Πρόταση ΑΠΟΦΑΣΗΣ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ για την εξουσιοδότηση των κρατών μελών να υπογράψουν, να επικυρώσουν ή να προσχωρήσουν, προς το συμφέρον της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, στο Πρωτόκολλο του 2003 στη Διεθνή Σύμβαση περί Ιδρύσεως Διεθνούς Ταμείου Αποζημίωσης Ζημιών από Πετρελαϊκή Ρύπανση, του 1992, και για την εξουσιοδότηση της Αυστρίας και του Λουξεμβούργου, προς το συμφέρον της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, να προσχωρήσουν στις βασικές πράξεις

(υποβληθείσα από την Επιτροπή)

ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ

Το ισχύον διεθνές καθεστώς

Η αποζημίωση ζημιών οφειλόμενων στη ρύπανση από το πετρέλαιο που προκαλείται από πλοία ρυθμίζεται από δυο διεθνείς συμβάσεις. Η Διεθνής Σύμβαση του 1969 περί Αστικής Ευθύνης για την Ρύπανση από το Πετρέλαιο (CLC) και η Διεθνής Σύμβαση του 1971 για την Ίδρυση του Ταμείου Αποζημίωσης για την Ρύπανση από το Πετρέλαιο (Σύμβαση για το Ταμείο) θεσπίζουν διττό σύστημα ευθύνης, το οποίο στηρίζεται στην αντικειμενική αλλά περιορισμένη ευθύνη του επίσημου πλοιοκτήτη και σε Ταμείο, χρηματοδοτούμενο από τους παραλήπτες πετρελαίου, το οποίο παρέχει αποζημίωση στα θύματα ζημιών ρύπανσης από το πετρέλαιο που δεν είναι δυνατόν να αποζημιωθούν πλήρως για τις ζημίες αυτές από τον πλοιοκτήτη. Η Σύμβαση CLC τέθηκε σε ισχύ το 1975 και η Σύμβαση για το Ταμείο το 1978. Το καθεστώς αυτό αναθεωρήθηκε το 1992, όταν οι δύο συμβάσεις τροποποιήθηκαν με Πρωτόκολλα. Τα Πρωτόκολλα της Σύμβασης CLC και της Σύμβασης του 1992 για το Ταμείο τέθηκαν σε ισχύ το 1996. Όλα τα κράτη μέλη της ΕΕ είναι Συμβαλλόμενα Μέρη των δύο Πρωτοκόλλων του 1992.

Το πρώτο σκέλος του καθεστώτος ευθύνης, η ευθύνη του επίσημου πλοιοκτήτη, διέπεται από τη Σύμβαση CLC. Η ευθύνη του πλοιοκτήτη είναι αντικειμενική και δεν εξαρτάται επομένως από σφάλμα ή αμέλεια από πλευράς του. Κανονικά επιτρέπεται στον ιδιοκτήτη να περιορίσει την ευθύνη του σε ποσό συνδεόμενο με τη χωρητικότητα του πλοίου, το οποίο σήμερα ανέρχεται κατ'ανώτατο όριο σε 72 εκατομ. ευρώ για τα μεγαλύτερα πλοία. Ο πλοιοκτήτης χάνει το δικαίωμα να περιορίσει την ευθύνη του μόνον εφόσον αποδείξει ότι οι ζημίες της ρύπανσης "που προκλήθηκαν από προσωπική του πράξη ή αμέλεια, οι οποίες διαπράχθηκαν με την πρόθεση να προκληθεί ζημία, ή από απερισκεψία και εν γνώσει του ότι θα επερχόταν πιθανόν η ζημία αυτή". Η Σύμβαση CLC απαιτεί επίσης από τους πλοιοκτήτες να έχουν ασφάλιση ευθύνης και δίδει στους ενάγοντες το δικαίωμα άμεσης προσφυγής κατά του ασφαλιστή εντός των ορίων ευθύνης του πλοιοκτήτη.

Το καθεστώς της Σύμβασης CLC συμπληρώνεται από το Διεθνές Ταμείο για την Αποζημίωση Ζημιών Ρύπανσης από Πετρέλαιο (το Ταμείο IOPC), το οποίο θεσπίστηκε μέσω της Σύμβασης για το Ταμείο έτσι ώστε να αποζημιώνονται τα θύματα όταν η ευθύνη του πλοιοκτήτη δεν αρκεί για να καλυφθούν οι ζημίες. Το Ταμείο IOPC μπορεί να ενεργήσει σε τρεις περιπτώσεις. Η πλέον κοινή είναι όταν οι ζημίες υπερβαίνουν τη μέγιστη ευθύνη του πλοιοκτήτη. Η δεύτερη περίπτωση είναι όταν ο πλοιοκτήτης μπορεί να επικαλεσθεί κάποια από τις αιτίες που επιτρέπει η Σύμβαση CLC. [1] Η τελευταία περίπτωση είναι όταν ο πλοιοκτήτης (και ο ασφαλιστής του) αδυνατούν χρηματοοικονομικά να εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις τους. Η μέγιστη αποζημίωση από το Ταμείο IOPC είναι περίπου 162 εκατομ. ευρώ. Το Ταμείο IOPC τροφοδοτείται από τις εισφορές εταιρειών ή άλλων οντοτήτων που παραλαμβάνουν πετρέλαιο μεταφερόμενο δια θαλάσσης. Σε περίπτωση πετρελαιοκηλίδας, λοιπόν, όλοι οι ανά τον κόσμο παραλήπτες πετρελαίου, οι οποίοι είναι εγκατεστημένοι στα κράτη που είναι Συμβαλλόμενα Μέρη της Σύμβασης για το Ταμείο εισφέρουν στην αποζημίωση, όπως και στις διοικητικές δαπάνες του Ταμείου, ανεξαρτήτως που προκληθεί η ζημία από την ρύπανση. Το Ταμείο IOPC δεν καταβάλλει αποζημίωση εφόσον η ζημία της ρύπανσης οφείλεται σε πολεμική πράξη ή προκλήθηκε από πετρελαιοκηλίδα πολεμικού πλοίου. Πρέπει επίσης να αποδεικνύεται ότι το πετρέλαιο προέρχεται από δεξαμενόπλοιο.

[1] Σύμφωνα με το άρθρο ΙΙΙ.2 της Σύμβασης CLC, ο πλοιοκτήτης απαλλάσσεται της ευθύνης εφόσον αποδείξει ότι η ζημία:

Τα θύματα των πετρελαιοκηλίδων μπορούν να υποβάλουν τις αξιώσεις τους απευθείας στο Ταμείο IOPC και, εφόσον οι αξιώσεις είναι δικαιολογημένες και πληρούν τα σχετικά κριτήρια, το Ταμείο αποζημιώνει τον αιτούντα απευθείας. Εάν το σύνολο των εγκεκριμένων αξιώσεων υπερβαίνει το μέγιστο όριο του Ταμείου IOPC, όλες οι αξιώσεις μειώνονται κατ'αναλογία. Οι αιτούντες/ενάγοντες μπορούν επίσης να αποφασίσουν να διεκδικήσουν τις αξιώσεις τους ενώπιον των δικαστηρίων του κράτους όπου προκλήθηκε η ζημία. Από το 1978 που ιδρύθηκε, το Ταμείο IOPC ασχολήθηκε με περίπου 100 περιπτώσεις, οι περισσότερες από τις οποίες ήταν μέσα στα όρια αποζημίωσης και αποζημιώθηκαν πλήρως σύμφωνα με την ίδια την εκτίμηση του Ταμείου όσον αφορά την εγκυρότητα των αξιώσεων.

Πρόσφατα όμως αμφισβητήθηκε η επάρκεια των μέγιστων ορίων αποζημίωσης του Ταμείου του 1992. Μετά το ατύχημα του Erika, κινήθηκε διαδικασία για να αυξηθούν τα ισχύοντα όρια της Σύμβασης CLC και της Σύμβασης για το Ταμείο, σύμφωνα με ειδική απλουστευμένη διαδικασία τροποποίησης που προτείνεται στις συμβάσεις. Η μέγιστη αύξηση με βάση τη διαδικασία αυτή εξαρτάται από ορισμένους παράγοντες και δεν θα διευκολύνει προς το παρόν αύξηση άνω του 50% περίπου των ορίων που ισχύουν σήμερα. Οι τροποποιήσεις προβλέπεται ότι θα αρχίσουν να ισχύουν από την 1η Νοεμβρίου 2003.

Η άποψη της Επιτροπής

Η Επιτροπή έκρινε ότι η κατά 50% αύξηση των ισχυόντων ορίων, η οποία δίδει συνολικά περίπου 250 εκατομ. ευρώ, δεν αρκεί για να εξασφαλιστεί επαρκής προστασία των θυμάτων σε περίπτωση μεγάλης πετρελαιοκηλίδας στην Ευρώπη. Έτσι, τον Δεκέμβριο του 2000 η Επιτροπή πρότεινε κανονισμό προκειμένου να συμπληρωθεί το ισχύον διεθνές καθεστώς με τη δημιουργία ευρωπαϊκού Συμπληρωματικού Ταμείου, το Ταμείο COPE, με σκοπό να αποζημιώνονται τα θύματα των πετρελαιοκηλίδων σε ευρωπαϊκά ύδατα. [2] Το Ταμείο COPE θα αποζημιώνει μόνον τα θύματα, των οποίων οι αξιώσεις κρίθηκαν δικαιολογημένες αλλά δεν μπόρεσαν να επιτύχουν ακόμη πλήρη αποζημίωση υπό το διεθνές καθεστώς, λόγω ανεπαρκών ορίων αποζημίωσης. Η αποζημίωση του Ταμείου COPE θα βασίζεται λοιπόν στις ίδιες αρχές και κανόνες με το ισχύον διεθνές καθεστώς αποζημίωσης, αλλά θα υπόκειται σε ανώτατο όριο, το οποίο κρίνεται ότι θα αρκεί για κάθε καταστροφή που μπορεί να προβλεφθεί, π.χ. 1 δισεκατομ. ευρώ.

[2] COM(2000)802 τελικό, 6.12.2000.

Εξελίξεις στο πλαίσιο των θεσμικών οργάνων της ΕΕ

Μέχρι σήμερα έχει εγκριθεί η πρόταση της Επιτροπής, κατόπιν τροποποιήσεων, από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο [3], αλλά το Συμβούλιο δεν έχει καταλήξει σε θέση επί της πρότασης αυτής. Παρ'ότι η πλειονότητα των κρατών μελών συμφώνησαν επί του στόχου να δημιουργηθεί υψηλότερο επίπεδο μέγιστης κάλυψης μέσω μηχανισμού συσσώρευσης και επί τη βάσει των θεμελιωδών αρχών του προτεινόμενου κανονισμού, η γενική άποψη των κρατών μελών ήταν ότι θα ήταν πιο σκόπιμο, ει δυνατόν, να αντιμετωπιστεί το ζήτημα σε διεθνές επίπεδο. Το Συμβούλιο των Υπουργών Μεταφορών που πραγματοποιήθηκε τον Δεκέμβριο του 2000 ενέκρινε συμπεράσματα σχετικά με την αναγκαιότητα να επιτευχθούν βελτιώσεις του ισχύοντος διεθνούς καθεστώτος, περιλαμβανομένης "ουσιαστικής αύξησης των ορίων ευθύνης και αποζημίωσης". Τον Ιούνιο του 2001 το Συμβούλιο ενέκρινε κοινή προσέγγιση σύμφωνα με την οποία τα κράτη μέλη ανέλαβαν την υποχρέωση υποστήριξης και συμμετοχής στο συμπληρωματικό καθεστώς αποζημίωσης από πετρελαϊκή ρύπανση το οποίο θα πρέπει «να παρέχει πλήρη αποζημίωση».

[3] Οι προτεινόμενες τροποποιήσεις εγκρίθηκαν από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στις 13 Ιουνίου 2001.

Μετά το ατύχημα του πλοίου Prestige το Νοέμβριο του 2002, το Συμβούλιο έλαβε σθεναρότερη στάση υπέρ της ανάγκης διευθέτησης για προσαυξημένη αποζημίωση. Πιο πρόσφατα, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο της 21ης Μαρτίου 2003 επιβεβαίωσε τις απόψεις προηγουμένων συνεδριάσεων του Συμβουλίου του Δεκεμβρίου ζητώντας:

«όσον αφορά την αποζημίωση των θυμάτων της ρύπανσης, καθώς και της περιβαλλοντικής ζημίας τα κράτη μέλη να επιδιώξουν κατά την επικείμενη διπλωματική διάσκεψη στα πλαίσια του ΔΝΟ το Μάιο αύξηση του ήδη ισχύοντος ανώτατου ορίου αποζημίωσης σε 1 δισεκατομμύριο ευρώ. ελλείψει θετικής έκβασης των εργασιών στους κόλπους του ΔΝΟ, να εργαστούν επί της υφισταμένης πρότασης κανονισμού για τη σύσταση ειδικού ευρωπαϊκού Ταμείου προικοδοτημένου με 1 δισεκατομμύριο ευρώ, με την προοπτική να έχει συσταθεί το Ταμείο αυτό μέχρι το τέλος του έτους και με όσο το δυνατόν μεγαλύτερη άντληση ιδιωτικών κεφαλαίων»

Ως προς το χρονοδιάγραμμα, στην παράγραφο 12 των συμπερασμάτων του Συμβουλίου Μεταφορών της 6ης Δεκεμβρίου 2002, που εν συνεχεία επιβεβαιώθηκε από το Συμβούλιο της Κοπεγχάγης μία εβδομάδα αργότερα, ήταν ακόμα σαφέστερη:

ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΝΕΙ εκ νέου την υποστήριξη των κρατών μελών για τη δημιουργία Συμπληρωματικού Ταμείου αποζημιώσεων που αναπτύχθηκε στον IMO (ΔΝΟ), υπέρ των θυμάτων της ρύπανσης από το πετρέλαιο, το οποίο θα μπορεί να είναι σε θέση να καλύψει μελλοντικές διαρροές πετρελαίου έως 1 εκατομ. ευρώ στα ύδατα των κρατών μελών της ΕΕ, θα προβλέπει ταχύ μηχανισμό για τις καταβολές και θα τεθεί σε λειτουργία έως τα τέλη του 2003, και την πρόθεση των κρατών μελών που είναι Μέρη των υφισταμένων παγκόσμιων συστημάτων αποζημίωσης, να επικυρώσουν το νέο Συμπληρωματικό Ταμείο. ΣΥΜΦΩΝΕΙ, στην περίπτωση που δεν δημιουργεί το Συμπληρωματικό Ταμείο αποζημίωσης, να εξετάσει αμέσως, κανονισμό για τη σύσταση ταμείων για την αποζημίωση των ζημιών από ρύπανση πετρελαίου στα ευρωπαϊκά ύδατα με στόχο τη σύστασή του πριν από τα τέλη του 2003.

Διεθνείς εξελίξεις

Τον Απρίλιο του 2000 δημιουργήθηκε διακλαδική ομάδα εργασίας από το Ταμείο IOPC με σκοπό να συζητηθούν οι ανάγκες βελτίωσης του ισχύοντος διεθνούς καθεστώτος ευθύνης και αποζημίωσης για τις ζημίες που προκαλούνται από την ρύπανση του πετρελαίου. Από την αρχή των συζητήσεων ανέκυψε ως κύριο θέμα η δημιουργία προαιρετικού Συμπληρωματικού Ταμείου, το θέμα δε αυτό παρέμεινε στο επίκεντρο της συζήτησης καθόλη τη διάρκεια εργασίας της ομάδας. Ως αποτέλεσμα των εργασιών αυτών, εγκρίθηκε, στις 19 Οκτωβρίου 2001, σχέδιο Πρωτοκόλλου από τη Συνέλευση του Ταμείου του 1992. Το Πρωτόκολλο στη Διεθνή Σύμβαση για την Ίδρυση Διεθνούς Ταμείο Αποζημίωσης Ζημιών από Πετρελαϊκή Ρύπανση, του 1992 (στο εξής "Πρωτόκολλο για το Συμπληρωματικό Ταμείο") εγκρίθηκε τελικώς από τη Διπλωματική Διάσκεψη του Διεθνούς Ναυτιλιακού Οργανισμού στις 16 Μαΐου 2003.

Το σχέδιο Πρωτοκόλλου θα συζητηθεί από τη Νομική Επιτροπή του ΔΝΟ τον Απρίλιο του 2002 και αναμένεται να εκδοθεί στις αρχές του 2003 από διπλωματική διάσκεψη.

Στην ουσία, το Συμπληρωματικό Ταμείο παρουσιάζει πολλές ομοιότητες με το Ταμείο COPE που πρότεινε η Επιτροπή. Παρά το γεγονός ότι οι διοικητικές λύσεις διαφέρουν, ο στόχος, να παρέχεται συμπληρωματική αποζημίωση για αξιώσεις που έχει επικυρώσει το Ταμείο του 1992, είναι ο ίδιος. Το Συμπληρωματικό Ταμείο θα είναι λοιπόν πολύ στενά συνδεδεμένο με το καθεστώς του Ταμείου του 1992 και η συμμετοχή στο Ταμείο του 1992 θα είναι προϋπόθεση για την αποδοχή του Πρωτοκόλλου για το Συμπληρωματικό Ταμείο. Τα μέγιστα όρια αποζημίωσης του Συμπληρωματικού Ταμείου έχουν καθοριστεί σε 750 εκατομ. ειδικά τραβηκτικά δικαιώματα, ποσό που την στιγμή της υιοθέτησης αντιστοιχούσε σε 920 εκατομ ευρώ ή 1 δισεκατομ. δολάρια ΗΠΑ. Εάν συσταθεί το Συμπληρωματικό Ταμείο είναι πιθανόν η συμμετοχή σε αυτό να είναι αισθητά μικρότερη από εκείνη στο Ταμείο του 1992, καθόσον πολλά κράτη που είναι Συμβαλλόμενα στο καθεστώς του 1992 δεν κρίνουν προς το παρόν ότι χρειάζεται αυτή η συμπληρωματική προστασία.

Κοινοτική νομοθεσία

Μέχρι σήμερα, η αποζημίωση για την ρύπανση από το πετρέλαιο ρυθμίζεται μόνον με διεθνείς συμβάσεις και εθνική νομοθεσία. Δεν έχουν εκδοθεί κοινοτικοί κανόνες που να ρυθμίζουν ειδικά το θέμα της αποζημίωσης για ζημίες οφειλόμενες στην ρύπανση από το πετρέλαιο. Όπως προαναφέρθηκε όμως, υπάρχει μεγάλο κοινοτικό ενδιαφέρον σε θέματα που συνδέονται με την συμπληρωματική αποζημίωση για την ρύπανση από το πετρέλαιο.

Επίσης, το Πρωτόκολλο για το Συμπληρωματικό Ταμείο περιλαμβάνει διατάξεις για τη δικαιοδοσία, την αναγνώριση και την εκτέλεση αποφάσεων που σχετίζονται με την εφαρμογή της Σύμβασης. Τα άρθρα αυτά θίγουν διατάξεις της κοινοτικής νομοθεσίας, στον κανονισμό 44/2001 της 22ας Δεκεμβρίου 2000 για τη διεθνή δικαιοδοσία, την αναγνώριση και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις. [4]

[4] ΕΕ L 12, 16.1.2001, σ. 1.

Κανονισμός 44/2001 του Συμβουλίου

Ο κανονισμός 44/2001 του Συμβουλίου καθορίζει κοινούς κανόνες για τη δικαιοδοσία, την αναγνώριση και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικά και εμπορικά θέματα. Ο κανονισμός δεσμεύει όλα τα κράτη μέλη εξαιρουμένης της Δανίας. Η Σύμβαση των Βρυξελλών του 1968 παραμένει σε ισχύ στις σχέσεις μεταξύ Δανίας και των υπολοίπων κρατών μελών.

Οι κοινοί κανόνες του κανονισμού 44/2001 για τη δικαιοδοσία εφαρμόζονται όταν ο εναγόμενος έχει τον τόπο διαμονής του σε ένα από τα κράτη μέλη που δεσμεύονται από τον κανονισμό, ενώ ο εναγόμενος που δεν έχει τον τόπο διαμονής σε κράτος μέλος μπορεί να προσαχθεί στα δικαστήρια οιουδήποτε κράτους μέλους σύμφωνα με τις εθνικές διατάξεις περί δικαιοδοσίας. Το καθεστώς δικαιοδοσίας βασίζεται κατ'αρχήν στον τόπο διαμονής του εναγομένου. Επιπλέον, σε ενοχές εξ αδικοπραξίας ή οιονεί αδικοπραξίας, πρόσωπο που διαμένει σε κράτος μέλος είναι δυνατόν να προσαχθεί στο δικαστήριο του κράτους μέλους όπου συνέβη το ζημιογόνο γεγονός. Σε θέματα σχετιζόμενα με την ασφάλιση, ασφαλιστής που διαμένει σε κράτος μέλος είναι δυνατόν να προσαχθεί (α) στα δικαστήρια του κράτους μέλους όπου έχει τον τόπο διαμονής του, ή (β) στο κράτος μέλος όπου διαμένει ο ενάγων, σε περίπτωση αγωγής που έχει ασκηθεί από τον αντιΣυμβαλλόμενο, τον ασφαλισμένο ή έναν δικαιούχο, ή (γ) εάν πρόκειται για συνασφαλιστή, στα δικαστήρια του κράτους μέλους στο οποίο κινήθηκαν οι διαδικασίες κατά του κύριου ασφαλιστή. Όσον αφορά την ασφάλιση αστικής ευθύνης, είναι επίσης δυνατόν ο ασφαλιστής να προσαχθεί στα δικαστήρια του τόπου όπου συνέβη το ζημιογόνο γεγονός, καθώς επίσης, εφόσον το επιτρέπει το δίκαιο του δικαστηρίου, να παρίσταται σε διαδικασίες που έχουν κινηθεί από τον ζημιωθέντα κατά του ασφαλισμένου.

Ο κανονισμός 44/2001 ορίζει ότι η δικαστική απόφαση σε κράτος μέλος αναγνωρίζεται και εκτελείται σε άλλο κράτος μέλος χωρίς να απαιτείται ιδιαίτερη διαδικασία. Προβλέπονται όμως ορισμένες αιτίες για τη μη αναγνώριση της απόφασης προκειμένου να λαμβάνονται υπόψη ορισμένα θέματα δημόσιας τάξης, όσον αφορά τα δικαιώματα υπεράσπισης και την ύπαρξη ορισμένων ασυμβίβαστων αποφάσεων.

Το καθεστώς σχετικά με τη δικαιοδοσία και την αναγνώριση και εκτέλεση αποφάσεων υπό το Συμπληρωματικό Πρωτόκολλο

Αντίθετα από τις πολλές αρμοδιότητες δικαιοδοσίας που προβλέπονται υπό τον κανονισμό 44/2001, σύμφωνα με το άρθρο 7 του Πρωτοκόλλου για τα Συμπληρωματικό Ταμείο, ως βασικός κανόνας, ανατίθεται η αποκλειστική αρμοδιότητα στο Συμβαλλόμενο Κράτος όπου συνέβη η ζημία από ρύπανση. Αυτό επιτυγχάνεται με παραπομπή στα αντίστοιχα άρθρα της Σύμβασης του 1992 περί Αστικής Ευθύνης και της Σύμβασης για το Ταμείο. Όσον αφορά τις ενέργειες όπου εμπλέκεται το Συμπληρωματικό Ταμείο, το άρθρο 7 παράγραφος 2 και παράγραφος 3 προβλέπεται παρόμοιο καθεστώς περιορισμένης δικαιοδοσίας. Στο Πρωτόκολλο για το Συμπληρωματικό Ταμείο προβλέπεται επιπλέον ότι τα δικαστήρια του κράτους όπου ο πλοιοκτήτης, ή ο ασφαλιστής, έχει συστήσει κεφάλαιο προκειμένου να ωφεληθεί από το δικαίωμα να περιορίζει την ευθύνη, έχει την αποκλειστική αρμοδιότητα για να καθορίσει όλα τα ζητήματα σχετικά με τον καταμερισμό και διανομή του κεφαλαίου.

Επιπλέον, σύμφωνα με το άρθρο 8 του Πρωτοκόλλου για το Συμπληρωματικό Ταμείο με παραπομπή στο άρθρο Χ της Σύμβασης του 1992 περί Αστικής Ευθύνης, απαιτείται η αναγνώριση απόφασης αρμοδίου δικαστηρίου όταν δεν υπόκειται πλέον σε τακτικά ένδικα μέσα, εκτός εάν η απόφαση είναι προϊόν απάτης, ή εάν ο εναγόμενος δεν ειδοποιήθηκε εγκαίρως και δεν του παρασχέθηκε η ευκαιρία να υπερασπισθεί την απόφαση. Οι αποφάσεις είναι εκτελεστές από κάθε Συμβαλλόμενο Κράτος, εφόσον έχουν τηρηθεί οι διατυπώσεις που απαιτούνται στο κράτος όπου εκδόθηκε η απόφαση. Οι διατυπώσεις πρέπει να μην επιτρέπουν να ανακινηθεί η ουσία της υπόθεσης.

Κοινοτική αρμοδιότητα όσον αφορά το Πρωτόκολλο για το Συμπληρωματικό Ταμείο

Υπάρχει αποκλειστική κοινοτική αρμοδιότητα σε θέματα που ρυθμίζονται από το Πρωτόκολλο για το Συμπληρωματικό Ταμείο. Οι διατάξεις περί δικαιοδοσίας, αναγνώρισης και εκτέλεσης που περιέχονται στα άρθρα 7 και 8 του Πρωτοκόλλου αφορούν τους αντίστοιχους κανόνες του κανονισμού 44/2001.

Σύμφωνα με τη νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, τα κράτη μέλη, είτε δρουν μεμονωμένα είτε συλλογικά, χάνουν το δικαίωμά τους να αναλαμβάνουν υποχρεώσεις έναντι τρίτων χωρών όταν και εφόσον ισχύουν κοινοί κανόνες οι οποίοι θα μπορούσαν να επηρεάσουν τις υποχρεώσεις αυτές. Συνεπάγεται ότι μόνον η Κοινότητα είναι αρμόδια για τη διαπραγμάτευση, σύναψη και εκπλήρωση αυτών των διεθνών δεσμεύσεων.

Κατά την άποψη της Επιτροπής, τα άρθρα που πραγματεύονται τη δικαιοδοσία, την αναγνώριση και την εκτέλεση αποφάσεων πρέπει να συμβιβάζονται, όσο το δυνατόν περισσότερο, με την κοινοτική νομοθεσία στο πεδίο αυτό. Εν προκειμένω όμως, χρειάζεται να αναγνωριστεί η πολύ ειδική φύση του Συμπληρωματικού Πρωτοκόλλου. Όπως προαναφέρθηκε, στόχος του Πρωτοκόλλου είναι να στηριχθεί απλώς στο υπάρχον καθεστώς αποζημίωσης και να παρέχει συμπληρωματικά κονδύλια για τον διακανονισμό αξιώσεων που δεν αποζημιώνονται πλήρως με τη Σύμβαση του 1992 για το Ταμείο. Το Συμπληρωματικό Πρωτόκολλο δεν πρόκειται να εμπλακεί ποτέ στις αποζημιώσεις αξιώσεων τις οποίες δεν έχει εξετάσει το Ταμείο του 1992. Όσον αφορά την αρμόδια δικαιοδοσία, το Συμπληρωματικό Ταμείο είναι επομένως άρρηκτα συνδεδεμένο με το καθεστώς του 1992. Για πρακτικούς λόγους οι διατάξεις περί δικαιοδοσίας πρέπει να συνάδουν λοιπόν με τη Σύμβαση του 1992 για το Ταμείο, η οποία προς το παρόν δεν τελεί υπό αναθεώρηση. Η διαφορά μεταξύ του συστήματος αποζημιώσεων για την ρύπανση που οφείλεται στο πετρέλαιο και του κοινοτικού καθεστώτος, όσον αφορά την αρμόδια δικαιοδοσία, δεν πρέπει λοιπόν να εξεταστεί στο πλαίσιο Πρωτοκόλλου για το Συμπληρωματικό Ταμείο.

Όσον αφορά τους κανόνες περί αναγνώρισης και εφαρμογής των αποφάσεων, είναι ουσιαστική η συνεχής εφαρμογή του Κεφαλαίου III του κανονισμού 44/2001 μεταξύ των κρατών μελών, όταν πρόκειται για την αναγνώριση και την εφαρμογή αποφάσεων δικαστηρίου κράτους μέλους σε άλλο κράτος μέλος.

Με βάση αυτές τις σκέψεις, η Επιτροπή ζήτησε από το Συμβούλιο την εντολή να διαπραγματευθεί ορισμένα Μέρη του Πρωτοκόλλου για το Συμπληρωματικό Ταμείο. Στην εντολή που προτάθηκε περιλαμβάνεται η διαπραγμάτευση άρθρου που να προβλέπει τη δυνατότητα να καταστεί η Κοινότητα Συμβαλλόμενο Μέρος στο Πρωτόκολλο. Επιπλέον, ήταν αναγκαίος, κατά την άποψη της Επιτροπής, μηχανισμός που να εξασφαλίζει τη συνεχή δυνατότητα να εφαρμόζονται οι διατάξεις της κοινοτικής νομοθεσίας σχετικά με την αναγνώριση και την εκτέλεση των αποφάσεων. Αντίθετα, κρίθηκε ότι οι διατάξεις περί δικαιοδοσίας δεν χρειάζεται να αλλάξουν στο Πρωτόκολλο για το Συμπληρωματικό Ταμείο. Ωστόσο, εάν τεθεί θέμα αναθεώρησης της Σύμβασης CLC του 1992 και της Σύμβασης για το Ταμείο, πράγμα που δεν είναι απίθανο τα προσεχή έτη, χρειάζεται να αναλυθεί περισσότερο σε βάθος η συμβατότητα μεταξύ του κανονισμού 44/2001 και του διεθνούς καθεστώτος αποζημίωσης για την ρύπανση που προκαλείται από το πετρέλαιο, καθώς και οι σχετικοί λόγοι.

Εντολή διαπραγμάτευσης σχετικά με το Πρωτόκολλο για το Συμπληρωματικό Ταμείο υιοθετήθηκε στις 19 Δεκεμβρίου 2002 από το Συμβούλιο Υπουργών Δικαιοσύνης και Εσωτερικών. Στην εντολή αυτή δεν περιλαμβανόταν, όπως είχε προτείνει η Επιτροπή, η διαπραγμάτευση για ρήτρα προσχώρησης της Κοινότητας, αλλά προβλεπόταν ότι:

«η Επιτροπή πρέπει να εξασφαλίσει ότι το καθεστώς για την αναγνώριση και εκτέλεση αποφάσεων, όπως ορίζεται στον κανονισμό 44/2001, εξακολουθεί να εφαρμόζεται όταν οι αποφάσεις που έχουν τεθεί από δικαστήριο κράτους μέλους αναγνωρίζονται και εκτελούνται από άλλο κράτος μέλος. Τις αναγκαίες εν προκειμένω επαφές με τρίτες πρέπει να αναλάβει η Επιτροπή εγκαίρως πριν από τη Διπλωματική Διάσκεψη που θα πραγματοποιηθεί από 12 μέχρι 16 Μαΐου 2003».

Μετά από συζητήσεις με τα κράτη μέλη και τρίτες χώρες, η Επιτροπή υπέβαλε στη Διπλωματική Διάσκεψη την πρόταση να προστεθεί νέα παράγραφος 2 στο σχέδιο του άρθρου 8 του Πρωτοκόλλου για το Συμπληρωματικό Ταμείο [5]. Η τροποποιούμενη νέα παράγραφος είναι η εξής:

[5] Έγγραφο του ΔΝΟ LEG/CONF.14/7

«2. Συμβαλλόμενο Κράτος δύναται να εφαρμόζει άλλους κανόνες για την αναγνώριση και εκτέλεση των αποφάσεων, υπό την προϋπόθεση ότι το αποτέλεσμά τους είναι να εξασφαλίζουν την αναγνώριση και εκτέλεση των αποφάσεων σε τουλάχιστον ίδιο βαθμό όπως υπό την παράγραφο 1».

Η προσθήκη αυτή της παραγράφου έγινε αποδεκτή από τη Διπλωματική Διάσκεψη..

Κατά συνέπεια, στο κείμενο του Συμπληρωματικού Πρωτοκόλλου δεν προβλέπεται να συνάψει το Πρωτόκολλο η Κοινότητα αυτή καθαυτή. Για να εξασφαλισθούν τα συμφέροντα της Κοινότητας όσον αφορά την εξωτερική αρμοδιότητα, ενώ παράλληλα θα παρέχεται η δυνατότητα στα κράτη μέλη να επικυρώσουν το Πρωτόκολλο, προτείνεται απόφαση του Συμβουλίου για την εξουσιοδότηση των κρατών μελών να συνάψουν το Πρωτόκολλο. Κατά συνέπεια, το Συμβούλιο θα μπορούσε κατ'εξαίρεση να εξουσιοδοτήσει τα κράτη μέλη εκτός της Δανίας, να υπογράψουν και να επικυρώσουν το Πρωτόκολλο για το Συμπληρωματικό Ταμείο προς το συμφέρον της Κοινότητας.

Το μέτρο αυτό πρέπει να θεωρηθεί ως προσωρινή λύση. Μακροπρόθεσμα, σε πρώτη ευκαιρία πρέπει να αναθεωρηθούν το Πρωτόκολλο για το Συμπληρωματικό Ταμείο, καθώς και οι βασικές πράξεις, ώστε να καταστεί δυνατόν η Ευρωπαϊκή Κοινότητα να συνάψει τις πράξεις.

Με βάση τη δέσμευση που ανέλαβαν οι υπουργοί Μεταφορών και οι αρχηγοί κρατών / κυβερνήσεων της ΕΕ, να είναι σε πλήρη λειτουργία το νέο Ταμείο πριν από το τέλος του 2003, πρέπει να εφαρμοσθεί αυστηρό χρονοδιάγραμμα για τη σύναψη του νέου Πρωτοκόλλου. Το Πρωτόκολλο για το Συμπληρωματικό Ταμείο, σύμφωνα με το άρθρο 21, θα τεθεί σε ισχύ τρεις μήνες αφότου οκτώ κράτη, στα οποία αντιστοιχούν συνολικώς τουλάχιστον 450 εκατομ. τόνοι συνυπολογιζομένου πετρελαίου, έχουν καταστεί Συμβαλλόμενα Μέρη στο Πρωτόκολλο. Η δραστηριοποίηση των κρατών μελών της ΕΕ επαρκεί κατά συνέπεια για να αρχίσει να ισχύει το Πρωτόκολλο.

Η ειδική περίπτωση της Αυστρίας και του Λουξεμβούργου

Δύο κράτη μέλη δεν είναι ακόμα Συμβαλλόμενα Μέρη στη Σύμβαση περί Αστικής Ευθύνης και στη Σύμβαση για το Ταμείο που αποτελούν τη βάση του Πρωτοκόλλου, ιδιότητα η οποία αποτελεί προϋπόθεση για τη σύναψη του Πρωτοκόλλου για το Συμπληρωματικό Ταμείο. Οι δύο αυτές συμβάσεις θίγουν συναφή θέματα όσον αφορά τη σχέση προς τον κανονισμό 44/2001. Στις 19 Ιουλίου 2002 το Συμβούλιο κάλεσε την Επιτροπή να προετοιμάσει το συντομότερο δυνατόν εξουσιοδότηση ώστε η Αυστρία και το Λουξεμβούργο να συνάψουν τις βασικές πράξεις. Κατά συνέπεια, προτείνεται στην παρούσα απόφαση να συμπεριληφθεί επίσης εξουσιοδότηση προς αυτά τα δύο κράτη μέλη να συνάψουν τις συμβάσεις περί Αστικής Ευθύνης και για το Ταμείο.

Δεδομένου ότι για την διαδικασία προσχώρησης θα χρειασθεί απαραιτήτως κάποιος χρόνος, προτείνεται η Αυστρία και το Λουξεμβούργο να υπογράψουν, να επικυρώσουν ή να προσχωρήσουν στο Πρωτόκολλο για το Συμπληρωματικό Ταμείο μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 2005.

Συμπέρασμα

Για τους λόγους αυτούς η Επιτροπή προτείνει στο Συμβούλιο να εγκρίνει τη συνημμένη απόφαση.

Στον προϋπολογισμό της Κοινότητας δεν θα έχουν αντίκτυπο ούτε η απόφαση, αλλά ούτε και η προτεινόμενη σύναψη του Πρωτοκόλλου για το Συμπληρωματικό Ταμείο από τα κράτη μέλη.

2003/0209 (AVC)

Πρόταση ΑΠΟΦΑΣΗΣ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ για την εξουσιοδότηση των κρατών μελών να υπογράψουν, να επικυρώσουν ή να προσχωρήσουν, προς το συμφέρον της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, στο Πρωτόκολλο του 2003 στη Διεθνή Σύμβαση περί Ιδρύσεως Διεθνούς Ταμείου Αποζημίωσης Ζημιών από Πετρελαϊκή Ρύπανση, του 1992, και για την εξουσιοδότηση της Αυστρίας και του Λουξεμβούργου, προς το συμφέρον της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, να προσχωρήσουν στις βασικές πράξεις

ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ,

Έχοντας υπόψη:

τη συνθήκη για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, και ιδίως το άρθρο 61 εδάφιο (γ), το άρθρο 61 παράγραφος 5, το άρθρο 300 παράγραφος 2 πρώτο εδάφιο και το άρθρο 300 παράγραφος 3 δεύτερο εδάφιο,

την πρόταση της Επιτροπής [6],

[6] ΕΕ C ..., ..., σ. ...

τη συναίνεση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου [7]

[7] ΕΕ C ..., ..., σ. ...

Εκτιμώντας τα εξής:

(1) Το Πρωτόκολλο στη Διεθνή Σύμβαση περί Ιδρύσεως Διεθνούς Ταμείου Αποζημίωσης Ζημιών Ρύπανσης από Πετρέλαιο, του 1992 (στο εξής «το Πρωτόκολλο για το Συμπληρωματικό Ταμείο») αποσκοπεί στην εξασφάλιση επαρκούς, γρήγορης και αποτελεσματικής αποζημίωσης σε πρόσωπα που έχουν υποστεί ζημίες από τις πετρελαιοκηλίδες πετρελαιοφόρων. Το Πρωτόκολλο για το Συμπληρωματικό Ταμείο αντιμετωπίζει μια από τις σημαντικότερες ελλείψεις της διεθνούς καθεστώτος για την ευθύνη έναντι πετρελαϊκής ρύπανσης επειδή αυξάνει σημαντικά τα όρια αποζημίωσης που παρέχονται υπό το ισχύον διεθνές σύστημα.

(2) Τα άρθρα 7 και 8 του Πρωτοκόλλου για το Συμπληρωματικό Ταμείο αφορούν την κοινοτική νομοθεσία σχετικά με την δικαιοδοσία και την αναγνώριση και εκτέλεση αποφάσεων, όπως ορίζεται στον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 44/2001 του Συμβουλίου, της 22ας Δεκεμβρίου 2000, για τη διεθνή δικαιοδοσία, την αναγνώριση και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις [8].

[8] ΕΕ L 12, 16.1.2001, σ. 1.

(3) Η Κοινότητα και τα κράτη μέλη είναι από κοινού αρμόδια για τα θέματα που καλύπτονται από το Πρωτόκολλο για το Συμπληρωματικό Ταμείο, ενώ η Κοινότητα είναι αποκλειστικά αρμόδια όσον αφορά τα άρθρα 7 και 8 του Πρωτοκόλλου.

(4) Σύμφωνα με το Πρωτόκολλο για το Συμπληρωματικό Ταμείο, μόνον κυρίαρχα κράτη δύνανται να καταστούν Συμβαλλόμενα Μέρη. κατά συνέπεια δεν είναι δυνατόν η Κοινότητα να επικυρώσει ή να προσχωρήσει στο Πρωτόκολλο, ούτε υπάρχει προοπτική ότι αυτό θα είναι δυνατόν στο εγγύς μέλλον.

(5) Το Συμβούλιο πρέπει ως εκ τούτου να εξουσιοδοτήσει τα κράτη μέλη να υπογράψουν και να συνάψουν το Πρωτόκολλο για το Συμπληρωματικό Ταμείο προς το συμφέρον της Κοινότητας, υπό τους όρους που καθορίζονται στην παρούσα απόφαση.

(6) Σύμφωνα με τα άρθρα 1 και 2 του Πρωτοκόλλου σχετικά με τη θέση της Δανίας που συνάπτονται στη συνθήκη για την Ευρωπαϊκή Ένωση και στη συνθήκη για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, η Δανία δεν λαμβάνει μέρος στην έγκριση της παρούσας απόφασης και δεν δεσμεύεται από την παρούσα απόφαση ή δεν υπόκειται στην εφαρμογή της.

(7) Μόνον τα Συμβαλλόμενα Μέρη στις βασικές πράξεις είναι δυνατόν να γίνουν Συμβαλλόμενα Μέρη στο Πρωτόκολλο για το Συμπληρωματικό Ταμείο. Η Αυστρία και το Λουξεμβούργο δεν είναι Συμβαλλόμενα Μέρη στις βασικές πράξεις. Δεδομένου ότι οι βασικές πράξεις περιλαμβάνουν διατάξεις που αφορούν τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 44/2001, η Αυστρία και το Λουξεμβούργο πρέπει επίσης να εξουσιοδοτηθούν να προσχωρήσουν στις πράξεις αυτές.

(8) Τα κράτη μέλη πρέπει να υπογράψουν, να επικυρώσουν ή να προσχωρήσουν το συντομότερο δυνατόν και οπωσδήποτε πριν από το τέλος του 2003.

(9) Η κατάσταση της Αυστρίας και του Λουξεμβούργου είναι διαφορετική επειδή δεν δύνανται να καταστούν Συμβαλλόμενα Μέρη στο Πρωτόκολλο για το Συμπληρωματικό Ταμείο μέχρις ότου προσχωρήσουν στις βασικές πράξεις. Για το λόγο αυτό , η Αυστρία και το Λουξεμβούργο πρέπει να υπογράψουν, να επικυρώσουν ή να προσχωρήσουν στο Πρωτόκολλο για το Συμπληρωματικό Ταμείο το αργότερο μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 2005,

ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ:

Άρθρο 1

1. Εξουσιοδοτούνται τα κράτη μέλη να υπογράψουν, να επικυρώσουν ή να προσχωρήσουν, προς το συμφέρον της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, στο Πρωτόκολλο του 2003 στη Διεθνή Σύμβαση περί Ιδρύσεως Διεθνούς Ταμείου Αποζημίωσης Ζημιών Ρύπανσης από Πετρέλαιο, του 1992 («Πρωτόκολλο για το Συμπληρωματικό Ταμείο») υπό τις προϋποθέσεις που ορίζονται στα ακόλουθα άρθρα.

Το κείμενο του Πρωτοκόλλου για το Συμπληρωματικό Ταμείο συνάπτεται ως Παράρτημα 1 της παρούσας απόφασης.

2. Εξουσιοδοτούνται επίσης η Αυστρία και το Λουξεμβούργο να προσχωρήσουν στις βασικές πράξεις .

Τα κείμενα των βασικών πράξεων συνάπτονται ως Παραρτήματα 1 και 2 της παρούσας απόφασης.

3. Στην παρούσα απόφαση, ο όρος «βασικές πράξεις» σημαίνει το Πρωτόκολλο του 1992 για την τροποποίηση της Διεθνούς Σύμβασης του 1969 περί Αστικής Ευθύνης για τη Ρύπανση από Πετρέλαιο και το Πρωτόκολλο του 1992 για την τροποποίηση της Διεθνούς Σύμβασης του 1971 περί Ιδρύσεως Διεθνούς Ταμείου για την Αποζημίωση Ζημιών Ρύπανσης από Πετρέλαιο.

Άρθρο 2

Κατά την υπογραφή, την επικύρωση ή την προσχώρηση στις πράξεις που αναφέρονται στο άρθρο 1, τα κράτη μέλη ενημερώνουν γραπτώς τον Γενικό Γραμματέα του Διεθνούς Ναυτιλιακού Οργανισμού ότι η υπογραφή, επικύρωση ή προσχώρηση επιτελέσθηκε σύμφωνα με την παρούσα απόφαση.

Άρθρο 3

Τα κράτη μέλη λαμβάνουν τα απαραίτητα μέτρα για να υπογράψουν, να επικυρώσουν ή να εκφράσουν με άλλο τρόπο τη συναίνεσή τους να δεσμεύονται από το Πρωτόκολλο για το Συμπληρωματικό Ταμείο το συντομότερο δυνατόν και οπωσδήποτε πριν από το τέλος του 2003.

Η Αυστρία και το Λουξεμβούργο λαμβάνουν τα απαραίτητα μέτρα για να υπογράψουν, να επικυρώσουν ή να εκφράσουν με άλλο τρόπο τη συναίνεσή τους να δεσμεύονται από το Πρωτόκολλο για το Συμπληρωματικό Ταμείο πριν από την 31η Δεκεμβρίου 2005.

Άρθρο 4

Τα κράτη μέλη καταβάλλουν τις μέγιστες προσπάθειες να εξασφαλίσουν ότι, σε πρώτη ευκαιρία, θα τροποποιηθεί το Πρωτόκολλο για το Συμπληρωματικό Ταμείο, καθώς και οι βασικές πράξεις, ώστε να καταστεί δυνατόν να γίνει Συμβαλλόμενο Μέρος η Κοινότητα.

Βρυξέλλες,

Για το Συμβούλιο

Ο Πρόεδρος

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ 1

ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΟ ΤΟΥ 2003 ΣΤΗ ΔΙΕΘΝΗ ΣΥΜΒΑΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΔΡΥΣΗ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΤΑΜΕΙΟΥ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΗΣ ΖΗΜΙΩΝ ΡΥΠΑΝΣΗΣ ΑΠΟ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟ, ΤΟΥ 1992 [9]

[9] Πρέπει να επισημανθεί ότι το περιλαμβανόμενο στο παρόν παράρτημα κείμενο του Πρωτοκόλλου είναι το κείμενο που εγκρίθηκε από την Διπλωματική Διάσκεψη στις 16 Μαΐου 2003, δεν αποτελεί όμως το επίσημο κείμενο του Πρωτοκόλλου το οποίο δεν ήταν διαθέσιμο τη στιγμή που εγκρίθηκε η παρούσα πρόταση. Εξυπακούεται ότι το επίσημο κείμενο, αφότου είναι διαθέσιμο, υπερισχύει του κειμένου που περιλαμβάνεται στο παρόν παράρτημα.

ΤΑ ΣΥΜΒΑΛΛΟΜΕΝΑ ΚΡΑΤΗ ΤΟΥ ΠΑΡΟΝΤΟΣ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΟΥ,

ΕΧΟΝΤΑΣ ΥΠΟΨΗ τη Διεθνή Σύμβαση περί Αστικής Ευθύνης για Ζημίες Ρύπανσης από Πετρέλαιο, του 1992 (στο εξής «Σύμβαση του 1992 περί Ευθύνης »),

ΕΧΟΝΤΑΣ ΛΑΒΕΙ ΥΠΟΨΗ τη Διεθνή Σύμβαση περί Ιδρύσεως Διεθνούς Ταμείου για την Αποζημίωση Ζημιών Ρύπανσης από Πετρέλαιο, του 1992 (στο εξής «Σύμβαση του 1992 για το Ταμείο»),

ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΝΟΝΤΑΣ τη σπουδαιότητα της διατήρησης σε ισχύ του διεθνούς συστήματος ευθύνης και αποζημίωσης για ζημίες ρύπανσης από πετρέλαιο,

ΕΠΙΣΗΜΑΙΝΟΝΤΑΣ ότι η μέγιστη αποζημίωση σύμφωνα με τη Σύμβαση του 1992 για το Ταμείο ενδεχομένως να είναι ανεπαρκής για την κάλυψη αναγκών αποζημίωσης υπό ορισμένες περιστάσεις σε ορισμένα Συμβαλλόμενα Κράτη στην εν λόγω Σύμβαση,

ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΟΝΤΑΣ ότι αρκετά Συμβαλλόμενα Κράτη στη Σύμβαση του 1992 περί Ευθύνης και την Σύμβαση του 1992 για το Ταμείο θεωρούν απαραίτητο ότι επείγει να διατεθούν πρόσθετα κεφάλαια για αποζημίωση, μέσω της σύστασης συμπληρωματικού συστήματος στο οποίο θα έχουν τη δυνατότητα πρόσβασης τα κράτη μέλη εφόσον το επιθυμούν.

ΘΕΩΡΩΝΤΑΣ ότι το συμπληρωματικό σύστημα πρέπει να επιδιώκει να εξασφαλίζει την πλήρη αποζημίωση των θυμάτων ζημιών πετρελαϊκής ρύπανσης έναντι απωλειών ή ζημιών και θα πρέπει επίσης να μετριάζει τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν τα θύματα στις περιπτώσεις όπου υφίσταται ο κίνδυνος το ποσό αποζημίωσης που είναι διαθέσιμο υπό την Σύμβαση του 1992 περί Ευθύνης και τη Σύμβαση του 1992 για το Ταμείο να μην επαρκεί για την πληρωμή στο ακέραιο τεκμηριωμένων αξιώσεων, και ότι, ως εκ τούτου, το Διεθνές Ταμείο Αποζημίωσης Ζημιών Ρύπανσης από πετρέλαιο, του 1992, αποφάσισε προσωρινά ότι θα πληρώνει μόνο μέρος οποιασδήποτε τεκμηριωμένης αξίωσης,

ΕΚΤΙΜΩΝΤΑΣ ότι δυνατότητα πρόσβασης στο συμπληρωματικό σύστημα θα έχουν μόνον τα Συμβαλλόμενα Κράτη στη Σύμβαση του 1992 για το Ταμείο,

ΣΥΜΦΩΝΗΣΑΝ ΤΑ ΕΞΗΣ:

Γενικές διατάξεις Άρθρο 1

Για τους σκοπούς του παρόντος Πρωτοκόλλου :

1. «Σύμβαση του 1992 περί Ευθύνης» σημαίνει τη Διεθνή Σύμβαση περί Αστικής Ευθύνης για Ζημίες Ρύπανσης από Πετρέλαιο, του 1992.

2. «Σύμβαση 1992 για το Ταμείο» σημαίνει τη Διεθνή Σύμβαση περί Ιδρύσεως Διεθνούς Ταμείου για την Αποζημίωση Ζημιών Ρύπανσης από Πετρέλαιο, του 1992.

3. «Ταμείο 1992» σημαίνει το Διεθνές Ταμείο για την Αποζημίωση Ζημιών Ρύπανσης από Πετρέλαιο, του 1992, που ιδρύθηκε με τη Σύμβαση του 1992 για το Ταμείο.

4. «Συμβαλλόμενο Κράτος» σημαίνει το Συμβαλλόμενο Κράτος στο παρόν Πρωτόκολλο, εκτός αναφοράς περί του αντιθέτου.

5. Όταν διατάξεις της Σύμβασης του 1992 ενσωματώνονται στο παρόν Πρωτόκολλο με παραπομπή, ως «Ταμείο» στη Σύμβαση αυτή νοείται το «Συμπληρωματικό Ταμείο» εκτός αναφοράς περί του αντιθέτου.

6. Οι όροι «πλοίο», «πρόσωπο», «πλοιοκτήτης», «πετρέλαιο», «ζημία από ρύπανση», «προληπτικά μέτρα» και «περιστατικό» έχουν την ίδια έννοια όπως στο άρθρο 1 της Σύμβασης του 1992 περί Αστικής Ευθύνης.

7. Οι όροι «συνυπολογιζόμενο πετρέλαιο», «λογιστική μονάδα», «τόνος», «εγγυητής» και «τερματικός σταθμός» έχουν την ίδια έννοια όπως στη Σύμβαση του 1992 για το Ταμείο.

8. «Τεκμηριωμένη αξίωση» νοείται αξίωση η οποία έχει αναγνωριστεί από το Ταμείο του 1992 ή έχει γίνει αποδεκτή με απόφαση αρμοδίου δικαστηρίου ανεγνωρισμένη από το Ταμείο του 1992 ότι δεν υπόκειται στις συνήθεις μορφές αναθεώρησης και η οποία θα ήταν πλήρως αποζημιώσιμη εάν δεν ίσχυε για το περιστατικό το όριο που καθορίζεται στο άρθρο 4 παράγραφος 4 της Σύμβασης του 1992 για το Ταμείο.

9. «Συνέλευση» σημαίνει τη Συνέλευση του Διεθνούς Συμπληρωματικού Ταμείου Αποζημίωσης ζημιών ρύπανσης από πετρέλαιο, του 2003.

10. «Οργανισμός» σημαίνει τον Διεθνή Ναυτιλιακό Οργανισμό.

11. «Γενικός Γραμματέας» σημαίνει τον Γενικό Γραμματέα του Οργανισμού.

Άρθρο 2

1. Ιδρύεται Διεθνές Συμπληρωματικό Ταμείο για την Aποζημίωση Ζημιών Ρύπανσης από Πετρέλαιο, υπό την ονομασία "Διεθνές Συμπληρωματικό Ταμείο Αποζημίωσης Ζημιών Ρύπανσης από Πετρέλαιο", του 2003 (στο εξής «Συμπληρωματικό Ταμείο»),

2. Το Συμπληρωματικό Ταμείο αναγνωρίζεται σε κάθε Συμβαλλόμενο Κράτος ως νομικό πρόσωπο ικανό, σύμφωνα με το δίκαιο του κράτους αυτού, να έχει δικαιώματα και υποχρεώσεις και να παρίσταται ως διάδικος ενώπιον των δικαστηρίων του κράτους αυτού. Κάθε συμβαλλόμενο κράτος αναγνωρίζει τον Διευθυντή του Συμπληρωματικού Ταμείου ως νόμιμο εκπρόσωπο του Συμπληρωματικού Ταμείου.

Άρθρο 3

Το παρόν Πρωτόκολλο εφαρμόζεται αποκλειστικώς:

(α) σε ζημία από ρύπανση που προκαλείται:

(i) στην επικράτεια, συμπεριλαμβανομένων των χωρικών υδάτων, του Συμβαλλόμενου Κράτους, και

(ii) στην αποκλειστική οικονομική ζώνη Συμβαλλομένου Κράτους, όπως ορίζεται από το διεθνές δίκαιο, ή, σε περίπτωση που το Συμβαλλόμενο Κράτος δεν έχει καθορίσει αυτήν την ζώνη, η πέραν και παρακείμενη των χωρικών υδάτων περιοχή αυτού του κράτους όπως ορίζεται από το εν λόγω κράτος σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο και μη εκτεινόμενη πέραν των 200 ναυτικών μιλίων από τις γραμμές βάσης από τις οποίες μετράται το εύρος των χωρικών υδάτων.

(β) στα προληπτικά μέτρα, όποτε λαμβάνονται, για να αποσοβηθούν ή να ελαχιστοποιηθούν οι εν λόγω ζημίες.

Συμπληρωματική αποζημίωση Άρθρο 4

1. Το Συμπληρωματικό Ταμείο καταβάλλει αποζημίωση σε οποιοδήποτε πρόσωπο υφίσταται ζημία αν το πρόσωπο αυτό δεν έλαβε πλήρη και επαρκή αποζημίωση για τεκμηριωμένη αξίωση για την εν λόγω ζημία σύμφωνα με τους όρους της Σύμβασης του 1992 για το Ταμείο, επειδή η συνολική ζημία υπερβαίνει, ή υπάρχει ο κίνδυνος να υπερβεί, το ισχύον όριο αποζημίωσης που ορίζεται στο άρθρο 4 παράγραφος 4 της Σύμβασης του 1992 για το Ταμείο σχετικά με οποιοδήποτε περιστατικό.

2(α) Το συνολικό ποσό αποζημίωσης που καταβάλλεται από το Συμπληρωματικό Ταμείο σύμφωνα με το παρόν άρθρο περιορίζεται για κάθε περιστατικό, έτσι ώστε το άθροισμα του ποσού αυτού με το ποσό αποζημίωσης το οποίο καταβάλλεται σύμφωνα με την Σύμβαση του 1992 περί Ευθύνης και τη Σύμβαση του 1992 για το Ταμείο κατ'εφαρμογήν του παρόντος Πρωτοκόλλου να μην υπερβαίνει 750 εκατομμύρια λογιστικές μονάδες.

(β) Το ποσό των 750 εκατομμυρίων λογιστικών μονάδων που αναφέρεται στην παράγραφο 2(α) μετατρέπεται στο εθνικό νόμισμα με βάση την ισοτιμία μεταξύ αυτού του νομίσματος και του ειδικού τραβηκτικού δικαιώματος την ημερομηνία που καθορίζεται από την Συνέλευση του Ταμείου του 1992 για τη μετατροπή του μέγιστου ποσού που καταβάλλεται σύμφωνα με την Σύμβαση του 1992 περί Ευθύνης και τη Σύμβαση του 1992 για το Ταμείο.

3. Όταν το ποσό των τεκμηριωμένων αξιώσεων έναντι του Συμπληρωματικού Ταμείου υπερβαίνει το συνολικό ποσό αποζημίωσης που είναι καταβλητέο σύμφωνα με την παράγραφο 2, το διαθέσιμο ποσό διανέμεται κατά τρόπο ώστε να είναι η ίδια για όλους τους ενάγοντες η αναλογία μεταξύ κάθε τεκμηριωμένης αξίωσης και του ποσού αποζημίωσης που πράγματι εισπράττεται από τον ενάγοντα σύμφωνα με το παρόν Πρωτόκολλο.

4. Το Συμπληρωματικό Ταμείο καταβάλλει αποζημίωση αποκλειστικά και μόνον για τεκμηριωμένες αξιώσεις, όπως ορίζεται στο άρθρο 1 παράγραφος 8.

Άρθρο 5

Το Συμπληρωματικό Ταμείο καταβάλλει αποζημίωση αφού η Συνέλευση του Ταμείου του 1992 έχει κρίνει ότι το συνολικό ποσό των τεκμηριωμένων αξιώσεων υπερβαίνει, ή υπάρχει ο κίνδυνος το συνολικό ποσό των τεκμηριωμένων αξιώσεων να υπερβεί το συνολικό ποσό αποζημίωσης που είναι διαθέσιμο υπό το άρθρο 4 παράγραφος 4 της Σύμβασης του 1992 για το Ταμείο και, ως εκ τούτου, η Συνέλευση του Ταμείου του 1992 έχει αποφασίσει προσωρινώς ή τελικώς ότι οι πληρωμές θα γίνονται μόνον για μέρος της κάθε τεκμηριωμένης αξίωσης. Η Συνέλευση του Συμπληρωματικού Ταμείου αποφασίζει εν συνεχεία κατά πόσον και σε ποιο βαθμό το Συμπληρωματικό Ταμείο θα καταβάλει το μερίδιο τεκμηριωμένης αξίωσης που δεν πληρώθηκε σύμφωνα με τη Σύμβαση του 1992 περί Ευθύνης και τη Σύμβαση του 1992 για το Ταμείο.

Άρθρο 6

1. Με την επιφύλαξη του άρθρου 15 παράγραφοι 2 και 3, τα δικαιώματα αποζημίωσης κατά του Συμπληρωματικού Ταμείου αποσβέννυνται μόνον εφόσον έχουν αποσβεσθεί έναντι του Ταμείου του 1992 σύμφωνα με το άρθρο 6 της Σύμβασης του 1992 για το Ταμείο.

2. Αξίωση που έχει εγερθεί έναντι του Ταμείου του 1992 θεωρείται ως αξίωση που έχει εγείρει ο ίδιος ενάγων κατά του Συμπληρωματικού Ταμείου.

Άρθρο 7

1. Οι διατάξεις του άρθρου 7 παράγραφοι 1, 2, 4, 5 και 6 της Σύμβασης του 1992 για το Ταμείο ισχύουν για τις αγωγές αποζημίωσης κατά του Συμπληρωματικού Ταμείου, σύμφωνα με το άρθρο 4 παράγραφος 1 το παρόντος Πρωτοκόλλου.

2. Όταν αγωγή αποζημίωσης για ζημία από ρύπανση έχει κατατεθεί ενώπιον δικαστηρίου αρμοδίου σύμφωνα με το άρθρο IX της Σύμβασης του 1992 περί Αστικής Ευθύνης κατά πλοιοκτήτη ή εγγυητή του, το Δικαστήριο αυτό έχει την αποκλειστική δικαιοπρακτική αρμοδιότητα για οποιαδήποτε αγωγή κατά του Συμπληρωματικού Ταμείου για αποζημίωση σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 4 του παρόντος Πρωτοκόλλου όσον αφορά την ίδια ζημία. Ωστόσο, όταν η αγωγή αποζημίωσης για ζημία από ρύπανση σύμφωνα με τη Σύμβαση του 1992 περί Ευθύνης έχει υποβληθεί ενώπιον δικαστηρίου Συμβαλλομένου Κράτους στην Σύμβαση του 1992 περί Ευθύνης αλλά όχι στο παρόν Πρωτόκολλο, οποιαδήποτε αγωγή κατά του Συμπληρωματικού Ταμείου σύμφωνα με το άρθρο 4 του παρόντος Πρωτοκόλλου, υποβάλλεται, κατ'επιλογή του ενάγοντα, είτε ενώπιον δικαστηρίου του κράτους όπου το Συμπληρωματικό Ταμείο έχει την έδρα του, είτε ενώπιον οποιουδήποτε Δικαστηρίου Συμβαλλομένου Κράτους στο παρόν Πρωτόκολλο το οποίο είναι αρμόδιο σύμφωνα με το άρθρο IX της Σύμβασης του 1992 περί Αστικής Ευθύνης.

3. Με την επιφύλαξη της παραγράφου 1, όταν αγωγή αποζημίωσης για ζημία από ρύπανση κατά του Ταμείου του 1992 έχει κατατεθεί ενώπιον δικαστηρίου Συμβαλλομένου Κράτους στη Σύμβαση του 1992 για το Ταμείο αλλά όχι στο παρόν Πρωτόκολλο, οποιαδήποτε συναφής αγωγή κατά του Συμπληρωματικού Ταμείου υποβάλλεται, κατ'επιλογή του ενάγοντα, είτε ενώπιον δικαστηρίου του κράτους όπου το Συμπληρωματικό Ταμείο έχει την έδρα του είτε ενώπιον οποιουδήποτε δικαστηρίου Συμβαλλομένου Μέρους είναι αρμόδιο σύμφωνα με την παράγραφο 1.

Άρθρο 8

1. Με την επιφύλαξη οποιασδήποτε απόφασης σχετικά με τη διανομή που προβλέπεται στο άρθρο 4 παράγραφος 3 του παρόντος Πρωτοκόλλου, κάθε δικαστική απόφαση η οποία εκδίδεται κατά του Συμπληρωματικού Ταμείου από Δικαστήριο το οποίο έχει δικαιοδοσία σύμφωνα με το άρθρο 7 του παρόντος Πρωτοκόλλου, μόλις καταστεί εκτελεστή το κράτος όπου εκδόθηκε και εφόσον δεν υπόκειται πλέον σε αυτό το κράτος σε τακτικά ένδικα μέσα, αναγνωρίζεται και είναι εκτελεστή σε κάθε Συμβαλλόμενο Κράτος υπό τους ιδίους όρους που αναγράφονται στο άρθρο ΙΧ της Συνθήκης του 1992 περί Αστικής Ευθύνης.

2. Συμβαλλόμενο Κράτος δύναται να εφαρμόζει άλλους κανόνες για την αναγνώριση και εκτέλεση των αποφάσεων, υπό την προϋπόθεση ότι το αποτέλεσμά τους είναι να εξασφαλίζουν την αναγνώριση και εκτέλεση των αποφάσεων σε τουλάχιστον ίδιο βαθμό όπως υπό την παράγραφο 1.

Άρθρο 9

1. Ως προς οποιοδήποτε ποσό αποζημίωσης για ζημία το οποίο καταβλήθηκε από το Συμπληρωματικό Ταμείο σύμφωνα με το άρθρο 4 παράγραφος 1 του παρόντος Πρωτοκόλλου, το Συμπληρωματικό Ταμείο αποκτά δια υποκαταστάσεως τα δικαιώματα που έχει το πρόσωπο που αποζημιώθηκε κατά του πλοιοκτήτη ή κατά του εγγυητή του πλοιοκτήτη.

2. Το Συμπληρωματικό Ταμείο αποκτά δια υποκαταστάσεως τα δικαιώματα τα οποία το πρόσωπο το οποίο αποζημιώθηκε από το Συμπληρωματικό Ταμείο έχει σύμφωνα με τη Σύμβαση του 1992 για το Ταμείο κατά του Ταμείου του 1992.

3. Τίποτε στην παρούσα Σύμβαση δεν παραβλάπτει τα δικαιώματα αναγωγής ή υποκατάστασης του Συμπληρωματικού Ταμείου εναντίον οποιουδήποτε προσώπου, εκτός από αυτά που αναφέρονται στις προηγούμενες παραγράφους. Σε κάθε περίπτωση, το δικαίωμα του Συμπληρωματικού Ταμείου σε υποκατάσταση εναντίον αυτών των προσώπων δεν είναι λιγότερο ευνοϊκό από το αντίστοιχο δικαίωμα του ασφαλιστή του προσώπου στο οποίο καταβλήθηκε αποζημίωση

4. Με την επιφύλαξη οποιωνδήποτε άλλων δικαιωμάτων υποκατάστασης ή αναγωγής κατά του Συμπληρωματικού Ταμείου που είναι δυνατό να υπάρχουν, Συμβαλλόμενο Κράτος ή οργανισμός αυτού που κατέβαλε αποζημίωση για ζημία σύμφωνα με τις διατάξεις της εθνικής νομοθεσίας, αποκτά δια υποκαταστάσεως τα δικαιώματα τα οποία θα είχε σύμφωνα με το παρόν Πρωτόκολλο το πρόσωπο που έλαβε την αποζημίωση.

Εισφορές Άρθρο 10

1. Ετήσιες εισφορές στο Συμπληρωματικό Ταμείο καταβάλλονται για κάθε Συμβαλλόμενο Κράτος από οποιοδήποτε πρόσωπο το οποίο, κατά το ημερολογιακό έτος που αναφέρεται στο άρθρο 11 παράγραφος 2 στοιχείο (α) ή (β), παρέλαβε συνολικές ποσότητες άνω των 150.000 τόνων:

(α) συνυπολογιζομένου πετρελαίου το οποίο μεταφέρθηκε δια θαλάσσης στους λιμένες ή τις τερματικές εγκαταστάσεις που ευρίσκονται στην επικράτεια του εν λόγω Συμβαλλόμενου Κράτους μέλους· και

(β) συνυπολογιζομένου πετρελαίου σε οποιεσδήποτε εγκαταστάσεις που ευρίσκονται στην επικράτεια του εν λόγω Συμβαλλόμενου Κράτους, που μεταφέρθηκε διά θαλάσσης και εκφορτώθηκε σε λιμένες και τερματικούς σταθμούς κράτους το οποίο δεν είναι Συμβαλλόμενο, υπό την προϋπόθεση ότι το συνυπολογιζόμενο πετρέλαιο λαμβάνεται υπόψη μόνον με βάση το παρόν εδάφιο κατά την πρώτη παραλαβή σε Συμβαλλόμενο Κράτος μετά την εκφόρτωσή του στο εν λόγω μη Συμβαλλόμενο Κράτος.

2. Οι διατάξεις του άρθρου 10 παράγραφος 2 της Σύμβασης του 1992 για το Ταμείο εφαρμόζεται όσον αφορά την υποχρέωση καταβολής εισφορών στο Συμπληρωματικό Ταμείο.

Άρθρο 11

1. Για την εκτίμηση του ποσού, τυχόν ετησίων εισφορών και λαμβάνοντας υπόψη την ανάγκη να διατηρείται επαρκής ρευστότητα κονδυλίων, η Συνέλευση καταρτίζει κάθε ημερολογιακό έτος εκτίμηση υπό μορφή προϋπολογισμού των:

(i) Δαπανών

(α) κόστος και δαπάνες διοίκησης του Συμπληρωματικού Ταμείου για το αντίστοιχο έτος και οποιοδήποτε έλλειμμα από ενέργειες προηγουμένων ετών·

(β) πληρωμές που πρόκειται να πραγματοποιηθούν από το Συμπληρωματικό Ταμείο μέσα στο έτος για την ικανοποίηση των αξιώσεων κατά του Συμπληρωματικού Ταμείου σύμφωνα με το άρθρο 4, συμπεριλαμβανομένων αποπληρωμών δανείων που έχουν ληφθεί προηγουμένως από το Συμπληρωματικό Ταμείο για την ικανοποίηση αυτών των αξιώσεων.

(ii) Εσόδων

(α) πλεονάζοντα κεφάλαια από ενέργειες προηγουμένων ετών, συμπεριλαμβανομένων τυχόν τόκων·

(β) ετήσιες εισφορές, εάν απαιτούνται για να ισοσκελισθεί ο προϋπολογισμός·

(γ) οποιαδήποτε άλλα έσοδα.

2. Η Συνέλευση αποφασίζει για το συνολικό ποσό των ετήσιων εισφορών που πρέπει να καταβληθούν. Με βάση την απόφαση αυτή, ο Διευθυντής του Συμπληρωματικού Ταμείου υπολογίζει, ανά Συμβαλλόμενο Κράτος, για κάθε πρόσωπο που αναφέρεται στο άρθρο 10, το ποσό της ετήσιας εισφοράς του προσώπου αυτού:

(α) όσον αφορά την εισφορά για την κάλυψη των πληρωμών που αναφέρονται στην παράγραφο 1(i)(α), με βάση σταθερό ποσό ανά τόνο συνυπολογιζομένου πετρελαίου που παραλήφθηκε από τέτοιο πρόσωπο στο αντίστοιχο κράτος κατά το προηγούμενο ημερολογιακό έτος

(β) όσον αφορά την εισφορά για την κάλυψη των πληρωμών που αναφέρονται στην παράγραφο 1(i)(β), με βάση σταθερό ποσό ανά τόνο συνυπολογιζομένου πετρελαίου που παραλήφθηκε από τέτοιο πρόσωπο το προηγούμενο ημερολογιακό έτος κατά το οποίο σημειώθηκε το περιστατικό, υπό τον προϋπόθεση ότι το κράτος ήταν Συμβαλλόμενο Κράτος στο παρόν Πρωτόκολλο την ημερομηνία που συνέβη το περιστατικό.

3. Τα ποσά που αναφέρονται στην παράγραφο 2 υπολογίζονται με διαίρεση του συνολικού ποσού των απαιτούμενων εισφορών με τη συνολική ποσότητα συνυπολογιζομένου πετρελαίου που παρελήφθη στο σύνολο των κρατών μελών κατά το συγκεκριμένο έτος

4. Η ετήσια εισφορά καταβάλλεται την ημερομηνία που ορίζεται στον εσωτερικό κανονισμό του Συμπληρωματικού Ταμείου. Η Συνέλευση δύναται να αποφασίσει διαφορετική ημερομηνία για την καταβολή.

5. Η Συνέλευση δύναται να αποφασίσει, υπό τις προϋποθέσεις που θα οριστούν στους οικονομικούς κανονισμούς του Συμπληρωματικού Ταμείου, να μεταφέρει ποσά μεταξύ των πιστώσεων που παραλήφθηκαν σύμφωνα με την παράγραφο 2 στοιχείο α) και ποσών που παραλήφθηκαν σύμφωνα με την παράγραφο 2 στοιχείο β).

Άρθρο 12

1. Οι διατάξεις του άρθρου 13 της Σύμβασης του 1992 για το Ταμείο εφαρμόζονται για τις εισφορές στο Συμπληρωματικό Ταμείο.

2. Συμβαλλόμενο Κράτος επιτρέπεται να αναλάβει το ίδιο την υποχρέωση να πληρώσει εισφορές στο Συμπληρωματικό Ταμείο σύμφωνα με τη διαδικασία που ορίζεται στο άρθρο 14 της Σύμβασης του 1992 για το Ταμείο.

Άρθρο 13

1. Τα Συμβαλλόμενα Κράτη γνωστοποιούν στον Διευθυντή του Συμπληρωματικού Ταμείου πληροφορίες σχετικές με τις παραλαβές πετρελαίου σύμφωνα με το άρθρο 15 της Σύμβασης του 1992 για το Ταμείο υπό τον όρο, ωστόσο, ότι οι γνωστοποιήσεις προς τον Διευθυντή του Ταμείου του 1992 σύμφωνα με το άρθρο 15 παράγραφος 2 της Σύμβασης του 1992 για το Ταμείο θεωρείται ότι έχουν γίνει επίσης σύμφωνα με το παρόν Πρωτόκολλο.

2. Εάν Συμβαλλόμενο Κράτος δεν εκπληρώνει τις υποχρεώσεις του να υποβάλει τη γνωστοποίηση που αναφέρεται στην παράγραφο 1 και τούτο έχει ως αποτέλεσμα οικονομική ζημία για το Συμπληρωματικό Ταμείο, το Συμβαλλόμενο Κράτος υποχρεούται να αποζημιώσει το Συμπληρωματικό Ταμείο για τέτοια ζημία. Η Συνέλευση αποφασίζει, μετά από σύσταση του Διευθυντή του Συμπληρωματικού Ταμείου, εάν η αποζημίωση αυτή πρέπει να πληρωθεί από το Συμβαλλόμενο Κράτος.

Άρθρο 14

1. Με την επιφύλαξη του άρθρου 10, για τους σκοπούς του παρόντος Πρωτοκόλλου θεωρείται ότι κάθε Συμβαλλόμενο Κράτος παραλαμβάνει τουλάχιστον 1 εκατ. τόνους συνυπολογιζομένου πετρελαίου.

2. Όταν η συνολική ποσότητα συνυπολογιζομένου πετρελαίου που παραλαμβάνει Συμβαλλόμενο Κράτος είναι κατώτερη από 1 εκατ. τόνους, το Συμβαλλόμενου Κράτος αναλαμβάνει τις υποχρεώσεις που απορρέουν από το παρόν Πρωτόκολλο για οποιοδήποτε πρόσωπο θα όφειλε να εισφέρει στο Συμπληρωματικό Ταμείο για πετρέλαιο που παραλαμβάνεται στην επικράτεια του κράτους αυτού, εφόσον δεν υπάρχει πρόσωπο υπεύθυνο για τη συνολική ποσότητα πετρελαίου που παραλήφθηκε.

Άρθρο 15

1. Εάν σε Συμβαλλόμενο Κράτος δεν υπάρχει πρόσωπο που πληροί τις προϋποθέσεις του άρθρου 10, το Συμβαλλόμενο Κράτος ενημερώνει, για τους σκοπούς του παρόντος Πρωτοκόλλου, τον Διευθυντή του Συμπληρωματικού Ταμείου.

2. Δεν καταβάλλεται αποζημίωση από το Συμπληρωματικό Ταμείο για ζημία από ρύπανση στην επικράτεια, στα χωρικά ύδατα ή στην αποκλειστική οικονομική ζώνη ή στην περιοχή που καθορίζεται σύμφωνα με το άρθρο 3 στοιχείο (α)(ii), του παρόντος Πρωτοκόλλου, Συμβαλλομένου Κράτους για συγκεκριμένο περιστατικό ή για προληπτικά μέτρα, οπουδήποτε λήφθηκαν, για την πρόληψη ή ελαχιστοποίηση τέτοιας ζημίας, μέχρις ότου οι υποχρεώσεις κοινοποίησης στον Διευθυντή του Συμπληρωματικού Ταμείου σύμφωνα με το άρθρο 13 παράγραφος 1 και την παράγραφο 1 του παρόντος άρθρου έχουν εκπληρωθεί από το Συμβαλλόμενο Κράτος για όλα τα έτη προτού συμβεί το περιστατικό.

Η Συνέλευση καθορίζει στους εσωτερικούς κανονισμούς της τις συνθήκες υπό τις οποίες το Συμβαλλόμενο Κράτος θεωρείται ότι έχει παραλείψει να συμμορφωθεί με τις υποχρεώσεις του.

3. Εάν έχει απορριφθεί προσωρινά η χορήγηση αποζημίωσης σύμφωνα με την παράγραφο 2, απορρίπτεται οριστικώς η χορήγηση αποζημίωσης για το περιστατικό αυτό εάν οι υποχρεώσεις γνωστοποίησης στον Διευθυντή του Συμπληρωματικού Ταμείου σύμφωνα με το άρθρο 13 παράγραφος 1 και την παράγραφο 1 του παρόντος άρθρου δεν έχουν τηρηθεί εντός ενός έτους αφότου ο Διευθυντής του Συμπληρωματικού Ταμείου γνωστοποίησε στο Συμβαλλόμενο Κράτος την παράλειψή του να υποβάλει τα στοιχεία.

4. Οφειλές πληρωμής εισφορών στο Συμπληρωματικό Ταμείο συμψηφίζονται έναντι αποζημίωσης οφειλόμενης στον χρεώστη ή στους εντολοδόχους του χρεώστη.

Οργάνωση και διοίκηση Άρθρο 16

1. Το Συμπληρωματικό Ταμείο έχει Συνέλευση και Γραμματεία, επικεφαλής της οποίας είναι οι Διευθυντής.

2. Τα άρθρα 17 μέχρι 20 και 28 μέχρι 33 της Σύμβασης του 1992 για το Ταμείο εφαρμόζονται για την Συνέλευση, τη Γραμματεία και τον Διευθυντή του Συμπληρωματικού Ταμείου.

3. Το άρθρο 34 της Σύμβασης του 1992 για το Ταμείο εφαρμόζεται στο Συμπληρωματικό Ταμείο.

Άρθρο 17

1. Η Γραμματεία του Ταμείου του 1992 και ο Διευθυντής του Ταμείου του 1992 είναι δυνατόν να ενεργούν επίσης ως Γραμματεία και Διευθυντής του Συμπληρωματικού Ταμείου.

2. Εάν, σύμφωνα με την παράγραφο 1, η Γραμματεία και ο Διευθυντής του Ταμείου 1992 ενεργούν επίσης ως Γραμματεία και Διευθυντής του Συμπληρωματικού Ταμείου, το Συμπληρωματικό Ταμείο εκπροσωπείται, σε περιπτώσεις σύγκρουσης συμφερόντων μεταξύ του Ταμείου του 1992 και του Συμπληρωματικού Ταμείου, από τον Πρόεδρο της Συνέλευσης.

3. Ο Διευθυντής του Συμπληρωματικού Ταμείου, το προσωπικό και οι διοριζόμενοι από τον Διευθυντή του Συμπληρωματικού Ταμείου εμπειρογνώμονες, που εκτελούν τα καθήκοντά τους σύμφωνα με το παρόν Πρωτόκολλο και τη Σύμβαση του 1992 για το Ταμείο, δεν θεωρείται ότι παραβαίνουν τις διατάξεις του άρθρου 30 της Σύμβασης του 1992 για το Ταμείο όπως εφαρμόζονται δυνάμει του άρθρου 16 παράγραφος 2 του παρόντος Πρωτοκόλλου, στο βαθμό που επιτελούν τα καθήκοντά τους σύμφωνα με το παρόν άρθρο.

4. Η Συνέλευση επιδιώκει να μην λαμβάνει αποφάσεις οι οποίες δεν είναι συμβατές με τις αποφάσεις που λαμβάνονται από την Συνέλευση του Ταμείου του 1992. Σε περίπτωση διαφωνίας όσον αφορά τα κοινά διοικητικά θέματα, η Συνέλευση επιδιώκει την επίτευξη συναίνεσης με τη Συνέλευση του Ταμείου του 1992, σε πνεύμα αμοιβαίας συνεργασίας και έχοντας υπόψη τους κοινούς στόχους των δύο οργανισμών.

5. Το Συμπληρωματικό Ταμείο επιστρέφει στο Ταμείο του 1992 όλα τα έξοδα και τις δαπάνες που προκύπτουν για διοικητικές υπηρεσίες που εκτελούνται από το Ταμείο του 1992 εξ ονόματος του Συμπληρωματικού Ταμείου.

Άρθρο 18 Μεταβατικές διατάξεις

1. Υπό την επιφύλαξη της παραγράφου 4, το συνολικό ποσό των καταβλητέων ετησίων εισφορών για συνυπολογιζόμενο πετρέλαιο που παραλήφθηκε σε συγκεκριμένο Συμβαλλόμενο Κράτος κατά τη διάρκεια ενός ημερολογιακού έτους δεν υπερβαίνει το 20% του συνολικού ποσού ετησίων εισφορών σύμφωνα με το παρόν Πρωτόκολλο για το ίδιο ημερολογιακό έτος.

2. Σε περίπτωση που, κατ'εφαρμογήν των διατάξεων 11 παράγραφοι 2 και 3, θα προέκυπτε συνολικό ποσό εισφορών πληρωτέων από εισφέροντες Συμβαλλόμενου Κράτους για συγκεκριμένο ημερολογιακό έτος άνω του 20% των συνολικών ετήσιων εισφορών, οι εισφορές που καταβάλλονται από όλους τους εισφέροντες του εν λόγω κράτους μειώνονται αναλογικώς, έτσι ώστε οι συνολικές εισφορές να ισούνται προς το 20% του συνόλου των ετησίων εισφορών στο Συμπληρωματικό Ταμείο για το εν λόγω έτος.

3. Σε περίπτωση που εισφορές πληρωτέες από πρόσωπα συγκεκριμένου Συμβαλλόμενου κράτους μειώνονται σύμφωνα με την παράγραφο 2, οι πληρωτέες εισφορές από πρόσωπα όλων των άλλων Συμβαλλόμενων Κρατών αυξάνονται αναλογικώς, έτσι ώστε να εξασφαλιστεί ότι το συνολικό ποσόν των εισφορών που καταβάλλονται από όλα τα πρόσωπα που υποχρεούνται να εισφέρουν στο Συμπληρωματικό Ταμείο για το αντίστοιχο ημερολογιακό έτος να φθάσει το συνολικό ποσό των εισφορών που αποφασίστηκαν από τη Συνέλευση.

4. Οι διατάξεις των παραγράφων 1 μέχρι 3 εφαρμόζονται μέχρις ότου η συνολική ποσότητα συνυπολογιζομένου πετρελαίου που έχει παραληφθεί από όλα τα Συμβαλλόμενα Κράτη εντός ενός ημερολογιακού έτους, συμπεριλαμβανομένων των ποσοτήτων που αναφέρονται στο άρθρο 14 παράγραφος 1, φθάσει 1 εκατ. τόνους ή παρέλθει 10ετία μετά τη θέση σε ισχύ του παρόντος Πρωτοκόλλου, όπου ισχύει ό,τι επισυμβεί νωρίτερα.

Τελικές διατάξεις Άρθρο 19 Υπογραφή, επικύρωση, αποδοχή, έγκριση και προσχώρηση

1. Το παρόν Πρωτόκολλο παραμένει ανοικτό προς υπογραφή, στο Λονδίνο, από τις 31 Ιουλίου 2003 έως τις 30 Ιουλίου 2004.

2. Τα κράτη μέλη δύνανται να δηλώσουν ότι συμφωνούν να δεσμευθούν από το παρόν Πρωτόκολλο με:

(α) υπογραφή χωρίς επιφύλαξη σχετικά με την επικύρωση, αποδοχή ή έγκριση. ή

(β) υπογραφή η οποία υπόκειται σε επικύρωση, αποδοχή ή έγκριση, της οποίας έπεται επικύρωση, αποδοχή ή έγκριση. ή

(γ) προσχώρηση.

3. Συμβαλλόμενα Κράτη στο παρόν Πρωτόκολλο είναι δυνατόν να γίνουν μόνον τα Συμβαλλόμενα Κράτη στη Σύμβαση του 1992 για το Ταμείο.

4. Για την επικύρωση, αποδοχή, έγκριση ή προσχώρηση κατατίθεται στον Γενικό Γραμματέα επίσημη πράξη προς το σκοπό αυτό.

Άρθρο 20 Πληροφορίες σχετικά με το συνυπολογιζόμενο πετρέλαιο

Προτού το παρόν Πρωτόκολλο τεθεί σε ισχύ σε κράτος, το κράτοςγνωστοποιεί, κατά την υπογραφή του Πρωτοκόλλου σύμφωνα με το άρθρο 19 παράγραφος 2 στοιχείο α) ή κατά την κατάθεση της πράξης που αναφέρεται στο άρθρο 19 παράγραφος 4 του παρόντος Πρωτοκόλλου, και εν συνεχεία κάθε έτος την ημέρα που καθορίζεται από τον Γενικό Γραμματέα, το όνομα και τη διεύθυνση οποιουδήποτε προσώπου από το εν λόγω κράτος το οποίο οφείλει να εισφέρει στο Συμπληρωματικό Ταμείο σύμφωνα με το άρθρο 10, καθώς και τα στοιχεία των αντιστοίχων ποσοτήτων συνυπολογιζομένου πετρελαίου που παραλήφθηκαν από οποιοδήποτε πρόσωπο στην επικράτεια του εν λόγω κράτους κατά το προηγούμενο ημερολογιακό έτος.

Άρθρο 21 Έναρξη ισχύος

1. Το παρόν Πρωτόκολλο τίθεται σε ισχύ τρεις μήνες μετά την ημερομηνία κατά την οποία πληρούνται οι ακόλουθες προϋποθέσεις:

(α) τουλάχιστον οκτώ κράτη έχουν υπογράψει το Πρωτόκολλο χωρίς επιφύλαξη ως προς την επικύρωση, αποδοχή ή έγκριση, ή έχουν καταθέσει πράξεις επικύρωσης, αποδοχής, έγκρισης ή προσχώρησης ενώπιον του Γενικού Γραμματέα· και

(β) ο Γενικός Γραμματέας έχει παραλάβει πληροφορίες από τον Διευθυντή του Ταμείου του 1992 ότι τα πρόσωπα τα οποία οφείλουν να εισφέρουν σύμφωνα με το άρθρο 10 έχουν παραλάβει κατά το προηγούμενο ημερολογιακό έτος συνολική ποσότητα τουλάχιστον 450 εκατ. τόνων συνυπολογιζομένου πετρελαίου, συμπεριλαμβανομένων των ποσοτήτων που αναφέρονται στο άρθρο 14 παράγραφος 1.

2. Για κάθε κράτος το οποίο υπογράφει το παρόν Πρωτόκολλο χωρίς επιφύλαξη ως προς την επικύρωση, αποδοχή ή έγκριση, ή το οποίο επικυρώνει, αποδέχεται εγκρίνει ή προσχωρεί στο παρόν Πρωτόκολλο, αφού εκπληρωθούν οι προϋποθέσεις που προβλέπονται στην παράγραφο 1 για την έναρξη ισχύος, αρχίζει να ισχύει το Πρωτόκολλο τρεις μήνες μετά την ημερομηνία κατάθεσης από το εν λόγω κράτους της αντίστοιχης πράξης.

3. Με την επιφύλαξη των παραγράφων 1 και 2, το παρόν Πρωτόκολλο αρχίζει να ισχύει για οποιοδήποτε κράτος μόνον αφότου έχει αρχίσει να ισχύει για το κράτος αυτό η Σύμβαση του 1992 για το Ταμείο.

Άρθρο 22 Πρώτη σύνοδος της Συνέλευσης

Ο Γενικός Γραμματέας συγκαλεί την πρώτη σύνοδο της Συνέλευσης. Αυτή η σύνοδος λαμβάνει χώρα το συντομότερο δυνατό μετά από την έναρξη ισχύος του παρόντος Πρωτοκόλλου και, σε κάθε περίπτωση, όχι αργότερα από τριάντα ημέρες μετά από την έναρξη ισχύος-

Άρθρο 23 Αναθεώρηση και τροποποίηση

1. Ο Οργανισμός δύναται να συγκαλέσει διάσκεψη για την αναθεώρηση ή την τροποποίηση του παρόντος Πρωτοκόλλου.

2. Ο Οργανισμός συγκαλεί σε διάσκεψη τα Συμβαλλόμενα Κράτη με σκοπό την αναθεώρηση ή τροποποίηση του παρόντος Πρωτοκόλλου, ύστερα από αίτημα τουλάχιστον ενός τρίτου όλων των Συμβαλλόμενων Κρατών.

Άρθρο 24 Τροποποίηση των ορίων αποζημίωσης

1. Μετά από αίτημα τουλάχιστον ενός τετάρτου των Συμβαλλόμενων Κρατών, οποιαδήποτε πρόταση για τροποποίηση του ορίου του ποσού αποζημίωσης που ορίζεται στο άρθρο 4 παράγραφος 2 στοιχείο (α) κοινοποιείται από τον Γενικό Γραμματέα σε όλα τα μέλη του Οργανισμού και σε όλα τα Συμβαλλόμενα Κράτη.

2. Οποιαδήποτε τροποποίηση που προτείνεται και κοινοποιείται ως ανωτέρω διαβιβάζεται προς εξέταση στην νομική επιτροπή του Οργανισμού, τουλάχιστον έξι μήνες πριν την ημερομηνία κοινοποίησής της.

3. Όλα τα Συμβαλλόμενα Μέρη στο παρόν Πρωτόκολλο, ανεξαρτήτως αν είναι μέλη του Οργανισμού, έχουν το δικαίωμα να συμμετέχουν στις εργασίες της νομικής επιτροπής για την εξέταση και έγκριση των τροποποιήσεων.

4. Οι τροπολογίες εγκρίνονται με πλειοψηφία δύο τρίτων των Συμβαλλόμενων Κρατών που είναι παρόντα και ψηφίζουν στη νομική επιτροπή, η οποία είναι διευρυμένη όπως προβλέπεται στην παράγραφο 3, υπό την προϋπόθεση ότι τουλάχιστον το ήμισυ των Συμβαλλόμενων Κρατών είναι παρόντα τη στιγμή της ψηφοφορίας.

5. Κατά την εξέταση πρότασης για την τροποποίηση του ορίου, η νομική επιτροπή λαμβάνει υπόψη της την πείρα από τα περιστατικά και, συγκεκριμένα, το ύψος της ζημίας που προέκυψε από αυτά και τις μεταβολές των νομισματικών ισοτιμιών.

6(α) Καμία τροποποίηση ορίων σύμφωνα με το παρόν άρθρο δεν εξετάζεται πριν από την ημερομηνία έναρξης της ισχύος του παρόντος Πρωτοκόλλου, ούτε πριν παρέλθουν τρία έτη από την ημερομηνία θέσης σε ισχύ προηγούμενης τροποποίησης σύμφωνα με το παρόν άρθρο.

(β) Το όριο δεν επιτρέπεται να αυξηθεί έτσι ώστε να υπερβεί το ποσό το οποίο αντιστοιχεί στο όριο το οποίο καθορίζεται στο παρόν Πρωτόκολλο επαυξημένο κατά 6 εκατοστιαίες μονάδες ανά έτος, που υπολογίζεται συγκεντρωτικά από την ημερομηνία κατά την οποία το παρόν Πρωτόκολλο ανοίχθηκε προς υπογραφή μέχρι την ημερομηνία την οποία τίθεται σε ισχύ η απόφαση της νομικής επιτροπής.

(γ) Το όριο δεν επιτρέπεται να αυξηθεί έτσι ώστε να υπερβαίνει το ποσό το οποίο αντιστοιχεί στο τριπλάσιο του ορίου που ορίζεται στο παρόν Πρωτόκολλο.

7. Οποιαδήποτε τροποποίηση υιοθετείται σύμφωνα με την παράγραφο 5 γνωστοποιείται από τον Οργανισμό στα Συμβαλλόμενα Κράτη. Η τροποποίηση θεωρείται ότι έχει γίνει αποδεκτή στο τέλος περιόδου δώδεκα μηνών μετά από την ημερομηνία της γνωστοποίησης, εκτός αν κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου τουλάχιστον το ένα τέταρτο των κρατών τα οποία ήταν Συμβαλλόμενα Κράτη όταν εγκρίθηκε η τροποποίηση από τη νομική επιτροπή ανακοινώσουν στον Οργανισμό ότι δεν αποδέχονται την τροποποίηση, οπότε η τροποποίηση απορρίπτεται και δεν έχει καμία ισχύ.

8. Τροποποίηση η οποία θεωρείται ότι έχει γίνει αποδεκτή σύμφωνα με την παράγραφο 7, τίθεται σε ισχύ δώδεκα μήνες μετά από την αποδοχή της.

9. Όλα τα Συμβαλλόμενα Κράτη δεσμεύονται από την τροποποίηση, εκτός αν καταγγείλουν το παρόν Πρωτόκολλο σύμφωνα με το άρθρο 26 παράγραφοι 1 και 2, τουλάχιστον έξι μήνες πριν από την έναρξη ισχύος της τροποποίησης. Μια τέτοια καταγγελία παράγει αποτελέσματα όταν αρχίσει να ισχύει η τροποποίηση.

10. Όταν τροποποίηση έχει υιοθετηθεί από τη νομική επιτροπή αλλά η περίοδος των δώδεκα μηνών για την αποδοχή της δεν έχει ακόμη εκπνεύσει, κράτος που γίνεται Συμβαλλόμενο Κράτος κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου δεσμεύεται από την τροποποίηση, εφόσον αυτή τεθεί σε ισχύ. Κράτος που γίνεται Συμβαλλόμενο Κράτος αφού παρέλθει αυτή η περίοδος δεσμεύεται από οποιαδήποτε τροποποίηση έγινε αποδεκτή σύμφωνα με την παράγραφο 7. Στις περιπτώσεις που αναφέρονται στην παρούσα παράγραφο, κράτος δεσμεύεται από τροποποίηση όταν η τροποποίηση αυτή τεθεί σε ισχύ ή όταν το παρόν Πρωτόκολλο τεθεί σε ισχύ σε αυτό το κράτος, αν αυτό συμβεί αργότερα.

Άρθρο 25 Πρωτόκολλα της Σύμβασης του 1992 για το Ταμείο

1. Εάν τα όρια που ορίζονται στη Σύμβαση του 1992 για το Ταμείο έχουν αυξηθεί με Πρωτόκολλα στην εν λόγω Σύμβαση, το όριο που ορίζεται στο άρθρο 4, παράγραφος 2 στοιχείο (α) επιτρέπεται να αυξηθεί κατά το ίδιο ποσό με βάση τη διαδικασία που ορίζεται στο άρθρο 24. Στις περιπτώσεις αυτές δεν εφαρμόζονται οι διατάξεις του άρθρου 24 παράγραφος 6.

2. Εάν έχει εφαρμοσθεί η διαδικασία που αναφέρεται στην παράγραφο 1, οποιαδήποτε μετέπειτα τροποποίηση του ορίου που ορίζεται στο άρθρο 4 παράγραφος 2, κατ'εφαρμογή της διαδικασίας του άρθρου 24, για τους σκοπούς του άρθρου 24 παράγραφος 6 στοιχεία (β) και (γ), υπολογίζεται με βάση το νέο όριο όπως αυξάνεται σύμφωνα με την παράγραφο 1.

Άρθρο 26 Καταγγελία

1. Οποιοδήποτε Συμβαλλόμενο Κράτος δύναται να καταγγείλει το παρόν Πρωτόκολλο οποτεδήποτε μετά από την ημερομηνία έναρξης ισχύος του σε αυτό το Συμβαλλόμενο Κράτος.

2. Η καταγγελία πραγματοποιείται με κατάθεση πράξης ενώπιον του Γενικού Γραμματέα.

3. Η καταγγελία τίθεται σε ισχύ δώδεκα μήνες, ή με την παρέλευση μεγαλύτερης χρονικής περιόδου που ορίζεται στην πράξη καταγγελίας, από την κατάθεση αυτής της πράξης ενώπιον του Γενικού Γραμματέα.

4. Καταγγελία της Σύμβασης του 1992 για το Ταμείο θεωρείται ότι συνιστά καταγγελία του παρόντος Πρωτοκόλλου. Η καταγγελία αυτή αρχίζει να ισχύει την ημερομηνία κατά την οποία η καταγγελία του Πρωτοκόλλου του 1992 για τροποποίηση της Σύμβασης του 1971 για το Ταμείο αρχίζει να ισχύει σύμφωνα με το άρθρο 34 αυτού του Πρωτοκόλλου.

5. Παρά την καταγγελία του παρόντος Πρωτοκόλλου από Συμβαλλόμενο Κράτος σύμφωνα με το παρόν άρθρο, συνεχίζουν να εφαρμόζονται οποιεσδήποτε διατάξεις του παρόντος Πρωτοκόλλου σχετικές με υποχρεώσεις για πραγματοποίηση εισφορών στο Συμπληρωματικό Ταμείο αναφορικά με περιστατικό το οποίο αναφέρεται στο άρθρο 11 παράγραφος 2 στοιχείο β) και συνέβη προτού αρχίσει να ισχύει η καταγγελία.

Άρθρο 27 Έκτακτες σύνοδοι της Συνέλευσης

1. Οποιοδήποτε Συμβαλλόμενο Κράτος δύναται, μέσα σε ενενήντα ημέρες από την κατάθεση πράξης καταγγελίας, η οποία θεωρεί ότι θα έχει ως αποτέλεσμα τη σημαντική αύξηση του ύψους των εισφορών των υπολοίπων Συμβαλλόμενων Κρατών, να ζητήσει από τον Διευθυντή να συγκαλέσει έκτακτη σύνοδο της Συνέλευσης. Ο Διευθυντής ορίζει τη σύγκληση της Συνέλευσης το αργότερο εξήντα ημέρες από την παραλαβή του αιτήματος

2. Ο Διευθυντής του Συμπληρωματικού Ταμείου δύναται να λάβει την πρωτοβουλία σύγκλησης της Συνέλευσης σε έκτακτη σύνοδο μέσα σε εξήντα ημέρες από την κατάθεση πράξης καταγγελίας, εφόσον ο Διευθυντής του Συμπληρωματικού Ταμείου κρίνει ότι τέτοια καταγγελία θα έχει ως αποτέλεσμα τη σημαντική αύξηση του ύψους των εισφορών των υπολοίπων Συμβαλλόμενων Κρατών.

3. Αν η Συνέλευση, σε έκτακτη σύνοδό της, η οποία έχει συγκληθεί σύμφωνα με την παράγραφο 1 ή 2, αποφασίσει ότι η καταγγελία θα έχει ως αποτέλεσμα τη σημαντική αύξηση του ύψους των εισφορών των υπολοίπων Συμβαλλόμενων Κρατών, οποιοδήποτε από αυτά τα κράτη δύναται, το αργότερο εκατόν είκοσι ημέρες πριν από την ημερομηνία κατά την οποία αρχίζει να ισχύει η καταγγελία, να προβεί σε καταγγελία του παρόντος Πρωτοκόλλου, η οποία αρχίζει να ισχύει την ίδια ημερομηνία.

Άρθρο 28 Λήξη ισχύος

1. Το παρόν Πρωτόκολλο παύει να ισχύει την ημερομηνία κατά την οποία ο αριθμός των Συμβαλλόμενων Κρατών είναι κατώτερος από επτά ή την ημερομηνία κατά την οποία η συνολική ποσότητα συνυπολογιζομένου πετρελαίου που παραλήφθηκε από τα εναπομένοντα Συμβαλλόμενα Κράτη, συμπεριλαμβανομένων των ποσοτήτων που αναφέρονται στο άρθρο 14 παράγραφος 1, κατέρχεται κάτω των 350 εκατομμυρίων τόνων, ανάλογα με το ποια προηγείται.

2. Κράτη τα οποία δεσμεύονται από το παρόν Πρωτόκολλο την ημέρα πριν από την ημερομηνία που παύει να ισχύει, παρέχουν στο Συμπληρωματικό Ταμείο τη δυνατότητα άσκησης των καθηκόντων που περιγράφονται στο άρθρο 29 και, μόνον για τον σκοπό αυτό, παραμένουν δεσμευμένα από το παρόν Πρωτόκολλο.

Άρθρο 29 Εκκαθάριση του Συμπληρωματικού Ταμείου

1. Εάν το παρόν Πρωτόκολλο παύσει να ισχύει, το Συμπληρωματικό Ταμείο παρόλα αυτά:

(α) οφείλει να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις του ως προς οποιοδήποτε περιστατικό που συνέβη προτού παύσει η ισχύς του Πρωτοκόλλου·

(β) έχει το δικαίωμα να ασκεί τα δικαιώματά του σχετικά με εισφορές στο βαθμό που οι εισφορές αυτές είναι απαραίτητες για την εκπλήρωση των υποχρεώσεων σύμφωνα με την παράγραφο 1 στοιχείο (α), συμπεριλαμβανομένων των δαπανών για τη διοίκηση του Συμπληρωματικού Ταμείου που είναι απαραίτητες για το σκοπό αυτό.

2. Η Συνέλευση λαμβάνει όλα τα ενδεδειγμένα μέτρα προκειμένου να ολοκληρώσει την εκκαθάριση του Συμπληρωματικού Ταμείου, στα οποία περιλαμβάνεται η διανομή με δίκαιο τρόπο οποιωνδήποτε υπολειπόμενων περιουσιακών στοιχείων μεταξύ των προσώπων που έχουν εισφέρει στο Συμπληρωματικό Ταμείο.

3. Για τους σκοπούς του παρόντος άρθρου το Συμπληρωματικό Ταμείο διατηρεί τη νομική του προσωπικότητα.

Άρθρο 30 Θεματοφύλακας

1. Το παρόν Πρωτόκολλο και οποιαδήποτε τροποποίηση η οποία υιοθετείται σύμφωνα με το άρθρο 24 κατατίθεται ενώπιον του γενικού γραμματέα.

2. Ο Γενικός Γραμματέας:

(α) ενημερώνει όλα τα κράτη τα οποία έχουν υπογράψει το παρόν Πρωτόκολλο ή έχουν προσχωρήσει σε αυτό και όλα τα μέλη του Οργανισμού, σχετικά με:

(i) κάθε νέα υπογραφή ή κατάθεση πράξης επικύρωσης, αποδοχής, έγκρισης ή προσχώρησης και την ημερομηνία αυτής.

(ii) την ημερομηνία έναρξης ισχύος του παρόντος Πρωτοκόλλου.

(iii) οποιαδήποτε πρόταση για τροποποίηση των ορίων των ποσών αποζημίωσης η οποία έγινε σύμφωνα με το άρθρο 24 παράγραφος 1.

(iv) οποιαδήποτε τροποποίηση η οποία εγκρίθηκε σύμφωνα με το άρθρο 24 παράγραφος 4.

(v) οποιαδήποτε τροποποίηση η οποία θεωρείται ότι έχει γίνει αποδεκτή σύμφωνα με το άρθρο 24 παράγραφος 7, καθώς και την ημερομηνία την οποία αρχίζει να ισχύει αυτή η τροποποίηση σύμφωνα με τις παραγράφους 8 και 9 του εν λόγω άρθρου.

(vi) την κατάθεση οποιασδήποτε πράξης καταγγελίας του παρόντος Πρωτοκόλλου, καθώς και την ημερομηνία κατάθεσης της καταγγελίας και την ημερομηνία που αρχίζει να ισχύει.

(vii) οποιαδήποτε ανακοίνωση η οποία απαιτείται σύμφωνα με οποιοδήποτε άρθρο του παρόντος Πρωτοκόλλου.

(β) αποστέλλει θεωρημένα για τη γνησιότητά τους αντίγραφα του παρόντος Πρωτοκόλλου σε όλα τα κράτη που έχουν υπογράψει το παρόν Πρωτόκολλο και σε όλα τα κράτη που προσχωρούν στο παρόν Πρωτόκολλο.

3. Αμέσως μόλις το παρόν Πρωτόκολλο τεθεί σε ισχύ, το κείμενο διαβιβάζεται από τον Γενικό Γραμματέα στη Γραμματεία των Ηνωμένων Εθνών προκειμένου να καταχωριστεί και να δημοσιευθεί σύμφωνα με το άρθρο 102 του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών.

Άρθρο 31 Γλώσσες

Το παρόν Πρωτόκολλο συντάχθηκε σε ένα μόνο αντίτυπο στην αραβική, κινεζική, αγγλική, γαλλική, ρωσική και ισπανική γλώσσα, και όλα τα κείμενα είναι εξίσου αυθεντικά.

ΕΓΙΝΕ ΣΤΟ ΛΟΝΔΙΝΟ στις δεκαέξι Μαΐου δύο χιλιάδες τρία.

ΠΡΟΣ ΠΙΣΤΩΣΗ ΤΩΝ ΑΝΩΤΕΡΩ οι υπογράφοντες, έχοντας δεόντως εξουσιοδοτηθεί από τις αντίστοιχες κυβερνήσεις τους προς τούτο, υπέγραψαν το παρόν Πρωτόκολλο.

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ 2

ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΟ ΤΟΥ 1992 ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΡΟΠΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ ΤΟΥ 1969 ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΣΤΙΚΗ ΕΥΘΥΝΗ ΓΙΑ ΖΗΜΙΕΣ ΡΥΠΑΝΣΗΣ ΑΠΟ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟ

ΤΑ ΜΕΡΗ ΤΟΥ ΠΑΡΟΝΤΟΣ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΟΥ,

ΕΧΟΝΤΑΣ ΥΠΟΨΗ τη διεθνή Σύμβαση του 1969 αναφορικά με την Αστική Ευθύνη για Ζημίες Ρύπανσης από Πετρέλαιο και το Πρωτόκολλό της, του 1984,

ΕΧΟΝΤΑΣ ΛΑΒΕΙ ΥΠΟΨΗ ότι το Πρωτόκολλο του 1984 της Σύμβασης αυτής, που προβλέπει διευρυμένο πεδίο εφαρμογής και αυξημένη αποζημίωση, δεν έχει τεθεί σε ισχύ,

ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΝΟΝΤΑΣ τη σπουδαιότητα της διατήρησης σε ισχύ του διεθνούς συστήματος ευθύνης και αποζημίωσης για ζημίες ρύπανσης από πετρέλαιο,

ΕΧΟΝΤΑΣ ΕΠΙΓΝΩΣΗ της ανάγκης διασφάλισης της θέσης σε ισχύ του περιεχομένου του Πρωτοκόλλου του 1984 το συντομότερο δυνατό,

ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΟΝΤΑΣ ότι ειδικές διατάξεις είναι αναγκαίες σε σχέση με τη θέσπιση αναλόγων τροποποιήσεων στη διεθνή Σύμβαση του 1971 για την Ίδρυση Διεθνούς Ταμείου Αποζημίωσης Ζημιών Ρύπανσης από Πετρέλαιο

ΣΥΜΦΩΝΗΣΑΝ ΤΑ ΕΞΗΣ:

Άρθρο 1

Η Σύμβαση την οποία τροποποιούν οι διατάξεις του παρόντος Πρωτοκόλλου, είναι η διεθνής Σύμβαση του 1969 αναφορικά με την Αστική Ευθύνη για Ζημίες Ρύπανσης από Πετρέλαιο, η οποία θα αναφέρεται εφεξής ως "Σύμβαση του 1969 περί Ευθύνης". Για τα Συμβαλλόμενα Κράτη στο Πρωτόκολλο του 1976 στη Σύμβαση του 1969 περί ευθύνης, η αναφορά αυτή θεωρείται ότι περιλαμβάνει τη Σύμβαση του 1969 περί Ευθύνης, όπως τροποποιήθηκε από εκείνο το Πρωτόκολλο.

Άρθρο 2

Το άρθρο Ι της Σύμβασης του 1969 περί Ευθύνης τροποποιείται όπως ακολουθεί:

1. Η παράγραφος 1 αντικαθίσταται από το κείμενο που ακολουθεί:

1. "Πλοίο" σημαίνει κάθε κινούμενο στη θάλασσα σκάφος καθώς και οποιουδήποτε τύπου θαλάσσιο ναυπήγημα που έχει κατασκευαστεί ή διαρρυθμιστεί για τη μεταφορά πετρελαίου χύμα ως φορτίου, με την επιφύλαξη ότι πλοίο ικανό να μεταφέρει πετρέλαιο χύμα και άλλα φορτία θεωρείται ως πλοίο μόνο όταν μεταφέρει πράγματι πετρέλαιο χύμα ως φορτίο καθώς και κατά τη διάρκεια κάθε ταξιδίου που ακολουθεί μια τέτοια μεταφορά, εκτός αν αποδεικνύεται ότι δεν υπάρχουν σ' αυτό κατάλοιπα πετρελαίου χύμα από τη μεταφορά αυτή.

2. Η παράγραφος 5 αντικαθίσταται από το κείμενο που ακολουθεί:

5. "Πετρέλαιο" σημαίνει κάθε εμμένον ορυκτό πετρέλαιο υδρογονανθράκων όπως το αργό πετρέλαιο, το μαζούτ, το βαρύ ντήζελ και λιπαντέλαιο, είτε μεταφέρεται επί πλοίου ως φορτίο, είτε στις δεξαμενές καυσίμων ενός τέτοιου πλοίου.

3. Η παράγραφος 6 αντικαθίσταται από το κείμενο που ακολουθεί:

6. "Ζημία από ρύπανση" σημαίνει:

(α) απώλεια ή ζημία που προκαλείται εκτός του πλοίου από μόλυνση προερχόμενη από διαφυγή ή εκροή πετρελαίου από το πλοίο, οπουδήποτε και αν επέλθει μια τέτοια διαφυγή ή εκροή, με την επιφύλαξη ότι αποζημίωση για υποβάθμιση του περιβάλλοντος άλλη από εκείνη για απώλεια κέρδους από μια τέτοια υποβάθμιση, περιορίζεται στις δαπάνες των εύλογων μέτρων αποκατάστασης που πράγματι αναλήφθηκαν ή πρόκειται να αναληφθούν.

(β) τις δαπάνες των προληπτικών μέτρων και περαιτέρω την απώλεια ή ζημία, που προκλήθηκε από προληπτικά μέτρα.

4. Η παράγραφος 8 αντικαθίσταται από το κείμενο που ακολουθεί:

8. "Περιστατικό" σημαίνει κάθε συμβάν ή σειρά συμβάντων, που έχουν την ίδια προέλευση, η οποία προκαλεί ζημία από ρύπανση ή δημιουργεί σοβαρή και παρούσα απειλή πρόκλησης μιας τέτοιας ζημίας..

5. Η παράγραφος 9 αντικαθίσταται από το κείμενο που ακολουθεί:

9. "Οργανισμός" σημαίνει το Διεθνή Ναυτιλιακό Οργανισμό..

6. Μετά την παράγραφο 9 παρεμβάλλεται νέα παράγραφος που έχει όπως ακολουθεί:

10. "Σύμβαση Ευθύνης 1969" σημαίνει τη Διεθνή Σύμβαση του 1969 αναφορικά με την Αστική Ευθύνη για Ζημίες Ρύπανσης από Πετρέλαιο. Για τα Συμβαλλόμενα Κράτη του σχετικού με τη Σύμβαση αυτή Πρωτοκόλλου του 1976, ο όρος θεωρείται ότι περιλαμβάνει τη Σύμβαση Ευθύνης 1969, όπως τροποποιήθηκε από εκείνο το Πρωτόκολλο.

Άρθρο 3

Το άρθρο ΙΙ της Σύμβασης του 1969 περί Ευθύνης αντικαθίσταται από το κείμενο που ακολουθεί:

Η Σύμβαση αυτή εφαρμόζεται αποκλειστικά:

(α) σε ζημία από ρύπανση που προκαλείται:

(i) στο έδαφος, περιλαμβανομένων των χωρικών υδάτων Συμβαλλόμενου Κράτους, και

(ii) στην αποκλειστική οικονομική ζώνη Συμβαλλόμενου Κράτους, που έχει καθοριστεί σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, ή, σε περίπτωση που Συμβαλλόμενο Κράτος δεν έχει καθορίσει μια τέτοια ζώνη, σε περιοχή εκτεινόμενη πέρα από τα χωρικά ύδατα του Κράτους αυτού και παρακείμενη αυτών, η οποία προσδιορίζεται από το Κράτος αυτό σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο και δεν εκτείνεται περισσότερο των 200 ναυτικών μιλίων από τις γραμμές βάσης από τις οποίες και μετράται το πλάτος των χωρικών του υδάτων.

(β) Σε προληπτικά μέτρα, οπουδήποτε και αν έχουν ληφθεί, για να προληφθεί ή μειωθεί μια τέτοια ζημία.

Άρθρο 4

Το άρθρο ΙΙΙ της Σύμβασης του 1969 περί Ευθύνης τροποποιείται όπως ακολουθεί:

1. Η παράγραφος 1 αντικαθίσταται από το κείμενο που ακολουθεί:

1. Με εξαίρεση όσων ορίζονται στις παραγράφους 2 και 3 του άρθρου αυτού, ο πλοιοκτήτης κατά το χρόνο ενός περιστατικού, ή, σε περίπτωση που το περιστατικό αποτελείται από σειρά συμβάντων, κατά το χρόνο εμφάνισης του πρώτου από αυτά, είναι υπεύθυνος για κάθε ζημία ρύπανσης που προκλήθηκε από το πλοίο ως αποτέλεσμα του περιστατικού.

2. Η παράγραφος 4 αντικαθίσταται από το κείμενο που ακολουθεί:

4. Καμία απαίτηση για αποζημίωση ζημίας ρύπανσης δεν μπορεί να ασκηθεί κατά του πλοιοκτήτη κατά τρόπο άλλον από αυτόν που προβλέπει η Σύμβαση αυτή. Με την επιφύλαξη της παραγράφου 5 του άρθρου αυτού, καμία απαίτηση για αποζημίωση ζημίας ρύπανσης, είτε σύμφωνα με τη Σύμβαση αυτή, είτε κατά άλλον τρόπο, δεν μπορεί να ασκηθεί εναντίον:

(α) των προστηθέντων ή εντολοδόχων του πλοιοκτήτη ή των μελών του.

(β) Του πλοηγού ή οποιουδήποτε άλλου προσώπου, το οποίο, αν και δεν είναι μέλος του πληρώματος, παρέχει υπηρεσίες στο πλοίο.

(γ) Οποιουδήποτε ναυλωτή, (με οποιονδήποτε τρόπο και αν περιγράφεται, συμπεριλαμβανομένου και του ναυλωτή γυμνού πλοίου), διαχειριστή ή εφοπλιστή του πλοίου.

(δ) Οποιουδήποτε προσώπου που ενεργεί επιχείρηση διάσωσης με τη συγκατάθεση του πλοιοκτήτη ή με βάση τις οδηγίες αρμόδιας δημόσιας αρχής.

(ε) Οποιουδήποτε προσώπου που λαμβάνει προληπτικά μέτρα.

(στ) Όλων των προστηθέντων ή εντολοδόχων των προσώπων που αναφέρονται στα εδάφια (γ), (δ) και (ε) εκτός αν η ζημία προήλθε από προσωπική τους πράξη ή παράλειψη που διαπράχθηκε με πρόθεση να προκληθεί μια τέτοια ζημία ή απερίσκεπτα και με γνώση ότι μία τέτοια ζημία θα μπορούσε πιθανώς να προκύψει).

Άρθρο 5

Το άρθρο ΙV της Σύμβασης του 1969 περί Ευθύνης αντικαθίσταται από το κείμενο που ακολουθεί:

Όταν συμβεί περιστατικό στο οποίο εμπλέκονται δύο ή περισσότερα πλοία και προκληθεί ζημία ρύπανσης από αυτό, οι πλοιοκτήτες όλων των εμπλεκόμενων πλοίων, εκτός αν απαλλάσσονται σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου ΙΙΙ, ευθύνονται από κοινού και ατομικά για όλη τη ζημία που δεν είναι εύλογα διαιρετή.

Άρθρο 6

Το άρθρο V της Σύμβασης του 1969 περί Ευθύνης τροποποιείται όπως ακολουθεί:

1. Η παράγραφος 1 αντικαθίσταται από το κείμενο που ακολουθεί:

1. Ο πλοιοκτήτης δικαιούται να περιορίσει την ευθύνη του σύμφωνα με τη Σύμβαση αυτή, ως προς κάθε ένα περιστατικό, σε ένα συνολικό ποσό υπολογιζόμενο όπως ακολουθεί:

(α) 3 εκατομμύρια λογιστικές μονάδες για πλοίο που δεν υπερβαίνει τις 5.000 μονάδες χωρητικότητας,

(β) για πλοίο με χωρητικότητα μεγαλύτερη απ' αυτή, 420 λογιστικές μονάδες επιπλέον του ποσού που αναφέρεται στο εδάφιο (α) για κάθε επιπλέον μονάδα χωρητικότητας, με τον όρο πάντως ότι το συνολικό αυτό ποσό δεν θα υπερβαίνει σε καμία περίπτωση τα 59,7 εκατομμύρια λογιστικές μονάδες.

2. Η παράγραφος 2 αντικαθίσταται από το κείμενο που ακολουθεί:

2. Ο πλοιοκτήτης δεν δικαιούται να περιορίσει την ευθύνη του σύμφωνα με τη Σύμβαση αυτή, αν αποδειχθεί ότι η ζημία ρύπανσης προήλθε από προσωπική του πράξη ή παράλειψη, που διαπράχθηκε με πρόθεση να προκληθεί μια τέτοια ζημία ή απερίσκεπτα και με γνώση ότι μια τέτοια ζημία θα μπορούσε πιθανώς να προκύψει.

3. Η παράγραφος 3 αντικαθίσταται από το κείμενο που ακολουθεί:

3. Για να επωφεληθεί από τον περιορισμό που προβλέπει η παράγραφος 1 του άρθρου αυτού, ο πλοιοκτήτης οφείλει να δημιουργήσει ταμείο αντίστοιχο με το ολικό ποσό που αντιπροσωπεύει το όριο της ευθύνης του, σε Δικαστήριο ή άλλη αρμόδια αρχή οποιουδήποτε από τα Συμβαλλόμενα Κράτη, στο οποίο έχει ασκηθεί αγωγή σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου ΙΧ ή, αν καμία αγωγή δεν έχει ασκηθεί, σε οποιοδήποτε Δικαστήριο ή άλλη αρμόδια αρχή οποιουδήποτε από τα Συμβαλλόμενα Κράτη, στα οποία μπορεί να ασκηθεί αγωγή σύμφωνα με το άρθρο ΙΧ. Το ταμείο μπορεί να δημιουργηθεί με την κατάθεση του ποσού ή την προσαγωγή τραπεζικής εγγύησης ή άλλης εγγύησης, αποδεκτής σύμφωνα με τη νομοθεσία του Συμβαλλόμενου Κράτους όπου το ταμείο δημιουργείται, και εφόσον κριθεί ότι είναι επαρκής από το Δικαστήριο ή άλλη αρμόδια αρχή.

4. Η παράγραφος 9 αντικαθίσταται από το κείμενο που ακολουθεί:

9(α). Η "λογιστική μονάδα" που αναφέρεται στην παράγραφο 1 του άρθρου αυτού είναι το ειδικό τραβηκτικό δικαίωμα, όπως αυτό ορίζεται από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Τα ποσά που αναφέρονται στην παράγραφο 1, μετατρέπονται σε εθνικό νόμισμα με βάση την αξία του οικείου εθνικού νομίσματος σε σχέση με το ειδικό τραβηκτικό δικαίωμα κατά την ημερομηνία δημιουργίας του ταμείου που αναφέρεται στην παράγραφο 3. Η αξία του εθνικού νομίσματος ενός Συμβαλλόμενου Κράτους που είναι μέλος του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, σε σχέση με το ειδικό τραβηκτικό δικαίωμα, υπολογίζεται σύμφωνα με τη μέθοδο εκτίμησης που εφαρμόζεται από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο κατά την εν λόγω ημερομηνία στις δραστηριότητες και οικονομικές συναλλαγές του. Η αξία του εθνικού νομίσματος ενός Συμβαλλόμενου Κράτους που δεν είναι μέλος του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, σε σχέση με το ειδικό τραβηκτικό δικαίωμα, υπολογίζεται με τρόπο που καθορίζεται από το κράτος αυτό.

9(β). Παρόλα αυτά, ένα Συμβαλλόμενο Κράτος που δεν είναι μέλος του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και του οποίου η νομοθεσία δεν επιτρέπει την εφαρμογή των διατάξεων της παραγράφου 9(α), μπορεί, κατά το χρόνο της επικύρωσης, αποδοχής, έγκρισης ή προσχώρησης στη Σύμβαση αυτή ή καθ' οποιονδήποτε μεταγενέστερο χρόνο, να δηλώσει ότι η λογιστική μονάδα που αναφέρεται στην παράγραφο 9(α) είναι ίση προς 15 χρυσά φράγκα. Το αναφερόμενο στην παράγραφο αυτή χρυσό φράγκο αντιστοιχεί σε εξήντα πέντε και μισό χιλιοστά του γραμμαρίου χρυσού καθαρότητας 900 χιλιοστών. Η μετατροπή του χρυσού φράγκου σε εθνικό νόμισμα γίνεται σύμφωνα με το δίκαιο του οικείου κράτους.

9(γ). Ο υπολογισμός που αναφέρεται στην τελευταία πρόταση της παραγράφου 9(α) και η μετατροπή που αναφέρεται στην παράγραφο 9(β) πρέπει να γίνονται κατά τέτοιο τρόπο ώστε να εκφράζουν στο εθνικό νόμισμα του Συμβαλλόμενου Κράτους, στο μέτρο που είναι δυνατό, την ίδια με τα ποσά της παραγράφου 1 πραγματική αξία, όπως αυτή θα προέκυπτε από την εφαρμογή των τριών πρώτων προτάσεων της παραγράφου 9(α).

Τα Συμβαλλόμενα Κράτη ανακοινώνουν στο θεματοφύλακα τον τρόπο υπολογισμού σύμφωνα με την παράγραφο 9(α), ή το αποτέλεσμα της μετατροπής κατά την παράγραφο 9(β), ανάλογα με την περίπτωση, όταν καταθέσουν την πράξη επικύρωσης, αποδοχής, έγκρισης ή προσχώρησης στη Σύμβαση αυτή, καθώς και οποτεδήποτε γίνει αλλαγή στον τρόπο υπολογισμού ή στο αποτέλεσμα της μετατροπής.

5. Η παράγραφος 10 αντικαθίσταται από το κείμενο που ακολουθεί:

l0. Για τους σκοπούς του άρθρου αυτού, η χωρητικότητα του πλοίου είναι η ολική χωρητικότητα, η οποία και υπολογίζεται σύμφωνα με τους κανονισμούς μέτρησης χωρητικότητας που περιέχονται στο Παράρτημα Ι της Διεθνούς Σύμβασης 1969 για την Καταμέτρηση της Χωρητικότητας των Πλοίων.

6. Η δεύτερη πρόταση της παραγράφου 11 αντικαθίσταται από το κείμενο που ακολουθεί:

Ένα τέτοιο ταμείο μπορεί να δημιουργηθεί ακόμη και αν, σύμφωνα με τις διατάξεις της παραγράφου 2, ο πλοιοκτήτης δεν δικαιούται να περιορίσει την ευθύνη του, αλλά η δημιουργία του δεν θα θίγει σε μια τέτοια περίπτωση τα δικαιώματα οποιουδήποτε έχει απαίτηση κατά του πλοιοκτήτη.

Άρθρο 7

Το άρθρο VΙΙ της Σύμβασης του 1969 περί Ευθύνης τροποποιείται όπως ακολουθεί:

1. Οι δύο πρώτες προτάσεις της παραγράφου 2 αντικαθίστανται από το κείμενο που ακολουθεί:

Πιστοποιητικό που βεβαιώνει ότι υπάρχει σε ισχύ ασφαλιστική κάλυψη ή άλλη χρηματοοικονομική ασφάλεια σύμφωνα με τις διατάξεις της Σύμβασης αυτής, πρέπει να εκδίδεται για κάθε πλοίο, όταν η αρμόδια αρχή του Συμβαλλόμενου Κράτους αποφανθεί ότι έχουν ικανοποιηθεί οι απαιτήσεις της παραγράφου 1.

Ως προς κάθε πλοίο νηολογημένο σε Συμβαλλόμενο Κράτος το πιστοποιητικό αυτό πρέπει να εκδίδεται ή πιστοποιείται από την αρμόδια αρχή του κράτους νηολόγησης του πλοίου, ως προς κάθε πλοίο μη νηολογημένο σε Συμβαλλόμενο Κράτος, το πιστοποιητικό αυτό μπορεί να εκδίδεται ή πιστοποιείται από την αρμόδια αρχή οποιουδήποτε Συμβαλλόμενου Κράτους.

2. Η παράγραφος 4 αντικαθίσταται από το κείμενο που ακολουθεί:

4. Το πιστοποιητικό φέρεται στο πλοίο και αντίγραφο αυτού κατατίθεται στις αρχές που τηρούν τα στοιχεία νηολόγησης του πλοίου ή, αν το πλοίο δεν είναι νηολογημένο σε Συμβαλλόμενο Κράτος, στις αρχές του κράτους που εξέδωσε ή πιστοποίησε το πιστοποιητικό.

3. Η πρώτη πρόταση της παραγράφου 7 αντικαθίσταται από το κείμενο που

Πιστοποιητικά εκδιδόμενα ή πιστοποιούμενα από την αρχή Συμβαλλόμενου Κράτους σύμφωνα με την παράγραφο 2, γίνονται δεκτά από τα άλλα Συμβαλλόμενα Κράτη για τους σκοπούς της Σύμβασης αυτής και θεωρούνται από τα άλλα Συμβαλλόμενα Κράτη) ότι έχουν την ίδια ισχύ με τα πιστοποιητικά που εκδίδονται ή πιστοποιούνται από αυτά, και αν ακόμη έχουν εκδοθεί ή πιστοποιηθεί για πλοίο που δεν είναι νηολογημένο σε Συμβαλλόμενο Κράτος.

4. Στη δεύτερη πρόταση της παραγράφου 7 οι λέξεις "με το Κράτος νηολόγησης του πλοίου" αντικαθίσταται από τις λέξεις "με το Κράτος έκδοσης ή πιστοποίησης".

5. Η δεύτερη πρόταση της παραγράφου 8 αντικαθίσταται από το κείμενο:

Σε μια τέτοια περίπτωση ο εναγόμενος μπορεί, ακόμη και αν ο πλοιοκτήτης δεν δικαιούται να περιορίσει την ευθύνη του σύμφωνα με το άρθρο V παράγραφος 2, να επωφεληθεί των ορίων ευθύνης που καθορίζονται στο άρθρο V, παράγραφος 1.

Άρθρο 8

Το άρθρο ΙΧ της Σύμβασης του 1969 περί Ευθύνης τροποποιείται όπως ακολουθεί:

Η παράγραφος 1 αντικαθίσταται από το κείμενο που ακολουθεί:

1. Όταν περιστατικό προκαλέσει ζημία ρύπανσης στο έδαφος, συμπεριλαμβανομένων των χωρικών υδάτων ή της αναφερόμενης στο άρθρο ΙΙ περιοχής, ενός ή περισσοτέρων Συμβαλλόμενων Κρατών ή ληφθούν προληπτικά μέτρα για την πρόληψη ή τη μείωση της ζημίας από ρύπανση στο έδαφος αυτό, συμπεριλαμβανομένων και των χωρικών υδάτων ή της εν λόγω περιοχής, αγωγές για αποζημίωση είναι δυνατό να ασκηθούν μόνο ενώπιον των δικαστηρίων του Συμβαλλόμενου αυτού Κράτους ή Κρατών. Κάθε αγωγή τέτοιας φύσης γνωστοποιείται έγκαιρα στον εναγόμενο.

Άρθρο 9

Μετά το άρθρο ΧΙΙ της Σύμβασης του 1969 περί Ευθύνης παρεμβάλλονται δύο νέα άρθρα, όπως ακολουθεί:

Άρθρο ΧΙΙα

Μεταβατικές διατάξεις

Οι ακόλουθες μεταβατικές διατάξεις εφαρμόζονται στην περίπτωση Κράτους το οποίο κατά το χρόνο επέλευσης ενός περιστατικού είναι Μέρος της Σύμβασης αυτής καθώς και της Σύμβασης του 1969 περί Ευθύνης:

(α) Όταν ένα περιστατικό προκαλέσει ζημία από ρύπανση που εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής της Σύμβασης αυτής, θεωρείται ότι ευθύνη με βάση τη Σύμβαση αυτή παύει να υπάρχει εάν και στο μέτρο που θεμελιώνεται επίσης ευθύνη με βάση τη Σύμβαση του 1969 περί Ευθύνης,

(β) όταν ένα περιστατικό προκαλέσει ζημία ρύπανσης που εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής της Σύμβασης αυτής και το Κράτος είναι Μέρος της Σύμβασης αυτής και της Διεθνούς Σύμβασης του 1971 για την Ίδρυση Διεθνούς Ταμείου Αποζημίωσης Ζημιών Ρύπανσης από Πετρέλαιο, η εναπομένουσα προς απαλλαγή ευθύνη κατ' εφαρμογή του εδαφίου (α) του άρθρου αυτού, θα προκύπτει από την παρούσα Σύμβαση μόνο στο βαθμό που η ζημία ρύπανσης παραμένει αναποζημίωτη μετά την εφαρμογή της Σύμβασης 1971 που προαναφέρθηκε.

(γ) κατά την εφαρμογή του άρθρου ΙΙΙ, παράγραφος 4, της Σύμβασης αυτής η έκφραση "παρούσα Σύμβαση" θεωρείται ότι αναφέρεται, ανάλογα με την περίπτωση, είτε στη Σύμβαση αυτή είτε στη Σύμβαση του 1969 περί Ευθύνης,

(δ) κατά την εφαρμογή του άρθρου V, παράγραφος 3, της Σύμβασης αυτής το συνολικό ποσό του ταμείου που πρόκειται να δημιουργηθεί, μειώνεται κατά το ποσό κατά το οποίο θεωρείται ότι υπάρχει απαλλαγή από ευθύνη σύμφωνα με το εδάφιο (α) του άρθρου αυτού.

Άρθρο ΧΙΙΙβ

Τελικές διατάξεις

Τελικές διατάξεις της Σύμβασης αυτής είναι τα άρθρα 12 μέχρι 18 του Πρωτοκόλλου 1992 για την τροποποίηση της Σύμβασης του 1969 περί Ευθύνης. Όπου στην παρούσα Σύμβαση γίνεται αναφορά σε Συμβαλλόμενα Κράτη, νοείται ως αναφορά στα Συμβαλλόμενα Κράτη στο Πρωτόκολλο αυτό.

Άρθρο 10

Το υπόδειγμα του πιστοποιητικού που επισυνάπτεται στη Σύμβαση του 1969 περί Ευθύνης, αντικαθίσταται από το υπόδειγμα που επισυνάπτεται στο Πρωτόκολλο αυτό.

Article 11

1. Η Σύμβαση του 1969 περί Ευθύνης και το Πρωτόκολλο αυτό πρέπει, μεταξύ των Μερών του Πρωτοκόλλου αυτού, να ερμηνεύονται και θεωρούνται ότι αποτελούν ενιαία πράξη.

2. Τα άρθρα Ι μέχρι ΧΙΙβ, συμπεριλαμβανομένου και του υποδείγματος του πιστοποιητικού, της Σύμβασης Ευθύνης 1969, όπως τροποποιήθηκε με το Πρωτόκολλο αυτό, θα ονομάζονται Διεθνής Σύμβαση του 1992 αναφορικά με την Αστική Ευθύνη για Ζημίες Ρύπανσης από Πετρέλαιο (Σύμβαση του 1992 περί Ευθύνης).

ΤΕΛΙΚΕΣ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ

Άρθρο 12 Υπογραφή, επικύρωση, αποδοχή, έγκριση και προσχώρηση

1. Το Πρωτόκολλο αυτό θα παραμείνει στο Λονδίνο, από 15 Ιανουαρίου 1993 μέχρι 14 Ιανουαρίου 1994, ανοικτό για υπογραφή από όλα τα Κράτη.

2. Με την επιφύλαξη της παραγράφου 4, κάθε Κράτος μπορεί να γίνει Μέρος του Πρωτοκόλλου αυτού:

(α) με υπογραφή υποκείμενη σε επικύρωση, αποδοχή ή έγκριση και ακολουθούμενη από επικύρωση, αποδοχή ή έγκριση, ή

(β) με προσχώρηση.

3. Η επικύρωση, αποδοχή, έγκριση ή προσχώρηση γίνεται με την κατάθεση επίσημης για το σκοπό αυτόν πράξης στο Γενικό Γραμματέα του Οργανισμού.

4. Συμβαλλόμενο Κράτος στη Διεθνή Σύμβαση 1971 για την Ίδρυση Διεθνούς Ταμείου Αποζημίωσης Ζημιών Ρύπανσης από Πετρέλαιο, η οποία θ' αναφέρεται εφεξής ως Σύμβαση του 1971 για το Ταμείο, μπορεί να επικυρώσει, αποδεχθεί, εγκρίνει ή προσχωρήσει στο Πρωτόκολλο αυτό μόνο αν ταυτόχρονα επικυρώσει, αποδεχθεί, εγκρίνει ή προσχωρήσει στο Πρωτόκολλο 1992 που τροποποιεί τη Σύμβαση εκείνη, εκτός αν καταγγείλει τη Σύμβαση Κεφαλαίου 1971 από την ημερομηνία κατά την οποία το Πρωτόκολλο αυτό θα τεθεί σε ισχύ για το εν λόγω Κράτος.

5. Κράτος το οποίο είναι Μέρος του Πρωτοκόλλου αυτού, αλλά δεν είναι Μέρος της Σύμβασης του 1969 περί Ευθύνης, δεσμεύεται από τις διατάξεις της Σύμβασης του 1969 περί Ευθύνης, όπως τροποποιήθηκε από το Πρωτόκολλο αυτό σε σχέση με άλλα Συμβαλλόμενα Κράτη αυτού, αλλά δεν δεσμεύεται από τις διατάξεις της Σύμβασης του 1969 περί Ευθύνης σε σχέση με τα Συμβαλλόμενα Κράτη της Σύμβασης αυτής.

6. Κάθε πράξη επικύρωσης, αποδοχής, έγκρισης ή προσχώρησης η οποία κατατίθεται μετά τη θέση σε ισχύ μιας τροποποίησης της Σύμβασης του 1969 περί Ευθύνης, όπως τροποποιείται από το Πρωτόκολλο αυτό, θεωρείται ότι έχει εφαρμογή στη Σύμβαση, όπως αυτή διαμορφώθηκε μετά την τροποποίηση.

Άρθρο 13 Εναρξη ισχύος

1. Το Πρωτόκολλο αυτό αρχίζει να ισχύει δώδεκα μήνες μετά την ημερομηνία κατά την οποία δέκα κράτη, μεταξύ των οποίων τέσσερα που έχουν, καθένα χωριστά, τουλάχιστον ένα εκατομμύριο μονάδες ολικής χωρητικότητας δεξαμενοπλοίων, θα έχουν καταθέσει στο Γενικό Γραμματέα του Οργανισμού πράξεις επικύρωσης, αποδοχής, έγκρισης ή προσχώρησης.

2. Εντούτοις, κάθε Συμβαλλόμενο Κράτος της Σύμβασης του 1971 για το Ταμείο μπορεί, κατά το χρόνο κατάθεσης της πράξης επικύρωσης, αποδοχής, έγκρισης ή προσχώρησης στο Πρωτόκολλο αυτό, να δηλώσει ότι η πράξη αυτή θεωρείται ότι δεν ισχύει, για τους σκοπούς αυτού του άρθρου, μέχρι την εκπνοή της περιόδου των έξι μηνών της προβλεπόμενης στο Άρθρο 31 του Πρωτοκόλλου 1992 που τροποποιεί τη Σύμβαση του 1971 για το Ταμείο. Κράτος το οποίο δεν είναι Συμβαλλόμενο Μέρος στη Σύμβαση του 1971 για το Ταμείο, αλλά καταθέτει πράξη επικύρωσης, αποδοχής, έγκρισης ή προσχώρησης στο Πρωτόκολλο 1992 που τροποποιεί τη Σύμβαση του 1971 για το Ταμείο, μπορεί επίσης να προβεί κατά τον ίδιο χρόνο σε δήλωση σύμφωνα με τις διατάξεις της παραγράφου αυτής.

3. Κάθε Κράτος που έχει κάνει δήλωση σύμφωνα με την προηγούμενη παράγραφο μπορεί να την ανακαλέσει οποτεδήποτε με γνωστοποίηση απευθυνόμενη στον Γενικό Γραμματέα του Οργανισμού. Κάθε ανάκληση τέτοιου είδους ισχύει από την ημερομηνία λήψης της σχετικής γνωστοποίησης, εφόσον το Κράτος αυτό θεωρηθεί ότι έχει καταθέσει την πράξη επικύρωσης, αποδοχής, έγκρισης ή προσχώρησης αναφορικά με το Πρωτόκολλο αυτό κατά την εν λόγω ημερομηνία.

4. Ως προς κάθε Κράτος που επικυρώνει, αποδέχεται, εγκρίνει ή προσχωρεί στο Πρωτόκολλο αυτό μετά την εκπλήρωση των προϋποθέσεων της παραγράφου 1, για την έναρξη της ισχύος του, το Πρωτόκολλο αυτό αρχίζει να ισχύει δώδεκα μήνες μετά την ημερομηνία κατάθεσης από το Κράτος αυτό της κατάλληλης πράξης.

Άρθρο 14 Αναθεώρηση και τροποποίηση

1. Ο Οργανισμός δύναται να συγκαλέσει διάσκεψη με σκοπό την αναθεώρηση ή τροποποίηση της Σύμβασης Ευθύνης 1992.

2. Ο Οργανισμός συγκαλεί σε διάσκεψη τα Συμβαλλόμενα Κράτη, με σκοπό την αναθεώρηση ή τροποποίηση της Σύμβασης του 1992 περί Ευθύνης, ύστερα από αίτημα του ενός τρίτου τουλάχιστον των Συμβαλλόμενων Κρατών.

Άρθρο 15 Τροποποιήσεις των ποσών περιορισμού

1. Μετά από αίτημα τουλάχιστον του ενός τετάρτου των Συμβαλλόμενων Κρατών κάθε πρόταση τροποποίησης των ορίων ευθύνης που καθορίζονται στο άρθρο V, παράγραφος 1, της Σύμβασης του 1969 περί Ευθύνης, όπως τροποποιείται με το Πρωτόκολλο αυτό, διανέμεται από το Γενικό Γραμματέα σε όλα τα μέλη του Οργανισμού και σε όλα τα Συμβαλλόμενα Κράτη.

2. Κάθε τροποποίηση που προτείνεται και διανέμεται όπως προαναφέρθηκε, υποβάλλεται στη νομική επιτροπή του Οργανισμού για εξέταση μέσα σε έξι τουλάχιστον μήνες από την ημερομηνία κοινοποίησής της.

3. Όλα τα Συμβαλλόμενα Κράτη της Σύμβασης του 1969 περί Ευθύνης, όπως τροποποιήθηκε με το Πρωτόκολλο αυτό, είτε είναι μέλη του Οργανισμού είτε όχι, δικαιούνται να συμμετέχουν στις εργασίες της νομικής επιτροπής για την εξέταση και έγκριση των τροποποιήσεων.

4. Οι τροποποιήσεις υιοθετούνται με πλειοψηφία των δύο τρίτων των Συμβαλλόμενων Κρατών που παρίστανται και ψηφίζουν στη νομική επιτροπή, η οποία είναι διευρυμένη όπως προβλέπεται στην παράγραφο 3, υπό τον όρο ότι τουλάχιστον τα μισά από τα Συμβαλλόμενα Κράτη παρίστανται κατά την ψηφοφορία.

5. Όταν πρόκειται ν' αποφανθεί πάνω σε πρόταση τροποποίησης των ορίων, η νομική επιτροπή λαμβάνει υπόψη την πείρα που αποκτήθηκε από τα διάφορα περιστατικά και ιδιαίτερα την έκταση της ζημίας που προκλήθηκε, τις μεταβολές στις νομισματικές ισοτιμίες και τις επιπτώσεις της προτεινόμενης τροποποίησης στο κόστος της ασφάλισης. Επίσης λαμβάνει υπόψη τη σχέση μεταξύ των ορίων που αναφέρονται στο άρθρο V, παράγραφος 1, της Σύμβασης του 1969 περί Ευθύνης, όπως αυτή τροποποιήθηκε με το Πρωτόκολλο αυτό και εκείνων του άρθρου 4, παράγραφος 4, της Διεθνούς Σύμβασης 1992 για την Ίδρυση Διεθνούς Ταμείου Αποζημίωσης Ζημιών Ρύπανσης από Πετρέλαιο.

6(α). Καμιά τροποποίηση των ορίων ευθύνης σύμφωνα με το άρθρο αυτό δεν είναι δυνατό να εξεταστεί πριν την 15 Ιανουαρίου 1998 ή πριν περάσει χρονικό διάστημα πέντε ετών από την ημερομηνία κατά την οποία τέθηκε σε ισχύ προηγούμενη τροποποίηση σύμφωνα με το άρθρο αυτό. Δεν εξετάζεται καμία τροποποίηση σύμφωνα με το άρθρο αυτό, πριν το Πρωτόκολλο αυτό τεθεί σε ισχύ.

(β). Κανένα όριο δεν είναι δυνατό να αυξηθεί σε τέτοιο βαθμό, ώστε να υπερβεί το ποσό το οποίο αντιστοιχεί στο όριο που καθορίστηκε στη Σύμβασης του 1969 περί Ευθύνης, όπως τροποποιήθηκε με το Πρωτόκολλο αυτό, αυξημένο κατά έξι τοις εκατό το χρόνο και υπολογιζόμενο σε σύνθετη βάση από την 15 Ιανουαρίου 1993.

(γ). Κανένα όριο δεν είναι δυνατό να αυξηθεί, ώστε να υπερβεί το ποσό το οποίο αντιστοιχεί στο όριο που καθορίζεται στη Σύμβασης του 1969 περί Ευθύνης, όπως τροποποιήθηκε με το Πρωτόκολλο αυτό, πολλαπλασιαζόμενο επί τρία.

7. Κάθε τροποποίηση που υιοθετείται σύμφωνα με την παράγραφο 4 γνωστοποιείται από τον Οργανισμό σε όλα τα Συμβαλλόμενα Κράτη. Η τροποποίηση θεωρείται ότι έγινε αποδεκτή στο τέλος της χρονικής περιόδου δεκαοκτώ μηνών μετά την ημερομηνία της γνωστοποίησης, εκτός αν το ένα τέταρτο τουλάχιστον των Κρατών που ήταν Συμβαλλόμενα Κράτη κατά το χρόνο έγκρισης της τροποποίησης από τη νομική επιτροπή, ανακοινώσει εντός της περιόδου αυτής στον Οργανισμό, ότι δεν αποδέχεται την τροποποίηση. Στην περίπτωση αυτή, η τροποποίηση απορρίπτεται και δεν έχει εφαρμογή.

8. Τροποποίηση που θεωρείται ότι έχει γίνει αποδεκτή σύμφωνα με την παράγραφο 7, τίθεται σε ισχύ δεκαοκτώ μήνες μετά την αποδοχή της.

9. Όλα τα Συμβαλλόμενα Κράτη δεσμεύονται από την τροποποίηση, εκτός αν καταγγείλουν το Πρωτόκολλο αυτό σύμφωνα με το άρθρο 16, παράγραφοι 1 και 2, τουλάχιστον έξι μήνες πριν από την ημερομηνία κατά την οποία η τροποποίηση τεθεί σε ισχύ. Μια τέτοια καταγγελία έχει αποτέλεσμα όταν η τροποποίηση τεθεί σε ισχύ.

10. Όταν μια τροποποίηση έχει υιοθετηθεί από τη νομική επιτροπή αλλά δεν έχει ακόμη λήξει η δεκαοκτάμηνη περίοδος που απαιτείται για την αποδοχή της, το Κράτος το οποίο καθίσταται Συμβαλλόμενο Κράτος κατά τη διάρκεια της περιόδου αυτής, δεσμεύεται από την τροποποίηση, αν αυτή τεθεί σε ισχύ. Κράτος το οποίο καθίσταται Συμβαλλόμενο Κράτος μετά την περίοδο αυτή, δεσμεύεται από τροποποίηση η οποία έγινε αποδεκτή σύμφωνα με την παράγραφο 7. Στις περιπτώσεις που αναφέρονται σ' αυτή την παράγραφο, το Κράτος δεσμεύεται από μια τροποποίηση από την ημερομηνία που αυτή τίθεται σε ισχύ ή από την ημερομηνία που το Πρωτόκολλο αυτό τίθεται σε ισχύ για το Κράτος αυτό, εάν η τελευταία ημερομηνία είναι μεταγενέστερη.

Άρθρο 16 Καταγγελία

1. Το Πρωτόκολλο αυτό μπορεί να καταγγελθεί από οποιοδήποτε Μέρος οποτεδήποτε μετά την ημερομηνία που αρχίζει να ισχύει ως προς το Μέρος αυτό.

2. Η καταγγελία πραγματοποιείται με την κατάθεση πράξης στο Γενικό Γραμματέα του Οργανισμού.

3. Η καταγγελία τίθεται σε ισχύ δώδεκα μήνες, ή με την παρέλευση μεγαλύτερης χρονικής περιόδου που τυχόν καθορίζεται στην πράξη της καταγγελίας, από την κατάθεσή του στο Γενικό Γραμματέα του Οργανισμού.

4. Μεταξύ των Μερών του Πρωτοκόλλου αυτού, καταγγελία από οποιοδήποτε Μέρος του Πρωτοκόλλου αυτού, της Σύμβασης του 1969 περί Ευθύνης σύμφωνα με το άρθρο ΧVΙ αυτής, δεν θα ερμηνεύεται καθ' οιονδήποτε τρόπο ως καταγγελία της Σύμβασης του 1969 περί Ευθύνης, όπως τροποποιείται από το Πρωτόκολλο αυτό.

5. Καταγγελία του Πρωτοκόλλου του 1992, με το οποίο τροποποιείται η Σύμβαση του 1971 για το Ταμείο από κράτος που παραμένει Μέρος της Σύμβασης του 1971 για το Ταμείο, θεωρείται ως καταγγελία του Πρωτοκόλλου αυτού. Η εν λόγω καταγγελία ισχύει από την ημερομηνία κατά την οποία η καταγγελία του Πρωτοκόλλου του 1992 που τροποποιεί την Σύμβαση του 1971 για το Ταμείο ισχύει σύμφωνα με το άρθρο 34 του Πρωτοκόλλου εκείνου.

Άρθρο 17 Θεματοφύλακας

1. Το Πρωτόκολλο και οποιεσδήποτε τροποποιήσεις που γίνονται αποδεκτές σύμφωνα με το άρθρο 15, κατατίθενται στο Γενικό Γραμματέα του Οργανισμού.

2. Ο Γενικός Γραμματέας του Οργανισμού:

(α) ενημερώνει όλα τα Κράτη τα οποία έχουν υπογράψει ή προσχωρήσει στο Πρωτόκολλο αυτό σχετικά με:

(i) κάθε νέα υπογραφή ή κατάθεση πράξης, καθώς την ημερομηνία της,

(ii) κάθε δήλωση και γνωστοποίηση σύμφωνα με το άρθρο 13 και κάθε δήλωση και ανακοίνωση σύμφωνα με το άρθρο V, παράγραφος 9, της Σύμβασης του 1992 περί Ευθύνης,

(iii) την ημερομηνία έναρξης ισχύος του παρόντος Πρωτοκόλλου,

(iv) κάθε πρόταση τροποποίησης των ορίων ευθύνης η οποία έγινε σύμφωνα με το άρθρο 15, παράγραφος 1,

(v) κάθε τροποποίηση που έχει εγκριθεί σύμφωνα με το άρθρο 15, παράγραφος 4,

(vi) κάθε τροποποίηση που θεωρείται ότι έχει γίνει αποδεκτή σύμφωνα με το άρθρο 15, παράγραφος 7, καθώς και την ημερομηνία κατά την οποία η τροποποίηση αυτή θα τεθεί σε ισχύ σύμφωνα με τις παραγράφους 8 και 9 του εν λόγω άρθρου,

(vii) την κατάθεση κάθε πράξης καταγγελίας του παρόντος Πρωτοκόλλου, με την ημερομηνία κατάθεσής της, καθώς και εκείνη κατά την οποία αυτή τίθεται σε ισχύ,

(viii) κάθε καταγγελία που θεωρείται ότι έγινε σύμφωνα με το άρθρο 16, παράγραφος 5,

(ix) κάθε ανακοίνωση που προβλέπεται από οποιοδήποτε άρθρο του Πρωτοκόλλου αυτού,

(β) διαβιβάζει επικυρωμένα ακριβή αντίγραφα του Πρωτοκόλλου αυτού σε όλα τα Κράτη που υπέγραψαν ή προσχώρησαν σ' αυτό.

3. Το ταχύτερο μετά τη θέση σε ισχύ του Πρωτοκόλλου αυτού, το κείμενο θα διαβιβαστεί από το Γενικό Γραμματέα του Οργανισμού στη Γραμματεία των Ηνωμένων Εθνών για καταχώρηση και δημοσίευση σύμφωνα με το άρθρο102 του Καταστατικού Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών.

Άρθρο 18 Γλώσσες

Το Πρωτόκολλο αυτό συντάχθηκε σε ένα μόνο αντίτυπο στις γλώσσες Αραβική, Κινέζικη, Αγγλική, Γαλλική, Ρωσική και Ισπανική, και όλα τα κείμενα αυτά είναι εξίσου αυθεντικά.

ΕΓΙΝΕ στο Λονδίνο την εικοστή εβδόμη ημέρα του Νοεμβρίου του έτους χίλια εννιακόσια ενενήντα δύο.

ΣΕ ΠΙΣΤΩΣΗ ΑΥΤΩΝ ΟΙ ΥΠΟΓΡΑΦΟΜΕΝΟΙ, έχοντας δεόντως εξουσιοδοτηθεί από τις αντίστοιχες Κυβερνήσεις τους προς τούτο, υπέγραψαν το παρόν Πρωτόκολλο.

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ

ΠΙΣΤΟΠΟΙΗΤΙΚΟ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΚΑΛΥΨΗΣ Ή ΑΛΛΗΣ ΧΡΗΜΑΤΟΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΑΣΤΙΚΗ ΕΥΘΥΝΗ ΓΙΑ ΖΗΜΙΕΣ ΡΥΠΑΝΣΗΣ ΑΠΟ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟ

Εκδίδεται σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου VII της Διεθνούς Σύμβασης περί Αστικής Ευθύνης για Ζημίες Ρύπανσης από Πετρέλαιο, του 1992.

Όνομα πλοίου

Διακριτικό σήμα

Λιμένας νηολόγησης

Όνομα και διεύθυνση πλοιοκτήτη

Με το παρόν πιστοποιείται ότι υπάρχει σε ισχύ, για το πιο πάνω αναφερόμενο πλοίο, συμβόλαιο ασφαλιστικής κάλυψης ή άλλης χρηματοοικονομικής ασφάλειας που ικανοποιεί τις απαιτήσεις του άρθρου VII της Διεθνούς Σύμβασης περί Αστικής Ευθύνης για Ζημίες Ρύπανσης από Πετρέλαιο, του 1992.

Τύπος ασφαλιστικής κάλύψης .....................................................................................................

.......................................................................................................................................................

Διάρκεια ασφαλιστικής κάλύψης .................................................................................................

.......................................................................................................................................................

Όνομα και διεύθυνση ασφαλιστή(-ων) ή/και εγγυητή(-ων)

Όνομα.......................................................................................................................

Διεύθυνση.......................................................................................................................

Το πιστοποιητικό αυτό ισχύει μέχρι...................................................................................

Εκδόθηκε ή πιστοποιήθηκε από την κυβέρνηση .............................................................

..................................................................................................................................

(Πλήρης προσδιορισμός του κράτους)

................................................... την ..................................................................

(Τόπος) (Ημερομηνία)

............................................................................

Υπογραφή και τίτλος υπαλλήλου που εκδίδει ή πιστοποιεί το πιστοποιητικό

Επεξηγηματικές σημειώσεις:

1. Αν είναι επιθυμητό, στον προσδιορισμό του κράτους είναι δυνατό να περιλαμβάνεται αναφορά στην αρμόδια δημόσια αρχή της χώρας έκδοσης του πιστοποιητικού.

2. Αν το συνολικό ποσό ασφαλιστικής κάλυψης παρέχεται από περισσότερες της μιας πηγές, θα πρέπει να αναφέρεται στο πιστοποιητικό το ποσό που καλύπτει καθεμία απ'αυτές.

3. Αν η ασφαλιστική κάλυψη παρέχεται με διαφορετικές μορφές, αυτές θα πρέπει να απαριθμούνται.

4. Η εγγραφή "διάρκεια ασφαλιστικής κάλυψης" πρέπει να ορίζει την ημερομηνία κατά την οποία αρχίζει να ισχύει αυτή η ασφαλιστική κάλυψη.

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ 3

ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΟ ΤΟΥ 1992 ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΡΟΠΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ ΠΕΡΙ ΙΔΡΥΣΕΩΣ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΤΑΜΕΙΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΗ ΖΗΜΙΩΝ ΡΥΠΑΝΣΗ¦ ΑΠΟ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟ, ΤΟΥ 1971

ΤΑ ΜΕΡΗ ΤΟΥ ΠΑΡΟΝΤΟΣ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΟΥ,

ΕΧΟΝΤΑΣ ΥΠΟΨΗ τη Διεθνή Σύμβαση του 1971 αναφορικά με την Ίδρυση Διεθνούς Ταμείου Αποζημίωσης Ζημιών Ρύπανσης από Πετρέλαιο, και το Πρωτόκολλο της, του 1984,

ΕΧΟΝΤΑΣ ΛΑΒΕΙ ΥΠΟΨΗ ότι το Πρωτόκολλο του 1984 της Σύμβασης αυτής, που προβλέπει διευρυμένο πεδίο εφαρμογής και αυξημένη αποζημίωση, δεν έχει τεθεί σε ισχύ,

ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΝΟΝΤΑΣ τη σπουδαιότητα της διατήρησης σε ισχύ του διεθνούς συστήματος ευθύνης και αποζημίωσης για ζημίες ρύπανσης από πετρέλαιο,

ΕΧΟΝΤΑΣ ΕΠΙΓΝΩΣΗ της ανάγκης διασφάλισης της θέσης σε ισχύ του περιεχομένου του Πρωτοκόλλου του 1984 το συντομότερο δυνατό,

ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΟΝΤΑΣ το πλεονέκτημα που συνιστά για τα Συμβαλλόμενα Κράτη να προβλέψουν τη συνύπαρξη της τροποποιημένης Σύμβασης συμπληρωματικά προς την αρχική Σύμβαση για τη διάρκεια μεταβατικής περιόδου,

ΠΕΠΕΙΣΜΕΝΟΙ ότι οι οικονομικές συνέπειες των ζημιών από ρύπανση που προέρχονται από τη θαλάσσια μεταφορά πετρελαίου χύμα ως φορτίου από πλοία θα πρέπει να συνεχίσουν να αναλαμβάνονται από κοινού από τον ναυτιλιακό κλάδο και τους φορείς εκμετάλλευσης πετρελαϊκού φορτίου,

ΕΧΟΝΤΑΣ ΥΠΟΨΗ τη θέσπιση του Πρωτοκόλλου του 1992 για τ