[pic] | ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ |

Βρυξέλλες, 09.08.2006

COM(2006) 446 τελικό

ΕΚΘΕΣΗ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ

σχετικά με τις εργασίες των επιτροπών κατά τη διάρκεια του 2005 {SEC(2006) 1065}

ΓΕΝΙΚΕΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΟΛΟΓΙΑΣ

Η παρούσα έκθεση καλύπτει τις δραστηριότητες των επιτροπών επιτροπολογίας κατά τη διάρκεια του 2005. Περιλαμβάνει ένα εισαγωγικό μέρος, μια οριζόντια επισκόπηση των δραστηριοτήτων των επιτροπών και ένα παράρτημα με λεπτομερή στατιστικά στοιχεία για κάθε επιτροπή επιτροπολογίας, διαρθρωμένο με βάση τους διάφορους τομείς που καλύπτουν οι υπηρεσίες της Επιτροπής[1] Το παράρτημα περιλαμβάνει επίσης υπό μορφή κειμένου παρατηρήσεις σχετικά με τις αλλαγές του αριθμού των επιτροπών και έκτακτα γεγονότα που αφορούν συγκεκριμένα σχέδια μέτρων, όπως δυσμενείς γνώμες, ψηφίσματα του ΕΚ με τα οποία το τελευταίο ασκεί το δικαίωμα ελέγχου που έχει (βλ. σημείο 1.2 κατωτέρω) και παραπομπές στο Συμβούλιο (βλ. σημείο 1.3) κατωτέρω). Οι διαπραγματεύσεις στο Συμβούλιο (και με το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και την Επιτροπή) για αναθεώρηση της απόφασης 1999/468/ΕΚ του Συμβουλίου αναμένεται να ολοκληρωθούν τις επόμενες εβδομάδες μετά την έγκριση της παρούσας έκθεσης (βλ. σημείο 1.5 κατωτέρω). Λεπτομερής έκθεση για τα αποτελέσματα θα ακολουθήσει στην επόμενη ετήσια έκθεση (για το έτος 2006).

1.1 Οι επιτροπές επιτροπολογίας και το θεσμικό τους πλαίσιο

α) Ο θεσμικός ρόλος των επιτροπών επιτροπολογίας

Σκοπός των επιτροπών επιτροπολογίας είναι να επικουρούν την Επιτροπή στην άσκηση των εκτελεστικών αρμοδιοτήτων που της αναθέτει ο νομοθέτης, δηλαδή το Συμβούλιο ενεργώντας αυτόνομα ή από κοινού με το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο βάσει της διαδικασίας συναπόφασης. Οι επιτροπές επιτροπολογίας εμφανίζουν τρία βασικά κοινά χαρακτηριστικά.

Πρώτον , μετά τη συνθήκη του Μάαστριχτ, συστήνονται από το νομοθέτη (το Συμβούλιο και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο) σύμφωνα με τη «νομοθετική» διαδικασία που ισχύει κατά το χρόνο έκδοσης της βασικής πράξης δυνάμει της οποίας συστήθηκαν, συγκεκριμένα σύμφωνα με τη διαδικασία συναπόφασης. Συνεπώς, η νομική βάση των επιτροπών επιτροπολογίας αναγνωρίζεται σε μια «βασική πράξη».

Δεύτερον , η δομή και οι μέθοδοι εργασίας τους είναι τυποποιημένες από αρκετές απόψεις. Κάθε επιτροπή προεδρεύεται από έναν εκπρόσωπο της Επιτροπής και αποτελείται από εκπροσώπους των κρατών μελών[2]. Οι επιτροπές παρεμβαίνουν στο πλαίσιο των διαδικασιών που προβλέπονται στη βασική νομοθετική πράξη, σύμφωνα με την απόφαση επιτροπολογίας του Συμβουλίου, ήτοι την απόφαση 1999/468/ΕΚ.[3]

Τρίτον , οι επιτροπές εκδίδουν γνώμες επί σχεδίων εκτελεστικών μέτρων που τους υποβάλλει η Επιτροπή δυνάμει της βασικής νομοθετικής πράξης και παρεμβαίνουν στο πλαίσιο της διαδικασίας της συμβουλευτικής επιτροπής, της διαδικασίας της διαχειριστικής επιτροπής ή της διαδικασίας της κανονιστικής επιτροπής που προβλέπεται προς τούτο.

Οι επιτροπές επιτροπολογίας πρέπει να διαχωρίζονται από άλλες επιτροπές και ομάδες εμπειρογνωμόνων που συστήνονται από την Επιτροπή για να την επικουρούν στην άσκηση του δικαιώματος πρωτοβουλίας της ή στην εκτέλεση εργασιών παρακολούθησης, συντονισμού ή συνεργασίας με τα κράτη μέλη. Τα συμβουλευτικά αυτά όργανα (υπάρχουν περίπου 1.300 τέτοια όργανα) δεν καλύπτονται από την παρούσα έκθεση[4].

β) Επιτροπολογία και διαφάνεια: το μητρώο και το αποθετήριο εγγράφων επιτροπολογίας

Το άρθρο 7 της απόφασης 1999/468/ΕΚ και οι δηλώσεις του Συμβουλίου και της Επιτροπής σχετικά με τη διάταξη αυτή (ιδίως οι δηλώσεις αριθ. 4 και 5), θεσπίζουν μέτρα με στόχο τη βελτίωση της διαφάνειας της εργασίας των επιτροπών επιτροπολογίας.

Το άρθρο 7 παράγραφος 5 της απόφασης 1999/468/ΕΚ προβλέπει ότι η Επιτροπή θα δημοσιεύσει μητρώο με τα στοιχεία όλων των εγγράφων που διαβιβάζονται στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο βάσει των διαδικασιών της επιτροπολογίας . Το μητρώο αυτό λειτουργεί από τον Δεκέμβριο 2003.[5]

Σύμφωνα με τη δήλωσή της (αριθ. 5) επί της απόφασης 1999/468/ΕΚ του Συμβουλίου, η Επιτροπή δημιούργησε, εκτός του μητρώου, ένα αποθετήριο ως πρόσθετο μέτρο διαφάνειας , καθιστώντας άμεσα διαθέσιμα στο κοινό πολλά έγγραφα που διαβιβάζονται στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, σύμφωνα με τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 1049/2001 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου για την πρόσβαση του κοινού στα έγγραφα των θεσμικών οργάνων,[6] ο οποίος τέθηκε σε ισχύ στις 3 Δεκεμβρίου 2001. Το μητρώο δείχνει την ύπαρξη ενός εγγράφου και περιέχει τα βασικά στοιχεία αναφοράς του, ενώ το αποθετήριο περιέχει το ίδιο το έγγραφο σε φορτώσιμη μορφή.

Το άρθρο 4 παράγραφος 3 του κανονισμού «διαφάνειας» αριθ. 1049/2001 προστατεύει τη διαδικασία λήψης αποφάσεων των θεσμικών οργάνων της ΕΕ, στην οποία εντάσσονται οι διαδικασίες της επιτροπολογίας. Στις 17 Φεβρουαρίου 2005, η Επιτροπή αποφάσισε πώς σκοπεύει να εφαρμόσει αυτή τη νομική προστασία, κατά το μέτρο που τα σχέδια εκτελεστικών μέτρων πρέπει κανονικά να καθίστανται διαθέσιμα στο κοινό αφού η επιτροπή προβεί σε ψηφοφορία επ’αυτών .[7] Μόνον όταν τα μέτρα άπτονται «ειδικών συμφερόντων», όπως αυτά ορίζονται στο άρθρο 4 παράγραφοι 1 και 2 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1049/2001 (δηλαδή θεμάτων ασφαλείας και εμπορικών συμφερόντων), πρέπει να καθυστερεί η πρόσβαση μέχρι την τελική έγκριση των μέτρων από την Επιτροπή.[8] Μετά την τελική έγκριση, τα μέτρα είναι προσπελάσιμα μέσω των κοινών βάσεων δεδομένων και μητρώων της Επιτροπής (βλ. πρακτικά της Επιτροπής στο μητρώο εγγράφων της Επιτροπής[9]).

Ως συνοδευτικό μέτρο για την αναθεώρηση της απόφασης 1999/468/ΕΚ του Συμβουλίου (βλ. σημείο 1.5 κατωτέρω) η Επιτροπή μελετά περαιτέρω βελτιώσεις του μητρώου ώστε να διαθέτει το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο περισσότερο διαφανή και συνεπή πρόσβαση στα έγγραφα του αποθετηρίου.

1.2 Το δικαίωμα ελέγχου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει την υποχρέωση να ενημερώνει το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο σχετικά με τις εργασίες των επιτροπών και να του διαβιβάζει όλα τα σχέδια εκτελεστικών μέτρων δυνάμει βασικής νομικής πράξης που εκδίδεται σύμφωνα με τη διαδικασία συναπόφασης (άρθρο 251 της συνθήκης), έτσι ώστε το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο να μπορεί να ασκεί το δικαίωμα ελέγχου το οποίο του αναγνωρίζεται από το άρθρο 8 της απόφασης 1999/468/ΕΚ.

Τον Φεβρουάριο του 2000 το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή συνήψαν συμφωνία όσον αφορά τις λεπτομέρειες εφαρμογής της απόφασης 1999/468/ΕΚ , η οποία αποβλέπει στη συγκεκριμένη ρύθμιση των λεπτομερειών εκτέλεσης των υποχρεώσεων που υπέχει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή.[10]

Εκτός από τις επείγουσες περιπτώσεις, η συμφωνία προβλέπει προθεσμία ενός μηνός από την παραλαβή «οριστικού» σχεδίου εκτελεστικού μέτρου[11] στο πλαίσιο νομοθετικής πράξης που εγκρίθηκε σύμφωνα με τη διαδικασία της συναπόφασης, ώστε το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο να εγκρίνει, ενδεχομένως, σύμφωνα με το άρθρο 8 της απόφασης 1999/468/ΕΚ, ψήφισμα (σε ολομέλεια), εάν κρίνει ότι το σχέδιο υπερβαίνει τις εκτελεστικές αρμοδιότητες που προβλέπονται στη βασική πράξη.[12]

Στην πράξη και σύμφωνα με το σημείο 1 της προαναφερθείσας συμφωνίας, οι υπηρεσίες της Επιτροπής φορτώνουν το σχέδιο εκτελεστικού μέτρου στο μητρώο ταυτόχρονα με την αποστολή του στα κράτη μέλη με σκοπό την προετοιμασία της συνεδρίασης μιας επιτροπής. Το ίδιο ισχύει σε περίπτωση που διεξαχθεί ψηφοφορία μέσω γραπτής διαδικασίας, χωρίς να πραγματοποιηθεί συνεδρίαση σύμφωνα με τον εσωτερικό κανονισμό μιας επιτροπής. Μετά τη διεξαγωγή της ψηφοφορίας, δίδεται εντολή στις υπηρεσίες της Επιτροπής – από το μέσον του 2004 – να συμπληρώσουν ένα έντυπο ψηφοφορίας, όπου αναφέρεται το συνολικό αποτέλεσμα της ψηφοφορίας σχετικά με συγκεκριμένο σχέδιο εκτελεστικού μέτρου. Αναφέρεται επίσης αν το σχέδιο εκτελεστικού μέτρου τροποποιήθηκε ή όχι μετά την εξέτασή του από την επιτροπή.

Εφόσον το σχέδιο εκτελεστικού μέτρου έχει τροποποιηθεί, φορτώνεται ξανά στο μητρώο, μαζί με το έντυπο ψηφοφορίας, και διαβιβάζεται στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Έτσι, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το κοινό (στο οποίο κανονικά θα χορηγηθεί άμεση πρόσβαση στο σχέδιο μέτρου στο στάδιο αυτό της διαδικασίας επιτροπολογίας) λαμβάνουν ένα σαφές μήνυμα ως προς το ακριβές περιεχόμενο του «οριστικού» σχεδίου του εκτελεστικού μέτρου κατά την έννοια του σημείου 6 της προαναφερθείσας συμφωνίας. Εφόσον δεν επέλθει καμία τροποποίηση στο σχέδιο εκτελεστικού μέτρου, φορτώνεται και διαβιβάζεται στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο μόνο το έντυπο ψηφοφορίας. Στη συνέχεια η εκδοχή του σχεδίου εκτελεστικού μέτρου που είχε φορτωθεί αρχικά θεωρείται ως το οριστικό σχέδιο.

a) Ψηφίσματα που ενέκρινε το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο το 2005

Το 2005, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ενέκρινε δύο ψηφίσματα[13] στα οποία υποστηρίζει ότι η Επιτροπή υπερέβη τις εκτελεστικές αρμοδιότητες που της ανατέθηκαν κατά την έκδοση συγκεκριμένων εκτελεστικών μέτρων. Αμφότερα τα ψηφίσματα αφορούσαν τον τομέα του περιβάλλοντος και συγκεκριμένα την οδηγία 2002/95/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου σχετικά με τον περιορισμό της χρήσης ορισμένων επικίνδυνων ουσιών σε είδη ηλεκτρικού και ηλεκτρονικού εξοπλισμού (οδηγία RoHS) στον τομέα της πολιτικής σε θέματα αποβλήτων (βλ. λεπτομερή στοιχεία αναφοράς στο παράρτημα της παρούσας έκθεσης, στο κεφάλαιο σχετικά με τις στατιστικές για το περιβάλλον).

Η Επιτροπή απάντησε στο πρώτο ψήφισμα της 12ης Απριλίου 2005 (B6-0218/2005) ότι, κατά την άποψή της, η αιτιολόγηση της χορήγησης απαλλαγής από τις απαιτήσεις που ορίζονται στην οδηγία RoHS δεν εντάσσεται στο πλαίσιο του δικαιώματος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου να ελέγξει αν η Επιτροπή υπερέβη τις εκτελεστικές της αρμοδιότητες. Αφού επανεξέτασε τις εργασίες στις οποίες βασίστηκε το σχέδιο απόφασης και μελέτησε τις διαθέσιμες πληροφορίες (μελέτη, διαβούλευση με τους ενδιαφερομένους και συζητήσεις με την Επιτροπή Τεχνικής Προσαρμογής), η Επιτροπή κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η έγκριση του σχεδίου μέτρου ήταν σύμφωνη με τις διατάξεις της οδηγίας RoHS.

Το δεύτερο ψήφισμα που εγκρίθηκε στις 6 Ιουλίου 2005 (B6-0392/2005) αφορούσε το σχέδιο απόφασης του Συμβουλίου που ενέκρινε η Επιτροπή στις 5 Ιουνίου 2005 για την τροποποίηση με στόχο την προσαρμογή στην τεχνική πρόοδο του παραρτήματος της οδηγίας RoHS, βάσει της οποίας εξαιρέθηκε ο δεκαβρωμοδιφαινυλαιθέρας ( DecaBDE) , μια επικίνδυνη ουσία, από τους περιορισμούς χρήσης που προβλέπονται στο άρθρο 4 παράγραφος 1 της οδηγίας RoHS.[14] Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, παρόλο που στο ψήφισμά του δεν επικαλείται το άρθρο 8 της απόφασης του Συμβουλίου 1999/468/ΕΚ, αλλά το άρθρο 5 παράγραφος 5 της ίδιας απόφασης, έκρινε ότι η Επιτροπή υπερέβη τις εκτελεστικές της αρμοδιότητες, διότι, κατά την άποψή του, το ανωτέρω μέτρο έχρηζε νομοθετικής πρότασης σύμφωνα με το άρθρο 251 της Συνθήκης. Επειδή δεν επετεύχθη ειδική πλειοψηφία στο Συμβούλιο, η αρχική απόφαση εκδόθηκε τελικά από την Επιτροπή στις 13 Οκτωβρίου 2005, παρά το ψήφισμα του Κοινοβουλίου, γεγονός που οδήγησε το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο να προσφύγει στο Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά της Επιτροπής ζητώντας να ακυρωθεί η απόφαση της Επιτροπής (υπόθεση C-14/06· βλ. σημείο 1.4 κατωτέρω). Η Επιτροπή δεν αιτιολόγησε την έγκριση της απόφασης στο Κοινοβούλιο δεδομένου ότι το ψήφισμα του Κοινοβουλίου απευθύνθηκε στο Συμβούλιο (στο οποίο εξεταζόταν η υπόθεση εκείνη τη στιγμή). Η Επιτροπή υπερασπίζεται τη θέση της στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο και αναμένει τη σχετική απόφαση.

β) Επανεξέταση της διαβίβασης μέτρων στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο

Στο πρώτο του ψήφισμα, το οποίο εγκρίθηκε στις 12 Απριλίου 2005, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο κάλεσε την Επιτροπή να προβεί σε προσεκτική επανεξέταση όλων των διαβιβάσεων σχεδίων εκτελεστικών μέτρων από την εφαρμογή του μητρώου τον Δεκέμβριο 2003. Η Επιτροπή ανέφερε στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο τα αποτελέσματα αυτής της επανεξέτασης σε ανακοίνωση της 20ής Ιουλίου 2005. Σε ορισμένους σαφώς καθορισμένους τομείς πολιτικής, παρουσιάστηκε μικρός αριθμός ανωμαλιών στο πλαίσιο της διαβίβασης ορισμένων από τα 2 000 και πλέον σχέδια μέτρων που εγκρίθηκαν σε διάστημα του έτους 2005 (σχετικά με 50 σχέδια μέτρων, σε απόλυτες τιμές). Αυτό σημαίνει ότι οι υποθέσεις στις οποίες παρατηρήθηκαν παρατυπίες ανήλθαν στο 1% του συνόλου των υποθέσεων του συγκεκριμένου έτους. Φαίνεται ότι τα σφάλματα που έγιναν συνδέονται με την εφαρμογή των λεγόμενων κανονισμών προσαρμογής ,[15] βάσει των οποίων πολλές βασικές πράξεις (περίπου 140) προσαρμόστηκαν στην απόφαση του Συμβουλίου 1999/468/ΕΚ. Πράγματι, μετά την έναρξη ισχύος ιδίως του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1882/2003 στις 20 Νοεμβρίου 2003, ορισμένες νομικές πράξεις υπήχθησαν στη διαδικασία συναπόφασης και όλα τα συναφή σχέδια εκτελεστικών μέτρων έπρεπε συνεπώς να διαβιβαστούν στο ΕΚ στο πλαίσιο του δικαιώματος ελέγχου.[16]

Για όλες τις περιπτώσεις ανωμαλιών που εντοπίστηκαν, η Επιτροπή πρότεινε να διενεργηθεί εκ των υστέρων έλεγχος από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, γεγονός που έδινε τη δυνατότητα στις οικείες κοινοβουλευτικές επιτροπές να εξετάσουν τα εν λόγω εκτελεστικά μέτρα. Η Επιτροπή προσφέρθηκε επίσης να καταργήσει κάθε μέτρο που θα ζητούσε το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και πράγματι το έπραξε σχετικά με την απόφαση της Επιτροπής της 24ης Ιανουαρίου 2005 για την τροποποίηση του παραρτήματος II της οδηγίας 2000/53/ΕΚ για τα οχήματα στο τέλος του κύκλου ζωής τους (απόφαση ELV).[17] Επιπλέον, η Επιτροπή εφάρμοσε ενισχυμένους μηχανισμούς εσωτερικού ελέγχου στο πλαίσιο των διοικητικών διαδικασιών της για να αποφευχθούν παρόμοια προβλήματα στο μέλλον.

1.3 Παραπομπές στο Συμβούλιο

Ένδεκα συνολικά περιπτώσεις παραπομπής στο Συμβούλιο αναφέρθηκαν το 2005.

Σύμφωνα με την απόφαση του Συμβουλίου 1999/468/ΕΚ, τα σχέδια μέτρων πρέπει να παραπέμπονται στο Συμβούλιο εφόσον η Επιτροπή δεν επιτύχει την απαραίτητη πλειοψηφία ώστε να διατυπωθεί γνώμη που επιβεβαιώνει το σχέδιο εκτελεστικού μέτρου στο πλαίσιο της διαδικασίας της κανονιστικής επιτροπής ή εφόσον διαμορφωθεί αντίθετη ειδική πλειοψηφία σχετικά με το σχέδιο στο πλαίσιο της διαδικασίας της διαχειριστικής επιτροπής.

Οι 11 αυτές παραπομπές το 2005 αφορούσαν τέσσερις τομείς πολιτικής: υγεία και προστασία των καταναλωτών (5), περιβάλλον (4), Europe Aid (1) και στατιστική (1).

Ο αριθμός των παραπομπών αποτελεί μικρό ποσοστό, χαμηλότερο του 0,5 % επί του συνολικού αριθμού εκτελεστικών μέτρων που εξέδωσε η Επιτροπή και τα οποία υπάγονται στη διαδικασία της διαχειριστικής ή της κανονιστικής επιτροπής (2 637).[18]

Ο συνολικός αριθμός παραπομπών για το 2005 – σε απόλυτες τιμές – είναι χαμηλότερος σε σχέση με το 2004 (όταν έγιναν 14 παραπομπές στο Συμβούλιο). Αξίζει να σημειωθεί ότι 6 από τις 10 παραπομπές του 2005 αφορούσαν σχέδια αποφάσεων της Επιτροπής σχετικά με τη άδεια διάθεσης γενετικώς τροποποιημένων προϊόντων στην αγορά (στους τομείς της υγείας και προστασίας των καταναλωτών, και του περιβάλλοντος). Ο υψηλός αριθμός παραπομπών στον τομέα πολιτικής που αφορά τους γενετικώς τροποποιημένους οργανισμούς οφείλεται στις διιστάμενες απόψεις των κρατών μελών σχετικά με τα προς εφαρμογή πρότυπα στην επιστημονική αξιολόγηση νέων προϊόντων (βλ. ειδικά σχόλια στο παράρτημα της παρούσας έκθεσης, στα κεφάλαια σχετικά με τις στατιστικές στους τομείς της υγείας και προστασίας των καταναλωτών, και του περιβάλλοντος).

1.4 Νομολογία[19]

α) Απόφαση της 25 ης Οκτωβρίου 2005 (τυρί φέτα)

Στην απόφασή του της 25ης Οκτωβρίου 2005[20] επί των συνεκδικασθεισών υποθέσεων C-465/02 και C-466/02, Γερμανία και Δανία ως προσφεύγουσες (υποστηριζόμενες από τη Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο) κατά της Επιτροπής (υποστηριζόμενης από την Ελλάδα), το Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (ΔΕΚ) απέρριψε την προσφυγή κατά της ισχύος του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1829/2002 της Επιτροπής της 14ης Οκτωβρίου 2002[21] για την τροποποίηση του παραρτήματος του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1107/96 όσον αφορά την ονομασία «φέτα». Έτσι η Επιτροπή καταχώρισε δεόντως την ονομασία «φέτα» ως προστατευόμενη ονομασία προέλευσης βάσει του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 692/2003 του Συμβουλίου της 8ης Απριλίου 2003 για την τροποποίηση του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 2081/92 για την προστασία των γεωγραφικών ενδείξεων και των ονομασιών προέλευσης των γεωργικών προϊόντων και των τροφίμων (βασική νομική πράξη).[22]

Ένα από τα επιχειρήματα που προέβαλε η γερμανική κυβέρνηση ήταν ότι παραβιάστηκε ο εσωτερικός κανονισμός της κανονιστικής επιτροπής που προβλέπεται στο άρθρο 15 της βασικής νομικής πράξης. Τα έγγραφα που επρόκειτο να εξεταστούν κατά τη συνεδρίαση της κανονιστικής επιτροπής στις 20 Νοεμβρίου 2001 δεν κοινοποιήθηκαν στη γερμανική κυβέρνηση 14 ημέρες πριν από την εν λόγω συνεδρίαση ούτε κοινοποιήθηκαν στη γερμανική γλώσσα.

Δεδομένου ότι η επιτροπή δεν είχε εγκρίνει τον εσωτερικό κανονισμό της κατά το χρόνο της εν λόγω συνεδρίασης, το Δικαστήριο εξέτασε τις σχετικές διατάξεις με βάση τους πρότυπους διαδικαστικούς κανόνες που εγκρίθηκαν από την Επιτροπή την 31η Ιανουαρίου 2001[23]. Το άρθρο 3 παράγραφος 1 των εν λόγω πρότυπων διαδικαστικών κανόνων προβλέπει ότι ο Πρόεδρος προσκαλεί τις αντιπροσωπείες και διαβιβάζει τα σχετικά έγγραφα τουλάχιστον 14 ημερολογιακές ημέρες πριν από την ημερομηνία της συνεδρίασης.

Ωστόσο, παρόλο που δεν αμφισβητήθηκε ότι η γερμανική κυβέρνηση δεν έλαβε τα έγγραφα στα γερμανικά και ότι τα παρέλαβε αργότερα από τις απαιτούμενες 14 ημερολογιακές ημέρες,[24] το Δικαστήριο εφάρμοσε την πάγια νομολογία κατά την οποία μια τέτοια διαδικαστική παρατυπία δεν συνεπάγεται την ακύρωση της τελικώς εκδοθείσας πράξεως παρά μόνο σε περίπτωση που, αν δεν είχε σημειωθεί η παρατυπία αυτή, η διαδικασία θα μπορούσε να έχει καταλήξει σε διαφορετικό αποτέλεσμα.[25] Τούτο δεν ίσχυε για την εν λόγω προσφυγή, καθότι κατά την επίμαχη συνεδρίαση τα μέλη της επιτροπής κλήθηκαν μόνο να υποβάλουν παρατηρήσεις σχετικά με το ερωτηματολόγιο της Επιτροπής, ενώ το σχέδιο κανονισμού της Επιτροπής εξετάστηκε σε μεταγενέστερη συνεδρίαση της επιτροπής τον Μάιο 2002.[26]

β) Προσφυγή του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου κατά της Επιτροπής (“DecaBDE”)

Στις 11 Ιανουαρίου 2006, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο υπέβαλε προσφυγή κατά της Επιτροπής ενώπιον του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων ζητώντας την ακύρωση της απόφασης της Επιτροπής 2005/717/ΕΚ της 13ης Οκτωβρίου 2005 [βλ. σημείο 1.2 α) ανωτέρω]. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο διατείνεται ότι η Επιτροπή δεν συμμορφώθηκε με τις προϋποθέσεις που προβλέπονται στην οδηγία RoHS για την εξαίρεση της χρήσης του DecaBDE σε συγκεκριμένη εφαρμογή από την απαγόρευση που προβλέπεται στην εν λόγω οδηγία και, ως εκ τούτου, υπερέβη τις εκτελεστικές της αρμοδιότητες. Κατά τη γνώμη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, η Επιτροπή υπέπεσε επίσης σε πρόδηλη πλάνη όσον αφορά την εκτίμηση των επιστημονικών στοιχείων, δεν συμμορφώθηκε με την αρχή της προλήψεως και, επεκτείνοντας την απαλλαγή σε όλες τις πολυμερικές εφαρμογές του DecaBDE, χωρίς εξαίρεση, παρέβη την αρχή της αναλογικότητας.[27] Η Επιτροπή αμφισβητεί τα επιχειρήματα που προβλήθηκαν. Η υπόθεση εκκρεμεί ενώπιον του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων.

1.5 Ευρύτερες εξελίξεις

α) Μεταρρύθμιση του τρέχοντος συστήματος επιτροπολογίας

Η πρόταση της Επιτροπής για αναθεώρηση της διαδικασίας της κανονιστικής επιτροπής[28], μέσω της οποίας επιδιώκεται η εξίσωση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου όσον αφορά τον έλεγχο της ασκήσεως από την Επιτροπή ορισμένων εκτελεστικών αρμοδιοτήτων που της ανατίθενται από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο βάσει της διαδικασίας συναπόφασης (άρθρο 251 της συνθήκης). Η πρόταση αφορά εκτελεστικά μέτρα που προσαρμόζουν ή θέτουν κατά γενικό τρόπο σε εφαρμογή πράξεις υπαγόμενες στη διαδικασία συναπόφασης.

Βάσει του άρθρου 202 της συνθήκης ΕΚ, απαιτείται διαβούλευση με το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και ομόφωνη απόφαση του Συμβουλίου για να αναθεωρηθεί η απόφαση επιτροπολογίας (1999/468/ΕΚ). Η προεδρία του Συμβουλίου από το Ηνωμένο Βασίλειο (δεύτερο εξάμηνο του 2005) συνέστησε το Σεπτέμβριο του 2005 την ομάδα «Φίλοι της προεδρίας», προκειμένου να συζητηθεί η σχεδιαζόμενη μεταρρύθμιση. Η ομάδα αυτή συνεδρίαζε τακτικά τόσο υπό τη βρετανική όσο και υπό την αυστριακή προεδρία του Συμβουλίου.

Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο έχει δώσει εντολή σε δύο βουλευτές, τον Joseph Daul (Γαλλία/PPE, πρόεδρο της διάσκεψης προέδρων επιτροπών) και τον Richard Corbett [Ηνωμένο Βασίλειο/PSE, εισηγητή επί της επιτροπολογίας της Επιτροπής Συνταγματικών Υποθέσεων (AFCO)] να διεξάγουν πολιτικές συνομιλίες με την προεδρία του Συμβουλίου και την Επιτροπή.

Κατόπιν των διαπραγματεύσεων αυτών, τα τρία θεσμικά όργανα συμφώνησαν στα τέλη της αυστριακής προεδρίας να τροποποιήσουν την απόφαση 1999/468/ΕΚ του Συμβουλίου ώστε να καθιερωθεί νέα "διαδικασία της κανονιστικής επιτροπής". Η νέα διαδικασία θα ισχύει για γενικά εκτελεστικά μέτρα που τροποποιούν μη ουσιώδη στοιχεία βασικών πράξεων που εγκρίνονται με συναπόφαση. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο αποκτά δικαίωμα αρνησικυρίας για την ουσία τέτοιων εκτελεστικών μέτρων και συνεπώς βελτιώνονται σημαντικά οι ελεγκτικές του εξουσίες έναντι των εκτελεστικών εξουσιών που χορηγούνται στην Επιτροπή με επιτροπολογία.

β) Διεύρυνση

Στις 25 Απριλίου 2005, υπεγράφη με τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία η συνθήκη προσχώρησης. Όπως είχε γίνει και για τα δέκα νέα κράτη μέλη κατά την περίοδο πριν από την προσχώρησή τους τον Μάιο 2004, η Βουλγαρία και η Ρουμανία απέκτησαν το καθεστώς του ενεργού παρατηρητή από τις 26 Απριλίου 2005 και μπορούν να συμμετέχουν σε συνεδριάσεις των επιτροπών.[29] Η συμμετοχή των υπόλοιπων υποψήφιων χωρών, της Τουρκίας και της Κροατίας[30] καθώς και, από τον Δεκέμβριο 2005, της Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας, εξακολουθεί να διέπεται από την «Ανακοίνωση της Επιτροπής προς το Συμβούλιο για τη συμμετοχή των υποψηφίων χωρών στα προγράμματα, στους οργανισμούς και στις επιτροπές της Κοινότητας».[31]

ΟΡΙΖΟΝΤΙΑ ΕΠΙΣΚΟΠΗΣΗ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΩΝ

2.1 Αριθμός επιτροπών

Είναι σημαντικό να γίνει διαχωρισμός μεταξύ των επιτροπών επιτροπολογίας και άλλων φορέων, ιδιαίτερα των «ομάδων εμπειρογνωμόνων», που συστήνονται από την ίδια την Επιτροπή. Το έργο των τελευταίων συνίσταται στην προετοιμασία και στην υλοποίηση πολιτικών, ενώ αυτό των επιτροπών επιτροπολογίας αφορά την εφαρμογή νομοθετικών αποφάσεων. Η παρούσα έκθεση επικεντρώνεται αποκλειστικά στις επιτροπές επιτροπολογίας. Ο αριθμός των επιτροπών επιτροπολογίας υπολογίστηκε ανά τομέα δραστηριότητας ( πίνακας Ι ) και ενημερώθηκε ώστε να αντανακλά την κατάσταση ως είχε στις 31.12.2005. Τα στοιχεία για το προηγούμενο έτος (κατάσταση στις 31.12.2004) δίνονται για λόγους σύγκρισης.

ΠΙΝΑΚΑΣ I – Συνολικοσ αριθμοσ επιτροπων

Τομέας Πολιτικής | 2004 | 2005 |

Επιχειρήσεις (ENTR) | 29* | 32 |

Απασχόληση και κοινωνικές υποθέσεις (EMPL) | 6 | 6 |

Γεωργία (AGRI) | 30 | 31 |

Μεταφορές/Ενέργεια/Διευρωπαϊκά δίκτυα(TREN) | 39 | 38 |

Περιβάλλον (ENV) | 35 | 32 |

Έρευνα (RTD) | 3 | 3 |

Κοινωνία των πληροφοριών (INFSO) | 9* | 10 |

Αλιεία (FISH) | 3 | 3 |

Εσωτερική αγορά (MARKT) | 11 | 10 |

Περιφερειακή πολιτική (REGIO) | 2 | 2 |

Φορολογία και τελωνειακή ένωση (TAXUD) | 10 | 10 |

Εκπαίδευση και πολιτισμός (EAC) | 9 | 7 |

Υγεία και προστασία των καταναλωτών (SANCO) | 13 | 15 |

Δικαιοσύνη, ελευθερία και ασφάλεια (JLS) | 10 | 13 |

Εξωτερικές σχέσεις (RELEX) | 3 | 3 |

Εμπόριο (TRADE) | 11 | 12 |

Διεύρυνση (ELARG) | 2 | 3 |

EuropeAid (AIDCO) | 9 | 8 |

Ανθρωπιστική βοήθεια (ECHO) | 1 | 1 |

Στατιστική (ESTAT) | 7 | 8 |

Προϋπολογισμός (BUDG) | 2 | 2 |

Υπηρεσία Καταπολέμησης της Απάτης (OLAF) | 1 | 1 |

ΣΥΝΟΛΟ | 245 | 250 |

*Ο αριθμός των επιτροπών στους τομείς των επιχειρήσεων και της κοινωνίας των πληροφοριών το 2004 χρειάστηκε να μειωθεί αναδρομικά σε 1, διότι ενότητες που είχαν ενταχθεί στους εν λόγω τομείς πολιτικής υπάγονται στις δύο επιτροπές του τομέα πολιτικής Έρευνα.

Ο αριθμός των επιτροπών υποδηλώνει τη σχετική σημασία των διαδικασιών επιτροπολογίας στους διάφορους τομείς πολιτικής. Οι τομείς Μεταφορών/Ενέργειας (38), Επιχειρήσεων (32), Περιβάλλοντος (32) και Γεωργίας (31) εξακολουθούν να έχουν μακράν το μεγαλύτερο αριθμό επιτροπών. Στους τομείς αυτούς λειτουργούν 133 από τις 250 συνολικά επιτροπές, δηλαδή περισσότερες από τις μισές. Οι προσπάθειες της Επιτροπής τα τελευταία χρόνια να σταθεροποιήσει τον αριθμό των επιτροπών είχε αποτέλεσμα. Παρόλο που ο συνολικός αριθμός επιτροπών στο τέλος του 2005 είναι κατά τι υψηλότερος σε σχέση με το 2004, έχει επιτευχθεί ο στόχος της επιτροπής να περιοριστούν οι επιτροπές σε 250 περίπου. Ενώ ο νομοθέτης συνέστησε νέες επιτροπές σε ορισμένους τομείς πολιτικής με αυξημένες δραστηριότητες (για παράδειγμα, Δικαιοσύνη, ελευθερία και ασφάλεια και Υγεία και προστασία των καταναλωτών ), σε άλλους τομείς πολιτικής ο αριθμός των επιτροπών μειώθηκε λόγω αναδιάρθρωσης του νομικού πλαισίου. Ορισμένες αυξήσεις ή μειώσεις του αριθμού των επιτροπών σε συγκεκριμένους τομείς πολιτικής απορρέουν από τη μεταβίβαση αρμοδιοτήτων από μια υπηρεσία της Επιτροπής σε άλλη. Λεπτομερή στοιχεία σχετικά με τη σύσταση, την κατάργηση, τη μεταφορά και τη συγχώνευση επιτροπών παρατίθενται στα σχόλια του πίνακα για κάθε τομέα πολιτικής στο παράρτημα.

2.2 Αριθμός γνωμών και εκτελεστικά μέτρα

Όπως και σε προηγούμενες εκθέσεις, η παρούσα έκθεση παρέχει συνολικά στοιχεία για τις επίσημες γνώμες που διατυπώθηκαν από τις επιτροπές[32] και τα ακόλουθα εκτελεστικά μέτρα (= νομικές πράξεις, διοικητικές και χρηματοδοτικές αποφάσεις) που εξέδωσε η Επιτροπή. Τα στοιχεία αυτά απεικονίζουν τη συγκεκριμένη «εκροή» των επιτροπών ( πίνακας IΙ ). Το 2005 οι επιτροπές διατύπωσαν συνολικά 2.582 γνώμες (έναντι 2.777 το 2004)· η Επιτροπή εξέδωσε συνολικά 2.654 εκτελεστικά μέτρα (έναντι 2.625 το 2004).

ΠΙΝΑΚΑΣ I Ι – Αριθμοσ γνωμων και εκτελεστικων μετρων (2005)

Γνώμες | Εκτελεστικά μέτρα | Γνώμες | Εκτελεστικά μέτρα |

ENTR | 69 | 55 | EAC | 56 | 55 |

EMPL | 9 | 1 | SANCO | 303 | 303 |

AGRI | 1.321 | 1.481 | JLS | 16 | 15 |

TREN | 36 | 32 | RELEX | 2 | 2 |

ENV | 50 | 47 | TRADE | 14 | 12 |

RTD | 202 | 202 | ELARG | 83 | 83 |

INFSO | 86 | 85 | AIDCO | 139 | 124 |

FISH | 19 | 9 | ECHO | 50 | 50 |

MARKT | 13 | 12 | ESTAT | 30 | 21 |

REGIO | 12 | 12 | BUDG | 7 | 6 |

TAXUD | 61 | 47 | OLAF | 2 | 0 |

Ο μεγάλος αριθμός των εκτελεστικών μέτρων που εκδόθηκαν σε ορισμένους τομείς πολιτικής - Γεωργία (1.481), Υγεία και προστασία των καταναλωτών (303), Έρευνα (202), EuropeAid (124) και Κοινωνία των πληροφοριών (85) – αντικατοπτρίζει και πάλι το μεγάλο όγκο εργασίας που έχει ανατεθεί στην Επιτροπή στους τομείς αυτούς μέσω των διαδικασιών επιτροπολογίας.[33] Σε σύγκριση με το προηγούμενο έτος, παρατηρείται σημαντική αύξηση στον τομέα της Κοινωνίας των πληροφοριών (34 εκτελεστικά μέτρα το 2004), ενώ σημειώνεται μείωση στον τομέα Εκπαίδευσης και πολιτισμού (55 εκτελεστικά μέτρα το 2005, έναντι 115 το 2004).

Περισσότεροι οριζόντιοι πίνακες περιλαμβάνονται στο παράρτημα (Πίνακας ΙΙΙ: αριθμός επιτροπών ανά διαδικασία και πίνακας IV: αριθμός συνεδριάσεων).

[1] Το παράρτημα παρουσιάζεται ως χωριστό έγγραφο εργασίας του προσωπικού της Επιτροπής.

[2] Νομικά, μέλη των επιτροπών είναι τα κράτη μέλη τα οποία και ασκούν τα δικαιώματα ψήφου, όχι τα πρόσωπα που τα εκπροσωπούν.

[3] ΕΕ L 184, 17.7.1999, σ. 23.

[4] Η Επιτροπή δημιούργησε ένα "Μητρώο Ομάδων Εμπειρογνωμόνων" (Register of Expert Groups), που είναι προσβάσιμο μέσω του εξυπηρετητή EUROPA: http://ec.europa.eu/secretariat_general/regexp/

[5] Βλ. διαδικτυακή διεύθυνση: http://europa.eu.int/comm/secretariat_general/regcomito/registre.cfm?CL=en Το μητρώο καλύπτει έγγραφα από τα μέσα 2003.

[6] ΕΕ L 145, 31.05.2001, σ. 43.

[7] Η ψηφοφορία μπορεί να διεξαχθεί είτε στο πλαίσιο κανονικής συνεδρίασης της επιτροπής είτε μέσω γραπτής διαδικασίας, σύμφωνα με τον εσωτερικό κανονισμό της επιτροπής.

[8] Ή ακόμη και να μην χορηγείται πρόσβαση για λόγους εμπιστευτικότητας.

[9] http://europa.eu.int/comm/secretariat_general/regdoc/registre.cfm?CL=en

[10] ΕΕ L 256, 10.10.2000, σ. 19. Η συμφωνία αντικαθιστά ορισμένες προγενέστερες συμφωνίες, τη συμφωνία Plumb/Delors του 1988, τη συμφωνία Samland/Williamson του 1996 και το “modus vivendi” του 1994.

[11] Τα σχέδια διαβιβάζονται πριν από τη συνεδρίαση μιας επιτροπής, αλλά και μετά από αυτήν, εφόσον κατά τη συνεδρίαση το σχέδιο υποστεί ουσιώδεις τροποποιήσεις.

[12] Η βασική πράξη πρέπει να έχει εκδοθεί βάσει της διαδικασίας συναπόφασης (άρθρο 251 της συνθήκης) από το Συμβούλιο και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

[13] Το πρώτο στις 12 Απριλίου 2005 (B6-0218/2005) και το δεύτερο στις 6 Ιουλίου 2005 (B6-0392/2005).

[14] ΕΕ L 271, 15.10.2005, σ. 48. Το αρχικό σχέδιο απόφασης της Επιτροπής δεν είχε εγκριθεί από την Επιτροπή Αποβλήτων στις 19 Απριλίου 2005·το εκτελεστικό μέτρο παραπέμφθηκε στη συνέχεια στο Συμβούλιο.

[15] Ιδίως στον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 1882/2003 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (ΕΕ L 284, 31.10.2003, σ. 1) της 29ης Σεπτεμβρίου 2003 περί προσαρμογής στην απόφαση 1999/468/ΕΚ του Συμβουλίου των διατάξεων των σχετικών με τις επιτροπές που επικουρούν την Επιτροπή στην άσκηση των εκτελεστικών αρμοδιοτήτων της, οι οποίες προβλέπονται από πράξεις υποκείμενες στη διαδικασία του άρθρου 251 της συνθήκης ΕΚ (συναπόφαση).

[16] Αυτή η αλληλουχία γεγονότων, βάσει των οποίων οι βασικές νομοθετικές πράξεις θεωρείται στο εξής ότι υπάγονται στη διαδικασία συναπόφασης, ενδέχεται να αποτέλεσαν πιθανή πηγή αμέλειας, με την έννοια ότι οι αρμόδιες υπηρεσίες ενδέχεται να παρέβλεψαν τη νέα τους υποχρέωση να διαβιβάζουν τα σχέδια μέτρων για τις βασικές νομοθετικές πράξεις οι οποίες προσαρμόστηκαν στους τομείς πολιτικής τους με τον ανωτέρω «περιεκτικό» κανονισμό προσαρμογής.

[17] ΕΕ L 25 της 28ης Ιανουαρίου 2005, σ. 73. Νομική πράξη για την κατάργηση της απόφασης ELV: 2005/437/ΕΚ, ΕΕ 152 της 15.06.05 σ. 18·νομική για την εκ νέου έκδοση της απόφασης ELV: 2005/438/ΕΚ, ΕΕ 152 της 15.06.05 σ.19.

[18] 2 654 εκτελεστικά μέτρα συνολικά (βλ. παρατηρήσεις στον Πίνακα IV) μείον 17 εκτελεστικά μέτρα που υπάγονται στη διαδικασία της συμβουλευτικής επιτροπής.

[19] Από το 2005 και εξής, θα γίνεται αναφορά σε όλες τις αποφάσεις του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων και σε όλες τις νέες προσφυγές ενώπιον του Δικαστηρίου κατά τη διάρκεια της περιόδου που καλύπτει η έκθεση.

[20] Δεν έχει δημοσιευθεί ακόμη στη συλλογή της νομολογίας του Δικαστηρίου· βλ. ανακοίνωση στην ΕΕ C 86 της 8.4.2006, σ. 1.

[21] ΕΕ L 277 της 15.10.2002, σ. 10.

[22] ΕΕ L 99 της 17.4.2003, σ. 1.

[23] ΕΕ C 38 της 6.2.2001, σ. 3.

[24] Στις 9 Νοεμβρίου 2001, βλ. σημείο 35 της απόφασης.

[25] Bλ. σημείο 37 της απόφασης.

[26] Βλ. σημείο 38 της απόφασης.

[27] Βλ. ανακοίνωση στην ΕΕ C 86 της 8.4.2006, σ. 11.

[28] Πρόταση απόφασης του Συμβουλίου περί τροποποίησης της απόφασης 1999/468/ΕΚ για τον καθορισμό των όρων άσκησης των εκτελεστικών αρμοδιοτήτων που ανατίθενται στην Επιτροπή (COM (2002) 719 τελικό, εγκρίθηκε στις 11.12.2002. Η πρόταση αυτή τροποποιήθηκε τον Απρίλιο 2004 - COM (2004) 324 τελικό, της 22.4.2004 – προκειμένου να περιληφθούν οι τεχνικές τροπολογίες του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου (ψήφισμα που εγκρίθηκε στις 2.9.2003 (P5-TA(2003)0352)).

[29] Απόφαση της Επιτροπής της 23ης Μαρτίου 2005 - C(2005)874 (άρθρο 7).

[30] Η Βουλγαρία και η Ρουμανία έχουν πλέον το καθεστώς των υπό ένταξη χωρών.

[31] COM (1999) 710 τελικό, εγκριθέν στις 20.12.1999. Βλ. επίσης την «Ανακοίνωση της Επιτροπής προς το Συμβούλιο και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο - Προετοιμάζοντας τη συμμετοχή των χωρών των Δυτικών Βαλκανίων σε κοινοτικά προγράμματα και οργανισμούς» (COM (2003) 748 τελικό, εγκριθέν στις 3.12.2003).

[32] Συμπεριλαμβανομένων των ευνοϊκών και δυσμενών γνωμών, κατόπιν επίσημης ψηφοφορίας στην περίπτωση των διαδικασιών της κανονιστικής και της διαχειριστικής επιτροπής. Στα στοιχεία δεν περιλαμβάνονται οι περιπτώσεις «μη διατύπωσης γνώμης» (ή «απουσίας γνώμης»), δηλαδή στις περιπτώσεις κατά τις οποίες διενεργήθηκε μεν επίσημη ψηφοφορία, αλλά δεν επιτεύχθηκε η απαιτούμενη (ειδική) πλειοψηφία.

[33] Πρέπει να σημειωθεί ότι ο απόλυτος αριθμός των πράξεων που εκδόθηκαν αυτός καθεαυτόν δεν υποδηλώνει την πολιτική, οικονομική ή δημοσιονομική σημασία των αποφάσεων που ελήφθησαν.