Πρόταση ΑΠΟΦΑΣΗΣ ΠΛΑΙΣΙΟΥ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ για την καταπολέμηση της απάτης και της πλαστογραφίας όσον αφορά τα μέσα πληρωμών πλην των μετρητών (υποβληθείσα από την Επιτροπή)

ΕΠΕΞΗΓΗΜΑΤΙΚΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ

1. ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Η ανακοίνωση "Πλαίσιο δράσης για την καταπολέμηση της απάτης και της πλαστογραφίας όσον αφορά τα μέσα πληρωμών πλην των μετρητών" [1] εγκρίθηκε από την Επιτροπή την 1η Ιουλίου 1998 και υποβλήθηκε στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ανέλυσε την ανακοίνωση κατά τους επόμενους μήνες μετά την υποβολή της ανακοίνωσης, και το Συμβούλιο συζήτησε την πρόταση του παραρτήματος 1 της ανακοίνωσης. Το παράρτημα 1 περιέχει ένα σχέδιο κοινής δράσης για την καταπολέμηση της απάτης και της πλαστογραφίας όσον αφορά τα μέσα πληρωμών πλην των μετρητών, το είδος οργάνου που προβλέπεται από τη συνθήκη του Μάαστριχτ.

[1] COM (1998) 395 τελικό, 01.07.1998.

Με την έναρξη ισχύος της συνθήκης του ?μστερνταμ δεν θα υφίστανται πλέον κοινές δράσεις ως νομικά μέσα* υιοθετούνται οι αποφάσεις πλαίσια ως νέα σχετικά μέσα στη διάθεση του Συμβουλίου. Κύριος σκοπός της παρούσας ανακοίνωσης είναι να αντικαταστήσει το σχέδιο κοινής δράσης για την καταπολέμηση της απάτης και της πλαστογραφίας όσον αφορά τα μέσα πληρωμών πλην των μετρητών, με επαναδιατυπωμένη απόφαση πλαίσιο για την καταπολέμηση της απάτης και της πλαστογραφίας όσον αφορά τα μέσα πληρωμών πλην των μετρητών, βάσει του άρθρου 34 της συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση. Σκοπός της παρούσας ανακοίνωσης είναι επίσης να περιληφθούν οι νομοθετικές εξελίξεις που πραγματοποιήθηκαν στο Συμβούλιο μετά την έγκριση της προηγούμενης ανακοίνωσης.

Σκοπός του προτεινόμενου οργάνου παραμένει να διασφαλιστεί ότι η απάτη σχετικά με όλες τις μορφές πληρωμών πλην των μετρητών αναγνωρίζεται ως ποινικό αδίκημα και τιμωρείται με αποτελεσματικές, ανάλογες και αποτρεπτικές κυρώσεις σε όλα τα κράτη μέλη της ΕΕ, και ότι εγκαθιδρύονται οι κατάλληλοι μηχανισμοί συνεργασίας ώστε να αντιμετωπισθούν αποτελεσματικά οι ενέργειες αυτές. Το γεγονός αυτό δεν θίγει τη δυνατότητα των κρατών μελών να θέσουν εκτός νόμου και πρόσθετα εγκλήματα πληροφορικής, όπως την πρόσβαση χωρίς άδεια σε συστήματα πληρωμών που βασίζονται στην τεχνολογία των πληροφοριών.

Η απόφαση πλαίσιο αποφεύγει ηθελημένα τη χρήση αυστηρά καθορισμένων χαρακτηρισμών βάσει του υπάρχοντος ποινικού δικαίου γιατί δεν καλύπτουν τα ίδια στοιχεία σε όλες τις χώρες. Η προσέγγιση που επελέγη είναι η περιγραφή των διαφόρων συμπεριφορών που θα θεωρούνται ποινικά αδικήματα σε ολόκληρη την Ένωση κατά τρόπο που να μην περιορίζει την εφαρμογή της απόφασης πλαισίου σε συγκεκριμένα είδη μέσων πληρωμών πλην των μετρητών. Για το σκοπό αυτό, ο κατάλογος του άρθρου 2 καταρτίζεται βάσει του άμεσου στόχου που επιδιώκει ο διαπράξας το αδίκημα. Αναφέρεται στον άμεσο στόχο του: αν η ενέργεια στρέφεται κατά του μέσου πληρωμών ή της κατασκευής του μέσου πληρωμών, ή αν στρέφεται κατά μιας ή περισσοτέρων πράξεων πληρωμών, ή κατά του ίδιου του συστήματος για την παραγγελία, τη συλλογή, την επεξεργασία, το συμψηφισμό και το διακανονισμό πράξεων πληρωμών.

2. ΑΠΟΦΑΣΗ ΠΛΑΙΣΙΟ: ΑΡΘΡΑ

’ρθρο 1

Το άρθρο ένα δεν τροποποιήθηκε, και λήφθηκε από το κείμενο του σχεδίου κοινής δράσης. Περιέχει τους ορισμούς των όρων που χρησιμοποιούνται στην απόφαση πλαίσιο. Οι ορισμοί αυτοί δίνονται με την επιφύλαξη πιο λεπτομερών ορισμών που ενδεχομένως θα προβλέψουν τα κράτη μέλη.

1. Τα στοιχεία α) και β) περιέχουν τους βασικούς ορισμούς της απόφασης πλαισίου. Στο στοιχείο α) ορίζονται τα "μέσα πληρωμής (πλην των μετρητών)", όπως περιγράφονται στο σημείο 1 ανωτέρω, τα οποία περιλαμβάνουν όλα τα μέσα πληρωμών εκτός από τα τραπεζογραμμάτια και τα κέρματα.

2. Στο στοιχείο β), η "πράξη πληρωμής" ορίζεται ως οποιαδήποτε πράξη με την οποία λαμβάνεται χρήμα ή αξία, πραγματοποιείται ή λαμβάνεται μια πληρωμή για αγαθά, υπηρεσίες ή άλλα αντικείμενα αξίας, και/ή εκδίδεται εντολή για τη μεταφορά χρηματικών ποσών, μέσω ενός μέσου πληρωμής.

3. Ο ορισμός περιλαμβάνει το λογισμικό και συνδέεται με το άρθρο 2 στοιχείο 1), στο οποίο απαριθμούνται οι απαγορευμένες δραστηριότητες όσον αφορά τον ειδικό εξοπλισμό.

4. Ο ορισμός του "νομικού προσώπου" λαμβάνεται από το δεύτερο πρωτόκολλο της σύμβασης για την προστασία των οικονομικών συμφερόντων των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων [2].

[2] ΕΕ C 221 της 19.7.1997 σ. 11.

5. Ο ορισμός της "νομιμοποίησης εσόδων από παράνομες δραστηριότητες" είναι εκείνος της οδηγίας του Συμβουλίου 91/308/ΕΟΚ της 10ης Ιουνίου 1991 για την πρόληψη της χρησιμοποίησης του χρηματοπιστωτικού συστήματος για τη νομιμοποίηση εσόδων από παράνομες δραστηριότητες.

6. Η έννοια του "υπηκόου" πρέπει να ερμηνεύεται σύμφωνα με τις δηλώσεις των κρατών μελών σχετικά με το άρθρο 6 παράγραφος 1 στοιχείο β) της ευρωπαϊκής σύμβασης περί εκδόσεως της 13ης Δεκεμβρίου 1957. Η σύμβαση αυτή θα εφαρμόζεται σε σοβαρές περιπτώσεις, όπως αυτές ορίζονται στην παρούσα απόφαση πλαίσιο στο άρθρο 3 παράγραφος 3 στοιχείο α).

’ρθρο 2

Το άρθρο 2 περιγράφει τα διάφορα είδη συμπεριφορών των οποίων η απόφαση πλαίσιο προτείνει την ποινικοποίηση σε όλα τα κράτη μέλη, εάν αυτό δεν έχει ήδη γίνει, με την επιφύλαξη των διατάξεων των άρθρων 3, 4, 5 και 6. Οι συμπεριφορές που απαριθμούνται στο άρθρο 2 δεν καλύπτουν την απλή αθέτηση συμβατικών υποχρεώσεων. Η τροποποίηση στο παρόν άρθρο συνίσταται στην εισαγωγή της λέξης "εσκεμμένων" στην αρχική παράγραφο, με τον εν λόγω χαρακτηρισμό να ισχύει για όλες τα σημεία του άρθρου. Το άρθρο 2 τροποποιήθηκε περαιτέρω με την υποδιαίρεσή του σε δύο εδάφια, το πρώτο απο τα οποία αποτελείται απο τα στοιχεία α) έως ι).

Στο πρώτο εδάφιο,

α) αντιστοιχεί στην κλοπή επιταγών ή καρτών*

β) καλύπτει, για παράδειγμα, την κατασκευή εντελώς πλαστών καρτών, καθώς και τη νόθευση υπαρχουσών καρτών*

γ) αντιστοιχεί στην πώληση, μεταβίβαση κλπ., μέσων πληρωμής, πλαστών ή νοθευμένων, καθώς και γνησίων μέσων πληρωμής χωρίς έγκριση του νόμιμου κατόχου τους*

δ) καλύπτει την εν γνώσει κατοχή ενός από τα μέσα πληρωμής που αναφέρονται στα στοιχεία α) ή β)* και αφορά την πραγματική χρήση ενός από τα μέσα πληρωμής που αναφέρονται στα στοιχεία α) ή β)*

ε) αφορά την περίπτωση στην οποία ένας έμπορος ή παρέχων υπηρεσίες αποδέχεται εν γνώσει μια πληρωμή που γίνεται με τον τρόπο που περιγράφεται στο στοιχείο 5*

Τα στοιχεία στ) έως θ) καλύπτει συμπεριφορές που παρατηρούνται συνήθως αλλά όχι αποκλειστικά σε περιβάλλον πληροφορικής και προορίζεται να καλύψει τον ίδιο χώρο που περιγράφεται στη σύσταση αριθ. R (89) 9 του Συμβουλίου της Ευρώπης για τα εγκλήματα πληροφορικής (σσ. 37-38* κατευθυντήριες γραμμές για τις εθνικές νομοθεσίες), ενώ αναγνωρίζεται ότι υπάρχουν και άλλες περιστάσεις για τις οποίες μπορεί να ισχύουν οι συμπεριφορές αυτές.

στ) αφορά περιπτώσεις στις οποίες, για παράδειγμα, χρησιμοποιούνται αληθή στοιχεία αναγνώρισης της κάρτας χωρίς έγκριση του νόμιμου κατόχου για την πραγματοποίηση μιας πληρωμής μέσω τηλεφώνου*

ζ) καλύπτει τη χρησιμοποίηση για τον ίδιο σκοπό εντελώς πλαστών στοιχείων* δεν απαγορεύει όμως τη χρησιμοποίηση από το νόμιμο κάτοχο ψευδώνυμου για την αναγνώρισή του*

η) αφορά τις καταστάσεις στις οποίες, για παράδειγμα, οι πληροφορίες που κυκλοφορούν στο σύστημα επεξεργασίας αλλοιώνονται εκ προθέσεως προκειμένου να καταλογιστεί η εντολή σε λογαριασμό άλλο από εκείνο του νόμιμου δικαιούχου της εντολής*

θ) αφορά τις περιπτώσεις στις οποίες τα στοιχεία ταυτότητας διαβιβάζονται σε πρόσωπο μη εξουσιοδοτημένο να κατέχει τις πληροφορίες αυτές που προτίθεται ή θα μπορούσε να τις χρησιμοποιήσει για να αποκομίσει αξία ή περιουσιακό όφελος.

Το στοιχείο ι) αφορά τα μέσα για την πραγματοποίηση μιας από τις αξιόποινες δραστηριότητες που παραγράφονται ανωτέρω, και καλύπτει την κατοχή, για παράδειγμα, ειδικά σχεδιασμένων ολογραμμάτων ή χάρτου προοριζόμενου για την εκτύπωση επιταγών.

Το δεύτερο εδάφιο εφαρμόζεται για όλα τα είδη συμπεριφορών, και περιγράφει τις παρελκόμενες μορφές εγκληματικών συμπεριφορών, επεκτείνοντας το αξιόποινο σε κάθε πρόσωπο που συμμετέχει ως συνεργός ή ηθικός αυτουργός, σε μία από τις συμπεριφορές που περιγράφονται ανωτέρω ή που εν γνώσει του επωφελείται από αυτήν.

’ρθρο 3

Το άρθρο αυτό είναι το λειτουργικό άρθρο και απαιτεί στην παράγραφο 1 από τα κράτη μέλη να χαρακτηρίσουν τις συμπεριφορές που περιγράφονται στο άρθρο 2 ως ποινικά αδικήματα.

Η παράγραφος 2 προβλέπει ότι τα νομικά πρόσωπα υπέχουν ευθύνη για τα αδικήματα που προβλέπονται στην παράγραφο 1, εφόσον αυτά διαπράττονται προς όφελός τους από οποιοδήποτε πρόσωπο που ενεργεί είτε ατομικά είτε ως μέλος οργάνου του νομικού προσώπου, σύμφωνα με το άρθρο 3 του δεύτερου πρωτοκόλλου της σύμβασης για την προστασία των οικονομικών συμφερόντων των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων.

Δυνάμει της παραγράφου 3, τα κράτη μέλη υποχρεούνται να προβλέπουν κατάλληλες ποινές για τα αδικήματα αυτά. Όσον αφορά τα φυσικά πρόσωπα, οι διατάξεις εμπνέονται από τις διατάξεις της σύμβασης για την προστασία των οικονομικών συμφερόντων των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων και του πρωτοκόλλου της σύμβασης αυτής και από εκείνες της σύμβασης για την καταπολέμηση της δωροδοκίας στην οποία ενέχονται υπάλληλοι των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων ή των κρατών μελών. Οι κυρώσεις πρέπει να είναι αποτελεσματικές, ανάλογες και αποτρεπτικές [3].

[3] Η έκφραση λαμβάνεται από μια απόφαση του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (υπόθεση 68/88, απόφαση της 21.09.1989, Συλλογή σ. 2965), η οποία προβλέπει ότι (τα κράτη μέλη) "υποχρεούνται ιδίως να μεριμνούν ώστε για τις παραβιάσεις του κοινοτικού δικαίου να επιβάλλονται κυρώσεις υπό προϋποθέσεις, ουσιαστικές και διαδικαστικές, ανάλογες με τις ισχύουσες για τις παραβιάσεις του εθνικού δικαίου παρόμοιας φύσης και σημασίας και, εν πάση περιπτώσει, προσδίδουσες στην κύρωση αποτελεσματικό, ανάλογο και αποτρεπτικό χαρακτήρα".

Κατά την αναθεώρηση της νομοθεσίας τους σύμφωνα με τους κανόνες αυτούς, τα κράτη μέλη έχουν κάποια διακριτική ευχέρεια ως προς τον προσδιορισμό της φύσης και της βαρύτητας των ποινών που μπορούν να επιβληθούν. Οι ποινές αυτές δεν πρέπει κατ' ανάγκη να είναι στερητικές της ελευθερίας και μπορούν, εναλλακτικά, να συνίστανται στην επιβολή προστίμων.

Το άρθρο αυτό απαιτεί ωστόσο από τα κράτη μέλη να προβλέπουν στερητικές της ελευθερίας ποινές δυνάμενες, στο πλέον σοβαρές περιπτώσεις, να οδηγήσουν σε έκδοση. Τα κράτη μέλη θα καθορίζουν τα κριτήρια με τα οποία θα προσδιορίζεται η βαρύτητα ενός αδικήματος, με βάση τις νομικές παραδόσεις τους.

Όσον αφορά τα νομικά πρόσωπα, σε ορισμένα εθνικά δίκαια δεν υπάρχει η έννοια της ευθύνης των νομικών προσώπων. Το γεγονός αυτό αναγνωρίζεται στο άρθρο 4 του δεύτερου πρωτοκόλλου της σύμβασης για την προστασία των οικονομικών συμφερόντων των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, βάσει του οποίου διατυπώθηκε η παρούσα παράγραφος. Προβλέπει απαίτηση αποτελεσματικών, ανάλογων και αποτρεπτικών κυρώσεων, με ελάχιστη υποχρέωση την επιβολή προστίμων ποινικού ή μη χαρακτήρα.

Προκειμένου να διασφαλιστεί η ενιαία προσέγγιση πτυχών που αφορούν τη νομιμοποίηση εσόδων από παράνομες δραστηριότητες για τα αδικήματα που περιγράφουν και στην απόφαση πλαίσιο, η παράγραφος 4 υπαγάγει τα αδικήματα που περιγράφονται στην παράγραφο 1 στην εφαρμογή της κοινής δράσης του 1998 για τη νομιμοποίηση εσόδων από παράνομες δραστηριότητες, καθορίζοντας την απάτη και την πλαστογραφία όσον αφορά τα μέσα πληρωμών πλην των μετρητών σε αναγκαίο επακόλουθο της νομιμοποίησης εσόδων από παράνομες δραστηριότητες.

’ρθρο 4

Λόγω του διεθνούς χαρακτήρα της απάτης που αφορά τα μέσα πληρωμής πλην των μετρητών, για την αποτελεσματική καταπολέμησή της, οι κανόνες σχετικά με τη δικαιοδοσία και την έκδοση πρέπει να είναι σαφείς και όσο πλήρεις επιτρέπουν τα εθνικά νομικά συστήματα, ώστε να μη διαφεύγουν τη δίωξη αξιόποινων πράξεων. Για το λόγο αυτό, οι διατάξεις των παραγράφων 1 και 2 εμπνέονται από εκείνες που χρησιμοποιούνται για μορφές ποινικών αδικημάτων με ιδιαίτερη διεθνή διάσταση. Τα υποδείγματα που χρησιμοποιήθηκαν είναι τα ακόλουθα: διατάξεις περί δικαστικής δικαιοδοσίας της σύμβασης για την προστασία των οικονομικών συμφερόντων των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, διατάξεις του πρωτοκόλλου της σύμβασης αυτής και διατάξεις της σύμβασης για την καταπολέμηση της δωροδοκίας στην οποία ενέχονται υπάλληλοι των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων ή των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η παράγραφος 1 ορίζει τα κριτήρια για την ποινική δικαιοδοσία των εθνικών διωκτικών και δικαστικών αρχών όσον αφορά τα αδικήματα που προβλέπονται στην απόφαση πλαίσιο.

Ένα κράτος μέλος έχει δικαιοδοσία σε δύο περιπτώσεις:

α) όταν το αδίκημα διαπράττεται εν όλω ή εν μέρει στο έδαφός του, ανεξάρτητα από το καθεστώς ή την υπηκοότητα του ενεχόμενου προσώπου (αρχή της εδαφικότητας)*

β) όταν ο διαπράξας το αδίκημα είναι υπήκοος του κράτους αυτού (αρχή της προσωπικότητας). Το κριτήριο του καθεστώτος σημαίνει ότι η δικαιοδοσία μπορεί να καθοριστεί ανεξάρτητα από την lex locus delicti. Αυτή η δυνατότητα των κρατών μελών να ασκούν δίωξη για αδικήματα που διαπράττονται στην αλλοδαπή είναι ιδιαίτερα σημαντική για τα κράτη μέλη που απαγορεύουν την έκδοση των υπηκόων τους.

Δεδομένου ωστόσο ότι οι νομικές παραδόσεις των κρατών μελών δεν αναγνωρίζουν όλες την εξωεδαφική δικαιοδοσία, τα κράτη μέλη μπορούν, με την επιφύλαξη της υποχρέωσης που προβλέπεται στην παράγραφο 2, να περιορίσουν τη δικαιοδοσία τους στην πρώτη από τις ανωτέρω δύο περιπτώσεις. Επίσης, όσον αφορά τη δεύτερη περίπτωση μπορούν να εξαρτούν τη δικαιοδοσία τους από ορισμένες ειδικές περιστάσεις ή προϋποθέσεις.

Στην παράγραφο 2 λαμβάνεται υπόψη το γεγονός ότι ορισμένα κράτη μέλη δεν εκδίδουν τους υπηκόους τους. Στόχος είναι τα πρόσωπα που θεωρούνται ύποπτα για απάτη όσον αφορά μέσα πληρωμής πλην των μετρητών να μην αποφεύγουν τη δίωξη για το λόγο ότι η έκδοσή τους δεν είναι καταρχήν δυνατή λόγω της υπηκοότητάς τους.

Τα κράτη μέλη που δεν εκδίδουν τους υπηκόους τους πρέπει να λάβουν τα αναγκαία μέτρα για να παρεκτείνουν τη δικαιοδοσία τους στα εν λόγω εγκλήματα εφόσον διαπράττονται από υπηκόους του στην αλλοδαπή. Τα εγκλήματα μπορούν να έχουν διαπραχθεί σε άλλο κράτος μέλος ή σε τρίτη χώρα. Στις περιπτώσεις αυτές, το κράτος μέλος από το οποίο ζητείται η έκδοση πρέπει να υποβάλλει την υπόθεση στις αρμόδιες αρχές του για την άσκηση δίωξης. Η διάταξη δεν επηρεάζει τους εθνικούς κανόνες ποινικής δικονομίας. Το εκζητούν κράτος μέλος πρέπει να διαβιβάσει τους φακέλους, τις πληροφορίες και τα αποδεικτικά στοιχεία στο κράτος μέλος που θα ασκήσει τη δίωξη. Το εκζητούν κράτος μέλος ενημερώνεται σχετικά με την ασκηθείσα δίωξη και την έκβασή της.

’ρθρο 5

Σκοπός του άρθρου 5 είναι να δημιουργήσει ένα πλαίσιο συνεργασίας μεταξύ των δημόσιων και ιδιωτικών υπηρεσιών και οργανισμών που συμμετέχουν στον έλεγχο των συστημάτων πληρωμών και των αρχών που είναι επιφορτισμένες με τη διερεύνηση και την καταστολή των εγκλημάτων που προβλέπονται στην απόφαση πλαίσιο. Η παράγραφος 1 ορίζει ότι κάθε κράτος μέλος πρέπει να λαμβάνει τα αναγκαία μέτρα, ώστε οι ενδιαφερόμενοι φορείς να ενημερώνουν τις αρμόδιες αρχές όταν υπάρχουν βάσιμες υπόνοιες ότι έχει διαπραχθεί ένα αδίκημα, να παρέχουν όλες τις κατάλληλες πληροφορίες. Το άρθρο αυτό εμπνέεται από τις διατάξεις της κοινής δράσης για την καταπολέμηση της εμπορίας ανθρώπων και της σεξουαλικής εκμετάλλευσης παιδιών [4].

[4] ΕΕ L 63 της 4.3.1997, σ. 2

Σκοπός της παραγράφου 2 είναι να διευκρινίσει ότι κάθε κράτος μέλος πρέπει να μεριμνά για την τήρηση των υποχρεώσεων που υπέχει δυνάμει της οδηγίας 95/46/ΕΚ για την προστασία των φυσικών προσώπων έναντι της επεξεργασίας δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα και για την ελεύθερη κυκλοφορία των δεδομένων αυτών, και κατά την προβλεπόμενη από το παρόν άρθρο επεξεργασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα. Η διατύπωση αυτή προτείνεται εν αναμονή μιας προσεχούς γενικής συζήτησης του θέματος της προστασίας των δεδομένων σε τομείς του τίτλου VI.

’ρθρο 6

Σκοπός του άρθρου αυτού είναι να αυξήσει την αποτελεσματικότητα των μέσων διεθνούς συνεργασίας στα οποία συμμετέχουν τα κράτη μέλη και τα οποία θα εφαρμόζονται στο πλαίσιο της παρούσας απόφασης πλαισίου.

Η διεθνής συνεργασία μεταξύ των δικαστικών αρχών επιτυγχάνεται κυρίως μέσω της αμοιβαίας νομικής συνδρομής και των συμφωνιών εκδόσεως.

Οι ρυθμίσεις περί αμοιβαίας συνδρομής περιέχονται σε διμερείς και πολυμερείς συμφωνίες, ιδίως στην ευρωπαϊκή σύμβαση του 1959 για τη δικαστική συνδρομή και στο πρωτόκολλό της του 1978, στη σύμβαση του 1990 για τη Συμφωνία του Σένγκεν και στη Συνθήκη Μπενελούξ. Τα κράτη μέλη της ΕΕ προετοιμάζουν ήδη ένα σχέδιο ευρωπαϊκής σύμβασης και πρωτοκόλλου προκειμένου να συμπληρώσουν τις διατάξεις της ευρωπαϊκής σύμβασης του 1959 για την αμοιβαία συνδρομή και του πρωτοκόλλου της.

Οι διαδικασίες έκδοσης προβλέπονται στην ευρωπαϊκή σύμβαση περί εκδόσεως του 1957 και στα πρωτόκολλά της καθώς και στη Συμφωνία του Σένγκεν και στη Συνθήκη Μπενελούξ. Τα κράτη μέλη θέσπισαν το 1995 μια ευρωπαϊκή σύμβαση για μια απλουστευμένη διαδικασία έκδοσης, η οποία εφαρμόζεται στα πρόσωπα που συναινούν στην έκδοση τους. Μια σύμβαση περί εκδόσεως που υπογράφηκε το 1996 βελτιώνει ακόμα περισσότερο τους όρους έκδοσης μεταξύ των κρατών μελών. Οι δύο αυτές πράξεις θα τεθούν σε ισχύ μετά την ολοκλήρωση των εθνικών διαδικασιών κύρωσης.

Ορισμένες άλλες κοινοτικές πράξεις που έχουν θεσπιστεί ή πρόκειται να εκπονηθούν για την καταπολέμηση του οργανωμένου εγκλήματος θα έχουν επιπτώσεις και στην αντιμετώπιση της απάτης όσον αφορά τα μέσα πληρωμής πλην των μετρητών. Πρέπει ιδίως να αναφερθεί η κοινή δράση σχετικά με τη δημιουργία ενός δικαστικού δικτύου για τη διευκόλυνση της δικαστικής συνεργασίας μεταξύ κρατών μελών και η κοινή δράση για την ποινικοποίηση της συμμετοχής σε εγκληματικές οργανώσεις στα κράτη μέλη της ΕΕ.

Δυνάμει της παραγράφου 1, τα κράτη μέλη υποχρεούνται στην ευρύτερη δυνατή αμοιβαία συνδρομή κατά την ανάκριση, τη δίωξη και την εκτέλεση των ποινών όσον αφορά τα εγκλήματα που προβλέπονται στην παρούσα απόφαση πλαίσιο.

Σε περίπτωση θετικής σύγκρουσης δικαιοδοσίας, η παράγραφος 2 ορίζει ότι τα κράτη μέλη θα διαβουλεύονται μεταξύ τους προκειμένου να συντονίσουν τις ενέργειές τους για την αποτελεσματικότερη δυνατή δίωξη του εγκλήματος.

’ρθρο 7

Το άρθρο αυτό αναφέρεται στην εφαρμογή και την παρακολούθηση της παρούσας απόφασης πλαισίου. Ορίζει ότι η Επιτροπή υποβάλει έκθεση στο Συμβούλιο για την τήρηση από τα κράτη μέλη των υποχρεώσεων που υπέχουν δυνάμει της παρούσας απόφασης πλαισίου το αργότερο δύο έτη μετά την έγκρισή της. Βάσει της εν λόγω έκθεσης, η Επιτροπή μπορεί να υποβάλει προτάσεις για την εφαρμογή της απόφασης πλαισίου, και το Συμβούλιο μπορεί, όπως προβλέπεται στην κοινή δράση της 5ης Δεκεμβρίου 1997 περί καθορισμού μηχανισμού αξιολόγησης [5], απευθύνει συστάσεις στα ενδιαφερόμενα κράτη μέλη και τα καλεί να υποβάλουν έκθεση στο Συμβούλιο για τη σχετική πρόοδο που πραγματοποιήθηκε εντός των προθεσμιών που έθεσε το Συμβούλιο.

[5] Κοινή δράση της 5ης Δεκεμβρίου 1997 που εγκρίθηκε από το Συμβούλιο βάσει του άρθρου Κ.3 της συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση, για τη δημιουργία μηχανισμού αξιολόγησης της εφαρμογής σε εθνικό επίπεδο των διεθνών υποχρεώσεων που έχουν αναληφθεί στον τομέα της καταπολέμησης του οργανωμένου εγκλήματος, ΕΕ L 344, 15.12.1997.

Προστέθηκαν και τα άρθρα 8 και 9 και περιέχουν τελικές διατάξεις.

Πρόταση ΑΠΟΦΑΣΗΣ ΠΛΑΙΣΙΟΥ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ για την καταπολέμηση της απάτης και της πλαστογραφίας όσον αφορά τα μέσα πληρωμών πλην των μετρητών

ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ,

Έχοντας υπόψη:

τη συνθήκη για την Ευρωπαϊκή Ένωση, και ιδίως το άρθρο 34, παράγραφος 2 στοιχείο β)

την πρωτοβουλία της Επιτροπής [6],

[6]

τη γνώμη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου [7],

[7]

Εκτιμώντας τα εξής:

(1) Η απάτη και η πλαστογραφία όσον αφορά τα μέσα πληρωμών πλην των μετρητών τελούνται συχνά σε διεθνή κλίμακα*

(2) Οι εργασίες στο τομέα αυτό του Συμβουλίου της Ευρώπης,της ομάδας των οκτώ (G8), ΟΟΣΑ, Interpol και Ηνωμένα Έθνη είναι σημαντικές, αλλά χρειάζεται να συμπληρωθούν από δράση στην Ευρωπαϊκή Ένωση*

(3) Το Συμβούλιο θεωρεί ότι η σοβαρότητα και η ανάπτυξη ορισμένων μορφών απάτης που αφορούν τα μέσα πληρωμής πλην των μετρητών απαιτούν συνολικές λύσεις*. η σύσταση αριθ. 18 του σχεδίου δράσης για την καταπολέμηση του οργανωμένου εγκλήματος [8], που εγκρίθηκε από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο του ’μστερνταμ στις 16 και 17 Ιουνίου 1997 καθώς και το σημείο 46 του προγράμματος δράσης του Συμβουλίου και της Επιτροπής για τη δημιουργία ενός χώρου ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης [9], που εγκρίθηκε απο το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο της Βιέννης της 11ης και 12ης Δεκεμβρίου 1998 επιτάσσουν δράση στο θέμα αυτό

[8] ΕΕ C 251, 15.8.1997, σ. 1.

[9] ΕΕ C 19, 23.1.1999, σ. 1.

(4) Σύμφωνα με τις αρχές της επικουρικότητας και της αναλογικότητας, οι στόχοι της απόφασης πλαίσιο, ιδίως η εξασφάλιση ότι η απάτη και η πλαστογραφία όσον αφορά τα μέσα πληρωμών πλήν των μετρητών αναγνωρίζονται ως ποινικά αδικήματα και επισύρουν αποτελεσματικές, ανάλογες και αποτρεπτικές κυρώσεις σε όλα τα κράτη μέλη, δεν μπορούν να επιταχθούν ικανοποιητικά απο τα κράτη μέλη λόγω της διεθνούς διάστασης των εν λόγω αδικημάτων και ως εκ τούτου επιτυγχάνονται καλύτερα απο την Ευρωπαϊκή Ενωση* η εν λόγω απόφαση - πλαίσιο περιορίζεται στο ελάχιστο αναγκαίο για την επίτευξη των στόχων αυτών και δεν υπερβαίνει τα αναγκαία όρια για τον σκοπό αυτό.

(5) Η παρούσα Απόφαση Πλαίσιο θα πρέπει να συμβάλει στην καταπολέμηση της απάτης και της πλαστογραφίας όσον αφορά τα μέσα πληρωμών πλην των μετρητών όπως και οι άλλες πράξεις που εγκρίθηκαν από το Συμβούλιο όπως η κοινή δράση 98/428/ΔΕΥ [10] για τη δημιουργία ευρωπαϊκού δικαστικού δικτύου, η κοινή δράση 98/733/ΔΕΥ [11]σχετικά με το αξιόποινο της συμμετοχής σε εγκληματική οργάνωση στα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η απόφαση επέκτασης της εντολής της Europol για την κάλυψη της πλαστογραφίας χρημάτων και μέσων πληρωμών η κοινή δράση 98/699/ΔΕΥ [12] για το ξέπλυμα χρήματος, τον προσδιορισμό, τον εντοπισμό, τη δέσμευση, την κατάσχεση και τη δήμευση των οργάνων και των προϊόντων του εγκλήματος καθώς και η Απόφαση του Συμβουλίου της 29ης Απριλίου 1999 σχετικά με την επέκταση της εντολής της Europol για την πλαστογραφία χρημάτων και μέσων πληρωμών [13]*

[10] ΕΕ L 191, 7.7.1998, σ. 4.

[11] ΕΕ L 351, 29.12.1998, σ. 1.

[12] ΕΕ L 333, 9.12.1998, σ. 1.

[13] ΕΕ C 149, 28.5.1999, σ. 16.

(6) Η Επιτροπή υπέβαλε την 1η Ιουλίου 1998 στο Συμβούλιο ανακοίνωση με τον τίτλο "Πλαίσιο δράσης για την καταπολέμηση της απάτης και της πλαστογραφίας όσον αφορά τα μέσα πληρωμών πλην των μετρητών" [14], το οποίο περιλαμβάνει πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία καλύπτει τόσο προληπτικές όσο και κατασταλτικές πτυχές του προβλήματος*

[14] COM (98) 395 τελικό.

(7) Η ανακοίνωση περιλαμβάνει σχέδιο κοινής δράσης το οποίο αποτέλεσε ένα στοιχείο αυτής της συνολικής προσέγγισης και αποτελεί το σημείο εκκίνησης για την παρούσα απόφαση πλαίσιο*

(8) Είναι απαραίτητο η περιγραφή των διαφόρων συμπεριφορών που πρέπει να ποινικοποιηθούν σε σχέση με την απάτη και την πλαστογραφία όσον αφορά τα μέσα πληρωμών πλην των μετρητών να καλύπτει ολόκληρο το φάσμα των δραστηριοτήτων που συνολικά αποτελούν την απειλή του οργανωμένου εγκλήματος σχετικά*

(9) Είναι απαραίτητο οι συμπεριφορές αυτές να χαρακτηρισθούν ως ποινικά αδικήματα σε όλα τα κράτη μέλη, και να προβλεφθούν αποτελεσματικές, ανάλογες και αποτρεπτικές κυρώσεις για τα φυσικά και νομικά πρόσωπα που διαπράττουν ή υπέχουν ευθύνη για τέτοια αδικήματα, και τα αδικήματα αυτά να θεωρούνται ότι υπάγονται στη νομοθεσία κατά του ξεπλύματος χρήματος*

(10) Είναι απαραίτητο τα κράτη μέλη να διαβουλεύονται μεταξύ τους όταν περισσότερα από ένα κράτη μέλη έχουν δικαιοδοτική αρμοδιότηα για το ίδιο αδίκημα*

(11) Είναι επίσης απαραίτητο τα κράτη μέλη να εγκαθιδρύσουν αποτελεσματική συνεργασία με τις ιδιωτικές υπηρεσίες και τους οργανισμούς που έχουν αρμοδιότητες για τη λειτουργία και την παρακολούθηση των συστημάτων πληρωμών, και τα κράτη μέλη να παρέχουν το ένα στο άλλο την ευρύτερη δυνατή αμοιβαία συνδρομή*

ΕΞΕΔΩΣΕ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΑ ΑΠΟΦΑΣΗ ΠΛΑΙΣΙΟ:

’ρθρο 1

Ορισμοί

1. Για τους σκοπούς της παρούσας απόφασης-πλαίσιο, και με την επιφύλαξη πιο λεπτομερών ορισμών στις νομοθεσίες των κρατών μελών, νοούνται ως:

α) "μέσα πληρωμής (πλην των μετρητών)": κάθε μέσο εκτός από το νόμιμο νόμισμα (τραπεζογραμμάτια και κέρματα) που επιτρέπει, μόνο του ή σε συνδυασμό με άλλο μέσο (πληρωμής), στον νόμιμο κάτοχό του/πληρωτή, να λάβει χρήμα ή αξία, να πραγματοποιήσει ή να λάβει πληρωμές για αγαθά, υπηρεσίες ή άλλα αντικείμενο αξίας, να εκδώσει εντολή ή μήνυμα με το οποίο ζητά ή επιτρέπει τη μεταφορά χρηματικών ποσών (υπό μορφή χρηματικής απαίτησης έναντι τρίτου) σε διαταγή ενός δικαιούχου*

β) "πράξη πληρωμής": πράξη με την οποία λαμβάνεται χρήμα ή αξία, πραγματοποιούνται ή λαμβάνονται πληρωμές για αγαθά, υπηρεσίες ή άλλα αντικείμενα αξίας, και/ή εκδίδεται εντολή ή μήνυμα με το οποίο ζητείται ή επιτρέπεται η μεταφορά χρηματικών ποσών (υπό μορφή χρηματικής απαίτησης έναντι τρίτου) σε διαταγή ενός δικαιούχου, μέσω ενός μέσου πληρωμής*

γ) "ειδικός εξοπλισμός": κάθε εξοπλισμός (περιλαμβανομένου του λογισμικού) που έχει σχεδιαστεί ή προσαρμοστεί για την πρόσβαση, την κατασκευή ή την αλλοίωση ενός μέσου πληρωμής ή μέρους αυτού ή μιας πράξης πληρωμής, περιλαμβανομένου του εξοπλισμού που έχει σχεδιαστεί ή προσαρμοστεί για την τροποποίηση ή αλλοίωση κάθε πληροφορίας ή δεδομένου που αφορά ή περιέχεται σε κάθε μέσο πληρωμής ή πράξη πληρωμής*

δ) "νομικό πρόσωπο": κάθε οντότητα η οποία αναγνωρίζεται ως νομικό πρόσωπο βάσει του ισχύοντος εθνικού δικαίου, πλην των κρατών ή των άλλων οργανισμών δημοσίου δικαίου όταν ασκούν κρατική εξουσία και των δημόσιων διεθνών οργανισμών*

ε) "νομιμοποίηση εσόδων από παράνομες δραστηριότητες": η συμπεριφορά που ορίζεται στο άρθρο 1 τρίτη περίπτωση της οδηγίας του Συμβουλίου αριθ. 91/308/ΕΟΚ [15]*

[15] ΕΕ L 166, 28.6.1991, σ. 77.

2. Για τους σκοπούς της παρούσας απόφασης πλαισίου ο όρος "υπήκοος" κράτους μέλους: πρέπει να ερμηνεύεται σύμφωνα με τη δήλωση στην οποία προέβη το κράτος αυτό βάσει του άρθρου 6 παράγραφος 1 στοιχείο β) της ευρωπαϊκής σύμβασης περί εκδόσεως της 13ης Δεκεμβρίου 1957.

’ρθρο 2

Περιγραφή των συμπεριφορών

Τα μέτρα που απαριθμούνται στα άρθρα 3 έως 6 αφορούν τα ακόλουθα είδη εκ προθέσεως συμπεριφορών:

α) παράνομη ιδιοποίηση ενός μέσου πληρωμής*

β) κατάρτιση πλαστού ή νόθευση ενός μέσου πληρωμής*

γ) εν γνώσει χρησιμοποίηση ενός μέσου πληρωμής χωρίς την άδεια του κατόχου του*

δ) εν γνώσει κατοχή παράνομα ιδιοποιημένου, πλαστού ή νοθευμένου μέσου πληρωμής*

ε) εν γνώσει χρησιμοποίηση παράνομα ιδιοποιημένου, πλαστού ή νοθευμένου μέσου πληρωμής και εν γνώσει αποδοχή πληρωμής υπό τις συνθήκες αυτές που καλύπτονται στο στοιχείο ε)*

στ) εν γνώσει χωρίς άδεια χρησιμοποίηση στοιχείων ταυτότητας για την πραγματοποίηση ή την επεξεργασία μιας πράξης πληρωμής*

ζ) εν γνώσει χρησιμοποίηση πλαστών στοιχείων ταυτότητας για την πραγματοποίηση ή την επεξεργασία μιας πράξης πληρωμής*

η) χειρισμός δεδομένων, περιλαμβανομένων των πληροφοριών σχετικά με λογαριασμούς ή άλλων στοιχείων προσδιορισμού της ταυτότητας, για την πραγματοποίηση ή την επεξεργασία μιας πράξης πληρωμής*

θ) χωρίς άδεια διαβίβαση στοιχείων ταυτότητας για την πραγματοποίηση ή την επεξεργασία μιας πράξης πληρωμής*

ι) χωρίς άδεια κατασκευή, χειρισμός, κατοχή ή χρησιμοποίηση ειδικά προσαρμοσμένου εξοπλισμού ή στοιχείων μέσων πληρωμών για:

- την κατασκευή ή την αλλοίωση οποιουδήποτε μέσου πληρωμής ή μέρους αυτού*

- τις παράνομες συμπεριφορές που περιγράφονται στα στοιχεία στ) έως θ).

Τα μέτρα αφορούν επίσης την συνέργεια ή ηθική αυτουργία σε οποιαδήποτε από τις συμπεριφορές που περιγράφονται στα στοιχεία α) έως ι) ή εν γνώσει αποκόμιση αξίας ή περιουσιακού οφέλους από αυτές.

’ρθρο 3

Μέτρα που πρέπει να ληφθούν σε εθνικό επίπεδο

1. Κάθε κράτος μέλος χαρακτηρίζει τα είδη συμπεριφοράς που απαριθμούνται στο άρθρο 2 ως ποινικά αδικήματα.

2. Κάθε κράτος μέλος προβλέπει ότι τα νομικά πρόσωπα υπέχουν ευθύνη για τα αδικήματα που αναφέρονται στην παράγραφο 1 εφόσον αυτά διαπράττονται προς όφελός τους από οποιοδήποτε πρόσωπο που ενεργεί είτε ατομικά είτε ως μέλος οργάνου του νομικού προσώπου, και το οποίο κατέχει εντός του νομικού προσώπου ηγετική θέση, βασιζόμενη:

- α) σε εξουσία αντιπροσώπευσης του νομικού προσώπου ή

- β) σε εξουσία λήψης αποφάσεων για λογαριασμό νομικού προσώπου ή

- γ) σε εξουσία άσκησης ελέγχου εντός του νομικού προσώπου.

3. Κάθε κράτος μέλος προβλέπει οι ποινές για τα αδικήματα που αναφέρονται στη παράγραφο 1 αυτά να είναι:

α) όσον αφορά τα φυσικά πρόσωπα, αποτελεσματικές, ανάλογες και αποτρεπτικές, και στις πλέον σοβαρές περιπτώσεις περιλαμβάνουν στερητικές της ελευθερίας ποινές δυνάμενες να δικαιολογήσουν έκδοση*

β) όσον αφορά τα νομικά πρόσωπα, αποτελεσματικές, ανάλογες και αποτρεπτικές κυρώσεις που περιλαμβάνουν πρόστιμα ποινικού και μη χαρακτήρα και μπορούν να περιλάβουν και άλλες κυρώσεις όπως:

i) αποκλεισμός από δημόσιες παροχές ή ενισχύσεις*

ii) μέτρα προσωρινής ή οριστικής απαγόρευσης της άσκησης εμπορικής δραστηριότητας*

iii) επιβολή δικαστικής εποπτείας

iv) δικαστική απόφαση διάλυσης.

4. Τα αδικήματα που περιγράφονται στην παράγραφο 1 θεωρούνται σοβαρά αδικήματα, σε σχέση με την εφαρμογή της κοινής δράσης 98/699/ΔΕΥ.

’ρθρο 4

Δικαιοδοσία

1. Κάθε κράτος μέλος επεκτείνει την δικαιοδοσία των δικαστηρίων του επί των αδικημάτων που αναφέρονται στο άρθρο 3 εφόσον:

α) το αδίκημα διαπράττεται εν όλω ή εν μέρει στο έδαφός του*

β) ο διαπράξας το αδίκημα είναι υπήκοός του.

Με την επιφύλαξη των διατάξεων της παραγράφου 2, κάθε κράτος μέλος μπορεί να περιορίζει την δικαιοδοτική αρμοδιότητα στις περιστάσεις που αναφέρονται στο στοιχείο α). Ένα κράτος μέλος που δεν κάνει χρήση αυτού του περιορισμού μπορεί ωστόσο να θεωρήσει ότι για τα αδικήματα του στοιχείου β) έχει δικαιοδοσία μόνο σε ειδικές περιπτώσεις ή περιστάσεις.

2. Εάν ένα κράτος δεν εκδίδει τους υπηκόους του, η δικαιοδοσία των δικαστηρίων του εκτείνεται στα αδικήματα που αναφέρονται στο άρθρο 3, εφόσον διαπράττονται από υπηκόους του εκτός του εδάφους του.

Κάθε κράτος μέλος, εφόσον ένας υπήκοός του θεωρείται ύποπτος ότι έχει διαπράξει σε άλλο κράτος μέλος ένα από τα αδικήματα που περιγράφονται στο άρθρο 3 και δεν εκδίδει το πρόσωπο αυτό στο άλλο κράτος μέλος για το λόγο μόνο της υπηκοότητάς του, υποβάλει την υπόθεση στις αρμόδιες αρχές του για την ενδεχόμενη άσκηση δίωξης.

Για να καταστεί δυνατή η δίωξη, οι φάκελοι, οι πληροφορίες και τα αποδεικτικά στοιχεία τα σχετικά με το αδίκημα διαβιβάζονται σύμφωνα με τις διαδικασίες που ορίζονται στο άρθρο 6 της ευρωπαϊκής σύμβασης περί εκδόσεως της 13ης Δεκεμβρίου 1957.

Το εκζητούν κράτος μέλος ενημερώνεται για την άσκηση της δίωξης και για την έκβασή της.

’ρθρο 5

Συνεργασία με δημόσιες και ιδιωτικές υπηρεσίες ή φορείς

1. Κάθε κράτος μέλος λαμβάνει τα αναγκαία μέτρα ώστε οι δημόσιες και ιδιωτικές υπηρεσίες και φορείς που συμμετέχουν στη διαχείριση, τον έλεγχο και την παρακολούθηση των συστημάτων πληρωμών, να συνεργάζονται, με τις αρχές που είναι αρμόδιες για την ανάκριση και την τιμωρία των αδικημάτων που προβλέπονται από την παρούσα απόφαση πλαίσιο.

Ειδικότερα, αυτές οι υπηρεσίες και φορείς:

- α) ενημερώνουν με δική τους πρωτοβουλία τις εν λόγω αρχές, εφόσον έχουν βάσιμους λόγους να πιστεύουν ότι έχει διαπραχθεί ένα από τα αδικήματα αυτά*

- β) παρέχουν στις αρχές αυτές κάθε κατάλληλη πληροφορία, είτε κατόπιν αιτήματός των αρχών αυτών ή με δική τους πρωτοβουλία.

2. Όσον αφορά την επεξεργασία των προσωπικών δεδομένων, η εφαρμογή της παραγράφου 1 πρέπει να εξασφαλίζει επίπεδο προστασίας ισοδύναμο με εκείνο που προβλέπεται από την οδηγία αριθ. 95/46/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου [16]. Τα δεδομένα πρέπει να χρησιμοποιούνται μόνο για τους σκοπούς για τους οποίους έχουν διαβιβαστεί.

[16] ΕΕ L 281, 23.11.1995, σ. 31.

’ρθρο 6

Συνεργασία μεταξύ των κρατών μελών

1. Σύμφωνα με τις ισχύουσες συμβάσεις, πολυμερείς ή διμερείς συμφωνίες ή ρυθμίσεις, τα κράτη μέλη παρέχουν την ευρύτερη δυνατή αμοιβαία συνδρομή κατά τις διαδικασίες τις σχετικές με τα εγκλήματα που προβλέπονται στην παρούσα απόφαση πλαίσιο.

2. Όταν περισσότερα από ένα κράτη μέλη έχουν δικαιοδοσία για τα αδικήματα που αναφέρονται στην παρούσα απόφαση πλαίσιο, τα κράτη μέλη θα διαβουλεύονται μεταξύ τους προκειμένου να συντονίσουν τις ενέργειές τους για την αποτελεσματικότερη δυνατή δίωξη του εγκλήματος.

’ρθρο 7

Εφαρμογή

1. Τα κράτη μέλη θεσπίζουν τις αναγκαίες νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις προκειμένου να συμμορφωθούν με την παρούσα απόφαση πλαίσιο το αργότερο έως τις 31 Δεκεμβρίου 2000. Ενημερώνουν σχετικά την Επιτροπή και υποβάλουν αντίγραφα των μέτρων με τα οποία εφαρμόζεται η απόφαση πλαίσιο.

Όταν τα κράτη μέλη θεσπίζουν τις εν λόγω διατάξεις, οι τελευταίες αυτές περιέχουν παραπομπή στην παρούσα απόφαση - πλαίσιο ή συνοδεύονται από παρόμοια παραπομπή κατά την επίσημη δημοσίευσή τους. Ο τρόπος της παραπομπής καθορίζεται από τα κράτη μέλη.

2. Η Επιτροπή υποβάλει έκθεση στο Συμβούλιο για την εφαρμογή από τα κράτη μέλη των υποχρεώσεων που υπέχουν βάσει της παρούσας απόφασης πλαισίου, το αργότερο εντός δύο ετών από την έναρξη ισχύος της.

’ρθρο 8

Εναρξη ισχύος

Η παρούσα απόφαση - πλαίσιο αρχίζει να ισχύει από την ημερομηνία δημοσίευσή της στην Επίσημη Εφημερίδα των Ε.Κ.

’ρθρο 9

Αποδέκτες

Η παρούσα απόφαση - πλαίσιο απευθύνεται στα κράτη μέλη.

Βρυξέλλες,

Για το Συμβούλιο

Ο Πρόεδρος