ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ  ΕΠΙΤΡΟΠΗ  
Βρυξέλλες , 29.11.2011 
COM(2011) 793 τελικό  
2011/0373 (COD)   
Πρόταση  
Ο∆ΗΓΙΑ  ΤΟΥ  ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ  ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ  ΚΑΙ  ΤΟΥ  ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ  
για την εναλλακτική  επίλυση  καταναλωτικών  διαφορών  και για την τροποποίηση  του 
κανονισ µού (ΕΚ) αριθ . 2006/2004 και της οδηγίας  2009/22/ ΕΚ (οδηγία  ΕΕΚ∆ ) 
{SEC(2011) 1408 τελικό } 
{SEC(2011) 1409 τελικό } 
 
 
EL 2   EL ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΚΗ  ΕΚΘΕΣΗ  
1. ΠΛΑΙΣΙΟ  ΤΗΣ  ΠΡΟΤΑΣΗΣ  
Η παρούσα  πρόταση , µαζί µε την πρόταση  κανονισ µού για την ηλεκτρονική  επίλυση  
καταναλωτικών  διαφορών  (κανονισ µός ΗΕΚ∆ ), εντάσσεται  στο πλαίσιο  των προσπαθειών  
που καταβάλλονται  για να βελτιωθεί  η λειτουργία  της λιανικής  εσωτερικής  αγοράς , και 
ειδικότερα  να ενισχυθεί  η έννοµη προστασία  των καταναλωτών .  
Σηµαντικό  ποσοστό  των ευρωπαίων  καταναλωτών  αντιµετωπίζουν  προβλή µατα, όταν  
αγοράζουν  αγαθά  και υπηρεσίες  στην  εσωτερική  αγορά . Το 2010 προβλή µατα αυτού  του 
είδους  αντιµετώπισε  περίπου  το 20% των ευρωπαίων  καταναλωτών1. Παρά  το γενικά  υψηλό  
επίπεδο  προστασίας  των καταναλωτών  το οποίο  εγγυάται  η νοµοθεσία , τα προβλή µατα που 
αντιµετωπίζουν  οι καταναλωτές  παρα µένουν  συχνά  ανεπίλυτα . Οι ζηµίες που υφίστανται  οι 
ευρωπαίοι  καταναλωτές  λόγω  προβλη µάτων  που έχουν  σχέση  µε την αγορά  αγαθών  ή 
υπηρεσιών  υπολογίζονται  στο 0,4% του ΑΕγχΠ  της ΕΕ. 
Πέραν  της προσφυγής  στα παραδοσιακά  δικαστικά  µέσα έννοµης προστασίας2, οι 
καταναλωτές  και οι επιχειρήσεις  έχουν , σε µερικά  κράτη  µέλη, τη δυνατότητα  να υποβάλουν  
τις καταγγελίες  τους σε φορείς  εναλλακτικής  επίλυσης  διαφορών  («φορείς  ΕΕ∆»). Αυτοί  οι 
φορείς  επιδιώκουν  την εξωδικαστική  επίλυση  των διαφορών  που ανακύπτουν  µεταξύ  των 
συναλλασσό µενων  µερών , µέσω της παρέ µβασης  ενός τρίτου  φορέα  (π.χ. διαιτητής , 
συµφιλιωτής , διαµεσολαβητής , συνήγορος  του πολίτη , συµβούλιο  καταγγελιών ).  
Η Επιτροπή  εξέδωσε  δύο συστάσεις  για την εναλλακτική  επίλυση  καταναλωτικών  διαφορών3 
και δηµιούργησε  δύο δίκτυα  που ασχολούνται  µε την ΕΕ∆ (ECC-NET4 και FIN-NET5). 
Ορισ µένες από τις τοµεακές  νοµοθετικές  πράξεις  της ΕΕ περιέχουν  ρήτρα  για την ΕΕ∆6, ενώ 
η οδηγία  για τη διαµεσολάβηση7 προωθεί  τη φιλική  διευθέτηση  των διαφορών , 
συµπεριλα µβανο µένων  των καταναλωτικών  διαφορών . Ωστόσο , η ανάλυση  της τρέχουσας  
                                                 
1 Ευρωβαρό µετρο 342, «Ενίσχυση  του ρόλου  των καταναλωτών », σ. 169. 
2 Για παράδειγ µα: κανονισ µός (ΕΚ) αριθ. 861/2007 για τη θέσπιση  ευρωπαϊκής  διαδικασίας  
µικροδιαφορών , ΕΕ L 199 της 31.7.2007, σ. 1. 
3 Σύσταση  98/257/ΕΚ της Επιτροπής  σχετικά  µε τις αρχές  που διέπουν  τα αρµόδια όργανα  για την 
εξώδικη  επίλυση  των διαφορών  κατανάλωσης , ΕΕ L 115 της 17.4.1998, σ. 31, και σύσταση  
2001/310/ ΕΚ της Επιτροπής  περί αρχών  για τα εξωδικαστικά  όργανα  συναινετικής  επίλυσης  
καταναλωτικών  διαφορών , ΕΕ L 109 της 19.4.2001, σ. 56. 
4 Το δίκτυο  των Ευρωπαϊκών  Κέντρων  Καταναλωτών  (ECC-N ΕΤ) διευκολύνει  την πρόσβαση  των 
καταναλωτών  στον  κατάλληλο  φορέα  ΕΕ∆ άλλου  κράτους  µέλους  σε περίπτωση  διασυνοριακών  
διαφορών .  
5 Το FΙΝ-NΕΤ απαρτίζεται  από συστή µατα ΕΕ∆ που χειρίζονται  διασυνοριακές  διαφορές  µεταξύ  
καταναλωτών  και παρόχων  χρηµατοοικονο µικών  υπηρεσιών .  
6 Για παράδειγ µα: οδηγία  2009/72/ ΕΚ του Ευρωπαϊκού  Κοινοβουλίου  και του Συµβουλίου , της 13ης 
Ιουλίου  2009, σχετικά  µε τους κοινούς  κανόνες  για την εσωτερική  αγορά  ηλεκτρικής  ενεργείας  και 
οδηγία  2009/73/ ΕΚ του Ευρωπαϊκού  Κοινοβουλίου  και του Συµβουλίου , της 13ης Ιουλίου  2009, 
σχετικά  µε τους κοινούς  κανόνες  για την εσωτερική  αγορά  φυσικού  αερίου  (ΕΕ L 211 της 14.8.2009, σ. 
55 και 94)· οδηγία  2008/48/ ΕΚ του Ευρωπαϊκού  Κοινοβουλίου  και του Συµβουλίου , της 23ης Απριλίου  
2008, για τις συµβάσεις  καταναλωτικής  πίστης  (ΕΕ L 133 της 22.5.2008, σ. 66)· οδηγία  2000/31/ ΕΚ 
του Ευρωπαϊκού  Κοινοβουλίου  και του Συµβουλίου , της 8ης Ιουνίου  2000, για ορισµένες νοµικές 
πτυχές  των υπηρεσιών  της κοινωνίας  της πληροφορίας , ιδίως  του ηλεκτρονικού  εµπορίου , στην  
εσωτερική  αγορά  («οδηγία  για το ηλεκτρονικό  εµπόριο ») (ΕΕ L 178 της 17.7.2000, σ. 1). 
7 ΕΕ L 136 της 24.5.2008, σ. 3. 
 
EL 3   EL κατάστασης  εντόπισε  τις ακόλουθες  βασικές  αδυνα µίες, που υπονο µεύουν  την 
αποτελεσ µατικότητα  της ΕΕ∆: κενά  στην  κάλυψη , έλλειψη  ενηµέρωσης  των καταναλωτών  
και των επιχειρήσεων  και άνιση  ποιότητα  των διαδικασιών  ΕΕ∆8.  
Η έλλειψη  αποτελεσ µατικών  συστη µάτων  ΕΕ∆ δηµιουργεί  ιδιαίτερες  προκλήσεις  στο 
πλαίσιο  των διασυνοριακών  συναλλαγών  (π.χ. γλωσσικά  εµπόδια , δυνητικά  υψηλότερες  
δαπάνες , διαφορές  στη νοµοθεσία  µεταξύ  των κρατών  µελών ).  
Ενόψει  των προβλη µάτων  που εντοπίστηκαν , η Επιτροπή  ανέλαβε  τη δέσµευση  να προτείνει  
µέτρα για την ΕΕ∆ που να εξασφαλίζουν , αφενός , τη δυνατότητα  υποβολής  όλων  των 
καταναλωτικών  καταγγελιών  σε φορέα  ΕΕ∆ και, αφετέρου , τη δυνατότητα  ευχερέστερης  
επίλυσης  των διαφορών  που αφορούν  διασυνοριακές  συναλλαγές9. 
2. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ  ΤΩΝ  ∆ΙΑΒΟΥΛΕΥΣΕΩΝ  ΜΕ ΤΑ ΕΝ∆ΙΑΦΕΡΟΜΕΝΑ  ΜΕΡΗ  ΚΑΙ  
ΕΚΤΙΜΗΣΗ  ΑΝΤΙΚΤΥΠΟΥ  
2.1. Συλλογή  εµπειρογνω µοσύνης  και διαβούλευση  µε τα ενδιαφερό µενα µέρη 
Η Επιτροπή  εκπόνησε  αρκετές  µελέτες  για την ΕΕ∆. Στις εν λόγω  µελέτες  περιλα µβάνονται  
και οι εξής: η µελέτη  του 2009 « Study on the use of Alternati ve Dispute Resolution in the 
European Union» ( Μελέτη  για τη χρήση  της εναλλακτικής  επίλυσης  διαφορών  στην Ευρωπαϊκή  
Ένωση )10, στην  οποία  έγινε  διεξοδική  ανάλυση  των υπαρχόντων  φορέων  ΕΕ∆ και της 
λειτουργίας  τους σε όλα τα κράτη  µέλη, η µελέτη  «Consumer redress in the EU: consumers' 
experiences, perceptions and choices» ( Η έννοµη προστασία  των καταναλωτών  στην ΕΕ: 
εµπειρίες , αντιλήψεις  και επιλογές  των καταναλωτών )11, η µελέτη  του 2011 « Assessment of the 
compliance costs including admin istrative costs/burdens on bus inesses linked to the use of 
Alternative Dispute Resolution (ADR)» [ Εκτίµηση του κόστους  συµµόρφωσης  που προκύπτει  
από τη χρήση  συστη µάτων  εναλλακτικής  επίλυσης  διαφορών  (ΕΕ∆), συµπεριλα µβανο µένων  των 
δαπανών /επιβαρύνσεων  για τις επιχειρήσεις ] και η µελέτη  του 2011 « Cross-border ADR in the 
European Union» ( ∆ιασυνοριακή  ΕΕ∆ στην Ευρωπαϊκή  Ένωση )12.  
Τον Ιανουάριο  του 2011 άρχισε  δηµόσια διαβούλευση  για τη χρήση  της ΕΕ∆13. Φάνηκε  να 
υπάρχει  υψηλός  βαθµός συναίνεσης  ως προς  το ζήτηµα της ΕΕ∆: όλοι όσοι απάντησαν  
συµφώνησαν  στην  ανάγκη  να αναπτυχθεί  περαιτέρω  η ΕΕ∆, προκει µένου να βελτιωθεί  η 
λειτουργία  της εσωτερικής  αγοράς . Η µεγάλη  πλειονότητα  όσων  απάντησαν  υποστήριξε  
                                                 
8 Πρβλ . µελέτη  της 16ης Οκτωβρίου  2009 σχετικά  µε τη χρήση  της εναλλακτικής  επίλυσης  διαφορών  
στην  Ευρωπαϊκή  Ένωση , http://ec.europa.eu/consumers/redress_cons/adr_study.pdf , σ. 56-63· 112-115· 
120-121. 
9 Εµβληµατική  πρωτοβουλία  της στρατηγικής  «Ευρώπη  2020»: « Ψηφιακό  θεµατολόγιο  για την 
Ευρώπη », COM(2010) 245, σ. 13· ανακοίνωση  της Επιτροπής  «Πράξη  για την ενιαία  αγορά », 
COM(2011) 206, σ. 9.  
10 Study on the use of Alternative Dispute Resolution in the European Union ( Μελέτη  για τη χρήση  
συστη µάτων  εναλλακτικής  επίλυσης  διαφορών  στην  Ευρωπαϊκή  Ένωση ), Civic Consulting of the 
Consumer Policy Evaluation Consortium (CPEC), 2009, διαθέσι µη στη διαδικτυακή  διεύθυνση : 
http://www.cc.cec/home/dgserv/sg/e valuation/page s/eims_en.htm  
11 «Consumer redress in the European Union: consumers' experiences, perceptions and choices», 2009 
http://ec.europa.eu/consumers/redress_cons/docs/cons_redress_EU_qual_study_report_en.pdf   
12 http://www.europarl.europa.eu/meetdocs/2009_2014/d ocuments/imco/dv/adr_study_/adr_study_en.pdf  
13 ∆ηµόσια διαβούλευση  σχετικά  µε τη χρήση  της εναλλακτικής  επίλυσης  διαφορών  (ΕΕ∆) ως µέσου  
επίλυσης  διαφορών  που σχετίζονται  µε εµπορικές  συναλλαγές  και πρακτικές  στην  ΕΕ: 
http://ec.europa.eu/consumers/redress_ cons/Feedback_Statement_Final.pdf 
 
EL 4   EL επίσης  την ανάληψη  δράσης  σε επίπεδο  ΕΕ και τόνισε  την ανάγκη  για ποιοτικές  διαδικασίες  
ΕΕ∆, οι οποίες  πρέπει  να είναι  διαθέσι µες ιδίως  για τις διαφορές  που ανακύπτουν  από 
διασυνοριακές  συναλλαγές  και στο ψηφιακό  περιβάλλον . Κατά  την άποψή  τους, οι 
διαδικασίες  ΕΕ∆, για να είναι  αποτελεσ µατικές , πρέπει  να διέπονται  από ορισµένες κοινές  
αρχές , όπως  η αµεροληψία , η διαφάνεια , η αποτελεσ µατικότητα  και η δικαιοσύνη . Πολλοί  
απαντήσαντες  υποστήριξαν  τη βελτίωση  των διαδικασιών  ηλεκτρονικής  επίλυσης  διαφορών  
(ΗΕ∆ ), ιδίως  για τις συναλλαγές  ηλεκτρονικού  εµπορίου , όπου  υπάρχει  αυξανό µενος αριθµός 
καταγγελιών , ειδικά  για υποθέσεις  µικρής  αξίας . 
Τον Μάρτιο  του 2011 οι υπηρεσίες  της Επιτροπής , µαζί µε το Ευρωπαϊκό  Κοινοβούλιο , 
οργάνωσαν  διάσκεψη  µε θέµα «Εναλλακτική  επίλυση  διαφορών  για την εσωτερική  αγορά  και 
τους καταναλωτές », στην  οποία  πήραν  µέρος περίπου  200 ενδιαφερό µενα µέρη. Κατά  τη 
συζήτηση  εκφράστηκε  γενική  υποστήριξη  για την ανάπτυξη  της ΕΕ∆, συµπεριλα µβανο µένης 
της ΗΕ∆ , για τους καταναλωτές  και επιση µάνθηκε  η ανάγκη  για ανάληψη  δράσης  από την 
ΕΕ. Τον Απρίλιο  του 2011, στο πλαίσιο  της ευρωπαϊκής  διάσκεψης  καταναλωτών14, 
οργανώθηκε  εργαστήριο  µε θέµα «ΕΕ∆: πώς µπορεί  να λειτουργήσει  καλύτερα » µε τη 
συµµετοχή  60 φορέων .  
Ελήφθησαν  επίσης  και άλλα  στοιχεία , ιδίως  µέσω µιας διαβούλευσης  µε τις επιχειρήσεις , την 
οποία  διενήργησαν  οι υπηρεσίες  της Επιτροπής  µεταξύ  ∆εκε µβρίου  2010 και Ιανουαρίου  
2011 µέσω της δοκιµαστικής  οµάδας  ευρωπαϊκών  επιχειρήσεων15, και µέσω µιας άλλης  
διαβούλευσης  µε τις επιχειρήσεις , η οποία  πραγ µατοποιήθηκε  µεταξύ  Μαρτίου  και Μαΐου  
2011 µέσω της ερευνητικής  πλατφόρ µας µικροµεσαίων  επιχειρήσεων16. 
Ζητήθηκε  επίσης  η γνώµη του Ευρωπαίου  Επόπτη  Προστασίας  ∆εδο µένων . 
2.2. Εκτί µηση αντικτύπου  
Η Επιτροπή  εκπόνησε  λεπτο µερή εκτίµηση αντικτύπου , στην  οποία  ανέλυσε  σειρά  επιλογών  
πολιτικής  τόσο  για την «κάλυψη  της ΕΕ∆, τη σχετική  ενηµέρωση  των καταναλωτών  και την 
ποιότητά  της» όσο και για την «ΗΕ∆  για τις διασυνοριακές  συναλλαγές  ηλεκτρονικού  
εµπορίου ». Η εκτίµηση αντικτύπου  κατέληξε  στο συµπέρασ µα ότι µόνο ένας συνδυασ µός δύο 
πράξεων  για την ΕΕ∆ και την ΗΕ∆  µπορεί  να εξασφαλίσει  πρόσβαση  σε αµερόληπτα , 
διαφανή , αποτελεσ µατικά  και δίκαια  µέσα εξωδικαστικής  επίλυσης  εγχώριων  και 
διασυνοριακών  καταναλωτικών  διαφορών . Ειδικότερα , η έκδοση  οδηγίας -πλαισίου  είναι  ο 
πιο κατάλληλος  τρόπος  για να εξασφαλιστεί  η πλήρης  κάλυψη  της ΕΕ∆ σε όλα τα κράτη  
µέλη, να ενηµερωθούν  οι καταναλωτές  για την ΕΕ∆ και να εξασφαλιστεί  ότι οι φορείς  ΕΕ∆ 
τηρούν  ορισµένες συγκεκρι µένες αρχές  ποιότητας . Η πλήρης  κάλυψη  της ΕΕ∆ θα 
δηµιουργήσει  το απαραίτητο  πλαίσιο  βάσει  του οποίου  ένα πανενωσιακό  σύστη µα ΗΕ∆  θα 
µπορεί  να επιλύει  αποτελεσ µατικά  τις διαφορές  που ανακύπτουν  από διασυνοριακές  
συναλλαγές  ηλεκτρονικού  εµπορίου . 
                                                 
14 http://www.european-consumer-s ummit.eu/workshops3_en.asp   
15 Ζητήθηκε  από 335 εταιρείες  όλων  των κρατών  µελών  της ΕΕ να αναφέρουν  τις εµπειρίες  και τις 
απόψεις  τους για την ΕΕ∆: http://ec.europa.eu/yourvoice/ebtp/consultations/2010/adr/index_en.htm  
16 Κατά  τη διαβούλευση  αυτή  927 µικροµεσαίες  επιχειρήσεις  απάντησαν  σε ερωτήσεις  για την ΕΕ∆. 
 
EL 5   EL 3. ΝΟΜΙΚΑ  ΣΤΟΙΧΕΙΑ  ΤΗΣ  ΠΡΟΤΑΣΗΣ  
3.1. Βασικά  στοιχεία  της πρότασης  
3.1.1.  Εξασφάλιση  της ύπαρξης  διαδικασιών  ΕΕ∆ για όλες τις καταναλωτικές  διαφορές   
Σύµφωνα  µε την παρούσα  πρόταση , τα κράτη  µέλη υποχρεούνται  να εξασφαλίσουν  ότι όλες 
οι διαφορές  µεταξύ  καταναλωτών  και εµπόρων  οι οποίες  ανακύπτουν  από την πώληση  
αγαθών  ή την παροχή  υπηρεσιών  µπορούν  να υποβληθούν  σε φορέα  ΕΕ∆, µεταξύ  άλλων  και 
µε ηλεκτρονικά  µέσα. Για να εκπληρώσουν  την υποχρέωσή  τους, τα κράτη  µέλη µπορούν  να 
χρησι µοποιήσουν  τους υπάρχοντες  φορείς  ΕΕ∆ και να προσαρ µόσουν  το πεδίο  εφαρ µογής 
τους, αν αυτό  είναι  απαραίτητο · ή µπορούν  να δηµιουργήσουν  νέους  φορείς  ΕΕ∆ ή έναν 
συµπληρω µατικό  διατο µεακό  φορέα .  
Η παρούσα  πρόταση  καλύπτει  τις διαφορές  µεταξύ  καταναλωτών  και εµπόρων  οι οποίες  
ανακύπτουν  από την πώληση  αγαθών  ή την παροχή  υπηρεσιών . Περιλα µβάνονται  οι 
καταγγελίες  που υποβάλλονται  από καταναλωτές  κατά  εµπόρων , αλλά  και οι καταγγελίες  που 
υποβάλλονται  από εµπόρους  κατά  καταναλωτών . Η παρούσα  πρόταση  εφαρ µόζεται  στους  
φορείς  ΕΕ∆ που επιδιώκουν  την εξωδικαστική  επίλυση  των διαφορών  µεταξύ  καταναλωτών  
και εµπόρων  µε την παρέ µβαση  ενός φορέα  επίλυσης  διαφορών . Καλύπτει  ειδικότερα  τις 
διαδικασίες  διαµεσολάβησης  αλλά  και τις µη δικαστικές  διαδικασίες  οιονεί  δικαστικής  
φύσης , όπως  είναι  οι διαδικασίες  ενώπιον  συµβουλίων  καταναλωτικών  καταγγελιών  και οι 
διαδικασίες  διαιτησίας  και συµβιβασ µού. Η παρούσα  πρόταση  δεν εφαρ µόζεται  στα 
συστή µατα διερεύνησης  καταναλωτικών  καταγγελιών  που τα διαχειρίζονται  οι έµποροι  ούτε 
στους  φορείς  επίλυσης  διαφορών  στους  οποίους  τα φυσικά  πρόσωπα  που είναι  αρµόδια για 
την επίλυση  των διαφορών  είναι  αποκλειστικά  και µόνο υπάλληλοι  του εµπόρου . ∆εν 
καλύπτει  επίσης  τις απευθείας  διαπραγ µατεύσεις  µεταξύ  των µερών .  
3.1.2.  Ενηµέρωση  για την ΕΕ∆ και συνεργασία  
Όταν  ανακύπτουν  διαφορές , οι καταναλωτές  πρέπει  να είναι  σε θέση  να εντοπίζουν  γρήγορα  
τους φορείς  ΕΕ∆ που είναι  αρµόδιοι  για την εξέταση  της διαφοράς  τους. Για τον σκοπό  
αυτόν , η παρούσα  πρόταση  εξασφαλίζει  ότι οι καταναλωτές  θα µπορούν  να βρίσκουν  
πληροφορίες  για τον αρµόδιο φορέα  ΕΕ∆ στα βασικά  εµπορικά  έγγραφα  που παρέχονται  από 
τον έµπορο  και, αν ένας έµπορος  έχει ιστότοπο , στον  ιστότοπο  αυτόν . Επιπλέον , οι έµποροι  
θα υποχρεούνται  να ενηµερώνουν  τους καταναλωτές  για το αν δεσµεύονται  ή όχι να 
χρησι µοποιούν  την ΕΕ∆ για τις καταγγελίες  που υποβάλλει  εναντίον  τους κάποιος  
καταναλωτής . Αυτή  η υποχρέωση  θα λειτουργήσει  ως κίνητρο  για τους εµπόρους  για να 
χρησι µοποιούν  την ΕΕ∆ συχνότερα . 
Σύµφωνα  µε την παρούσα  πρόταση , τα κράτη  µέλη θα εξασφαλίσουν  ότι οι καταναλωτές  θα 
µπορούν  να ζητούν  βοήθεια  όταν εµπλέκονται  σε διασυνοριακή  διαφορά . Τα κράτη  µέλη 
έχουν  το δικαίω µα να αναθέσουν  το καθήκον  αυτό  στα εθνικά  τους κέντρα  του δικτύου  
Ευρωπαϊκών  Κέντρων  Καταναλωτών  (ECC-ΝΕΤ ), το οποίο  σήµερα υποδεικνύει  στους  
καταναλωτές  τους φορείς  ΕΕ∆ που είναι  αρµόδιοι  να εξετάσουν  τις διασυνοριακές  διαφορές  
τους.  
Σύµφωνα  µε την πρόταση , οι φορείς  ΕΕ∆ θα ενθαρρυνθούν  να γίνουν  µέλη των δικτύων  
φορέων  ΕΕ∆ που θα λειτουργούν  σε κάθε  τοµέα, όταν εξετάζουν  διαφορές  που εµπίπτουν  
στον  εν λόγω  τοµέα. Επιπλέον , η παρούσα  πρόταση  ενθαρρύνει  τη συνεργασία  µεταξύ  των 
 
EL 6   EL φορέων  ΕΕ∆ και των εθνικών  αρχών  που είναι  επιφορτισ µένες µε την επιβολή  της 
νοµοθεσίας  περί προστασίας  των καταναλωτών . 
Η παρούσα  πρόταση  περιέχει  διατάξεις  που εξασφαλίζουν  την τήρηση  αυστηρών  εγγυήσεων  
εµπιστευτικότητας  και προστασίας  των δεδοµένων , σύµφωνα  µε τη σχετική  νοµοθεσία  της 
Ένωσης . 
3.1.3.  Ποιότητα  των φορέων  ΕΕ∆ 
Η παρούσα  πρόταση  επιδιώκει  να εξασφαλίσει  ότι οι φορείς  ΕΕ∆ τηρούν  τις ποιοτικές  αρχές  
της αµεροληψίας , της διαφάνειας , της αποτελεσ µατικότητας  και της δικαιοσύνης . Οι εν λόγω  
αρχές  έχουν  καθοριστεί  σε δύο συστάσεις  της Επιτροπής . ∆ίνοντας  δεσµευτικό  χαρακτήρα  
στις αρχές  αυτές , η παρούσα  πρόταση  θα δηµιουργήσει  ίσους  όρους  όσον  αφορά  την ΕΕ∆ και 
θα ενισχύσει  την εµπιστοσύνη  των καταναλωτών  και των εµπόρων  στις διαδικασίες  ΕΕ∆. 
Η διαφάνεια  των φορέων  ΕΕ∆ πρέπει  να εγγυάται  ότι τα µέρη λαµβάνουν  όλες τις 
πληροφορίες  που χρειάζονται  προκει µένου να λάβουν  τεκµηριω µένη απόφαση  πριν 
συµµετάσχουν  σε διαδικασία  ΕΕ∆. Οι διαδικασίες  ΕΕ∆ πρέπει  να είναι  αποτελεσ µατικές  και 
να αντιµετωπίζουν  ορισµένες αδυνα µίες που παρουσιάζουν  οι δικαστικές  διαδικασίες , όπως  
το κόστος , η διάρκεια  και η πολυπλοκότητα . Με βάση  τα πορίσ µατα των υπαρχουσών  
µελετών , η παρούσα  πρόταση  ορίζει  ότι οι διαφορές  πρέπει  να επιλύονται  µέσα σε 90 ηµέρες. 
Για να εξασφαλιστεί  ότι οι διαδικασίες  ΕΕ∆ θα παρα µείνουν  προσιτές  σε όλους  τους 
καταναλωτές , η παρούσα  πρόταση  προβλέπει  ότι πρέπει  να παρέχονται  δωρεάν  ή σε χαµηλό 
κόστος  για τους καταναλωτές . 
3.1.4.  Παρακολούθηση  
Για να εξασφαλιστεί  ότι οι φορείς  ΕΕ∆ λειτουργούν  σωστά  και παρέχουν  ποιοτικές  
υπηρεσίες  στους  καταναλωτές  και τους εµπόρους , πρέπει  να παρακολουθούνται  προσεκτικά . 
Σε κάθε  κράτος  µέλος, µια αρµόδια αρχή  θα είναι  υπεύθυνη  για την παρακολούθηση  της 
λειτουργίας  των φορέων  ΕΕ∆ που θα ιδρυθούν  στο έδαφός  του. Οι αρµόδιες  αρχές  θα 
αξιολογούν , µεταξύ  άλλων , βάσει  των πληροφοριών  που θα τους κοινοποιούν  οι φορείς  ΕΕ∆, 
αν ένας συγκεκρι µένος φορέας  ΕΕ∆ πληροί  τις ποιοτικές  απαιτήσεις  που καθορίζονται  στην  
παρούσα  πρόταση . Επιπλέον , οι αρµόδιες  αρχές  θα δηµοσιεύουν  τακτικές  εκθέσεις  σχετικά  
µε την ανάπτυξη  και τη λειτουργία  των φορέων  ΕΕ∆. Κάθε  τρία χρόνια  η Επιτροπή  θα 
υποβάλλει  στο Ευρωπαϊκό  Κοινοβούλιο  και στο Συµβούλιο  έκθεση  σχετικά  µε την εφαρ µογή 
της οδηγίας .  
3.2. Αρχή  της επικουρικότητας  
Η πρόταση  βασίζεται  στο άρθρο  114 της Συνθήκης  για τη λειτουργία  της Ευρωπαϊκής  
Ένωσης . 
Η ανάπτυξη  ενός λειτουργικού  συστή µατος ΕΕ∆ στην  Ένωση , που θα στηρίζεται  στους  
φορείς  που υπάρχουν  ήδη στα κράτη  µέλη και θα σέβεται  τις εθνικές  νοµικές παραδόσεις  
τους, θα ενισχύσει  τη εµπιστοσύνη  των καταναλωτών  στη λιανική  εσωτερική  αγορά , 
συµπεριλα µβανο µένου του τοµέα του ηλεκτρονικού  εµπορίου . Θα δηµιουργήσει  επίσης  νέες 
ευκαιρίες  για τις επιχειρήσεις . Αν τα κράτη  µέλη δράσουν  µεµονωµένα, ενδέχεται  να υπάρξει  
περαιτέρω  κατακερ µατισµός της ΕΕ∆, ο οποίος  στη συνέχεια  θα επιτείνει  την άνιση  
µεταχείριση  των καταναλωτών  και των εµπόρων  στην  εσωτερική  αγορά  και θα δηµιουργήσει  
διαφορετικά  επίπεδα  έννοµης προστασίας  των καταναλωτών  στην  Ένωση . Η δράση  σε 
 
EL 7   EL επίπεδο  Ένωσης , όπως  προτείνεται , αναµένεται  να προσφέρει  στους  ευρωπαίους  
καταναλωτές  το ίδιο επίπεδο  προστασίας  και να εντείνει  τον ανταγωνισ µό µεταξύ  των 
επιχειρήσεων , αυξάνοντας  έτσι τις διασυνοριακές  συναλλαγές  προϊόντων  και υπηρεσιών . 
Ο καθορισ µός, σε επίπεδο  Ένωσης , κοινών  αρχών  και κανόνων  για τους φορείς  ΕΕ∆ και τις 
διαδικασίες  ΕΕ∆ σε όλα τα κράτη  µέλη θα έχει το σαφές  πλεονέκτη µα ότι θα εξασφαλίσει  τον 
αποτελεσ µατικό  και προσήκοντα  χειρισ µό των καταναλωτικών  διαφορών  που προκύπτουν  
τόσο  από εγχώριες  όσο και από διασυνοριακές  συναλλαγές . Θα καταστήσει  επίσης  πιο 
οµοιογενή  τα επίπεδα  ποιότητας  των διαδικασιών  ΕΕ∆ στην  Ένωση . 
Οι διαφορές  στις εθνικές  πολιτικές  για τις διαδικασίες  ΕΕ∆ (ή η έλλειψη  τέτοιων  
διαδικασιών ) δείχνουν  ότι η µονοµερής δράση  των κρατών  µελών  δεν οδηγεί  σε 
ικανοποιητική  λύση  για τους καταναλωτές  και τις επιχειρήσεις . Η αποδοτική  και 
αποτελεσ µατική  ΕΕ∆ για τις διασυνοριακές  διαφορές  απαιτεί  την ύπαρξη  ενός λειτουργικού  
συστή µατος εσωτερικών  φορέων  ΕΕ∆ στο οποίο  θα θεµελιωθεί  η πανενωσιακή  πλατφόρ µα 
ΗΕ∆ . 
3.3. Αναλογικότητα  
Η πρόταση  συνάδει  µε την αρχή  της αναλογικότητας  για τους ακόλουθους  λόγους : 
Η πρόταση  δεν υπερβαίνει  τα απολύτως  αναγκαία  όρια για την επίτευξη  των στόχων  της. ∆εν 
ρυθµίζει όλες τις πτυχές  της ΕΕ∆, αλλά  εστιάζεται  σε µερικά  νευραλγικής  σηµασίας  
ζητήµατα της εξωδικαστικής  επίλυσης  διαφορών . Η οδηγία -πλαίσιο  θα στηριχθεί  στους  
φορείς  ΕΕ∆ που υπάρχουν  ήδη και θα αφήσει  στα κράτη  µέλη την επιλογή  της µορφής  και 
των µεθόδων  επίτευξης  των προσδοκώ µενων  αποτελεσ µάτων . 
Οι στόχοι  της παρούσας  πρότασης  θα επιτευχθούν  µε το χαµηλότερο  κόστος  για τις 
επιχειρήσεις  και τα κράτη  µέλη, αποφεύγοντας  συγχρόνως  την αλληλεπικάλυψη  δαπανών  και 
τον περιττό  διοικητικό  φόρτο . 
4. ∆ΗΜΟΣΙΟΝΟΜΙΚΕΣ  ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ   
Η παρούσα  πρόταση  δεν έχει επιπτώσεις  στον  προϋπολογισ µό της ΕΕ. Ως εκ τούτου , δεν 
επισυνάπτεται  στην  πρόταση  δηµοσιονο µικό δελτίο .  
 
EL 8   EL 2011/0373 (COD) 
Πρόταση  
Ο∆ΗΓΙΑ  ΤΟΥ  ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ  ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ  ΚΑΙ  ΤΟΥ  ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ  
για την εναλλακτική  επίλυση  καταναλωτικών  διαφορών  και για την τροποποίηση  του 
κανονισ µού (ΕΚ) αριθ . 2006/2004 και της οδηγίας  2009/22/ ΕΚ (οδηγία  ΕΕΚ∆ ) 
ΤΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ  ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ  ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ  ΤΗΣ  ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ  
ΕΝΩΣΗΣ , 
Έχοντας  υπόψη  τη Συνθήκη  για τη λειτουργία  της Ευρωπαϊκής  Ένωσης , και ιδίως  το 
άρθρο  114, 
Έχοντας  υπόψη  την πρόταση  της Ευρωπαϊκής  Επιτροπής17, 
Κατόπιν  διαβίβασης  της πρότασης  στα εθνικά  κοινοβούλια , 
Έχοντας  υπόψη  τη γνώµη της Ευρωπαϊκής  Οικονο µικής και Κοινωνικής  Επιτροπής18, 
Ύστερα  από διαβούλευση  µε τον Ευρωπαίο  Επόπτη  Προστασίας  ∆εδο µένων , 
Αποφασίζοντας  σύµφωνα  µε τη συνήθη  νοµοθετική  διαδικασία , 
Εκτιµώντας  τα ακόλουθα : 
(1) Το άρθρο  169 παράγραφος  1 και το άρθρο  169 παράγραφος  2 στοιχείο  α) της 
Συνθήκης  για τη λειτουργία  της Ευρωπαϊκής  Ένωσης  (ΣΛΕΕ ) προβλέπουν  ότι η 
Ένωση  πρέπει  να συµβάλλει  στην  επίτευξη  υψηλού  επιπέδου  προστασίας  των 
καταναλωτών  µε µέτρα που θεσπίζει  σύµφωνα  µε το άρθρο  114. Το άρθρο  38 του 
Χάρτη  των θεµελιωδών  δικαιω µάτων  της Ευρωπαϊκής  Ένωσης  προβλέπει  ότι οι 
πολιτικές  της Ένωσης  διασφαλίζουν  υψηλό  επίπεδο  προστασίας  των καταναλωτών . 
(2) Σύµφωνα  µε το άρθρο  26 παράγραφος  2 της ΣΛΕΕ , η εσωτερική  αγορά  περιλα µβάνει  
έναν χώρο  χωρίς  εσωτερικά  σύνορα , στον  οποίο  εξασφαλίζεται  η ελεύθερη  
κυκλοφορία  των εµπορευ µάτων  και των υπηρεσιών . Για να µπορούν  οι καταναλωτές  
να έχουν  εµπιστοσύνη  στην  εσωτερική  αγορά  και να αξιοποιούν  πλήρως  τα οφέλη  που 
τους προσφέρει , πρέπει  να έχουν  πρόσβαση  σε απλούς  και χαµηλού  κόστους  τρόπους  
επίλυσης  των διαφορών  που ανακύπτουν  από την πώληση  αγαθών  ή την παροχή  
υπηρεσιών . Αυτό  ισχύει  τόσο  για τις µη ηλεκτρονικές  όσο και για τις ηλεκτρονικές  
συναλλαγές , ιδίως  µάλιστα  όταν οι καταναλωτές  κάνουν  διασυνοριακές  αγορές . 
(3) Η εναλλακτική  επίλυση  διαφορών  προσφέρει  εύκολη , γρήγορη  και χαµηλού  κόστους  
εξωδικαστική  επίλυση  των διαφορών  που αναφύονται  µεταξύ  καταναλωτών  και 
                                                 
17 ΕΕ C … της …, σ. …. 
18 ΕΕ C … της …, σ. …. 
 
EL 9   EL εµπόρων . Ωστόσο , η εναλλακτική  επίλυση  διαφορών  δεν είναι  ακόµη επαρκώς  
ανεπτυγ µένη σε ολόκληρη  την Ευρωπαϊκή  Ένωση . Για να µπορούν  οι καταναλωτές  να 
αξιοποιήσουν  πλήρως  τις δυνατότητες  που προσφέρει , είναι  απαραίτητο  να υπάρχουν  
µηχανισ µοί εναλλακτικής  επίλυσης  διαφορών  για όλα τα είδη καταναλωτικών  
διαφορών , τα επίπεδα  ποιότητας  των διαδικασιών  ΕΕ∆ να είναι  ταυτόση µα και οι 
καταναλωτές  και οι έµποροι  να γνωρίζουν  τις εν λόγω  διαδικασίες . Είναι  επίσης  
απαραίτητο  οι φορείς  ΕΕ∆ να χειρίζονται  τις διασυνοριακές  διαφορές  
αποτελεσ µατικά .  
(4) Στην  πράξη  της για την ενιαία  αγορά19, η Επιτροπή  επισή µανε τη νοµοθεσία  για την 
εναλλακτική  επίλυση  διαφορών , που εµπεριέχει  µια διάσταση  ηλεκτρονικού  
εµπορίου , ως έναν από τους δώδεκα  µοχλούς  για την τόνωση  της ανάπτυξης  και την 
ενίσχυση  της εµπιστοσύνης  στην  ενιαία  αγορά .  
(5) Το Ευρωπαϊκό  Συµβούλιο  κάλεσε  το Κοινοβούλιο  και το Συµβούλιο  να λάβουν , έως 
το τέλος  του 2012, µια πρώτη  δέσµη µέτρων  προτεραιότητας  για να δοθεί  νέα ώθηση  
στην  ενιαία  αγορά20. 
(6) Η ανάπτυξη  ενός λειτουργικού  συστή µατος εναλλακτικής  επίλυσης  διαφορών  στην  
Ευρωπαϊκή  Ένωση  είναι  αναγκαία  για την ενίσχυση  της εµπιστοσύνης  των 
καταναλωτών  στη λιανική  εσωτερική  αγορά , περιλα µβανο µένου και του τοµέα του 
ηλεκτρονικού  εµπορίου . Η εν λόγω  ανάπτυξη  θα πρέπει  να στηρίζεται  στις 
υπάρχουσες  στα κράτη  µέλη διαδικασίες  εναλλακτικής  επίλυσης  διαφορών  και να 
σέβεται  τις εθνικές  νοµικές παραδόσεις  τους. 
(7) Η παρούσα  οδηγία  θα πρέπει  να εφαρ µόζεται  στις συµβατικές  διαφορές  µεταξύ  
καταναλωτών  και εµπόρων  οι οποίες  προκύπτουν  από την πώληση  αγαθών  ή την 
παροχή  υπηρεσιών  σε όλους  τους οικονο µικούς  τοµείς. Θα πρέπει  να 
περιλα µβάνονται  οι καταγγελίες  που υποβάλλονται  από καταναλωτές  κατά  εµπόρων , 
αλλά  και οι καταγγελίες  που υποβάλλονται  από εµπόρους  κατά  καταναλωτών . Η 
παρούσα  οδηγία  δεν θα πρέπει  να εφαρ µόζεται  στις διαφορές  µεταξύ  εµπόρων · 
ωστόσο , δεν θα πρέπει  να εµποδίζει  τα κράτη  µέλη να θεσπίσουν  διατάξεις  ή να 
διατηρήσουν  τυχόν  ισχύουσες  διατάξεις  για διαδικασίες  εξωδικαστικής  επίλυσης  
διαφορών  αυτού  του είδους .  
(8) Ο ορισµός του «καταναλωτή » θα πρέπει  να καλύπτει  τα φυσικά  πρόσωπα  τα οποία  
ενεργούν  για σκοπούς  που δεν εµπίπτουν  στην  εµπορική , επιχειρη µατική , βιοτεχνική  
ή επαγγελ µατική  τους δραστηριότητα . Ωστόσο , αν η σύµβαση  συνάπτεται  για 
σκοπούς  οι οποίοι  εν µέρει εµπίπτουν  και εν µέρει δεν εµπίπτουν  στην  εµπορική  
δραστηριότητα  του προσώπου  (συµβάσεις  διπλού  σκοπού ) και ο εµπορικός  σκοπός  
είναι  τόσο  περιορισ µένος ώστε  να µην είναι  κυρίαρχος  στο γενικό  πλαίσιο  της 
συναλλαγής , το εν λόγω  πρόσωπο  πρέπει  επίσης  να θεωρείται  καταναλωτής . 
                                                 
19 Ανακοίνωση  της Επιτροπής  προς  το Ευρωπαϊκό  Κοινοβούλιο , το Συµβούλιο , την Οικονο µική και 
Κοινωνική  Επιτροπή  και την Επιτροπή  των Περιφερειών : «Η πράξη  για την Ενιαία  αγορά  - ∆ώδεκα  
δράσεις  για την τόνωση  της ανάπτυξης  και την ενίσχυση  της εµπιστοσύνης  "Μαζί  για µια νέα 
ανάπτυξη "», COM(2011) 206 τελικό , σ. 9. 
20 Συµπεράσ µατα του Ευρωπαϊκού  Συµβουλίου  της 24-25 Μαρτίου  2011, EUCO 10/11, σ. 4· βλ. επίσης  
συµπεράσ µατα του Ευρωπαϊκού  Συµβουλίου  της 23ης Οκτωβρίου  2011, EUCO 52/11, σ. 1-2. 
 
EL 10   EL (9) Η παρούσα  οδηγία  εφαρ µόζεται  µε την επιφύλαξη  της οδηγίας  2008/52/ ΕΚ του 
Ευρωπαϊκού  Κοινοβουλίου  και του Συµβουλίου , της 21ης Μαΐου  2008, για ορισµένα 
θέµατα διαµεσολάβησης  σε αστικές  και εµπορικές  υποθέσεις21, του κανονισ µού (ΕΚ) 
αριθ. 44/2001 του Συµβουλίου , της 22ας ∆εκε µβρίου  2000, για τη διεθνή  δικαιοδοσία , 
την αναγνώριση  και την εκτέλεση  αποφάσεων  σε αστικές  και εµπορικές  υποθέσεις22, 
του κανονισ µού (ΕΚ) αριθ. 864/2007 του Ευρωπαϊκού  Κοινοβουλίου  και του 
Συµβουλίου , της 11ης Ιουλίου  2007, για το εφαρ µοστέο  δίκαιο  στις εξωσυ µβατικές  
ενοχές  (Ρώµη II)23 και του κανονισ µού (ΕΚ) αριθ. 593/2008 του Ευρωπαϊκού  
Κοινοβουλίου  και του Συµβουλίου , της 17ης Ιουνίου  2008, για το εφαρ µοστέο  δίκαιο  
στις συµβατικές  ενοχές  (Ρώµη Ι)24.  
(10) Η παρούσα  οδηγία  θα πρέπει  να υπερισχύει  κάθε  νοµοθετικής  πράξης  της Ένωσης  η 
οποία  περιέχει  διατάξεις  που στοχεύουν  στην  ενθάρρυνση  της ίδρυσης  φορέων  ΕΕ∆ 
σε συγκεκρι µένο τοµέα. Όταν  η ειδική  νοµοθεσία  κάποιου  τοµέα επιβάλλει  την 
ίδρυση  φορέων  αυτού  του είδους , η παρούσα  οδηγία  θα πρέπει  να υπερισχύει  µόνο 
στον  βαθµό που η εν λόγω  νοµοθεσία  δεν εξασφαλίζει  τουλάχιστον  ισοδύνα µο 
επίπεδο  προστασίας  των καταναλωτών .  
(11) Οι φορείς  ΕΕ∆ παρουσιάζουν  πολύ  µεγάλη  ποικιλία  στην  Ένωση  αλλά  και µέσα στα 
κράτη  µέλη. Η παρούσα  οδηγία  θα πρέπει  να καλύπτει  κάθε  φορέα  που ιδρύεται  σε 
µόνιµη βάση  και παρέχει  υπηρεσίες  επίλυσης  διαφορών  µέσω διαδικασίας  ΕΕ∆. 
∆ιαδικασία  διαιτησίας  που δηµιουργείται  εκτός  του πλαισίου  ενός φορέα  ΕΕ∆ σε 
βάση  ad hoc για µία και µόνη διαφορά  µεταξύ  ενός καταναλωτή  και ενός εµπόρου  δεν 
πρέπει  να θεωρείται  διαδικασία  ΕΕ∆.  
(12) Η παρούσα  οδηγία  δεν θα πρέπει  να εφαρ µόζεται  σε διαδικασίες  ενώπιον  φορέων  
επίλυσης  διαφορών  στους  οποίους  τα φυσικά  πρόσωπα  που είναι  αρµόδια για την 
επίλυση  των διαφορών  είναι  αποκλειστικά  και µόνο υπάλληλοι  του εµπόρου  ούτε σε 
διαδικασίες  ενώπιον  συστη µάτων  διερεύνησης  καταναλωτικών  καταγγελιών  που τα 
διαχειρίζεται  ο έµπορος . ∆εν θα πρέπει  να εφαρ µόζεται  στις απευθείας  
διαπραγ µατεύσεις  µεταξύ  των µερών . Επιπλέον , δεν θα πρέπει  να εφαρ µόζεται  στις 
προσπάθειες  που καταβάλλει  ο δικαστής  για την επίλυση  της διαφοράς  κατά  τη 
διάρκεια  της δικαστικής  διαδικασίας  που αφορά  την εν λόγω  διαφορά . 
(13) Τα κράτη  µέλη θα πρέπει  να εξασφαλίσουν  ότι οι διαφορές  που καλύπτονται  από την 
παρούσα  οδηγία  µπορούν  να παραπε µφθούν  σε φορέα  ΕΕ∆ ο οποίος  πληροί  τις 
απαιτήσεις  της παρούσας  οδηγίας . Τα κράτη  µέλη θα πρέπει  να έχουν  τη δυνατότητα  
να εκπληρώσουν  την υποχρέωση  αυτή  στηριζό µενα στους  υπάρχοντες  φορείς  ΕΕ∆ και 
προσαρ µόζοντας  το πεδίο  εφαρ µογής τους, αν αυτό  είναι  απαραίτητο , ή προβλέποντας  
τη δηµιουργία  νέων  φορέων  ΕΕ∆. Η παρούσα  οδηγία  δεν θα πρέπει  να υποχρεώνει  τα 
κράτη  µέλη να δηµιουργήσουν  ειδικό  φορέα  ΕΕ∆ σε κάθε  λιανικό  τοµέα. Τα κράτη  
µέλη θα πρέπει  επίσης  να έχουν  τη δυνατότητα  να προβλέψουν  την ίδρυση  ενός 
συµπληρω µατικού  φορέα  ΕΕ∆ που θα διερευνά  τις διαφορές  για την επίλυση  των 
οποίων  δεν είναι  αρµόδιος  κανένας  ειδικός  φορέας .  
                                                 
21 ΕΕ L 136 της 24.5.2008, σ. 3. 
22 ΕΕ L 12 της 16.1.2001, σ. 32. 
23 ΕΕ L 199 της 31.7.2007, σ. 40. 
24 ΕΕ L 177 της 4.7.2008, σ. 6. 
 
EL 11   EL (14) Η παρούσα  οδηγία  θα πρέπει  να µην εµποδίζει  τους εµπόρους  που είναι  
εγκατεστη µένοι σε κράτος  µέλος να καλύπτονται  από φορέα  ΕΕ∆ που εδρεύει  σε 
άλλο  κράτος  µέλος. Τα κράτη  µέλη θα πρέπει  να ενθαρρύνουν  την ανάπτυξη  τέτοιων  
φορέων . 
(15) Η παρούσα  οδηγία  θα πρέπει  να µην εµποδίζει  τα κράτη  µέλη να διατηρήσουν  ή να 
θεσπίσουν  διαδικασίες  ΕΕ∆ που διερευνούν  από κοινού  ταυτόση µες ή παρό µοιες 
διαφορές  µεταξύ  ενός εµπόρου  και περισσότερων  καταναλωτών . ∆ιαδικασίες  αυτού  
του είδους  µπορούν  να θεωρηθούν  προκαταρκτικό  βήµα για την περαιτέρω  ανάπτυξη  
συλλογικών  διαδικασιών  ΕΕ∆ στην  Ένωση . 
(16) Η ηλεκτρονική  επεξεργασία  των πληροφοριών  που αφορούν  διαφορές  οι οποίες  
καλύπτονται  από την παρούσα  οδηγία  θα πρέπει  να συµµορφώνεται  µε τους κανόνες  
για την προστασία  των προσωπικών  δεδοµένων  οι οποίοι  καθορίζονται  στις 
νοµοθετικές , κανονιστικές  και διοικητικές  διατάξεις  των κρατών  µελών  που 
εκδίδονται  σύµφωνα  µε την οδηγία  95/46/ΕΚ του Ευρωπαϊκού  Κοινοβουλίου  και του 
Συµβουλίου , της 24ης Οκτωβρίου  1995, για την προστασία  των φυσικών  προσώπων  
έναντι  της επεξεργασίας  δεδοµένων  προσωπικού  χαρακτήρα  και για την ελεύθερη  
κυκλοφορία  των δεδοµένων  αυτών .  
(17) Τα φυσικά  πρόσωπα  που είναι  αρµόδια για την εναλλακτική  επίλυση  διαφορών  θα 
πρέπει  να θεωρούνται  αµερόληπτα  µόνο αν δεν µπορούν  να υποστούν  πιέσεις  που θα 
µπορούσαν  να επηρεάσουν  τη στάση  τους απέναντι  στη διαφορά . Υπάρχει  ιδιαίτερη  
ανάγκη  να εξασφαλιστεί  η απουσία  τέτοιας  πίεσης  όταν  οι φορείς  ΕΕ∆ 
χρηµατοδοτούνται  από ένα από τα µέρη της διαφοράς  ή από οργάνωση  µέλος της 
οποίας  είναι  ένα από τα µέρη.  
(18) Για να εξασφαλιστεί  η διαφάνεια  των φορέων  ΕΕ∆ και των διαδικασιών  ΕΕ∆, τα µέρη 
πρέπει  να λαµβάνουν  όλες τις πληροφορίες  που χρειάζονται  προκει µένου να λάβουν  
τεκµηριω µένη απόφαση  πριν συµµετάσχουν  σε διαδικασία  ΕΕ∆.  
(19) Οι διαδικασίες  ΕΕ∆ θα πρέπει  να είναι  αποτελεσ µατικές . Θα πρέπει  να προβλέπουν  
µια απλή  και γρήγορη  διαδικασία , η διάρκεια  της οποίας  να µην υπερβαίνει  γενικά  τις 
90 ηµέρες. Ο φορέας  ΕΕ∆ θα πρέπει  να είναι  σε θέση  να παρατείνει  αυτό  το χρονικό  
διάστη µα, όταν το απαιτεί  η πολυπλοκότητα  της επίµαχης  διαφοράς . 
(20) Οι διαδικασίες  ΕΕ∆ θα πρέπει  να προσφέρονται  δωρεάν  ή σε χαµηλό κόστος  για τους 
καταναλωτές , έτσι ώστε  η χρήση  τους να εξακολουθήσει  να είναι  οικονο µικά λογική  
για τους καταναλωτές . 
(21) Οι διαδικασίες  ΕΕ∆ θα πρέπει  να είναι  δίκαιες , έτσι ώστε  τα µέρη της διαφοράς  να 
είναι  πλήρως  ενηµερωµένα για τα δικαιώ µατά τους και τις συνέπειες  των επιλογών  
που κάνουν  στο πλαίσιο  µιας διαδικασίας  ΕΕ∆. 
(22) Όταν  αναφύεται  διαφορά , οι καταναλωτές  πρέπει  να είναι  σε θέση  να εντοπίζουν  
γρήγορα  τους φορείς  ΕΕ∆ που είναι  αρµόδιοι  για την εξέταση  της διαφοράς  τους και 
να γνωρίζουν  αν ο έµπορος  θα συµµετάσχει  ή όχι στις διαδικασίες  ενώπιον  του φορέα  
ΕΕ∆. Συνεπώς , οι έµποροι  θα πρέπει  να παρέχουν  πληροφορίες  αυτού  του είδους  στα 
βασικά  εµπορικά  τους έγγραφα  και, αν έχουν  ιστότοπο , στον  ιστότοπο  αυτόν . Αυτή  η 
υποχρέωση  θα πρέπει  να θεσπιστεί  µε την επιφύλαξη  του άρθρου  6 παράγραφος  1 
στοιχείο  τ), του άρθρου  7 παράγραφος  1 και του άρθρου  8 της οδηγίας  2011/83/ ΕΕ 
 
EL 12   EL του Ευρωπαϊκού  Κοινοβουλίου  και του Συµβουλίου , της 25ης Οκτωβρίου  2011, για 
τα δικαιώ µατα των καταναλωτών25. Το άρθρο  6 παράγραφος  1 στοιχείο  τ) της οδηγίας  
2011/83/ΕΕ ορίζει , για τις καταναλωτικές  συµβάσεις  που συνάπτονται  εξ αποστάσεως  
ή εκτός  εµπορικού  καταστή µατος, ότι ο έµπορος  υποχρεούται  να ενηµερώσει  τον 
καταναλωτή  ότι δικαιούται  να προσφύγει  σε εξωδικαστικό  µηχανισ µό υποβολής  
καταγγελίας  και έννοµης προστασίας  στον  οποίο  υπόκειται  ο έµπορος  και να του 
προσδιορίσει  τους µεθόδους  της εν λόγω  προσφυγής , προτού  δεσµευθεί  ο 
καταναλωτής  από τη σύµβαση . Το άρθρο  7 παράγραφος  1 της οδηγίας  2011/83/ ΕΕ 
ορίζει  ότι, στην  περίπτωση  των συµβάσεων  που συνάπτονται  εκτός  εµπορικού  
καταστή µατος, αυτές  οι πληροφορίες  πρέπει  να παρασχεθούν  εγγράφως  ή, αν ο 
καταναλωτής  συµφωνεί , σε άλλο  σταθερό  µέσο. 
(23) Η παρούσα  οδηγία  δεν ορίζει  ότι η συµµετοχή  των εµπόρων  στις διαδικασίες  ΕΕ∆ 
είναι  υποχρεωτική  ή ότι το αποτέλεσ µα των εν λόγω  διαδικασιών  είναι  δεσµευτικό  για 
τους εµπόρους , όταν ένας καταναλωτής  υποβάλει  καταγγελία  εναντίον  τους. Ωστόσο , 
η παρούσα  οδηγία  δεν θίγει τους τυχόν  εθνικούς  κανόνες  που καθιστούν  υποχρεωτική  
τη συµµετοχή  των εµπόρων  σε τέτοιες  διαδικασίες  ή δεσµευτικό  το αποτέλεσ µά τους 
για τους εµπόρους , υπό τον όρο ότι η εν λόγω  νοµοθεσία  δεν εµποδίζει  τα µέρη να 
ασκήσουν  το δικαίω µα πρόσβασης  στο δικαστικό  σύστη µα που κατοχυρώνεται  στο 
άρθρο  47 του Χάρτη  των θεµελιωδών  δικαιω µάτων  της Ευρωπαϊκής  Ένωσης .  
(24) Τα κράτη  µέλη θα πρέπει  να διασφαλίζουν  ότι οι φορείς  ΕΕ∆ συνεργάζονται  για την 
επίλυση  διασυνοριακών  διαφορών .  
(25) Τα δίκτυα  φορέων  ΕΕ∆ που διευκολύνουν  την επίλυση  διασυνοριακών  διαφορών , 
όπως  το FIN-NET στον  τοµέα των χρηµατοοικονο µικών  υπηρεσιών , θα πρέπει  να 
ενισχυθούν  εντός  της Ένωσης . Τα κράτη  µέλη θα πρέπει  να ενθαρρύνουν  τους φορείς  
ΕΕ∆ να γίνουν  µέλη αυτών  των δικτύων . 
(26) Η στενή  συνεργασία  µεταξύ  των φορέων  ΕΕ∆ και των εθνικών  αρχών  που είναι  
επιφορτισ µένες µε την επιβολή  της νοµοθεσίας  της Ένωσης  περί προστασίας  των 
καταναλωτών  αναµένεται  να ενισχύσει  την αποτελεσ µατική  εφαρ µογή της εν λόγω  
νοµοθεσίας .  
(27) Για να εξασφαλιστεί  ότι οι φορείς  ΕΕ∆ λειτουργούν  σωστά  και αποτελεσ µατικά , 
πρέπει  να παρακολουθούνται  προσεκτικά . Η Επιτροπή  και οι αρµόδιες  αρχές  στο 
πλαίσιο  της παρούσας  οδηγίας  θα πρέπει  να δηµοσιεύουν  και να επικαιροποιούν  
κατάλογο  των φορέων  ΕΕ∆ που συµµορφώνονται  µε την παρούσα  οδηγία . Τον 
κατάλογο  αυτόν  πρέπει  επίσης  να τον δηµοσιεύουν  και άλλοι  φορείς , όπως  οι φορείς  
ΕΕ∆, οι ενώσεις  καταναλωτών , οι ενώσεις  επιχειρήσεων  και το δίκτυο  των 
Ευρωπαϊκών  Κέντρων  Καταναλωτών . Επιπλέον , οι αρµόδιες  αρχές  θα πρέπει  να 
δηµοσιεύουν  τακτικές  εκθέσεις  σχετικά  µε την ανάπτυξη  και τη λειτουργία  των 
φορέων  ΕΕ∆. Οι φορείς  ΕΕ∆ θα πρέπει  να διαβιβάζουν  στις αρµόδιες  αρχές  
συγκεκρι µένα πληροφοριακά  στοιχεία  στα οποία  πρέπει  να βασίζονται  αυτές  οι 
εκθέσεις . Τα κράτη  µέλη θα πρέπει  να ενθαρρύνουν  τους φορείς  ΕΕ∆ να παρέχουν  τις 
εν λόγω  πληροφορίες  σύµφωνα  µε τη σύσταση  2010/304/ ΕΕ της Επιτροπής  σχετικά  
                                                 
25 ΕΕ L …, της …, σ. …. 
 
EL 13   EL µε τη χρήση  εναρ µονισµένης µεθοδολογίας  για την ταξινό µηση και την κοινοποίηση  
των καταναλωτικών  καταγγελιών  και των σχετικών  ερευνών26.  
(28) Τα κράτη  µέλη είναι  αναγκαίο  να θεσπίσουν  κυρώσεις  για παραβάσεις  των διατάξεων  
της παρούσας  οδηγίας  που αφορούν  την ενηµέρωση  των καταναλωτών  από τους 
εµπόρους  και τις πληροφορίες  που πρέπει  να διαβιβάζονται  στις αρµόδιες  αρχές  από 
τους φορείς  ΕΕ∆ και πρέπει  να εξασφαλίζουν  την επιβολή  τους. Οι κυρώσεις  θα 
πρέπει  να είναι  αποτελεσ µατικές , αναλογικές  και αποτρεπτικές . 
(29) Ο κανονισ µός (ΕΚ) αριθ. 2006/2004 του Ευρωπαϊκού  Κοινοβουλίου  και του 
Συµβουλίου , της 27ης Οκτωβρίου  2004, σχετικά  µε τη συνεργασία  µεταξύ  των 
εθνικών  αρχών  που είναι  αρµόδιες  για την επιβολή  της νοµοθεσίας  για την προστασία  
των καταναλωτών  («κανονισ µός για τη συνεργασία  όσον  αφορά  την προστασία  των 
καταναλωτών »)27 θα πρέπει  να τροποποιηθεί  ώστε  να περιλάβει  παραπο µπή στην  
παρούσα  οδηγία  στο παράρτη µά του, προκει µένου να ενισχυθεί  η διασυνοριακή  
συνεργασία  όσον  αφορά  την επιβολή  της παρούσας  οδηγίας .  
(30) Η οδηγία  2009/22/ ΕΚ του Ευρωπαϊκού  Κοινοβουλίου  και του Συµβουλίου , της 23ης 
Απριλίου  2009, περί των αγωγών  παραλείψεως  στον  τοµέα της προστασίας  των 
συµφερόντων  των καταναλωτών  (οδηγία  περί των αγωγών  παραλείψεως )28 θα πρέπει  
να τροποποιηθεί  ώστε  να περιλάβει  παραπο µπή στην  παρούσα  οδηγία  στο παράρτη µά 
της, προκει µένου να εξασφαλιστεί  η προστασία  των συλλογικών  συµφερόντων  των 
καταναλωτών  που προβλέπονται  στην  παρούσα  οδηγία . 
(31) Επειδή  ο στόχος  της παρούσας  οδηγίας , που είναι  να συµβάλει  στην  οµαλή λειτουργία  
της εσωτερικής  αγοράς  µε την εξασφάλιση  υψηλού  επιπέδου  προστασίας  των 
καταναλωτών , δεν µπορεί  να επιτευχθεί  επαρκώς  από τα κράτη  µέλη και µπορεί , 
συνεπώς , να επιτευχθεί  καλύτερα  στο επίπεδο  της Ένωσης , η Ευρωπαϊκή  Ένωση  
µπορεί  να λάβει  µέτρα, σύµφωνα  µε την αρχή  της επικουρικότητας , που θεσπίζεται  
στο άρθρο  5 της Συνθήκης  για την Ευρωπαϊκή  Ένωση . Σύµφωνα  µε την αρχή  της 
αναλογικότητας , που διατυπώνεται  στο ίδιο άρθρο , η παρούσα  οδηγία  δεν υπερβαίνει  
τα όρια που είναι  αναγκαία  για την επίτευξη  του στόχου  αυτού .  
(32) Η παρούσα  οδηγία  σέβεται  τα θεµελιώδη  δικαιώ µατα και τηρεί  τις αρχές  που 
αναγνωρίζονται  ιδίως  από τον Χάρτη  των θεµελιωδών  δικαιω µάτων  της Ευρωπαϊκής  
Ένωσης , και ειδικότερα  από τα άρθρα  7, 8, 38 και 47,  
                                                 
26 ΕΕ L 136 της 2.6.2010, σ. 1. 
27 ΕΕ L 364 της 9.12.2004, σ. 1. 
28 ΕΕ L 110 της 1.5.2009, σ. 30-36. 
 
EL 14   EL ΕΞΕ∆ΩΣΑΝ  ΤΗΝ  ΠΑΡΟΥΣΑ  Ο∆ΗΓΙΑ : 
ΚΕΦΑΛΑΙΟ  I  
ΓΕΝΙΚΕΣ  ∆ΙΑΤΑΞΕΙΣ  
Άρθρο  1 
Αντικεί µενο 
Στόχος  της παρούσας  οδηγίας  είναι  να συµβάλει  στη λειτουργία  της εσωτερικής  αγοράς  και 
στην  επίτευξη  υψηλού  επιπέδου  προστασίας  των καταναλωτών  εξασφαλίζοντας  τη 
δυνατότητα  υποβολής  των διαφορών  µεταξύ  καταναλωτών  και εµπόρων  σε φορείς  που 
παρέχουν  αµερόληπτες , διαφανείς , αποτελεσ µατικές  και δίκαιες  διαδικασίες  εναλλακτικής  
επίλυσης  διαφορών .  
Άρθρο  2 
Πεδίο  εφαρ µογής 
1. Η παρούσα  οδηγία  εφαρ µόζεται  σε διαδικασίες  εξωδικαστικής  επίλυσης  συµβατικών  
διαφορών  που ανακύπτουν  από την πώληση  αγαθών  ή την παροχή  υπηρεσιών  από 
έµπορο  εγκατεστη µένο στην  Ένωση  σε καταναλωτή  που κατοικεί  στην  Ένωση  µέσω 
της παρέ µβασης  φορέα  επίλυσης  διαφορών  ο οποίος  προτείνει  ή επιβάλλει  λύση  ή 
φέρνει  τα µέρη σε επαφή  µε σκοπό  τη διευκόλυνση  της εξεύρεσης  φιλικής  λύσης  
(στο εξής: «διαδικασίες  ΕΕ∆»). 
2. Η παρούσα  οδηγία  δεν εφαρ µόζεται : 
α) σε διαδικασίες  ενώπιον  φορέων  επίλυσης  διαφορών  στους  οποίους  τα φυσικά  
πρόσωπα  που είναι  αρµόδια για την επίλυση  των διαφορών  είναι  αποκλειστικά  
και µόνο υπάλληλοι  του εµπόρου · 
β) σε διαδικασίες  ενώπιον  συστη µάτων  διερεύνησης  καταναλωτικών  
καταγγελιών  που τα διαχειρίζεται  ο έµπορος ·  
γ) στις απευθείας  διαπραγ µατεύσεις  µεταξύ  του καταναλωτή  και του εµπόρου , 
είτε αυτοί  εκπροσωπούνται  είτε όχι·  
δ) στις προσπάθειες  που καταβάλλει  ο δικαστής  για την επίλυση  της διαφοράς  
κατά  τη διάρκεια  της δικαστικής  διαδικασίας  που αφορά  την εν λόγω  διαφορά .  
Άρθρο  3 
Σχέση  µε άλλες  νοµοθετικές  πράξεις  της Ένωσης  
1. Η παρούσα  οδηγία  εφαρ µόζεται  µε την επιφύλαξη  της οδηγίας  2008/52/ ΕΚ, του 
κανονισ µού (ΕΚ) αριθ. 44/2001, του κανονισ µού (ΕΚ) αριθ. 864/2007 και του 
κανονισ µού (ΕΚ) αριθ. 593/2008.  
2. Το άρθρο  5 παράγραφος  1 της παρούσας  οδηγίας  υπερισχύει  των διατάξεων  που 
αναφέρονται  στο παράρτη µα.  
 
EL 15   EL 3. Η παρούσα  οδηγία  υπερισχύει  των δεσµευτικών  διατάξεων  που περιέχονται  σε 
ειδική  ενωσιακή  νοµοθεσία  κάποιου  τοµέα η οποία  αφορά  την εναλλακτική  επίλυση  
διαφορών  µόνο στον  βαθµό που οι εν λόγω  διατάξεις  δεν εξασφαλίζουν  τουλάχιστον  
ισοδύνα µο επίπεδο  προστασίας  των καταναλωτών . 
Άρθρο  4 
Ορισ µοί 
Για τους σκοπούς  της παρούσας  οδηγίας : 
α) «καταναλωτής » είναι  κάθε  φυσικό  πρόσωπο  το οποίο  ενεργεί  για σκοπούς  που δεν 
εµπίπτουν  στην  εµπορική , επιχειρη µατική , βιοτεχνική  ή επαγγελ µατική  του 
δραστηριότητα ·  
β) «έµπορος » είναι  κάθε  φυσικό  πρόσωπο  ή κάθε  νοµικό πρόσωπο , ανεξάρτητα  από το 
αν είναι  ιδιωτικής  ή δηµόσιας  ιδιοκτησίας , το οποίο  ενεργεί , ακόµη και µέσω κάθε  
άλλου  προσώπου  ενεργούντος  εξ ονόµατός του ή για λογαριασ µό του, για σκοπούς  
που εµπίπτουν  στο πλαίσιο  της εµπορικής , επιχειρη µατικής , βιοτεχνικής  ή 
επαγγελ µατικής  του δραστηριότητας · 
γ) ένας έµπορος  είναι  εγκατεστη µένος: 
– στον  τόπο  άσκησης  της επιχειρη µατικής  του δραστηριότητας , αν είναι  φυσικό  
πρόσωπο ·  
– στον  τόπο  της καταστατικής  του έδρας , της κεντρικής  του διοίκησης  ή της 
άσκησης  της επιχειρη µατικής  του δραστηριότητας , συµπεριλα µβανο µένων  
τυχόν  υποκαταστη µάτων , αντιπροσωπειών  ή οποιασδήποτε  άλλης  
εγκατάστασης , αν είναι  εταιρεία  ή άλλο  νοµικό πρόσωπο  ή ένωση  φυσικών  ή 
νοµικών  προσώπων · 
δ) «διασυνοριακή  διαφορά » είναι  κάθε  συµβατική  διαφορά  που προκύπτει  από την 
πώληση  αγαθών  ή την παροχή  υπηρεσιών  όταν, κατά  τον χρόνο  παραγγελίας  των 
αγαθών  ή των υπηρεσιών , ο καταναλωτής  κατοικεί  σε κράτος  µέλος διαφορετικό  
από το κράτος  µέλος εγκατάστασης  του εµπόρου · 
ε) «φορέας  ΕΕ∆» είναι  κάθε  φορέας , όπως  και αν ονοµάζεται  ή αναφέρεται , ο οποίος  
ιδρύεται  σε µόνιµη βάση  και προσφέρει  υπηρεσίες  επίλυσης  διαφορών  µέσω 
διαδικασίας  ΕΕ∆· 
στ) ο φορέας  ΕΕ∆ είναι  εγκατεστη µένος: 
– αν τον φορέα  τον διαχειρίζεται  φυσικό  πρόσωπο , στον  τόπο  στον  οποίο  το εν 
λόγω  πρόσωπο  ασκεί  τις δραστηριότητες  εναλλακτικής  επίλυσης  διαφορών ·  
– αν τον φορέα  τον διαχειρίζεται  νοµικό πρόσωπο  ή ένωση  φυσικών  ή νοµικών  
προσώπων , στον  τόπο  στον  οποίο  το εν λόγω  νοµικό πρόσωπο  ή ένωση  
φυσικών  ή νοµικών  προσώπων  ασκεί  τις δραστηριότητες  εναλλακτικής  
επίλυσης  διαφορών  ή στον  τόπο  της καταστατικής  του έδρας ·  
 
EL 16   EL – αν τον φορέα  τον διαχειρίζεται  αρχή  ή άλλη  δηµόσια υπηρεσία , στον  τόπο  της 
έδρας  της εν λόγω  αρχής  ή της άλλης  δηµόσιας  υπηρεσίας . 
ΚΕΦΑΛΑΙΟ  II 
ΠΡΟΣΒΑΣΗ  ΣΤΗΝ  ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ  ΕΠΙΛΥΣΗ  ∆ΙΑΦΟΡΩΝ  
ΚΑΙ  ΑΡΧΕΣ  ΠΟΥ  ΤΗ ∆ΙΕΠΟΥΝ   
Άρθρο  5 
Πρόσβαση  στην εναλλακτική  επίλυση  διαφορών   
1. Τα κράτη  µέλη εξασφαλίζουν  ότι οι διαφορές  που καλύπτονται  από την παρούσα  
οδηγία  µπορούν  να παραπε µφθούν  σε φορέα  ΕΕ∆ ο οποίος  πληροί  τις απαιτήσεις  της 
παρούσας  οδηγίας .  
2. Τα κράτη  µέλη εξασφαλίζουν  ότι οι φορείς  ΕΕ∆: 
α) έχουν  ιστότοπο  που επιτρέπει  στα µέρη να υποβάλλουν  καταγγελία  
ηλεκτρονικά · 
β) επιτρέπουν  στα µέρη να ανταλλάσσουν  πληροφορίες  µαζί τους µε ηλεκτρονικά  
µέσα·  
γ) δέχονται  τόσο  εγχώριες  όσο και διασυνοριακές  διαφορές , 
συµπεριλα µβανο µένων  των διαφορών  που καλύπτονται  από τον κανονισ µό 
(ΕΕ) αριθ. [να προστεθεί  ο αριθµός αναφοράς  από την Υπηρεσία  Εκδόσεων ] 
του Ευρωπαϊκού  Κοινοβουλίου  και του Συµβουλίου  [να προστεθεί  η 
ηµεροµηνία έκδοσης  από την Υπηρεσία  Εκδόσεων ] για την ηλεκτρονική  
επίλυση  καταναλωτικών  διαφορών  (κανονισ µός ΗΕΚ∆ )29· και 
δ) όταν εξετάζουν  διαφορές  που καλύπτονται  από την παρούσα  οδηγία , 
λαµβάνουν  τα απαραίτητα  µέτρα για να εξασφαλιστεί  ότι η επεξεργασία  των 
προσωπικών  δεδοµένων  συµµορφώνεται  µε τους κανόνες  προστασίας  των 
προσωπικών  δεδοµένων  οι οποίοι  καθορίζονται  στην  εθνική  νοµοθεσία  
εφαρ µογής της οδηγίας  95/46/ΕΚ. 
3. Τα κράτη  µέλη µπορούν  να εκπληρώσουν  την υποχρέωση  που υπέχουν  βάσει  της 
παραγράφου  1 µε την εξασφάλιση  της ύπαρξης  ενός συµπληρω µατικού  φορέα  ΕΕ∆ 
που είναι  αρµόδιος  να εξετάζει  τις διαφορές  που αναφέρονται  στην  παράγραφο  1 για 
την επίλυση  των οποίων  δεν είναι  αρµόδιος  κανένας  υφιστά µενος φορέας  ΕΕ∆. 
Άρθρο  6 
Εµπειρογνω µοσύνη  και αµεροληψία   
1. Τα κράτη  µέλη εξασφαλίζουν  ότι τα φυσικά  πρόσωπα  που είναι  αρµόδια για την 
εναλλακτική  επίλυση  διαφορών  διαθέτουν  την αναγκαία  εµπειρογνω µοσύνη  και 
                                                 
29 ΕΕ L …, της …, σ. … 
 
EL 17   EL είναι  αµερόληπτα . Η απαίτηση  αυτή  κατοχυρώνεται  µε την εξασφάλιση  ότι τα 
πρόσωπα  αυτά : 
α) κατέχουν  τις αναγκαίες  γνώσεις , δεξιότητες  και πείρα  στον  τοµέα της 
εναλλακτικής  επίλυσης  διαφορών · 
β) δεν µπορούν  να απαλλαγούν  από τα καθήκοντά  τους χωρίς  εύλογη  αιτία · 
γ) δεν έχουν  καµία σύγκρουση  συµφερόντων  µε οποιοδήποτε  από τα µέρη της 
διαφοράς . 
2. Τα κράτη  µέλη εξασφαλίζουν  ότι οι φορείς  ΕΕ∆ στο πλαίσιο  των οποίων  τα φυσικά  
πρόσωπα  που είναι  αρµόδια για την επίλυση  διαφορών  αποτελούν  µέρος συλλογικού  
σώµατος προβλέπουν  τη συµµετοχή  ίσου αριθµού εκπροσώπων  των συµφερόντων  
των καταναλωτών  και εκπροσώπων  των συµφερόντων  των εµπόρων  στο εν λόγω  
συλλογικό  σώµα.  
Άρθρο  7 
∆ιαφάνεια  
1. Τα κράτη  µέλη εξασφαλίζουν  ότι οι φορείς  ΕΕ∆ δηµοσιοποιούν  στους  ιστοτόπους  
τους και σε έντυπη  µορφή  στις εγκαταστάσεις  τους πληροφορίες  για τα εξής:  
α) τα φυσικά  πρόσωπα  που είναι  αρµόδια για την επίλυση  διαφορών , τη µέθοδο  
ορισµού τους και τη διάρκεια  της θητείας  τους· 
β) την πηγή  χρηµατοδότησης , συµπεριλα µβανο µένου του εκατοστιαίου  ποσοστού  
της δηµόσιας  και της ιδιωτικής  χρηµατοδότησης · 
γ) κατά  περίπτωση , τη συµµετοχή  τους σε δίκτυα  φορέων  ΕΕ∆ που διευκολύνουν  
την επίλυση  διασυνοριακών  διαφορών · 
δ) τα είδη διαφορών  που είναι  αρµόδιοι  να εξετάζουν · 
ε) τους διαδικαστικούς  κανόνες  που διέπουν  την επίλυση  των διαφορών ·  
στ) τις γλώσσες  στις οποίες  µπορούν  να υποβληθούν  οι καταγγελίες  στον  φορέα  
ΕΕ∆ και στις οποίες  διεξάγεται  η διαδικασία  ΕΕ∆· 
ζ) τα είδη των κανόνων  που µπορεί  να χρησι µοποιήσει  ο φορέας  ΕΕ∆ ως βάση  
για την επίλυση  των διαφορών  (π.χ. κανόνες  δικαίου , αρχές  ευθυδικίας , 
κώδικες  δεοντολογίας )· 
η) τις πιθανές  προκαταρκτικές  απαιτήσεις  που ενδέχεται  να πρέπει  να 
εκπληρώσουν  τα µέρη πριν υπάρξει  η δυνατότητα  να κινηθεί  διαδικασία  ΕΕ∆· 
θ) το κόστος , αν υπάρχει , που θα βαρύνει  τα µέρη· 
ι) τη διάρκεια  της διαδικασίας  κατά  προσέγγιση ·  
ια) τα νοµικά αποτελέσ µατα της έκβασης  της διαδικασίας  ΕΕ∆. 
 
EL 18   EL 2. Τα κράτη  µέλη εξασφαλίζουν  ότι οι φορείς  ΕΕ∆ δηµοσιοποιούν  στους  ιστοτόπους  
τους και σε έντυπη  µορφή  στις εγκαταστάσεις  τους ετήσιες  εκθέσεις  
δραστηριότητας . Αυτές  οι εκθέσεις  περιλα µβάνουν  τις ακόλουθες  πληροφορίες  τόσο  
σχετικά  µε τις εγχώριες  όσο και σχετικά  µε τις διασυνοριακές  διαφορές : 
α) αριθµός διαφορών  που ελήφθησαν  και είδη των σχετικών  καταγγελιών · 
β) τυχόν  επαναλα µβανό µενα προβλή µατα που οδηγούν  σε διαφορές  µεταξύ  
καταναλωτών  και εµπόρων ·  
γ) ποσοστό  διαδικασιών  επίλυσης  διαφορών  που διακόπηκαν  πριν επιτευχθεί  
αποτέλεσ µα· 
δ) µέσος χρόνος  που χρειάστηκε  για την επίλυση  των διαφορών · 
ε) ποσοστό  συµµόρφωσης  µε τα αποτελέσ µατα των διαδικασιών  ΕΕ∆, αν είναι  
γνωστό · 
στ) κατά  περίπτωση , συνεργασία  τους µε δίκτυα  φορέων  ΕΕ∆ που διευκολύνουν  
την επίλυση  διασυνοριακών  διαφορών . 
Άρθρο  8 
Αποτελεσ µατικότητα  
Τα κράτη  µέλη εξασφαλίζουν  ότι οι φορείς  ΕΕ∆ είναι  αποτελεσ µατικοί  και ότι εκπληρώνουν  
τις ακόλουθες  απαιτήσεις : 
α) η διαδικασία  ΕΕ∆ είναι  εύκολα  προσβάσι µη και από τα δύο µέρη, ανεξάρτητα  από 
τον τόπο  στον  οποίο  βρίσκονται  αυτά · 
β) τα µέρη έχουν  πρόσβαση  στη διαδικασία , χωρίς  να είναι  υποχρεω µένα να 
χρησι µοποιήσουν  νοµικό εκπρόσωπο · ωστόσο , τα µέρη έχουν  τη δυνατότητα  
εκπροσώπησης  ή υποστήριξης  από τρίτο  µέρος σε κάθε  φάση  της διαδικασίας · 
γ) η διαδικασία  ΕΕ∆ είναι  δωρεάν  ή χαµηλού  κόστους  για τους καταναλωτές ·  
δ) η διαφορά  επιλύεται  µέσα σε 90 ηµέρες από την ηµεροµηνία κατά  την οποία  ο 
φορέας  ΕΕ∆ έλαβε  την καταγγελία . Σε περίπτωση  περίπλοκων  διαφορών , ο φορέας  
ΕΕ∆ µπορεί  να παρατείνει  αυτό  το χρονικό  διάστη µα. 
Άρθρο  9 
∆ικαιοσύνη  
1. Τα κράτη  µέλη εξασφαλίζουν  ότι στις διαδικασίες  ΕΕ∆: 
α) τα µέρη έχουν  τη δυνατότητα  να εκφράσουν  τις απόψεις  τους και να ακούσουν  
τα επιχειρή µατα και τα γεγονότα  που προβάλλονται  από το άλλο  µέρος, καθώς  
και τις δηλώσεις  τυχόν  πραγ µατογνω µόνων · 
β) το αποτέλεσ µα της διαδικασίας  ΕΕ∆ γνωστοποιείται  στα µέρη εγγράφως  ή σε 
σταθερό  µέσο, µε αναφορά  του σκεπτικού  στο οποίο  βασίζεται . 
 
EL 19   EL 2. Τα κράτη  µέλη εξασφαλίζουν  ότι στις διαδικασίες  ΕΕ∆ που επιδιώκουν  την επίλυση  
της διαφοράς  µε την πρόταση  µιας λύσης   
α) ο καταναλωτής , πριν συµφωνήσει  µε την προτεινό µενη λύση , ενηµερώνεται : 
(i) ότι έχει την επιλογή  να συµφωνήσει  ή να µη συµφωνήσει  µε την 
προτεινό µενη λύση · 
(ii) ότι η προτεινό µενη λύση  µπορεί  να είναι  λιγότερο  ευνοϊκή  σε σχέση  µε 
το αποτέλεσ µα που θα επιτυγχανόταν  σε δικαστήριο  κατ’ εφαρ µογή των 
νοµικών  κανόνων · 
(iii) ότι, προτού  εγκρίνει  ή απορρίψει  την προτεινό µενη λύση , έχει το 
δικαίω µα να ζητήσει  τη συµβουλή  ανεξάρτητου  προσώπου · 
β) τα µέρη, πριν συµφωνήσουν  µε την προτεινό µενη λύση , ενηµερώνονται  για τις 
νοµικές συνέπειες  της εν λόγω  συµφωνίας · 
γ) τα µέρη, πριν εκφράζουν  τη συγκατάθεσή  τους για την προτεινό µενη λύση  ή 
φιλική  συµφωνία , έχουν  στη διάθεσή  τους εύλογο  χρονικό  διάστη µα για να 
σκεφτούν . 
ΚΕΦΑΛΑΙΟ  III 
ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ  ΚΑΙ  ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ  
Άρθρο  10 
Ενηµέρωση  των καταναλωτών  από τους εµπόρους  
1. Τα κράτη  µέλη εξασφαλίζουν  ότι οι έµποροι  που είναι  εγκατεστη µένοι στο έδαφός  
τους ενηµερώνουν  τους καταναλωτές  για τους φορείς  ΕΕ∆ από τους οποίους  
καλύπτονται  και οι οποίοι  είναι  αρµόδιοι  για την εξέταση  πιθανών  διαφορών  µεταξύ  
αυτών  και των καταναλωτών . Οι εν λόγω  πληροφορίες  περιλα µβάνουν  τις 
διευθύνσεις  των ιστοτόπων  των σχετικών  φορέων  ΕΕ∆ και διευκρινίζουν  αν ο 
έµπορος  δεσµεύεται  ή όχι να χρησι µοποιεί  αυτούς  τους φορείς  για την επίλυση  των 
διαφορών  του µε τους καταναλωτές . 
2. Οι πληροφορίες  της παραγράφου  1 αναγράφονται  µε εύκολα , άµεσα, ευκρινώς  και 
µόνιµα προσβάσι µο τρόπο  στον  ιστότοπο  του εµπόρου , αν υπάρχει , στους  γενικούς  
όρους  των συµβάσεων  πώλησης  αγαθών  ή παροχής  υπηρεσιών  µεταξύ  του εµπόρου  
και του καταναλωτή  και στα τιµολόγια  και τις αποδείξεις  που αφορούν  τις εν λόγω  
συµβάσεις . ∆ιευκρινίζουν  τον τρόπο  πρόσβασης  σε περισσότερες  πληροφορίες  για 
τον σχετικό  φορέα  ΕΕ∆ και για τους όρους  χρήσης  του. 
3. Οι διατάξεις  του παρόντος  άρθρου  δεν θίγουν  τις διατάξεις  των άρθρων  6, 7 και 8 
της οδηγίας  2011/83/ ΕΕ σχετικά  µε τις πληροφορίες  που πρέπει  να παρέχονται  στους  
καταναλωτές  σε περιπτώσεις  συµβάσεων  που συνάπτονται  εξ αποστάσεως  ή εκτός  
εµπορικού  καταστή µατος. 
 
EL 20   EL Άρθρο  11 
Παροχή  βοήθειας  στους  καταναλωτές  
1. Τα κράτη  µέλη εξασφαλίζουν  ότι οι καταναλωτές  µπορούν  να ζητήσουν  βοήθεια  
όσον  αφορά  τις διαφορές  τους που ανακύπτουν  από διασυνοριακές  πωλήσεις  αγαθών  
ή από τη διασυνοριακή  παροχή  υπηρεσιών . Η εν λόγω  βοήθεια  αποσκοπεί  
ειδικότερα  στη διευκόλυνση  της πρόσβασης  των καταναλωτών  σε φορέα  ΕΕ∆ που 
λειτουργεί  σε άλλο  κράτος  µέλος και ο οποίος  είναι  αρµόδιος  για την εξέταση  της 
διασυνοριακής  διαφοράς  τους. 
2. Τα κράτη  µέλη µπορούν  να αναθέσουν  την εκτέλεση  του έργου  που αναφέρεται  
στην  παράγραφο  1 στα κέντρα  τους του δικτύου  Ευρωπαϊκών  Κέντρων  
Καταναλωτών , σε ενώσεις  καταναλωτών  ή σε οποιονδήποτε  άλλο  φορέα . 
Άρθρο  12 
Γενικές  πληροφορίες   
Τα κράτη  µέλη εξασφαλίζουν  ότι οι φορείς  ΕΕ∆, οι ενώσεις  καταναλωτών , οι ενώσεις  
επιχειρήσεων , τα κέντρα  του δικτύου  Ευρωπαϊκών  Κέντρων  Καταναλωτών  και, κατά  
περίπτωση , οι φορείς  που ορίζονται  σύµφωνα  µε το άρθρο  11 παράγραφος  2 δηµοσιοποιούν  
στις εγκαταστάσεις  τους και στους  ιστοτόπους  τους τον κατάλογο  φορέων  ΕΕ∆ που 
αναφέρεται  στο άρθρο  17 παράγραφος  3. 
Άρθρο  13 
Συνεργασία  µεταξύ  των φορέων  ΕΕ∆ για την επίλυση  διασυνοριακών  διαφορών  
1. Τα κράτη  µέλη εξασφαλίζουν  ότι οι φορείς  ΕΕ∆ συνεργάζονται  για την επίλυση  
διασυνοριακών  διαφορών .  
2. Αν σε κάποιον  ειδικό  τοµέα υπάρχει  στην  Ένωση  δίκτυο  φορέων  ΕΕ∆ που 
διευκολύνουν  την επίλυση  διασυνοριακών  διαφορών , τα κράτη  µέλη ενθαρρύνουν  
τους φορείς  ΕΕ∆ οι οποίοι  επιλα µβάνονται  διαφορών  που ανακύπτουν  στον  εν λόγω  
τοµέα να γίνουν  µέλη αυτού  του δικτύου . 
3. Η Επιτροπή  δηµοσιεύει  κατάλογο  των δικτύων  που αναφέρονται  στην  παράγραφο  1, 
µε αναφορά  των ονοµασιών  τους και στοιχείων  επικοινωνίας . Η Επιτροπή , αν αυτό  
κριθεί  απαραίτητο , επικαιροποιεί  τον εν λόγω  κατάλογο  κάθε  δύο έτη.  
Άρθρο  14 
Συνεργασία  µεταξύ  των φορέων  ΕΕ∆ και των εθνικών  αρχών  επιβολής  της νοµοθεσίας  της 
Ένωσης  για την προστασία  των καταναλωτών   
1. Τα κράτη  µέλη εξασφαλίζουν  τη συνεργασία  µεταξύ  των φορέων  ΕΕ∆ και των 
εθνικών  αρχών  που είναι  επιφορτισ µένες µε την επιβολή  της νοµοθεσίας  της Ένωσης  
για την προστασία  των καταναλωτών .  
2. Αυτή  η συνεργασία  περιλα µβάνει  την αµοιβαία  ανταλλαγή  πληροφοριών  για τις 
επιχειρη µατικές  πρακτικές  των εµπόρων  για τις οποίες  οι καταναλωτές  έχουν  
υποβάλει  καταγγελίες . Περιλα µβάνει  επίσης  την παροχή  τεχνικών  αξιολογήσεων  και 
 
EL 21   EL πληροφοριών  από τις εν λόγω  εθνικές  αρχές  στους  φορείς  ΕΕ∆, όταν  αυτές  οι 
αξιολογήσεις  ή πληροφορίες  είναι  αναγκαίες  για τον χειρισ µό των επιµέρους  
διαφορών .  
3. Τα κράτη  µέλη εξασφαλίζουν  ότι η συνεργασία  και οι αµοιβαίες  ανταλλαγές  
πληροφοριών  που αναφέρονται  στις παραγράφους  1 και 2 συµµορφώνονται  µε τους 
κανόνες  προστασίας  των προσωπικών  δεδοµένων  οι οποίοι  καθορίζονται  στην  
οδηγία  95/46/ΕΚ. 
ΚΕΦΑΛΑΙΟ  IV 
ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ  ΤΩΝ  ΦΟΡΕΩΝ  ΕΕ∆  
Άρθρο  15 
Ορισ µός αρµόδιων  αρχών  
1. Κάθε  κράτος  µέλος ορίζει  αρµόδια αρχή  επιφορτισ µένη µε την παρακολούθηση  της 
λειτουργίας  και της ανάπτυξης  των φορέων  ΕΕ∆ οι οποίοι  είναι  εγκατεστη µένοι στο 
έδαφός  του. Κάθε  κράτος  µέλος ανακοινώνει  στην  Επιτροπή  την αρχή  που ορίζει . 
2. Η Επιτροπή  καταρτίζει  κατάλογο  των αρµόδιων  αρχών  που της κοινοποιούνται  
σύµφωνα  µε την παράγραφο  1 και δηµοσιεύει  τον κατάλογο  αυτόν  στην  Επίση µη 
Εφηµερίδα  της Ευρωπαϊκής  Ένωσης . 
Άρθρο  16 
Πληροφορίες  που πρέπει  να παρέχουν  οι φορείς  ΕΕ∆ στις αρµόδιες  αρχές   
1. Τα κράτη  µέλη εξασφαλίζουν  ότι οι φορείς  ΕΕ∆ που είναι  εγκατεστη µένοι στο 
έδαφός  τους διαβιβάζουν  στην  αρµόδια αρχή  τις ακόλουθες  πληροφορίες : 
α) την ονοµασία τους, τα στοιχεία  επικοινωνίας  τους και τη διεύθυνση  του 
ιστοτόπου  τους· 
β) πληροφορίες  για τη διάρθρωση  και τη χρηµατοδότησή  τους, 
συµπεριλα µβανο µένης της παροχής  πληροφοριών  για τα φυσικά  πρόσωπα  που 
είναι  αρµόδια για την εναλλακτική  επίλυση  διαφορών , τη χρηµατοδότησή  τους 
και την ταυτότητα  του εργοδότη  τους· 
γ) τον εσωτερικό  κανονισ µό τους· 
δ) τα τέλη που επιβάλλουν , αν συντρέχει  τέτοια  περίπτωση · 
ε) τη διάρκεια  των διαδικασιών  ΕΕ∆ κατά  προσέγγιση · 
στ) τη γλώσσα  ή τις γλώσσες  στις οποίες  είναι  δυνατόν  να υποβληθούν  οι 
καταγγελίες  και να διεξαχθεί  η διαδικασία  ΕΕ∆· 
ζ) δήλωση  σχετικά  µε τα στοιχεία  που απαιτούνται  για την απόδειξη  της 
αρµοδιότητάς  τους·  
 
EL 22   EL η) αιτιολογη µένη δήλωση , βασισ µένη σε αυτοαξιολόγηση  του φορέα  ΕΕ∆, 
σχετικά  µε το αν µπορεί  να θεωρηθεί  φορέας  ΕΕ∆ που εµπίπτει  στο πεδίο  
εφαρ µογής της οδηγίας  και µε το αν συµµορφώνεται  µε τις απαιτήσεις  που 
καθορίζονται  στο κεφάλαιο  ΙΙ. 
Σε περίπτωση  µεταβολών  στις πληροφορίες  που αναφέρονται  στα στοιχεία  α) έως ζ), 
οι φορείς  ΕΕ∆ κοινοποιούν  αµέσως  αυτές  τις µεταβολές  στην  αρµόδια αρχή . 
2. Τα κράτη  µέλη εξασφαλίζουν  ότι οι φορείς  ΕΕ∆ διαβιβάζουν  στις αρµόδιες  αρχές  
τουλάχιστον  µία φορά  τον χρόνο  τις ακόλουθες  πληροφορίες : 
α) τον αριθµό των διαφορών  που έλαβαν  και το είδος  των καταγγελιών  που 
αφορούσαν  οι διαφορές  αυτές · 
β) το ποσοστό  των διαδικασιών  ΕΕ∆ που διακόπηκαν  πριν επιτευχθεί  
αποτέλεσ µα· 
γ) τον µέσο χρόνο  που χρειάστηκε  για την επίλυση  των διαφορών  που έλαβαν · 
δ) το ποσοστό  συµµόρφωσης  µε τα αποτελέσ µατα των διαδικασιών  ΕΕ∆, αν είναι  
γνωστό · 
ε) στατιστικά  στοιχεία  που καταδεικνύουν  τον τρόπο  µε τον οποίο  οι έµποροι  
χρησι µοποιούν  την εναλλακτική  επίλυση  διαφορών  για τις διαφορές  τους µε 
τους καταναλωτές · 
στ) τυχόν  επαναλα µβανό µενα προβλή µατα που οδηγούν  σε διαφορές  µεταξύ  
καταναλωτών  και εµπόρων · 
ζ) κατά  περίπτωση , δήλωση  σχετικά  µε την αποτελεσ µατικότητα  της 
συνεργασίας  τους µε δίκτυα  φορέων  ΕΕ∆ που διευκολύνουν  την επίλυση  
διασυνοριακών  διαφορών · 
η) αυτοαξιολόγηση  σχετικά  µε την αποτελεσ µατικότητα  της διαδικασίας  ΕΕ∆ 
που προσφέρει  ο φορέας  και επισή µανση  των πιθανών  τρόπων  βελτίωσης  της 
απόδοσής  του.  
Άρθρο  17 
Ρόλος  των αρµόδιων  αρχών  και της Επιτροπής  
1. Κάθε  αρµόδια αρχή  αξιολογεί , βάσει  των πληροφοριών  που έχει λάβει  σύµφωνα  µε 
το άρθρο  16 παράγραφος  1, αν οι φορείς  ΕΕ∆ που της κοινοποιούνται  µπορούν  να 
θεωρηθούν  φορείς  ΕΕ∆ που εµπίπτουν  στο πεδίο  εφαρ µογής της οδηγίας  και αν 
συµµορφώνονται  µε τις απαιτήσεις  που καθορίζονται  στο κεφάλαιο  ΙΙ. 
2. Κάθε  αρµόδια αρχή , βάσει  της αξιολόγησης  που αναφέρεται  στην  παράγραφο  1, 
καταρτίζει  κατάλογο  των φορέων  ΕΕ∆ που πληρούν  τους όρους  της παραγράφου  1. 
Ο κατάλογος  περιλα µβάνει  τα εξής: 
 
EL 23   EL α) την ονοµασία, τα στοιχεία  επικοινωνίας  και τη διεύθυνση  του ιστοτόπου  των 
εν λόγω  φορέων ·  
β) τα τέλη που επιβάλλουν , αν συντρέχει  τέτοια  περίπτωση · 
γ) τη γλώσσα  ή τις γλώσσες  στις οποίες  είναι  δυνατόν  να υποβληθούν  οι 
καταγγελίες  και να διεξαχθεί  η διαδικασία  ΕΕ∆· 
δ) τα στοιχεία  που απαιτούνται  για την απόδειξη  της αρµοδιότητάς  τους· 
ε) την αναγκαιότητα  της φυσικής  παρουσίας  των µερών  ή εκπροσώπων  τους, 
κατά  περίπτωση · και  
στ) τον δεσµευτικό  ή µη δεσµευτικό  χαρακτήρα  του αποτελέσ µατος της 
διαδικασίας . 
Κάθε  αρµόδια αρχή  κοινοποιεί  τον κατάλογο  στην  Επιτροπή . Αν κοινοποιηθεί  στην  
αρµόδια αρχή  οποιαδήποτε  µεταβολή  σύµφωνα  µε το δεύτερο  εδάφιο  του άρθρου  16 
παράγραφος  1, ο κατάλογος  επικαιροποιείται  αµέσως  και η σχετική  πληροφορία  
διαβιβάζεται  στην  Επιτροπή . 
3. Η Επιτροπή  καταρτίζει  κατάλογο  των φορέων  ΕΕ∆ που της κοινοποιούνται  
σύµφωνα  µε την παράγραφο  2 και επικαιροποιεί  τον κατάλογο  αυτόν  όποτε  της 
κοινοποιούνται  µεταβολές  σύµφωνα  µε τη δεύτερη  περίοδο  του τρίτου  εδαφίου  της 
παραγράφου  2. Η Επιτροπή  δηµοσιεύει  αυτόν  τον κατάλογο  και τις επικαιροποιήσεις  
του και τον διαβιβάζει  στις αρµόδιες  αρχές  και στα κράτη  µέλη. 
4. Κάθε  αρµόδια αρχή  δηµοσιεύει  στον  ιστότοπό  της και µε όποιο  άλλο  µέσο θεωρεί  
κατάλληλο  τον ενοποιη µένο κατάλογο  φορέων  ΕΕ∆ που αναφέρεται  στην  
παράγραφο  3. 
5. Κάθε  δύο έτη κάθε  αρµόδια αρχή  δηµοσιεύει  έκθεση  σχετικά  µε την ανάπτυξη  και 
τη λειτουργία  των φορέων  ΕΕ∆. Ειδικότερα , η έκθεση  αυτή : 
α) προσδιορίζει  τους τοµείς, αν υπάρχουν , στους  οποίους  οι διαδικασίες  ΕΕ∆ δεν 
επιλα µβάνονται  ακόµη διαφορών  που καλύπτονται  από την παρούσα  οδηγία · 
β) προσδιορίζει  τις βέλτιστες  πρακτικές  των φορέων  ΕΕ∆· 
γ) επιση µαίνει , µε τεκµηριω µένα στατιστικά  στοιχεία , τις ανεπάρκειες  που 
εµποδίζουν  τη λειτουργία  των φορέων  ΕΕ∆ τόσο  για τις εγχώριες  όσο και για 
τις διασυνοριακές  διαφορές , όταν συντρέχει  τέτοια  περίπτωση ·  
δ) διατυπώνει  συστάσεις  για τον τρόπο  βελτίωσης  της λειτουργίας  των φορέων  
ΕΕ∆, όπου  απαιτείται . 
 
EL 24   EL ΚΕΦΑΛΑΙΟ  V 
ΤΕΛΙΚΕΣ  ∆ΙΑΤΑΞΕΙΣ  
Άρθρο  18 
Κυρώσεις  
Τα κράτη  µέλη καθορίζουν  τους κανόνες  για τις κυρώσεις  που επιβάλλονται  σε περίπτωση  
παράβασης  των εθνικών  διατάξεων  που θεσπίζονται  σύµφωνα  µε το άρθρο  10 και το άρθρο  
16 παράγραφοι  1 και 2 της παρούσας  οδηγίας  και λαµβάνουν  κάθε  αναγκαίο  µέτρο για την 
εξασφάλιση  της εφαρ µογής τους. Οι εν λόγω  κυρώσεις  πρέπει  να είναι  αποτελεσ µατικές , 
αναλογικές  και αποτρεπτικές .  
Άρθρο  19 
Τροποποίηση  του κανονισ µού (ΕΕ) αριθ. 2006/2004  
Στο παράρτη µα του κανονισ µού (ΕΚ) αριθ. 2006/2004 προστίθεται  το ακόλουθο  σηµείο: 
«20. Οδηγία  (ΕΕ) ….. του Ευρωπαϊκού  Κοινοβουλίου  και του Συµβουλίου , της …., 
για την εναλλακτική  επίλυση  καταναλωτικών  διαφορών  και για την 
τροποποίηση  του κανονισ µού (ΕΚ) αριθ. 2006/2004 και της οδηγίας  
2009/22/ΕΚ (οδηγία  ΕΕΚ∆ ) (ΕΕ L… της …., σ. …): Άρθρο  10.» 
Άρθρο  20 
Τροποποίηση  της οδηγίας  2009/22/ ΕΚ  
Στο παράρτη µα της οδηγίας  2009/22/ ΕΚ προστίθεται  το ακόλουθο  σηµείο: 
«14. Οδηγία  (ΕΕ) ….. του Ευρωπαϊκού  Κοινοβουλίου  και του Συµβουλίου , της …., 
για την εναλλακτική  επίλυση  καταναλωτικών  διαφορών  και για την 
τροποποίηση  του κανονισ µού (ΕΚ) αριθ. 2006/2004 και της οδηγίας  
2009/22/ΕΚ (οδηγία  ΕΕΚ∆ ) (ΕΕ L… της …., σ. …): Άρθρο  10.» 
Άρθρο  21 
Κοινοποίηση  
1. Το αργότερο  έως [να προστεθεί  από την Υπηρεσία  Εκδόσεων  η ίδια ηµεροµηνία µε 
εκείνη  του άρθρου  22 παράγραφος  1 = ηµεροµηνία µεταφοράς  της οδηγίας  στο 
εθνικό  δίκαιο ] τα κράτη  µέλη κοινοποιούν  στην  Επιτροπή   
α) κατά  περίπτωση , τις ονοµασίες  και τα στοιχεία  επικοινωνίας  των φορέων  που 
ορίζονται  σύµφωνα  µε το άρθρο  11 παράγραφος  2· και 
β) τις αρµόδιες  αρχές  που ορίζονται  σύµφωνα  µε το άρθρο  15 παράγραφος  1. 
Τα κράτη  µέλη ενηµερώνουν  την Επιτροπή  για κάθε  µεταγενέστερη  µεταβολή  των 
εν λόγω  πληροφοριών . 
 
EL 25   EL 2. Το αργότερο  έως [να προστεθεί  η ηµεροµηνία από την Υπηρεσία  Εκδόσεων : έξι µήνες 
από την ηµεροµηνία µεταφοράς  που θα αναγραφεί  στο άρθρο  22 παράγραφος  1] τα 
κράτη  µέλη κοινοποιούν  στην  Επιτροπή  τον πρώτο  κατάλογο  για τον οποίο  γίνεται  
λόγος  στο άρθρο  17 παράγραφος  2. 
3. Η Επιτροπή  κοινοποιεί  στα κράτη  µέλη τις πληροφορίες  που αναφέρονται  στην  
παράγραφο  1 στοιχείο  α). 
Άρθρο  22 
Μεταφορά  στο εθνικό  δίκαιο  
1. Τα κράτη  µέλη θέτουν  σε ισχύ τις αναγκαίες  νοµοθετικές , κανονιστικές  και 
διοικητικές  διατάξεις  για να συµµορφωθούν  µε την παρούσα  οδηγία  το αργότερο  
έως [να προστεθεί  η ηµεροµηνία από την Υπηρεσία  Εκδόσεων : 18 µήνες από την 
έναρξη  ισχύος ]. Ανακοινώνουν  αµέσως  στην  Επιτροπή  το κείµενο των εν λόγω  
διατάξεων  καθώς  και πίνακα  αντιστοιχίας  µεταξύ  αυτών  των διατάξεων  και των 
διατάξεων  της παρούσας  οδηγίας . 
Όταν  τα κράτη  µέλη θεσπίζουν  τις εν λόγω  διατάξεις , αυτές  περιέχουν  αναφορά  
στην  παρούσα  οδηγία  ή συνοδεύονται  από την αναφορά  αυτή  κατά  την επίση µη 
δηµοσίευσή  τους. Ο τρόπος  της αναφοράς  αποφασίζεται  από τα κράτη  µέλη. 
2. Τα κράτη  µέλη ανακοινώνουν  στην  Επιτροπή  το κείµενο των ουσιωδών  διατάξεων  
εσωτερικού  δικαίου  τις οποίες  θεσπίζουν  στον  τοµέα που διέπεται  από την παρούσα  
οδηγία . 
Άρθρο  23 
Έκθεση  
Το αργότερο  έως [να προστεθεί  η ηµεροµηνία από την Υπηρεσία  Εκδόσεων : πέντε  έτη από την 
έναρξη  ισχύος ], και στη συνέχεια  κάθε  τρία έτη, η Επιτροπή  υποβάλλει  στο Ευρωπαϊκό  
Κοινοβούλιο , στο Συµβούλιο  και στην  Ευρωπαϊκή  Οικονο µική και Κοινωνική  Επιτροπή  
έκθεση  σχετικά  µε την εφαρ µογή της παρούσας  οδηγίας . Η έκθεση  εξετάζει  την ανάπτυξη  και 
τη χρήση  των φορέων  ΕΕ∆ και τον αντίκτυπο  της παρούσας  οδηγίας  στους  καταναλωτές  και 
τους εµπόρους . Η έκθεση  συνοδεύεται , αν αυτό  ενδείκνυται , από προτάσεις  τροποποίησης  
της παρούσας  οδηγίας . 
Άρθρο  24 
Έναρξη  ισχύος  
Η παρούσα  οδηγία  αρχίζει  να ισχύει  την εικοστή  ηµέρα από τη δηµοσίευσή  της στην  Επίση µη 
Εφηµερίδα  της Ευρωπαϊκής  Ένωσης . 
 
EL 26   EL Άρθρο  25 
Αποδέκτες  
Η παρούσα  οδηγία  απευθύνεται  στα κράτη  µέλη. 
Βρυξέλλες ,  
Για το Ευρωπαϊκό  Κοινοβούλιο  Για το Συµβούλιο  
Ο Πρόεδρος  Ο Πρόεδρος  
 
EL 27   EL ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ  
1. Οδηγία  2002/65/ ΕΚ του Ευρωπαϊκού  Κοινοβουλίου  και του Συµβουλίου , της 23ης 
Σεπτε µβρίου  2002, σχετικά  µε την εξ αποστάσεως  εµπορία  χρηµατοοικονο µικών  
υπηρεσιών  προς  τους καταναλωτές  και την τροποποίηση  των οδηγιών  90/619/ΕΟΚ  
του Συµβουλίου , 97/7/ΕΚ και 98/27/ΕΚ (άρθρο  14 παράγραφος  1), ΕΕ L 271 της 
9.10.2002, σ. 16. 
2. Οδηγία  2008/122/ ΕΚ του Ευρωπαϊκού  Κοινοβουλίου  και του Συµβουλίου , της 14ης 
Ιανουαρίου  2009, για την προστασία  των καταναλωτών  ως προς  ορισµένες πτυχές  
των συµβάσεων  χρονο µεριστικής  µίσθωσης , µακροπρόθεσ µων προϊόντων  διακοπών , 
µεταπώλησης  και ανταλλαγής  (άρθρο  14 παράγραφος  2), ΕΕ L 33 της 3.2.2009, σ. 
10. 
3. Οδηγία  2004/39/ ΕΚ του Ευρωπαϊκού  Κοινοβουλίου  και του Συµβουλίου , της 21ης 
Απριλίου  2004, για τις αγορές  χρηµατοπιστωτικών  µέσων , για την τροποποίηση  των 
οδηγιών  85/611/ΕΟΚ  και 93/6/ΕΟΚ  του Συµβουλίου  και της οδηγίας  2000/12/ ΕΚ 
του Ευρωπαϊκού  Κοινοβουλίου  και του Συµβουλίου  και για την κατάργηση  της 
οδηγίας  93/22/ΕΟΚ  του Συµβουλίου  (άρθρο  53 παράγραφος  1), ΕΕ L 145 της 
30.4.2004, σ. 1. 
4. Οδηγία  2002/92/ ΕΚ του Ευρωπαϊκού  Κοινοβουλίου  και του Συµβουλίου , της 9ης 
∆εκε µβρίου  2002, σχετικά  µε την ασφαλιστική  διαµεσολάβηση  (άρθρο  11 
παράγραφος  1), ΕΕ L 9 της 15.1.2003, σ. 3. 
5. Οδηγία  97/67/ΕΚ του Ευρωπαϊκού  Κοινοβουλίου  και του Συµβουλίου , της 15ης 
∆εκε µβρίου  1997, σχετικά  µε τους κοινούς  κανόνες  για την ανάπτυξη  της 
εσωτερικής  αγοράς  κοινοτικών  ταχυδρο µικών  υπηρεσιών  και τη βελτίωση  της 
ποιότητας  των παρεχο µένων  υπηρεσιών  (άρθρο  19 παράγραφος  1 τρίτο  εδάφιο ), ΕΕ 
L 52 της 27.2.2008, σ. 3.