Γνωμοδότηση της Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής με θέμα την "Πρόταση κανονισμού του Συμβουλίου για τη διεθνή δικαιοδοσία και την αναγνώριση και εκτέλεση αποφάσεων σε θέματα γονικής μέριμνας"

(2002/C 80/09)

Στις 3 Οκτωβρίου 2001, και σύμφωνα με το άρθρο 262 της συνθήκης περί ιδρύσεως της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, το Συμβούλιο αποφάσισε να ζητήσει τη γνωμοδότηση της Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής για την ανωτέρω πρόταση.

Το τμήμα "Απασχόληση, κοινωνικές υποθέσεις και δικαιώματα του πολίτη", στο οποίο ανατέθηκε η προετοιμασία των σχετικών εργασιών, υιοθέτησε τη γνωμοδότησή του στις 19 Δεκεμβρίου 2001. Εισηγήτρια ήταν η κ. Carroll και συνεισηγητές ο κ. Retureau και η κα zu Eulenburg.

Κατά την 387η σύνοδο ολομελείας της (συνεδρίαση της 16ης Ιανουαρίου 2002), η Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή υιοθέτησε την ακόλουθη γνωμοδότηση με 89 ψήφους υπέρ και 5 αποχές.

1. Εισαγωγή

1.1. Ιστορικό των προτάσεων

1.1.1. Λόγω της αύξησης της κινητικότητας εντός της ΕΕ, έχει σημειωθεί ανάλογη αύξηση του αριθμού συζυγικών και άλλων οικογενειακών σχέσεων μεταξύ πολιτών και διαμενόντων στα κράτη μέλη της ΕΕ. Δυστυχώς, σε περίπτωση διαζυγίου, χωρισμού ή ακύρωσης γάμου, προκύπτουν συγκρούσεις μεταξύ γονέων και κηδεμόνων των παιδιών σχετικά με την άσκηση της γονικής μέριμνας, την επιμέλεια των τέκνων, και τα δικαιώματα επικοινωνίας με τα παιδιά. Ενώ τα διαζύγια και οι δικαστικοί χωρισμοί εμφαίνονται σε στατιστικές, δεν υπάρχουν στοιχεία σχετικά με τη διάλυση μη συζυγικών δεσμών.

1.1.2. Οι συγκρούσεις αυτές προκαλούν ένα περιορισμένο αλλά όχι αμελητέο αριθμό περιπτώσεων απαγωγής ανηλίκων σε άλλα κράτη μέλη αλλά και σε τρίτες χώρες από γονείς ή συγγενείς των παιδιών. Ακόμη και σε περιπτώσεις που οι απαγωγές δεν διαπράττονται δια της βίας, τα δικαιώματα πρόσβασης υπονομεύονται από τους φόβους των γονέων ή των κηδεμόνων οι οποίοι έχουν την μέριμνα των παιδιών ότι εάν επιτρέψουν στα παιδιά να διαβούν τα σύνορα θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να εκτελέσουν την απόφαση αυτή σε περίπτωση που το παιδί δεν επιστρέψει. Το γεγονός αυτό έχει αρνητικές συνέπειες και για το παιδί και για τον άλλο γονέα.

1.2. Οι ισχύουσες νομικές διατάξεις - κοινοτικά μέσα

1.2.1. Η σύμβαση των Βρυξελλών της 27ης Σεπτεμβρίου 1968 (Βρυξέλλες I) για τη διεθνή δικαιοδοσία και την εκτέλεση αποφάσεων στον τομέα του αστικού και εμπορικού δικαίου δεν κάλυπτε ζητήματα ατομικού δικαίου, όπως η γαμική διάλυση και τα ζητήματα αστικού δικαίου που προκύπτουν, συμπεριλαμβανομένων της γονικής μέριμνας, της κηδεμονίας, και της επικοινωνίας με τα παιδιά.

1.2.2. Η σύμβαση των Βρυξελλών της 28ης Μαΐου 1998 σχετικά με τη διεθνή δικαιοδοσία και την αναγνώριση και εκτέλεση αποφάσεων σε γαμικές διαφορές, παρείχε το νομικό πλαίσιο για περιορισμένη αμοιβαία αναγνώριση και εκτέλεση των αποφάσεων για τη γονική μέριμνα, την κηδεμονία και την επικοινωνία με τα παιδιά. Ωστόσο, η σύμβαση αυτή δεν τέθηκε σε ισχύ και οι διατάξεις της συμπεριλήφθησαν, σε μεγάλο βαθμό, στον κανονισμό των Βρυξελλών ΙΙ.

1.2.3. Ο κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 1347/2000 του Συμβουλίου περί της δικαιοδοσίας, αναγνώρισης και εκτέλεσης αποφάσεων σε γαμικές διαφορές και διαφορές γονικής μέριμνας έναντι των κοινών τέκνων των συζύγων αποτελεί πράξη αμέσου ισχύος στα κράτη μέλη και τέθηκε σε ισχύ την 1η Μαρτίου 2001. Δεν ισχύει στη Δανία η οποία άσκησε το δικαίωμα εξαίρεσης. Η ΟΚΕ εξέδωσε τη γνωμοδότησή της για την εν λόγω πρόταση τον Οκτώβριο του 1999(1).

1.3. Σημαντικά μη κοινοτικά μέσα

1.3.1. Η σύμβαση της Χάγης του 1996 για τη διεθνή δικαιοδοσία, το εφαρμοστέο δίκαιο, την αναγνώριση, εκτέλεση και συνεργασία όσον αφορά τη γονική μέριμνα και μέτρα για την προστασία των παιδιών, δεν έχει τεθεί ακόμη σε ισχύ. Η σύμβαση της Χάγης του 1980 για τα αστικά θέματα της διεθνούς απαγωγής παιδιών ισχύει σε όλα τα κράτη μέλη. Στοχεύει στην άμεση επιστροφή των παιδιών ηλικίας έως 18 ετών που έχουν μετακινηθεί ή κρατούνται παράνομα σε οποιοδήποτε συμβαλλόμενο κράτος και στη διασφάλιση του σεβασμού των δικαιωμάτων κηδεμονίας και επικοινωνίας, τα οποία προβλέπονται από τη νομοθεσία ενός συμβαλλόμενου κράτους, από τα υπόλοιπα συμβαλλόμενα κράτη. Η Επιτροπή θα υιοθετήσει προσεχώς πρόταση κανονισμού εφαρμοστέα σε όλα τα κράτη μέλη σχετικά με την κύρωση της σύμβασης και το Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων θα την ερμηνεύσει.

1.4. Σημαντικές αδυναμίες των ισχυουσών διατάξεων

1.4.1. Η σύμβαση της Χάγης του 1996 δεν έχει τεθεί ακόμη σε εφαρμογή και ενώ ένας κοινοτικός κανονισμός που θα διέπει το αντικείμενο που καλύπτει η σύμβαση του 1996 θα ήταν χρήσιμος, τα περισσότερα προβλήματα προκύπτουν με τις τρίτες χώρες.

1.4.1.1. Σύμφωνα με τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 1347/2000, οι διαφορές γονικής μέριμνας καλύπτονται μόνο ως προς τις διαδικασίες που αφορούν τις γαμικές διαδικασίες (δηλαδή το διαζύγιο, το χωρισμό, την ακύρωση των διαδικασιών κ.λπ.). Σε περίπτωση που το επιληφθέν δικαστήριο εκδώσει τελεσίδικη απόφαση επί της ουσίας του προβλήματος, ο κανονισμός παύει να ισχύει. Υπάρχει μια μερική εξαίρεση του εν λόγω κανόνα: μολονότι τα βασικά ζητήματα μπορεί να έχουν διευθετηθεί δικαστικώς, το δικαστήριο διατηρεί τη δικαιοδοσία του μέχρις ότου κριθούν τα ζητήματα γονικής μέριμνας που αποτελούν μέρος των διαφορών που αφορούν τις γαμικές σχέσεις.

Ο κανονισμός (EK) αριθ. 1347/2000 καλύπτει και τα φυσικά και τα υιοθετημένα παιδιά ενός παντρεμένου ζευγαριού όχι, όμως, τα παιδιά ενός εκ των δύο συζύγων από προηγούμενο δεσμό. Παιδιά από σχέσεις άλλες πλην του γάμου δεν καλύπτονται. Βάσει των στατιστικών, το 1998, το 26 % όλων των παιδιών που γεννήθηκαν εντός της ΕΕ ήταν εκτός γάμου και ο αριθμός αυτός παρουσιάζει σταθερή αύξηση εδώ και αρκετό διάστημα.

1.5. Πρωτοβουλίες για τη βελτίωση της κατάστασης

1.5.1. Πρωτοβουλία της Γαλλικής Δημοκρατίας

1.5.1.1. Τον Ιούλιο του 2000, η Γαλλική Δημοκρατία υπέβαλε πρόταση κανονισμού για την συμπλήρωση του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1347/2000, με σκοπό τη διευκόλυνση της άσκησης διασυνοριακών δικαιωμάτων επικοινωνίας σε περιπτώσεις παιδιών διαζευγμένων ή χωρισμένων ζευγαριών ηλικίας έως 16 ετών μέσω της κατάργησης του εκτελεστήριου τίτλου. Η ΟΚΕ εξέδωσε ευνοϊκή γνώμη σχετικά με την εν λόγω πρόταση τον Οκτώβριο του 2000(2).

1.6. Περαιτέρω κοινοτικές δράσεις

1.6.1. Το άρθρο 34 των συμπερασμάτων του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου του Tampere τον Οκτώβριο του 1999 διάνοιξε το δρόμο για περαιτέρω δράση στον τομέα αυτό.

1.6.2. Το Συμβούλιο Δικαιοσύνης και Εσωτερικών Υποθέσεων, στη συνεδρίασή του στις 30 Νοεμβρίου 2000, υιοθέτησε ένα πρόγραμμα όσον αφορά την προοδευτική κατάργηση του εκτελεστήριου τίτλου σε τέσσερις τομείς εργασίας: (α) Βρυξέλλες I· (β) Βρυξέλλες ΙΙ και οικογενειακές καταστάσεις που προκύπτουν από σχέσεις άλλες πλην του γάμου· (γ) περιουσιακά δικαιώματα που προκύπτουν από συζυγική σχέση και περιουσιακές συνέπειες του χωρισμού ανύπανδρων ζευγαριών· και (δ) διαθήκη και κληρονομική διαδοχή.

1.6.3. Η υπό εξέταση πρόταση κανονισμού ολοκληρώνει τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 1347/2000 και εφαρμόζεται σε όλες τις δικαστικές αποφάσεις σχετικά με τη γονική ευθύνη, επιτρέποντας, έτσι, σε όλα τα παιδιά να επωφεληθούν από αυτούς τους κανόνες. Η πρόταση ορίζει ένα σαφές και συνεκτικό σύστημα κανόνων όσον αφορά τη διεθνή δικαιοδοσία και ένα μηχανισμό συνεργασίας δικαστηρίων και κεντρικών αρχών. Απώτερος σκοπός είναι η κατάργηση του εκτελεστήριου τίτλου προκειμένου απόφαση ληφθείσα σε ένα κράτος μέλος να μπορεί να εκτελεστεί σε ένα άλλο. Μολονότι λαμβάνει υπόψη τις διατάξεις της σύμβασης της Χάγης του 1996 και συγκεκριμένα της σύμβασης της Χάγης του 1980, η παρούσα πρόταση κανονισμού ορίζει ένα σύστημα κανόνων που είναι σύμφωνοι με τον κοινοτικό στόχο δημιουργίας αυθεντικού δικαστικού χώρου βασιζόμενου στην αρχή της αμοιβαίας αναγνώρισης των δικαστικών αποφάσεων (Tampere).

1.6.4. Η Επιτροπή θα υιοθετήσει συντόμως κανονισμό για την επικύρωση της σύμβασης της Χάγης του 1996 από τα κράτη μέλη ώστε να ρυθμίζονται καταστάσεις που υπερβαίνουν τα σύνορα της Κοινότητας.

1.6.5. Η υπό εξέταση πρόταση κανονισμού πρέπει να διαβαστεί από κοινού με την γαλλική πρωτοβουλία για την κατάργηση του εκτελεστήριου τίτλου σε αποφάσεις που αφορούν τα δικαιώματα επικοινωνίας. Ο κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 1347/2000, η γαλλική πρωτοβουλία και η υπό εξέταση πρόταση κανονισμού θέτουν από κοινού σε εφαρμογή το πρώτο στάδιο του τομέα 2 του προγράμματος αμοιβαίας αναγνώρισης.

2. Σχολιασμός των προτάσεων

2.1. Το ευρύ πλαίσιο της πρότασης κανονισμού εγκρίνεται καθώς δεν εφαρμόζεται μόνο σε διαδικασίες εντός δικαστηρίου αλλά και σε διαδικασίες που αναγνωρίζονται επισήμως σε ένα κράτος μέλος ως ισότιμες με τις δικαστικές διαδικασίες. Η Δανία δεν θα εφαρμόσει την οδηγία αλλά αποτελεί μέρος της συμφωνίας με τις σκανδιναβικές χώρες. Η ΟΚΕ ευελπιστεί ότι η Ιρλανδία και το Ηνωμένο Βασίλειο θα αποφασίσουν να ασκήσουν το δικαίωμα συμμετοχής τους και θα εφαρμόσουν τον κανονισμό, ώστε να μπορέσει να επιτευχθεί όσο το δυνατόν πιο ευρεία εδαφική κάλυψη. Μια απόφαση που εκδίδεται σε ένα κράτος μέλος και υπόκειται στο πεδίο εφαρμογής του κανονισμού θα πρέπει να αναγνωρίζεται και να εκτελείται και στα υπόλοιπα κράτη μέλη σύμφωνα με τις σχετικές διατάξεις του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1347/2000, κεφάλαιο III. Τα κράτη μέλη που κυρώνουν τις συνοδευτικές συμβάσεις θα πρέπει να ενθαρρύνουν όλες τις υπόλοιπες χώρες να πράξουν το ίδιο ώστε να διασφαλιστεί ένα κοινό νομικό πλαίσιο έναντι των τρίτων χωρών. Θα πρέπει, επίσης, να ενθαρρύνουν και τρίτες χώρες να επικυρώσουν τη σύμβαση του 1996.

2.2. Ο ορισμός του "δικαιούχου γονικής μέριμνας" διασφαλίζει ότι ένας νέος κανονισμός θα καλύπτει όσο το δυνατόν περισσότερες περιπτώσεις παιδιών, ανεξαρτήτως από το καθεστώς τους ή το καθεστώς των γονέων/κηδεμόνων τους. Η πρόταση κανονισμού καλύπτει, επίσης, τις περιπτώσεις προσφύγων ή απατρίδων ανήλικων. Το γεγονός κρίνεται άκρως θετικό.

2.3. Το πεδίο του άρθρου 1 θα πρέπει να είναι όσο το δυνατόν ευρύτερο. Η δικαιοδοσία ενός δικαστηρίου για τη γονική μέριμνα ενός παιδιού βασίζεται στη συνήθη διαμονή του παιδιού (άρθρο 3). Υπάρχουν περιορισμένες διατάξεις για να συνεχίσει η δικαιοδοσία ενός κράτους μέλους στο οποίο εξεδόθη η τελευταία απόφαση σχετικά με τη γονική μέριμνα (άρθρο 4) και για περιπτώσεις έκτακτης ανάγκης (άρθρο 9), γεγονός πολύ θεμιτό. Γενικά, οι εν λόγω διατάξεις απλουστεύουν την κατάσταση.

2.4. Οι διατάξεις για την απαγωγή παιδιών στην πρόταση κανονισμού βασίζονται σε εκείνες τις σύμβασης της Χάγης του 1980. Τα δικαστήρια με δικαιοδοσία κατά την έννοια του άρθρου 3 (βλέπε 2.3 παραπάνω) θα πρέπει να την ασκούν σύμφωνα με τη σύμβαση. Ωστόσο, προβλέπονται ορισμένες εξαιρέσεις στο γενικό κανόνα για την απλούστευση των διατάξεων περί δικαιοδοσίας. Είναι δυνατόν διάφορες χώρες να αναζητήσουν διαφορετικές ερμηνείες από εκείνες που καθορίζονται από το κοινοτικό δίκαιο και, επομένως, να υπάρξουν νομικές συγκρούσεις. Δεδομένου, ωστόσο, ότι η σύμβαση του 1980 έχει ήδη κυρωθεί από τα κράτη μέλη, δεν είναι εν πρώτοις σαφές για πιο λόγο είναι αναγκαία η θέσπιση νέων κανονισμών. Εάν οι εν λόγω κανόνες εγκριθούν, οι εξαιρέσεις πρέπει να τονιστούν σαφώς ώστε να αποτραπούν οι νομικές διαμάχες. Για ποιο λόγο ο ορισμός της "παράνομης μετακίνησης" έχει υιοθετηθεί κατά λέξη από τη σύμβαση του 1980 ενώ για τις "εξαιρέσεις" ορίζεται μόνο δι' αναφοράς;

2.5. Η ΟΚΕ επικροτεί την έναρξη των διαδικασιών έγκρισης της σύμβασης της Χάγης του 1996 (λαμβανομένης υπόψη της παρούσας πρότασης κανονισμού) και εκφράζει την ικανοποίησή της για το γεγονός ότι η Επιτροπή οραματίζεται κανόνες ειδικά για τις ανάγκες της ΕΕ στο σύνολό της, οι οποίοι θα υπερισχύουν των κανόνων που ορίζονται στη σύμβαση.

2.6. Η ΟΚΕ εκφράζει την ικανοποίησή της για το γεγονός ότι το σχέδιο κανονισμού λαμβάνει υπόψη το ύψιστο συμφέρον των παιδιών αλλά και τη δυσαρέσκειά της για το γεγονός ότι το δικαίωμα των παιδιών να εκφράζουν την άποψή τους περιλαμβάνεται μόνο έμμεσα στην πρόταση με αναφορά στον κανονισμό (EK) αριθ. 1347/2000. Δεδομένου ότι καλύπτονται τα παιδιά ηλικίας έως 18 ετών αποτελεί σημαντική παράληψη και το θέμα πρέπει να ρυθμιστεί ρητά από την πρόταση. Η ΟΚΕ θεωρεί ότι θα πρέπει να συμπεριληφθούν ειδικές διατάξεις οι οποίες θα απαιτούν από δικαστές ή/και τις διοικητικές αρχές να λαμβάνουν πλήρως υπόψη το δικαίωμα όλων των παιδιών να εκφράζουν τη γνώμη τους από τη στιγμή που βρίσκονται σε θέση να διατυπώσουν μια λογική εκτίμηση σχετικά με τα υπό συζήτηση θέματα.

2.7. Στο ζήτημα του κόστους γίνεται μερική αναφορά. Το υψηλό κόστος των δικαστικών διαδικασιών και του εντοπισμού των παιδιών μπορεί να αποτελεί αποτρεπτικό παράγοντα για την επιδίωξη της εκτέλεσης μιας απόφασης. Η Επιτροπή πρέπει να λάβει υπόψη τις υπάρχουσες αποφάσεις σύμφωνα με τη Διακήρυξη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων σχετικά με τα εν λόγω ζητήματα, π.χ., Airey κατά Ιρλανδίας και Johansen κατά Νορβηγίας. Η δικαιοσύνη πρέπει να είναι προσβάσιμη για όλους. Η ΟΚΕ πιστεύει ότι οι δικαιούχοι της γονικής μέριμνας πρέπει να έχουν το δικαίωμα νομικής συνδρομής όταν προσφεύγουν στη δικαιοσύνη για παρόμοιες υποθέσεις. Οι όροι για την εκτίμηση του δικαιώματος να λάβει κάποιος νομική συνδρομή πρέπει να είναι ρεαλιστικοί και ενημερωμένοι και οι αποφάσεις που αφορούν παρόμοια ζητήματα πρέπει να λαμβάνονται ταχύτατα. Ο όρος "νομική συνδρομή" ερμηνεύεται διαφορετικά στα διάφορα κράτη μέλη και, για λόγους σαφήνειας, οι εθνικές διατάξεις σχετικά με τη νομική συνδρομή πρέπει να διαχωρίζουν τις έννοιες της συμβουλής, της διαβούλευσης, και της αντιπροσώπευσης.

2.8. Πρέπει επίσης να προβλεφθούν διατάξεις για την κατανομή του κόστους μεταξύ των κεντρικών αρχών σε ό,τι αφορά την εντοπισμό και την επιστροφή των παιδιών στον τόπο συνήθους διαμονής τους. Σε περίπτωση που το κόστος αυτό επιβαρύνει τα μέρη, θα πρέπει να επιβαρύνει το μέρος που προέβη σε εκούσια παράβαση. Εάν δεν υπάρξει ρύθμιση για την κατανομή του κόστους, πιθανόν οι κεντρικές αρχές να μην επιδεικνύουν τον απαραίτητο δυναμισμό κατά την προσφυγή στη δικαιοσύνη.

2.9. Όταν θα ληφθεί απόφαση σχετικά με την παρούσα πρόταση και τη γαλλική πρωτοβουλία, η ΟΚΕ θεωρεί ότι και τα τρία μέσα (και όχι μόνο μέρη τους) πρέπει να ενοποιηθούν ώστε, στο μέτρο του δυνατού, να αυξηθεί η σαφήνεια και συνέπεια των νομικών ζητημάτων και των διαδικασιών. Αυτό αναμένεται ότι θα συμβεί πιθανώς κατά το πρώτο εξάμηνο του 2002.

2.10. Εάν ο κανονισμός και οι συνοδευτικές συμβάσεις σκοπό έχουν να αποθαρρύνουν τις παράνομες απαγωγές παιδιών και να αποτρέψουν και να επιλύσουν διαφωνίες σχετικά με την επικοινωνία και την κηδεμονία των παιδιών, τα μέρη τα οποία αφορούν οι ρυθμίσεις σχετικά με την επικοινωνία και την κηδεμονία θα χρειαστούν ενημέρωση σχετικά με (α) την ύπαρξη των διατάξεων και (β) τις διαδικαστικές απαιτήσεις που πρέπει να τηρηθούν.

2.11. Η ΟΚΕ αντιλαμβάνεται ότι η εμπειρία από τη συνεργασία των κεντρικών αρχών σε υποθέσεις γονικής μέριμνας που καλύπτονται τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 1347/2000 δεν είναι ακόμη απόλυτα ικανοποιητική. Ως εποπτική αρχή, η Επιτροπή πρέπει να εστιάσει την προσοχή της στην εμβάθυνση και στη βελτίωση της ποιότητας της συνεργασίας μέσω ενός ευρωπαϊκού δικαστικού δικτύου.

2.12. Οι κανονισμοί θα πρέπει να διευκρινίζουν ότι οι κεντρικές αρχές μπορούν να εμπλακούν σε συγκεκριμένες περιπτώσεις, για παράδειγμα, είτε άμεσα είτε μέσω δημόσιων αρχών ή άλλων φορέων.

2.13. Η ΟΚΕ αντιλαμβάνεται ότι οι κεντρικοί φορείς δεν θα έχουν πρόσβαση σε όλες τις υπηρεσίες υποστήριξης που απαιτούνται για τις διασυνοριακές υποθέσεις. Θα πρέπει να κάνουν πλήρη χρήση των εξειδικευμένων υπηρεσιών που μπορούν να τεθούν στη διάθεσή τους για την υποστήριξη των προσπαθειών αναζήτησης και παροχής των αναγκαίων προς το συμφέρον του κάθε παιδιού που έχει πέσει θύμα απαγωγής.

2.14. Η διαμεσολάβηση σε οικογενειακές διενέξεις είναι επιθυμητή και σημαντική και η ΟΚΕ σημειώνει ότι αποτελεί αρμοδιότητα των κεντρικών αρχών να προάγουν την συμφωνία μεταξύ των δικαιούχων της γονικής μέριμνας, γεγονός που μπορεί να αποβεί μόνο εις όφελος των εμπλεκόμενων παιδιών. Με στόχο την αποτροπή της κατάχρησης των διαδικασιών διαμεσολάβησης που αποβλέπουν στην παρεμπόδιση και, τελικά, στην αποτροπή της κίνησης των νομικών διαδικασιών, ο υπό εξέταση κανονισμός και οι διατάξεις εφαρμογής της σύμβασης της Χάγης του 1996 θα πρέπει να προβλέπουν ότι, στις περιπτώσεις στις οποίες έγινε προσπάθεια διαμεσολάβησης η οποία απέτυχε, το χρονικό περιθώριο:

α) ισχύει από την ημερομηνία κατά την οποία αποδείχτηκε ότι η διαμεσολάβηση απέτυχε, ή

β) παρατείνεται με βάση την περίοδο διαμεσολάβησης,

ανάλογα με το τί μπορεί να εφαρμοστεί.

3. Εγκατάλειψη και κατάχρηση της γονικής μέριμνας

3.1. Η παρούσα πρόταση και τα άλλα σχετικά μέτρα ασχολούνται μόνο με την γονική μέριμνα μέσα στα γενικά πλαίσια της διαλύσεως ενός συζυγικού ή παρόμοιου δεσμού.

3.2. Η ΟΚΕ πιστεύει ότι στην Ευρωπαϊκή Ένωση υπάρχει ένα σοβαρό πρόβλημα (έστω και αν ορισμένες φορές το πρόβλημα προκύπτει εκτός αυτής) όσον αφορά:

α) την εγκατάλειψη των παιδιών, και

β) την κατάχρηση της γονικής μέριμνας (που περιλαμβάνει την εγκατάλειψη της φροντίδας ενός παιδιού) σε βαθμό που να τίθεται σε κίνδυνο το μέλλον του παιδιού ή ακόμα και η υγεία του και η ζωή του,

σε περιπτώσεις που δεν έχει ληφθεί καμία δικαστική απόφαση όσον αφορά την κηδεμονία ή τον έλεγχο του ενδιαφερόμενου παιδιού.

3.3. Συνεπώς, η ΟΚΕ ζητά από την Επιτροπή να εξετάσει το θέμα αυτό, διερευνώντας το πρόβλημα και προτείνοντας κατάλληλες δράσεις που να βασίζονται στα αποτελέσματα, με σκοπό την υιοθέτηση μέτρων για την προστασία των παιδιών.

Βρυξέλλες, 16 Ιανουαρίου 2002.

Ο Πρόεδρος

της Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής

Göke Frerichs

(1) Γνωμοδότηση της Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής για την "Πρόταση κανονισμού ΕΚ του Συμβουλίου σχετικά με τη διεθνή δικαιοδοσία για την αναγνώριση και εκτέλεση αποφάσεων σε γαμικές διαφορές και διαφορές γονικής μέριμνας των κοινών τέκνων" (ΕΕ C 368 της 20.12.1999).

(2) Γνωμοδότηση της Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής σχετικά με την "Πρωτοβουλία της Γαλλικής Δημοκρατίας για την έκδοση του κανονισμού του Συμβουλίου για την αμοιβαία εκτέλεση των αποφάσεων περί το δικαίωμα προσωπικής επικοινωνίας με τα τέκνα" (ΕΕ C 14 της 16.1.2001).