Πρόταση ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΥ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ για τη διοικητική συνεργασία στον τομέα της προστιθέμενης αξίας

(υποβληθείσες από την Επιτροπή)

ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ

1. ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Όσον αφορά το φόρο προστιθεμένης αξίας, υπάρχουν δύο διαφορετικές νομικές βάσεις που επιτρέπουν τη διοικητική συνεργασία μεταξύ κρατών μελών: η οδηγία 77/799/ΕΟΚ περί της αμοιβαίας συνδρομής των αρμοδίων αρχών των κρατών μελών στον τομέα των αμέσων και έμμεσων φόρων [1] και ο κανονισμός (ΕΟΚ) αριθ. 218/92 περί της διοικητικής συνεργασίας στον τομέα της έμμεσης φορολογίας (ΦΠΑ) [2].

[1] ΕΕ L 336, 27.12.1977, σ. 15.

[2] ΕΕ L 24, 1.2.1992, σ. 1.

Όταν θεσπίστηκε η οδηγία 77/799/ΕΟΚ, το πεδίο εφαρμογής της δεν κάλυπτε το φόρο προστιθέμενης αξίας και περιοριζόταν στους φόρους εισοδήματος και περιουσίας. Η επέκταση στον ΦΠΑ πραγματοποιήθηκε με την οδηγία 79/1070/ΕΟΚ [3].

[3] ΕΕ L 331, 27.12.1979, σ. 8.

Η οδηγία δημιουργεί νομική βάση για την ανταλλαγή πληροφοριών μεταξύ κρατών μελών. Η ανταλλαγή αυτή πρέπει, ωστόσο, να διεκπεραιώνεται μέσω των "αρμοδίων αρχών". Η ανταλλαγή πληροφοριών δεν μπορεί λοιπόν να πραγματοποιείται απευθείας μεταξύ δύο υπηρεσιών που υπάγονται σε δύο διαφορετικά κράτη μέλη.

Προβλέπονται τρεις κατηγορίες ανταλλαγής πληροφοριών: ανταλλαγή κατόπιν αιτήσεως σχετικά με συγκεκριμένη περίπτωση, αυτόματη ανταλλαγή και αυθόρμητη ανταλλαγή. Η οδηγία δεν προβλέπει τίποτε το συγκεκριμένο για τον ΦΠΑ, όσον αφορά τις δύο τελευταίες κατηγορίες ανταλλαγής πληροφοριών. Παραπέμπει απλώς στη δυνατότητα σύναψης διμερών συμφωνιών μεταξύ κρατών μελών. Πολύ λίγες διμερείς συμφωνίες έχουν, ωστόσο, υπογραφεί μέχρι σήμερα για να διευθετήσουν αυτού του είδους τις ανταλλαγές στον τομέα του ΦΠΑ. Η οδηγία προβλέπει, εξάλλου, τη δυνατότητα τα κράτη μέλη να αποδέχονται την παρουσία υπαλλήλων του κράτους μέλους που ζητεί να συμμετάσχει σε ορισμένους ελέγχους. Λιγοστά, ωστόσο, κράτη μέλη έκαμαν μέχρι σήμερα χρήση αυτής της δυνατότητας.

Η κατάργηση, την 1η Ιανουαρίου 1993, των φορολογικών συνόρων μεταξύ των κρατών μελών κατέστησε αναγκαία την ενίσχυση της διοικητικής συνεργασίας. Θεσπίστηκε, συνεπώς, ο κανονισμός (ΕΟΚ) αριθ. 218/92 για να συμπληρώσει τις διατάξεις της οδηγίας του 1977 και να καθιερώσει εντατικό σύστημα ανταλλαγής πληροφοριών μόνο για την παράδοση και την απόκτηση αγαθών σε ενδοκοινοτικό επίπεδο.

Η ουσιαστική καινοτομία του κανονισμού του 1992 είναι η δημιουργία ηλεκτρονικής βάσης δεδομένων (VIES [4]) και η αυτόματη κοινοποίηση σε όλα τα λοιπά κράτη μέλη του συνολικού ποσού των ενδοκοινοτικών παραδόσεων που πραγματοποιήθηκαν προς τους φορολογούμενους των εν λόγω κρατών μελών καθώς και των αντίστοιχων αριθμών φορολογικού μητρώου ΦΠΑ. Σε περίπτωση που οι πληροφορίες που περιέχονται στην εν λόγω βάση δεδομένων αποδεικνύονται ανεπαρκείς, είναι δυνατό να ζητηθούν συμπληρωματικές πληροφορίες βάσει του άρθρου 5 του κανονισμού. Η αρχή στην οποία υποβάλλεται η αίτηση διαθέτει τρίμηνη προθεσμία για την παροχή απάντησης.

[4] VAT Information Exchange System (Σύστημα ανταλλαγής πληροφοριών ΦΠΑ).

2. ΝΟΜΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΡΟΣΚΛΗΣΕΙΣ ΤΗΣ ΕΣΩΤΕΡΙΚΗΣ ΑΓΟΡΑΣ

Κατά την άποψη των υπαλλήλων που είναι επιφορτισμένοι με τον έλεγχο στα κράτη μέλη καθώς και στην Επιτροπή, το σύστημα VIES και η ενίσχυση της διοικητικής συνεργασίας που καθιερώθηκαν με τον κανονισμό (ΕΟΚ) αριθ. 218/92 αποτελούν χρήσιμα εργαλεία για τους ελέγχους. Τα στοιχεία, ωστόσο, που ανταλλάσσονται με τον τρόπο αυτό αυτόματα ή κατόπιν αιτήσεως και προέρχονται από ανακεφαλαιωτικές φορολογικές δηλώσεις δεν παρέχονται αρκετά νωρίς και δεν είναι δυνατό να ανταλλάσσονται με την ταχύτητα που ενδείκνυται. Συνεπώς, δεν επιτρέπουν την αποτελεσματική καταπολέμηση της απάτης. Ο έλεγχος εκ των υστέρων πραγματοποιείται συχνά πολύ αργά ενώ οι διατάξεις του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 218/92 δεν αποσκοπούν στην αντιμετώπιση μεμονωμένων υποθέσεων απάτης, οι οποίες εξελίσσονται, εκ φύσεως, "εδώ και τώρα". Εξάλλου, το πεδίο εφαρμογής του κανονισμού δεν περιλαμβάνει όλες τις πράξεις που ενδέχεται να οδηγήσουν σε απάτη. Ο κανονισμός αφορά πράγματι μόνο την ενδοκοινοτική παράδοση και απόκτηση αγαθών και όχι, για παράδειγμα, εσωτερικές παραδόσεις ή παροχές υπηρεσιών. Δεδομένου ότι οι περισσότεροι από τους μηχανισμούς απάτης σε σχέση με τον ΦΠΑ βασίζονται σε συναλλαγές εσωτερικές και κοινοτικές ταυτόχρονα, οι φορολογικές διοικήσεις υποχρεούνται να προσφεύγουν σε άλλα νομικά μέσα.

Συνεπώς, τα κράτη μέλη εφαρμόζουν κυρίως την οδηγία 77/799/ΕΟΚ ως νομική βάση της συνεργασίας τους στον τομέα της απάτης. Το εν λόγω κείμενο, όμως, που θεσπίστηκε αρχικά για να διευκολύνει την ανταλλαγή πληροφοριών σχετικά με την άμεση φορολογία δεν αναπροσαρμόστηκε στη συνέχεια, ώστε να ανταποκρίνεται περισσότερο στις επιτακτικές ανάγκες της ενισχυμένης συνεργασίας στον τομέα του ΦΠΑ μετά την εφαρμογή του μεταβατικού καθεστώτος την 1η Ιανουαρίου 1993.

Η οδηγία αυτή αποτελεί σήμερα εξαιρετικά ασθενές πλαίσιο για την εφαρμογή μιας πραγματικά αποτελεσματικής συνεργασίας: η αδυναμία της συνίσταται ουσιαστικά στον εξαιρετικά συγκεντρωτικό, όχι αρκετά εντατικό και υπερβολικά γενικό χαρακτήρα της.

Η συνεργασία είναι εξαιρετικά συγκεντρωτική, δεδομένου ότι πραγματοποιούνται ελάχιστες απευθείας επαφές μεταξύ τοπικών ή εθνικών υπηρεσιών καταπολέμησης της απάτης, επειδή τον κανόνα αποτελεί η επικοινωνία μεταξύ κεντρικών υπηρεσιών συνδέσμου. Η κατάσταση αυτή συνεπάγεται ταυτόχρονα περιορισμένη αποτελεσματικότητα, μικρή χρησιμοποίηση από τους φορείς και υπερβολικά μεγάλες προθεσμίες.

Η συνεργασία δεν είναι επίσης αρκετά εντατική εφόσον, εκτός του συστήματος VIES, πραγματοποιούνται ελάχιστες αυτόματες ή αυθόρμητες ανταλλαγές χρήσιμων πληροφοριών για την ανίχνευση και την πρόληψη της απάτης στις ενδοκοινοτικές συναλλαγές.

Η συνεργασία τέλος δεν συνοδεύεται από σαφείς κανόνες σε πολλούς τομείς (ιδίως όσον αφορά την παρουσία αλλοδαπών υπαλλήλων κατά τη διενέργεια των ελέγχων, τη δυνατότητα διοργάνωσης πολυμερών ελέγχων ή τη χρησιμοποίηση πληροφοριών που ανακοινώνονται από άλλο κράτος μέλος).

Η έκθεση που υποβλήθηκε στις 28 Ιανουαρίου 2000 από την Επιτροπή βάσει του άρθρου 14 του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 218/92 και του άρθρου 12 του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 1553/89 [5] καθώς και οι εργασίες στο πλαίσιο της ειδικής ομάδας του Συμβουλίου για τη φοροδιαφυγή ορίζουν σαφώς ότι η διατήρηση του ισχύοντος καθεστώτος πρέπει να συνοδεύεται από την ανάληψη δέσμευσης για την αποτελεσματική ενίσχυση των μέσων και τρόπων ελέγχου και της διοικητικής συνεργασίας.

[5] COM(2000) 28 τελικό.

Για το σκοπό αυτό, η Επιτροπή, στην ανακοίνωσή της προς το Συμβούλιο και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο που αποβλέπει στη βελτίωση της λειτουργίας του συστήματος ΦΠΑ στο πλαίσιο της εσωτερικής αγοράς [6], καταλήγει στο συμπέρασμα ότι θα ήταν σκόπιμο να ενισχυθούν τα ισχύοντα κοινοτικά νομικά μέσα για τη διοικητική συνεργασία και την αμοιβαία συνδρομή. Το Συμβούλιο κάλεσε, στις 5 Ιουνίου 2000, για τους ίδιους ακριβώς λόγους την Επιτροπή να υποβάλει το ταχύτερο δυνατό προτάσεις σχετικά με όλες τις συστάσεις, οι οποίες έγιναν ομόφωνα αποδεκτές κατά τη διάρκεια των εργασιών της ειδικής ομάδας.

[6] COM(2000) 348 τελικό.

3. Η ΥΠΑΡΞΗ ΔΥΟ ΝΟΜΙΚΩΝ ΒΑΣΕΩΝ ΣΥΝΕΠΑΓΕΤΑΙ ΠΕΡΙΤΤΗ ΚΑΙ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ ΖΗΜΙΟΓΟΝΟ ΠΟΛΥΠΛΟΚΟΤΗΤΑ

Εκτός από τις εν λόγω ανεπάρκειες και τα κενά, η ύπαρξη δύο διαφορετικών νομικών βάσεων για τη διοικητική συνεργασία στον τομέα του ΦΠΑ αποδείχθηκε με τη χρήση ότι συνεπάγεται ζημιογόνες επιπλοκές στην καλή λειτουργία του συστήματος.

Ο κανονισμός εφαρμόζεται μόνο στην ενδοκοινοτική παράδοση και απόκτηση αγαθών. Όσον αφορά τις ενδοκοινοτικές παροχές υπηρεσιών, καθώς και τις λοιπές πράξεις ΦΠΑ, επιβάλλεται η εφαρμογή των διατάξεων της οδηγίας.

Αυτά τα δύο μέσα υποβάλλονται, ωστόσο, σε διαφορετικούς κανόνες λειτουργίας. Οι προθεσμίες που πρέπει να τηρούνται για τις αιτήσεις είναι διαφορετικές, ενώ η χρήση των λαμβανόμενων πληροφοριών δεν είναι ίδια.

Σύμφωνα με τις διατάξεις του κανονισμού, τα κράτη μέλη δημιούργησαν εξάλλου κεντρικές υπηρεσίες συνδέσμου με κύρια αρμοδιότητα την ανταλλαγή πληροφοριών κατ'εφαρμογή του κανονισμού. Ωστόσο, ορισμένα κράτη μέλη έχουν αναθέσει σε διαφορετικές υπηρεσίες την ευθύνη για την ανταλλαγή πληροφοριών κατ'εφαρμογή της οδηγίας. Αυτό σημαίνει ότι δεν υπάρχει συνέργεια μεταξύ του κανονισμού και της οδηγίας για τον έλεγχο του ΦΠΑ. Συνεπώς, ορισμένα κράτη μέλη εφαρμόζουν αρκετά αυστηρή πολιτική όσον αφορά το είδος των πληροφοριών που μπορούν να ζητούν οι αρχές που είναι υπεύθυνες για τον ΦΠΑ βάσει του κανονισμού και της οδηγίας και απορρίπτουν συχνά αιτήσεις συνδρομής για καθαρά τυπικούς λόγους.

Τέλος, είναι σαφές ότι η ύπαρξη δύο διαφορετικών νομικών βάσεων για τη διοικητική συνεργασία στον τομέα του ΦΠΑ αποτελεί πραγματικό πρόβλημα, εφόσον ορισμένες πράξεις θεωρούνται ως υπηρεσίες σε ορισμένα κράτη μέλη ενώ ως αγαθά σε άλλα.

Η Επιτροπή πιστεύει, συνεπώς, ότι η ύπαρξη δύο διαφορετικών νομικών βάσεων επιδρά αρνητικά στη λειτουργία της συνεργασίας στον τομέα ελέγχου του ΦΠΑ. Προτείνει λοιπόν την καθιέρωση ενιαίου και ενισχυμένου νομικού πλαισίου (έναν νέο κανονισμό που αντικαθιστά, ενισχύει και εκσυγχρονίζει τις διατάξεις του κανονισμού του 1992 και περιλαμβάνει τις διατάξεις της οδηγίας του 1977) που θα ανοίγει το δρόμο για εντατικοποίηση της συνεργασίας που είναι σήμερα απολύτως αναγκαία για να καταπολεμηθεί η απάτη όσον αφορά το ΦΠΑ.

Σκοπός μιας τέτοιας μεταρρύθμισης είναι να δημιουργηθεί συνέργεια μεταξύ των διοικήσεων που είναι υπεύθυνες για την εφαρμογή και τον έλεγχο του ΦΠΑ, έτσι ώστε να καταργηθούν τα σύνορα μεταξύ φορολογικών διοικήσεων και να συνεργαστούν οι υπάλληλοί τους σαν να ανήκαν στην ίδια διοίκηση. Ο σκοπός αυτός μπορεί να φαίνεται φιλόδοξος εκ πρώτης όψεως, αλλά αποτελεί απόλυτη ανάγκη για την αντιμετώπιση των φοροφυγάδων, οι οποίοι δεν γνωρίζουν σύνορα.

4. ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΠΡΟΤΑΣΗΣ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΥ

Προκειμένου να ενισχύσει τη διοικητική συνεργασία στον τομέα του ΦΠΑ, η Επιτροπή προτείνει να ενισχυθεί, αφενός, το νομικό σύστημα του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 218/92 και να συμπεριληφθούν, αφετέρου, οι διατάξεις της οδηγίας 77/799/ΕΟΚ. Η παρούσα πρόταση δημιουργεί ένα ενιαίο νομικό πλαίσιο με σαφείς και υποχρεωτικούς κανόνες που διέπουν τη συνεργασία μεταξύ κρατών μελών. Το πλαίσιο αυτό προβλέπει, ιδίως, αμεσότερες επαφές μεταξύ υπηρεσιών, ώστε η συνεργασία να καταστεί αποτελεσματικότερη και ταχύτερη. Επιτρέπει, επίσης, την εντατικοποίηση και την επιτάχυνση της ανταλλαγής πληροφοριών μεταξύ διοικήσεων καθώς και μεταξύ αυτών και της Επιτροπής, ώστε να καταπολεμηθεί αποτελεσματικότερα η απάτη. Η παρούσα πρόταση αποσκοπεί στην εγκαθίδρυση αποτελεσματικού συστήματος αμοιβαίας συνδρομής και ανταλλαγής πληροφοριών, ώστε να διασφαλιστεί η ορθή λειτουργία του συστήματος ΦΠΑ. Αναθέτει στην Επιτροπή ρόλο θεματοφύλακα της καλής λειτουργίας της διοικητικής συνεργασίας αλλά δεν της αναθέτει επιχειρησιακές αποστολές όσον αφορά την έρευνα και τον αγώνα κατά της φοροδιαφυγής. Η απάτη όσον αφορά τον ΦΠΑ στην ενδοκοινοτική του διάσταση πρέπει, ωστόσο, να αντιμετωπιστεί σε κοινοτικό επίπεδο και να καταπολεμηθεί με κοινή δράση των κρατών μελών και της Επιτροπής. Αν και η κύρια ευθύνη όσον αφορά τα αναγκαία μέτρα για την ορθή λειτουργία του κοινού συστήματος σχετικά με τον ΦΠΑ βαρύνει τα κράτη μέλη, η Επιτροπή θα πρέπει να αναλάβει το συντονισμό και την ενθάρρυνση στο συγκεκριμένο τομέα. Για το λόγο αυτό, η Επιτροπή θα υποβάλει, βάσει του άρθρου 280 της συνθήκης ΕΚ, χωριστή πρόταση κανονισμού που θα προβλέπει ειδικές διατάξεις για την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής που θα αναθέτουν στην Επιτροπή συντονιστικό ρόλο σε κοινοτικό επίπεδο κατά την ανταλλαγή πληροφοριών.

4.1. Κεφάλαιο Ι Γενικές διατάξεις

4.1.1. Άρθρο 1: Στόχοι (άρθρο 1 του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 218/92)

Το άρθρο αυτό τροποποιείται για να ανταποκρίνεται, αφενός, στο γεγονός ότι ο κανονισμός έχει πλέον μεγαλύτερη έκταση εφαρμογής από τις ενδοκοινοτικές συναλλαγές και, αφετέρου, στο γεγονός ότι ο κανονισμός καθορίζει στο εξής και τους κανόνες που επιτρέπουν στις αρμόδιες αρχές των κρατών μελών να ανταλλάσσουν πληροφορίες με την Επιτροπή.

Το άρθρο αυτό, εξάλλου, υπογραμμίζει το γεγονός ότι ο παρών κανονισμός δεν θίγει την εκ μέρους των κρατών μελών εφαρμογή των κανόνων αμοιβαίας δικαστικής συνδρομής επί ποινικών θεμάτων.

4.1.2. Άρθρο 2: Ορισμοί (άρθρο 2 του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 218/92)

Λόγω των καινοτομιών που επιφέρει ο κανονισμός, κρίθηκαν αναγκαίοι ορισμένοι πρόσθετοι ορισμοί: "εδαφική υπηρεσία", "δομημένη ανταλλαγή", "αυτόματη ανταλλαγή", "μέσω ηλεκτρονικής οδού" και "διοικητική έρευνα". Άλλοι ορισμοί αναπροσαρμόστηκαν κάπως. Όσον αφορά την περίπτωση θέσπισης της πρότασης οδηγίας του Συμβουλίου που τροποποιεί την οδηγία 77/388/ΕΟΚ για το καθεστώς του φόρου προστιθεμένης αξίας που εφαρμόζεται σε ορισμένες υπηρεσίες που παρέχονται μέσω ηλεκτρονικής οδού (COM(2000) 349 τελικό της 7.6.2000), θα συμπεριληφθεί στον ορισμό για την ενδοκοινοτική παροχή υπηρεσιών αναφορά στο άρθρο 9 παράγραφος 2 νέο στοιχείο στ) της έκτης οδηγίας.

4.1.3. Άρθρο 3: Η αποκέντρωση της διοικητικής συνεργασίας (νέα διάταξη)

Κατ' αρχήν, όλες οι ανταλλαγές πληροφοριών θα πρέπει να διεκπεραιώνονται από την αρμόδια αρχή, κατά την έννοια του άρθρου 2 του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 218/92 ή του άρθρου 1 της οδηγίας 77/799/EΟΚ. Εάν τούτο δεν συμβαίνει, οι ανταλλασσόμενες πληροφορίες θεωρούνται ανίσχυρες και δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν κατά των φοροφυγάδων.

Η Επιτροπή κρίνει, ωστόσο, ότι η απευθείας επικοινωνία μεταξύ ελεγκτών ή μεταξύ υπηρεσιών καταπολέμησης της φοροδιαφυγής εξασφαλίζει σημαντικά πλεονεκτήματα δεδομένου ότι επιτρέπει ταχύτερη ανταλλαγή πληροφοριών, καλύτερη αμοιβαία κατανόηση της αίτησης παροχής πληροφοριών, μεγαλύτερα κίνητρα για τους ελεγκτές και αποφυγή της σπατάλης των ήδη πενιχρών πόρων μέσω άσκοπων αιτήσεων. Ωστόσο, αν και το υφιστάμενο νομικό πλαίσιο παρέχει τη δυνατότητα τέτοιων επαφών μεταξύ των ελεγκτών, τα κράτη μέλη κάνουν ελάχιστη χρήση αυτής, οι δε πρωτοβουλίες στον τομέα αυτό είναι συχνά ανομοιογενείς και συνεπάγονται ελάχιστα ακριβείς και ετερόκλητες διαδικασίες.

Η πρόταση δημιουργεί, λοιπόν, ένα σαφές νομικό πλαίσιο για αποκεντρωμένη συνεργασία και διαδραματίζει ταυτόχρονα ρόλο μοχλού για τις κεντρικές υπηρεσίες συνδέσμου.

Η δομή του άρθρου 3 είναι η εξής:

- Επίσημα, η ανταλλαγή πληροφοριών θα εξακολουθήσει να πραγματοποιείται μέσω των αρμοδίων αρχών, αλλά θα πρέπει στο εξής να πρόκειται για ενιαία αρχή - στην οποία θα μπορεί ενδεχομένως να υπάγονται περισσότερες της μιας υπηρεσίες- σε κάθε κράτος μέλος.

- Κάθε αρχή θα ορίζει στη συνέχεια μια ενιαία κεντρική υπηρεσία συνδέσμου ως κύρια αρμόδια για τη συνεργασία. Η εν λόγω κεντρική υπηρεσία συνδέσμου (που λειτουργεί σήμερα στο πλαίσιο του κανονισμού) θα είναι εξ ορισμού υπεύθυνη για τη συνεργασία κατόπιν αιτήσεως (όταν η αιτούσα αρχή δεν γνωρίζει σε ποια τοπική υπηρεσία να απευθυνθεί ή όταν η αίτηση απευθύνεται σε τοπική υπηρεσία που δεν είναι αρμόδια να διεκπεραιώσει την αίτηση), αλλά θα διαδραματίζει πρωταρχικό ρόλο για την ανακοίνωση ορισμένων πληροφοριών με αυτόματο και αυθόρμητο τρόπο.

- Κάθε αρχή θα ορίσει επίσης αρμόδιους υπαλλήλους για την ανταλλαγή πληροφοριών, τουλάχιστον έναν ανά εδαφική υπηρεσία. Εξυπακούεται ότι η έννοια της εδαφικής υπηρεσίας θα ερμηνεύεται για κάθε περίπτωση χωριστά από τα κράτη μέλη, επειδή η κατάσταση μεταβάλλεται ανάλογα με το μέγεθος των κρατών μελών. Είναι τέλος σκόπιμο να τονιστεί ότι οι εθνικές υπηρεσίες ελέγχου θα πρέπει επίσης, εφόσον υπάρχουν, να διαθέτουν έναν τέτοιο αρμόδιο υπάλληλο.

- Προβλέπεται τέλος, ότι είναι δυνατό να υπάρχουν απευθείας επαφές μεταξύ άλλων υπαλλήλων, υπό την προϋπόθεση βεβαίως ότι οι πληροφορίες θα φθάνουν παράλληλα στις αρμόδιες αρχές (δηλαδή μέσω των κεντρικών υπηρεσιών συνδέσμου ή των αρμοδίων υπαλλήλων).

4.1.4. Άρθρο 4: Χρησιμοποίηση των πληροφοριών σε ποινικές διαδικασίες (άρθρο 3 του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 218/92)

Όταν οι ζητούμενες πληροφορίες έχουν σχέση με υποθέσεις για τις οποίες διεξάγουν έρευνες υπάλληλοι των εθνικών υπηρεσιών ενός κράτους μέλους κατόπιν εντολής ή υπό την εποπτεία των δικαστικών αρχών, η ανταλλαγή πληροφοριών συχνά δεν πραγματοποιείται ή καθυστερεί σημαντικά με αποτέλεσμα, η διοικητική αρχή του κράτους μέλους που υποβάλλει τη σχετική αίτηση να μην είναι σε θέση να κινήσει εγκαίρως διοικητική ή ποινική διαδικασία για απάτη που διεπράχθη στην επικράτειά του.

Για το λόγο αυτό, το άρθρο 4 καθορίζει τις υποχρεώσεις των κρατών μελών στο πλαίσιο της αμοιβαίας διοικητικής συνδρομής, όταν οι πληροφορίες πρόκειται να χρησιμοποιηθούν σε ποινικές διαδικασίες, με την επιφύλαξη των κανόνων σχετικά με την αμοιβαία δικαστική συνδρομή επί ποινικών θεμάτων.

4.2. Κεφάλαιο ΙΙ Συνεργασία κατόπιν αιτήσεως

4.2.1. Ένα ενιαίο και αυστηρότερο νομικό πλαίσιο.

Το άρθρο 5 του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 218/92 επιτρέπει να ζητηθούν, σε συγκεκριμένες περιπτώσεις, συμπληρωματικές πληροφορίες που αφορούν κυρίως τους αριθμούς, τις ημερομηνίες και τα ποσά των τιμολογίων που αντιστοιχούν σε συγκεκριμένες ενδοκοινοτικές πράξεις. Για κάθε άλλη πληροφορία, τα κράτη μέλη οφείλουν να εφαρμόζουν το άρθρο 2 της οδηγίας 77/799/ΕΟΚ, που επιτρέπει γενικά στην αρμόδια αρχή κράτους μέλους να ζητεί από την αρμόδια αρχή άλλου κράτους μέλους να της κοινοποιεί, σε συγκεκριμένες περιπτώσεις, όλες τις πληροφορίες που επιτρέπουν τον ορθό υπολογισμό του ΦΠΑ. Η αρχή στην οποία υποβάλλεται η αίτηση διαθέτει προθεσμία τριών μηνών για να απαντήσει σε αίτηση παροχής πληροφοριών βάσει του άρθρου 5 του κανονισμού. Η οδηγία δεν προβλέπει αντίθετα προθεσμία για την απάντηση.

Η δημιουργία ενιαίας νομικής βάσης θα μπορούσε να υλοποιηθεί με έναν ενιαίο κεφάλαιο για την ανταλλαγή κατόπιν αιτήσεως (ανεξάρτητα από το αν πρόκειται για πληροφορίες που συμπληρώνουν εκείνες που βρίσκονται στο σύστημα VIES ή για κάθε άλλη πληροφορία). Η πρόταση επανακαθορίζει τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις των κρατών μελών και πραγματοποιεί διαχωρισμό μεταξύ αίτησης για την παροχή πληροφοριών (τμήμα 1), αίτησης για τη διενέργεια διοικητικής έρευνας (τμήμα 2), παρουσίας στις διοικητικές υπηρεσίες και συμμετοχής στις διοικητικές έρευνες (τμήμα 4), προσφυγής σε ταυτόχρονους ελέγχους (τμήμα 5) και τέλος αίτησης γνωστοποίησης (τμήμα 6). Το τμήμα 3 τάσσει τρίμηνη προθεσμία για την ανακοίνωση μετά τη λήψη της αίτησης (και μηνιαία προθεσμία όταν υπάρχει ήδη η πληροφορία), αλλά προβλέπει τη δυνατότητα καθορισμού διαφορετικής προθεσμίας σε συγκεκριμένες περιπτώσεις.

4.2.2. Τμήμα 1: αίτηση για παροχή πληροφοριών (άρθρο 5 του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 218/92 και άρθρο 2 της οδηγίας 77/799/ΕΟΚ)

Το άρθρο 5 παράγραφοι 1 και 2 αντιστοιχεί στο άρθρο 2 της οδηγίας 77/799/ΕΟΚ και στο άρθρο 5 του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 218/92 και θα αποτελεί στο εξής την ενιαία νομική βάση όλων των αιτήσεων για παροχή πληροφοριών.

Βάσει της παραγράφου 3, για τη συγκέντρωση των ζητουμένων πληροφοριών, η αρχή στην οποία υποβάλλεται η αίτηση ενεργεί όπως θα ενεργούσε και για ίδιο λογαριασμό ή μετά από αίτηση άλλης αρχής της χώρας της. Η παρούσα παράγραφος πρέπει, ωστόσο, να συνδυάζεται με το άρθρο 36. Βάσει του παρόντος άρθρου, η αρχή στην οποία υποβάλλεται η αίτηση έχει το δικαίωμα να αρνηθεί τη διενέργεια των εν λόγω ερευνών ή τη διαβίβαση των πληροφοριών, όταν η διοικητική επιβάρυνση είναι δυσανάλογη ή όταν η αιτούσα αρχή δεν εξάντλησε τις συνήθεις πηγές πληροφοριών ή η νομοθεσία ή η διοικητική πρακτική του κράτους μέλους που καλείται να παράσχει τις πληροφορίες δεν επιτρέπει στην φορολογική του διοίκηση να διενεργεί τις έρευνες αυτές ούτε να συλλέγει ή να χρησιμοποιεί τις πληροφορίες αυτές για δικές της ανάγκες ή όταν η διαβίβαση των πληροφοριών αυτών θα ήταν αντίθετη προς την δημόσια τάξη ή θα οδηγούσε στην κοινολόγηση εμπορικού, βιομηχανικού ή επαγγελματικού απορρήτου ή εμπορικής μεθόδου ή ακόμα όταν το κράτος μέλος, για το οποίο προορίζονται οι πληροφορίες, δεν είναι σε θέση να προβεί για πραγματικούς ή νομικούς λόγους, στην παροχή παρομοίων πληροφοριών. Οι αιτήσεις για παροχή πληροφοριών διαβιβάζονται μέσω εντύπου συγκεκριμένης μορφής. Επειδή η πείρα έχει καταδείξει ότι η καθιέρωση εντύπου συγκεκριμένης μορφής κατόπιν συμφωνίας δεκαπέντε κρατών μελών αποτελεί εξαιρετικά μακρά διαδικασία, προτείνεται η θέσπισή του σύμφωνα με τη διαδικασία που προβλέπεται στο άρθρο 40, παράγραφος 2 (διαδικασία της κανονιστικής επιτροπής).

Τέλος, το άρθρο 7 ορίζει ότι οι πληροφορίες είναι δυνατό να ζητούνται υπό μορφή εκθέσεων, βεβαιώσεων ή άλλων εγγράφων ή επικυρωμένων αντιγράφων ή αποσπασμάτων αυτών. Η κοινοποίηση πρωτότυπων εγγράφων πραγματοποιείται μόνον εφόσον οι ισχύουσες διατάξεις στο κράτος μέλος στο οποίο υποβάλλεται η αίτηση δεν αντίκεινται σ' αυτή.

4.2.3. Τμήμα 2: Αίτηση διεξαγωγής διοικητικών ερευνών (νέα διάταξη)

Σε περίπτωση απάτης και ειδικότερα όταν πρόκειται για πράξεις πλαστές ή εικονικές, οι αιτήσεις παροχής πληροφοριών βάσει του άρθρου 5 μπορεί να είναι ακατάλληλες και να μην επιτρέπουν στην αιτούσα αρχή να συγκεντρώσει τα αποδεικτικά στοιχεία.

Προτείνεται, συνεπώς, να δοθεί στην αιτούσα αρχή η δυνατότητα να ζητεί από την αρχή στην οποία υποβάλλεται η αίτηση να διεξάγει τις κατάλληλες διοικητικές έρευνες σχετικά με τις πράξεις που είναι ή η αιτούσα αρχή θεωρεί ότι είναι αντίθετες προς τη νομοθεσία για τον ΦΠΑ και για τις οποίες η φορολογία επιβάλλεται υποχρεωτικά στο έδαφός της καθώς και για τις πράξεις από τις οποίες είναι δυνατό να προκύψουν αποδεικτικά στοιχεία για παραβίαση της νομοθεσίας ΦΠΑ στο έδαφος του αιτούντος κράτους μέλους.

Βάσει της άρθρο 9, η αρχή στην οποία υποβάλλεται η αίτηση ενεργεί όπως θα ενεργούσε και για ίδιο λογαριασμό ή μετά από αίτηση άλλης αρχής της χώρας της τηρουμένων των περιορισμών όσον αφορά την ανταλλαγή πληροφοριών που προβλέπονται στο άρθρο 36 (βλ. σημείο 4.2.2).

4.2.4. Τμήμα 3: προθεσμία για την κοινοποίηση (άρθρο 5, παράγραφος 1 του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 218/92)

Η Επιτροπή πιστεύει ότι οι εξαιρετικά μεγάλες προθεσμίες οφείλονται κυρίως στον υπερβολικά συγκεντρωτικό χαρακτήρα του ισχύοντος νομικού πλαισίου. Για το λόγο αυτό, προτείνει την πραγματοποίηση αποκεντρωμένων επαφών στο πλαίσιο των διατάξεων του άρθρου 3.

Η τρίμηνη προθεσμία που προβλέπεται στο άρθρο 5 παράγραφος 1 του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 218/92 για την κοινοποίηση των ζητούμενων πληροφοριών παραμένει αμετάβλητη. Ωστόσο, στην περίπτωση που η εν λόγω πληροφορία βρίσκεται ήδη στη διάθεση της αρχής στην οποία υποβάλλεται η αίτηση, η προθεσμία αυτή μειώνεται σε ένα μήνα. Σε ειδικές περιπτώσεις τέλος, ιδίως περιπτώσεις απάτης πολλαπλής συμμετοχής ή πολύπλοκων ελέγχων, μπορεί να καθοριστεί διαφορετική προθεσμία στο πλαίσιο της διαδικασίας που προβλέπεται στο άρθρο 40, παράγραφος 2.

Σε περίπτωση που η αρχή στην οποία υποβάλλεται η αίτηση δεν είναι σε θέση να ανταποκριθεί στην αίτηση εντός της προβλεπόμενης προθεσμίας, είναι υποχρεωμένη να ενημερώσει αμέσως την αιτούσα αρχή για τους λόγους που την εμποδίζουν να τηρήσει την εν λόγω προθεσμία και να αναφέρει πότε θα μπορέσει να ικανοποιήσει το αίτημα.

4.2.5. Τμήμα 4: παρουσία υπαλλήλων της φορολογικής διοίκησης άλλων κρατών μελών (άρθρο 6 της οδηγίας 77/799/ΕΟΚ)

Αν και το πρόγραμμα FISCALIS [7] προβλέπει την κοινοτική χρηματοδότηση των πολυμερών ελέγχων, ο κανονισμός (ΕΟΚ) αριθ. 218/92 δεν εξασφαλίζει νομική βάση για την παρουσία υπαλλήλων των φορολογικών υπηρεσιών των άλλων κρατών μελών. Και εδώ τα κράτη μέλη χρειάζεται να χρησιμοποιήσουν τις δυνατότητες που προσφέρει το άρθρο 6 της οδηγίας 77/799/EΟΚ. Πρόκειται, ωστόσο, πράγματι για διευκόλυνση που προσφέρει η οδηγία 77/799/ΕΟΚ, την οποία έχουν μέχρι σήμερα χρησιμοποιήσει ελάχιστα τα κράτη μέλη. Σύμφωνα με το εν λόγω άρθρο, ορισμένα κράτη μέλη έχουν επιτρέψει την παρουσία στο έδαφός τους φορολογικών υπαλλήλων άλλων κρατών μελών. Ωστόσο, η εθνική νομοθεσία και η πρακτική των περισσοτέρων κρατών μελών δεν προβλέπουν τέτοια δυνατότητα και επιτρέπουν την παρουσία αλλοδαπών υπαλλήλων κατά τη διενέργεια ελέγχων μόνο μετά από σύμφωνη γνώμη του φορολογούμενου. Ωστόσο, είναι προφανές ότι η συναίνεση του φορολογούμενου είναι απίθανη στις περιπτώσεις όπου ο έλεγχος αποσκοπεί στη διερεύνηση εικαζόμενης απάτης. Επίσης, μερικά κράτη μέλη, επικαλούμενα νομικά προβλήματα, απαγορεύουν επίσημα σε υπαλλήλους άλλου κράτους μέλους να παρίστανται σε έρευνες στο έδαφός τους.

[7] Απόφαση αριθ. 888/98/EΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 30ής Μαρτίου 1998, με την οποία θεσπίζεται πρόγραμμα κοινοτικής δράσης για τη βελτίωση των συστημάτων έμμεσης φορολογίας στην εσωτερική αγορά (πρόγραμμα Fiscalis), ΕΕ L 126, 28.4.1998, σ. 1-5.

Είναι, ωστόσο, λυπηρό που στο εσωτερικό μιας ενιαίας αγοράς χωρίς σύνορα για τους φοροφυγάδες, οι φορολογικές διοικήσεις είναι τόσο στεγανές ώστε να τους είναι εξαιρετικά δύσκολο έως αδύνατο να "διαβούν" αυτά τα ίδια σύνορα. Η παρουσία ελεγκτών άλλου κράτους μέλους στις διοικητικές υπηρεσίες καθώς και η συμμετοχή τους στις διοικητικές έρευνες μπορεί πράγματι να είναι εξαιρετικά χρήσιμη, ιδίως στις περιπτώσεις που υπάρχουν ενδείξεις διασυνοριακών παρατυπιών ή απάτης σημαντικής έκτασης σε ένα ή περισσότερα κράτη μέλη, στις περιπτώσεις η πολυπλοκότητα των οποίων καθιστά επιθυμητή την παρουσία των υπαλλήλων ή ακόμη στις περιπτώσεις που μοιάζουν μεταξύ τους και στις οποίες η συμμετοχή υπαλλήλων μπορεί να επισπεύσει την έρευνα. Για το λόγο αυτό, το άρθρο 13 της πρότασης επιτρέπει την παρουσία υπαλλήλων της φορολογικής διοίκησης κράτους μέλους στο έδαφος άλλου κράτους μέλους, όταν τα δύο αυτά κράτη το επιθυμούν. Παράλληλα, τα άρθρα 13 και 14 θεσπίζουν σύστημα δικαιωμάτων και υποχρεώσεων όλων των μερών καθώς και τις διαδικασίες που πρέπει να ακολουθούν οι εθνικοί υπάλληλοι που διενεργούν έρευνες σε άλλο κράτος μέλος. Το άρθρο 13, παράγραφος 1, αφενός, ρυθμίζει την παρουσία υπαλλήλων της φορολογικής διοίκησης κράτους μέλους στις διοικητικές υπηρεσίες άλλου κράτους μέλους. Το άρθρο 13, παράγραφος 2, αφετέρου, ρυθμίζει τη συμμετοχή των υπαλλήλων που έχουν οριστεί από την αιτούσα αρχή στις διοικητικές έρευνες για φορολογούμενους. Το άρθρα αυτά αποτελούν νομική βάση που απαλλάσσει τις φορολογικές υπηρεσίες από την υποχρέωση να αποσπούν τη συναίνεση του φορολογούμενου.

4.2.6. Τμήμα 5: διενέργεια ταυτόχρονων ελέγχων (νέα διάταξη)

Η Επιτροπή κρίνει ότι οι ταυτόχρονοι έλεγχοι θα πρέπει να αποτελούν αναπόσπαστο τμήμα των συνήθων προγραμμάτων ελέγχου των κρατών μελών. Για να ενθαρρυνθούν τα κράτη μέλη να συμπεριλάβουν τους ταυτόχρονους ελέγχους στα προγράμματα ελέγχου που εφαρμόζουν, ορισμένοι πολυμερείς έλεγχοι χρηματοδοτούνται από τον προϋπολογισμό του προγράμματος Fiscalis. Η απόφαση Fiscalis, ωστόσο, δεν αποτελεί νομική βάση για την ανταλλαγή πληροφοριών στο πλαίσιο πολυμερούς ελέγχου. Πράγματι, ο ταυτόχρονος έλεγχος αποτελεί ουσιαστικά ένα διαρθρωμένο πλαίσιο για την ανταλλαγή πληροφοριών μεταξύ περισσοτέρων φορολογικών διοικήσεων. Συνεπώς, οι ελεγκτές που συμμετέχουν σε έναν τέτοιο έλεγχο υποχρεούνται να χρησιμοποιούν νομικές βάσεις που επιτρέπουν την ανταλλαγή φορολογικών πληροφοριών (οδηγία 77/799/ΕΟΚ ή κανονισμός (ΕΟΚ) αριθ. 218/92).

Η παρούσα πρόταση προβλέπει, αφενός, ως υποχρέωση αρχής για τα κράτη μέλη τη διενέργεια ταυτόχρονων ελέγχων κάθε φορά που οι έλεγχοι αυτοί κρίνονται πιο αποτελεσματικοί από τους εθνικούς ελέγχους. Εξάλλου, θεσπίζει σύστημα δικαιωμάτων και υποχρεώσεων όλων των μερών καθώς και τις κατευθυντήριες γραμμές για τις διαδικασίες που πρέπει να ακολουθούνται. Το άρθρο 16 περιλαμβάνει διατάξεις ισχυουσών διμερών συμφωνιών στο συγκεκριμένο τομέα.

4.2.7. Τμήμα 6: αίτηση κοινοποίησης (νέα διάταξη)

Το άρθρο 5 της οδηγίας 76/308/ΕΟΚ [8] επιτρέπει την κοινοποίηση στον παραλήπτη όλων των πράξεων και αποφάσεων, συμπεριλαμβανομένων των δικαστικών, που αφορούν απαίτηση ή την είσπραξη απαίτησης και προέρχονται από το κράτος μέλος στο οποίο εδρεύει η αιτούσα αρχή. Εφόσον, ωστόσο, δεν υπάρχει ακόμη απαίτηση, το ισχύον νομικό πλαίσιο δεν προβλέπει κοινοποίηση των πράξεων ή αποφάσεων των φορολογικών διοικήσεων άλλων κρατών μελών. Το άρθρο 17 της παρούσας πρότασης προβλέπει λοιπόν σαφή νομική βάση για την εν λόγω κοινοποίηση.

[8] Οδηγία 76/308/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 15ης Μαρτίου 1976, ΕΕ L 73, 19.3.1976, σ. 18.

4.3. Κεφάλαιο ΙΙΙ Ανταλλαγή πληροφοριών χωρίς προηγούμενη αίτηση

4.3.1. Άρθρα 20 έως 24: Οι δομημένες και αυτόματες ανταλλαγές πληροφοριών στους τομείς που παρουσιάζουν κινδύνους. (άρθρα 3 και 4 της οδηγίας 77/799/ΕΟΚ)

Για να αυξηθούν οι πιθανότητες ανίχνευσης και πρόληψης της απάτης στις ενδοκοινοτικές συναλλαγές, τα κράτη μέλη θα πρέπει επίσης να ανταλλάσσουν σε κοινοτικό επίπεδο και άλλες πληροφορίες εκτός των δεδομένων VΙΕS. Η Επιτροπή αντελήφθη ότι, αν και τα περισσότερα κράτη μέλη υποστηρίζουν την ιδέα της εντατικής ανταλλαγής χρήσιμων πληροφοριών, οι πληροφορίες αυτές εξακολουθούν να ανταλλάσσονται σπάνια. Για να αυξηθούν οι δυνατότητες ανίχνευσης και πρόληψης της απάτης στο ενδοκοινοτικό εμπόριο, τα κράτη μέλη θα πρέπει να ανταλλάσσουν πληροφορίες τουλάχιστον στις παρακάτω περιπτώσεις:

(α) Περιπτώσεις κατά τις οποίες η φορολογία επιβάλλεται στο κράτος μέλος προορισμού, ενώ η αποτελεσματικότητα του συστήματος ελέγχου εξαρτάται κατ'ανάγκη από τις πληροφορίες που παρέχονται από το κράτος μέλος καταγωγής.

Παραδείγματα: ενδοκοινοτικές παραδόσεις καινούριων οχημάτων (χερσαία οχήματα, σκάφη και αεροσκάφη που αναφέρονται στο άρθρο 28 α, παράγραφος 2 της οδηγίας 77/388/ΕΟΚ) ή πωλήσεις εξ αποστάσεως που δεν φορολογούνται στο κράτος καταγωγής.

(β) Περιπτώσεις κατά τις οποίες υπάρχει υποψία απάτης σε κάποιο άλλο κράτος μέλος.

Παραδείγματα: ενδοκοινοτικές υπηρεσίες με χαρακτήρα που θεωρείται παράτυπος (π.χ., επειδή τα τιμολόγια δεν εκδόθηκαν στο όνομα των πραγματικών παραληπτών τους) ή ασυμφωνίες μεταξύ ενδοκοινοτικών παραδόσεων και αποκτήσεων (περιπτώσεις κατά τις οποίες τα δεδομένα που κοινοποιούνται σύμφωνα με το άρθρο 4, παράγραφος 3 του κανονισμού (ΕΟΚ αριθ. 218/92 παρουσιάζουν σημαντικές αποκλίσεις από τη δηλωθείσα αξία των ενδοκοινοτικών αποκτήσεων αγαθών).

(γ) Περιπτώσεις που περικλείουν γενικά σημαντικότερο κίνδυνο φοροδιαφυγής ή φοροαποφυγής στο άλλο κράτος μέλος.

Παραδείγματα: ενδεχόμενες εταιρείες "φοίνικες" (π.χ. εταιρείες οι οποίες κατά τα πρώτα έτη λειτουργίας τους πραγματοποιούν μεγάλο αριθμό ενδοκοινοτικών παραδόσεων αγαθών και υπηρεσιών σε πελάτες άλλου κράτους). επιστροφές του ΦΠΑ στους φορολογούμενους που δεν είναι εγκατεστημένοι στο εσωτερικό της χώρας (οδηγία 79/1072/ΕΟΚ του Συμβουλίου) ή χορήγηση αριθμών φορολογικού μητρώου ΦΠΑ στις επιχειρήσεις που είναι εγκατεστημένες στο άλλο κράτος μέλος.

(δ) Περιπτώσεις κατά τις οποίες διαπιστώνεται απάτη στο έδαφος κράτους μέλους με ενδεχόμενες επιπτώσεις στο άλλο κράτος μέλος.

Παράδειγμα: σκιώδεις εταιρείες που διενήργησαν ενδοκοινοτικές πράξεις ή φορολογούμενοι που καταδικάστηκαν για απάτη στον τομέα του ΦΠΑ στις ενδοκοινοτικές συναλλαγές.

Το ισχύον νομικό πλαίσιο, όμως, είναι σαφώς ακατάλληλο για το σύνολο των εν λόγω περιπτώσεων. Δεν υπάρχει συνεπώς σήμερα καμία πραγματική υποχρέωση όσον αφορά την αυτόματη ή την αυθόρμητη ανταλλαγή πληροφοριών. Οι εν λόγω κατηγορίες ανταλλαγής πληροφοριών προβλέπονται μόνο ως προς την αρχή τους χωρίς όμως να αποτελούν το αντικείμενο υποχρεωτικής ανταλλαγής βάσει των συγκεκριμένων διατάξεων. Έχουν συναφθεί μόνο κάποιες σπάνιες διμερείς συμφωνίες σ'αυτό το πλαίσιο. Είναι, συνεπώς, αναγκαίο να προβλεφθούν στην ίδια την κοινοτική νομοθεσία οι κατηγορίες πληροφοριών που πρέπει να αποτελούν το αντικείμενο ανταλλαγής.

Η πρόταση προβλέπει λοιπόν για το μέλλον δύο είδη αυθόρμητης ανταλλαγής: τη δομημένη και την αυτόματη ανταλλαγή. Η διαφορά μεταξύ δομημένης και αυτόματης ανταλλαγής πληροφοριών συνίσταται μόνο στο αν η αρχή που είναι αρμόδια για τη διαβίβαση είναι σε θέση ή όχι να συγκεντρώνει ανά τακτά διαστήματα τις πληροφορίες που πρόκειται να ανταλλαγούν. Θα είναι για παράδειγμα αδύνατο κάποιο κράτος μέλος να πραγματοποιεί αυτόματη ανταλλαγή πληροφοριών, όταν στο συγκεκριμένο κράτος μέλος δεν ισχύει υποχρέωση των φορολογουμένων για κοινοποίηση των εν λόγω πληροφοριών.

Η πρόταση καθορίζει εξάλλου ένα πλαίσιο, ταυτόχρονα ευέλικτο και αποτελεσματικό, στο εσωτερικό του οποίου τα κράτη μέλη θα ρυθμίζουν τις εν λόγω ανταλλαγές πληροφοριών. Η πρόταση, συνεπώς, περιορίζεται να καθορίσει σε ποιες κατηγορίες περιπτώσεων πρέπει να διενεργείται η εν λόγω ανταλλαγή, αλλά τα είδη πληροφοριών για κάθε ένα από τα κράτη μέλη, ο αυτόματος ή δομημένος χαρακτήρας καθώς και, κατά περίπτωση, η συχνότητα της ανταλλαγής θα αποφασίζονται στο πλαίσιο της διαδικασίας που προβλέπεται στο άρθρο 40, παράγραφος 2. Η ευελιξία του συστήματος βασίζεται στο γεγονός ότι θα είναι δυνατό στο πλαίσιο της συγκεκριμένης διαδικασίας να συναφθεί συμφωνία στο πλαίσιο της οποίας 10 κράτη μέλη θα ανταλλάσσουν πληροφορίες κατά τρόπο αυτόματο, ενώ τα υπόλοιπα 5 κατά τρόπο δομημένο.

4.3.2. Εμπόδια στην ανταλλαγή δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα (νέα διάταξη)

Πολλά κράτη μέλη αντιμετωπίζουν δυσκολίες κατά την ανταλλαγή δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα, λόγω των περιορισμών που εμπεριέχονται στην εθνική τους νομοθεσία. Ισχυρίζονται ότι οι κανόνες περί προστασίας δεδομένων περιορίζουν σοβαρά τις δυνατότητες ανταλλαγής πληροφοριών. Πιο συγκεκριμένα, προβάλλεται ο ισχυρισμός ότι η εφαρμογή της οδηγίας 95/46/ΕΚ, περί προστασίας των προσώπων κατά την επεξεργασία και κατά την ελεύθερη κυκλοφορία των προσωπικών δεδομένων [9], μπορεί μερικές φορές να παρεμποδίζει την ανταλλαγή προσωπικών δεδομένων ακόμη και σε περιπτώσεις τεκμηριωμένης απάτης καθώς και, ακόμη περισσότερο, στο πλαίσιο των πληροφοριών βάσει των οποίων θεωρείται ως εξαιρετικά πιθανή η ύπαρξη απάτης.

[9] ΕΕ L 281, 23.11.1995, σ. 31.

Τα κράτη μέλη οφείλουν συνεπώς να επικαλούνται το άρθρο 13 της προαναφερθείσας οδηγίας, το οποίο προβλέπει παρεκκλίσεις από τους συνήθεις κανόνες με σκοπό τη διαφύλαξη των οικονομικών συμφερόντων κράτους μέλους (συμπεριλαμβανομένων των φορολογικών ζητημάτων). Για το λόγο αυτό, το άρθρο 37, παράγραφος 4 ορίζει ότι τα κράτη μέλη περιορίζουν την έκταση των υποχρεώσεων και των δικαιωμάτων που προβλέπονται στο άρθρο 6 παράγραφος 1, στο άρθρο 10, στο άρθρο 11 παράγραφος 1 και στα άρθρα 12 και 21 της οδηγίας 95/46/ΕΚ, έτσι ώστε οι ρυθμίσεις για την προστασία των φυσικών προσώπων από τη χρήση των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα να μη θίγουν τα συμφέροντα που αναφέρονται στο άρθρο 13, στοιχείο ε).

4.4. Κεφάλαιο IV Αποθήκευση και ανταλλαγή πληροφοριών ειδικά για τις ενδοκοινοτικές συναλλαγές

4.4.1. Άρθρα 25 έως 29 (άρθρο 4 του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 218/92)

Το άρθρο 4 του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 218/92 διαιρέθηκε σε 5 άρθρα για μεγαλύτερη σαφήνεια. Το άρθρο αυτό δεν μεταβάλλεται ως προς την ουσία του με εξαίρεση την τροφοδότηση του VIES με ακριβείς πληροφορίες σχετικά με την τοπική υπηρεσία που παρέχει συμπληρωματικές πληροφορίες για κάθε επιχείρηση που περιλαμβάνεται στη βάση δεδομένων, ώστε να διευκολύνεται η απευθείας ανταλλαγή πληροφοριών χωρίς να παρεμβάλλονται οι εθνικές αρχές (κεντρικές υπηρεσίες συνδέσμου) (βλ. άρθρο 3).

4.4.2. Άρθρο 30 (άρθρο 6 του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 218/92)

Το άρθρο αυτό δεν μεταβάλλεται με εξαίρεση μια διάταξη που επιτρέπει την επιβεβαίωση με ηλεκτρονικά μέσα της ισχύος του αριθμού φορολογικού μητρώου ΦΠΑ συγκεκριμένου προσώπου.

4.5. Κεφάλαιο V Σχέσεις με την Επιτροπή (άρθρο 31)

Το άρθρο 31, παράγραφος 1 αντιστοιχεί στο άρθρο 11 του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 218/92 και προβλέπει την κοινή αξιολόγηση από τα κράτη μέλη και την Επιτροπή της λειτουργίας του παρόντος κανονισμού.

Περιγράφονται, ωστόσο, λεπτομερέστερα οι πληροφορίες που υποχρεούνται να παρέχουν τα κράτη μέλη για να επιτρέπουν αυτή την αξιολόγηση.

Κατ'αρχάς προβλέπεται ρητά ότι τα κράτη μέλη υποχρεούνται να παρέχουν όλα τα αναγκαία για την εν λόγω αξιολόγηση στατιστικά στοιχεία, ενώ οι λεπτομέρειες σχετικά με τα στοιχεία που πρέπει να κοινοποιούνται θα καθοριστούν στο πλαίσιο της διαδικασίας των επιτροπών.

Τα κράτη μέλη υποχρεούνται, επίσης, να παρέχουν όλες τις πληροφορίες σχετικά με τις μεθόδους και τις διαδικασίες που χρησιμοποιήθηκαν ή υποτίθεται ότι χρησιμοποιήθηκαν για την παραβίαση της νομοθεσίας περί του φόρου προστιθεμένης αξίας, οι οποίες επέτρεψαν να αποκαλυφθούν ανεπάρκειες ή κενά της λειτουργίας του συστήματος διοικητικής συνεργασίας που προβλέπει ο παρών κανονισμός. Οι πληροφορίες αυτές είναι πράγματι σε θέση να παρέχουν ενδείξεις για την αποτελεσματικότητα του παρόντος συστήματος διοικητικής συνεργασίας στο πλαίσιο του αγώνα κατά της φοροδιαφυγής.

Για τον ίδιο σκοπό, θα μπορούσε να είναι χρήσιμη η δυνατότητα ανακοίνωσης στην Επιτροπή κάθε άλλης πληροφορίας συμπεριλαμβανομένων των πληροφοριών για συγκεκριμένες περιπτώσεις επί απλής εκουσίας βάσεως για τα κράτη μέλη. Η Επιτροπή από την πλευρά της θα είναι υποχρεωμένη να κοινοποιεί τις πληροφορίες αυτές στις αρμόδιες αρχές των άλλων ενδιαφερόμενων κρατών μελών στα οποία αυτές δεν έχουν ακόμη διαβιβαστεί.

4.6. Κεφάλαιο VI: Ανταλλαγή πληροφοριών με τρίτες χώρες (Άρθρο 32: νέα διάταξη)

Το ισχύον νομικό πλαίσιο δεν παρέχει νομική βάση για την ανταλλαγή πληροφοριών με τρίτες χώρες. Όταν διαπράττεται απάτη σχετικά με το ΦΠΑ κατά τις εισαγωγές/εξαγωγές, είναι δυνατό να εφαρμόζονται τα μέσα τελωνειακής συνεργασίας. Πάντως, υπάρχουν αρκετά κενά, όπως, π.χ., ως προς τις περιπτώσεις απάτης που αφορούν την παροχή υπηρεσιών ή απάτης που διαπράττεται μεν εντός της Κοινότητας αλλά τα αποδεικτικά στοιχεία βρίσκονται σε τρίτες χώρες.

Για το λόγο αυτό, το άρθρο 32 παράγραφος 1 προβλέπει νομική βάση για την κοινοποίηση σε κάθε κράτος μέλος πληροφοριών που προέρχονται από τρίτη χώρα βάσει διμερούς συμφωνίας.

Εξάλλου, βάσει του άρθρου 32 παράγραφος 2, οι πληροφορίες που συγκεντρώνονται κατ'εφαρμογή του παρόντος κανονισμού είναι δυνατό να ανακοινώνονται σε τρίτη χώρα με τη σύμφωνη γνώμη των αρμοδίων αρχών που τις χορήγησαν.

4.7. Κεφάλαιο VII Όροι που διέπουν την ανταλλαγή πληροφοριών (άρθρα 33 ως 39)

4.7.1. Άρθρο 33: ανταλλαγή με ηλεκτρονική μορφή (νέα διάταξη)

Βάσει των διατάξεων του παρόντος άρθρου, όλες οι πληροφορίες παρέχονται στο μέτρο του δυνατού, με ηλεκτρονική μορφή, σύμφωνα με τις λεπτομέρειες που θα θεσπιστούν στο πλαίσιο της διαδικασίας των επιτροπών.

4.7.2. Άρθρο 34: μεταφράσεις (νέα διάταξη)

Οι αιτήσεις παροχής συνδρομής και τα δικαιολογητικά που επισυνάπτονται συνοδεύονται από μετάφραση στην επίσημη γλώσσα ή σε μια από τις επίσημες γλώσσες της αρχής στην οποία υποβάλλεται η αίτηση, σύμφωνα με τις λεπτομέρειες που θα θεσπιστούν στο πλαίσιο της διαδικασίας των επιτροπών.

4.7.3. Άρθρο 35: δαπάνες που απαιτεί η εφαρμογή του παρόντος κανονισμού (τροποποιημένο πρώην άρθρο 13 του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 218/92)

Η δεύτερη παράγραφος προστέθηκε για να ευθυγραμμίσει το άρθρο 35 του κανονισμού με το άρθρο 18 της πρότασης για την τροποποίηση της οδηγίας 76/308/ΕΟΚ [10] που προσφέρει στα κράτη μέλη τη δυνατότητα να συμφωνήσουν την επιστροφή των δαπανών στις περιπτώσεις όπου διαπιστώνεται ιδιαίτερη δυσκολία ή που χαρακτηρίζονται από εξαιρετικά υψηλές δαπάνες ή που εντάσσονται στο πλαίσιο του αγώνα κατά του οργανωμένου εγκλήματος.

[10] COM(1998) 364 τελικό και COM(1999) 183 τελικό.

4.7.4. Άρθρο 36: όρια της ανταλλαγής πληροφοριών (άρθρο 7, παράγραφος 1 του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 218/92 και άρθρο 8 της οδηγίας 77/799/ΕΟΚ)

Βάσει των διατάξεων του παρόντος άρθρου, η αρχή στην οποία υποβάλλεται η αίτηση έχει το δικαίωμα να αρνείται τη διενέργεια των εν λόγω ερευνών ή τη διαβίβαση των πληροφοριών, όταν η διοικητική επιβάρυνση είναι δυσανάλογη ή όταν η αιτούσα αρχή δεν εξάντλησε τις συνήθεις πηγές πληροφοριών ή η νομοθεσία ή η διοικητική πρακτική του κράτους μέλους που καλείται να παράσχει τις πληροφορίες δεν επιτρέπει στη φορολογική του διοίκηση να διενεργεί τις έρευνες αυτές ούτε να συλλέγει ή να χρησιμοποιεί τις πληροφορίες αυτές για δικές της ανάγκες ή όταν η διαβίβαση των πληροφοριών αυτών θα ήταν αντίθετη προς την δημόσια τάξη ή θα οδηγούσε στην κοινολόγηση εμπορικού, βιομηχανικού ή επαγγελματικού απορρήτου ή εμπορικής μεθόδου.

Το άρθρο 36, παράγραφος 4, όπως και το άρθρο 14 της οδηγίας 76/308/ΕΟΚ, προβλέπει ότι η αρχή στην οποία υποβάλλεται η αίτηση ενημερώνει την αιτούσα αρχή και την Επιτροπή για τους λόγους που εμποδίζουν την αμοιβαία συνδρομή.

4.7.5. Άρθρο 37, παράγραφοι 1 και 2: όρια της χρήσης των πληροφοριών (άρθρο 9, παράγραφοι 1 και 2 του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 218/92 και άρθρο 7, παράγραφοι 1 και 3 της οδηγίας 77/799/ΕΟΚ)

Βάσει του άρθρου 7, παράγραφος 1 της οδηγίας 77/799/ΕΟΚ, οι πληροφορίες που προέρχονται από το κράτος μέλος στο οποίο υποβάλλεται η αίτηση είναι δυνατό να χρησιμοποιηθούν χωρίς περιορισμούς στο κράτος μέλος που υποβάλλει την αίτηση μόνο για διοικητικούς και φορολογικούς σκοπούς. Στην πράξη, το άρθρο αυτό δεν ερμηνεύεται με τον ίδιο τρόπο από όλα τα κράτη μέλη. Σύμφωνα με ορισμένα κράτη μέλη, υπάρχει ανάγκη χορήγησης ρητής άδειας του κράτους μέλους στο οποίο υποβάλλεται η αίτηση, όταν οι εν λόγω πληροφορίες κοινολογούνται στο πλαίσιο δικαστικής διαδικασίας. Σύμφωνα με άλλα κράτη μέλη, αρκεί σιωπηρή άδεια.

Το άρθρο 37 ορίζει ότι οι κοινοποιούμενες κατ'εφαρμογή του παρόντος κανονισμού πληροφορίες με οποιαδήποτε μορφή έχουν εμπιστευτικό χαρακτήρα. Εξάλλου, εν πάση περιπτώσει, οι πληροφορίες αυτές είναι δυνατόν να χρησιμοποιούνται επ' ευκαιρία δικαστικών ή διοικητικών διαδικασιών, οι οποίες οδηγούν στην ενδεχόμενη επιβολή κυρώσεων και οι οποίες κινούνται συνεπεία παραβιάσεων της φορολογικής νομοθεσίας.

Οι πληροφορίες αυτές είναι δυνατόν, εξάλλου, να χρησιμοποιηθούν για την καθιέρωση άλλων επιβαρύνσεων, δασμών και φόρων που καλύπτονται από το άρθρο 2 της οδηγίας 76/308/ΕΟΚ της 15ης Μαρτίου 1976. Η διάταξη αυτή ανταποκρίνεται στη σύσταση της ομάδας υψηλού επιπέδου για τη "συνοχή φορολογίας - τελωνείων", σύμφωνα με την οποία επιβάλλεται η εξέταση της δυνατότητας καθιέρωσης ανταλλαγής πληροφοριών μεταξύ των τελωνειακών και φορολογικών υπηρεσιών. Η διάταξη αυτή εξασφαλίζει νομική βάση στην εν λόγω ανταλλαγή πληροφοριών στον τομέα του ΦΠΑ. Εξασφαλίζει επίσης νομική βάση για την ανταλλαγή πληροφοριών μεταξύ των αρμοδίων για τον ΦΠΑ υπηρεσιών και άλλης φορολογικής υπηρεσίας κράτους μέλους.

4.7.6. Άρθρο 37, παράγραφος 3: ανάγκη συναίνεσης της αρχής στην οποία υποβάλλεται η αίτηση για την κοινοποίηση σε κράτος μέλος (άρθρο 9, παράγραφος 3 του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 218/92 και άρθρο 7, παράγραφος 4 της οδηγίας 77/799/ΕΟΚ)

Το άρθρο 9, παράγραφος 3 του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 218/92 και το άρθρο 7, παράγραφος 4 της οδηγίας 77/799/ΕΟΚ θεσπίζουν διαδικασία σύμφωνα με την οποία απαιτείται η εξασφάλιση της συναίνεσης του κράτους μέλους που παρέχει την πληροφορία προκειμένου αυτή να διαβιβαστεί σε άλλο κράτος μέλος. Οι διαδικασίες αυτές είναι δυνατό να εμποδίσουν ή να καθυστερήσουν τη διαβίβαση πληροφοριών στα κράτη μέλη που τις χρειάζονται.

Το άρθρο 37, παράγραφος 3 δεν απαιτεί πλέον αυτή τη συναίνεση. Όταν η αιτούσα αρχή κρίνει ότι οι πληροφορίες τις οποίες έλαβε από την αρχή στην οποία υποβάλλεται η αίτηση ενδέχεται να φανούν χρήσιμες στην αρμόδια αρχή τρίτου κράτους μέλους, μπορεί να τις διαβιβάσει σ'αυτή.

4.7.7. Άρθρο 37 παράγραφος 4: εμπόδια στην ανταλλαγή δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα (νέα διάταξη)

Βλ. σημείο 4.3.2.

4.7.8. Προηγούμενη ενημέρωση του ενδιαφερομένου για κάθε ανταλλαγή πληροφοριών

Η εθνική νομοθεσία που ισχύει σε ορισμένα κράτη μέλη προβλέπει τη γνωστοποίηση της ανταλλαγής πληροφοριών στον ενδιαφερόμενο. Είναι σαφές ότι στις περιπτώσεις απάτης η γνωστοποίηση αυτή παρεμποδίζει τον αποτελεσματικό έλεγχο. Το γεγονός ότι ορισμένα κράτη μέλη γνωστοποιούν συστηματικά κάθε αίτηση για παροχή πληροφοριών στον ενδιαφερόμενο φορολογούμενο έχει ως αποτέλεσμα τα άλλα κράτη μέλη να είναι απρόθυμα να χρησιμοποιούν τις διατάξεις για την αμοιβαία συνδρομή στις περιπτώσεις όπου υπάρχουν υπόνοιες απάτης.

Το άρθρο 8 του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 218/92 επιτρέπει την εν λόγω γνωστοποίηση της ανταλλαγής πληροφοριών στο ενδιαφερόμενο πρόσωπο. Τέτοιες διατάξεις παρεμποδίζουν την αποτελεσματική συνεργασία μεταξύ φορολογικών διοικήσεων δεδομένου ότι δημιουργούν προβλήματα στην αιτούσα διοίκηση στον αγώνα της κατά της απάτης. Πρέπει να υπογραμμιστεί ότι η παρούσα πρόταση δεν προβλέπει πλέον τη δυνατότητα αυτή και διευκρινίζει ότι η αρχή στην οποία υποβάλλεται η αίτηση ενεργεί όπως θα ενεργούσε και για ίδιο λογαριασμό ή μετά από αίτηση άλλης αρχής της χώρας της. Η Επιτροπή εκτιμά ότι, από τη στιγμή που η ανταλλαγή πληροφοριών μεταξύ εθνικών φορολογικών αρχών δεν συνεπάγεται υποχρέωση ενημέρωσης του φορολογούμενου, το ίδιο θα πρέπει να ισχύει και κατά την ανταλλαγή πληροφοριών μεταξύ των αρμοδίων αρχών.

4.7.9. Άρθρο 38: αποδεικτικά στοιχεία (νέα διάταξη)

Το άρθρο 38 διευκρινίζει το γεγονός ότι είναι δυνατό να γίνεται επίκληση των διαπιστώσεων, βεβαιώσεων, πληροφοριών, εγγράφων, επικυρωμένων αντιγράφων και όλων των πληροφοριών που λαμβάνονται από υπαλλήλους της αρχής στην οποία υποβάλλεται η αίτηση και διαβιβάζονται στην αιτούσα αρχή, ως αποδεικτικών στοιχείων από τους αρμόδιους φορείς της αιτούσας αρχής με τον ίδιο τρόπο που ισχύει για τα αντίστοιχα εθνικά έγγραφα.

4.7.10. Άρθρο 39 (άρθρο 12, παράγραφοι 2 και 3 του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 218/92)

Το παρόν άρθρο αντιστοιχεί στο κείμενο του άρθρου 12, παράγραφοι 2 και 3 του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 218/92.

4.8. Κεφάλαιο VΙΙΙ Τελικές διατάξεις

4.8.1. Άρθρα 40 και 41: διαδικασίες διαβουλεύσεων και επιτροπών (άρθρο 10 του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 218/92)

Τα αναγκαία μέτρα για την εφαρμογή του παρόντος κανονισμού είναι γενικά μέτρα που αποβλέπουν στην εφαρμογή των ουσιαστικών στοιχείων της βασικής πράξης. Συνεπώς, είναι σκόπιμο να εφαρμόζεται η διαδικασία της κανονιστικής επιτροπής που προβλέπεται στο άρθρο 5 της απόφασης του Συμβουλίου της 28ης Ιουνίου 1999 για τον καθορισμό των όρων άσκησης των εκτελεστικών αρμοδιοτήτων που ανατίθενται στην Επιτροπή (1999/468/ΕΚ).

4.8.2. Άρθρο 42: έκθεση της Επιτροπής στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο (άρθρο 14 του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 218/92)

Η συχνότητα της έκθεσης στην Επιτροπή, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο παρατείνεται από 2 σε 3 έτη.

4.8.3. Άρθρο 43: δυνατότητα εφαρμογής ευρύτερων διατάξεων στον τομέα της αμοιβαίας συνδρομής (άρθρο 3 παράγραφος 2 του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 218/92 και άρθρο 11 της οδηγίας 77/799/ΕΟΚ)

Η πρώτη παράγραφος του άρθρου αυτού αντιστοιχεί στο άρθρο 11 της οδηγίας 77/799/ΕΟΚ, η δεύτερη παράγραφος στο άρθρο 9, παράγραφος 3. Η σύνταξη τροποποιήθηκε ελαφρά.

4.8.4. Άρθρο 44: κατάργηση του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 218/92

Ο κανονισμός (ΕΟΚ) αριθ. 218/92 καταργείται και οι παραπομπές στον καταργηθέντα κανονισμό θεωρείται ότι αναφέρονται στον παρόντα κανονισμό.

5. ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΠΡΟΤΑΣΗΣ ΟΔΗΓΙΑΣ

Δεδομένου ότι είναι ανάγκη να αντικατασταθεί εξ ολοκλήρου ο κανονισμός (ΕΟΚ) αριθ. 218/92 καθώς και η οδηγία 77/799/ΕΟΚ όσον αφορά τον ΦΠΑ, ο ΦΠΑ εξαιρείται πλέον από το πεδίο εφαρμογής της οδηγίας. Αντίθετα, το πεδίο εφαρμογής επεκτείνεται σε ορισμένους φόρους για τα ασφάλιστρα, ώστε να ληφθούν υπόψη οι ανάγκες που εξέφρασαν τα κράτη μέλη κατά τις διαπραγματεύσεις στο πλαίσιο του Συμβουλίου σχετικά με την πρόταση για την τροποποίηση της οδηγίας 76/308/ΕΟΚ [11].

[11] COM(1998) 364 τελικό και COM(1999) 183 τελικό.

6. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

Η παρούσα πρόταση φιλοδοξεί, συνεπώς, να ενισχύσει τη συνεργασία μεταξύ φορολογικών διοικήσεων παρέχοντάς τους ένα απλό και αποτελεσματικό νομικό πλαίσιο για την καταπολέμηση των φοροφυγάδων επί ίσοις όροις.

Η πρόταση αυτή δεν φιλοδοξεί, συνεπώς, να τροποποιήσει τις υποχρεώσεις των φορολογουμένων ή τους κανόνες για την εφαρμογή της νομοθεσίας για τον ΦΠΑ, αλλά επιδιώκει απλώς να προσαρμόσει τη διοικητική συνεργασία στις προκλήσεις της εσωτερικής αγοράς. Για το λόγο αυτό, η Επιτροπή την υποβάλλει βάσει του άρθρου 95 της συνθήκης.

Επιλέγοντας το άρθρο 95 της συνθήκης ως νομική βάση, η Επιτροπή είναι εξάλλου συνεπής με την πρόταση του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 218/92 της 19ης Ιουνίου 1990 (COM(90) 183), με την οποία πρότεινε ήδη το άρθρο 100 Α της συνθήκης ΕΚ (άρθρο 95 ΕΚ) ως κατάλληλη νομική βάση.

Το άρθρο 95 αποτελεί πράγματι τη νομική βάση για τη θέσπιση μέτρων που αφορούν την προσέγγιση των νομοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων των κρατών μελών που αποσκοπούν στην εγκαθίδρυση και τη λειτουργία της εσωτερικής αγοράς. Βάσει της δεύτερης παραγράφου του άρθρου 95, η πρώτη παράγραφος δεν ισχύει για τις φορολογικές διατάξεις, επειδή η νομική βάση για την εναρμόνιση της έμμεσης φορολογίας είναι το άρθρο 93.

Σύμφωνα με την ανάγνωση, όμως, που πραγματοποίησε η Επιτροπή, η παρέκκλιση που προβλέπεται στην παράγραφο 2 μπορεί να αποκλείσει την εφαρμογή του γενικού κανόνα που ορίζεται στην πρώτη παράγραφο του άρθρου 95 μόνο όταν οι φορολογικές διατάξεις αποτελούν τον κύριο στόχο του προτεινόμενου μέτρου. Αυτό θα μπορούσε για παράδειγμα να συμβαίνει, αν η προτεινόμενη πράξη αφορούσε τις υποχρεώσεις των φορολογουμένων ή τους κανόνες για το πεδίο εφαρμογής του φόρου, αλλά όχι στην προκειμένη περίπτωση όπου ο κανονισμός περιορίζεται στη δημιουργία επικοινωνίας μεταξύ των φορολογικών διοικήσεων.

2001/0133 (COD)

Πρόταση ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΥ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ για τη διοικητική συνεργασία στον τομέα του φόρου προστιθεμένης αξίας

ΤΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ,

Έχοντας υπόψη:

τη συνθήκη για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, και ιδίως το άρθρο 95,

την πρόταση της Επιτροπής [12],

[12] ΕΕ C

τη γνώμη της Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής [13],

[13] ΕΕ C

τη γνώμη της Επιτροπής των Περιφερειών [14],

[14] ΕΕ C

αποφασίζοντας σύμφωνα με τη διαδικασία που προβλέπεται στο άρθρο 251 της συνθήκης [15],

[15] ΕΕ C

Εκτιμώντας τα εξής:

(1) Η πρακτική φοροδιαφυγής και φοροαποφυγής πέραν των συνόρων των κρατών μελών οδηγεί σε απώλεια εσόδων για τον προϋπολογισμό και σε παραβιάσεις της αρχής της φορολογικής δικαιοσύνης και ενδέχεται να προκαλέσει στρεβλώσεις στην κίνηση των κεφαλαίων και στους όρους του ανταγωνισμού και, κατά συνέπεια, επηρεάζει την λειτουργία της εσωτερικής αγοράς.

(2) Η καταπολέμηση της απάτης όσον αφορά το φόρο προστιθεμένης αξίας απαιτεί στενή συνεργασία μεταξύ των διοικητικών αρχών που είναι επιφορτισμένες σε κάθε ένα από τα κράτη μέλη με την εφαρμογή των διατάξεων που έχουν θεσπιστεί στο συγκεκριμένο τομέα.

(3) Είναι, συνεπώς, σκόπιμο να καθοριστούν οι κανόνες σύμφωνα με τους οποίους οι διοικητικές αρχές των κρατών μελών οφείλουν να παρέχουν αμοιβαία συνδρομή και να συνεργάζονται με την Επιτροπή, ώστε να διασφαλίζεται η ορθή εφαρμογή του ΦΠΑ.

(4) Ο κανονισμός (ΕΟΚ) αριθ. 218/92 του Συμβουλίου, της 27ης Ιανουαρίου 1992, σχετικά με τη διοικητική συνεργασία στον τομέα των έμμεσων φόρων (ΦΠΑ) [16] θέσπισε για το σκοπό αυτό ένα σύστημα στενής συνεργασίας μεταξύ των διοικητικών αρχών των κρατών μελών και μεταξύ αυτών και της Επιτροπής.

[16] ΕΕ L 24, 1.2.1992, σ. 1.

(5) Ο κανονισμός αυτός συμπληρώνει τις διατάξεις της οδηγίας 77/799/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 19ης Δεκεμβρίου 1977 περί της αμοιβαίας συνδρομής των αρμοδίων αρχών των κρατών μελών στον τομέα των αμέσων και έμμεσων φόρων [17], που τροποποιήθηκε τελευταία από την πράξη προσχώρησης της Αυστρίας, της Φινλανδίας και της Σουηδίας.

[17] ΕΕ L 336, 27.12.1977, σ. 15.

(6) Αυτά τα δύο νομικά εργαλεία αποδείχθηκαν αποτελεσματικά μέχρι τώρα αλλά δεν επαρκούν πλέον για την αντιμετώπιση των νέων αναγκών όσον αφορά τη διοικητική συνεργασία που προκύπτουν από την όλο και μεγαλύτερη ολοκλήρωση των οικονομιών εντός της εσωτερικής αγοράς.

(7) Η ύπαρξη, εξάλλου, δύο διαφορετικών εργαλείων για τη συνεργασία στον τομέα του ΦΠΑ αποδείχθηκε τροχοπέδη για την αποτελεσματική συνεργασία μεταξύ των φορολογικών υπηρεσιών.

(8) Θεωρήθηκε εξάλλου αναγκαίο να καθοριστούν σαφέστεροι και υποχρεωτικοί κανόνες για τη ρύθμιση της συνεργασίας μεταξύ κρατών μελών, δεδομένου ότι τα δικαιώματα και οι υποχρεώσεις όλων των ενδιαφερομένων μερών λειτουργούσαν σε ανεπαρκές πλαίσιο.

(9) Πραγματοποιούνται, επίσης, ελάχιστες απευθείας επαφές μεταξύ τοπικών ή εθνικών υπηρεσιών καταπολέμησης της απάτης, επειδή τον κανόνα αποτελεί η επικοινωνία μεταξύ κεντρικών υπηρεσιών συνδέσμου. Η κατάσταση αυτή συνεπάγεται ταυτόχρονα περιορισμένη αποτελεσματικότητα, μικρή χρησιμοποίηση του συστήματος διοικητικής συνεργασίας και υπερβολικά μεγάλες προθεσμίες επικοινωνίας. Είναι σκόπιμο συνεπώς να προβλεφθούν αμεσότερες επαφές μεταξύ υπηρεσιών, ώστε η συνεργασία να καταστεί αποτελεσματικότερη και ταχύτερη.

(10) Η συνεργασία δεν είναι, τέλος, αρκετά εντατική εφόσον, εκτός του συστήματος VIES, πραγματοποιούνται ελάχιστες αυτόματες ή αυθόρμητες ανταλλαγές πληροφοριών μεταξύ των κρατών μελών. Θα πρέπει, επίσης, να εντατικοποιηθούν και να επιταχυνθούν οι ανταλλαγές πληροφοριών μεταξύ διοικήσεων καθώς και μεταξύ αυτών και της Επιτροπής, ώστε να καταπολεμηθεί αποτελεσματικότερα η απάτη.

(11) Κρίνεται συνεπώς αναγκαίο να τροποποιηθεί κατάλληλα ο κανονισμός (ΕΟΚ) αριθ. 218/92 και να συμπεριληφθούν σ'αυτόν οι διατάξεις της οδηγίας 77/799/ΕΟΚ όσον αφορά το ΦΠΑ. Προκειμένου να υπάρξει μεγαλύτερη σαφήνεια, είναι σκόπιμο να αντικατασταθεί ο εν λόγω κανονισμός.

(12) Ο κανονισμός (ΕΟΚ) αριθ. 218/92 και η οδηγία 77/799/ΕΟΚ δεν είχαν ως αντικείμενο την εναρμόνιση των φορολογικών διατάξεων, αλλά αποσκοπούσαν στη διασφάλιση της ορθής λειτουργίας της εσωτερικής αγοράς διευκολύνοντας τη διοικητική συνεργασία μεταξύ εθνικών διοικήσεων στον τομέα της έμμεσης φορολογίας. Ο παρών κανονισμός επιδιώκει τον ίδιο στόχο.

(13) Ο παρών κανονισμός θα πρέπει να μη θίγει τα λοιπά κοινοτικά μέτρα που συμβάλλουν στην καταπολέμηση της φοροδιαφυγής στον τομέα του ΦΠΑ.

(14) Για τους σκοπούς του παρόντος κανονισμού, θα πρέπει ορισμένα δικαιώματα και ορισμένες υποχρεώσεις που προβλέπονται από την οδηγία 95/46/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 24ης Οκτωβρίου 1995, για την προστασία των φυσικών προσώπων έναντι της επεξεργασίας των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα και για την ελεύθερη κυκλοφορία των δεδομένων αυτών [18], να περιορισθούν προκειμένου να διασφαλίσουν τα συμφέροντα που αναφέρονται στο άρθρο 13, στοιχείο ε) της εν λόγω οδηγίας.

[18] ΕΕ L 281, 23.11.1995, σ. 31.

(15) Δεδομένου ότι τα αναγκαία μέτρα για την θέση σε εφαρμογή του παρόντος κανονισμού είναι γενικά μέτρα κατά την έννοια του άρθρου 2 της απόφασης 1999/468/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 28ης Ιουνίου 1999, για τον καθορισμό των όρων άσκησης των εκτελεστικών αρμοδιοτήτων που ανατίθενται στην Επιτροπή [19], θα πρέπει τα μέτρα αυτά να θεσπιστούν σύμφωνα με τη διαδικασία της κανονιστικής επιτροπής που προβλέπεται στο άρθρο 5 της εν λόγω απόφασης.

[19] ΕΕ L 184, 17.7.1999, σ. 23.

(16) Ο παρών κανονισμός σέβεται τα θεμελιώδη δικαιώματα και τηρεί τις αρχές που αναγνωρίζονται ιδίως από το Χάρτη των θεμελιωδών δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης,

ΕΞΕΔΩΣΑΝ ΤΟΝ ΠΑΡΟΝΤΑ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟ:

Κεφάλαιο Ι Γενικές διατάξεις

Άρθρο 1

1. Ο παρών κανονισμός καθορίζει τους όρους σύμφωνα με τους οποίους οι διοικητικές αρχές των κρατών μελών που είναι επιφορτισμένες με την εφαρμογή της νομοθεσίας περί του φόρου προστιθέμενης αξίας συνεργάζονται μεταξύ τους καθώς και με την Επιτροπή προκειμένου να εξασφαλίσουν την τήρηση της νομοθεσίας αυτής.

Για το σκοπό αυτό, καθορίζει τους κανόνες και τις διαδικασίες που επιτρέπουν στις αρμόδιες αρχές των κρατών μελών να συνεργάζονται και να ανταλλάσσουν μεταξύ τους και με την Επιτροπή όλες τις πληροφορίες που επιτρέπουν την ορθή εφαρμογή του ΦΠΑ.

Καθορίζει, εξάλλου, τους κανόνες και τις διαδικασίες για την ανταλλαγή ορισμένων πληροφοριών με ηλεκτρονικά μέσα, ιδίως όσον αφορά τον ΦΠΑ για τις ενδοκοινοτικές συναλλαγές.

2. Ο παρών κανονισμός δεν θίγει την εφαρμογή στα κράτη μέλη των κανόνων αμοιβαίας δικαστικής συνδρομής επί ποινικών θεμάτων.

Άρθρο 2

Κατά την έννοια του παρόντος κανονισμού νοούνται ως:

1) "αρμόδια αρχή": η αρχή η οποία ορίζεται σύμφωνα με το άρθρο 3,παράγρφος 1,

2) "αιτούσα αρχή": η κεντρική υπηρεσία διασύνδεσης κράτους μέλους ή κάθε αρμόδιος υπάλληλος του εν λόγω κράτους μέλους που διατυπώνει αίτηση συνδρομής εξ ονόματος της αρμόδιας αρχής,

3) "αρχή στην οποία υποβάλλεται η αίτηση": η κεντρική υπηρεσία διασύνδεσης κράτους μέλους ή κάθε αρμόδιος υπάλληλος του εν λόγω κράτους μέλους που λαμβάνει αίτηση συνδρομής εξ ονόματος της αρμόδιας αρχής,

4) "εδαφική υπηρεσία": κάθε διοικητική μονάδα αρμόδια για τον έλεγχο της ορθής εφαρμογής της νομοθεσίας για το ΦΠΑ σε συγκεκριμένη εδαφική ζώνη,

5) "δομημένη ανταλλαγή": η συστηματική συγκέντρωση και ανακοίνωση προκαθορισμένων πληροφοριών, χωρίς προηγούμενη αίτηση, σε άλλο κράτος μέλος, από την κεντρική υπηρεσία συνδέσμου ή από κάθε αρμόδιο υπάλληλο, όταν οι πληροφορίες αυτές είναι διαθέσιμες,

6) "αυτόματη ανταλλαγή": η συστηματική συγκέντρωση και ανακοίνωση προκαθορισμένων πληροφοριών χωρίς προηγούμενη αίτηση, σε άλλο κράτος μέλος, από την κεντρική υπηρεσία διασύνδεσης ή από κάθε αρμόδιο υπάλληλο, ανά τακτά και εκ των προτέρων καθορισμένα διαστήματα,

7) "πρόσωπο":

(α) φυσικό πρόσωπο,

(β) νομικό πρόσωπο,

(γ) ένωση προσώπων, εφόσον προβλέπεται από την ισχύουσα νομοθεσία, στην οποία αναγνωρίζεται δικαιοπρακτική ικανότητα, χωρίς όμως να έχει το νομικό καθεστώς νομικού προσώπου,

8) "παρέχεται πρόσβαση": παρέχεται άδεια πρόσβασης στην αντίστοιχη ηλεκτρονική βάση δεδομένων και δίδεται η άδεια λήψης δεδομένων με ηλεκτρονικά μέσα,

9) "με ηλεκτρονικά μέσα": με ηλεκτρονικό εξοπλισμό επεξεργασίας (συμπεριλαμβανομένης της αριθμητικής συμπίεσης) και αποθήκευσης δεδομένων και με χρησιμοποίηση καλωδιακής ή ασύρματης σύνδεσης, οπτικών μέσων ή άλλων ηλεκτρομαγνητικών μέσων,

10) "αριθμός φορολογικού μητρώου ΦΠΑ": ο αριθμός που προβλέπεται στο άρθρο 22, παράγραφος 1, στοιχεία γ), δ) και ε), στην έκδοση του άρθρου 28(η) της οδηγίας 77/388/ΕΟΚ του Συμβουλίου [20],

[20] ΕΕ L 145, 13.6.1977, σ. 1.

11) "ενδοκοινοτικές συναλλαγές": η ενδοκοινοτική παράδοση αγαθών και παροχή υπηρεσιών,

12) "ενδοκοινοτική παράδοση αγαθών": η παράδοση αγαθών η οποία πρέπει να μνημονεύεται στον ανακεφαλαιωτικό πίνακα που προβλέπεται στο άρθρο 22, παράγραφος 6, στοιχείο β) στην έκδοση του άρθρου 28(η) της οδηγίας 77/388/ΕΟΚ,

13) "ενδοκοινοτική παροχή υπηρεσιών": η παροχή υπηρεσιών που καλύπτεται από τις διατάξεις του άρθρου 9, παράγραφος 2, στοιχείο ε) [21] ή του άρθρου 28(β) σημεία Γ, Δ, Ε και ΣΤ της οδηγίας 77/388/ΕΟΚ,

[21] [Όσον αφορά την περίπτωση έγκρισης της πρότασης οδηγίας του Συμβουλίου που τροποποιεί την οδηγία 77/388/ΕΟΚ για το καθεστώς του φόρου προστιθεμένης αξίας που εφαρμόζεται σε ορισμένες υπηρεσίες που παρέχονται μέσω ηλεκτρονικής οδού (COM(2000) 349 τελικό της 7ης Ιουνίου 2000), θα συμπεριληφθεί στα στοιχεία αναφοράς το νέο στοιχείο στ) της παραγράφου 2 του άρθρου 9 της έκτης οδηγίας.]

14) "ενδοκοινοτική απόκτηση αγαθών": η απόκτηση της εξουσίας να διαθέτει κανείς ενσώματο κινητό αγαθό ως κύριος, σύμφωνα με το άρθρο 28α, παράγραφος 3 της οδηγίας 77/388/ΕΟΚ,

15) "διοικητική έρευνα": όλοι οι έλεγχοι, οι επαληθεύσεις και οι δράσεις που αναλαμβάνουν οι υπάλληλοι των αρμοδίων αρχών κατά την άσκηση των αρμοδιοτήτων τους που αποσκοπούν στη διασφάλιση της ορθής εφαρμογής της νομοθεσίας για το ΦΠΑ.

Άρθρο 3

1. Κάθε κράτος μέλος γνωστοποιεί στα λοιπά κράτη μέλη και στην Επιτροπή την ενιαία αρμόδια αρχή που ορίζεται ως η αρχή εξ ονόματος της οποίας εφαρμόζονται οι διατάξεις του παρόντος κανονισμού, άμεσα ή με μεταβίβαση αρμοδιοτήτων στην κεντρική υπηρεσία συνδέσμου που αναφέρεται στην παράγραφο 2 ή στους υπαλλήλους που αναφέρονται στην παράγραφο 3.

2. Κάθε αρμόδια αρχή ορίζει μια ενιαία κεντρική υπηρεσία συνδέσμου ως κύριο, με μεταβίβαση αρμοδιοτήτων, υπεύθυνο για τις επαφές με τα λοιπά κράτη μέλη στον τομέα της διοικητικής συνεργασίας. Ενημερώνει σχετικά την Επιτροπή και τις αρμόδιες αρχές των άλλων κρατών μελών.

3. Κάθε αρμόδια αρχή καθορίζει τους αρμόδιους υπαλλήλους στους οποίους έχει μεταβιβαστεί η αρμοδιότητα να υποβάλλουν τις αιτήσεις για παροχή συνδρομής βάσει του παρόντος κανονισμού ή να ανταποκρίνονται σ'αυτές. Επιβάλλεται να ορίζεται ένας τουλάχιστον υπάλληλος ανά εδαφική υπηρεσία για το σκοπό αυτό. Η κεντρική υπηρεσία διασύνδεσης είναι υποχρεωμένη να ενημερώνει τον κατάλογο των εν λόγω υπαλλήλων και να τον θέτει στη διάθεση των κεντρικών υπηρεσιών διασύνδεσης των λοιπών κρατών μελών.

4. Οι διατάξεις του παρόντος κανονισμού δεν εμποδίζουν τους υπαλλήλους των διαφόρων κρατών μελών που είναι επιφορτισμένοι με την εφαρμογή της νομοθεσίας για το ΦΠΑ, εκτός από αυτούς που καθορίζονται στην παράγραφο 3 να έχουν απευθείας επαφές, να ανταλλάσσουν πληροφορίες και να συνεργάζονται υπό τις προϋποθέσεις του παρόντος κανονισμού.

5. Όταν κατ'εφαρμογή των διατάξεων της παραγράφου 4, υπάλληλος κράτους μέλους επικοινωνεί απευθείας με υπάλληλο άλλου κράτους μέλους επιφορτισμένο με την εφαρμογή της νομοθεσίας για το ΦΠΑ και η εν λόγω αίτηση για παροχή συνδρομής απαιτεί δράση εκτός της εδαφικής του αρμοδιότητας, υποχρεούται να διαβιβάσει την αίτηση αυτή στην κεντρική υπηρεσία διασύνδεσης. Η προθεσμία που τάσσεται στο άρθρο 10 αρχίζει να μετρά από τη λήψη της αίτησης από την κεντρική υπηρεσία συνδέσμου.

6. Η Επιτροπή δημοσιεύει στην Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων τον κατάλογο των αρμοδίων αρχών και τον ενημερώνει.

Άρθρο 4

Η κατά τον παρόντα κανονισμό υποχρέωση συνδρομής δεν αφορά την κοινοποίηση πληροφοριών ή εγγράφων που έχουν περιέλθει στις διοικητικές αρχές που αναφέρονται στο άρθρο 1 κατόπιν αδείας ή αιτήσεως της δικαστικής αρχής. Εντούτοις, στις περιπτώσεις που ζητείται συνδρομή, οι εν λόγω πληροφορίες ή τα έγγραφα κοινοποιούνται, εφόσον συναινεί η δικαστική αρχή, η γνώμη της οποίας πρέπει να ζητείται για το σκοπό αυτό.

Οι πληροφορίες σχετικά με την εφαρμογή της νομοθεσίας για το ΦΠΑ που λαμβάνονται κατ'αυτό τον τρόπο ή τουλάχιστον τα ουσιώδη στοιχεία της υπόθεσης που επιτρέπουν να τεθεί τέρμα σε κάποια απατηλή πρακτική απάτης, επιβάλλεται να ανακοινώνονται οπωσδήποτε στο πλαίσιο της διοικητικής συνεργασίας που προβλέπει ο παρών κανονισμός. Η κοινοποίηση πρέπει να εγκρίνεται εκ των προτέρων από τη δικαστική αρχή, εφόσον η ανάγκη για την εν λόγω άδεια προκύπτει από το εθνικό δίκαιο.

Κεφάλαιο ΙΙ Συνεργασία κατόπιν αιτήσεως

Τμήμα 1 Αίτηση για παροχή πληροφοριών

Άρθρο 5

1. Κατόπιν αιτήσεως της αιτούσας αρχής, η αρχή στην οποία υποβάλλεται η αίτηση διαβιβάζει τις πληροφορίες που αναφέρονται στο άρθρο 1, συμπεριλαμβανομένης και αυτής που αφορά μια ή περισσότερες συγκεκριμένες περιπτώσεις.

2. Όσον αφορά την κοινοποίηση που αναφέρεται στην παράγραφο 1, η αρμόδια αρχή του κράτους μέλους στο οποίο υποβάλλεται η αίτηση, προβαίνει, εάν συντρέχει λόγος, στις αναγκαίες έρευνες για να λάβει τις πληροφορίες αυτές.

3. Για τη λήψη των ζητουμένων πληροφοριών, η αρχή στην οποία υποβάλλεται η αίτηση ή η διοικητική αρχή προς την οποία η τελευταία παρέπεμψε το θέμα, ενεργεί όπως θα ενεργούσε και για ίδιο λογαριασμό ή μετά από αίτηση άλλης αρχής της χώρας της.

Άρθρο 6

Οι αιτήσεις για παροχή πληροφοριών βάσει του άρθρου 5 διαβιβάζονται μέσω εντύπου συγκεκριμένης μορφής, το οποίο εγκρίνεται σύμφωνα με τη διαδικασία που προβλέπεται στο άρθρο 40, παράγραφος 2.

Άρθρο 7

1. Κατόπιν αιτήσεως της αιτούσας αρχής, η αρχή στην οποία υποβάλλεται η αίτηση διαβιβάζει σ'αυτή κάθε πληροφορία που διαθέτει ή συγκεντρώνει υπό μορφή εκθέσεων, βεβαιώσεων ή άλλων εγγράφων ή επικυρωμένα αντίγραφα ή αποσπάσματα αυτών.

2. Η κοινοποίηση πρωτότυπων εγγράφων πραγματοποιείται μόνον εφόσον οι ισχύουσες διατάξεις στο κράτος μέλος όπου εδρεύει η αρχή στην οποία υποβάλλεται η αίτηση δεν αντίκεινται σ' αυτή.

Τμήμα 2 Αίτηση για Διεξαγωγή Διοικητικών Ερευνών

Άρθρο 8

Μετά από αίτηση της αιτούσας αρχής, η αρχή στην οποία υποβάλλεται η αίτηση διεξάγει ή δίνει εντολή για τη διεξαγωγή των καταλλήλων διοικητικών ερευνών σχετικά με:

1) πράξεις που είναι ή θεωρείται από την αιτούσα αρχή ότι είναι αντίθετες προς τη νομοθεσία για τον ΦΠΑ και για τις οποίες θεωρείται ότι η φορολογία επιβάλλεται στο έδαφος του κράτους μέλους όπου εδρεύει η αιτούσα αρχή.

2) πράξεις που μπορούν να παράσχουν αποδεικτικά στοιχεία για παραβίαση της νομοθεσίας για το ΦΠΑ στο έδαφος του κράτους μέλους όπου εδρεύει η αιτούσα αρχή.

Άρθρο 9

1. Για τη διεξαγωγή των διοικητικών ερευνών, η αρχή στην οποία υποβάλλεται η αίτηση ή η διοικητική αρχή προς την οποία η τελευταία έχει παραπέμψει το θέμα, ενεργεί όπως θα ενεργούσε και για ίδιο λογαριασμό ή μετά από αίτηση άλλης αρχής της χώρας της.

2. Η αρχή στην οποία υποβάλλεται η αίτηση γνωστοποιεί τα αποτελέσματα των διοικητικών ερευνών στην αιτούσα αρχή.

Τμήμα 3 Προθεσμία κοινοποίησης

Άρθρο 10

Η αιτούσα αρχή πραγματοποιεί τις κοινοποιήσεις που αναφέρονται στα άρθρα 5, 7 και 9 το συντομότερο δυνατό και το αργότερο τρεις μήνες μετά την παραλαβή της αίτησης.

Ωστόσο, στην περίπτωση που οι σχετικές πληροφορίες βρίσκονται ήδη στη διάθεση της αρχής στην οποία υποβάλλεται η αίτηση, η προθεσμία αυτή μειώνεται σε ένα μήνα.

Άρθρο 11

Για τις κατηγορίες ειδικών περιπτώσεων, μπορεί να καθοριστεί διαφορετική προθεσμία από αυτή που προβλέπεται στο άρθρο 10 σύμφωνα με τη διαδικασία που αναφέρεται στο άρθρο 40, παράγραφος 2.

Άρθρο 12

Σε περίπτωση που η αρχή στην οποία υποβάλλεται η αίτηση δεν είναι σε θέση να ανταποκριθεί στην αίτηση εντός της προβλεπόμενης προθεσμίας, ενημερώνει αμέσως την αιτούσα αρχή για τους λόγους που την εμποδίζουν να τηρήσει την εν λόγω προθεσμία και αναφέρει πότε θα μπορέσει να ικανοποιήσει το αίτημα.

Τμήμα 4 Παρουσία στα γραφεία των διοικητικών υπηρεσιών και συμμετοχή στις διοικητικές έρευνες

Άρθρο 13

1. Μετά από συμφωνία μεταξύ της αιτούσας αρχής και της αρχής στην οποία υποβάλλεται η αίτηση και σύμφωνα με διαδικασία που ορίζει η τελευταία, υπάλληλοι ειδικά εξουσιοδοτημένοι από την αιτούσα αρχή έχουν τη δυνατότητα να συλλέγουν, στα γραφεία των διοικητικών αρχών του κράτους μέλους όπου εδρεύει η αρχή στην οποία υποβάλλεται η αίτηση, πληροφορίες σχετικά με την εφαρμογή της νομοθεσίας για τον ΦΠΑ, τις οποίες χρειάζεται η αιτούσα αρχή και οι οποίες προέρχονται από το υλικό, στο οποίο μπορούν να έχουν πρόσβαση οι υπάλληλοι των εν λόγω γραφείων. Οι υπάλληλοι αυτοί εξουσιοδοτούνται να λαμβάνουν αντίγραφα του εν λόγω υλικού.

2. Μετά από συμφωνία μεταξύ της αιτούσας αρχής και της αρχής στην οποία υποβάλλεται η αίτηση, υπάλληλοι οριζόμενοι από την αιτούσα αρχή είναι δυνατό να συμμετέχουν στις διοικητικές έρευνες. Οι υπάλληλοι της αρχής στην οποία υποβάλλεται η αίτηση εξασφαλίζουν ανά πάσα στιγμή τη διεξαγωγή των διοικητικών ερευνών. Οι υπάλληλοι της αιτούσας αρχής δεν δύνανται, κατόπιν δικής τους πρωτοβουλίας, να ασκήσουν τις εξουσίες ελέγχου τις οποίες διαθέτουν οι υπάλληλοι της αρχής στην οποία υποβάλλεται η αίτηση. Έχουν, ωστόσο, πρόσβαση στους ίδιους χώρους και στα ίδια έγγραφα με αυτούς, μόνον μέσω αυτών και για τις ανάγκες της διεξαγόμενης διοικητικής έρευνας και μόνον.

3. Οι υπάλληλοι της αιτούσας αρχής που βρίσκονται σε άλλο κράτος μέλος κατ' εφαρμογή των παραγράφων 1 και 2 πρέπει να δύνανται να επιδεικνύουν ανά πάσα στιγμή γραπτή εντολή που θα αναφέρει τα στοιχεία ταυτότητας και την επίσημη ιδιότητά τους.

Άρθρο 14

Όταν η εθνική ποινική δικονομία επιφυλάσσει ορισμένες ενέργειες μόνο στους υπαλλήλους που ορίζονται ειδικά από την εθνική νομοθεσία, οι υπάλληλοι της αιτούσας αρχής δεν συμμετέχουν στις ενέργειες αυτές.

Δεν συμμετέχουν σε καμία περίπτωση στις κατ' οίκον έρευνες ή στις επίσημες ανακρίσεις προσώπων στο πλαίσιο του ποινικού δικαίου. Έχουν όμως πρόσβαση στις πληροφορίες που λαμβάνονται κατ' αυτόν τον τρόπο, υπό τους όρους που προβλέπονται στο άρθρο 4.

Τμήμα 5 Ταυτόχρονοι έλεγχοι

Άρθρο 15

Τα κράτη μέλη δύνανται να πραγματοποιούν στα επιμέρους εδάφη τους και κατά τρόπο ανεξάρτητο, ταυτόχρονους ελέγχους της κατάστασης ενός ή περισσοτέρων φορολογούμενων που παρουσιάζουν κοινό ή συμπληρωματικό ενδιαφέρον.

Πραγματοποιούν ταυτόχρονους ελέγχους ενόψει της ανταλλαγής των συλλεγόμενων πληροφοριών κάθε φορά που οι έλεγχοι αυτοί κρίνονται αποτελεσματικότεροι από έναν έλεγχο σ'ένα μόνο κράτος μέλος.

Άρθρο 16

1. Η αρμόδια αρχή κάθε κράτους μέλους καθορίζει κατά τρόπο ανεξάρτητο τους φορολογούμενους έναντι των οποίων προτίθεται να προτείνει τη διενέργεια ταυτόχρονου ελέγχου. Ενημερώνει την αρμόδια αρχή των άλλων ενδιαφερομένων κρατών μελών για το σύνολο των περιπτώσεων οι οποίες ενδέχεται να αποτελέσουν το αντικείμενο ταυτόχρονων φορολογικών ελέγχων. Αιτιολογεί την επιλογή αυτή, στο μεγαλύτερο δυνατό βαθμό, παρέχοντας τις πληροφορίες που την οδήγησαν σε αυτή την απόφαση. Αναφέρει οπωσδήποτε τους κανόνες παραγραφής που ισχύουν για τις περιπτώσεις που προτείνονται για ταυτόχρονο έλεγχο.

2. Κάθε κράτος μέλος αποφασίζει στη συνέχεια αν επιθυμεί να συμμετάσχει στους ταυτόχρονους ελέγχους. Η αρμόδια αρχή στην οποία προτείνεται η διενέργεια ταυτόχρονου ελέγχου επιβεβαιώνει στην αντίστοιχη αρχή την αποδοχή ή την απόρριψη του αιτήματος διενέργειας του συγκεκριμένου ελέγχου.

3. Οι αρμόδιες αρχές ορίζουν αντιπρόσωπο υπεύθυνο να κατευθύνει και να συντονίζει τον έλεγχο.

Τμήμα 6 Αίτηση κοινοποίησης

Άρθρο 17

Μετά από αίτηση της αιτούσας αρχής, η αρχή στην οποία υποβάλλεται η αίτηση, τηρώντας τη νομοθεσία του κράτους μέλους της έδρας της για την κοινοποίηση των αντίστοιχων πράξεων, κοινοποιεί στον παραλήπτη όλες τις πράξεις και αποφάσεις που έχουν εκδοθεί από τις διοικητικές αρχές και αφορούν την εφαρμογή της νομοθεσίας για τον ΦΠΑ στο έδαφος του κράτους μέλους όπου εδρεύει η αιτούσα αρχή.

Άρθρο 18

Η αίτηση κοινοποίησης, στην οποία αναφέρεται το αντικείμενο της προς κοινοποίηση πράξης ή απόφασης, περιλαμβάνει το όνομα, τη διεύθυνση και κάθε άλλη πληροφορία χρήσιμη για την εξακρίβωση της ταυτότητας του παραλήπτη.

Άρθρο 19

Η αρχή στην οποία υποβάλλεται η αίτηση ενημερώνει αμέσως την αιτούσα αρχή για τη συνέχεια που δίδει στην αίτηση κοινοποίησης και ειδικότερα για την ημερομηνία κατά την οποία η απόφαση ή η πράξη διαβιβάστηκε στον παραλήπτη.

Κεφάλαιο ΙΙΙ Ανταλλαγή πληροφοριών χωρίς προηγούμενη αίτηση

Άρθρο 20

Με την επιφύλαξη των διατάξεων του κεφαλαίου IV, η αρμόδια αρχή κάθε κράτους μέλους προβαίνει σε δομημένη ή αυτόματη ανταλλαγή των πληροφοριών που αναφέρονται στο άρθρο 1 με την αρμόδια αρχή κάθε άλλου ενδιαφερόμενου κράτους μέλους στις παρακάτω περιπτώσεις:

1) όταν θεωρείται ότι οι φόροι επιβάλλονται στο κράτος μέλος προορισμού και η αποτελεσματικότητα του συστήματος ελέγχου εξαρτάται κατ'ανάγκη από τις πληροφορίες που παρέχονται από το κράτος μέλος καταγωγής.

2) όταν διαπράχθηκε ή ενδέχεται να διαπράχθηκε παραβίαση της νομοθεσίας για τον ΦΠΑ στο άλλο κράτος μέλος.

3) όταν υφίσταται κίνδυνος φοροδιαφυγής ή φοροαποφυγής στο άλλο κράτος μέλος.

4) όταν διαπράχθηκε ή ενδέχεται να διαπράχθηκε παραβίαση της νομοθεσίας για τον ΦΠΑ στο έδαφος κράτους μέλους με ενδεχόμενες προεκτάσεις στο άλλο κράτος μέλος.

Άρθρο 21

Σύμφωνα με τη διαδικασία που αναφέρεται στο άρθρο 40 παράγραφος 2 καθορίζονται:

1) οι ακριβείς κατηγορίες πληροφοριών,

2) για κάθε ένα από τα κράτη μέλη, ο δομημένος ή αυτόματος χαρακτήρας της ανταλλαγής, καθώς και στην τελευταία περίπτωση η συχνότητα της ανταλλαγής,

3) οι λεπτομέρειες ανταλλαγής των εν λόγω πληροφοριών.

Άρθρο 22

Οι αρμόδιες αρχές των κρατών μελών δύνανται, σε κάθε περίπτωση, να κοινοποιούν, χωρίς προηγούμενη αίτηση και αυθόρμητα, τις πληροφορίες οι οποίες αναφέρονται στο άρθρο 1 και τις οποίες γνωρίζουν.

Άρθρο 23

Τα κράτη μέλη λαμβάνουν τα διοικητικά και οργανωτικά μέτρα που θεωρούν αναγκαία προκειμένου να επιτρέπονται οι ανταλλαγές που προβλέπονται στο παρόν κεφάλαιο.

Άρθρο 24

Η εφαρμογή των διατάξεων του παρόντος κεφαλαίου δεν είναι δυνατό να υποχρεώνει κράτος μέλος να επιβάλλει νέες υποχρεώσεις στους φορολογούμενους ΦΠΑ σχετικά με τη συγκέντρωση των πληροφοριών.

Κεφάλαιο IV Αποθήκευση και ανταλλαγή πληροφοριών ειδικών για τις ενδοκοινοτικές συναλλαγές

Άρθρο 25

1. Η αρμόδια αρχή κάθε κράτους μέλους τηρεί ηλεκτρονική βάση δεδομένων στην οποία αποθηκεύει και επεξεργάζεται τις πληροφορίες που συλλέγει σύμφωνα με το άρθρο 22, παράγραφος 6, στοιχείο β), στην έκδοση του άρθρου 28(η), της οδηγίας 77/388/ΕΟΚ.

Προκειμένου να είναι δυνατή η χρησιμοποίηση των πληροφοριών αυτών στο πλαίσιο των προβλεπόμενων από τον παρόντα κανονισμό διαδικασιών, οι εν λόγω πληροφορίες πρέπει να φυλάσσονται επί πενταετία τουλάχιστον από τη λήξη του ημερολογιακού έτους κατά το οποίο επιβάλλεται να δίδεται πρόσβαση στις πληροφορίες.

2. Τα κράτη μέλη μεριμνούν ώστε η βάση δεδομένων να είναι ενημερωμένη, πλήρης και ακριβής.

Δυνάμει της διαδικασίας του άρθρου 40, παράγραφος 2, θεσπίζονται κριτήρια βάσει των οποίων καθορίζεται ποιες τροποποιήσεις δεν είναι συναφείς, ουσιαστικές ή χρήσιμες και μπορούν κατά συνέπεια να παραλείπονται.

Άρθρο 26

Με βάση τις πληροφορίες που αποθηκεύονται σύμφωνα με το άρθρο 25, κάθε άλλο κράτος μέλος κοινοποιεί αυτομάτως και αμέσως στην αρμόδια αρχή κράτους μέλους όλες τις ακόλουθες πληροφορίες, στις οποίες αυτή μπορεί επίσης να έχει άμεση πρόσβαση:

(1) τους αριθμούς φορολογικού μητρώου ΦΠΑ που χορηγεί το κράτος μέλος που λαμβάνει τις πληροφορίες,

(2) τη συνολική αξία όλων των ενδοκοινοτικών παραδόσεων αγαθών προς τα πρόσωπα στα οποία έχουν χορηγηθεί οι αριθμοί αυτοί από όλες τις επιχειρήσεις που έχουν αριθμό φορολογικού μητρώου ΦΠΑ στο κράτος μέλος που παρέχει τις πληροφορίες.

Οι αξίες που αναφέρονται στο πρώτο εδάφιο, σημείο 2) εκφράζονται στο νόμισμα του κράτους μέλους που παρέχει τις πληροφορίες και αφορούν ημερολογιακά τρίμηνα.

Άρθρο 27

Με βάση τις πληροφορίες που αποθηκεύονται σύμφωνα με το άρθρο 25 και όπου το κρίνει απαραίτητο για τον έλεγχο της ενδοκοινοτικής απόκτησης αγαθών και υπηρεσιών, αποκλειστικά δε και μόνο για την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής, η αρμόδια αρχή κράτους μέλους λαμβάνει αυτομάτως και αμέσως όλες τις παρακάτω πληροφορίες, στις οποίες μπορεί επίσης να έχει άμεση πρόσβαση με ηλεκτρονικά μέσα:

(1) τους αριθμούς φορολογικού μητρώου ΦΠΑ των προσώπων που πραγματοποίησαν τις παραδόσεις που αναφέρονται στο άρθρο 26, σημείο2),

(2) τη συνολική αξία των παραδόσεων αυτών που πραγματοποίησε κάθε τέτοιο πρόσωπο προς κάθε άλλο συγκεκριμένο πρόσωπο, στο οποίο έχει χορηγηθεί αριθμός φορολογικού μητρώου ΦΠΑ που αναφέρεται στο άρθρο 26, σημείο 1),

(3) τα πλήρη στοιχεία της εδαφικής αρχής που είναι αρμόδια για την παροχή κάθε συμπληρωματικής πληροφορίας σε κάθε ένα από αυτά τα πρόσωπα.

Οι αξίες που αναφέρονται στο πρώτο εδάφιο, σημείο 2) εκφράζονται στο νόμισμα του κράτους μέλους που παρέχει τις πληροφορίες και αφορούν ημερολογιακά τρίμηνα.

Άρθρο 28

1. Εφόσον η αρμόδια αρχή κράτους μέλους υποχρεούται να επιτρέπει την πρόσβαση στις πληροφορίες βάσει των άρθρων 25, 26 και 27, τότε, όσον αφορά τις πληροφορίες που αναφέρονται στα άρθρα 26 και 27, το πράττει το ταχύτερο δυνατό και το αργότερο εντός προθεσμίας τριών μηνών από το τέλος του ημερολογιακού τριμήνου στο οποίο αναφέρονται οι πληροφορίες.

2. Κατά παρέκκλιση της παραγράφου 1, στην περίπτωση που προστίθενται πληροφορίες στη βάση δεδομένων υπό τις συνθήκες που προβλέπονται στο άρθρο 25, η πρόσβαση στις πληροφορίες αυτές παρέχεται το συντομότερο δυνατό και το αργότερο εντός τριών μηνών μετά το τρίμηνο κατά το οποίο συγκεντρώθηκαν οι συμπληρωματικές πληροφορίες.

3. Οι συνθήκες υπό τις οποίες παρέχεται πρόσβαση στις διορθωμένες πληροφορίες καθορίζονται σύμφωνα με τη διαδικασία που αναφέρεται στο άρθρο 40, παράγραφος 2.

Άρθρο 29

Εάν, για την εφαρμογή των άρθρων 25 έως 28, οι αρμόδιες αρχές των κρατών μελών καταχωρούν πληροφορίες σε ηλεκτρονικές βάσεις δεδομένων και ανταλλάσσουν τις πληροφορίες αυτές με ηλεκτρονικά μέσα, λαμβάνουν τα απαραίτητα μέτρα για να εξασφαλίζουν την τήρηση του άρθρου 37.

Άρθρο 30

1. Η αρμόδια αρχή κάθε κράτους μέλους τηρεί ηλεκτρονική βάση δεδομένων στην οποία περιέχεται μητρώο των προσώπων στα οποία έχει χορηγηθεί αριθμός φορολογικού μητρώου ΦΠΑ στο συγκεκριμένο κράτος μέλος.

2. Η αρμόδια αρχή κράτους μέλους μπορεί, οποτεδήποτε, να λαμβάνει απευθείας ή να ζητεί να της διαβιβάζεται επιβεβαίωση, βάσει των δεδομένων που αποθηκεύονται σύμφωνα με το άρθρο 25, της εγκυρότητας του αριθμού φορολογικού μητρώου ΦΠΑ δυνάμει του οποίου κάποιο πρόσωπο πραγματοποίησε ή δέχθηκε ενδοκοινοτική παράδοση αγαθών ή παροχή υπηρεσιών.

Κατόπιν ειδικής αιτήσεως, η αρχή στην οποία υποβάλλεται η αίτηση κοινοποιεί επίσης την ημερομηνία χορήγησης και, ενδεχομένως, την ημερομηνία παύσης της ισχύος του αριθμού φορολογικού μητρώου ΦΠΑ.

3. Κατόπιν αιτήσεως, η αρμόδια αρχή παρέχει επίσης αμέσως το όνομα και τη διεύθυνση του προσώπου στο οποίο έχει χορηγηθεί ο αριθμός, εφόσον οι πληροφορίες αυτές δεν φυλάσσονται από την αιτούσα αρχή ενόψει ενδεχόμενης μεταγενέστερης χρήσης.

4. Οι αρμόδιες αρχές κάθε κράτους μέλους μεριμνούν ώστε τα πρόσωπα που αφορούν οι ενδοκοινοτικές παραδόσεις αγαθών ή παροχές υπηρεσιών να μπορούν να λαμβάνουν επιβεβαίωση της εγκυρότητας του αριθμού φορολογικού μητρώου ΦΠΑ οιουδήποτε συγκεκριμένου προσώπου.

Η διαβίβαση της επιβεβαίωσης αυτής με ηλεκτρονικά μέσα επιτρέπεται υπό όρους που καθορίζονται σύμφωνα με τη διαδικασία που προβλέπεται στο άρθρο 40, παράγραφος 2.

5. Όταν, για την εφαρμογή των παραγράφων 1 έως 4 του παρόντος άρθρου, οι αρμόδιες αρχές των κρατών μελών καταχωρούν πληροφορίες σε ηλεκτρονικές βάσεις δεδομένων και ανταλλάσσουν τις πληροφορίες αυτές με ηλεκτρονικά μέσα, λαμβάνουν τα απαραίτητα μέτρα για να εξασφαλίζουν την τήρηση του άρθρου 37.

Κεφάλαιο V Σχέσεις με την Επιτροπή

Άρθρο 31

1 Τα κράτη μέλη και η Επιτροπή εξετάζουν και αξιολογούν τη λειτουργία του συστήματος διοικητικής συνεργασίας που προβλέπεται στον παρόντα κανονισμό. Η Επιτροπή συγκεντρώνει στοιχεία από την εμπειρία των κρατών μελών ενόψει της βελτίωσης της λειτουργίας αυτού του συστήματος.

2. Τα κράτη μέλη κοινοποιούν στην Επιτροπή κάθε πληροφορία σχετικά με την εκ μέρους τους εφαρμογή του παρόντος κανονισμού, συμπεριλαμβανομένων όλων των αναγκαίων στατιστικών στοιχείων για την αξιολόγηση αυτής της εφαρμογής.

Τα εν λόγω στατιστικά στοιχεία καθορίζονται σύμφωνα με τη διαδικασία που αναφέρεται στο άρθρο 40, παράγραφος 2.

3. Τα κράτη μέλη κοινοποιούν στην Επιτροπή όλες τις πληροφορίες σχετικά με τις μεθόδους και τις διαδικασίες που χρησιμοποιήθηκαν ή υποτίθεται ότι χρησιμοποιήθηκαν για την παραβίαση της νομοθεσίας για τον ΦΠΑ, που επέτρεψαν να αποκαλυφθούν ανεπάρκειες ή κενά της λειτουργίας του συστήματος διοικητικής συνεργασίας που προβλέπει ο παρών κανονισμός.

4. Ενόψει της αξιολόγησης της αποτελεσματικότητας του ισχύοντος συστήματος διοικητικής συνεργασίας για την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής και της φοροαποφυγής, τα κράτη μέλη έχουν τη δυνατότητα να κοινοποιούν στην Επιτροπή κάθε άλλη πληροφορία που αναφέρεται στο άρθρο 1.

5 Η Επιτροπή κοινοποιεί τις πληροφορίες που αναφέρονται στις παραγράφους 2, 3 και 4 στα λοιπά ενδιαφερόμενα κράτη μέλη.

Κεφάλαιο VI Σχέσεις με τις τρίτες χώρες

Άρθρο 32

1. Όταν κοινοποιούνται πληροφορίες από τρίτη χώρα στην αρμόδια αρχή κράτους μέλους, αυτή υποχρεούται να τις διαβιβάζει στις αρμόδιες αρχές των κρατών μελών που ενδέχεται να ενδιαφέρονται σχετικά και οπωσδήποτε σε όσους διατυπώνουν σχετικό αίτημα.

Οι πληροφορίες αυτές πρέπει επίσης να κοινοποιούνται στην Επιτροπή κάθε φορά που παρουσιάζουν ενδιαφέρον σε κοινοτικό επίπεδο.

2. Αν η ενδιαφερόμενη τρίτη χώρα έχει δεσμευθεί νομικά να παράσχει την αναγκαία συνδρομή για να συγκεντρωθούν όλα τα αποδεικτικά στοιχεία σχετικά με τον παράτυπο χαρακτήρα των πράξεων που φαίνεται να αντιβαίνουν στη νομοθεσία για τον ΦΠΑ, είναι δυνατό να κοινοποιηθούν στη χώρα αυτή οι πληροφορίες που έχουν συγκεντρωθεί κατ' εφαρμογή του παρόντος κανονισμού, με τη σύμφωνη γνώμη των αρμοδίων αρχών που τις έχουν παράσχει, τηρουμένων των εσωτερικών τους διατάξεων περί διαβίβασης δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα σε τρίτες χώρες.

Κεφάλαιο VII Όροι που διέπουν την ανταλλαγή πληροφοριών

Άρθρο 33

Οι κοινοποιήσεις που πραγματοποιούνται βάσει του παρόντος κανονισμού παρέχονται στο μεγαλύτερο δυνατό βαθμό με ηλεκτρονικά μέσα σύμφωνα με τις λεπτομέρειες που πρόκειται να θεσπιστούν βάσει της διαδικασίας που προβλέπεται στο άρθρο 40, παράγραφος 2.

Άρθρο 34

Οι αιτήσεις παροχής συνδρομής, συμπεριλαμβανομένων των αιτήσεων κοινοποίησης πληροφοριών και τα επισυναπτόμενα σ'αυτές δικαιολογητικά συνοδεύονται από μετάφραση στην επίσημη γλώσσα ή σε μία από τις επίσημες γλώσσες του κράτους μέλους όπου εδρεύει η αρχή στην οποία υποβάλλεται η αίτηση, σύμφωνα με τις λεπτομέρειες που πρόκειται να θεσπιστούν βάσει της διαδικασίας που προβλέπεται στο άρθρο 40, παράγραφος 2.

Η αρχή στην οποία υποβάλλεται η αίτηση έχει την ευχέρεια να αρνηθεί την παροχή τέτοιας μετάφρασης.

Άρθρο 35

1. Τα κράτη μέλη παραιτούνται από κάθε αίτημα κάλυψης των εξόδων που προκύπτουν από την εφαρμογή του παρόντος κανονισμού εκτός, κατά περίπτωση, από τις αμοιβές που καταβάλλονται σε εμπειρογνώμονες.

2. Όταν η αμοιβαία συνδρομή παρουσιάζει ιδιαίτερες δυσκολίες που χαρακτηρίζονται από πολύ υψηλά έξοδα ή που εντάσσονται στο πλαίσιο του αγώνα κατά του οργανωμένου εγκλήματος, οι αιτούσες αρχές και οι αρχές στις οποίες υποβάλλεται η αίτηση μπορούν να συμφωνούν ειδικό τρόπο επιστροφής εξόδων στις εκάστοτε περιπτώσεις.

3. Οι λεπτομέρειες για την εφαρμογή της παραγράφου 2 καθορίζονται σύμφωνα με τη διαδικασία που αναφέρεται στο άρθρο 40, παράγραφος 2.

Άρθρο 36

1. Η αρχή κράτους μέλους στην οποία υποβάλλεται η αίτηση παρέχει στην αιτούσα αρχή άλλου κράτους μέλους τις πληροφορίες που αναφέρονται στο άρθρο 1, υπό την προϋπόθεση ότι:

(α) ο αριθμός και η φύση των αιτήσεων παροχής πληροφοριών οι οποίες υποβάλλονται από την αιτούσα αρχή σε συγκεκριμένη χρονική περίοδο δεν επιβάλλουν δυσανάλογη διοικητική επιβάρυνση στη αρχή στην οποία υποβάλλεται η αίτηση,

(β) η αιτούσα αρχή έχει εξαντλήσει τις συνήθεις πηγές πληροφοριών, τις οποίες θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει ανάλογα με τις περιστάσεις για να λάβει τις απαιτούμενες πληροφορίες χωρίς να κινδυνεύει η επίτευξη του επιδιωκόμενου αποτελέσματος.

2. Ο παρών κανονισμός δεν επιβάλλει την υποχρέωση διεξαγωγής ερευνών ή διαβίβασης πληροφοριών, όταν η νομοθεσία ή η διοικητική πρακτική του κράτους μέλους, το οποίο θα έπρεπε να παράσχει τις πληροφορίες, δεν παρέχουν στην αρμόδια αρχή την δυνατότητα ούτε να διεξάγει τις έρευνες αυτές ούτε να συλλέγει ή να χρησιμοποιεί τις συγκεκριμένες πληροφορίες για τις ανάγκες του εν λόγω κράτους μέλους.

3. Η άρνηση διαβίβασης πληροφοριών είναι δυνατή σε περίπτωση που θα οδηγούσε στην κοινολόγηση εμπορικού, βιομηχανικού ή επαγγελματικού απορρήτου ή εμπορικής μεθόδου ή πληροφορίας, των οποίων η κοινολόγηση θα ήταν αντίθετη προς την δημοσία τάξη.

4. Η αρχή στην οποία υποβάλλεται η αίτηση ενημερώνει την αιτούσα αρχή για τους λόγους που εμποδίζουν την ικανοποίηση του αιτήματος συνδρομής. Αυτή η αιτιολογημένη άρνηση κοινοποιείται επίσης στην Επιτροπή.

5. Ο τρόπος καθορισμού ελάχιστου ποσού ΦΠΑ που μπορεί να οδηγήσει σε αίτηση συνδρομής θεσπίζεται σύμφωνα με τη διαδικασία που αναφέρεται στο άρθρο 40, παράγραφος 2.

Άρθρο 37

1. Οι πληροφορίες που κοινοποιούνται, υπό οποιαδήποτε μορφή, κατ' εφαρμογή του παρόντος κανονισμού, έχουν εμπιστευτικό χαρακτήρα. Οι εν λόγω πληροφορίες καλύπτονται από το επαγγελματικό απόρρητο και τυγχάνουν της προστασίας που προβλέπεται για τέτοιου είδους πληροφορίες τόσο από την εθνική νομοθεσία του κράτους μέλους στο οποίο περιήλθαν, όσον και από τις αντίστοιχες διατάξεις που εφαρμόζονται στα κοινοτικά όργανα.

Οι πληροφορίες αυτές διατίθενται, σε κάθε περίπτωση, μόνο σε πρόσωπα τα οποία έχουν άμεση σχέση με τη φορολογητέα βάση, την είσπραξη ή τον διοικητικό έλεγχο των φόρων προκειμένου να εξασφαλίζεται ο καθορισμός αυτών, ή σε πρόσωπα εργαζόμενα στην Κοινότητα που, ως εκ των καθηκόντων τους, απαιτείται να έχουν πρόσβαση στις πληροφορίες αυτές.

Επιτρέπεται να χρησιμοποιούνται επ'ευκαιρία δικαστικών ή διοικητικών διαδικασιών που καταλήγουν στην ενδεχόμενη εφαρμογή κυρώσεων, που επιβάλλονται μετά από παραβιάσεις της φορολογικής νομοθεσίας, καθώς και στην επιβολή άλλων επιβαρύνσεων, δασμών και φόρων που καλύπτονται από το άρθρο 2 της οδηγίας 76/308/ΕΟΚ του Συμβουλίου [22].

[22] ΕΕ L 73, 19.3.1976, σ. 18.

2. Κατά παρέκκλιση από την παράγραφο 1, η αρμόδια αρχή του κράτους μέλους που παρέχει τις πληροφορίες επιτρέπει τη χρησιμοποίησή τους για άλλους σκοπούς στο κράτος μέλος της αιτούσας αρχής, όταν, κατά τη νομοθεσία του κράτους μέλους της αρχής στην οποία υποβάλλεται η αίτηση, επιτρέπεται η χρησιμοποίησή τους για παρόμοιους σκοπούς.

3. Όταν η αιτούσα αρχή κρίνει ότι οι πληροφορίες τις οποίες έλαβε από την αρχή στην οποία υποβάλλεται η αίτηση ενδέχεται να φανούν χρήσιμες στην αρμόδια αρχή τρίτου κράτους μέλους, μπορεί να τις διαβιβάσει σ'αυτή.

4. Τα κράτη μέλη περιορίζουν την έκταση των υποχρεώσεων και των δικαιωμάτων που προβλέπονται στο άρθρο 6 παράγραφος 1, στο άρθρο 10, στο άρθρο 11 παράγραφος 1 και στα άρθρα 12 και 21 της οδηγίας στο βαθμό που αυτό κρίνεται αναγκαίο προκειμένου να μη θίγεται η διασφάλιση των συμφερόντων που αναφέρονται στο άρθρο 13, στοχείο ε) της εν λόγω οδηγίας.

Άρθρο 38

Οι διαπιστώσεις, οι βεβαιώσεις, οι πληροφορίες, τα έγγραφα, τα επικυρωμένα αντίγραφα και όλα τα στοιχεία που συλλέγουν οι υπάλληλοι της αρχής στην οποία υποβάλλεται η αίτηση και που διαβιβάζονται στην αιτούσα αρχή στις περιπτώσεις παροχής συνδρομής οι οποίες προβλέπονται από τον παρόντα κανονισμό, είναι δυνατό να χρησιμοποιούνται ως αποδεικτικά στοιχεία από τα αρμόδια όργανα του κράτους μέλους της αιτούσας αρχής όπως ακριβώς και τα αντίστοιχα έγγραφα που διαβιβάζονται από άλλη αρχή της δικής τους χώρας.

Άρθρο 39

1. Για την εφαρμογή του παρόντος κανονισμού, τα κράτη μέλη λαμβάνουν όλα τα αναγκαία μέτρα για:

(α) τη διασφάλιση καλού εσωτερικού συντονισμού μεταξύ των αρμοδίων αρχών που αναφέρονται στο άρθρο 3,

(β) την καθιέρωση άμεσης συνεργασίας μεταξύ των ειδικά εξουσιοδοτημένων για το συντονισμό αυτό αρχών,

(γ) για τη διασφάλιση της ορθής λειτουργίας του συστήματος ανταλλαγής πληροφοριών που προβλέπει ο παρών κανονισμός.

2. Η Επιτροπή κοινοποιεί, το συντομότερο δυνατό, στην αρμόδια αρχή κάθε κράτους μέλους τις πληροφορίες που λαμβάνει και τις οποίες είναι σε θέση να παράσχει.

Κεφάλαιο VIII Γενικές και τελικές διατάξεις

Άρθρο 40

1. Η Επιτροπή επικουρείται από τη μόνιμη επιτροπή διοικητικής συνεργασίας, εφεξής: "η επιτροπή", που αποτελείται από εκπροσώπους των κρατών μελών και προεδρεύεται από τον εκπρόσωπο της Επιτροπής.

2. Όταν γίνεται παραπομπή στην παρούσα παράγραφο, εφαρμόζεται η διαδικασία της κανονιστικής επιτροπής που προβλέπεται στο άρθρο 5 της απόφασης 1999/486/ΕΚ, με την επιφύλαξη των διατάξεων του άρθρου 7 και του άρθρου 8 της εν λόγω απόφασης.

3. Η προθεσμία που προβλέπεται στο άρθρο 5, παράγραφος 6 της απόφασης 1999/468/ΕΚ καθορίζεται σε τρεις μήνες.

Άρθρο 41

Η επιτροπή μπορεί να εξετάζει κάθε θέμα σχετικά με την εφαρμογή του παρόντος κανονισμού το οποίο φέρει προς συζήτηση ο πρόεδρός της, είτε με δική του πρωτοβουλία είτε κατόπιν αιτήσεως του αντιπροσώπου κράτους μέλους.

Άρθρο 42

1. Κάθε τρία έτη από την ημερομηνία θέσης σε ισχύ του παρόντος κανονισμού, η Επιτροπή υποβάλλει στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και στο Συμβούλιο έκθεση για τις συνθήκες εφαρμογής του παρόντος κανονισμού.

2. Τα κράτη μέλη γνωστοποιούν στην Επιτροπή το κείμενο των διατάξεων εσωτερικού δικαίου που θεσπίζουν στον τομέα που διέπει ο παρών κανονισμός.

Άρθρο 43

1. Οι διατάξεις του παρόντος κανονισμού δεν θίγουν την εκτέλεση ευρύτερων υποχρεώσεων σχετικά με την αμοιβαία συνδρομή που απορρέουν από άλλες νομικές πράξεις, συμπεριλαμβανομένων ενδεχόμενων διμερών ή πολυμερών συμφωνιών.

2. Όταν οι αρμόδιες αρχές συμφωνούν επί διμερών θεμάτων στους τομείς που αποτελούν αντικείμενο του παρόντος κανονισμού, πλην της ρυθμίσεως μεμονωμένων περιπτώσεων, ενημερώνουν σχετικά την Επιτροπή το ταχύτερο δυνατό. Η Επιτροπή ενημερώνει με την σειρά της για τα θέματα αυτά τις αρμόδιες αρχές των άλλων κρατών μελών.

Άρθρο 44

Ο κανονισμός (ΕΟΚ) αριθ. 218/92 καταργείται.

Οι παραπομπές στον καταργηθέντα κανονισμό νοούνται ως παραπομπές στον παρόντα κανονισμό.

Άρθρο 45

Ο παρών κανονισμός αρχίζει να ισχύει την εικοστή ημέρα μετά τη δημοσίευσή του στην Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων.

Ο παρών κανονισμός είναι δεσμευτικός ως προς όλα τα μέρη του και ισχύει άμεσα σε κάθε κράτος μέλος.

Βρυξέλλες,

Για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο Για το Συμβούλιο

H Πρόεδρος Ο Πρόεδρος