28. 3. 88 Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων Αριθ. C80/1 
II 
(Προπαρασκευαστικές πράξεις) 
ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ 
Γνωμοδότηση για την ανακοίνωση της Επιτροπής στο Συμβούλιο σχετικά με τη σύμβαση 
των Ηνωμένων Εθνών για τους όρους νηολόγησης των πλοίων: Πρόταση απόφασης του 
Συμβουλίου για την κοινή στάση που πρέπει να τηρήσουν τα κράτη μέλη κατά την 
υπογραφή και κύρωση της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για τους όρους νηολόγησης 
των πλοίων 
(88/C 80/01) 
Στις 12 Οκτωβρίου 1987, το Συμβούλιο αποφάσισε, σύμφωνα με το άρθρο 84 της Συνθήκης για 
την Ίδρυση της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας, να ζητήσει από την Οικονομική και 
Κοινωνική Επιτροπή να γνωμοδοτήσει για την παραπάνω πρόταση. 
Το τμήμα μεταφορών και επικοινωνιών, στο οποίο ανατέθηκε η προετοιμασία των σχετικών 
εργασιών, υιοθέτησε τη γνωμοδότηση του στις 13 Ιανουαρίου 1988 με βάση την έκθεση του 
Whitworth. 
Κατά τη 252η σύνοδο ολομέλειας (συνεδρίαση της 27ης Ιανουαρίου 1988), η Οικονομική και 
Κοινωνική Επιτροπή υιοθέτησε την ακόλουθη γνωμοδότηση. 
1. Εισαγωγή και ιστορικό 
1.1. Η ιστορία της σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών 
για τους όρους νηολόγησης των πλοίων είναι και μακρά 
και περίπλοκη. Η σύμβαση υιοθετήθηκε το Φεβρουάριο 
του 1986, με ομόφωνη απόφαση μιας Συνδιάσκεψης 
Πληρεξουσίων που οργανώθηκε από τα Ηνωμένα 
Έθνη, ύστερα από μια σειρά εξονυχιστικών διαπραγμα­
τεύσεων στα πλοία συνδιασκέψεων (συνολικά 19 
εβδομάδες) που άρχισαν το 1982. Σκοπός ήταν να 
θεσπισθεί διεθνής νομοθεσία που να εξασφαλίζει ή να 
ενισχύει το « γνήσιο δεσμό μεταξύ ενός κράτους και των 
πλοίων που φέρουν τη σημαία του» ώστε να δοθεί 
δυνατότητα στο κράτος αυτό «να ασκεί πράγματι τη 
δικαιοδοσία του και έλεγχο στα πλοία αυτά, όσον 
αφορά τον προσδιορισμό και την ευθύνη των πλοιοκτη­
τών και εφοπλιστών, καθώς και όσον αφορά θέματα 
διοικητικής, τεχνικής, οικονομικής και κοινωνικής 
φύσεως». Η σύμβαση ισχύει για όλα τα ποντοπόρα 
πλοία που χρησιμοποιούνται στο διεθνές εμπόριο, 
ολικής χωρητικότητας άνω των 500 τόνων. 
1.2. Πολύ συνοπτικά, οι κυριότερες διατάξεις της 
σύμβασης: 
α) θεσπίζουν τις ευθύνες των εθνικών ναυτιλιακών 
αρχών όσον αφορά μια σειρά θεμάτων σχετικά με τη 
δικαιοδοσία και τον έλεγχο των πλοίων που είναι 
νηολογημένα στο κράτος του οποίου τη σημαία 
φέρει το πλοίο-
β) επιβάλλουν την τήρηση ενός εθνικού νηολογίου και 
παραστατικών σχετικά με την ταυτότητα του πλοιο­
κτήτη ή του εφοπλιστή ή άλλων υπεύθυνων προσώ­
πων γ) προσδιορίζουν τον βαθμό στον οποίο απαιτείται από 
τους υπηκόους ενός κράτους να συμμετέχουν στην 
κυριότητα ή/και την επάνδρωση των πλοίων 
δ) καθορίζουν το ρόλο του κράτους τη σημαία του 
οποίου φέρει το πλοίο, συμπεριλαμβανομένου και 
του βαθμού συμμετοχής υπηκόων του στη διοίκηση 
των πλοιοκτητριών εταιριών και των πλοίων 
ε) θεσπίζουν άλλες λεπτομερέστερες διατάξεις σχετικά 
με τους όρους υπό τους οποίους τα πλοία μπορούν να 
καταστούν αντικείμενο υποκαταστατικής ναύλω­
σης, τις κοινές επιχειρήσεις ανάμεσα στις ναυτιλια­
κές εταιρίες διαφόρων χωρών και την προστασία των 
συμφερόντων των χωρών που παρέχουν εργατικό 
δυναμικό. 
1.3. Η σύμβαση ήταν ανοικτή προς υπογραφή από 
την 1η Μαΐου 1986 μέχρι το τέλος Απριλίου 1987, ενώ 
σήμερα υπάρχει μόνο δυνατότητα προσχώρησης. Θα 
τεθεί σε εφαρμογή 12 μήνες μετά την ημερομηνία κατά 
την οποία θα έχουν προσχωρήσει σ'αυτήν όχι λιγότερα 
από 40 κράτη των οποίων η συνδυασμένη χωρητικότη­
τα θα ανέρχεται στο 25 % τουλάχιστον της παγκόσμιας 
χωρητικότητας. Ως τώρα, μόνο 12 χώρες, που εκπροσω­
πούν 6,7 % της παγκόσμιας χωρητικότητας, έχουν 
εκδηλώσει πρόθεση προσχώρησης και καμία απ'αυτές 
δεν είναι μέλος της Κοινότητας. 
1.4. Το επίκεντρο της κοινοτικής θέσης κατά τις 
διαπραγματεύσεις της Γενεύης ήταν η επιμονή της 
Επιτροπής σε μια ρήτρα που είχε ως στόχο να 
διασφαλίσει το συμβιβαστό μεταξύ των διατάξεων της 
Αριθ. C 80/2 Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων 28. 3. 88 
Συνθήκης της Ρώμης (σχετικά με την ελεύθερη διακίνη­
ση εργαζομένων και κεφαλαίων) και των άρθρων 8 και 9 
της σύμβασης (αναφορικά με την κυριότητα και την 
επάνδρωση των πλοίων). Η πρόταση αυτή δεν έγινε 
αποδεκτή από τις άλλες πολιτικές ομάδες που συμμετεί­
χαν στη συνδιάσκεψη του ΟΗΕ, ούτε από ορισμένα από 
τα κράτη μέλη της ομάδας του ΟΟΣΑ που δεν είναι μέλη 
της Κοινότητας. Επιπλέον, ορισμένα κράτη μέλη 
έκριναν τότε ότι η πρόταση της Επιτροπής θα ήταν 
περιττή, αν ένα άρθρο που είχε προταθεί και το οποίο 
απέκλειε κάθε επιφύλαξη, δεν συμπεριλαμβανόταν στη 
σύμβαση. Τελικά υιοθετήθηκε αυτή η λύση. Μετά από 
πολλές συζητήσεις μεταξύ της Επιτροπής και των 
κρατών μελών σχετικά με αυτό το θέμα, επιτεύχθηκε 
συμφωνία ως προς το ότι τα κράτη μέλη μπορούσαν να 
υπογράψουν την τελική πράξη της διπλωματικής 
διάσκεψης χωρίς να συμπεριληφθεί σ' αυτήν κοινοτική 
ρήτρα, και ότι η χώρα που θα είχε τότε την προεδρία της 
Κοινότητας θα έπρεπε να προβεί σε δήλωση στην 
τελική σύνοδο της διάσκεψης σύμφωνα με την οποία τα 
κράτη μέλη θα μπορούσαν να προσχωρήσουν στη 
σύμβαση μόνο εφόσον εκπληρούσαν τις υποχρεώσεις 
τους που απορρέουν από τη Συνθήκη της Ρώμης. Αυτό 
έγινε κανονικά. 
2. Η παρούσα πρόταση 
2.1. Ευθύς αμέσως μετά την υιοθέτηση της σύμβα­
σης, όπως αναφέρεται στην παράγραφο 3 της ανακοίνω­
σης της Επιτροπής της 25ης Σεπτεμβρίου 1986, η 
Επιτροπή διαβίβασε στα κράτη μέλη επιστολή στην 
οποία επαναδιατύπωνε την άποψη της ότι η «υπογραφή 
ή κύρωση της σύμβασης χωρίς διατύπωση της δέουσας 
επιφύλαξης αντιτίθεται στις υποχρεώσεις που τα κράτη 
μέλη έχουν σύμφωνα με τη Συνθήκη της ΕΟΚ». Στη 
συνέχεια, διασαφηνίζεται στην ανακοίνωση το πρό­
βλημα του ασυμβίβαστου ανάμεσα στα άρθρα 8 (κυριό­
τητα), 9 (επάνδρωση) και 10 (ρόλος των κρατών των 
οποίων τη σημαία φέρουν τα πλοία στη διοίκηση) και 
στα συγκεκριμένα άρθρα της συνθήκης. Η Επιτροπή 
καταλήγοντας, αναφέρει ότι τα κράτη μέλη μπορούν να 
συμορφωθούν με τις υποχρεώσεις που έχουν σύμφωνα 
με το κοινοτικό δίκαιο, μόνο εφόσον διατυπώσουν 
κοινή επιφύλαξη κατά την υπογραφή και επικύρωση 
της σύμβασης. Εξετάζει τον κίνδυνο της απόρριψης εκ 
μέρους άλλων χωρών που θα υπογράψουν τη σύμβαση, 
αλλά τον αντιπαρέρχεται επειδή δεν είναι ούτε σοβαρός 
ούτε αναπόφευκτος. 
2.2. Συνεπώς, η Επιτροπή προτείνει όπως τα κράτη 
μέλη, κατά την υπογραφή και επικύρωση της σύμβα­
σης, διατυπώσουν την ακόλουθη επιφύλαξη: 
«(Το συμβαλλόμενο κράτος μέλος) θα εφαρμόσει τα 
άρθρα 8,9 και 10 σύμφωνα με τις υποχρεώσεις που 
υπέχει δυνάμει της συνθήκης περί ιδρύσεως της 
Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας και ιδίως με 
τις διατάξεις που επιβάλλουν ίση μεταχείριση των 
υπηκόων των κρατών μελών της Κοινότητας». 
2.3. Πρέπει να σημειωθεί ότι η Επιτροπή δεν 
φαίνεται να επιδιώκει να διατυπώσει συμβουλές για 
καμιά άλλη πτυχή της σύμβασης, ούτε για το κατά 
πόσον τα μεμονωμένα κράτη μέλη θα πρέπει να την υπογράψουν και να την επικυρώσουν. Το μόνο επίμαχο 
θέμα φαίνεται να είναι κατά πόσον θεωρείται απαραίτη­
τη η διατύπωση κοινής επιφύλαξης και αν ναι, ποια 
μορφή θα έχει. 
3. Γενικές παρατηρήσεις 
3.1. Ωστόσο, η ΟΚΕ πιστεύει ότι το θέμα επιβάλλε­
ται να εξετασθεί σε σχέση με εκείνο το μέρος της 
γνωμοδότησης της για το υπόμνημα της Επιτροπής 
«Προς μια κοινή πολιτική μεταφορών — θαλάσσιες 
μεταφορές» (που υιοθετήθηκε κατά τη 237η σύνοδο της 
ολομέλειας της στις 21 Μαΐου 1986) που αφορά τα 
ανοιχτά νηολόγια. Η σχετική παράγραφος αυτής της 
γνωμοδότησης ήταν η εξής: 
«Η ΟΚΕ αναγνωρίζει ότι σημαία ευκαιρίας δεν 
σημαίνει κατ' ανάγκη και εκμετάλλευση με όρους 
χειρότερους από τα θεσπισμένα πρότυπα και πι­
στεύει ότι όλα τα πλοία, άσχετα από τη σημαία τους, 
θα πρέπει να υποβάλλονται σε αυστηρότερο έλεγχο 
από το κράτος ελλιμενισμού. Η ΟΚΕ πιστεύει ότι 
είναι απαραίτητο να επιτευχθεί μεγαλύτερη διαφά­
νεια και υπευθυνότητα εκ μέρους των ιδιοκτητών 
όλων των πλοίων και ότι ο δεσμός μεταξύ του 
κράτους της σημαίας και των πλοίων θα πρέπει να 
ενισχυθεί, για να δοθεί έτσι η δυνατότητα στο 
κράτος της σημαίας να εξακριβώνει την ιδιοκτησία 
και την οικονομική ευθύνη και να επιτυγχάνει τη 
βελτίωση της εφαρμογής των διεθνών συμφωνιών 
όσον αφορά την ασφάλεια και τα κοινωνικά πρότυ­
πα. 
Η ΟΚΕ σημειώνει ότι ο ΟΗΕ υιοθέτησε πρόσφατα 
σύμβαση η οποία περιέχει λεπτομερείς προϋποθέ­
σεις όσον αφορά τη νηολόγηση, προϋποθέσεις που 
συντελούν κατά κάποιο τρόπο στην επίτευξη των 
στόχων αυτών». (') 
3.2. Η ΟΚΕ δεν κρίνει ότι είναι αναγκαίο να γίνει 
στα πλαίσια της σημερινής πρότασης για απόφαση του 
Συμβουλίου, μια αξιολογική κρίση ως προς το κατά 
πόσον οι όροι της σύμβασης ανταποκρίνονται ικανο­
ποιητικά στα κριτήρια που θέσπισε η ΟΚΕ στην 
προηγούμενη γνωμοδότηση της. Σημειώνει ότι το 
ζήτημα της προσχώρησης είναι θέμα της αρμοδιότητας 
των κρατών μελών. Ωστόσο, δεν γνωρίζει αν έχει 
προκληθεί στην Κοινότητα ιδιαίτερος ενθουσιασμός 
υπέρ της προσχώρησης και σημειώνει ότι ορισμένες 
ομάδες συμφερόντων, τουλάχιστον, πιστεύουν ότι τα 
μέτρα που προβλέπονται στη σύμβαση με σκοπό να 
ισχυροποιηθεί ο σύνδεσμος μεταξύ του κράτους της 
σημαίας και των πλοίων που είναι νηολογημένα σ' αυτό 
είναι λιγότερο από ικανοποιητικά. 
3.3. Ωστόσο, οι στόχοι της σύμβασης είναι σύμφω­
νοι σε γενικές γραμμές μ' αυτούς που είχε προσδιορίσει 
η ΟΚΕ το 1986· και η σύμβαση ήταν το μοναδικό 
αποτέλεσμα που θα μπορούσε να επιτευχθεί μεταξύ των 
διαφόρων θέσεων που είχαν εκφρασθεί στο χώρο του 
ΟΗΕ έπειτα από τέσσερα χρόνια συζητήσεων, διαπραγ­
ματεύσεων και συμβιβασμών. 
Ο ΕΕ αριθ. C 207 της 18. 8. 1986, σ. 31. 
28. 3. 88 Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων Αριθ. C 80/3 
4. Ειδικές παρατηρήσεις 
4.1. Ο λόγος που ανάγκασε την Επιτροπή να υποβά­
λει την πρόταση για τη διατύπωση κοινής επιφύλαξης 
είναι η πεποίθηση ότι οι διατάξεις των άρθρων 8, 9 και 
10 της σύμβασης (που αφορούν αντίστοιχα την ιδιοκτη­
σία, την επάνδρωση, και το ρόλο των κρατών της 
σημαίας του πλοίου στη διοίκηση) είναι ασυμβίβαστες 
με τις διατάξεις της Συνθήκες ΕΟΚ όσον αφορά την 
αρχή της απαγόρευσης διακρίσεων λόγω ιθαγενείας 
(άρθρο 7), την ελεύθερη διακίνηση των εργαζομένων 
(άρθρα 48 έως 55), το δικαίωμα εγκατάστασης (άρθρα 52 
έως 58) και την ελεύθερη κυκλοφορία κεφαλαίων 
(άρθρα 67 έως 73). 
4.2. Πρόκειται για θεμελιώδεις διατάξεις στις οποίες 
βασίζεται η ίδια η ιδέα της Κοινότητας και έχει βασική 
σημασία να διαφυλαχθούν. 
4.3. Ας σημειωθεί παρεμπιπτόντως ότι το ζήτημα του 
ασυμβίβαστου δεν θα είχε προκύψει, εάν υπήρχε ήδη 
ένα κοινοτικό θέσπισμα που να διέπει τα σχετικά με τη 
νηολόγηση θέματα. 
4.4. Ωστόσο, είναι τουλάχιστον συζητήσιμο κατά 
πόσον υπάρχει ή χρειάζεται να τεθεί θέμα ασυμβίβα­
στου. Αυτό θα μπορούσε να συμβαίνει εάν, από τη μια 
πλευρά, οι σχετικές με την ιθαγένεια διατάξεις της 
νομοθεσίας των κρατών μελών που εφαρμόζονται στους 
τομείς που καλύπτονται από τα άρθρα της σύμβασης 
είχαν αρκετή ευρύτητα ώστε να συμφωνούν με τα 
αντίστοιχα άρθρα της Συνθήκης και, από την άλλη αν 
θεωρηθεί ότι οι διατάξεις της σύμβασης που σχετίζο­
νται με τις έννοιες της ιθαγένειας και της εγκατάστασης 
μπορούν εύλογα να εφαρμοσθούν χωρίς να αντιβαίνουν 
στα εν λόγω άρθρα της Συνθήκης. Το πρώτο είναι ένα 
θέμα που εμπίπτει στην αρμοδιότητα των κρατών 
μελών, ενώ όσον αφορά το τελευταίο η Επιτροπή 
επισημαίνει στην παράγραφο 7 της Ανακοίνωσης της 
ότι τα άρθρα 8, 9 και 10 της σύμβασης μπορούν να 
εφαρμοσθούν σύμφωνα με το κοινοτικό δίκαιο (αν και η 
Επιτροπή πιστεύει ότι αυτό θα πρέπει να επιτευχθεί 
μέσω της διατύπωσης επιφύλαξης). 
4.5. Η ΟΚΕ διερωτάται κατά πόσο είναι λογικό η 
Επιτροπή να προβάλει το επιχείρημα ότι αφενός είναι 
δυνατό να εφαρμόζεται μια διεθνής σύμβαση με 
συνέπεια απέναντι στην κοινοτική νομοθεσία και 
αφετέρου ότι η εφαρμογή αυτή είναι καταφανώς 
ασυμβίβαστη με την εν λόγω νομοθεσία. 
4.6. Μια άλλη σκέψη, ευρύτερη αλλά όχι λιγότερο 
σχετική που πρέπει να ληφθεί υπόψη σ' αυτά τα πλαίσια 
είναι οι ενδεχόμενες συνέπειες εκτός Κοινότητας από 
τη διατύπωση μιας κοινής επιφύλαξης ή άλλης μορφής 
δήλωσης από τα κράτη μέλη κατά τη στιγμή της 
προσχώρησης στη σύμβαση. Η Επιτροπή παραδέχεται 
στην παράγραφο 11 της Ανακοίνωσης της ότι υπάρχει 
κίνδυνος αντιρρήσεων. Δεδομένου ότι δεν έγινε δεκτή 
από τις άλλες ομάδες στα πλαίσια της διάσκεψης του 
ΟΗΕ μια ρήτρα σχετικά με την ειδική θέση της 
Κοινότητας, η προβολή αντιρρήσεων για τη διατύπωση κοινής επιφύλαξης δεν είναι καθόλου απίθανη. Η ΟΚΕ 
πιστεύει ότι θα ήταν ατυχές για την Κοινότητα να θέσει 
τον εαυτό της σε μια κατάσταση όπου η στάση της όσον 
αφορά τη σύμβαση θα μπορούσε να γίνει αντικείμενο 
προβολής αντιρρήσεων από άλλα κράτη και ότι αυτή η 
κατάσταση θα πρέπει να αποφευχθεί αν είναι δυνατό. 
Εξάλλου, αν αποφασισθεί ότι είναι αναγκαίο να 
εκφρασθεί επιφύλαξη, ενδείκνυται, για το ενδεχόμενο 
των αντιρρήσεων, να γίνουν διευρευνητικές διπλωματι­
κές επαφές με μη κοινοτικές χώρες. 
4.7. Η Επιτροπή αναφέρει ότι κατά τη διάρκεια της 
συζήτησης της πρότασης της με την ομάδα εργασίας 
του Συμβουλίου Υπουργών στον τομέα των μεταφορών, 
εκφράστηκαν ορισμένες επιφυλάξεις από ορισμένα 
κράτη μέλη σχετικά με τη διατύπωση κοινής επιφύλα­
ξης και προτάθηκε ότι θα ήταν αρκετό το Συμβούλιο να 
προβεί σε δήλωση — που να μην συμπίπτει αναγκαστι­
κά με τη στιγμή της προσχώρησης — σύμφωνα με την 
οποία τα κράτη μέλη που προσχωρούν στη σύμβαση θα 
την εφαρμόζουν τηρώντας συγχρόνως τις υποχρεώσεις 
τους υπό τη Συνθήκη ΕΟΚ. Αυτό θα ήταν απόλυτα 
σύμφωνο με τη δήλωση που έγινε στην τελική σύνοδο 
της συνδιάσκεψης του ΟΗΕ. Επιπλέον, εάν η Επιτροπή 
δεν επιθυμεί να αφήσει τον τρόπο εφαρμογής στη 
δικαιοδοσία των κρατών μελών, θα μπορούσε να τους 
παράσχει οδηγίες για το θέμα αυτό. 
5. Συμπεράσματα 
5.1. Αν και με τη σύμβαση επιτυγχάνονται ως ένα 
βαθμό οι σχετικοί με τα ανοιχτά νηολόγια στόχοι που 
προσδιόρισε η ΟΚΕ στη γνωμοδότηση της το 1986, οι 
γνώμες ωστόσο διίστανται για το κατά πόσο ορισμένες 
από τις βασικότερες διατάξεις της είναι ή όχι επαρκείς. 
5.2. Τα θέματα που συζητούνται στα πλαίσια της 
Ανακοίνωσης της Επιτροπής — το ασυμβίβαστο μεταξύ 
της σύμβασης και της Συνθήκης και η αναγκαιότητα ή 
όχι της διατύπωσης κοινής επιφύλαξης — είναι κατά 
βάση θέματα αυστηρά νομικής φύσης. Σε τελευταία 
ανάλυση, είναι ζητήματα που πρέπει να καθορισθούν 
ύστερα από συμβουλές νομικών. Ωστόσο, το ζήτημα του 
ασυμβίβαστου είναι συζητήσιμο, ενώ ο κίνδυνος 
προβολής ένστασης έχει σημασία λοιπόν, να καταλήξει 
η Επιτροπή σε μια οριστική θέση επί του θέματος. 
5.3. Επιπλέον, η ΟΚΕ πιστεύει ότι υπάρχει ορισμένη 
ασυνέπεια ανάμεσα στο γεγονός ότι η Επιτροπή 
εξακολουθεί να επιμένει για την έκφραση κοινής 
επιφύλαξης και το γεγονός ότι τα κράτη μέλη υποστήρι­
ξαν ομόφωνα την υιοθέτηση της σύμβασης το 1986 
χωρίς να προσθέσουν σ' αυτήν μια κοινοτική ρήτρα. 
Αριθ. C 80/4 Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων 28. 3. 88 
5.4. Επί της ουσίας του θέματος, δεν υπάρχει 
αμφιβολία ότι όλα τα κράτη μέλη που προσχωρούν στη 
σύμβαση θα πρέπει να εφαρμόζουν τις διατάξεις της με 
τρόπο που να συμβιβάζεται με τις υποχρεώσεις τους έναντι της Συνθήκης ΕΟΚ. Οποιαδήποτε επιφύλαξη ως 
προς αυτό το θέμα θα πρέπει ωστόσο να εκφρασθεί με 
τους ελάχιστους αναγκαίους όρους για την καταγραφή 
αυτής της προεξέχουσας υποχρέωσης και μόνο γι' αυτή. 
Βρυξέλλες, 27 Ιανουαρίου 1988. 
Ο Πρόεδρος 
της Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής 
Alfons MARGOT 
Γνωμοδότηση γιο την πρόταση για οδηγία του Συμβουλίου που τροποποιεί για ένατη φορά 
την οδηγία 73/241/ΕΟΚ που αφορά την προσέγγιση των νομοθεσιών των κρατών μελών 
σχετικά με τα προϊόντα του κακάο και της σοκολάτας που προορίζονται για την 
ανθρώπινη διατροφή (') 
(88/C 80/02) 
Το Συμβούλιο αποφάσισε στις 15 Ιανουαρίου 1988 να ζητήσει, σύμφωνα με τις διατάξεις των 
άθρων 100 Α της Συνθήκης για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας, τη 
γνωμοδότηση της Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής για την παραπάνω πρόταση. 
Το τμήμα γεωργίας και αλιείας στο οποίο ανατέθηκε η προετοιμασία των σχετικών εργασιών, 
υιοθέτησε τη γνωμοδότηση του στις 7 Ιανουαρίου 1988, με βάση την προφορική έκθεση του κ. 
Gardner. 
Κατά τη 252η σύνοδο ολομέλειας της που πραγματοποιήθηκε στις 27 και 28 Ιανουρίου 1988 
(συνεδρίαση της 27ης Ιανουαρίου 1988), η ΟΚΕ υιοθέτησε ομόφωνα την ακόλουθη 
γνωμοδότηση: 
1. Η ΟΚΕ εγκρίνει την πρόταση. 
2. Θεωρεί ότι η πρόταση αυτή αποτελεί κατάλληλο μέτρο για να προστατευθεί η 
κατανάλωση των ροφημάτων «chocolate a la taza» και «chocolate familiar a la taza» στην 
Ισπανία. 
3. Η Επιτροπή θα πρέπει το συντομότερο δυνατό να ρυθμίσει το θέμα αυτό σε μόνιμη βάση. 
4. Το προϊόν αυτό θα πρέπει να πληροί τους όρους που προβλέπουν οι διατάξεις της 
οδηγίας για τη σήμανση των προϊόντων (79/112/ΕΟΚ) ιδίως σε ό,τι αφορά την κατάλληλη 
ονομασία σε άλλες χώρες και τους όρους χρήσης. 
Βρυξέλλες, 27 Ιανουαρίου 1988. 
Ο Πρόεδρος 
της Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής 
Alfons MARGOT 
(ΐ) ΕΕ αριθ. C 16 της 21. 1. 1988, σ. 11.