Πρόταση ΑΠΟΦΑΣΗ-ΠΛΑΙΣΙΟ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ για το ευρωπαϊκό ένταλμα συλλήψεως και τις διαδικασίες παράδοσης μεταξύ κρατών μελών

(υποβάλλεται από την Επιτροπή)

ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ

1. ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΤΗΣ ΕΚΔΟΣΗΣ

Η έκδοση δημιουργήθηκε για να επιτρέψει, σε ένα συχνά πολύπλοκο πλαίσιο πολιτικών και διπλωματικών σχέσεων μεταξύ κρατών, την παράδοση στις αλλοδαπές αρχές αλλοδαπού που βρίσκεται στο έδαφος συγκεκριμένου κράτους ενόψει της δίωξής του ή της εκτέλεσης ποινής. Συχνά χρονοβόρα και πολύπλοκη, δεν είναι πλέον ενδεδειγμένη για ένα χώρο χωρίς σύνορα όπως ο ευρωπαϊκός χώρος, ο οποίος χαρακτηρίζεται από υψηλό επίπεδο εμπιστοσύνης και συνεργασίας μεταξύ κρατών τα οποία θέτουν όλα υψηλές απαιτήσεις για το κράτος δικαίου.

Μέχρι σήμερα, διέπεται από τις διατάξεις της Ευρωπαϊκής Σύμβασης εκδόσεως που υπεγράφη στις 13 Δεκεμβρίου 1957 (στο εξής καλουμένης Σύμβασης του 1957), του συμπληρωματικού πρωτοκόλλου της εν λόγω Σύμβασης που υπεγράφη στις 15 Οκτωβρίου 1975 (στο εξής καλουμένου πρωτοκόλλου του 1975), του δεύτερου συμπληρωματικού πρωτοκόλλου που υπεγράφη στις 17 Μαρτίου 1978 (στο εξής καλουμένου πρωτοκόλλου του 1978) και της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την καταστολή της τρομοκρατίας που υπεγράφη στις 27 Ιανουαρίου 1977 (στο εξής καλουμένης Σύμβασης για την τρομοκρατία). Τα κείμενα αυτά αντιπροσώπευαν ασφαλώς κατά την εποχή της υπογραφής τους ουσιαστική πρόοδο, αλλά σήμερα αποτελούν ένα μηχανισμό δυσκίνητο και πεπαλαιωμένο σε σχέση με τις μεταβολές που επήλθαν στις σχέσεις μεταξύ των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η Σύμβαση για την εφαρμογή της συμφωνίας του Σένγκεν δημιούργησε, μέσω της θεσμοθέτησης του ΣΠΣ, ένα μηχανισμό που επιτρέπει, πρακτικά, τη σημαντική βελτίωση των μηχανισμών ανταλλαγής πληροφοριών μεταξύ των κρατών μελών σχετικά με τα εκζητούμενα πρόσωπα και τη διευκόλυνση των επαφών μεταξύ των εθνικών αρχών κατά τη σύλληψη ενός προσώπου. Από νομική άποψη εντούτοις, η Σύμβαση Σένγκεν δεν προσθέτει τίποτε στους κλασικούς μηχανισμούς εκδόσεως που προβλέπει η Σύμβαση του 1957.

Η Σύμβαση για την απλουστευμένη διαδικασία εκδόσεως μεταξύ των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης της 10ης Μαρτίου 1995 (στο εξής καλουμένη Σύμβαση του 1995) ή η Σύμβαση για την έκδοση μεταξύ των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης της 27ης Σεπτεμβρίου 1996 (στο εξής καλουμένη Σύμβαση του 1996), είχαν ως στόχο την επιτάχυνση και την απλούστευση των μηχανισμών της Σύμβασης του 1957, καθώς και την άρση των περισσοτέρων πιθανών επιφυλάξεων που είχαν εκφραστεί ως προς αυτή. Εντούτοις, δεν αποδεσμεύονται από τον, εξ ορισμού πολιτικό και διακυβερνητικό, μηχανισμό της εκδόσεως. Εξάλλου, έχουν κυρωθεί μόνον από εννέα και οκτώ κράτη μέλη αντιστοίχως.

2. ΟΙ ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ ΤΗΣ ΑΜΟΙΒΑΙΑΣ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗΣ

Με τη συμπερίληψη τη εγκαθίδρυσης ενός χώρου ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης μεταξύ των στόχων της Ένωσης, η συνθήκη του Άμστερνταμ ανοίγει το δρόμο για μια ριζική αλλαγή προοπτικής. Κατά τη σύνοδο κορυφής του Τάμπερε, οι αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων υπέδειξαν ότι η αμοιβαία αναγνώριση των δικαστικών αποφάσεων θα έπρεπε να αποτελέσει τον ακρογωνιαίο λίθο της δικαστικής συνεργασίας, τόσο στον τομέα του αστικού, όσο και του ποινικού δικαίου. Όσον αφορά την έκδοση, η εφαρμογή της αρχής της αμοιβαίας αναγνώρισης οδηγεί στην ipso facto αναγνώριση εκ μέρους κάθε εθνικής δικαστικής αρχής, μετά από κάποιους ελάχιστους ελέγχους, του αιτήματος παράδοσης προσώπου το οποίο υποβάλλει η δικαστική αρχή άλλου κράτους μέλους.

3. ΟΙ ΝΕΕΣ ΔΙΜΕΡΕΙΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ

Παράλληλα προς τις εργασίες που διεξάγονται στο πλαίσιο της Ένωσης και λαμβανομένης υπόψη της επείγουσας ανάγκης να εξευρεθούν αποτελεσματικές απαντήσεις για την καταπολέμηση της ολοένα αυξανόμενης διεθνοποίησης της εγκληματικότητας, πολλά κράτη μέλη εγκαινίασαν διμερείς συζητήσεις με στόχο την αντικατάσταση του πεπαλαιωμένου μηχανισμού εκδόσεως από διαδικασίες απλής παράδοσης στις δικαστικές αρχές. Έτσι, η Ιταλία και η Ισπανία συνήψαν συνθήκη τον προηγούμενο Δεκέμβριο, ενώ βρίσκεται στο στάδιο της προετοιμασίας ανάλογη συνθήκη μεταξύ της Ισπανίας και του Ηνωμένου Βασιλείου.

Ανάλογες πρωτοβουλίες, οι οποίες υπογραμμίζουν την αμοιβαία εμπιστοσύνη που έχει εμπεδωθεί μεταξύ των δικαστικών συστημάτων των κρατών μελών, πρέπει να αντιμετωπίζονται με ικανοποίηση. Αποδεικνύουν εντούτοις, ότι υπάρχει επείγουσα ανάγκη να μεταρρυθμιστούν οι ισχύοντες πολυμερείς μηχανισμοί, ούτως ώστε η σύναψη διμερών συμβάσεων μεταξύ των κρατών μελών να μην καταστήσει ακόμα πιο πολύπλοκο το νομικό τοπίο της εκδόσεως, το οποίο ήδη βρίθει ρυθμίσεων.

4. ΤΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΕΝΤΑΛΜΑ ΣΥΛΛΗΨΕΩΣ

4.1. Πλαίσιο

Το σχέδιο δράσης της Βιέννης καλούσε τα κράτη μέλη να κυρώσουν και να θέσουν σε εφαρμογή το ταχύτερο τα υφιστάμενα μέσα στον τομέα της εκδόσεως (σημείο 45 γ). Σύμφωνα με τα συμπεράσματα του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου του Τάμπερε, "η τυπική διαδικασία εκδόσεως θα πρέπει να καταργηθεί μεταξύ των κρατών μελών όσον αφορά τα πρόσωπα που προσπαθούν να διαφύγουν της δικαιοσύνης μετά την οριστική καταδίκη τους" και να αντικατασταθεί "από απλή μεταγωγή των προσώπων, συμφώνως προς το άρθρο 6 της ΣΕΕ. Θα πρέπει επίσης να εξεταστεί η θέσπιση σύντομων διαδικασιών εκδόσεως, επιφυλασσομένου του δικαιώματος για δίκαιη δίκη" (σημείο 35). Η Επιτροπή καλείται να "υποβάλει σχετικές προτάσεις υπό το φως της Σύμβασης εφαρμογής της συμφωνίας του Σένγκεν".

Η εν λόγω εντολή υπενθυμίζεται στη στρατηγική της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την προσεχή χιλιετία στο σημείο που αφορά την πρόληψη και τον έλεγχο της οργανωμένης εγκληματικότητας (σύσταση 28). Σύμφωνα με αυτή, η Επιτροπή πρέπει να διατυπώσει προτάσεις "με τις οποίες να προβλέπεται η επιτάχυνση της εκδόσεως των προσώπων που έχουν κριθεί ένοχα και προσπαθούν να διαφύγουν της δικαιοσύνης". Η στρατηγική υποστηρίζει "τη δυνατότητα να εγκαθιδρυθεί μακροπρόθεσμα ευρωπαϊκός νομικός χώρος στον τομέα της εκδόσεως" και να εξεταστεί σε αυτό το πλαίσιο "το ζήτημα της εκδόσεως στις ερήμην διαδικασίες, με απόλυτο σεβασμό των θεμελιωδών δικαιωμάτων που εγγυάται η Ευρωπαϊκή Σύμβαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων".

Εντελώς πρόσφατα και πάλι, μετά τις τραγικές και δολοφονικές πρωτοφανείς τρομοκρατικές επιθέσεις κατά του λαού των Ηνωμένων Πολιτειών που πραγματοποιήθηκαν στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, οι αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και ο ύπατος εκπρόσωπος για την κοινή εξωτερική πολιτική και πολιτική ασφάλειας ζήτησαν "τη θεσμοθέτηση ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως και εκδόσεως συμφώνως προς τα συμπεράσματα του Τάμπερε και την αμοιβαία αναγνώριση των δικαστικών αποφάσεων".

4.2. Πεδίο εφαρμογής

Πριν την εκπόνηση της παρούσας πρότασης, οι υπηρεσίες της Επιτροπής πραγματοποίησαν μια σειρά συνεντεύξεων στα κράτη μέλη με νομικούς της πράξης, δικαστικούς, δικηγόρους, πανεπιστημιακούς και με στελέχη υπουργείων ειδικευμένα σε θέματα εκδόσεως σε όλα σχεδόν τα κράτη μέλη. Από αυτές τις ανταλλαγές απόψεων προέκυψε ότι δεν υπήρχε κανένας λόγος να γίνει διάκριση μεταξύ των περιπτώσεων στις οποίες η έκδοση ζητείται κατά τη φάση που προηγείται της ποινικής δίκης και των περιπτώσεων στις οποίες ζητείται για την εκτέλεση εκτελεστών αποφάσεων. Κανένα διμερές ή πολυμερές κείμενο δεν εισάγει ανάλογη διάκριση, η οποία εξάλλου δεν δικαιολογείται στην πράξη. Για το λόγο αυτό, σε μια προσπάθεια απλούστευσης της υφισταμένης έννομης τάξης, το ευρωπαϊκό ένταλμα συλλήψεως πρέπει να καλύπτει πεδίο εφαρμογής ταυτόσημο προς εκείνο της εκδόσεως την οποία υποκαθιστά και να αφορά τις φάσεις της ποινικής δίκης τόσο πριν, όσο και μετά την επιμέτρηση της ποινής.

4.3. Επιλογή του νομικού μέσου

Σε μια προσπάθεια αποτελεσματικότητας και πάλι, αποφασίστηκε να χρησιμοποιηθεί για τη θεσμοθέτηση του ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως η απόφαση πλαίσιο. Οι πολυάριθμες Συμβάσεις που έχουν εκπονηθεί στο πλαίσιο του Συμβουλίου της Ευρώπης, της ευρωπαϊκής πολιτικής συνεργασίας ή της Ευρωπαϊκής Ένωσης είχαν περιορισμένη επιτυχία, όπως προκύπτει από την πρόοδο των κυρώσεων. Τόσο η έννομη τάξη που απορρέει από τη Συνθήκη του Άμστερνταμ, όσο και το προχωρημένο στάδιο δικαστικής συνεργασίας μεταξύ των κρατών μελών δικαιολογούν τη θεσμοθέτηση του ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως μέσω απόφασης πλαίσιο, η οποία, συμφώνως προς το άρθρο 34 ΣΕΕ "δεσμεύει τα κράτη μέλη ως προς το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα, αλλά αφήνει στην αρμοδιότητα των εθνικών αρχών την επιλογή του τύπου και των μέσων".

4.4. Ένα μέσο που μεριμνά για την προστασία των θεμελιωδών δικαιωμάτων

Ο στόχος του προτεινομένου συστήματος είναι διπλός. Αφενός, από την άποψη της αποτελεσματικότητας της καταστολής των εγκληματικών δραστηριοτήτων, αντλεί διδάγματα από το άνοιγμα των συνόρων στο εσωτερικό του ευρωπαϊκού δικαστικού χώρου διευκολύνοντας τη δράση της δικαιοσύνης σε κάθε κράτος μέλος και από τις δύο πλευρές των συνόρων. Από την άποψη αυτή, ο εν λόγω μηχανισμός συμβάλλει κατά μέγα μέρος στην καταπολέμηση της διακρατικής οργανωμένης εγκληματικότητας. Αφετέρου, το σύστημα ανταποκρίνεται στις ανησυχίες των ευρωπαίων πολιτών όσον αφορά την εγγύηση των ατομικών δικαιωμάτων.

Σχετικά, μπορούν να επισημανθούν διάφορα σημεία:

1) προβλέπεται η παρουσία δικηγόρου και, εφόσον απαιτείται, διερμηνέα από τη στιγμή της σύλληψης του προσώπου κατ' εφαρμογή του ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως (άρθρο 11),

2) όταν ένα πρόσωπο συλλαμβάνεται δυνάμει ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως, η δικαστική αρχή του κράτους συλλήψεως οφείλει υποχρεωτικά να αποφανθεί σχετικά με την κράτηση του εν λόγω προσώπου σε συνάρτηση με τις εγγυήσεις επανεμφάνισης που υπέχει. Αν αυτές είναι ικανοποιητικές, το πρόσωπο που συλλαμβάνεται για την εκτέλεση ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως μπορεί να αφεθεί ελεύθερο, ενδεχομένως υπό όρους, στο κράτος από το οποίο ζητείται η εκτέλεση, μέχρις ότου παρουσιαστεί πράγματι ενώπιον της εκδούσας δικαστικής αρχής σε εύθετο χρόνο για την κινηθείσα διαδικασία (άρθρο 14). Ο μηχανισμός αυτός θα πρέπει να αποτρέψει την παρατεταμένη προσωρινή κράτηση, η οποία καμιά φορά οφείλεται αποκλειστικά στη γεωγραφική απομάκρυνση του προσώπου. Επίσης, η εκδούσα δικαστική αρχή θα μπορεί να αποφασίσει την αναστολή της εκτέλεσης του ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως, εφόσον ο συλληφθείς δεσμεύεται να επανεμφανισθεί εθελουσίως (άρθρο 13 (3)),

3) τα πρόσωπα που έχουν καταδικασθεί ερήμην θα πρέπει να δικασθούν εκ νέου, μετά την άσκηση ανακοπής ενώπιον της δικαστικής αρχής από την οποία ζητείται η εκτέλεση (άρθρο 35),

4) οι περιπτώσεις κατά τις οποίες διατάσσεται προσωρινή κράτηση κυρίως για να εξασφαλιστεί ότι πρόσωπα που κατοικούν σε άλλα κράτη μέλη θα παραμείνουν στη διάθεση της δικαιοσύνης θα πρέπει να περιοριστούν, διότι η αποτελεσματικότητα του ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως βελτιώνει τις εγγυήσεις παράδοσης και επανεμφάνισης ενώπιον της εκδούσας δικαστικής αρχής (άρθρο 17),

5) οι άσκοπες ή ανεπιθύμητες μεταγωγές αποφεύγονται με την προσφυγή στην τηλεδιάσκεψη (άρθρο 34). Επίσης, θα πρέπει να ευνοηθεί η εκτέλεση της ποινής στον τόπο όπου η επανένταξη του καταδικασθέντος θα πραγματοποιηθεί υπό τις καλύτερες συνθήκες (άρθρα 33 και 36),

6) η πρόοδος των ποινικών διαδικασιών θα επιταχυνθεί, μεταξύ άλλων λόγω της αυξημένης προσφυγής στην προσωρινή μεταγωγή από κράτος σε κράτος (άρθρα 39 και 40), πράγμα που θα συμβάλει στο σεβασμό του δικαιώματος των υποκειμένων της δικαιοσύνης για έκδοση αποφάσεως εντός ευλόγου χρόνου. Η διαδικασία του ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως, η οποία υπόκειται σε αυστηρή προθεσμία ενενήντα ημερών (άρθρο 21), θα πρέπει να συμβάλει σημαντικά στην τήρηση του ευλόγου χρόνου,

7) η κατάργηση της αρχής του διπλού αξιοποίνου δεν γίνεται εις βάρος των κρατών η νομοθεσία των οποίων είναι λιγότερο κατασταλτική. Πράγματι, ο μηχανισμός του αρνητικού καταλόγου επιτρέπει στα κράτη μέλη που έχουν επιλέξει να αποποινικοποιήσουν ορισμένη συμπεριφορά να την αποκλείουν από το πεδίο εφαρμογής του ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως (άρθρο 27),

8) επιβεβαιώνεται η δυνατότητα κράτους μέλους να θέσει ως προϋπόθεση για την εκτέλεση ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως την εγγύηση ότι δεν θα επιβληθεί η ποινή της ισόβιας κάθειρξης (άρθρο 37).

Τέλος, κατά την έκδοση και εκτέλεση των ευρωπαϊκών ενταλμάτων συλλήψεως, οι ευρωπαίοι δικαστές ασφαλώς δεσμεύονται πάντα από τους γενικούς κανόνες που αφορούν την προστασία των θεμελιωδών δικαιωμάτων, και ειδικότερα την Ευρωπαϊκή Σύμβαση για την προάσπιση των δικαιωμάτων του ανθρώπου και των θεμελιωδών ελευθεριών του 1950 και το Χάρτη των θεμελιωδών δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

4.5. Γενική παρουσίαση

Τα χαρακτηριστικά του μηχανισμού του ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως είναι τα ακόλουθα:

1) Σκοπός του ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως είναι η αναγκαστική μεταγωγή προσώπου από ένα κράτος μέλος σε άλλο. Η προτεινόμενη διαδικασία αντικαθιστά την παραδοσιακή διαδικασία εκδόσεως. Θα πρέπει επίσης να εξομοιωθεί προς αυτή όσον αφορά την ερμηνεία του άρθρου 5 της Ευρωπαϊκής σύμβασης ανθρωπίνων δικαιωμάτων σχετικά με το δικαίωμα ελευθερίας και ασφάλειας.

2) Πρόκειται για οριζόντιο σύστημα, το οποίο αντικαθιστά το ισχύον σύστημα εκδόσεως από όλες τις απόψεις και, αντιθέτως προς τη συνθήκη μεταξύ της Ιταλίας και της Ισπανίας, δεν περιορίζεται σε ορισμένα αδικήματα.

3) Ο μηχανισμός βασίζεται στην αμοιβαία αναγνώριση των δικαστικών αποφάσεων. Η βασική ιδέα είναι η εξής : όταν η δικαστική αρχή κράτους μέλους ζητά την παράδοση προσώπου, είτε δυνάμει οριστικής καταδίκης, είτε διότι το εν λόγω πρόσωπο διώκεται ποινικά, η απόφασή της πρέπει να αναγνωρίζεται και να εκτελείται αυτομάτως σε όλο το έδαφος της Ένωσης. Η άρνηση εκτέλεσης του ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως πρέπει να περιορίζεται σε συγκεκριμένο αριθμό υποθετικών περιπτώσεων

Το πεδίο εφαρμογής του προτεινομένου κειμένου είναι σχεδόν ταυτόσημο [1] προς εκείνο της εκδόσεως : το ευρωπαϊκό ένταλμα συλλήψεως επιτρέπει τη σύλληψη και την παράδοση προσώπου το οποίο είτε έχει καταδικαστεί οριστικά από κράτος μέλος σε ποινή στερητική της ελευθερίας διάρκειας ίσης ή ανώτερης των τεσσάρων μηνών, είτε έχει εκδοθεί εις βάρος του βούλευμα που επιτρέπει την προσωρινή του κράτηση, εφόσον το αδίκημα για το οποίο διώκεται τιμωρείται με ποινή φυλάκισης διαρκείας μεγαλύτερης του έτους.

[1] Οι δύο προϋποθέσεις (υπόλοιπο ποινής προς έκτιση και μέγιστη προβλεπόμενη ποινή) ήσαν σωρευτικές στο σύστημα της εκδόσεως, ενώ εδώ δεν συνδέονται μεταξύ τους (βλ. κατωτέρω υπό άρθρο 2).

Πράγματι, θεωρήθηκε ότι λόγω του εξαιρετικά επιβαρυντικού χαρακτήρα του μηχανισμού για τον κατηγορούμενο, είναι σημαντικό να επιτρέπεται η χρησιμοποίησή του μόνον στις περιπτώσεις εκείνες η σοβαρότητα των οποίων το δικαιολογεί.

4) Η διαδικασία εκδόσεως του ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως είναι προεχόντως δικαστική. Η πολιτική φάση, η οποία χαρακτήριζε τη διαδικασία εκδόσεως, καταργείται. Κατά συνέπεια, καταργείται επίσης και η φάση της διοικητικής προσφυγής κατά της πολιτικής απόφασης. Η κατάργηση των δύο αυτών επιπέδων της διαδικασίας θα πρέπει να βελτιώσει σημαντικά την αποτελεσματικότητα και την ταχύτητα του μηχανισμού.

5) Το ευρωπαϊκό ένταλμα συλλήψεως θα λαμβάνει υπόψη την αρχή της ιθαγένειας της Ένωσης. Η εξαίρεση υπέρ των ημεδαπών δεν θα πρέπει να έχει πλέον λόγο ύπαρξης. Το πλέον κρίσιμο κριτήριο δεν είναι η ιθαγένεια, αλλά ο τόπος κύριας κατοικίας του προσώπου, ιδίως όσον αφορά την εκτέλεση της ποινής. Έτσι, δίδεται η δυνατότητα, αφενός, να διευκολύνεται η έκτιση της επιβληθείσας ποινής στη χώρα συλλήψεως, εάν εκεί είναι πιθανότερο να επιτευχθεί η καλή επανένταξη του προσώπου και, αφετέρου, κατά το στάδιο της εκτέλεσης του ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως, να μπορεί να τίθεται ως προϋπόθεση για την εκτέλεσή του η εγγύηση της μεταγενέστερης επιστροφής του προσώπου για την έκτιση της ποινής που έχει επιβάλει η αλλοδαπή αρχή.

6) Οι περιπτώσεις άρνησης εκτέλεσης του εντάλματος συλλήψεως είναι περιορισμένες και απαριθμούνται, ούτως ώστε να απλουστευθεί και να επιταχυνθεί όσο το δυνατόν περισσότερο η διαδικασία. Η αρχή του διπλού αξιοποίνου καταργείται, το ίδιο και η αρχή της ειδικότητας. Αντιθέτως, τα κράτη μέλη έχουν τη δυνατότητα, εφόσον το επιθυμούν, να καταρτίσουν αρνητικό κατάλογο αδικημάτων για τα οποία θα δηλώσουν ότι αρνούνται την εκτέλεση ευρωπαϊκών ενταλμάτων συλλήψεως στο έδαφός τους. Επίσης, η απαίτηση του διπλού αξιοποίνου μπορεί να εφαρμοστεί στις περιπτώσεις κατά τις οποίες το εκδόν κράτος άσκησε διεθνή δικαιοδοσία.

7) Τα στοιχεία που περιέχει το ευρωπαϊκό ένταλμα συλλήψεως καθίστανται ενιαία για ολόκληρη την Ένωση. Εκτός εξαιρετικών περιπτώσεων, θα επιτρέπουν στην αρχή της χώρας από την οποία ζητείται η εκτέλεση να προβαίνει στην παράδοση του προσώπου χωρίς να διενεργούνται άλλοι έλεγχοι.

8) Ο μηχανισμός του ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως πρόκειται να υποκαταστήσει, μεταξύ των κρατών μελών, τη Σύμβαση του 1957, τα δύο πρωτόκολλά της του 1975 και του 1978, τις διατάξεις περί εκδόσεως της Σύμβασης για την τρομοκρατία, καθώς και τις δύο Συμβάσεις του 1995 και του 1996 που έχουν υπογραφεί στο πλαίσιο της Ένωσης. Αντικαθίστανται επίσης ορισμένες διατάξεις της σύμβασης εφαρμογής της συμφωνίας του Σένγκεν.

5. ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΚΑΤ' ΑΡΘΡΟ

Κεφάλαιο 1 : Γενικές αρχές

Άρθρο 1 - Αντικείμενο

Η παρούσα απόφαση πλαίσιο ερείδεται στην αμοιβαία αναγνώριση των δικαστικών αποφάσεων. Δυνάμει της εν λόγω αρχής, ένα ευρωπαϊκό ένταλμα συλλήψεως που εκδίδεται σε ένα από τα κράτη μέλη θα πρέπει να εκτελείται συμφώνως προς την απόφαση πλαίσιο στο σύνολο του εδάφους της Ένωσης.

Άρθρο 2 - Πεδίο εφαρμογής

Ευρωπαϊκό ένταλμα συλλήψεως μπορεί να εκδοθεί τόσο για την εκτέλεση εκτελεστής απόφασης, όσο και κατά τη φάση που προηγείται της εκδόσεως της απόφασης.

Το προβλεπόμενο εδώ πεδίο εφαρμογής διαφέρει ελάχιστα από το πεδίο εφαρμογής της Ευρωπαϊκής σύμβασης εκδόσεως του 1957.

α) Όσον αφορά τη φύση των αποφάσεων που μπορούν να προκαλέσουν την έκδοση ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως θα πρέπει:

- να πρόκειται για απόφαση:

- οριστική,

- ή εκδοθείσα ερήμην που υπόκειται σε ανακοπή (άρθρο 35),

- να πρόκειται για εκτελεστό αλλά όχι οριστικό βούλευμα που έχει εκδοθεί είτε κατά τη φάση της ποινικής δίκης που προηγείται της επιμέτρησης της ποινής, είτε από δικαστικό όργανο αλλά υπόκειται σε ένδικα μέσα, και επιφέρει στέρηση της ελευθερίας. Τυπικά, εξάλλου, δεν είναι απαραίτητο να έχει εκδοθεί προηγουμένως και επισήμως εθνικό ένταλμα συλλήψεως από την εθνική αρχή, χωρίς όμως και να απαγορεύεται.

β) Όσον αφορά το ύψος της προβλεπομένης ή επιβληθείσας ποινής που επιτρέπει την έκδοση ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως, δεν διαφέρει από το ύψος που προβλέπει η Σύμβαση εκδόσεως του 1957. Η προηγούμενη πρακτική, η οποία μοιάζει ικανοποιητική, μπορεί να διατηρηθεί σε αυτό το θέμα.

Εντούτοις, στο μέτρο που καταργείται η αρχή του διπλού αξιοποίνου, δεν είναι απαραίτητο να τεθεί ανώτατο όριο προβλεπομένης ποινής στο κράτος από το οποίο ζητείται η εκτέλεση. Το ευρωπαϊκό ένταλμα συλλήψεως θα πρέπει να εκτελείται ανεξαρτήτως του ύψους της ποινής που μπορεί να προβλέπεται στο κράτος από το οποίο ζητείται η εκτέλεση. Η εφαρμογή αυτής της αρχής εξηγεί γιατί δεν γίνεται μνεία στην κατάσταση που προβλέπει η παράγραφος 2 του άρθρου 2 της Σύμβασης του 1996.

Προς το σκοπό της εκτίμησης του ελάχιστου ύψους της επιβληθείσας ποινής για την έκδοση ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως, οι ερήμην εκδιδόμενες αποφάσεις εξομοιώνονται με οριστικές αποφάσεις, όπως συνέβαινε ήδη υπό το κράτος της Σύμβασης του 1957 (πρβλ. αιτιολογική έκθεση της εν λόγω Σύμβασης). Εντούτοις, όσον αφορά την εκτέλεση των αποφάσεων που επιβάλλουν ποινές ανώτερες των τεσσάρων μηνών, το σύστημα της Σύμβασης του 1957 προέβλεπε μια σωρευτική προϋπόθεση επί πλέον της νόμιμης μέγιστης ποινής που προβλέπεται για το ίδιο αδίκημα. Η προϋπόθεση αυτή καταργείται εδώ, εφόσον αναγνωρίζεται η ίδια η απόφαση και η προβλεπομένη ποινή δεν αποτελεί πλέον κρίσιμο στοιχείο, αφής στιγμής εκδοθεί η απόφαση.

Επίσης, η περίπτωση του άρθρου 2 (2) της Σύμβασης εκδόσεως του 1957 δεν έχει πλέον λόγο υπάρξεως, στο μέτρο που καταργείται η αρχή της ειδικότητας, με την επιφύλαξη των διατάξεων του άρθρου 41 του παρόντος.

Ορισμένα κράτη μέλη (για παράδειγμα, Μπενελούξ και Βόρειες χώρες) έχουν συνάψει μεταξύ τους συμφωνίες που επεκτείνουν το πεδίο εφαρμογής κάτω των ελαχίστων ορίων που προβλέπει η Σύμβαση του 1957. Τα κράτη αυτά θα πρέπει να αποφασίσουν αν θα διατηρήσουν την αρχή της εκδόσεως για τις εν λόγω περιπτώσεις, ή αν θα αρκεστούν στο να επεκτείνουν μεταξύ τους το πεδίο εφαρμογής του ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως.

Άρθρο 3 - Ορισμοί

α) Το ευρωπαϊκό ένταλμα συλλήψεως ισοδυναμεί με αίτηση έρευνας, σύλληψης, κράτησης και παράδοσης στη δικαστική αρχή της εκδούσας χώρας. Βάσει του προηγουμένου συστήματος, υπό το κράτος της Σύμβασης του 1957, ιδίως όπως εφαρμόζεται μετά τη Σύμβαση Σένγκεν, η αίτηση προσωρινής σύλληψης και η αίτηση εκδόσεως αποτελούσαν δύο διακεκριμένες φάσεις της διαδικασίας. Κατ' εφαρμογή της αρχής της αμοιβαίας αναγνώρισης των δικαστικών αποφάσεων, δεν υπάρχει πλέον λόγος να διακρίνονται οι δύο αυτές φάσεις. Εκτός από τα κλασικά χαρακτηριστικά ενός εντάλματος συλλήψεως (έρευνα, σύλληψη, προσωρινή κράτηση), το ευρωπαϊκό ένταλμα συλλήψεως ισοδυναμεί και με αίτηση παράδοσης στις αρχές του εκδόντος κράτους.

Θα πρέπει, εντούτοις, να σημειωθεί ότι οι τέσσερις υποχρεώσεις που απορρέουν για το κράτος μέλος από το οποίο ζητείται η εκτέλεση του ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως δεν έχουν την ίδια νομική αξία. Οι λειτουργίες "αίτηση έρευνας" και "αίτηση συλλήψεως" είναι δεσμευτικές για το κράτος μέλος από το οποίο ζητείται η εκτέλεση, εκτός αν πρόκειται μία από τις περιθωριακές περιπτώσεις εξαίρεσης (άρθρα 27, 28, 30 και 31). Αντιθέτως, η θέση του καταζητουμένου υπό κράτηση πρέπει να αποτελέσει αντικείμενο ειδικής απόφασης εκ μέρους δικαστικής αρχής (άρθρο 14). Επίσης, εκτός της περίπτωσης που το πρόσωπο συγκατατίθεται, η απόφαση για την παράδοση του προσώπου στη δικαστική αρχή που εξέδωσε το ένταλμα πρέπει να ληφθεί από δικαστή.

β) Η διαδικασία του ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως βασίζεται στην αρχή της αμοιβαίας αναγνώρισης των δικαστικών αποφάσεων. Συνεπώς, οι σχέσεις μεταξύ κρατών αντικαθίστανται κατά μέγα μέρος από σχέσεις μεταξύ δικαστικών αρχών. Ο όρος "δικαστική αρχή" αντιστοιχεί, όπως και στη Σύμβαση του 1957 (πρβλ. αιτιολογική έκθεση Άρθρο 1), στις καθεαυτό δικαστικές αρχές και στην εισαγγελία, εξαιρουμένων των αστυνομικών αρχών. Η εκδούσα δικαστική αρχή είναι η δικαστική αρχή η οποία, στο πλαίσιο του δικονομικού συστήματος του κράτους μέλους, είναι αρμόδια για την έκδοση του ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως (άρθρο 4).

γ) Όσον αφορά τη δικαστική αρχή από την οποία ζητείται η εκτέλεση, είναι δυνατοί πολλοί διαδικαστικοί μηχανισμοί, ανάλογα με το αν πρόκειται για απλοποιημένη διαδικασία ή όχι (άρθρο 17). Ανάλογα με την εφαρμοστέα στο κράτος μέλος διαδικασία, θα πρόκειται για την κατηγορούσα αρχή (εισαγγελέα) ή για το δικαστή. Ο όρος "δικαστική αρχή από την οποία ζητείται η εκτέλεση" θα καλύπτει, ανάλογα με την περίπτωση, τον ένα ή τον άλλο. Θα πρέπει εντούτοις να πρόκειται κατά σύστημα για την αρχή η οποία λαμβάνει την απόφαση να εκτελέσει το ένταλμα. Παρόλο που οι διατάξεις του άρθρου 5 επιτρέπουν στα κράτη μέλη να εκχωρήσουν αρμοδιότητες σε μια κεντρική αρχή για μια σειρά περιπτώσεων, η αρχή αυτή δεν καλύπτεται από τον παρόντα ορισμό.

δ) Ο ορισμός της ερήμην απόφασης έχει ληφθεί, αφενός, από τις διατάξεις της Σύμβασης του Συμβουλίου της Ευρώπης του 1970 για τη διεθνή ισχύ των κατασταλτικών αποφάσεων και, αφετέρου, του ψηφίσματος (75) 11 της Επιτροπής Υπουργών του Συμβουλίου της Ευρώπης. Αντιστοιχεί κατ' ουσία στο άρθρο 3 ζ του υποδείγματος Συνθήκης εκδόσεως των Ηνωμένων Εθνών (ψήφισμα 45/116, όπως τροποποιήθηκε από το ψήφισμα 52/88). Λαμβάνει υπόψη την ογκώδη νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου ανθρωπίνων δικαιωμάτων για το θέμα. Ερήμην αποφάσεις θεωρούνται εκείνες κατά των οποίων θα πρέπει να ασκηθεί ένδικο μέσο, ούτως ώστε το πρόσωπο να μπορέσει να δικαστεί εκ νέου αντιμωλία. Αντιθέτως, δεν θεωρείται ότι εκδόθηκαν ερήμην οι αποφάσεις που εκδίδονται εις βάρος προσώπου το οποίο έλαβε πράγματι κλήτευση για να παρουσιαστεί ενώπιον της δικαιοσύνης εντός της προθεσμίας που προβλέπει συνήθως το νομικό σύστημα του κράτους το οποίο εξέδωσε την απόφαση, και απέφυγε εσκεμμένα την υποχρέωσή του να παραστεί, χωρίς να προσπαθήσει να εκπροσωπηθεί και χωρίς η απουσία του να οφείλεται σε λόγους ανεξάρτητους της θελήσεώς του.

ε) Ο ορισμός του μέτρου ασφαλείας έχει ληφθεί από τη Σύμβαση του 1957.

στ) Ο ορισμός του εκζητουμένου πρέπει να επιτρέπει την εναρμόνιση των εννοιών σε ολόκληρο το κείμενο.

Άρθρο 4 - Aρμόδιες δικαστικές αρχές

Η δικαστική αρχή που είναι αρμόδια για την έκδοση ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως καθορίζεται βάσει της εσωτερικής νομοθεσίας των κρατών μελών, τα οποία μπορούν είτε να αναθέσουν τη λήψη της απόφασης στην ίδια την αρχή που εξέδωσε την καταδικαστική απόφαση ή την απόφαση του άρθρου 2, είτε να την αναθέσουν σε άλλη δικαστική αρχή.

Το ίδιο ισχύει και για την αρχή που είναι αρμόδια για την εκτέλεση του ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως. Πρέπει να υπογραμμιστεί ότι η αρχή που αναφέρεται στο άρθρο 4 είναι εκείνη που, επιφυλασσομένων, ενδεχομένως, των σημείων που εμπίπτουν στην αρμοδιότητα της κεντρικής αρχής (άρθρο 5), είναι αρμόδια να αποφανθεί σχετικά με την εγκυρότητα και την εκτέλεση του ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως και συνεπώς με την παράδοση στις δικαστικές αρχές του άλλου κράτους μέλους. Η πολιτική και διοικητική φάση που χαρακτήριζε την έκδοση καταργείται.

Άρθρο 5 - Κεντρική αρχή

Η παράγραφος 1 του εν λόγω άρθρου εμπνέεται από τις διατάξεις της Σύμβασης της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την έκδοση του 1996 και της Σύμβασης της Ευρωπαϊκής Ένωσης του 2000 για την αμοιβαία δικαστική συνδρομή σε ποινικές υποθέσεις. Δεδομένου ότι πρόκειται για πρακτική διάταξη η οποία έχει ως στόχο τη διευκόλυνση της διαβίβασης πληροφοριών μεταξύ κρατών μελών, πρέπει να διατηρηθεί το ισχύον σύστημα. Ο ρόλος των εν λόγω κεντρικών αρχών πρέπει να είναι η διευκόλυνση της διαβίβασης και της εκτέλεσης των ευρωπαϊκών ενταλμάτων συλλήψεως μεταξύ των κρατών μελών. Θα πρέπει μεταξύ άλλων να εξασφαλίζουν τη μετάφραση, καθώς και τη διοικητική υποστήριξη για την εκτέλεση των ενταλμάτων.

Στον προτεινόμενο μηχανισμό, η απόφαση για την εγκυρότητα του ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως και την κατ' αρχήν εκτέλεσή του εναπόκειται στη δικαστική αρχή της χώρας συλλήψεως. Εντούτοις, τα κράτη μέλη μπορούν να προβλέψουν ότι, σε ορισμένα θέματα που απαριθμούνται περιοριστικά, μπορεί να παρεμβαίνει μια κεντρική διοικητική αρχή, για παράδειγμα διότι βάσει του συστήματος του οικείου κράτους μέλους, αυτός ο τύπος απόφασης λαμβάνεται από διοικητική αρχή. Αυτό ισχύει, για παράδειγμα, για την απόφαση σχετικά με το αν το πρόσωπο απολαύει ασυλίας (άρθρο 31), με το αν υπάρχουν σοβαροί ανθρωπιστικοί λόγοι που δικαιολογούν την αναστολή της εκτέλεσης του εντάλματος (άρθρο 38), ή για την αξιολόγηση των εγγυήσεων που παρέχει ένα άλλο κράτος μέλος να μην επιβάλει ποινή ισόβιας κάθειρξης (άρθρο 37).

Εφόσον ένα κράτος μέλος κάνει χρήση αυτής της δυνατότητας, θα πρέπει να οργανώσει τις σχέσεις μεταξύ της δικαστικής αρχής που είναι αρμόδια για τη λήψη της απόφασης και της εν λόγω κεντρικής αρχής ούτως ώστε, αφενός, να μπορεί η πρώτη κατά τη λήψη της απόφασής της να λαμβάνει υπόψη τη θέση της κεντρικής αρχής και, αφετέρου, να μεριμνήσει για την τήρηση της συνολικής προθεσμίας των ενενήντα ημερών. Εξάλλου, το σύστημα θα πρέπει να οργανώνεται κατά τρόπο που να επιτρέπει στην κεντρική αρχή να λαμβάνει την απόφασή της έχοντας γνώση των επιχειρημάτων του εκζητουμένου.

Άρθρο 6 - Περιεχόμενο του ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως

Οι πληροφορίες που περιέχονται στο ευρωπαϊκό ένταλμα συλλήψεως ανταποκρίνονται κατά το μεγαλύτερο μέρος στις πληροφορίες που περιέχει ο κατάλογος του άρθρου 95 της Σύμβασης εφαρμογής της συμφωνίας του Σένγκεν. Έχουν προστεθεί οι ακόλουθες πληροφορίες :

- το ύψος της επιβληθείσας ποινής, εφόσον πρόκειται για εκτελεστή απόφαση, ή της προβλεπομένης ποινής, εφόσον πρόκειται για απόφαση που λαμβάνεται προ της επιβολής της ποινής,

- αν η απόφαση έχει εκδοθεί ερήμην, οι πληροφορίες σχετικά με το δικαίωμα άσκησης ανακοπής και τον τρόπο άσκησής της,

- το γεγονός ότι το πρόσωπο, για τις ίδιες πράξεις, αφέθηκε ελεύθερο υπό τον όρο της επανεμφάνισης ή, ενδεχομένως, ότι δραπέτευσε από σωφρονιστικό κατάστημα στο οποίο εκρατείτο.

Η τελευταία αυτή προϋπόθεση είναι σημαντική, διότι θα επιφέρει διαφοροποίηση στη διαδικασία που θα εφαρμοστεί για την εκτέλεση του ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως. Πράγματι, αν το πρόσωπο έχει προηγουμένως αφεθεί ελεύθερο υπό όρους, η εκτέλεση του ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως θα πραγματοποιηθεί κατ' αρχήν, και με την επιφύλαξη της εκτίμησης της δικαστικής αρχής από την οποία ζητείται η εκτέλεση (άρθρο 17) βάσει απλοποιημένης διαδικασίας, χωρίς να είναι απαραίτητο να εξασφαλιστεί η συγκατάθεση του προσώπου. Είναι λοιπόν απαραίτητο αυτό το απόσπασμα του ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως να συμπληρώνεται προσεκτικά. Αυτό μπορεί να γίνει σε διάφορα στάδια της διαδικασίας : είτε εξ αρχής, είτε όταν η εκδούσα δικαστική αρχή προβαίνει στην εφαρμογή των διατάξεων του άρθρου 13 (3) (αναστολή της εκτέλεσης του ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως υπό την επιφύλαξη της επανεμφάνισης του προσώπου), είτε όταν το πρόσωπο έχει ήδη συλληφθεί βάσει του ιδίου εντάλματος και έχει αφεθεί ελεύθερο από τη δικαστική αρχή του κράτους συλλήψεως (άρθρο 14), αλλά δεν τήρησε την υποχρέωση επανεμφάνισής του. Στις δύο τελευταίες αυτές περιπτώσεις, αρμόδια να συμπληρώσει το ένταλμα είναι η εκδούσα δικαστική αρχή.

Η διαβίβαση των εν λόγω στοιχείων ισοδυναμεί με αίτηση έρευνας, σύλληψης, κράτησης και παράδοσης στις δικαστικές αρχές που εξέδωσαν την απόφαση δυνάμει της οποίας εκδόθηκε το ευρωπαϊκό ένταλμα συλλήψεως. Κατ' αρχήν, οι πληροφορίες που περιέχονται στο ένταλμα συλλήψεως πρέπει να αρκούν στις δικαστικές αρχές του τόπου συλλήψεως για να προβούν στην εκτέλεση του εντάλματος συλλήψεως, χωρίς το κράτος από το οποίο ζητείται η εκτέλεση να χρειάζεται να ζητήσει, πλην εξαιρετικών περιπτώσεων, την προσαγωγή άλλων δικαιολογητικών.

Κεφάλαιο II : Διαδικασία

Μέρος 1 : Γενικές διατάξεις

Άρθρο 7 - Κοινοποιήσεις μεταξύ αρχών

Η αρχή, η οποία έχει ληφθεί από τη Σύμβαση της 29ης Μαΐου 2000 για την αμοιβαία συνδρομή στις ποινικές υποθέσεις, είναι η άμεση κοινοποίηση του ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως από δικαστική αρχή σε δικαστική αρχή. Η εφαρμογή της εν λόγω αρχής προϋποθέτει, ασφαλώς, ότι η κατοικία του καταζητουμένου στο άλλο κράτος μέλος είναι γνωστή στην αρχή που εκδίδει το ένταλμα συλλήψεως.

Όπως και στη Σύμβαση της Ένωσης για την αμοιβαία συνδρομή (άρθρο 6), τα κράτη μέλη μπορούν να προβλέψουν ότι σε ορισμένες περιπτώσεις, οι διαδικασίες θα πρέπει να περάσουν από μια κεντρική αρχή (άρθρο 5).

Μέρος 2 : Χρησιμοποίηση του συστήματος πληροφοριών Σένγκεν

Άρθρο 8 - Καταχώρηση

Όταν ο τόπος όπου βρίσκεται ο εκζητούμενος είναι άγνωστος, είναι εφαρμοστέος ο μηχανισμός που έχει θεσπίσει η Σύμβαση εφαρμογής της συμφωνίας του Σένγκεν. Το κείμενο της παρούσας απόφασης πλαίσιο έρχεται εδώ να υποκαταστήσει τις διατάξεις του άρθρου 95 (1) και (2) της Σύμβασης εφαρμογής της συμφωνίας του Σένγκεν. Το περιεχόμενο των συμπληρωματικών πληροφοριών που πρέπει να παράσχουν οι αρμόδιες εθνικές αρχές (γραφεία SIRENE) τροποποιείται και εξομοιώνεται με το περιεχόμενο του ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως (άρθρο 6). Η διαβίβαση πραγματοποιείται, όπως και πριν, με τον τρόπο που προβλέπει η διαδικασία Σένγκεν. Στο παρόν στάδιο, είναι απαραίτητο να υπογραμμιστεί ο σεβασμός της εμπιστευτικότητας κατά τη διαβίβαση των πληροφοριών αυτών. Η χρησιμοποίηση της ασφαλούς διαδικασίας Σένγκεν θα εξασφαλίσει σε αυτό το επίπεδο τη συμβατότητα με τα ευρωπαϊκά πρότυπα σχετικά με την προστασία των δεδομένων.

Άρθρο 9 - Ένδειξη

Οι διατάξεις του άρθρου 95 (3), (4), (5) και (6) της Σύμβασης εφαρμογής της συμφωνίας του Σένγκεν καταργούνται. Το άρθρο 94 (4) πρέπει να θεωρηθεί ότι καταργείται όσον αφορά την εφαρμογή του στην περίπτωση ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως. Πράγματι, η παρούσα απόφαση πλαίσιο τάσσει ως αρχή την εκτέλεση του ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως σε όλο το έδαφος της Ένωσης. Άρνηση εκτέλεσης προβλέπεται μόνον σε περιορισμένες περιπτώσεις. Κατ' αρχήν, όταν εκδοθεί ευρωπαϊκό ένταλμα συλλήψεως, ένα κράτος μέλος μπορεί να καταχωρήσει ένδειξη ("flag") μόνον στις περιπτώσεις των άρθρων 27 (κατ' εξαίρεση εφαρμογή της αρχής του διπλού αξιοποίνου σε αρνητικό κατάλογο), 28 (άσκηση διεθνούς δικαιοδοσίας), 30 (αδίκημα που έχει αμνηστευθεί στο κράτος από το οποίο ζητείται η εκτέλεση) ή 31 (το πρόσωπο απολαύει ασυλίας στο κράτος από το οποίο ζητείται η εκτέλεση) της παρούσας απόφασης πλαίσιο. Η εν λόγω ένδειξη θα οδηγήσει σε άρνηση να συλληφθεί το πρόσωπο εις βάρος του οποίου έχει εκδοθεί το ευρωπαϊκό ένταλμα συλλήψεως στο έδαφος του κράτους που την έχει καταχωρήσει. Το ίδιο θα ισχύει και όταν η δικαστική αρχή του κράτους σύλληψης αποφασίσει, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 14, να διακόψει προσωρινά την κράτηση του προσώπου μέχρι την παράδοσή του στις δικαστικές αρχές του εκδόντος κράτους, ούτως ώστε να αποφευχθεί νέα σύλληψη στο ίδιο έδαφος, ή όταν η εκδούσα δικαστική αρχή αναστείλει προσωρινά την ισχύ του εντάλματος (άρθρο 13 (3)). Στις περιπτώσεις αυτές, θα πρέπει, αφενός μεν, το κράτος μέλος που καταχωρεί την ένδειξη να ενημερώσει για το διάβημά του το εκδόν κράτος, αφετέρου δε, σε περίπτωση ελέγχου στο έδαφος αυτό, να δοθούν πληροφορίες σχετικά με τον τόπο διαμονής του προσώπου στις αρμόδιες αρχές του κράτους που εξέδωσε το ευρωπαϊκό ένταλμα συλλήψεως. Η τελευταία αυτή υποχρέωση έχει ληφθεί από το άρθρο 95 (5) της Σύμβασης εφαρμογής της συμφωνίας του Σένγκεν.

Όσον αφορά την προθεσμία καταχώρησης του ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως στο σύστημα Σένγκεν, η εφαρμογή της αρχής της αμοιβαίας αναγνώρισης οδηγεί στην αντιστροφή του κανόνα σε σχέση με τις ισχύουσες διατάξεις του άρθρου 95 (3), (4) και (6) της Σύμβασης εφαρμογής της συμφωνίας του Σένγκεν. Πράγματι, η αρχή πρέπει πλέον να είναι η συστηματική διαβίβαση. Η ένδειξη που αφορά την άρνηση συλλήψεως θα μπορεί να καταχωρηθεί σε μεταγενέστερο στάδιο, αλλά η προθεσμία που επιτρέπει την αναβολή της διαβίβασης του ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως εν αναμονή του ελέγχου της συμφωνίας του προς το εθνικό δίκαιο καταργείται.

Μέρος 3 : Σύλληψη και κράτηση

Άρθρο 10 - Περιοριστικά μέτρα

Στο σημείο αυτό, η παρούσα απόφαση πλαίσιο δεν επιφέρει τροποποιήσεις σε σχέση με την ισχύουσα κατάσταση. Τα περιοριστικά μέτρα στα οποία υπόκειται ο συλληφθείς λαμβάνονται βάσει της νομοθεσίας του κράτους μέλους από το οποίο ζητείται η εκτέλεση, με την επιφύλαξη του δικαιώματος να τύχει της συνδρομής δικηγόρου και διερμηνέα που αποτελεί ιδιομορφία του ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως (βλ. στη συνέχεια άρθρο 11 (2)).

Οι αρμόδιες δικαστικές και αστυνομικές αρχές θα πρέπει να ενεργήσουν σύμφωνα με το εθνικό τους δίκαιο για τη λήψη των πρώτων μέτρων που θα εξασφαλίσουν την παρουσία του προσώπου και τη διακρίβωση της ταυτότητάς του. Σύμφωνα με τη νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αυτά τα περιοριστικά μέτρα πρέπει να είναι αναγκαία και να λαμβάνονται με σεβασμό της αναλογικότητας. Δεδομένου ότι το ευρωπαϊκό ένταλμα συλλήψεως ισοδυναμεί με εντολή προσωρινής κράτησης, η πρόσωπο πρέπει να κρατηθεί μέχρις ότου η δικαστική αρχή του κράτους από το οποίο ζητείται η εκτέλεση αποφανθεί σχετικά με την κατάστασή του σύμφωνα με το εθνικό δίκαιο (άρθρο 14). Εντούτοις, τα κράτη μέλη θα πρέπει να προβλέψουν στις εθνικές τους νομοθεσίες τους ελέγχους που θα διενεργούνται κατά την περίοδο από τη σύλληψη του προσώπου έως την εμφάνισή του ενώπιον των δικαστικών αρχών του κράτους από το οποίο ζητείται η εκτέλεση. Η κατάσταση στο σημείο αυτό είναι ανάλογη με το μηχανισμό που ισχύει σήμερα σε θέματα εκδόσεως.

Άρθρο 11 - Δικαιώματα του εκζητουμένου

Η παρούσα απόφαση πλαίσιο επαναλαμβάνει τη διάκριση που κάνουν οι Συμβάσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης του 1995 και του 1996 μεταξύ των περιπτώσεων κατά τις οποίες το πρόσωπο συγκατατίθεται να παραδοθεί στις αρχές του αιτούντος κράτους και εκείνων κατά τις οποίες το αρνείται.

Για το λόγο αυτό, ήδη από τη σύλληψή του δυνάμει του ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως, το πρόσωπο πρέπει να είναι σε θέση να γνωρίζει το περιεχόμενό του και, ενδεχομένως, να συγκατατεθεί στην άμεση παράδοσή του στην εκδούσα δικαστική αρχή. Το κείμενο του άρθρου αυτού έχει ληφθεί από τις διατάξεις του άρθρου 6 της Σύμβασης του 1995.

Από τη στιγμή της σύλληψής του, το πρόσωπο για το οποίο έχει εκδοθεί το ένταλμα συλλήψεως έχει το δικαίωμα να τύχει της συνδρομής δικηγόρου και, εφόσον απαιτείται, διερμηνέα. Πρόκειται για μια σημαντική εγγύηση η οποία τίθεται για την προστασία των ατομικών δικαιωμάτων. Δικαιολογείται από το γεγονός ότι το πρόσωπο το οποίο συλλαμβάνεται σε ένα νομικό, και συχνά γλωσσικό, πλαίσιο που δεν μπορεί να του είναι οικείο και πρόκειται να μεταχθεί σε άλλο κράτος μέλος, πρέπει ήδη από τα πρώτα στάδια της διαδικασίας, να μπορεί να τύχει των συμβουλών δικηγόρου. Πρόκειται για μια εγγύηση που αποτελεί ιδιομορφία του ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως και είναι ανεξάρτητη της διαδικασίας που εφαρμόζεται στο κράτος μέλος κατά τη σύλληψη επί τη βάσει εθνικού εντάλματος συλλήψεως (βλ. ανωτέρω).

Άρθρο 12 - Ανακοίνωση στις δικαστικές αρχές

Οι δικαστικές αρχές πρέπει να ειδοποιούνται αμέσως για τη σύλληψη. Οι δικαστικές αρχές του κράτους από το οποίο ζητείται η εκτέλεση ειδοποιούνται σύμφωνα με την εφαρμοστέα εθνική διαδικασία, ενώ οι δικαστικές αρχές του εκδόντος κράτους ειδοποιούνται για τη σύλληψη είτε από την αρμόδια αρχή του κράτους σύλληψης, είτε από την ή τις κεντρικές αρχές του άρθρου 5.

Άρθρο 13 - Έλεγχος και αναστολή ισχύος του εντάλματος

Για λόγους ασφαλείας, η εγκυρότητα του ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως πρέπει να ελέγχεται συστηματικά και αμέσως από τις εκδούσες δικαστικές αρχές ή από την κεντρική αρχή του εκδόντος κράτους. Ο έλεγχος αυτός είναι απαραίτητος και για το λόγο ότι το εκδόν κράτος δεν χρειάζεται πλέον να υποβάλει αίτημα παράδοσης, εφόσον αυτό περιλαμβάνεται στον ίδιο τον ορισμό του ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως.

Αν το ένταλμα συλλήψεως δεν κριθεί έγκυρο, το πρόσωπο αφίεται αμέσως ελεύθερο, εκτός αν υπόκειται σε άλλη διαδικασία.

Η εκδούσα δικαστική αρχή μπορεί να αποφασίσει να αναστείλει προσωρινά την ισχύ του ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως σε αντιστάθμισμα της ανάληψης από τον συλληφθέντα της δέσμευσης να εμφανισθεί εθελουσίως σε προσδιορισμένο τόπο και χρόνο. Μπορεί επίσης να λάβει συμπληρωματικές εγγυήσεις ή να θέσει ως προϋπόθεση για τη συναίνεσή της ορισμένες προϋποθέσεις, όπως η κατάθεση χρηματικής εγγύησης. Η δέσμευση του προσώπου να παρουσιαστεί θα δοθεί ενώπιον της δικαστικής αρχής του κράτους σύλληψης και θα κοινοποιηθεί στην εκδούσα δικαστική αρχή. Επίσης, θα ανακοινωθούν στο πρόσωπο οι ενδεχόμενες συνέπειες της μη επανεμφάνισής του. Η εκδούσα δικαστική αρχή θα πρέπει επίσης να διαβιβάσει την πληροφορία που αφορά την προσωρινή αναστολή ισχύος του ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως στο Σύστημα Πληροφοριών Σένγκεν, αν το ένταλμα έχει διαβιβαστεί μέσω του συστήματος.

Αν το πρόσωπο παρουσιαστεί όπως έχει συμφωνηθεί, το ευρωπαϊκό ένταλμα συλλήψεως παύει οριστικά να ισχύει (άρθρο 25). Στην αντίθετη περίπτωση, η εκδούσα δικαστική αρχή θα πρέπει να γνωστοποιήσει την μη τήρηση της υποχρέωσης εκ μέρους του προσώπου, ούτως ώστε το ένταλμα να μπορέσει να αποκτήσει εκ νέου την αρχική του εκτελεστή ισχύ. Στην περίπτωση αυτή, αν το πρόσωπο συλληφθεί εκ νέου, εφαρμόζεται η διαδικασία του άρθρου 17, η οποία προβλέπει, πλην εξαιρέσεων, την άμεση εκτέλεση του εντάλματος, ακόμα και χωρίς συγκατάθεση ή ακρόαση.

Άρθρο 14 - Προσωρινή απόλυση

Μεταξύ της στιγμής σύλληψης και της στιγμής παράδοσής του στις εκδούσες αρχές, η πρόσωπο τίθεται υπό την ευθύνη του κράτους μέλους από το οποίο ζητείται η εκτέλεση. Οι αρμόδιες δικαστικές αρχές του εν λόγω κράτους θα πρέπει να αποφανθούν, σύμφωνα με τη διαδικασία και εντός των προθεσμιών που προβλέπει η εθνική νομοθεσία σχετικά με τη θέση υπό κράτηση του προσώπου. Η διαδικασία αυτή, η οποία αφορά αποκλειστικά το θέμα της απόλυσης, μπορεί να διακρίνεται από τη διαδικασία που προβλέπει το άρθρο 18, η οποία, από την πλευρά της, αφορά την εγκυρότητα και την εκτέλεση του ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως. Η δικαστική αρχή από την οποία ζητείται η εκτέλεση θα αποφανθεί σε συνάρτηση με τις εγγυήσεις επανεμφάνισης του προσώπου και τη δέσμευσή του να παραμείνει στη διάθεση της δικαιοσύνης για την εκτέλεση του εντάλματος.

Στόχος της παρούσας διάταξης είναι να επιτρέψει να παραμείνει το πρόσωπο ελεύθερο στο έδαφος του κράτους από το οποίο ζητείται η εκτέλεση μέχρι την ημερομηνία της πραγματικής του παράδοσης στην εκδούσα δικαστική αρχή. Η ημερομηνία αυτή θα πρέπει να προσδιοριστεί από κοινού από τις δικαστικές αρχές του εκδόντος κράτους και του κράτους από το οποίο ζητείται η εκτέλεση σε συνάρτηση με την ημερομηνία κατά την οποία οι πρώτες χρειάζονται να παρουσιαστεί ενώπιόν τους το πρόσωπο. Καθόλη την περίοδο κατά την οποία το πρόσωπο βρίσκεται στη διάθεση της δικαιοσύνης στο έδαφος του κράτους από το οποίο ζητείται η εκτέλεση, υπεύθυνο να εξασφαλίσει ότι δεν θα προσπαθήσει να αποφύγει τη δράση της δικαιοσύνης είναι το κράτος από το οποίο ζητείται η εκτέλεση. Η δικαστική αρχή από την οποία ζητείται η εκτέλεση μπορεί, μεταξύ άλλων, να τάξει με την απόφασή της τις προϋποθέσεις που προβλέπει το εθνικό της δίκαιο σε περίπτωση απόλυσης υπό όρους, όπως η καταβολή χρηματικής εγγύησης, η απαγόρευση εξόδου από μια συγκεκριμένη γεωγραφική περίμετρο ή η υποχρέωση τακτικής εμφάνισης ενώπιον των αρχών ελέγχου κλπ.

Η περίπτωση την οποία αφορά το παρόν άρθρο διαφέρει από την περίπτωση την οποία αφορά το προηγούμενο άρθρο. Πράγματι, αντιθέτως προς το άρθρο 13 (3), το οποίο προβλέπει την αναστολή ισχύος του ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως, το ένταλμα εν προκειμένω θα εκτελεστεί πράγματι με ευθύνη του κράτους σύλληψης.

Μέρος 4 : Δικαστική διαδικασία παράδοσης

Άρθρο 15 - Εξέταση του ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως

Το ευρωπαϊκό ένταλμα συλλήψεως πρέπει να υποβληθεί στην αρμόδια δικαστική αρχή που θα αποφανθεί σχετικά με την εκτέλεσή του το ταχύτερο και, εν πάση περιπτώσει, το αργότερο εντός δέκα ημερών μετά τη σύλληψη. Κατά τη διάρκεια της περιόδου αυτής, η καθορισμένη αρμόδια αρχή θα πρέπει να λάβει, ενδεχομένως, τη συγκατάθεση του προσώπου για την εκτέλεση του εντάλματος. Ανάλογα με το αν δοθεί ή όχι η εν λόγω συγκατάθεση, μπορεί να μεταβληθεί η αρμόδια αρχή που θα αποφανθεί για την εκτέλεση. Μπορεί να πρόκειται για την εισαγγελική αρχή στις περιπτώσεις των άρθρων 16 και 17 και για δικαστή στις υπόλοιπες περιπτώσεις.

Άρθρο 16 - Συγκατάθεση για την παράδοση

Το άρθρο αυτό εμπνέεται από τις διατάξεις των άρθρων 7 και 8 της Σύμβασης του 1995, κυρίως όσον αφορά τον τρόπο λήψης της συγκατάθεσης του προσώπου. Εφόσον το πρόσωπο συγκατατίθεται, το ένταλμα πρέπει να εκτελείται αμέσως. Ο μηχανισμός που θεσπίζεται εδώ δεν διαφέρει σημαντικά από το μηχανισμό που προβλέπει η Σύμβαση του 1995, ο οποίος εισήγε ήδη ρητή παρέκκλιση από τους επίσημους μηχανισμούς εκδόσεως [2]. Εντούτοις, στο πλαίσιο του προηγούμενου μηχανισμού, το κράτος στο οποίο υποβάλλετο η αίτηση διατηρούσε την απόλυτη αρμοδιότητα να εκτιμήσει τόσο τη νομιμότητα, όσο και τη σκοπιμότητα της παράδοσης. Στο εξής, η αρμοδιότητα αυτά θα πλαισιώνεται από τις διατάξεις της απόφασης πλαίσιο για την άρνηση εκτέλεσης του ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως. Όσον αφορά την αρχή που είναι αρμόδια για τη λήψη της απόφασης, θα πρέπει πάντοτε να πρόκειται για δικαστική αρχή, αλλά τα κράτη μέλη μπορούν να αποφασίσουν να εκχωρήσουν την αρμοδιότητα αυτή στον εισαγγελέα, πράγμα που διακρίνει την εν λόγω περίπτωση από εκείνη που προβλέπεται στο άρθρο 18.

[2] Εντούτοις, ο μηχανισμός της Σύμβασης του 1995 επέτρεπε στα κράτη να δηλώσουν ότι η συγκατάθεση του προσώπου μπορεί να ανακληθεί. Ο περιορισμός αυτός δεν διατηρείται εδώ.

Εντούτοις, η διαδικασία κοινοποίησης της συγκατάθεσης του προσώπου στην εκδούσα δικαστική αρχή απλοποιείται. Πράγματι, δυνάμει του συστήματος της Σύμβασης του 1995, η εν λόγω κοινοποίηση ασκούσε άμεση επιρροή στην υποβολή αιτήματος εκδόσεως από το αιτούν κράτος. Δεδομένου ότι το ευρωπαϊκό ένταλμα συλλήψεως ισοδυναμεί με αίτηση παράδοσης, η κοινοποίηση της συγκατάθεσης του προσώπου έχει πλέον για την εκδούσα δικαστική αρχή, κυρίως πρακτική ενημερωτική αξία.

Άρθρο 17 - Προηγούμενη απόλυση

Στόχος του άρθρου αυτού είναι να ληφθεί υπόψη η προηγούμενη διαδικασία που μπορεί να είχε λάβει χώρα τόσο στο έδαφος του εκδόντος κράτους όσο και στο έδαφος του κράτους από το οποίο ζητείται η εκτέλεση. Εάν το πρόσωπο που συνελήφθη και αφέθηκε ελεύθερο, αμέσως ή μετά από περίοδο προσωρινής κράτησης, δεν τηρήσει την υποχρέωση επανεμφάνισής του (η εν λόγω πληροφορία περιέχεται στο ένταλμα συλλήψεως (άρθρο 6 (θ)), ή εάν το πρόσωπο δραπέτευσε, η διαδικασία εκτέλεσης του ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως απλουστεύεται και η ακρόαση από δικαστήριο καταργείται κατ' αρχήν, ακόμα και αν δεν υπάρχει συγκατάθεση. Η ίδια διαδικασία εφαρμόζεται στην περίπτωση που το πρόσωπο έχει ήδη συλληφθεί δυνάμει του ιδίου ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως, αλλά αντιθέτως προς τη δέσμευση που ανέλαβε, δεν επανεμφανίστηκε ενώπιον της εκδούσας δικαστικής αρχής (άρθρο 14 (3)), ή αφέθηκε προσωρινώς ελεύθερο δυνάμει του άρθρου 14 και δεν συμμορφώθηκε με τους όρους απόλυσής του.

Εάν, εντούτοις, η δικαστική αρχή του κράτους από το οποίο ζητείται η εκτέλεση έχει λόγους να πιστεύει ότι το αίτημα εμπίπτει σε μια από τις περιπτώσεις που προβλέπουν τα άρθρα 27 έως 34, μπορεί να φέρει το θέμα ενώπιον δικαιοδοτικού οργάνου σύμφωνα με τη διαδικασία που προβλέπει το άρθρο 18. Αν ο εκζητούμενος αμφισβητεί την προσφυγή σε αυτή την ταχεία διαδικασία, μπορεί να προσφύγει ενώπιον δικαστή για να αποφανθεί επί του θέματος. Η προσφυγή θα αφορά αποκλειστικά το κατά πόσον πληρούνται οι προϋποθέσεις της παραγράφου 1 (πρόκειται για το ίδιο πρόσωπο; έχει πράγματι αφεθεί ελεύθερο δυνάμει ενός από τα μέτρα που αναφέρονται στην παράγραφο 1; κλπ). Ο έλεγχος συνεπώς αυτός διαφέρει ουσιαστικά από την προσφυγή που προβλέπεται στο άρθρο 18. Η άσκηση αυτής της προσφυγής θα οδηγήσει επίσης, ενδεχομένως, τη δικαστική αρχή του κράτους από το οποίο ζητείται η εκτέλεση να αποφανθεί σχετικά με τη συνέχιση της κράτησης του προσώπου σύμφωνα με το άρθρο 14.

Ένας από τους στόχους αυτού του άρθρου είναι να βελτιώσει εμμέσως τις εγγυήσεις επανεμφάνισης των προσώπων που κατοικούν σε άλλα κράτη μέλη. Πράγματι, τα πρόσωπα αυτά τίθενται καμιά φορά υπό προσωρινή κράτηση ευκολότερα από ό,τι οι κάτοικοι του κράτους, διότι οι δικαστικές αρχές θεωρούν ότι οι εγγυήσεις επανεμφάνισής τους δεν είναι επαρκείς. Ως αποτέλεσμα του προτεινόμενου μηχανισμού, θα τεθούν σε ισότιμη θέση με τα πρόσωπα που κατοικούν στο εθνικό έδαφος. Η εγγύηση της δυνατότητας εύκολης και αποτελεσματικής επιστροφής του κατηγορουμένου, ακόμα και αν κατοικεί σε άλλο κράτος μέλος, που δίδεται στις δικαστικές αρχές θα πρέπει να διευκολύνει τη μη απαγγελία κράτησης ή την απόλυση.

Άρθρο 18 - Aκρόαση

Εάν το πρόσωπο δεν συναινεί στην παράδοσή του, ή εάν πρόκειται η περίπτωση του άρθρου 17 (2) ή 17 (3), αρμόδιο για τη λήψη της αποφάσεως εκτελέσεως του ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως είναι κάποιο δικαστήριο. Στόχος αυτού του άρθρου είναι να εντείνει σε αυτές τις περιπτώσεις το επίπεδο εγγυήσεων του προσώπου εις βάρος του οποίου έχει εκδοθεί το ευρωπαϊκό ένταλμα συλλήψεως δίδοντάς του τη δυνατότητα να ακουστεί από ανεξάρτητο δικαστή και να εξεταστεί η υπόθεσή του κατ' αντιδικία. Στις υπόλοιπες περιπτώσεις, η διαδικασία μπορεί να κινηθεί από την εισαγγελική αρχή, αν αυτό είναι σύμφωνο με την έννομη τάξη του εν λόγω κράτους μέλους.

Το πρόσωπο οφείλει να εμφανισθεί ενώπιον δικαστηρίου εντός δέκα ημερών από τη σύλληψη (άρθρο 15). Η ακροαματική διαδικασία διεξάγεται σύμφωνα με τους δικονομικούς κανόνες που ισχύουν στο κράτος από το οποίο ζητείται η εκτέλεση και δεν πρέπει να αφορά, κατ' αρχήν, θέματα ουσίας, αλλά ζητήματα όπως η ταυτότητα και η τυπική εγκυρότητα του εντάλματος (άρθρο 32). Εντούτοις, ο έλεγχος εκ μέρους του δικαστή εκτελέσεως πρέπει να αφορά επίσης, ενδεχομένως, το σύνολο των εξαιρέσεων που προβλέπουν τα άρθρα 27, 28, 29, 30, 31, 33 και 34, καθώς και τις ειδικές περιπτώσεις των άρθρων 35, 36, 37, 38, 39 ή 40, επιφυλασσομένης της ενδεχόμενης αρμοδιότητας της κεντρικής αρχής.

Προβλέπεται ότι το εκδόν κράτος μπορεί να παρίσταται υπό την ιδιότητα αυτή, ή να υποβάλει υπόμνημα ενώπιον του δικαιοδοτικού οργάνου που θα λάβει την απόφαση. Ο μηχανισμός αυτός πρέπει να επιτρέπει τη διεξαγωγή πραγματικής συζήτησης και μπορεί μεταξύ άλλων να επιτρέπει (σε σπάνιες κατ' αρχήν περιπτώσεις) την παροχή των συμπληρωματικών πληροφοριών που μπορεί να αποδειχθούν απαραίτητες (άρθρο 19).

Άρθρο 19 - Συμπληρωματικές πληροφορίες

Τα αιτήματα αυτά πρέπει να είναι εξαιρετικά, διότι οι πληροφορίες που περιέχονται στο ένταλμα συλλήψεως είναι κατ' αρχήν επαρκείς για να τεθεί αυτό σε εκτέλεση. Εντούτοις, υπό ορισμένες συνθήκες (για παράδειγμα, εφαρμογή της αρχής ου δις δικάζειν ή επαλήθευση ότι πρόκειται πράγματι για περίπτωση που καλύπτεται από τον αρνητικό κατάλογο του άρθρου 27), μπορεί να χρειαστεί να συμπληρωθεί η πληροφόρηση του δικαστηρίου. Το τελευταίο θα μπορεί συνεπώς να αναβάλει την υπόθεση για μεταγενέστερη δικάσιμο. Η αναβολή αυτή δεν θα πρέπει, εντούτοις, να οδηγεί σε παράταση των διαδικαστικών προθεσμιών, οι οποίες, εν πάση περιπτώσει, πρέπει να τηρούνται αυστηρά (άρθρο 20).

Άρθρο 20 - Προθεσμία λήψης της απόφασης σχετικά με την εκτέλεση του ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως

Κάθε κράτος θα πρέπει να οργανώσει τη διαδικασία σύμφωνα με τους δικούς του κανόνες, και ιδίως να προβλέψει, εφόσον συντρέχει λόγος, τη δυνατότητα άσκησης ενδίκου μέσου κατά της απόφασης που λαμβάνει το δικαιοδοτικό όργανο του άρθρου 18. Εντούτοις, η διαδικασία που τάσσει η παρούσα απόφαση πλαίσιο πρέπει να είναι πριν από ο,τιδήποτε άλλο ταχεία και αποτελεσματική. Είναι λοιπόν απαραίτητο να μπορεί να ληφθεί ταχύτατα απόφαση σχετικά με την εκτέλεση του ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως και η εκδούσα αρχή να γνωρίζει το συντομότερο δυνατόν την τύχη που θα έχει το αίτημά της. Η προτεινόμενη προθεσμία ενενήντα ημερολογιακών ημερών αντιστοιχεί στην προθεσμία που προβλέπει η συνθήκη μεταξύ της Ιταλίας και της Ισπανίας. Δεν θα μπορεί να παραταθεί σε καμία περίπτωση και περιλαμβάνει όλες τις φάσεις της διαδικασίας.

Άρθρο 21 - Άρνηση εκτέλεσης και εκπνοή της προθεσμίας

Η άρνηση εκτέλεσης του ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως ή η μη τήρηση της προθεσμίας των ενενήντα ημερών για τη λήψη απόφασης επιφέρει την απόλυση του προσώπου, εκτός αν, εφόσον πρόκειται για απόφαση, εκτελείται στο κράτος στο οποίο έχει υποβληθεί η αίτηση (άρθρο 33), ή αν η κράτηση συνεχίζεται εξ άλλου λόγου.

Οι διατάξεις σχετικά με την αιτιολόγηση της άρνησης έχουν ληφθεί και προσαρμοστεί από τη Σύμβαση του 1957 (άρθρο 18 (2)).

Άρθρο 22 - Κοινοποίηση της απόφασης σχετικά με την εκτέλεση του ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως

Το άρθρο αυτό έχει ληφθεί εν μέρει από το άρθρο 10 της Σύμβασης του 1995 για την απλοποιημένη διαδικασία εκδόσεως. Η κοινοποίηση γίνεται απευθείας από τη δικαστική αρχή από την οποία ζητείται η εκτέλεση στην εκδούσα δικαστική αρχή. Πρόκειται για την υλοποίηση της αρχής της άμεσης επικοινωνίας μεταξύ δικαστικών αρχών που τάσσεται στο άρθρο 8. Οι κεντρικές αρχές μπορούν πρακτικά να παρέμβουν για να διευκολύνουν αυτή τη διαβίβαση (για παράδειγμα, εξασφαλίζοντας τη μετάφραση).

Η απόφαση πρέπει να κοινοποιείται αμέσως. Η Σύμβαση του 1995 προέβλεπε προθεσμία είκοσι ημερών για την κοινοποίηση της απόφασης να γίνει δεκτή ή να απορριφθεί η έκδοση. Στόχος της προθεσμίας αυτής ήταν να επιτρέψει, αν συνέτρεχε λόγος, στο αιτούν κράτος του οποίου είχε απορριφθεί το αίτημα εφαρμογής της απλοποιημένης διαδικασίας, να υποβάλει επισήμως αίτημα εκδόσεως βάσει της συνήθους διαδικασίας. Η εναλλακτική αυτή λύση δεν έχει πλέον λόγο υπάρξεως και συνεπώς η εν λόγω προθεσμία καταργείται όσον αφορά την εκτέλεση ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως. Πράγματι, εφόσον η εκτέλεση θα αποτελεί τον κανόνα και η άρνηση εκτέλεσης την εξαίρεση, είναι προτιμότερο να απλουστευθεί κατά το δυνατόν η φάση της κοινοποίησης και να κινείται αμέσως η διαδικασία που θα επιτρέψει την παράδοση, ούτως ώστε αυτή να λαμβάνει χώρα το ταχύτερο.

Άρθρο 23 - Προθεσμία παράδοσης του εκζητουμένου

Η παράδοση του προσώπου πρέπει να λάβει χώρα εντός είκοσι ημερών από την κοινοποίηση της συγκατάθεσης ή της απόφασης, από οποιαδήποτε αρχή και αν έχει ληφθεί.

Οι παράγραφοι 2 και 3 εμπνέονται από τη Σύμβαση του 1995 (άρθρο 11). Αφορούν τις περιπτώσεις στις οποίες η εκτέλεση του ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως έγινε δεκτή, αλλά ανεστάλη διότι η μεταγωγή του προσώπου εμποδίζεται από λόγο ανωτέρας βίας. Όπως προέβλεπε η Σύμβαση του 1995 (πρβλ. αιτιολογική έκθεση), η έννοια της ανωτέρας βίας πρέπει να ερμηνεύεται στενά, σύμφωνα με την ερμηνεία που δίδεται στο όρο από το διεθνές ποινικό δίκαιο. Πρόκειται για κατάσταση που δεν μπορούσε να προβλεφθεί και της οποίας η επέλευση δεν μπόρεσε να παρεμποδιστεί (για παράδειγμα, ατύχημα κατά τη μεταφορά, απεργία που εμποδίζει τη χρησιμοποίηση του τρόπου μεταφοράς που είχε προβλεφθεί και αδυναμία χρησιμοποίησης άλλου τρόπου μεταφοράς, σοβαρή αδιαθεσία του προσώπου που επιβάλλει την επείγουσα εισαγωγή του σε νοσοκομείο κλπ). Στην περίπτωση αυτή, η νέα ημερομηνία που καθορίζεται για την παράδοση πρέπει να είναι όσο το δυνατόν εγγύτερη προς την ημερομηνία εκπνοής της αρχικής προθεσμίας παράδοσης. Εξάλλου, η προτεινόμενη διατύπωση είναι περισσότερο ευέλικτη από τη διατύπωση της Σύμβασης του 1995. Έτσι, αν η μη μεταγωγή του προσώπου οφείλεται στην προσωπική του κατάσταση, για παράδειγμα στην κατάσταση της υγείας του, δεν εφαρμόζεται η προθεσμία των είκοσι συν είκοσι ημερών (παράγραφος 3, εδάφιο 2).

Αντιθέτως, εάν το ένταλμα έχει εκδοθεί βάσει οριστικής απόφασης και έχει ασκηθεί κατά του εκζητουμένου δίωξη για την οποία δεν έχει εκδοθεί ακόμα οριστική απόφαση στο κράτος από το οποίο ζητείται η εκτέλεση (άρθρο 39 (1), (2) και (4)), το τελευταίο δεν δεσμεύεται από τις προθεσμίες που προβλέπονται για την παράδοση του προσώπου, η οποία θα λάβει χώρα μόνον αφού ολοκληρωθεί η δίωξη.

Ανεξαρτήτως του αν το ευρωπαϊκό ένταλμα συλλήψεως εκτελεσθεί εντός των προβλεπομένων προθεσμιών ή αν είναι εφαρμοστέα μια από τις εξαιρέσεις που προβλέπει το παρόν άρθρο, η καταληκτική ημερομηνία παράδοσης του προσώπου πρέπει να καθορίζεται κατόπιν συμφωνίας μεταξύ των αρμοδίων αρχών των ενδιαφερομένων κρατών μελών.

Άρθρο 24 - Αφαίρεση του χρόνου κράτησης από την ποινή

Το σύστημα εκδόσεως δεν εγγυάτο πάντοτε τη δυνατότητα αφαίρεσης από το συνολικό ύψος της ποινής του χρόνου κράτησης που είχε διανυθεί στο πλαίσιο της διαδικασίας εκδόσεως. Το παρόν άρθρο έρχεται να καλύψει αυτό το κενό. Προς το σκοπό αυτό, το κράτος από το οποίο ζητείται η εκτέλεση θα πρέπει να διαβιβάσει στο κράτος στο οποίο υποβάλλεται το αίτημα ακριβή υπολογισμό της διάρκειας κράτησης του προσώπου στο πλαίσιο της εκτέλεσης του ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως.

Άρθρο 25 - Λήξη της ισχύος του ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως

Όταν ο εκζητούμενος παραδοθεί, η δικαστική αρχή του κράτους από το οποίο ζητείται η εκτέλεση πρέπει να εξασφαλίσει ότι παύει η ισχύς του εντάλματος. Η εκδούσα δικαστική αρχή θα πρέπει να ενεργήσει σύμφωνα με το εθνικό της δίκαιο και να αποστείλει, εφόσον συντρέχει λόγος, τη σχετική πληροφορία στο Σύστημα Πληροφοριών Σένγκεν. Η λήξη της ισχύος μπορεί να επέλθει σε διάφορα στάδια της διαδικασίας: αφού λάβει χώρα η παράδοση, ασφαλώς, αλλά και όταν η δικαστική αρχή από την οποία ζητείται η εκτέλεση του εντάλματος αποφασίσει να εκτελεστεί η ποινή στο έδαφός της ή εφόσον διαπιστωθεί περίπτωση ου δις δικάζειν...

Κεφάλαιο III : Λόγοι άρνησης της εκτέλεσης

Άρθρο 26 - Γενική διάταξη

Οι λόγοι άρνησης της εκτέλεσης ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως απαριθμούνται περιοριστικά στην παρούσα απόφαση πλαίσιο. Επιφυλασσομένης ασφαλώς της εφαρμογής των γενικών κανόνων που αφορούν την προστασία των θεμελιωδών δικαιωμάτων, και ιδίως της Ευρωπαϊκής σύμβασης για την προάσπιση των δικαιωμάτων του ανθρώπου και των θεμελιωδών ελευθεριών του 1950 και του Χάρτη των θεμελιωδών δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η δικαστική αρχή κράτους μέλους δεν θα μπορεί να αρνείται την εκτέλεση ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως για λόγους άλλους εκτός εκείνων που προβλέπει το κείμενο.

Άρθρο 27 - Κατάλογος εξαιρέσεων

Η αρχή του διπλού αξιοποίνου καταργείται. Η κατάργηση αυτή απορρέει λογικά από την εφαρμογή της αρχής της αμοιβαίας αναγνώρισης : η απόφαση της δικαστικής αρχής άλλου κράτους μέλους αναγνωρίζεται σε όλες τις επιπτώσεις της, αυτοδικαίως και χωρίς προηγούμενο έλεγχο. Συνεπώς, μικρή σημασία έχει αν το αδίκημα για το οποίο εκδόθηκε το ένταλμα συλλήψεως δεν υφίσταται ή τα στοιχεία του πραγματικού του διαφέρουν στο έδαφος του κράτους από το οποίο ζητείται η εκτέλεση. Μέσω αυτής της αρχής, κάθε κράτος μέλος δεν αναγνωρίζει απλώς το σύνολο της ποινικής νομοθεσίας των λοιπών κρατών μελών, αλλά και δέχεται να τους παράσχει συνδρομή για το σεβασμό της. Ο μηχανισμός αυτός θα επιτρέψει, μεταξύ άλλων, να αντιμετωπισθούν οι δυσχέρειες που συνδέονται με τις χρονικές αποκλίσεις προσαρμογής των ποινικών νομοθεσιών των κρατών μελών στην εμφάνιση νέων εγκληματικών φαινομένων.

Εντούτοις, τα άρθρα 27 και 28 τάσσουν δύο περιορισμούς.

Δυνάμει του άρθρου 27, κάθε κράτος μέλος μπορεί να καταρτίσει κατάλογο συμπεριφορών για τις οποίες δηλώνει ότι αρνείται a priori την εκτέλεση των ευρωπαϊκών ενταλμάτων συλλήψεως (σύστημα "αρνητικού καταλόγου"). Ο κατάλογος αυτός μπορεί να περιλαμβάνει μόνον συμπεριφορές που δεν στοιχειοθετούν αδίκημα στο κράτος μέλος που καταρτίζει τον κατάλογο, αλλά για τις οποίες άλλα κράτη μέλη επιβάλλουν κυρώσεις. Το τυπικό παράδειγμα συμπεριφορών που μπορούν να περιλαμβάνονται σε αυτόν τον κατάλογο είναι αδικήματα τα οποία αποποινικοποιήθηκαν με το πέρασμα του χρόνου (άμβλωση, χρήση ναρκωτικών, ευθανασία...). Πράγματι, μπορεί να θεωρηθεί ότι στις περιπτώσεις αυτές, η αποποινικοποίηση απετέλεσε αντικείμενο δημοκρατικής συζήτησης στο εσωτερικό του κράτους το οποίο, ως εκ τούτου, δεν δέχεται πλέον να προσφέρει τη συνδρομή του σε άλλα κράτη μέλη που συνεχίζουν να τιμωρούν τις εν λόγω δραστηριότητες. Στον κατάλογο αυτό μπορούν επίσης να περιλαμβάνονται γενικότερα θέματα συνδεόμενα με το ποινικό αδίκημα, όπως για παράδειγμα, η ελάχιστη ηλικία ποινικής ευθύνης. Ο κατάλογος των αδικημάτων που αναφέρονται στο εν λόγω άρθρο πρέπει να κοινοποιείται στη γενική γραμματεία του Συμβουλίου και στην Επιτροπή και να δημοσιεύεται. Εντούτοις, τάσσεται προθεσμία τουλάχιστον τριών μηνών από τη δημοσίευση του καταλόγου ή της τροποποιήσεώς του, πριν την εκπνοή της οποίας το κράτος μέλος δεν μπορεί να επικαλεστεί τις εξαιρέσεις του καταλόγου.

Άρθρο 28 - Αρχή της εδαφικότητας

Όταν ένα κράτος μέλος ασκεί διεθνή δικαιοδοσία σχετικά με αδίκημα το οποίο δεν τιμωρείται βάσει της νομοθεσίας του κράτους από το οποίο ζητείται η εκτέλεση, το τελευταίο μπορεί να αρνηθεί την εκτέλεση του ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως. Ένα κράτος θεωρείται ότι ασκεί διεθνή δικαιοδοσία όταν κανένα από τα στοιχεία του πραγματικού της παράβασης δεν τοποθετείται στο έδαφός του. Κατ' αρχήν, τα κράτη μέλη οφείλουν να παρέχουν αμοιβαία συνδρομή και να εκτελούν τα ευρωπαϊκά εντάλματα συλλήψεως που εκτελούνται από τις δικαστικές αρχές των υπολοίπων κρατών μελών, ακόμα και όταν αυτές, κατ' εφαρμογή των διατάξεων της εθνικής τους νομοθεσίας, άσκησαν διεθνή δικαιοδοσία. Εντούτοις, η υποχρέωση αυτή παύει να ισχύει αν πρόκειται για αδίκημα που δεν τιμωρείται στο έδαφος του κράτους από το οποίο ζητείται να εκτελέσει το ένταλμα. Ο μηχανισμός αυτός αποτρέπει το ενδεχόμενο να αναγκασθεί κράτος να εκτελέσει ευρωπαϊκό ένταλμα συλλήψεως, για παράδειγμα, για αδίκημα που διεπράχθη αποκλειστικά στο δικό του έδαφος και θεωρείται ποινικά αδιάφορο βάσει της νομοθεσίας του. Το κριτήριο που πρέπει να λαμβάνεται υπόψη εδώ για να εξεταστεί το ενδεχόμενο αποκατάστασης της αρχής του διπλού αξιοποίνου είναι ο ορισμός του αδικήματος συμφώνως προς το ουσιαστικό ποινικό δίκαιο, και όχι το θέμα της ύπαρξης δικαιοδοσίας του κράτους από το οποίο ζητείται η εκτέλεση για το ίδιο αδίκημα. Με άλλα λόγια, η εκτέλεση του ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως μπορεί να απορριφθεί, αν το εκδόν κράτος άσκησε διεθνή δικαιοδοσία και το αδίκημα που δικαιολογεί την άσκηση της εν λόγω δικαιοδοσίας δεν υφίσταται στο έδαφος του κράτους από το οποίο ζητείται η εκτέλεση. Η εκτίμηση της ύπαρξης του αδικήματος στη νομοθεσία του κράτους μέλους από το οποίο ζητείται η εκτέλεση πρέπει να γίνεται αυστηρά και να μην περιλαμβάνει την ενδεχόμενη δικαιοδοσία εκδίκασης ανάλογης υπόθεσης. Έτσι, αν το αδίκημα υφίσταται νομικώς, αλλά σε μια ίδια περίπτωση, ο δικαστής του κράτους από το οποίο ζητείται η εκτέλεση δεν θα ήταν αρμόδιος, το ευρωπαϊκό ένταλμα συλλήψεως θα πρέπει να εκτελεστεί.

Άρθρο 29 - Ου δις δικάζειν

Η αρχή ου δις δικάζειν αποτελεί θεμελιώδη αρχή του δικαίου. Όλες οι εθνικές δικαιοδοσίες δεσμεύονται από την εν λόγω αρχή η οποία επιβεβαιώθηκε με το άρθρο 50 του Χάρτη των θεμελιωδών δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, κατά τρόπο απόλυτο για ολόκληρο το έδαφος της Ένωσης.

Η Σύμβαση της 25ης Μαΐου 1987 μεταξύ των κρατών μελών των Κοινοτήτων σχετικά με την εφαρμογή της αρχής ου δις δικάζειν προσδιόρισε τους όρους εφαρμογής της, καθώς και τις δυνατές εξαιρέσεις. Εντούτοις, η εν λόγω Σύμβαση έχει κυρωθεί από τρία μόνον κράτη μέλη.

Το άρθρο 9 της Σύμβασης του 1957 επιτρέπει να απορριφθεί η έκδοση για το λόγο αυτό μόνον αν η απόφαση η οποία προβάλλεται ως ταυτόσημη έχει εκδοθεί από τις δικαστικές αρχές του κράτους μέλους από το οποίο ζητείται η έκδοση (ή οι εν λόγω αρχές είχαν αποφασίσει τη μη άσκηση ή τη διακοπή της ασκηθείσας δίωξης). Η ίδια λύση προτείνεται και εδώ.

Ο προτεινόμενος εδώ μηχανισμός λαμβάνει υπόψη την ταχύτητα που επιφέρει η θεσμοθέτηση του ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως. Η λύση θα διαφέρει ανάλογα με το αν η υπό κρίση απόφαση έχει ληφθεί από δικαστική αρχή του κράτους από το οποίο ζητείται η εκτέλεση ή τρίτου κράτους. Στην πρώτη περίπτωση, οι δικαστικές αρχές του κράτους από το οποίο ζητείται η εκτέλεση θα πρέπει να επαληθεύσουν την ταυτότητα των πραγματικών περιστατικών που οδήγησαν στη δίωξη και στα δύο κράτη. Στη δεύτερη, η αρχή που τίθεται είναι ότι το ένταλμα εκτελείται και ο εκδούς δικαστής επιφορτίζεται με την επαλήθευση της ταυτότητας των πραγματικών περιστατικών που οδήγησαν στη δίωξη.

Ασφαλώς, το πρωτόκολλο του 1975 επεξέτεινε την εξέταση της αρχής ου δις δικάζειν στις αποφάσεις που εκδίδονται από τρίτες χώρες οι οποίες μετέχουν στη Σύμβαση (άρθρο 2). Διευκρίνισε τις περιπτώσεις στις οποίες μπορούσε να απορριφθεί η έκδοση επί τη βάσει της αρχής ου δις δικάζειν, καθώς και ορισμένων άλλων πιθανών εξαιρέσεων. Η λύση αυτή δεν κρίνεται πρόσφορη στο πλαίσιο της αξιολόγησης της αρχής ου δις δικάζειν για την εκτέλεση ενός ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως. Πράγματι, αφενός, το πρωτόκολλο αυτό έχει κυρωθεί μόνον από έξι κράτη μέλη της Ένωσης και, αφετέρου, η ταχύτητα της προβλεπόμενης διαδικασίας επιτρέπει να διεξάγεται η επαλήθευση σύντομα και ασφαλέστερα από ό,τι στο κράτος από το οποίο ζητείται η εκτέλεση, το οποίο μπορεί να μην διαθέτει όλες τις απαραίτητες πληροφορίες όσον αφορά την αξιόποινη πράξη.

Εξάλλου, όταν υπάρχει συντρέχουσα δικαιοδοσία των δικαστικών αρχών του εκδόντος κράτους και του κράτους από το οποίο ζητείται η εκτέλεση για το αδίκημα το οποίο προκάλεσε την έκδοση του ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως, η εκτέλεσή του μπορεί να μην επιτραπεί αν το κράτος από το οποίο ζητείται η εκτέλεση έχει λάβει την απόφαση να μην ασκήσει δίωξη. Η προτεινόμενη λύση στο σημείο αυτό είναι ταυτόσημη με εκείνη που θέσπισε η Σύμβαση του 1957.

Άρθρο 30 - Aμνηστία

Όσον αφορά την αμνηστία, οι διατάξεις αυτού του άρθρου δεν εισάγουν κάποια καινοτομία σε σχέση με την προηγούμενη κατάσταση, όπως έχει διαμορφωθεί δυνάμει του δεύτερου πρωτοκόλλου της Ευρωπαϊκής Σύμβασης εκδόσεως (άρθρο 4) το οποίο μεταφέρθηκε στο άρθρο 62 (2) της Σύμβασης Σένγκεν και στο άρθρο 9 της Σύμβασης του 1996. Η διατύπωση είναι πανομοιότυπη.

Η επιχειρηματολογία που οδηγεί στην αποδοχή της εν λόγω εξαίρεσης είναι η ίδια με εκείνη που δικαιολογεί την κατάρτιση του αρνητικού καταλόγου που προβλέπει το άρθρο 27. Η αμνήστευση ορισμένων αδικημάτων αποτελεί αντικείμενο δημοκρατικής συζήτησης στο εσωτερικό του κράτους. Είναι ως εκ τούτου λογικό να επιτρέπεται στο κράτος αυτό να μην δέχεται πλέον να προσφέρει τη συνδρομή του σε άλλα κράτη που συνεχίζουν να επιβάλλουν κυρώσεις για τις εν λόγω πράξεις.

Αντιθέτως, η παραγραφή, η οποία ήταν το αντικείμενο του άρθρου 8 της Σύμβασης του 1996 δεν περιλαμβάνεται πλέον μεταξύ των λόγων άρνησης, ακόμα και όταν και τα δύο κράτη είναι αρμόδια για τη δίωξη του αδικήματος. Πράγματι, ενώ η αμνηστία απορρέει από θετική ενέργεια του νομοθέτη του κράτους από το οποίο ζητείται η εκτέλεση, η παραγραφή αποτελεί απλώς συνέπεια της μη άσκησης δίωξης σε αυτό. Μπορεί να είναι ακούσια και να οφείλεται αποκλειστικά στην άγνοια εκ μέρους των αρχών του εν λόγω κράτους της ύπαρξης του αδικήματος, σε έλλειψη επιμέλειας, ή ακόμα και στην αποτυχία των ερευνών που ανελήφθησαν για την επισήμανση του αυτουργού του αδικήματος. Οι δυσχέρειες αυτές δεν πρέπει συνεπώς να μπορούν να αντιταχθούν στην εκδούσα δικαστική αρχή. Εξάλλου, δεν θα ήταν λογικό να εκτελεί ένα κράτος ευρωπαϊκό ένταλμα συλλήψεως για πράξεις τις οποίες δεν θεωρεί ποινικά αδικήματα και να απορρίπτει την εκτέλεση εάν οι πράξεις αποτελούν πράγματι ποινικά αδικήματα, αλλά έχουν παραγραφεί.

Άρθρο 31 - Ασυλία

Το άρθρο αυτό έχει ληφθεί από τη συνθήκη μεταξύ της Ιταλίας και της Ισπανίας και επιτρέπει την άρνηση της εκτέλεσης του ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως όταν το πρόσωπο εις βάρος του οποίου έχει εκδοθεί απολαύει ασυλίας στο κράτος από το οποίο ζητείται η εκτέλεση. Η εισαγωγή αυτής της ρήτρας άρνησης αποτελεί συνέπεια της άκρας δικαστικοποίησης της διαδικασίας παράδοσης. Πράγματι, υπό το προϊσχύσαν καθεστώς, αρμόδια να αποφανθεί σχετικά με την ασυλία και να την λάβει υπόψη ήταν η πολιτική αρχή. Στο μέλλον, η περίπτωση αυτή πρέπει να αποτελεί ρητή ρήτρα εξαίρεσης. Εντούτοις, η απόφαση με την οποία γίνεται δεκτό ή όχι ότι ο εκζητούμενος απολαύει ασυλίας μπορεί να ανατεθεί στην κεντρική αρχή (άρθρο 5).

Άρθρο 32 - Έλλειψη απαραίτητων πληροφοριών

Πρόκειται για κλασική ρήτρα άρνησης της εκτέλεσης εντάλματος συλλήψεως.

Αφενός, πρέπει να υπάρχει βεβαιότητα ως προς την ταυτότητα του συλληφθέντος, αφετέρου, το ένταλμα πρέπει να έχει συνταχθεί συμφώνως προς τις διατάξεις του άρθρου 6 της απόφασης πλαίσιο.

Κεφάλαιο IV : Λόγοι άρνησης της παράδοσης

Άρθρο 33 - Αρχή της επανένταξης

Σε περίπτωση έκδοσης ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως κατόπιν οριστικής απόφασης, η δικαστική αρχή του κράτους από το οποίο ζητείται η εκτέλεση μπορεί να αποφασίσει ότι είναι προτιμότερο για τη μελλοντική κοινωνική επανένταξη του προσώπου το οποίο αφορά να εκτελεστεί η ποινή του επιτόπου. Το μοναδικό κριτήριο που επιτρέπει την εφαρμογή αυτής της διάταξης είναι το συμφέρον του προσώπου, ενώ είναι απαραίτητη η συναίνεση του ενδιαφερομένου.

Αυτή η απαίτηση συναίνεσης δεν βρίσκεται σε αντίφαση προς τις διατάξεις του άρθρου 69 της Σύμβασης Σένγκεν, το οποίο αφορά την περίπτωση που ένα πρόσωπο το οποίο έχει καταδικαστεί δραπετεύει σε άλλο κράτος μέλος και το εκδόν κράτος διαβιβάζει την καταδίκη προς το σκοπό της εκτέλεσής της. Η συναίνεση του ενδιαφερομένου για την εκτέλεση εννοείται ότι δεν είναι απαραίτητη. Εδώ, δεν πρόκειται κυρίως για τη διαβίβαση καταδίκης, αλλά για την εκτέλεση εντάλματος συλλήψεως. Η αρχή πρέπει να είναι η εκτέλεση του εν λόγω εντάλματος, ακόμα και αν πρόκειται για ημεδαπό. Εντούτοις, ενδέχεται να είναι προτιμότερο για τον εκζητούμενο (ημεδαπό ή μόνιμο κάτοικο) να εκτίσει την ποινή στο κράτος όπου συνελήφθη. Στην περίπτωση αυτή, το κράτος από το οποίο ζητείται η εκτέλεση μπορεί, εφόσον συμφωνεί το πρόσωπο, να αποφασίσει να εκτελέσει την ποινή στο έδαφός του αντί να εκτελέσει το ένταλμα.

Από τεχνική άποψη, τα κράτη μέλη μπορούν να εμπνευστούν για την εφαρμογή της εν λόγω αρχής από τις διατάξεις της Σύμβασης του 1983 για τη μεταγωγή των καταδικασθέντων και από τις διατάξεις της συμφωνίας για την εφαρμογή, μεταξύ των κρατών μελών των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, της Σύμβασης του Συμβουλίου της Ευρώπης για τη μεταγωγή των καταδικασθέντων της 25ης Μαΐου 1987, εφόσον έχουν κυρώσει τα εν λόγω κείμενα. Ιδιαίτερα κρίσιμες από την άποψη αυτή είναι οι διατάξεις των άρθρων 6(2), 7, 8, 12, και 15 της Σύμβασης του 1983. Εντούτοις, η ρήτρα της καλύτερης επανένταξης την οποία προβλέπει το παρόν άρθρο μπορεί να εφαρμοστεί ακόμα και μεταξύ δύο κρατών από τα οποία το ένα δεν έχει κυρώσει τη Σύμβαση του 1983. Στην περίπτωση αυτή, τα δύο κράτη θα πρέπει να εξεύρουν τον κατάλληλο τρόπο έκτισης της ποινής.

Σε περίπτωση εφαρμογής των διατάξεων του παρόντος άρθρου, το ύψος της ποινής δεν μπορεί να τροποποιηθεί, ακόμα και αν διαφέρει από την ποινή που θα είχε επιβληθεί στο κράτος από το οποίο ζητείται η εκτέλεση. Το κείμενο δεν επαναλαμβάνει εδώ τις διατάξεις που προβλέπει το άρθρο 10 (2) της Σύμβασης του 1983. Πράγματι, η εφαρμογή των εν λόγω διατάξεων έρχεται κατ' ουσία σε αντίφαση προς την αρχή της αμοιβαίας αναγνώρισης. Αντιθέτως, εφαρμόζεται το σύστημα έκτισης ποινών του κράτους από το οποίο ζητείται η εκτέλεση.

Άρθρο 34 - Τηλεδιάσκεψη

Σε ορισμένες περιπτώσεις, δεν είναι απαραίτητο να παραδοθεί σωματικά ο εκζητούμενος, ο οποίος θα μπορεί εγκύρως να συμμετάσχει στη δίκη παραμένοντας στο κράτος από το οποίο ζητείται η εκτέλεση. Ο μηχανισμός αυτός θα μπορεί, για παράδειγμα, να χρησιμοποιηθεί όταν το πρόσωπο κρατείται στο κράτος από το οποίο ζητείται η εκτέλεση ή η μετακίνησή του είναι δυσχερής για πρακτικούς λόγους. Οι λεπτομέρειες της δημιουργίας ενός τέτοιου μηχανισμού έχουν ληφθεί από τις διατάξεις του άρθρου 10 (9) της Σύμβασης της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την αμοιβαία συνδρομή σε ποινικές υποθέσεις του 2000. Αρμόδια για την οργάνωση του τρόπου διεξαγωγής της τηλεδιάσκεψης είναι η δικαστική αρχή του κράτους από το οποίο ζητείται η εκτέλεση σε στενό συντονισμό με τις δικαστικές αρχές του εκδόντος κράτους. Όπως προβλέπει η Σύμβαση, το μέτρο δεν είναι υποχρεωτικό ούτε για το εκδόν κράτος ούτε για το κράτος από το οποίο ζητείται η εκτέλεση. Η τηλεδιάσκεψη μπορεί να οργανωθεί μόνον εάν και τα δύο συστήματα δέχονται το μηχανισμό της. Εντούτοις, σε περίπτωση που μια από τις δύο αρχές αρνηθεί για λόγους που συνδέονται με την εσωτερική της έννομη τάξη, το ευρωπαϊκό ένταλμα συλλήψεως θα πρέπει να εκτελεστεί με την επιφύλαξη των λοιπών διατάξεων της παρούσας απόφασης πλαίσιο.

Σε περίπτωση εφαρμογής του παρόντος άρθρου, αρμόδια να αποφασίσει για την τύχη του προσώπου εν αναμονή της υλικής οργάνωσης της τηλεδιάσκεψης, θέτοντάς το υπό κράτηση ή απολύοντάς το σύμφωνα με το εθνικό της δικονομικό δίκαιο, είναι η δικαστική αρχή του κράτους από το οποίο ζητείται η εκτέλεση.

Κεφάλαιο V : Ειδικές περιπτώσεις

Άρθρο 35 -Αποφάσεις εκδιδόμενες ερήμην

Το γεγονός ότι μια απόφαση εκδόθηκε κατά προσώπου που ερημοδικούσε σύμφωνα με τον ορισμό του άρθρου 3 (δ) δεν αποτελεί εμπόδιο για την εκτέλεση του ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως που εκδίδεται σε εκτέλεση της απόφασης. Οι διατάξεις του προτεινομένου κειμένου προχωρούν εντούτοις πέραν του άρθρου 3 του πρωτοκόλλου του 1978. Πράγματι, εφόσον η απόφαση στην οποία ερείδεται το ευρωπαϊκό ένταλμα συλλήψεως έχει εκδοθεί ερήμην, η εκτελούσα αρχή πρέπει να λάβει την ανακοπή του προσώπου σύμφωνα με τις οδηγίες που περιέχονται στο ευρωπαϊκό ένταλμα συλλήψεως. Πρακτικά, σε περιπτώσεις αυτού του είδους, θα χρειαστεί να υπάρξει απευθείας επαφή μεταξύ των δύο δικαστικών αρχών, ενδεχομένως με τη βοήθεια της κεντρικής αρχής, ούτως ώστε να επιβεβαιωθεί το βάσιμο της ανακοπής. Η εκτέλεση του εντάλματος συλλήψεως θα πρέπει να διεξαχθεί υπό συνθήκες που να επιτρέπουν στον ενδιαφερόμενο να ασκήσει παραδεκτώς το δικαίωμα ανακοπής του. Πρακτικά, κατά την κοινοποίηση της ανακοπής, οι δικαστικές αρχές του εκδόντος κράτους μπορούν να ανακοινώσουν στο πρόσωπο την ημερομηνία κατά την οποία θα πρέπει να παρουσιαστεί ενώπιον του ακροατηρίου για να δικαστεί. Πρακτικά, η εκτέλεση του εντάλματος συλλήψεως θα πρέπει να οργανωθεί κατά τρόπο που να επιτρέπει την πραγματική παρουσία του προσώπου κατά την ακροαματική διαδικασία και να εγγυάται τα δικαιώματα υπεράσπισής του.

Άρθρο 36 - Επιστροφή στο κράτος από το οποίο ζητείται η εκτέλεση

Το κράτος από το οποίο ζητείται η εκτέλεση μπορεί να θέσει ρητώς ως προϋπόθεση για την εφαρμογή του ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως την επιστροφή μετά την ενδεχόμενη καταδίκη. Η προϋπόθεση αυτή θα πρέπει να διευκολύνει την εφαρμογή του ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως από τα κράτη μέλη που αντιμετωπίζουν δυσκολίες όσον αφορά την έκδοση ημεδαπών. Το προτεινόμενο κείμενο εμπνέεται από τις δηλώσεις που κατατέθηκαν κατά την κύρωση της Σύμβασης του 1996.

Άρθρο 37 - Ισόβια κάθειρξη

Το άρθρο αυτό εμπνέεται από τη δήλωση της Πορτογαλίας σχετικά με τη Σύμβαση του 1996. Επιτρέπει να τεθεί ως προϋπόθεση για την εκτέλεση ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως η παροχή της διαβεβαίωσης από το εκδόν κράτος ότι η ποινή της ισόβιας κάθειρξης, στην υποθετική περίπτωση που επιβληθεί, δεν θα εκτιθεί εν τοις πράγμασι.

Άρθρο 38 - Αναστολή της εκτέλεσης για ανθρωπιστικούς λόγους

Το άρθρο αυτό αφορά συγκεκριμένες περιπτώσεις κατά τις οποίες η κατάσταση του προσώπου, και συγκεκριμένα η κατάσταση της υγείας του, δεν επιτρέπουν την εκτέλεση του εντάλματος. Στην περίπτωση αυτή, η εκτέλεση μπορεί να αναβληθεί μέχρις ότου η κατάσταση του προσώπου εξελιχθεί θετικά. Το ευρωπαϊκό ένταλμα συλλήψεως θα πρέπει στη συνέχεια να εκτελεστεί αμελλητί.

Άρθρο 39 - Συρροή διαδικασιών μεταξύ κρατών μελών

Στόχος του εν λόγω άρθρου είναι να ρυθμίσει τις περιπτώσεις κατά τις οποίες το πρόσωπο που διώκεται υπόκειται σε ποινικές διαδικασίες για διαφορετικές αξιόποινες πράξεις στο εκδόν κράτος και στο κράτος από το οποίο ζητείται η εκτέλεση.

Εδώ, πρέπει να γίνει διάκριση μεταξύ 3 περιπτώσεων :

α) Ο τίτλος βάσει του οποίου εκδόθηκε το ευρωπαϊκό ένταλμα συλλήψεως είναι οριστική απόφαση. Στην περίπτωση αυτή, η μεταγωγή στο εκδόν κράτος θα πραγματοποιηθεί είτε μετά το πέρας της δίωξης που έχει ασκηθεί στο κράτος από το οποίο ζητείται η εκτέλεση, είτε μετά την εκτέλεση της ποινής που έχει επιβάλει το εν λόγω κράτος.

β) Ο τίτλος βάσει του οποίου εκδόθηκε το ευρωπαϊκό ένταλμα συλλήψεως είναι προδικαστική απόφαση ή απόφαση που εκδόθηκε ερήμην. Στην περίπτωση αυτή, είναι απαραίτητο να δοθεί προτεραιότητα στην τρέχουσα διαδικασία, ούτως ώστε να μπορέσει το εκδόν κράτος να καταλήξει σε οριστική απόφαση το συντομότερο δυνατό. Το πρόσωπο θα πρέπει λοιπόν να μεταχθεί στο εκδόν κράτος, το οποίο θα πρέπει να αναλάβει να το επαναφέρει στο κράτος από το οποίο ζητείται η εκτέλεση, ούτως ώστε να εκτίσει την ποινή του μετά το πέρας της διαδικασίας.

Εννοείται ότι θα είναι σκόπιμο να εξεταστεί, ανάλογα με τις πράξεις που στοιχειοθετούν το αδίκημα, η δυνατότητα να διεξαχθεί η δίκη μέσω τηλεδιάσκεψης.

γ) Εάν το πρόσωπο διώκεται ταυτοχρόνως και στα δύο κράτη μέλη για διαφορετικές πράξεις, είναι σκόπιμο να μπορεί να πραγματοποιηθεί προσωρινή μεταγωγή, ούτως ώστε οι δύο δικαστικές αρχές να μπορέσουν να εκδώσουν οριστική απόφαση το ταχύτερο. Ανάλογα με το σημείο προόδου κάθε διαδικασίας, οι δικαστικές αρχές των δύο κρατών μελών καλούνται να διεξαγάγουν διαβουλεύσεις, ούτως ώστε να πραγματοποιηθεί η μεταγωγή του προσώπου, ενδεχομένως κατ' επανάληψη, ώστε να καταστεί δυνατή η ομαλή διεξαγωγή των ανακρίσεων και των δικών. Και εδώ, θα πρέπει να εξεταστεί το ενδεχόμενο χρησιμοποίησης της τηλεδιάσκεψης.

Η παράγραφος 4 εμπνέεται από τις διατάξεις του άρθρου 9 (2) της Σύμβασης της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την αμοιβαία συνδρομή του 2000.

Εάν γίνει δεκτό το αίτημα κράτους μέλους για την εκτέλεση ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως, το εκδόν κράτος μέλος οφείλει να εξασφαλίσει τη μεταγενέστερη επανεμφάνιση του προσώπου ενώπιον της δικαστικής αρχής του κράτους από το οποίο ζητείται η εκτέλεση. Εάν συντρέχει λόγος, θα είναι ίσως σκόπιμο το εκδόν κράτος να εκτελέσει στο έδαφός του την απόφαση του κράτους από το οποίο ζητείται η εκτέλεση. Στην περίπτωση αυτή, όλα τα δικαιολογητικά που επιτρέπουν την εκτέλεση της απόφασης θα πρέπει να διαβιβαστούν από την αρμόδια αρχή του κράτους από το οποίο ζητείται η εκτέλεση.

Εξάλλου, εφόσον το επιτρέπει η φύση των αδικημάτων για τα οποία διώκεται το πρόσωπο στο ένα από τα δύο κράτη, οι δικαστικές αρχές καλούνται να εξετάσουν τη δυνατότητα να υποβάλουν στη δικαστική αρχή του άλλου κράτους μέλους καταγγελία προς άσκηση ποινικής δίωξης συμφώνως προς το άρθρο 21 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την αμοιβαία δικαστική συνδρομή του 1959, ούτως ώστε να καταστεί δυνατή η σύνδεση των δύο διαδικασιών. Σχετικά, πρέπει να υπενθυμιστεί το ενδιαφέρον των διατάξεων της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τη μεταφορά των κατασταλτικών διαδικασιών της 19ης Μαΐου 1972, καθώς και η συμφωνία μεταξύ των κρατών μελών για τη διαβίβαση των κατασταλτικών διαδικασιών της 6ης Νοεμβρίου 1990.

Άρθρο 40 - Συρροή αιτήσεων

Το άρθρο αυτό αφορά την, περισσότερο πολύπλοκη από την προηγούμενη, περίπτωση στην οποία έχουν εκδοθεί ταυτοχρόνως εις βάρος του εκζητουμένου ευρωπαϊκά εντάλματα συλλήψεως για διαφορετικά αδικήματα από περισσότερες δικαστικές αρχές διαφόρων κρατών μελών. Η περίπτωση αυτή μπορεί, εξάλλου, να συναντάται σωρευτικά με την προηγούμενη.

Στο σημείο αυτό, αφενός, το κείμενο επαναλαμβάνει κατ' ουσία τις γενικές διατάξεις που προβλέπει το άρθρο 17 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης εκδόσεως του 1957, καταργώντας εντούτοις τη μνεία της εθνικότητας του προσώπου. Αφετέρου, το κείμενο τάσσει την αρχή της στενής συνεργασίας μεταξύ δικαστικών αρχών των ενδιαφερομένων κρατών μελών, ούτως ώστε να μπορέσει κάθε μια από αυτές το συντομότερο δυνατόν να ολοκληρώσει τη δίωξη και να εκδώσει οριστικές αποφάσεις. Κατά τις σχετικές διαβουλεύσεις, οι ενδιαφερόμενες αρχές θα πρέπει να εμπνέονται από τις διατάξεις του άρθρου 39.

Εξάλλου, σε περιπτώσεις αυτού του τύπου προβλέπεται η διεξαγωγή διαβουλεύσεων με το Eurojust.

Όσον αφορά τις σχέσεις με τρίτα κράτη που καταζητούν ενδεχομένως το πρόσωπο, η αρχή της προτεραιότητας στην εκτέλεση του ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως, την οποία τάσσει η ιταλοϊσπανική συνθήκη, δεν ισχύει για τις σχέσεις με τις τρίτες χώρες που μετέχουν στη Σύμβαση του 1957 για να μην επηρεαστούν οι σχέσεις μεταξύ κρατών μελών και λοιπών συμβαλλομένων μερών και κυρίως για να μην παραβιαστεί το άρθρο 17 της εν λόγω σύμβασης. Για να υπερισχύει το ευρωπαϊκό ένταλμα συλλήψεως, ακόμα και όταν έρχεται σε σύγκρουση με αίτηση εκδόσεως προερχόμενη από τρίτη χώρα που μετέχει στη σύμβαση, θα έπρεπε να τροποποιηθεί η σύμβαση.

Αντιθέτως, σε περίπτωση αιτήσεως εκδόσεως που προέρχεται από άλλη τρίτη χώρα, ο κανόνας είναι να δίδεται προτεραιότητα στην εκτέλεση του ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως. Η επιλογή αυτή δικαιολογείται από το ότι η διαδικασία εκτέλεσης του ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως πρέπει να είναι σύντομη και απλή, ενώ οι σχέσεις με τα τρίτα κράτη συνεχίζουν να υπόκεινται στον παραδοσιακό και περισσότερο χρονοβόρο μηχανισμό της εκδόσεως. Τα τρίτα κράτη θα πρέπει τελικά να υποβάλουν την αίτηση εκδόσεώς τους στο κράτος του οποίου οι δικαστικές αρχές εξέδωσαν το ευρωπαϊκό ένταλμα συλλήψεως.

Όσον αφορά την παράγραφο 4, η οποία διέπει την υποθετική περίπτωση σύγκρουσης μεταξύ ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως και αίτησης παράδοσης που υποβάλει διεθνές ποινικό δικαστήριο, απαιτούνται διαβουλεύσεις μεταξύ των ενδιαφερομένων κρατών με σεβασμό των ανειλημμένων διεθνών δεσμεύσεων.

Άρθρο 41 - Άλλα αδικήματα

Το άρθρο αυτό αφορά την κατάργηση της αρχής της ειδικότητας. Τα μόνα όρια αυτής της εξαίρεσης είναι τα αδικήματα που περιλαμβάνονται στον αρνητικό κατάλογο του άρθρου 27 του κειμένου, οι περιπτώσεις του άρθρου 28 (άσκηση διεθνούς δικαιοδοσίας από το εκδόν κράτος) ή του άρθρου 30 (αμνηστία ή παραγραφή του αδικήματος κατά το δίκαιο του εκδόντος κράτους μέλους).

Άρθρο 42 - Παράδοση αντικειμένων

Το άρθρο αυτό έχει ληφθεί απευθείας από τη Σύμβαση του 1957, σε μια προσπάθεια να διατηρηθεί η υφισταμένη έννομη τάξη για το θέμα. Πρέπει να ερμηνεύεται υπό το φως των ειδικών διατάξεων της Σύμβασης για την αμοιβαία δικαστική συνδρομή σε ποινικές υποθέσεις του 200, και ιδίως του άρθρου 7.

Κεφάλαιο VI : Σχέσεις με τα λοιπά νομικά μέσα

Άρθρο 43 - Σχέσεις με τα λοιπά νομικά μέσα

Το άρθρο αυτό αφορά τις επιπτώσεις των σημαντικών τροποποιήσεων που εισάγει η απόφαση πλαίσιο στις σχέσεις μεταξύ των κρατών μελών. Η εφαρμογή όλων των νομικών μέσων περί εκδόσεως αντικαθίσταται μεταξύ των κρατών από τη χρησιμοποίηση του ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως. Αυτό σημαίνει ότι τα κράτη μέλη υποχρεούνται να απευθύνουν ανακοίνωση προς το Γενικό Γραμματέα του Συμβουλίου της Ευρώπης συμφώνως προς τις διατάξεις του άρθρου 28 της Σύμβασης του 1957. Όσον αφορά τη σύμβαση του 1977 για την τρομοκρατία, θίγονται οι διατάξεις της οι οποίες αφορούν την έκδοση, στο μέτρο που καταργείται η αρχή του διπλού αξιοποίνου.

Εξάλλου, οι διατάξεις περί εκδόσεως που περιέχονται στα νομικά μέσα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και καθιερώνουν την αρχή σύμφωνα με την οποία κράτος μέλος που αρνείται να εκδώσει ημεδαπούς υποχρεούται να υποβάλει την υπόθεση στις διωκτικές αρχές του [3] δεν θα έχουν πλέον πεδίο εφαρμογής όταν τεθεί σε ισχύ η απόφαση πλαίσιο για το ευρωπαϊκό ένταλμα συλλήψεως. Οι ευνοϊκότερες διατάξεις κειμένων που έχουν υπογραφεί μεταξύ ορισμένων κρατών μελών της Ένωσης (Σύμβαση Μπενελούξ, διμερείς συνθήκες ή νόμοι των Βορείων χωρών) δεν θίγονται. Τα ενδιαφερόμενα κράτη θα πρέπει να αποφασίσουν αν θα επεκτείνουν μεταξύ τους το πεδίο εφαρμογής του ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως ούτως ώστε να διατηρηθεί η προηγούμενη κατάσταση της νομοθεσίας τους.

[3] Για παράδειγμα, άρθρο 10 (1) (β) της απόφασης πλαίσιο του Συμβουλίου 2001/413/ΔΕΥ της 28.05.01 (ΕΕ L149 της 02.06.01).

Άρθρο 44 - Συνάρθρωση με τις διατάξεις της Σύμβασης εφαρμογής της συμφωνίας του Σένγκεν

Το σύνολο της παρούσας απόφασης πλαίσιο αποτελεί εξέλιξη του κεκτημένου του Σένγκεν. Εντούτοις, οι διατάξεις των άρθρων 59 έως 66 της Σύμβασης εφαρμογής της συμφωνίας του Σένγκεν, οι οποίες παραπέμπουν στο μηχανισμό της εκδόσεως αντικαθίστανται, το ίδιο και το άρθρο 95, εφόσον το περιεχόμενο της παραγράφου 2 του εν λόγω άρθρου αποτελεί πλέον το ευρωπαϊκό ένταλμα συλλήψεως και οι περιπτώσεις καταχώρησης ένδειξης είναι περιορισμένες. Το ίδιο ισχύει και για το άρθρο 94 (4) στο μέτρο που αφορά τα αιτήματα εκδόσεως.

Η συμφωνία που συνήψε το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης με τη Δημοκρατία της Ισλανδίας και το Βασίλειο της Νορβηγίας στις 18 Μαΐου 1999 εφαρμόζεται στην παρούσα απόφαση πλαίσιο.

Κεφάλαιο VII : Πρακτικές διατάξεις

Άρθρο 45 - Διαμεταγωγή

Το κείμενο αυτό εμπνέεται εν μέρει από τις διατάξεις του άρθρου 16 της Σύμβασης της Ευρωπαϊκής Ένωσης του 1996 τις οποίες επεκτείνει.

Κανένα κράτος μέλος δεν μπορεί να αρνηθεί τη διαμεταγωγή μέσω του εδάφους του προσώπου για το οποίο έχει εκδοθεί ευρωπαϊκό ένταλμα συλλήψεως. Ενημερώνεται συστηματικά για όλες τις διαμεταγωγές που πραγματοποιούνται μέσω του εδάφους του και είναι αρμόδιο να αποφασίζει αν πρέπει να ληφθούν ειδικά μέτρα ασφαλείας κατά τη διαμεταγωγή του προσώπου. Μπορεί ενδεχομένως να επιτρέψει στις αρχές του εκδόντος κράτους ή του κράτους από το οποίο ζητείται η εκτέλεση να συνοδεύσουν μόνες το πρόσωπο στο έδαφός του.

Το πρόσωπο πρέπει να συνοδεύεται από τα εξής δικαιολογητικά:

- τα έγγραφα από τα οποία προκύπτει η ταυτότητά του,

- το ευρωπαϊκό ένταλμα συλλήψεως συνοδευόμενο από μετάφραση,

- την απόφαση της δικαστικής αρχής από την οποία ζητείται η εκτέλεση συνοδευόμενη από μετάφραση.

Οι διατάξεις της Σύμβασης του 1996 σχετικά με τη διέλευση από τον εναέριο χώρο επαναλαμβάνονται αμετάβλητες.

Οι διατάξεις της παρούσας απόφασης πλαίσιο δεν θίγουν τις σχέσεις με τα τρίτα κράτη μέσω των οποίων ενδέχεται να πραγματοποιηθεί διαμεταγωγή κατά την εκτέλεση ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως. Στην περίπτωση αυτή εντούτοις, και στο μέτρο που τα συνήθη έγγραφα σχετικά με τη διαδικασία εκδόσεως καταργούνται, θα είναι απαραίτητο να επιβεβαιωθεί πριν τη διαμεταγωγή ότι οι αρχές της χώρας μέσω της οποίας θα πραγματοποιηθεί η διαμεταγωγή αρκούνται στην παρουσίαση του ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως αντί των συνήθως απαιτουμένων εγγράφων.

Άρθρο 46 - Διαβίβαση εγγράφων

Οι διατάξεις του άρθρου αυτού έχουν ληφθεί από το άρθρο 6 της Σύμβασης της Ευρωπαϊκής Ένωσης της 29ης Μαΐου 2000 για την αμοιβαία δικαστική συνδρομή. Πρόκειται για σημαντική καινοτομία, διότι το ευρωπαϊκό ένταλμα συλλήψεως μπορεί να διαβιβαστεί με κάθε μέσο, μεταξύ άλλων με τηλεομοιοτυπία ή ηλεκτρονικό ταχυδρομείο, υπό την προϋπόθεση να μπορεί να επιβεβαιωθεί η γνησιότητά του και να εξασφαλίζεται απόλυτη εχεμύθεια. Η διαβίβαση του ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως πρέπει να μπορεί να γίνεται μέσω των μηχανισμών που έχουν δημιουργηθεί μεταξύ των κρατών μελών στο πλαίσιο της Σύμβασης αμοιβαίας συνδρομής (πρβλ. αιτιολογική έκθεση υπό άρθρο 6) ούτως ώστε "να προσδιοριστεί ο ακριβής τρόπος διακρίβωσης της γνησιότητας των αιτήσεων όταν αυτές διαβιβάζονται μέσω τηλεομοιοτυπίας, ηλεκτρονικού ταχυδρομείου ή οποιουδήποτε άλλου μέσου τηλεπικοινωνίας".

Εξάλλου, στο μέτρο που το ευρωπαϊκό ένταλμα συλλήψεως αποτελεί αφεαυτού επαρκή εκτελεστό τίτλο, η διαβίβαση των δικαιολογητικών και η εξακρίβωση της γνησιότητάς τους απλουστεύεται εξαιρετικά. Ζητήματα διαβίβασης δικαιολογητικών και γνησιότητας μπορούν να τεθούν κυρίως στις περιπτώσεις του άρθρου 32 (συμπληρωματικές πληροφορίες). Θα ρυθμίζονται κατόπιν συμφωνίας μέσω απευθείας επαφών μεταξύ των δικαστικών αρχών των κρατών μελών, ενδεχομένως με την υποστήριξη των κεντρικών αρχών.

Άρθρο 47 - Γλώσσες

Το ευρωπαϊκό ένταλμα συλλήψεως διαβιβάζεται στη γλώσσα του εκδόντος κράτους ή στη γλώσσα του κράτους από το οποίο ζητείται η εκτέλεση. Το κείμενο δεν αφίσταται στο σημείο αυτό από τις διατάξεις της Ευρωπαϊκής σύμβασης εκδόσεως του 1957.

Αντιθέτως, η διάταξη δυνάμει της οποίας η μετάφραση του εντάλματος, εφόσον απαιτείται, και όλων των εγγράφων που αφορούν τη διαδικασία στη γλώσσα της χώρας εκτέλεσης βαρύνει την κεντρική αρχή της εν λόγω χώρας, εμπνέεται από τη συνθήκη μεταξύ της Ιταλίας και της Ισπανίας.

Άρθρο 48 - Δαπάνες

Το κείμενο της απόφασης πλαίσιο επιφέρει μια μικρή μεταβολή προς την κατεύθυνση της απλούστευσης σε σχέση με τις διατάξεις του άρθρου 24 της Ευρωπαϊκής σύμβασης εκδόσεως του 1957.

Η αρχή που τίθεται είναι η ακόλουθη : όλα τα έξοδα που προκαλούνται στο έδαφος του κράτους από το οποίο ζητείται η εκτέλεση βαρύνουν το εν λόγω κράτος, ενώ τα έξοδα μεταφοράς και όλα τα άλλα έξοδα βαρύνουν το εκδόν κράτος.

Κεφάλαιο VIII : Ρήτρα διασφάλισης

Άρθρο 49 - Ρήτρα διασφάλισης

Το σύστημα του ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως δεν μπορεί να λειτουργήσει αν δεν υπάρχει απόλυτη εμπιστοσύνη μεταξύ των κρατών μελών σχετικά με την ποιότητα και την αξιοπιστία των πολιτικών και δικαστικών τους συστημάτων. Για το λόγο αυτό, ένα κράτος μέλος μπορεί να αποφασίσει μονομερώς να αναστείλει την αναγνώριση των ευρωπαϊκών ενταλμάτων συλλήψεως που εκδίδει άλλο κράτος μέλος, εάν γεννά υποψίες σοβαρών και επαναλαμβανομένων παραβιάσεων των θεμελιωδών δικαιωμάτων κατά την έννοια του άρθρου 6 της ΣΕΕ. Στην περίπτωση αυτή προβαίνει σε δήλωση προς το Συμβούλιο και την Επιτροπή. Η εν λόγω δήλωση μπορεί να αποτελέσει δικαιολογητικό στοιχείο για τη στήριξη της κίνησης της διαδικασίας που προβλέπει το άρθρο 7 της ΣΕΕ. Εντούτοις, αν η διαδικασία που προβλέπει το εν λόγω άρθρο δεν κινηθεί εντός προθεσμίας έξι μηνών, η αναστολή της αναγνώρισης των ευρωπαϊκών ενταλμάτων συλλήψεως παύει να παράγει αποτελέσματα.

Σε περίπτωση εφαρμογής του εν λόγω άρθρου, το κράτος μέλος από το οποίο ζητείται η εκτέλεση θα πρέπει να αποφασίσει, ανάλογα με τις περιστάσεις, αν θα πρέπει να ασκήσει δίωξη εναντίον του προσώπου στο έδαφός του για την αξιόποινη πράξη για την οποία εκδόθηκε το ευρωπαϊκό ένταλμα συλλήψεως.

Εντούτοις, το εν λόγω άρθρο θα πρέπει να εφαρμόζεται μόνον κατά τη διάρκεια μιας μεταβατικής περιόδου, μέχρις ότου ληφθεί, εφόσον συντρέχει λόγος, απόφαση σχετικά με την εφαρμογή του άρθρου 7 στο υπόψη κράτος μέλος.

Κεφάλαιο IX : Τελικές διατάξεις

Άρθρο 50 - Δημοσίευση

Οι πληροφορίες σχετικά με την κεντρική αρχή και τις αρμοδιότητες που αναλαμβάνει κατ' εφαρμογή του άρθρου 5 πρέπει να δημοσιεύονται πριν την έναρξη ισχύος της απόφασης πλαίσιο.

Ο "αρνητικός κατάλογος" αδικημάτων για τα οποία ένα κράτος μπορεί να δηλώσει ότι δεν επιθυμεί να αναγνωρίζει το ευρωπαϊκό ένταλμα συλλήψεως πρέπει να δημοσιεύεται. Κάθε τροποποίηση αυτού του καταλόγου πρέπει να ανακοινώνεται στη Γενική Γραμματεία του Συμβουλίου και στην Επιτροπή τρεις τουλάχιστον μήνες πριν την έναρξη ισχύος της. Η Γενική Γραμματεία του Συμβουλίου ενημερώνει τα λοιπά κράτη μέλη για κάθε τροποποίηση του εν λόγω καταλόγου. Και οι μεταβολές αυτές δημοσιεύονται.

Τα άρθρα 51, 52 και 53 δεν απαιτούν ιδιαίτερες επεξηγήσεις.

2001/0215 (CNS)

Πρόταση

ΑΠΟΦΑΣΗ-ΠΛΑΙΣΙΟ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ

για τη θέσπιση ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως και διαδικασιών παράδοσης μεταξύ των κρατών μελών των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων

TΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ,

Έχοντας υπόψη

τη συνθήκη για την Ευρωπαϊκή Ένωση και ιδίως το άρθρο 29, το άρθρο 31 (α) και (β) και το άρθρο 34 (2)(β),

την πρόταση της Επιτροπής [4],

[4] ΕΕ ...

τη γνώμη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου [5],

[5] ΕΕ ...

Εκτιμώντας τα ακόλουθα:

(1) Η εγκαθίδρυση ενός κοινού χώρου ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης βασίζεται στην αμοιβαία εμπιστοσύνη μεταξύ των συστημάτων ποινικής δικαιοσύνης των κρατών μελών, τα οποία θεμελιώνονται στις αρχές της ελευθερίας, της δημοκρατίας και του κράτους δικαίου και σέβονται τα θεμελιώδη δικαιώματα τα οποία εγγυάται η Ευρωπαϊκή Σύμβαση για την προάσπιση των δικαιωμάτων του ανθρώπου και των θεμελιωδών ελευθεριών της 4ης Νοεμβρίου 1950 και ο Χάρτης των θεμελιωδών δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

(2) Όλα ή μερικά από τα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης μετέχουν σε ορισμένες συμβάσεις σχετικές με αυτόν τον τομέα, συμπεριλαμβανομένης της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Εκδόσεως της 13ης Δεκεμβρίου 1957 και της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την καταστολή της τρομοκρατίας της 27ης Ιανουαρίου 1977. Οι Βόρειες χώρες έχουν θεσπίσει νομοθεσία περί εκδόσεως με ταυτόσημη διατύπωση.

(3) Επιπλέον, τα κράτη μέλη έχουν συνάψει τις ακόλουθες τρεις Συμβάσεις που αφορούν εν όλω ή εν μέρει την έκδοση και αποτελούν τμήμα του κεκτημένου της Ένωσης: τη Σύμβαση της 19ης Ιουνίου 1990 για την εφαρμογή της συμφωνίας του Σένγκεν της 14ης Ιουνίου 1985 σχετικά με τη σταδιακή κατάργηση των ελέγχων στα κοινά σύνορα στα πλαίσια των σχέσεων μεταξύ των κρατών μελών που μετέχουν σε αυτή τη Σύμβαση [6], τη Σύμβαση της 10ης Μαρτίου 1995 για την απλουστευμένη διαδικασία εκδόσεως μεταξύ των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης [7] και τη Σύμβαση της 27ης Σεπτεμβρίου 1996 για την έκδοση μεταξύ των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης [8].

[6] ΕΕ L 239 22.9.2000, σελ. 19.

[7] ΕΕ C 78 30.3.1995, σελ. 1.

[8] ΕΕ C 313 23.10.1996, σελ. 11.

(4) Για να αρθεί η πολυπλοκότητα και το ενδεχόμενο καθυστερήσεων που είναι εγγενή στις ισχύουσες ρυθμίσεις σχετικά με την έκδοση, είναι απαραίτητο να θεσπιστεί ένα νέο απλουστευμένο καθεστώς όσον αφορά την παράδοση προσώπων προς το σκοπό της δίωξης και της έκτισης ποινών. Το εν λόγω καθεστώς θα αντικαταστήσει τα παραδοσιακά καθεστώτα εκδόσεως, τα οποία δεν είναι πλέον συμβατά προς τις απαιτήσεις ενός Κοινού Χώρου Ελευθερίας, Ασφάλειας και Δικαιοσύνης, όπου η σημασία των εθνικών συνόρων βαίνει μειούμενη.

(5) Το ευρωπαϊκό ένταλμα συλλήψεως το οποίο προβλέπει η παρούσα απόφαση πλαίσιο έχει ως στόχο την αντικατάσταση των παραδοσιακών ρυθμίσεων για την έκδοση και δέον να έχει το αυτό πεδίο εφαρμογής με το πολυμερές σύστημα εκδόσεως το οποίο έχει δημιουργηθεί επί τη βάσει της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Εκδόσεως της 13ης Δεκεμβρίου 1957.

(6) Δεδομένου ότι ο εν λόγω στόχος είναι αδύνατον να επιτευχθεί επαρκώς από τα κράτη μέλη ενεργούντα μονομερώς, και συνεπώς δύναται, για λόγους αμοιβαιότητας, να επιτευχθεί καλύτερα στο επίπεδο της Ένωσης, το Συμβούλιο της Ένωσης δύναται να εγκρίνει μέτρα, συμφώνως προς την αρχή της επικουρικότητας όπως αναφέρεται στο άρθρο 2 της Συνθήκης ΕΕ και καθορίζεται στο άρθρο 5 της Συνθήκης ΕΚ. Συμφώνως προς την αρχή της αναλογικότητας, η οποία θεσπίζεται με το τελευταίο αυτό άρθρο, η παρούσα οδηγία πλαίσιο δεν υπερβαίνει τα αναγκαία όρια για την επίτευξη αυτών των στόχων.

(7) Το ευρωπαϊκό ένταλμα συλλήψεως ερείδεται στην αρχή της αμοιβαίας αναγνώρισης: αν η δικαστική αρχή κράτους μέλους εκζητεί κάποιο πρόσωπο προς το σκοπό της άσκησης δίωξης για αδίκημα το οποίο τιμωρείται με ποινή στερητική της ελευθερίας διάρκειας τουλάχιστον δώδεκα μηνών ή για την εκτέλεση ποινικής απόφασης που απαγγέλλει ποινή στερητική της ελευθερίας διάρκειας τουλάχιστον τεσσάρων μηνών, οι αρχές των λοιπών κρατών μελών πρέπει να ικανοποιούν το αίτημα.

(8) Η απόφαση για την εκτέλεση του ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως πρέπει να υπόκειται σε επαρκή έλεγχο, πράγμα που σημαίνει ότι η δικαστική αρχή του κράτους μέλους στο οποίο συνελήφθη το πρόσωπο θα αποφασίσει κατά πόσον θα εκτελεστεί το ένταλμα.

(9) Ο ρόλος των κεντρικών αρχών κατά την εκτέλεση ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως πρέπει να περιορίζεται σε πρακτική και διοικητική συνδρομή, καθώς και σε περιπτώσεις στις οποίες η κεντρική αρχή είναι καλύτερα σε θέση να λάβει την απόφαση από ό,τι μια δικαστική αρχή.

(10) Το ευρωπαϊκό ένταλμα συλλήψεως πρέπει να έχει κοινή μορφή, ούτως ώστε η δικαστική αρχή από την οποία ζητείται η εκτέλεση του εντάλματος να δύναται να αποφασίσει αν θα εκτελέσει το ένταλμα χωρίς να χρειάζεται συμπληρωματικά έγγραφα.

(11) Για να εξασφαλιστεί η αποτελεσματικότητα της διαδικασίας, και υπό την προϋπόθεση ότι η εκτέλεση του εντάλματος δεν οδηγεί σε παραβίαση θεμελιωδών δικαιωμάτων, η δυνατότητα άρνησης της εκτέλεσης του ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως πρέπει να περιορίζεται σε σαφώς προσδιορισμένες περιπτώσεις.

(12) Δεδομένου ότι το ευρωπαϊκό ένταλμα συλλήψεως βασίζεται στην ιδέα της ιθαγένειας της Ένωσης την οποία προβλέπουν τα άρθρα 17 έως 22 ΣΕΚ, η εξαίρεση υπέρ των ημεδαπών, η οποία ίσχυε στο πλαίσιο των παραδοσιακών ρυθμίσεων για την έκδοση, δεν πρέπει να ισχύει στο εσωτερικό του Κοινού Χώρου ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης. Ο πολίτης της Ένωσης πρέπει να γνωρίζει ότι θα διώκεται και θα καταδικάζεται οπουδήποτε διαπράξει αδίκημα εντός του εδάφους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ανεξαρτήτως της εθνικότητάς του (της).

(13) Εντούτοις, πρέπει να λαμβάνεται δεόντως υπόψη η δυνατότητα επανένταξης προσώπου το οποίο εκτίει ποινή εγκλεισμού σε σωφρονιστικό κατάστημα. Θα πρέπει συνεπώς το πρόσωπο να μπορεί να εκτίσει την εν λόγω ποινή στο κράτος μέλος στο οποίο έχει τις μεγαλύτερες πιθανότητες επανένταξης.

(14) Συνεπεία της εφαρμογής της αρχής της αμοιβαίας αναγνώρισης, πρέπει να καταργηθεί η προϋπόθεση του διπλού αξιοποίνου, καθώς και ο κανόνας της ειδικότητας. Εντούτοις, εφόσον η εκτέλεση εντάλματος για ορισμένη συμπεριφορά θεωρείται αντίθετη προς τις θεμελιώδεις αρχές του νομικού συστήματος κράτους μέλους, το κράτος μέλος θα πρέπει να έχει τη δυνατότητα να αποκλείει τα εν λόγω αδικήματα. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί με την αναγνώριση σε κάθε κράτος μέλος της δυνατότητας να καταρτίσει "αρνητικό κατάλογο" αδικημάτων για τα οποία αποκλείεται η εκτέλεση ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως.

(15) Η εκτέλεση ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως μπορεί να υπόκειται σε περιορισμούς σε περιπτώσεις κατά τις οποίες κράτος μέλος ασκεί διεθνή δικαιοδοσία για πράξεις οι οποίες δεν στοιχειοθετούν αδίκημα στο κράτος μέλος από το οποίο ζητείται η εκτέλεση.

(16) Ο μηχανισμός του ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως βασίζεται σε υψηλό επίπεδο εμπιστοσύνης μεταξύ των κρατών μελών. Η υλοποίηση του εν λόγω μηχανισμού δύναται να ανασταλεί μόνον στην περίπτωση σοβαρής παραβίασης εκ μέρους κράτους μέλους της αρχής του άρθρου 6 της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση η οποία μπορεί να οδηγήσει στην εφαρμογή του άρθρου 7 της εν λόγω συνθήκης.

(17) Το ευρωπαϊκό ένταλμα συλλήψεως αντικαθιστά μεταξύ των κρατών μελών όλα τα προηγούμενα νομικά μέσα σχετικά με την έκδοση, συμπεριλαμβανομένων των διατάξεων της Σύμβασης εφαρμογής της συμφωνίας του Σένγκεν σχετικά με την έκδοση [9].

[9] Άρθρα 59-66, 94(4) και 95 της Συμφωνίας του Σένγκεν της 14ης Ιουνίου 1985, ΕΕ L 239 22.9.2000.

(18) Όλα τα κράτη μέλη έχουν κυρώσει τη Σύμβαση του Συμβουλίου της Ευρώπης της 28ης Ιανουαρίου 1981 για την προστασία των προσώπων έναντι της αυτόματης επεξεργασίας στοιχείων προσωπικού χαρακτήρα. Τα στοιχεία προσωπικού χαρακτήρα τα οποία τυγχάνουν επεξεργασίας στο πλαίσιο της υλοποίησης της παρούσας απόφασης πλαίσιο προστατεύονται συμφώνως προς τις αρχές της εν λόγω Συμβάσεως.

(19) Όσον αφορά τη Δημοκρατία της Ισλανδίας και το Βασίλειο της Νορβηγίας, η παρούσα απόφαση πλαίσιο αποτελεί εξέλιξη του κεκτημένου Σένγκεν κατά την έννοια της συμφωνίας που συνήφθη στις 17 Μαΐου 1999 μεταξύ του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των δύο εν λόγω κρατών [10]

[10] ΕΕ L 176 της 10.07.1999 σελ. 31.

(20) Η παρούσα απόφαση πλαίσιο πρέπει να σέβεται τα θεμελιώδη δικαιώματα και να τηρεί τις αρχές που αναγνωρίζονται ιδίως από το Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και μάλιστα από το Κεφάλαιο VI και τα άρθρα 7 και 8.

ΕΞΕΔΩΣΕ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΑ ΑΠΟΦΑΣΗ-ΠΛΑΙΣΙΟ:

Κεφάλαιο I : Γενικές αρχές

Άρθρο 1 - Αντικείμενο

Η παρούσα απόφαση πλαίσιο έχει ως αντικείμενο τη θέσπιση των κανόνων δυνάμει των οποίων ένα κράτος μέλος εκτελεί στο έδαφός του ευρωπαϊκό ένταλμα συλλήψεως εκδοθέν από δικαστική αρχή άλλου κράτους μέλους.

Άρθρο 2 - Πεδίο εφαρμογής

Ευρωπαϊκό ένταλμα συλλήψεως δύναται να εκδοθεί για:

(α) οριστικές ποινικές αποφάσεις και αποφάσεις εκδοθείσες ερήμην οι οποίες επιβάλλουν στερητική της ελευθερίας ποινή ή μέτρο ασφαλείας διαρκείας τουλάχιστον τεσσάρων μηνών στο εκδόν κράτος μέλος,

(β) άλλα εκτελεστά βουλεύματα που έχουν εκδοθεί στο πλαίσιο ποινικής διαδικασίας, επιβάλλουν στέρηση της ελευθερίας και αφορούν αδίκημα το οποίο τιμωρείται με στερητική της ελευθερίας ποινή ή μέτρο ασφαλείας μεγίστης διαρκείας τουλάχιστον δώδεκα μηνών στο εκδόν κράτος μέλος.

Άρθρο 3 - Ορισμοί

Κατά την έννοια της παρούσας απόφασης πλαίσιο νοούνται ως:

(α) "ευρωπαϊκό ένταλμα συλλήψεως" αίτηση εκδιδόμενη από δικαστική αρχή κράτους μέλους και απευθυνόμενη προς οποιοδήποτε άλλο κράτος μέλος για την παροχή συνδρομής όσον αφορά την έρευνα, σύλληψη, κράτηση και παράδοση προσώπου εις βάρος του οποίου έχει εκδοθεί δικαστική απόφαση ή βούλευμα κατά την έννοια του άρθρου 2,

(β) "εκδούσα δικαστική αρχή" δικαστήριο ή εισαγγελία κράτους μέλους η οποία έχει εκδώσει ευρωπαϊκό ένταλμα συλλήψεως,

(γ) "δικαστική αρχή από την οποία ζητείται η εκτέλεση" δικαστής ή εισαγγελέας κράτους μέλους στο έδαφος του οποίου διαμένει ο εκζητούμενος, η οποία λαμβάνει την απόφαση σχετικά με την εκτέλεση ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως,

(δ) "απόφαση εκδοθείσα ερήμην" οποιαδήποτε απόφαση που έχει εκδοθεί από δικαστήριο μετά από ποινική δίκη κατά την ακροαματική διαδικασία της οποίας ο καταδικασθείς δεν παρέστη προσωπικά. Δεν περιλαμβάνει απόφαση η οποία έχει εκδοθεί επί διαδικασίας κατά την οποία προκύπτει σαφώς ότι το πρόσωπο είχε όντως κλητευθεί εγκαίρως ώστε να μπορέσει να εμφανισθεί και να προετοιμάσει την υπεράσπισή του, εκτός αν προκύπτει ότι η απουσία του και το γεγονός ότι δεν μπόρεσε να ενημερώσει σχετικά το δικαστή οφείλετο σε λόγους ανωτέρας βίας,

ε) "μέτρο ασφαλείας" οποιαδήποτε πράξη επιβάλλουσα στέρηση της ελευθερίας η οποία εκδίδεται στο πλαίσιο ποινικής διαδικασίας επί πλέον ή αντί της στέρησης της ελευθερίας σε χώρο σωφρονιστικού καταστήματος,

στ) "εκζητούμενος" το πρόσωπο εις βάρος του οποίου έχει εκδοθεί ευρωπαϊκό ένταλμα συλλήψεως.

Άρθρο 4 - Αρμόδιες δικαστικές αρχές

Κάθε κράτος μέλος ορίζει συμφώνως προς το εθνικό του δίκαιο τις δικαστικές αρχές οι οποίες είναι αρμόδιες για

(α) την έκδοση ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως

(β) τη λήψη των αποφάσεων που προβλέπονται στο Μέρος 4 του Κεφαλαίου ΙΙ, επιφυλασσομένων των διατάξεων του άρθρου 5 (4).

Άρθρο 5 - Κεντρική αρχή

1. Κάθε κράτος μέλος ορίζει μια κεντρική αρχή ή, εάν αυτό προβλέπεται από τη συνταγματική του τάξη, κεντρικές αρχές για τους σκοπούς της παρούσας απόφασης πλαίσιο.

2. Η κεντρική αρχή επικουρεί την αρμόδια δικαστική αρχή. Ιδίως, η κεντρική αρχή παρέχει μεταφραστικές, διοικητικές και πρακτικές διευκολύνσεις και γενικές πληροφορίες.

3. Κάθε κράτος μέλος δύναται να αποφασίσει ότι η κεντρική αρχή του θα είναι υπεύθυνη για την πρακτική διαβίβαση και λήψη του ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως, καθώς και για την υπόλοιπη επίσημη αλληλογραφία σχετικά με το ένταλμα.

4. Κάθε κράτος μέλος δύναται να δηλώσει ότ