Πρόταση οδηγίας του Συμβουλίου για την καθιέρωση κοινού συστήματος φορολόγησης των τόκων και των δικαιωμάτων που καταβάλλονται μεταξύ συνδεδεμένων εταιρειών διαφορετικών κρατών μελών (98/C 123/07) (Κείμενο που παρουσιάζει ενδιαφέρον για τον ΕΟΧ) COM(1998) 67 τελικό - 98/0087(CNS)

(Υποβλήθηκε από την Επιτροπή στις 6 Μαρτίου 1998)

ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ,

Έχοντας υπόψη:

τη συνθήκη για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, και ιδίως το άρθρο 100,

την πρόταση της Επιτροπής,

τη γνώμη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου,

τη γνώμη της Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής,

Εκτιμώντας:

ότι σε μια ενιαία αγορά που έχει τα χαρακτηριστικά εγχώριας αγοράς, οι πράξεις μεταξύ εταιρειών διαφορετικών καρατών μελών δεν πρέπει να υπόκεινται σε φορολογικό κατεστώς λιγότερο ευνοϊκό από αυτό που ισχύει για τις ίδιες πράξεις όταν αυτές εκτελούνται μεταξύ εταιρειών του ίδιου κράτους μέλους 7

ότι η απαίτηση αυτή δεν πληρούνται προς το παρόν όσον αφορά τις καταβολές τόκων και δικαιωμάτων 7 ότι οι εθνικές φορολογικές νομοθεσίες, σε συνδυασμό, κατά περίπτωση, με διμερείς συμφωνίες, δεν διασφαλίζουν την πλήρη εξάλειψη των φαινομένων διπλής φορολόγησης και ότι η εφαρμογή τους συνεπάγεται συχνά επαχθείς διοικητικές διατυπώσεις και ταμειακές επιβαρύνσεις για τις οικείες επιχειρήσεις 7

ότι είναι ανάγκη να εξασφαλισθεί η άπαξ φορολόγηση των πληρωμών τόκων και δικαιωμάτων σε κάθε κράτος μέλος 7

ότι η κατάργηση της φορολόγησης των πληρωμών τόκων και δικαιωμάτων στα κράτη μέλη όπου προκύπτουν, είτε με παρακράτηση στην πηγή, είτε με είσπραξη μετά από βαβαίωση, αποτελεί την πλέον ενδεδειγμένη μέθοδο για την εξάλειψη των προαναφερθεισών διατυπώσεων και επιβαρύνσεων και για τη διασφάλιση της ίσης φορολογικής μεταχείρισης μεταξύ εθνικών και διασυνοριακών πράξεων 7 ότι παρίσταται ιδιαίτερη ανάγκη να καταργηθούν οι φόροι αυτοί για τις πληρωμές που πραγματοποιούνται τόσο μεταξύ συνδεδεμένων εταιρειών διαφορετικών κρατών μελών, όσο και μεταξύ μόνιμων εγκαταστάσεων τέτοιων εταιρειών 7

ότι οι σχετικές ρυθμίσεις θα πρέπει να εφαρμόζονται μόνο για το ποσό των τόκων ή των δικαιωμάτων ή το ποσό της οφειλής το οποίο θα είχε συμφωνηθεί από τον οφειλέτη και τον δικαιούχο αν δεν υπήρχε μεταξύ τους ειδική σχέση 7

ότι τα κράτη μέλη πρέπει να έχουν τη δυνατότητα να μην εφορμόζουν τις διατάξεις της οδηγίας σε περίπτωση που η πληρωμή γίνεται προς δικαιούχο ο οποίος, στο κράτος μέλος στο οποίο εδρεύει, δεν υπόκειται σε φορολογία για τέτοιου είδους εισαδήματα σε έκταση η οποία να ισχύει κατά κανόνα για τους τόκους ή τα δικαιώματα που εισπράττουν οι εταιρείες του εν λόγω κράτους μέλους 7

ότι είναι επιπλέον απαραίτητο να μην εμποδιστούν τα κράτη μέλη να λαμβάνουν τα κατάλληλα μέτρα καταστολής των φαινομένων απάτης και των καταχρήσεων 7

ότι για δημοσιονομικούς λόγους είναι σκόπιμο να επιτροπεί στην Ελλάδα και την Πορτογαλία το ευεργέτημα μιας μεταβατικής περιόδου, ούτως ώστε τα εν λόγω κράτη μέλη να μπορέσουν να μειώσουν βαθμηδόν τους φόρους επί των πληρωμών τόκων και δικαιωμάτων, είτε αυτοί παρακρατούνται στην πηγή είτε εισπράττονται έπειτα από βεβαίωση, μέχρις ότου να μπορούν να εφαρμόσουν τις διατάξεις του άρθρου 1 7

ότι η Επιτροπή πρέπει να υποβάλει έκθεση στο Συμβούλιο σχετικά με την εφαρμογή της οδηγίας τρία έτη μετά τη λήξη της προθεσμίας ενσωμάτωσης, προκειμένου να επεκταθεί η ισχύς της σε άλλες εταιρείες ή επιχειρήσεις, να επανεξετασθεί η εφαρμογή του άρθρου 7, να επανεξετασθεί το πεδίο του ορισμού των τόκων και δικαιωμάτων με σκοπό να επιτευχθεί η αναγκαία σύγκλιση των σχετικών διατάξεων στις εθνικές νομοθεσίες και στις διμερείς συμφωνίες που αφορούν τη διπλή φορολόγηση 7

ότι, κατ' εφαρμογή της αρχής της επικουρικότητας και της αρχής της αναλογικότητας, οι οποίες προβλέπονται στο άρθρο 3 Β της συνθήκης, οι στόχοι της παρούσας οδηγίας δεν είναι δυνατό να επιτευχθούν σε ικανοποιητικό βαθμό από τα κράτη μέλη και μπορούν, συνεπώς, να επιτευχθούν καλύτερα από την Κοινότητα 7 ότι η παρούσα οδηγία περιορίζεται στο ελάχιστο το οποίο είναι αναγκαίο για την επίτευξη των στόχων της και δεν υπερβαίνει αυτό το οποίο είναι αναγκαίο για την επίτευξη του σκοπού αυτού,

ΕΞΕΔΩΣΕ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΑ ΟΔΗΓΙΑ:

Άρθρο 1

1. Έκαστο κράτος μέλος απαλλάσσει τους τόκους και τα δικαιώματα από τους φόρους που επιβάλλονται σε τέτοιες μορφές εισοδήματος στο εν λόγω κράτος μέλος, είτε αυτοί παρακρατούνται στην πηγή είτε εισπράττονται κατόπιν βεβαιώσεως, εφόσον οι εκάστοτε τόκοι ή τα δικαιώματα καταβάλλονται εκ μέρους ή για λογαρισμό εταιρείας του εν λόγω κράτους μέλους ή εκ μέρους μόνιμης εγκατάστασης κείμενης στο εν λόγω κράτος μέλος μιας εταιρείας ενός άλλου κράτους μέλους προς μια συνδεδεμένη εταιρεία ενός άλλου κράτους μέλους ή προς μόνιμη εγκατάσταση κείμενης σε άλλο κράτος μέλος συνδεδεμένης εταιρείας ενός κράτους μέλους, εφόσον η εν λόγω συνδεδεμένη εταιρεία ή η εν λόγω μόνιμη εγκατάσταση της συνδεδεμένης εταιρείας είναι ο δικαιούχος των σχετικών πληρωμών.

2. Η παράγραφος 1 δεν εφαρμόζεται στις περιπτώσεις που δεν αποτελούν κατ' ουσίαν διασυνοριακές πληρωμές. Ειδικότερα:

α) δεν εφαρμόζεται στους τόκους και τα δικαιώματα που καταβάλει η εταιρεία κράτους μέλους ή η μόνιμη εγκατάσταση στο εν λόγω κράτος μέλος μιας εταιρείας άλλου κράτους μέλους, αν ο δικαιούχος των τόκων ή των δικαιωμάτων είναι μόνιμη εγκατάσταση κείμενη στο πρώτο κράτος μέλος, η δε απαίτηση ή το δικαίωμα ή το περιουσιακό στοιχείο που αποτελεί γενεσιουργό αιτία των καταβαλλόμενων τόκων ή δικαιωμάτων βρίσκεται σε πραγματική συνάφεια με την εν λόγω μόνιμη εγκατάσταση 7

β) δεν εφαρμόζεται για τους τόκους και τα δικαιώματα που καταβάλλονται από εταιρεία κράτους μέλους σε μόνιμη και κείμενη σε άλλο κράτος μέλος εγκατάσταση συνδεδεμένης εταιρείας του πρώτου κράτους μέλους, εφόσον οι τόκοι ή τα δικαιώματα που καταβάλλονται στην συνδεδεμένη εταιρεία, όταν δεν πρόκειται για μόνιμη εγκατάστασή της κείμενη εκτός του πρώτου κράτους μέλους, θα υπόκεινταν σε φόρο εισπραττόμενο με παρακράτηση στην πηγή σε εκείνο το κράτος μέλος, εκτός αν η απαίτηση ή το δικαίωμα ή το περιουσιακό στοιχείο που αποτελεί γενεσιουργό αιτία των καταβαλλόμενων τόκων ή δικαιωμάτων βρίσκεται σε πραγματική συνάφεια με την εν λόγω μόνιμη εγκατάσταση.

Άρθρο 2

1. Για τους σκοπούς της παρούσας οδηγίας:

α) με τον όρο «τόκος» νοείται εισόδημα από πάσης φύσεως απαιτήσεις, ασφαλισμένες ή μη με υποθήκη και παρέχουσες ή μη δικαίωμα συμμετοχής στα κέρδη του οφειλέτη, και δη εισόδημα από ομολογίες ή χρεόγραφα, συμπεριλαμβανομένων τυχόν πρόσθετων οφελών και ανταμοιβών που απορρέουν από ομολογίες ή χρεόγραφα. Επιβαρύνσεις λόγω υπερημερίας δεν θεωρούνται τόκοι 7

β) Με τον όρο «δικαιώματα» νοούνται οι πληρωμές πάσης φύσεως που λαμβάνονται σε αντάλλαγμα της χρήσης, ή του δικαιώματος χρήσης δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας επί λογοτεχνικού, καλλιτεχνικού ή επιστημονικού έργου ή λογισμικού, συμπεριλαμβανομένων κινηματογραφικών ταινιών, διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας, εμπορικών σημάτων, διασχηματισμού ή υποδείγματος, σχεδίου, απορρήτου χημικού τύπου ή μεθόδου κατεγρασίας, ή σε αντάλλαγμα της χρήσης ή του δικαιώματος χρήσης βιομηχανικού, εμπορικού ή επιστημονικού εξοπλισμού ή σε αντάλλαγμα πληροφορίων που αφορούν βιομηχανική, εμπορική ή επιστημονική πείρα. Δεν νοούνται τα μεταβλητά ή πάγια ποσά που καταβάλλονται σε αντάλλαγμα της εκμετάλλευσης ή του δικαιώματος εκμετάλλευσης κοιτασμάτων ορυκτών, πηγών και άλλων φυσικών πόρων, ούτε τα ποσά που καταβάλλονται για τη χρήση ή το δικαίωμα χρήσης λογισμικού σε περιπτώσεις μεταβίβασης της κυριότητας.

2. Πέραν του εισοδήματος και των πληρωμών που αναφέρονται στην παράγραφο 1, αντιμετωπίζονται ως τόκοι ή δικαιώματα, για τους σκοπούς της παρούσας οδηγίας όλα τα εισοδήματα ή πληρωμές που θεωρούνται τόκοι ή δικαιώματα ή που, αν ήταν διαφορετική η ιδιότητα του πληρωτή ή του δικαιούχου, θα θεωρούνταν τόκοι ή δικαιώματα, είτε βάσει σύμβασης περί αποφυγής της διπλής φορολογίας που ισχύει μεταξύ του κράτους μέλους στο οποίο προκύπτουν οι τόκοι ή τα δικαιώματα και του κράτους μέλους του δικαιούχου είτε, ελλείψει σχετικής σύμβασης, βάσει της φορολογικής νομοθεσίας του κράτους μέλους στο οποί προκύπτουν οι τόκοι ή τα δικαιώματα.

Άρθρο 3

1. Για τους σκοπούς της παρούσας οδηγίας:

α) με τον όρο «εταιρεία κράτους μέλους» νοείται:

i) κάθε εταιρεία συσταθείσα σύμφωνα με τη νομοθεσία ενός κράτους μέλους και έχουσα τη νόμιμη έδρα της, τα κεντρικά της γραφεία ή τον κύριο τόπο δραστηριότητάς της στην Κοινότητα, της οποίας οι δραστηριότητες παρουσιάζουν πραγματική και διαρκή συνάφεια με την οικονομία του εν λόγω κράτους μέλους και

ii) η οποία, σύμφωνα με τη φορολογική νομοθεσία του εν λόγω κράτους μέλους, θεωρείται ότι έχει φορολογική κατοικία στο εν λόγω κράτος μέλος και η οποία δεν θεωρείται ότι έχει φορολογική κατοικία εκτός Κοινότητητας κατά την έννοια τυχόν σύμβασης για την αποφυγή της διπλής φορολογίας που έχει συναφθεί με τρίτο κράτος και

iii) η οποία, επιπλέον, υπόκειται σε έναν από τους παρακάτω φόρους, χωρίς να χαίρει απαλλαγής από αυτόν, ή σε άλλο φόρο πανομοιότυπο ή εν πολλοίς παρόμοιο με αυτούς, ο οποίος επιβάλλεται μετά την ημερομηνία έναρξης ισχύος της παρούσας οδηγίας, επιπλέον ή σε αντικατάσταση των εν λόγω υφιστάμενων φόρων:

- impτt des sociιtιs/vennootschapsbelasting και impτt des non-rιsidents/belasting der niet-verblijfhouders στο Βέλγιο,

- selskabsskat στη Δανία,

- Kφrperschaftssteuer στη Γερμανία,

- Φόρος εισοδήματος νομικώς προσώπων στην Ελλάδα,

- impuesto sobre sociedades στην Ισπανία,

- impτt sur les sociιtιs στην Γαλλία,

- corporation tax στην Ιρλανδία,

- imposta sul reddito delle persone giuridiche στην Ιταλία,

- impτt sur le revenu des collectivitιs στο Λουξεμβούργο,

- vennootschapsbelasting στις Κάτω Χώρες,

- Kφrperschaftssteuer στην Αυστρία,

- imposto sobre o rendimento da pessoas colectivas στην Πορτογαλία,

- yhteisφjen tulovero/inkomstskatten fφr samfund στη Φινλανδία,

- statlig inkomstskatt στην Σουηδία,

- corporation tax στο Ηνωμένο Βασίλειο 7

β) μία εταιρεία θεωρείται «συνδεδεμένη» με άλλη εταιρεία εφόσον, τουλάχιστον:

i) η πρώτη εταιρεία κατέχει άμεσα ή έμμεσα ελάχιστη συμμετοχή 25 % στο μετοχικό κεφάλαιο της δεύτερης εταιρείας ή

ii) η δεύτερη εταιρεία κατέχει άμεσα ή έμμεσα ελάχιστη συμμετοχή 25 % στο μετοχικό κεφάλαιο της πρώτης εταιρείας ή

iii) μια τρίτη εταιρεία κατέχει άμεσα ή έμμεσα ελάχιστη συμμετοχή 25 % στο μετοχικό κεφάλαιο τόσο της πρώτης όσο και της δεύτερης εταιρείας.

Ωστόσο, τα κράτη μέλη έχουν την ευχέρεια:

- να εφαρμόζουν την οδηγία στις περιπτώσεις όπου το επίπεδο της σχετικής συμμετοχής είναι μικρότερο του 25 %,

- να αντικαταστήσουν το κριτήριο του ελάχιστου ποσοστού συμμετοχής στο κεφάλαιο με το κριτήριο της κατοχής ενός ελάχιστου ποσοστού των δικαιωμάτων ψήφου 7

γ) ο «δικαιούχος» των πληρωμών τόκων και δικαιωμάτων είναι μια εταιρεία κράτους μέλους ή μια μόνιμη εγκατάσταση προς την οποία γίνονται οι πληρωμές αυτές για δικό της λογαριασμό και όχι με την ιδιότητα του πράκτορα, του καταπιστευτικού διαχειριστή ή του αντιπροσώπου άλλου προσώπου 7

δ) ως «μόνιμη εγκατάσταση» νοείται μία πάγια επιχειρηματική οντότητα κείμενη σε ένα κράτος μέλος, μέσω της οποίας διεξάγεται εξ ολοκλήρου ή εν μέρει η επιχειρηματική δραστηριότητα εταιρείας ενός άλλου κράτους μέλους.

Λογίζεται δεκτό ότι μια μόνιμη εγκατάσταση καταβάλλει τόκους ή δικαιώματα στον βαθμό που τα οικεία ποσά αντιπροσωπεύουν εκπτιπτόμενη από τον φόρο δαπάνη της εγκατάστασης στο κράτος μέλος στο οποίο εδρεύει. Μία μόνιμη εγκατάσταση θεωρείται ως ο δικαιούχος των καταβαλλόμενων τόκων ή δικαιωμάτων στον βαθμό που τα έσοδα αυτά αντιπροσωπεύουν εισόδημα για το οποίο η μόνιμη εγκατάσταση υπόκειτα, στο εν λόγω κράτος μέλος, σε έναν από τους φόρους που απαριθμούνται στην παράγραφο 1 στοιχείο α) περίπτωση iii).

2. Τα κράτη μέλη μπορούν να άρουν το ευεργέτημα της εφαρμογής της παρούσας οδηγίας από τις εταιρείες του κράτους μέλους αυτού, εφόσον οι προϋποθέσεις που ορίζονται στην παράγραφο 1 στοιχείο β) δεν έχουν ισχύσει χωρίς διακοπή για χρονικό διάστημα τουλάχιστον δύο ετών.

Άρθρο 4

Κατά παρέκκλιση από τις διατάξεις του άρθρου 2 παράγραφος 1 στοιχείο α) και παράγραφος 2, το κράτος μέλος όπου προκύπτουν οι τόκοι δύναται να εξαιρεί από την εφαρμογή της παρούσας οδηγίας οποιαδήποτε από τις ακόλουθες πληρωμές που θεωρούνται ως τόκοι:

α) εισόδημα το οποίο θεωρείται διανομή κερδών ή επιστροφή κεφαλαίου 7

β) εισόδημα από απαιτήσεις που παρέχουν δικαίωμα συμμετοχής στα κέρδη του οφειλέτη 7

γ) εισόδημα από απαιτήσεις οι οποίες παρέχουν στον πιστωτή το δικαίωμα να ανταλλάξει το δικαίωμα είσπραξης τόκων το οποίο έχει με δικαίωμα συμμετοχής στα κέρδη του οφειλέτη 7

δ) εισόδημα από απαιτήσεις που δεν περιλαμβάνουν πρόβλεψη για την εξόφληση του βασικού ποσού.

Οι τόκοι που έχουν επαναχαρακτηριστεί κατά τον τρόπο αυτό ως διανομή κερδών υπάργονται αναλόγως στις διατάξεις της οδηγίας 90/435/ΕΟΚ του Συμβουλίου (1), εφόσον καταβάλλονται μεταξύ εταιρειών στις οποίες εφαρμόζεται η παρούσα οδηγία.

Άρθρο 5

Οσάκις, λόγω της ειδικής σχέσης που υπάρχει μεταξύ του οφειλέτη και του δικαιούχου των τόκων ή των δικαιωμάτων ή μεταξύ αμφοτέρων αυτών και κάποιου άλλου προσώπου, το ποσό του εν λόγω εισοδήματος υπερβαίνει αυτό το αποίο θα είχε συμφωνηθεί από τον οφειλέτη και τον δικαιούχο εάν δεν υπήρχε η ειδική αυτή σχέση, οι διατάξεις της παρούσας οδηγίας εφαρμόζονται μόνο ως προς το ποσό θα είχε συμφωνηθεί στην περίπτωση αυτή. Εξάλλου, προκειμένου για τόκους, οσάκις λόγω μιας τέτοιας σχέσης το ποσό της οφειλής για την οποία καταβάλλεται τόκος υπερβαίνει αυτό το οποίο θα είχε συμφωνηθεί από τον οφειλέτη και τον δικαιούχο εάν δεν υπήρχε η ειδική αυτή σχέση, οι διατάξεις της παρούσας οδηγίας εφαρμόζονται μόνο ως προς τον τόκο που απορρέει από το ποσό το οποίο θα είχε τυχόν συμφωνηθεί στην περίπτωση αυτή.

Άρθρο 6

1. Η παρούσα οδηγία δεν κωλύει τα κράτη μέλη να λαμβάνουν τα ενδεδειγμένα μέτρα για την καταπολέμηση των φαινομένων απάτης και των καταχρήσεων.

2. Σε περιπτώσεις συναλλογών που έχουν κύριο στόχο ή μεταξύ των κύριων στόχων τους τη φοροδιαφυγή ή τη φοροαποφυγή, τα κράτη μέλη δικαιούνται να άρουν τα ευεργέτημα της παρούσας οδηγίας ή να αρνηθούν την εφαρμογή της.

Άρθρο 7

1. Εκτός από τις περιπτώσεις που καλύπτει το άρθρο 6, τα κράτη μέλη έχουν τη δυνατότητα να μην εφαρμόζουν τις διατάξεις του άρθρου 1 για όλες τις καταβολές τόκων ή δικαιωμάτων προς συνδεδεμένη εταιρεία άλλου κράτους μέλους ή προς μόνιμη εγκατάσταση ευρισκόμενη σε άλλο κράτος μέλος συνδεδεμένης εταιρείας ενός κράτους μέλους η οποία, σε σχέση με το εισόδημα αυτό και δυνάμει διάταξης που θεσπίσθηκε υπέρ αυτής ή υπέρ ορισμένων άλλων εταιρειών ή μόνιμων εγκαταστάσεων ή ορισμένων δραστηριοτήτων:

α) υπόκειται στο φόρο που μνημονεύεται στο άρθρο 3 παράγραφος 1 στοιχείο α) περίπτωση iii), με συντελεστή ο οποίος είναι χαμηλότερος από το φορολογικό συντελεστή που ισχύει κατά κανόνα για τέτοιου είδους εισοδήματα που εισπράττουν εταιρείες του εν λόγω άλλου κράτους ή μόνιμες εγκαταστάσεις που βρίσκονται σ' αυτό ή

β) απολαύει μείωσης της φορολογικής βάσης, η οποία δεν εφαρμόζεται κατά κανόνα στις εταιρείες του εν λόγω άλλου κράτους ή τις μόνιμες εγκαταστάσεις που βρίσκονται σ' αυτό.

2. Αν μέρος μόνο των τόκων ή των δικαιωμάτων πληρούν τις προϋποθέσεις που αναφέρονται στην παράγραφο 1 στοιχείο α) ή β), τα κράτη μέλη έχουν τη δυνατότητα να μην εφαρμόζουν τις διατάξεις της παρούσας οδηγίας για το συγκεκριμένο μέρος των τόκων ή των δικαιωμάτων.

Άρθρο 8

1. Η Ελλάδα και η Πορτογαλία έχουν τη δυνατότητα να μην εφαρμόζουν τις διατάξεις του άρθρου 1, κατά τη διάρκεια μεταβατικής περιόδου η οποία λήγει πέντε έτη μετά την ημερομηνία έναρξης ισχύος της παρούσας οδηγίας. Στην περίπτωση αυτή, ο συντελεστής του φόρου επί των τόκων και των δικαιωμάτων που καταβάλλονται από εταιρεία ενός εκ των προαναφερθέντων κρατών μελών ή από μόνιμη εγκατάσταση κείμενη στο εν λόγω κράτος μέλος εταιρείας άλλου κράτους μέλους προς συνδεδεμένη εταιρεία άλλου κράτους μέλους ή προς μόνιμη εγκατάσταση κείμενη σε άλλο κράτος μέλος συνδεδεμένης εταιρείας κράτους μέλους δεν επιτρέπεται να υπερβαίνει το 10 % κατά τα πρώτα δύο έτη και το 5 % κατά τα τελευταία τρία έτη. Πριν από το τέλος του πέμπτου έτους, το Συμβούλιο δύναται να αποφασίσει, μετά από πρόταση της Επιτροπής, την παράταση της μεταβατικής περιόδου που προβλέπεται στην παρούσα παράγραφο.

2. Οσάκις εταιρεία κράτους μέλους ή μόνιμη εγκατάσταση κείμενη στο εν λόγω κράτος μέλος εταιρείας άλλου κράτους μέλους εισπράττει τόκους ή δικαιώματα από συνδεδεμένη ελληνική ή πορτογαλική εταιρεία ή από μόνιμη εγκατάσταση κείμενη στην Ελλαδα ή την Πορτογαλία συνδεδεμένης εταιρείας κράτους μέλους, το πρώτο κράτος μέλος επιτρέπει την έκπτωση ποσού ίσου με το φόρο που καταβάλλεται στην Ελλάδα ή την Πορτογαλία για το εισόδημα αυτό από τον φόρο εισοδήματος της εταιρείας ή της μόνιμης εγκατάστασης που έλαβε το υπόψη εισόδημα κατά τα προβλεπόμενα στην παράγραφο 1.

3. Η έκπτωση που προβλέπεται στην παράγραφο 2 δεν είναι ανάγκη να υπερβαίνει το εκάστοτε μικρότερο από τα ακόλουθα δύο ποσά:

α) του φόρου επί του εισοδήματος αυτού που είναι πληρωτέος στην Ελλάδα ή την Πορτογαλία βάσει της παραγράφου 1 και

β) του τμήματος εκείνου του φόρου εισοδήματος της εταιρείας ή της μόνιμης εγκατάστασης που εισέπραξε τους τόκους ή τα δικαιώματα, όπως υπολογίζεται πριν από την πραγματοποίηση της έκπτωσης, το οποίο αναλογεί στην εκάστοτε κατοβολή βάσει της εγχώριας νομοθεσίας του κράτους μέλους της εταιρείας ή της μόνιμης εγκατάστασης.

Άρθρο 9

1. Τα κράτη μέλη θέτουν σε ισχύ τις αναγκαίες νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις για να συμμορφωθούν με την παρούσα οδηγία το αργότερο μέχρι την 1η Ιανουαρίου 2000 και ενημερώνουν αμέσως την Επιτροπή σχετικά.

Όταν τα κράτη μέλη θεσπίζουν τις εν λόγω διατάξεις οι τελευταίες αυτές περιέχουν παραπομπή στην παρούσα οδηγία ή συνοδεύονται από παρόμοια παραπομπή κατά την επίσημη δημοσίευσή τους. Ο τρόπος αυτός της παραπομπής καθορίζεται από τα κράτη μέλη.

2. Τα κράτη μέλη ανακοινώνουν στην Επιτροπή το κείμενο των ουσιωδών διατάξεων εσωτερικού δικαίου τις οποίες θεσπίζουν στον τομέα που διέπεται από την παρούσα οδηγία. Τα κράτη μέλη συμπεριλαμβάνουν στην εν λόγω ανακοίνωση πίνακα ατιστοιχίας με τις υφιστάμενες ή θεσπιζόμενες εθνικές διατάξεις που αντιστοιχούν σε κάθε άρθρο της παρούσας οδηγίας.

Άρθρο 10

Τρία έτη μετά την ημερομηνία που αναφέρεται στο άρθρο 9 παράγραφος 1, η Επιτροπή υποβάλλει έκθεση στο Συμβούλιο σχετικά με την εφαρμογή της οδηγίας, προκειμένου ιδίως να διευρυνθεί το πεδίο εφαρμογής της και σε άλλες εταιρείες ή επιχειρήσεις, πέραν αυτών που εμπίπτουν στην παρούσα οδηγία και να επανεξετασθεί η εφαρμογή του άρθρου 7.

Άρθρο 11

Η παρούσα οδηγία αρχίζει να ισχύει την εικοστή ημέρα από τη δημοσίευσή της στην Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων.

Άρθρο 12

Η παρούσα οδηγία απευθύνεται στα κράτη μέλη.

(1) ΕΕ L 225 της 20.8.1990, σ. 6.