[pic] | ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ |

Βρυξέλλες, 26.2.2008

COM(2008) 119 τελικό

2007/0143 (COD)

Τροποποιημένη πρόταση

ΟΔΗΓΙΑΣ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ

σχετικά με την ασφάλιση ζωής σχετικά με την ανάληψη και την άσκηση δραστηριοτήτων ασφάλισης και αντασφάλισης (ΦΕΡΕΓΓΥΟΤΗΤΑ II) (αναδιατύπωση)

(υποβληθείσα από την Επιτροπή σύμφωνα με το άρθρο 250, παράγραφος 2 της συνθήκης ΕΚ)

ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ

Γενικά σχόλια

Στις 10 Ιουλίου 2007, η Επιτροπή ενέκρινε την πρόταση COM (2007)361 (Solvency II – πρόταση οδηγίας). Η εν λόγω πρόταση αποτελείται από αναδιατύπωση 13 υφισταμένων οδηγιών στον ασφαλιστικό και αντασφαλιστικό τομέα και νέες διατάξεις περί φερεγγυότητας (λεγόμενη Φερεγγυότητα II).

Εν τω μεταξύ, δημοσιεύθηκε στην Επίσημη Εφημερίδα και τέθηκε σε ισχύ στις 21 Σεπτεμβρίου 2007 – δηλαδή μετά την ημερομηνία υποβολής της πρότασης αναδιατύπωσης στη νομοθετική αρχή – η οδηγία 2007/44/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 5ης Σεπτεμβρίου 2007, για τροποποίηση της οδηγίας 92/49/ΕΟΚ του Συμβουλίου και των οδηγιών 2002/83/ΕΚ, 2004/39/ΕΚ, 2005/68/ΕΚ και 2006/48/ΕΚ σχετικά με τους διαδικαστικούς κανόνες και τα κριτήρια αξιολόγησης για την προληπτική αξιολόγηση της απόκτησης και της αύξησης συμμετοχών στο μετοχικό κεφάλαιο οντοτήτων του χρηματοπιστωτικού τομέα [1] . Με την οδηγία 2007/44/ΕΚ εισήχθησαν αλλαγές σε ορισμένα άρθρα των οδηγιών 92/49/ΕΟΚ, 2002/83/ΕΚ και 2005/68/ΕΚ. Κατά συνέπεια, υφίστανται σαφείς διαφορές μεταξύ, αφενός, των κειμένων των οδηγιών 92/49/ΕΟΚ, 2002/83/ΕΚ και 2005/68/ΕΚ και, αφετέρου, των αντίστοιχων μερών του αναδιατυπωμένου μέρους της πρότασης οδηγίας «Φερεγγυότητα ΙΙ».

Συν τοις άλλοις, τον Δεκέμβριο του 2007, το Συμβούλιο και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο κατέληξαν σε πολιτική συμφωνία σχετικά με τον λεγόμενο κανονισμό Rome I, ο οποίος αφορά το εφαρμοστέο δίκαιο στις συμβατικές υποχρεώσεις. Αυτό επηρεάζει τις διατάξεις σχετικά με το εφαρμοστέο δίκαιο και τους όρους των συμβάσεων άμεσης ασφάλισης στο αναδιατυπωμένο μέρος της πρότασης οδηγίας «Φερεγγυότητα ΙΙ».

Λόγω των προαναφερθέντων, η Επιτροπή αποφάσισε να εγκρίνει τροποποιημένη πρόταση όσον αφορά την πρόταση οδηγίας «Φερεγγυότητα ΙΙ», που είχε εγκριθεί τον Ιούλιο του 2007.

Νομοθετική προσεγγιση και νομικη βαση

α) Νομοθετική προσέγγιση

Οι ακόλουθες 14 οδηγίες στους τομείς των ασφαλίσεων ζωής, των ζημιών, των αντασφαλίσεων, των ασφαλιστικών ομίλων και της εκκαθάρισης αναδιατυπώθηκαν σε ένα ενιαίο κείμενο με την ευκαιρία των επικείμενων τροποποιήσεων της «Φερεγγυότητα II»:

- Οδηγία του Συμβουλίου 64/225/ΕΟΚ, της 25ης Φεβρουαρίου 1964, περί καταργήσεως των περιορισμών στο δικαίωμα εγκαταστάσεως και στην ελεύθερη παροχή υπηρεσιών στον τομέα της αντασφαλίσεως και της αντεκχωρήσεως[2],

- Πρώτη οδηγία του Συμβουλίου 73/239/EΟΚ, της 24ης Ιουλίου 1973, περί συντονισμού των νομοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων που αφορούν την ανάληψη δραστηριότητος πρωτασφαλίσεως, εκτός της ασφαλίσεως ζωής, και την άσκηση αυτής[3],

- Οδηγία του Συμβουλίου 73/240/ΕΟΚ, της 24ης Ιουλίου 1973, περί καταργήσεως των περιορισμών στο δικαίωμα εγκαταστάσεως, στον τομέα της πρωτασφαλίσεως εκτός από την ασφάλιση ζωής[4],

- Οδηγία του Συμβουλίου 76/580/EΟΚ, της 29ης Ιουνίου 1976, περί τροποποιήσεως της οδηγίας 73/239/ΕΟΚ περί συντονισμού των νομοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων που αφορούν την ανάληψη δραστηριότητος πρωτασφαλίσεως, εκτός της ασφαλίσεως ζωής, και την άσκηση αυτής[5],

- Οδηγία του Συμβουλίου 78/473/EΟΚ, της 30ης Μαΐου 1978, περί συντονισμού των νομοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων στον τομέα της κοινοτικής συνασφαλίσεως[6],

- Οδηγία του Συμβουλίου 84/641/EΟΚ, της 10ης Δεκεμβρίου 1984, για την τροποποίηση, όσον αφορά ιδίως την τουριστική βοήθεια, της πρώτης οδηγίας (73/239/ΕΟΚ) περί συντονισμού των νομοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων που αφορούν την ανάληψη δραστηριότητας πρωτασφαλίσεως, εκτός της ασφαλίσεως ζωής, και την άσκηση αυτής[7],

- Οδηγία του Συμβουλίου 87/344/ΕΟΚ, της 22ης Ιουνίου 1987, για το συντονισμό των νομοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων σχετικά με την ασφάλιση νομικής προστασίας[8],

- Δεύτερη οδηγία του Συμβουλίου 88/357/EΟΚ, της 22ης Ιουνίου 1988, για το συντονισμό των νομοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων σχετικά με την πρωτασφάλιση, εκτός της ασφάλειας ζωής, και για τη θέσπιση των διατάξεων που σκοπό έχουν να διευκολύνουν την πραγματική άσκηση της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών καθώς και για την τροποποίηση της οδηγίας 73/239/ΕΟΚ[9],

- Οδηγία του Συμβουλίου 92/49/ΕΟΚ, της 18ης Ιουνίου 1992, για το συντονισμό των νομοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων που αφορούν την πρωτασφάλιση, εκτός της ασφάλειας ζωής και για την τροποποίηση των οδηγιών 73/239/ΕΟΚ και 88/357/ΕΟΚ (τρίτη οδηγία για την πρωτασφάλιση εκτός της ασφάλειας ζωής)[10],

- Οδηγία 98/78/EΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 27ης Οκτωβρίου 1998, σχετικά με τη συμπληρωματική εποπτεία ασφαλιστικών επιχειρήσεων στο πλαίσιο ενός ασφαλιστικού ομίλου[11],

- Οδηγία 2001/17/EΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 19ης Μαρτίου 2001, για την εξυγίανση και την εκκαθάριση των ασφαλιστικών επιχειρήσεων[12],

- Οδηγία 2002/83/EΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 5ης Νοεμβρίου 2002, σχετικά με την ασφάλιση ζωής[13],

- Οδηγία 2005/68/EΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 16ης Νοεμβρίου 2005, για την αντασφάλιση[14].

- Οδηγία 2007/44/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 5ης Σεπτεμβρίου 2007, για τροποποίηση της οδηγίας 92/49/ΕΟΚ του Συμβουλίου και των οδηγιών 2002/83/ΕΚ, 2004/39/ΕΚ, 2005/68/ΕΚ και 2006/48/ΕΚ σχετικά με τους διαδικαστικούς κανόνες και τα κριτήρια αξιολόγησης για την προληπτική αξιολόγηση της απόκτησης και της αύξησης συμμετοχών στο μετοχικό κεφάλαιο οντοτήτων του χρηματοπιστωτικού τομέα [15] .

Δεδομένου ότι μια πλήρης επανασυγγραφή των υφισταμένων οδηγιών θα υπερέβαινε την αναδιατύπωση, η αναδιατύπωση ακολουθεί τη δομή των υφιστάμενων οδηγιών (αντ)ασφάλισης. Οι νέες, συνεπώς, διατάξεις της «Φερεγγυότητα II» εισάγονται σε διαφορετικά κεφάλαια και τίτλους του σχεδίου οδηγίας και εμφανίζονται με γκρίζους χαρακτήρες. Δεν έχουν γίνει ουσιαστικές αλλαγές στις υφιστάμενες οδηγίες που αναδιατυπώθηκαν, εκτός των αλλαγών που είναι απαραίτητες για την θέσπιση ενός νέου καθεστώτος φερεγγυότητας.

Η πρόταση εφαρμόζει την «τεχνική της αναδιατύπωσης» (Διοργανική συμφωνία 2002/C 77/01), η οποία παρέχει τη δυνατότητα ουσιαστικών τροποποιήσεων στην υφιστάμενη νομοθεσία χωρίς την ύπαρξη ξεχωριστής τροποποιητικής οδηγίας. Η αναδιατύπωση περιορίζει την πολυπλοκότητα και καθιστά τη νομοθεσία της ΕΕ πιο προσιτή και κατανοητή. Πραγματοποιήθηκαν μη ουσιώδεις τροποποιήσεις σε μεγάλο αριθμό διατάξεων των υφισταμένων οδηγιών, με σκοπό τη βελτίωση της διατύπωσης και της αναγνωσιμότητας. Άρθρα ή μέρη άρθρων που κατέστησαν παρωχημένα διαγράφηκαν. Όλες οι αλλαγές έχουν επισημανθεί με σαφήνεια στο κείμενο.

Οι νέες διατάξεις φερεγγυότητας αποτελούν αρχές που βασίζονται και τηρούν τη δομή 4 επιπέδων της προσέγγισης Lamfalussy για τις χρηματοπιστωτικές υπηρεσίες. Οι αρχές θα αναπτυχθούν περαιτέρω μέσω μέτρων εφαρμογής. Η νέα προσέγγιση Lamfalussy θα δώσει στο νέο καθεστώς φερεγγυότητας τη δυνατότητα να συμβαδίσει με τις μελλοντικές εξελίξεις της αγοράς και της τεχνολογίας, καθώς και με τις διεθνείς εξελίξεις στη νομοθεσία περί λογιστικής και (αντ)ασφαλίσεων.

β) Νομική βάση

Η πρόταση βασίζεται στο άρθρο 47 παράγραφος 2 και στο άρθρο 55 της Συνθήκης, που αποτελεί τη νομική βάση για τη θέσπιση κοινοτικών μέτρων με στόχο την επίτευξη εσωτερικής αγοράς στις χρηματοπιστωτικές υπηρεσίες. Το επιλεχθέν μέσο είναι οδηγία, δεδομένου ότι αποτελεί το καταλληλότερο νομικό εργαλείο για την επίτευξη των στόχων. Οι προτεινόμενες νέες διατάξεις περιορίζονται σε ό,τι είναι απαραίτητο για την επίτευξη των επιδιωκόμενων στόχων.

Πεδίο εφαρμογησ

Το πεδίο εφαρμογής των ισχυουσών οδηγιών δεν έχει αλλάξει. Ως εκ τούτου, η πρόταση ισχύει για όλες τις ασφαλιστικές επιχειρήσεις κλάδου ζωής, ζημιών και αντασφαλίσεων. Ωστόσο, ο παρών αποκλεισμός των μικρών επιχειρήσεων αλληλασφάλισης επεκτάθηκε σε όλες τις μικρές ασφαλιστικές επιχειρήσεις που ορίζονται στο άρθρο 4, ανεξαρτήτως της νομικής μορφής τους. Η οδηγία δεν εφαρμόζεται σε συνταξιοδοτικά ταμεία που καλύπτονται από την οδηγία 2003/41/EΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 3ης Ιουνίου 2003[16], για τις δραστηριότητες και την εποπτεία των ιδρυμάτων που προσφέρουν υπηρεσίες επαγγελματικών συνταξιοδοτικών παροχών. Αναθεώρηση αυτής της οδηγίας θα λάβει χώρα το 2008. Τότε, η Επιτροπή θα εξετάσει εάν και κατά πόσο μπορούν ή πρέπει να αναπτυχθούν κατάλληλες απαιτήσεις φερεγγυότητας για τα συνταξιοδοτικά ταμεία. Η οδηγία εξάλλου δεν τροποποιεί το καθεστώς που ισχύει για τους χρηματοπιστωτικούς ομίλους ετερογενών δραστηριοτήτων. Εάν εντοπισθούν πάντως κάποια προβλήματα θα εξετασθούν στο πλαίσιο της αναθεώρησης της οδηγίας σχετικά με τους χρηματοπιστωτικούς ομίλους ετερογενών δραστηριοτήτων (2002/87/ΕΚ), που θα γίνει το 2008.

Σχόλια επι των αρθρων

Τα σχόλια αφορούν εκείνα μόνον τα άρθρα που είναι νέα ή τα οποία έχουν τροποποιηθεί ως αποτέλεσμα της θέσπισης των νέων κανόνων φερεγγυότητας, καθώς και εκείνα που σχετίζονται με αλλαγές που εισήχθησαν με την τροποποιημένη πρόταση, σε σύγκριση με την πρόταση οδηγίας «Φερεγγυότητα ΙΙ», που είχε εγκριθεί τον Ιούλιο του 2007.

Φερεγγυότητα ΙΙ

1. Ποιοτικές απαιτήσεις και εποπτεία

Οι ποιοτικές απαιτήσεις και οι κανόνες για την εποπτεία που ισχύουν για τις επιχειρήσεις (αντ)ασφάλισης («Πυλώνας II» του πλαισίου της «Φερεγγυότητα ΙΙ» ) ορίζονται σε 2 ενότητες, εκ των οποίων η μία περιλαμβάνει τις Εποπτικές Αρχές και τους Γενικούς Κανόνες και η άλλη το Σύστημα Διακυβέρνησης.

Εποπτικές Αρχές και Γενικοί Κανόνες – Άρθρα 27 - 38

Βασικός στόχος της εποπτείας– Άρθρο 27

Ο βασικός στόχος της νομοθεσίας και της εποπτείας στον τομέα των (αντ)ασφαλίσεων είναι η επαρκής προστασία των κατόχων ασφαλιστηρίων συμβολαίων. Άλλοι στόχοι, όπως η χρηματοπιστωτική σταθερότητα και η διασφάλιση δίκαιων και σταθερών συνθηκών στην αγορά λαμβάνονται, επίσης, υπόψη, αλλά δεν πρέπει να υπονομεύουν τον βασικό στόχο.

Γενικές αρχές εποπτείας – Άρθρο 28

Η εποπτεία βασίζεται σε μια διερευνητική προσέγγιση προσανατολισμένη στον κίνδυνο. Ως εκ τούτου, η «Φερεγγυότητα II» υιοθετεί μια προσέγγιση προσανατολισμένη στους οικονομικούς κινδύνους, η οποία παρέχει τη δυνατότητα ύπαρξης ενός συστήματος που αντανακλά το πραγματικό προφίλ κινδύνου των εταιρειών (αντ)ασφαλίσεων. Το εν λόγω σύστημα πρέπει να βασίζεται σε ορθές οικονομικές αρχές και να εκμεταλλεύεται στο έπακρο τις πληροφορίες που παρέχουν οι χρηματοπιστωτικές αγορές.

Υπήρξε ιδιαίτερη μέριμνα ούτως ώστε να διασφαλιστεί ότι το νέο καθεστώς φερεγγυότητας δεν είναι υπερβολικά επιβαρυντικό για τις μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις (αντ)ασφαλίσεων. Ως εκ τούτου, δίδεται σημασία στην αρχή της αναλογικότητας, η οποία ισχύει για όλες τις απαιτήσεις της συγκεκριμένης οδηγίας και προσιδιάζει στην εφαρμογή των ποσοτικών και ποιοτικών απαιτήσεων του καθεστώτος φερεγγυότητας και των κανόνων εποπτείας. Η αρχή αυτή θα προσδιοριστεί περαιτέρω στα μέτρα εφαρμογής.

Διαφάνεια και λογοδοσία – Άρθρο 30

Η διαφάνεια και η λογοδοσία συμβάλλουν στη νομιμότητα και στην ακεραιότητα των εποπτικών αρχών, καθώς και στην αξιοπιστία του συστήματος εποπτείας. Ως εκ τούτου, το παρόν άρθρο ορίζει ότι οι εποπτικές αρχές πρέπει να εκτελούν τα καθήκοντά τους με διαφάνεια και υπευθυνότητα. Η δημοσιοποίηση ευνοεί τη διαφάνεια και επιτρέπει την αποτελεσματική σύγκριση των προσεγγίσεων που υιοθετούν τα κράτη μέλη. Μια σημαντική πτυχή της διαφάνειας και της λογοδοσίας είναι η πρόβλεψη διαφανών διαδικασιών σχετικά με τον διορισμό και την απομάκρυνση των μελών του διοικητικού συμβουλίου ή του φορέα διαχείρισης των εποπτικών αρχών.

Αρμοδιότητες εποπτείας – Άρθρο 34

Προκειμένου να διασφαλιστεί η αποτελεσματικότητα της εποπτείας, οι εποπτικές αρχές πρέπει να έχουν όλες τις απαραίτητες αρμοδιότητες ώστε να διεκπεραιώνουν τα καθήκοντά τους. Ως εκ τούτου, το άρθρο 34 προβλέπει ότι τα κράτη μέλη πρέπει να διασφαλίζουν ότι οι εποπτικές αρχές διαθέτουν την αρμοδιότητα να λαμβάνουν κάθε απαραίτητο μέτρο ούτως ώστε να διασφαλίζουν ότι οι επιχειρήσεις συμμορφώνονται προς τις κανονιστικές απαιτήσεις που ορίζει η συγκεκριμένη οδηγία, καθώς και να προλαμβάνουν και να αποκαθιστούν τυχόν προβλήματα. Σε αυτό το πλαίσιο, είναι ιδιαίτερα σημαντικό να υπάρχουν εποπτικές αρμοδιότητες σε ό,τι αφορά εξωτερικά ανατεθειμένες δραστηριότητες και υπεργολαβίες εξωτερικά ανατεθειμένων δραστηριοτήτων. Όλες οι εποπτικές αρμοδιότητες πρέπει να ασκούνται έγκαιρα και κατά τρόπο αναλογικό.

Προκειμένου να διασφαλίζεται αποτελεσματική εποπτεία, είναι σημαντικό να πραγματοποιείται η εποπτεία τόσο επί τόπου, όσο και εκτός των εγκαταστάσεων των επιχειρήσεων. Συνεπώς, οι εποπτικές αρχές έχουν την αρμοδιότητα να διεξάγουν επιτόπιους ελέγχους στις εγκαταστάσεις μιας επιχείρησης ασφαλίσεων ή αντασφαλίσεων.

Διαδικασία Εποπτικής Αξιολόγησης – Άρθρο 36

Η μη συμμόρφωση προς τις ποιοτικές και ποσοτικές απαιτήσεις ενδέχεται να έχει σοβαρές συνέπειες για τη χρηματοπιστωτική ευρωστία μιας επιχείρησης ασφαλίσεων ή αντασφαλίσεων. Η εποπτική αξιολόγηση στοχεύει, ως εκ τούτου, στον προσδιορισμό ιδρυμάτων με χρηματοπιστωτικά, οργανωτικά ή άλλα χαρακτηριστικά τα οποία συνθέτουν ενδεχομένως ένα προφίλ υψηλότερου κινδύνου.

Στο πλαίσιο της Διαδικασίας Εποπτικής Αξιολόγησης (SRP), οι εποπτικές αρχές εξετάζουν και αξιολογούν τις στρατηγικές, τις διαδικασίες και τις διαδικασίες αναφοράς που θέτουν σε εφαρμογή οι ασφαλιστές και αντασφαλιστές για τον σκοπό της συμμόρφωσης προς τη συγκεκριμένη οδηγία, καθώς και τους κινδύνους που αντιμετωπίζει ή ενδέχεται να αντιμετωπίσει η επιχείρηση, αλλά και την ικανότητά της να αξιολογεί τους συγκεκριμένους κινδύνους. Η αξιολόγηση περιλαμβάνει, επίσης, την αξιολόγηση της καταλληλότητας των μεθόδων και των πρακτικών των επιχειρήσεων για τον προσδιορισμό πιθανών συμβάντων ή μελλοντικών αλλαγών στις οικονομικές συνθήκες με δυνητικά αρνητικές επιπτώσεις στη συνολική χρηματοοικονομική τους θέση. Προκειμένου να διασφαλιστεί η αποτελεσματικότητα της SRP, είναι σημαντικό να δοθεί στις εποπτικές αρχές η αρμοδιότητα να αποκαθιστούν τις αδυναμίες και τις ανεπάρκειες που εντοπίζονται κατά την εποπτική αξιολόγηση, περιλαμβανομένης μιας διαδικασίας παρακολούθησης των πορισμάτων τους.

Επιπλέον, είναι απαραίτητο να διαθέτουν οι εποπτικές αρχές τα κατάλληλα εργαλεία παρακολούθησης για τον προσδιορισμό και την αποκατάσταση των επιδεινούμενων χρηματοοικονομικών καταστάσεων. Τα αποτελέσματα της SRP είναι πολύ χρήσιμα για τις εποπτικές αρχές όσον αφορά τον προσδιορισμό προτεραιοτήτων για τις μελλοντικές εργασίες τους, τη διασφάλιση του κατάλληλου βαθμού ομοιομορφίας σε ό,τι αφορά τις εποπτικές προσεγγίσεις και την παροχή ενημέρωσης στην επιχείρηση.

Προσθήκες κεφαλαίων – Άρθρο 37

Η αφετηρία σε ό,τι αφορά την καταλληλότητα των ποσοτικών απαιτήσεων στον τομέα των (αντ)ασφαλίσεων είναι η απαίτηση κεφαλαίου φερεγγυότητας. Οι εποπτικές αρχές μπορούν, ως εκ τούτου, μόνο υπό αυστηρά οριζόμενες εξαιρετικές περιστάσεις, να απαιτήσουν από τις εταιρείες (αντ)ασφαλίσεων να διαθέτουν μεγαλύτερο κεφάλαιο βάσει της Διαδικασίας Εποπτικής Αξιολόγησης. Παρά το γεγονός ότι η τυπική προσέγγιση στοχεύει στην ανασύνθεση του προφίλ κινδύνου της πλειοψηφίας των επιχειρήσεων (αντ)ασφαλίσεων στην Κοινότητα, ενδέχεται να υπάρχουν ορισμένες περιπτώσεις κατά τις οποίες η τυποποιημένη προσέγγιση δεν αντικατοπτρίζει πλήρως το ιδιαίτερο προφίλ κινδύνου μιας επιχείρησης.

Στην περίπτωση ουσιωδών ανεπαρκειών στο εσωτερικό μοντέλο, στο σύνολό του ή εν μέρει, (βλέπε παρακάτω σημείο 4) ή ουσιωδών προβλημάτων διακυβέρνησης, είναι απαραίτητο οι εποπτικές αρχές να διασφαλίζουν ότι η σχετική επιχείρηση καταβάλει κάθε προσπάθεια να αποκαταστήσει τις ανεπάρκειες που κατέστησαν επιτακτική την προσθήκη κεφαλαίων, με σκοπό την προστασία των κατόχων ασφαλιστηρίων συμβολαίων. Οι εποπτικές αρχές οφείλουν να ελέγχουν την πρόοδο της επιχείρησης σε ό,τι αφορά την αντιμετώπιση των ανεπαρκειών της τουλάχιστον μία φορά το χρόνο. Η προσθήκη κεφαλαίων μπορεί να έχει μόνιμο χαρακτήρα μόνο στην περίπτωση σημαντικής απόκλισης μιας επιχείρησης από το προφίλ κινδύνου της ή αναποτελεσματικότητας όσον αφορά στην πλήρη ή μερική ανάπτυξη ενός εσωτερικού μοντέλου.

Η ενίσχυση της εναρμονισμένης και οικονομικής προσέγγισης που υιοθετήθηκε για τον τομέα (αντ)ασφαλίσεων, σε σύγκριση με την οδηγία κεφαλαιακών απαιτήσεων, δικαιολογεί δεόντως την περισσότερο εναρμονισμένη προσέγγιση των αυξήσεων κεφαλαίου.

Ευθύνη του διοικητικού φορέα ή του διαχειριστικού φορέα– Άρθρο 40

Οι επιχειρήσεις (αντ)ασφαλίσεων θα κληθούν να συμμορφωθούν προς αρχές και όχι προς κανόνες, γεγονός που αυξάνει το μερίδιο της ευθύνης για τη διαχείριση σε σχέση με ό,τι ισχύει σήμερα.

Η οδηγία δηλώνει σαφώς ότι ο διοικητικός ή διαχειριστικός φορέας της επιχείρησης (αντ)ασφαλίσεων έχει την τελική ευθύνη για τη συμμόρφωση της εταιρείας προς τη συγκεκριμένη οδηγία.

Σύστημα Διακυβέρνησης – Άρθρα 41 έως 49

Σύστημα διακυβέρνησης και γενικές απαιτήσεις - Άρθρο 41

Η ομοιομορφία των απαιτήσεων διακυβέρνησης που αφορούν τους κλάδους της τραπεζικής, των χρεωγράφων και των (αντ)ασφαλίσεων είναι απαραίτητη, ούτως ώστε να διασφαλίζεται η ομοιομορφία μεταξύ των κλάδων. Οι απαιτήσεις διακυβέρνησης που καθορίζονται στη συγκεκριμένη οδηγία αποσκοπούν στην επίτευξη αυτού του στόχου.

Οι αυστηρές απαιτήσεις διακυβέρνησης αποτελούν προαπαιτούμενο για την ύπαρξη ενός αποτελεσματικού συστήματος φερεγγυότητας. Ορισμένοι κίνδυνοι μπορούν να αντιμετωπιστούν μόνο μέσω των απαιτήσεων διακυβέρνησης και όχι με τον καθορισμό ποσοτικών απαιτήσεων. Ένα ισχυρό σύστημα διακυβέρνησης είναι, ως εκ τούτου, ουσιαστικής σημασίας για την αποτελεσματική διαχείριση της ασφαλιστικής επιχείρησης και απόλυτα απαραίτητο για την αποτελεσματικότητα του συστήματος εποπτείας.

Το σύστημα διακυβέρνησης περιλαμβάνει τη συμμόρφωση προς τις απαιτήσεις καταλληλότητας, διαχείρισης κινδύνου, αξιολόγησης των κινδύνων και της φερεγγυότητας από πλευράς των ιδίων των επιχειρήσεων, εσωτερικού ελέγχου, αναλογιστικής και εξωτερικής ανάθεσης δραστηριοτήτων. Τα μέτρα εφαρμογής σχετικά με τις απαιτήσεις διακυβέρνησης θα προσδιορίζουν περαιτέρω την αρχή της αναλογικότητας.

Ο προσδιορισμός των αρμοδιοτήτων διακυβέρνησης στην οδηγία αναμένεται να συνδράμει τις επιχειρήσεις στην επιλογή του τρόπου εφαρμογής του συστήματος διακυβέρνησης. Μια αρμοδιότητα είναι η διοικητική ικανότητα ανάληψης ειδικών καθηκόντων. Ο προσδιορισμός ειδικών καθηκόντων δεν εμποδίζει την επιχείρηση να αποφασίζει ελεύθερα τον τρόπο οργάνωσης αυτής της αρμοδιότητας στην πράξη, εκτός εάν ορίζεται διαφορετικά στη συγκεκριμένη οδηγία. Αυτό δεν πρέπει να οδηγεί σε υπερβολικά επαχθείς απαιτήσεις, διότι πρέπει να λαμβάνεται υπόψη ο χαρακτήρας, η κλίμακα και η πολυπλοκότητα των εργασιών της επιχείρησης. Οι αρμοδιότητες διακυβέρνησης μπορούν, συνεπώς, να αναληφθούν από προσωπικό των ιδίων των επιχειρήσεων ή να βασιστούν στην παροχή συμβουλών από εξωτερικούς εμπειρογνώμονες ή να ανατεθούν σε εξωτερικούς εμπειρογνώμονες εντός των ορίων που προσδιορίζει η συγκεκριμένη οδηγία. Επιπλέον, σε μικρότερες και λιγότερο πολύπλοκες επιχειρήσεις, ένα άτομο ή οργανωτική μονάδα μπορούν να διεκπεραιώνουν περισσότερες από μία αρμοδιότητες.

Προκειμένου να λειτουργήσει σωστά το σύστημα διακυβέρνησης, απαιτείται από τις επιχειρήσεις να διαθέτουν καταγεγραμμένες πολιτικές στις οποίες να ορίζεται σαφώς ο τρόπος με τον οποίο διευθετούν ζητήματα εσωτερικού ελέγχου, διαχείρισης κινδύνων και, ανάλογα με την περίπτωση, εξωτερικής ανάθεσης. Είναι απαραίτητο ο διοικητικός ή διαχειριστικός φορέας να συμμετέχει ενεργά στο σύστημα διακυβέρνησης. Ως εκ τούτου, οι καταγεγραμμένες πολιτικές πρέπει να εγκρίνονται από το διοικητικό ή διαχειριστικό φορέα και να αναθεωρούνται τουλάχιστον ετησίως ή πριν από την εφαρμογή οποιασδήποτε σημαντικής αλλαγής στο σύστημα. Η τροποποίηση των πολιτικών πριν από την αλλαγή του συστήματος είναι απαραίτητη, διότι η αντίθετη περίπτωση συνεπάγεται μη συμμόρφωση της επιχείρησης προς τις εσωτερικές της στρατηγικές και διαδικασίες. Στο πλαίσιο της SRP, αρμοδιότητα της εποπτικής αρχής είναι να εξετάζει και να αξιολογεί το σύστημα διακυβέρνησης.

Αξιολόγηση κινδύνου και φερεγγυότητας από τις ίδιες τις επιχειρήσεις (ORSA) – Άρθρο 44

Στο πλαίσιο του συστήματος διαχείρισης κινδύνων, όλες οι επιχειρήσεις (αντ)ασφαλίσεων οφείλουν, ως αναπόσπαστο τμήμα της επιχειρηματικής τους στρατηγικής, να αξιολογούν τακτικά τις συνολικές ανάγκες τους σε θέματα φερεγγυότητας λαμβανομένου υπόψη του ιδιαίτερου προφίλ κινδύνου της επιχείρησης.

Η ORSA έχει διπλό χαρακτήρα. Πρόκειται για μια διαδικασία εσωτερικής αξιολόγησης εντός της εταιρείας και, ως τέτοια, είναι ενσωματωμένη στις στρατηγικές αποφάσεις της εταιρείας. Αποτελεί, επίσης, εποπτικό εργαλείο για τις εποπτικές αρχές, οι οποίες πρέπει να ενημερώνονται σχετικά με τα αποτελέσματα της αξιολόγησης κινδύνου και φερεγγυότητας από τις ίδιες τις επιχειρήσεις.

Η ORSA δεν απαιτεί να αναπτύξει μια εταιρεία ή να εφαρμόσει πλήρως ή εν μέρει ένα εσωτερικό μοντέλο. Ωστόσο, εάν η επιχείρηση χρησιμοποιεί ήδη ένα εγκεκριμένο πλήρες ή μερικό εσωτερικό μοντέλο για το υπολογισμό του SCR, τα αποτελέσματα του μοντέλου πρέπει να χρησιμοποιούνται στην ORSA. Η ORSA δεν δημιουργεί μια τρίτη απαίτηση κεφαλαίου φερεγγυότητας. Η ORSA δεν πρέπει να είναι υπερβολικά επιβαρυντική για τις μικρές ή λιγότερο πολύπλοκες επιχειρήσεις. Η εποπτική αρχή εξετάζει την αξιολόγηση κινδύνων και φερεγγυότητας από την ίδια την επιχείρηση στο πλαίσιο της διαδικασίας εποπτικής αξιολόγησης της επιχείρησης. Τα αποτελέσματα κάθε ORSA αναφέρονται στην εποπτική αρχή στο πλαίσιο της ενημέρωσης που παρέχεται για εποπτικούς σκοπούς βάσει του άρθρου 35.

Εξωτερική ανάθεση – Άρθρα 38 και 48

Καθώς η εξωτερική ανάθεση καθίσταται ολοένα και πιο σημαντική, κρίνεται σκόπιμο να υιοθετηθεί μια συνεπέστερη προσέγγιση σε αυτό τον τομέα. Προκειμένου να διασφαλιστεί η αποτελεσματική εποπτεία των εξωτερικά ανατεθειμένων δραστηριοτήτων, είναι απαραίτητο οι εποπτικές αρχές να έχουν δικαίωμα πρόσβασης σε όλα τα συναφή δεδομένα που τηρεί ο πάροχος εξωτερικών υπηρεσιών καθώς και το δικαίωμα να διενεργούν επιτόπιους ελέγχους της εξωτερικά ανατεθειμένης δραστηριότητας στις εγκαταστάσεις του συγκεκριμένου παρόχου, ανεξαρτήτως του εάν αυτός είναι εποπτευόμενη ή μη επιχείρηση. Σε περίπτωση που η δραστηριότητα ανατίθεται εξωτερικά σε πάροχο υπηρεσιών τρίτης χώρας, είναι απαραίτητο η εποπτική αρχή της επιχείρησης που αναθέτει εξωτερικά τη δραστηριότητα να έχει το δικαίωμα πρόσβασης σε όλα τα συναφή δεδομένα που τηρεί ο πάροχος υπηρεσιών στον οποίο έχει ανατεθεί εξωτερικά η δραστηριότητα, ανεξαρτήτως του εάν αυτός είναι εποπτευόμενη ή μη επιχείρηση. Στις εξωτερικά ανατεθειμένες δραστηριότητες περιλαμβάνονται και οι υπεργολαβίες εξωτερικά ανατεθειμένων δραστηριοτήτων.

Ένας τρόπος για να επιτευχθεί αυτός ο έλεγχος, ειδικά εάν ο πάροχος υπηρεσιών είναι μη εποπτευόμενη επιχείρηση, είναι να δίδεται ιδιαίτερη προσοχή στη σύμβαση μεταξύ της επιχείρησης που αναθέτει εξωτερικά την δραστηριότητα και του παρόχου υπηρεσιών που αναλαμβάνει τη δραστηριότητα. Οι εποπτικές αρχές πρέπει να ενημερώνονται δεόντως και εγκαίρως πριν από την εξωτερική ανάθεση σημαντικών δραστηριοτήτων ή την πραγματοποίηση ουσιωδών σχετικών αλλαγών.

Οι απαιτήσεις που ορίζονται στη συγκεκριμένη οδηγία λαμβάνουν υπόψη τις εργασίες του κοινού φόρουμ και ευθυγραμμίζονται με τους ισχύοντες κανόνες και πρακτικές του τραπεζικού κλάδου και των αγορών στην οδηγία χρηματοπιστωτικών μέσων (2004/39/EΚ) και την εφαρμογή της στα πιστωτικά ιδρύματα.

2. Εποπτική αναφορά και δημοσιοποίηση

Η εποπτική αναφορά και δημοσιοποίηση αποτελούν τον «Πυλώνα III» του πλαισίου του σχεδίου «Φερεγγυότητα II».

Πληροφορίες που παρέχονται για εποπτικούς σκοπούς – Άρθρο 35

Η πρόταση διατηρεί κατ’ ουσίαν την τρέχουσα φιλοσοφία του κεκτημένου, επιβάλλοντας στις επιχειρήσεις μια γενική απαίτηση για την υποβολή οποιωνδήποτε πληροφοριών είναι απαραίτητες για τους σκοπούς της εποπτείας. Ωστόσο, σύμφωνα με την προσέγγιση Lamfalussy, η πρόταση εισάγει έναν αριθμό βασικών αρχών με τις οποίες πρέπει να συμμορφώνεται η εποπτική αναφορά και καθιστά εφικτή τη θέσπιση μέτρων εφαρμογής, με σκοπό τη διασφάλιση σύγκλισης ανάλογα με την περίπτωση.

Δημοσιοποίηση – Άρθρα 50 έως 55

Η πρόταση απαιτεί από τις επιχειρήσεις να δημοσιοποιούν ετησίως μια αναφορά που περιλαμβάνει ουσιώδεις και περιεκτικές πληροφορίες σχετικά με την κατάσταση φερεγγυότητας και τη χρηματοοικονομική τους κατάσταση. Είναι εφικτή μια εξαίρεση για μεμονωμένες προσθήκες κεφαλαίου κατά τη διάρκεια μιας μεταβατικής περιόδου. Απαιτείται από τις εταιρείες να επικαιροποιούν τις πληροφορίες που δημοσιοποιούνται, ανάλογα με την περίπτωση, (οι περιπτώσεις μη συμμόρφωσης με τις ελάχιστες κεφαλαιακές απαιτήσεις ή τις κεφαλαιακές απαιτήσεις φερεγγυότητας προβλέπονται σε ειδικές διατάξεις), ενώ τους επιτρέπεται να δημοσιοποιούν πρόσθετες πληροφορίες σε εθελοντική βάση. Οι επιχειρήσεις καλούνται να διαθέτουν πολιτική δημοσιοποίησης, πριν από την οποία πρέπει να λαμβάνουν την έγκριση του οικείου διοικητικού ή διαχειριστικού φορέα σχετικά με την κατάσταση φερεγγυότητας ή τη χρηματοοικονομική τους κατάσταση. Τέλος, η πρόταση παρέχει τη δυνατότητα θέσπισης μέτρων εφαρμογής προκειμένου να διασφαλίζεται η δέουσα σύγκλιση.

3. Προαγωγή της εποπτικής σύγκλισης – Άρθρο 70

Η επιτροπή χρηματοπιστωτικών υπηρεσιών χαρακτήρισε την προαγωγή της σύγκλισης των εποπτικών πρακτικών ως μια από τις μείζονες προκλήσεις των προσεχών ετών. Παρά το γεγονός ότι τη βάση αποτελεί ένα κοινό κανονιστικό πλαίσιο, πραγματικά ισότιμες συνθήκες μπορούν να επιτευχθούν μόνο μέσω της υιοθέτησης συνεπέστερων και κοινών πρακτικών λήψης αποφάσεων και εφαρμογής από τις εποπτικές αρχές. Η εποπτική σύγκλιση περιλαμβάνει, ειδικότερα, την από κοινού και ομοιόμορφη καθημερινή εφαρμογή της κοινοτικής νομοθεσίας, την ενίσχυση της καθημερινής συνεπούς εποπτείας και την ενδυνάμωση της ενιαίας αγοράς. Οι μηχανισμοί αξιολόγησης από ομοτίμους και διαμεσολάβησης μπορούν να διαδραματίσουν σημαντικό ρόλο στην προαγωγή της εποπτικής σύγκλισης.

H CEIOPS συμβάλει με ιδιαίτερο τρόπο στη συνεπή εφαρμογή της συγκεκριμένης οδηγίας, καθώς και στη σύγκλιση των εποπτικών πρακτικών σε όλη την Ευρωπαϊκή Κοινότητα. Ως εκ τούτου, το συγκεκριμένο άρθρο ορίζει ότι τα κράτη μέλη πρέπει να λαμβάνουν τα απαραίτητα μέτρα, ώστε να διασφαλίζουν ότι οι εποπτικές αρχές συμμετέχουν ενεργά στις δραστηριότητες της CEIOPS.

4. Ποσοτικές απαιτήσεις

Οι ποσοτικές απαιτήσεις που ισχύουν για τις επιχειρήσεις (αντ)ασφαλίσεων («Πυλώνας Ι» του πλαισίου «Φερεγγυότητα II») ορίζονται σε έξι ενότητες: αποτίμηση στοιχείων ενεργητικού και παθητικού, τεχνικά αποθεματικά, ίδια κεφάλαια, απαιτούμενο κεφάλαιο φερεγγυότητας, απαιτούμενο ελάχιστο κεφάλαιο και επενδύσεις. Οι απαιτήσεις του Πυλώνα Ι βασίζονται σε μια οικονομική προσέγγιση συνολικού ισολογισμού. Αυτή η προσέγγιση στηρίζεται σε μια αποτίμηση του συνολικού ισολογισμού των επιχειρήσεων ασφαλίσεων και (αντ)ασφαλίσεων, σε ενοποιημένη βάση, σύμφωνα με την οποία τα στοιχεία ενεργητικού και παθητικού αποτιμούνται με τον ίδιο τρόπο. Μια τέτοια προσέγγιση υποδηλώνει ότι το ποσό των διαθέσιμων χρηματοπιστωτικών πόρων των επιχειρήσεων ασφαλίσεων και (αντ)ασφαλίσεων πρέπει να καλύπτει το σύνολο των χρηματοπιστωτικών τους απαιτήσεων, ήτοι, το άθροισμα των μη εξασφαλισμένων υποχρεώσεων και των κεφαλαιακών απαιτήσεων. Ως συνέπεια αυτής της προσέγγισης, τα επιλέξιμα ίδια κεφάλαια (βλέπε παρακάτω) πρέπει να υπερβαίνουν το απαιτούμενο κεφάλαιο φερεγγυότητας.

Αποτίμηση στοιχείων ενεργητικού και παθητικού – Άρθρο 74

Το άρθρο 74 εισάγει προδιαγραφές αποτίμησης για το σύνολο των στοιχείων ενεργητικού και παθητικού, βάσει του ισχύοντος ορισμού της εύλογης αξίας σύμφωνα με τα ΔΠΧΠ (διεθνή πρότυπα χρηματοοικονομικής πληροφόρησης). Πρόκειται να αναπτυχθούν μέτρα εφαρμογής που θα ορίζουν τον τρόπο υπολογισμού της εύλογης αξίας συγκεκριμένων στοιχείων του ισολογισμού, προκειμένου να διασφαλίζεται ότι τα συγκεκριμένα στοιχεία αποτιμούνται με τον ίδιο τρόπο σε όλα τα κράτη μέλη. Σε ό,τι αφορά τα στοιχεία παθητικού, οι προδιαγραφές αποτίμησης δεν λαμβάνουν υπόψη την πιστωτική θέση, ενώ σε ό,τι αφορά τα στοιχεία ενεργητικού, οι προδιαγραφές λαμβάνουν υπόψη τα εκάστοτε πιστωτικά χαρακτηριστικά και τα χαρακτηριστικά ρευστότητας.

Τεχνικά αποθεματικά – Άρθρα 75 έως 85

Κρίνεται σκόπιμη η θέσπιση τεχνικών αποθεματικών, προκειμένου η επιχείρηση να εκπληρώνει τις (αντ)ασφαλιστικές υποχρεώσεις της προς τους κατόχους και τους δικαιούχους ασφαλιστήριων συμβολαίων. Ο υπολογισμός τους θα βασίζεται στις γενικές διατάξεις που ορίζονται στο άρθρο 75:

- Ειδικότερα, ο υπολογισμός των τεχνικών αποθεματικών θα βασίζεται στην εκάστοτε αξία εξόδου. Η τρέχουσα αξία εξόδου αντιπροσωπεύει το ποσό που θα κατέβαλε σήμερα μια επιχείρηση ασφαλίσεων ή (αντ)ασφαλίσεων εάν μεταβίβαζε τα συμβατικά της δικαιώματα και υποχρεώσεις σε άλλη επιχείρηση. Η χρήση της τρέχουσας αξίας εξόδου δεν υποδηλώνει ότι μια επιχείρηση (αντ)ασφαλίσεων θα μπορούσε να μεταβιβάσει, θα μεταβίβαζε ή θα έπρεπε να μεταβιβάσει αυτές τις υποχρεώσεις.

- Ο υπολογισμός των τεχνικών αποθεματικών πρέπει να είναι συνεπής με την αγορά, ενώ οι πληροφορίες που σχετίζονται με συγκεκριμένες επιχειρήσεις θα χρησιμοποιούνται μόνο για τον υπολογισμό των τεχνικών αποθεματικών, στον βαθμό που αυτές οι πληροφορίες δίνουν τη δυνατότητα στην επιχείρηση (αντ)ασφαλίσεων να προσδιορίζει καλύτερα τα χαρακτηριστικά του σχετικού χαρτοφυλακίου ασφαλίσεων.

Τα άρθρα 76 έως 79 και 81 έως 85 περιγράφουν τον υπολογισμό των τεχνικών αποθεματικών. Θα υπολογίζονται ως το άθροισμα της βέλτιστης εκτίμησης και ενός περιθωρίου κινδύνου, εκτός της περίπτωσης αντισταθμιζόμενων κινδύνων που απορρέουν από υποχρεώσεις (αντ)ασφάλισης (βλέπε παρακάτω):

- Η βέλτιστη εκτίμηση αντιστοιχεί στην αναμενόμενη παρούσα αξία των μελλοντικών ταμειακών ροών, λαμβανομένων υπόψη των ταμειακών εισροών και εκροών (προσαρμοσμένων στον πληθωρισμό), που απαιτούνται για τη διευθέτηση των υποχρεώσεων (αντ)ασφαλίσεων καθ’ όλη τη διάρκεια ισχύος τους, συμπεριλαμβανομένων όλων των δαπανών, των μελλοντικών πρόσθετων αμοιβών διακριτικής ευχέρειας, των ενσωματωμένων χρηματοοικονομικών εγγυήσεων και συμβατικών δικαιωμάτων προαίρεσης. Ο υπολογισμός της βέλτιστης εκτίμησης θα βασίζεται σε ορθές αναλογιστικές τεχνικές και δεδομένα ποιότητας, ενώ θα ελέγχεται τακτικά βάσει της πραγματικής εμπειρίας.

- Το περιθώριο κινδύνου διασφαλίζει ότι η συνολική αξία των τεχνικών αποθεματικών ισοδυναμεί με το ποσό που οι επιχειρήσεις (αντ)ασφαλίσεων θα κατέβαλαν εάν μετέφεραν τα συμβατικά τους δικαιώματα και υποχρεώσεις άμεσα σε άλλη επιχείρηση. Εναλλακτικά, το περιθώριο κινδύνου μπορεί να υπολογιστεί µε βάση το πρόσθετο κόστος, άνω της βέλτιστης εκτίμησης, παροχής κεφαλαίου για την υποστήριξη των υποχρεώσεων (αντ)ασφαλίσεων για όλη τη διάρκεια του χαρτοφυλακίου.

Σε ό,τι αφορά τους αντισταθμιζόμενους κινδύνους – ήτοι, κινδύνους που μπορούν να αντισταθμιστούν αποτελεσματικά μέσω αγοράς ή πώλησης χρηματοπιστωτικών μέσων – η αξία των τεχνικών διατάξεων υπολογίζεται απευθείας, στο σύνολό της, και προκύπτει με χρήση των αξιών των εν λόγω χρηματοπιστωτικών μέσων (βλέπε άρθρο 76 παράγραφος 4).

Σε ό,τι αφορά τους μη αντισταθμιζόμενους κινδύνους, το περιθώριο κινδύνου υπολογίζεται με χρήση της αποκαλούμενης μεθόδου κόστους κεφαλαίου (βλέπε άρθρο 76 παράγραφος 5). Σε αυτή την περίπτωση, το ποσοστό κόστους κεφαλαίου που χρησιμοποιείται είναι το ίδιο για όλες τις επιχειρήσεις (π.χ., σταθερό ποσοστό) και αντιστοιχεί στη διαφορά άνω του επιτοκίου άνευ κινδύνου στο οποίο θα υποχρεωνόταν μια εταιρεία (αντ)ασφαλίσεων με πιστοληπτική αξιολόγηση BBB προκειμένου να αυξήσει τα επιλέξιμα ίδια κεφάλαια.

Ίδια κεφάλαια – Άρθρο 86 έως 99

Τα ίδια κεφάλαια αντιστοιχούν στους διαθέσιμους χρηματοπιστωτικούς πόρους των επιχειρήσεων (αντ)ασφαλίσεων, οι οποίοι μπορούν να λειτουργήσουν ως αντιστάθμισμα έναντι κινδύνων και μέσο απορρόφησης χρηματοπιστωτικών ζημιών, όταν κρίνεται απαραίτητο. Ο καθορισμός των ποσών των ιδίων κεφαλαίων που είναι επιλέξιμα να καλύψουν τις δυο κεφαλαιακές απαιτήσεις βασίζεται σε μια διαδικασία τριών σταδίων. Κάθε στάδιο αντιστοιχεί σε μια υποενότητα: καθορισμός των ιδίων κεφαλαίων, ταξινόμηση των ιδίων κεφαλαίων, επιλεξιμότητα των ιδίων κεφαλαίων.

Στο πρώτο στάδιο , πρέπει να καθοριστούν τα ποσά των διαθέσιμων ιδίων κεφαλαίων. Ίδια κεφάλαια είναι το άθροισμα των:

- στοιχείων του ισολογισμού ή των «στοιχείων βασικών ιδίων κεφαλαίων» (βλέπε άρθρο 87),

- στοιχείων που δεν εμφανίζονται στον ισολογισμό ή των «στοιχείων επικουρικών ιδίων κεφαλαίων» (βλέπε άρθρο 88).

Τα βασικά ίδια κεφάλαια περιλαμβάνουν το οικονομικό κεφάλαιο (ήτοι, το πλεόνασμα των στοιχείων του ενεργητικού σε σχέση με τα στοιχεία παθητικού, όπως αυτό αποτιμάται σύμφωνα με τις Ενότητες 1 και 2) και τις εξασφαλισμένες υποχρεώσεις (δεδομένου ότι οι εν λόγω υποχρεώσεις μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως κεφάλαιο, για παράδειγμα, στην περίπτωση εκκαθάρισης).

Τα επικουρικά ίδια κεφάλαια περιλαμβάνουν υποχρεώσεις τις οποίες οι επιχειρήσεις μπορούν να χρησιμοποιήσουν προκειμένου να αυξήσουν τους χρηματοπιστωτικούς τους πόρους, όπως προσκλήσεις-αξιώσεις εξόφλησης μελών και πιστωτικές επιστολές. Δεδομένου ότι τα συγκεκριμένα επικουρικά ίδια κεφάλαια δεν συμμορφώνονται προς τις προδιαγραφές αποτίμησης που προβλέπονται στις ενότητες 1 και 2, ο καθορισμός των ποσών τους υπόκειται σε πρότερη εποπτική έγκριση.

Στο δεύτερο στάδιο , δεδομένου ότι τα στοιχεία ιδίων κεφαλαίων έχουν διαφορετικά χαρακτηριστικά και χρησιμοποιούνται για διαφορετικά επίπεδα απορρόφησης ζημιών, τα συγκεκριμένα στοιχεία ιδίων κεφαλαίων θα ταξινομηθούν σε τρεις ζώνες, ανάλογα με τον χαρακτήρα τους και τον βαθμό στον οποίο πληρούν πέντε βασικά κριτήρια (ήτοι, εξασφάλιση, απορροφητικότητα ζημιών, μονιμότητα, διάρκεια και απουσία δαπανών εξυπηρέτησης), όπως ορίζεται στο άρθρο 93.

Η ταξινόμηση των ιδίων κεφαλαίων σε ζώνες βασίζεται σε ποιοτικά κριτήρια τα οποία θα εξειδικευτούν περαιτέρω μέσω μέτρων εφαρμογής (βλέπε άρθρο 97). Ωστόσο, προκειμένου να διευκολυνθεί αυτή η ταξινόμηση, θα καθοριστεί, επίσης, ένας κατάλογος προταξινομημένων στοιχείων στο πλαίσιο των προαναφερθέντων μέτρων εφαρμογής.

Χαρακτήρας Ποιότητα | Εντός ισολογισμού (βασικά ίδια κεφάλαια) | Εκτός ισολογισμού (επικουρικά ίδια κεφάλαια) |

Υψηλή | Ζώνη 1 | Ζώνη 2 |

Μεσαία | Ζώνη 2 | Ζώνη 3 |

Χαμηλή | Ζώνη 3 | − |

Στο τρίτο στάδιο , δεδομένου ότι τα στοιχεία της ζώνης 2 και της ζώνης 3 δεν παρέχουν πλήρη απορροφητικότητα τυχόν ζημιών για όλες τις περιστάσεις, κρίνεται απαραίτητος ο περιορισμός της αναγνώρισής τους για λόγους εποπτείας. Όπως ορίζεται στο άρθρο 98, για τα διαθέσιμα ίδια κεφάλαια ισχύουν δυο σύνολα ορίων, προκειμένου να καθοριστούν τα ποσά που είναι επιλέξιμα για εποπτικούς σκοπούς:

- Σε ό,τι αφορά το SCR, η αναλογία της ζώνης 1 στα επιλέξιμα ίδια κεφάλαια πρέπει να ισοδυναμεί τουλάχιστον με το 1/3 και η αναλογία της ζώνης 3 δεν πρέπει να υπερβαίνει το 1/3.

- Σε ό,τι αφορά το MCR, τα στοιχεία επικουρικών ιδίων κεφαλαίων δεν είναι επιλέξιμα και η αναλογία των επιλέξιμων στοιχείων της ζώνης 2 πρέπει να περιορίζεται στο ½.

Κεφαλαιακές απαιτήσεις φερεγγυότητας– Άρθρα 100 έως 125

Η ενότητα 4 για το απαιτούμενο κεφάλαιο φερεγγυότητας διαιρείται σε τρία μέρη: τη γενική παρουσίαση της συγκεκριμένης κεφαλαιακής απαίτησης, τον καθορισμένο τύπο υπολογισμού κεφαλαιακών απαιτήσεων φερεγγυότητας και τη χρήση των εσωτερικών μοντέλων για σκοπούς φερεγγυότητας.

Γενικές διατάξεις για το SCR, με χρήση καθορισμένου τύπου υπολογισμού ή εσωτερικού μοντέλου

Οι κεφαλαιακές απαιτήσεις φερεγγυότητας αντιστοιχούν στο οικονομικό κεφάλαιο που πρέπει να διαθέτει μια εταιρεία (αντ)ασφαλίσεων προκειμένου να περιορίσει την πιθανότητα πτώχευσης στο 0,5%, ήτοι η πιθανότητα πτώχευσης είναι μία ανά 200 χρόνια (βλέπε άρθρο 101). Οι κεφαλαιακές απαιτήσεις φερεγγυότητας υπολογίζονται με χρήση τεχνικών «αξίας σε κίνδυνο», είτε σύμφωνα με τον καθορισμένο τύπο υπολογισμού ή με χρήση εσωτερικού μοντέλου: τους επόμενους 12 μήνες πρόκειται να αξιολογηθούν όλες οι εν δυνάμει ζημίες, συμπεριλαμβανομένης της δυσμενούς επανεκτίμησης των στοιχείων ενεργητικού και παθητικού. Οι κεφαλαιακές απαιτήσεις φερεγγυότητας αντικατοπτρίζουν το πραγματικό προφίλ κινδύνου της επιχείρησης, λαμβανομένων υπόψη όλων των ποσοτικά μετρήσιμων κινδύνων, καθώς και των καθαρών επιπτώσεων των τεχνικών μετριασμού του κινδύνου.

Οι κεφαλαιακές απαιτήσεις φερεγγυότητας πρέπει να υπολογίζονται τουλάχιστον μία φορά τον χρόνο, να παρακολουθείται σε μόνιμη βάση και να υπολογίζεται εκ νέου αμέσως μόλις το προφίλ κινδύνου της επιχείρησης αποκλίνει σε σημαντικό βαθμό. Οι κεφαλαιακές απαιτήσεις φερεγγυότητας πρέπει να καλύπτονται από ισοδύναμο ποσό επιλέξιμων ιδίων κεφαλαίων (βλέπε άρθρο 100).

Καθορισμένος τύπος υπολογισμού του SCR

Τα άρθρα 103 έως 109 περιγράφουν τους στόχους, την αρχιτεκτονική και τη συνολική διαβάθμιση του καθορισμένου τύπου υπολογισμού των κεφαλαιακών απαιτήσεων φερεγγυότητας. Η «κατά ενότητες» αρχιτεκτονική, η οποία βασίζεται σε τεχνικές γραμμικής συγκέντρωσης, εξειδικεύεται περαιτέρω στο Παράρτημα IV της οδηγίας. Οι κίνδυνοι που καλύπτονται στις διάφορες ενότητες και υπο-ενότητες του καθορισμένου τύπου ορίζονται στα άρθρα 13, 104 και 105. Οι αναλυτικές προδιαγραφές των εν λόγω ενοτήτων και υπο-ενοτήτων θα θεσπιστούν μέσω μέτρων εφαρμογής, δεδομένου ότι είναι πιθανό να εξελίσσονται με την πάροδο του χρόνου.

Ο καθορισμένος τύπος υπολογισμού των κεφαλαιακών απαιτήσεων φερεγγυότητας στοχεύει στο να επιτύχει τη σωστή ισορροπία μεταξύ της ευαισθησίας στον κίνδυνο και της πρακτικότητας. Δίνει τη δυνατότητα τόσο της χρήσης παραμέτρων που προσιδιάζουν στην κάθε επιχείρηση, ανάλογα με την περίπτωση (βλέπε άρθρο 104 παράγραφος 7), όσο και τυποποιημένων απλοποιήσεων για τις ΜΜΕ (βλέπε άρθρο 108).

Δεδομένου ότι οι νέες προδιαγραφές αποτίμησης λαμβάνουν δεόντως υπόψη τα χαρακτηριστικά πίστωσης και ρευστότητας των στοιχείων του ενεργητικού και ότι οι κεφαλαιακές απαιτήσεις φερεγγυότητας καλύπτουν όλους τους ποσοτικά μετρήσιμους κινδύνους, καθώς και ότι όλες οι επενδύσεις υπόκεινται στη αρχή του «καλού διαχειριστή», τα ποσοτικά όρια των επενδύσεων και τα κριτήρια επιλεξιμότητας στοιχείων ενεργητικού δεν θα διατηρηθούν. Ωστόσο, υπό το φως των εξελίξεων της αγοράς, εάν προκύψουν νέοι κίνδυνοι οι οποίοι δεν καλύπτονται από τον καθορισμένο τύπο υπολογισμού του απαιτούμενου κεφαλαίου φερεγγυότητας, το άρθρο 109 παράγραφος 2 δίνει τη δυνατότητα στην Επιτροπή να θεσπίσει προσωρινά μέτρα εφαρμογής που θα καθορίζουν τα επενδυτικά όρια και τα κριτήρια επιλεξιμότητας στοιχείων ενεργητικού, ενόσω θα αναπροσαρμόζεται ο τύπος.

Εσωτερικά μοντέλα

Τα άρθρα 110 έως 125 περιγράφουν τις απαιτήσεις που ισχύουν για τις επιχειρήσεις (αντ)ασφαλίσεων που χρησιμοποιούν ή επιθυμούν να χρησιμοποιήσουν ένα πλήρες ή μερικό εσωτερικό μοντέλο για τον υπολογισμό των κεφαλαιακών απαιτήσεων φερεγγυότητας. Πριν δοθεί η έγκριση από τις εποπτικές αρχές για τη χρήση εσωτερικού μοντέλου, οι επιχειρήσεις (αντ)ασφαλίσεων πρέπει να υποβάλουν αίτηση (βλέπε άρθρο 110) εγκεκριμένη από τον διοικητικό ή τον διαχειριστικό φορέα της επιχείρησης (βλέπε Άρθρο 114), τεκμηριώνοντας ότι ανταποκρίνονται στις απαιτήσεις της δοκιμασίας χρήσης, των στατιστικών προτύπων ποιότητας, των προτύπων διαβάθμισης, των προτύπων αποτίμησης και των προτύπων τεκμηρίωσης (βλέπε άρθρα 118 έως 123). Οι εποπτικές αρχές πρέπει να αποφασίσουν εάν θα αποδεχτούν ή θα απορρίψουν την αίτηση εντός έξι μηνών από τη λήψη συμπληρωμένης αίτησης από μια επιχείρηση (αντ)ασφαλίσεων.

Σε ό,τι αφορά τη χρήση των μερικών εσωτερικών μοντέλων, θεσπίζονται πρόσθετες απαιτήσεις οι οποίες έχουν σχεδιαστεί για να αποτρέπουν την επιλεκτική παρουσίαση δεδομένων από τις επιχειρήσεις (αντ)ασφαλίσεων (βλέπε άρθρο 111). Επιπλέον, το άρθρο 112 δίνει τη δυνατότητα στην Επιτροπή να θεσπίζει μέτρα εφαρμογής για την προσαρμογή των προτύπων, τα οποία καθορίζονται στα άρθρα 118 έως 123, αναφορικά με τα μερικά εσωτερικά μοντέλα, προκειμένου να λαμβάνεται υπόψη το περιορισμένο πεδίο εφαρμογής αυτών των μοντέλων.

Το άρθρο 117 δίνει στις εποπτικές αρχές τη δυνατότητα να απαιτούν από τις επιχειρήσεις (αντ)ασφαλίσεων που υπολογίζουν τις κεφαλαιακές απαιτήσεις φερεγγυότητας με χρήση του καθορισμένου τύπου την ανάπτυξη μερικού ή πλήρους εσωτερικού μοντέλου στην περίπτωση που ο καθορισμένος τύπος υπολογισμού των κεφαλαιακών απαιτήσεων φερεγγυότητας δεν καλύπτει με ακρίβεια το προφίλ κινδύνου μιας συγκεκριμένης επιχείρησης.

Ελάχιστες κεφαλαιακές απαιτήσεις – Άρθρα 126 έως 129

Οι ελάχιστες κεφαλαιακές απαιτήσεις αντιπροσωπεύουν ένα επίπεδο κεφαλαίου κάτω από το οποίο τα συμφέροντα των κατόχων ασφαλιστήριων συμβολαίων θα ετίθεντο σε σοβαρό κίνδυνο, εάν επιτρεπόταν στην επιχείρηση να συνεχίσει να λειτουργεί. Σε περίπτωση παραβίασης του ορίου των ελάχιστων κεφαλαιακών απαιτήσεων, ενεργοποιείται η έσχατη εποπτική παρέμβαση και ανακαλείται η άδεια (βλέπε άρθρα 127 και 137). Απαιτείται, ως εκ τούτου, από τις επιχειρήσεις να διατηρούν επιλέξιμα βασικά ίδια κεφάλαια για την κάλυψη των ελάχιστων κεφαλαιακών απαιτήσεων (βλέπε άρθρο 126). Δεδομένου ότι η έσχατη εποπτική παρέμβαση ενδέχεται να απαιτεί έγκριση από τα εθνικά δικαστήρια, οι ελάχιστες κεφαλαιακές απαιτήσεις πρέπει να υπολογίζονται ανά τρίμηνο, βάσει ενός απλού και επακριβούς τύπου και βάσει ελέγξιμων δεδομένων.

Το άρθρο 127 σχετικά με τον ειδικό σχεδιασμό και τη διαβάθμιση των ελάχιστων κεφαλαιακών απαιτήσεων περιλαμβάνει μια σύντομη απαρίθμηση γενικών αρχών. Καθώς τα αποτελέσματα του QIS3 εκκρεμούν, υιοθετήθηκε μια ανοιχτή προσέγγιση, δεδομένου ότι δεν έχει επιτευχθεί οριστική απόφαση σχετικά με τις ελάχιστες κεφαλαιακές απαιτήσεις.

Ειδικότερα, το κείμενο δίνει τη δυνατότητα δοκιμής των δυο ακόλουθων προσεγγίσεων:

- οι ελάχιστες κεφαλαιακές απαιτήσεις υπολογίζονται με χρήση της απλοποιημένης μορφής του καθορισμένου τύπου υπολογισμού (προσέγγιση κατά ενότητες), λαμβανομένης υπόψη της ανάληψης κινδύνου κατά της ζωής, ζημίας και αγοράς, ενώ διαβαθμίζεται σε «αξία σε κίνδυνο» 90% με χρονικό ορίζοντα ενός έτους,

- οι ελάχιστες κεφαλαιακές απαιτήσεις υπολογίζονται ως ποσοστό των κεφαλαιακών απαιτήσεων φερεγγυότητας (συμπαγής προσέγγιση) και διαβαθμίζεται στο 1/3 των κεφαλαιακών απαιτήσεων φερεγγυότητας.

Για παράδειγμα, το άρθρο 127 παράγραφος 1 στοιχείο γ) παρέχει τη δυνατότητα διαβάθμισης των ελάχιστων κεφαλαιακών απαιτήσεων σε επίπεδο εμπιστοσύνης μεταξύ 80% (δεδομένου ότι το 1/3 του SCR διαβαθμισμένου σε 99,5% VaR ισοδυναμεί με 80% VaR, εάν υποτεθεί ότι υπάρχει κανονική κατανομή) και 90% (το επίπεδο που χρησιμοποιείται στο πλαίσιο της υπό δοκιμή προσέγγισης κατά ενότητες).

Σε ό,τι αφορά την ομαλή μετάβαση στο νέο καθεστώς (βλέπε άρθρο 129), οι επιχειρήσεις (αντ)ασφαλίσεων που συμμορφώνονται προς τη «Φερεγγυότητα I» κατά την ημερομηνία έναρξης ισχύος της συγκεκριμένης οδηγίας, αλλά δεν συμμορφώνονται προς τις ελάχιστες κεφαλαιακές απαιτήσεις, έχουν στη διάθεσή τους ένα έτος ούτως ώστε να συμμορφωθούν προς το νέο καθεστώς.

Επενδύσεις– Άρθρα 130 έως 133

Όλες οι επενδύσεις των επιχειρήσεων (αντ)ασφαλίσεων (ήτοι, στοιχεία ενεργητικού που καλύπτουν τεχνικά αποθεματικά, συν στοιχεία ενεργητικού που καλύπτουν τις κεφαλαιακές απαιτήσεις φερεγγυότητας και αδέσμευτα στοιχεία ενεργητικού) πρέπει να επενδύονται, να αποτελούν αντικείμενο διαχείρισης και να παρακολουθούνται σύμφωνα με την αρχή του «καλού διαχειριστή» που ορίζεται στο άρθρο 130. Η αρχή του «καλού διαχειριστή» απαιτεί από τις επιχειρήσεις (αντ)ασφαλίσεων να επενδύουν τα στοιχεία ενεργητικού, με σκοπό τη βέλτιστη εξυπηρέτηση των κατόχων ασφαλιστήριων συμβολαίων, να αντιστοιχούν επαρκώς τις επενδύσεις με τις υποχρεώσεις και να αποδίδουν τη δέουσα προσοχή στους χρηματοπιστωτικούς κινδύνους, όπως η ρευστότητα και ο κίνδυνος συγκέντρωσης.

5. Εποπτεία Ομίλων – Άρθρα 210 έως 268

Εισαγωγή

Ο τρόπος με τον οποίο θα εποπτεύονται οι όμιλοι (αντ)ασφαλίσεων αποτελεί κρίσιμο παράγοντα για την επιτυχία της ενιαίας αγοράς και του καθεστώτος της «Φερεγγυότητα II». Ως εκ τούτου, η πρόταση επιδιώκει την εξεύρεση κατάλληλων τρόπων για τη βελτιστοποίηση της εποπτείας των ομίλων (αντ)ασφαλίσεων στην ΕΕ.

Βασικές Βελτιώσεις που ισχύουν για όλους τους Ομίλους (Αντ)ασφαλίσεων

- Επόπτης ομίλου – προσδιορισμός και διορισμός : η πρόταση εισάγει την έννοια του «επόπτη ομίλου». Για κάθε όμιλο, θα διορίζεται μια μεμονωμένη αρχή με συγκεκριμένες αρμοδιότητες συντονισμού και λήψης αποφάσεων. Τα εφαρμοζόμενα κριτήρια εμπνέονται από την οδηγία περί χρηματοπιστωτικών ομίλων ετερογενών δραστηριοτήτων, αλλά η πρόταση εισάγει περισσότερη ευελιξία, ανάλογα με την περίπτωση.

- Επόπτης ομίλου – δικαιώματα και καθήκοντα : ο επόπτης ομίλου έχει την κύρια ευθύνη για όλες τις βασικές πτυχές της εποπτείας του ομίλου (φερεγγυότητα ομίλου, συναλλαγές εντός του ομίλου, συγκέντρωση κινδύνων, διαχείριση κινδύνου και εσωτερικός έλεγχος). Αυτή η αρμοδιότητα πρέπει να ασκείται σε συνεργασία και σε διαβούλευση με τους τοπικούς επόπτες. Επιπλέον, για κάθε όμιλο, πρέπει να θεσπίζονται ρυθμίσεις συντονισμού μεταξύ όλων των συμμετεχόντων εποπτών.

- Άλλα βασικά μέτρα για τη διασφάλιση αποτελεσματικής εποπτείας ομίλων : η πρόταση εισάγει, σύμφωνα με την οδηγία περί χρηματοπιστωτικών ομίλων ετερογενών δραστηριοτήτων, ένα πλήρες σύνολο διατάξεων που υποχρεώνουν όλους τους συμμετέχοντες επόπτες να ανταλλάσσουν πληροφορίες αυτόματα (ουσιαστικές πληροφορίες) ή κατόπιν αιτήματος (συναφείς πληροφορίες), να διαβουλεύονται μεταξύ τους πριν από σημαντικές αποφάσεις, καθώς και να διαχειρίζονται καταλλήλως αιτήματα επαλήθευσης πληροφοριών.

- Φερεγγυότητα ομίλου – επιλογή μεθόδου : προκειμένου να διασφαλίζεται ότι οι όμιλοι θα ωφεληθούν από τη διαφοροποίηση, η πρόταση εκφράζει μια ιδιαίτερη προτίμηση για τη μέθοδο της ενοποίησης.

- Φερεγγυότητα ομίλου – εσωτερικό μοντέλο ομίλου : η πρόταση δίνει τη δυνατότητα σε έναν όμιλο να υποβάλει αίτηση για τη χορήγηση άδειας χρήσης εσωτερικού μοντέλου για τον υπολογισμό των κεφαλαιακών απαιτήσεων φερεγγυότητας του ομίλου και των κεφαλαιακών απαιτήσεων φερεγγυότητας κάθε οντότητας χωριστά. Η διαδικασία εμπνέεται σε μεγάλο βαθμό από την οδηγία περί κεφαλαιακών απαιτήσεων (άρθρο 129). Κατόπιν αίτησης της μητρικής εταιρείας, μπορεί να ζητηθεί η συμβουλή της CEIOPS ή οποιουδήποτε εκ των συμμετεχουσών εποπτικών αρχών.

- Εποπτεία υπο-ομίλων : προκειμένου να περιοριστεί ο φόρτος για τους ομίλους, η πρόταση δηλώνει ουσιαστικά α) ότι η εποπτεία ομίλων πρέπει κατά κανόνα να διεκπεραιώνεται μόνο σε ανώτατο επίπεδο ΕΕ και β) ότι τα κράτη μέλη μπορούν να επιτρέπουν στις εποπτικές αρχές τους να προβαίνουν στην εποπτεία ομίλων σε ανώτατο επίπεδο εντός του κράτους μέλους. Στην πράξη, κάτι τέτοιο θα περιόριζε τον αριθμό των επιπέδων εποπτείας σε 3 κατά το μέγιστο (όμιλος ΕΕ, εθνικοί υπο-όμιλοι, μεμονωμένες εταιρείες), γεγονός που συμφωνεί με την οδηγία περί κεφαλαιακών απαιτήσεων.

- Μέτρα εφαρμογής : προκειμένου να διασφαλιστεί ο μεγαλύτερος δυνατός βαθμός σύγκλισης σε ό,τι αφορά τις αποφάσεις και τις πρακτικές των εποπτών ομίλων, η πρόταση περιλαμβάνει, για αρκετές βασικές διατάξεις, αναφορά σε περαιτέρω μέτρα εφαρμογής.

Πρόσθετες Βελτιώσεις που Ισχύουν για Ομίλους που κάνουν χρήση της Υποστήριξης Ομίλων

Η πρόταση εισάγει ένα καινοτόμο καθεστώς που επιδιώκει να διευκολύνει τη διαχείριση κεφαλαίων από τους ομίλους, ουσιαστικά α) επιτρέποντας, υπό ορισμένες συνθήκες, σε μια μητρική εταιρεία να χρησιμοποιεί δηλώσεις υποστήριξης ομίλου, προκειμένου να καλύψει τμήμα των κεφαλαιακών απαιτήσεων φερεγγυότητας των θυγατρικών της, και β) εισάγοντας παρεκκλίσεις σε ορισμένα άρθρα για τη μεμονωμένη εποπτεία, ανάλογα με την περίπτωση. Η πρόταση παρέχει τη δυνατότητα υιοθέτησης μέτρων εφαρμογής και προβλέπει τον έλεγχο ολόκληρου του συστήματος πέντε έτη μετά τη μεταφορά της οδηγίας.

Γενική Παρατήρηση: Η εποπτεία ομίλων δεν είναι απλώς συμπληρωματική

Το ισχύον κοινοτικό κεκτημένο θεωρεί την εποπτεία ομίλων ως απλό συμπλήρωμα στη μεμονωμένη εποπτεία (η μεμονωμένη εποπτεία διεκπεραιώνεται κατά τον ίδιο τρόπο για όλες τις επιχειρήσεις, είτε αποτελούν μέρος ομίλου είτε όχι, και η εποπτεία ομίλων απλώς προστίθεται στη μεμονωμένη εποπτεία). Η πρόταση αλλάζει ουσιαστικά αυτή τη φιλοσοφία: το κείμενο για τους ομίλους περιέχει πολλές διατάξεις που θα επηρεάσουν άμεσα τον τρόπο με τον οποίο διεξάγεται η μεμονωμένη εποπτεία σε επιχειρήσεις που ανήκουν σε όμιλο. Προκειμένου να περιγραφεί με σαφήνεια η εν λόγω θεμελιώδης εξέλιξη, η λέξη «συμπληρωματική» απαλείφθηκε παντού (συμπεριλαμβανομένου του τίτλου).

Οδηγία 2007/44/ΕΚ

Οι αλλαγές που εισήχθησαν με την οδηγία 2007/44/ΕΚ συμπεριλήφθηκαν στην αναδιατύπωση της πρότασης οδηγίας «Φερεγγυότητα ΙΙ», λαμβάνοντας υπόψη τη νέα κανονιστική διαδικασία με έλεγχο για την αντίστοιχη διάταξη περί επιτροπής. Έχουν, επομένως, τροποποιηθεί οι εξής αιτιολογικές σκέψεις, τα εξής άρθρα και παραρτήματα της πρότασης οδηγίας «Φερεγγυότητα ΙΙ»: αιτιολογική σκέψη 91, άρθρα 13, 24, 56-62, 310-312 και παραρτήματα VI και VII. Επιπλέον, προστέθηκαν το άρθρο 305 και οι αιτιολογικές σκέψεις 47 και 48.

Σχέδιο κανονισμού ROME I

Τον Δεκέμβριο του 2007, το Συμβούλιο και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο κατέληξαν σε πολιτική συμφωνία σχετικά με τον λεγόμενο κανονισμό Rome I, ο οποίος αφορά το εφαρμοστέο δίκαιο στις συμβατικές υποχρεώσεις. Το εν λόγω σχέδιο κανονισμού αναμένεται να εγκριθεί την άνοιξη του 2008. Προκειμένου να ληφθούν υπόψη αυτές οι πρόσφατες εξελίξεις, απαλείφθηκαν οι διατάξεις σχετικά με το εφαρμοστέο δίκαιο και τους όρους των συμβάσεων άμεσης ασφάλισης, στο κεφάλαιο Ι του τίτλου ΙΙ. Στο άρθρο 176, προστέθηκε παραπομπή στο σχέδιο κανονισμού Rome I, όπου αναφέρεται ότι τα κράτη μέλη που δεν υπόκεινται στον εν λόγω κανονισμό εφαρμόζουν τις διατάξεις του κανονισμού αυτού προκειμένου να προσδιορίσουν το εφαρμοστέο δίκαιο για τις ασφαλιστικές συμβάσεις που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 7 του κανονισμού. Προστέθηκε, επιπλέον, η αιτιολογική σκέψη 60.

Λοιπές αλλαγές

Επ’ ευκαιρία της σύνταξης τροποποιημένης πρότασης, συμπεριλήφθηκαν ορισμένες τεχνικές βελτιώσεις στην αναδιατύπωση, οι οποίες προτάθηκαν από τη Συμβουλευτική Ομάδα Εργασίας, που αποτελείται από τις αντίστοιχες νομικές υπηρεσίες του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου , του Συμβουλίου και της Επιτροπής, όπως προβλέπεται στην προαναφερόμενη Διοργανική Συμφωνία, προκειμένου να ληφθούν υπόψη οι αρχές της βελτίωσης της νομοθεσίας. Κατά συνέπεια, έχουν γίνει ορισμένες μικρές αλλαγές στις αιτιολογικές σκέψεις 29, 45, 51 και 76, καθώς και στα ακόλουθα άρθρα και παραρτήματα: 2, 6, 13, 14, 18, 23, 24, 26, 29, 32, 37, 39, 53, 61, 64, 66, 68, 69, 71, 73, 117, 137, 138, 139, 140, 141, 148, 150, 153, 154, 156, 157, 160, 162, 163, 164, 166, 173, 175, 177, 183, 188, 198, 200, 202, 204, 208, 214, 216, 236, 238, 239, 249, 262, 264, 273, 278, 281, 283, 289, 290, 291, 303, κείμενο μεταξύ των άρθρων 304 και 305, 306, 309, κείμενο στον τίτλο IV, παραρτήματα I, II, III και VII.

Τα ακόλουθα άρθρα και το εξής παράρτημα των καταργούμενων οδηγιών παραμένουν αμετάβλητα σε σύγκριση με το ισχύον νομικό καθεστώς: 3, 5, 9, 11, 12, 16, 19-22, 24-26, 32, 33, 56-57, 60, 62-65, 68, 69, 72, 145, 147, 149, 151, 152, 154, 155, 157-159, 166-169, 172-174, 177, 178-187, 189, 191-194, 196-207, 269-279, 281, 282, 284-297, 300-302, 305, 307, 309 και παράρτημα I.

Μέτρα εφαρμογησ

Η οδηγία αναθέτει αρμοδιότητες εφαρμογής στην Επιτροπή. Οι περιπτώσεις κατά τις οποίες ανατίθενται αρμοδιότητες εφαρμογής παρατίθενται συγκεκριμένα σε κάθε σχετικό άρθρο. Κατά την άσκηση των εν λόγω αρμοδιοτήτων εφαρμογής, η Επιτροπή επικουρείται από την επιτροπή Ευρωπαϊκών Εποπτικών Αρχών Ασφαλίσεων και Επαγγελματικών Συντάξεων, η οποία συστάθηκε με την απόφαση 2004/9/EΚ της Επιτροπής. Τα μέτρα που υποβάλλονται προς έγκριση από την Επιτροπή θα υπόκεινται στη διαδικασία της κανονιστικής επιτροπής ή στη διαδικασία αυστηρού ελέγχου της συμβουλευτικής επιτροπής, η οποία ορίζεται στο άρθρο 3 στο άρθρο 5α παράγραφοι 1 έως 4 και στο άρθρο 7 της απόφασης 1999/468/EΚ.

Τα μέτρα εφαρμογής θα χρησιμοποιηθούν για τον περαιτέρω προσδιορισμό των αρχών που ορίζονται στην συγκεκριμένη οδηγία, προκειμένου να ενισχυθεί η εναρμόνιση και η εποπτική σύγκλιση. Θα αναπτυχθούν βάσει εντολών της Επιτροπής προς την CEIOPS και θα αποτελούν αντικείμενο διαβουλεύσεων με τα ενδιαφερόμενα μέρη, καθώς και αξιολόγησης επιπτώσεων.

ê 2002/83/ΕΚ (προσαρμοσμένο)

2007/0143 (COD)

Τροποποιημένη πρόταση

ΟΔΗΓΙΑΣ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ

σχετικά με την ασφάλιση ζωής Ö σχετικά με την ανάληψη και την άσκηση δραστηριοτήτων ασφάλισης και αντασφάλισης Õ (ΦΕΡΕΓΓΥΟΤΗΤΑ II)

(Κείμενο που παρουσιάζει ενδιαφέρον για τον ΕΟΧ)

ΤΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ,

Έχοντας υπόψη:

τη συνθήκη για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, και ιδίως το άρθρο 47 παράγραφος 2 και το άρθρο 55,

την πρόταση της Επιτροπής[17],

τη γνώμη της Ευρωπαϊκής Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής[18],

Αφού ζητήθηκε η γνώμη της Επιτροπής των Περιφερειών[19],

Αποφασίζοντας σύμφωνα με τη διαδικασία του άρθρου 251 της Συνθήκης[20],

Εκτιμώντας τα ακόλουθα:

ò νέο

1. Πρόκειται να γίνουν ορισμένες σημαντικές αλλαγές στην πρώτη οδηγία 73/239/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 24ης Ιουλίου 1973, περί συντονισμού των νομοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων που αφορούν την ανάληψη δραστηριότητος πρωτασφαλίσεως, εκτός της ασφαλίσεως ζωής, και την άσκηση αυτής[21], στην οδηγία 78/473/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 30ής Μαΐου 1978 περί συντονισμού των νομοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων στον τομέα της κοινοτικής συνασφαλίσεως[22], στην οδηγία 87/344/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 22ας Ιουνίου 1987 για το συντονισμό των νομοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων σχετικά με την ασφάλιση νομικής προστασίας[23], στη δεύτερη οδηγία 88/357/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 22ας Ιουνίου 1988, για τον συντονισμό των νομοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων σχετικά με την πρωτασφάλιση, εκτός της ασφάλειας ζωής, και τη θέσπιση των διατάξεων που σκοπό έχουν να διευκολύνουν την πραγματική άσκηση της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών καθώς και για την τροποποίηση της οδηγίας 73/239/ΕΟΚ[24], στην οδηγία 92/49/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 18ης Ιουνίου 1992, για τον συντονισμό των νομοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων που αφορούν την πρωτασφάλιση, εκτός της ασφάλισης ζωής και για την τροποποίηση των οδηγιών 73/239/ΕΟΚ και 88/357/ΕΟΚ (τρίτη οδηγία για την πρωτασφάλιση εκτός της ασφάλειας ζωής)[25], στην οδηγία 98/78/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 27ης Οκτωβρίου 1998 σχετικά με τη συμπληρωματική εποπτεία ασφαλιστικών επιχειρήσεων στο πλαίσιο ενός ασφαλιστικού ομίλου[26], στην οδηγία 2001/17/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 19ης Μαρτίου 2001 για την εξυγίανση και την εκκαθάριση των ασφαλιστικών επιχειρήσεων[27], στην οδηγία 2002/83/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 5ης Νοεμβρίου 2002, σχετικά με την ασφάλιση ζωής [28], στην οδηγία 2005/68/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 16ης Νοεμβρίου 2005 σχετικά με τις αντασφαλίσεις και την τροποποίηση των οδηγιών 73/239/ΕΟΚ, 92/49/ΕΟΚ του Συμβουλίου, καθώς και των οδηγιών 98/78/ΕΚ και 2002/83/ΕΚ[29] και στην οδηγία 2007/44/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 5ης Σεπτεμβρίου 2007 , για τροποποίηση της οδηγίας 92/49/ΕΟΚ του Συμβουλίου και των οδηγιών 2002/83/ΕΚ, 2004/39/ΕΚ, 2005/68/ΕΚ και 2006/48/ΕΚ σχετικά με τους διαδικαστικούς κανόνες και τα κριτήρια αξιολόγησης για την προληπτική αξιολόγηση της απόκτησης και της αύξησης συμμετοχών στο μετοχικό κεφάλαιο οντοτήτων του χρηματοπιστωτικού τομέα[30]. Με την ευκαιρία της εισαγωγής νέων τροποποιήσεων και προκειμένου να δημιουργηθεί ένα νέο συνεκτικό σύνολο κανόνων στον τομέα αυτόν, οι παραπάνω οδηγίες θα πρέπει να αναδιατυπωθούν σε ένα ενιαίο κείμενο.

2. Για να διευκολυνθεί η ανάληψη και η άσκηση ασφαλιστικών και αντασφαλιστικών δραστηριοτήτων πρέπει να καταργηθούν οι σημαντικότερες διαφορές μεταξύ των εθνικών νομοθεσιών όσον αφορά τους κανόνες στους οποίους υπόκεινται οι ασφαλιστικές και οι αντασφαλιστικές επιχειρήσεις. Θα πρέπει συνεπώς να προβλεφθεί ένα νομικό πλαίσιο για την άσκηση ασφαλιστικών δραστηριοτήτων από τις ασφαλιστικές και τις αντασφαλιστικές επιχειρήσεις σε όλη την εσωτερική αγορά, το οποίο θα διευκολύνει την κάλυψη υποχρεώσεων και κινδύνων που βρίσκονται στην Κοινότητα από ασφαλιστικές και αντασφαλιστικές επιχειρήσεις που έχουν την έδρα τους στην Κοινότητα.

3. Για λόγους ομαλής λειτουργίας της εσωτερικής αγοράς, θα πρέπει να θεσπιστούν συντονισμένοι κανόνες σχετικά με την εποπτεία των ασφαλιστικών ομίλων ενώ, για την προστασία των πιστωτών, θα πρέπει να θεσπιστούν κανόνες σχετικά με τις διαδικασίες εξυγίανσης και εκκαθάρισης των ασφαλιστικών επιχειρήσεων.

4. Ενδείκνυται να εξαιρεθούν από το καθεστώς το οποίο θεσπίζει η παρούσα οδηγία ορισμένες επιχειρήσεις οι οποίες παρέχουν υπηρεσίες ασφάλισης, λόγω του μεγέθους, του νομικού καθεστώτος ή της φύσης τους – επειδή συνδέονται στενά με δημόσια συστήματα ασφάλισης – ή των συγκεκριμένων υπηρεσιών που παρέχουν. Επιπλέον, είναι σκόπιμο να εξαιρεθούν ορισμένοι οργανισμοί σε πολλά κράτη μέλη, των οποίων η δραστηριότητα καλύπτει έναν πολύ συγκεκριμένο τομέα και περιορίζεται εκ του νόμου σε ορισμένη περιοχή ή σε συγκεκριμένα πρόσωπα.

5. Η οδηγία 72/166/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 24ης Απριλίου 1972 περί εναρμονίσεως των νομοθεσιών των κρατών μελών των σχετικών με την ασφάλιση της αστικής ευθύνης που προκύπτει από την κυκλοφορία αυτοκινήτων οχημάτων και με τον έλεγχο της υποχρεώσεως προς ασφάλιση της ευθύνης αυτής[31], η έβδομη οδηγία 83/349/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 13ης Ιουνίου 1983 βασιζόμενη στο άρθρο 54 παράγραφος 3 περίπτωση ζ) της συνθήκης για τους ενοποιημένους λογαριασμούς [32], η δεύτερη οδηγία 84/5/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 30ής Δεκεμβρίου 1983 για την προσέγγιση των νομοθεσιών των κρατών μελών των σχετικών με την ασφάλιση της αστικής ευθύνης που προκύπτει από την κυκλοφορία αυτοκινήτων οχημάτων[33], η οδηγία 2004/39/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 21ης Απριλίου 2004, για τις αγορές χρηματοπιστωτικών μέσων, για την τροποποίηση των οδηγιών 85/611/ΕΟΚ και 93/6/ΕΟΚ του Συμβουλίου και της οδηγίας 2000/12/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου και για την κατάργηση της οδηγίας 93/22/ΕΟΚ του Συμβουλίου[34] και η οδηγία 2006/48/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 14ης Ιουνίου 2006 σχετικά με την ανάληψη και την άσκηση δραστηριότητας πιστωτικών ιδρυμάτων[35] θεσπίζουν γενικούς κανόνες στους τομείς των λογαριασμών, της ευθύνης από ασφάλιση αυτοκινήτων οχημάτων, των χρηματοπιστωτικών μέσων και των πιστωτικών ιδρυμάτων και προβλέπουν ορισμούς εννοιών στους τομείς αυτούς. Ενδείκνυται ορισμένοι από τους ορισμούς αυτούς να εφαρμόζονται για τους σκοπούς της παρούσας οδηγίας.

6. H ανάληψη δραστηριότητας ασφάλισης ή αντασφάλισης πρέπει να υπόκειται σε προηγούμενη άδεια. Συνεπώς, είναι απαραίτητο να θεσπιστούν οι όροι και η διαδικασία χορήγησης ή τυχόν άρνησης της άδειας αυτής.

7. Λαμβανομένου υπόψη ότι η παρούσα οδηγία αποτελεί ουσιώδες μέσο για την εγκαθίδρυση της εσωτερικής αγοράς, θα πρέπει να επιτραπεί στις ασφαλιστικές και αντασφαλιστικές επιχειρήσεις που έχουν λάβει άδεια λειτουργίας στο κράτος μέλος καταγωγής τους να ασκούν σε όλη την Κοινότητα ορισμένες ή όλες τις δραστηριότητές τους είτε ιδρύοντας υποκαταστήματα είτε υπό καθεστώς παροχής υπηρεσιών. Συνεπώς, ενδείκνυται να επιτευχθεί η αναγκαία και επαρκής εναρμόνιση για την αμοιβαία αναγνώριση των αδειών και των συστημάτων εποπτείας, ούτως ώστε να επιτραπεί η χορήγηση ενιαίας άδειας με ισχύ σε όλη την Κοινότητα και η εφαρμογή της αρχής της εποπτείας στο κράτος μέλος καταγωγής.

8. Η οδηγία 2000/26/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 16ης Μαΐου 2000, για την προσέγγιση των νομοθεσιών των κρατών μελών σχετικά με την ασφάλιση της αστικής ευθύνης που προκύπτει από την κυκλοφορία αυτοκινήτων οχημάτων και για την τροποποίηση των οδηγιών 73/239/ΕΟΚ και 88/357/ΕΟΚ του Συμβουλίου (τέταρτη οδηγία ασφάλισης αυτοκινήτων)[36] θεσπίζει κανόνες σχετικά με το διορισμό αντιπροσώπων για το διακανονισμό των ζημιών. Οι κανόνες αυτοί ενδείκνυται να εφαρμόζονται για τους σκοπούς της παρούσας οδηγίας.

9. Οι αντασφαλιστικές επιχειρήσεις πρέπει να περιορίζουν το αντικείμενό τους στις αντασφαλιστικές και συναφείς δραστηριότητες. Η απαίτηση αυτή είναι δυνατόν να επιτρέπει σε μια αντασφαλιστική επιχείρηση να ασκεί δραστηριότητες όπως παροχή στατιστικών ή αναλογιστικών συμβουλών, ανάλυση κινδύνων ή έρευνα για τους πελάτες της. Είναι επίσης δυνατόν να ασκεί δραστηριότητες εταιρείας χαρτοφυλακίου, καθώς και δραστηριότητες στον χρηματοπιστωτικό τομέα, κατά την έννοια του άρθρου 2 σημείο 8 της οδηγίας 2002/87/EΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 16ης Δεκεμβρίου 2002, σχετικά με τη συμπληρωματική εποπτεία πιστωτικών ιδρυμάτων, ασφαλιστικών επιχειρήσεων και επιχειρήσεων επενδύσεων χρηματοπιστωτικού ομίλου ετερογενών δραστηριοτήτων και την τροποποίηση των οδηγιών 73/239/ΕΟΚ, 79/267/ΕΟΚ, 92/49/ΕΟΚ, 92/96/ΕΟΚ, 93/6/ΕΟΚ και 93/22/ΕΟΚ του Συμβουλίου, καθώς και των οδηγιών 98/78/ΕΚ και 2000/12/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου[37]. Εν πάση περιπτώσει, η απαίτηση αυτή δεν επιτρέπει την άσκηση μη συναφών τραπεζικών και χρηματοπιστωτικών δραστηριοτήτων.

10. Απαραίτητη προϋπόθεση για την προστασία των αντισυμβαλλομένων είναι να υπόκεινται οι ασφαλιστικές και αντασφαλιστικές επιχειρήσεις σε αποτελεσματικές απαιτήσεις φερεγγυότητας. Ενόψει των εξελίξεων της αγοράς, το ισχύον καθεστώς δεν είναι πλέον κατάλληλο. Συνεπώς, είναι απαραίτητο να θεσπιστεί ένα νέο ρυθμιστικό πλαίσιο.

11. Σύμφωνα με τις πλέον πρόσφατες εξελίξεις όσον αφορά τη διαχείριση κινδύνου στο πλαίσιο της Διεθνούς Ένωσης Ασφαλιστικών Εποπτών, του Συμβουλίου για τα Διεθνή Πρότυπα Χρηματοοικονομικής Πληροφόρησης και της Διεθνούς Αναλογιστικής Ένωσης, καθώς και με τις πρόσφατες εξελίξεις σε άλλους χρηματοπιστωτικούς τομείς, θα πρέπει να υιοθετηθεί μια προσέγγιση βασισμένη στον κίνδυνο, η οποία θα παρέχει κίνητρα για την κατάλληλη μέτρηση και διαχείριση των κινδύνων από τις ασφαλιστικές και αντασφαλιστικές επιχειρήσεις. Θα πρέπει να αυξηθεί η εναρμόνιση και να θεσπιστούν ειδικοί κανόνες για την αποτίμηση του ενεργητικού και των υποχρεώσεων, συμπεριλαμβανομένων των τεχνικών προβλέψεων.

12. Το νέο καθεστώς φερεγγυότητας δεν θα πρέπει να είναι υπερβολικά επαχθές για τις μικρομεσαίες ασφαλιστικές επιχειρήσεις.

13. Ο κύριος στόχος της ρύθμισης και της εποπτείας του ασφαλιστικού και αντασφαλιστικού κλάδου είναι η κατάλληλη προστασία των αντισυμβαλλομένων. Η χρηματοπιστωτική σταθερότητα και η παγίωση δίκαιων και σταθερών αγορών αποτελούν περαιτέρω στόχους της ρύθμισης και της εποπτείας του ασφαλιστικού και αντασφαλιστικού κλάδου οι οποίοι πρέπει να λαμβάνονται υπόψη, χωρίς όμως να υπονομεύουν τον κύριο στόχο.

14. Οι αρμόδιες αρχές των κρατών μελών θα πρέπει συνεπώς να διαθέτουν όλα τα μέσα εποπτείας που είναι αναγκαία για να εξασφαλίζεται η ομαλή άσκηση των δραστηριοτήτων των ασφαλιστικών και αντασφαλιστικών επιχειρήσεων στο σύνολο της Κοινότητας, υπό καθεστώς είτε ελεύθερης εγκατάστασης είτε ελεύθερης παροχής υπηρεσιών. Προκειμένου να εξασφαλιστεί η αποτελεσματικότητα της εποπτείας, όλες οι ενέργειες των αρμόδιων αρχών πρέπει να είναι ανάλογες με τη φύση και την πολυπλοκότητα των κινδύνων που είναι σύμφυτοι με τις ασφαλιστικές ή αντασφαλιστικές επιχειρήσεις, ανεξάρτητα από τη σημασία της συγκεκριμένης επιχείρησης για τη συνολική χρηματοπιστωτική σταθερότητα της αγοράς.

15. Οι αρμόδιες αρχές πρέπει να είναι σε θέση να λαμβάνουν από τις ασφαλιστικές και αντασφαλιστικές επιχειρήσεις τις πληροφορίες που είναι απαραίτητες για την άσκηση εποπτείας.

16. Οι αρμόδιες αρχές του κράτους μέλους καταγωγής θα πρέπει να είναι υπεύθυνες για την εποπτεία της οικονομικής ευρωστίας των ασφαλιστικών και αντασφαλιστικών επιχειρήσεων. Προς το σκοπό αυτό, θα πρέπει να προβαίνουν σε τακτικές αξιολογήσεις και εκτιμήσεις.

17. Το σημείο εκκίνησης για την καταλληλότητα των ποσοτικών απαιτήσεων είναι η απαίτηση κεφαλαίου φερεγγυότητας. Συνεπώς, οι αρμόδιες αρχές θα πρέπει να επιβάλλουν κεφαλαιακή προσαύξηση της απαίτησης κεφαλαίου φερεγγυότητας μόνο σε αυστηρά καθοριζόμενες εξαιρετικές περιπτώσεις, κατόπιν της διαδικασίας εποπτικής αξιολόγησης. Ο τυποποιημένος μαθηματικός τύπος για την απαίτηση κεφαλαίου φερεγγυότητας έχει οριστεί έτσι ώστε να αντικατοπτρίζει το προφίλ κινδύνου των περισσότερων ασφαλιστικών και αντασφαλιστικών επιχειρήσεων. Εντούτοις, σε ορισμένες περιπτώσεις, η τυποποιημένη προσέγγιση δεν αντικατοπτρίζει ικανοποιητικά το πολύ συγκεκριμένο προφίλ κινδύνου μιας επιχείρησης. Αν η απόκλιση από το προφίλ κινδύνου επιχείρησης είναι σημαντική και η ανάπτυξη ενός τμηματικού ή πλήρους εσωτερικού μοντέλου είναι αναποτελεσματική, η κεφαλαιακή προσαύξηση μπορεί να αποκτήσει μόνιμο χαρακτήρα. Σε περίπτωση ουσιαστικών ελλείψεων του πλήρους ή τμηματικού εσωτερικού μοντέλου ή ουσιαστικών αστοχιών διακυβέρνησης, οι αρμόδιες αρχές θα πρέπει να εξασφαλίζουν ότι η οικεία επιχείρηση καταβάλλει κάθε δυνατή προσπάθεια προκειμένου να διορθώσει τις ελλείψεις που οδήγησαν στην επιβολή κεφαλαιακής προσαύξησης.

18. Ορισμένοι κίνδυνοι μπορούν να αντιμετωπιστούν κατάλληλα μόνο μέσω απαιτήσεων σχετικών με τη διακυβέρνηση και όχι μέσω των ποσοτικών απαιτήσεων τις οποίες αντικατοπτρίζει η απαίτηση κεφαλαίου φερεγγυότητας. Συνεπώς, απαιτείται αποτελεσματικό σύστημα διακυβέρνησης για τη χρηστή διαχείριση της ασφαλιστικής επιχείρησης και για το σύστημα εποπτείας.

19. Όλες οι ασφαλιστικές και αντασφαλιστικές επιχειρήσεις θα πρέπει να ακολουθούν, ως αναπόσπαστο μέρος της επιχειρηματικής στρατηγικής τους, πρακτική τακτικής αξιολόγησης των συνολικών αναγκών τους από άποψη φερεγγυότητας ενόψει του ειδικού προφίλ κινδύνου τους. Τα αποτελέσματα κάθε αξιολόγησης θα πρέπει να γνωστοποιούνται στην αρμόδια αρχή στο πλαίσιο των πληροφοριών που παρέχονται για τους σκοπούς της εποπτείας.

20. Προκειμένου να εξασφαλιστεί η αποτελεσματική εποπτεία των δραστηριοτήτων που ανατίθενται υπεργολαβικώς, είναι ουσιώδες οι αρμόδιες αρχές για την άσκηση εποπτείας της αναθέτουσας ασφαλιστικής ή αντασφαλιστικής επιχείρησης να έχουν πρόσβαση σε όλα τα συναφή στοιχεία τα οποία διαθέτει ο υπεργολάβος, ανεξαρτήτως του αν ο υπεργολάβος είναι ρυθμιζόμενη ή μη ρυθμιζόμενη οντότητα, καθώς και δικαίωμα διενέργειας επιτόπιων ελέγχων. Προκειμένου να ληφθούν υπόψη οι εξελίξεις της αγοράς και να εξασφαλιστεί ότι συνεχίζουν να πληρούνται οι προϋποθέσεις για την υπεργολαβική ανάθεση, οι αρμόδιες αρχές θα πρέπει να ενημερώνονται πριν από την υπεργολαβική ανάθεση σημαντικών δραστηριοτήτων. Οι απαιτήσεις αυτές λαμβάνουν υπόψη τις εργασίες του Κοινού Φόρουμ και είναι σύμφωνες με τους ισχύοντες κανόνες και πρακτικές του τραπεζικού κλάδου, καθώς και με την οδηγία για τις αγορές χρηματοπιστωτικών μέσων και την εφαρμογή της στα πιστωτικά ιδρύματα.

21. Προκειμένου να εξασφαλιστεί η διαφάνεια, οι ασφαλιστικές και αντασφαλιστικές επιχειρήσεις θα πρέπει να γνωστοποιούν, τουλάχιστον κατ’ έτος, ουσιώδεις πληροφορίες όσον αφορά τη φερεγγυότητα και τη χρηματοπιστωτική κατάστασή τους. Οι επιχειρήσεις θα πρέπει να έχουν τη δυνατότητα να γνωστοποιούν συμπληρωματικές πληροφορίες σε εθελοντική βάση.

22. Θα πρέπει να προβλεφθεί η ανταλλαγή πληροφοριών μεταξύ των αρμόδιων αρχών και των αρχών ή οργάνων που, ως εκ των καθηκόντων τους, συμβάλλουν στην ενίσχυση της σταθερότητας του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Ως εκ τούτου, είναι αναγκαίο να προσδιορισθούν οι όροι υπό τους οποίους θα επιτρέπονται οι ως άνω ανταλλαγές πληροφοριών. Περαιτέρω, οσάκις προβλέπεται ότι οι πληροφορίες δεν αποκαλύπτονται χωρίς τη ρητή συγκατάθεση των αρμόδιων αρχών, οι αρχές αυτές μπορούν, εφόσον ενδείκνυται, να εξαρτήσουν τη συγκατάθεσή τους από την τήρηση αυστηρών όρων.

23. Είναι απαραίτητο να προωθηθεί η εποπτική σύγκλιση, όσον αφορά όχι μόνον τα εποπτικά εργαλεία, αλλά και τις εποπτικές πρακτικές. Η επιτροπή ευρωπαϊκών εποπτικών αρχών ασφαλίσεων και επαγγελματικών συντάξεων, η οποία συστήθηκε με την απόφαση 2004/6/ΕΚ της Επιτροπής[38], θα πρέπει να διαδραματίσει ουσιαστικό ρόλο στο ζήτημα αυτό και να υποβάλλει τακτικές εκθέσεις όσον αφορά την πρόοδο που σημειώνεται.

24. Προκειμένου να περιοριστεί η διοικητική επιβάρυνση και να αποφευχθεί η αλληλεπικάλυψη αρμοδιοτήτων, οι εποπτικές αρχές και οι εθνικές στατιστικές αρχές θα πρέπει να συνεργάζονται και να ανταλλάσσουν πληροφορίες.

25. Για την ενίσχυση της εποπτείας των ασφαλιστικών και των αντασφαλιστικών επιχειρήσεων και την προστασία των αντισυμβαλλομένων τους, θα πρέπει να προβλεφθεί ότι οι ελεγκτές, κατά την έννοια της οδηγίας 2006/43/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 17ης Μαΐου 2006 για τους υποχρεωτικούς ελέγχους των ετήσιων και των ενοποιημένων λογαριασμών, για την τροποποίηση των οδηγιών 78/660/ΕΟΚ και 83/349/ΕΟΚ του Συμβουλίου και για την κατάργηση της οδηγίας 84/253/ΕΟΚ του Συμβουλίου[39] οφείλουν να ενημερώνουν ταχέως τις αρμόδιες αρχές για γεγονότα τα οποία είναι ικανά να επηρεάσουν σοβαρά την οικονομική κατάσταση ή τη διοικητική οργάνωση ασφαλιστικής ή αντασφαλιστικής επιχείρησης.

26. Οι ασφαλιστικές επιχειρήσεις που εφαρμόζουν τη σώρευση ασφάλισης κλάδου ζωής και ζημιών θα πρέπει να υιοθετούν ξεχωριστή διαχείριση για κάθε μια από τις δραστηριότητές τους, ώστε να διασφαλίζονται τα συμφέροντα των αντισυμβαλλομένων στον κλάδο ζωής. Οι επιχειρήσεις αυτές θα πρέπει ιδίως να υπόκεινται στις ίδιες κεφαλαιακές απαιτήσεις οι οποίες ισχύουν για αντίστοιχο ασφαλιστικό όμιλο αποτελούμενο από επιχείρηση κλάδου ζωής και επιχείρηση κλάδου ζημιών, λαμβανομένης υπόψη της αυξημένης μεταβιβασιμότητας κεφαλαίων στην περίπτωση πολυκλαδικών ασφαλιστικών επιχειρήσεων.

27. Η εκτίμηση της χρηματοοικονομικής κατάστασης των ασφαλιστικών και αντασφαλιστικών επιχειρήσεων θα πρέπει να βασίζεται σε υγιείς οικονομικές αρχές και να χρησιμοποιεί κατά τον καλύτερο δυνατό τρόπο τις πληροφορίες που παρέχουν οι χρηματαγορές, καθώς και τα γενικά διαθέσιμα στοιχεία για τους ασφαλιστικούς τεχνικούς κινδύνους.

28. Οι κανόνες αξιολόγησης για τους σκοπούς της εποπτείας θα πρέπει, κατά το δυνατόν, να είναι συμβατοί με τις διεθνείς εξελίξεις όσον αφορά τους λογαριασμούς, ούτως ώστε να περιορίζεται η διοικητική επιβάρυνση των ασφαλιστικών ή αντασφαλιστικών επιχειρήσεων.

29. Σύμφωνα με την προσέγγιση αυτή, οι κεφαλαιακές απαιτήσεις θα πρέπει να καλύπτονται με στοιχεία ιδίων κεφαλαίων, εντός ή εκτός ισολογισμού. Δεδομένου ότι όλοι οι χρηματοπιστωτικοί πόροι δεν επιτρέπουν πλήρη απορρόφηση ζημιών σε περίπτωση εκκαθάρισης ή διαρκών προβλημάτων, τα στοιχεία ιδίων κεφαλαίων θα πρέπει να ταξινομούνται βάσει κριτηρίων ποιότητας και το επιλέξιμο ποσό ιδίων κεφαλαίων για την κάλυψη των κεφαλαιακών απαιτήσεων να περιορίζεται ανάλογα. Τα όρια των στοιχείων ιδίων κεφαλαίων θα πρέπει να εφαρμόζονται μόνο για τον προσδιορισμό της διαβάθμισης των ασφαλιστικών και αντασφαλιστικών επιχειρήσεων από άποψη φερεγγυότητας και δεν θα πρέπει να περιορίζουν περαιτέρω την ελευθερία των επιχειρήσεων αυτών όσον αφορά τη διαχείριση των εσωτερικών κεφαλαίων τους.

30. Για να μπορούν οι ασφαλιστικές και αντασφαλιστικές επιχειρήσεις να ανταποκρίνονται στις υποχρεώσεις τους έναντι των αντισυμβαλλομένων και των δικαιούχων τους, τα κράτη μέλη θα πρέπει να απαιτούν από αυτές να συνιστούν επαρκείς τεχνικές προβλέψεις. Ο υπολογισμός των προβλέψεων αυτών θα πρέπει να είναι εναρμονισμένος σε ολόκληρη την Κοινότητα, ώστε να επιτυγχάνεται μεγαλύτερη συγκρισιμότητα και διαφάνεια.

31. Ο υπολογισμός των τεχνικών προβλέψεων θα πρέπει να είναι σύμφωνος με την αποτίμηση των στοιχείων ενεργητικού και των υποχρεώσεων, με τις εξελίξεις της αγοράς και με τις διεθνείς εξελίξεις όσον αφορά τους λογαριασμούς και την εποπτεία.

32. Το ύψος των τεχνικών προβλέψεων θα πρέπει να αντικατοπτρίζει τα χαρακτηριστικά του οικείου ασφαλιστικού χαρτοφυλακίου. Συνεπώς, οι πληροφορίες που αφορούν τη συγκεκριμένη επιχείρηση μπορούν να χρησιμοποιούνται για τον υπολογισμό των τεχνικών προβλέψεων μόνο στο βαθμό κατά τον οποίο επιτρέπουν στις ασφαλιστικές και αντασφαλιστικές επιχειρήσεις να αντικατοπτρίζουν πιστότερα τα χαρακτηριστικά του οικείου ασφαλιστικού χαρτοφυλακίου.

33. Είναι απαραίτητο η αναμενόμενη παρούσα αξία των ασφαλιστικών υποχρεώσεων να υπολογίζεται βάσει τρεχουσών και αξιόπιστων πληροφοριών και ρεαλιστικών βάσεων υπολογισμού, λαμβανομένων υπόψη των χρηματοπιστωτικών εγγυήσεων και δικαιωμάτων προαιρέσεως των ασφαλιστικών ή αντασφαλιστικών συμβάσεων, προκειμένου να επιτυγχάνεται η οικονομική αποτίμηση των ασφαλιστικών ή αντασφαλιστικών υποχρεώσεων. Θα πρέπει να απαιτείται η χρησιμοποίηση αποτελεσματικών και εναρμονισμένων αναλογιστικών τεχνικών.

34. Θα πρέπει να προβλέπονται απλουστευμένες προσεγγίσεις για τον υπολογισμό των τεχνικών προβλέψεων, αντίστοιχες προς την ειδική κατάσταση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων.

35. Το καθεστώς εποπτείας θα πρέπει να περιλαμβάνει μια απαίτηση ευαισθησίας κινδύνου, η οποία θα βασίζεται σε μελλοντικό υπολογισμό, προκειμένου να εξασφαλίζεται η ακριβής και έγκαιρη παρέμβαση των αρμόδιων αρχών (απαίτηση κεφαλαίου φερεγγυότητας) και ένα ελάχιστο επίπεδο ασφάλειας κάτω από το οποίο δεν θα πρέπει να μειώνονται οι χρηματοπιστωτικοί πόροι (ελάχιστη κεφαλαιακή απαίτηση). Και οι δύο αυτές κεφαλαιακές απαιτήσεις θα πρέπει να εναρμονιστούν σε όλη την Κοινότητα, προκειμένου να επιτευχθεί ομοιόμορφο επίπεδο προστασίας των αντισυμβαλλομένων.

36. Η απαίτηση κεφαλαίου φερεγγυότητας θα πρέπει να αντικατοπτρίζει ένα επίπεδο επιλέξιμων ίδιων κεφαλαίων που να επιτρέπει στις ασφαλιστικές και αντασφαλιστικές επιχειρήσεις να απορροφούν σημαντικές ζημίες και να παρέχει την εύλογη βεβαιότητα στους αντισυμβαλλομένους και τους δικαιούχους ότι οι πληρωμές θα γίνονται εμπρόθεσμα.

37. Προκειμένου να προωθηθεί η χρηστή διαχείριση κινδύνου και να ευθυγραμμιστούν οι ρυθμιστικές κεφαλαιακές απαιτήσεις με τις πρακτικές της βιομηχανίας, η απαίτηση κεφαλαίου φερεγγυότητας θα πρέπει να οριστεί ως το οικονομικό κεφάλαιο το οποίο πρέπει να διαθέτουν οι ασφαλιστικές και αντασφαλιστικές επιχειρήσεις ώστε να εξασφαλίζεται ότι η πτώχευση θα επέρχεται το λιγότερο κάθε 200 έτη. Το οικονομικό αυτό κεφάλαιο θα πρέπει να υπολογίζεται βάσει του πραγματικού προφίλ κινδύνου των εν λόγω επιχειρήσεων, λαμβανομένων υπόψη των επιπτώσεων πιθανών τεχνικών μείωσης του κινδύνου, καθώς και των επιπτώσεων της διαφοροποίησης.

38. Θα πρέπει να προβλεφθεί η κατάρτιση ενός τυποποιημένου μαθηματικού τύπου για τον υπολογισμό της απαίτησης περιθωρίου φερεγγυότητας, η οποία θα επιτρέπει σε όλες τις ασφαλιστικές και αντασφαλιστικές επιχειρήσεις να εκτιμούν το οικονομικό κεφάλαιό τους. Η δομή του τυποποιημένου μαθηματικού τύπου θα πρέπει να ακολουθεί σπονδυλωτή προσέγγιση, πράγμα που σημαίνει ότι, σε πρώτη φάση, θα πρέπει να εκτιμάται η μεμονωμένη έκθεση σε κάθε κατηγορία κινδύνου και, σε δεύτερη φάση, τα αποτελέσματα αυτά να αθροίζονται. Αν η χρησιμοποίηση παραμέτρων που αφορούν αποκλειστικά τη συγκεκριμένη επιχείρηση επιτρέπει την πιστότερη απεικόνιση του πραγματικού προφίλ ασφαλιστικού κινδύνου, θα πρέπει να επιτρέπεται, υπό την προϋπόθεση ότι οι παράμετροι αυτές λαμβάνονται με χρησιμοποίηση τυποποιημένης μεθοδολογίας.

39. Θα πρέπει να προβλέπονται απλουστευμένες προσεγγίσεις για τον υπολογισμό της απαίτησης κεφαλαίου φερεγγυότητας σύμφωνα με τον τυποποιημένο μαθηματικό τύπο, αντίστοιχες προς την ειδική κατάσταση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων.

40. Σύμφωνα με τη βασισμένη στον κίνδυνο προσέγγιση για την απαίτηση κεφαλαίου φερεγγυότητας, θα πρέπει να επιτρέπεται, σε συγκεκριμένες περιπτώσεις, η χρησιμοποίηση τμηματικών ή πλήρων εσωτερικών μοντέλων για τον υπολογισμό της απαίτησης αυτής, αντί του τυποποιημένου μαθηματικού τύπου. Προκειμένου να εξασφαλιστεί ισότιμο επίπεδο προστασίας των αντισυμβαλλομένων και των δικαιούχων, τα εσωτερικά αυτά μοντέλα θα πρέπει να υπόκεινται σε προηγούμενη έγκριση των εποπτικών αρχών βάσει εναρμονισμών διαδικασιών και προδιαγραφών.

41. Κατ’ αρχήν, η νέα, βασισμένη στον κίνδυνο, προσέγγιση δεν περιλαμβάνει την έννοια των ποσοτικών επενδυτικών ορίων και των κριτηρίων επιλεξιμότητας των στοιχείων ενεργητικού. Εντούτοις, θα πρέπει να επιτρέπεται η θέσπιση ποσοτικών επενδυτικών ορίων και των κριτηρίων επιλεξιμότητας των στοιχείων ενεργητικού προκειμένου να αντιμετωπίζονται κίνδυνοι που δεν καλύπτονται επαρκώς από τμήματα του τυποποιημένου μαθηματικού τύπου.

42. Αν το ποσό των επιλέξιμων βασικών ιδίων κεφαλαίων μειωθεί κάτω της ελάχιστης κεφαλαιακής απαίτησης, η άδεια των ασφαλιστικών και αντασφαλιστικών επιχειρήσεων θα πρέπει να ανακαλείται, εφόσον οι επιχειρήσεις δεν είναι σε θέση να αποκαταστήσουν το ποσό των βασικών ιδίων κεφαλαίων στο επίπεδο της ελάχιστης κεφαλαιακής απαίτησης εντός σύντομου χρονικού διαστήματος.

43. Είναι απαραίτητο η ελάχιστη κεφαλαιακή απαίτηση να υπολογίζεται σύμφωνα με απλό μαθηματικό τύπο, βάσει στοιχείων τα οποία θα μπορούν να ελέγχονται.

44. Οι ασφαλιστικές και αντασφαλιστικές επιχειρήσεις θα πρέπει να διαθέτουν στοιχεία ενεργητικού ποιότητας τέτοιας που να καλύπτει τις συνολικές χρηματοπιστωτικές ανάγκες τους. Η διαχείριση των επενδύσεων των ασφαλιστικών και αντασφαλιστικών επιχειρήσεων θα πρέπει να είναι σύμφωνη με την «αρχή της συνετής διαχείρισης».

45. Τα κράτη μέλη δεν πρέπει να απαιτούν από τις ασφαλιστικές και τις αντασφαλιστικές επιχειρήσεις να επενδύουν τα περιουσιακά τους στοιχεία σε συγκεκριμένες κατηγορίες ενεργητικού, δεδομένου ότι αυτού του είδους οι απαιτήσεις ενδέχεται να μην συμβιβάζονται με τα μέτρα ελευθέρωσης των κινήσεων κεφαλαίων που προβλέπεται στο άρθρο 56 της Συνθήκης.

46. Είναι αναγκαίο να απαγορευθούν διατάξεις που επιτρέπουν στα κράτη μέλη να απαιτούν την ενεχυρίαση περιουσιακών στοιχείων για την κάλυψη των τεχνικών προβλέψεων ασφαλιστικής ή αντασφαλιστικής επιχείρησης, όποια μορφή κι αν έχουν αυτές οι απαιτήσεις, όταν ο ασφαλιστής αντασφαλίζεται από ασφαλιστική ή αντασφαλιστική επιχείρηση που έχει λάβει άδεια δυνάμει της παρούσας οδηγίας, ή από επιχείρηση τρίτης χώρας, το καθεστώς εποπτείας της οποίας θεωρείται ισοδύναμο.

47. Το νομικό πλαίσιο δεν έχει προβλέψει ακόμη λεπτομερή κριτήρια για την προληπτική αξιολόγηση προτεινόμενης απόκτησης συμμετοχής, ούτε διαδικασία για την εφαρμογή τους. Απαιτείται διευκρίνιση των κριτηρίων και της διαδικασίας προληπτικής αξιολόγησης για την παροχή της αναγκαίας ασφάλειας δικαίου, σαφήνειας και προβλεψιμότητας όσον αφορά τη διαδικασία αξιολόγησης, καθώς και τα αποτελέσματά της. Τα εν λόγω κριτήρια και διαδικασίες έχουν εισαχθεί με την οδηγία 2007/44/ΕΚ. Όσον αφορά την ασφάλιση και την αντασφάλιση, οι διατάξεις αυτές πρέπει, ως εκ τούτου, να κωδικοποιηθούν και να ενσωματωθούν στην παρούσα οδηγία.

48. Η επίτευξη της μέγιστης δυνατής εναρμόνισης των εν λόγω διαδικασιών και προληπτικών αξιολογήσεων σε ολόκληρη την Κοινότητα είναι συνεπώς πολύ σημαντική. Ωστόσο, οι διατάξεις για τις ειδικές συμμετοχές δεν πρέπει να εμποδίζουν τα κράτη μέλη να επιβάλλουν την ενημέρωση των αρμοδίων αρχών για αποκτήσεις συμμετοχών κάτω των ελάχιστων ορίων, εφόσον το κράτος μέλος δεν επιβάλλει για τον σκοπό αυτό περισσότερα του ενός πρόσθετα όρια κάτω του 10%. Ούτε πρέπει να εμποδίζει τις αρμόδιες αρχές να παρέχουν γενικές κατευθύνσεις για τις περιπτώσεις κατά τις οποίες θα πρέπει να θεωρείται ότι οι συμμετοχές αυτές οδηγούν σε σημαντική επιρροή.

49. Ενόψει της αυξημένης κινητικότητας των ευρωπαίων πολιτών, η ασφάλιση αστικής ευθύνης από την κυκλοφορία αυτοκινήτων οχημάτων παρέχεται όλο και περισσότερο σε διασυνοριακή βάση. Προκειμένου να εξασφαλιστεί η συνεχιζόμενη ομαλή λειτουργία του συστήματος πράσινης κάρτας και των συμφωνιών μεταξύ των εθνικών γραφείων ασφαλίσεως αυτοκινήτων, ενδείκνυται να μπορούν τα κράτη μέλη να απαιτούν από τις ασφαλιστικές επιχειρήσεις που παρέχουν ασφάλιση αστικής ευθύνης από την κυκλοφορία αυτοκινήτων οχημάτων στο έδαφός τους μέσω παροχής υπηρεσιών να ενταχθούν και να συμμετάσχουν στη χρηματοδότηση του εθνικού γραφείου, καθώς και του εγγυητικού ταμείου που δημιουργείται σε κάθε κράτος μέλος. Το κράτος μέλος παροχής της υπηρεσίας θα πρέπει να απαιτεί από τις επιχειρήσεις που παρέχουν υπηρεσίες ασφάλισης αστικής ευθύνης από την κυκλοφορία αυτοκινήτων οχημάτων να διορίζουν αντιπρόσωπο στο έδαφός του, ο οποίος θα συγκεντρώνει όλες τις αναγκαίες πληροφορίες σχετικά με αξιώσεις και θα εκπροσωπεί την ασφαλιστική επιχείρηση.

50. Στο πλαίσιο της εσωτερικής αγοράς, η δυνατότητα πρόσβασης στο ευρύτερο δυνατό φάσμα ασφαλιστικών προϊόντων στην Κοινότητα αποβαίνει προς το συμφέρον των αντισυμβαλλομένων. Εναπόκειται στο κράτος μέλος της υποχρέωσης ή στο κράτος μέλος όπου βρίσκεται ο κίνδυνος να μεριμνά, ώστε να μην υπάρχει στο έδαφός του κανένα εμπόδιο για την εμπορία όλων των ασφαλιστικών προϊόντων που προσφέρονται στην Κοινότητα, εφόσον η εμπορία των προϊόντων αυτών δεν αντιβαίνει στις διατάξεις περί προστασίας του γενικού συμφέροντος που ισχύουν στο εν λόγω κράτος μέλος και στο μέτρο που το γενικό συμφέρον δεν διασφαλίζεται από τους κανόνες του κράτους μέλους καταγωγής.

51. Πρέπει να προβλεφθεί ένα καθεστώς κυρώσεων που θα εφαρμόζεται στην περίπτωση κατά την οποία, στο κράτος μέλος της υποχρέωσης ή στο κράτος μέλος όπου βρίσκεται ο κίνδυνος, μια ασφαλιστική επιχείρηση δεν συμμορφώνεται προς διατάξεις για την προστασία του κοινού συμφέροντος.

52. Σε μια εσωτερική αγορά στον τομέα των ασφαλίσεων, οι καταναλωτές διαθέτουν μεγαλύτερο πεδίο επιλογής και μεγαλύτερη ποικιλία συμβάσεων. Για να επωφεληθούν πλήρως από την ποικιλομορφία και τον αυξημένο ανταγωνισμό, θα πρέπει να ενημερώνονται επαρκώς πριν τη σύναψη της σύμβασης και καθόλη τη διάρκειά της, προκειμένου να είναι δυνατή η επιλογή του καταλληλότερου για τις ανάγκες τους προϊόντος.

53. Μια ασφαλιστική επιχείρηση που προτείνει συμβάσεις βοήθειας πρέπει να διαθέτει τα μέσα που να της επιτρέπουν να παρέχει, μέσα σε εύλογες προθεσμίες, τις παροχές εις είδος που προσφέρει. Θα πρέπει να θεσπιστούν ειδικές διατάξεις σχετικά με τον υπολογισμό της απαίτησης κεφαλαίου φερεγγυότητας, καθώς και του κατώτατου επιπέδου της ελάχιστης κεφαλαιακής απαίτησης που πρέπει να διαθέτει η προαναφερόμενη επιχείρηση.

54. Η αποτελεσματική άσκηση της κοινοτικής συνασφάλισης για δραστηριότητες οι οποίες από τη φύση ή τη σπουδαιότητά τους, μπορούν να καλύπτονται από τη διεθνή συνασφάλιση πρέπει να διευκολυνθεί με ένα ελάχιστο συντονισμού, ώστε να αποφευχθούν οι στρεβλώσεις του ανταγωνισμού και οι ανισότητες μεταχειρίσεως. Στο πλαίσιο αυτό, η εκτίμηση των αξιώσεων και ο καθορισμός του ελάχιστου ύψους του τεχνικών προβλέψεων πρέπει να γίνεται από τον κύριο ασφαλιστή. Επίσης, πρέπει να προβλεφθεί ιδιαίτερη συνεργασία στον τομέα της κοινοτικής συνασφαλίσεως μεταξύ των αρχών εποπτείας των κρατών μελών καθώς και μεταξύ των αρχών αυτών και της Επιτροπής.

55. Για την προστασία των ασφαλισμένων, θα πρέπει να εναρμονιστούν οι εθνικές νομοθεσίες που αφορούν την ασφάλιση νομικής προστασίας. Θα πρέπει, κατά το δυνατό, να αποτραπεί κάθε κίνδυνος σύγκρουσης συμφερόντων, ιδίως εκ του γεγονότος ότι ο ασφαλιστής καλύπτει κάποιον άλλο ασφαλισμένο ή καλύπτει τον ασφαλισμένο κατά κινδύνων νομικής προστασίας και κάθε άλλου κλάδου και, στην περίπτωση που ανακύπτει παρόμοια σύγκρουση, πρέπει να καθίσταται δυνατή η επίλυσή της. Προς το σκοπό αυτό, το κατάλληλο επίπεδο προστασίας των αντισυμβαλλομένων μπορεί να επιτευχθεί με διάφορους τρόπους. Ανεξάρτητα από την εναλλακτική λύση που θα γίνει δεκτή, τα συμφέροντα των ασφαλισμένων θα πρέπει να διασφαλίζονται με ισοδύναμο τρόπο.

56. Οι διενέξεις μεταξύ του ασφαλισμένου και της ασφαλιστικής επιχείρησης που παρέχει ασφάλιση νομικής προστασίας επιβάλλεται να επιλύονται κατά τον δικαιότερο και ταχύτερο τρόπο. Συνεπώς, είναι σκόπιμο να προβλέπεται στα ασφαλιστήρια συμβόλαια νομικής προστασίας η προσφυγή σε διαιτησία ή σε άλλη διαδικασία που παρέχει αντίστοιχες εγγυήσεις.

57. Σε ορισμένα κράτη μέλη, η ιδιωτική ή η προαιρετική ασφάλιση ασθενείας αντικαθιστά, εν μέρει ή πλήρως, την κάλυψη ασθενείας που παρέχεται από τα καθεστώτα κοινωνικής ασφάλισης. Η ιδιόμορφη φύση αυτής της ασφάλισης ασθενείας τη διακρίνει από άλλους κλάδους ασφάλισης ζημιών και από την ασφάλιση ζωής, στο μέτρο που είναι απαραίτητο να εξασφαλιστεί ότι οι αντισυμβαλλόμενοι διαθέτουν ουσιαστική πρόσβαση σε ιδιωτική ή προαιρετική ασφάλιση ασθενείας ανεξάρτητα από την ηλικία ή το προφίλ κινδύνου τους. Η φύση και οι κοινωνικές συνέπειες των ασφαλιστικών συμβάσεων ασθενείας δικαιολογούν την απαίτηση, από τις αρχές εποπτείας του κράτους μέλους όπου βρίσκεται ο κίνδυνος, της συστηματικής κοινοποίησης των γενικών και ειδικών όρων των συμβάσεων, προκειμένου να επαληθεύουν ότι οι συμβάσεις αυτές αντικαθιστούν εν μέρει ή πλήρως την κάλυψη που παρέχει το καθεστώς κοινωνικής ασφάλισης. Η επαλήθευση αυτή δεν πρέπει να αποτελεί προϋπόθεση για την εμπορία των προϊόντων.

58. Ορισμένα κράτη μέλη έχουν θεσπίσει προς το σκοπό αυτό ειδικές νομικές διατάξεις. Προς το γενικό συμφέρον, είναι δυνατό να θεσπίζονται ή να διατηρούνται νομικές διατάξεις στο μέτρο που δεν περιορίζουν υπερβολικά την ελευθερία εγκατάστασης ή παροχής υπηρεσιών, υπό την προϋπόθεση ότι οι διατάξεις αυτές εφαρμόζονται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Η φύση των εν λόγω διατάξεων μπορεί να ποικίλλει ανάλογα με την υφισταμένη κατάσταση σε κάθε κράτος μέλος. Ο στόχος της προστασίας του γενικού συμφέροντος μπορεί επίσης να επιτευχθεί απαιτώντας από τις επιχειρήσεις, που προσφέρουν ιδιωτική ή προαιρετική ασφάλιση ασθενείας, να προτείνουν διάφορα υποδείγματα συμβάσεων, με κάλυψη ευθυγραμμισμένη προς αυτή των νομικών καθεστώτων κοινωνικής ασφάλισης και με ασφάλιστρα ισόποσα ή κατώτερα από το ανώτατο ορισθέν ποσό, και να συμμετέχουν σε συστήματα αντιστάθμισης των ζημιών. Θα μπορούσε επίσης να απαιτείται η τεχνική βάση της ιδιωτικής ή προαιρετικής ασφάλισης ασθενείας να είναι ανάλογη προς αυτή της ασφάλειας ζωής

59. Τα κράτη μέλη υποδοχής μπορούν να απαιτούν από κάθε ασφαλιστική επιχείρηση που εφαρμόζει στο έδαφός τους, με δική της ευθύνη, την υποχρεωτική ασφάλιση κατά των εργατικών ατυχημάτων, την τήρηση των ειδικών διατάξεων που προβλέπονται στην εθνική τους νομοθεσία σχετικά με την ασφάλιση αυτή. Εντούτοις, η απαίτηση αυτή δεν μπορεί να εφαρμοστεί όσον αφορά τις διατάξεις τις σχετικές με τη χρηματοπιστωτική εποπτεία, που υπάγονται στην αποκλειστική αρμοδιότητα του κράτους μέλους καταγωγής.

60. Τα κράτη μέλη εκείνα που δεν υπόκεινται στην υποχρέωση εφαρμογής του κανονισμού [ROME Ι] πρέπει να εφαρμόζουν τις διατάξεις του εν λόγω κανονισμού προκειμένου να καθορίζεται το εφαρμοστέο δίκαιο σε ασφαλιστικές συμβάσεις που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 7 του κανονισμού.

61. Θα πρέπει να θεσπιστούν κατάλληλοι κανόνες σχετικά με τους φορείς ειδικού σκοπού οι οποίοι αναλαμβάνουν κινδύνους από ασφαλιστικές και αντασφαλιστικές επιχειρήσεις, χωρίς να είναι ασφαλιστικές ή αντασφαλιστικές επιχειρήσεις. Τα ανακτήσιμα ποσά από φορέα ειδικού σκοπού θα πρέπει να θεωρούνται ποσά που μπορεί να αφαιρεθούν βάσει συμβάσεων αντασφάλισης ή αντεκχώρησης.

62. Λόγω της ιδιομορφίας των δραστηριοτήτων αντασφάλισης πεπερασμένου κινδύνου, τα κράτη μέλη θα πρέπει να εξασφαλίζουν ότι οι ασφαλιστικές και αντασφαλιστικές επιχειρήσεις που συνάπτουν συμβάσεις αντασφάλισης πεπερασμένου κινδύνου ή ασκούν δραστηριότητες αντασφάλισης πεπερασμένου κινδύνου είναι σε θέση να προσδιορίζουν, να υπολογίζουν και να ελέγχουν ικανοποιητικά τους κινδύνους που απορρέουν από τις εν λόγω συμβάσεις ή δραστηριότητες.

63. Για να ληφθούν υπόψη οι διεθνείς πτυχές της αντασφάλισης, θα πρέπει να θεσπιστεί διάταξη που να επιτρέπει τη σύναψη διεθνών συμφωνιών με τρίτες χώρες, και με σκοπό τον προσδιορισμό των μέσων εποπτείας των οντοτήτων αντασφάλισης που δραστηριοποιούνται στην επικράτεια καθενός από τα συμβαλλόμενα μέρη. Επίσης, θα πρέπει να προβλεφθεί ευέλικτη διαδικασία με την οποία να διαπιστώνεται η ισοδυναμία των εποπτικών ελέγχων έναντι των τρίτων χωρών σε κοινοτική βάση, έτσι ώστε να βελτιωθεί η απελευθέρωση των αντασφαλιστικών υπηρεσιών στις τρίτες χώρες, είτε μέσω ελεύθερης εγκατάστασης είτε μέσω ελεύθερης διασυνοριακής παροχής υπηρεσιών.

64. Τα μέτρα για την άσκηση εποπτείας ασφαλιστικών και αντασφαλιστικών επιχειρήσεων στο πλαίσιο ομίλου θα πρέπει να επιτρέπουν στις αρμόδιες αρχές που ασκούν εποπτεία επί μιας ασφαλιστικής ή αντασφαλιστικής επιχείρησης να προβαίνουν σε πιο τεκμηριωμένη εκτίμηση της χρηματοοικονομικής κατάστασής της.

65. Αυτή η εποπτεία σε επίπεδο ομίλου θα πρέπει να συμπεριλαμβάνει, κατά το δυνατόν, τις ασφαλιστικές εταιρείες χαρτοφυλακίου και τις ασφαλιστικές εταιρείες χαρτοφυλακίου μεικτής δραστηριότητας. Εντούτοις, η παρούσα οδηγία ουδόλως συνεπάγεται ότι τα κράτη μέλη υποχρεούνται να ασκούν εποπτεία επί των επιχειρήσεων αυτών σε ατομική βάση.

66. Επειδή η εξατομικευμένη εποπτεία των ασφαλιστικών και αντασφαλιστικών επιχειρήσεων παραμένει βασική αρχή της εποπτείας στον ασφαλιστικό τομέα, είναι απαραίτητο να οριστεί ποιες επιχειρήσεις υπάγονται στο πεδίο της εποπτείας σε επίπεδο ομίλου.

67. Η εποπτεία σε επίπεδο ομίλου θα πρέπει, εν πάση περιπτώσει, να ασκείται στο επίπεδο της τελευταίας συμμετέχουσας επιχείρησης που έχει την έδρα της στην Κοινότητα. Εντούτοις, τα κράτη μέλη θα πρέπει να μπορούν να επιτρέπουν στις αρμόδιες αρχές τους να ασκούν εποπτεία σε επίπεδο ομίλου σε περιορισμένο αριθμό κατώτερων επιπέδων, εφόσον το κρίνουν απαραίτητο.

68. Είναι απαραίτητο να υπολογίζεται η κατάσταση προσαρμοσμένης φερεγγυότητας των ασφαλιστικών ή αντασφαλιστικών επιχειρήσεων που ανήκουν σε ασφαλιστικό όμιλο.

69. Οι ασφαλιστικές και αντασφαλιστικές επιχειρήσεις που ανήκουν σε όμιλο θα πρέπει να μπορούν να ζητούν την έγκριση εσωτερικού μοντέλου που θα χρησιμοποιείται για τον υπολογισμό της φερεγγυότητας τόσο σε επίπεδο ομίλου όσο και μεμονωμένα.

70. Είναι απαραίτητο να εξασφαλιστεί ότι τα ίδια κεφάλαια στο εσωτερικό του ομίλου είναι ικανοποιητικά κατανεμημένα και διατίθενται για την προστασία των αντισυμβαλλομένων και των δικαιούχων, εφόσον απαιτείται. Προς το σκοπό αυτό, οι ασφαλιστικές και αντασφαλιστικές επιχειρήσεις στο πλαίσιο ομίλου θα πρέπει να διαθέτουν επαρκή ίδια κεφάλαια που να καλύπτουν την απαίτηση κεφαλαίου φερεγγυότητας, εκτός αν ο στόχος της προστασίας των αντισυμβαλλομένων και των δικαιούχων μπορεί να επιτευχθεί αποτελεσματικά με άλλον τρόπο. Συνεπώς, οι ασφαλιστικές και αντασφαλιστικές επιχειρήσεις στο πλαίσιο ομίλου θα πρέπει να μπορούν να καλύπτουν την απαίτηση κεφαλαίου φερεγγυότητας με στήριξη από πλευράς του ομίλου, την οποία θα δηλώνει η μητρική επιχείρηση σε συγκεκριμένες περιπτώσεις. Προκειμένου να εκτιμηθεί η ανάγκη πιθανής μελλοντικής αναθεώρησης του καθεστώτος στήριξης από πλευράς του ομίλου και να προετοιμαστεί η αναθεώρηση αυτή, η Επιτροπή θα υποβάλει έκθεση για τους σχετικούς κανόνες των κρατών μελών και πρακτικές των αρχών εποπτείας.

71. Η φερεγγυότητα μιας ασφαλιστικής ή αντασφαλιστικής επιχείρησης η οποία είναι θυγατρική ασφαλιστικής εταιρείας χαρτοφυλακίου, ασφαλιστικής ή αντασφαλιστικής επιχείρησης τρίτης χώρας μπορεί να επηρεασθεί από τους χρηματοοικονομικούς πόρους του ομίλου στον οποίο ανήκει και από την κατανομή των πόρων αυτών στο εσωτερικό του ομίλου. Συνεπώς, οι αρμόδιες αρχές πρέπει να έχουν τα μέσα για την άσκηση εποπτείας σε επίπεδο ομίλου και για τη λήψη των κατάλληλων μέτρων στο επίπεδο της ασφαλιστικής ή αντασφαλιστικής επιχείρησης οσάκις η φερεγγυότητά της υπονομεύεται ή ενδέχεται να υπονομευθεί.

72. Οι συγκεντρώσεις κινδύνου και οι συναλλαγές στο εσωτερικό του ομίλου μπορούν να επηρεάσουν τη χρηματοοικονομική κατάσταση των ασφαλιστικών ή αντασφαλιστικών επιχειρήσεων. Συνεπώς, οι αρμόδιες αρχές πρέπει να ασκούν γενική εποπτεία επί ορισμένων τύπων συγκεντρώσεων κινδύνου και συναλλαγών στο εσωτερικό του ομίλου και να λαμβάνουν τα κατάλληλα μέτρα στο επίπεδο της ασφαλιστικής ή αντασφαλιστικής επιχείρησης οσάκις η φερεγγυότητά της υπονομεύεται ή ενδέχεται να υπονομευθεί.

73. Οι ασφαλιστικές και αντασφαλιστικές επιχειρήσεις στο πλαίσιο ομίλου θα πρέπει να διαθέτουν κατάλληλους μηχανισμούς διακυβέρνησης, οι οποίοι θα υπόκεινται στην εποπτεία των αρμόδιων αρχών.

74. Οι αρμόδιες αρχές θα πρέπει να διορίζουν επόπτη ομίλου για όλες τις ασφαλιστικές και αντασφαλιστικές επιχειρήσεις που υπόκεινται σε εποπτεία σε επίπεδο ομίλου. Τα δικαιώματα και οι υποχρεώσεις του επόπτη ομίλου θα πρέπει να περιλαμβάνουν τις ενδεδειγμένες εξουσίες συντονισμού και λήψης αποφάσεων. Οι αρμόδιες αρχές εποπτείας των ασφαλιστικών και αντασφαλιστικών επιχειρήσεων που ανήκουν στον ίδιο όμιλο θα πρέπει να προβούν σε διευθετήσεις συντονισμού των ενεργειών τους.

75. Οι αρμόδιες αρχές θα πρέπει να έχουν πρόσβαση σε οποιαδήποτε πληροφορίες σχετική με την άσκηση εποπτείας σε επίπεδο ομίλου. Θα πρέπει να προβλεφθεί συνεργασία μεταξύ των αρχών που είναι αρμόδιες για την άσκηση εποπτείας των ασφαλιστικών και αντασφαλιστικών επιχειρήσεων, καθώς και μεταξύ των αρχών αυτών και των αρχών που είναι αρμόδιες για την άσκηση εποπτείας των επιχειρήσεων που δραστηριοποιούνται σε άλλους χρηματοπιστωτικούς κλάδους.

76. Οι ασφαλιστικές και αντασφαλιστικές επιχειρήσεις που ανήκουν σε όμιλο επικεφαλής του οποίου είναι επιχείρηση που έχει την έδρα της εκτός της Κοινότητας θα πρέπει να υπόκεινται σε ισοδύναμες και κατάλληλες ρυθμίσεις εποπτείας σε επίπεδο ομίλου. Συνεπώς, είναι απαραίτητο να προβλεφθεί διαφάνεια των κανόνων και ανταλλαγή πληροφοριών με τις αρχές τρίτων χωρών κάθε φορά που αυτό είναι απαραίτητο.

77. Εφόσον η εθνική νομοθεσία που αφορά τα μέτρα εξυγίανσης και τις διαδικασίες εκκαθάρισης δεν έχει εναρμονιστεί, είναι σκόπιμο να εξασφαλιστεί, στο πλαίσιο της εσωτερικής αγοράς, η αμοιβαία αναγνώριση των μέτρων εξυγίανσης των κρατών μελών καθώς και της νομοθεσίας που αφορά την εκκαθάριση ασφαλιστικών επιχειρήσεων, καθώς επίσης και η αναγκαία συνεργασία, λαμβανομένων υπόψη των αρχών της ενότητας, της καθολικότητας, του συντονισμού, της δημοσιότητας των εν λόγω μέτρων και της ισότιμης μεταχείρισης και προστασίας των ασφαλιστικών πιστωτών

78. Θα πρέπει να εξασφαλιστεί ότι τα μέτρα εξυγίανσης που λαμβάνονται από την αρμόδια αρχή κράτους μέλους για τη διατήρηση ή την αποκατάσταση της οικονομικής ευρωστίας μιας ασφαλιστικής επιχείρησης και την αποφυγή, κατά το δυνατόν, της διαδικασίας εκκαθάρισης, επιφέρουν πλήρη αποτελέσματα σε όλη την Κοινότητα, χωρίς, εντούτοις, να θίγονται τα αποτελέσματα των μέτρων εξυγίανσης και των διαδικασιών εκκαθάρισης έναντι τρίτων χωρών.

79. Θα πρέπει να γίνεται διάκριση μεταξύ των αρχών που είναι αρμόδιες για τα μέτρα εξυγίανσης και τις διαδικασίες εκκαθάρισης και των αρχών εποπτείας των ασφαλιστικών επιχειρήσεων.

80. Ο ορισμός του «υποκαταστήματος» για λόγους αφερεγγυότητας θα πρέπει να λαμβάνει υπόψη, σύμφωνα με τις υφιστάμενες αρχές περί αφερεγγυότητας, την ενιαία νομική προσωπικότητα της ασφαλιστικής επιχείρησης. Εντούτοις, το δίκαιο του κράτους μέλους καταγωγής θα πρέπει να καθορίζει τον τρόπο με τον οποίο θα αντιμετωπίζονται κατά την εκκαθάριση της εν λόγω ασφαλιστικής επιχείρησης, το ενεργητικό και το παθητικό των ανεξαρτήτων προσώπων τα οποία τυγχάνουν μονίμως εξουσιοδοτημένα να ενεργούν ως αντιπρόσωποι της ασφαλιστικής επιχείρησης.

81. Θα πρέπει να θεσπιστούν οι προϋποθέσεις υπαγωγής στο πεδίο της παρούσας οδηγίας των εκκαθαριστικών διαδικασιών οι οποίες, παρόλο που δεν βασίζονται σε αφερεγγυότητα, συνεπάγονται την προνομιακή μεταχείριση των απαιτήσεων εξ ασφαλίσεως. Οι απαιτήσεις των εργαζομένων μιας ασφαλιστικής επιχείρησης που απορρέουν από σύμβαση εργασίας ή εργασιακή σχέση θα πρέπει να μπορούν να υποκαθίστανται από εθνικό σύστημα εγγύησης αποδοχών. Αυτές οι υποκατασταθείσες απαιτήσεις θα πρέπει να επωφελούνται από τη μεταχείριση που προβλέπεται από το δίκαιο του κράτους μέλους καταγωγής ( lex concursus ).

82. Η λήψη μέτρων εξυγίανσης δεν εμποδίζει την έναρξη διαδικασιών εκκαθάρισης. Οι διαδικασίες εκκαθάρισης μπορούν να κινούνται είτε εν ανυπαρξία είτε μετά τη λήψη μέτρων εξυγίανσης και μπορούν να τερματίζονται με συμβιβασμό ή άλλα ανάλογα μέτρα, στα οποία περιλαμβάνονται τα μέτρα εξυγίανσης.

83. Οι αρμόδιες αρχές του κράτους μέλους καταγωγής θα πρέπει να είναι οι μόνες αρμόδιες να λαμβάνουν αποφάσεις για τις διαδικασίες εκκαθάρισης που αφορούν ασφαλιστικές επιχειρήσεις. Οι αποφάσεις τους θα πρέπει να παράγουν αποτελέσματα σε όλη την Κοινότητα και να αναγνωρίζονται από όλα τα κράτη μέλη. Οι αποφάσεις θα πρέπει να δημοσιεύονται σύμφωνα με τις προβλεπόμενες στο κράτος μέλος καταγωγής διαδικασίες, καθώς και στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Θα πρέπει να ενημερώνονται επίσης οι γνωστοί πιστωτές οι οποίοι διαμένουν στην Κοινότητα και οι οποίοι θα πρέπει να έχουν το δικαίωμα να αναγγέλλουν απαιτήσεις ή να υποβάλλουν παρατηρήσεις.

84. Κατά τη διαδικασία εκκαθάρισης ασφαλιστικής επιχείρησης θα πρέπει να λαμβάνεται υπόψη το σύνολο του ενεργητικού και του παθητικού της.

85. Όλες οι προϋποθέσεις της έναρξης, διεξαγωγής και περάτωσης της εκκαθαριστικής διαδικασίας θα πρέπει να διέπονται από το δίκαιο του κράτους μέλους καταγωγής.

86. Προκειμένου να εξασφαλιστεί η συντονισμένη δράση των κρατών μελών, οι αρχές εποπτείας του κράτους μέλους καταγωγής και οι αρχές εποπτείας όλων των άλλων κρατών μελών θα πρέπει να ενημερώνονται επειγόντως για την έναρξη της εκκαθαριστικής διαδικασίας.

87. Κατά τις διαδικασίες εκκαθάρισης, έχει υψίστη σημασία να δίδεται στους ασφαλισμένους, στους αντισυμβαλλομένους, στους δικαιούχους και σε κάθε ζημιωθέντα δικαίωμα άσκησης ευθείας αγωγής κατά της ασφαλιστικής επιχείρησης όσον αφορά απαίτηση εξ ασφαλιστικών πράξεων. Η προστασία αυτή δεν θα πρέπει να καλύπτει απαιτήσεις οι οποίες δεν προκύπτουν από υποχρεώσεις βάσει ασφαλιστηρίων συμβολαίων ή ασφαλιστικών πράξεων αλλά από αστική ευθύνη αντιπροσώπου κατά τη διάρκεια διαπραγματεύσεων, για τις οποίες σύμφωνα με το δίκαιο που διέπει το ασφαλιστήριο συμβόλαιο ή την ασφαλιστική πράξη, ο συγκεκριμένος αντιπρόσωπος δεν φέρει ευθύνη δυνάμει του εν λόγω ασφαλιστηρίου ή της εν λόγω ασφαλιστικής πράξης. Προκειμένου να επιτευχθεί αυτό ο στόχος, τα κράτη μέλη θα πρέπει να μεριμνούν ώστε οι ασφαλιστικοί πιστωτές να τυγχάνουν ειδικής μεταχείρισης επιλέγοντας μεταξύ ισοδυνάμων μεθόδων, καμία από τις οποίες δεν θα πρέπει να εμποδίζει ένα κράτος μέλος να ορίζει σειρά κατάταξης μεταξύ διαφορετικών κατηγοριών ασφαλιστικών απαιτήσεων. Περαιτέρω, θα πρέπει να εξασφαλίζεται η κατάλληλη ισορροπία μεταξύ της προστασίας των ασφαλιστικών πιστωτών και άλλων προνομιακών πιστωτών που προστατεύονται από το δίκαιο των κρατών μελών.

88. Η έναρξη της διαδικασίας εκκαθάρισης θα πρέπει να συνεπάγεται την ανάκληση της άδειας λειτουργίας που έχει χορηγηθεί στην ασφαλιστική επιχείρηση, εκτός αν αυτή η άδεια έχει ήδη ανακληθεί προηγουμένως.

89. Οι πιστωτές θα πρέπει να έχουν το δικαίωμα, κατά τη διαδικασία εκκαθάρισης, να αναγγέλλουν απαιτήσεις ή να υποβάλλουν γραπτές παρατηρήσεις. Οι απαιτήσεις πιστωτών που διαμένουν σε διαφορετικά κράτη μέλη από το κράτος μέλος καταγωγής, θα πρέπει να αντιμετωπίζονται με τον ίδιο τρόπο όπως και οι ισοδύναμες απαιτήσεις που προβάλλονται στο κράτος μέλος καταγωγής χωρίς να τυγχάνουν οποιασδήποτε διάκρισης για λόγους εθνικότητας ή διαμονής.

90. Προκειμένου να προστατεύεται η εύλογη εμπιστοσύνη και η ασφάλεια ορισμένων συναλλαγών σε κράτη μέλη διαφορετικά από το κράτος μέλος καταγωγής, είναι απαραίτητο να καθοριστεί το δίκαιο που διέπει τα αποτελέσματα των μέτρων εξυγίανσης και των διαδικασιών εκκαθάρισης όσον αφορά την εκκρεμοδικία και τις επιμέρους πράξεις εκτέλεσης που προκύπτουν από την εκκρεμοδικία.

91. Τα μέτρα που είναι απαραίτητα για την εφαρμογή της παρούσας οδηγίας θα εγκριθούν σύμφωνα με την απόφαση 1999/468/ΕΚ του Συμβουλίου της 28ης Ιουνίου 1999 για τον καθορισμό των όρων άσκησης των εκτελεστικών αρμοδιοτήτων που ανατίθενται στην Επιτροπή [40]. Ιδίως, η Επιτροπή θα πρέπει να έχει τη δυνατότητα να εγκρίνει μέτρα σχετικά με την προσαρμογή των Παραρτημάτων και μέτρα που να διευκρινίζουν ειδικότερα τις εποπτικές εξουσίες και ενέργειες που πρέπει να υλοποιηθούν και να θέτουν λεπτομερέστερες απαιτήσεις σε τομείς όπως το καθεστώς διακυβέρνησης, η κοινολόγηση πληροφοριών, τα κριτήρια αξιολόγησης σχετικά με την απόκτηση ειδικών συμμετοχών, ο υπολογισμός των τεχνικών προβλέψεων και των κεφαλαιακών απαιτήσεων, οι επενδυτικοί κανόνες και η εποπτεία σε επίπεδο ομίλου. Δεδομένου ότι πρόκειται για μέτρα γενικής εμβέλειας που έχουν ως αντικείμενο την τροποποίηση μη ουσιωδώ