Πρόταση ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ σχετικά με διαρθρωτικά μέτρα για τη βελτίωση της ανθεκτικότητας των πιστωτικών ιδρυμάτων της ΕΕ /* COM/2014/043 final - 2014/0020 (COD) */





ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ 1. ΠΛΑΙΣΙΟ ΤΗΣ ΠΡΟΤΑΣΗΣ Από την έναρξη της χρηματοπιστωτικής κρίσης, η Ευρωπαϊκή Ένωση («η Ένωση») και τα κράτη μέλη συμμετέχουν ενεργά στη ριζική αναμόρφωση του κανονιστικού και εποπτικού πλαισίου των τραπεζών. Στον τραπεζικό τομέα, η Ένωση άρχισε μια σειρά μεταρρυθμίσεων προκειμένου να δημιουργηθεί ένα ασφαλέστερο, σταθερότερο, πιο διαφανές και υπεύθυνο χρηματοπιστωτικό σύστημα που θα λειτουργεί προς όφελος της οικονομίας και της κοινωνίας στο σύνολό της. Ωστόσο, ο τραπεζικός τομέας της Ένωσης εξακολουθεί να είναι μεγάλος σε απόλυτο μέγεθος (42,9 τρισεκατ. ευρώ) καθώς και σε σχετικό μέγεθος (σχεδόν 350 τοις εκατό του ΑΕΠ της Ένωσης). Το ατομικό μέγεθος των μεγαλύτερων τραπεζών της Ένωσης με βάση τα στοιχεία του ενεργητικού είναι περίπου παρόμοιο ή πλησιάζει το ΑΕΠ της χώρας καταγωγής τους. Οι τράπεζες αυτές εξακολουθούν να είναι υπερβολικά μεγάλες για να αφεθούν να πτωχεύσουν, υπερβολικά μεγάλες για να διασωθούν και υπερβολικά περίπλοκες για να εξυγιανθούν. Στο πλαίσιο αυτό, ο επίτροπος Μπαρνιέ ανακοίνωσε τον Νοέμβριο του 2011 τη σύσταση ομάδας εμπειρογνωμόνων υψηλού επιπέδου («HLEG») με αποστολή την εκτίμηση της ανάγκης διαρθρωτικής μεταρρύθμισης του τραπεζικού τομέα της Ένωσης, και επικεφαλής τον ErkkiLiikanen, διοικητή της Τράπεζας της Φινλανδίας.[1] Η έκθεση υποβλήθηκε τον Οκτώβριο του 2012 και σ’ αυτήν αναφέρεται ότι η αναδιάρθρωση των τραπεζών είναι αναγκαία προκειμένου να συμπληρωθούν οι υφιστάμενες μεταρρυθμίσεις και γίνεται σύσταση για υποχρεωτικό διαχωρισμό των δραστηριοτήτων διαπραγμάτευσης για ίδιο λογαριασμό και άλλων δραστηριοτήτων διαπραγμάτευσης υψηλού κινδύνου σε ξεχωριστή νομική οντότητα εντός του τραπεζικού ομίλου. Ο διαχωρισμός θα είναι υποχρεωτικός μόνο για τις τράπεζες των οποίων οι δραστηριότητες που πρέπει να διαχωρίζονται ανήλθαν σε σημαντικό μερίδιο των επιχειρηματικών δραστηριοτήτων των τραπεζών.[2] Στις 3 Ιουλίου 2013, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο με μεγάλη πλειοψηφία («ΕΚ») εξέδωσε έκθεση πρωτοβουλίας με τίτλο «Μεταρρύθμιση της δομής του τραπεζικού τομέα της ΕΕ»[3] η οποία χαιρετίζει τα μέτρα διαρθρωτικής μεταρρύθμισης σε επίπεδο Ένωσης για την αντιμετώπιση των ανησυχιών σχετικά με τις τράπεζες που είναι «υπερβολικά μεγάλες για να αφεθούν να πτωχεύσουν» («TBTF»)[4]. Η παρούσα πρόταση αντιπροσωπεύει ένα κρίσιμο μέρος της απόκρισης της Ένωσης στην αντιμετώπιση του διλήμματος των TBTF. Αποσκοπεί στην πρόληψη της υλοποίησης των κατάλοιπων κινδύνων που δεν υπόκεινται σε διαχείριση στο τραπεζικό σύστημα της Ένωσης. Θα περιορίσει την τεχνητή επέκταση των ισολογισμών των τραπεζών, ιδιαίτερα τις δραστηριότητες με καθαρά κερδοσκοπικό χαρακτήρα, περιορίζοντας έτσι τον κίνδυνο να πρέπει να παρέμβουν οι φορολογούμενοι για να σώσουν χρεοκοπημένες τράπεζες και μειώνοντας το κόστος και την πολυπλοκότητα κάθε εξυγίανσης, όταν απαιτείται. Επίσης, αποτελεί σημαντικό συμπλήρωμα της οδηγίας για τη θέσπιση πλαισίου για την ανάκαμψη και την εξυγίανση πιστωτικών ιδρυμάτων και επιχειρήσεων επενδύσεων («BRRD»).[5] Η διαρθρωτική μεταρρύθμιση μέχρι σήμερα δεν ήταν μέρος του διεθνούς θεματολογίου μεταρρυθμίσεων που έχει συμφωνηθεί από την ομάδα G20. Ωστόσο, ορισμένες χώρες σε όλο τον κόσμο έχουν θεσπίσει ή προτείνει μέτρα για την αντιμετώπιση των ανωτέρω ανησυχιών. Τα τελευταία χρόνια πολλά κράτη μέλη έχουν αναλάβει πρωτοβουλίες μεταρρύθμισης (η Γερμανία, η Γαλλία, το Ηνωμένο Βασίλειο και το Βέλγιο). Οι Ηνωμένες Πολιτείες θέσπισαν πρόσφατα τον λεγόμενο «κανόνα Volcker» που απαγορεύει τις δραστηριότητες διαπραγμάτευσης για ίδιο λογαριασμό από τράπεζες. Επιπλέον, διάφοροι διεθνείς οργανισμοί έχουν ζητήσει τη διεξαγωγή παγκόσμιου διαλόγου σχετικά με τις τραπεζικές δομές και τα επιχειρηματικά μοντέλα. Λόγω του πολλαπλασιασμού των μεταρρυθμιστικών πρωτοβουλιών στο πλαίσιο αυτό, και προκειμένου να αποφευχθούν επικαλυπτόμενα ή ασύμβατα μέτρα που θα επηρεάζουν τις τράπεζες με διεθνή δραστηριότητα, οι ηγέτες της G20 στην τελευταία σύνοδο κορυφής στην Αγία Πετρούπολη κάλεσε το Συμβούλιο χρηματοπιστωτικής σταθερότητας να αξιολογήσει τις διασυνοριακές ομοιογένειες και τις επιπτώσεις των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων του τραπεζικού τομέα για την παγκόσμια χρηματοπιστωτική σταθερότητα. Η παρούσα πρόταση λαμβάνει δεόντως υπόψη τις αναδυόμενες διεθνείς προσπάθειες συντονισμού και αναγνωρίζει την ανάγκη να αποτραπούν οι ευκαιρίες για ρυθμιστικό αρμπιτράζ. Η παρούσα πρόταση συνοδεύεται από μια άμεσα συνδεδεμένη πρόταση για την αντιμετώπιση ενός άλλου καναλιού μετάδοσης μιας χρηματοπιστωτικής κρίσης – δηλαδή των διασυνδέσεων μεταξύ των συμμετεχόντων στην αγορά, συμπεριλαμβανομένων των συστημικών τραπεζών, μέσω αδιαφανών εμπορικών σχέσεων σε συναλλαγές χρηματοδότησης τίτλων. Η Πράσινη Βίβλος για το σκιώδες τραπεζικό σύστημα που υποβλήθηκε από την Επιτροπή στις 19 Μαρτίου 2012[6] αναγνωρίζει ότι η ενισχυμένη τραπεζική κανονιστική ρύθμιση θα μπορούσε να οδηγήσει σημαντικό μέρος των τραπεζικών δραστηριοτήτων πέρα από τα όρια της παραδοσιακής τραπεζικής και προς την κατεύθυνση του «σκιώδους τραπεζικού συστήματος» που ορίζεται ως «το σύστημα πιστωτικής διαμεσολάβησης που περιλαμβάνει οντότητες και δραστηριότητες εκτός του κανονικού τραπεζικού συστήματος»[7]. Την 20ή Νοεμβρίου 2012 το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο εξέδωσε ψήφισμα για το σκιώδες τραπεζικό σύστημα[8] όπου υπογράμμισε την ανάγκη να εξασφαλιστεί μεγαλύτερη διαφάνεια στη διάρθρωση και τις δραστηριότητες των χρηματοπιστωτικών οργανισμών, αλλά και την ανάγκη να γνωρίζουν οι εποπτικές αρχές το επίπεδο των δραστηριοτήτων σκιώδους τραπεζικής όπως οι συμφωνίες επαναγοράς και ο δανεισμός τίτλων. Στις 4 Σεπτεμβρίου 2013 η Επιτροπή υπογράμμισε, στην ανακοίνωσή της για το σκιώδες τραπεζικό σύστημα[9], ότι η ενίσχυση της διαφάνειας των συναλλαγών χρηματοδότησης τίτλων, όπως οι συμφωνίες επαναγοράς και ο δανεισμός τίτλων, άλλες ισοδύναμες συναλλαγές και η επανενεχυρίαση των ασφαλειών, θα είναι ουσιαστικής σημασίας για την παρακολούθηση των κινδύνων που συνδέονται με τη διασύνδεση, την υπερβολική μόχλευση και τις φιλοκυκλικές συμπεριφορές. Το υπόλοιπο της παρούσας αιτιολογικής έκθεσης περιορίζεται στην παρουσίαση της παρούσας πρότασης σχετικά με τον διαρθρωτικό διαχωρισμό των πιστωτικών ιδρυμάτων. 2. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΩΝ ΔΙΑΒΟΥΛΕΥΣΕΩΝ ΜΕ ΤΑ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΜΕΝΑ ΜΕΡΗ ΚΑΙ ΕΚΤΙΜΗΣΕΙΣ ΑΝΤΙΚΤΥΠΟΥ Ζητήθηκε η γνώμη των ενδιαφερομένων φορέων σε πολλές περιπτώσεις. Η HLEG είχε συναντήσεις με διάφορους ενδιαφερομένους κατά τη διάρκεια της εντολής της και διεξήγαγε δημόσια διαβούλευση η οποία στόχευε τις τράπεζες, τους εταιρικούς πελάτες και τους πελάτες λιανικής και τις ενώσεις τους.[10] Επίσης, η Επιτροπή πραγματοποίησε δημόσια διαβούλευση με τους ενδιαφερομένους τον Οκτώβριο του 2012.[11] Οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις του τραπεζικού τομέα και η ανάγκη για μια συντονισμένη δράση σε επίπεδο Ένωσης έχουν επίσης αποτελέσει αντικείμενο συζητήσεων με τα κράτη μέλη. Στο πλαίσιο της εκπόνησης της εκτίμησης αντικτύπου (εφεξής: «ΕΑ»), η Επιτροπή διοργάνωσε μια πρόσθετη δημόσια διαβούλευση με τους ενδιαφερόμενους φορείς κατά την άνοιξη του 2013, με την οποία καλούσε τις τράπεζες να εξετάσουν τον αντίκτυπο των διαφόρων επιλογών τύπου διαρθρωτικής μεταρρύθμισης.[12] Οι 500 απαντήσεις της διαβούλευσης υπογράμμισαν τις διαιρέσεις μεταξύ των τραπεζών, αφενός, και των καταναλωτών και των μη τραπεζικών χρηματοπιστωτικών φορέων, αφετέρου. Οι πρώτες ήταν σε μεγαλύτερο βαθμό κατά του διαρθρωτικού διαχωρισμού· οι δεύτεροι ήταν σε μεγάλο βαθμό υπέρ. Οι απόψεις των άλλων κατηγοριών ήταν πιο ισορροπημένες. Μια διυπηρεσιακή διευθύνουσα ομάδα («ISG») για τις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις του τραπεζικού τομέα συγκροτήθηκε τον Μάρτιο του 2013 με εκπροσώπους των Γενικών Διευθύνσεων COMP, ECFIN, EMPL, ENTR, JUST, MARKT, της Γενικής Γραμματείας, της Νομικής Υπηρεσίας,της ΓΔ TAXUD και του ΚΚΕρ. Αυτή η ISG συνεδρίασε τον Μάρτιο, τον Απρίλιο και τον Σεπτέμβριο του 2013 και υποστηρίζει τις εργασίες για την ΕΑ. Το σχέδιο εκτίμησης αντικτύπου υποβλήθηκε στην επιτροπή εκτίμησης του αντικτύπου («ΕΕΑ») της Επιτροπής στις 19 Σεπτεμβρίου 2013 και συζητήθηκε με την ΕΕΑ στις 16 Οκτωβρίου 2013. Η ΕΕΑ διατύπωσε τις συστάσεις της για βελτιώσεις στις 18 Οκτωβρίου 2013. Οι βασικές συστάσεις ήταν οι εξής: (i) βελτίωση της περιγραφής του προβλήματος και του βασικού σεναρίου· (ii) καλύτερη περιγραφή και επεξήγηση των επιλογών μεταρρύθμισης· (iii) καλύτερη εκτίμηση του αντίκτυπου και καλύτερη απόδειξη της αποτελεσματικότητας των επιλεγμένων μεταρρυθμιστικών επιλογών· (iv) καλύτερη παρουσίαση των απόψεων των ενδιαφερομένων φορέων· και (v) να προστεθεί ένα γλωσσάριο. Οι υπηρεσίες της Επιτροπής υπέβαλαν εκ νέου αναθεωρημένη εκτίμηση επιπτώσεων στις 18 Δεκεμβρίου 2013, παράλληλα με χωριστό έγγραφο που εξηγούσε στην ΕΕΑ ότι οι συστάσεις της ΕΕΑ είχαν ενσωματωθεί. Η ΕΕΑ στη συνέχεια εξέδωσε θετική γνώμη στις 15 Ιανουαρίου 2014, ενώ ταυτόχρονα διατύπωσε συστάσεις για περαιτέρω βελτιώσεις, με ιδιαίτερη έμφαση στην ενίσχυση της ανάλυσης της αιτιολόγησης των προτεινόμενων μέτρων, των εναλλακτικών επιλογών μεταρρύθμισης, του αντικτύπου και των απόψεων των ενδιαφερομένων φορέων όσον αφορά τα μέτρα διαφάνειας που δεν είχαν θεσπιστεί παρά μόνον στην εκ νέου υποβολή της τελικής ΕΑ. Η ΕΕΑ συνέστησε επίσης την περαιτέρω ενίσχυση της παρουσίασης των επιλογών διαρθρωτικής μεταρρύθμισης και της αξιολόγησης του αντικτύπου και της αποτελεσματικότητας των εν λόγω επιλογών μεταρρύθμισης. Η τελική εκδοχή της αξιολόγησης του αντικτύπου έχει επεκτείνει σημαντικά την ανάλυση της διαφάνειας των μέτρων μεταρρύθμισης και έχει επεξεργαστεί περαιτέρω τις δύο άλλες συστάσεις της ΕΕΑ. Σχετικά με το συνολικό κόστος και τα οφέλη της παρούσας πρότασης, η εκτίμηση του αντικτύπου που πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο της εν λόγω πρότασης υποβλήθηκε σε ποιοτική ανάλυση και ανάλυση βάσει ποσοτικών υποδειγμάτων. Η εκτίμηση αντικτύπου κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι σιωπηρές επιδοτήσεις είναι σημαντικές, ενώ εξαρτώνται από το μέγεθος της τράπεζας και τον βαθμό διασύνδεσης της τράπεζας. Λαμβάνοντας επίσης δεόντως υπόψη τα σαφή οφέλη που προέρχονται από την ποικιλομορφία των τραπεζικών μοντέλων της Ευρώπης, η παρούσα πρόταση αποσκοπεί να εξασφαλίσει ότι θα διατηρηθεί η λεπτή ισορροπία μεταξύ της πρόληψης των συστημικών κινδύνων και της χρηματοδότησης της βιώσιμης οικονομικής ανάπτυξης. 3. ΝΟΜΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΗΣ ΠΡΟΤΑΣΗΣ 3.1. Νομική βάση και επικουρικότητα Η νομική βάση του παρόντος κανονισμού είναι το άρθρο 114, παράγραφος 1 της Συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης («ΣΛΕΕ»), το οποίο προβλέπει τη θέσπιση μέτρων σχετικά με την προσέγγιση των εθνικών διατάξεων που έχουν στόχο την εγκαθίδρυση και την καλή λειτουργία της εσωτερικής αγοράς. Οι ενιαίοι κανόνες σχετικά με τις δομές των τραπεζών θα ενισχύσουν τη χρηματοπιστωτική σταθερότητα εντός της Ένωσης, θα συμβάλουν στην καλύτερη ενοποίηση των χρηματοπιστωτικών αγορών, να διευκολύνουν την ομαλή εξυγίανση και την ανάκαμψη του ομίλου, θα ενισχύσουν τη διασυνοριακή παροχή υπηρεσιών και την εγκατάσταση σε άλλα κράτη μέλη, θα μειώσουν τις στρεβλώσεις του ανταγωνισμού και θα εμποδίζουν τη δυνατότητα επιλογής ευνοϊκότερου ρυθμιστικού καθεστώτος (αρμπιτράζ). Ορισμένα κράτη μέλη έχουν προτείνει ή εγκρίνει μέτρα διαρθρωτικής μεταρρύθμισης των εθνικών τραπεζικών συστημάτων τους. Η ανομοιογενής εθνική νομοθεσία που δεν επιδιώκει τους ίδιους στόχους πολιτικής, κατά τρόπο που να είναι συμβατός και ισοδύναμος με τους μηχανισμούς που προβλέπονται στον παρόντα κανονισμό, αυξάνει τις πιθανότητες στρέβλωσης των κινήσεων των κεφαλαίων και των επενδυτικών αποφάσεων. Χωρίς μια προσέγγιση που θα καλύπτει όλη την Ένωση, οι τράπεζες θα αναγκαστούν να προσαρμόζουν τη δομή και τη λειτουργία τους με βάση τα εθνικά σύνορα, πράγμα που θα τις καταστήσει ακόμη πιο πολύπλοκες και θα αυξήσει τον κατακερματισμό. Η ανομοιογενής εθνική νομοθεσία θα υπονομεύσει επίσης τις προσπάθειες για την επίτευξη ενός ενιαίου εγχειριδίου κανόνων που θα εφαρμόζεται σε όλη την εσωτερική αγορά και τη δημιουργία μιας αποτελεσματικής τραπεζικής ένωσης, δεδομένου ότι θα είχε ως αποτέλεσμα τον περιορισμό της αποτελεσματικότητας του ενιαίου εποπτικού μηχανισμού («ΕΕΜ»)[13] και του μελλοντικού ενιαίου μηχανισμού εξυγίανσης («ΕΜΕ»).[14] Η ανομοιογενής νομοθεσία καθιστά επίσης τη διαχείριση διασυνοριακών ιδρυμάτων δυσκολότερη και δαπανηρότερη. Η εναρμόνιση σε επίπεδο Ένωσης που προβλέπεται στον παρόντα κανονισμό μπορεί να διασφαλίσει ότι οι τραπεζικοί όμιλοι της Ένωσης, πολλοί από τους οποίους δραστηριοποιούνται σε διάφορα κράτη μέλη, θα ρυθμίζονται από ένα κοινό πλαίσιο διαρθρωτικών απαιτήσεων εξασφαλίζοντας έτσι την επικράτηση ισότιμων όρων ανταγωνισμού, τη μείωση της πολυπλοκότητας της νομοθεσίας, την αποφυγή αδικαιολόγητου κόστους συμμόρφωσης για τις διασυνοριακές δραστηριότητες και την προώθηση περαιτέρω ενοποίησης στην αγορά της Ένωσης, συμβάλλοντας παράλληλα στην εξάλειψη των ευκαιριών ρυθμιστικού αρμπιτράζ. Τηρώντας τους στόχους της συμβολής στη λειτουργία της εσωτερικής αγοράς, ένα κράτος μέλος που έχει ήδη θεσπίσει νομοθεσία που απαγορεύει στα πιστωτικά ιδρύματα τα οποία λαμβάνουν καταθέσεις από ιδιώτες και ΜΜΕ να ασκούν τη δραστηριότητα της διαπραγμάτευσης επενδύσεων ως εντολείς και να κατέχουν στοιχεία ενεργητικού για εμπορική εκμετάλλευση μπορεί να υποβάλει αίτημα προς την Επιτροπή να χορηγήσει παρέκκλιση από τις διατάξεις που προβλέπονται στο κεφάλαιο ΙΙΙ («διαχωρισμός ορισμένων δραστηριοτήτων διαπραγμάτευσης») για ένα πιστωτικό ίδρυμα που υπόκειται στην εθνική νομοθεσία που είναι συμβατή με τις διατάξεις του εν λόγω κεφαλαίου. Αυτό θα επιτρέψει στα κράτη μέλη, για τα οποία διαπιστώνεται ότι είχαν ήδη εφαρμόσει μέτρα «υπεραντιστοιχίας», να αποφεύγουν τη δαπανηρή ευθυγράμμιση των υφιστάμενων αποτελεσματικών διατάξεων με τις εν λόγω διατάξεις. Προκειμένου να εξασφαλιστεί ότι οι επιπτώσεις της εθνικής νομοθεσίας δεν θέτουν σε κίνδυνο τον στόχο ή τη λειτουργία της εσωτερικής αγοράς, οι στόχοι της εθνικής νομοθεσίας πρέπει να είναι οι ίδιοι με αυτούς που ορίζονται στην παρούσα πρόταση. Επίσης, οι εθνικές νομικές, εποπτικές και εκτελεστικές ρυθμίσεις πρέπει να εξασφαλίζουν ότι το πιστωτικό ίδρυμα συμμορφώνεται με νομικώς δεσμευτικές απαιτήσεις, που να είναι συμβατές με την παρούσα πρόταση. Η παρούσα πρόταση λαμβάνει δεόντως υπόψη την ταχεία εξέλιξη των χρηματοπιστωτικών αγορών και τις χρηματοοικονομικές καινοτομίες και την εξέλιξη του ενωσιακού ρυθμιστικού και εποπτικού πλαισίου. Προκειμένου να εξασφαλισθεί η αποτελεσματική και συνεπής εποπτεία και η ανάπτυξη του ενιαίου εγχειριδίου κανόνων στον τραπεζικό τομέα, η παρούσα πρόταση προβλέπει ένα σημαντικό ρόλο για την Ευρωπαϊκή Αρχή Τραπεζών («ΕΑΤ»). Θα ζητείται η γνώμη της ΕΑΤ από τις αρμόδιες αρχές όταν λαμβάνουν ορισμένες αποφάσεις, όπως ορίζονται στην παρούσα πρόταση και η ΕΑΤ θα καταρτίζει σχέδια ρυθμιστικών και εκτελεστικών τεχνικών προτύπων, και θα υποβάλει εκθέσεις στην Επιτροπή. Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό στις περιπτώσεις που περιγράφονται στα άρθρα 9, 10, 13 και 21. 3.2. Αναλογικότητα Σύμφωνα με την αρχή της αναλογικότητας που διατυπώνεται στο άρθρο 5 παράγραφος 4 ΣΕΕ), το περιεχόμενο και η μορφή της δράσης της Ένωσης δεν πρέπει να υπερβαίνουν τα απαιτούμενα για την επίτευξη των στόχων των Συνθηκών. Ο προτεινόμενος κανονισμός απαγορεύει στα μεγάλα πιστωτικά ιδρύματα και τους μεγάλους τραπεζικούς ομίλους της Ένωσης να ασκούν δραστηριότητες διαπραγμάτευσης για ίδιο λογαριασμό και ορισμένες συναφείς δραστηριότητες. Ο διαχωρισμός της ιδιοκτησίας, έχει το δυναμικό να είναι το πιο αποτελεσματικό μέσο διαρθρωτικής μεταρρύθμισης όσον αφορά την επίτευξη των ειδικών στόχων της διευκόλυνσης της εξυγίανσης και του περιορισμού του ηθικού κινδύνου, των συγκρούσεων συμφερόντων και την κακή κατανομή του κεφαλαίου και των πόρων. Τα δυνητικά οφέλη της απαγόρευσης δραστηριοτήτων διαπραγμάτευσης για ίδιο λογαριασμό θα είναι ιδιαίτερα ισχυρά από την άποψη του μετριασμού των κινδύνων, της πολυπλοκότητας, της διασύνδεσης και των συγκρούσεων συμφερόντων. Ωστόσο, εν όψει των προκλήσεων που προκύπτουν από τη δυσκολία της διάκρισης μεταξύ της διαπραγμάτευσης για ίδιο λογαριασμό και άλλων παρόμοιων δραστηριοτήτων διαπραγμάτευσης, ιδίως ειδικής διαπραγμάτευσης (market making), ο περιοριστικός ορισμός των δραστηριοτήτων που υπόκεινται στην απαγόρευση αποτελεί τη βάση της αναλογικότητας του μέτρου αυτού. Η εξαίρεση των μικρότερων τραπεζών από το πεδίο εφαρμογής της απαγόρευσης είναι δικαιολογημένη λόγω των δυσανάλογων επιπτώσεων που θα μπορούσε να συνεπάγεται μια τέτοια απαγόρευση για τις τράπεζες εάν έπρεπε να εκχωρήσουν μέρος των χαρτοφυλακίων τους. Ο προτεινόμενος κανονισμός απαιτεί επίσης από την αρμόδια αρχή να προβαίνει σε συστηματική επανεξέταση ορισμένων άλλων δραστηριοτήτων – συγκεκριμένα, των δραστηριοτήτων ειδικής διαπραγμάτευσης ή των επενδύσεων/της χρηματοδότησης τιτλοποίησης και διαπραγμάτευσης ορισμένων παραγώγων. Αυτές έχουν αναγνωριστεί ως οι δραστηριότητες στις οποίες υπάρχει μεγαλύτερος κίνδυνος διενέργειας διαπραγμάτευσης για ίδιο λογαριασμό κατά παράβαση της απαγόρευσης και οι οποίες θα μπορούσαν να προκαλέσουν κινδύνους για τη σταθερότητα του κύριου πιστωτικού ιδρύματος και του χρηματοπιστωτικού συστήματος της Ένωσης. Η αρμόδια αρχή έχει τη δυνατότητα να απαιτήσει τον διαχωρισμό. Η εξουσία αυτή να απαιτείται διαχωρισμός δεν έχει επιβληθεί ως γενικό μέτρο: αντίθετα, η αρμόδια αρχή έχει τη δυνατότητα να ενεργεί κατά την κρίση της, χρησιμοποιώντας μια σειρά εναρμονισμένων παραμέτρων. Μόνο υπό ορισμένες περιστάσεις, όταν οι κίνδυνοι υπερβαίνουν τα επίπεδα που θα καθοριστούν βάσει εναρμονισμένων παραμέτρων, η αρμόδια αρχή υποχρεούται να επιβάλλει διαχωρισμό. Η προσέγγιση αυτή θεωρείται αναλογική, διότι ο διαχωρισμός επιβάλλεται μόνο υπό ορισμένες προϋποθέσεις, και μετά από εμπεριστατωμένη μελέτη των επιπτώσεων των εν λόγω δραστηριοτήτων στο προφίλ κινδύνου και τη συμπεριφορά του κύριου πιστωτικού ιδρύματος. Ο προτεινόμενος κανονισμός στοχεύει τα μεγάλα πιστωτικά ιδρύματα και τους μεγάλους τραπεζικούς ομίλους. Δεδομένου ότι ο κύριος στόχος της πρότασης είναι να αντιμετωπίσει κατάλοιπους συστημικούς κινδύνους στο χρηματοπιστωτικό σύστημα της Ένωσης, η επέκταση των μέτρων της πρότασης ώστε να καλύπτουν όλα τα πιστωτικά ιδρύματα θα ήταν δυσανάλογη και θα μπορούσε να οδηγήσει σε αδικαιολόγητο κόστος, ιδίως για τα μικρότερα πιστωτικά ιδρύματα. Τα πιστωτικά ιδρύματα που ευρίσκονται κάτω από τα όρια του προτεινόμενου κανονισμού δεν υπόκεινται στα διαρθρωτικά μέτρα που προβλέπονται. Αυτό συνεπάγεται ότι τα κράτη μέλη ή οι αρμόδιες αρχές δύνανται να αποφασίσουν την επιβολή παρόμοιων μέτρων και σε μικρότερα πιστωτικά ιδρύματα. Ο προτεινόμενος κανονισμός σέβεται τα θεμελιώδη δικαιώματα και τηρεί τις αρχές που αναγνωρίζονται στο Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και ιδίως το δικαίωμα προστασίας των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα, την επιχειρηματική ελευθερία, το δικαίωμα ιδιοκτησίας, το δικαίωμα αποτελεσματικής προσφυγής και αμερόληπτης δικαιοσύνης, θα πρέπει δε να εφαρμόζεται κατ’ εφαρμογή των εν λόγω δικαιωμάτων και αρχών. 3.3. Λεπτομερής εξήγηση της πρότασης Το τμήμα αυτό παρουσιάζει συνοπτικά τα κύρια συστατικά του παρόντος κανονισμού. 3.3.1. Στόχοι και αντικείμενο του διαρθρωτικού διαχωρισμού Ο προτεινόμενος κανονισμός αποσκοπεί στην ενίσχυση της χρηματοπιστωτικής σταθερότητας στην Ένωση, μέσω της διαρθρωτικής μεταρρύθμισης των μεγάλων τραπεζών, συμπληρώνοντας έτσι τις χρηματοπιστωτικές κανονιστικές μεταρρυθμίσεις που έχουν ήδη αναληφθεί σε επίπεδο Ένωσης. Στο άρθρο 1 εκτίθεται συνοπτικά το αντικείμενο και οι στόχοι της μεταρρύθμισης. Το άρθρο 2 παρουσιάζει συνοπτικά το αντικείμενο, το οποίο είναι να θεσπιστούν κανόνες σχετικά με διαρθρωτικές αλλαγές στις τράπεζες TBTF με την επιβολή απαγόρευσης διαπραγμάτευσης για ίδιο λογαριασμό και πιθανού διαχωρισμού ορισμένων δραστηριοτήτων διαπραγμάτευσης. 3.3.2. Πεδίο εφαρμογής Το άρθρο 3 ορίζει ότι ο προτεινόμενος κανονισμός εφαρμόζεται στις τράπεζες που πληρούν ορισμένα κριτήρια και υπερβαίνουν ορισμένα ανώτατα όρια: (1) Οι απαιτήσεις ισχύουν για τις ευρωπαϊκές τράπεζες που έχουν χαρακτηριστεί παγκόσμιας συστημικής σημασίας. (2) Οι απαιτήσεις ισχύουν για τις τράπεζες που υπερβαίνουν τα ακόλουθα ανώτατα όρια για τρία συναπτά έτη: α) το σύνολο των περιουσιακών στοιχείων της τράπεζας υπερβαίνει τα 30 δισεκατομμύρια ευρώ,[15] και β) τα συνολικά στοιχεία ενεργητικού και παθητικού της τράπεζας για εμπορική εκμετάλλευση υπερβαίνουν τα 70 δισεκατομμύρια ευρώ, ή το 10 % του συνολικού ενεργητικού της τράπεζας. Τα άρθρα 22 και 23 παρέχουν περισσότερες λεπτομέρειες σχετικά με τον τρόπο με τον οποίο θα πρέπει να υπολογίζονται οι «δραστηριότητες διαπραγμάτευσης» (για τους σκοπούς της επανεξέτασης από την αρμόδια αρχή που μπορεί να οδηγήσει σε διαχωρισμό από το πιστωτικό ίδρυμα). Δεδομένου ότι το επίκεντρο των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων των τραπεζών είναι οι τραπεζικές δραστηριότητες, το άρθρο 23 παράγραφος 2 ορίζει ότι για τους χρηματοπιστωτικούς ομίλους ετερογενών δραστηριοτήτων, οι ασφαλιστικές δραστηριότητες και οι μη χρηματοπιστωτικές επιχειρήσεις δεν πρέπει να περιλαμβάνεται στον υπολογισμό. Ο προτεινόμενος κανονισμός θα εφαρμόζεται στα πιστωτικά ιδρύματα της Ένωσης και στις μητρικές εταιρείες τους στην ΕΕ, τις θυγατρικές και τα υποκαταστήματά τους, περιλαμβανομένων και αυτών που βρίσκονται σε τρίτες χώρες. Επίσης θα εφαρμόζεται σε υποκαταστήματα και θυγατρικές εταιρείες στην Ένωση των τραπεζών που είναι εγκατεστημένες σε τρίτες χώρες. Αυτό το τόσο ευρύ εδαφικό πεδίο εφαρμογής είναι δικαιολογημένο προκειμένου να εξασφαλίζονται ισότιμοι όροι ανταγωνισμού και να αποφεύγεται η μεταφορά των δραστηριοτήτων τους εκτός της Ένωσης με σκοπό την παράκαμψη τν απαιτήσεων αυτών. Ωστόσο, οι ξένες θυγατρικές των τραπεζών της Ένωσης και υποκαταστήματα ξένων τραπεζών στην ΕΕ θα μπορούσαν να εξαιρεθούν, εφόσον αυτά υπόκεινται σε ισοδύναμους κανόνες περί διαχωρισμού (άρθρα 4 και 27). Το άρθρο 4 παράγραφος 2 προβλέπει μια άλλη πιθανή εξαίρεση: Οι εποπτικές αρχές έχουν την εξουσία να εξαιρούν από τον διαχωρισμό ξένες θυγατρικές ομίλων με αυτόνομη γεωγραφική αποκεντρωμένη δομή, που επιδιώκουν μια στρατηγική εξυγίανσης «πολλαπλών σημείων εισόδου». Με την εφαρμογή της απαίτησης διαχωρισμού σε ολόκληρο τον παγκόσμιο όμιλο επιχειρήσεων, ανεξαρτήτως γεωγραφικής τοποθεσίας, εξαλείφεται η δυνατότητα για τις τράπεζες να καταστρατηγούν τον διαχωρισμό με την χωροθέτηση συγκεκριμένων δραστηριοτήτων εκτός της ένωσης. Επιπλέον, όταν η ευρεία εδαφική κάλυψη συμπληρώνεται από το καθεστώς ισοδυναμίας τρίτης χώρας, μετριάζονται οι ενδεχόμενες εξωεδαφικές ανησυχίες των δικαιοδοσιών τρίτων χωρών. Με την επιβολή στις ξένες τράπεζες της απαίτησης να διαχωρίζουν τις δραστηριότητές τους στην Ένωση, διασφαλίζονται επίσης ισότιμοι όροι ανταγωνισμού στην εσωτερική αγορά, ελαχιστοποιώντας έτσι τον κίνδυνο αθέμιτου ανταγωνισμού. 3.3.3. Απαγόρευση της διαπραγμάτευσης για ίδιο λογαριασμό (κεφάλαιο II) Το άρθρο 6 παράγραφος 1 του προτεινόμενου κανονισμού προβλέπει ότι ένα πιστωτικό ίδρυμα και οντότητες εντός του ιδίου ομίλου δεν πρέπει να επιδίδονται σε διαπραγμάτευση για ίδιο λογαριασμό σε χρηματοπιστωτικά μέσα και βασικά προϊόντα. Παρότι είναι σπάνια τα συνεπή δεδομένα σε επίπεδο Ένωσης όσον αφορά συγκεκριμένες τραπεζικές δραστηριότητες, τα διαθέσιμα στοιχεία υποδηλώνουν ότι οι συναλλαγές για ίδιο λογαριασμό αποτελούν περιορισμένο μέρος των ισολογισμών των τραπεζών.[16] Ωστόσο, τα ίδια στοιχεία τονίζουν επίσης ότι οι εν λόγω συναλλαγές ήταν σημαντικές πριν από την κρίση και, ελλείψει κανονιστικής παρέμβασης, δεν υπάρχει εγγύηση ότι δεν μπορούν να αυξηθούν και πάλι στο μέλλον. Είναι δύσκολο να οριστεί η διαπραγμάτευση για ίδιο λογαριασμό και να διακριθεί από την ειδική διαπραγμάτευση. Σύμφωνα με το άρθρο 5 παράγραφος 4 που ορίζει τη διαπραγμάτευση για ίδιο λογαριασμό υπό τη στενή έννοια του όρου, οι δραστηριότητες γραφείων, μονάδων, τμημάτων ή μεμονωμένων διαπραγματευτών που αποσκοπούν ειδικά στην ανάληψη θέσεων με σκοπό την πραγματοποίηση κέρδους για ίδιο λογαριασμό, χωρίς καμία σύνδεση με δραστηριότητες πελατών ή αντιστάθμιση του κινδύνου της οικονομικής οντότητας, θα απαγορεύονται. Το άρθρο 6 παράγραφος 2 διευκρινίζει ότι εάν τα πιστωτικά ιδρύματα που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του προτεινόμενου κανονισμού όπως ορίζεται στα άρθρα 3 και 4 έχουν σε λειτουργία ειδικές δομές για την αγορά και την πώληση μέσων της χρηματαγοράς για τις ανάγκες της ταμειακής διαχείρισης, αυτές δεν καλύπτονται από την απαγόρευση αυτή. Οι συναλλαγές κρατικών ομολόγων της Ένωσης απαλλάσσονται επίσης από την απαγόρευση (άρθρο 6, παράγραφος 2, στοιχείο α)), ώστε να αποφευχθούν τυχόν αρνητικές συνέπειες στις εν λόγω καίριας σημασίας αγορές. Η εξαίρεση αυτή αντικατοπτρίζει την προβλεπόμενη εξαίρεση για συναλλαγές κρατικών ομολόγων σε σχέση με την αξιολόγηση των δραστηριοτήτων (άρθρο 8 παράγραφος 2). Αν και κατ’ αρχήν η απαγόρευση της διαπραγμάτευσης για ίδιο λογαριασμό θα μπορούσε να επεκταθεί σε όλες τις τράπεζες, προτείνεται να εφαρμόζεται η απαγόρευση μόνο στις τράπεζες που αναφέρονται στο άρθρο 3. Για να αποτραπεί η παράκαμψη της απαγόρευσης από τις τράπεζες μέσω π.χ. της κατοχής ή επενδύσεων σε αμοιβαία κεφάλαια αντιστάθμισης κινδύνου, το άρθρο 6 παράγραφος 1 στοιχείο β) ορίζει ότι στις τράπεζες που υπόκεινται στην απαγόρευση διαπραγμάτευσης για ίδιο λογαριασμό απαγορεύεται επίσης η επένδυση ή η κατοχή μετοχών σε αμοιβαία κεφάλαια αντιστάθμισης κινδύνου (ή παραστατικούς τίτλους/παράγωγα που συνδέονται με αυτά), ή σε οντότητες που ασκούν δραστηριότητες διαπραγμάτευσης για ίδιο λογαριασμό ή χρηματοδοτούν αμοιβαία κεφάλαια αντιστάθμισης κινδύνου. Τα κεφάλαια χωρίς μόχλευση και κλειστού τύπου – κυρίως ιδιωτικά επενδυτικά κεφάλαια, κεφάλαια επιχειρηματικών συμμετοχών και ταμεία κοινωνικής επιχειρηματικότητας – εξαιρούνται από την απαγόρευση αυτή, δεδομένου του ρόλου τους στη στήριξη της χρηματοδότησης της πραγματικής οικονομίας (άρθρο 6 παράγραφος 3). Τα πιστωτικά ιδρύματα που καλύπτονται από τις εν λόγω απαγορεύσεις θα είναι σε θέση να συνεχίσουν την παροχή τραπεζικών υπηρεσιών/υπηρεσιών φύλαξης προς τα αμοιβαία κεφάλαια αντιστάθμισης κινδύνου. 3.3.4. Δυνητικός διαχωρισμός ορισμένων δραστηριοτήτων διαπραγμάτευσης (κεφάλαιο III) Οι τράπεζες ασκούν ορισμένες άλλες εμπορικές και επενδυτικές τραπεζικές δραστηριότητες, συμπεριλαμβανομένης της ειδικής διαπραγμάτευσης, της χορήγησης δανείων σε κεφάλαια επιχειρηματικών συμμετοχών και ιδιωτικά επενδυτικά κεφάλαια, των επενδύσεων και της χρηματοδότησης πράξεων τιτλοποίησης υψηλού κινδύνου, των πωλήσεων και των συναλλαγών σε παράγωγα, κλπ. Θα επιτρέπεται στους τραπεζικούς ομίλους να συνεχίσουν να επιδίδονται σε αυτές τις άλλες δραστηριότητες κατά τη διακριτική ευχέρεια της αρμόδιας αρχής η οποία θα είναι υποχρεωμένη να επανεξετάζει τις δραστηριότητες διαπραγμάτευσης και θα έχει την εξουσία (καθώς επίσης και την υποχρέωση υπό ορισμένες προϋποθέσεις) να διαχωρίζει ένα υποσύνολο δραστηριοτήτων (ειδική διαπραγμάτευση, τιτλοποίηση υψηλού κινδύνου, σύνθετα παράγωγα) εάν υπάρξει υπέρβαση ορισμένων παραμέτρων. Στόχος είναι να αποφευχθεί ο κίνδυνος να καταστρατηγήσουν οι τράπεζες την απαγόρευση του άρθρου 6 επιδιδόμενες σε κρυφές δραστηριότητες διαπραγμάτευσης για ίδιο λογαριασμό και να καταστούν οι μη απαγορευμένες εμπορικές δραστηριότητες ιδιαίτερα σημαντικές ή με υψηλό βαθμό μόχλευσης. Η βασική αρχή του κανονισμού είναι ότι οι «οντότητες που δέχονται καταθέσεις» εντός των τραπεζικών ομίλων μπορούν να δραστηριοποιούνται στις δραστηριότητες αυτές μόνον ενόσω η αρμόδια αρχή δεν έχει αποφανθεί ότι οι εν λόγω δραστηριότητες πρέπει να διεξάγονται εντός χωριστής «οντότητας συναλλαγών». 3.3.4.1. Πεδίο των δραστηριοτήτων που υπόκεινται σε διαχωρισμό Το άρθρο 8 ορίζει ευρέως τις δραστηριότητες διαπραγμάτευσης αναφέροντας ότι σημαίνουν δραστηριότητες πλην π.χ. της αποδοχής καταθέσεων που είναι επιλέξιμες για την εγγύηση των καταθέσεων, της δανειοδότησης, των υπηρεσιών πληρωμών λιανικής και ορισμένων άλλων δραστηριοτήτων. Επιπλέον το άρθρο 8 παράγραφος 2 εξαιρεί τα Ένωση κρατικά ομόλογα από την υποχρέωση επανεξέτασης και την εξουσία διαχωρισμού. Η εν λόγω εξαίρεση είναι συνεπής με την τρέχουσα πρακτική του μηδενικού συντελεστές στάθμισης κινδύνου στον κανονισμό και την οδηγία για τις κεφαλαιακές απαιτήσεις[17] («ΚΚΑ»/«ΟΚΑ IV»). Ωστόσο, το άρθρο 8 παράγραφος 3 ορίζει ότι η Επιτροπή μπορεί, με κατ’ εξουσιοδότηση πράξεις, να επεκτείνει το πεδίο εφαρμογής της εξαίρεσης σε μη ενωσιακά κρατικά ομόλογα, εφόσον αυτά πληρούν ορισμένες προϋποθέσεις. 3.3.4.2. Καθήκον επανεξέτασης των δραστηριοτήτων Ο προτεινόμενος κανονισμός θα υποχρεώνει τις αρμόδιες αρχές να επανεξετάζουν τις δραστηριότητες διαπραγμάτευσης των τραπεζών που υπερβαίνουν τα κατώτατα όρια, συμπεριλαμβανομένων ιδίως τριών δραστηριοτήτων που είτε είναι ιδιαίτερα κοντά στις δραστηριότητες διαπραγματεύσεων για ίδιο λογαριασμό, και ως εκ τούτου υπάρχει δυνατότητα να περιλαμβάνουν κρυφές δραστηριότητες διαπραγμάτευσης για ίδιο λογαριασμό (ειδική διαπραγμάτευση/market making), ή έχουν διαδραματίσει σημαντικό ρόλο κατά τη διάρκεια της χρηματοπιστωτικής κρίσης (π.χ. επενδύσεις σε δραστηριότητες τιτλοποίησης υψηλού κινδύνου και ιδιότητα αναδόχου στις εν λόγω δραστηριότητες και διαπραγμάτευση παραγώγων, εκτός εκείνων που επιτρέπονται ειδικά για το σκοπό της συνετής διαχείρισης των κινδύνων). Οι αρμόδιες αρχές θα αξιολογούν αυτές τις δραστηριότητες με βάση ορισμένες παραμέτρους που θα προσαρμοστούν με βάση δεδομένα εποπτείας. Οι παράμετροι δείχνουν το σχετικό μέγεθος, τη μόχλευση, την πολυπλοκότητα, την αποδοτικότητα, τους σχετικούς κινδύνους της αγοράς, καθώς και τη διασύνδεση (άρθρο 9 παράγραφος 2). Για να εξασφαλιστεί ότι αυτές οι παράμετροι μετρώνται και εφαρμόζονται με συνέπεια, το άρθρο 9 παράγραφος 4 αναθέτει στην ΕΑΤ την ανάπτυξη δεσμευτικών εκτελεστικών τεχνικών προτύπων προς έγκριση από την Επιτροπή. 3.3.4.3. Εξουσία διαχωρισμού Το άρθρο 10 παράγραφος 1 ορίζει ότι οι αρμόδιες αρχές πρέπει να απαιτούν τον διαχωρισμό αν διαπιστωθεί ότι η δραστηριότητα διαπραγμάτευσης των τραπεζών (ειδική διαπραγμάτευση, επενδύσεις σε δραστηριότητες τιτλοποίησης υψηλού κινδύνου και ιδιότητα αναδόχου στις εν λόγω δραστηριότητες και διαπραγμάτευση ορισμένων παραγώγων του) και οι σχετικοί κίνδυνοι υπερβαίνουν ορισμένα κατώτατα όρια και πληρούν ορισμένες προϋποθέσεις που συνδέονται με τις παραμέτρους. Εάν η τράπεζα παράσχει στην αρμόδια αρχή ικανοποιητικές αποδείξεις ότι οι εν λόγω δραστηριότητες δεν θέτουν σε κίνδυνο τη χρηματοοικονομική σταθερότητα της Ένωσης, λαμβάνοντας υπόψη τους στόχους του προτεινόμενου κανονισμού, η αρμόδια αρχή μπορεί να αποφασίσει να μην απαιτήσει διαχωρισμό. Το άρθρο 10 παράγραφος 2 ορίζει ότι μια αρμόδια αρχή μπορεί να απαιτήσει διαχωρισμό μιας συγκεκριμένης δραστηριότητας διαπραγμάτευσης, εφόσον κρίνει ότι η εν λόγω δραστηριότητα απειλεί την χρηματοοικονομική σταθερότητα της τράπεζας ή της Ένωσης, λαμβάνοντας υπόψη οποιουσδήποτε από τους στόχους του προτεινόμενου κανονισμού. Η αρμόδια αρχή θα πρέπει να διαβουλεύεται με την ΕΑΤ πριν από τη λήψη των αποφάσεων που αναφέρονται στο άρθρο 10 και θα πρέπει να κοινοποιεί στην ΕΑΤ την τελική απόφασή της. Το άρθρο 10 παράγραφος 5 εξουσιοδοτεί την Επιτροπή να εγκρίνει μια κατ’ εξουσιοδότηση πράξη που θα προσδιορίζει το επίπεδο που δεν πρέπει να υπερβαίνεται για κάθε παράμετρο καθώς και τους όρους, συμπεριλαμβανομένου του αριθμού των παραμέτρων που πρέπει να υπερβαίνεται, προκειμένου να εφαρμόζεται ο διαχωρισμός. Επιπλέον, η Επιτροπή θα εξουσιοδοτηθεί να προσδιορίζει τα είδη της τιτλοποίησης που δεν θεωρείται ότι αποτελούν απειλή για τη χρηματοοικονομική σταθερότητα σύμφωνα με έναν κατάλογο κριτηρίων και, ως εκ τούτου, θα μπορούσαν να αναληφθούν από ένα κύριο πιστωτικό ίδρυμα. 3.3.4.4. Διαχείριση των ιδίων κινδύνων των τραπεζών («διαχείριση ταμειακών διαθεσίμων») Εάν υλοποιηθεί ο περαιτέρω διαχωρισμός, το άρθρο 11 παράγραφος 1 διευκρινίζει ότι εξακολουθεί να επιτρέπεται στην τράπεζα που λαμβάνει καταθέσεις να διαχειρίζεται τους ίδιους κινδύνους της. Ωστόσο, δεδομένου ότι η διαχείριση των ταμειακών διαθεσίμων μπορεί να οδηγήσει σε διαπραγμάτευση για ίδιο λογαριασμό και δεδομένου ότι η διαχείριση της ρευστότητας συνεπάγεται την ανάληψη ορισμένων κερδοσκοπικών θέσεων, αυτό θα πρέπει να συνδεθεί με ορισμένες διασφαλίσεις. 3.3.4.5. Παροχή υπηρεσιών διαχείρισης κινδύνων σε πελάτες Το άρθρο 12 διευκρινίζει ότι το κύριο πιστωτικό ίδρυμα είναι ακόμη σε θέση να πωλήσει ορισμένα προϊόντα διαχείρισης κινδύνου (δηλαδή παράγωγα) σε πελάτες εκτός του χρηματοπιστωτικού και του τραπεζικού τομέα. Ωστόσο, η πώληση παραγώγων σε πελάτες εκθέτει την τράπεζα σε περισσότερους κινδύνους, πράγμα που μπορεί, ιδίως, να καταστήσει την εξυγίανσή της πιο περίπλοκη και, ως εκ τούτου, θα υπόκειται σε διαφορετικούς βαθμούς διασφαλίσεων και ελέγχου. Για την αντιμετώπιση αυτών των κινδύνων, αναφέρεται ότι τα παράγωγα επιτοκίου, συναλλάγματος, πιστώσεων, δικαιωμάτων έκδοσης και βασικών προϊόντων που είναι επιλέξιμα για εκκαθάριση κεντρικού αντισυμβαλλομένου μπορούν να πωλούνται από το κύριο πιστωτικό ίδρυμα σε μη χρηματοπιστωτικούς πελάτες, ασφαλιστικές επιχειρήσεις και ιδρύματα που προσφέρουν υπηρεσίες επαγγελματικών συνταξιοδοτικών παροχών, αλλά μόνο για αντιστάθμιση κινδύνων επιτοκίου, πιστωτικών κινδύνων, κινδύνων συναλλάγματος κινδύνων βασικών προϊόντων και κινδύνων δικαιωμάτων έκδοσης, και με την προϋπόθεση ότι υπόκεινται σε ανώτατα όρια όσον αφορά τον προκύπτοντα κίνδυνο θέσης. Η αναγνώριση ορισμένων παραγώγων ενθαρρύνει περαιτέρω τις τράπεζες να τυποποιούν τα εν λόγω παράγωγα και είναι επομένως σύμφωνη με τους στόχους πολιτικής του κανονισμού για τις υποδομές των ευρωπαϊκών αγορών («EMIR»).[18] 3.3.4.6. Κανόνες για τον διαχωρισμό των δραστηριοτήτων διαπραγμάτευσης Εάν οι αρμόδιες αρχές απαιτούν το διαχωρισμό των ανωτέρω δραστηριοτήτων διαπραγμάτευσης και οι εν λόγω δραστηριότητες παραμείνουν εντός του τραπεζικού ομίλου, οι δραστηριότητες αυτές θα πρέπει να μεταφερθούν σε ξεχωριστή νομική οντότητα («οντότητα συναλλαγών»). Η νομική, οικονομική, διοικητική και λειτουργική σύνδεση της εν λόγω οντότητας με τα υπόλοιπα μέλη του ομίλου θα πρέπει να περιορίζεται με σκοπό την εξασφάλιση αποτελεσματικού διαχωρισμού. Το άρθρο 13 παράγραφος 3 ορίζει ότι εάν εφαρμοστεί διαχωρισμός, ο όμιλος πρέπει να οργανωθεί σε ομοιογενείς λειτουργικές υποομάδες που θα αποτελούνται από τη μία πλευρά από κύρια πιστωτικά ιδρύματα και από την άλλη από οντότητες συναλλαγών. Το άρθρο 13 παράγραφοι 5 έως 13 του προτεινόμενου κανονισμού περιέχουν τους όρους που θα ισχύουν για τη διασφάλιση ισχυρού διαχωρισμού από νομική, οικονομική, διοικητική και λειτουργική άποψη. Μετά το διαχωρισμό, οι απαιτήσεις προληπτικής εποπτείας που αναφέρονται στα εν λόγω άρθρα θα πρέπει να εφαρμόζεται σε μεμονωμένη ή υποενοποιημένη βάση στις αντίστοιχες υποομάδες. Επιπλέον, το άρθρο 13 παράγραφος 11 προβλέπει παρεκκλίσεις από τον ΚΚΑ όσον αφορά την παραίτηση από ορισμένες απαιτήσεις προκειμένου να διασφαλισθεί ότι οι απαιτήσεις προληπτικής εποπτείας (ίδια κεφάλαια, ρευστότητα και δημοσιοποίηση) εφαρμόζονται σε υποενοποιημένη βάση στις αντίστοιχες υποομάδες. Οι ομάδες που χαρακτηρίζονται ως ταμεία αλληλασφάλισης, συνεταιρισμοί, ιδρύματα αποταμίευσης ή παρόμοια ιδρύματα ασκούν ριψοκίνδυνες δραστηριότητες διαπραγμάτευσης και, ως εκ τούτου, υπόκεινται στις απαιτήσεις που περιλαμβάνονται στην παρούσα πρόταση. Ωστόσο, τα ιδρύματα αυτά έχουν πολύ συγκεκριμένη ιδιοκτησιακή και οικονομική δομή και διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στη χρηματοδότηση της τοπικής και περιφερειακής οικονομίας. Για την επιβολή ορισμένων από τους κανόνες που αφορούν τον διαχωρισμό θα μπορούσαν να απαιτηθούν μεγάλες αλλαγές στην οργανωτική δομή των εν λόγω οντοτήτων. Αυτό θα μπορούσε να είναι δυσανάλογο προς τα οφέλη, εφόσον θα απαιτεί από τις εν λόγω οντότητες να αλλάξουν εντελώς την εταιρική τους ταυτότητα. Έτσι, η αρμόδια αρχή μπορεί να αποφασίσει να επιτρέψει στα κύρια πιστωτικά ιδρύματα που πληρούν τις απαιτήσεις που ορίζονται στο άρθρο 49 παράγραφος 3 στοιχείο α) ή β) του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 575/2013 να κατέχουν κεφαλαιακά μέσα ή δικαιώματα ψήφου σε οντότητα συναλλαγών όταν η αρμόδια αρχή θεωρεί ότι η κατοχή τέτοιου είδους κεφαλαιακών μέσων ή δικαιωμάτων ψήφου είναι απαραίτητη για τη λειτουργία του ομίλου και ότι έχει λάβει επαρκή μέτρα για τον ενδεδειγμένο μετριασμό των σχετικών κινδύνων. Ένα άλλο βασικό μέρος του οικονομικού διαχωρισμού μεταξύ του κύριου πιστωτικού ιδρύματος και της οντότητας συναλλαγών είναι οι περιορισμοί των μεγάλων ανοιγμάτων. Τα άρθρα 14 έως 17 ορίζουν τους κανόνες προς τούτο. Οι κανόνες αυτοί αφορούν τα όρια των μεμονωμένων ή ομαδοποιημένων μεγάλων ανοιγμάτων τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό του ομίλου. 3.3.4.7. Σχέδιο διαχωρισμού Πριν από τον ίδιο τον διαχωρισμό των δραστηριοτήτων διαπραγμάτευσης, οι οικείες τράπεζες θα έχουν την υποχρέωση να υποβάλουν «σχέδιο διαχωρισμού» στις αρμόδιες αρχές. Το άρθρο 18 προβλέπει ότι το σχέδιο αυτό θα πρέπει να εγκριθεί από την αρμόδια αρχή, η οποία θα έχει τη δυνατότητα να απαιτήσει τροποποίηση του σχεδίου, κατά περίπτωση, ή να καταρτίσει δικό της σχέδιο για το διαχωρισμό σε περίπτωση αδράνειας της οικείας τράπεζας. 3.3.4.8. Συνεργασία μεταξύ των αρμόδιων αρχών και των αρχών εξυγίανσης Η BRRD προβλέπει ότι οι αρχές εξυγίανσης μπορούν, ως μέρος του δικού τους σχεδιασμού εξυγίανσης, να απαιτούν από τις τράπεζες να προβούν σε διαρθρωτικές αλλαγές (π.χ. της νομικής και οργανωτικής δομής τους) εάν η αρχή εξυγίανσης πιστεύει ότι αυτό είναι αναγκαίο προκειμένου να αντιμετωπιστούν τα εμπόδια για την αποτελεσματική εξυγίανση. Ενώ ο προτεινόμενος κανονισμός καλύπτει ευρύτερο φάσμα στόχων πέραν της εξυγίανσης, είναι αναγκαίο να εξασφαλιστεί ότι οι αντίστοιχες αρχές συνεργάζονται μεταξύ τους. Το άρθρο 19, κατά συνέπεια, ορίζει ότι εάν μια αρμόδια αρχή αποφασίσει να απαιτήσει διαχωρισμό, οφείλει να ειδοποιήσει τις αρχές εξυγίανσης (άρθρο 19 παράγραφος 1) και να λάβει υπόψη κάθε εν εξελίξει ή προϋπάρχουσα αξιολόγηση της δυνατότητας εκκαθάρισης από τις αρχές εξυγίανσης σύμφωνα με τα άρθρα 13 και 13α της BRRD. Ομοίως, η αρχή εξυγίανσης πρέπει να λαμβάνει υπόψη την κοινοποίηση μιας απόφασης διαχωρισμού μιας αρμόδιας αρχής κατά την αξιολόγηση της δυνατότητας εκκαθάρισης ενός ιδρύματος. 3.3.4.9. Απαγορευμένες δραστηριότητες για την οντότητα συναλλαγών Το άρθρο 20 προβλέπει ότι υπάρχουν ορισμένες δραστηριότητες τις οποίες δεν μπορεί να εκτελεί η οντότητα συναλλαγών. Αυτές είναι η αποδοχή καταθέσεων επιλέξιμων για προστασία βάσει των συστημάτων εγγύησης των καταθέσεων και η παροχή υπηρεσιών πληρωμής μικρών ποσών, όπως ορίζεται στην οδηγία για τις υπηρεσίες πληρωμών[19]. 3.3.4.10. Παρέκκλιση Λαμβάνοντας υπόψη ότι ο προτεινόμενος κανονισμός καθορίζει ενιαίους κανόνες σχετικά με το αντικείμενο, τους στόχους και τα μέσα των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων των τραπεζών στην εσωτερική αγορά, το άρθρο 21 επιτρέπει μια πιθανή παρέκκλιση από τις απαιτήσεις περί διαχωρισμού στο κεφάλαιο ΙΙΙ για τα πιστωτικά ιδρύματα που καλύπτονται από την εθνική νομοθεσία με ισοδύναμο αποτέλεσμα με τις διατάξεις του κεφαλαίου III της πρότασης. Η παρέκκλιση αυτή χορηγείται από την Επιτροπή κατόπιν αιτήματος του οικείου κράτους μέλους, αφού το κράτος μέλος έχει λάβει θετική γνωμοδότηση από την αρμόδια αρχή που είναι υπεύθυνη για την εποπτεία των τραπεζών για τις οποίες ζητείται η παρέκκλιση. Για να πληρούνται οι προϋποθέσεις για την παρέκκλιση, η εθνική πρωτογενής νομοθεσία πρέπει να έχει θεσπιστεί πριν από την 29η Ιανουαρίου του 2014 και να πληροί τα κριτήρια που ορίζονται στο άρθρο 21 παράγραφος 1. Αυτό σημαίνει ότι ο στόχος της εθνικής νομοθεσίας, το πεδίο εφαρμογής του και οι διατάξεις που παραπέμπουν στον νομικό, οικονομικό και διοικητικό διαχωρισμό της οντότητας που δέχεται καταθέσεις πρέπει να είναι παρόμοιες με εκείνες του προτεινόμενου κανονισμού. 3.3.5. Συμμόρφωση: οντότητες και αρμόδιες αρχές (κεφάλαιο V) Οι περισσότερες τράπεζες που καλύπτονται από το άρθρο 3 έχουν δραστηριότητες σε πολλές χώρες τόσο με υποκαταστήματα όσο και με θυγατρικές εταιρείες. Εποπτεύονται από πολλές και διαφορετικές αρχές, τόσο στις χώρες καταγωγής (μητρικές, θυγατρικές σε διαφορετικά κράτη μέλη) όσο και στις χώρες υποδοχής (υποκαταστήματα). Προκειμένου να διασφαλιστεί αποτελεσματική και αποδοτική εφαρμογή της διαρθρωτικής μεταρρύθμισης σε επίπεδο ομίλου, το άρθρο 26 παρέχει τον τελικό λόγο όσον αφορά τις αποφάσεις για διαρθρωτικό διαχωρισμό στον επικεφαλής επόπτη που είναι υπεύθυνος για τον ενοποιημένο όμιλο. Αυτή είναι η προσέγγιση που επελέγη από ορισμένες εθνικές μεταρρυθμιστικές προτάσεις. Ο επικεφαλής επόπτης θα πρέπει, πριν από την λήψη οιωνδήποτε αποφάσεων, να ζητά τη γνώμη των εποπτικών αρχών της χώρας καταγωγής των σημαντικών θυγατρικών εταιρειών του ομίλου. 3.3.6. Σχέσεις με τρίτες χώρες (κεφάλαιο VI) Το άρθρο 27 προβλέπει την έκδοση κατ’ εξουσιοδότηση πράξεων για την αναγνώριση των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων τρίτης χώρας ως ισότιμων όταν αυτές πληρούν ορισμένες προϋποθέσεις. 3.3.7. Διοικητικές κυρώσεις και μέτρα (κεφάλαιο VII) Το κεφάλαιο VII αποτυπώνει τις σημερινές οριζόντιες πολιτικές στον τομέα των χρηματοπιστωτικών υπηρεσιών που αφορούν κυρώσεις και μέτρα. Καθορίζει μια κοινή προσέγγιση για τις κυριότερες παραβάσεις του προτεινόμενου κανονισμού και ορίζει τις διοικητικές κυρώσεις και τα μέτρα τα οποία οι αρμόδιες αρχές θα πρέπει να έχουν την εξουσία να εφαρμόζουν στην περίπτωση των κυριότερων παραβάσεων. 3.3.8. Έκθεση και επανεξέταση (κεφάλαιο VIII) Η έγκριση της παρούσας πρότασης θα αποτελέσει την πρώτη δέσμη κανόνων διαρθρωτικού διαχωρισμού που εφαρμόζονται στις τράπεζες σε επίπεδο Ένωσης. Ως εκ τούτου, είναι σημαντικό να αξιολογηθεί κατά πόσον οι κανόνες που περιγράφονται ανωτέρω έχουν αποδειχτεί αποτελεσματικός και αποδοτικός τρόπος για την επίτευξη του στόχου και των σκοπών της διαρθρωτικής μεταρρύθμισης. Για το σκοπό αυτό, το τελευταίο κεφάλαιο σκιαγραφεί μια σειρά τομέων στους οποίους η Επιτροπή θα επανεξετάσει το πλαίσιο τόσο γενικά όσο και σε ειδικά θέματα (άρθρο 34). Για παράδειγμα, οι επανεξετάσεις θα επικεντρωθούν στην εφαρμογή των κατώτατων ορίων, την εφαρμογή και την αποτελεσματικότητα της απαγόρευσης που προβλέπεται στο άρθρο 6, το πεδίο των δραστηριοτήτων που αποτελούν αντικείμενο της επανεξέτασης, και την καταλληλότητα και την εφαρμογή των παραμέτρων. 3.3.9. Χρονοδιάγραμμα Παρακάτω αναφέρονται οι κυριότερες ημερομηνίες όσον αφορά τη θέσπιση και την εφαρμογή των βασικών διατάξεων της παρούσας πρότασης, έχοντας ως βάση ότι το τελικό κείμενο του κανονισμού θα εγκριθεί από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο έως τον Ιούνιο του 2015: · η Επιτροπή εγκρίνει τις απαιτούμενες κατ’ εξουσιοδότηση πράξεις για την εφαρμογή των βασικών διατάξεων πριν από την 1η Ιανουαρίου του 2016· · ο κατάλογος των καλυπτόμενων τραπεζών και των τραπεζών στις οποίες χορηγείται παρέκκλιση δημοσιεύεται την 1η Ιουλίου του 2016, εν συνεχεία δε σε ετήσια βάση· · η απαγόρευση της διαπραγμάτευσης για ίδιο λογαριασμό τίθεται σε ισχύ από την 1η Ιανουαρίου του 2017· · οι διατάξεις για το διαχωρισμό των δραστηριοτήτων διαπραγμάτευσης από τα πιστωτικά ιδρύματα θα τεθούν σε ισχύ την 1η Ιουλίου του 2018. 4. Δημοσιονομικες επιπτωσεις: Οι χρηματοδοτικές και δημοσιονομικές επιπτώσεις της πρότασης αναφέρονται στο νομοθετικό δημοσιονομικό δελτίο που επισυνάπτεται στην παρούσα πρόταση. 2014/0020 (COD) Πρόταση ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ σχετικά με διαρθρωτικά μέτρα για τη βελτίωση της ανθεκτικότητας των πιστωτικών ιδρυμάτων της ΕΕ (Κείμενο που παρουσιάζει ενδιαφέρον για τον ΕΟΧ) ΤΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ, Έχοντας υπόψη τη Συνθήκη για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και ιδίως το άρθρο 114, Έχοντας υπόψη την πρόταση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Κατόπιν διαβίβασης του σχεδίου νομοθετικής πράξης στα εθνικά κοινοβούλια, Έχοντας υπόψη τη γνώμη της Ευρωπαϊκής Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής[20], Έχοντας υπόψη τη γνώμη της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας[21], Μετά από διαβούλευση με τον Ευρωπαίο Επόπτη Προστασίας Δεδομένων[22], Αποφασίζοντας σύμφωνα με τη συνήθη νομοθετική διαδικασία, Εκτιμώντας τα ακόλουθα: (1) Το χρηματοπιστωτικό σύστημα της Ένωσης περιλαμβάνει περισσότερες από 8000 τράπεζες με διαφορετικά μεγέθη, εταιρικές δομές και επιχειρηματικά μοντέλα, λίγες από τις οποίες υπάρχουν με τη μορφή μεγάλων τραπεζικών ομίλων που ασκούν ένα εκτεταμένο σύνολο δραστηριοτήτων. Οι όμιλοι αυτοί περιλαμβάνουν ένα σύνθετο πλέγμα νομικών οντοτήτων και σχέσεων μεταξύ των μελών του ομίλου. Έχουν υψηλό βαθμό αλληλοσύνδεσης μέσω διατραπεζικών δανειοδοτικών ή δανειοληπτικών πράξεων, καθώς και μέσω των αγορών παραγώγων. Οι επιπτώσεις μιας πιθανής χρεοκοπίας αυτών των μεγάλων τραπεζών μπορεί να αποβούν εξαιρετικά ευρείες και σημαντικές. (2) Η χρηματοπιστωτική κρίση ανέδειξε την διασυνδεδεμένη φύση των τραπεζών της Ένωσης και τον επακόλουθο κίνδυνο για το χρηματοπιστωτικό σύστημα. Ως αποτέλεσμα, η εξυγίανση μέχρι σήμερα αποτελεί σημαντική πρόκληση, που αφορά ολόκληρους τραπεζικούς ομίλους, και όχι απλώς τα μη βιώσιμα μέρη τους, και βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στη δημόσια στήριξη. (3) Από την έναρξη της χρηματοπιστωτικής κρίσης, η Ένωση και τα κράτη μέλη επιχειρούν τη ριζική αναθεώρηση της ρύθμισης και εποπτείας των τραπεζών και έχουν κάνει τα πρώτα βήματα προς την κατεύθυνση της τραπεζικής ένωσης. Δεδομένου του βάθους της χρηματοπιστωτικής κρίσης και της ανάγκης να εξασφαλιστεί ότι όλες οι τράπεζες θα μπορούν να εξυγιανθούν, ήταν αναγκαίο να εκτιμηθεί κατά πόσον απαιτούνται περισσότερα μέτρα για να μειωθεί περαιτέρω η πιθανότητα και ο αντίκτυπος της χρεοκοπίας των μεγαλύτερων και πιο πολύπλοκων τραπεζών. Για τον σκοπό αυτό συγκροτήθηκε μια ομάδα εμπειρογνωμόνων υψηλού επιπέδου («HLEG») υπό την προεδρία του κ. Erkki Liikanen. Η HLEG συνέστησε τον υποχρεωτικό διαχωρισμό των δραστηριοτήτων διαπραγμάτευσης για ίδιο λογαριασμό και άλλων δραστηριοτήτων διαπραγμάτευσης υψηλού κινδύνου σε ξεχωριστή νομική οντότητα εντός του τραπεζικού ομίλου για τις μεγαλύτερες και πιο περίπλοκες τράπεζες. (4) Το πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων του ρυθμιστικού πλαισίου του τραπεζικού τομέα που βρίσκεται σε εξέλιξη θα αυξήσει σημαντικά την ανθεκτικότητα τόσο των μεμονωμένων τραπεζών όσο και του τραπεζικού τομέα στο σύνολό του. Ωστόσο, ένα περιορισμένο υποσύνολο των μεγαλύτερων και πιο περίπλοκων τραπεζικών ομίλων της Ένωσης εξακολουθούν να είναι υπερβολικά μεγάλοι για να χρεοκοπήσουν, υπερβολικά μεγάλοι για να διασωθούν και υπερβολικά περίπλοκοι για να υπόκεινται σε διαχείριση, σε εποπτεία και σε εξυγίανση. Συνεπώς, οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις αποτελούν σημαντικό συμπλήρωμα των άλλων ρυθμιστικών πρωτοβουλιών και μέτρων, δεδομένου ότι θα μπορούσαν να προσφέρουν έναν τρόπο πιο άμεσης αντιμετώπισης του πολύπλοκου χαρακτήρα εντός του ομίλου, των επιδοτήσεων εντός του ομίλου, και των κινήτρων για υπερβολική ανάληψη κινδύνων. Ορισμένα κράτη μέλη έχουν θεσπίσει ή προτίθενται να θεσπίσουν μέτρα για την εισαγωγή διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων στα οικεία τραπεζικά συστήματα. (5) Στις 3 Ιουλίου 2013, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο κάλεσε την Επιτροπή να καταρτίσει προσέγγιση βάσει αρχών για τη διαρθρωτική μεταρρύθμιση του ευρωπαϊκού τραπεζικού τομέα. (6) Η νομική βάση για τον παρόντα κανονισμό είναι το άρθρο 114 παράγραφος 1 της Συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΣΛΕΕ), το οποίο επιτρέπει τη θέσπιση μέτρων προσέγγισης των εθνικών διατάξεων με στόχο την εγκαθίδρυση και την καλή λειτουργία της εσωτερικής αγοράς. (7) Η ανομοιογενής εθνική νομοθεσία που δεν επιδιώκει τους ίδιους στόχους πολιτικής με τρόπο συμβατό και ισοδύναμο με τους μηχανισμούς που προβλέπει ο παρών κανονισμός αυξάνει τις πιθανότητες αρνητικών επιδράσεων στις αποφάσεις των παραγόντων της αγοράς σχετικά με κινήσεις κεφαλαίων επειδή οι διαφορετικοί και ανομοιογενείς κανόνες και πρακτικές μπορούν να αυξήσουν σημαντικά τις λειτουργικές δαπάνες των πιστωτικών ιδρυμάτων που δραστηριοποιούνται σε διασυνοριακό επίπεδο, οδηγώντας έτσι σε μια λιγότερο αποτελεσματική κατανομή των πόρων και των κεφαλαίων σε σύγκριση με μια κατάσταση όπου η διακίνηση των κεφαλαίων υπόκεινται σε παρόμοιους και συνεκτικούς κανόνες. Για τους ίδιους λόγους, οι διαφορετικοί και ανομοιογενείς κανόνες θα επηρεάσουν επίσης αρνητικά τις αποφάσεις των παραγόντων της αγοράς σχετικά με το πού και πώς θα παρέχουν διασυνοριακές χρηματοπιστωτικές υπηρεσίες. Οι διαφορετικοί και ανομοιόμορφοι κανόνες μπορούν επίσης να ενθαρρύνουν ακούσια το γεωγραφικό αρμπιτράζ (επιλογή τοποθεσίας με ευνοϊκότερο καθεστώς. Η κίνηση των κεφαλαίων και η παροχή διασυνοριακών υπηρεσιών αποτελούν ουσιώδη στοιχεία για την καλή λειτουργία της εσωτερικής αγοράς της Ένωσης. Χωρίς μια προσέγγιση που θα καλύπτει όλη την Ένωση, τα πιστωτικά ιδρύματα θα υποχρεωθούν να προσαρμόζουν τη δομή τους και τις πράξεις τους ανάλογα με τα εθνικά σύνορα, πράγμα που θα τα καταστήσει ακόμη πιο περίπλοκα και θα οδηγήσει σε κατακερματισμό της εσωτερικής αγοράς. (8) Η ανομοιογενής εθνική νομοθεσία υπονομεύει επίσης τις προσπάθειες για την επίτευξη ενός ενιαίου εγχειριδίου κανόνων εφαρμοστέου σε ολόκληρη την εσωτερική αγορά. Μια τέτοια εξέλιξη θα έχει επίσης ως αποτέλεσμα τη μείωση της αποτελεσματικότητας του ενιαίου εποπτικού μηχανισμού[23] (ΕΕΜ) επειδή η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) θα πρέπει να εφαρμόζει ένα σύνολο διαφορετικών και ανομοιογενών νομοθεσιών για τα πιστωτικά ιδρύματα τα οποία είναι υπό την εποπτεία της, πράγμα που θα αυξήσει το κόστος εποπτείας και την πολυπλοκότητα. Η ανομοιογενής νομοθεσία καθιστά επίσης δυσκολότερη και δαπανηρότερη τη διαχείριση των διασυνοριακών πιστωτικών ιδρυμάτων, ιδίως όσον αφορά τη διασφάλιση της συμμόρφωσης με αποκλίνοντες και πιθανότατα ανομοιογενείς κανόνες. Ομοίως, ο ενιαίος μηχανισμός εξυγίανσης[24] (ΕΜΕ) θα ήταν αναγκασμένος να εξυγιαίνει πιστωτικά ιδρύματα, που θα υπόκεινται πιθανώς σε διαφορετικές εθνικές απαιτήσεις όσον αφορά την οργανωτική και λειτουργική δομή τους. (9) Η εναρμόνιση σε επίπεδο Ένωσης μπορεί να εξασφαλίσει ότι οι τραπεζικοί όμιλοι της Ένωσης, πολλοί από τους οποίους δραστηριοποιούνται σε διάφορα κράτη μέλη, θα ρυθμίζονται από ένα κοινό πλαίσιο διαρθρωτικών απαιτήσεων ούτως ώστε να αποφεύγονται οι στρεβλώσεις του ανταγωνισμού, μειώνοντας την πολυπλοκότητα της νομοθεσίας, αποφεύγοντας τις αδικαιολόγητες δαπάνες συμμόρφωσης για τις διασυνοριακές δραστηριότητες, προωθώντας περαιτέρω την ενοποίηση στην αγορά της Ένωσης και συμβάλλοντας στην εξάλειψη των ευκαιριών για ρυθμιστικό αρμπιτράζ. (10) Τηρώντας τους στόχους της συμβολής στη λειτουργία της εσωτερικής αγοράς, θα πρέπει να είναι δυνατόν να χορηγείται παρέκκλιση για ένα πιστωτικό ίδρυμα από τις διατάξεις περί διαχωρισμού ορισμένων δραστηριοτήτων διαπραγμάτευσης όταν ένα κράτος μέλος έχει εκδώσει εθνική πρωτογενή νομοθεσία πριν από την 29 Ιανουαρίου 2014 (συμπεριλαμβανομένου του παράγωγου δικαίου που θεσπίζεται στη συνέχεια), η οποία απαγορεύει στα πιστωτικά ιδρύματα, τα οποία λαμβάνουν καταθέσεις από ιδιώτες και μικρομεσαίες επιχειρήσεις (ΜΜΕ) να ασχολούνται με επενδύσεις ως εντολής και να κατέχουν στοιχεία ενεργητικού για εμπορική εκμετάλλευση. Ως εκ τούτου, τα κράτη μέλη θα πρέπει να δικαιούνται να ζητούν από την Επιτροπή να χορηγήσει παρέκκλιση από τις διατάξεις περί διαχωρισμού ορισμένων δραστηριοτήτων διαπραγμάτευσης για ένα πιστωτικό ίδρυμα που υπόκειται στην εθνική νομοθεσία η οποία είναι συμβατή με τις εν λόγω διατάξεις. Αυτό θα επιτρέψει στα κράτη μέλη τα οποία εφαρμόζουν ήδη πρωτογενή νομοθεσία, της οποίας τα αποτελέσματα είναι ισοδύναμα και συνάδουν με τον παρόντα κανονισμό, να αποφεύγουν την ευθυγράμμιση υφιστάμενων αποτελεσματικών διατάξεων. Προκειμένου να εξασφαλιστεί ότι ο αντίκτυπος της εν λόγω εθνικής νομοθεσίας, καθώς και των μεταγενέστερων εκτελεστικών μέτρων, δεν θέτει σε κίνδυνο τον στόχο της λειτουργίας της εσωτερικής αγοράς, ο στόχος της εν λόγω εθνικής νομοθεσίας και των σχετικών ρυθμίσεων εποπτείας και επιβολής της νομοθεσίας πρέπει να μπορεί να διασφαλίσει ότι τα πιστωτικά ιδρύματα που λαμβάνουν επιλέξιμες καταθέσεις από ιδιώτες και ΜΜΕ συμμορφώνονται με νομικώς δεσμευτικές απαιτήσεις οι οποίες είναι ισοδύναμες και συμβατές με τις διατάξεις που προβλέπονται από τον παρόντα κανονισμό. Η αρμόδια αρχή που εποπτεύει το πιστωτικό ίδρυμα που υπόκειται στην εν λόγω εθνική νομοθεσία θα πρέπει να είναι υπεύθυνη για την παροχή σχετικής γνωμοδότησης που πρέπει να συνοδεύει το αίτημα για την παρέκκλιση. (11) Σύμφωνα με το άρθρο 4 παράγραφος 1 στοιχείο θ) του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 1024/2013 του Συμβουλίου[25], η ΕΚΤ είναι εξουσιοδοτημένη να ασκεί εποπτικά καθήκοντα σε σχέση με τις διαρθρωτικές αλλαγές που απαιτούνται από τα πιστωτικά ιδρύματα για την αποφυγή οικονομικών πιέσεων ή καταρρεύσεων όταν τα καθήκοντα αυτά προβλέπεται ρητώς από το δίκαιο της Ένωσης για τις αρμόδιες αρχές. (12) Ο παρών κανονισμός σκοπεύει να μειώσει την υπερβολική ανάληψη κινδύνων και την ταχεία μεγέθυνση του ισολογισμού, τη δύσκολη εξυγίανση, τη δύσκολη παρακολούθηση, τις συγκρούσεις συμφερόντων, τις στρεβλώσεις του ανταγωνισμού, και την κακή κατανομή των κεφαλαίων. Σκοπεύει επίσης να προστατεύει τα ιδρύματα που διεξάγουν δραστηριότητες λόγω των οποίων τους αξίζει να έχουν ένα δημόσιο δίχτυ ασφάλειας για προστασία από τις ζημίες που υφίστανται ως συνέπεια άλλων δραστηριοτήτων. Οι αναγκαίοι κανόνες θα πρέπει, κατά συνέπεια, να συμβάλλουν στην εκ νέου επικέντρωση των τραπεζών στον βασικό τους ρόλο, βασισμένο σε σχέσεις, να υπηρετούν την πραγματική οικονομία, και στην αποφυγή της υπερβολικής διάθεσης των τραπεζικών κεφαλαίων για δραστηριότητες διαπραγμάτευσης σε βάρος του δανεισμού προς την μη χρηματοπιστωτική οικονομία. (13) Ο παρών κανονισμός θα εφαρμόζεται μόνο στα πιστωτικά ιδρύματα και τους ομίλους με δραστηριότητες διαπραγμάτευσης που καλύπτουν κατώτατα όρια που ορίζονται στον κανονισμό. Αυτό συνάδει με τη ρητή έμφαση που δίνεται στο περιορισμένο υποσύνολο των μεγαλύτερων και πλέον περίπλοκων πιστωτικών ιδρυμάτων και ομίλων που, παρά τις άλλες νομοθετικές πράξεις, παραμένουν υπερβολικά μεγάλοι για να χρεοκοπήσουν, υπερβολικά μεγάλοι για να διασωθούν και υπερβολικά περίπλοκοι για να υπόκεινται σε διαχείριση, σε εποπτεία και σε εξυγίανση. Οι διατάξεις του παρόντος κανονισμού θα πρέπει συνεπώς να εφαρμόζεται μόνον στα πιστωτικά ιδρύματα και τους ομίλους της Ένωσης που είτε θεωρούνται παγκόσμιας συστημικής σημασίας είτε υπερβαίνουν ορισμένα σχετικά και απόλυτα κατώτατα όρια, βασισμένα σε λογιστικά στοιχεία, από άποψη δραστηριότητας διαπραγμάτευσης ή απόλυτου μεγέθους. Τα κράτη μέλη ή οι αρμόδιες αρχές δύνανται να αποφασίσουν την επιβολή παρόμοιων μέτρων και για μικρότερα πιστωτικά ιδρύματα. (14) Το εδαφικό πεδίο εφαρμογής του παρόντος κανονισμού θα πρέπει να είναι ευρύ προκειμένου να διασφαλιστεί ότι δεν στρεβλώνεται ο ανταγωνισμός και ότι αποφεύγεται η καταστρατήγηση. Ωστόσο, αν οι θυγατρικές των μητρικών εταιρειών της ΕΕ σε τρίτες χώρες ή τα υποκαταστήματα στην ΕΕ πιστωτικών ιδρυμάτων με έδρα σε τρίτες χώρες που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του παρόντος κανονισμού υπόκεινται σε μέτρα τα οποία, κατά τη γνώμη της Επιτροπής, θεωρούνται ότι έχουν αποτέλεσμα ισοδύναμο προς τις διατάξεις του παρόντος κανονισμού, θα πρέπει να εξαιρούνται. Οι αρμόδιες αρχές θα πρέπει να μπορούν επίσης να εξαιρούν τις ξένες θυγατρικές ομίλων με μητρική εταιρεία εγκατεστημένη στην ΕΕ, εάν αυτές είναι αυτόνομες και εάν ο αντίκτυπος της εξαίρεσης έχει περιορισμένα αποτελέσματα για τον όμιλο ως σύνολο. (15) Θα πρέπει να απαγορεύεται σε πιστωτικά ιδρύματα και επιχειρήσεις που ανήκουν στον ίδιο όμιλο η αγορά και η πώληση χρηματοπιστωτικών μέσων και βασικών προϊόντων για ίδιο λογαριασμό, καθώς η δραστηριότητα αυτή έχει περιορισμένη ή μηδενική προστιθέμενη αξία για το κοινό καλό και είναι εγγενώς ριψοκίνδυνη. (16) Είναι δύσκολο να γίνεται η διάκριση μεταξύ της διαπραγμάτευσης για ίδιο λογαριασμό και της ειδικής διαπραγμάτευσης (market making). Για να υπερνικηθεί η δυσκολία αυτή, η απαγόρευση της διαπραγμάτευσης για ίδιο λογαριασμό θα πρέπει να περιορίζεται σε γραφεία, μονάδες, τμήματα ή μεμονωμένους διαπραγματευτές που είναι ειδικά αφιερωμένοι σε διαπραγμάτευση για ίδιο λογαριασμό. Οι τράπεζες δεν θα πρέπει να είναι σε θέση να παρακάμπτουν την απαγόρευση με την πραγματοποίηση επενδύσεων, ή επωφελούμενες από επενδύσεις, σε μη τραπεζικούς φορείς που επιδίδονται σε διαπραγμάτευση για ίδιο λογαριασμό. (17) Προκειμένου να εξασφαλιστεί ότι οι φορείς που υπόκεινται στην απαγόρευση της διαπραγμάτευσης για ίδιο λογαριασμό θα μπορούν να συνεχίσουν να συμβάλλουν στη χρηματοδότηση της οικονομίας, θα πρέπει να μπορούν να επενδύουν σε κλειστό κατάλογο επενδυτικών κεφαλαίων. Αυτός ο πλήρης κατάλογος θα πρέπει να περιλαμβάνει χωρίς μόχλευση και κλειστού τύπου οργανισμούς εναλλακτικών επενδύσεων (ΟΕΕ), ευρωπαϊκές εταιρείες επιχειρηματικού κεφαλαίου, ευρωπαϊκά ταμεία κοινωνικής επιχειρηματικότητας και ευρωπαϊκά μακροπρόθεσμα επενδυτικά ταμεία. Προκειμένου να εξασφαλιστεί ότι αυτά τα επενδυτικά κεφάλαια δεν θέτουν σε κίνδυνο τη βιωσιμότητα και τη χρηματοπιστωτική ευρωστία των πιστωτικών ιδρυμάτων που επενδύουν σ’ αυτά, είναι σημαντικό οι ΟΕΕ χωρίς μόχλευση και κλειστού τύπου στους οποίους εξακολουθούν να μπορούν να επενδύουν τα πιστωτικά ιδρύματα διοικούνται από διαχειριστές ΟΕΕ οι οποίοι εγκρίνονται και εποπτεύονται σύμφωνα με τις σχετικές διατάξεις της οδηγίας 2011/61/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου[26], και ότι οι εν λόγω ΟΕΕ είναι εγκατεστημένοι στην Ένωση ή, εάν δεν είναι εγκατεστημένοι στην Ένωση, διατίθενται στο εμπόριο στην Ένωση σύμφωνα με τους κανόνες της εν λόγω οδηγίας. (18) Θα πρέπει να επιτρέπεται στις οντότητες που υπόκεινται στην απαγόρευση της διαπραγμάτευσης για ίδιο λογαριασμό να χρησιμοποιούν τα δικά τους κεφάλαια για την πραγματοποίηση επενδύσεων στο πλαίσιο της διαχείρισης ταμειακών διαθεσίμων. Η διαχείριση ταμειακών διαθεσίμων θα πρέπει να αποτελεί δραστηριότητα που αποσκοπεί στη διαφύλαξη της αξίας των ιδίων κεφαλαίων και την παράλληλη διάχυση του πιστωτικού κινδύνου διαμέσου πολλαπλών αντισυμβαλλομένων και μεγιστοποίηση της ρευστότητας των ιδίων κεφαλαίων. Κατά τη διαχείριση των ταμειακών διαθεσίμων, οι οντότητες που υπόκεινται στην απαγόρευση της διαπραγμάτευσης για ίδιο λογαριασμό δεν θα πρέπει να επιδιώκουν τον στόχο της επίτευξης απόδοσης μεγαλύτερης από τα επιτόκια της χρηματαγοράς, χρησιμοποιώντας ως δείκτη αναφοράς το ποσοστό απόδοσης των κρατικών ομολόγων υψηλής ποιότητας προθεσμίας τριών μηνών. (19) Τα ταμειακά ισοδύναμα του ενεργητικού είναι μέσα που συνήθως αποτελούν αντικείμενο διαπραγμάτευσης στη χρηματαγορά, π.χ. έντοκα γραμμάτια του δημοσίου και των ΟΤΑ, τα πιστοποιητικά καταθέσεων, εμπορικά χρεόγραφα, τραπεζικές συναλλαγματικές, βραχυπρόθεσμα χρεόγραφα ή μερίδια ή μετοχές ρυθμιζόμενων αμοιβαίων κεφαλαίων της χρηματαγοράς. Προκειμένου να απαγορεύονται οι ανοικτές πωλήσεις, ένα πιστωτικό ίδρυμα θα πρέπει να κατέχει τα ταμειακά ισοδύναμα του ενεργητικού προτού να είναι σε θέση να πωλήσει τα εν λόγω στοιχεία ενεργητικού. (20) Οι πολιτικές αποδοχών οι οποίες ενθαρρύνουν την ανάληψη υπερβολικών κινδύνων μπορούν να υπονομεύσουν την ορθή και αποτελεσματική διαχείριση των κινδύνων των τραπεζών. Με τη συμπλήρωση της συναφούς ισχύουσας ενωσιακής νομοθεσίας στον τομέα αυτόν, οι διατάξεις για τις αποδοχές θα πρέπει να συμβάλλουν στην πρόληψη της καταστρατήγησης της απαγόρευσης της διαπραγμάτευσης για ίδιο λογαριασμό. Ομοίως, αναμένεται ότι θα περιοριστούν οι τυχόν υπολειμματικές ή συγκεκαλυμμένες δραστηριότητες διαπραγμάτευσης για ίδιο λογαριασμό από κύρια πιστωτικά ιδρύματα κατά τη διενέργεια συνετής διαχείρισης των κινδύνων. (21) Το διοικητικό όργανο των οντοτήτων που υπόκεινται στην απαγόρευση της διαπραγμάτευσης για ίδιο λογαριασμό θα πρέπει να εξασφαλίζει τη συμμόρφωση με την απαγόρευση αυτή. (22) Εκτός της διαπραγμάτευσης για ίδιο λογαριασμό, τα μεγάλα πιστωτικά ιδρύματα επιδίδονται σε πολλές άλλες δραστηριότητες διαπραγμάτευσης, όπως η ειδική διαπραγμάτευση, η έκδοση τίτλων, οι δραστηριότητες επενδύσεων και χρηματοδότησης που συνδέονται με τιτλοποίηση υψηλού κινδύνου, ή τη δόμηση, την διευθέτηση ή την εκτέλεση πολύπλοκων συναλλαγών παραγώγων. Οι εν λόγω δραστηριότητες διαπραγμάτευσης συνδέονται συχνά με δραστηριότητες πελατών, αλλά μπορεί ωστόσο να προκαλούν ανησυχίες. Δεδομένου, πάντως, του δυνητικά χρήσιμου χαρακτήρα των εν λόγω δραστηριοτήτων, αυτές δεν θα πρέπει να υπόκεινται σε άμεση απαγόρευση. Αντίθετα, οι εν λόγω δραστηριότητες πρέπει να εξακολουθήσουν να υπόκεινται σε εκ των υστέρων αξιολόγηση από την αρμόδια αρχή και, ενδεχομένως, σε απαίτηση διαχωρισμού από τις υπόλοιπες δραστηριότητες του ομίλου. (23) Εάν, κατά την αξιολόγηση των δραστηριοτήτων διαπραγμάτευσης, η αρμόδια αρχή συμπεράνει ότι αυτές υπερβαίνουν ορισμένες παραμέτρους όσον αφορά το σχετικό μέγεθος, τη μόχλευση, την πολυπλοκότητα, την αποδοτικότητα, τους σχετικούς κινδύνους της αγοράς, καθώς και τη διασύνδεση, θα πρέπει να απαιτεί τον διαχωρισμό τους από το κύριο πιστωτικό ίδρυμα εκτός εάν το κύριο πιστωτικό ίδρυμα μπορεί να παράσχει στην αρμόδια αρχή ικανοποιητικές αποδείξεις ότι οι εν λόγω εμπορικές δραστηριότητες δεν αποτελούν απειλή για την οικονομική σταθερότητα του κύριου πιστωτικού ιδρύματος ή του χρηματοπιστωτικού συστήματος της Ένωσης ως συνόλου, λαμβάνοντας υπόψη τους στόχους του παρόντος κανονισμού. (24) Υπάρχουν ιδιαίτερες ανησυχίες σε σχέση με διαπραγμάτευση (market making). Τη δυνατότητα εκκαθάρισης τράπεζας ενδέχεται να παρεμποδίζεται από την παρουσία συναλλαγών και αποθεματικών σε έναν μεγάλο τραπεζικό όμιλο, δεδομένου ότι οι μεμονωμένες θέσεις διαπραγμάτευσης αντιμετωπίζονται με τον ίδιο τρόπο στη διαδικασία εξυγίανσης, είτε προέρχονται από ειδική διαπραγμάτευση οδηγούμενη από δραστηριότητες πελατών είτε από κερδοσκοπία. Επιπλέον, οι ειδικοί διαπραγματευτές έχουν διασυνδέσεις με άλλους μεγάλους τραπεζικούς ομίλους. Επίσης, οι ειδικοί διαπραγματευτές μπορεί να είναι εκτεθειμένοι σε σημαντικό κίνδυνο αντισυμβαλλομένου και η συγκεκριμένη λειτουργία της ειδικής διαπραγμάτευσης μπορεί να ποικίλλει ανάλογα με τα διάφορα χρηματοδοτικά μέσα και μοντέλα αγοράς. Επομένως, θα πρέπει να δίνεται ιδιαίτερη προσοχή σε αυτές τις δραστηριότητες κατά τη διάρκεια της αξιολόγησης από την αρμόδια αρχή. (25) Ορισμένες δραστηριότητες που αφορούν τιτλοποίηση επέτρεψαν στα πιστωτικά ιδρύματα να δημιουργήσουν κινδύνους γρήγορα, να συγκεντρώσουν τους κινδύνους στον μοχλευμένο τομέα, να αναπτύξουν κυρίως εξάρτηση από βραχυπρόθεσμο χρέος μεταξύ των ενδιάμεσων χρηματοπιστωτικών οργανισμών, και να καταστήσουν τους ενδιάμεσους χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς διασυνδεδεμένους σε σημαντικά μεγαλύτερο βαθμό. Εάν οι τιτλοποιήσεις δεν πληρούν ορισμένα ελάχιστα κριτήρια που πρέπει να θεωρούνται υψηλής ποιότητας, τα πιστωτικά ιδρύματα εξακολουθούν να διατρέχουν σημαντικό κίνδυνο ρευστότητας. Επιπλέον, οι επενδύσεις σε τιτλοποιημένα προϊόντα υψηλού κινδύνου μπορεί να οδηγήσουν σε διασύνδεση των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων που εμποδίζει την ομαλή και ταχεία εξυγίανση. Κατά συνέπεια, οι δραστηριότητες αυτές απαιτούν ιδιαίτερη προσοχή κατά την αξιολόγηση της αρμόδιας αρχής. (26) Προκειμένου να εξασφαλιστεί ο αποτελεσματικός διαχωρισμός από νομική, οικονομική, διοικητική και λειτουργική άποψη, τα κύρια πιστωτικά ιδρύματα και οι οντότητες συναλλαγών πρέπει να ανταποκρίνεται σε κανόνες που αφορούν το κεφάλαιο, τη ρευστότητα και τα μεγάλα ανοίγματα σε βάση λειτουργικής υποομάδας. Πρέπει να έχουν ισχυρή ανεξάρτητη διακυβέρνηση και χωριστά όργανα διοίκησης. (27) Οι όμιλοι που χαρακτηρίζονται ως ταμεία αλληλασφάλισης, συνεταιρισμοί, ταμιευτήρια ή παρόμοια ιδρύματα έχουν ειδική ιδιοκτησιακή και οικονομική δομή. Για την επιβολή ορισμένων από τους κανόνες που αφορούν τον διαχωρισμό θα μπορούσαν να απαιτηθούν εκτεταμένες αλλαγές στην οργανωτική δομή των εν λόγω φορέων, το κόστος των οποίων θα μπορούσε να είναι δυσανάλογο σε σχέση με τα οφέλη. Στο βαθμό που οι εν λόγω όμιλοι εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του κανονισμού, η αρμόδια αρχή μπορεί να αποφασίσει να επιτρέψει στα κύρια πιστωτικά ιδρύματα που πληρούν τις απαιτήσεις που ορίζονται με το άρθρο 49 παράγραφος 3 στοιχείο α) ή β) του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 575/2013 να κατέχουν μέσα κεφαλαίου ή δικαιώματα ψήφου σε οντότητα συναλλαγών όταν η αρμόδια αρχή θεωρεί ότι η κατοχή τέτοιου είδους μέσων κεφαλαίου ή δικαιωμάτων ψήφου είναι απαραίτητη για τη λειτουργία του ομίλου και ότι το κύριο πιστωτικό ίδρυμα έχει λάβει επαρκή μέτρα για τον ενδεδειγμένο μετριασμό των σχετικών κινδύνων. (28) Τα όρια στα μεγάλα ανοίγματα στοχεύουν στην προστασία των πιστωτικών ιδρυμάτων από τον κίνδυνο να υποστούν ζημίες λόγω της υπερβολικής συγκέντρωσης σε έναν πελάτη ή ομάδα συνδεδεμένων πελατών. Η εφαρμογή των εν λόγω περιορισμών μεταξύ των διαχωρισμένων μερών εντός του πιστωτικού ιδρύματος ή του ομίλου, καθώς και μεταξύ του κύριου πιστωτικού ιδρύματος και εξωτερικών οντοτήτων που ασκούν δραστηριότητες διαπραγμάτευσης αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα του παρόντος κανονισμού. Ωστόσο, ανεξαρτήτως των επιμέρους ορίων για τα ανοίγματα, τα συγκεντρωτικά μεγάλα ανοίγματα ενδέχεται να εξακολουθούν να είναι σημαντικά. Τα ατομικά όρια θα πρέπει, επομένως, να συμπληρωθούν με ένα όριο για τα συγκεντρωτικά μεγάλα ανοίγματα. Προκειμένου να περιοριστεί η εφαρμογή του δημόσιου διχτυού ασφαλείας στις δραστηριότητες που υπόκεινται σε διαχωρισμό και να γίνεται σαφής διάκριση μεταξύ των δραστηριοτήτων μιας οντότητας συναλλαγών από το κύριο πιστωτικό ίδρυμα, πρέπει να απαγορεύεται στις οντότητες συναλλαγών να αποδέχονται καταθέσεις επιλέξιμες για εγγύηση των καταθέσεων. Η απαγόρευση αυτή δεν θα πρέπει να εμποδίζει την ανταλλαγή εξασφαλίσεων που αφορούν αποκλειστικά τις εμπορικές δραστηριότητές τους. Ωστόσο, προκειμένου να μην κλείσει μια πρόσθετη πηγή πιστώσεων, η οντότητα συναλλαγών θα πρέπει να έχει τη δυνατότητα να χορηγεί πίστωση σε όλους τους πελάτες. Επιπλέον, αν και η οντότητα συναλλαγών ενδέχεται να πρέπει να παρέχει υπηρεσίες πληρωμής χονδρικής, εκκαθάρισης και διακανονισμού, δεν θα πρέπει να εμπλέκεται σε υπηρεσίες πληρωμής μικρών ποσών. (29) Ανεξαρτήτως του διαχωρισμού, το κύριο πιστωτικό ίδρυμα πρέπει να εξακολουθήσει να είναι σε θέση να διαχειρίζεται τους δικούς του κινδύνους. Πρέπει επομένως να επιτρέπονται ορισμένες δραστηριότητες διαπραγμάτευσης στο βαθμό που αυτές αφορούν τη συνετή διαχείριση του κεφαλαίου, της ρευστότητας και της χρηματοδότησης του κύριου πιστωτικού ιδρύματος και δεν προκαλούν ανησυχίες σχετικά με τη χρηματοπιστωτική του σταθερότητα. Ομοίως, τα κύρια πιστωτικά ιδρύματα πρέπει να είναι σε θέση να παρέχουν ορισμένες αναγκαίες υπηρεσίες διαχείρισης κινδύνου στους πελάτες τους. Ωστόσο, τούτο θα πρέπει να γίνεται χωρίς να εκτίθεται το κύριο πιστωτικό ίδρυμα σε αδικαιολόγητους κινδύνους και χωρίς να προκαλούνται ανησυχίες σχετικά με τη χρηματοπιστωτική του σταθερότητα. Οι πράξεις αντιστάθμισης κινδύνων που είναι επιλέξιμες για συνετή διαχείριση των ιδίων κινδύνων και για την παροχή υπηρεσιών διαχείρισης κινδύνων σε πελάτες μπορεί, χωρίς αυτό να είναι υποχρεωτικό, να συνιστούν λογιστική αντιστάθμισης σύμφωνα με τα διεθνή πρότυπα χρηματοοικονομικής αναφοράς. (30) Για την ενίσχυση της αποτελεσματικότητας της διαδικασίας λήψης αποφάσεων που προβλέπεται από τον παρόντα κανονισμό, καθώς και να εξασφαλιστεί, στο μεγαλύτερο δυνατό βαθμό, ότι υπάρχει συνοχή μεταξύ των μέτρων που επιβάλλονται σύμφωνα με τον παρόντα κανονισμό, τον κανονισμό (ΕΕ) αριθ. 1024/2013 του Συμβουλίου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της οδηγίας [BRRD] και της οδηγίας 2013/36/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου[27], οι αρμόδιες αρχές και οι σχετικές αρχές εξυγίανσης θα πρέπει να συνεργάζονται στενά σε όλες τις περιστάσεις με όλες τις εξουσίες που τους έχουν ανατεθεί στη σχετική νομοθεσία της Ένωσης. Το καθήκον συνεργασίας πρέπει να καλύπτει όλα τα στάδια της διαδικασίας που καταλήγει σε τελική απόφαση μιας αρμόδιας αρχής να επιβάλει διαρθρωτικά μέτρα. (31) Ο διαχωρισμός έχει σημαντικό αντίκτυπο για την νομική, οργανωτική και λειτουργική δομή των τραπεζικών ομίλων. Προκειμένου να εξασφαλιστεί η αποτελεσματική και αποδοτική εφαρμογή του διαχωρισμού και να αποφευχθεί ο διαχωρισμός των ομίλων με βάση γεωγραφικές γραμμές, οι αποφάσεις διαχωρισμού πρέπει να λαμβάνονται σε επίπεδο ομίλου από την αρχή ενοποιημένης εποπτείας, αφού ζητήσει τη γνώμη των αρμόδιων αρχών των σημαντικών θυγατρικών ενός τραπεζικού ομίλου, ανάλογα με την περίπτωση. (32) Για να ενισχυθεί η διαφάνεια και η ασφάλεια δικαίου προς όφελος όλων των φορέων της αγοράς, η Ευρωπαϊκή Αρχή Τραπεζών (ΕΑΤ) πρέπει να δημοσιεύει και να ενημερώνει συνεχώς στον ιστότοπό της κατάλογο των πιστωτικών ιδρυμάτων και ομίλων που υπόκεινται στις απαιτήσεις σχετικά με την απαγόρευση της διαπραγμάτευσης για ίδιο λογαριασμό και τον διαχωρισμό ορισμένων δραστηριοτήτων διαπραγμάτευσης. (33) Στο βαθμό που η κοινοποίηση πληροφοριών όσον αφορά την προληπτική εποπτεία και για την εφαρμογή του παρόντος κανονισμού περιλαμβάνει την επεξεργασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα, τα δεδομένα αυτά θα πρέπει να προστατεύονται πλήρως από το νομικό πλαίσιο της Ένωσης. Ειδικότερα, τα δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα διατηρούνται από την αρμόδια αρχή μόνο για το αναγκαίο χρονικό διάστημα, σύμφωνα με τους εφαρμοστέους κανόνες περί προστασίας δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα[28]. (34) Ο διαχωρισμός συνεπάγεται αλλαγές στη νομική, οργανωτική και λειτουργική δομή των επηρεαζόμενων τραπεζικών ομίλων, πράγμα που προκαλεί πρόσθετο κόστος. Προκειμένου να περιοριστεί ο κίνδυνος να μετακυλιστεί το κόστος στους πελάτες και να δοθεί στα πιστωτικά ιδρύματα ο απαιτούμενος χρόνος για την εκτέλεση μιας απόφασης διαχωρισμού με ομαλό τρόπο, ο διαχωρισμός δεν θα πρέπει να είναι εφαρμοστέος αμέσως μετά την έναρξη ισχύος του παρόντος κανονισμού αλλά να εφαρμόζεται από [Η ΥΕ παρακαλείται να συμπληρώσει την ακριβή ημερομηνία 18 μήνες από την ημερομηνία δημοσίευσης του παρόντος κανονισμού]. (35) Η παροχή του συνόλου ή μέρους των επενδυτικών υπηρεσιών ή δραστηριοτήτων ως τακτική ενασχόληση ή επιτήδευμα σε επαγγελματική βάση από διαφορετικές οντότητες που προσδιορίζονται βάσει του παρόντος κανονισμού ως αποτέλεσμα των διαρθρωτικών αλλαγών που επιβάλλονται στα μεγάλα, περίπλοκα και διασυνδεδεμένα πιστωτικά ιδρύματα θα πρέπει να εκτελείται σύμφωνα με τις διατάξεις της οδηγία ς2004/39/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου[29]. Οσάκις ο παρών κανονισμός ορίζει περαιτέρω περιορισμούς στην ικανότητα των εν λόγω οντοτήτων για την παροχή επενδυτικών υπηρεσιών σε σύγκριση με εκείνους που ορίζονται στην οδηγία 2004/39/ΕΚ, οι διατάξεις του παρόντος κανονισμού θα πρέπει να υπερισχύουν. Η εκτέλεση των εν λόγω επενδυτικών υπηρεσιών ή δραστηριοτήτων υπόκειται σε προηγούμενη έγκριση σύμφωνα με τις διατάξεις της οδηγίας 2004/39/ΕΚ, με εξαίρεση τα πιστωτικά ιδρύματα που έχουν λάβει άδεια λειτουργίας βάσει της οδηγίας 2013/36/ΕΕ. (36) Η Επιτροπή θα πρέπει να συνεργάζεται με τις αρχές τρίτων χωρών προκειμένου να διερευνώνται λύσεις αλληλοϋποστήριξης που θα εξασφαλίζουν τη συνοχή μεταξύ των διατάξεων του παρόντος κανονισμού και των απαιτήσεων που επιβάλλονται από τρίτες χώρες. Για το σκοπό αυτό, η Επιτροπή πρέπει να είναι σε θέση να διαπιστώνει ότι το νομικό πλαίσιο μιας τρίτης χώρας είναι ισοδύναμο με τον παρόντα κανονισμό, μεταξύ άλλων όσον αφορά τις νομικές και εποπτικές ρυθμίσεις και τις ρυθμίσεις επιβολής. (37) Προκειμένου να εξασφαλιστεί ότι οι φορείς που υπόκεινται στον παρόντα κανονισμό συμμορφώνονται με τις υποχρεώσεις που απορρέουν από το αυτόν και να διασφαλιστεί ότι υπόκεινται σε παρόμοια μεταχείριση σε ολόκληρη την Ένωση, θα πρέπει να διασφαλίζεται ότι οι διοικητικές κυρώσεις και τα μέτρα είναι αποτελεσματικά, αναλογικά και αποτρεπτικά. Ως εκ τούτου, οι διοικητικές κυρώσεις και τα μέτρα που θεσπίζονται από τον παρόντα κανονισμό θα πρέπει να πληρούν ορισμένες ουσιώδεις απαιτήσεις ως προς τα πρόσωπα προς τα οποία απευθύνονται, τα κριτήρια που πρέπει να λαμβάνονται υπόψη προκειμένου να επιβληθεί ορισμένη κύρωση ή μέτρο, τη δημοσίευση των κυρώσεων ή των μέτρων, τις βασικές εξουσίες επιβολής κυρώσεων και τα επίπεδα των διοικητικών χρηματικών προστίμων. (38) Προκειμένου να προσδιοριστούν οι απαιτήσεις που καθορίζονται στον παρόντα κανονισμό, θα πρέπει να ανατεθεί στην Επιτροπή η εξουσία για τη θέσπιση πράξεων σύμφωνα με το άρθρο 290 της ΣΛΕΕ όσον αφορά τα απαριθμούμενα κατωτέρω μη ουσιώδη στοιχεία: επέκταση του τύπου κρατικών ομολόγων που δεν θα πρέπει να απαγορεύονται βάσει του άρθρο 6 και τα οποία αρμόδιες αρχές δεν πρέπει να επανεξετάζουν ή να λαμβάνουν υπόψη όσον αφορά το διαχωρισμό· καθορισμός των σχετικών ορίων και των προϋποθέσεων όσον αφορά το πότε η αρμόδια αρχή θεωρεί ότι ορισμένες εμπορικές δραστηριότητες πρέπει να διαχωριστούν· διεύρυνση του καταλόγου των μέσων τα οποία επιτρέπονται για τη διαχείριση των ιδίων κινδύνων του πιστωτικού ιδρύματος· διεύρυνση του καταλόγου των μέσων στα οποία το πιστωτικό ίδρυμα μπορεί να συναλλάσσεται για τη διαχείριση των κινδύνων των πελατών τους· υπολογισμό του ορίου, άνω του οποίου τα παράγωγα δεν μπορούν να πωλούνται ούτε να εγγράφονται στον ισολογισμό ενός κύριου πιστωτικού ιδρύματος· μεγάλα ανοίγματα και έκταση της αναγνώρισης των τεχνικών μετριασμού του πιστωτικού κινδύνου· τροποποίηση των συνιστωσών της έννοιας «εμπορικές δραστηριότητες» που χρησιμοποιούνται για τον καθορισμό των όρων εφαρμογής του κεφαλαίου ΙΙ και του κεφαλαίου ΙΙΙ του παρόντος κανονισμού· καθορισμός των ειδών των πράξεων τιτλοποίησης που δεν συνιστούν απειλή για τη χρηματοπιστωτική σταθερότητα ενός κύριου πιστωτικού ιδρύματος ή του χρηματοπιστωτικού συστήματος της Ένωσης· τα κριτήρια για την αξιολόγηση της ισοδυναμίας των νομοθετικών και εποπτικών πλαισίων τρίτων χωρών. Είναι ιδιαίτερα σημαντικό να διεξάγει η Επιτροπή τις κατάλληλες διαβουλεύσεις κατά τις προπαρασκευαστικές εργασίες της, μεταξύ άλλων και σε επίπεδο εμπειρογνωμόνων. Κατά την προετοιμασία και τη σύνταξη κατ’ εξουσιοδότηση πράξεων, η Επιτροπή οφείλει να εξασφαλίζει την ταυτόχρονη, έγκαιρη και σωστή διαβίβαση των σχετικών εγγράφων στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο. (39) Προκειμένου να εξασφαλιστούν ομοιόμορφοι όροι για την εφαρμογή του παρόντος κανονισμού, ιδίως όσον αφορά τις διατάξεις των άρθρων 21 και 27, θα πρέπει να ανατεθούν εκτελεστικές αρμοδιότητες στην Επιτροπή. (40) Τα τεχνικά πρότυπα για τις χρηματοπιστωτικές υπηρεσίες θα πρέπει να διασφαλίζουν συνεπή εναρμόνιση και επαρκή προστασία των καταθετών, των επενδυτών και των καταναλωτών σε ολόκληρη την Ένωση. Ως οργανισμός με μεγάλη εξειδικευμένη πείρα, είναι συμφέρον και σκόπιμο να ανατεθεί στην ΕΑΤ η κατάρτιση σχεδίων ρυθμιστικών και εκτελεστικών τεχνικών προτύπων, τα οποία δεν ενέχουν επιλογές πολιτικής. Η ΕΑΤ θα πρέπει να εξασφαλίζει αποτελεσματικές διοικητικές διαδικασίες και διαδικασίες υποβολής εκθέσεων κατά την εκπόνηση τεχνικών προτύπων. (41) Η Επιτροπή θα πρέπει να εκδίδει ρυθμιστικά τεχνικά πρότυπα που αναπτύχθηκαν από την ΕΑΤ, όσον αφορά τη μεθοδολογία για τη συνεπή μέτρηση και εφαρμογή των παραμέτρων σε σχέση με τον υπολογισμό του ορίου, άνω του οποίου ο διαχωρισμός των εμπορικών δραστηριοτήτων αναμένεται να πραγματοποιείται με κατ’ εξουσιοδότηση πράξεις σύμφωνα με το άρθρο 290 της ΣΛΕΕ και σύμφωνα με τα άρθρα 10 έως 14 του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 1093/2010 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου[30]. Η Επιτροπή και η ΕΑΤ θα πρέπει να εξασφαλίζουν ότι τα εν λόγω πρότυπα μπορούν να εφαρμόζονται από το σύνολο των σχετικών ιδρυμάτων κατά τρόπο ανάλογο προς τη φύση, την κλίμακα και την πολυπλοκότητα των εν λόγω ιδρυμάτων και των δραστηριοτήτων τους. (42) Η Επιτροπή θα πρέπει να εξουσιοδοτηθεί να εκδίδει εκτελεστικά τεχνικά πρότυπα που αναπτύχθηκαν από την ΕΑΤ, όσον αφορά τη μεθοδολογία για τον υπολογισμό του όγκου των εμπορικών δραστηριοτήτων που ασκούν τα πιστωτικά ιδρύματα και όμιλοι, το ενιαίο υπόδειγμα για την κοινοποίηση του συνολικού όγκου και τις συνιστώσες των εμπορικών δραστηριοτήτων των πιστωτικών ιδρυμάτων και των μητρικών εταιρειών και να καθορίζει τις διαδικασίες και τα έντυπα για την ανταλλαγή πληροφοριών σχετικά με τις κυρώσεις με την ΕΑΤ, μέσω εκτελεστικών πράξεων δυνάμει του άρθρου 291 της ΣΛΕΕ και σύμφωνα με το άρθρο 15 του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 1093/2010. (43) Σύμφωνα με την αρχή της αναλογικότητας, είναι αναγκαίο και σκόπιμο, για την επίτευξη του στόχου της πρόληψης του συστημικού κινδύνου, των οικονομικών πιέσεων ή της κατάρρευσης των μεγάλων, περίπλοκων και διασυνδεδεμένων πιστωτικών ιδρυμάτων, να καθοριστούν κανόνες για την απαγόρευση της διαπραγμάτευσης για ίδιο λογαριασμό και τον διαχωρισμό ορισμένων εμπορικών δραστηριοτήτων. Ο παρών κανονισμός δεν υπερβαίνει τα αναγκαία όρια για την επίτευξη των επιδιωκόμενων στόχων σύμφωνα με το άρθρο 5 παράγραφος 4 της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση. (44) Η επιχειρηματική ελευθερία σύμφωνα με το δίκαιο της Ένωσης και τις εθνικές νομοθεσίες και πρακτικές είναι αναγνωρισμένη σύμφωνα με το άρθρο 16 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (εφεξής «ο Χάρτης»). Κάθε πρόσωπο εντός της Ένωσης έχει δικαίωμα για την έναρξη λειτουργίας ή τη συνέχιση της επιχειρηματικής δραστηριότητας χωρίς να υπόκειται σε διακρίσεις ή περιττούς περιορισμούς. Επιπλέον, η κατοχή μετοχών προστατεύεται ως περιουσία δυνάμει του άρθρου 17 του Χάρτη. Οι μέτοχοι έχουν το δικαίωμα να κατέχουν, να χρησιμοποιούν και να διαθέτουν την περιουσία τους, και το δικαίωμα να μην στερούνται ακουσίως της περιουσίας αυτής. Η απαγόρευση της διαπραγμάτευσης για ίδιο λογαριασμό και ο διαχωρισμός ορισμένων εμπορικών δραστηριοτήτων που προβλέπονται στον παρόντα κανονισμό ενδέχεται να επηρεάζουν την επιχειρηματική ελευθερία, καθώς και τα δικαιώματα ιδιοκτησίας των μετόχων οι οποίοι, σε μια τέτοια κατάσταση, δεν μπορούν να διαθέτουν ελεύθερα την περιουσία τους. (45) Οι περιορισμοί στην επιχειρηματική ελευθερία και στα δικαιώματα των μετόχων πρέπει να συμμορφώνονται με το άρθρο 52 του Χάρτη. Η παρέμβαση στα εν λόγω δικαιώματα δεν πρέπει να είναι δυσανάλογη. Ως εκ τούτου, η απαγόρευση ή ο διαχωρισμός των εμπορικών δραστηριοτήτων θα πρέπει να απαιτούνται μόνον εφόσον γίνεται προς το δημόσιο συμφέρον για την προώθηση της καλής λειτουργίας της τραπεζικής αγοράς και της χρηματοπιστωτικής σταθερότητας της Ένωσης. Οι θιγόμενοι μέτοχοι δεν θα εμποδίζονται να ασκούν τα άλλα νόμιμα δικαιώματά τους, όπως το δικαίωμα πραγματικής προσφυγής και αμερόληπτου δικαστηρίου. (46) Ο παρών κανονισμός σέβεται τα θεμελιώδη δικαιώματα και τηρεί τις αρχές που αναγνωρίζονται στο Χάρτη, ιδίως δε το δικαίωμα στο σεβασμό της ιδιωτικής και οικογενειακής ζωής, το δικαίωμα στην προστασία των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα, την επιχειρηματική ελευθερία, το δικαίωμα ιδιοκτησίας, το δικαίωμα πραγματικής προσφυγής και αμερόληπτου δικαστηρίου, καθώς και το δικαίωμα υπεράσπισης και τον σεβασμό της αρχής ne bis in idem. Ο παρών κανονισμός πρέπει να εφαρμοστεί σύμφωνα μ’ αυτά τα δικαιώματα και τις αρχές. (47) Επειδή οι οντότητες τις οποίες αφορά η απαγόρευση της διαπραγμάτευσης για ίδιο λογαριασμό θα χρειαστούν αρκετό χρόνο για την εφαρμογή της απαγόρευσης, ο παρών κανονισμός προβλέπει ότι η απαγόρευση εφαρμόζεται [Η ΥΕ παρακαλείται να συμπληρώσει την ακριβή ημερομηνία 18 μήνες μετά τη δημοσίευση του παρόντος κανονισμού]. Ομοίως, οι διαδικασίες που προβλέπονται στον παρόντα κανονισμό σχετικά με τις διατάξεις που θα οδηγήσουν σε απόφαση της αρμόδιας αρχής ότι η εμπορική δραστηριότητα πρέπει να χωριστούν από το κεντρικό πιστωτικό ίδρυμα, και οι διαδικασίες που εφαρμόζονται στους ομίλους μετά την έκδοση της απόφασης αυτής, είναι πολύπλοκες και απαιτούν χρόνο όχι μόνο να διεξαχθούν αλλά και για να εφαρμοστούν τα εν λόγω μέτρα με υπεύθυνο και βιώσιμο τρόπο. Ως εκ τούτου, είναι σκόπιμο οι εν λόγω διατάξεις να εφαρμοστούν [Η ΥΕ παρακαλείται να συμπληρώσει την ακριβή ημερομηνία 36 μήνες μετά τη δημοσίευση του παρόντος κανονισμού]. ΕΞΕΔΩΣΑΝ ΤΟΝ ΠΑΡΟΝΤΑ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟ: Κεφάλαιο I Γενικές διατάξεις Άρθρο 1 Στόχοι Ο παρών κανονισμός έχει ως στόχο την πρόληψη του συστημικού κινδύνου, των οικονομικών πιέσεων ή της κατάρρευσης των μεγάλων, περίπλοκων και διασυνδεδεμένων οντοτήτων του χρηματοπιστωτικού συστήματος, ιδίως των πιστωτικών ιδρυμάτων, και την επίτευξη των ακόλουθων στόχων: α) να περιοριστεί η υπερβολική ανάληψη κινδύνων εντός του πιστωτικού ιδρύματος· β) να εξαλειφθούν οι ουσιώδεις συγκρούσεις συμφερόντων μεταξύ των διαφόρων μερών του πιστωτικού ιδρύματος· γ) να αποφευχθεί η κακή κατανομή των πόρων και να ενθαρρυνθεί η χορήγηση δανείων προς την πραγματική οικονομία· δ) να προωθηθούν οι όροι του ανταγωνισμού χωρίς στρεβλώσεις για όλα τα πιστωτικά ιδρύματα εντός της εσωτερικής αγοράς· ε) να μειωθεί η αλληλοσύνδεση στο πλαίσιο του χρηματοπιστωτικού τομέα που οδηγεί σε συστημικό κίνδυνο· στ) να διευκολυνθεί η αποτελεσματική διαχείριση την παρακολούθηση και η εποπτεία του πιστωτικού ιδρύματος· ζ) να διευκολυνθεί η ομαλή εξυγίανση και ανάκαμψη του ομίλου. Άρθρο 2 Αντικείμενο Ο παρών κανονισμός ορίζει κανόνες για: α) την απαγόρευση της διαπραγμάτευσης για ίδιο λογαριασμό· β) τον διαχωρισμό ορισμένων εμπορικών δραστηριοτήτων. Άρθρο 3 Πεδίο εφαρμογής 1. Ο παρών κανονισμός εφαρμόζεται στις ακόλουθες οντότητες: α) οποιοδήποτε πιστωτικό ίδρυμα ή μητρική εταιρεία της ΕΕ, συμπεριλαμβανομένων όλων των υποκαταστημάτων και θυγατρικών, ανεξαρτήτως του τόπου στον οποίον βρίσκονται, όταν έχει αναγνωρισθεί ως διεθνές ίδρυμα με συστημική σπουδαιότητα (G-SII) κατ’ εφαρμογή του άρθρου 131 της οδηγίας 2013/36/ΕΕ· β) οποιαδήποτε από τις κατωτέρω οντότητες η οποία για περίοδο τριών διαδοχικών ετών διαθέτει στοιχεία ενεργητικού συνολικής αξίας τουλάχιστον 30 δισεκατ. ευρώ και έχει εμπορικές δραστηριότητες που ανέρχονται σε τουλάχιστον 70 δισεκατ. ευρώ ή στο 10 τοις εκατό του συνόλου του συνόλου του ενεργητικού της: (i) οποιοδήποτε πιστωτικό ίδρυμα εγκατεστημένο στην Ένωση, που δεν είναι ούτε μητρική επιχείρηση ούτε θυγατρική, συμπεριλαμβανομένων όλων των υποκαταστημάτων του, ανεξάρτητα από το πού είναι εγκατεστημένα· (ii) μια μητρική εταιρεία της ΕΕ, συμπεριλαμβανομένων όλων των υποκαταστημάτων και θυγατρικών της, ανεξαρτήτως του τόπου στον οποίον βρίσκονται, όπου μία από τις οντότητες του ομίλου είναι πιστωτικό ίδρυμα εγκατεστημένο στην Ένωση· (iii) υποκαταστήματα στην ΕΕ πιστωτικών ιδρυμάτων με έδρα σε τρίτες χώρες. Άρθρο 4 Εξαιρέσεις 1. Ο παρών κανονισμός δεν εφαρμόζεται σε: α) υποκαταστήματα στην ΕΕ πιστωτικών ιδρυμάτων με έδρα σε τρίτες χώρες εφόσον υπόκεινται σε νομικό πλαίσιο που θεωρείται ισοδύναμο σύμφωνα με το άρθρο 27 παράγραφος 1· β) θυγατρικές μητρικών εταιρειών της ΕΕ εγκατεστημένες σε τρίτες χώρες εφόσον αυτές υπόκεινται σε νομικό πλαίσιο που θεωρείται ισοδύναμο σύμφωνα με το άρθρο 27 παράγραφος 1· γ) οντότητες που αναφέρονται στα σημεία 2) έως 23) του άρθρου 2 παράγραφος 5 της οδηγίας 2013/36/ΕΕ. 2. Συμπληρωματικά προς το στοιχείο β) της παραγράφου 1, οι αρμόδιες αρχές μπορούν να εξαιρούν από τις απαιτήσεις του κεφαλαίου III τις θυγατρικές μητρικών εταιρειών της ΕΕ εγκατεστημένες σε τρίτες χώρες στις οποίες δεν υπάρχουν κανόνες που θεωρούνται ισοδύναμοι με τα άρθρα 10 έως 16 και 20, εάν η εν λόγω αρμόδια αρχή κρίνει ότι: α) υπάρχει στρατηγική εξυγίανσης η οποία έχει συμφωνηθεί μεταξύ της αρχής εξυγίανσης σε επίπεδο ομίλου στην Ένωση και της αρχής υποδοχής της τρίτης χώρας· β) η στρατηγική εξυγίανσης για τη θυγατρική μιας μητρικής εταιρείας της ΕΕ που είναι εγκατεστημένη σε τρίτη χώρα δεν έχει αρνητικές συνέπειες για την χρηματοπιστωτική σταθερότητα του κράτους (ών) μέλους (ών) όπου είναι εγκατεστημένες η μητρική εταιρεία της ΕΕ και άλλες οντότητες του ομίλου. Άρθρο 5 Ορισμοί Για τους σκοπούς του παρόντος κανονισμού ισχύουν οι ακόλουθοι ορισμοί: 1. ως «πιστωτικό ίδρυμα» νοείται το πιστωτικό ίδρυμα όπως ορίζεται στο σημείο (1) του άρθρου 4 παράγραφος 1 του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 575/2013 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου[31]· 2. ως «όμιλος» νοείται η μητρική επιχείρηση και οι θυγατρικές της εταιρείες· 3. ως «εξυγίανση» νοείται η εξυγίανση όπως ορίζεται στο άρθρο 2 παράγραφος 1 της οδηγίας [BRRD]· 4. ως «διαπραγμάτευση για ίδιο λογαριασμό» νοείται η χρήση ιδίων κεφαλαίων ή δανειακών κεφαλαίων για την ανάληψη θέσεων σε οιοδήποτε είδος πράξης για την αγορά, την πώληση ή την με οποιοδήποτε άλλο τρόπο απόκτηση ή διάθεση οποιουδήποτε χρηματοπιστωτικού μέσου ή εμπορεύματος με αποκλειστικό σκοπό την αποκόμιση κέρδους για ίδιο λογαριασμό, και χωρίς καμία σύνδεση με πραγματικές ή προσδοκώμενες δραστηριότητες πελατών ή με σκοπό την αντιστάθμιση του κινδύνου της οντότητας ως αποτέλεσμα πραγματικής ή προσδοκώμενης δραστηριότητας πελατών, μέσω της χρήσης γραφείων, μονάδων, τμημάτων ή μεμονωμένων διαπραγματευτών που έχουν αφιερωθεί ειδικά στην εν λόγω ανάληψη θέσεων και αποκόμιση κέρδους, μεταξύ άλλων και μέσω ειδικών διαδικτυακών πλατφορμών διαπραγμάτευσης για ίδιο λογαριασμό· 5. ως «μητρική εταιρεία της ΕΕ» νοείται η μητρική επιχείρηση σε κράτος μέλος, η οποία δεν αποτελεί θυγατρική άλλης επιχείρησης εντός οποιουδήποτε κράτους μέλους· 6. ως «θυγατρική εταιρεία» νοείται η θυγατρική επιχείρηση όπως ορίζεται στο σημείο 10) του άρθρου 2 της οδηγίας 2013/34/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου[32]· 7. ως «αρμόδια αρχή» νοείται η αρμόδια αρχή όπως ορίζεται στο σημείο 40) του άρθρο 4 παράγραφος 1 του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 575/2013, συμπεριλαμβανομένης της ΕΚΤ σύμφωνα με τον κανονισμό (ΕΕ) αριθ. 1024/2013 του Συμβουλίου· 8. ως «ίδρυμα» νοείται ένα ίδρυμα όπως ορίζεται στο σημείο 3) του άρθρου 4 παράγραφος 1 του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 575/2013· 9. ως «μητρική επιχείρηση» νοείται η μητρική επιχείρηση όπως ορίζεται στο σημείο 9) του άρθρου 2 της οδηγίας 2013/34/ΕΕ, συμπεριλαμβανομένων των ιδρυμάτων, των χρηματοδοτικών εταιρειών συμμετοχών, των μικτών χρηματοικονομικών εταιρειών συμμετοχών και των μικτών εταιρειών συμμετοχών· 10. ως «χρηματοπιστωτικά μέσα» νοούνται τα χρηματοπιστωτικά μέσα όπως ορίζονται στο τμήμα Γ του παραρτήματος Ι της οδηγίας 2004/39/ΕΚ· 11. ως «διοικητικό όργανο» νοείται το διοικητικό όργανο όπως ορίζεται στο άρθρο 3 παράγραφος 1 σημείο 7) της οδηγίας 2013/36/ΕΕ ή το ισοδύναμο όργανο όταν η οντότητα δεν είναι ίδρυμα· 12. ως «ειδική διαπραγμάτευση» νοείται η δέσμευση ενός χρηματοπιστωτικού ιδρύματος να παρέχει ρευστότητα στην αγορά σε τακτική και συνεχή βάση, καταθέτοντας ζεύγη εντολών σε σχέση με ορισμένο χρηματοπιστωτικό μέσο ή στο πλαίσιο της συνήθους επιχειρηματικής της δραστηριότητας, εκτελώντας εντολές που προέρχονται από πελάτες ή ανταποκρινόμενη σε αιτήματα πελατών για διαπραγμάτευση, αλλά και στις δύο περιπτώσεις χωρίς να εκτίθεται σε ουσιώδη κίνδυνο αγοράς· 13. ως «ανάδοχος» νοείται ο ανάδοχος όπως ορίζεται στο άρθρο 4 παράγραφος 1 σημείο 14) του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 575/2013, 14. ως «τιτλοποίηση» νοείται η τιτλοποίηση όπως ορίζεται στο άρθρο 4 παράγραφος 1 σημείο 61) του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 575/2013, 15. ως «διαπραγμάτευση παραγώγων» νοείται η αγορά ή η πώληση παραγώγων· 16. ως «κύριο πιστωτικό ίδρυμα» νοείται ένα πιστωτικό ίδρυμα το οποίο τουλάχιστον λαμβάνει καταθέσεις επιλέξιμες βάσει του καθεστώτος εγγύησης των καταθέσεων σύμφωνα με την οδηγία 94/19/ΕΚ[33]· 17. ως «βασικό προϊόν» νοείται ένα εμπόρευμα όπως ορίζεται στο άρθρο 2 σημείο 1) του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1287/2006 της Επιτροπής[34], 18. ως «οντότητα του ομίλου» νοείται η οντότητα η οποία αποτελεί μέρος ενός ομίλου, 19. ως «χρηματοπιστωτική οντότητα» νοείται η οντότητα που εμπίπτει σε μια από τις ακόλουθες κατηγορίες: – οντότητα του χρηματοπιστωτικού τομέα όπως ορίζεται στο άρθρο 4 παράγραφος 1 σημείο 27) του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 575/2013, – οργανισμοί εναλλακτικών επενδύσεων («ΟΕΕ») χωρίς μόχλευση και κλειστού τύπου όπως ορίζονται στην οδηγία 2011/61/ΕΕ, εάν οι εν λόγω ΟΕΕ είναι εγκατεστημένα στην Ένωση ή, εάν δεν είναι εγκατεστημένοι στην Ένωση, διατίθενται στο εμπόριο στην Ένωση σύμφωνα με τα άρθρα 35 ή 40 της οδηγίας 2011/61/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου[35], εταιρείες επιχειρηματικού κεφαλαίου που πληρούν τις προϋποθέσεις, όπως ορίζονται στο άρθρο 3, στοιχείο β) του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 345/2013 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου[36], ταμεία κοινωνικής επιχειρηματικότητας που πληρούν τις προϋποθέσεις, όπως ορίζονται στο άρθρο 3, στοιχείο β) του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 346/2013[37] και ΟΕΕ που έχουν εγκριθεί ως ευρωπαϊκά μακροπρόθεσμα επενδυτικά κεφάλαια (ΕΜΕΚ) σύμφωνα με τον κανονισμό (ΕΕ) αριθ. [XXX/XXXX][38]]· – UCITS όπως ορίζεται στο άρθρο 1 παράγραφος 2 της οδηγίας 2009/65/EΚ [39], – οντότητα ειδικού σκοπού για τιτλοποίηση όπως ορίζεται στο άρθρο 4 παράγραφος 1 σημείο 66) του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 575/2013· 20. ως «ΜΜΕ» νοείται η επιχείρηση η οποία απασχολεί λιγότερους από 250 εργαζομένους και της οποίας ο ετήσιος κύκλος εργασιών δεν υπερβαίνει τα 50 εκατομμύρια ευρώ, και/ή ο συνολικός ετήσιος ισολογισμός δεν υπερβαίνει τα 43 εκατομμύρια ευρώ· 21. ως «ασχολία με τις επενδύσεις ως εντολέας» νοείται η αγορά, η πώληση, η εγγραφή για αγορά ή η αναδοχή τίτλων ή επενδύσεων με συμβατική βάση υπό την ιδιότητα του εντολέα· 22. ως «αρχή ενοποιημένης εποπτείας» νοείται η αρμόδια αρχή που είναι υπεύθυνη για την άσκηση εποπτείας μιας μητρικής εταιρείας της ΕΕ και των θυγατρικών της σε ενοποιημένη βάση όπως ορίζεται στο σημείο 48) του άρθρου 4 παράγραφος 1 του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 575/2013. Κεφάλαιο II Απαγορευμένες δραστηριότητες Άρθρο 6 Απαγόρευση ορισμένων εμπορικών δραστηριοτήτων 1. Απαγορεύεται στις οντότητες που αναφέρονται στο άρθρο 3: α) να ασκούν δραστηριότητες διαπραγμάτευσης για ίδιο λογαριασμό· β) με δικά τους κεφάλαια ή με δανειακά κεφάλαια και με μοναδικό σκοπό την αποκόμιση κέρδους για ίδιο λογαριασμό: (i) να αποκτούν ή να διατηρούν μερίδια ή μετοχές ΟΕΕ όπως ορίζονται από το άρθρο 4 παράγραφος 1 στοιχείο α) της οδηγίας 2011/61/ΕΕ· (ii) να επενδύουν σε παράγωγα, παραστατικούς τίτλους, δείκτες ή οποιοδήποτε άλλο χρηματοπιστωτικό μέσο η απόδοση του οποίου συνδέεται με μετοχές ή μερίδια ΟΕΕ· (iii) να κατέχουν μερίδια ή μετοχές σε μια οντότητα που επιδίδεται σε διαπραγμάτευση για ίδιο λογαριασμό ή αποκτά μερίδια ή μετοχές ΟΕΕ. 2. Η απαγόρευση του στοιχείου α) της παραγράφου 1 δεν εφαρμόζεται: α) σε χρηματοπιστωτικά μέσα που εκδίδονται από κεντρικές κυβερνήσεις κρατών μελών, ή από τις οντότητες που παρατίθενται στο σημείο 2) του άρθρου 117 και στο άρθρο 118 του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 575/2013· β) στην περίπτωση όπου μια οντότητα που αναφέρεται στο άρθρο 3 πληροί όλους τους ακόλουθους όρους: (i) χρησιμοποιεί τα ίδια κεφάλαια ως μέρος των διαδικασιών διαχείρισης ταμειακών διαθεσίμων της· (ii) αποκλειστικά κατέχει, αγοράζει, πωλεί ή με οποιονδήποτε άλλο τρόπο αποκτά ή διαθέτει μετρητά ή ταμειακά ισοδύναμα του ενεργητικού. Τα ταμειακά ισοδύναμα του ενεργητικού πρέπει να είναι επενδύσεις πολύ υψηλής ρευστότητας που κατέχονται στο βασικό νόμισμα των ιδίων κεφαλαίων, να είναι άμεσα μετατρέψιμα σε συγκεκριμένο ποσό μετρητών, να υπόκεινται σε ασήμαντο κίνδυνο μεταβολής της αξίας, να έχουν ληκτότητα που δεν υπερβαίνει τις 397 ημέρες και να παρέχουν απόδοση όχι μεγαλύτερη από την απόδοση των κρατικών ομολόγων υψηλής ποιότητας διάρκειας τριών μηνών. 3. Οι περιορισμοί που ορίζονται στο σημείο β) της παραγράφου 1 δεν εφαρμόζονται όσον αφορά τους ΟΕΕ χωρίς μόχλευση και κλειστού τύπου, όπως ορίζονται στην οδηγία 2011/61/ΕΕ, εφόσον οι εν λόγω ΟΕΕ είναι εγκατεστημένα στην Ένωση ή, εάν δεν είναι εγκατεστημένοι στην Ένωση, διατίθενται στο εμπόριο στην Ένωση σύμφωνα με τα άρθρα 35 ή 40 της οδηγίας 2011/61/ΕΕ, στις εταιρείες επιχειρηματικού κεφαλαίου που πληρούν τις προϋποθέσεις όπως ορίζονται στο άρθρο 3 στοιχείο β) του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 345/2013, στα ταμεία κοινωνικής επιχειρηματικότητας που πληρούν τις προϋποθέσεις όπως ορίζονται στο άρθρο 3 στοιχείο β) του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 346/2013, και στους ΟΕΕ που έχουν εγκριθεί ως ΕΜΕΚ σύμφωνα με τον κανονισμό (ΕΕ) αριθ. [XXX/XXXX]. 4. Το διοικητικό όργανο κάθε οντότητας που αναφέρεται στο άρθρο 3 διασφαλίζει ότι τηρούνται οι απαιτήσεις που ορίζονται στην παράγραφο 1. 5. Οι απαιτήσεις των παραγράφων 1 έως 4 εφαρμόζονται από την [Η ΥΕ παρακαλείται να συμπληρώσει την ακριβή ημερομηνία, 18 μήνες από τη δημοσίευση του κανονισμού]. 6. Η Επτροπή εξουσιοδοτείται να εκδίδει κατ’ εξουσιοδότηση πράξεις σύμφωνα με το άρθρο 36 προκειμένου να εξαιρεί από την απαγόρευση που αναφέρεται στο στοιχείο α) της παραγράφου 1: α) χρηματοπιστωτικά μέσα άλλα από αυτά που αναφέρονται στο στοιχείο α) της παραγράφου 2 τα οποία εκδίδονται από τις αρχές τρίτης χώρας που εφαρμόζει εποπτικές και κανονιστικές ρυθμίσεις τουλάχιστον ισοδύναμες με εκείνες που εφαρμόζονται στο εσωτερικό της Ένωσης, στα ανοίγματα έναντι των οποίων συντελεστής στάθμισης 0 % σύμφωνα με το άρθρο 115 του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 575/2013· β) χρηματοπιστωτικά μέσα που εκδίδονται από περιφερειακές κυβερνήσεις των κρατών μελών, στα ανοίγματα έναντι των οποίων εφαρμόζεται συντελεστής στάθμισης 0 % σύμφωνα με το άρθρο 115 του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 575/2013. Άρθρο 7 Κανόνες για τις αποδοχές Με την επιφύλαξη των κανόνων που θεσπίζονται στην οδηγία 2013/36/ΕΕ, η πολιτική αποδοχών των οντοτήτων που αναφέρονται στο άρθρο 3 πρέπει να είναι σχεδιασμένη και να εφαρμόζεται κατά τρόπο ώστε να μην ενθαρρύνουν ή ανταμείβουν, άμεσα ή έμμεσα, τη διενέργεια, από οποιοδήποτε μέλος του προσωπικού, των δραστηριοτήτων που απαγορεύονται στο άρθρο 6 παράγραφος 1. Κεφάλαιο III Διαχωρισμός ορισμένων εμπορικών δραστηριοτήτων Άρθρο 8 Πεδίο δραστηριοτήτων 1. Για τους σκοπούς του παρόντος κεφαλαίου, οι εμπορικές δραστηριότητες πρέπει να περιλαμβάνουν δραστηριότητες εκτός από: α) αποδοχή καταθέσεων που είναι επιλέξιμες στο πλαίσιο του καθεστώτος εγγύησης των καταθέσεων σύμφωνα με την οδηγία 94/19/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου[40]· β) δανειοδότηση, στην οποία περιλαμβάνονται η καταναλωτική πίστη, οι συμβάσεις πίστωσης για ακίνητα, οι πράξεις αναδόχου εισπράξεως απαιτήσεων (factoring) με ή χωρίς δικαίωμα αναγωγής, η χρηματοδότηση εμπορικών συναλλαγών (συμπεριλαμβανομένου του forfeiting)· γ) χρηματοδοτική μίσθωση, δ) υπηρεσίες πληρωμών όπως ορίζονται στο άρθρο 4 παράγραφος 3 της οδηγίας 2007/64/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου[41]· ε) έκδοση και διαχείριση άλλων μέσων πληρωμών όπως ταξιδιωτικών επιταγών και τραπεζικών επιταγών στον βαθμό που η δραστηριότητα αυτή δεν καλύπτεται από το σημείο δ), στ) χρηματομεσιτεία, φύλαξη και διαχείριση κινητών αξιών · ζ) υπηρεσίες εμπορικών πληροφοριών· η) υπηρεσίες φύλαξης· θ) έκδοση ηλεκτρονικού χρήματος. 2. Οι απαιτήσεις του παρόντος κεφαλαίου δεν εφαρμόζεται στην αγορά ή πώληση χρηματοπιστωτικών μέσων που έχουν εκδοθεί από κεντρικές κυβερνήσεις των κρατών μελών ή από φορείς οι οποίοι απαριθμούνται στο σημείο 2) του άρθρου 117 και στο άρθρο 118 του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 575/2013. 3. Η Επιτροπή εξουσιοδοτείται να εκδίδει κατ’ εξουσιοδότηση πράξεις δυνάμει του άρθρου 35 προκειμένου να εξαιρεθούν χρηματοπιστωτικά μέσα: α) άλλα από εκείνα που αναφέρονται στην παράγραφο 2 τα οποία εκδίδονται από τις αρχές τρίτης χώρας που εφαρμόζει εποπτικές και κανονιστικές ρυθμίσεις τουλάχιστον ισοδύναμες με εκείνες που εφαρμόζονται στο εσωτερικό της Ένωσης, στα ανοίγματα έναντι των οποίων εφαρμόζεται συντελεστής στάθμισης 0 % σύμφωνα με το άρθρο 115 του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 575/2013· β) τα οποία εκδίδονται από τα κράτη μέλη των περιφερειακών κυβερνήσεων, στα ανοίγματα έναντι των οποίων εφαρμόζεται συντελεστής στάθμισης 0 % σύμφωνα με το άρθρο 115 του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 575/2013. Άρθρο 9 Καθήκον επανεξέτασης των δραστηριοτήτων 1. Η αρμόδια αρχή αξιολογεί εμπορικές δραστηριότητες και ιδίως: ειδική διαπραγμάτευση, οι επενδύσεις σε τιτλοποίηση και ιδιότητα αναδόχου τιτλοποίησης, και διαπραγμάτευση παραγώγων εκτός από τα παράγωγα που επιτρέπονται σύμφωνα με τα άρθρα 11 και 12 από τις ακόλουθες οντότητες: α) κύριο πιστωτικό ίδρυμα εγκατεστημένο στην Ένωση, το οποίο δεν είναι ούτε μητρική επιχείρηση ούτε θυγατρική, συμπεριλαμβανομένων όλων των υποκαταστημάτων, ανεξάρτητα από το πού είναι εγκατεστημένα· β) μητρική εταιρεία της ΕΕ, συμπεριλαμβανομένων όλων των υποκαταστημάτων και θυγατρικών, ανεξαρτήτως του τόπου στον οποίον βρίσκονται, όπου μία από τις οντότητες του ομίλου είναι κύριο πιστωτικό ίδρυμα εγκατεστημένο στην Ένωση· γ) υποκαταστήματα στην ΕΕ πιστωτικών ιδρυμάτων με έδρα σε τρίτες χώρες. 2. Κατά τη διενέργεια της αξιολόγησης που αναφέρεται στην παράγραφο 1, η αρμόδια αρχή εφαρμόζει τις ακόλουθες παραμέτρους: α) σχετικό μέγεθος των στοιχείων ενεργητικού προς εμπορική εκμετάλλευση, όπως μετράται σε συνάρτηση με τα στοιχεία ενεργητικού προς εμπορική εκμετάλλευση, διαιρούμενα δια των συνολικών στοιχείων ενεργητικού· β) μόχλευση των στοιχείων ενεργητικού προς εμπορική εκμετάλλευση, μετρούμενη με τα στοιχεία ενεργητικού προς εμπορική εκμετάλλευση διαιρούμενα δια του κεφαλαίου κοινών μετοχών της κατηγορίας 1· γ) σχετική σημασία του πιστωτικού κινδύνου του αντισυμβαλλομένου, μετρούμενη με βάση την εύλογη αξία των παραγώγων διαιρούμενη δια των συνολικών στοιχείων ενεργητικού προς εμπορική εκμετάλλευση· δ) σχετική πολυπλοκότητα των συναλλαγών παραγώγων, μετρούμενη με τα στοιχεία ενεργητικού διαπραγματεύσιμων παραγώγων μέσων επιπέδου 2 και 3 συναλλαγών παραγώγων ενεργητικού διαιρούμενα δια των διαπραγματεύσιμων παραγώγων μέσων και των στοιχείων ενεργητικού προς εμπορική εκμετάλλευση· ε) σχετική αποδοτικότητα του εισοδήματος από εμπορική δραστηριότητα, μετρούμενη με το εισόδημα από εμπορική δραστηριότητα διαιρούμενο δια του συνολικού καθαρού εισοδήματος· στ) σχετική σημασία του κινδύνου αγοράς, μετρούμενη με υπολογισμό της διαφοράς μεταξύ των στοιχείων του ενεργητικού και του παθητικού προς εμπορική εκμετάλλευση σε απόλυτες τιμές και διαίρεση της εν λόγω διαφοράς δια του απλού μέσου όρου μεταξύ των στοιχείων ενεργητικού προς εμπορική εκμετάλλευση και των στοιχείων παθητικού προς εμπορική εκμετάλλευση· ζ) διασύνδεση, μετρούμενη με βάση τη μεθοδολογία που αναφέρεται στο άρθρο 131 παράγραφος 18 της οδηγίας 2013/36/ΕΕ· η) πιστωτικό κίνδυνο και κίνδυνο ρευστότητας που απορρέουν από δεσμεύσεις και εγγυήσεις που παρέχονται από το κύριο πιστωτικό ίδρυμα. 3. Η αρμόδια αρχή πρέπει να έχει ολοκληρώσει την αξιολόγησή της έως την [Η ΥΕ παρακαλείται να συμπληρώσει την ημερομηνία 18 μήνες από την ημερομηνία δημοσίευσης του κανονισμού], και να προβαίνει σε αξιολογήσεις σε τακτική βάση, τουλάχιστον ετησίως, στη συνέχεια. 4. Η ΕΑΤ καταρτίζει σχέδια ρυθμιστικών τεχνικών προτύπων προκειμένου να διευκρινίσει τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να μετρώνται οι παράμετροι και, κατά περίπτωση, να προσδιορίζει τα στοιχεία των παραμέτρων που αναφέρονται στην παράγραφο 2 και της μέτρησής τους με χρήση εποπτικών στοιχείων. Το σχέδιο ρυθμιστικών τεχνικών προτύπων θα παρέχει επίσης στην αρμόδια αρχή μια μεθοδολογία συνεπούς μέτρησης και εφαρμογής των μετρήσεων. Η ΕΑΤ υποβάλλει τα εν λόγω σχέδια ρυθμιστικών τεχνικών προτύπων στην Επιτροπή έως τις [Η ΥΕ παρακαλείται να συμπληρώσει την ημερομηνία 1 μήνα από την ημερομηνία δημοσίευσης του κανονισμού.] Η Επιτροπή εξουσιοδοτείται να εγκρίνει τα σχέδια ρυθμιστικών τεχνικών προτύπων που προβλέπονται στο πρώτο εδάφιο σύμφωνα με τα άρθρα 10 έως 14 του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 1093/2010. Άρθρο 10 Εξουσία της αρμόδιας αρχής να απαιτεί από ένα κύριο πιστωτικό να μην ασκεί ορισμένες δραστηριότητες 1. Όταν η αρμόδια αρχή κρίνει ότι, με βάση την αξιολόγηση που αναφέρεται στο άρθρο 9 παράγραφος 1, τα όρια και οι προϋποθέσεις που συνδέονται με τις παραμέτρους που αναφέρονται στα στοιχεία α) έως η) του άρθρου 9 παράγραφος 2 και εξειδικεύονται με την κατ’ εξουσιοδότηση πράξη που αναφέρεται στην παράγραφο 5, και ως εκ τούτου κρίνει ότι υπάρχει απειλή για την χρηματοπιστωτική σταθερότητα του κύριου πιστωτικού ιδρύματος ή για το χρηματοπιστωτικό σύστημα της Ένωσης συνολικά, λαμβάνοντας υπόψη τους στόχους που αναφέρονται στο άρθρο 1, θέτει σε κίνηση, το αργότερο δύο μήνες από την οριστικοποίηση της εν λόγω αξιολόγησης, τη διαδικασία που οδηγεί σε απόφαση που αναφέρεται στο δεύτερο εδάφιο της παραγράφου 3. 2. Σε περίπτωση που δεν πληρούνται τα όρια και οι προϋποθέσεις που αναφέρονται στην παράγραφο 1, η αρμόδια αρχή μπορεί να κινήσει τη διαδικασία που οδηγεί σε απόφαση που αναφέρεται στην παράγραφο 3 τρίτο εδάφιο, εάν καταλήξει στο συμπέρασμα, μετά την αξιολόγηση που αναφέρεται στο άρθρο 9 παράγραφος 1, ότι οποιαδήποτε εμπορική δραστηριότητα, με εξαίρεση τη διαπραγμάτευση παραγώγων εκτός από εκείνα που επιτρέπονται σύμφωνα με τα άρθρα 11 και 12, η οποία διενεργείται από το κύριο πιστωτικό ίδρυμα, συνιστά απειλή για τη χρηματοπιστωτική σταθερότητα του κύριου πιστωτικού ιδρύματος ή για το χρηματοπιστωτικό σύστημα της Ένωσης συνολικά, λαμβάνοντας υπόψη τους σ