[pic] | ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ |

Βρυξέλλες, 23.11.2005

COM(2005) 586 τελικό

2005/0236 (COD)

Πρόταση

ΟΔΗΓΙΑΣ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ

για την τήρηση των υποχρεώσεων των κρατών σημαίας

(υποβάλλεται από την Επιτροπή){SEC(2005) 1497}

ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ

Πλαίσιο της πρότασησ |

110 | Αιτιολόγηση και στόχοι της πρότασης Η πρόταση της Επιτροπής τοποθετείται σε ένα διεθνές και ευρωπαϊκό πλαίσιο εν πλήρη εξελίξει. Η πρόταση αντικατοπτρίζει έναν γενικό προβληματισμό σχετικά με τις αρμοδιότητες των κρατών όσον αφορά τη θέση σε εφαρμογή των διεθνών συμβάσεων τις οποίες έχουν κυρώσει και οι οποίες έχουν τεθεί σε ισχύ. Παρουσιάζει επίσης την ολοένα και μεγαλύτερη ανάγκη να προχωρήσουν εις βάθος οι ισχύοντες κανόνες και η ορθή τους εφαρμογή, αποκαθιστώντας τις ελλείψεις που διαπιστώθηκαν, εισάγοντας επαρκή αλληλοβοήθεια και συνεργασία μεταξύ των κρατών και δίνοντάς τους τη δυνατότητα να ανταλλάσσουν τις πρακτικές και την τεχνογνωσία τους. Παρουσιάζει την υποχρέωση της Επιτροπής να συγκεκριμενοποιήσει το άρθρο 3 παράγραφος 1 της οδηγίας 94/57/ΕΚ, όπου ήδη προβλέπονται οι απαιτήσεις συμμόρφωσης των κρατών σημαίας. Δεν πρόκειται, επομένως, για έγκριση νέων κανόνων που περιέχουν νέες υποχρεώσεις, αλλά για ενέργειες ούτως ώστε οι ισχύοντες κανόνες να υποστηρίζουν πράγματι τη γενικότερη δράση που αποσκοπεί στη θαλάσσια ασφάλεια, στην προστασία των θαλασσών και του περιβάλλοντος. Είναι περίεργο να διαπιστώνεται ότι, παρόλο ότι 164 κράτη μέλη του Διεθνούς Ναυτιλιακού Οργανισμού έχουν κυρώσει και δεσμευθεί να εφαρμόσουν τις συμβάσεις σχετικά με τη θαλάσσια ασφάλεια και την πρόληψη της ρύπανσης από τα πλοία, το πραγματικό επίπεδο ασφάλειας και πρόληψης της ρύπανσης από τα πλοία ποικίλλει, σε σημαντικό βαθμό, από τη μια σημαία στην άλλη. Λόγω του γεγονότος αυτού, τα πλοία που δεν ανταποκρίνονται στα πρότυπα, τα οποία συνεχίζουν να κυκλοφορούν στις θάλασσες, αποτελούν μόνιμο κίνδυνο για τις ευρωπαϊκές ακτές και προκαλούν αθέμιτο ανταγωνισμό μεταξύ των επιχειρήσεων θαλάσσιων μεταφορών. Αυτή η θλιβερή πραγματικότητα τονίστηκε, το 2003, από τον ναυτιλιακό κλάδο (Shipping Industry Guidelines on Flag State performance, Marisec 2003 – Κατευθυντήριες γραμμές του ναυτιλιακού κλάδου για τις επιδόσεις των κρατών σημαίας) και, ιδίως, από τους Υπουργούς 34 κρατών της περιοχής του Ειρηνικού και του Ατλαντικού, που συναντήθηκαν στο Βανκούβερ, στο τέλος του 2004 (Δεύτερη Κοινή Υπουργική Διάσκεψη των Πρωτοκόλλων Συνεννόησης του Παρισιού και του Τόκιο σχετικά με τον έλεγχο των πλοίων από το κράτος λιμένα «Ενίσχυση του κύκλου ευθύνης» - Διαπεριφερειακή δράση με σκοπό να παύσει η εκμετάλλευση πλοίων που δεν ανταποκρίνονται στα πρότυπα - (Βρετανική Κολομβία) Καναδάς, 2 και 3 Νοεμβρίου 2004). Από πλευράς του, ο κλάδος, στις συστάσεις του σχετικά με την επιλογή σημαίας, που απευθύνονται στις πλοιοκτήτριες ναυτιλιακές εταιρείες ή εταιρείες εκμετάλλευσης εμπορικών πλοίων, τόνισε ιδιαίτερα τις διαφορές μεταξύ των κρατών σημαίας. Στην κοινή τους δήλωση του Βανκούβερ, οι Υπουργοί υπογραμμίζουν ότι: «η εκμετάλλευση πλοίων, που είναι κατώτερα των προτύπων, συνεχίζεται πάντοτε σε ορισμένες περιοχές. Επομένως, είναι αναγκαίο να γίνουν άλλες κινήσεις για να αντιμετωπιστούν οι πλοιοκτήτες και οι εταιρείες εκμετάλλευσης πλοίων που εξακολουθούν να ασκούν τις δραστηριότητές τους ανεύθυνα, χωρίς να λαμβάνουν υπόψη τους διεθνείς κανόνες και τις πρακτικές ασφαλείας. Από τότε που πραγματοποιήθηκε η πρώτη Διάσκεψη, τον Μάρτιο του 1998, παρατηρήθηκαν και άλλα φοβερά ναυτικά ατυχήματα και περιστατικά, τα οποία κατέληξαν σε απώλεια ανθρωπίνων ζωών και σε ρύπανση των ωκεανών. Αυτά τα ναυτικά ατυχήματα και περιστατικά είχαν ως συνέπεια σοβαρές οικονομικές ζημίες, ζημίες στο περιβάλλον και ανησυχίες του πληθυσμού, γεγονός το οποίο καθιστά έκδηλη την ανάγκη να εφαρμοστούν συμπληρωματικά μέτρα προκειμένου να ενισχυθεί η ασφάλεια και η πρόληψη της ρύπανσης (…). Τα πλοία που δεν ανταποκρίνονται στα πρότυπα τα εκμεταλλεύονται κυρίως εκείνοι που επιδιώκουν να αποκομίσουν εμπορικό πλεονέκτημα από την εκμετάλλευση πλοίων σε επίπεδο κατώτερο από τα διεθνή πρότυπα (...). Ορισμένες διοικητικές αρχές των κρατών σημαίας δεν λαμβάνουν πάντοτε υπόψη την κύρια αρμοδιότητά τους, ήτοι να επαγρυπνούν ούτως ώστε τα πλοία, στα οποία επιτρέπουν να φέρουν τη σημαία τους, να είναι σύμφωνα προς τις διεθνείς συμβάσεις. Ορισμένες διοικητικές αρχές των κρατών σημαίας παραλείπουν να επιτηρούν και να επιβλέπουν αποτελεσματικά τους οργανισμούς στους οποίους αναθέτουν αρμοδιότητες και των οποίων οι επιδόσεις δεν εξασφαλίζουν πλήρεις και αποτελεσματικές δραστηριότητες αξιολόγησης, εξακρίβωσης και πιστοποίησης (...). Η συνεχής απώλεια πλοίων, και ό,τι αυτή συνεπάγεται σε απώλεια ανθρωπίνων ζώων και ρύπανση επιβάλλει τη λήψη επιπρόσθετων μέτρων, με σκοπό να ενισχυθεί η γενική ασφάλεια των θαλάσσιων μεταφορών και η πρόληψη της ρύπανσης του θαλάσσιου περιβάλλοντος». Στο επίπεδο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αυτές οι κραυγαλέες διαφορές γίνονται εμφανείς με τις σημαντικές διαφορές στα ποσοστά απαγόρευσης απόπλου των πλοίων, ανάλογα με τη σημαία που φέρουν. Το φαινόμενο αυτό απεικονίζεται στα δεδομένα που αφορούν τον έλεγχο από τα κράτη λιμένα του Μνημονίου του Παρισιού. Για την περίοδο 2002-2004, το ποσοστό απαγόρευσης απόπλου των πλοίων των κρατών μελών, τα οποία έχουν σημαντικό στόλο υπό τη σημαία τους, κυμαίνεται από 1,1% έως 7,3%. Πρέπει να αναγνωριστεί ότι, κατόπιν της διεύρυνσης της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, αυξήθηκε αισθητά ο μέσος όρος απαγόρευσης απόπλου των ευρωπαϊκών πλοίων, ανήλθε δε σε 4,6%, για την περίοδο 2002-2004 και για το σύνολο των πλοίων των 25 κρατών μελών, ενώ ο μέσος όρος για τα 15 αρχικά κράτη μέλη είναι 2,9%. Κατά την άποψη της Επιτροπής, βασιζόμενη σε στατιστικές, οι υποχρεώσεις των κρατών σημαίας παραμένουν ο κρίκος που λείπει από την αλυσίδα των κανονιστικών ρυθμίσεων σε θέματα θαλάσσιας ασφάλειας. Στην πράξη, η πρόταση της Επιτροπής αποσκοπεί να καλύψει τις δύο κυριότερες αδυναμίες του ΙΜΟ, εκτός από την έλλειψη αρμοδιότητας ελέγχου της εφαρμογής των κανόνων που εκδίδει: την ύπαρξη υψηλού βαθμού διακριτικής ευχέρειας, που παραχωρείται σε κάθε συμβαλλόμενο μέρος, ώστε να επωφελείται από εξαιρέσεις ή παρεκκλίσεις από τους βασικούς κανόνες των συμβάσεων, τον μη δεσμευτικό χαρακτήρα των συνοδευτικών μέτρων, που εγκρίνονται υπό τη μορφή ψηφίσματος του ΙΜΟ και, ωστόσο, θεωρούνται ουσιαστικής σημασίας για την αποτελεσματική εφαρμογή των εν λόγω υποχρεώσεων. Οι εν λόγω αδυναμίες εξηγούν, εν πολλοίς, τη διαφορά ποιότητας των σημαιών και περιορίζουν τις δυνατότητες νομικών ενεργειών (έλεγχος από τα κράτη λιμένα) κατά των πλοίων που δεν ανταποκρίνονται στα πρότυπα. Για τον λόγο αυτόν, η παρούσα πρόταση έχει ως αντικείμενο την απαρίθμηση, σε κοινοτική οδηγία, των υποχρεώσεων τις οποίες υπέχουν τα κράτη μέλη ως κράτη σημαίας, λαμβάνοντας ταυτοχρόνως υπόψη τις αποσαφηνίσεις από πλευράς ΙΜΟ. Η αρχή του καθήκοντος συμμόρφωσης με τους κανόνες των διεθνών συμβάσεων για τη θαλάσσια ασφάλεια αναγράφεται ήδη στο άρθρο 3 της οδηγίας 94/57/ΕΚ, το οποίο συνεπάγεται την υποχρέωση των κρατών μελών να θέσουν σε εφαρμογή το ψήφισμα A.847 (20) του ΙΜΟ σχετικά με τις κατευθυντήριες γραμμές που βοηθούν τα κράτη σημαίας κατά την εφαρμογή των πράξεων του ΙΜΟ. Έναντι αυτού του ψηφίσματος, ελάχιστα λεπτομερούς και ενίοτε ασαφούς, ο ΙΜΟ ανέλαβε την υποχρέωση να μεταγράψει τις κατευθυντήριες γραμμές του υπό τη μορφή ενός Κώδικα για την εφαρμογή των δεσμευτικών πράξεων. Όπως και το αρχικό ψήφισμα, ο εν λόγω κώδικας δεν θα είναι δεσμευτικός για τα μέλη του ΙΜΟ. Παράλληλα, ο ΙΜΟ θέλησε να συμπληρώσει τον Κώδικα με ένα σύστημα ελέγχου των αρχών των κρατών. Το σύστημα ελέγχου του ΙΜΟ δεν αποσκοπεί στην επιβολή κυρώσεων στα κράτη, τα οποία δεν εκπληρώνουν, ή εκπληρώνουν μόνον εν μέρει, τις υποχρεώσεις τους ως συμβαλλόμενα μέρη των συμβάσεων του ΙΜΟ, αλλά να τα βοηθήσει να βελτιώσουν τις επιδόσεις τους ως προς την εφαρμογή των συμβάσεων που απαριθμούνται στον Κώδικα. Ο Κώδικας, όπως και το σύστημα ελέγχου, θα εγκριθούν κατά τη Γενική Συνέλευση του ΙΜΟ, τον Νοέμβριο του 2005. Η Επιτροπή, χωρίς καθυστέρηση, μετέφερε τα διδάγματα που αποκομίστηκαν από τις διεθνείς εργασίες σε κοινοτικό επίπεδο, πόσο μάλλον αφού το ίδιο το Συμβούλιο είχε ήδη αποφανθεί σχετικά με την πορεία που πρέπει να ακολουθηθεί. Όντως, στα συμπεράσματά του της 6ης Δεκεμβρίου 2002, όσον αφορά τη συνέχεια που πρέπει να δοθεί κατόπιν του ναυαγίου του Prestige, το Συμβούλιο εξέφρασε την υποστήριξή του για τις εργασίες του ΙΜΟ, με σκοπό να καταρτιστεί κώδικας του κράτους σημαίας και υποχρεωτικό σύστημα ελέγχου, ώστε να εξασφαλιστεί ότι τα κράτη σημαίας εκπληρώνουν τις υποχρεώσεις που υπέχουν δυνάμει των διεθνών συμβάσεων. Αυτή η πολιτική δέσμευση του Συμβουλίου εξηγεί τους λόγους για τους οποίους το Ηνωμένο Βασίλειο, η Κύπρος και η Γαλλία ήδη προσφέρθηκαν εθελοντικά για έλεγχο της σημαίας τους, το 2004. Λαμβάνοντας πάντοτε υπόψη τις νέες κατευθυντήριες γραμμές του ΙΜΟ, στόχος της Επιτροπής είναι να μεταφέρει στο κοινοτικό δίκαιο το μέρος του Κώδικα που απευθύνεται στα κράτη σημαίας και να βεβαιωθεί ότι τα κράτη μέλη εφαρμόζουν τις διεθνείς υποχρεώσεις τους κατά αποτελεσματικό και συντονισμένο τρόπο. Με την πρότασή της για οδηγία, η Επιτροπή σκοπεύει να εισαγάγει κοινοτικό κίνητρο έναντι της μη κύρωσης ορισμένων διεθνών συμβάσεων, που έχουν σημαντικές επιπτώσεις στη θαλάσσια ασφάλεια και στην πρόληψη της ρύπανσης. Προβλέπει επίσης τη δημιουργία ενός μηχανισμού, που θα έχει ως έργο, σύμφωνα με τη διαδικασία επιτροπής, να εξασφαλίζει, εν ανάγκη, την εναρμονισμένη εφαρμογή των προτύπων και διατάξεων που επαφίενται στη διακριτική ευχέρεια των κρατών μελών. Μακροπρόθεσμα, στόχος της Επιτροπής είναι να καταστήσει ελκυστικότερες τις σημαίες των κρατών μελών, ώστε ο ευρωπαϊκός στόλος να γίνει ένας στόλος ποιότητας, διατηρώντας, ταυτοχρόνως, ανταγωνιστικό περιβάλλον έναντι των τρίτων χωρών. Ο στόχος αυτός βασίζεται στη δυνατότητα που θα έχουν οι τρίτες χώρες, οι οποίες εξασφαλίζουν συγκρίσιμο σύστημα ποιότητας, να συνάπτουν συμφωνίες με τα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, εις αντάλλαγμα της πρόσβασης στα ίδια πλεονεκτήματα όπως τα κράτη μέλη. |

120 | Γενικό πλαίσιο Είναι σκόπιμο να τονιστεί ότι ο Κώδικας για την εφαρμογή των δεσμευτικών πράξεων του ΙΜΟ συγκεκριμενοποιεί και συμπληρώνει το ψήφισμα A.847 (20) του ΙΜΟ σχετικά με τις κατευθυντήριες γραμμές που βοηθούν τα κράτη μέλη κατά την εφαρμογή των πράξεων του ΙΜΟ και, προπάντων, να υπομνησθεί ότι, επί του παρόντος, οι ναυτιλιακές διοικητικές αρχές των κρατών μελών ήδη υποχρεούνται, δυνάμει του άρθρου 3 παράγραφος 1 της οδηγίας 94/57/ΕΚ, να ενεργούν στο πλαίσιο της διαδικασίας ελέγχου και πιστοποίησης των πλοίων τους σύμφωνα με τις σχετικές διατάξεις του παραρτήματος και του προσαρτήματος του ανωτέρω ψηφίσματος. Όσον αφορά την αρμοδιότητα των κρατών σημαίας, η υστέρηση σε θέματα εφαρμογής και τήρησης των διεθνών πράξεων, από πλευράς ορισμένων κρατών μελών, δημιουργεί διάφορους τύπους στρέβλωσης: οικονομική, μεταξύ των κρατών που επιτηρούν καλύτερα τα πλοία, όταν χορηγούν τη σημαία τους, και των κρατών μελών που δεν αντιμετωπίζουν τόσο σοβαρά αυτό το καθήκον. Αυτός ο βαθμός τήρησης έχει αντίκτυπο στο κόστος συντήρησης του πλοίου. κοινωνική: η πλημμελής τήρηση των διεθνών υποχρεώσεων από τα κράτη σημαίας συνεπάγεται την απασχόληση πληρωμάτων με λιγότερα προσόντα – και, κατά συνέπεια, λιγότερο δαπανηρού – και αποτελεί σημαντικό κοινωνικό ντάμπινγκ, που προκαλεί απώλεια θέσεων απασχόλησης για το ειδικευμένο προσωπικό. Συν τοις άλλοις, καθιστά όλο και λιγότερο ελκυστική τη ναυτική σταδιοδρομία, κατά τη στιγμή που το κοινοτικό δίκαιο για τη θαλάσσια ασφάλεια επιβάλλει τη θέση σε εφαρμογή συστημάτων διαχείρισης της ασφάλειας στα πλοία από ειδικευμένο προσωπικό και την αναγνώριση των προσόντων των ναυτικών καθώς και τον έλεγχο των πιστοποιητικών (οδηγία 2001/25/ΕΚ). τέλος, αυτά τα οικονομικά και κοινωνικά ζητήματα έχουν άμεσες επιπτώσεις στην προστασία του περιβάλλοντος, εφόσον η χρήση πλοίων που δεν πληρούν τα πρότυπα, επανδρωμένα με πληρώματα χωρίς επαρκή προσόντα, αυξάνει τους κινδύνους απώλειας ζωής στη θάλασσα, ζημίας στο περιβάλλον και το κόστος επισκευών που συνεπάγονται. |

130 | Ισχύουσες διατάξεις στον τομέα της πρότασης Στο άρθρο 3 παράγραφος 1 της οδηγίας 94/57/ΕΚ περιλαμβάνεται ρητή αναφορά στο ψήφισμα A. 847(20) του ΙΜΟ, βάσει της οποίας απαιτείται η θέση σε εφαρμογή του εν λόγω ψηφίσματος. |

140 | Συνέπεια με τις άλλες πολιτικές και τους στόχους της Ένωσης Η πρόταση αποτελεί τον κρίκο που λείπει από την αλυσίδα, σε σχέση με τις άλλες νομοθετικές πράξεις στον τομέα της θαλάσσιας ασφάλειας. Η πρόταση εντάσσεται στο πλαίσιο της βούλησης, που εκφράστηκε από τα κράτη μέλη, να δημιουργήσουν ένα σύστημα κοινοτικού ελέγχου των υποχρεώσεών τους που απορρέουν από τις διεθνείς πράξεις στις οποίες είναι συμβαλλόμενα μέρη, ιδίως με τη μεταφορά στο κοινοτικό δίκαιο του Κώδικα για την εκτέλεση των υποχρεώσεων των κρατών σημαίας, καθώς και του συστήματος ελέγχου. Όλα αυτά τα στοιχεία συντελούν στην ενίσχυση της θέσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης στη διεθνή σκηνή. |

Διαβουλεύσεις με τα ενδιαφερόμενα μέρη και ανάλυση επιπτώσεων |

Διαβουλεύσεις με τα ενδιαφερόμενα μέρη |

211 | Μέθοδοι διαβούλευσης, κυριότεροι τομείς και γενικά στοιχεία για τους συμμετέχοντες Η Επιτροπή διεξήγαγε, τον Μάιο του 2004 και κατόπιν τον Φεβρουάριο του 2005, διαβουλεύσεις με τους αντιπροσώπους των κρατών μελών και του ναυτιλιακού κλάδου, με βάση έγγραφα εργασίας των υπηρεσιών της, που περιλάμβαναν λεπτομερείς ερωτήσεις για τα προβλεπόμενα σχέδια. Εξάλλου, η Επιτροπή ζήτησε από τους συμμετέχοντας στις διαβουλεύσεις να της αποστείλουν τις λεπτομερείς παρατηρήσεις τους γραπτώς. Από πλευράς ναυτιλιακού κλάδου, οι τομείς που συμμετείχαν στις διαβουλεύσεις αντιπροσωπεύουν τα συμφέροντα των πλοιοκτητών, των φορτωτών, των πετρελαϊκών εταιρειών, των λιμενικών αρχών, των νηογνωμόνων, των ασφαλιστών, των ναυπηγείων, των ρυμουλκών και των εκπροσώπων των ναυτικών. Πρόκειται εν γένει για επαγγελματικές ενώσεις σε ευρωπαϊκό επίπεδο, και ενίοτε διεθνές. Κατά την άποψη των κρατών μελών, η τήρηση των προτύπων όσον αφορά τις υποχρεώσεις των κρατών σημαίας δημιουργεί κόστος άμεσο (ειδικευμένοι επιθεωρητές, δημιουργία διοικητικών συστημάτων, ειδικευμένοι ελεγκτές) και έμμεσο (ορισμένα κράτη αναθέτουν τις αρμοδιότητες επιθεώρησης και πιστοποίησης στους νηογνώμονες) για τα κράτη. Παρόλα ταύτα, τα κράτη μέλη, τα οποία έχουν ήδη θέσει σε εφαρμογή τα εν λόγω πρότυπα, συμφωνούν στη διαπίστωση ότι το κόστος επενδύσεων αντισταθμίζεται εν πολλοίς από τον εξορθολογισμό των δραστηριοτήτων τους και, μακροπρόθεσμα, από οικονομίες κλίμακας. Βάσει των διαβουλεύσεων και διαφόρων μελετών, η Επιτροπή κατέληξε στο συμπέρασμα ότι θα ήταν σκόπιμο να εισαγάγει, μέσω οδηγίας, τον Κώδικα για την εφαρμογή των δεσμευτικών πράξεων του ΙΜΟ, που απευθύνεται στα κράτη σημαίας. Τα λεπτομερή στοιχεία σχετικά με τις προβλεπόμενες επιλογές και η επιλογή της πράξης παρατίθενται στη μελέτη επιπτώσεων (SEC(2005)1497). Στα συμπεράσματα αναφέρεται η σκοπιμότητα της προταθείσας κανονιστικής ρύθμισης. |

212 | Σύνθεση των απαντήσεων που δόθηκαν και του τρόπου με τον οποίο λήφθηκαν υπόψη Οι εκπρόσωποι του κλάδου αντιμετώπισαν θετικά την πρωτοβουλία της Επιτροπής, παρόλο ότι συνέστησαν κάποια επιφυλακτικότητα έναντι μιας πρωτοβουλίας που θα υποστηριζόταν μόνο από τις σημαίες των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Συν τοις άλλοις, ο κλάδος ζήτησε από την Επιτροπή να μεταφέρει στο κοινοτικό δίκαιο όσο το δυνατόν πιστότερα τις εργασίες του ΙΜΟ επί του θέματος. Αυτά τα αιτήματα, γενικού ή ειδικού χαρακτήρα, ελήφθησαν δεόντως υπόψη. Κατά συνέπεια, τα κείμενα του ΙΜΟ επισυνάπτονται στο παράρτημα της πρότασης οδηγίας και η Επιτροπή πρότεινε να καταστούν δεσμευτικές ορισμένες διατάξεις τους για τα κράτη μέλη. Επιπλέον, δόθηκαν κίνητρα για τα πλοία που είναι νηολογημένα υπό κάποια ευρωπαϊκή σημαία, τα οποία αργότερα πρόκειται να συγκεκριμενοποιηθούν με ελάφρυνση των ελέγχων από το κράτος λιμένα για τις ευρωπαϊκές σημαίες που τηρούν τις υποχρεώσεις τους. Οι τρίτες χώρες, υπό την επιφύλαξη της σύναψης εξωτερικών συμφωνιών, θα μπορούν να επωφελούνται από τα ίδια πλεονεκτήματα, εάν επιτυγχάνουν τα ίδια αποτελέσματα ποιότητας. Τέλος, για τα κράτη μέλη που το επιθυμούν, η Επιτροπή θα συνδράμει τα κράτη μέλη που θα ελέγχονται (προετοιμασία και διενέργεια του ελέγχου). |

Συγκέντρωση και χρησιμοποίηση εμπειρογνωμοσύνης |

221 | Σχετικοί επιστημονικοί τομείς / τομείς εμπειρογνωμοσύνης Θαλάσσια ασφάλεια, προστασία της ανθρώπινης ζωής και προστασία του περιβάλλοντος |

222 | Χρήση μεθοδολογίας Η μεθοδολογία που χρησιμοποιήθηκε είναι εκείνη που ακολουθείται από τον Διεθνή Ναυτιλιακό Οργανισμό, μέσω των αυτοαξιολογήσεων των επιδόσεων των κρατών σημαίας. Τα κράτη μέλη δέχθηκαν να τεθούν επιπρόσθετα κριτήρια για τις αυτοαξιολογήσεις της σημαίας τους και να υπόκεινται οι αυτοαξιολογήσεις σε διεξοδικότερη ανάλυση σε ευρωπαϊκό επίπεδο. |

223 | Κυριότεροι οργανισμοί / εμπειρογνώμονες των οποίων ζητήθηκε η γνώμη Ζητήθηκε εμπειρογνωμοσύνη από τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό για την Ασφάλεια της Ναυσιπλοΐας |

2244 | Σύνθεση των γνωμών που διατυπώθηκαν και χρησιμοποιήθηκαν Αναφέρθηκε η ύπαρξη ενδεχομένως σοβαρών κινδύνων με μη αντιστρεπτές συνέπειες. Η ύπαρξη των εν λόγω κινδύνων αναγνωρίστηκε ομόφωνα. |

225 | Οι γνώμες που διατυπώθηκαν περιλαμβάνονται στην έκθεση της επιτροπής MARE του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, η οποία είναι διαθέσιμη στην ακόλουθη διεύθυνση: http://www.europarl.eu.int/tempcom/mare/default_en.htm |

226 | Μέσα που χρησιμοποιήθηκαν για να τεθούν στη διάθεση του κοινού τα αποτελέσματα της εμπειρογνωμοσύνης Ο δικτυακός τόπος του οργανισμού: http://www.emsa.eu.int/end802.html |

230 | Ανάλυση αντικτύπου Μελετήθηκαν δύο επιλογές: οι επιμέρους ενέργειες των κρατών μελών και μια πρόταση οδηγίας για την τήρηση των υποχρεώσεων των κρατών σημαίας. Σύμφωνα με την πρώτη επιλογή, η ανάλυση των οικονομικών, κοινωνικών και περιβαλλοντικών επιπτώσεων οδήγησε στο ακόλουθο συμπέρασμα: οποιαδήποτε επιμέρους ενέργεια των κρατών μελών, είτε είναι αυστηρή, είτε μη συστηματική (και πολλώ μάλλον ανύπαρκτη) δεν θα συντελέσει στην επίτευξη των στόχων σε ολόκληρη την Κοινότητα και δεν θα προσφέρει την προστιθέμενη αξία που είναι σε θέση να προσφέρει η κοινοτική δράση για την ομοιόμορφη εφαρμογή στην Ένωση του διεθνούς κανονιστικού πλαισίου που έχει διαμορφωθεί από τον ΙΜΟ. Οι επιμέρους ενέργειες ενέχουν, εξάλλου, τον κίνδυνο να δημιουργήσουν διαφορετικά επίπεδα ασφάλειας και προστασίας, ανάλογα με τα κράτη σημαίας, όπως και κίνδυνο οικονομικής στρέβλωσης. Σύμφωνα με τη δεύτερη επιλογή, η ανάλυση κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η ενσωμάτωση του Κώδικα του ΙΜΟ στο κοινοτικό δίκαιο δεν δημιουργεί νέες υποχρεώσεις για τα κράτη μέλη, εφόσον οι ναυτιλιακές αρχές τους τηρούν τις δεσμεύσεις που έχουν αναλάβει δυνάμει των διεθνών συμβάσεων. Η εν λόγω δράση δεν αναμένεται, επομένως, να δημιουργήσει επιπρόσθετη δημοσιονομική επιβάρυνση, ενώ θα είναι προς όφελος, σε μεγάλο βαθμό, της θαλάσσιας ασφάλειας και του περιβάλλοντος, καθώς και της κοινωνικής κατάστασης των ναυτικών. |

231 | Η Επιτροπή προέβη σε ανάλυση αντικτύπου η οποία είναι εγγεγραμμένη στο πρόγραμμα νομοθεσίας και εργασίας της Επιτροπής, η δε έκθεση επ’ αυτής είναι διαθέσιμη στον δικτυακό τόπο της Επιτροπής, στη διεύθυνση: http://europa.eu.int/comm/secretariat_general/impact/index_en.htm. |

Νομικά στοιχεία της πρότασης |

305 | Σύνοψη των προτεινομένων μέτρων Προτείνεται να ενισχυθεί η ασφάλεια των θαλασσών, η προστασία των ναυτικών και του περιβάλλοντος, καθιστώντας περισσότερο υπεύθυνα τα κράτη σημαίας έναντι των υποχρεώσεων που έχουν συνάψει σε διεθνές επίπεδο. Αυτές οι αρμοδιότητες πρέπει να ασκούνται πριν από και μετά τη χορήγηση της σημαίας τους. Πιο συγκεκριμένα, πρόκειται να καταστούν δεσμευτικές οι διατάξεις του Κώδικα για την εφαρμογή των δεσμευτικών πράξεων του ΙΜΟ σχετικά με τα κράτη σημαίας και να εισαχθεί σύστημα ελέγχου των κρατών σημαίας. |

310 | Νομική βάση Η πρόταση βασίζεται στο άρθρο 80 παράγραφος 2 της Συνθήκης και στο άρθρο 3 παράγραφος 1 της οδηγίας 94/57/ΕΚ. |

320 | Αρχή της επικουρικότητας Η αρχή της επικουρικότητας εφαρμόζεται εφόσον η πρόταση δεν άπτεται ενός τομέα που υπάγεται στην αποκλειστική αρμοδιότητα της Κοινότητας. |

Οι στόχοι της πρότασης δεν είναι δυνατόν να επιτευχθούν επαρκώς με τις ενέργειες των κρατών μελών, για τους ακόλουθους λόγους. |

321 | Αν και η χορήγηση τής σημαίας παραμένει κυριαρχικό δικαίωμα των κρατών, οι όροι της χορήγησης και της διατήρησης της σημαίας καθορίζονται από διεθνείς συμβάσεις, οι οποίες έχουν κυρωθεί από τα κράτη μέλη. Η εναρμονισμένη εφαρμογή των εν λόγω κανόνων χορήγησης και διατήρησης υπάγεται στην αρμοδιότητα της Κοινότητας, εφόσον δεν υφίσταται διεθνές σύστημα ελέγχου. |

323 | Οι δράσεις ενός μεμονωμένου κράτους μέλους δεν επαρκούν ώστε να επιτευχθούν οι στόχοι, διότι οι θαλάσσιες μεταφορές είναι, εκ φύσεως, διεθνείς και διότι οι υποχρεώσεις που απορρέουν από τις διεθνείς πράξεις και συντελούν, ιδίως στην αντιμετώπιση των σημαιών ευκαιρίας δεν θα είχαν αποτέλεσμα, εάν τα κράτη μέλη ενεργούσαν μεμονωμένα. Οι μεμονωμένες δράσεις των κρατών μελών θα έρχονταν σε σύγκρουση με την οδηγία 94/57/ΕΚ, η οποία προβλέπει τη θέση σε εφαρμογή σε κοινοτικό επίπεδο του ψηφίσματος A 847 (20) του ΙΜΟ, το οποίο αποτελεί τη βάση της εν θέματι προτάσεως. |

Οι στόχοι της πρότασης μπορούν να επιτευχθούν καλύτερα με δράση της Κοινότητας, για τους ακόλουθους λόγους. |

324 | Κατά την εξέταση των αυτοαξιολογήσεων των κρατών μελών (Self Assessment Form) σχετικά με τη θέση σε εφαρμογή των διεθνών υποχρεώσεων που προκύπτουν από τις συμβάσεις, στις οποίες είναι συμβαλλόμενα μέρη τα κράτη μέλη, έγιναν εμφανείς πολλές διαφορές μεταξύ των κρατών μελών, οι οποίες επηρεάζουν την ασφάλεια της ναυσιπλοΐας. Οι διαφορές αυτές εντοπίζονται, ιδίως, στον έλεγχο που ασκούν οι νηογνώμονες, στην αντιμετώπιση των ατυχημάτων, στην οργανωτική δομή των ναυτιλιακών αρχών και στη δημιουργία ενός συστήματος ποιότητας. Γι’ αυτούς τους λόγους, είναι αναγκαία η δράση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ιδίως από άποψη μεθοδολογίας και πρακτικών. |

325 | Με την πρόταση οδηγίας, ενθαρρύνονται τα κράτη μέλη να κυρώσουν τις διεθνείς συμβάσεις, πράγμα το οποίο μπορεί να επιτευχθεί καλύτερα από τα κράτη μέλη, παρά από την Κοινότητα, εφόσον η Κοινότητα δεν διαθέτει αποκλειστική αρμοδιότητα στους τομείς τους οποίους αφορούν οι εν λόγω συμβάσεις. Η οδηγία προβλέπει τη δημιουργία από τις εθνικές ναυτιλιακές αρχές ενός συστήματος ποιότητας, με τον καθορισμό στόχων ποιότητας, και επιτρέπει στα κράτη μέλη να επιλέξουν είτε το πρότυπο ISO 90001:2000, είτε ισοδύναμα πρότυπα, για την επίτευξή τους. Μόνον τα κράτη μέλη είναι σε θέση να δημιουργήσουν τα εν λόγω συστήματα, ανάλογα με τα πρότυπα που αρμόζουν καλύτερα στις αντίστοιχες ναυτιλιακές αρχές τους, εφόσον επιτυγχάνονται οι καθορισθέντες στόχοι. |

327 | Η πρόταση προβλέπει, ομοίως, τον έλεγχο των σημαιών των κρατών μελών και αφήνει τα κράτη μέλη να επιλέξουν τόσο την ημερομηνία του ελέγχου, όσο και τη δυνατότητα να τα συνδράμει η Επιτροπή. |

Επομένως, η πρόταση είναι σύμφωνη με την αρχή της επικουρικότητας. |

Αρχή της αναλογικότητας Η πρόταση είναι σύμφωνη με την αρχή της αναλογικότητας για τους ακόλουθους λόγους. |

331 | Τα κράτη μέλη ανέλαβαν τη δέσμευση να θέσουν σε εφαρμογή τις διατάξεις του ΙΜΟ σχετικά με τις αρμοδιότητες των κρατών σημαίας και να υποβληθούν σε ελέγχους της σημαίας τους από τον ΙΜΟ. Άρα, η ανταπόκριση της Επιτροπής είναι ανάλογη με τις προσδοκίες των κρατών μελών. |

332 | Συν τοις άλλοις, δεν θα υπάρξει επιπρόσθετο κόστος για τα κράτη μέλη, το οποίο θα προκληθεί λόγω της εφαρμογής της προτεινόμενης οδηγίας, αφού πρόκειται για εξορθολογισμό των δαπανών των ναυτιλιακών αρχών. Η χρησιμοποίηση των μέσων που προσφέρει η Συνθήκη αποτελεί εχέγγυο ποιότητας και εναρμόνισης της εφαρμογής των υποχρεώσεων, τις οποίες υπέχουν τα κράτη σημασίας ως μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. |

Επιλογή των πράξεων |

341 | Προτεινόμενη(-ες) πράξη(-εις): οδηγία. |

342 | Δεν θα ήταν κατάλληλες άλλες πράξεις για τους ακόλουθους λόγους. Πράγματι, η ανάγκη να μεταφερθούν στο κοινοτικό δίκαιο οι υποχρεώσεις του ΙΜΟ βασίζεται σε δύο στοιχεία: την έλλειψη μηχανισμών ελέγχου και κυρώσεων στο διεθνές ναυτιλιακό δίκαιο, αφενός, και στις σημαντικές διαφορές ποιότητας, που έχουν διαπιστωθεί μεταξύ των ευρωπαϊκών σημαιών, αφετέρου. Δυνάμει των υποχρεώσεων που απορρέουν από τις συμβάσεις του ΙΜΟ, στις οποίες όλα τα κράτη μέλη είναι συμβαλλόμενα μέρη, όλα τα κράτη μέλη έχουν – ή θεωρείται ότι έχουν – μεταφέρει στην εθνική τους νομοθεσία τους κανόνες που αποτελούν το αντικείμενο του Κώδικα για την εφαρμογή των δεσμευτικών πράξεων του ΙΜΟ. Επιβάλλεται η επιλογή οδηγίας, εφόσον η Επιτροπή προτείνει στα κράτη μέλη να κυρώσουν, ενδεχομένως, τις συμβάσεις στις οποίες αναφέρεται ο Κώδικας και να δημιουργήσουν ένα σύστημα ελέγχου της ποιότητας. Δεν θα ήταν κατάλληλα άλλα μέσα. Πράγματι, δεν θα επαρκούσε απλή συνεργασία μεταξύ των κρατών μελών. Όντως, τα κράτη μέλη έχουν ήδη κυρώσει τις συμβάσεις τις οποίες αφορά ο Κώδικας για την εφαρμογή των δεσμευτικών πράξεων του ΙΜΟ. Πρόκειται, κατά συνέπεια, για την πραγματοποίηση ενός ποιοτικού βήματος προς την εναρμόνιση και τον έλεγχο της εφαρμογής ατών των δεσμευτικών διεθνών πράξεων. Προπάντων, δεν υφίσταται κανένα μέσο σε διεθνές επίπεδο, και ιδίως στο πλαίσιο του Διεθνούς Ναυτιλιακού Οργανισμού, ώστε να εξασφαλισθεί η εφαρμογή των διεθνών συμβάσεων και να υποβληθούν, ενδεχομένως, κυρώσεις, για τις παραλείψεις. Η Επιτροπή επιθυμεί να τονίσει ότι τα κράτη μέλη, τα οποία μέσω της εθνικής τους νομοθεσίας εξασφαλίζουν αποτελεσματική εκτέλεση των συμβατικών τους υποχρεώσεων ως κράτη σημαίας, δεν θα πρέπει να εκδώσουν νέα νομοθεσία. Ως εκ τούτου, τα εν λόγω κράτη μέλη θα μπορούν, στο πλαίσιο των υποχρεώσεων που απορρέουν από το άρθρο 19 της οδηγίας, να περιοριστούν σε ενημέρωση της Επιτροπής σχετικά με την κειμένη νομοθεσία τους και να της υποβάλουν αντίγραφό της. |

Δημοσιονομικές επιπτώσεις |

409 | Η πρόταση δεν έχει επιπτώσεις στον προϋπολογισμό της Κοινότητας. |

Συμπληρωματικές πληροφορίες |

Προσομοίωση, πιλοτική φάση και μεταβατική περίοδος |

507 | Η πρόταση αποτέλεσε ή θα αποτελέσει αντικείμενο μεταβατικής περιόδου. |

Επανεξέταση / αναθεώρηση / ρήτρα αυτόματης κατάργησης |

532 | Η πρόταση περιλαμβάνει ρήτρα αναθεώρησης. |

550 | Πίνακας αντιστοιχίας Τα κράτη μέλη υποχρεούνται να κοινοποιήσουν στην Επιτροπή το κείμενο των εθνικών διατάξεων για τη μεταφορά της οδηγίας, καθώς και πίνακα αντιστοιχίας μεταξύ των εν λόγω διατάξεων και της παρούσας οδηγίας. |

560 | Ευρωπαϊκός Οικονομικός Χώρος Το παρόν σχέδιο νομοθετικής πράξης υπάγεται σε τομέα καλυπτόμενο από τη συμφωνία για τον ΕΟΧ και, άρα, συντρέχει λόγος να καλύψει τον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο. |

570 | Λεπτομερής ανάπτυξη της πρότασης, ανά κεφάλαιο ή άρθρο Στο άρθρο 1 καθορίζονται οι στόχοι: να εξασφαλιστεί ότι οι κανονιστικές ρυθμίσεις των κρατών μελών είναι σύμφωνες με τις συμβάσεις του ΙΜΟ, να ενισχυθεί η ασφάλεια και η πρόληψη της ρύπανσης από τα πλοία που φέρουν σημαία των κρατών μελών. Στο άρθρο 2 παρατίθεται κατάλογος ορισμών των όρων, εννοιών και αναφορών που χρησιμοποιούνται στην πρόταση οδηγίας. Το άρθρο 3 αποσκοπεί στην εξασφάλιση της εφαρμογής του διεθνούς πλαισίου που ρυθμίζει τις υποχρεώσεις των κρατών σημαίας, οι οποίες προκύπτουν από τις συμβάσεις του ΙΜΟ· τα κράτη μέλη καλούνται να καταστούν συμβαλλόμενα μέρη των εν λόγω συμβάσεων. Στο άρθρο 4 επαναλαμβάνονται οι υποχρεώσεις των αρχών του κράτους σημαίας, ήτοι να διαθέτει διοικητικές αρχές στις οποίες έχουν παρασχεθεί κατάλληλοι πόροι και διαδικασίες. Στο άρθρο 5 διευκρινίζονται, σύμφωνα με τις κατευθυντήριες γραμμές του ΙΜΟ επί του θέματος, οι υποχρεώσεις και οι διαδικασίες που πρέπει να ακολουθούνται πριν από και κατά τη νηολόγηση ενός πλοίου υπό τη σημαία ενός κράτους μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Στο άρθρο 6 επαναλαμβάνονται οι δεσμευτικές διατάξεις του Κώδικα, προκειμένου να εξασφαλίζεται εναρμόνιση των ελέγχων και της πιστοποίησης των πλοίων αυτών, με βάση τους σχετικούς κανόνες του ΙΜΟ. Στο άρθρο 7 αποσαφηνίζονται οι υποχρεώσεις των κρατών σημαίας σχετικά με τον αποτελεσματικό και συνεχή έλεγχο των αναγνωρισμένων οργανισμών, στους οποίους έχουν αναθέσει αρμοδιότητες για θεσμοθετημένα καθήκοντα ελέγχου και πιστοποίησης των πλοίων τους. Στο άρθρο 8 καθορίζονται οι υποχρεώσεις των κρατών έναντι του προσωπικού το οποίο ασχολείται με τη διαχείριση των εργασιών που άπτονται της ασφάλειας και της πρόληψης της ρύπανσης, καθώς και των αμοιβαίων σχέσεων μεταξύ των μελών του προσωπικού. Με το άρθρο 9 εισάγεται η υποχρέωση να διενεργείται έρευνα, κατόπιν θαλάσσιων ατυχημάτων ή περιστατικών ρύπανσης. Βάσει του άρθρου 10, επιβάλλεται στα κράτη μέλη η υποχρέωση να επανδρώνουν τα πλοία τους με κατάλληλο προσωπικό, υψηλής ποιότητας, και καθίσταται δεσμευτικό το ψήφισμα Α.890 (2) του ΙΜΟ για τις αρχές ασφαλούς επάνδρωσης. Στο άρθρο 11 απαριθμούνται ορισμένα συνοδευτικά μέτρα. Βάσει του άρθρου 12, τα κράτη μέλη οφείλουν να αξιολογούν και να εξετάζουν ετησίως τις επιδόσεις της σημαίας τους. Το άρθρο 13 αποσκοπεί να εισαγάγει ανεξάρτητο έλεγχο των διοικητικών αρχών του κράτους σημαίας και αναγνωρίζει το σύστημα ελέγχου που έχει καταρτιστεί από τον ΙΜΟ. Βάσει του άρθρου 14, τα κράτη μέλη υπόκεινται στην υποχρέωση να υποβάλουν τις ναυτιλιακές αρχές τους σε πιστοποίηση ISO με σκοπό να τους χορηγηθεί σήμα ποιότητας. Στο άρθρο 15 προβλέπεται η δυνατότητα σύναψης συμφωνιών συνεργασίας με τρίτες χώρες. Στο άρθρο 16 προβλέπεται η κοινοποίηση βασικών δεδομένων στην Επιτροπή, ώστε να είναι σε θέση να αξιολογήσει την εφαρμογή της οδηγίας και να συντάξει έκθεση. Με το άρθρο 17 δίδεται η δυνατότητα στην Επιτροπή να τροποποιήσει την οδηγία. Βάσει του άρθρου 18, τα εκτελεστικά καθήκοντα που προβλέπονται στα διάφορα άρθρα ανατίθενται στην COSS. Στα άρθρα 19 και 20 καθορίζονται οι προθεσμίες για τη μεταφορά στο εθνικό δίκαιο και τη θέση σε ισχύ των διατάξεων της οδηγίας. |

1. 2005/0236 (COD)

Πρόταση

ΟΔΗΓΙΑΣ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ

για την τήρηση των υποχρεώσεων των κρατών σημαίας

(Κείμενο που παρουσιάζει ενδιαφέρον για τον ΕΟΧ)

ΤΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ,

Έχοντας υπόψη:

τη συνθήκη για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, και ιδίως το άρθρο 80 παράγραφος 2,

την πρόταση της Επιτροπής[1],

τη γνώμη της Ευρωπαϊκής Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής[2],

τη γνώμη της Επιτροπής των Περιφερειών[3],

Αποφασίζοντας σύμφωνα με τη διαδικασία που αναφέρεται στο άρθρο 251 της Συνθήκης[4],

Εκτιμώντας τα ακόλουθα:

2. Η ασφάλεια της ναυτιλίας στην Κοινότητα και των πολιτών που τη χρησιμοποιούν, καθώς και η προστασία του περιβάλλοντος, πρέπει να εξασφαλίζονται ανά πάσα στιγμή.

3. Όσον αφορά τη διεθνή ναυτιλία, έχει διαμορφωθεί εκτενές πλαίσιο που ενισχύει τη θαλάσσια ασφάλεια και την προστασία του περιβάλλοντος από τη ρύπανση από τα πλοία, με την έγκριση μιας σειράς συμβάσεων των οποίων είναι θεματοφύλακας ο Διεθνής Ναυτιλιακός Οργανισμός (IMO).

4. Βάσει των διατάξεων της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας του 1982 (United Nations Convention on the Law of the Sea - UNCLOS) και των συμβάσεων για τις οποίες είναι θεματοφύλακας ο ΙΜΟ, τα κράτη που είναι συμβαλλόμενα μέρη αυτών των πράξεων είναι υπεύθυνα για την έκδοση νόμων και κανονισμών και για τη λήψη κάθε άλλου μέτρου το οποίο ενδέχεται να είναι αναγκαίο προκειμένου να τεθούν πλήρως σε εφαρμογή οι εν λόγω πράξεις, ούτως ώστε να εξασφαλιστεί ότι, από την άποψη της ασφάλειας της ζωής στη θάλασσα και της προστασίας του θαλάσσιου περιβάλλοντος, τα πλοία είναι κατάλληλα για την υπηρεσία για την οποία προορίζονται και είναι επανδρωμένα με ικανό ναυτικό προσωπικό.

5. Πρέπει να ληφθεί δεόντως υπόψη η υπό εξέλιξη σημαντική ενοποίηση, από τη Διεθνή Οργάνωση Εργασίας (International Labour Organization - ILO), του υφισταμένου συνόλου πράξεων σχετικά με τη ναυτική εργασία σε μία ενιαία πράξη.Η ενοποίηση θα ασχοληθεί και με τις υποχρεώσεις που συνδέονται με το κράτος σημαίας, οι οποίες, σε μεταγενέστερο στάδιο, πρέπει να ενσωματωθούν στην παρούσα οδηγία.

6. Δεδομένου ότι όλα τα κράτη μέλη πρέπει να είναι συμβαλλόμενα μέρη των συμβάσεων του ΙΜΟ και πρέπει να τηρούν τις υποχρεώσεις που καθορίζονται στις εν λόγω συμβάσεις όσον αφορά τα πλοία που φέρουν τη σημαία τους, πρέπει να ενσωματωθούν στην κοινοτική νομοθεσία οι δεσμευτικές διατάξεις των συμβάσεων αυτών, προκειμένου να εξασφαλιστεί η αποτελεσματικότητα των συμβάσεων του ΙΜΟ στην Κοινότητα.

7. Οι εν λόγω δεσμευτικές διατάξεις πρέπει να εφαρμόζονται μαζί με τη σχετική κοινοτική νομοθεσία που αφορά την ασφάλεια των πλοίων, του πληρώματος, των επιβατών και του φορτίου τους, την πρόληψη της ρύπανσης από τα πλοία και τον χρόνο εργασίας των ναυτικών.

8. Μερικά κράτη μέλη δεν έχουν ακόμη ολοκληρώσει τη διαδικασία προκειμένου να καταστούν συμβαλλόμενα μέρη σε ορισμένες από τις συμβάσεις του ΙΜΟ, όπως τα Πρωτόκολλα της SOLAS και της Σύμβασης περί των γραμμών φορτώσεως του 1988, τα παραρτήματα IV και VI της MARPOL, ή οι ειδικές συμβάσεις του ΙΜΟ, που αναφέρονται ρητά στην κοινοτική νομοθεσία, και πρέπει να ενθαρρυνθούν για να ολοκληρώσουν αυτή τη διαδικασία.

9. Βάσει της [οδηγίας…/…/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου σχετικά με κοινούς κανόνες και πρότυπα για τους οργανισμούς επιθεώρησης και εξέτασης πλοίων και για τις συναφείς δραστηριότητες των ναυτικών αρχών][5], τα κράτη μέλη οφείλουν να ενεργούν σύμφωνα με τις σχετικές διατάξεις του παραρτήματος και του προσαρτήματος του ψηφίσματος A.847(20) του ΙΜΟ σχετικά με κατευθυντήριες γραμμές που βοηθούν τα κράτη σημαίας κατά την εφαρμογή των πράξεων του ΙΜΟ, με σκοπό να εξασφαλιστεί ότι οι αρμόδιες αρχές τους είναι σε θέση να διασφαλίζουν τη δέουσα επιβολή των διατάξεων των διεθνών συμβάσεων, και ειδικότερα εκείνων που αφορούν την επιθεώρηση και την εξέταση πλοίων και την έκδοση πιστοποιητικών και πιστοποιητικών απαλλαγής.

10. Το ψήφισμα A.847 (20) του IMO έχει ανακληθεί με το ψήφισμα A.973 (23) του ΙΜΟ σχετικά με τον Κώδικα για την εφαρμογή δεσμευτικών πράξεων του ΙΜΟ, ο οποίος περιέχει τις δεσμευτικές διατάξεις που πρέπει να εφαρμόζονται από τα κράτη σημαίας.

11. Τα κράτη μέλη πρέπει να εκπληρώνουν με αποτελεσματικότητα και συνέπεια τις υποχρεώσεις τους ως κράτη σημαίας, σύμφωνα με τις συμβάσεις του ΙΜΟ και λαμβάνοντας υπόψη το ψήφισμα A.973 (23) του ΙΜΟ.

12. Οι συμβάσεις του ΙΜΟ παρέχουν το δικαίωμα στα κράτη σημαίας να απαλλάσσουν πλοία από την εφαρμογή των βασικών κανόνων του κράτους σημαίας, οι οποίοι θεσπίζονται στις συμβάσεις του ΙΜΟ, και να εφαρμόζουν ισοδύναμες διατάξεις. αφήνοντας σημαντικό αριθμό απαιτήσεων στη διακριτική ευχέρεια των διοικητικών αρχών. Εάν αυτή η διευκόλυνση αφεθεί μόνον και εξ ολοκλήρου στη διακριτική ευχέρεια των επιμέρους διοικητικών αρχών, θα μπορούσε να καταλήξει σε διαφορετικά επίπεδα ασφάλειας μεταξύ των κρατών μελών και υπάρχει το ενδεχόμενο να στρεβλώσει τον ανταγωνισμό μεταξύ των διαφόρων σημαιών.

13. Η Κοινότητα έχει αναλάβει δέσμευση να διατυπώσει εναρμονισμένες ερμηνείες των τεχνικών προτύπων ασφαλείας όσον αφορά τα επιβατηγά πλοία που εκτελούν διεθνείς πλόες, με το άρθρο 12 της οδηγίας 98/18/ΕΚ του Συμβουλίου, της 17ης Μαρτίου 1998 για τους κανόνες και τα πρότυπα ασφαλείας για τα επιβατηγά πλοία[6]. Η ίδια προσέγγιση πρέπει επίσης να ακολουθηθεί, εν ανάγκη και υπό την επιφύλάξη της έγκρισης εναρμονισμένων ερμηνειών από τον ΙΜΟ, και για ανάλογες διατάξεις που αφορούν άλλους τύπους πλοίων, για τους οποίους ισχύουν οι συμβάσεις του ΙΜΟ.

14. Οι ναυτιλιακές διοικητικές αρχές των κρατών μελών πρέπει να είναι σε θέση να διαθέτουν κατάλληλους πόρους για την εφαρμογή των οικείων υποχρεώσεων του κράτους σημαίας, ανάλογους με το μέγεθος και τη φύση του στόλου τους και βασισμένους στις σχετικές απαιτήσεις του ΙΜΟ.

15. Πρέπει να καθιερωθούν ελάχιστα κριτήρια σχετικά με τους εν λόγω πόρους, βάσει της πρακτικής πείρας των κρατών μελών.

16. Η υποχρεωτική εφαρμογή των διαδικασιών που συνιστώνται από τον ΙΜΟ, στην εγκύκλιο MSC/Circ.1140/ MEPC/Circ.424 της 20ής Δεκεμβρίου 2004 για τη Μεταφορά πλοίων μεταξύ κρατών, πρέπει να ενισχύσει τις διατάξεις σχετικά με την αλλαγή σημαίας, οι οποίες περιλαμβάνονται στις συμβάσεις του ΙΜΟ και στην κοινοτική νομοθεσία σχετικά με την ασφάλεια στη θάλασσα και να αυξήσουν τη διαφάνεια στις σχέσεις μεταξύ κρατών σημαίας, προς όφελος της θαλάσσιας ασφάλειας.

17. Τα κράτη μέλη πρέπει να εφαρμόζουν, για τα πλοία που φέρουν τη σημαία τους, εναρμονισμένες απαιτήσεις για την πιστοποίηση και τον έλεγχο από το κράτος σημαίας, όπως ορίζονται στις σχετικές διαδικασίες και κατευθυντήριες γραμμές που επισυνάπτονται στο ψήφισμα A.948(23) της συνέλευσης του ΙΜΟ σχετικά με τις κατευθυντήριες γραμμές ελέγχου βάσει του εναρμονισμένου συστήματος ελέγχου και πιστοποίησης.

18. Η αυστηρή εκ του σύνεγγυς παρακολούθηση των αναγνωρισμένων οργανισμών, που εκτελούν καθήκοντα κράτους σημαίας για λογαριασμό των κρατών μελών ανάλογα με το μέγεθος και τη φύση του στόλου των κρατών μελών, αναμένεται να βελτιώσει τις γενικές ποιοτικές επιδόσεις των πλοίων που φέρουν τη σημαία ενός κράτους μέλους.

19. Το γεγονός ότι οι επιθεωρητές του κράτους σημαίας πρέπει να πληρούν ορισμένα ελάχιστα κριτήρια θα εξασφαλίσει ισότιμους όρους μεταξύ των ναυτιλιακών αρχών και θα συμβάλει στις ποιοτικές επιδόσεις των πλοίων που φέρουν τη σημαία ενός κράτους μέλους .

20. Τα κράτη μέλη έχουν υποχρεώσεις ως κράτη σημαίας όσον αφορά τη διερεύνηση ατυχημάτων και περιστατικών στα οποία εμπλέκονται τα πλοία τους.

21. Στην οδηγία (…/…/ΕΚ), ορίζονται ειδικοί κανόνες, τους οποίους πρέπει να ακολουθούν τα κράτη μέλη για τη διερεύνηση ατυχημάτων στον τομέα των θαλάσσιων μεταφορών.

22. Η υποχρεωτική εφαρμογή των αρχών ασφαλούς επάνδρωσης, του ΙΜΟ, αναμένεται να συμβάλει στις ποιοτικές επιδόσεις των πλοίων που φέρουν τη σημαία ενός κράτους μέλους .

23. Η δημιουργία βάσεων δεδομένων, οι οποίες παρέχουν βασικές πληροφορίες για πλοία που φέρουν τη σημαία ενός κράτους μέλους, καθώς και για πλοία που έχουν διαγραφεί από το νηολόγιο ενός κράτους μέλους, αναμένεται να βελτιώσει τη διαφάνεια των επιδόσεων ενός στόλου υψηλής ποιότητας και να συμβάλει στην καλύτερη παρακολούθηση των υποχρεώσεων του κράτους σημαίας, καθώς και στην εξασφάλιση ισότιμων όρων μεταξύ ναυτιλιακών αρχών.

24. Η αξιολόγηση και η εξέταση των επιδόσεων των κρατών σημαίας και, όταν χρειάζεται, τα επανορθωτικά μέτρα πρέπει να εξασφαλίσουν την εγγραφή όλων των κρατών μελών στον «λευκό» κατάλογο του Μνημονίου Συνεννόησης (ΜΣ) του Παρισιού για τον έλεγχο του κράτους λιμένα.

25. Τα κράτη μέλη έχουν δεσμευτεί να επιδεiκνύουν συμμόρφωση προς τις δεσμευτικές πράξεις του ΙΜΟ, όπως απαιτείται στο ψήφισμα A 974 (24) σχετικά με το πλαίσιο και τις διαδικασίες για το Αυτοδεσμευτικό σύστημα ελέγχου των κρατών μελών του ΙΜΟ, που εγκρίθηκε από τη Συνέλευση του ΙΜΟ της 1ης Δεκεμβρίου 2005.

26. Το αυτοδεσμευτικό σύστημα ελέγχου των κρατών μελών του ΙΜΟ ακολουθεί τη συνήθη προσέγγιση διαχείρισης της ποιότητας, η οποία περιλαμβάνει αρχές, κριτήρια, τομείς, διεργασίες και διαδικασίες ελέγχου, που ενδείκνυται να χρησιμοποιούνται προκειμένου να προσδιοριστεί κατά πόσον τα κράτη μέλη εφαρμόζουν και επιβάλλουν τις υποχρεώσεις και αρμοδιότητες που περιλαμβάνονται στις δεσμευτικές συμβάσεις του ΙΜΟ στις οποίες είναι συμβαλλόμενα μέρη. Επομένως, αυτή η διαδικασία ελέγχου θα μπορούσε ήδη να εισαχθεί στο κοινοτικό δίκαιο για τη θαλάσσια ασφάλεια.

27. Η πιστοποίηση ποιότητας των διοικητικών διαδικασιών, σύμφωνα με τα πρότυπα του ISO, ή ισοδύναμα πρότυπα, αναμένεται να εξασφαλίσει επίσης ισότιμους όρους μεταξύ ναυτιλιακών αρχών.

28. Για να εξασφαλιστούν ισότιμοι όροι μεταξύ των πλοιοκτητών που εκμεταλλεύονται πλοία υπό τη σημαία ενός κράτους μέλους και εκείνων που εκμεταλλεύονται πλοία υπό άλλες σημαίες, πρέπει να δημιουργηθούν συνέργειες μεταξύ των κρατών σημαίας τα οποία δεσμεύονται να εφαρμόσουν υποχρεωτικά τον Κώδικα για την εφαρμογή των δεσμευτικών πράξεων του ΙΜΟ, που εγκρίθηκε από τον Διεθνή Ναυτιλιακό Οργανισμό (ΙΜΟ), με το ψήφισμα A 973 (24) της Συνέλευσης της 1ης Δεκεμβρίου 2005, και συμφωνούν να ελέγχονται σύμφωνα με τις διατάξεις του ψηφίσματος A.974 (24), που εγκρίθηκε από την ίδια Συνέλευση του IMO.

29. Η Επιτροπή πρέπει να προωθήσει την κατάρτιση Μνημονίου Συμφωνίας για τα κράτη σημαίας, ώστε να δημιουργηθούν συνέργιες μεταξύ των κρατών σημαίας.

30. Ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός για την Ασφάλεια στη θάλασσα (EMSA), που συστάθηκε με τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 1406/2002 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου[7] πρέπει να προσφέρει την αναγκαία υποστήριξη για να εξασφαλιστεί η εφαρμογή της παρούσας οδηγίας.

31. Τα απαιτούμενα μέτρα για την εφαρμογή της παρούσας οδηγίας θεσπίζονται σύμφωνα με την απόφαση 1999/468/ΕΚ του Συμβουλίου, της 28ης Ιουνίου 1999, για τον καθορισμό των όρων άσκησης των εκτελεστικών αρμοδιοτήτων που ανατίθενται στην Επιτροπή[8].

32. Δεδομένου ότι οι στόχοι της προβλεπόμενης δράσης, και συγκεκριμένα η εισαγωγή και η εφαρμογή κατάλληλων μέτρων στον τομέα της πολιτικής θαλάσσιων μεταφορών, είναι αδύνατον να επιτευχθούν επαρκώς από τα κράτη μέλη και δύνανται, συνεπώς, λόγω της ευρωπαϊκής κλίμακας της παρούσας δράσης, να επιτευχθούν καλύτερα σε ευρωπαϊκό επίπεδο, η Κοινότητα μπορεί να λάβει μέτρα, σύμφωνα με την αρχή της επικουρικότητας που διατυπώνεται στο άρθρο 5 της Συνθήκης. Σύμφωνα με την αρχή της αναλογικότητας, όπως διατυπώνεται στο εν λόγω άρθρο, η παρούσα οδηγία δεν υπερβαίνει τα αναγκαία όρια για την επίτευξη των στόχων αυτών,

ΕΞΕΔΩΣΑΝ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΑ ΟΔΗΓΙΑ:

Άρθρο 1 Αντικείμενο

33. Σκοπός της παρούσας οδηγίας είναι:

α) να εξασφαλιστεί ότι τα κράτη μέλη εκπληρώνουν με αποτελεσματικότητα και συνέπεια τις υποχρεώσεις τους ως κράτη σημαίας, σύμφωνα με τις συμβάσεις του ΙΜΟ,

β) να επιτευχθεί η ενίσχυση της ασφάλειας και η πρόληψη της ρύπανσης από τα πλοία που φέρουν τη σημαία κράτους μέλους, τα οποία χρησιμοποιούνται στο διεθνές εμπόριο,

γ) να προβλεφθεί μηχανισμός για εναρμονισμένες ερμηνείες των μέτρων τα οποία έχουν θεσπιστεί στις συμβάσεις του ΙΜΟ και των οποίων η εφαρμογή επαφίεται στη διακριτική ευχέρεια των συμβαλλομένων μερών των εν λόγω συμβάσεων.

34. Η παρούσα οδηγία εφαρμόζεται υπό την επιφύλαξη της κοινοτικής ναυτιλιακής νομοθεσίας, όπως παρατίθεται στο άρθρο 2 παράγραφος 2 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 2099/2002 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου[9], καθώς και της οδηγίας 1999/63/ΕΚ του Συμβουλίου[10].

Άρθρο 2 Ορισμοί

35. Για τους σκοπούς της παρούσας οδηγίας, νοούνται ως:

α) «συμβάσεις του ΙΜΟ», οι ακόλουθες συμβάσεις μαζί με τα Πρωτόκολλα και τις τροποποιήσεις τους και τους σχετικούς δεσμευτικούς κώδικες που έχουν εγκριθεί στο πλαίσιο του Διεθνούς Ναυτιλιακού Οργανισμού (ΙΜΟ), στις ενημερωμένες εκδόσεις τους׃

i) η Διεθνής Σύμβαση του 1974 περί ασφαλείας της ανθρώπινης ζωής στη θάλασσα (SOLAS 74),

ii) η Διεθνής Σύμβαση του 1966 περί γραμμών φορτώσεως πλοίων (LL 66),

iii) η Διεθνής Σύμβαση του 1969 για την καταμέτρηση της χωρητικότητας των πλοίων (Tonnage 69),

iv) η Διεθνής Σύμβαση για την αποφυγή ρυπάνσεως της θαλάσσης από πλοία,

v) η Διεθνής Σύμβαση για πρότυπα εκπαίδευσης, έκδοσης πιστοποιητικών και τήρησης φυλακών των ναυτικών (STCW 1978),

vi) η Σύμβαση του 1972 περί διεθνών κανονισμών για την αποφυγή συγκρούσεων στη θάλασσα (COLREG 72), όπως τροποποιήθηκε.

β) «ειδικές συμβάσεις του ΙΜΟ», το Πρωτόκολλο του Τορρεμολίνος του 1993 σχετικά με τη Διεθνή Σύμβαση του Τορρεμολίνος του 1977 για την ασφάλεια των αλιευτικών σκαφών και η Διεθνής Σύμβαση του 2001 για τον έλεγχο των επιβλαβών προστατευτικών συστημάτων υφαλοχρωματισμού σε πλοία·

γ) «Κώδικας του κράτους σημαίας (Flag State Code - FSC)», τα μέρη 1 και 2 του «Κώδικα για την εφαρμογή των δεσμευτικών πράξεων του IMO», που εγκρίθηκε από τον Διεθνή Ναυτιλιακό Οργανισμό (ΙΜΟ), με το ψήφισμα A 973 (24) της Συνέλευσης της 1ης Δεκεμβρίου2005

δ) «πλοία», πλοία και πλωτά ναυπηγήματα για τα οποία ισχύει μία ή περισσότερες από τις συμβάσεις του ΙΜΟ

ε) «διοικητικές αρχές», οι αρμόδιες ναυτιλιακές αρχές του κράτους μέλους του οποίου τη σημαία φέρει πλοίο ή πλωτό ναυπήγημα

στ) «ειδικευμένος επιθεωρητής του κράτους σημαίας», δημόσιος υπάλληλος ή άλλο άτομο, δεόντως εξουσιοδοτημένο από την αρμόδια αρχή ενός κράτους μέλους για να διενεργεί επιθεωρήσεις και ελέγχους σχετικά με τα πιστοποιητικά, ο οποίος πληροί τα προσόντα και τα κριτήρια ανεξαρτησίας που καθορίζονται στο παράρτημα ΙΙ

ζ) «αναγνωρισμένος οργανισμός», οργανισμός που έχει αναγνωριστεί σύμφωνα με την οδηγία […/…/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου σχετικά με κοινούς κανόνες και πρότυπα για τους οργανισμούς επιθεώρησης και εξέτασης πλοίων και για τις συναφείς δραστηριότητες των ναυτικών αρχών]

η) «πιστοποιητικά», θεσμοθετημένα πιστοποιητικά σχετικά με τις συμβάσεις του ΙΜΟ.

36. Τα μέτρα για την τροποποίηση των ορισμών που παρατίθενται στα στοιχεία α), β) και γ) της παραγράφου 1, υπό το φως νέων συμβάσεων ή διατάξεων δύνανται να θεσπίζονται σύμφωνα με τη διαδικασία που αναφέρεται στο άρθρο 18, παράγραφος 2.

Άρθρο 3 Εφαρμογή του διεθνούς πλαισίου

37. Τα κράτη μέλη καθίστανται συμβαλλόμενα μέρη των συμβάσεων του ΙΜΟ και των ειδικών συμβάσεων του ΙΜΟ. Ωστόσο, η εν λόγω υποχρέωση αναφέρεται μόνον στις συμβάσεις υπό τη μορφή που έχουν κατά την ημερομηνία έναρξης ισχύος της οδηγίας.

38. Τα κράτη μέλη, τα οποία κατά την ημερομηνία έναρξης ισχύος της παρούσας οδηγίας δεν είναι ακόμα μέρη όλων των συμβάσεων του ΙΜΟ ή των ειδικών συμβάσεων του ΙΜΟ, κινούν τις διαδικασίες για την κύρωση των εν λόγω συμβάσεων ή την προσχώρηση σε αυτές, σύμφωνα με το εθνικό τους δίκαιο. Εντός ενενήντα ημερών από την έναρξη ισχύος της παρούσας οδηγίας, ανακοινώνουν στην Επιτροπή την προβλεπόμενη ημερομηνία κατά την οποία θα καταθέσουν στον Γενικό Γραμματέα του Διεθνούς Ναυτιλιακού Οργανισμού το έγγραφο κύρωσης των εν λόγω συμβάσεων ή προσχώρησης σε αυτές.

39. Τα κράτη μέλη αναθέτουν στις διοικητικές αρχές τους σαφή καθήκοντα σχετικά με την κατάρτιση και τη διαμόρφωση πολιτικών, προκειμένου να εφαρμοστούν οι σχετικές με το κράτος σημαίας υποχρεώσεις που απορρέουν από τις συμβάσεις του ΙΜΟ και να εξασφαλιστεί ότι οι διοικητικές αρχές τους είναι σε θέση να συμβάλουν καταλλήλως στην έκδοση εθνικής νομοθεσίας και οδηγιών για την εφαρμογή και την επιβολή της.

40. Όσον αφορά τη διεθνή ναυτιλία, τα κράτη μέλη εφαρμόζουν πλήρως τις δεσμευτικές διατάξεις σχετικά με το κράτος σημαίας, οι οποίες έχουν θεσπιστεί στις συμβάσεις του ΙΜΟ, σύμφωνα με τους όρους και όσον αφορά τα πλοία που προβλέπονται σε αυτές, και λαμβάνουν δεόντως υπόψη τις διατάξεις του Κώδικα Κράτους Σημαίας (FSC) που παρατίθεται στο παράρτημα Ι της παρούσας οδηγίας.

41. Τα κράτη μέλη βελτιώνουν συνεχώς την καταλληλότητα των μέτρων που λαμβάνονται προκειμένου να τεθούν σε εφαρμογή οι συμβάσεις του ΙΜΟ. Η βελτίωση προϋποθέτει αυστηρή και αποτελεσματική εφαρμογή και επιβολή της εθνικής νομοθεσίας, όπως ενδείκνυται, και συνεχή παρακολούθηση της συμμόρφωσης.

42. Σύμφωνα με τη διαδικασία που αναφέρεται στο άρθρο 18 παράγραφος 2, είναι δυνατόν να λαμβάνονται μέτρα με σκοπό:

α) τη διαμόρφωση εναρμονισμένων διαδικασιών για την εφαρμογή εξαιρέσεων και ισοδύναμων μέτρων, που εφαρμόζονται σύμφωνα με τις συμβάσεις του ΙΜΟ,

β) την καθιέρωση εναρμονισμένων ερμηνειών για ζητήματα που επαφίενται από τις συμβάσεις του ΙΜΟ στη διακριτική ευχέρεια των αρχών,

γ) την εφαρμογή ενοποιημένων ερμηνειών για τις διατάξεις που προβλέπονται στις συμβάσεις.

Άρθρο 4 Πόροι και διαδικασίες για τη διοικητική διαχείριση των απαιτήσεων ασφάλειας και πρόληψης της ρύπανσης

43. Τα κράτη μέλη μεριμνούν ώστε οι αρχές τους να διαθέτουν κατάλληλους πόρους, ανάλογους με το μέγεθος και τη φύση του στόλου τους. Με τους πόρους αυτούς:

α) εξασφαλίζεται συμμόρφωση με τις απαιτήσεις των συμβάσεων του ΙΜΟ·

β) εξασφαλίζεται η διερεύνηση των ατυχημάτων, όπως και η κατάλληλη και έγκαιρη αντιμετώπιση περιπτώσεων πλοίων στα οποία έχουν εντοπιστεί ελλείψεις·

γ) εξασφαλίζεται η κατάρτιση, τεκμηρίωση και παροχή οδηγιών σχετικά με τις απαιτήσεις που προβλέπονται στις σχετικές συμβάσεις του ΙΜΟ, οι οποίες ανταποκρίνονται στις απαιτήσεις των αρχών.

δ) περιλαμβάνουν κατάλληλο αριθμό ειδικευμένου προσωπικού για την εφαρμογή και την επιβολή τής εθνικής νομοθεσίας, με την οποία τίθενται σε εφαρμογή οι συμβάσεις του ΙΜΟ, συμπεριλαμβανομένου του προσωπικού για τη διενέργεια ερευνών και επιθεωρήσεων·

ε) περιλαμβάνουν επαρκή αριθμό ειδικευμένου προσωπικού του κράτους σημαίας για τη διερεύνηση περιστατικών στο πλαίσιο των οποίων έχει απαγορευθεί από κράτη λιμένα ο απόπλους πλοίων που φέρουν τη σημαία τους· και

στ) περιλαμβάνουν επαρκή αριθμό ειδικευμένου προσωπικού του κράτους σημαίας για τη διερεύνηση περιστατικών στο πλαίσιο των οποίων τίθεται υπό αμφισβήτηση από κράτη λιμένα η ισχύς πιστοποιητικού ή θεώρησης ή ικανότητας ατόμων τα οποία διαθέτουν πιστοποιητικά ή θεωρήσεις που έχουν εκδοθεί υπό τη δικαιοδοσία των οικείων κρατών.

44. Τα κράτη μέλη εξασφαλίζουν την κατάρτιση και την εποπτεία των δραστηριοτήτων των επιθεωρητών και των διενεργούντων τις έρευνες υπαλλήλων του κράτους σημαίας.

45. Τα κράτη μέλη αναπτύσσουν ή διατηρούν ικανότητα ανασκόπησης του σχεδιασμού και λήψης τεχνικών αποφάσεων, η οποία είναι ανάλογη με το μέγεθος και τη φύση του στόλου τους.

46. Οι ελάχιστες απαιτήσεις με σκοπό την εκπλήρωση των υποχρεώσεων που προβλέπονται στις παραγράφους 1 και 2 θεσπίζονται σύμφωνα με τη διαδικασία που αναφέρεται στο άρθρο 18 παράγραφος 2.

Άρθρο 5 Νηολόγηση πλοίου υπό τη σημαία κράτους μέλους

47. Πριν από τη νηολόγηση οποιουδήποτε πλοίου, το οικείο κράτος μέλος εξακριβώνει την ταυτότητά του πλοίου, συμπεριλαμβανομένου του αριθμού αναγνώρισης πλοίων του ΙΜΟ, όπου ενδείκνυται, και άλλα στοιχεία του πλοίου, ούτως ώστε το πλοίο να μην φέρει τις σημαίες δύο ή περισσοτέρων κρατών ταυτοχρόνως. Ζητούνται αποδεικτικά στοιχεία από πλοία, τα οποία προηγουμένως ήταν νηολογημένα υπό τη σημαία άλλου κράτους, ότι έχουν διαγραφεί από το νηολόγιο αυτού του κράτους ή ότι έχει δοθεί συγκατάθεση από το νηολόγιο του εν λόγω κράτους για τη μεταφορά τους.

48. Όταν ένα κράτος μέλος καταχωρεί για πρώτη φορά στο νηολόγιό του πλοίο, προσπαθεί να διασφαλίσει ότι το εν λόγω πλοίο συμμορφώνεται με τους ισχύοντες διεθνείς κανόνες και κανονισμούς. Εν ανάγκη, έρχεται σε επαφή με το προηγούμενο κράτος σημαίας.

49. Οποτεδήποτε άλλο κράτος σημαίας ζητεί πληροφορίες για ένα πλοίο, το οποίο έχει διαγραφεί από το νηολόγιο ενός κράτους μέλους, το εν λόγω κράτος μέλος παρέχει αμέσως στο άλλο κράτος σημαίας λεπτομερείς πληροφορίες σχετικά με τις ελλείψεις, τις περιπτώσεις μη συμμόρφωσης, με το ισχύον χρονοδιάγραμμά τους, και κάθε άλλη πληροφορία σχετικά με την ασφάλεια.

50. Οι παράγραφοι 1, 2 και 3 εφαρμόζονται υπό την επιφύλαξη του άρθρου 4 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 789/2004 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου[11].

Άρθρο 6 Εξασφάλιση της ασφάλειας των πλοίων που φέρουν τη σημαία κράτους μέλους

51. Τα κράτη μέλη λαμβάνουν κάθε αναγκαίο μέτρο προκειμένου να εξασφαλίζουν τη συμμόρφωση με τους διεθνείς κανόνες και πρότυπα από τα πλοία που φέρουν τη σημαία τους. Μεταξύ των μέτρων αυτών, συγκαταλέγονται ιδίως τα ακόλουθα:

α) απαγόρευση απόπλου μέχρις ότου τα εν λόγω πλοία είναι σε θέση να εκτελέσουν πλόες τηρώντας τις απαιτήσεις των διεθνών κανόνων και προτύπων·

β) εξασφάλιση του περιοδικού ελέγχου των πλοίων, ώστε να εξακριβώνεται ότι η πραγματική κατάσταση του πλοίου και του πληρώματός του είναι σύμφωνη με τα πιστοποιητικά που φέρει·

γ) εξασφάλιση ότι, κατά τον περιοδικό έλεγχο που αναφέρεται στο στοιχείο β), ο επιθεωρητής ελέγχει κατά πόσον οι ναυτικοί που έχουν αναλάβει καθήκοντα στα πλοία είναι εξοικειωμένοι με τα ιδιαίτερα καθήκοντά τους, καθώς και με τις διαρρυθμίσεις, τις εγκαταστάσεις, τον εξοπλισμό και τις διαδικασίες του πλοίου·

δ) εξασφάλιση ότι το πλήρωμα του πλοίου, στο σύνολό του, είναι σε θέση να συντονίσει αποτελεσματικά τις δραστηριότητές του σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης και κατά την εκτέλεση καθηκόντων ζωτικής σημασίας για την ασφάλεια ή για την πρόληψη ή τον μετριασμό της ρύπανσης·

ε) πρόβλεψη αρκούντως αυστηρών κυρώσεων στους εθνικούς νόμους και κανονισμούς, ούτως ώστε να αποθαρρύνεται η παράβαση των διεθνών κανόνων και προτύπων ·

στ) πρόβλεψη δίωξης, αφού έχει διενεργηθεί έρευνα,των πλοίων , τα οποία παρέβησαν τους διεθνείς κανόνες και πρότυπα, ανεξαρτήτως του τόπου όπου σημειώθηκε η παράβαση·

ζ) πρόβλεψη αρκούντως αυστηρών κυρώσεων στους εθνικούς νόμους και κανονισμούς, ούτως ώστε να αποθαρρύνεται η παράβαση των διεθνών κανόνων και προτύπων από άτομα στα οποία έχουν χορηγηθεί πιστοποιητικά ή θεωρήσεις υπό τη δικαιοδοσία τουςκαι

η) πρόβλεψη δίωξης, αφού έχει διενεργηθεί έρευνα, των ατόμων που διαθέτουν πιστοποιητικά ή θεωρήσεις, τα οποία παρέβησαν τους διεθνείς κανόνες και πρότυπα, ανεξαρτήτως του τόπου όπου σημειώθηκε η παράβαση.

52. Τα κράτη μέλη καταρτίζουν και εφαρμόζουν κατάλληλο πρόγραμμα ελέγχου και παρακολούθησης, ώστε να αντιμετωπίζουν εγκαίρως τις ελλείψεις και τα εικαζόμενα συμβάντα ρύπανσης που αναφέρονται από κράτη λιμένα ή παράκτια κράτη.

53. Τα κράτη μέλη, ή αναγνωρισμένοι οργανισμοί που ενεργούν για λογαριασμό τους, εκδίδουν ή θεωρούν πιστοποιητικά για ένα πλοίο μόνον αφού διαπιστώσουν ότι το πλοίο πληροί όλες τις ισχύουσες απαιτήσεις.

54. Τα κράτη μέλη εκδίδουν διεθνές πιστοποιητικό ικανότητας ή θεώρηση για ένα άτομο μόνον αφού διαπιστώσουν ότι το άτομο πληροί όλες τις ισχύουσες απαιτήσεις.

55. Τα κράτη μέλη μεριμνούν ώστε τα πλοία τους να επιθεωρούνται σύμφωνα με τις σχετικές διαδικασίες και κατευθυντήριες γραμμές βάσει του εναρμονισμένου συστήματος ελέγχου και πιστοποίησης, όπως επισυνάπτεται στο ψήφισμα A.948 (23) της Συνέλευσης του ΙΜΟ, στην ενημερωμένη έκδοσή του.

56. Σε περίπτωση απαγόρευσης από κράτη λιμένα του απόπλου πλοίων που φέρουν τη σημαία κράτους μέλους, το κράτος μέλος σημαίας προβαίνει σε ενέργειες σύμφωνα με τις οδηγίες που παρατίθενται στο παράρτημα ΙΙΙ.

57. Το παράρτημα ΙΙΙ είναι δυνατόν να τροποποιείται σύμφωνα με τη διαδικασία που αναφέρεται στο άρθρο 18 παράγραφος 2, προκειμένου να βελτιωθούν οι οδηγίες υπό το φως της αποκτηθείσας από την εφαρμογή των υφισταμένων ρυθμίσεων πείρας.

Άρθρο 7 Ανάθεση αρμοδιοτήτων για θεσμοθετημένα καθήκοντα

58. Με την επιφύλαξη της [οδηγίας 94/57/ΕΚ ή της οδηγίας …/…/ΕΚ, του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου σχετικά με κοινούς κανόνες και πρότυπα για τους οργανισμούς επιθεώρησης και εξέτασης πλοίων και για τις συναφείς δραστηριότητες των ναυτικών αρχών] τα κράτη μέλη που έχουν αναθέσει σε αναγνωρισμένους οργανισμούς την πιστοποίηση των πλοίων τους αναπτύσσουν ή διατηρούν την ικανότητα, ανάλογη με το μέγεθος και τη φύση του στόλου τους, συνεχούς παρακολούθησης της διαδικασίας ελέγχου και πιστοποίησης από τους αναγνωρισμένους οργανισμούς που ενεργούν για λογαριασμό τους.

Διασφαλίζουν ότι υπάρχει άμεση σύνδεση επικοινωνίας μέσω Διαδικτύου μεταξύ των αρχών και των αναγνωρισμένων οργανισμών, καθώς και ότι το προσωπικό που ασχολείται με την παρακολούθηση των αναγνωρισμένων οργανισμών έχει καλή γνώση των κανόνων των οργανισμών αυτών και του κράτους σημαίας, και να είναι διαθέσιμο για την εκτέλεση αποτελεσματικής εποπτείας επιτόπου των αναγνωρισμένων οργανισμών.

59. Τα κράτη μέλη στα οποία εφαρμόζεται η παράγραφος 1 διασφαλίζουν ότι κάθε πλοίο που φέρει τη σημαία τους επιβάλλεται σε συμπληρωματική επιθεώρηση κατά διαστήματα όχι μεγαλύτερα των δώδεκα μηνών, προκειμένου να εξασφαλιστεί η συμμόρφωση του πλοίου προς τις συμβάσεις του ΙΜΟ και τις εθνικές απαιτήσεις.

60. Η συμπληρωματική επιθεώρηση που αναφέρεται στην παράγραφο 2 δεν απαιτείται για πλοία:

α) τα οποία είναι εγγεγραμμένα στο νηολόγιο του κράτους μέλους τουλάχιστον επί διετία,

β) τα οποία έχουν υποβληθεί σε επιθεώρηση τουλάχιστον μία φορά κατά το τελευταίο δωδεκάμηνο σύμφωνα με την [οδηγία 95/21/ΕΚ[12], ή την οδηγία …./…/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου για τον έλεγχο του κράτους λιμένα][13] και

γ) στα οποία δεν έχει απαγορευθεί ο απόπλους τους, κατά το τελευταίο δωδεκάμηνο βάσει της [οδηγίας 95/21/ΕΚ ή της οδηγίας 2006/…/ΕΚ για τον έλεγχο του κράτους λιμένα]

61. Μόλις τεθούν σε ισχύ τα μέτρα που αναφέρονται στο άρθρο 5 παράγραφος 2 της [οδηγίας…/…/ΕΚ για τον έλεγχο του κράτους λιμένα], δεν θα απαιτείται η συμπληρωματική επιθεώρηση, που αναφέρεται στην παράγραφο 2, για πλοία στα οποία έχουν αποδοθεί κατά την πλέον πρόσφατη επιθεώρηση χαρακτηριστικά χαμηλού κινδύνου δυνάμει της εν λόγω οδηγίας .

62. Τα κράτη μέλη στα οποία εφαρμόζεται η παράγραφος 1 οφείλουν επιπλέον:

α) να εκδίδουν ειδικές οδηγίες για τους αναγνωρισμένους οργανισμούς τους, οι οποίες να αναφέρουν λεπτομερώς τις ενέργειες στις οποίες πρέπει να προβαίνουν σε περίπτωση που διαπιστωθεί ότι ένα πλοίο δεν είναι κατάλληλο να εκτελέσει πλόες, χωρίς να υπάρχει κίνδυνος για το ίδιο πλοίο ή τα πρόσωπα που βρίσκονται σ4αυτό, ή διαπιστωθεί ότι συνιστά αδικαιολόγητη απειλή ζημίας για το θαλάσσιο περιβάλλον· και

β) να παρέχουν στον αναγνωρισμένο οργανισμό τους όλα τα ενδεδειγμένα κείμενα εθνικού δικαίου, με την ερμηνεία τους, με τα οποία τίθενται σε εφαρμογή οι διατάξεις των συμβάσεων, ή να διευκρινίζουν κατά πόσον τα πρότυπα των διοικητικών αρχών υπερβαίνουν τις απαιτήσεις των συμβάσεων του ΙΜΟ από οποιαδήποτε άποψη.

63. Σύμφωνα με τη διαδικασία που αναφέρεται στο άρθρο 18, παράγραφος 2, καθορίζονται διαδικασίες και κατευθυντήριες γραμμές για τις συμπληρωματικές επιθεωρήσεις, καθώς και ελάχιστα κριτήρια για τους επιθεωρητές και ελεγκτές που διενεργούν συμπληρωματικές επιθεωρήσεις, θεσπίζονται.

Άρθρο 8 Επιθεωρητές του κράτους σημαίας

64. Τα κράτη μέλη καθορίζουν και τεκμηριώνουν τις αρμοδιότητες, τις εξουσίες και τις αμοιβαίες σχέσεις όλου του προσωπικού του κράτους σημαίας, το οποίο διαχειρίζεται, εκτελεί και ελέγχει εργασίες που αφορούν και επηρεάζουν την ασφάλεια και την πρόληψη της ρύπανσης.

65. Τα κράτη μέλη εξασφαλίζουν ότι το προσωπικό που είναι υπεύθυνο για τις επιθεωρήσεις, ή για την εκτέλεσή τους, και τους ελέγχους σε πλοία και εταιρείες, πληροί τα ελάχιστα κριτήρια που παρατίθενται στο παράρτημα ΙΙ.

66. Τα κράτη μέλη εξασφαλίζουν ότι το προσωπικό, πλην εκείνου που αναφέρεται στην παράγραφο 2, το οποίο βοηθά στην εκτέλεση των υποχρεώσεων του κράτους σημαίας, διαθέτει εκπαίδευση, κατάρτιση και επίβλεψη ανάλογη με τα καθήκοντα που επιτρέπεται να εκτελεί.

67. Τα κράτη μέλη εξασφαλίζουν την εφαρμογή τεκμηριωμένου συστήματος σχετικά με την ειδίκευση του προσωπικού και τη συνεχή αναβάθμιση των γνώσεών τους, όπως ενδείκνυται για τα καθήκοντα που επιτρέπεται να αναλάβουν.

68. Το κράτος σημαίας εκδίδει έγγραφο ταυτότητας για όλους τους επιθεωρητές που εκτελούν καθήκοντα σε πλοία για λογαριασμό του.

69. Σύμφωνα με τη διαδικασία που αναφέρεται στο άρθρο 18, παράγραφος 2, είναι δυνατόν να θεσπίζονται ελάχιστες απαιτήσεις σχετικά με τα τυπικά προσόντα του προσωπικού που αναφέρεται στην παράγραφο 3.

Άρθρο 9 Έρευνες του κράτους σημαίας

Υπό την επιφύλαξη των αρμοδιοτήτων, βάσει του Κώδικα για την έρευνα των θαλάσσιων ατυχημάτων και συμβάντων, που εγκρίθηκε από τον ΙΜΟ με το ψήφισμα A. 849(20), όπως παρατίθεται στο παράρτημα του ψηφίσματος A. 884(21) της Συνέλευσης του ΙΜΟ, στην ενημερωμένη έκδοσή του, τα κράτη μέλη διενεργούν έρευνα κατόπιν θαλάσσιου ατυχήματος ή συμβάντος ρύπανσης στο οποίο εμπλέκεται πλοίο που φέρει τη σημαία τους. Η εν λόγω διερεύνηση ατυχημάτων διενεργείται από κατάλληλα ειδικευμένους στην έρευνα υπαλλήλους, ειδικούς σε θέματα σχετικά με το ατύχημα. Για τον σκοπό αυτόν, τα κράτη μέλη διαθέτουν ειδικευμένους στην έρευνα υπαλλήλους, ανεξαρτήτως του τόπου του ατυχήματος ή συμβάντος.

Άρθρο 10 – Ασφαλής επάνδρωση

Τα κράτη μέλη εξασφαλίζουν ότι τα πλοία που φέρουν τη σημαία τους είναι κατάλληλα επανδρωμένα, από την άποψη της ασφάλειας της ζωής στη θάλασσα, και τηρούν τις αρχές ασφαλούς επάνδρωσης, όπως ορίζονται στο ψήφισμα A.890 (21) της Συνέλευσης του ΙΜΟ για τις αρχές ασφαλούς επάνδρωσης, στην ενημερωμένη έκδοσή του, λαμβάνοντας υπόψη τις σχετικές κατευθυντήριες γραμμές που επισυνάπτονται στο εν λόγω ψήφισμα.

Άρθρο 11 – Συνοδευτικά μέτρα

70. Τα κράτη μέλη καταρτίζουν ή διατηρούν μια βάση δεδομένων στόλου για τα πλοία τους, με τις κυριότερες τεχνικές λεπτομέρειες κάθε πλοίου και τις πληροφορίες που απαριθμούνται στην παράγραφο 2, ή εξασφαλίζουν άμεση πρόσβαση σε μια βάση δεδομένων η οποία περιέχει ανάλογες πληροφορίες. Τα κράτη μέλη παρέχουν στην Επιτροπή δικαίωμα να εξάγει δεδομένα από τις δικές τους βάσεις δεδομένων και να ανταλλάσσει δεδομένα μαζί τους.

71. Η βάση δεδομένων περιλαμβάνει τις ακόλουθες πληροφορίες:

α) στοιχεία του πλοίου (όνομα, αριθμός ΙΜΟ, κ.λπ.),

β) ημερομηνίες των επιθεωρήσεων, συμπεριλαμβανομένων τυχόν επιπρόσθετων και συμπληρωματικών επιθεωρήσεων, και ελέγχων,

γ) στοιχεία των αναγνωρισμένων οργανισμών που συμμετείχαν στην πιστοποίηση και την ταξινόμηση του πλοίου,

δ) στοιχεία του φορέα που επιθεώρησε το πλοίο βάσει των διατάξεων για τον έλεγχο του κράτους λιμένα και ημερομηνίες των επιθεωρήσεων,

ε) πορίσματα των ελέγχων από το κράτος λιμένα (ελλείψεις: ναι ή όχι, απαγορεύσεις απόπλου: ναι ή όχι),

στ) πληροφορίες σχετικά με ατυχήματα,

ζ) πληροφορίες σχετικά με παραβάσεις βάσει της MARPOL και βάσει της οδηγίας 2005/35/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου[14].

η) στοιχεία των πλοίων που διαγράφηκαν από το νηολόγιο κατά το προηγούμενο δωδεκάμηνο.

72. Ο κατάλογος των πληροφοριών της παραγράφου 2 δύναται να τροποποιείται υπό το φως των εξελίξεων σχετικά με νέες βάσεις δεδομένων, σύμφωνα με τη διαδικασία που αναφέρεται στο άρθρο 18 παράγραφος 2.

Είναι δυνατόν να καθοριστούν εναρμονισμένοι μορφότυποι για την παροχή δεδομένων, σύμφωνα με τη διαδικασία που αναφέρεται στο άρθρο 18 παράγραφος 2.

Άρθρο 12 Αξιολόγηση και εξέταση των επιδόσεων των κρατών σημαίας

73. Τα κράτη μέλη αξιολογούν ετησίως τις επιδόσεις τους ως προς την τήρηση των διατάξεων της παρούσας οδηγίας.

74. Τα μέτρα για την αξιολόγηση των επιδόσεων των κρατών σημαίας περιλαμβάνουν, μεταξύ άλλων, τα ποσοστά απαγόρευσης απόπλου κατόπιν ελέγχου από το κράτος λιμένα, τα αποτελέσματα των ελέγχων από το κράτος σημαίας, τις στατιστικές ατυχημάτων, τις διαδικασίες γνωστοποίησης και πληροφόρησης, τις ετήσιες στατιστικές απωλειών, εξαιρουμένων των τεκμαρτών ολικών απωλειών πλοίων (constructive total losses, και άλλους δείκτες επιδόσεων, όπως ενδεχομένως ενδείκνυται, προκειμένου να προσδιοριστεί κατά πόσον η στελέχωση, οι πόροι και οι διοικητικές διαδικασίες είναι κατάλληλες για την τήρηση των υποχρεώσεων του κράτους σημαίας.

75. Σύμφωνα με τη διαδικασία που αναφέρεται στο άρθρο 18 παράγραφος 2, θεσπίζεται κοινή μεθοδολογία για την αξιολόγηση των επιδόσεων των κρατών σημαίας.

76. Τα κράτη μέλη τα οποία, την 1η Ιουλίου του ημερολογιακού έτους, περιλαμβάνονται στον «μαύρο» ή στον «γκρίζο» κατάλογο, όπως δημοσιεύεται στην ετήσια έκθεση του Μνημονίου Συνεννόησης (ΜΣ) του Παρισιού για τον έλεγχο των πλοίων από το κράτος του λιμένα, υποβάλλουν στην Επιτροπή, πριν από την 1η Σεπτεμβρίου, του ίδιου έτους εκτενή έκθεση σχετικά με τις χαμηλές επιδόσεις τους ως κράτη σημαίας. Στην εν λόγω έκθεση εντοπίζονται και αναλύονται οι κυριότεροι λόγοι γι’ αυτές τις χαμηλές επιδόσεις και επισημαίνονται οι κατηγορίες πλοίων που οδηγούν σε αυτό το αποτέλεσμα. Η έκθεση αυτή περιλαμβάνει επίσης σχέδιο επανορθωτικής δράσης, καθώς και συμπληρωματικές επιθεωρήσεις, όταν ενδείκνυται, το οποίο εφαρμόζεται το συντομότερο δυνατόν.

Άρθρο 13 Διαδικασία ελέγχου του κράτους σημαίας

77. Τα κράτη μέλη εξασφαλίζουν τη διενέργεια ανεξάρτητου ελέγχου της συμμόρφωσής τους με την παρούσα οδηγία εντός τριών ετών από την έναρξη ισχύος της οδηγίας και, στη συνέχεια, σε τακτά χρονικά διαστήματα.

78. Το πλαίσιο και οι διαδικασίες για τον έλεγχο που αναφέρεται στην παράγραφο 1 καθορίζονται σύμφωνα με τη διαδικασία που αναφέρεται στο άρθρο 18 παράγραφος 2.

Ωστόσο, οι έλεγχοι που διενεργούνται σύμφωνα με τις διατάξεις του ψηφίσματος A. 974 (24), που εγκρίθηκε από τη Συνέλευση του ΙΜΟ της 1ης Δεκεμβρίου 2005, γίνονται δεκτοί ως έλεγχοι κατά την παράγραφο 1, εφόσον πληρούνται οι όροι που προβλέπονται στην παράγραφο 3. Οι εν λόγω έλεγχοι γίνονται αποδεκτοί υπό την επιφύλαξη τυχόν επιπρόσθετων επιθεωρήσεων, τις οποίες αναλαμβάνει ή ζητεί η Επιτροπή, προκειμένου να ελέγξει τη συμμόρφωση με την κοινοτική ναυτιλιακή νομοθεσία.

79. Το ελεγχόμενο κράτος μέλος εξασφαλίζει:

α) ότι θα ελεγχθεί επίσης και η συμμόρφωση προς τις διατάξεις της παρούσας οδηγίας,

β) ότι θα δοθεί στην Επιτροπή η δυνατότητα να συμμετέχει ως παρατηρητής στη διαδικασία ελέγχου του ΙΜΟ,

γ) ότι η έκθεση και οι πληροφορίες σχετικά με επακόλουθες ενέργειες τίθενται πάραυτα στη διάθεση της Επιτροπής.

80. Σύμφωνα με τη διαδικασία που αναφέρεται στο άρθρο 18, παράγραφος 2:

α) καθορίζεται χρονοδιάγραμμα για τη διεξαγωγή των ελέγχων που αναφέρονται στην παράγραφο 1,

β) καθορίζονται οι όροι για τη δημοσιότητα που θα δοθεί στα αποτελέσματα του ελέγχου.

81. Εν ανάγκη, η Κοινότητα διατυπώνει συστάσεις για μέτρα και προτάσεις που θα βελτιώσουν την αποτελεσματικότητα του συστήματος ελέγχου του ΙΜΟ, το οποίο αναφέρεται στην παράγραφο 2.

Άρθρο 14 Πιστοποίηση ποιότητας

82. Τα κράτη μέλη διαμορφώνουν, εφαρμόζουν και διατηρούν σύστημα διαχείρισης της ποιότητας για τις διοικητικές αρχές τους. Το εν λόγω σύστημα διαχείρισης της ποιότητας πιστοποιείται σύμφωνα με τα πρότυπα ISO 9001:2000 ή ισοδύναμο πρότυπο, το οποίο πληροί τουλάχιστον όλες τις πτυχές του εν λόγω ISO , και ελέγχεται σύμφωνα με τις κατευθυντήριες γραμμές του ISO 19011:2002 ή ισοδύναμου προτύπου, το οποίο πληροί όλες τις πτυχές του ISO 19011:2002. Όσον αφορά τα προαναφερθέντα ισοδύναμα πρότυπα, απαιτείται συμμόρφωης προς την οδηγία 98/34/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου[15].

83. Το σύστημα διαχείρισης της ποιότητας δημιουργείται εντός τριών ετών από την έναρξη ισχύος της παρούσας οδηγίας.

84. Το σύστημα διαχείρισης της ποιότητας πιστοποιείται εντός τεσσάρων ετών από την έναρξη ισχύος της παρούσας οδηγίας.

85. Οι παραπομπές στα πρότυπα ISO, που περιέχονται στην παράγραφο 1, είναι δυνατόν να επικαιροποιούνται σύμφωνα με τη διαδικασία που αναφέρεται στο άρθρο 18, παράγραφος 2.

Άρθρο 15 Συμφωνίες συνεργασίας

Πριν από το τέλος του [2007], η Επιτροπή υποβάλλει στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και στο Συμβούλιο έκθεση σχετικά με τη σκοπιμότητα σύνταξης ενός Μνημονίου Συμφωνίας για τις υποχρεώσεις ελέγχου από το κράτος σημαίας, με σκοπό να εξασφαλιστούν ισότιμοι όροι μεταξύ των κρατών σημασίας, τα οποία έχουν δεσμευτεί να εφαρμόσουν υποχρεωτικά τον Κώδικα για την εφαρμογή των δεσμευτικών πράξεων του ΙΜΟ, που εγκρίθηκε από τον Διεθνή Ναυτιλιακό Οργανισμό (ΙΜΟ), με το ψήφισμα A 973 (24) της Συνέλευσης της 1ης Δεκεμβρίου 2005, και έχουν συμφωνήσει να ελέγχονται σύμφωνα με τις διατάξεις του ψηφίσματος A.974 (24), που εγκρίθηκε από τη Συνέλευση του IMO της ίδιας ημερομηνίας.

Άρθρο 16 Γνωστοποίηση πληροφοριών και υποβολή εκθέσεων

86. Κάθε κράτος μέλος γνωστοποιεί στον ΙΜΟ τις απαιτούμενες πληροφορίες βάσει των διατάξεων των συμβάσεων του ΙΜΟ.

87. Τα κράτη μέλη ενημερώνουν ετησίως την Επιτροπή σχετικά με:

α) τον αριθμό των επιθεωρήσεων και ελέγχων πλοίων και εταιρειών που διενήργησαν ως κράτη σημαίας,

β) τους διατεθέντες πόρους για την εκπλήρωση των καθηκόντων που αναφέρονται στο άρθρο 4 παράγραφοι 1 και 2, καθώς και στο άρθρο 7 παράγραφος 1,

γ) τα ληφθέντα μέτρα για τη συμμόρφωση προς τα άρθρα 6 έως 11, το άρθρο 12 παράγραφος 1, και το άρθρο 15.

88. Η Επιτροπή δύναται, σύμφωνα με τη διαδικασία που αναφέρεται στο άρθρο 18, παράγραφος 2, να καταρτίσει εναρμονισμένο υπόδειγμα εντύπου για τις υποχρεώσεις υποβολής εκθέσεων που αναφέρονται στην παράγραφο 2.

89. Η Επιτροπή, μετά την παραλαβή των εκθέσεων των κρατών μελών, προετοιμάζει ενοποιημένη έκθεση σχετικά με την εφαρμογή της παρούσας οδηγίας. Η εν λόγω έκθεση απευθύνεται στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και στο Συμβούλιο.

Άρθρο 17 – Τροποποιήσεις

Πέραν των τροποποιήσεων που προβλέπονται στο άρθρο 2, παράγραφος 2 στο άρθρο 6, παράγραφος 7, και στο άρθρο 11, παράγραφος 3, η παρούσα οδηγία δύναται να τροποποιείται σύμφωνα με τη διαδικασία που αναφέρεται στο άρθρο 18, παράγραφος 2, προκειμένου να ληφθούν υπόψη νέες διατάξεις και δεσμεύσεις σχετικά με το κράτος σημαίας, που προβλέπονται σε διεθνές επίπεδο, και ιδίως στον ΙΜΟ και στην ILO.

Οι τροποποιήσεις των συμβάσεων του ΙΜΟ και του Κώδικα για την εφαρμογή των δεσμευτικών πράξεων του ΙΜΟ δύνανται να εξαιρεθούν από το πεδίο εφαρμογής της παρούσας οδηγίας, σύμφωνα με το άρθρο 5, παράγραφος 2, του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 2099/2002.

Άρθρο 18 Επιτροπή

90. Η Επιτροπή επικουρείται από την επιτροπή ασφάλειας στη ναυτιλία και πρόληψης της ρύπανσης από τα πλοία (COSS), που συστάθηκε βάσει του άρθρου 3 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 2099/2002.

91. Στις περιπτώσεις που γίνεται μνεία της παρούσας παραγράφου, εφαρμόζονται τα άρθρα 5 και 7 της απόφασης 1999/468/ΕΚ τηρουμένων των διατάξεων του άρθρου 8 αυτής.

Η περίοδος που προβλέπεται στο άρθρο 5 παράγραφος 6 της απόφασης 1999/468/ΕΚ ορίζεται σε δύο μήνες.

92. Η επιτροπή θεσπίζει τον εσωτερικό κανονισμό της.

Άρθρο 19 Μεταφορά στο εθνικό δίκαιο

93. Τα κράτη μέλη θέτουν σε ισχύ τις αναγκαίες νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις για να συμμορφωθούν προς την παρούσα οδηγία το αργότερο την […]. Ανακοινώνουν αμέσως στην Επιτροπή το κείμενο των εν λόγω διατάξεων, καθώς και τον πίνακα αντιστοιχίας μεταξύ αυτών των διατάξεων και της παρούσας οδηγίας.

Όταν τα κράτη μέλη θεσπίζουν τις εν λόγω διατάξεις, οι τελευταίες αυτές περιέχουν αναφορά στην παρούσα οδηγία ή συνοδεύονται από παρόμοια αναφορά κατά την επίσημη δημοσίευσή τους. Ο τρόπος αυτής της αναφοράς καθορίζεται από τα κράτη μέλη.

94. Τα κράτη μέλη ανακοινώνουν στην Επιτροπή το κείμενο των ουσιωδών διατάξεων εσωτερικού δικαίου τις οποίες θεσπίζουν στον τομέα που διέπεται από την παρούσα οδηγία.

Άρθρο 20 Έναρξη ισχύος

Η παρούσα οδηγία αρχίζει να ισχύει την εικοστή ημέρα από τη δημοσίευσή της στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης .

Η παρούσα οδηγία απευθύνεται στα κράτη μέλη.

Βρυξέλλες, […]

Για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο Για το Συμβούλιο

Ο Πρόεδρος Ο Πρόεδρος

[…] […]

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ I

ΚΩΔΙΚΑΣ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΣΗΜΑΙΑΣ (FSC)

ΜΕΡΗ 1 ΚΑΙ 2 ΤΟΥ ΚΩΔΙΚΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΩΝ ΔΕΣΜΕΥΤΙΚΩΝ ΠΡΑΞΕΩΝ ΤΟΥ ΙΜΟ

ΜΕΡΟΣ 1 – ΚΟΙΝΑ ΠΕΔΙΑ

Στόχος

95. Στόχος του παρόντος Κώδικα είναι να ενισχυθεί η παγκόσμια θαλάσσια ασφάλεια και η προστασία του θαλάσσιου περιβάλλοντος.

96. Οι διάφορες διοικητικές αρχές θα λάβουν υπόψη τον παρόντα Κώδικα υπό το πρίσμα των οικείων περιστάσεων και θα δεσμεύονται μόνον για την εφαρμογή εκείνων των πράξεων που αναφέρονται στην παράγραφο 6 στις οποίες είναι συμβαλλόμενες κυβερνήσεις ή μέρη. Λόγω γεωγραφικής θέσης και λόγω περιστάσεων, ορισμένες αρχές ενδέχεται να πρέπει να διαδραματίσουν μεγαλύτερο ρόλο ως κράτη σημαίας παρά ως κράτη λιμένα ή ως παράκτια κράτη, ενώ άλλες ενδέχεται να έχουν μεγαλύτερο ρόλο ως παράκτια κράτη ή ως κράτη λιμένα παρά ως κράτη σημαίας. Αυτή η έλλειψη ισορροπίας δεν μειώνει, κατ’ ουδένα τρόπο, τα καθήκοντά τους ως κρατών σημαίας, λιμένα ή ως παράκτιων κρατών.

Στρατηγική

97. Για να επιτύχει ένα κράτος τον στόχο του παρόντος Κώδικα, πρέπει να χαραχτεί στρατηγική, η οποία να καλύπτει τα ακόλουθα θέματα:

1) εφαρμογή και επιβολή των σχετικών διεθνών δεσμευτικών πράξεων

2) τήρηση των διεθνών συστάσεων, όπως ενδείκνυται

3) συνεχή εξέταση και επαλήθευση της αποτελεσματικότητας του κράτους ως προς την ανταπόκριση στις διεθνείς του υποχρεώσεις·και

4) την επίτευξη, διατήρηση και βελτίωση των συνολικών οργανωτικών επιδόσεων και ικανοτήτων.

Κατά την εφαρμογή της ανωτέρω στρατηγικής, πρέπει να ακολουθούνται οι οδηγίες που δίδονται στον παρόντα Κώδικα.

Γενικά

98. Βάσει των διατάξεων της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας, του 1982 (United Nations Convention on the Law of the Sea - UNCLOS) και των συμβάσεων του ΙΜΟ, οι διοικητικές αρχές είναι υπεύθυνες για την έκδοση νόμων και κανονισμών και για τη λήψη κάθε άλλου μέτρου το οποίο ενδέχεται να είναι αναγκαίο προκειμένου να τεθούν πλήρως σε εφαρμογή οι εν λόγω πράξεις, ούτως ώστε να εξασφαλιστεί ότι, από την άποψη της ασφάλειας της ζωής στη θάλασσα και της προστασίας του θαλάσσιου περιβάλλοντος, τα πλοία είναι κατάλληλα για την υπηρεσία για την οποία προορίζονται και είναι επανδρωμένα με ικανό ναυτικό προσωπικό.

99. Κατά τη λήψη μέτρων για την πρόληψη, μείωση και έλεγχο της ρύπανσης του θαλάσσιου περιβάλλοντος, τα Κράτη ενεργούν κατά τέτοιο τρόπο ώστε να μην μεταφέρονται, άμεσα ή έμμεσα, βλάβες ή κίνδυνοι από μια περιοχή στην άλλη ή να μετατρέπεται ένα είδος ρύπανσης σε άλλο (UNCLOS, άρθρο 195).

Πεδίο εφαρμογής

100. Οι δεσμευτικές πράξεις του ΙΜΟ που αναφέρονται στον παρόντα Κώδικα είναι οι εξής:

1) η Διεθνής Σύμβαση περί ασφαλείας της ανθρώπινης ζωής στη θάλασσα του 1974, όπως τροποποιήθηκε (SOLAS 74)·

2) το Πρωτόκολλο του 1978 στη Διεθνή Σύμβαση περί ασφαλείας της ανθρώπινης ζωής στη θάλασσα του 1974, όπως τροποποιήθηκε (SOLAS PROT 1978)·

3) το Πρωτόκολλο του 1988 στη Διεθνή Σύμβαση περί ασφαλείας της ανθρώπινης ζωής στη θάλασσα του 1974, όπως τροποποιήθηκε (SOLAS PROT 1988)·

4) η Διεθνής Σύμβαση του 1973 για την αποφυγή ρυπάνσεως της θαλάσσης από πλοία, όπως τροποποιήθηκε από το Πρωτόκολλο του 1978 (MARPOL 73/78)·

5) το Πρωτόκολλο του 1997 για την τροποποίηση της Διεθνούς Σύμβασης για την αποφυγή ρυπάνσεως της θαλάσσης από πλοία του 1973, όπως τροποποιήθηκε με το σχετικό Πρωτόκολλο του 1978 (MARPOL PROT 1997);

6) η Διεθνής Σύμβαση του 1978 για πρότυπα εκπαίδευσης, έκδοσης πιστοποιητικών και τήρησης φυλακών των ναυτικών, όπως τροποποιήθηκε (STCW 1978)·

7) η Διεθνής Σύμβαση του 1966 περί γραμμών φορτώσεως πλοίων (LL 66)·

8) το Πρωτόκολλο του 1988 στη Διεθνή Σύμβαση του 1966 περί γραμμών φορτώσεως πλοίων (LL PROT 1988).

9) η Διεθνής Σύμβαση του 1969 για την καταμέτρηση της χωρητικότητας των πλοίων (Tonnage 69)· και

10) η Σύμβαση του 1972 περί διεθνών κανονισμών για την αποφυγή συγκρούσεων στη θάλασσα, όπως τροποποιήθηκε (COLREG 72),

καθώς και όλες οι πράξεις που καθίστανται δεσμευτικές μέσω αυτών των συμβάσεων και πρωτοκόλλων. Στα παραρτήματα 1 έως 4 παρατίθενται μη διεξοδικοί κατάλογοι των υποχρεώσεων βάσει των ανωτέρω δεσμευτικών πράξεων. Κατάλογος των σχετικών πράξεων παρατίθεται στο παράρτημα 5, στο δε παράρτημα 6 παρατίθεται μία περίληψη των τροποποιήσεων των δεσμευτικών πράξεων η οποία αντικατοπτρίζεται στον Κώδικα[16].

Αρχικές ενέργειες

101. Όταν τίθεται σε ισχύ για ένα κράτος μια νέα ή τροποποιημένη δεσμευτική πράξη του ΙΜΟ, η κυβέρνηση του υπόψη κράτους πρέπει να είναι σε θέση να εφαρμόσει και να επιβάλει τις διατάξεις της, μέσω κατάλληλης εθνικής νομοθεσίας, και να προβλέψει την αναγκαία υποδομή εφαρμογής και επιβολής. Αυτό συνεπάγεται ότι η κυβέρνηση του κράτους πρέπει να διαθέτει:

1) την ικανότητα να εκδίδει νόμους οι οποίοι επιτρέπουν αποτελεσματική δικαιοδοσία και έλεγχο, σε διοικητικά, τεχνικά και κοινωνικά θέματα, των πλοίων που φέρουν τη σημαία του και οι οποίοι, ιδίως, αποτελούν τη νομική βάση γενικών απαιτήσεων για τα νηολόγια, την επιθεώρηση των πλοίων, τους νόμους για την ασφάλεια και την πρόληψη της ρύπανσης, που ισχύουν για τα εν λόγω πλοία, καθώς και της κατάρτισης συναφών κανονισμών·

2) νομική βάση για την επιβολή των οικείων εθνικών νόμων και κανονισμών, συμπεριλαμβανομένων των συναφών ανακριτικών και ποινικών διαδικασιών· και

3) τη διαθεσιμότητα επαρκούς προσωπικού με εμπειρογνωμοσύνη σε ναυτιλιακά θέματα, για να συνδράμει στην έκδοση των αναγκαίων εθνικών νόμων και για να ασκεί όλες τις αρμοδιότητες του κράτους, συμπεριλαμβανομένης της υποβολής εκθέσεων, όπως απαιτείται στις αντίστοιχες συμβάσεις.

102. Πλαίσιο εθνικής νομοθεσίας, για να τεθούν σε εφαρμογή οι διατάξεις των σχετικών πράξεων του ΙΜΟ, μπορεί να αποτελέσει, ενδεχομένως, η δημοσίευση των Ηνωμένων Εθνών «Κατευθυντήριες γραμμές για ναυτιλιακή νομοθεσία»[17].

Γνωστοποίηση πληροφοριών

103. Το κράτος πρέπει να γνωστοποιεί τη στρατηγική του, όπως αναφέρεται στην παράγραφο 3, συμπεριλαμβανομένων των πληροφοριών σχετικά με την εθνική του νομοθεσία, προς όλους τους ενδιαφερομένους.

Αρχεία

104. Πρέπει να τηρούνται και να διατηρούνται αρχεία, όπως ενδείκνυται, ώστε να υπάρχουν αποδεικτικά στοιχεία για τη συμμόρφωση προς τις απαιτήσεις και για την αποτελεσματική λειτουργία του κράτους. Τα αρχεία πρέπει να παραμένουν ευανάγνωστα, ευκόλως αναγνωρίσιμα και ανακτήσιμα. Πρέπει να καθιερωθεί τεκμηριωμένη διαδικασία με σκοπό να καθοριστούν οι έλεγχοι που χρειάζονται για την αναγνώριση, την αποθήκευση, την προστασία, την ανάκτηση, τον χρόνο διατήρησης και τη διάθεση των αρχείων.

Βελτίωση

105. Τα κράτη πρέπει να βελτιώνουν συνεχώς την καταλληλότητα των μέτρων που λαμβάνονται προκειμένου να τεθούν σε εφαρμογή οι συμβάσεις και τα πρωτόκολλα που έχουν γίνει δεκτές/δεκτά από τα κράτη. Η βελτίωση πρέπει να προϋποθέτει αυστηρή και αποτελεσματική εφαρμογή και επιβολή της εθνικής νομοθεσίας, όπως ενδείκνυται, και παρακολούθηση της συμμόρφωσης.

106. Το κράτος πρέπει να προωθεί μια νοοτροπία η οποία να προσφέρει ευκαιρίες στα άτομα για βελτίωση των επιδόσεων στις δραστηριότητες που άπτονται της θαλάσσιας ασφάλειας και της προστασίας του περιβάλλοντος.

107. Επιπλέον, το κράτος πρέπει να προβαίνει σε ενέργειες ώστε να επισημαίνονται και να εξαλείφονται τα αίτια τυχόν περιπτώσεων μη συμμόρφωσης, προκειμένου να αποφεύγεται η επανεμφάνιση, στις οποίες συμπεριλαμβάνονται:

1) εξέταση και ανάλυση των περιπτώσεων μη συμμόρφωσης·

2) εφαρμογή των αναγκαίων επανορθωτικών μέτρων· και

3) εξέταση των ληφθέντων επανορθωτικών μέτρων.

108. Το κράτος πρέπει να προβαίνει σε ενέργειες ώστε να εξαλείφονται τα αίτια ενδεχομένων περιπτώσεων μη συμμόρφωσης, προκειμένου να αποφευχθεί η εμφάνισή τους.

ΜΕΡΟΣ 2 – ΚΡΑΤΗ ΣΗΜΑΙΑΣ

Εφαρμογή

109. Για να ασκήσουν αποτελεσματικά τις αρμοδιότητές τους και να εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις τους, τα κράτη σημαίας οφείλουν:

1) να εφαρμόζουν πολιτικές, μέσω της έκδοσης εθνικής νομοθεσίας και οδηγιών, που θα βοηθήσουν στην εφαρμογή και επιβολή των απαιτήσεων όλων των συμβάσεων και πρωτοκόλλων σχετικά με την ασφάλεια και την πρόληψη της ρύπανσης, των οποίων είναι συμβαλλόμενα μέρη· και

2) να αναθέτουν αρμοδιότητες στις διοικητικές αρχές τους για την επικαιροποίηση και την αναθεώρηση, εν ανάγκη, τυχόν σχετικών πολιτικών που έχουν υιοθετηθεί.

110. Τα κράτη σημαίας πρέπει να προβλέπουν πόρους και διαδικασίες που να προσφέρουν τη δυνατότητα διοικητικής διαχείρισης ενός προγράμματος ασφάλειας και περιβαλλοντικής προστασίας, το οποίο πρέπει να συνίσταται τουλάχιστον στα εξής:

1) διοικητικές οδηγίες για την εφαρμογή των ισχυόντων διεθνών κανόνων και κανονισμών, καθώς και για την κατάρτιση και τη διάδοση τυχόν ερμηνευτικών εθνικών κανονισμών, που ενδέχεται να χρειαστούν·

2) πόρους για να εξασφαλιστεί συμμόρφωση προς τις απαιτήσεις των δεσμευτικών πράξεων του ΙΜΟ, που απαριθμούνται στην παράγραφο 6, χρησιμοποιώντας πρόγραμμα ελέγχου και επιθεώρησης ανεξάρτητο από οποιουσδήποτε διοικητικούς φορείς εκδίδουν τα απαιτούμενα πιστοποιητικά και σχετικά έγγραφα και/ή από οποιαδήποτε οντότητα στην οποία έχει ανατεθεί αρμοδιότητα από τα κράτη σημαίας προκειμένου να εκδίδει τα απαιτούμενα πιστοποιητικά και σχετικά έγγραφα·

3) πόρους για να εξασφαλιστεί συμμόρφωση προς τις απαιτήσεις της σύμβασης STCW του 1978, όπως τροποποιήθηκε. Συμπεριλαμβάνονται πόροι για να εξασφαλιστεί, μεταξύ άλλων, ότι:

3.1 η κατάρτιση, η αξιολόγηση των ικανοτήτων και η πιστοποίηση των ναυτικών πραγματοποιούνται σύμφωνα με τις διατάξεις της σύμβασης·

3.2 τα πιστοποιητικά και οι θεωρήσεις STCW αντικατοπτρίζουν επακριβώς τις ικανότητες των ναυτικών, με χρήση της κατάλληλης ορολογίας STCW, καθώς και όρων οι οποίοι είναι ταυτόσημοι με εκείνους που χρησιμοποιούνται σε κάθε έγγραφο ασφαλούς επάνδρωσης, το οποίο εκδίδεται για το πλοίο·

3.3 μπορεί να διενεργηθεί αμερόληπτη έρευνα σχετικά με οποιαδήποτε αναφερθείσα αστοχία, εξαιτίας πράξης ή παράλειψης, η οποία ενδέχεται να αποτελέσει άμεση απειλή για την ασφάλεια της ζωής ή της περιουσίας στη θάλασσα ή για το θαλάσσιο περιβάλλον, από πλευράς των κατόχων πιστοποιητικών ή θεωρήσεων που έχουν εκδοθεί από το εν λόγω συμβαλλόμενο μέρος·

3.4 τα πιστοποιητικά ή οι θεωρήσεις, που έχουν εκδοθεί από το κράτος σημαίας, μπορούν όντως να ανακληθούν, να ανασταλούν ή να ακυρωθούν, όταν συντρέχουν λόγοι και όταν είναι αναγκαίο προκειμένου να αποφευχθούν απάτες· και

3.5 οι διοικητικές ρυθμίσεις, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που άπτονται των δραστηριοτήτων κατάρτισης, αξιολόγησης και πιστοποίησης, οι οποίες εκτελούνται υπό τη δικαιοδοσία άλλου κράτους, είναι τέτοιου είδους ώστε το κράτος σημαίας να δέχεται την αρμοδιότητά του για την εξασφάλιση των ικανοτήτων των πλοιάρχων, αξιωματικών και λοιπών ναυτικών, οι οποίοι υπηρετούν σε πλοία που φέρουν τη σημαία του[18]·

4) πόρους για να εξασφαλιστεί η διερεύνηση ατυχημάτων και η κατάλληλη και έγκαιρη αντιμετώπιση περιπτώσεων πλοίων στα οποία έχουν εντοπιστεί ελλείψεις·

5) κατάρτιση, τεκμηρίωση και παροχή οδηγιών όσον αφορά τις απαιτήσεις που προβλέπονται στις σχετικές συμβάσεις του ΙΜΟ, οι οποίες πρέπει να ικανοποιούν τις αρχές.

111. Τα κράτη σημαίας εξασφαλίζουν ότι τα πλοία που φέρουν τη σημαία τους είναι επανδρωμένα επαρκώς και αποτελεσματικά, λαμβάνοντας υπόψη τις Αρχές Ασφαλούς Επάνδρωσης που έχουν εγκριθεί από τον ΙΜΟ.

Ανάθεση αρμοδιοτήτων

112. Τα κράτη σημαίας που εξουσιοδοτούν αναγνωρισμένους οργανισμούς για να ενεργούν για λογαριασμό τους, εκτελώντας τις επιθεωρήσεις, τους ελέγχους, την έκδοση πιστοποιητικών και εγγράφων, τη σήμανση των πλοίων και άλλες θεσμοθετημένες εργασίες, που απαιτούνται βάσει των συμβάσεων του ΙΜΟ, πρέπει να ρυθμίζουν την εν λόγω εξουσιοδότηση σύμφωνα με τον κανονισμό XI-1/1 της SOLAS, με σκοπό να:

1) καθορίζουν ότι ο αναγνωρισμένος οργανισμός διαθέτει κατάλληλους πόρους, από άποψη τεχνικής, διοικητικής και ερευνητικής ικανότητας, προκειμένου να εκτελεί τα καθήκοντα που του ανατίθενται, σύμφωνα με τα Ελάχιστα πρότυπα για αναγνωρισμένους οργανισμούς που ενεργούν για λογαριασμό των διοικητικών αρχών, που παρατίθενται στο σχετικό ψήφισμα του ΙΜΟ[19]·

2) υπάρχει ως βάση επίσημη γραπτή συμφωνία μεταξύ των διοικητικών αρχών και του αναγνωρισμένου οργανισμού, η οποία να περιλαμβάνει τουλάχιστον τα στοιχεία που παρατίθενται στο σχετικό ψήφισμα του ΙΜΟ[20], ή ισοδύναμες νομικές ρυθμίσεις, και η οποία είναι δυνατόν να βασίζεται στο υπόδειγμα συμφωνίας για την εξουσιοδότηση των αναγνωρισμένων οργανισμών που ενεργούν για λογαριασμό των διοικητικών αρχών[21]·

3) εκδίδουν ειδικές οδηγίες, οι οποίες να αναφέρουν λεπτομερώς τις ενέργειες στις οποίες πρέπει να προβαίνουν σε περίπτωση που διαπιστωθεί ότι ένα πλοίο δεν είναι κατάλληλο να εκτελέσει πλόες, χωρίς να παρουσιάζει κίνδυνο για το ίδιο πλοίο ή τα άτομα που βρίσκονται στο πλοίο, ή διαπιστωθεί ότι παρουσιάζει αδικαιολόγητη απειλή ζημίας στο θαλάσσιο περιβάλλον·

4) παρέχουν στον αναγνωρισμένο οργανισμό τους όλα τα ενδεδειγμένα κείμενα εθνικού δικαίου, με την ερμηνεία τους, με τα οποία τίθενται σε εφαρμογή οι διατάξεις των συμβάσεων, ή διευκρινίζουν κατά πόσον τα πρότυπα των διοικητικών αρχών υπερβαίνουν τις απαιτήσεις των συμβάσεων από οποιαδήποτε άποψη και

5) απαιτούν από τον αναγνωρισμένο οργανισμό να διατηρεί αρχεία, από τα οποία θα παρέχονται στις διοικητικές αρχές δεδομένα που θα βοηθήσουν στην ερμηνεία των κανονισμών των συμβάσεων.

113. Τα κράτη σημαίας που διορίζουν επιθεωρητές, για τον σκοπό της διενέργειας επιθεωρήσεων και ελέγχων για λογαριασμό τους, πρέπει να ρυθμίζουν τους εν λόγω διορισμούς, όπως ενδείκνυται, σύμφωνα με τις οδηγίες που παρέχονται στην παράγραφο 18, και ιδίως τις υποπαραγράφους 3 έως 4.

114. Το κράτος σημαίας πρέπει να καταρτίζει πρόγραμμα εποπτείας ή να συμμετέχει σε αυτό, με κατάλληλους πόρους για την παρακολούθηση των αναγνωρισμένων οργανισμών του – και την επικοινωνία με αυτούς – προκειμένου να εξασφαλίσει την πλήρη τήρηση των διεθνών του υποχρεώσεων, μέσω:

1) της άσκησης της αρμοδιότητάς του να διενεργεί συμπληρωματικές επιθεωρήσεις, ώστε να εξασφαλίζει ότι τα πλοία που φέρουν τη σημαία του όντως συμμορφώνονται με τις δεσμευτικές πράξεις του ΙΜΟ·

2) της διενέργειας συμπληρωματικών επιθεωρήσεων, όπως κρίνει αναγκαίο, ώστε να εξασφαλίζει ότι τα πλοία που φέρουν τη σημαία του συμμορφώνονται με τις εθνικές απαιτήσεις, που συμπληρώνουν τις απαιτήσεις των συμβάσεων του ΙΜΟ· και

3) της διάθεσης προσωπικού το οποίο έχει καλή γνώση των κανόνων και κανονισμών του κράτους σημαίας και των αναγνωρισμένων οργανισμών και το οποίο είναι διαθέσιμο να εκτελεί αποτελεσματική εποπτεία επιτόπου των αναγνωρισμένων οργανισμών.

Επιβολή

115. Τα κράτη σημαίας πρέπει να λαμβάνουν κάθε αναγκαίο μέτρο για να εξασφαλίζουν τήρηση των διεθνών κανόνων και προτύπων από τα πλοία που φέρουν τη σημαία τους, καθώς και από οντότητες και άτομα υπό τη δικαιοδοσία τους, ούτως ώστε να εξασφαλίζεται συμμόρφωση με τις διεθνείς τους υποχρεώσεις. Μεταξύ αυτών των μέτρων συγκαταλέγονται τα εξής:

1) απαγόρευση απόπλου των πλοίων που φέρουν τη σημαία τους, μέχρις ότου τα εν λόγω πλοία είναι σε θέση να εκτελέσουν πλόες τηρώντας τις απαιτήσεις των διεθνών κανόνων και προτύπων

2) περιοδικός έλεγχος των πλοίων που φέρουν τη σημαία τους, ώστε να εξακριβώνεται ότι η πραγματική κατάσταση του πλοίου και του πληρώματός του είναι σύμφωνη με τα πιστοποιητικά που φέρει

3) εξασφάλιση ότι, κατά τον περιοδικό έλεγχο που αναφέρεται στην υποπαράγραφο 2, ο επιθεωρητής ελέγχει κατά πόσον οι ναυτικοί που έχουν αναλάβει καθήκοντα στα πλοία είναι εξοικειωμένοι με:

3.1 τα ιδιαίτερα καθήκοντά τους· και

3.2 τις διαρρυθμίσεις, τις εγκαταστάσεις, τον εξοπλισμό και τις διαδικασίες του πλοίου.

4) εξασφάλιση ότι το πλήρωμα του πλοίου, στο σύνολό του, είναι σε θέση να συντονίσει αποτελεσματικά τις δραστηριότητές του σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης και κατά την εκτέλεση καθηκόντων ζωτικής σημασίας για την ασφάλεια ή για την πρόληψη ή τον μετριασμό της ρύπανσης·

5) πρόβλεψη αρκούντως αυστηρών κυρώσεων στους εθνικούς νόμους και κανονισμούς, ούτως ώστε να αποθαρρύνεται η παράβαση των διεθνών κανόνων και προτύπων από πλοία που φέρουν τη σημαία τους·

6) πρόβλεψη δίωξης – αφού έχει διενεργηθεί έρευνα – των πλοίων που φέρουν τη σημαία τους, τα οποία παρέβησαν τους διεθνείς κανόνες και πρότυπα, ανεξαρτήτως του τόπου όπου σημειώθηκε η παράβαση·

7) πρόβλεψη αρκούντως αυστηρών κυρώσεων στους εθνικούς νόμους και κανονισμούς, ούτως ώστε να αποθαρρύνεται η παράβαση των διεθνών κανόνων και προτύπων από άτομα στα οποία έχουν χορηγηθεί πιστοποιητικά ή θεωρήσεις υπό τη δικαιοδοσία τους· και

8) πρόβλεψη δίωξης – αφού έχει διενεργηθεί έρευνα – των ατόμων που διαθέτουν πιστοποιητικά ή θεωρήσεις, τα οποία παρέβησαν τους διεθνείς κανόνες και πρότυπα, ανεξαρτήτως του τόπου όπου σημειώθηκε η παράβαση.

116. Το κράτος σημαίας πρέπει να μεριμνήσει για την κατάρτιση και την εφαρμογή προγράμματος ελέγχου και παρακολούθησης, όπως ενδείκνυται, προκειμένου να:

1) πραγματοποιείται άμεση και διεξοδική διερεύνηση των ατυχημάτων, με υποβολή εκθέσεων στον ΙΜΟ, όπως ενδείκνυται·

2) συγκεντρώνονται στατιστικά δεδομένα, ούτως ώστε να μπορούν να διεξαχθούν αναλύσεις τάσεων, για την επισήμανση των προβληματικών πεδίων·και

3) αντιμετωπίζει εγκαίρως τις ελλείψεις και τα εικαζόμενα συμβάντα ρύπανσης, που αναφέρονται από κράτη λιμένα ή παράκτια κράτη.

117. Επιπλέον, το κράτος σημαίας οφείλει να:

1) εξασφαλίζει συμμόρφωση προς τις ισχύουσες πράξεις του ΙΜΟ, μέσω της εθνικής νομοθεσίας·

2) προβλέπει κατάλληλο αριθμό ειδικευμένου προσωπικού για την εφαρμογή και την επιβολή τής εθνικής νομοθεσίας, που αναφέρεται στην παράγραφο 15.1, συμπεριλαμβανομένου του προσωπικού για τη διενέργεια ερευνών και επιθεωρήσεων·

3) προβλέπει επαρκή αριθμό ειδικευμένου προσωπικού του κράτους σημαίας για τη διερεύνηση περιστατικών στο πλαίσιο των οποίων έχει απαγορευθεί από κράτη λιμένα ο απόπλους πλοίων που φέρουν τη σημαία του·

4) προβλέπει επαρκή αριθμό ειδικευμένου προσωπικού του κράτους σημαίας για τη διερεύνηση περιστατικών στο πλαίσιο των οποίων τίθεται υπό αμφισβήτηση από κράτη λιμένα η ισχύς πιστοποιητικού ή θεώρησης ή ικανότητας ατόμων τα οποία διαθέτουν πιστοποιητικά ή θεωρήσεις που έχουν εκδοθεί υπό τη δικαιοδοσία του· και

5) εξασφαλίζει την κατάρτιση και την εποπτεία των δραστηριοτήτων των επιθεωρητών και των διενεργούντων τις έρευνες υπαλλήλων του κράτους σημαίας.

118. Όταν ένα κράτος πληροφορείται ότι έχει απαγορευθεί από κράτος λιμένα ο απόπλους ενός πλοίου που φέρει τη σημαία του, το κράτος σημαίας οφείλει να μεριμνήσει ώστε να ληφθούν ενδεδειγμένα επανορθωτικά μέτρα προκειμένου να επιτευχθεί άμεση συμμόρφωση του εν λόγω πλοίου προς τις ισχύουσες διεθνείς συμβάσεις.

119. Τα κράτη σημαίας, ή οι αναγνωρισμένοι οργανισμοί που ενεργούν για λογαριασμό τους, πρέπει να εκδίδουν ή να θεωρούν διεθνή πιστοποιητικά για ένα πλοίο μόνον αφού διαπιστώσουν ότι το πλοίο πληροί όλες τις ισχύουσες απαιτήσεις.

120. Τα κράτη σημαίας πρέπει να εκδίδουν διεθνές πιστοποιητικό ικανότητας ή θεώρηση για ένα άτομο μόνον αφού διαπιστώσουν ότι το άτομο πληροί όλες τις ισχύουσες απαιτήσεις.

Επιθεωρητές του κράτους σημαίας

121. Το κράτος σημαίας πρέπει να καθορίζει και να τεκμηριώνει τις αρμοδιότητες, τις εξουσίες και τις αμοιβαίες σχέσεις όλου του προσωπικού, το οποίο διαχειρίζεται, εκτελεί και ελέγχει εργασίες που αφορούν και επηρεάζουν την ασφάλεια και την πρόληψη της ρύπανσης.

122. Το προσωπικό που είναι υπεύθυνο για τις επιθεωρήσεις και τους ελέγχους – ή για την εκτέλεσή τους – σε πλοία και εταιρείες που καλύπτονται από τις σχετικές δεσμευτικές πράξεις του ΙΜΟ πρέπει να διαθέτει τουλάχιστον τα εξής:

1) κατάλληλα προσόντα από ναυτική σχολή και σχετική θαλάσσια υπηρεσία ως διπλωματούχοι αξιωματικοί πλοίου, οι οποίοι κατέχουν ή κατείχαν έγκυρο πιστοποιητικό ικανότητας STCW II/2 ή III/2 και έχουν διατηρήσει τις τεχνικές γνώσεις τους σχετικά με τα πλοία και τη λειτουργία τους από τότε που απέκτησαν το οικείο πιστοποιητικό ικανότητας·ή

2) πτυχίο ή ισοδύναμο τίτλο από ίδρυμα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης σε σχετικό τομέα της μηχανικής ή της επιστήμης, αναγνωρισμένο από το κράτος.

123. Το προσωπικό που διαθέτει προσόντα βάσει της παραγράφου 28 (1) πρέπει να έχει εκτελέσει τουλάχιστον τριετή θαλάσσια υπηρεσία υπό την ιδιότητα αξιωματικού γέφυρας ή μηχανής.

124. Το προσωπικό που διαθέτει προσόντα βάσει της παραγράφου 28 (2) πρέπει να έχει απασχοληθεί υπό σχετική ιδιότητα τουλάχιστον επί τριετία.

125. Επιπλέον, το εν λόγω προσωπικό πρέπει να διαθέτει κατάλληλες πρακτικές και θεωρητικές γνώσεις των πλοίων, της λειτουργίας τους και των διατάξεων των σχετικών εθνικών και διεθνών πράξεων, που είναι απαραίτητες για την εκτέλεση των καθηκόντων τους ως επιθεωρητών του κράτους σημαίας, οι οποίες αποκτώνται μέσω τεκμηριωμένων προγραμμάτων κατάρτισης.

126. Το λοιπό προσωπικό που βοηθά στην εκτέλεση των εν λόγω εργασιών πρέπει να διαθέτει εκπαίδευση, κατάρτιση και επίβλεψη ανάλογη με τα καθήκοντα που επιτρέπεται να εκτελεί.

127. Η σχετική προϋπηρεσία στον τομέα της εμπειρογνωμοσύνης πρέπει να θεωρείται ως επιπλέον προσόν·σε περίπτωση που το προσωπικό δεν διαθέτει προϋπηρεσία, οι αρχές πρέπει να παρέχουν κατάλληλη πρακτική κατάρτιση επιτόπου.

128. Τα κράτη σημαίας δύνανται να πιστοποιούν τους επιθεωρητές μέσω επίσημου, λεπτομερούς προγράμματος κατάρτισης, το οποίο οδηγεί στο ίδιο επίπεδο γνώσεων και ικανότητας όπως το απαιτούμενο βάσει των παραγράφων 29 έως 32.

129. Τα κράτη σημαίας πρέπει να έχουν εφαρμόσει τεκμηριωμένο σύστημα σχετικά με την ειδίκευση του προσωπικού και τη συνεχή αναβάθμιση των γνώσεών τους, όπως ενδείκνυται για τα καθήκοντα που επιτρέπεται να αναλάβουν.

130. Ανάλογα με τα προς εκτέλεση καθήκοντα, τα προσόντα πρέπει να περιλαμβάνουν:

1) γνώση των ισχυόντων διεθνών και εθνικών κανόνων και κανονισμών σχετικά με τα πλοία, τις εταιρείες τους, το πλήρωμά τους, το φορτίο τους και τη λειτουργία τους·

2) γνώση των διαδικασιών που πρέπει να ακολουθούνται στις επιθεωρήσεις, την πιστοποίηση, τον έλεγχο και τα καθήκοντα έρευνας και εποπτείας ·

3) κατανόηση των σκοπών και των στόχων των διεθνών και εθνικών πράξεων που αφορούν τη θαλάσσια ασφάλεια και την προστασία του θαλάσσιου περιβάλλοντος, καθώς και των σχετικών προγραμμάτων·

4) κατανόηση των εσωτερικών και εξωτερικών διαδικασιών, τόσο επί του πλοίου, όσο και στην ξηρά·

5) κατοχή της αναγκαίας επαγγελματικής ικανότητας για την αποτελεσματική και αποδοτική εκτέλεση των δεδομένων καθηκόντων·

6) πλήρη ενημέρωση σε θέματα ασφαλείας σε όλες τις περιστάσεις, συμπεριλαμβανομένης της προσωπικής ασφάλειας·και

7) κατάρτιση ή πείρα στα διάφορα προς εκτέλεση καθήκοντα και, κατά προτίμηση, επίσης στις προς αξιολόγηση αποστολές.

131. Το κράτος σημαίας πρέπει να εκδίδει έγγραφο ταυτότητας, το οποίο πρέπει να φέρει ο επιθεωρητής, όταν εκτελεί τα καθήκοντά του/της.

Έρευνες του κράτους σημαίας

132. Πρέπει να διενεργούνται έρευνες μετά από θαλάσσια ατυχήματα ή περιστατικά ρύπανσης. Η διερεύνηση ατυχημάτων πρέπει να πραγματοποιείται από κατάλληλα ειδικευμένους στην έρευνα υπαλλήλους, ειδικούς σε θέματα σχετικά με το ατύχημα. Το κράτος σημαίας πρέπει να είναι προετοιμασμένο να διαθέσει ειδικευμένους υπαλλήλους για τον σκοπό αυτόν, ανεξαρτήτως του τόπου του ατυχήματος ή συμβάντος.

133. Το κράτος σημαίας πρέπει να εξασφαλίζει ότι έκαστος αρμόδιος για την έρευνα υπάλληλος διαθέτει γνώσεις εργασίας και πρακτική πείρα στους τομείς που υπάγονται στα συνήθη καθήκοντά τους. Επιπλέον, προκειμένου να τον συνδράμει στην εκτέλεση καθηκόντων εκτός του πεδίου των συνήθων αρμοδιοτήτων του, το κράτος σημαίας πρέπει να εξασφαλίζει, εν ανάγκη, άμεση πρόσβαση σε εμπειρογνωμοσύνη στους ακόλουθους τομείς:

1) κανονισμούς ναυσιπλοΐας και αποφυγής συγκρούσεων·

2) κανονισμούς κράτους σημαίας σχετικά με τα πιστοποιητικά ικανότητας·

3) αίτια θαλάσσιας ρύπανσης·

4) τεχνικές συνεντεύξεων·

5) συγκέντρωση αποδεικτικών στοιχείων· και

6) αξιολόγηση της επίδρασης του ανθρώπινου παράγοντα.

134. Πρέπει να διερευνάται οποιοδήποτε ατύχημα από το οποίο προκαλείται τραυματισμός ατόμων, ο οποίος απαιτεί απουσία από τα καθήκοντα επί τριήμερο ή περισσότερο, και οποιοσδήποτε θάνατος προκαλείται από εργατικό ατύχημα και ατύχημα πλοίου του κράτους σημαίας, τα δε αποτελέσματα των εν λόγω ερευνών πρέπει να δημοσιεύονται.

135. Πρέπει να διενεργείται έρευνα για τα ατυχήματα των πλοίων και να υποβάλλεται έκθεση, σύμφωνα με τις σχετικές συμβάσεις του ΙΜΟ και τις κατευθυντήριες γραμμές που έχουν καταρτιστεί από τον ΙΜΟ[22]. Η έκθεση σχετικά με τα αποτελέσματα της έρευνας πρέπει να διαβιβάζεται στον ΙΜΟ, συνοδευόμενη από τις παρατηρήσεις του κράτους σημαίας, σύμφωνα με τις προαναφερόμενες κατευθυντήριες γραμμές.

Αξιολόγηση και εξέταση

136. Τα κράτη σημαίας οφείλουν, επί περιοδικής βάσεως, να αξιολογούν τις επιδόσεις τους όσον αφορά τη χρησιμοποίηση των αναγκαίων διοικητικών διεργασιών, διαδικασιών και πόρων προκειμένου να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους, όπως απαιτείται από τις συμβάσεις των οποίων είναι συμβαλλόμενα μέρη.

137. Τα μέτρα για την αξιολόγηση των επιδόσεων των κρατών σημαίας μπορούν να περιλαμβάνουν, μεταξύ άλλων, τα ποσοστά απαγόρευσης απόπλου κατόπιν ελέγχου από το κράτος λιμένα, τα αποτελέσματα των επιθεωρήσεων από το κράτος σημαίας, τις στατιστικές ατυχημάτων, τις διαδικασίες γνωστοποίησης και πληροφόρησης, τις ετήσιες στατιστικές απωλειών (εξαιρούνται οι τεκμαρτές ολικές απώλειες πλοίων (constructive total losses – CTL)), και άλλους δείκτες επιδόσεων, όπως ενδεχομένως ενδείκνυται, προκειμένου να προσδιοριστεί κατά πόσον η στελέχωση, οι πόροι και οι διοικητικές διαδικασίες είναι κατάλληλες για την τήρηση των υποχρεώσεων του κράτους σημαίας.

138. Τα μέτρα είναι δυνατόν να περιλαμβάνουν τακτική εξέταση των εξής:

1) αναλογία απωλειών και ατυχημάτων του στόλου, με σκοπό να επισημανθούν οι τάσεις κατά επιλεγμένες χρονικές περιόδους·

2) αριθμός εξακριβωμένων περιπτώσεων πλοίων, των οποίων απαγορεύθηκε ο απόπλους, σε σχέση με το μέγεθος του στόλου·

3) αριθμός εξακριβωμένων περιπτώσεων ανικανότητας ή παραβατικότητας ατόμων τα οποία διαθέτουν πιστοποιητικά ή θεωρήσεις που έχουν εκδοθεί υπό τη δικαιοδοσία του·

4) απαντήσεις σε εκθέσεις ή παρεμβάσεις από κράτη του λιμένα σχετικά με ελλείψεις·

5) διερευνήσεις σοβαρών ατυχημάτων και αποκομισθέντα διδάγματα·

6) διατεθέντες οικονομικοί, τεχνικοί και άλλοι πόροι·

7) αποτελέσματα των επιθεωρήσεων και ελέγχων των πλοίων του στόλου·

8) διερεύνηση εργατικών ατυχημάτων·

9) αριθμός συμβάντων και παραβάσεων βάσει της MARPOL 73/78, όπως τροποποιήθηκε· και

10) αριθμός περιπτώσεων αναστολής της ισχύος ή ανάκλησης πιστοποιητικών, θεωρήσεων, εγκρίσεων, κ.λπ.

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ II

ΕΛΑΧΙΣΤΑ ΚΡΙΤΗΡΙΑ ΓΙΑ ΕΠΙΘΕΩΡΗΤΕΣ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΣΗΜΑΙΑΣ

(που αναφέρονται στο άρθρο 8)

139. Οι επιθεωρητές πρέπει να είναι εξουσιοδοτημένοι από την αρμόδια αρχή του κράτους μέλους για να διενεργούν τις επιθεωρήσεις που αναφέρονται στην παρούσα οδηγία.

140. Οι επιθεωρητές πρέπει να διαθέτουν κατάλληλες θεωρητικές γνώσεις και πρακτική πείρα των πλοίων, της λειτουργίας τους και των διατάξεων των σχετικών εθνικών και διεθνών απαιτήσεων. Οι εν λόγω γνώσεις και πείρα πρέπει να αποκτώνται μέσω τεκμηριωμένων προγραμμάτων κατάρτισης.

141. Οι επιθεωρητές πρέπει να έχουν τουλάχιστον, είτε:

1) κατάλληλα προσόντα από ναυτική σχολή και σχετική θαλάσσια υπηρεσία ως διπλωματούχοι αξιωματικοί πλοίου, οι οποίοι κατέχουν ή κατείχαν έγκυρο πιστοποιητικό ικανότητας STCW II/2 ή III/2· είτε

2) επιτύχει σε εξετάσεις, αναγνωρισμένες από τις αρμόδιες αρχές, ως ναυπηγοί, μηχανολόγοι μηχανικοί ή μηχανικοί σε ναυτιλιακούς τομείς και να έχουν εργαστεί υπό την ιδιότητα αυτή τουλάχιστον επί πενταετία· είτε

3) σχετικό πανεπιστημιακό ή ισοδύναμο πτυχίο και να έχουν καταρτιστεί και ειδικευτεί σε ινστιτούτο κατάρτισης για επιθεωρητές, να έχουν δε υπηρετήσει τουλάχιστον επί διετία στις αρμόδιες αρχές κράτους μέλους σε θέση ασκούμενου επιθεωρητή του κράτους σημαίας.

142. Οι επιθεωρητές που διαθέτουν προσόντα βάσει της παραγράφου 3(1) πρέπει να έχουν εκτελέσει τουλάχιστον τριετή θαλάσσια υπηρεσία υπό την ιδιότητα αξιωματικού γέφυρας ή μηχανής, αντιστοίχως.

143. Οι επιθεωρητές που διαθέτουν προσόντα βάσει των παραγράφων 3(1) και 3(2) πρέπει να έχουν διατηρήσει τις τεχνικές γνώσεις τους σχετικά με τα πλοία και τη λειτουργία τους από τότε που απέκτησαν το οικείο πιστοποιητικό ικανότητας ή ειδίκευσης.

144. Οι επιθεωρητές που διαθέτουν προσόντα βάσει της παραγράφου 3(3) πρέπει να διαθέτουν το ίδιο επίπεδο γνώσεων και ικανότητας όπως το απαιτούμενο για τους επιθεωρητές βάσει των παραγράφων 3(1) και 3(2).

145. Οι επιθεωρητές πρέπει να έχουν την ικανότητα να επικοινωνούν προφορικώς και γραπτώς με ναυτικούς στη γλώσσα που συνήθως ομιλείται στη θάλασσα.

146. Οι επιθεωρητές δεν πρέπει να έχουν εμπορικά συμφέροντα στο επιθεωρούμενο πλοίο, ούτε να απασχολούνται σε μη κυβερνητικούς οργανισμούς, οι οποίοι διενεργούν θεσμοθετημένες επιθεωρήσεις ή επιθεωρήσεις κατάταξης ή εκδίδουν πιστοποιητικά για πλοία, ούτε να αναλαμβάνουν εργασίες για λογαριασμό τους.

147. Γίνονται επίσης δεκτοί επιθεωρητές οι οποίοι δεν πληρούν τα ανωτέρω κριτήρια, εφόσον απασχολούνται σε αρμόδια αρχή για θεσμοθετημένες επιθεωρήσεις ή ελέγχους από το κράτος λιμένα κατά την ημερομηνία έγκρισης της παρούσας οδηγίας.

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ III

ΟΔΗΓΙΕΣ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΕΠΑΚΟΛΟΥΘΕΣ ΕΝΕΡΓΕΙΕΣ ΓΙΑ ΠΛΟΙΑ ΤΩΝ ΟΠΟΙΩΝ ΑΠΑΓΟΡΕΥΘΗΚΕ Ο ΑΠΟΠΛΟΥΣ ΑΠΟ ΚΡΑΤΟΣ ΛΙΜΕΝΑ

(που αναφέρονται στο άρθρο 6)

Απαγόρευση απόπλου άπό κράτος λιμένα

148. Όταν η αρμόδια αρχή ενός κράτους μέλους (στο εξής «το κράτος σημαίας») πληροφορείται ότι έχει απαγορευθεί από κράτος λιμένα ο απόπλους ενός πλοίου που φέρει τη σημαία του, οφείλει να μεριμνήσει ώστε να ληφθούν ενδεδειγμένα επανορθωτικά μέτρα προκειμένου να επιτευχθεί άμεση συμμόρφωση του εν λόγω πλοίου προς τους ισχύοντες κανονισμούς και διεθνείς συμβάσεις. Τα εν λόγω μέτρα πρέπει να περιλαμβάνουν τα εξής:

Άμεσες ενέργειες

149. Μόλις το κράτος σημαίας πληροφορηθεί την απαγόρευση απόπλου, πρέπει να έλθει σε επαφή με την εταιρεία (την εταιρεία για τους σκοπούς του ISM) και το κράτος λιμένα, προκειμένου να προσδιορίσει, κατά το δυνατόν, όλες τις περιστάσεις της απαγόρευσης απόπλου.

150. Βάσει των πληροφοριών αυτών, το κράτος σημαίας πρέπει να εξετάσει ποιες άμεσες ενέργειες είναι αναγκαίες για να επιτευχθεί η συμμόρφωση του πλοίου. Μπορεί να θεωρηθεί ότι ορισμένες ελλείψεις είναι δυνατόν να αποκατασταθούν αμέσως και να επιβεβαιωθούν από το κράτος λιμένα (παραδείγματος χάρη, μια σωσίβια σχεδία που χρειάζεται συντήρηση). Στις εν λόγω περιπτώσεις, το κράτος σημαίας πρέπει να ζητήσει επιβεβαίωση από το κράτος λιμένα ότι οι ελλείψεις αποκαταστάθηκαν.

151. Για σοβαρότερες ελλείψεις, ιδίως κατασκ