α)

Το γεωλογικό υπόστρωμα επί του οποίου είναι φυτεμένος ο αμπελώνας ονομάζεται Raña del Fresno και είναι ένας σχηματισμός μοναδικός στον κόσμο, ο οποίος απαντά αποκλειστικά στην εν λόγω περιοχή και ο οποίος προσδίδει στα σταφύλια που παράγονται στην περιοχή αυτή μοναδικά χαρακτηριστικά (υψηλή ένταση, χαρακτηριστικά αρώματα και διάρκεια στο στόμα). Επιπλέον, η υψηλή οξύτητα και το χαμηλό pH των εδαφών της περιοχής Vallegarcía είναι ασυνήθιστα για περιοχές με παρόμοιο κλίμα. Ο αμπελώνας της περιοχής Vallegarcía είναι φυτεμένος σε έδαφος του οποίου η εδαφολογική ταξινόμηση είναι μοναδική σε ολόκληρο τον αμπελώνα της Καστίλλης-Λα Μάντσα. Στο πλαίσιο ερευνητικού έργου του Πανεπιστημίου της Καστίλης-Λα Μάντσα (UCLM), με τίτλο «Suelos vitícolas de Castilla-La Mancha: influencia en la composición de la uva» (Αμπελουργικά εδάφη της Καστίλλης-Λα Μάντσα: η επίδρασή τους στη σύνθεση του σταφυλιού), τα εδαφικά προφίλ που μελετήθηκαν στην περιοχή Vallegarcía ταξινομήθηκαν ως Typic Palexerult σύμφωνα με το σύστημα ταξινόμησης εδάφους Soil Taxonomy (Soil Survey Staff, 2006), ενώ η τάξη Ultisol είναι χαρακτηριστική των εδαφών raña (Vidal et al., 2004). Από τα προφίλ των αμπελουργικών εδαφών που εξέτασε το εν λόγω ερευνητικό έργο στην περιοχή της Vallegarcía, μόνο τρία ανήκουν στην τάξη αυτή. Σύμφωνα με το σύστημα ταξινόμησης του Οργανισμού Τροφίμων και Γεωργίας των Ηνωμένων Εθνών (FAO) (2007), τα P1, P2 και P3 —τα τρία εδαφικά προφίλ που αναλύθηκαν στην έκθεση του UCLM— ταξινομήθηκαν ως Cutanic Alisol (Ferric, Chromic), Cutanic Alisol (Ferric, Skeletic) και Cutanic Alisol (Ferric, Skeletic) αντίστοιχα. Επιπλέον, η μεγάλη ποικιλομορφία του pH των εδαφών τα καθιστά μοναδικά. Εάν εξεταστεί το pH του κάθε προφίλ, το χαρακτηριστικό που ξεχωρίζει είναι η σαφέστατη ποικιλομορφία μεταξύ των τιμών pH. Αυτό αντικατοπτρίζεται στα επίπεδα pH των οίνων και στην ισορροπία τους στο στόμα. Η χαμηλή περιεκτικότητα σε ασβέστιο και η υψηλή περιεκτικότητα σε πυρίτιο, σίδηρο και αργίλιο δεν αποτελούν σε καμία περίπτωση χαρακτηριστική ιδιότητα των αμπελουργικών εδαφών της Καστίλλης-Λα Μάντσα. Έχει ενδιαφέρον να συγκριθεί η περιεκτικότητα στα στοιχεία αυτά με την περιεκτικότητα των ασβεστολιθικών εδαφών της περιοχής, τα οποία συνήθως προορίζονται για αμπελοκαλλιέργεια. Σύμφωνα με τους Amorós et al. (2012β) η περιεκτικότητα του εδάφους της Vallegarcía σε ασβέστιο διαφέρει σημαντικά από τις τιμές που απαντούν στις επιφανειακές στιβάδες των ασβεστολιθικών εδαφών (10,4 g•kg-1 έναντι 230 g•kg-1). Αντίθετα, η περιεκτικότητα σε πυρίτιο (345,9 g•kg-1) και σίδηρο (26,5 g•kg-1) είναι αρκετά υψηλότερη στα εδάφη της οριοθετημένης περιοχής σε σύγκριση με τα αμπελουργικά ασβεστολιθικά εδάφη της Καστίλλης-Λα Μάντσα (127,5 και 16,65 g kg-1 αντίστοιχα). Στην επιφανειακή στιβάδα ενός ασβεστολιθικού εδάφους το αργίλιο απαντά σε περιεκτικότητα περίπου 33,4 g•kg-1, έναντι περιεκτικότητας 57,8 g•kg-1 στο έδαφος της Vallegaría. Η χαμηλή περιεκτικότητα του εδάφους σε ασβέστιο είναι χαρακτηριστική των οίνων της Vallegarcía και τους προσδίδει χαρακτήρα διαφορετικό από των οίνων της υπόλοιπης της Καστίλλης-Λα Μάντσα. Αξιοσημείωτη είναι η υψηλή μέση ποσότητα στοιχείων που ταξινομούνται ως σπάνιες γαίες (Ce, La και Nd) στο έδαφος της περιοχής Vallegarcía (83,5, 44,5 και 36,5 mg•kg-1 αντίστοιχα) σε σύγκριση με τα μέσα επίπεδα στην περιφέρεια (57,7, 23,5 και 21,6 mg•kg-1 αντίστοιχα) και σε παγκόσμιο επίπεδο (55, 35,5 και 30,5 mg•kg-1 αντίστοιχα). Γενικά τα όξινα εδάφη έχουν υψηλότερη περιεκτικότητα σε σπάνιες γαίες από τα ασβεστολιθικά εδάφη (Amorós et al., 2012α).