυρηνική ενέργεια και οι οικονομικές αναλύσεις ή οι αναλύσεις των αναγκών για έργα που μπορούν να επηρεάσουν το περιβάλλον.

* Aρθρο 2 παράγραφος β): έννοια του όρου "δημόσιες αρχές"

Σε ορισμένες περιπτώσεις, όργανα της δημόσιας διοίκησης, τα οποία δεν είναι αρχές αρμόδιες για το περιβάλλον υπό τη στενή έννοια του όρου, υποστήριξαν ότι οι αρμοδιότητές τους δεν σχετίζονται με το περιβάλλον και αρνήθηκαν να δώσουν περιβαλλοντικές πληροφορίες που διέθεταν.

* Άρθρο 3 παράγραφοι 2 και 3: ερμηνεία των εξαιρέσεων

Από ορισμένες καταγγελίες φάνηκε ότι απορρίφθηκε η παροχή πληροφοριών παρά το γεγονός ότι η γνωστοποίησή τους δεν θα έβλαπτε την προστασία των νομίμων συμφερόντων που καλύπτονται από τις εξαιρέσεις του άρθρου 3 παράγραφοι 2 ή 3.

* Άρθρο 3 παράγραφος 4: ερμηνεία της λέξης "απάντηση"

Ορισμένα κράτη μέλη δήλωσαν ότι η "απάντηση" δεν απαιτεί τίποτε περισσότερο από μια ένδειξη ότι διατίθεται ή δεν διατίθεται η πληροφορία χωρίς περαιτέρω ένδειξη εάν πράγματι θα παρασχεθεί η πληροφορία. Αυτή η περίπτωση αποτελεί το αντικείμενο υπόθεσης που έχει υποβληθεί στο Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων: Επιτροπή κατά Γερμανίας (C-29/00).

* Άρθρο 3 παράγραφος 4: χρονικά όρια

Σε ορισμένες περιπτώσεις, οι πληροφορίες που ζητήθηκαν παρασχέθηκαν μετά την παρέλευση δύο μηνών. Σε άλλες περιπτώσεις, δεν δόθηκε καν απάντηση στον αιτούντα.

* Άρθρο 3 παράγραφος 4: έλλειψη απάντησης

Ορισμένα κράτη μέλη, όταν μετέφεραν την οδηγία στο εσωτερικό τους δίκαιο, προέβλεψαν ότι η έλλειψη απάντησης σε αίτηση πρόσβασης σε περιβαλλοντικές πληροφορίες πρέπει να θεωρείται ως απόρριψη της αίτησης. Αυτό υπονομεύει την απαίτηση του άρθρου 3 παράγραφος 4, το οποίο απαιτεί συγκεκριμένα να επιχειρηματολογείται η απόρριψη.

* Άρθρο 4: διαδικασίες επανεξέτασης

Σε πολλές καταγγελίες τέθηκε το θέμα του υψηλού κόστους και των μεγάλων καθυστερήσεων των διαδικασιών επανεξέτασης.

* Άρθρο 5: κόστος πληροφόρησης

Σε ορισμένες περιπτώσεις, ζητήθηκαν υπερβολικά υψηλά τέλη. Σε άλλες, απορρίφθηκε η παροχή των πληροφοριών που ζητήθηκαν βάσει μιας των εξαιρέσεων, τα τέλη όμως έπρεπε να καταβληθούν παρόλα αυτά. Καταγγέλθηκε η έλλειψη πληροφοριών σχετικά με τα τέλη πριν την υποβολή των αιτήσεων για την πρόσβαση σε περιβαλλοντικές πληροφορίες.

* Άρθρο 6: ερμηνεία της έκφρασης "φορείς με δημόσιες αρμοδιότητες για το περιβάλλον"

Η έκφραση δημιούργησε αποκλίνουσες ερμηνείες. Λειτουργίες που κατά παράδοση έχει το κράτος ανατίθενται όλο και περισσότερο σε ημιδημόσιους ή ιδιωτικούς οργανισμούς. Tο τελικό αποτέλεσμα ήταν συχνά να απορρίπτεται στο κοινό η πρόσβαση σε περιβαλλοντικές πληροφορίες που έχουν οργανισμοί, οι οποίες εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής της οδηγίας.

4. ΔΙΚΑΣΤΙΚΕΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΕΣ

Ολοκληρωθείσες διαδικασίες

Το Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων έλαβε προδικαστικές αποφάσεις σε δύο αιτήσεις σχετικά με θέματα που προέκυψαν από την οδηγία βάσει του άρθρου 177 της συνθήκης EΚ (άρθρο 234 πλέον της συνθήκης EΚ), τις οποίες είχαν καταθέσει τα δικαστήρια κρατών μελών. Η μια από αυτές (C-296/97) αποσύρθηκε στη συνέχεια από το βιβλίο εγγραφών [2]. Για την άλλη (C-321/96), το Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων έλαβε απόφαση στις 17 Ιουνίου 1998 [3].

[2] βλ. ΕΕ αριθ. C.20 της 23.1.1999, σ.29.

[3] βλ. ΕΕ αριθ. C.258 της 15.8.1999, σ.11.

C-321/96 WILHELM MECKLENBURG κατά KREIS PINNEBERG DER LANDRAT,

Tην αίτηση προδικαστικής απόφασης υπέβαλε το Ανώτερο Διοικητικό Δικαστήριο της Schleswig-Holstein θέτοντας τα εξής ερωτήματα στο Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων:

(1) Η δήλωση απόψεων μιας κατώτερης αρχής προστασίας του τοπίου που εκπροσωπεί το δημόσιο συμφέρον σε διεργασίες ανεύρεσης συναίνεσης αποτελεί διοικητικό μέτρο με σκοπό την προστασία του περιβάλλοντος υπό την έννοια του άρθρου 2 παράγραφος α) της οδηγίας;

(2) Εμπίπτουν οι διεργασίες μιας διοικητικής αρχής υπό την έννοια του γερμανικού νόμου μεταφοράς της οδηγίας "προκαταρκτικές διεργασίες έρευνας" στην έννοια του τρίτου εδαφίου του άρθρου 3 παράγραφος 2 της οδηγίας;

Απαντώντας στο πρώτο ερώτημα, το Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων αποφάνθηκε ότι το άρθρο 2 παράγραφος α) της οδηγίας πρέπει να ερμηνευθεί ότι καλύπτει τη δήλωση απόψεων μιας κατώτερης αρχής προστασίας του τοπίου σε διεργασίες ανεύρεσης συναίνεσης, εφόσον η δήλωση αυτή μπορεί να επηρεάσει την έκβαση των διεργασιών σε ό,τι αφορά τα συμφέροντα που σχετίζονται με την προστασία του περιβάλλοντος.

Η απάντηση του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων στο δεύτερο ερώτημα ήταν ότι οι "προκαταρκτικές διεργασίες έρευνας" στο τρίτο εδάφιο του άρθρου 3 παράγραφος 2 της οδηγίας πρέπει να ερμηνευθούν ότι περιλαμβάνουν τις διοικητικές διεργασίες όπως αυτή που αναφέρεται στο γερμανικό νόμο, η οποία αποτελεί απλώς την προετοιμασία για ένα διοικητικό μέτρο, μόνον εφόσον προηγείται άμεσα μιας διαφιλονικούμενης ή σχεδόν διαφιλονικούμενης διαδικασίας και απορρέει από την ανάγκη να αποδειχθεί ή να διερευνηθεί ένα θέμα πριν την έναρξη της ουσιαστικής διαδικασίας.

Επιπλέον, η Επιτροπή κίνησε τη διαδικασία (C-217/97) βάσει του άρθρου 169 της συνθήκης ΕΚ (άρθρο 226 πλέον της συνθήκης ΕΚ) για μια δήλωση ότι η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας παρέλειψε να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της με βάση την οδηγία. Το Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων έλαβε απόφαση στις 9 Σεπτεμβρίου 1999 [4].

[4] [βλ. σχετική έκθεση]

C-217/97: ΕΠΙΤΡΟΠΗ κατά ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ

Οι λόγοι κίνησης της διαδικασίας από την Επιτροπή ήταν οι εξής:

(1) εσφαλμένη μεταφορά του άρθρου 2 παράγραφος β) διότι αποκλείονταν εν γένει "τα δικαστήρια, οι αρχές ποινικής δίωξης και οι πειθαρχικές αρχές" από τον ορισμό των "δημοσίων αρχών" στο γερμανικό νόμο μεταφοράς, όχι μόνον κατά την άσκηση των δικαστικών τους καθηκόντων αλλά και κατά την άσκηση των διοικητικών τους δραστηριοτήτων.

(2) εσφαλμένη μεταφορά του τρίτου εδαφίου της πρώτης υποπαραγράφου της παραγράφου 2 του άρθρου 3 διότι μια διάταξη του γερμανικού νόμου απέκλειε το δικαίωμα παροχής πληροφοριών κατά τη διάρκεια "διοικητικών διεργασιών".

(3) παράλειψη μεταφοράς της δεύτερης υποπαραγράφου της παραγράφου 2 του άρθρου 3 καθόσον ο γερμανικός νόμος δεν περιέχει καμία διάταξη σχετικά με την πληροφόρηση που πρέπει να παρέχεται εν μέρει, και

(4) εσφαλμένη μεταφορά του άρθρου 5 καθόσον ο γερμανικός νόμος προέβλεπε την καταβολή τέλους ακόμη και στην περίπτωση απόρριψης της αίτησης παροχής πληροφοριών και δεν προέβλεπε ότι τα τέλη πρέπει να περιορίζονται σε ένα λογικό ποσό.

Ο πρώτος λόγος απορρίφθηκε από το Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων διότι το Δικαστήριο έκρινε ότι η Επιτροπή δεν ανέφερε κανένα συγκεκριμένο στοιχείο για να αποδείξει ότι στη Γερμανία όλα τα δικαστήρια και άλλοι φορείς που δρουν κανονικά στην άσκηση των δικαστικών τους καθηκόντων διαθέτουν πληροφορίες για το περιβάλλον τις οποίες αποκτούν εκτός των δικαστικών τους δραστηριοτήτων.

Όσον αφορά το δεύτερο λόγο, το Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων παρέπεμψε στην απόφασή του στην υπόθεση Mecklenburg κατά Kreis Pinneberg-Der Landrat [1998] (C-321/96), η οποία αναφέρθηκε προηγουμένως και αποφάνθηκε ότι ο λόγος είναι όντως θεμελιωμένος.

Όσον αφορά τον τρίτο λόγο, το Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων έκρινε ότι δεν υπήρχε επαρκώς σαφής και ακριβής εγγύηση από το γερμανικό νόμο για το καθήκον παροχής πληροφοριών εν μέρει έτσι ώστε να εξασφαλίζεται συμμόρφωση με την αρχή της νόμιμης βεβαιότητας και να είναι σε θέση τα άτομα που ενδεχομένως θα υποβάλουν αίτηση παροχής πληροφοριών να γνωρίζουν πλήρως τα δικαιώματά τους. Tο Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων έκρινε ότι το γεγονός απλώς ότι αναφέρεται σε μια διάταξη μια μερική κοινοποίηση όπου ορίζεται ένα ύψος τελών δεν αρκεί για εκείνους που υποβάλλουν αίτηση να έχουν πλήρη γνώση των δικαιωμάτων τους και να μπορούν να στηριχθούν σε αυτά ενώπιον των εθνικών δικαστηρίων. Κατά συνέπεια, επικυρώθηκε η λόγος που προέβαλε η Επιτροπή.

Ο τέταρτος λόγος της Επιτροπής είχε δύο σκέλη. Tο πρώτο αφορούσε την ανυπαρξία διάταξης στη γερμανική νομοθεσία η οποία να περιορίζει τα τέλη παροχής περιβαλλοντικών πληροφοριών σε ένα ορισμένο ύψος. Στο θέμα αυτό το Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων απέρριψε το επιχείρημα της Επιτροπής, το οποίο ήταν ότι ένα τέλος δικαιολογείται μόνον στις εξαιρετικές περιπτώσεις που η παροχή πληροφοριών είναι πολύ χρονοβόρα και η οποία ειδάλλως δεν θα ήταν δυνατή. Tο Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων έκρινε ότι πρέπει να ορισθεί τι αποτελεί "λογικό κόστος" για τους σκοπούς της οδηγίας όπως διαβλέπεται από το άρθρο 1 και το άρθρο 3 παράγραφος 1. Σε αυτή τη βάση το Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων αποφάσισε ότι ο όρος "λογικό" στο άρθρο 5 δεν επιτρέπει στα κράτη μέλη να επιβάλλουν στους αιτούντες την παροχή πληροφοριών ολόκληρο το κόστος (και, ιδίως, το έμμεσο) που χρειάσθηκε όντως για τη διεξαγωγή ανεύρεσης των πληροφοριών. Λαμβάνοντας υπόψη τις λεπτομερείς διατάξεις της γερμανικής νομοθεσίας και των αποφάσεων των γερμανικών δικαστηρίων σχετικά με τα τέλη που επιβάλλονται εν γένει για διοικητικές πράξεις, το Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατέληξε ότι η Επιτροπή παρέλειψε να θεμελιώσει το πρώτο μέρος του τετάρτου λόγου.

Tο δεύτερο μέρος του τέταρτου λόγου σχετιζόταν με τη διάταξη της γερμανικής νομοθεσίας, η οποία επιτρέπει την καταβολή τέλους ακόμη και σε περίπτωση απόρριψης της παροχής των πληροφοριών. Tο Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων επικύρωσε αυτό το σκέλος του λόγου με την αιτιολογία ότι σε περίπτωση απόρριψης της παροχής των πληροφοριών δεν μπορεί να χαρακτηρισθεί λογικό ένα τέλος εφόσον τότε δεν παρέχεται καμία πληροφορία υπό την έννοια του άρθρου 5.

Εκκρεμούσες διαδικασίες

Στις 21 Mαΐου 1999, η Επιτροπή κίνησε διαδικασία (C-189/99) ενώπιον του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου δηλώνοντας ότι το Βασίλειο της Ισπανίας παρέλειψε να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις του με βάση την οδηγία [5]. Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι η ισπανική νομοθεσία μεταφοράς της οδηγίας δεν είναι σύμφωνη με τις διατάξεις του άρθρου 3 παράγραφος 2 τρίτο εδάφιο, του άρθρου 4 και του άρθρου 5 της οδηγίας και ότι η Ισπανία παρέλειψε να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της βάσει του άρθρου 5 επιτρέποντας, για την παροχή πληροφοριών βάσει της νομοθεσίας μεταφοράς της οδηγίας, υψηλά τέλη τα οποία επιβάλλονται με βάση άλλους νόμους. Επ'αυτού αναμένεται η κρίση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου.

[5] βλ. ΕΕ αριθ C 226 της 7.8.99, σ.16.

Στις 19 Oκτωβρίου 1999 η Επιτροπή κίνησε διαδικασία (C-402/99) [6] κατά του Βελγίου υποστηρίζοντας ότι δεν έχει μεταφερθεί ορθά στη βελγική νομοθεσία το άρθρο 3 παράγραφοι 2 και 4 της οδηγίας.

[6] ΕΕ C 6.της 8.1.2000, σελ. 17

Την 1η Φεβρουαρίου 2000 η Επιτροπή κίνησε διαδικασία (C-29/00) κατά της Γερμανίας για την πρακτική που ακολουθούν ορισμένες αρχές στην άσκηση του καθήκοντός τους να "απαντούν" σε αίτηση πληροφόρησης εντός των ορθών χρονικών ορίων: στην πραγματικότητα δίδουν μόνον κάποια προσωρινή απάντηση και οι ζητούμενες πληροφορίες δεν παρέχονται εντός της προθεσμίας.

5. ΑΠΟΨΕΙΣ ΜΗ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΩΝ ΟΡΓΑΝΩΣΕΩΝ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΕΜΠΕΙΡΟΓΝΩΜΟΝΩΝ ΤΟΥ ΤΟΜΕΑ

Στις 26 Ιανουαρίου 1998, το Δίκτυο της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την Εφαρμογή και την Επιβολή της Περιβαλλοντικής Νομοθεσίας (IMPEL) διοργάνωσε ημερίδα σχετικά με την εφαρμογή της οδηγίας. Στην ημερίδα παρευρέθηκαν εκπρόσωποι του IMPEL, της Επιτροπής και των δημοσίων αρχών και των ενδιαφερόμενων μη κυβερνητικών οργανώσεων στα κράτη μέλη και στα κράτη που έχουν υποβάλει αίτηση προσχώρησης στην Κοινότητα. Δόθηκε έτσι η ευκαιρία για μια ανοικτή ανταλλαγή απόψεων με βάση την πείρα που έχουν αποκτήσει όσοι έλαβαν μέρος στην εφαρμογή της οδηγίας. Το Μάιο του 1998 [7] δημοσιεύθηκε έκθεση σχετικά με την ημερίδα αυτή.

[7] Πρόσβαση στις περιβαλλοντικές πληροφορίες: The Review and Further Development της οδηγίας 90/313/ΕΟΚ, Workshop Report που δημοσιεύθυκαν τον Mαΐου του 1998 από την Stichting Natuur en Milieu (βλ. διεύθυνση ως ανωτέρω).

Προηγουμένως είχε δημοσιευτεί μια έκθεση η οποία κατεύθυνε τις συζητήσεις στην ημερίδα και στο έργο που είχε επιτελεστεί επί μια περίοδο 5 ετών με τη συνεργασία εμπειρογνωμόνων στα κράτη μέλη [8]. Η έκθεση αυτή περιελάμβανε ορισμένες συστάσεις για αναθεώρησης της οδηγίας οι οποίες συνοψίζονται στο παράρτημα Γ.

[8] Συστάσεις για την επανεξέταση και αναθεώρηση της οδηγίας 90/313/ΕΟΚ για την ελεύθερη πρόσβαση στις πληροφορίες σχετικά με το περιβάλλον, που δημοσιεύθυκαν τον Μάρτιο του 1998 από την Stichting Natuur en Milieu (βλ. διεύθυνση ως ανωτέρω).

6. Η ΣΥΜΒΑΣΗ AARHUS

Η σύμβαση για την πρόσβαση στις περιβαλλοντικές πληροφορίες, τη συμμετοχή του κοινού στη λήψη αποφάσεων για το περιβάλλον και την προσφυγή στη δικαιοσύνη, η οποία εκπονήθηκε υπό την αιγίδα της Οικονομικής Επιτροπής για την Ευρώπη των Ηνωμένων Εθνών, υπογράφηκε από την Ευρωπαϊκή Κοινότητα και 14 κράτη μέλη σε Υπουργική Διάσκεψη που πραγματοποιήθηκε στο Aarhus της Δανίας στις 25 Ιουνίου 1998 (η Γερμανία υπέγραψε τη σύμβαση στις 21 Δεκεμβρίου 1998). Η σύμβαση αναφέρεται κοινώς ως «σύμβαση Aarhus».

Μολονότι η οδηγία αποτέλεσε σε μεγάλο βαθμό τη βάση για την εκπόνηση του πρώτου σχεδίου των διατάξεων της σύμβασης σχετικά με την πρόσβαση στις περιβαλλοντικές πληροφορίες, οι διαπραγματεύσεις που ακολούθησαν ανέδειξαν αδυναμίες ή ελλείψεις στην οδηγία με βάση την πείρα που είχε αποκτηθεί από την εφαρμογή της. Οι μη κυβερνητικές οργανώσεις που ασχολούνται με το περιβάλλον συμμετείχαν δραστήρια και εποικοδομητικά στις διαπραγματεύσεις επί ίσοις όροις με τις εθνικές αντιπροσωπείες. Η Επιτροπή κρίνει ότι το τελικό κείμενο της σύμβασης είναι σαφώς πιο προηγμένο από τις διατάξεις της οδηγίας.

Οι κύριες βελτιώσεις που μπορούν να επέλθουν συνοψίζονται ως εξής:

* εκτενέστερος ορισμός των «περιβαλλοντικών πληροφοριών», ο οποίος να περιλαμβάνει ευρύτερο φάσμα θεμάτων σχετικών με το περιβάλλον, όπως η υγεία και η ασφάλεια του ανθρώπου, οι συνθήκες διαβίωσης, οι πολιτιστικές τοποθεσίες, οι αναλύσεις κόστους-οφέλους και άλλες οικονομικές αναλύσεις και παραδοχές που χρησιμοποιούνται κατά τη λήψη αποφάσεων σε θέματα περιβάλλοντος·

* εκτενέστερος ορισμός των «δημοσίων αρχών», έτσι ώστε να καλύπτεται η εκτελεστική εξουσία σε εθνικό, περιφερειακό και τοπικό επίπεδο, όπως επίσης και τα άτομα που έχουν δημόσια διοικητικά καθήκοντα με βάση την εθνική νομοθεσία, στα οποία συμπεριλαμβάνονται ειδικά καθήκοντα, δραστηριότητες ή υπηρεσίες σχετικές με το περιβάλλον, και άλλα άτομα που έχουν δημόσιες αρμοδιότητες ή λειτουργίες, ή παρέχουν δημόσιες υπηρεσίες σε θέματα περιβάλλοντος υπό τον έλεγχο της κυβέρνησης ή όσων έχουν δημόσια διοικητικά καθήκοντα·

* λεπτομερέστερη διάταξη σχετικά με τη μορφή υπό την οποία πρέπει να παρέχεται η πληροφορία, έτσι ώστε οι πληροφορίες και, εφόσον ζητηθούν, τα αντίγραφα των εγγράφων που εμπεριέχουν ή συμπεριλαμβάνουν τις πληροφορίες να διατίθενται υπό τη μορφή που ζητεί το άτομο, εκτός εάν είναι λογικό (με συγκεκριμένη επιχειρηματολογία) για τη δημόσια αρχή να τις διαθέτει υπό άλλη μορφή ή εφόσον οι πληροφορίες διατίθενται ήδη στο κοινό υπό άλλη μορφή·

* βραχύτερες προθεσμίες για την παροχή των πληροφοριών που ζητήθηκαν και συγκεκριμένα, ένα μήνα από την υποβολή της αίτησης, με δυνατότητα παράτασης της προθεσμίας αυτής σε ακόμη ένα μήνα όταν το απαιτεί ο όγκος και η συνθετότητα των πληροφοριών που ζητήθηκαν·

* περιορισμούς στην εφαρμογή των εξαιρέσεων: μια αίτηση «παροχής περιβαλλοντικών πληροφοριών» μπορεί να απορριφθεί μόνον εφόσον η γνωστοποίησή τους μπορεί να ζημιώσει κάποιο συγκεκριμένο συμφέρον και ζητείται από τις δημόσιες αρχές να ερμηνεύουν τις εξαιρέσεις υπό τη στενή έννοια λαμβάνοντας υπόψη το δημόσιο συμφέρον που εξυπηρετεί η γνωστοποίηση·

* ρητή αναφορά έκδοσης των εξαιρέσεων

* πρόσθετα καθήκοντα για τις εθνικές αρχές να συλλέγουν και να διαδίδουν πληροφορίες που υπερβαίνουν το καθήκον γνωστοποίησης των πληροφοριών, εφόσον τους ζητείται·

* βελτιωμένες διαδικασίες επανεξέτασης των δράσεων ή των παραλήψεων των δημοσίων αρχών ιδίως, όταν προβλέπεται επανεξέταση από δικαστήριο, πρέπει επίσης να προβλέπεται ταχεία διαδικασία επανεξέτασης μιας απόφασης από την ενδιαφερόμενη δημόσια αρχή ή επανεξέτασης μιας απόφασης από ανεξάρτητο και αμερόληπτο οργανισμό που έχει συγκροτηθεί με βάση το νόμο.

7. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

Οι εθνικές εκθέσεις που συνοψίζονται στο παράρτημα Β έδειξαν ότι, από την έναρξη ισχύος της οδηγίας, άτομα και οργανώσεις ανά την Ευρωπαϊκή Ένωση χρησιμοποίησαν τις νομοθετικές διατάξεις για την πρόσβαση στις περιβαλλοντικές πληροφορίες με βάση την οδηγία. Στις εκθέσεις αυτές, τα ίδια τα κράτη μέλη έγειραν θέματα σχετικά με το πεδίο εφαρμογής και την ερμηνεία της οδηγίας και ορισμένα πρότειναν τη βελτίωσή της. Σε ορισμένες περιπτώσεις, π.χ., όσον αφορά τον ορισμό των αρχών από τις οποίες απαιτείται να παρέχουν πληροφορίες, όπως επίσης και όσον αφορά τις προθεσμίες και τις εξαιρέσεις, ορισμένα κράτη μέλη εξέδωσαν νομοθεσία που υπερέβαινε τις ίδιες τις διατάξεις της οδηγίας.

Οι εθνικές εκθέσεις έδειξαν ότι η εφαρμογή της οδηγίας είχε θετικά αποτελέσματα. Σε πολλές περιπτώσεις, αντιμετωπίστηκαν ορισμένα πρακτικά προβλήματα. Παρ' όλα αυτά, η πείρα που αποκτήθηκε από την εφαρμογή της οδηγίας, όπως περιγράφεται στην παρούσα έκθεση, επέτρεψε να εντοπιστούν ορισμένες συγκεκριμένες δυσχέρειες που αντιμετώπισαν τα κράτη μέλη, οι μη κυβερνητικές οργανώσεις και όσοι ζήτησαν περιβαλλοντικές πληροφορίες. Διαπιστώθηκε ότι τα κύρια προβλήματα συναντήθηκαν στα ακόλουθα πεδία (τα οποία είναι επίσης τα πεδία στα οποία οι διατάξεις της σύμβασης Aarhus είναι βελτιωμένες ως προς τις διατάξεις της οδηγίας).

Προβληματικά πεδία

* Οι ορισμοί των προς γνωστοποίηση πληροφοριών και των δημοσίων αρχών και άλλων φορέων από τους οποίους απαιτείται να τις γνωστοποιήσουν

Η Επιτροπή κρίνει ότι οι ορισμοί αυτοί πρέπει να αποσαφηνιστούν με σκοπό να διευρυνθεί κάθε σχετική κατηγορία.

* Οι πρακτικές ρυθμίσεις με τις οποίες εξασφαλίζεται ότι όντως διατίθενται οι πληροφορίες

Η Επιτροπή κρίνει ότι οι ρυθμίσεις αυτές δεν πρέπει να προδιαγραφούν λεπτομερώς σε οδηγία αλλά να αφεθεί το θέμα στη διακριτική ευχέρεια των κρατών μελών. Παρ' όλα αυτά, είναι προφανές από τις εθνικές εκθέσεις ότι τα κράτη μέλη μπορούν να διδαχθούν το ένα από το άλλο όσον αφορά ποια είναι τα καλύτερα μέσα που θα διευκολύνουν την πρόσβαση σε πληροφορίες.

Μεταξύ των ορθότερων πρακτικών που υιοθέτησαν ορισμένα κράτη μέλη είναι οι εξής:

- Κατάλογοι όπου περιγράφεται η ύπαρξη, τα είδη και ο όγκος των περιβαλλοντικών δεδομένων που διατίθενται από τις διάφορες αρχές και οργανισμούς που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής της οδηγίας.

- Ελευθερία των ατόμων που υποβάλλουν αίτηση παροχής πληροφοριών να τις ζητούν σε συγκεκριμένη μορφή.

- Ορισμός ειδικών υπαλλήλων ή υπηρεσιών επαφής με το κοινό αρμόδιων να χειρίζονται τις αιτήσεις παροχής πληροφοριών.

- Δυνατότητα πρόσβασης σε πληροφορίες σε βάσεις δεδομένων σε ηλεκτρονικούς υπολογιστές ή στο Internet.

- Ανάθεση νομικού καθήκοντος στις αρμόδιες αρχές και οργανισμούς να βοηθούν και συμβουλεύουν όσους ζητούν πρόσβαση σε πληροφορίες.

- Έκδοση εγκυκλίων ή άλλων κατευθυντήριων εγγράφων προς τις αρχές και τους οργανισμούς που έχουν καθήκοντα με βάση την οδηγία για τη ρύθμιση πρακτικών θεμάτων.

* Εξαιρέσεις από το καθήκον παροχής πρόσβασης στις πληροφορίες

Η Επιτροπή αναγνωρίζει ότι υπάρχει πιθανότητα διαφιλονικίας μεταξύ ελεύθερης πρόσβασης στις πληροφορίες και προστασίας των νομίμων συμφερόντων βάσει ευρέων εξαιρέσεων. Λαμβανομένης υπόψη της εμπειρίας ορισμένων κρατών μελών, φαίνεται σκόπιμο να καθοριστούν πιο συγκεκριμένα οι εξαιρέσεις και να προβλεφθεί ορθή εξισορρόπηση μεταξύ των διαφόρων διαφιλονικούμενων συμφερόντων.

* Το καθήκον «απάντησης»

Λαμβανομένων υπόψη των στόχων που έχουν τεθεί στην οδηγία, η υπερβολικά στενή ερμηνεία του καθήκοντος αυτού φαίνεται εσφαλμένη. Κατά την άποψη της Επιτροπής, πρέπει να δίδεται πλήρης απάντηση, εντός χρονικών ορίων, στο άτομο που ζητεί πληροφορίες. Η απάντηση αυτή πρέπει να συνίσταται είτε στην παροχή των πληροφοριών που ζητήθηκαν, εξ ολοκλήρου ή εν μέρει, είτε σε αιτιολογημένη απόρριψη της αίτησης, εξ ολοκλήρου ή εν μέρει.

* Τα χρονικά όρια εκπλήρωσης του καθήκοντος

Κατά την άποψη της Επιτροπής, όσοι ζητούν πληροφορίες δικαιούνται να λάβουν πλήρη απάντηση όσο το δυνατόν από πρακτική άποψη ταχύτερα. Αναγνωρίζεται, ωστόσο, ότι ένας μικρός αριθμός αιτήσεων μπορεί να δημιουργήσει δυσχέρειες, π.χ., επειδή η αίτηση δεν έχει διατυπωθεί ορθά εξ αρχής ή επειδή οι πληροφορίες που ζητήθηκαν είναι πολλές στον αριθμό. Από τις εθνικές εκθέσεις, δεν φαίνεται τα κράτη μέλη, των οποίων η νομοθεσία μεταφοράς της οδηγίας όριζε βραχύτερο χρονικό όριο από εκείνο της οδηγία, να συνάντησαν μεγαλύτερα προβλήματα στην πράξη από εκείνα που προέβλεψαν χρονικό όριο δύο ολόκληρων μηνών. Φαίνεται να είναι σκόπιμη η πρόβλεψη βραχύτερης αρχικής προθεσμίας για την απάντηση στις αιτήσεις με τη δυνατότητα παράτασής της για ειδικούς λόγους, οι οποίοι πρέπει να κοινοποιούνται στο πρόσωπο που υποβάλλει την αίτηση.

* Το καθήκον αιτιολόγησης της απόρριψης

Όταν απορρίπτεται μια αίτηση παροχής πληροφοριών είναι η απόρριψή της, το άρθρο 3 παράγραφος 4 της οδηγίας απαιτεί αιτολόγησή της στο πρόσωπο που έχει υποβάλει την αίτηση. Οι εθνικές εκθέσεις έδειξαν ότι αρκετά κράτη μέλη, στη νομοθεσία μεταφοράς της οδηγίας, είχαν προβλέψει ότι η μη απάντηση εντός ορισμένων χρονικών ορίων πρέπει να θεωρείται ότι αποτελεί απόφαση απόρριψης της αίτησης. Η αιτιολόγηση που συνήθως έδιναν ήταν η ανάγκη, μέσα στην εθνική έννομη τάξη, να υπάρχει ήδη μια «απόφαση», ακόμη και εικονική, ούτως ώστε το πρόσωπο που υποβάλλει αίτηση να μπορεί να προσφύγει στη διαδικασία επανεξέτασης μετά τη λήξη της προθεσμίας. Κατά την άποψη της Επιτροπής, ένα τέτοιο πλάσμα δικαίου δεν πρέπει να λαμβάνεται κατά κανένα τρόπο ως απαλλαγή των δημοσίων αρχών και άλλων φορέων από το καθήκον τους να αιτιολογούν μια απόρριψη εντός του χρονικού ορίου που προδιαγράφεται στην οδηγία. Κρίνεται σκόπιμο επομένως να διευκρινιστεί η κατάσταση.

* Διαδικασία επανεξέτασης των αποφάσεων απόρριψης στην πρόσβαση πληροφοριών

Οι εθνικές εκθέσεις έδειξαν ότι τα κράτη μέλη υιοθέτησαν διαφορετικές προσεγγίσεις όσον αφορά τη δημιουργία διαδικασιών επανεξέτασης. Ορισμένα προέβλεψαν μόνο δικαστική διαδικασία, άλλα διοικητική διαδικασία για την υποβολή ένστασης με τη δυνατότητα κατόπιν δικαστικής επανεξέτασης. Αρκετά κράτη μέλη συνδύασαν τις διαδικασίες αυτές με την προσφυγή σε διαμεσολαβητή. Κατά την άποψη της Επιτροπής, μια διαδικασία επανεξέτασης πρέπει να είναι ταυτόχρονα έγκαιρη και ανέξοδη, εφόσον το θέμα είναι να βοηθηθούν όσοι ζητούν πρόσβαση σε περιβαλλοντικές πληροφορίες. Η Επιτροπή αναγνωρίζει ότι η προσφυγή στα δικαστήρια είναι σκόπιμη σε ορισμένες περιπτώσεις αλλά δεν είναι πεπεισμένη ότι η δικαστική επανεξέταση και μόνο είναι η καλύτερη επιλογή. Οι διοικητικές διαδικασίες, οι οποίες επιτρέπουν επανεξέταση των αποφάσεων χωρίς υπερβολική τυπικότητα, είναι μάλλον ταχύτερες και λιγότερο δαπανηρές από τις δικαστικές διαδικασίες και η Επιτροπή κρίνει ότι οι διοικητικές διαδικασίες πρέπει να υπάρχουν σε όλες τις περιπτώσεις.

* Tέλη

Από τις εθνικές εκθέσεις, φαίνεται ότι τα περισσότερα κράτη μέλη, νομοθετικά ή πρακτικά, δεν επέβαλαν τέλη όταν επρόκειτο για απάντηση σε απλές αιτήσεις είτε όταν οι αιτούντες ανατρέχουν οι ίδιοι στις πληροφορίες στα γραφεία των αρμοδίων αρχών. Συχνά, απαιτείτο η καταβολή μόνο του κόστους των φωτοαντιγράφων. Ωστόσο, άλλα κράτη μέλη είχαν ορίσει τέλη και υπήρξαν καταγγελίες στην Επιτροπή για το υπερβολικό ύψος τους. Η Επιτροπή δέχεται ότι πρέπει να επιβάλλονται τέλη σε ορισμένες περιπτώσεις, ειδικά όταν πρόκειται για σύνθετη αίτηση και όταν ο όγκος του υλικού το δικαιολογεί, και πιστεύει ότι ο καθορισμός των τελών πρέπει να αφεθεί, προς το παρόν στη διακριτική ευχέρεια των κρατών μελών. Ωστόσο κρίνεται ότι τα άτομα που ζητούν πληροφορίες πρέπει, πριν την υποβολή της αίτησης ή τη στιγμή υποβολής της αίτησης, να έχουν τις κατάλληλες πληροφορίες σχετικά με το ύψος των τελών που ισχύει στην περίπτωσή τους.

* Ενεργός παροχή πληροφοριών

Τα κράτη μέλη ανέφεραν ορισμένες πρωτοβουλίες που είχαν λάβει για να παρέχουν πληροφορίες στο ευρύ κοινό ή σε ορισμένες κατηγορίες του κοινού σχετικά με περιβαλλοντικά θέματα. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το ενδιαφέρον του κοινού για τα περιβαλλοντικά θέματα αυξάνεται. Οι περαιτέρω εξελίξεις στην τεχνολογία των πληροφοριών προσφέρουν ακόμη μεγαλύτερες ευκαιρίες για ευρύτερη διάδοση των περιβαλλοντικών πληροφοριών. Τα κράτη μέλη πρέπει να δραστηριοποιηθούν ακόμη περισσότερο για να ικανοποιούν το αίτημα πληροφόρησης και να χρησιμοποιούνν τα πλέον πρόσφατα τεχνολογικά μέσα. Κρίνεται σκόπιμο να ενισχυθούν οι διατάξεις της οδηγίας σε ό,τι αφορά τα θέματα αυτά.

Πρόταση για νέα οδηγία

Με βάση τα ανωτέρω, η Επιτροπή κρίνει ότι είναι σκόπιμο να αντικατασταθεί η οδηγία από νέα οδηγία σχετικά με την ελεύθερη πρόσβαση στις περιβαλλοντικές πληροφορίες. Η παρούσα έκθεση συνοδεύεται από πρόταση νέας οδηγίας [9]. Η πρόταση της Επιτροπής αποσκοπεί στην επανόρθωση των ελλείψεων της οδηγίας που προαναφέρθηκε και οδηγεί έτσι στην ενίσχυση της νομοθεσίας των κρατών μελών. Αποβλέπει επίσης στην ευθυγράμμιση της κοινοτικής νομοθεσίας με τη σύμβαση Aarhus έτσι ώστε να επιτραπεί στην Κοινότητα να κυρώσει την εν λόγω σύμβαση. Η ορθή εφαρμογή οιασδήποτε νέας οδηγίας, καθώς και η αποτελεσματική εκτέλεσή της, είναι άκρας σημασίας για να εξασφαλισθούν μεγαλύτερα δικαιώματα πληροφόρησης σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση.

[9] [reference -----]

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ A: ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ ΕΘΝΙΚΩΝ ΜΕΤΡΩΝ ΜΕΤΑΦΟΡΑΣ ΤΗΣ ΟΔΗΓΙΑΣ 90/313/EΟΚ ΠΟΥ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΑΝ ΤΑ ΚΡΑΤΗ ΜΕΛΗ ΣΤΗΝ ΕΠΙΤΡΟΠΗ

Aυστρία:

(1) Bundesgesetz όber den Zugang zu Informationen όber die Umwelt (Umweltinformationsgesetz - UIG), BGBl. Nr. 495/1993

(2) Gesetz des Landes Burgenland vom 27. Oktober 1988, LGBl. 1989/3, όber die Auskunftspflicht der Organe des Landes, der Gemeinden, der Gemeindeverbδnde und der durch Landesgesetz geregelten Selbstverwaltungskφrper (Bgld. Auskunftspflichtgesetz)

(3) Gesetz des Landes Kδrnten vom 19. Mai 1988, LGBl. 29, όber die Auskunftspflicht in der Verwaltung des Landes und der Gemeinden

(4) Niederφsterreichisches Auskunftsgesetz, LGBl. 0020-0

(5) Niederφsterreichisches Jagdgesetz 1974, LGBl. Nr. 6500

(6) Niederφsterreichisches Fischereigesetz, LGBl. Nr. 6550

(7) Niederφsterreichisches Bodenschutzgesetz, LGBl. Nr. 6160

(8) Landesgesetz von Oberφsterreich vom 4. Juli 1996 όber die Maίnahmen zum Schutz der Umwelt und den Zugang zu Informationen όber die Umwelt (O.Φ. Umweltschutzgesetz), LGBl. Nr. 84/1996

(9) Gesetz des Landes Salzburg vom 6. Juli 1988, LGBl. 73, όber die Auskunftspflicht der Verwaltung des Landes und der Gemeinden (Salzburger-Auskunftspflicht-Ausfόhrungsgesetz)

(10) Gesetz des Landes Steiermark vom 26. Juni 1990, LGBl 73, όber die Erteilung von Auskόnften (Steiermδrkisches Auskunftspflichtgesetz)

(11) Gesetz des Landes Tirol vom 22. November 1995, LGBl 3, όber den Zugang zu Informationen όber die Umwelt (Tiroler Umweltinformationsgesetz - TUIG)

(12) Gesetz des Landes Wien vom 25. April 1988, LGBl 20, όber die Auskunftspflicht (Wiener Auskunftspflichtgesetz)

(13) Gesetz des Landes Wien vom 19. Oktober 1984 όber den Schutz und die Pflege der Natur (Wiener Naturschutzgesetz 1984), LGBl. Nr. 6/1984

(14) Gesetz des Landes Vorarlberg όber den Zugang zu Informationen όber die Umwelt (Landes-Umweltinformationsgesetz - L-UIG), LGBl. Nr. 55/1994

Bέλγιο:

Ομοσπονδιακό κράτος

(1) Loi du 11/04/1994 relative ΰ la publicitι de l'administration, Moniteur belge du 30/06/1994, p. 17662 - Wet van 11/04/1994 betreffende de openbaarheid van bestuur, Belgisch Staatsblad van 30/06/1994, bl. 17662

(2) Arrκtι royal du 23/06/1994 fixant la date d'entrιe en vigueur de la loi du 11 avril 1994 relative ΰ la publicitι de l'administration, Moniteur belge du 30/06/1994, p. 17666 - Koninklijk besluit van 23 juni 1994 tot vaststelling van de datum van inwerkingtreding van de wet van 11 april 1994 betreffende de openbaarheid van bestuur, Belgisch Staatsblad van 30/06/1994, bl. 17666

(3) Arrκtι royal du 27/06/1994 rιglant la composition et le fonctionnement de la Commission d'accθs aux documents administratifs, Moniteur belge du 30/06/1994, p. 17666 - Koninklijk besluit van 27/06/1994 tot regeling van de samenstelling en de werkwijze van de Commissie voor de toegang tot bestuursdocumenten, Belgisch Staatsblad van 30/06/1994, bl. 17666

(4) Arrκtι royal du 27/06/1994 portant les nominations ΰ la Commission d'accθs aux documents administratifs, Moniteur belge du 30/06/1994, p. 17669 - Koninklijk besluit van 27/06/1994 houdende de benoemingen bij de Commissie voor de toegang tot bestuursdocumenten, Belgisch Staatsblad van 30/06/1994, bl. 17669

(5) Loi du 12 novembre 1997 relative ΰ la publicitι de l'administration dans les provinces et les communes, Moniteur belge du 19/12/1997, p. 34253 - Wet van 12 november 1997 betreffende de openbaarheid van bestuur in de provincies en gemeenten, Belgisch Staatsblad, bl. 34253.

Bρυξέλλες

(6) Ordonnance du 29/08/1991 sur l'accθs ΰ l'information relative ΰ l'environnement dans la Rιgion de Bruxelles-Capitale, Moniteur belge du 01/10/1991, p. 21505 - Ordonnantie van 29/08/1991 inzake de toegang tot informatie met betrekking tot het milieu in het Brusselse Hoofdstedelijk Gewest, Belgisch Staatsblad van 01/10/1991, bl. 21505

(7) Arrκtι du Gouvernement de la Rιgion de Bruxelles-Capitale du 10/11/1994 dιterminant les modalitιs d'organisation de l'accθs ΰ l'information en matiθre d'environnement auprθs de certaines administrations rιgionales, Moniteur belge du 01/12/1994, p. 29795 - Besluit van de Brussels Hoofdstedelijke Regering van 10/11/1994 tot vaststelling van regels inzake de organisatie van de toegang, bij bepaalde gewestelijke besturen, tot de informatie inzake leefmilieu met betrekking tot het milieu, Belgisch Staatsblad van 01/12/1994, bl. 29795

(8) Ordonnance du 30/03/1995 relative ΰ la publicitι de l'administration, Moniteur belge du 23/06/1995, p. 18049 - Ordonnantie van 30/03/1995 betreffende de openbaarheid van bestuur, Belgisch Staatsblad van 23/06/1995, bl. 18049

Φλάνδρα

(9) Besluit van de Vlaamse Executieve van 06/02/1991 houdende vaststelling van het Vlaams reglement betreffende de milieuvergunning, Belgisch Staatsblad van 26/06/1991, bl. 14269 - Arrκtι de L'Exιcutif flamand du 06/02/1991 fixant le rθglement flamand relatif ΰ l'autorisation ιcologique, Moniteur belge du 26/06/1991, p. 14343 [Article 33 of this Order, which transposed the Directive, was repealed by the decree mentioned at (15) below]

(10) Decreet van 23/10/1991 betreffende de openbaarheid van bestuursdocumenten in de diensten en instellingen van de Vlaamse Executieve, Belgisch Staatsblad van 27/11/1991, bl. 26562 - Dιcret du 23/10/1991 relatif ΰ la publicitι des documents administratifs dans les services et ιtablissements de l'Exιcutif flamand, Moniteur belge du 27/11/1991, p. 26564 [This decree was repealed by the decree mentioned at (15) below]

(11) Besluit van de Vlaamse Executieve van 09/12/1992 tot uitvoering van de passieve openbaarheid zoals bepaald in het decreet van 23/10/1991 betreffende de openbaarheid van bestuursdocumenten in de diensten en instelligen van de Vlaamse Executieve, Belgisch Staatsblad van 15/12/1992, bl. 26657 - Arrκtι de l'Exιcutif flamand du 9/12/1992 portant exιcution de la publicitι passive telle que dιfinie dans le dιcret du 23/10/1991 relatif ΰ la publicitι des documents administratifs dans les services et ιtablissements de l'Exιcutif flamand, Moniteur belge du 15/12/1992, p. 26659 [This Order was repealed by the decree mentioned at (15) below]

(12) Besluit van de Vlaamse Executieve van 07/01/1992 houdende vaststelling van het Vlaams reglement inzake milieuvoorwaarden voor hinderlijke inrichtingen, Belgisch Staatsblad van 14/12/1992, bl. 25778 - Arrκtι de l'Exιcutif flamand du 01/01/1992 portant fixation du rθglement flamand relatif aux conditions ιcologiques applicables aux ιtablissements incommodes, Moniteur belge du 14/12/1992, p. 26192 [This order was annulled by the Council of State and replaced by the order mentioned at (14) below]

(13) Besluit van de Vlaamse Executieve van 31/07/1992 tot wijziging van het besluit van de Vlaamse Executieve van 07/01/1992 houdende vaststelling van het Vlaams reglement inzake milieuvoorwaarden voor hinderlijke inrichtingen, Belgisch Staatsblad van 14/12/1992, bl. 26630 - Arrκtι de l'Exιcutif flamand du 31/07/1992 modifiant l'arrκtι de l'Exιcutif flamand du 07/01/1992 portant fixation du rθglement flamand relatif aux conditions ιcologiques applicables aux ιtablissements incommodes, Moniteur belge du 14/12/1992, p. 26636 [This order was annulled by the Council of State and replaced by the order mentioned at (14) below]

(14) Besluit van de Vlaamse regering van 01/06/1995 houdende algemene en sectorale bepalingen inzake milieuhygiλne, Belgisch Staatsblad van 31/07/1995, bl. 20526 - Arrκtι du Gouvernement flamand du 01/06/1995 fixant les dispositions gιnιrales et sectorielles en matiθre d'hygiθne de l'environnement, Moniteur belge du 31/07/1995, p. 21447

(15) Decreet vaan 18 mei 1999 betreffende de openbaarheid van bestuur, belgisch Staatsblad van 15/06/1999, bl. 22313 - Dιcret du 18 mai 1999 relatif ΰ la publicitι de l'administration, Moniteur belge du 15/06/1999, p. 22317.

Βαλλονία

(16) Dιcret du 13/06/1991 concernant la libertι d'accθs des citoyens ΰ l'information relative ΰ l'environnement, Moniteur belge du 11/10/1991, p. 22559 - Decreet van 13/06/1991 met betrekking tot de vrije toegang van de burgers tot de informatie betreffende het leefmilieu, Belgisch Staatsblad van 11/10/1991

(17) Arrκtι de l'Exιcutif rιgional wallon du 06/05/1993 fixant le modθle des documents ΰ utiliser en exιcution du dιcret du 13/06/1991 concernant la libertι d'accθs des citoyens ΰ l'information relative ΰ l'environnement, Moniteur belge du 07/07/1993, p. 16083 - Besluit van de Waalse Gewestexecutieve van 6/05/1993 tot bepaling van het model van de krachtens het decreet van 13/06/1991 met betrekking tot de vrije toegang van de burgers tot de informatie betreffende het leefmilieu te gebruiken documenten, Belgisch Staatsblad van 07/07/1993, bl. 16089

(18) Arrκtι de l'Exιcutif rιgional wallon du 06/05/1993 dιfinissant les rθgles relatives au recours prιvu par le dιcret du 13/06/1991 concernant la libertι d'accθs des citoyens ΰ l'information relative ΰ l'environnement, Moniteur belge du 07/07/1993, p. 16093

Δανία:

(1) Lov nr. 572 af 19/12/1985, Lovtidende A

(2) Lov nr. 292 af 27/04/1994

(3) Bekendtgψrelse nr. 646 af 18/09/1986

(4) Bekendtgψrelse nr. 579 af 27/06/1994

(5) Bekendtgψrelse nr. 585 af 24/06/1994

(6) Vejledning nr. 123 af 30/06/1994

(7) Bekendtgψrelse nr. 647 af 18/09/1986

Φινλανδία:

(1) Laki yleisten asiakirjain julkisuudesta (83/51) 09/02/1951

(2) Hallintomenettelylaki (598/82) 06/08/1982

(3) Laki vesi- ja ympδristφhallinnosta (24/86) 17/01/1986 [Η πράξη αυτή αντικαταστάθηκε από την πράξη που αναφέρεται στο σημείο (5) στη συνέχεια]

(4) Valtion maksuperustelaki (150/92) 21/02/1992

(5) Laki ympδristφhallinnosta (55/95) 24/01/1995

(6) Asetus ympδristφministeriφstδ (326/93) 02/04/1993 [Tο Διάταγμα αυτό αντικαταστάθηκε από το διάταγμα που αναφέρεται στο σημείο (7) στη συνέχεια]

(7) Asetus ympδristφministeriφstδ (54/95) 24/01/1995

(8) Landskapslag om landskapet Εlands centrala δmbetsverk (25/73) 10/05/1973 [Η πράξη Aland αντικαταστάθηκε από την πράξη που αναφέρεται στο σημείο (10) στη συνέχεια]

(9) Landskapslag om allmδnna handlingars offentlighet (72/77) 19/07/1977

(10) Landskapslag om Εlands landskapstyrelses allmδnna fφrvalting (70/98) 02/07/1998

Γαλλία:

(1) Loi n° 78-753 DU 17/07/1978 portant diverses mesures d'amιlioration des relations entre l'administration et le public et diverses dispositions d'ordre administratif, social et fiscal, JORF du 18/07/1978 p.2851.

(2) Dιcret n° 88-465 du 28/04/1988 relatif ΰ la procιdure d'accθs aux documents administratifs, JORF du 30/04/1988 p.5900.

(3) Dιcret n° 90-918 du 11 octobre 1990 relatif ΰ l'exercice du droit ΰ l'information sur les risques majeurs, JORF du 13/10/1990 p.12415.

(4) Dιcret n° 94-841 du 26 septembre 1994 relatif aux conditions d'information sur la qualitι de l'eau distribuιe en vue de la consommation humaine, JORF du 1/10/1994 p.13880.

(5) Dιcret n° 93-1410 du 29 dιcembre 1993 fixant les modalitιs d'exercice du droit ΰ l'information en matiθre de dιchets, JORF du 31/12/1993 p.18703.

(6) Dιcret n° 95-21 relatif au classement des infrastructures de transports terrestres et modifiant le code de l'urbanisme et le code de la construction et de l'habitation, dιcret n° 95-22 du 9 janvier 1995 relatif ΰ la limitation du bruit des amιnagements et infrastructures de transports terrestres, JORF du 10/01/1995 p.454 .

(7) Loi n° 96-1236 du 30 dιcembre 1996 sur l'air et l'utilisation rationnelle de l'ιnergie.

Γερμανία:

(1) Gesetz zur Umsetzung der Richtlinie 90/313/EWG des Rates vom 07/06/1990 όber den freien Zugang zu Informationen όber die Umwelt vom 08/07/1994, Bundesgesetzblatt Teil I vom 15/07/1994 Seite 1490

(2) Verordnung όber Gebόhren fόr Amtshandlungen der Behφrden des Bundes bein Vollzug des Umweltinformationsgesetzes (Umweltinformationsgebόhrenverordnung - UIGebV) vom 07/12/1994, Bundesgesetzblatt Teil I vom 13/12/1994 Seite 3732

Ελλάδα:

(1) Υπουργική απόφαση αριθ. 77921/1440 της 06/09/1995, ΦEK B αριθ. 795 της 14/09/1995 Σελίδα 9358.

Iρλανδία:

Κύρια μέτρα μεταφοράς

(1) The Environmental Protection Agency Act, 1992, [No.7 of 1992]

(2) The Access to Information on the Environment Regulations, 1993, S.I. No. 133 of 1993 (αντικαταστάθηκε από την πράξη που αναφέρεται στο σημείο (3))

(3) The Access to Information on the Environment Regulations, 1996 S.I. No.185 of 1996 (αντικαταστάθηκε από την πράξη που αναφέρεται στο σημείο (4))

(4) Πράξη των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων του 1972 (Πρόσβαση στις περιβαλλοντικές πληροφορίες) Regulations, 1998 S.I. No.125 of 1996

Άλλες πράξεις που κοινοποιήθηκαν ως μέτρα μεταφοράς

(5) The Air Navigation and Transport Act, 1936, No. 40 of 1936

(6) The Arterial Drainage Act, 1945, No. 3 of 1945

(7) The Air Navigation and Transport Act, 1950, No. 4 of 1950

(8) The City and County Management (Amendment) Act, 1955, No. 12 of 1955

(9) The Local Government (Planning and Development) Act, 1963, No. 28 of 1963

(10) The Local Government (Planning and Development) Act, 1976, No. 20 of 1976

(11) The Wildlife Act, 1976, No. 39 of 1976

(12) The Local Government (Water Pollution) Act, 1977, No. 1 of 1977

(13) The Ombudsman Act, 1980 No. 26 of 1980

(14) The Fire Services Act, 1981, No 30 of 1981

(15) The Ombudsman (Amendment) Act, 1984 No.19 of 1984

(16) Air Pollution Act, 1987, No. 6 of 1987

(17) The Shannon Navigation Act, 1990, No. 20 of 1990

(18) The Local Government (Water Pollution) (Amendment) Act, 1990, No. 21 of 1990

(19) The Radiological Protection Act, 1991, No. 9 of 1991

(20) The Local Government Act, 1991, No. 11 of 1991

(21) The Local Government (Planning and Development) Act, 1992, No. 14 of 1992

(22) The Roads Act, 1993 No. 14 of 1993

(23) The Irish Aviation Authority Act 1993, No. 29 of 1993

(24) The Road Traffic Act , 1994, No. 7 of 1994

(25) The Freedom of Information Act 1997, No.13 of 1997

Άλλα δευτερογενή νομοθετήματα που κοινοποιήθηκαν ως μέτρα μεταφοράς

(26) The Public Bodies Order, 1946, S.R &O No. 273 of 1946

(27) The European Communities (Water Pollution) Regulations, 1978, S.I. No. 108 of 1978

(28) The European Communities (Toxic and Dangerous Waste) Regulations, 1982, S.I. No. 33 of 1982

(29) The Ombudsman Act (First Schedule) (Amendment) Order, 1984, S.I. No. 332 of 1984

(30) The Rules of the Superior Courts, S.I. No. 15 of 1986

(31) European Communities (Major Accident Hazards of Certain Industrial Activities) Regulations, 1986, Statutory Instruments number 292 of 1986

(32) The Air Pollution Act, 1987 (Licensing of Industrial Plant) Regulations, 1988, S.I. No. 266 of 1988

(33) European Communities (Quality of Salmonid Waters) Regulations, 1988, S.I. No. 293 of 1988

(34) The European Communities (Environmental Impact Assessment) Regulations, 1989, S.I. No.349 of 1989

(35) The Building Control Regulations, 1991, S.I. No.305 of 1994

(36) European Communities (Major Accident Hazards of Certain Industrial Activities) (Amendment) Regulations, 1992, Statutory Instruments number 21 of 1992

(37) The European Communities (Quality of Bathing Waters) (Amendment) Regulations, 1992, S.I. No. 155 of 1992

(38) The European Communities (Water Pollution) Regulations, 1992, S.I. No. 271 of 1992

(39) The Environmental Protection Agency (Licensing) Regulations, 1994, S.I. No. 85 of 1994

(40) The Local Government (Planning and Development) Regulations, 1994, S.I. No. 86 of 1994

(41) The Roads Regulations, 1994, S.I. No 119 of 1994

(42) European Communities (Authorization, Placing on the Market, Use and Control of Plant Protection Products) Regulations, 1994, Statutory Instruments number 139 of 1994

(43) The Local Government (Planning and Development) (No. 2) Regulations, 1995, S.I. No. 75 of 1995

(44) The Environmental Protection Agency (Licensing) (Amendment No. 2) Regulations, 1995, S.I. No 76 of 1995

Iταλία:

(1) Legge del 08/07/1986 n. 349, Istituzione del Ministero dell'ambiente e norme in materia di danno ambientale, in Supplemento ordinario alla Gazzetta Ufficiale Serie generale n. 162 del 15/07/86, pag 5.

(2) Legge del 07/08/1990 n. 241, Nuove norme in materia di procedimento amministrativo e di diritto di accesso ai documenti amministrativi, in Gazzetta Ufficiale Serie Generale n.192 del 18/08/90, pag.7.

(3) Decreto del Presidente della Repubblica del 27/06/1992, n.352, Regolamento per la disciplina delle modalitΰ di esercizio e dei casi di esclusione del diritto di accesso ai documenti amministrativi, in attuazione dell'art. 24, comma 2, della legge 7 agosto 1990, n. 241, recante nuove norme in materia di procedimento amministrativo e di diritto di accesso ai documenti amministrativi, Gazzetta Ufficiale - Serie generale - del 29/07/1992 n. 177 pag. 3

(4) Decreto legislativo del 24/02/1997 n. 39, Attuazione della direttiva 90/313/CEE, concernente la libertΰ di accesso alle informazioni in materia di ambiente, Supplemento ordinario alla Gazzetta Ufficiale Serie generale, n.54, del 06/03/1997, pag 3.

Λουξεμβούργο:

(1) Loi du 10/08/1992 concernant 1) la libertι d'accθs ΰ l'information en matiθre d'environnement; 2) le droit d'agir en justice des associations de protection de la nature et de l'environnement, Mιmorial Grand-Ducal A Numιro 71 du 28/09/1992 Page 2204

(2) Rθglement grand-ducal du 10/08/1992 dιterminant la taxe ΰ percevoir lors de la prιsentation d'une demande en obtention d'une information relative ΰ l'environnement, Mιmorial Grand-Ducal A Numιro 71 du 28/09/1992 Page 2206

Κάτω Χώρες:

(1) Wet openbaarheid van bestuur van 31/10/1991, Staatsblad nummer 703 van 31/12/1991 bladzijde 1

(2) Wet algemene bepalingen milieuhygiλne van 30/03/1988, Staatsblad nummer 133 van 19/04/1988 bladzijde 1

(3) Wet administratieve rechtspraak overheidsbeschikkingen van 01/05/1975, Staatsblad nummer 284 van17/06/1975 bladzijde 1

(4) Wet milieugevaarlijke stoffen van 05/12/1985, Staatsblad nummer 639 van 17/12/1985

(5) Besluit van 20/04/1976 tot vaststelling van datum inwerkingtreding wet 01/05/1975 van 20/04/1976, Staatsblad nummer 234 van 27/04/1976

(6) Besluit van 20/04/1992 tot vaststelling inwerkingtreding Wet Openbaarheid van Bestuur van 10/04/1992, Staatsblad nummer 185 van 28/04/1992

(7) Besluit van 07/08/1980 tot vaststelling van inwerkingtreding wet algemene bepalingen milieuhygiλne en daarmee samenhangende regelingen, Staatsblad nummer 443 van 28/08/1980

(8) Besluit van 11/12/1986 tot vaststelling van gedeeltelijke inwerkingtreding wet milieugevaarlijke stoffen, Staatsblad nummer 623 van 23/12/1986

(9) Besluit van 09/01/1986 tot vaststelling van gedeeltelijke inwerkingtreding wet milieugevaarlijkestoffen, Staatsblad nummer 10 van 23/01/1986

(10) Aanwijzingen inzake openbaarheid van bestuur van 08/04/1992, Staatscourant nummer 84 van 01/05/1992 bladzijde 13

(11) Regeling uitvoering Wet Openbaarheid van Bestuur van 18/06/1992, Staatscourant nummer 118 van 23/06/1992

Πορτογαλία:

(1) Decreto-lei nϊmero 422/91, de 05/11/1991, Diαrio da Republica sιrie I, de 15/11/1991, Pαgina 5852.

(2) Lei nϊmero 65/93, de 26/08/1993, Diαrio da Republica sιrie I, nϊmero 200 de 26/08/1993, Pαgina 4524.

(3) Lei nϊmero 8/95, de 29/3/95.

(4) Lei nϊmero 94/99, de 16/7/99, Diαrio da Repϊblica sιrie I-A, nϊmero 164 de 16/7/99, Pαgina 4428

Ισπανία:

(1) Ley nϊmero 30/92 de 26/11/1992, de Rιgimen Jurνdico de las Administraciones Pϊblicas y del Procedimiento Administrativo Comϊn, Boletνn Oficial del Estado nϊmero 285 de 27/11/1992 Pαgina 40300 (Marginal 26318)

(2) Ley nϊmero 38/95 de 12/12/1995, sobre el derecho de acceso a la informaciσn en materia de medio ambiente, Boletνn Oficial del Estado nϊmero 297 de 13/12/1995 Pαgina 35708 (Marginal 26838)

Σουηδία:

(1) Tryckfrihetsfφrordning, Svensk fφrfattningssamling (SFS) 1949:105

(2) Sekretesslag, Svensk fφrfattningssamling (SFS) 1980:100

Ηνωμένο Βασίλειο:

(1) The Environmental Information Regulations 1990, Statutory Instruments number 3240 of 1990

(2) The Environmental Information Regulations (Northern Ireland) 1993, Statutory Rules of Northern Ireland number 45 of 1993

(3) The Public Health (Freedom of Access to Information on the Environment) Rules 1992, Legal Notice No. 143 of 1992, Gibraltar Gazette No. 2,697 of 12/11/1992

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ B: ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΤΩΝ ΕΚΘΕΣΕΩΝ ΤΩΝ ΚΡΑΤΩΝ ΜΕΛΩΝ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΠΕΙΡΑ ΠΟΥ ΑΠΕΚΤΗΣΑΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΟΤΙΚΗΣ ΟΔΗΓΙΑΣ 90/313/EΟΚ

Aυστρία: Έκθεση του Φεβρουαρίου 1997

Εισαγωγή

Από το 1988 έως το 1990 τέθηκαν σε εφαρμογή γενικοί νόμοι για την πρόσβαση σε πληροφορίες σχετικά με τις δραστηριότητες των ομοσπονδιακών και επαρχιακών αρχών. Αυτοί οι γενικοί νόμοι συμπληρώθηκαν το 1993 από ειδική νομοθεσία μεταφοράς της οδηγίας σε ομοσπονδιακό επίπεδο και αργότερα σε ορισμένες επαρχίες.

Άρθρο 2 Ορισμοί

Θέματα προέκυψαν όσον αφορά τις πληροφορίες για το πόσιμο νερό (σε αντίθεση με τις πηγές φυσικού ύδατος όπως είναι τα επιφανειακά και τα υπόγεια ύδατα) και μέχρι ποιο βαθμό καλύπτονται από το άρθρο 2 της οδηγίας και επομένως από τη νομοθεσία μεταφοράς της οδηγίας.

Πρακτικές ρυθμίσεις βάσει του άρθρου 3 παράγραφος 1

Η νομοθεσία μεταφοράς προβλέπει έναν Κατάλογο Περιβαλλοντικών Δεδομένων (EDC), ο οποίος πληροφορεί το κοινό σχετικά με την ύπαρξη, τα είδη και τον όγκο των περιβαλλοντικών δεδομένων που διατίθενται από διαφόρους διοικητικούς φορείς. Υπάρχει ως βάση δεδομένων σε ηλεκτρονική μορφή καθώς και ως κατάλογος. Η βάση είναι προσβάσιμη επίσης μέσω του Internet.

Η νομοθεσία μεταφοράς περιέχει αρκετές διατάξεις σχετικά με την μορφή της αίτησης παροχής πληροφοριών. Μία αίτηση πρέπει εν γένει να είναι γραπτή, οι επικυρωμένες όμως πληροφορίες μπορούν να ζητηθούν και προφορικά. Η μορφή υπό την οποία παρέχονται οι πληροφορίες επαφίεται, κατ'αρχήν, στην ευχέρεια του διοικητικού φορέα, εάν όμως, το πρόσωπο που υποβάλλει την αίτηση παροχής πληροφοριών ζητήσει να του παρασχεθούν υπό συγκεκριμένη μορφή, ο διοικητικός φορέας είναι υποχρεωμένος να ανταποκριθεί στο αίτημα αυτό.

Το Ομοσπονδιακό Υπουργείο Περιβάλλοντος, Νεότητας και Οικογενειακών Υποθέσεων εξέδωσε μία εγκύκλιο για την εφαρμογή της νομοθεσίας μεταφοράς ("εγκύκλιος UIG") το Φεβρουάριο του 1994, η οποία περιλαμβάνει επίσης συμβουλές σχετικά με τις πρακτικές ρυθμίσεις.

Eξαιρέσεις στο άρθρο 3 παράγραφοι 2 και 3

Η νομοθεσία μεταφοράς προβλέπει τις εξαιρέσεις που περιέχει το άρθρο 3 παράγραφος 2 της οδηγίας σε ό,τι αφορά την εμπιστευτικότητα θεμάτων εθνικής άμυνας, δημόσιας ασφάλειας, εμπορικού και βιομηχανικού απορρήτου και το απόρρητο των προσωπικών στοιχείων. Καλύπτει επίσης τις εξαιρέσεις του άρθρου 3 παράγραφος 3 σχετικά με τις εσωτερικές κοινοποιήσεις και τις παράλογες αιτήσεις. Η εγκύκλιος UIG περιλαμβάνει λεπτομερέστερες εξηγήσεις σχετικά με τις εξαιρέσεις.

Στην περίπτωση του εμπορικού και βιομηχανικού απορρήτου, προβλέπεται μία διαδικασία για την εξισορρόπηση των συμφερόντων ελεύθερης πρόσβασης σε περιβαλλοντικές πληροφορίες με τα συμφέροντα του εμπορικού και βιομηχανικού απορρήτου. Οι ιδιαίτερες ανησυχίες σχετικά με το απόρρητο πρέπει να υπερβαίνουν τις συγκεκριμένες περιβαλλοντικές ανησυχίες για να μην γνωστοποιηθούν οι πληροφορίες που ζητήθηκαν. Ο νόμος ορίζει ότι το εμπορικό και βιομηχανικό απόρρητο δεν μπορεί να αναφέρεται ως αιτία μη γνωστοποίησης των πληροφοριών όταν οι πληροφορίες που ζητούνται αφορούν την κατάσταση των υδάτων, του αέρα, του εδάφους, το θόρυβο, την πανίδα, τη χλωρίδα και τα φυσικά τοπία ή τις παραβιάσεις των ανώτατων ορίων εκπομπών.

Χρονικά όρια στο άρθρο 3 παράγραφος 4

Η νομοθεσία μεταφοράς της οδηγίας επέβαλε στους διοικητικούς φορείς το καθήκον να απαντούν σε αιτήσεις παροχής περιβαλλοντικών πληροφοριών όσο το δυνατόν συντομότερα, το αργότερο δε εντός οκτώ εβδομάδων. Εάν, για συγκεκριμένους λόγους, η προθεσμία αυτή δεν μπορεί να τηρηθεί, το πρόσωπο που έχει υποβάλει την αίτηση έχει το δικαίωμα να ζητήσει επίσημο σημείωμα από τον αρμόδιο φορέα, ο οποίος τότε υπόκειται σε διαδικασίες επανεξέτασης.

Διαδικασία επανεξέτασης βάσει του άρθρου 4

Όταν μία αίτηση παροχής πληροφοριών απορριφθεί, εξ ολοκλήρου ή εν μέρει, ο διοικητικός φορέας οφείλει να κοινοποιήσει το γεγονός στο ενδιαφερόμενο πρόσωπο εντός προθεσμίας οκτώ εβδομάδων. Η κοινοποίηση πρέπει να περιέχει άτυπη αιτιολόγηση της απόρριψης. Το άτομο που υπέβαλε την αίτηση παροχής πληροφοριών έχει τότε το δικαίωμα να ζητήσει επίσημο σημείωμα σχετικά με τις μη γνωστοποιηθείσες πληροφορίες. Ο διοικητικός φορέας οφείλει να εκδώσει το σημείωμα αυτό όσον το δυνατόν συντομότερα, και το αργότερο, εντός έξι μηνών. Το ενδιαφερόμενο άτομο μπορεί να υποβάλει ένσταση κατά του επίσημου σημειώματος σε μία από τις ανεξάρτητες διοικητικές γερουσίες που υπάρχουν σε κάθε αυστριακή επαρχία και στη συνέχεια στο Ομοσπονδιακό Διοικητικό Δικαστήριο.

Τέλη βάσει του άρθρου 5

Κατά κανόνα, η πρόσβαση στις περιβαλλοντικές πληροφορίες είναι δωρεάν στην Αυστρία. Υπήρχε η πρόταση να εκδοθεί διάταγμα περιορισμένου πεδίου εφαρμογής για τα τέλη αλλά τελικά δεν εκδόθηκε διότι υπήρχαν αμφιβολίες όσον αφορά την ορθή ερμηνεία του άρθρου 5 της οδηγίας, κατά πόσον το διοικητικό κόστος της έρευνας για τις ζητηθείσες πληροφορίες μπορεί να επιβληθεί στο άτομο που υποβάλλει την αίτηση ή εάν έπρεπε να επιβληθεί η καταβολή του κόστους μόνον, π.χ., για την έκδοση φωτοαντιγράφων και για την ταχυδρόμηση των πληροφοριών.

Ενεργός πολιτική πληροφόρησης βάσει του άρθρου 7

Σε ομοσπονδιακό, επαρχιακό και τοπικό επίπεδο, δημοσιεύθηκαν τακτικά αρκετές εκθέσεις για την κατάσταση του περιβάλλοντος, καθώς επίσης δημοσιεύθηκαν και άλλες γενικές και περιγραφικές εκθέσεις και περιοδικά.

Η νομοθεσία μεταφοράς υπερβαίνει τις διατάξεις της οδηγίας διότι απαιτεί από τις επιχειρήσεις που έχουν αναλάβει να μετρούν και να καταγράφουν τα δεδομένα εκπομπών, να εκδίδουν τα δεδομένα αυτά για το κοινό.

Bέλγιο: Έκθεση του Απριλίου 1997

Εισαγωγή

Η οδηγία άρχισε να μεταφέρεται από το 1991 και εντεύθεν με διάφορα νομοθετήματα τόσο σε ομοσπονδιακό όσο και σε περιφερειακό επίπεδο. Ο μεγάλος αριθμός νομοθετημάτων οφείλεται στο γεγονός ότι τα περιβαλλοντικά θέματα εμπίπτουν σε μεγάλο βαθμό στην αρμοδιότητα των περιφερειών. Επιπλέον, το θέμα εν γένει της πρόσβασης σε πληροφορίες που διαθέτουν οι δημόσιες διοικήσεις ρυθμίζεται με χωριστή νομοθεσία τόσο σε ομοσπονδιακό όσο και σε περιφερειακό επίπεδο. Από τον Ιούνιο του 1993, το άρθρο 32 του βελγικού συντάγματος προβλέπει το δικαίωμα κάθε πολίτη να συμβουλεύεται και να έχει αντίγραφα οιουδήποτε διοικητικού εγγράφου εκτός από τις εξαιρέσεις που προβλέπει ο νόμος.

Ορισμοί στο άρθρο 2

Όσον αφορά τους ορισμούς δεν αντιμετωπίσθηκε κάποιο ιδιαίτερο πρόβλημα. Η περιφέρεια των Βρυξελλών προέβλεψε ρητά στη νομοθεσία της ότι οι πληροφορίες που διαθέτουν οι υπάλληλοι και οι πολιτικοί λειτουργοί εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής της νομοθεσίας, εκτός εάν οι πληροφορίες δεν σχετίζονται κατά κανένα τρόπο με τα καθήκοντα του προσωπικού των διοικήσεων αυτών.

Πρακτικές ρυθμίσεις βάσει του άρθρου 3 παράγραφος 1

Στην περιφέρεια της Βαλονίας, για τον χειρισμό όλων των αιτήσεων παροχής πληροφοριών είναι υπεύθυνος ένας υπάλληλος της Γενικής Διεύθυνσης Φυσικών Πόρων και Περιβάλλοντος. Ο υπάλληλος εντοπίζει την αρμόδια υπηρεσία που πρέπει να απαντήσει σε μια συγκεκριμένη αίτηση, είναι δε εκείνος ο οποίος διαβιβάζει την αίτηση στην αρμόδια υπηρεσία όταν απαιτείται από ανώτατο υπάλληλο να υπογράψει την απόδειξη παραλαβής. Μετά την παραλαβή της αίτησης, η υπηρεσία εξετάζει κάθε αίτηση για να διαπιστώσει εάν υπάρχουν λόγοι απόρριψής της εξ ολοκλήρου ή εν μέρει.

Στην περιφέρεια των Βρυξελλών, όσοι ζητούν πληροφορίες μπορούν είτε να απευθυνθούν κατ' ευθείαν στα γραφεία της αρμόδιας δημόσιας αρχής είτε να ζητήσουν αντίγραφο των σχετικών εγγράφων. Η νομοθεσία που πραγματεύεται ειδικά την πρόσβαση στις περιβαλλοντικές πληροφορίες υπερβαίνει όσα προβλέπει η γενική νομοθεσία σχετικά με την πρόσβαση σε διοικητικά έγγραφα.

Οι περισσότεροι από τους δήμους των Βρυξελλών διαθέτουν έναν υπάλληλο ο οποίος είναι αρμόδιος να απαντά στις ερωτήσεις σχετικά με το περιβάλλον είτε τηλεφωνικά είτε παρέχοντας τα σχετικά έγγραφα προς το σκοπό αυτό. Κατά κανόνα, οι δήμοι δεν κρατούν μητρώο των αιτήσεων.

Στην περιφέρεια της Φλάνδρας, η φλαμανδική κυβέρνηση έχει εκδώσει εντολές σχετικά με τις λεπτομερείς ρυθμίσεις για την υποβολή αιτήσεων (με συστημένη επιστολή όπου σημειώνεται το ονοματεπώνυμο και η διεύθυνση του αιτούντος και ο τρόπος με τον οποίο επιθυμεί ο αιτών να λάβει τις πληροφορίες), για τον τρόπο με τον οποίο μπορούν οι αιτούντες να συμβουλευθούν τα έγγραφα προς το σκοπό αυτό, την τήρηση μητρώου των πληροφοριών που ζητήθηκαν και για τη διαδικασία επανεξέτασης.

Χρονικά όρια στο άρθρο 3 παράγραφος 4

Τα διάφορα νομοθετήματα που ισχύουν στο Βέλγιο προβλέπουν χρονικά όρια σχετικά με την απάντηση των αιτήσεων, τα οποία κυμαίνονται από 14 ημέρες έως δύο μήνες κατ' ανώτατο όριο. Σπάνια παρατηρήθηκαν προβλήματα στην πράξη καθόσον πολλές αιτήσεις παροχής πληροφοριών δεν ήταν δυνατόν να απαντηθούν αμέσως.

Στην περιφέρεια των Βρυξελλών, η μη απάντηση εντός ενός μηνός θεωρείται ότι αποτελεί απόρριψη της αίτησης παροχής πληροφοριών.

Στην περιφέρεια της Φλάνδρας, η επαρχιακή εκτελεστική κυβέρνηση οφείλει να απαντήσει στο πρόσωπο που ζητεί τις πληροφορίες εντός ενός μηνός. Η γενική νομοθεσία για την πρόσβαση σε διοικητικά έγγραφα προβλέπει ότι οιαδήποτε απόφαση απόρριψης μιας αίτησης πρέπει να κοινοποιείται εντός 60 ημερών, μία εγκύκλιος όμως της 24ης Ιανουαρίου 1995 διευκρινίζει ότι η φλαμανδική διοίκηση οφείλει να απαντά εντός 14 ημερών. Εάν δεν είναι δυνατόν να τηρηθεί το όριο των 14 ημερών, η διοίκηση οφείλει να εκδώσει απόδειξη παραλαβής της αίτησης και να κοινοποιήσει το χρονικό όριο εντός του οποίου θα παρασχεθούν οι πληροφορίες.

Διαδικασία επανεξέτασης βάσει του άρθρου 4

Σε ομοσπονδιακό επίπεδο, συγκροτήθηκε μία επιτροπή για την πρόσβαση σε διοικητικά έγγραφα. Το άτομο, του οποίου η αίτηση δεν ικανοποιείται, μπορεί να ζητήσει από την αρμόδια δημόσια αρχή να επανεξετάσει την αρχική της απόφαση και, ταυτόχρονα, να ζητήσει τη γνώμη της Επιτροπής εντός 30 ημερών.

Στη Βαλονία, το άτομο, του οποίου η αίτηση δεν ικανοποιείται, μπορεί να υποβάλλει αίτηση επανεξέτασης σε επιτροπή που έχει συγκροτηθεί ειδικά για το σκοπό αυτό. Η αίτηση επανεξέτασης πρέπει να υποβληθεί εντός 15 ημερών είτε από την κοινοποίηση της επίμαχης απόφασης είτε (ελλείψει απόφασης) μετά τη λήξη του χρονικού ορίου των δύο μηνών.

Στην περιφέρεια των Βρυξελλών, η αίτηση παροχής πληροφοριών μπορεί να απορριφθεί μόνο μετά από απόφαση ειδικού διοικητικού φορέα, όπως αναφέρεται στο άρθρο 3 παράγραφοι 2 και 3 της οδηγίας. Εάν μία δημόσια αρχή προτίθεται να απορρίψει μία αίτηση, οφείλει να ενημερώσει τον αιτούντα επ' αυτού και να παραπέμψει την περίπτωση σε ειδικό διοικητικό φορέα. Εάν η αρχή δεν απαντήσει εντός ενός μηνός, ο αιτών μπορεί να παραπέμψει την υπόθεση στον εν λόγω φορέα. Ο φορέας οφείλει είτε να παράσχει τις πληροφορίες που ζητήθηκαν είτε να κοινοποιήσει στον αιτούντα ότι η αίτησή του έχει απορριφθεί. Εάν ο φορέας δεν μπορέσει να λάβει απόφαση εντός δύο μηνών επί της αρχικής αίτησης, η αίτηση θεωρείται ότι έχει απορριφθεί.

Η φλαμανδική νομοθεσία μεταφοράς της οδηγίας προβλέπει ότι το άτομο, του οποίου η αίτηση δεν ικανοποιείται, μπορεί να προσφύγει σε διαδικασία επανεξέτασης στο φλαμανδικό υπουργείου περιβάλλοντος εντός 30 ημερών από την παραλαβή της επίμαχης απόφασης. Η γενική νομοθεσία στην περιφέρεια της Φλάνδρας σχετικά με την πρόσβαση σε διοικητικά έγγραφα προβλέπει ότι το άτομο, του οποίου η αίτηση δεν ικανοποιείται, μπορεί εντός 30 ημερών να προσφύγει σε γραπτή διαμαρτυρία προς τον αρμόδιο διαμεσολαβητή.

Στο βελγικό κράτος έχουν προβλεφθεί διάφορα επανορθωτικά μέτρα σε διάφορα επίπεδα αλλά σε κάθε περίπτωση μία απόφαση απόρριψης της διαμαρτυρίας ενός αιτούντα από τον αρμόδιο φορέα επανεξέτασης μπορεί να υποβληθεί στο Συμβούλιο Επικρατείας.

Τέλη βάσει του άρθρου 5

Το κοινό μπορεί να συμβουλεύεται τα έγγραφα στα γραφεία της δημόσιας αρχής δωρεάν· γι τα αντίγραφα καταβάλλεται τέλος. Σε ορισμένες περιπτώσεις, υπάρχει επιβάρυνση η οποία αντικατοπτρίζει το κόστος δημοσίευσης των πληροφοριών. Το κόστος που σχετίζεται με την χρήση του προσωπικού των αρχών δεν μπορεί να περιληφθεί. Στην πράξη, συχνά δεν υπάρχει επιβάρυνση, εν μέρει λόγω των συστάσεων του διαμεσολαβητή προς τον σκοπό αυτό και εν μέρει εξ αιτίας του διοικητικού φόρτου που θα συνεπαγόταν η διαχείριση του συστήματος επιβολής επιβάρυνσης.

Πολιτική σχετικά με την ενεργό πληροφόρηση βάσει του άρθρου 7

Η περιφέρεια των Βρυξελλών και η περιφέρεια της Φλάνδρας έχουν εκδώσει νομοθεσία όπου προβλέπεται η δημοσίευση, ανά διετία, μιας έκθεσης σχετικά με την κατάσταση του περιβάλλοντος στις εν λόγω περιφέρειες. Παρεμφερής έκθεση απαιτείται να δημοσιεύεται ετησίως για την περιφέρεια της Βαλονίας. Αρκετές από τις αρχές που υπάγονται στην οδηγία δημοσιεύουν ετήσιες εκθέσεις για τις δραστηριότητές τους, καθώς και άλλα πληροφοριακά έγγραφα (όπως επιστολές στον τύπο και οδηγούς των υπηρεσιών) από καιρού εις καιρόν. Η περιφέρεια της Φλάνδρας έχει δημιουργήσει διάφορες ιστοσελίδες όπου δημοσιεύονται πληροφορίες για την περιφερειακή πολιτική περιβάλλοντος.

Δανία: Έκθεση του Φεβρουαρίου 1997

Εισαγωγή

Οι κύριες απαιτήσεις της οδηγίας εκπληρώνονται ήδη από τον νόμο για την ελεύθερη πρόσβαση στις πληροφορίες σχετικά με τη διοίκηση του 1985 ("νόμος του 1985"), ο οποίος είναι ένας γενικός νόμος που ισχύει για όλες τις πληροφορίες που διαθέτουν οι δημόσιες διοικητικές αρχές, συμπεριλαμβανομένων των πληροφοριών για το περιβάλλον. Ωστόσο, η πλήρης εφαρμογή της οδηγίας απαιτούσε ορισμένες συμπληρωματικές διατάξεις και για το λόγο αυτό εκδόθηκε το 1994 νέος νόμος για την ελευθερία πρόσβασης σε περιβαλλοντικές πληροφορίες ("νόμος του 1994).

Πρακτικές ρυθμίσεις βάσει του άρθρου 3 παράγραφος

Για τον νόμο 1985 και του1994 υπήρχαν ήδη κατευθύνσεις. Η Υπηρεσία Προστασίας του Περιβάλλοντος είχε ήδη χρηματοδοτήσει τη δημοσίευση ενός ενημερωτικού φυλλαδίου, όπου περιγράφονται οι διατάξεις που ισχύουν στη Δανία σχετικά με την πρόσβαση σε περιβαλλοντικές πληροφορίες και δίδονται πρακτικές πληροφορίες σχετικά με τον τρόπο υποβολής της αίτησης για την παροχή των πληροφοριών αυτών. Επίσης, οι δημόσιες αρχές έχουν νόμιμα το καθήκον να βοηθούν και να συμβουλεύουν τους πολίτες που ζητούν πρόσβαση στις πληροφορίες αυτές.

Στην Κοπεγχάγη έχει ανοίξει περιβαλλοντικό κατάστημα το οποίο διαχειρίζεται το υπουργείο περιβάλλοντος. Το κατάστημα διαθέτει βιβλιοπωλείο με τις εκδόσεις του υπουργείου και υλικό άλλων εκδοτών για το περιβάλλον, καθώς και μία μονάδα πληροφόρησης που παρέχει νομικά κείμενα, φυλλάδια, πολιτικά έγγραφα και άλλο υλικό εκδιδόμενο από το υπουργείο περιβάλλοντος.

Χρονικά όρια του άρθρου 3 παράγραφος 4

Ο νόμος του 1985 προέβλεπε ότι οι αιτήσεις παροχής πληροφοριών πρέπει να απαντώνται όσο το δυνατόν συντομότερα και ότι, εάν δεν δοθεί απάντηση εντός δέκα ημερών, η αρμόδια αρχή οφείλει να κοινοποιήσει τους λόγους στον αιτούντα και να αναφέρει πότε πρόκειται να ληφθεί απόφαση. Στις περισσότερες περιπτώσεις υπήρχε απάντηση εντός 10 ημερών αλλά θα μπορούσαν να προκύψουν προβλήματα στην περίπτωση που έπρεπε να εξετασθούν πολλά έγγραφα. Εξ αιτίας των προβλημάτων αυτών, ο νόμος του 1994 εισήγαγε διορία δύο μηνών για την παροχή των περιβαλλοντικών πληροφοριών ή για την απόρριψη της αίτησης.

Διαδικασία επανεξέτασης βάσει του άρθρου 4

Ο νόμος του 1985 προέβλεπε ότι οι ενστάσεις για την απόρριψη παροχής πληροφοριών μπορούν να υποβάλλονται στην εφεσιβάλλουσα αρχή που προδιαγράφεται στην απόφαση. Οι ενστάσεις κατά των αποφάσεων των αποκεντροποιημένων περιβαλλοντικών αρχών μπορούν να υποβάλλονται στις κεντρικές περιβαλλοντικές αρχές. Οι ενστάσεις κατά των αποφάσεων κεντρικών αρχών μπορούσαν να υποβληθούν σε δύο ανεξάρτητα όργανα και οι ενστάσεις κατά των αποφάσεων των οργάνων αυτών στο υπουργείο που είναι αρμόδιο για αυτές. Επιπλέον, οι πολίτες μπορούν να προσφεύγουν στο διαμεσολαβητή του Κοινοβουλίου.

Οι δημόσιες διοικήσεις υπόκεινται στο συνήθη έλεγχο των δικαστηρίων, τα οποία μπορούν να ακροαστούν περιπτώσεις σχετικά με τη νομιμότητα οιασδήποτε διοικητικής πράξης.

Τέλη βάσει του άρθρου 5

Ο νόμος του 1985 προβλέπει την καταβολή αντιτίμου για τα φωτοαντίγραφα. Με βάση τους κανόνες του Υπουργείου Περιβάλλοντος σύμφωνα με το νόμο του 1994, το άτομο το οποίο ζητεί πληροφορίες που είναι αποθηκευμένες σε μέσο από όπου οι πληροφορίες δεν είναι δυνατόν να παρασχεθούν άμεσα σε χαρτί, οφείλει να καλύψει το κόστος παραγωγής του αντιγράφου τους.

Άρθρο 6 φορείς

Ο νόμος του 1985 ίσχυε μόνο για τις δημόσιες αρχές και ορισμένες εταιρείες παροχής ενέργειας. Με βάση το άρθρο 6 της οδηγίας, ο νόμος του 1994 επέκτεινε το καθήκον να δίδονται πληροφορίες σχετικά με το περιβάλλον σε όλες τις εταιρείες των οποίων οι δραστηριότητες μπορούν να επηρεάσουν το περιβάλλον, οι πληροφορίες των οποίων μπορούν να επηρεάσουν αποφασιστικά το κοινό σχετικά με τις δραστηριότητές τους.

Ενεργός πολιτική πληροφόρησης βάσει του άρθρου 7

Το Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας και οι συναφείς υπηρεσίες του έχουν μεγάλη παράδοση στην εκπόνηση και δημοσίευση πληροφοριών σχετικά με το έργο που επιτελούν για να προστατεύουν τη φύση και το περιβάλλον. Όλες αυτές οι δημοσιεύσεις διατίθενται στο περιβαλλοντικό κατάστημα της Κοπεγχάγης.

Φινλανδία: Έκθεση του Φεβρουαρίου 1997

Εισαγωγή

Η οδηγία εφαρμόζεται, κυρίως, με την Πράξη Δημοσιοποίησης των Επισήμων Εγγράφων 85/1951 (πράξη περί εγγράφων) και την Πράξη Διοικητικής Διαδικασίας 598/1982. Οι πράξεις αυτές, οι οποίες ίσχυαν ήδη όταν η Φινλανδία προσχώρησε στην Ευρωπαϊκή Ένωση, συγκροτούν ένα γενικό σύστημα δημόσιας πρόσβασης σε πληροφορίες και δεν έχουν τροποποιηθεί ειδικά εξαιτίας της οδηγίας.

Ορισμοί του άρθρου 2

Κατ' αρχήν, όλα τα επίσημα έγγραφα και τα τεχνικά αρχεία ολόκληρης της δημόσιας διοίκησης διατίθενται στο κοινό και επομένως η νομοθεσία της Φινλανδίας εξασφαλίζει ελεύθερη πρόσβαση στις «περιβαλλοντικές πληροφορίες» που έχουν οι «δημόσιες αρχές» όπως ορίζει η οδηγία.

Πρακτικές ρυθμίσεις βάσει του άρθρου 3 παράγραφος 1

Η γενική πρακτική για την πρόσβαση σε πληροφορίες είναι καλά εδραιωμένη και συμβαδίζει με την οδηγία, οπότε δεν κρίθηκαν αναγκαίες ιδιαίτερες πρακτικές ρυθμίσεις για τις πληροφορίες που αφορούν το περιβάλλον.

Το άτομο που ζητεί πληροφορίες μπορεί να λάβει επίσημο αντίγραφο, ή απόσπασμα, δημοσίου εγγράφου ή μπορεί να λάβει την άδεια να συμβουλευθεί και να παραγάγει αντίγραφο του εγγράφου στα γραφεία της αρμόδιας αρχής.

Εξαιρέσεις βάσει του άρθρου 3 παράγραφοι 2 και 3

Δεν υπάρχουν διοικητικές οδηγίες ή κατευθύνσεις. Οι εξαιρέσεις από το δικαίωμα πρόσβασης βασίζονται στο απόρρητο ενός θέματος ή ενός εγγράφου και ορίζονται από το νόμο. Η πράξη εγγράφων ορίζει ότι ένα θέμα ή ένα έγγραφο μπορεί να τηρηθεί απόρρητο βάσει ανεξάρτητου διατάγματος.

Χρονικά όρια βάσει του άρθρου 3 παράγραφος 4

Το ανώτατο χρονικό όριο των δύο μηνών της οδηγίας ήταν κατά πολύ μεγαλύτερο από την υπάρχουσα πρακτική στη Φινλανδία. Στην εν λόγω χώρα, μια αρμόδια αρχή οφείλει τα ασχοληθεί με το θέμα «πάραυτα», πράγμα που έχει την έννοια ότι μια απόφαση πρέπει να ληφθεί αμέσως ή, εφόσον το θέμα είναι δυσκολότερο από ό,τι συνήθως, εντός ολίγων ημερών.

Διαδικασία επανεξέτασης βάσει του άρθρου 4

Όταν ένας υπάλληλος απορρίψει μια αίτηση παροχής πληροφοριών, μπορεί να ζητηθεί από την αρμόδια αρχή να δώσει γραπτή απόφαση όπου θα αιτιολογείται η απόρριψη. Με βάση την πράξη των εγγράφων, μια έφεση κατά γραπτής απόφασης μπορεί να φθάσει έως και το Ανώτατο Διοικητικό Δικαστήριο.

Τέλη βάσει του άρθρου 5

Δεν επιβάλλονται τέλη όταν ο ενδιαφερόμενος απλώς συμβουλεύεται φακέλους στα γραφεία της αρχής. Εάν ένα άτομο ζητήσει αντίγραφα, επιβάλλονται τέλη σύμφωνα με τον καταστατικό κατάλογο τιμών, τα οποία υπολογίζονται με βάση το κόστος των αντιγράφων.

Ενεργός πολιτική πληροφόρησης βάσει του άρθρου 7

Οι περιβαλλοντικές πληροφορίες δημοσιεύονται από κυβερνητικές διευθύνσεις, την υπηρεσία περιβάλλοντος και τα περιφερειακά κέντρα περιβάλλοντος υπό μορφή εκθέσεων, δημοσιευμάτων, περιοδικών, άρθρων, ανακοινώσεων στον τύπο, μαγνητοταινιών και πολυμέσων. Το Internet χρησιμοποιείται επίσης όλο και περισσότερο. Η περιβαλλοντική διοίκηση της Φινλανδίας υποστηρίζει ενεργά την περιβαλλοντική παιδεία στα σχολεία. Εκθέσεις σχετικά με την «κατάσταση του περιβάλλοντος» δημοσιεύονται ανά τρία ή τέσσερα έτη.

Γαλλία: Έκθεση του Φεβρουαρίου 1997

Εισαγωγή

Το γενικό δικαίωμα πρόσβασης σε διοικητικά έγγραφα έχει ήδη θεσπιστεί με το νόμο 78-753 της 17ης Ιουλίου 1978 («νόμος του 1978»), ο οποίος και κοινοποιήθηκε ως νόμος μεταφοράς των διατάξεων της οδηγίας στο εσωτερικό δίκαιο.

Άρθρο 2 - ορισμοί και άρθρο 6 - φορείς

Ο νόμος του 1978 περιείχε κατάλογο των διοικητικών εγγράφων στα οποία έχει το δικαίωμα πρόσβασης το κοινό, η πρόσβαση όμως δεν ήταν υπό τους ιδίους όρους με εκείνους του άρθρου 2 παράγραφος α) της οδηγίας. Παρ' όλα αυτά η Επιτροπή για την Πρόσβαση σε Διοικητικά Έγγραφα («CADA») αρνήθηκε ότι ο κατάλογος αυτός είναι διεξοδικός και συνέστησε ευρεία ερμηνεία της νομοθεσίας. Η αντιμετώπιση αυτή επιβεβαιώθηκε από το Συμβούλιο Επικρατείας, το οποίο είναι το Ανώτατο Δικαστήριο για τις διοικητικές υποθέσεις.

Επίσης, μια πιο πρόσφατη νομοθεσία (συγκεκριμένα, όσον αφορά τα απόβλητα, τους κινδύνους και τον θόρυβο) παρέχει δικαίωμα σε πιο συγκεκριμένα είδη πληροφοριών για το περιβάλλον που υπερβαίνουν την έννοια του «διοικητικού εγγράφου» του νόμου του 1978.

Πρακτικές ρυθμίσεις βάσει του άρθρου 3 παράγραφος 1

Ο νόμος του 1978 υποχρέωνε τις δημόσιες διοικήσεις ή υπηρεσίες να δημοσιεύουν ορισμένα έγγραφα όπως οδηγίες, εγκυκλίους ή υπουργικές απαντήσεις και να δημοσιεύουν τον τίτλο και τις παραπομπές σε άλλα έγγραφα που εκδίδουν.

Βάσει του νόμου του 1978, η πρόσβαση στις πληροφορίες έχει είτε τη μορφή συμβούλευσης των εγγράφων στα γραφεία του αρμόδιου οργανισμού είτε την έκδοση ενός και μόνο συνόλου αντιγράφων δαπάναις του ατόμου που τα ζητεί.

Ο γαλλικός νόμος καθιερώνει ειδικό καθεστώς για την πρόσβαση σε πληροφορίες κατά τη διάρκεια δημοσίων ερευνών σε θέματα όπως προτάσεις σχεδιασμού ή χαρακτηρισμένων εγκαταστάσεων. Κατά τη διάρκεια της έρευνας, είναι δυνατόν να απορριφθεί στο κοινό η πρόσβαση σε έγγραφα με βάση ειδικούς κανόνες. Από το 1995, όμως, η πρόσβαση στους φακέλους ερευνών μπορεί να παρασχεθεί, κατόπιν αίτησης, σε ενδιαφερόμενες μη κυβερνητικές οργανώσεις.

Χρονικά όρια βάσει του άρθρου 3 παράγραφος 4

Το διάταγμα 88-465 της 28ης Απριλίου 1988 υποχρέωνε τη διοίκηση να απαντά εντός ενός μηνός στις αιτήσεις παροχής πληροφοριών. Εφόσον έως το τέλος της προθεσμίας αυτής δεν υπάρχει ρητή απόφαση, εθεωρείτο ότι η αίτηση έχει απορριφθεί. Αιτιολόγηση ζητείται μόνο για ρητές απορρίψεις, υπάρχει όμως μια διαδικασία αναθεώρησης για τις αρνητικές απαντήσεις.

Διαδικασία επανεξέτασης βάσει του άρθρου 4

Η CADA είναι ανεξάρτητος διοικητικός φορέας συμβουλευτικού χαρακτήρα. Κάθε ρητή απόρριψη πρόσβασης σε πληροφορίες βάσει του νόμου του 1978 πρέπει να παραπεμφθεί στην CADA εντός δύο μηνών από την απόρριψη. Εφόσον υπάρχει υπόνοια απόρριψης, το άτομο που ζητεί τις πληροφορίες οφείλει να υποβάλει την υπόθεση στην CADA εντός της ίδιας περιόδου. Οι προσφυγές αυτές απαιτούνται πριν μια υπόθεση υποβληθεί στα διοικητικά δικαστήρια για επανεξέταση.

Η CADA έχει μόνο την εξουσία να εκδίδει συμβουλευτική γνώμη προς την ενδιαφερόμενη αρχή ή φορέα. Η αρχή ή ο φορέας διαθέτουν δύο μήνες από την ημερομηνία έκδοσης γνώμης από την CADA για να λάβουν εκ νέου απόφαση. Εάν επικυρωθεί η αρχική απόρριψη, ή δεν εκδοθεί και πάλι απόφαση, το πρόσωπο που ζητεί τις πληροφορίες μπορεί να υποβάλει την υπόθεση στα διοικητικά δικαστήρια. Στις περισσότερες περιπτώσεις, ακολουθήθηκαν οι συστάσεις της CADA να επιτραπεί η πρόσβαση στις πληροφορίες.

Τέλη βάσει του άρθρου 5

Μια υπουργική εντολή της 29ης Μαΐου 1980 όριζε τα τέλη που επέβαλαν οι κρατικές διοικήσεις για τα φωτοαντίγραφα. Οι τοπικές αρχές και οι ιδιωτικοί φορείς που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του νόμου του 1978 είναι ελεύθεροι να ορίζουν τα τέλη για τα φωτοαντίγραφα, υπό τον όρο ότι τα τέλη αυτά δεν υπερβαίνουνν το πραγματικό κόστος. Η CADA γνωμοδότησε ότι οι δαπάνες για τη συμβούλευση ενός εγγράφου δεν μπορεί να προστίθενται στα τέλη για τα φωτοαντίγραφα.

Ενεργός πολιτική πληροφόρησης

Μετά την έναρξη ισχύος της οδηγίας, ελήφθησαν συγκεκριμένα μέτρα με σκοπό να διευκολυνθεί η παροχή πληροφοριών στο κοινό:

Η εγκύκλιος 92-71 της 1 της 15ης Δεκεμβρίου 1992 και το διάταγμα 96-388 της 10ης Μαΐου 1996 προβλέπουν τη διοργάνωση δημόσιας συζήτησης πριν από την έναρξη εκτέλεσης έργων υποδομής ευρείας κλίμακας. Συγκροτήθηκε μια επιτροπή για να επιβλέπει την ποιότητα και τη συνάφεια των πληροφοριών που δίδονται στο κοινό.

Το διάταγμα 93-245 της 25ης Φεβρουαρίου 1993 για την εκτίμηση περιβαλλοντικών επιπτώσεων απαιτεί τη δημοσίευση μιας μη τεχνικού περιεχομένου περίληψης που θα συνοδεύει τις εκτιμήσεις.

Το διάταγμα 94-841 της 26ης Σεπτεμβρίου 1994 σχετικά με τις πληροφορίες για τα δεδομένα που απαιτούνται για τα ύδατα, ή περίληψη των δεδομένων, για την ποιότητα των υδάτων που πρέπει να δημοσιεύονται στις υπηρεσίες των τοπικών αρχών.

Γερμανία: Έκθεση του Ιουλίου 1997

Εισαγωγή

Η οδηγία μεταφέρθηκε με ειδική νομοθεσία το 1994. Οι κυβερνήσεις των ομόσπονδων κρατιδίων είναι οι αρμόδιες αρχές για την εφαρμογή της νομοθεσίας και οι περισσότερες από τις δημόσιες αρχές που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής της οδηγίας είναι εκείνες των ομόσπονδων κρατιδίων.

Χρονικά όρια

Στις περισσότερες περιπτώσεις η προθεσμία που ορίζει η οδηγία αποδείχθηκε επαρκής. Ωστόσο, στις περιπτώσεις όπου υπήρχε μακροσκελής κατάλογος ερωτήσεων, δεν αρκούσε στην πράξη η προθεσμία των δύο μηνών. Στις περιπτώσεις αυτές, οι αιτούντες ενημερώνονταν για τις δυσχέρειες και για τον πρόσθετο χρόνο που χρειαζόταν για να παρασχεθούν οι πληροφορίες. Σε γενικές γραμμές οι αιτούντες συμφώνησαν με τη διεξαγωγή των ενεργειών.

Κρίθηκε ότι είναι σύμφωνο προς την οδηγία για τη δημόσια αρχή να δίνει μόνο μια τυπική απάντηση εντός δύο μηνών και να ενημερώνει τον αιτούντα ότι χρειάζεται περισσότερος χρόνος ακόμη και εάν αυτός δεν προσδιορίζεται επακριβώς.

Διαδικασία επανεξέτασης βάσει του άρθρου 4

Όταν απορρίπτεται η πρόσβαση στην παροχή πληροφοριών, ή οι πληροφορίες δίδονται μόνο εν μέρει, η γραπτή απόφαση ενημερώνει τον αιτούντα ότι υπάρχει διαδικασία επανεξέτασης. Η διαδικασία αυτή διέπεται από το νόμο για τα διοικητικά δικαστήρια, βάσει του οποίου το άτομο που ζητεί πληροφορίες μπορεί να υποβάλει ένσταση κατά απόφασης εντός προθεσμίας ενός μηνός στην ενδιαφερόμενη αρχή. Εάν η ενδιαφερόμενη αρχή δεν αλλάξει την απόφασή της, το άτομο μπορεί να αμφισβητήσει την απόφαση ενώπιον διοικητικού δικαστηρίου. Σε περίπτωση που μια ενδιαφερόμενη αρχή δεν πράξει τίποτα απολύτως, το πρόσωπο που ζητεί τις πληροφορίες μπορεί να αποτανθεί σε διοικητικό δικαστήριο μετά από τρεις μήνες.

Τέλη βάσει του άρθρου 5

Σύμφωνα με τη νομοθεσία μεταφοράς, τα τέλη καλύπτουν τα προβλεπόμενα έξοδα της δημόσιας αρχής από την οποία ζητούνται οι πληροφορίες. Σε ομοσπονδιακό επίπεδο, υπάρχει κανονισμός ο οποίος θέτει το πλαίσιο των τελών. Ο καθορισμός των τελών σε ειδικές περιπτώσεις διέπεται επίσης από το νόμο για τα διοικητικά τέλη. Ο νόμος αυτός απαιτεί από την αρχή που επιβάλλει τα τέλη να λάβει υπόψη της παράγοντες όπως είναι ο σχετικός διοικητικός φόρτος, η σοβαρότητα, η οικονομική αξία ή άλλα οφέλη της υπηρεσίας που παρέχεται, καθώς και η οικονομική κατάσταση του αιτούντος.

Στο επίπεδο των ομόσπονδων κρατιδίων, καθορίστηκαν ειδικοί κανόνες που βασίζονται στο γενικό νόμο περί διοικητικών τελών.

Και στα δύο επίπεδα, η απλή ενημέρωση και η πληροφόρηση που παρέχεται προφορικά είναι δωρεάν.

Ενεργός πολιτική πληροφόρησης βάσει του άρθρου 7

Κάθε τέσσερα έτη, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση δημοσιεύει έκθεση για την κατάσταση του περιβάλλοντος στη Γερμανία και μια έκθεση με τα περιβαλλοντικά δεδομένα δημοσιεύεται ανά διετία. Οι κυβερνήσεις των ομόσπονδων κρατιδίων ενεργούν κατά παρεμφερή τρόπο, στα διάφορα πεδία περιβαλλοντικού ενδιαφέροντος (αέρας, ραδιενέργεια, κ.λπ.)· σε ορισμένες περιπτώσεις οι εκθέσεις είναι ετήσιες. Οι διοικήσεις και στα δύο επίπεδα δημοσιεύουν εκθέσεις δραστηριότητας και φυλλάδια για το ευρύ κοινό. Τα περιβαλλοντικά δεδομένα διαβιβάζονται επίσης στο Internet. Διοργανώνονται ακόμη συζητήσεις οικολογικού περιεχομένου και παρεμφερείς δραστηριότητες.

Ελλάδα: Έκθεση του Ιουλίου 1997

Εισαγωγή

Με βάση το Σύνταγμα της Ελλάδας, υπάρχει μια αποκεντρωμένη διοικητική δομή και με τους νόμους που θεσπίσθηκαν το 1994 η κεντρική κυβέρνηση μετέφερε πραγματικά αρμοδιότητες στις περιφερειακές και τοπικές αρχές, στις οποίες συμπεριλαμβάνονται οι αρμοδιότητες που αφορούν τα περιβαλλοντικά θέματα. Το γεγονός αυτό αντικατοπτρίζεται και από το νόμο μεταφοράς που θεσπίσθηκε το 1995.

Πρακτικές ρυθμίσεις βάσει του άρθρου 3 παράγραφος 1

Οι σχετικές τοπικές αρχές είναι οι πρώτες στις οποίες απευθύνθηκαν όσοι ζήτησαν πληροφορίες για το περιβάλλον γραπτώς, κατ'ιδίαν ή από τηλεφώνου. Εάν η αίτηση πληροφόρησης δεν είναι σχετική με τις αρμοδιότητες της τοπικής αρχής, ο αιτών καλείται να έλθει σε επαφή με την αρμόδια περιφερειακή αρχή. Εάν η περιφερειακή αρχή δεν μπορεί να απαντήσει στην αίτηση, ο αιτών καλείται να αποτανθεί στο σχετικό ελληνικό υπουργείο.

Διαδικασία επανεξέτασης βάσει του άρθρου 4

Με βάση την οδηγία, συγκροτήθηκε μια επιτροπή υπό την προεδρεία δικαστού των διοικητικών δικαστηρίων για να εξετάζει τις καταγγελίες κατά των δημοσίων αρχών που έχουν απορρίψει την πρόσβαση σε πληροφορίες και για να διασφαλίζεται ότι παρέχονται οι πληροφορίες με βάση τις διατάξεις της οδηγίας. Η επιτροπή μπορεί επίσης να γνωμοδοτεί στις δημόσιες αρχές και άλλους φορείς.

Ενεργός πολιτική πληροφόρησης βάσει του άρθρου 7

Κάθε χρόνο το υπουργείο περιβάλλοντος διοργανώνει τις "ημέρες περιβάλλοντος" και σε κεντρικό και σε περιφερειακό επίπεδο οι οποίες απευθύνονται στις ΜΚΟ και τους ιδιώτες. Διανέμει επίσης οικολογικού περιεχομένου πληροφορίες σε επίπεδο τοπικών και περιφερειακών αρχών με σκοπό να διευκολυνθεί η πρόσβαση του κοινού στις πληροφορίες.

Αξιολόγηση της εφαρμογής της οδηγίας

Είναι προφανές ότι το ενδιαφέρον για τα περιβαλλοντικά θέματα αυξάνεται συνεχώς. Αυτό φαίνεται από τον αριθμό των αιτήσεων στα υπουργεία και τις τοπικές και περιφερειακές αρχές. Πληροφορίες ζήτησαν άτομα με οικονομικά συμφέροντα, άτομα που αμφισβήτησαν αποφάσεις των δημοσίων αρχών, ελληνικές και ξένες ΜΚΟ που ασχολούνται με το περιβάλλον και σπουδαστές και μαθητές.

Iρλανδία: Έκθεση του Ιουνίου 1997

Εισαγωγή

Η οδηγία μεταφέρθηκε για πρώτη φορά στο εσωτερικό δίκαιο το 1993 με κανονισμούς στο πλαίσιο της Environmental Protection Act του 1992 (Πράξη περί περιβαλλοντικής προστασίας) ("κανονισμοί του 1993"). Οι κανονισμοί αυτοί, οι οποίοι παρατίθενται στο Παράρτημα Α της παρούσας έκθεσης, συμπλήρωσαν σε μεγάλο βαθμό την υπάρχουσα μέχρι τότε νομοθεσία και εκπονήθηκαν για να δοθεί πρόσβαση σε συγκεκριμένες κατηγορίες περιβαλλοντικών πληροφοριών.

Οι κανονισμοί του 1993 αναθεωρήθηκαν το δεύτερο εξάμηνο του 1994. Εξαιτίας των ανησυχιών που εξέφρασαν όσοι γνωμοδότησαν κατά τη διάρκεια της επανεξέτασης των κανονισμών, εκδόθηκε νέα νομοθεσία το 1995 και 1996 [10]. Η νομοθεσία του 1995 επέτρεπε βελτιωμένη πρόσβαση στις πληροφορίες που διαθέτουν τα εθνικά συμβούλια υποβολής έφεσης σε θέματα χωροταξίας ("ABP"), καθώς και σε πληροφορίες που αφορούν τον ολοκληρωμένο έλεγχο της ρύπανσης. Οι κανονισμοί του 1996 αντικατέστησαν εκείνους του 1993, διευκρίνισαν δε αρκετά θέματα μεταξύ των οποίων είναι ο όρος "δημόσια αρχή", μείωσαν το συνολικό χρόνο απάντησης των αιτήσεων σε ένα μήνα και περιόρισαν τον αριθμό των διακριτικών λόγων απόρριψης στην πρόσβαση πληροφοριών.

[10] βλ. σημεία (9), (12) και (16) για την Ιρλανδία στο Παράρτημα A της παρούσας έκθεσης.

Ορισμοί στο άρθρο 2

Αρχικά υπήρξαν ανησυχίες σχετικά με την εξαίρεση των φορέων που δρουν υπό τη δικαστική ή νομοθετική ιδιότητα που ορίζει το άρθρο 2 παράγραφος β). Tο ABP θεωρήθηκε ότι δρα υπό δικαστική ιδιότητα και ότι επομένως δεν εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής της οδηγίας και των κανονισμών του 1993. Αυτό επανορθώθηκε με τη νομοθεσία του 1995 και ούτως ή άλλως στη συνέχεια κρίθηκε ότι το ABP ενεργεί υπό διοικητική ιδιότητα. Επίσης, ο όρος "δημόσιες αρχές" στη νομοθεσία μεταφοράς του 1996 ήταν ευρύτερος από εκείνον της οδηγίας, καθόσον καλύπτει τις αρχές που διαθέτουν πληροφορίες για το περιβάλλον, ανεξάρτητα από το γεγονός εάν οι αρμοδιότητές τους σχετίζονται με το περιβάλλον ή όχι.

Πρακτικές ρυθμίσεις βάσει του άρθρου 3 παράγραφος 1

Ο λεπτομερής καθορισμός των ρυθμίσεων στους κανονισμούς του 1996 κρίθηκε πρακτικά αδύνατος. Ωστόσο, οι Κατευθυντήριες Σημειώσεις που εξέδωσε η ιρλανδική κυβέρνηση το 1993, παρέχουν πρακτικές κατευθύνσεις προς τις δημόσιες αρχές, οι οποίες καλύπτουν θέματα όπως η παροχή συνδρομής στο κοινό για τη διατύπωση των αιτήσεων, την καταγραφή των αιτήσεων, την έγκαιρη κοινοποίηση της τυχόν καταβολής τελών πριν την απάντηση σε αίτηση και την εσωτερική επανεξέταση των θεμάτων πριν απορριφθεί μια αίτηση.

Eξαιρέσεις του άρθρου 3 παράγραφοι 2 και 3

Οι κανονισμοί του 1996 περιόριζαν το πεδίο εφαρμογής των εξαιρέσεων που προέβλεπαν οι κανονισμοί του 1993. Η διακριτική ευχέρεια άρνησης της παροχής πληροφοριών όπως αναφέρει το άρθρο 3 παράγραφος 2 περιοριζόταν στις υποθέσεις υπό εκδίκαση, υπό ανάκριση ή σε διαδικασία προανάκρισης. Η διακριτική ευχέρεια απόρριψης της πρόσβασης σε πληροφορίες για λόγους εμπιστευτικότητας των αποφάσεων των δημοσίων αρχών είχε καταργηθεί εξ ολοκλήρου. Η διακριτική ευχέρεια απόρριψης μιας αίτησης "προδήλως αβάσιμης" άλλαξε και απαιτείται πλέον από την αρμόδια αρχή να μεριμνά για τη φύση ή την έκταση των ζητούμενων πληροφοριών.

Χρονικά όρια του άρθρου 3 παράγραφος 4

Στην επανεξέταση των κανονισμών του 1993 που πραγματοποιήθηκε το 1994 διαπιστώθηκε ότι το χρονικό όριο των δύο μηνών είναι πολύ μεγάλο. Έτσι, στους κανονισμούς του 1996 μειώθηκε το χρονικό όριο σε ένα μήνα, με παράταση ενός μηνός κατ'ανώτατο όριο όταν υπάρχουν συγκεκριμένοι λόγοι να κοινοποιηθούν στον αιτούντα τις πληροφορίες.

Διαδικασία επανεξέτασης βάσει του άρθρου 4

Στη νομοθεσία μεταφοράς της οδηγίας δεν εισήχθηκαν ειδικοί μηχανισμοί αναθεώρησης: ισχύουν τα συνήθη διοικητικά και δικαστικά επανορθωτικά μέτρα. Στην επανεξέταση του 1994 διαπιστώθηκε ότι υπάρχει έλλειψη ενός γενικότερου συστήματος υποβολής διοικητικών εφέσεων. Εντωμεταξύ, ο διαμεσολαβητής είχε διαδραματίσει σημαντικό ρόλο όσον αφορά τις καταγγελίες που σχετίζονται με την απόρριψη παροχής πληροφοριών. Για τις διακριτικές απορρίψεις, ο διαμεσολαβητής εφάρμοσε την "δοκιμή ζημίας" παρόλο που αυτό δεν προβλεπόταν στους κανονισμούς του 1993 και 1996 ή στην οδηγία.

Τέλη βάσει του άρθρου 5

Τα τέλη είναι προαιρετικά με βάση την ιρλανδική νομοθεσία και στις Κατευθύνσεις του 1993 προτάθηκε, όταν το κόστος είναι ασήμαντο, οι πληροφορίες παρέχονται δωρεάν. ορισμένες δημόσιες υπηρεσίες προέβλεπαν ελάχιστα ή μέγιστα τέλη. Όταν επιβάλλονται τέλη, εκείνο που φάνηκε καθοριστικό είναι ο όγκος της εργασίας που χρειαζόταν για να απαντηθεί η αίτηση παροχής πληροφοριών.

Ενεργός πολιτική πληροφόρησης βάσει του άρθρου 7

Υφίσταται θεσμοθετημένη διάταξη για την εκπόνηση "εκθέσεων σχετικά με την κατάσταση του περιβάλλοντος οι οποίες πρέπει να δημοσιεύονται ανά πενταετία από την Υπηρεσία Προστασίας του Περιβάλλοντος. Η Υπηρεσία δημοσιεύει επίσης κατά περιόδους εκθέσεις για την ποιότητα του περιβάλλοντος σε διάφορους τομείς. Το Υπουργείο Περιβάλλοντος διαθέτει μια υπηρεσία περιβαλλοντικών πληροφοριών, η οποία λειτουργεί ως δημόσια υπηρεσία ερευνών, διανέμει ενημερωτικά φυλλάδια και διοργανώνει εκθέσεις, διαλέξεις και άλλες δραστηριότητες. Επίσης, εκτός από την ιστοσελίδα της στο Internet, διαθέτει και βάση δεδομένων συνδεδεμένη με 36 δημόσιες βιβλιοθήκες.

Iταλία: Έκθεση του Ιουλίου 1997

Εισαγωγή

Το 1990, η Ιταλία θέσπισε νομοθεσία η οποία παρέχει γενικώς το δικαίωμα πρόσβασης του κοινού σε διοικητικά έγγραφα. Η νομοθεσία αυτή κάλυπτε ορισμένες από τις διατάξεις της οδηγίας αλλά η οδηγία μεταφέρθηκε τελικά στο εσωτερικό δίκαιο με νομοθετικό διάταγμα το 1997 ("το διάταγμα").

Ωστόσο, επειδή το διάταγμα τέθηκε σε ισχύ λίγο πριν την εκπόνηση της έκθεσης της Ιταλίας, δεν κατέστη δυνατόν να αναφερθεί αναλυτικά στην έκθεση η πείρα που αποκτήθηκε από την εφαρμογή της οδηγίας.

Πρακτικές ρυθμίσεις βάσει του άρθρου 3 παράγραφοι 1

Οι πρακτικές ρυθμίσεις με τις οποίες επιτρέπεται η πληροφόρηση του κοινού βάσει του διατάγματος είναι παρεμφερείς με εκείνες της νομοθεσίας του 1990 και το διάταγμα προβλέπει ότι οι πολίτες, για να ασκήσουν το δικαίωμά πληροφόρησης, δεν είναι υποχρεωμένοι να αιτιολογούν τα συμφέροντά τους.

Eξαιρέσεις βάσει του άρθρου 3 παράγραφοι 2 και 3

Επειδή το διάταγμα τέθηκε σε εφαρμογή πολύ πρόσφατα, δεν έχουν εκδοθεί κατευθύνσεις ή εγκύκλιοι σχετικά με τις εξαιρέσεις, είναι όμως υπό εκπόνηση. Tο διάταγμα απαιτεί από τις δημόσιες αρχές να αποστέλλουν ετησίως έκθεση στο υπουργείο περιβάλλοντος σχετικά με την εφαρμογή του. Η εγκύκλιος ζητεί από τις εν λόγω αρχές να συγκεντρώνουν πληροφορίες για την έκθεση αυτή σχετικά με τα είδη των αιτήσεων παροχής πληροφοριών με βάση το διάταγμα και το ποσοστό των αιτήσεων που απαντήθηκαν ή απορρίφθηκαν, καθώς και λεπτομέρειες σχετικά με την αιτιολόγηση απόρριψης των αιτήσεων.

Χρονικά όρια βάσει του άρθρου 3 παράγραφος 4

Tο διάταγμα προβλέπει ότι οι δημόσιες αρχές οφείλουν να απαντούν εντός 30 ημερών στις αιτήσεις των πολιτών. Εάν δεν υπάρξει απάντηση, θεωρείται ότι η αίτηση έχει απορριφθεί.

Διαδικασία επανεξέτασης βάσει του άρθρου 4

Το άτομο, του οποίου η αίτηση έχει απορριφθεί, μπορεί να προσφύγει στο αρμόδιο Διοικητικό Περιφερειακό Δικαστήριο (TAR). Η αίτηση αναθεώρησης πρέπει να υποβληθεί εντός 30 ημερών από την απόρριψη και το TAR οφείλει να αποφασίσει εντός 30 ημερών. Εντός 30 ημερών από την απόφαση του TAR, ο αιτών μπορεί να υποβάλει έφεση κατ'αυτής στο Συμβούλιο Επικρατείας, η απόφαση δε του Συμβουλίου Επικρατείας είναι τελεσίδικη.

Τέλη βάσει του άρθρου 5

Δεν επιβάλλονται τέλη στο κοινό όταν συμβουλεύεται πληροφορίες και η καταβολή τελών απαιτείται μόνον για τις δαπάνες παραγωγής αντιγράφων.

Ενεργός πολιτική πληροφόρησης βάσει του άρθρου 7

Με βάση το νόμο του 1986 (Αριθ. 349/86), ζητήθηκε από το υπουργείο περιβάλλοντος από το 1986 να δημοσιεύει έκθεση ανά διετία για την κατάσταση του περιβάλλοντος.

Λουξεμβούργο: Έκθεση του Σεπτεμβρίου του 1996

Εισαγωγή

Η οδηγία μεταφέρθηκε με ειδική νομοθεσία το 1992. Σε σύντομο χρονικό διάστημα εκδόθηκε μια υπουργική εγκύκλιος ("η εγκύκλιος") σχετικά με τη νομοθεσία μεταφοράς προς τα ενδιαφερόμενα άτομα και φορείς και το Δεκέμβριο του 1994 δημοσιεύθηκε ένας οδηγός με πρακτικές πληροφορίες για το ευρύ κοινό.

Πρακτικές ρυθμίσεις βάσει του άρθρου 3 παράγραφος 1

Η νομοθεσία μεταφοράς ορίζει ότι η πρόσβαση σε πληροφορίες μπορεί να γίνεται είτε με τη δωρεάν συμβούλευση των πληροφοριών στα γραφεία της σχετικής αρχής είτε με την παραγωγή απλού αντιγράφου δαπάνη του αιτούντος. Δεν υφίσταται συγκεκριμένη μορφή υποβολής της αίτησης. Η εγκύκλιος τονίζει την απλότητα και την αποτελεσματικότητα της προφορικής διαβίβασης των πληροφοριών και ζητεί η νομοθεσία μεταφοράς να ερμηνεύεται με την κοινή λογική και με μη γραφειοκρατικό πνεύμα.

Eξαιρέσεις βάσει του άρθρου 3 παράγραφοι 2 και 3

Από τους επιτρεπτούς λόγους απόρριψης της πρόσβασης σε πληροφορίες που αναφέρονται στο άρθρο 3 παράγραφος 2 της οδηγίας, η νομοθεσία μεταφοράς ανέφερε μόνον εκείνους που σχετίζονται με την εσωτερική και εξωτερική ασφάλεια, το σεβασμό της ιδιωτικής ζωής και του εμπορικού και βιομηχανικού απορρήτου. Παραθέτει δε όλους τους λόγους που αναφέρονται στο άρθρο 3 παράγραφος 3 της οδηγίας.

Η εγκύκλιος προσδίδει μεγάλη σημασία στις εξαιρέσεις διότι κρίθηκε ότι οι σχετικές διατάξεις της οδηγίας δεν είναι αρκετά ακριβείς. Η εγκύκλιος συμβουλεύει, με την επιφύλαξη άλλων δικαιωμάτων πρόσβασης, να μην δίδονται λεπτομερείς πληροφορίες σε μια συγκεκριμένη αίτηση παροχής πληροφοριών με βάση τη νομοθεσία μεταφοράς μέχρις ότου ληφθεί επίσημα απόφαση επ'αυτής. Η συμβούλευση ή η γνωμοδότηση άλλων προς μια δημόσια αρχή με σκοπό τη λήψη διοικητικής απόφασης πρέπει να είναι προσβάσιμες μόνον εφόσον έχει επιτευχθεί η λήψη απόφασης. Η συμβούλευση ή η γνωμοδότηση κατόπιν νομικής απαίτησης ή ενόψει λήψης απόφασης πρέπει να είναι δωρεάν. η εσωτερική συμβούλευση ή γνωμοδοτήσεις γνωστοποιούνται κατά την κρίση της δημόσιας αρχής εφόσον συνδέονται με το δημόσιο συμφέρον. Οι εκθέσεις, οι μελέτες και παρεμφερή κείμενα των δημοσίων αρχών μπορούν να δημοσιοποιούνται όταν λάβουν την τελική τους μορφή.

Χρονικά όρια του άρθρου 3 παράγραφος 4

Η νομοθεσία μεταφοράς περιέχει τα χρονικά όρια της οδηγίας. Εάν μια αίτηση δεν απαντηθεί εντός δύο μηνών από την υποβολή της θεωρείται ότι έχει απορριφθεί, οπότε ο αιτών μπορεί να απευθυνθεί στο Συμβούλιο Επικρατείας.

Διαδικασία επανεξέτασης βάσει του άρθρου 4

Σε περίπτωση που μια αίτηση παροχής πληροφοριών απορριφθεί όντως ή θεωρηθεί ότι απορρίφθηκε, ο αιτών μπορεί να υποβάλει αίτηση επανεξέτασης στο Συμβούλιο Επικρατείας, το οποίο μπορεί να λάβει νέα απόφαση. Μέχρι τώρα δεν έχει υποβληθεί στο Συμβούλιο Επικρατείας καμία αίτηση αναθεώρησης.

Τέλη βάσει του άρθρου 5

Οι κανονισμοί που εκδόθηκαν τον Αύγουστο του 1992 όριζαν δύο κλίμακες τιμών για τα φωτοαντίγραφα ανάλογα με τον αριθμό φωτοαντιγράφων που ζητείται. Δεν υφίστανται άλλες διατάξεις για την καταβολή τελών. Η διαδικασία επανεξέτασης σε περίπτωση απόρριψης υπάρχει επίσης εφόσον ο αιτών αμφισβητήσει το ύψος της δαπάνης για τα φωτοαντίγραφα.

Ενεργός πολιτική πληροφόρησης βάσει του άρθρου 7

Αυτό που ισχύει ως πρακτική είναι τα έγγραφα της Διεύθυνσης Περιβάλλοντος, όπως εκθέσεις για την κατάσταση του περιβάλλοντος ή για τις δραστηριότητες της Διεύθυνσης, να δημοσιεύονται με κατάλληλο τρόπο και να διατίθενται καταλλήλως στους ενδιαφερόμενους φορείς και στο ευρύ κοινό.

Κάτω Χώρες: Έκθεση του Απριλίου 1997

Εισαγωγή

Η οδηγία μεταφέρθηκε στο εσωτερικό δίκαιο των Κάτω Χωρών με το νόμο του 1991 ("νόμος του 1991"), ο οποίος περιείχε γενικού περιεχομένου διατάξεις για την ελεύθερη πρόσβαση του κοινού σε κυβερνητικές πληροφορίες (στις οποίες συμπεριλαμβάνονται οι πληροφορίες για το περιβάλλον). Η Πράξη Περιβαλλοντικής Διαχείρισης περιέχει επίσης συγκεκριμένες διατάξεις για την πρόσβαση στις περιβαλλοντικές πληροφορίες.

Ορισμοί στο άρθρο 2

Ο ορισμός των " περιβαλλοντικών πληροφοριών" της οδηγίας δημιούργησε δυσκολίες στο πλαίσιο του νόμου του 1991 διότι ο ορισμός δεν παρέχει αρκετά διακριτικά κριτήρια σχετικά με το ερώτημα ποιες πληροφορίες σχετίζονται ή δεν σχετίζονται με περιβαλλοντικά θέματα. Ο νόμος του 1991 τροποποιήθηκε το 1998 για να συμπεριληφθεί ο ορισμός της οδηγίας.

Προτάθηκε ο υπάρχων ορισμός στην οδηγία να αναθεωρηθεί έτσι ώστε να περιληφθεί ευρεία διατύπωση του όρου "περιβάλλον" αλλά χωρίς διεξοδικό κατάλογο των περιβαλλοντικών στοιχείων. Επίσης ο αναθεωρημένος ορισμός πρέπει να επιτρέπει σαφή διαχωρισμό μεταξύ στοιχείων της "κατάστασης του περιβάλλοντος" και των δραστηριοτήτων ή μέτρων προστασίας των στοιχείων αυτών.

Πρακτικές ρυθμίσεις βάσει του άρθρου 3 παράγραφος 1

Ο μηχανισμός που κατάρτισαν οι δημόσιες αρχές για την παροχή πληροφοριών αποδείχθηκε ότι λειτούργησε στην πράξη. Συγκεκριμένοι υπάλληλοι υπεύθυνοι για την επαφή με το κοινό στα διάφορα υπουργεία είναι υπεύθυνοι για τις αιτήσεις πρόσβασης στις πληροφορίες.

Eξαιρέσεις βάσει του άρθρου 3 παράγραφοι 2 και 3

Οι εξαιρέσεις του νόμου του 1991 έπρεπε να τροποποιηθούν για να ευθυγραμμισθούν με την οδηγία. Σχετικά με τις εξαιρέσεις δεν υπήρξαν διοικητικές οδηγίες ή κατευθύνσεις. Στην απάντηση των αιτήσεων ο λόγος που αναφέρεται πιο συχνά είναι το "εμπορικό και βιομηχανικό απόρρητο".

Χρονικά όρια του άρθρου 3 παράγραφος 4

Ο νόμος του 1991 προέβλεπε προθεσμία δύο εβδομάδων για τη λήψη απόφασης σχετικά με μια αίτηση παροχής πληροφοριών, η οποία μπορούσε να παραταθεί επί ακόμη δύο εβδομάδες. Κρίθηκε ότι δεν είναι επιθυμητό να περιμένει ο αιτών επί δύο μήνες για μια απόφαση (ειδικά εάν η τελική απόφαση είναι αρνητική). Στις περισσότερες περιπτώσεις η προθεσμία των δύο εβδομάδων είναι αρκετή και οι πληροφορίες δίνονται ταυτόχρονα με την απόφαση. Με βάση το νόμο, η δημόσια υπηρεσία μπορεί να συμφωνήσει με τον αιτούντα σε μια διαφορετική ημερομηνία, παραδείγματος χάριν, όταν ζητείται μεγάλος όγκος πληροφοριών.

Διαδικασία επανεξέτασης βάσει του άρθρου 4

Μετά τη λήψη απόφασης επί μιας αίτησης παροχής πληροφοριών, μπορεί να υποβληθεί ένσταση και έφεση με βάση τη Γενική Διοικητική Πράξη. Η διαδικασία ένστασης περιλαμβάνει επανεξέταση της αρχικής απόφασης της σχετικής δημόσιας υπηρεσίας και τη λήψη νέας απόφασης εντός έξι εβδομάδων. Η έφεση μπορεί να γίνει κατά της νέας απόφασης στο διοικητικό δικαστήριο. Ένα άτομο που ζητεί πληροφορίες, το οποίο έχει συμφέρον να ληφθεί επειγόντως απόφαση για την αίτησή του (π.χ. όταν σημειώνεται σοβαρή ρύπανση του περιβάλλοντος), μπορεί οιαδήποτε στιγμή να ζητήσει από το δικαστήριο την αναστολή μιας απόφασης δημόσιας αρχής από την οποία ζητήθηκαν οι πληροφορίες.

Τέλη βάσει του άρθρου 5

Tο ύψος των τελών και οι ρυθμίσεις καταβολής τους για την παροχή πληροφοριών από κυβερνητικές αρχές καθορίζονται σε διοικητική εντολή και υπολογίζονται με βάση εθνικά τιμολόγια. Η εθνική νομοθεσία επιτρέπει ρητά στις τοπικές αρχές να καθορίζουν οι ίδιες τα τέλη. Στην πράξη, δεν επιβάλλονται τέλη για απευθείας ερωτήσεις. Ένα εθνικό δικαστήριο αποφάνθηκε ότι η αίτηση πρόσβασης σε πληροφορίες δεν μπορεί να απορριφθεί με τη δικαιολογία ότι δεν έχουν καταβληθεί τέλη από τον αιτούντα.

Φορείς στο άρθρο 6

Δεν υφίσταται κατάλογος με τις αρχές που είναι αρμόδιες από το δημόσιο τομέα για το περιβάλλον σύμφωνα με την πολιτική ότι οι περιβαλλοντική μέριμνα εντάσσεται σε όλες τις κυβερνητικές δραστηριότητες. Κατά συνέπεια, η αρμοδιότητα για το περιβάλλον είναι πολύ ευρέως κατανεμημένη. Όλοι οι φορείς με αρμοδιότητες για το περιβάλλον υπό την έννοια της οδηγίας διέπονται από το νόμο του 1991.

Ενεργός πολιτική πληροφόρησης βάσει του άρθρου 7

Στις Κάτω Χώρες τα παραδείγματα ενεργού παροχής περιβαλλοντικών πληροφοριών περιλαμβάνουν:

* σε εθνικό επίπεδο, τη δημοσίευση περιβαλλοντικών μελετών σε εθνική κλίμακα από το Εθνικό Ινστιτούτο Δημόσιας Υγείας και Περιβάλλοντος και των σχεδίων περιβαλλοντικής πολιτικής, εκστρατείες από την τηλεόραση, διάφορα δημοσιεύματα των διευθύνσεων ενημέρωσης του υπουργείου οικισμού, χωροταξίας και περιβάλλοντος.

* σε νομαρχιακό επίπεδο, τη δημοσίευση από τις νομαρχιακές αρχές ειδησεογραφικών δελτίων για το περιβάλλον και φυλλαδίων για συγκεκριμένα θέματα περιβαλλοντικού ενδιαφέροντος ή μέριμνας.

Πορτογαλία: Έκθεση του Απριλίου 1999

Εισαγωγή

Η οδηγία μεταφέρθηκε στο εσωτερικό δίκαιο της Πορτογαλίας με ένα γενικό νόμο σχετικά με την πρόσβαση του κοινού σε διοικητικά έγγραφα ("νόμος του 1993"), ο οποίος τροποποιήθηκε το 1995. Με βάση την "αρχή των ανοικτών αρχείων" που θεσπίζει ο νόμος, το κοινό έχει ελεύθερη και γενική πρόσβαση στα διοικητικά έγγραφα εξαιρέσει ορισμένων συγκεκριμένων περιπτώσεων.

Ορισμοί του άρθρου 2

Δεν παρατηρήθηκαν προβλήματα εφαρμογής διότι ο ορισμός του "διοικητικού εγγράφου" στο νόμο του 1993 είναι ευρύς και καλύπτει τα όργανα των κεντρικών, των περιφερειακών και τοπικών διοικητικών αρχών. Σε περίπτωση αμφιβολιών σχετικά με το πεδίο εφαρμογής του ορισμού, μπορεί να ζητηθεί η γνώμη της Επιτροπής για την Πρόσβαση σε Διοικητικά Έγγραφα ("CADA"), η οποία είναι ένας ανεξάρτητος δημόσιος φορέας αρμόδιος για την ερμηνεία του νόμου του 1993 και για την παρακολούθηση και τη διασφάλιση της συμμόρφωσης προς το νόμο.

Πρακτικές ρυθμίσεις βάσει του άρθρου 3 παράγραφος 1

Ο νόμος του 1993 επιτρέπει δωρεάν συμβούλευση τω