Πρόταση ΟΔΗΓΙΑΣ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ σχετικά με τις αντασφαλίσεις και την τροποποίηση των οδηγιών 73/239/EΟΚ, 92/49/EΟΚ του Συμβουλίου, καθώς και των οδηγιών 98/78/EΚ και 2002/83/EΚ {SEC(2004) 443}

(υποβληθείσα από την Επιτροπή)

ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ

1. ΓΕΝΙΚΕΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ [1]

[1] Για εκτενέστερη παρουσίαση των ζητημάτων που περιλαμβάνονται στο παρόν κεφάλαιο, βλέπε την εκτενή αξιολόγηση των επιπτώσεων της πρότασης οδηγίας για τις αντασφαλίσεις, η οποία είναι διαθέσιμη στον εξής δικτυακό τόπο της Επιτροπής: http://europa.eu.int/comm/internal_market/ insurance/reinsurance_en.htm

Μια ενιαία χρηματοπιστωτική αγορά θα αποτελέσει παράγοντα - κλειδί για τη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας της ευρωπαϊκής οικονομίας και τη μείωση του κόστους του κεφαλαίου για τις επιχειρήσεις. Μια ολοκληρωμένη αγορά, ρυθμιζόμενη κατάλληλα και υποκείμενη σε επαρκή εποπτεία, θα προσπορίσει μείζονα οφέλη στους καταναλωτές και στους λοιπούς συντελεστές της αγοράς, μέσω αυξημένης ασφάλειας έναντι των θεσμικών αδυναμιών. Το μέσο για την επίτευξη αυτής της ολοκληρωμένης αγοράς είναι το Σχέδιο Δράσης για τις Χρηματοπιστωτικές Υπηρεσίες. Το σχέδιο αυτό προαναγγέλλει μια πρόταση οδηγίας σχετικά με την εποπτεία των αντασφαλίσεων για τις αρχές του 2004.

Αντασφάλιση είναι η διαρθρωμένη μεταβίβαση κινδύνων μεταξύ μιας ασφαλιστικής επιχείρησης και μιας αντασφαλιστικής. Η αντασφάλιση καλύπτει τις εξής λειτουργίες, προς όφελος μιας ασφαλιστικής επιχείρησης: μείωση των τεχνικών κινδύνων, διαρκής μεταβίβαση τεχνικών κινδύνων στον αντασφαλιστή, αύξηση της ομοιογένειας του ασφαλιστικού χαρτοφυλακίου, μείωση της αστάθειας των τεχνικών αποτελεσμάτων, υποκατάσταση των κεφαλαίων/ιδίων κεφαλαίων, παροχή κεφαλαίων για σκοπούς χρηματοδότησης και παροχής υπηρεσιών.

Παρά την προφανή σχέση με τις πρωτασφαλίσεις, υπάρχουν ορισμένα συγκεκριμένα χαρακτηριστικά των αντασφαλίσεων που αξίζει να επισημανθούν. Δεν υπάρχει άμεση συμβατική σχέση μεταξύ του αντασφαλιστή και του αρχικού ασφαλισμένου, οι δε κάτοχοι των ασφαλιστηρίων συμβολαίων κανονικά δεν έχουν προτεραιότητα επί των περιουσιακών στοιχείων του αντασφαλιστή για την κάλυψη των αξιώσεων τους για αποζημίωση. Ακόμη, η αντασφάλιση είναι μια επιχειρηματική δραστηριότητα μεταξύ επαγγελματιών. Η αντασφάλιση έχει περισσότερο διεθνή χαρακτήρα και υψηλότερο βαθμό διαφοροποίησης ως προς τη γεωγραφική κάλυψη και τους κλάδους ασφάλισης απ' ό,τι η πρωτασφάλιση.

Ο τομέας της αντασφάλισης παίζει βασικό ρόλο στην οικονομία, παρέχοντας μεγάλου ύψους κάλυψη των κινδύνων που αναλαμβάνονται από τις ασφαλιστικές επιχειρήσεις για λογαριασμό των πελατών τους. Ενώ το μέσο ποσοστό των εκχωρήσεων στην ΕΕ είναι μάλλον χαμηλό (ήτοι αντασφαλίζεται περίπου 10% των συνολικών ασφαλίστρων), το ποσοστό αυτό είναι σχετικά υψηλό για ορισμένες δραστηριότητες (ήτοι αντασφαλίζεται το 18% των ασφαλίστρων εκτός κλάδου ζωής σε σύγκριση με το μέσο 3% για τα ασφάλιστρα ζωής). Πέρα από την ασφάλιση των ασφαλιστών, οι αντασφαλιστές αποτελούν και ιδιαίτερα σημαντικούς χρηματοπιστωτικούς μεσάζοντες και θεσμικούς επενδυτές, τα δε περιουσιακά στοιχεία των αντασφαλιστών αντιστοιχούσαν το 2001 στο 1% της παγκόσμιας αγοράς χρεογράφων [2]. Ως εκ τούτου, η σταθερότητα του τομέα των αντασφαλίσεων όχι μόνο είναι ζωτικής σημασίας για τη σταθερότητα του τομέα των ασφαλίσεων, αλλά έχει σημαντική επίδραση σε ολόκληρο το χρηματοπιστωτικό σύστημα.

[2] Πηγή: "Reinsurance - a systemic risk?"; Sigma 5/2003, Swiss Re.

Τα πρόσφατα φαινόμενα χρηματοοικονομικών εντάσεων μεταξύ αντασφαλιστών συγκέντρωσαν την προσοχή στο ύψος και στα χαρακτηριστικά των αναλαμβανόμενων κινδύνων στον τομέα αυτόν. Οι αντασφαλιστές έχουν να αντιμετωπίσουν δύο επιπλέον κινδύνους, πέραν εκείνων που αναλαμβάνονται από τους πρωτασφαλιστές. Πρώτον, συνήθως είναι εκτεθειμένοι σε μεγαλύτερη αστάθεια ως προς τα χρηματοοικονομικά τους αποτελέσματα, διότι προστατεύουν την πρωτογενή αγορά έναντι των μέγιστων πιθανών κινδύνων, όπως είναι οι κίνδυνοι φυσικών καταστροφών. Λόγω των κινδύνων αυτών, χρειάζεται να διατηρούν σχετικά υψηλά επίπεδα κεφαλαιοποίησης. Δεύτερον, είναι δυνατόν να κληθούν να υποστηρίξουν προβληματικές θυγατρικές, καθώς συχνά αποτελούν την επικεφαλής επιχείρηση σε έναν όμιλο. Παρά τους πρόσθετους αυτούς κινδύνους, οι αντασφαλιστές δραστηριοποιούνται σε μια παγκόσμια αγορά, όπου συχνά οι δραστηριότητές τους δεν υπόκεινται σε εποπτικό έλεγχο, ή το εποπτικό σύστημα είναι ελαστικότερο από εκείνο για τις πρωτασφαλίσεις. Επιπλέον δε, δεν υπάρχει παγκόσμιο πλαίσιο για την εποπτεία των αντασφαλίσεων. Η κατάσταση αυτή έχει προκαλέσει ανησυχίες ως προς τους δυνητικούς κινδύνους στον τομέα των αντασφαλίσεων. Από την άλλη πλευρά, οι αντασφαλιστές μπορούν να επωφελούνται από τα αποτελέσματα της σημαντικής γεωγραφικής και τομεακής διαφοροποίησης σε μεγαλύτερο βαθμό από τους πρωτασφαλιστές.

Η αντασφάλιση είναι ένας τομέας με ιδιαίτερα διεθνή χαρακτήρα και με περιορισμένο αριθμό μεγάλων επιχειρήσεων. Το 2002, τα συνολικά αντασφάλιστρα των 40 μεγαλύτερων ομίλων ανήλθαν σε 138 601 200 000 δολάρια ΗΠΑ, από τα οποία τα 58 544 000 000 αντιστοιχούσαν σε αντασφαλιστές της ΕΕ [3]. Στο πλαίσιο της ΕΕ, η Γερμανία κατέχει δεσπόζουσα θέση , με επιχειρήσεις όπως οι Munich Re, Hannover Re και Allianz Re. Η Lloyd's αποτελεί τον μεγαλύτερο αντασφαλιστή του ΗΒ, ενώ η SCOR και η Axa Re τους μεγαλύτερους αντασφαλιστές της Γαλλίας.

[3] Standard & Poor's, Global Reinsurance Highlights 2003 Edition, London/New York 2003.

1) Η αναγκαιότητα ενός ευρωπαϊκού νομικού πλαισίου για την εποπτεία των αντασφαλίσεων

Αυτή τη στιγμή δεν υπάρχουν εναρμονισμένοι κανόνες για την εποπτεία των αντασφαλίσεων. Η έλλειψη ενός κοινοτικού ρυθμιστικού πλαισίου για τις αντασφαλίσεις έχει οδηγήσει σε σημαντικές διαφορές ως προς τον βαθμό εποπτείας των αντασφαλιστικών επιχειρήσεων στην ΕΕ. Οι διαφορετικοί εθνικοί κανόνες έχουν δημιουργήσει αβεβαιότητα για τις επιχειρήσεις πρωτασφάλισης (και τους ασφαλισμένους των), φραγμούς στις συναλλαγές εντός της εσωτερικής αγοράς, διοικητικό φόρτο και δαπάνες, καθώς και εξασθένιση της θέσης της ΕΕ στις διεθνείς εμπορικές διαπραγματεύσεις.

Αβεβαιότητα για τις επιχειρήσεις πρωτασφάλισης (και τους ασφαλισμένους των): Τα διάφορα συστήματα εποπτείας των αντασφαλίσεων εντός της ΕΕ έχουν οδηγήσει σε αυξημένες δυσχέρειες για τις επιχειρήσεις πρωτασφάλισης κατά την επιλογή αντασφαλιστή με τρόπο συνετό και οικονομικά αποδοτικό. Η επιλογή αντασφαλιστή είναι αποφασιστικής σημασίας για μια ασφαλιστική επιχείρηση, θα μπορούσε δε να επηρεάσει την ικανότητα της επιχείρησης να καταβάλλει αποζημιώσεις στους ασφαλισμένους της.

Φραγμοί στις συναλλαγές: Ορισμένες χώρες της ΕΕ εφαρμόζουν συστήματα όπου τα περιουσιακά στοιχεία του αντασφαλιστή πρέπει να ενεχυριάζονται (collateralised), έτσι ώστε να καλύπτονται οι προβλέψεις για αποζημιώσεις προς εκκαθάριση. Τούτο καθιστά τη βέλτιστη διαχείριση των επενδύσεων δυσχερέστερη, οπότε οδηγεί σε υψηλότερα λειτουργικά έξοδα για τους αντασφαλιστές. Ακόμη, οι επιχειρήσεις αντασφάλισης είναι δυνατόν να αποφασίσουν να μην δραστηριοποιηθούν σε αγορές όπου απαιτείται η παροχή εγγύησης της προαναφερόμενης μορφής, οπότε θα περιορισθεί και η προσφορά αντασφαλιστικής κάλυψης.

Διοικητικός φόρτος: Στην ΕΕ, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή Ασφαλίσεων (Comit? Europ?en des Assurances - CEA) και ο ΟΟΣΑ έχουν εντοπίσει εμπόδια στις διασυνοριακές υπηρεσίες αντασφάλισης. Η έλλειψη αμοιβαίας αναγνώρισης μεταξύ των αρμόδιων κοινοτικών εποπτικών αρχών σε ορισμένες περιπτώσεις σημαίνει 'ότι οι επιχειρήσεις αντασφάλισης υπόκεινται σε διαφορετικούς κανόνες εποπτείας σε αρκετά κράτη μέλη. Για τις επιχειρήσεις αντασφάλισης τούτο θα μπορούσε να οδηγήσει σε σημαντικές επικαλύψεις και αυξημένο διοικητικό φόρτο. Παραδείγματα μέτρων που επιβαρύνουν τις διοικητικές διαδικασίες είναι οι πολλαπλοί έλεγχοι καταλληλότητας των ανώτατων στελεχών ενός ομίλου, η διπλή απαίτηση επικύρωσης των ισολογισμών από ελεγκτές, καθώς και η υποχρέωση των υποκαταστημάτων να εκδίδουν για ολόκληρο τον όμιλο οικονομικές καταστάσεις σύμφωνα με τις γενικώς αποδεκτές, σε τοπικό επίπεδο, λογιστικές αρχές.

Διεθνείς εμπορικές διαπραγματεύσεις: Υποστηρίζεται ότι η έλλειψη ενός εναρμονισμένου κοινοτικού συστήματος καθιστά τις διεθνείς συμφωνίες αμοιβαίας αναγνώρισης δυσχερέστερες. Η έλλειψη τέτοιων συμφωνιών σημαίνει ότι οι αντασφαλιστές της ΕΕ έχουν να αντιμετωπίσουν σημαντικούς φραγμούς κατά τη είσοδο σε ξένες αγορές, όπως είναι η απαίτηση ενεχυρίασης περιουσιακών στοιχείων μέχρι το ύψος των υποχρεώσεών τους στην ξένη αγορά όπου ο αντασφαλιστής προτίθεται να δραστηριοποιηθεί.

Εάν δεν αναληφθούν ενέργειες σε κοινοτικό επίπεδο, υπάρχει ο κίνδυνος, η εσωτερική αγορά για τις υπηρεσίες αντασφάλισης να συνεχίσει να λειτουργεί με ελλείψεις, πράγμα που θα έβλαπτε τις επιχειρήσεις του τομέα των αντασφαλίσεων, Οι δε διαπραγματεύσεις συμφωνιών με τους εκπροσώπους των αντίστοιχων τομέων τρίτων χωρών σχετικά με την αμοιβαία αναγνώριση θα ήσαν σημαντικά δυσχερέστερες.

Κατά τα τελευταία έτη, η εποπτεία των αντασφαλίσεων αντιμετωπίσθηκε σε διεθνές επίπεδο με ιδιαίτερη προσοχή. Η ομάδα G7 και το ΔΝΤ έχουν εκφράσει ανησυχίες ότι η έλλειψη κανονιστικών ρυθμίσεων των αντασφαλίσεων θα μπορούσε να βλάψει τη διεθνή χρηματοπιστωτική σταθερότητα. Και πράγματι, στις πρόσφατες εκθέσεις του για τα κράτη μέλη, στο πλαίσιο του προγράμματος Financial Sector Assessment Programme (FSAP), το ΔΝΤ επανέλαβε την ανάγκη νομοθετικής ρύθμισης του εν λόγω τομέα. Το δε FSF (Financial Stability Forum) έχει επανειλημμένα εκφράσει ανησυχίες σχετικά με τη διαφάνεια της αγοράς των αντασφαλίσεων, και για τον λόγο αυτόν συγκρότησε μια ομάδα ειδικών καθηκόντων για την εξέταση του ζητήματος αυτού. Ο ΟΟΣΑ συνεχίζει τις εργασίες του στον τομέα των αντασφαλίσεων, ιδίως όσον αφορά την ανταλλαγή πληροφοριών για τους αντασφαλιστές μεταξύ των εποπτικών αρχών. Ο φορέας IAIS (International Association of Insurance Supervisors) εργάζεται συντονισμένος στενά με το σχέδιο της ΕΕ για ταχεία έκδοση της σχετικής οδηγίας. Ήδη έχουν υιοθετηθεί μια σειρά αρχές για τις κατ' ελάχιστον απαιτήσεις ως προς την εποπτεία των αντασφαλίσεων, καθώς και ένα πρότυπο για την εποπτεία αυτή.

2) Η προσέγγιση της οδηγίας

Στην αρχή των εργασιών για την εποπτεία των αντασφαλίσεων, οι υπηρεσίες της Επιτροπής έθεσαν τρεις κατευθυντήριες αρχές για το μελλοντικό κοινοτικό σύστημα εποπτείας:

- Το σύστημα θα πρέπει να δημιουργεί ένα ορθολογικό και συνετό καθεστώς προς το συμφέρον των ασφαλισμένων. Οι ισχυροί και καλά εποπτευόμενοι αντασφαλιστές συμβάλλουν σε μια ισχυρότερη εσωτερική αγορά και στη διεθνή χρηματοπιστωτική σταθερότητα.

- Το σύστημα θα πρέπει να βασισθεί στην ουσιαστική εναρμόνιση των νομοθεσιών των κρατών μελών και στην αμοιβαία αναγνώριση της εποπτείας στο κράτος μέλος όπου ο αντασφαλιστής έχει λάβει την άδεια του. Αφού λάβει την άδεια στο κράτος μέλος καταγωγής, μια αντασφαλιστική επιχείρηση θα πρέπει αυτομάτως να μπορεί να δραστηριοποιηθεί σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση, βάσει των αρχών της ελεύθερης εγκατάστασης και της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών. Καμιά επιπλέον εποπτεία ή έλεγχος της επιχείρησης αυτής δεν θα πρέπει να ασκείται από τους επόπτες στα κράτη μέλη υποδοχής. Η προσέγγιση αυτή έχει αποδειχθεί κατάλληλη επί σειρά ετών στον τομέα των πρωτασφαλίσεων, όπου καθιερώθηκε με την τρίτη οδηγία για τις ασφαλίσεις [4].

[4] Οδηγία 92/49/EΟΚ (ΕΕ L 228, 11.8.1992, σ. 1), όπως τροποποιήθηκε τελευταία με την οδηγία 2002/87/EΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (ΕΕ L 35, 11.2.2003, σ. 1), και οδηγία 92/96/EΟΚ (ΕΕ L 360, 9.12.1992, σ.1), η οποία αναδιατυπώθηκε με την οδηγία 2002/83/EΚ (ΕΕ L 345, 19.12.2002, σ. 1).

- Η θέσπιση ενός εναρμονισμένου συστήματος εποπτείας των αντασφαλίσεων αναμένεται να οδηγήσει στην κατάργηση συστημάτων που συνεπάγονται την ενεχυρίαση περιουσιακών στοιχείων για την κάλυψη προβλέψεων για εκκρεμούσες αξιώσεις αποζημίωσης.

Μετά από εκτενείς διαβουλεύσεις, η Επιτροπή κατέληξε στην παρουσίαση μιας πρότασης οδηγίας με τα ακόλουθα χαρακτηριστικά:

- Εποπτεία βασιζόμενη στην εναρμόνιση και στην αμοιβαία αναγνώριση

- Ταχεία έγκριση της οδηγίας, βάσει κυρίως των ισχυόντων κανόνων εποπτείας της πρωτασφάλισης

- Υποχρεωτικό σύστημα αδειοδότησης

- Απαιτήσεις για το περιθώριο φερεγγυότητας ευθυγραμμισμένες με εκείνες για την πρωτασφάλιση, αν και με τη δυνατότητα αύξησης του περιθωρίου μέχρι το 50%, μέσω επεξεργασίας σε επιτροπές, για την αντασφάλιση εκτός κλάδου ζωής, όπου τούτο είναι αντικειμενικά δικαιολογημένο.

Η κοινοτική προσέγγιση της εποπτείας θα πρέπει να βασίζεται σε εναρμονισμένους νομικούς κανόνες που να εξασφαλίζουν την αμοιβαία αναγνώριση μεταξύ των κρατών μελών. Η Επιτροπή πιστεύει ότι η εποπτεία της πρωτασφάλισης και της αντασφάλισης αποτελεί δημόσιο μέλημα και απαιτεί δημόσια ρύθμιση. Άλλα συστήματα (όπως τα προαιρετικά και τα βασιζόμενα στη δημοσιοποίηση πληροφοριών) δεν θα παρείχαν επαρκή αξιοπιστία στο εποπτικό σύστημα. Η έλλειψη απτών κυρώσεων σε ένα βασιζόμενο στη δημοσιοποίηση πληροφοριών σύστημα θα μπορούσε να μειώσει την αποτελεσματικότητα του συστήματος κατά την αντιμετώπιση τυχόν προβλημάτων στις αντασφαλιστικές επιχειρήσεις.

Η Επιτροπή πιστεύει ότι υπάρχει ανάγκη ταχείας δράσης για την επίτευξη απτών αποτελεσμάτων βραχυπρόθεσμα και μεσοπρόθεσμα. Μια τέτοια «ταχεία» λύση θα μπορούσε να ξεκινήσει με τους ισχύοντες κανόνες εποπτείας της πρωτασφάλισης και επιχειρηματικές πρακτικές, με τις ενδεικνυόμενες τυχόν αναπροσαρμογές. Ωστόσο, το μακροπρόθεσμο σχέδιο "Solvency II" («Φερεγγυότητα ΙΙ») για την πρωτασφάλιση θα επηρεάσει και την αντασφάλιση, θα μπορούσε δε σε αρκετά μεγάλο βαθμό να βασισθεί στα πλεονεκτήματα της ταχείας έγκρισης.

Η προτεινόμενη οδηγία απαιτεί από τις αντασφαλιστικές επιχειρήσεις - όπως συμβαίνει και με τις επιχειρήσεις πρωτασφάλισης - να διαθέτουν άδεια άσκησης δραστηριοτήτων αντασφάλισης. Η αποδοτικότητα ενός συστήματος αδειοδότησης έχει αποδειχθεί με την ευρεία χρήση του στον χρηματοπιστωτικό τομέα. Ένα τέτοιο σύστημα αναθέτει και μια σαφή αποστολή στους επόπτες, συμπεριλαμβανόμενης της εξουσίας να αποκλείουν τις ακατάλληλες επιχειρήσεις από την αγορά των αντασφαλίσεων. Ακόμη, ένα σύστημα αδειοδότησης θα εξασφαλίσει την ενιαία αντιμετώπιση όλων των αντασφαλιστικών οντοτήτων εντός της ΕΕ, πράγμα που δεν θα συνέβαινε εάν είχε επιλεγεί ένα σύστημα «διαβατηρίου» (στο οποίο μια επιχείρηση επιλέγει η ίδια να ζητήσει κάθε φορά άδεια (διαβατήριο)). Επιπλέον δε, το σύστημα αυτό θα αυξήσει την υπευθυνότητα των εποπτικών αρχών του κράτους μέλους καταγωγής, καθώς αυτές καθίστανται οι μόνες αρμόδιες αρχές για την εποπτεία των αντασφαλιστικών επιχειρήσεων εντός της Κοινότητας. Το σύστημα αυτό θα απαιτεί ενισχυμένη συνεργασία μεταξύ των αρμόδιων αρχών των κρατών μελών.

Η πρωτασφάλιση και η αντασφάλιση είναι συναφείς δραστηριότητες, οπότε οι απαιτήσεις φερεγγυότητας και για τις δύο θα πρέπει να είναι παρόμοιες. Ως εκ τούτου, η προτεινόμενη οδηγία περιλαμβάνει απαιτήσεις φερεγγυότητας για τις αντασφαλίσεις ζωής που είναι πανομοιότυπες με εκείνες για τις ασφαλίσεις ζωής. Για τις αντασφαλίσεις εκτός κλάδου ζωής θα πρέπει να εφαρμοσθούν παρόμοιοι κανόνες. Πάντως, για τις αντασφαλίσεις εκτός κλάδου ζωής η προτεινόμενη οδηγία προβλέπει τη δυνατότητα αύξησης των απαιτήσεων φερεγγυότητας μετά από απόφαση στο πλαίσιο αρμόδιων επιτροπών. Η Επιτροπή θεωρεί ότι αυτή η δυνατότητα «αύξησης κατά κλάδο» για ορισμένους κλάδους αντασφάλισης ή κατηγορίες αντασφαλιστήριων συμβολαίων (έως και 50%) αποτελεί ουσιώδες μέρος της προτεινόμενης οδηγίας. Ακόμη, θα αποτελέσει πολύτιμο εργαλείο για την περαιτέρω επεξεργασία των απαιτήσεων φερεγγυότητας, έτσι ώστε να ανταποκρίνονται καλύτερα στη φύση των αντασφαλιστικών δραστηριοτήτων. Η δυνατότητα έκδοσης αποφάσεων από αρμόδιες επιτροπές θα χρησιμοποιείται μόνο μετά από λεπτομερή ανάλυση και εκτενείς διαβουλεύσεις με τα ενδιαφερόμενα μέρη. Για να εξασφαλίσει ίσους όρους ανταγωνισμού μεταξύ των αντασφαλιστικών επιχειρήσεων και των ασφαλιστικών επιχειρήσεων που ασκούν αντασφαλιστικές δραστηριότητες, η παρούσα πρόταση προβλέπει και τη συνακόλουθη αναπροσαρμογή της οδηγίας 73/239/EΟΚ, περί ασφαλίσεων εκτός κλάδου ζωής, και της οδηγίας 2002/83/EΚ, περί ασφαλίσεων ζωής. Έτσι, οι ασφαλιστικές επιχειρήσεις που πραγματοποιούν αντασφαλίσεις μέσω της αποδοχής εκχωρήσεων κινδύνων υπόκεινται στις διατάξεις της οδηγίας αντασφαλίσεων που αναφέρονται στο απαιτούμενο περιθώριο φερεγγυότητας, οσάκις ο όγκος των αντασφαλιστικών τους δραστηριοτήτων αντιστοιχεί σε σημαντικό μέρος των συνολικών τους εργασιών (άρθρα 57 παρ. 5 και 59 παρ. 8). Οι διατάξεις αυτές θα ισχύουν όταν η απόφαση περί αναπροσαρμογής του απαιτούμενου περιθωρίου φερεγγυότητας για τις αντασφαλίσεις εκτός κλάδου ζωής εκδοθεί από την Επιτροπή.

2. Διαβουλευσεισ με τους εμπλεκομενουσ και τα ενδιαφερομενα μερη και αξιολογηση επιπτωσεων

α) Διαβουλεύσεις με τους εμπλεκόμενους και τα ενδιαφερόμενα μέρη

Κατά τη διάρκεια της υλοποίησης του σχεδίου διεξήχθησαν τακτικά διαβουλεύσεις με τους εμπλεκόμενους, οι οποίοι έδωσαν στην Επιτροπή σημαντικά στοιχεία. Κατά την έναρξη του σχεδίου, διοργανώθηκε μια μεγάλη ακρόαση, με περισσότερους από 100 συμμετέχοντες, στη συνέχεια δε όλοι αυτοί (καθώς και άλλοι ενδιαφερόμενοι) εντάχθηκαν σε ταχυδρομικό κατάλογο και έλαβαν όλα τα έγγραφα που είχαν συνταχθεί στο πλαίσιο του σχεδίου, ή ένα μήνυμα που ανέφερε ότι νέα έγγραφα είχαν ενταχθεί στον δικτυακό τόπο της Επιτροπής που αφορούσαν την αντασφάλιση. Δημοσιεύθηκε και μια μελέτη για την εποπτεία των αντασφαλίσεων. [5]

[5] http://europa.eu.int/comm/internal_market/ insurance/studies/reins-sup_en.htm

Το σχέδιο το παρακολούθησαν τα ενδιαφερόμενα μέρη από μια μεγάλη ποικιλία τομέων και επαγγελμάτων. Οι τομείς με τους οποίους γίνονται διαβουλεύσεις είναι κατά βάση οι εξής: ασφαλίσεις (εμπορικές επιχειρήσεις, αλληλασφάλειες, συνεταιρισμοί κ.λπ.), ασφαλιστικές ενώσεις (σε κοινοτικό επίπεδο αλλά και σε εθνικό), ασφαλιστικοί μεσάζοντες (πράκτορες κ.λπ.), λογιστικές ενώσεις, αναλογιστικές ενώσεις, η βιομηχανία εν γένει (UNICE), αναλυτές, διαχειριστές κινδύνων/εξαρτήσεων, οργανώσεις ΜΜΕ, οργανώσεις καταναλωτών (BEUC), επιχειρήσεις παροχής συμβουλών, τράπεζες, δικηγορικές εταιρείες, οργανισμοί κατάταξης επιχειρήσεων.

Η Επιτροπή επωφελήθηκε σημαντικά από τα στοιχεία που της έδωσαν οι εμπλεκόμενοι και τα ενδιαφερόμενα μέρη, ιδίως λόγω του ότι το σχέδιο περιελάμβανε πολλά δύσκολα τεχνικά ζητήματα. Τα έγγραφα που απεστάλησαν προς σχολιασμό αφορούσαν ζητήματα πολιτικής και διάφορα επιμέρους ζητήματα.

Ληφθέντα σχόλια σχετικά με τους στόχους του σχεδίου για την αντασφάλιση

Οι σχολιαστές υποστήριξαν εν γένει σημαντικά και τους τρεις βασικούς στόχους του σχεδίου. Λίγα κράτη μέλη διατύπωσαν παρατηρήσεις σχετικά με το ότι η ουσιώδης εναρμόνιση των εθνικών νομοθεσιών και η αμοιβαία αναγνώριση θα καθιστούσαν περιττούς τους πρόσθετους ελέγχους και απαιτήσεις από τα κράτη υποδοχής. Πιο συγκεκριμένα, τα κράτη μέλη που χρησιμοποιούν σήμερα συστήματα με ενεχυρίαση περιουσιακών στοιχείων για την κάλυψη των τεχνικών προβλέψεων εκκαθάρισης εκκρεμών αξιώσεων προφανώς εξέφρασαν αντιρρήσεις ως προς την κατάργηση των συστημάτων αυτών. Πάντως, όλοι οι άλλοι εμπλεκόμενοι υποστήριξαν ομόφωνα τον στόχο, όπως αυτός είχε διατυπωθεί από τις υπηρεσίες της Επιτροπής. Ορισμένα κράτη μέλη σχολίασαν τις διαφορές των ενεχυριάσεων στις ασφαλίσεις εντός και εκτός κλάδου ζωής.

Ληφθέντα σχόλια σχετικά με τα κυριότερα ζητήματα πολιτικής

Προσέγγιση ενός εποπτικού πλαισίου για τις αντασφαλίσεις

Οι περισσότεροι σχολιαστές ετάχθησαν υπέρ ενός συστήματος εποπτείας των αντασφαλίσεων. Ορισμένες επιχειρήσεις υποστήριξαν προαιρετικές λύσεις, αλλά περισσότερες επιχειρήσεις και ενώσεις δήλωσαν ότι μόνο μια εποπτική λύση θα προσέδιδε επιπλέον ποιότητα στις κοινοτικές αντασφαλίσεις. Η εναλλακτική πρόταση για διατήρηση της υπάρχουσας κατάστασης δεν υποστηρίχθηκε από κανέναν από τους κυριότερους εμπλεκόμενους.

Τα κράτη μέλη ετάχθησαν υπέρ της ταχείας έγκρισης της οδηγίας, την ίδια δε άποψη υποστήριξε σαφώς και η Επιτροπή Ασφαλιστικών Θεμάτων. Άλλοι εμπλεκόμενοι υποστήριξαν ιδιαίτερα και αυτοί μια ταχεία λύση βασιζόμενη στους ισχύοντες κανόνες περί εποπτείας των πρωτασφαλίσεων. Ωστόσο, οι τεχνικοί εμπειρογνώμονες (όπως οι αναλογιστές και λογιστές) επεσήμαναν ότι ο περιορισμένος διαθέσιμος χρόνος (2004) θα περιορίσει τον αριθμό των πιθανών λύσεων, οπότε και θα αναβληθεί η εισαγωγή ορισμένων μεθόδων μέχρι να οριστικοποιηθεί το σχέδιο Solvency II.

Απαιτήσεις φερεγγυότητας για τις αντασφαλίσεις εκτός κλάδου ζωής: Οι αντιδράσεις των εμπλεκομένων ως προς το ύψος των απαιτήσεων φερεγγυότητας υπήρξαν πολλές και έντονες. Πραγματοποιήθηκαν πολλές συσκέψεις με τα ενδιαφερόμενα μέρη, ιδίως με εκπροσώπους του τομέα των ασφαλίσεων, των εξαρτημένων αντασφαλιστικών επιχειρήσεων, των διαχειριστών κινδύνων, των αναλογιστών, των συμβούλων και των λογιστών. Σε γενικές γραμμές, οι εκπρόσωποι του τομέα των ασφαλίσεων και των συμβούλων υποστήριξαν ότι η αντασφάλιση είναι μια δραστηριότητα συναφής με την πρωτασφάλιση, οπότε θα πρέπει να ισχύουν οι ίδιες απαιτήσεις φερεγγυότητας. Πάντως, ορισμένοι επόπτες ασφαλίσεων υποστήριξαν σθεναρά την άποψη ότι η αντασφάλιση είναι περισσότερο ασταθής και δύσκολα εποπτεύεται, οπότε καλό θα ήταν να προβλεφθούν ελαφρώς υψηλότερες απαιτήσεις. Η Επιτροπή έλαβε υπόψη της τις διάφορες απόψεις κατά την επεξεργασία των απαιτήσεων φερεγγυότητας που περιλαμβάνονται στην προτεινόμενη οδηγία (άρθρα 37 και 40).

Απαιτήσεις φερεγγυότητας για τις ασφαλίσεις ζωής: Και αυτό το ζήτημα αποτέλεσε το αντικείμενο πολλών συζητήσεων, όσον αφορά τόσο τις πραγματικές απαιτήσεις όσο και τις μεθόδους υπολογισμού. Οι υπηρεσίες της Επιτροπής εξέτασαν πράγματι διάφορες λύσεις. Λαμβάνοντας υπόψη τα ληφθέντα σχόλια, η Επιτροπή κατέληξε στο συμπέρασμα ότι θα ήταν προτιμότερη μια προσέγγιση ίδια με εκείνη για τις πρωτασφαλίσεις (χρήση των κανόνων που διέπουν τις πρωτασφαλίσεις ζωής για τις αντασφαλίσεις ζωής, και, ανάλογα, για τις αντασφαλίσεις εκτός κλάδου ζωής) (άρθρα 38, 39 και 40).

Ληφθέντα σχόλια για επιμέρους νομικά ζητήματα

Κατά το 2003 διεξήχθησαν και διάφορες διαβουλεύσεις σχετικά με επιμέρους νομικά ζητήματα. Η παρούσα πρόταση συντάχθηκε με συνεκτίμηση των σχολίων των ενδιαφερόμενων μερών, ιδίως του τομέα των ασφαλιστικών επιχειρήσεων και των αναλογιστών. Μερικά από τα σχόλια αυτά ήσαν πολύ λεπτομερειακά και συνέβαλαν επωφελώς στις εργασίες των υπηρεσιών της Επιτροπής.

β) Αξιολόγηση επιπτώσεων

Πραγματοποιήθηκε μια εκτεταμένη αξιολόγηση επιπτώσεων, με σκοπό τη διαπίστωση αν υπάρχει ανάγκη ανάληψης δράσης σε κοινοτικό επίπεδο και, εάν ναι, τι είδους δράση.

Από την αξιολόγηση επιπτώσεων προκύπτει μια γενική σύμπτωση απόψεων ως προς την ανάγκη για μια τέτοια δράση, εάν θέλουμε να επιτευχθούν οι στόχοι στους οποίους αναφέρεται το τμήμα 1 της παρούσας αιτιολογικής έκθεσης.

Όσον αφορά τις διάφορες εναλλακτικές πολιτικές επιλογές για την επίτευξη των στόχων αυτών, εξετάσθηκαν τρεις κύριες επιλογές:

1. Διατήρηση της υπάρχουσας κατάστασης ως έχει

2. Μηχανισμός αγοράς/οικειοθελής δημοσιοποίηση των πληροφοριών για τις αντασφαλίσεις και, εναλλακτικά, σύσταση σχετικά με την άσκηση έμμεσης εποπτείας

3. Λύσεις εποπτείας

Όπως προαναφέρθηκε στο παρόν τμήμα 2, τα περισσότερα κράτη μέλη και οργανώσεις του τομέα πιστεύουν ότι υπάρχει ανάγκη για ανάληψη δράσης εποπτείας. Η επιλογή 1 στην ουσία δεν υποστηρίχθηκε από κανέναν. Η επιλογή 2 θεωρήθηκε ότι δεν παρέχει επαρκή εμπιστοσύνη στο εποπτικό σύστημα. Η έλλειψη απτών κυρώσεων σε ένα τέτοιο σύστημα, το οποίο βασίζεται στη δημοσιοποίηση των πληροφοριών, θα το καθιστούσε λιγότερο αποτελεσματικό κατά την αντιμετώπιση τυχόν προβλημάτων στις αντασφαλιστικές επιχειρήσεις.

Όσον αφορά την επιλογή 3 (Λύσεις εποπτείας), εξετάσθηκαν δύο εναλλακτικές λύσεις:

1. Προαιρετικό σύστημα «διαβατηρίου» για τις επιχειρήσεις που επιθυμούν να ενταχθούν στο σύστημα

2. Υποχρεωτικό σύστημα αδειοδότησης

Μετά από εκτεταμένες διαβουλεύσεις με τα κράτη μέλη, τις ασφαλιστικές επιχειρήσεις και τα άλλα ενδιαφερόμενα μέρη, η Επιτροπή αποφάσισε να προτείνει ένα σύστημα αδειοδότησης. Ένα τέτοιο σύστημα είναι σύμφωνο με την προσέγγιση που υιοθέτησε η ΕΕ για την υλοποίηση της εσωτερικής αγοράς στον χρηματοπιστωτικό τομέα εν γένει, και στις ασφαλίσεις ειδικότερα (μία και μοναδική άδεια, και έλεγχος στην χώρα καταγωγής για τα εποπτικά ζητήματα). Ένα τέτοιο σύστημα αποδείχθηκε αποτελεσματικό από τότε που θεσπίσθηκε με την τρίτη οδηγία για τις ασφαλίσεις, το 1994. Εξασφαλίζει την οικονομική ευρωστία των αντασφαλιστικών επιχειρήσεων, οπότε και τη σταθερότητα των ασφαλιστικών αγορών, δεδομένου ότι ισχύει για κάθε κοινοτική αντασφαλιστική επιχείρηση, και όχι μόνο για όσες έχουν ευρωπαϊκή εμβέλεια. Ακόμη, ένα σύστημα αδειοδότησης θα οδηγούσε σε καλύτερο συντονισμό ως προς την εκ μέρους των κρατών μελών αντιμετώπιση όλων των αντασφαλιστών και θα ήταν το πλέον ενδεδειγμένο για την επίτευξη του στόχου της υλοποίησης μιας πραγματικής εσωτερικής αγοράς για τις αντασφαλίσεις. Τέλος, η εισαγωγή ενός εποπτικού συστήματος βασιζόμενου στην εποπτεία όλων των αντασφαλιστικών επιχειρήσεων από αρμόδιες δημόσιες αρχές είναι σύμφωνο και με τον προσανατολισμό του σχεδίου για την εποπτεία των αντασφαλίσεων που βρίσκεται εν εξελίξει στους κόλπους του φορέα IAIS, στον οποίο είναι μέλη όλα τα κράτη μέλη και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή.

Η διεξαχθείσα εκτεταμένη αξιολόγηση επιπτώσεων αφορούσε και τις ποσοτικές απαιτήσεις φερεγγυότητας για τις αντασφαλιστικές επιχειρήσεις. Συζητήθηκαν δύο βασικές πιθανές λύσεις:

1. Οι απαιτήσεις φερεγγυότητας για τις αντασφαλιστικές επιχειρήσεις είναι παρόμοιες με εκείνες που ισχύουν για τις πρωτασφαλίσεις

2. Οι απαιτήσεις φερεγγυότητας για τις αντασφαλιστικές επιχειρήσεις είναι υψηλότερες από εκείνες που ισχύουν για τις πρωτασφαλίσεις

Τελικά, η Επιτροπή αποφάσισε να δημιουργήσει ένα σύστημα βασιζόμενο στις απαιτήσεις φερεγγυότητας που προβλέπονται στις υφιστάμενες οδηγίες περί ασφαλίσεων. Ωστόσο, και για να ληφθούν υπόψη οι ιδιαιτερότητες ορισμένων αντασφαλιστικών συμβάσεων, καθώς και συγκεκριμένοι κλάδοι στις αντασφαλίσεις εκτός κλάδου ζωής, η πρόταση προβλέπει τη δυνατότητα αύξησης του απαιτούμενου περιθωρίου φερεγγυότητας έως και κατά 50% για τους κλάδους πέραν των κινδύνων ως προς τις ευθύνες. Αυτή η αύξηση θα πραγματοποιείται από την Επιτροπή, στο πλαίσιο των εκτελεστικών της αρμοδιοτήτων και μετά από διαβουλεύσεις με την Επιτροπή Ασφαλιστικών Θεμάτων.

3. Νομικη βαση της προτασησ

Η παρούσα πρόταση βασίζεται στα άρθρα 47 παρ. 2 και 55 της Συνθήκης, τα οποία αποτελούν τη νομική βάση για την υιοθέτηση κοινοτικών μέτρων με σκοπό την υλοποίηση της εσωτερικής αγοράς στον τομέα των υπηρεσιών. Ως νομοθετική πράξη επελέγη η οδηγία, διότι φαίνεται ως η πλέον κατάλληλη για την επίτευξη των επιδιωκόμενων στόχων. Ακόμη, και οι νομοθετικές εργασίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την υλοποίηση της εσωτερικής αγοράς στον τομέα των ασφαλίσεων διεξήχθησαν μέσω οδηγιών βασιζόμενων στις ως άνω διατάξεις της Συνθήκης. Τέλος, οι διατάξεις της προτεινόμενης οδηγίας δεν υπερβαίνουν ό,τι είναι αναγκαίο για την επίτευξη των επιδιωκόμενων στόχων.

4. Σχολιασμός των άρθρων

Η παρούσα πρόταση θεσπίζει ένα σύστημα εποπτείας των αντασφαλίσεων το οποίο είναι σύμφωνο με το υφιστάμενο νομικό πλαίσιο για τις ασφαλίσεις, βασίζεται δε στην προσέγγιση που ακολουθείται από τις ισχύουσες σήμερα οδηγίες περί ασφαλίσεων. Ορισμένες από τις διατάξεις των οδηγιών 73/239/ΕΟΚ, 92/49/ΕΟΚ και 2002/83/ΕΚ οι οποίες επαναλαμβάνονται στην παρούσα οδηγία είναι μακροσκελείς. Τούτο συμβαίνει ιδιαίτερα στις διατάξεις που αναφέρονται τους όρους χορήγησης άδειας σε αντασφαλιστική επιχείρηση, τις ειδικές συμμετοχές, το επαγγελματικό απόρρητο και το περιθώριο φερεγγυότητας. Η κατάσταση αυτή συχνά οδηγεί σε περίπλοκες διατάξεις, οι οποίες είναι δυνατόν να μη συμφωνούν με τις ισχύουσες κατευθυντήριες γραμμές για τη σύνταξη των κοινοτικών νομοθετικών κειμένων. Δεν είναι αναγκαίο, για ερμηνευτικούς λόγους, ένα και μοναδικό άρθρο να καλύπτει μία ολόκληρη πλευρά των κανόνων που θεσπίζονται με μια νομοθετική πράξη. Ως εκ τούτου, οι διατάξεις της παρούσας πρότασης υποδιαιρούνται σε άρθρα, τα οποία ομαδοποιούνται δεόντως σε τίτλους, κεφάλαια και τμήματα, έτσι ώστε να διευκολύνεται η κατανόηση και να ενισχύεται η σαφήνειά τους.

Άρθρο 1: Σκοπός της οδηγίας - Πεδίο εφαρμογής

Σκοπός της προτεινόμενης οδηγίας είναι η θέσπιση του νομικού πλαισίου για την εποπτεία των αντασφαλιστικών δραστηριοτήτων εντός της Κοινότητας. Όπως ήδη προαναφέρθηκε, αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει κοινοτική νομοθεσία που να διέπει την εποπτεία αυτή. Ως εκ τούτου, οι αντασφαλιστικές επιχειρήσεις που ασκούν μόνο αντασφαλιστικές δραστηριότητες (οι επαγγελματίες αντασφαλιστές) δεν υπόκεινται σε ιδιαίτερες κοινοτικές διατάξεις.

Έτσι, η εν λόγω οδηγία θα καλύψει το κενό στο κοινοτικό καθεστώς εποπτείας των ασφαλίσεων. Θα εισαγάγει δε για τις αντασφαλίσεις ένα εποπτικό σύστημα βασιζόμενο στις ίδιες αρχές που ισχύουν για τις πρωτασφαλίσεις, και συγκεκριμένα στις αρχές της μιας και μοναδικής άδειας και της εποπτείας των αντασφαλιστικών επιχειρήσεων από τις αρμόδιες αρχές του κράτους μέλους καταγωγής.

Η προτεινόμενη οδηγία αναφέρεται στις αντασφαλιστικές επιχειρήσεις που έχουν την έδρα τους εντός της Κοινότητας και ασκούν μόνο αντασφαλιστικές δραστηριότητες (επαγγελματίες αντασφαλιστές). Η οδηγία δεν ισχύει για όσες ασφαλιστικές επιχειρήσεις υπάγονται ήδη στις οδηγίας για τις ασφαλίσεις εντός και εκτός κλάδου ζωής [6], δεδομένου ότι οι αντασφαλιστικές τους δραστηριότητες μέσω αποδοχής εκχώρησης καλύπτονται ήδη από τις οδηγίες αυτές. Ακόμη, οι ασφαλιστικές επιχειρήσεις και φορείς που εξαιρούνται από το πεδίο εφαρμογής των ως άνω οδηγιών εξαιρούνται και από το πεδίο εφαρμογής της προτεινόμενης οδηγίας. Πάντως, οι διατάξεις της οδηγίας αυτής που αναφέρονται στον υπολογισμό του απαιτούμενου περιθωρίου φερεγγυότητας (άρθρα 35-39) είναι δυνατόν να εφαρμόζονται στις ασφαλιστικές επιχειρήσεις που υπάγονται στις ως άνω οδηγίες σε ό,τι αφορά την ανάληψη αντασφαλίσεων (βλέπε άρθρα 57 παρ. 5 και 59 παρ. 8).

[6] Οδηγίες 73/239/EΟΚ (ΕΕ L 228, 16.8.1973, σ. 3), 92/49/EΟΚ (ΕΕ L 228, 11.8.1992, σ. 1), 2002/83/EΚ (ΕΕ L 345, 19.12.2002, σ. 1).

Για να ληφθεί υπόψη η πολύ ειδική περίπτωση που είναι πιθανόν να εμφανισθεί σε ένα κράτος μέλος όπου δεν είναι δυνατόν να εξασφαλισθεί αντασφαλιστική κάλυψη στην αντίστοιχη αγορά, η πρόταση δεν ισχύει για την παροχή αντασφαλιστικής κάλυψης εκ μέρους κράτους μέλους εφόσον τούτο ενεργεί ως αντασφαλιστής τελευταίου βαθμού για λόγους δημοσίου συμφέροντος. Ωστόσο, η διάταξη αυτή δεν απαλλάσσει το εκάστοτε κράτος μέλος από την υποχρέωση συμμόρφωσης με τις κοινοτικές διατάξεις που αναφέρονται στους κανόνες περί ανταγωνισμού και κρατικών ενισχύσεων. Ως παράδειγμα αναφέρεται η περίπτωση της ασφάλισης των αεροπορικών πτήσεων μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001, κατά την οποία η αγορά των αντασφαλίσεων δεν ήταν σε θέση να παράσχει αντασφαλιστική κάλυψη για ορισμένους κινδύνους. Τα κράτη μέλη εκλήθησαν να παράσχουν επειγόντως την κάλυψη αυτή, τα δε δημιουργηθέντα συστήματα εξετάσθηκαν, πριν εγκριθούν, υπό το πρίσμα της κοινοτικής νομοθεσίας, και ιδίως των κανόνων περί κρατικών ενισχύσεων.

Άρθρο 2: Ορισμοί

Το άρθρο 2 περιλαμβάνει ορισμούς που αναφέρονται στις βασικές έννοιες που χρησιμοποιούνται στην πρόταση, έτσι ώστε να αποσαφηνίζει το νόημά τους και, συνεπώς, να συμβάλλει στην καλύτερη κατανόησή τους. Οι περισσότερες από τις έννοιες αυτές έχουν ήδη χρησιμοποιηθεί σε άλλες νομοθετικές πράξεις της Κοινότητας στον τομέα των ασφαλίσεων, όπως στις οδηγίες 2002/83/EΚ, για τις ασφαλίσεις ζωής, 73/239/EΟΚ και 92/49/EΟΚ, για τις ασφαλίσεις εκτός κλάδου ζωής, και 98/78/EΚ για τη συμπληρωματική εποπτεία των ασφαλιστικών επιχειρήσεων στο πλαίσιο ενός ασφαλιστικού ομίλου.

Δίδεται και ο ορισμός της «εξαρτημένης αντασφαλιστικής επιχείρησης», για να καλυφθούν εκείνες οι αντασφαλιστικές επιχειρήσεις που ανήκουν σε μία ή περισσότερες ασφαλιστικές επιχειρήσεις ή σε αντασφαλιστική επιχείρηση ή σε ασφαλιστικό ή αντασφαλιστικό όμιλο. Στόχος των επιχειρήσεων αυτών είναι η παροχή αντασφαλιστικής κάλυψης αποκλειστικά για τους κινδύνους των επιχειρήσεων ή ομίλων επιχειρήσεων στους οποίους ανήκουν οι εξαρτημένες αντασφαλιστικές επιχειρήσεις, ή μιας επιχείρησης ή ομίλου επιχειρήσεων στον οποίο συμμετέχει η εκάστοτε εξαρτημένη αντασφαλιστική επιχείρηση. Ο ορισμός αυτός είναι αναγκαίος διότι η πρόταση προβλέπει ειδικό καθεστώς για τις επιχειρήσεις αυτές όσον αφορά το ελάχιστο κεφάλαιο εγγυήσεων που απαιτείται, κατά το άρθρο 40, για την άσκηση αντασφαλιστικών δραστηριοτήτων.

Άρθρα 3-14: Διατάξεις σχετικά με την ανάληψη αντασφαλιστικών δραστηριοτήτων

Η παρούσα πρόταση οδηγίας ακολουθεί την προσέγγιση των ισχυουσών οδηγιών περί ασφαλίσεων σε ό,τι αφορά την ανάληψη αντασφαλιστικών δραστηριοτήτων εντός της Κοινότητας. Η πρόταση αυτή θεσπίζει τις αρχές της ενιαίας άδειας και του ελέγχου εκ μέρους της χώρας καταγωγής για την εποπτεία των αντασφαλιστικών επιχειρήσεων. Τούτο είναι εφικτό χάρη στην εναρμόνιση των ουσιωδών πλευρών της εποπτείας των αντασφαλιστικών επιχειρήσεων, η οποία επιτρέπει την αμοιβαία αναγνώριση των αδειών και των εποπτικών συστημάτων των κρατών μελών.

Έτσι, μια αντασφαλιστική επιχείρηση θα υπόκειται στην εκ των προτέρων έκδοση διοικητικής άδειας, η οποία θα εκδίδεται από τις αρμόδιες αρχές του κράτους μέλους καταγωγής. Η παρούσα πρόταση θεσπίζει τις κατ' ελάχιστον προϋποθέσεις για την εξασφάλιση διοικητικής άδειας. Η ενδιαφερόμενη αντασφαλιστική επιχείρηση πρέπει να έχει συγκεκριμένη νομική μορφή και να υποβάλει ένα πρόγραμμα δραστηριοτήτων με ουσιώδη στοιχεία για το επιχειρηματικό της σχέδιο. Ακόμη, πρέπει να διαθέτει το ελάχιστο κεφάλαιο εγγυήσεων που προβλέπεται στο άρθρο 40. Ακόμη, η οδηγία απαιτεί από την αντασφαλιστική επιχείρηση να διοικείται πράγματι από διευθυντικά στελέχη με τα κατάλληλα τεχνικά προσόντα και εμπειρία. Η αντασφαλιστική επιχείρηση πρέπει να περιορίζει το αντικείμενό της στις αντασφαλιστικές και συναφείς δραστηριότητες. Η απαίτηση αυτή είναι δυνατόν να επιτρέπει σε μια αντασφαλιστική επιχείρηση να ασκεί, π.χ., δραστηριότητες όπως η παροχή στατιστικών ή αναλογιστικών συμβουλών, ανάλυση κινδύνων ή έρευνα για τους πελάτες της. Ακόμη, είναι δυνατόν να ασκεί και δραστηριότητες εταιρείας χαρτοφυλακίου, καθώς και δραστηριότητες στον χρηματοπιστωτικό τομέα, κατά την έννοια του άρθρου 2 σημείο 8 της οδηγίας 2002/87/EΚ. Οι τελευταίες δραστηριότητες θα υπάγονται, σε κάθε περίπτωση, στις διατάξεις περί συμπληρωματικής εποπτείας των ασφαλιστικών και αντασφαλιστικών ομίλων και των ομίλων ετερογενών δραστηριοτήτων που περιλαμβάνονται στις οδηγίες 98/78/EΚ και 2002/87/EΚ (άρθρα 5-11).

Επιπλέον δε, πριν από τη χορήγηση της άδειας οι αρμόδιες αρχές πρέπει να ενημερώνονται για την ταυτότητα των εταίρων ή μετόχων που διαθέτουν ειδική συμμετοχή στην αντασφαλιστική επιχείρηση. Η διάταξη αυτή σκοπό έχει να επιτρέψει στις αρμόδιες αρχές να αξιολογούν την καταλληλότητα των μετόχων, έτσι ώστε να εξασφαλίζεται η ορθολογική και συνετή διοίκηση της αντασφαλιστικής επιχείρησης. Εάν δεν ικανοποιούνται από τα προσόντα των μετόχων, δεν θα χορηγούν τη ζητούμενη άδεια. Ομοίως, οσάκις υπάρχουν στενοί δεσμοί μεταξύ της αντασφαλιστικής επιχείρησης και άλλων φυσικών ή νομικών προσώπων, δεν θα χορηγείται η άδεια εάν οι δεσμοί αυτοί δεν επιτρέπουν στις αρμόδιες αρχές να ασκούν αποτελεσματικά τα εποπτικά τους καθήκοντα. Οι απαιτήσεις αυτές επιδιώκουν έναν εποπτικό στόχο, και συγκεκριμένα να εξασφαλίζουν τόσο ότι η διοίκηση της αντασφαλιστικής επιχείρησης ασκείται ορθολογικά όσο και ότι η εποπτεία της είναι αποτελεσματική. Άλλοι στόχοι βασιζόμενοι σε θεωρήσεις όπως η βιομηχανική και οικονομική πολιτική της χώρας, ή οι ανάγκες της αγοράς δεν καλύπτονται από τις διατάξεις αυτές και θα πρέπει να απαγορεύονται κατά την εξέταση μιας αίτησης για τη χορήγηση άδειας, καθώς θα μπορούσαν να αντιβαίνουν προς τις αρχές της Συνθήκης (άρθρο 7, 9, 10 και 12).

Η αίτηση χορήγησης άδειας πρέπει να εξετάζεται εντός έξι μηνών από την υποβολή της από την αντασφαλιστική επιχείρηση. Η απόρριψη αίτησης καθώς και η ανάκληση άδειας πρέπει να αιτιολογούνται, με αναφορά των επακριβών λόγων της απόρριψης. Η ενδιαφερόμενη επιχείρησης πρέπει να έχει το δικαίωμα προσφυγής στα δικαστήρια για τη νομική επανεξέταση τυχόν απορριπτικής απόφασης (άρθρο 13).

Η χορηγούμενη άδεια ισχύει για ολόκληρη την Κοινότητα. Επιτρέπει στην αντασφαλιστική επιχείρηση να ασκεί δραστηριότητες στην Κοινότητα, υπό το καθεστώς της ελεύθερης εγκατάστασης ή της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών, χωρίς να απαιτούνται περαιτέρω διατυπώσεις (άρθρο 4).

Άρθρα 15-31: Όροι που διέπουν τις αντασφαλιστικές δραστηριότητες. Αρχές και μέθοδοι εποπτείας

Ένα εποπτικό σύστημα βασιζόμενο σε μία και μοναδική άδεια χορηγούμενη από τις αρμόδιες αρχές του κράτους μέλους καταγωγής της αντασφαλιστικής επιχείρησης και ισχύουσα σε ολόκληρη την Κοινότητα απαιτεί τη μεταβίβαση εποπτικών εξουσιών στις αρμόδιες αρχές που χορηγούν την άδεια, έτσι ώστε να διασφαλίζεται η πλήρης συμμόρφωση με τους όρους που διέπουν την άσκηση των δραστηριοτήτων της αντασφαλιστικής επιχείρησης, υπό καθεστώς είτε ελεύθερης εγκατάστασης είτε ελεύθερης παροχής υπηρεσιών.

Το άρθρο 15 της προτεινόμενης οδηγίας θεσπίζει την αποκλειστική αρμοδιότητα των αρμόδιων αρχών του κράτους μέλους καταγωγής σε ό,τι αφορά την οικονομική εποπτεία της αντασφαλιστικής επιχείρησης, συμπεριλαμβανόμενων των δραστηριοτήτων που αυτή ασκεί είτε μέσω υποκαταστημάτων είτε υπό καθεστώς ελεύθερης παροχής υπηρεσιών.

Λόγω της αποκλειστικής αρμοδιότητας του κράτους μέλους καταγωγής σε ό,τι αφορά όλες τις οικονομικές πλευρές μιας αντασφαλιστικής επιχείρησης, οι αρμόδιες αρχές δεν είναι δυνατόν να απορρίψουν μια αντασφαλιστική σύμβαση συναπτόμενη από την επιχείρηση αυτή με μια κοινοτική αντασφαλιστική επιχείρηση καλυπτόμενη από την προτεινόμενη οδηγία [7] για λόγους άμεσα συνδεόμενους με την οικονομική ευρωστία εκείνης της αντασφαλιστικής (ή ασφαλιστικής) επιχείρησης. Μια τέτοια περίπτωση άσκησης έμμεσης εποπτείας επί των επιχειρήσεων αυτών θα σήμαινε ανάμειξη στις εποπτικές εξουσίες των αρχών των αρμόδιων για τις επιχειρήσεις αυτές και θα έθετε υπό αμφισβήτηση τη θεμελιώδη αρχή της αμοιβαίας αναγνώρισης, η οποία εντάσσεται στη βάση του νομικού πλαισίου της προτεινόμενης οδηγίας.

[7] Ή μια κοινοτική ασφαλιστική επιχείρηση η οποία έχει λάβει άδεια σύμφωνα με τις οδηγίες για τις ασφαλίσεις εντός ή εκτός κλάδου ζωής (οδηγίες 73/239/EΟΚ και 2002/83/EΚ).

Η αντασφαλιστική επιχείρηση πρέπει να εφαρμόζει ορθολογικές διοικητικές και λογιστικές διαδικασίες, καθώς και κατάλληλους μηχανισμούς εσωτερικού ελέγχου. Τούτο χρειάζεται για την εξασφάλιση εύρυθμης και οικονομικά σταθερής άσκησης των αρμοδιοτήτων της. Το κράτος μέλος καταγωγής θεσπίζει τους όρους για την ικανοποίηση της απαίτησης αυτής.

Το άρθρο 16 αναφέρει το δικαίωμα των αρμόδιων αρχών του κράτους μέλους καταγωγής να διεξάγουν επιτόπιους ελέγχους στα υποκαταστήματα της αντασφαλιστικής επιχείρησης σε άλλα κράτη μέλη, και θεσπίζει τη διαδικασία των ελέγχων αυτών. Η διάταξη αυτή είναι παρόμοια με εκείνες των οδηγιών περί ασφαλίσεων εντός και εκτός κλάδου ζωής [8].

[8] Οδηγία 73/239/EΟΚ, άρθρο 16, όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία 92/49/EΟΚ, άρθρο 11, και την οδηγία 2002/83/EΚ, άρθρο 11.

Για να εξασφαλισθεί η αποτελεσματικότητα της εποπτείας επί των αντασφαλιστικών επιχειρήσεων, οι αρμόδιες αρχές πρέπει να διαθέτουν τις κατάλληλες εξουσίες για να διεξάγουν αναλυτικές έρευνες σχετικά με τις επιχειρήσεις αυτές, να ζητούν την υποβολή εγγράφων και να λαμβάνουν μέτρα, όπως η επιβολή κυρώσεων, κατά των επιχειρήσεων ή των διευθυντικών ή διοικητικών στελεχών τους (άρθρο 17).

Τα άρθρα 19-23 περιλαμβάνουν συγκεκριμένες διατάξεις σχετικά με την εποπτεία των ειδικών συμμετοχών σε αντασφαλιστική επιχείρηση. Οι διατάξεις αυτές σκοπό έχουν να εξασφαλίσουν ότι οι αρμόδιες αρχές λαμβάνουν γνώση της ιδιοκτησιακής δομής της αντασφαλιστικής επιχείρησης. Οι διατάξεις αυτές απορρέουν από την αξιολόγηση των κατόχων ειδικών συμμετοχών κατά τη στιγμή της εξέτασης της αίτησης αδείας σύμφωνα με το άρθρο 12. Το σύστημα αυτό είναι το ίδιο με το ήδη εφαρμοζόμενο για τις ασφαλίσεις [9] και τις λοιπές χρηματοπιστωτικές υπηρεσίες.

[9] Οδηγία 92/49/ΕΟΚ, άρθρο 15, και οδηγία 2002/83/EΚ, άρθρο 15.

Τα άρθρα 24-30 προβλέπουν την εμπιστευτικότητα των πληροφοριών που διαθέτουν οι αρμόδιες αρχές. Όλα τα πρόσωπα που εργάζονται ή έχουν εργασθεί για τις αρμόδιες αρχές, συμπεριλαμβανόμενων των ελεγκτών και των εμπειρογνωμόνων που ενεργούν εξ ονόματος των αρμόδιων αρχών, υπέχουν την υποχρέωση του επαγγελματικού απορρήτου. Η εμπιστευτική φύση των πληροφοριών αυτών δεν εμποδίζει τις αρμόδιες αρχές να ανταλλάσσουν πληροφορίες σχετικά με την εποπτεία των αντασφαλιστικών επιχειρήσεων, δεδομένου ότι τούτο αποσκοπεί στην εξασφάλιση της κατάλληλης εποπτείας των αντασφαλιστικών επιχειρήσεων. Σε κάθε περίπτωση, οι ανταλλασσόμενες πληροφορίες υπόκεινται και στην απαίτηση εμπιστευτικότητας, είναι δε δυνατόν να αποκαλυφθούν μόνο με τη ρητή συναίνεση των αρμόδιων αρχών που διέθεσαν τις πληροφορίες.

Τα άρθρα 28-30 καθορίζουν και τους όρους και τις περιστάσεις υπό τις οποίες οι πληροφορίες είναι δυνατόν να αποκαλυφθούν σε αρχές και όργανα πέραν των αρχών που εποπτεύουν τις αντασφαλίσεις. Το προβλεπόμενο σύστημα είναι το ίδιο με εκείνο που εφαρμόζεται στις ασφαλιστικές επιχειρήσεις [10].

[10] Οδηγία 92/49/EΟΚ, άρθρο 16, και οδηγία 2002/83/EΚ, άρθρο 16.

Το άρθρο 31 προβλέπει την υποχρέωση των ελεγκτών να αναφέρουν αμέσως στην αρμόδια αρχή του κράτους μέλους καταγωγής κάθε πραγματικό περιστατικό ή απόφαση που αφορά την αντασφαλιστική επιχείρηση και επηρεάζει τους όρους που διέπουν την άσκηση των αντασφαλιστικών της δραστηριοτήτων, υποπίπτει δε στην αντίληψή τους κατά την άσκηση των καθηκόντων τους στην αντασφαλιστική επιχείρηση ή σε κάθε επιχείρηση που έχει στενούς δεσμούς με την αντασφαλιστική επιχείρηση. Η παρούσα οδηγία ακολουθεί το σύστημα που ήδη εφαρμόζεται στις ασφαλιστικές επιχειρήσεις. [11]

[11] Οδηγία 92/49/EΟΚ, άρθρο 16α, το οποίο προσετέθη με την οδηγία 95/26/EΚ (ΕΕ L 168, 18.7.1995, σ. 7), και οδηγία 2002/83/EΚ, άρθρο 17.

Άρθρα 32-34: Κανόνες αναφερόμενοι στις τεχνικές προβλέψεις

Οι τεχνικές προβλέψεις αποτελούν θεμελιώδες μέρος της ασφαλιστικής τεχνικής. Και πράγματι, πρέπει να επιτρέπουν στην ασφαλιστική ή αντασφαλιστική επιχείρηση να ανταποκρίνεται στις υποχρεώσεις της που απορρέουν από τις ασφαλιστικές ή αντασφαλιστικές συμβάσεις. Για τον λόγο αυτόν, η απαίτηση από τις ασφαλιστικές ή αντασφαλιστικές επιχειρήσεις να συνιστούν επαρκείς τεχνικές προβλέψεις αποτελεί τη βασική αρχή του συστήματος εποπτείας των ασφαλίσεων και των αντασφαλίσεων. Σε ένα σύστημα που προβλέπει μία και μοναδική άδεια, εκδιδόμενη από το κράτος μέλος καταγωγής, εναπόκειται στις αρμόδιες αρχές του κράτους μέλους καταγωγής να απαιτούν από τις ασφαλιστικές ή αντασφαλιστικές επιχειρήσεις να συνιστούν επαρκείς τεχνικές προβλέψεις για όλες τις δραστηριότητες της επιχείρησης, συμπεριλαμβανόμενων και όσων διεξάγονται υπό το καθεστώς της ελεύθερης εγκατάστασης ή της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών εντός της Κοινότητας. Ακόμη, το κράτος μέλος καταγωγής πρέπει να επαληθεύει τη συμμόρφωση με την απαίτηση αυτή και να διαθέτει τα κατάλληλα μέσα για την εξασφάλιση της συμμόρφωσης αυτής.

Το άρθρο 32 θέτει την αρχή του εκ μέρους της χώρας καταγωγής ελέγχου για τον ορισμό και τον υπολογισμό των τεχνικών προβλέψεων μιας αντασφαλιστικής επιχείρησης. Το ύψος των προβλέψεων αυτών καθορίζεται σύμφωνα με τους κανόνες που τίθενται στην οδηγία 91/674/EΟΚ, σχετικά με τους ετήσιους λογαριασμούς των ασφαλιστικών επιχειρήσεων και τους ενοποιημένους λογαριασμούς των ασφαλιστικών επιχειρήσεων. [12] Η παρούσα πρόταση προβλέπει και ότι, όσον αφορά τις αντασφαλιστικές δραστηριότητες του κλάδου ζωής, το κράτος μέλος καταγωγής μπορεί να θέτει και πιο συγκεκριμένους κανόνες για τον υπολογισμό των τεχνικών προβλέψεων, σύμφωνα με τις αρχές του άρθρου 20 της οδηγίας 2002/83/EΚ, περί ασφαλίσεων ζωής. Η πρόβλεψη αυτή θέτει τις αναλογιστικές αρχές που πρέπει να ακολουθούνται για τη σύσταση των τεχνικών προβλέψεων για ασφαλιστικές δραστηριότητες του κλάδου ζωής.

[12] ΕΕ L 374, 31.12.1991 σ. 7.

Ακόμη, το κράτος μέλος καταγωγής απαιτεί από τις δικές του αντασφαλιστικές επιχειρήσεις να συνιστούν αποθεματικό εξισορρόπησης σε σχέση με τις αντασφαλίσεις πιστώσεων (άρθρο 33). Το ύψος των αποθεματικών αυτών υπολογίζεται σύμφωνα με τους κανόνες που προβλέπονται στην οδηγία 73/239/EΟΚ, και ιδίως στο παράρτημά της, όπου περιγράφονται τέσσερις μέθοδοι, θεωρούμενες ως ισοδύναμες. Το κράτος μέλος καταγωγής μπορεί να απαλλάσσει από την υποχρέωση σύστασης αποθεματικού εξισορρόπησης τις αντασφαλιστικές επιχειρήσεις για τις οποίες η αντασφάλιση πιστώσεων δεν αντιπροσωπεύει σημαντικό μέρος των δραστηριοτήτων τους.

Ακόμη, το κράτος μέλος καταγωγής απαιτεί από τις δικές του αντασφαλιστικές επιχειρήσεις να συνιστούν αποθεματικό εξισορρόπησης για τους κλάδους κινδύνων πέραν της αντασφάλισης πιστώσεων, με βάση τους κανόνες που τίθενται από το εκάστοτε κράτος μέλος καταγωγής. Τούτο συμφωνεί με την ισχύουσα νομοθεσία περί ασφαλίσεων, και ιδίως με την οδηγία 73/239/EΟΚ, καθώς και με την οδηγία 91/674/EΟΚ, περί των ετήσιων λογαριασμών των ασφαλιστικών επιχειρήσεων.

Η εισαγωγή ενός συστήματος εποπτείας των αντασφαλιστικών επιχειρήσεων, οι οποίες μέχρι τώρα δεν υπάγονται σε κοινοτικό νομικό πλαίσιο, συνεπάγεται την κατάργηση της απαίτησης ενεχυρίασης περιουσιακών στοιχείων για την κάλυψη των προβλέψεων μιας αντασφαλιστικής επιχείρησης για μη εισπραχθέντα ασφάλιστρα και εκκρεμούσες αξιώσεις αποζημίωσης οσάκις αυτή συνάπτει αντασφάλιση με αντασφαλιστική επιχείρηση που έχει λάβει άδεια σύμφωνα με την παρούσα οδηγία, ή με ασφαλιστική επιχείρηση που έχει λάβει άδεια σύμφωνα με την οδηγία 73/239/EΟΚ (ασφαλίσεις εκτός κλάδου ζωής) ή την οδηγία 2002/83/EΚ (ασφαλίσεις ζωής). Ωστόσο, ένα κράτος μέλος παραμένει αρμόδιο για την επιβολή της ενεχυρίασης περιουσιακών στοιχείων για την κάλυψη των ως άνω τεχνικών προβλέψεων των δικών του αντασφαλιστικών επιχειρήσεων, οσάκις αυτές συνάπτουν αντασφάλιση με αντασφαλιστική επιχείρηση τρίτης χώρας, διότι μια τέτοια επιχείρηση δεν υπάγεται στο εποπτικό σύστημα της μιας και μοναδικής άδειας και της αμοιβαίας αναγνώρισης της παρούσας οδηγίας.

Το άρθρο 34 προτείνει μια ποιοτική προσέγγιση των επενδυτικών κανόνων. Οι ιδιαιτερότητες των αντασφαλιστικών δραστηριοτήτων καθιστούν μια τέτοια προσέγγιση προτιμότερη από την ποσοτική μέθοδο που εφαρμόζεται στον τομέα των πρωτασφαλίσεων. Το ως άνω άρθρο αναφέρει ότι τα περιουσιακά στοιχεία πρέπει να λαμβάνουν υπόψη το είδος των δραστηριοτήτων της αντασφαλιστικής επιχείρησης, το ύψος και τη διάρκεια των προβλεπόμενων αξιώσεων αποζημίωσης, έτσι ώστε να εξασφαλίζεται επάρκεια, ρευστότητα, ποιότητα, κερδοφορία και ανταποδοτικότητα των επενδύσεων. Για τις αντασφαλίσεις εκτός κλάδου ζωής, η απαίτηση ανταποδοτικότητας πρέπει να εξετάζεται υπό το φως των επιχειρηματικών πρακτικών και της εγγενούς περιπλοκότητας του προσδιορισμού της διάρκειας των ταμειακών ροών των υποχρεώσεων. Ακόμη, οι επενδύσεις θα πρέπει να διαφοροποιούνται και να διασπείρονται κατάλληλα, έτσι ώστε να μπορούν να ανταποκρίνονται στις μεταβαλλόμενες οικονομικές περιστάσεις.

Άρθρα 35-41: Περιθώριο φερεγγυότητας των αντασφαλιστικών επιχειρήσεων

Το περιθώριο φερεγγυότητας αποτελεί σημαντικό στοιχείο της εποπτείας. Η παρούσα πρόταση θέτει απαιτήσεις για τη φερεγγυότητα των αντασφαλιστικών επιχειρήσεων με βάση τους κανόνες που ισχύουν για τις ασφαλιστικές επιχειρήσεις. Όπως επισημάνθηκε ήδη, οι ασφαλιστικές και οι αντασφαλιστικές δραστηριότητες είναι συναφείς, οπότε οι απαιτήσεις φερεγγυότητας και στις δύο περιπτώσεις πρέπει να είναι παρόμοιες.

Όσον αφορά τις αντασφαλίσεις εκτός κλάδου ζωής, η παρούσα πρόταση επαναλαμβάνει τις απαιτήσεις που τίθενται στην οδηγία 73/239/EΟΚ (άρθρο 37) για τις ασφαλίσεις εκτός κλάδου ζωής. Πάντως, και λόγω της ιδιάζουσας φύσης ορισμένων αντασφαλιστικών συμβάσεων ή συγκεκριμένων κλάδων, η πρόταση περιλαμβάνει και τη δυνατότητα αύξησης του απαιτούμενου περιθωρίου φερεγγυότητας. Ήδη η οδηγία περί ασφαλίσεων εκτός κλάδου ζωής προέβλεπε αύξηση κατά 50% για την ασφάλιση ευθύνης, διότι αυτή παρουσιάζει ιδιαίτερα ασταθή χαρακτηριστικά κινδύνου. Η παρούσα πρόταση προβλέπει αύξηση μέχρι 50% του περιθωρίου φερεγγυότητας για συγκεκριμένες κατηγορίες ή κλάδους ασφάλισης, πέραν των κλάδων ευθύνης. Η αναπροσαρμογή του περιθωρίου φερεγγυότητας γίνεται από την Επιτροπή, μετά από διαβουλεύσεις με την Επιτροπή Ασφαλιστικών Θεμάτων, κατά την άσκηση των εκτελεστικών εξουσιών που της ανατίθενται από τη Συνθήκη. Τα σχετικά μέτρα θα πρέπει να λαμβάνονται με την κανονιστική διαδικασία που προβλέπεται στο άρθρο 5 της απόφασης 1999/648/EΚ (άρθρο 55). Η αύξηση του περιθωρίου φερεγγυότητας θα χρησιμοποιείται μόνο μετά από λεπτομερή ανάλυση και διεξοδικές διαβουλεύσεις με τους ενδιαφερόμενους.

Για να εξασφαλίσει ίσους όρους ανταγωνισμού μεταξύ των αντασφαλιστικών επιχειρήσεων και των ασφαλιστικών επιχειρήσεων που ασκούν αντασφαλιστικές δραστηριότητες, η παρούσα πρόταση προβλέπει τις συνακόλουθες προσαρμογές στην οδηγία 73/239/EΟΚ, περί ασφαλίσεων εκτός κλάδου ζωής, και στην οδηγία 2002/83/EΚ, περί ασφαλίσεων ζωής. Έτσι, οι ασφαλιστικές επιχειρήσεις που πραγματοποιούν αντασφαλίσεις μέσω της αποδοχής εκχωρήσεων κινδύνων υπάγονται στις διατάξεις της οδηγίας περί αντασφαλίσεων που αναφέρονται στο απαιτούμενο περιθώριο φερεγγυότητας, οσάκις ο όγκος των αντασφαλιστικών τους δραστηριοτήτων αντιστοιχεί σε σημαντικό μέρος των συνολικών τους εργασιών (άρθρα 57 παρ. 5 και 59 παρ. 8). Οι διατάξεις αυτές θα ισχύσουν όταν η απόφαση περί αναπροσαρμογής του απαιτούμενου περιθωρίου φερεγγυότητας για τις αντασφαλίσεις εκτός κλάδου ζωής θα έχει εκδοθεί από την Επιτροπή (άρθρο 43).

Όσον αφορά τις αντασφαλίσεις ζωής, το απαιτούμενο περιθώριο φερεγγυότητας υπολογίζεται σύμφωνα με τους κανόνες που τίθενται στην οδηγία 2002/83/EΚ (άρθρο 38), περί ασφαλίσεων ζωής.

Οσάκις μια αντασφαλιστική επιχείρηση ασκεί αντασφαλιστικές δραστηριότητες ταυτόχρονα εντός και εκτός κλάδου ζωής, το απαιτούμενο περιθώριο φερεγγυότητας καλύπτει το συνολικό άθροισμα των απαιτούμενων περιθωρίων φερεγγυότητας, για τις αντασφαλίσεις τόσο εντός όσο και εκτός κλάδου ζωής (άρθρο 39).

Το διαθέσιμο περιθώριο φερεγγυότητας αντιστοιχεί στα περιουσιακά στοιχεία που απαριθμούνται στο άρθρο 36. Γίνονται αποδεκτά τα περιουσιακά στοιχεία που ήδη αναγνωρίζονται από τις οδηγίες περί ασφαλίσεων εντός και εκτός κλάδου ζωής για την κάλυψη του περιθωρίου φερεγγυότητας.

Το άρθρο 40 αναφέρεται στο ελάχιστο κεφάλαιο εγγυήσεων που απαιτείται για την άσκηση αντασφαλιστικών δραστηριοτήτων. Το κεφάλαιο εγγυήσεων αντιστοιχεί στο ελάχιστο κεφάλαιο που η αντασφαλιστική επιχείρηση πρέπει να διαθέτει διαρκώς, για να ασκεί αντασφαλιστικές δραστηριότητες με την κατάλληλη οικονομική ευρωστία. Η παρούσα πρόταση καθορίζει ένα κεφάλαιο εγγυήσεων το οποίο δεν μπορεί να είναι κατώτερο των 3 εκατ. ευρώ. Ωστόσο, και όσον αφορά τις εξαρτημένες αντασφαλιστικές επιχειρήσεις, το κράτος μέλος καταγωγής μπορεί να καθορίζει το κεφάλαιο εγγυήσεων σε 1 εκατ. ευρώ. Η διάταξη αυτή σκοπό έχει να λάβει υπόψη τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των εξαρτημένων αντασφαλιστικών επιχειρήσεων, και ιδίως το γεγονός ότι αυτές συνήθως είναι μικρές ή μεσαίες επιχειρήσεις, οι δε δραστηριότητές τους περιορίζονται αποκλειστικά στην κάλυψη κινδύνων που έχουν σχέση με την επιχείρηση στην οποία ανήκει ο εκάστοτε εξαρτημένος αντασφαλιστής.

Άρθρα 42-44: Προβληματικές αντασφαλιστικές επιχειρήσεις - Ανάκληση άδειας

Οι αρχές οι αρμόδιες για μια αντασφαλιστική επιχείρηση θα πρέπει να διαθέτουν τις κατάλληλες εξουσίες για να λαμβάνουν μέτρα κατά αυτής οσάκις η οικονομική κατάστασή της επιδεινώνεται, π.χ. οσάκις δεν συνιστά επαρκείς τεχνικές προβλέψεις ή το περιθώριο φερεγγυότητας δεν ανέρχεται στο απαιτούμενο ύψος. Στις περιπτώσεις αυτές, οι αρμόδιες αρχές πρέπει να έχουν την εξουσία να απαιτούν την υποβολή σχεδίου χρηματοδότησης, σχεδίου ανάκαμψης ή σχεδίου οικονομικής εξυγίανσης, ή και να απαγορεύουν την ελεύθερη διάθεση των περιουσιακών στοιχείων της εμπλεκόμενης επιχείρησης.

Παρομοίως, έχει ουσιώδη σημασία να προβλεφθεί ότι η άδεια που χορηγείται σε αντασφαλιστική επιχείρηση μπορεί να ανακληθεί σε ορισμένες συγκεκριμένες περιπτώσεις (π.χ., μη εκπλήρωση των όρων της άδειας, σοβαρή αδυναμία συμμόρφωσης με τους όρους και τους κανόνες άσκησης των αντασφαλιστικών δραστηριοτήτων κ.λπ.).

Οι κανόνες που τίθενται στην παρούσα πρόταση είναι πανομοιότυποι με εκείνους που ήδη ισχύουν για τις ασφαλιστικές επιχειρήσεις.

Άρθρα 45-46: Αντασφαλιστικές δραστηριότητες ασκούμενες στο πλαίσιο της ελεύθερης εγκατάστασης ή της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών

Μια αντασφαλιστική επιχείρηση η οποία έχει λάβει τη δέουσα άδεια από τις αρμόδιες αρχές του κράτους μέλους καταγωγής έχει το δικαίωμα να ασκεί αντασφαλιστικές δραστηριότητες σε ολόκληρη την Κοινότητα, υπό το καθεστώς είτε της ελεύθερης εγκατάστασης είτε της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών (άρθρο 4 παρ. 1).

Το άρθρο 45 περιλαμβάνει διατάξεις σχετικά με την περίπτωση όπου μια αντασφαλιστική επιχείρηση, υπό το καθεστώς είτε της ελεύθερης εγκατάστασης είτε της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών, δεν συμμορφώνεται με τις νομοθετικές διατάξεις που ισχύουν στο κράτος μέλος καταγωγής. Το προτεινόμενο καθεστώς, το οποίο εμπνέεται και από το καθεστώς που θεσπίζεται με τις οδηγίες περί ασφαλίσεων, βασίζεται στη συνεργασία μεταξύ των αρμόδιων αρχών των κρατών μελών καταγωγής και υποδοχής.

Το άρθρο 46 θεσπίζει την αρχή της ίσης μεταχείρισης όλων των αντασφαλισμένων πιστωτών σε περίπτωση εκκαθάρισης αντασφαλιστικής επιχείρησης, χωρίς διακρίσεις για λόγους σχετιζόμενους με τον τρόπο με τον οποίο έχουν συναφθεί οι αντασφαλιστικές συμβάσεις: π.χ. υπό καθεστώς ελεύθερης εγκατάστασης ή ελεύθερης παροχής υπηρεσιών. Ωστόσο, η διάταξη αυτή δεν εισάγει την εναρμόνιση των εθνικών κανόνων ως προς την εκκαθάριση επιχειρήσεων. Η εναρμόνιση αυτή σε ό,τι αφορά τις ασφαλιστικές επιχειρήσεις πραγματοποιήθηκε με την οδηγία 2001/17/EΚ (οδηγία για την εκκαθάριση των ασφαλιστικών επιχειρήσεων) [13]. Και η οδηγία για την εκκαθάριση των ασφαλιστικών επιχειρήσεων είναι δυνατόν να χρειασθεί αναπροσαρμογή, μετά από προσεκτική εξέταση, σε μεταγενέστερο στάδιο, έτσι ώστε να συμπεριλάβει και τις αντασφαλιστικές επιχειρήσεις.

[13] ΕΕ L 110, 20.04.2001 σ. 28.

Άρθρα 47-50: Αντασφαλιστικές επιχειρήσεις τρίτων χωρών

Οι αντασφαλιστικές επιχειρήσεις που έχουν την εταιρική τους έδρα σε τρίτη χώρα και οι οποίες ασκούν αντασφαλιστικές δραστηριότητες σε κράτος μέλος δεν τυγχάνουν μεταχείρισης ευνοϊκότερης από εκείνη που επιφυλάσσεται στις αντασφαλιστικές επιχειρήσεις που έχουν την εταιρική τους έδρα σε αυτό το κράτος μέλος (άρθρο 47).

Το άρθρο 48 προβλέπει τη δυνατότητα σύναψης συμφωνιών με τρίτες χώρες σχετικά με την εποπτεία των αντασφαλιστικών επιχειρήσεων. Αυτές οι διεθνείς συμφωνίες αποσκοπούν ιδίως στην ανταλλαγή πληροφοριών μεταξύ των αρμόδιων αρχών της ΕΕ και των εμπλεκόμενων τρίτων χωρών, σε σχέση με τις αντασφαλιστικές επιχειρήσεις, αλλά και στην αμοιβαία αναγνώριση των εποπτικών κανόνων και πρακτικών ως προς την αντασφάλιση μεταξύ ΕΕ και τρίτων χωρών. Η διάταξη αυτή θεωρείται σημαντική για την αντιμετώπιση των κανονιστικών φραγμών που εμποδίζουν την πρόσβαση των κοινοτικών αντασφαλιστικών επιχειρήσεων στις τρίτες χώρες.

Άρθρα 51-54: Δικαιώματα αποκτώμενα από υφιστάμενες αντασφαλιστικές επιχειρήσεις - Αντασφαλιστικές επιχειρήσεις που παύουν να λειτουργούν

Μια αντασφαλιστική επιχείρηση η οποία διαθέτει άδεια ή το δικαίωμα να ασκεί αντασφαλιστικές δραστηριότητες σύμφωνα με τις οικείες διατάξεις του κράτους μέλους καταγωγής πριν από την ημερομηνία έναρξης της εφαρμογής της παρούσας οδηγίας είναι δυνατόν να τις ασκεί χωρίς να χρειάζεται να ζητήσει άδεια. Ωστόσο, αυτή η αντασφαλιστική επιχείρηση υπάγεται στις διατάξεις της οδηγίας, ιδίως δε στις απαιτήσεις που αφορούν την οικονομική ευρωστία της (τεχνικές προβλέψεις, περιθώριο φερεγγυότητας, κεφάλαιο εγγυήσεων), την επαγγελματική επάρκεια και την εντιμότητα των διοικητικών στελεχών, ή την καταλληλότητα των κατόχων ειδικών συμμετοχών. Η προτεινόμενη οδηγία επιτρέπει στα κράτη μέλη να χορηγούν μεταβατική περίοδο δύο ετών, έτσι ώστε να μη δημιουργούνται προβλήματα στις υφιστάμενες αντασφαλιστικές επιχειρήσεις στην προσπάθειά τους να συμμορφωθούν με τις ως άνω απαιτήσεις (άρθρο 51).

Από την άλλη πλευρά, η προτεινόμενη οδηγία δεν ισχύει για τις αντασφαλιστικές επιχειρήσεις οι οποίες, κατά τη έναρξη της εφαρμογής της έχουν παύσει να συνάπτουν νέες αντασφαλιστικές συμβάσεις και ασχολούνται αποκλειστικά με τη διαχείριση του υφιστάμενου χαρτοφυλακίου τους με σκοπό την παύση των δραστηριοτήτων τους. Πάντως, επειδή οι επιχειρήσεις αυτές δεν υπάγονται στο καθεστώς της μιας και μοναδικής άδειας που θεσπίζεται με την οδηγία, είναι ουσιώδες, για λόγους διαφάνειας και ασφάλειας δικαίου, τα κράτη μέλη να καταρτίζουν κατάλογο με τις αντασφαλιστικές επιχειρήσεις αυτής της κατηγορίας και να τον κοινοποιούν σε όλα τα κράτη μέλη (άρθρο 52).

Τέλος, το άρθρο 53 προβλέπει το δικαίωμα των αντασφαλιστικών επιχειρήσεων να ασκούν ένδικα μέσα κατά οποιασδήποτε απόφασης που εκδίδεται για αυτές από τις αρμόδιες αρχές κατά την εφαρμογή των εθνικών κανόνων που θα έχουν εκδοθεί κατ' εφαρμογή της παρούσας οδηγίας.

Άρθρα 55-56:- Εκτελεστικές εξουσίες της Επιτροπής ως προς την πραγματοποίηση τεχνικών προσαρμογών της προτεινόμενης οδηγίας

Η πρόταση θεσπίζει τη δυνατότητα τεχνικών προσαρμογών συγκεκριμένων κανόνων της οδηγίας. Η οδηγία αναθέτει στην Επιτροπή εκτελεστικές εξουσίες ως προς τις διατάξεις που απαριθμούνται ρητά στο άρθρο 56. Κατά την άσκηση αυτών των εκτελεστικών εξουσιών, η Επιτροπή επικουρείται από την Επιτροπή Ασφαλιστικών Θεμάτων, η οποία θεσμοθετείται με την οδηγία 91/675/EΟΚ. Τα μέτρα προς έγκριση από την Επιτροπή υπόκεινται στη διαδικασία του άρθρου 5 παρ. 6 της απόφασης 1999/648/EΚ, η οποία θεσπίζει τις διαδικασίες για την άσκηση των εκτελεστικών εξουσιών που ανατίθενται στην Επιτροπή.

Οι ως άνω εκτελεστικές εξουσίες ασκούνται ιδίως για την αύξηση του απαιτούμενου περιθωρίου φερεγγυότητας για συγκεκριμένες κατηγορίες συμβάσεων, ή για δραστηριότητες σε κλάδους πέραν των ασφαλίσεων ευθύνης (άρθρο 37 παράγραφοι 3 και 4).

Άρθρα 57-60: Τεχνικές προσαρμογές των οδηγιών περί ασφαλίσεων εντός και εκτός κλάδου ζωής, και περί ασφαλιστικών ομίλων

Η θέσπιση ενός κοινοτικού κανονιστικού πλαισίου για την αντασφάλιση επηρεάζει τις υφιστάμενες οδηγίες περί ασφαλίσεων (εντός και εκτός κλάδου ζωής), και περί ασφαλιστικών ομίλων) [14]. Ενόσω η προτεινόμενη οδηγία, αφότου εκδοθεί, θα συμπληρώνει το νομοθετικό πλαίσιο για τον ασφαλιστικό τομέα, κρίνεται αναγκαίο να ληφθεί και αυτός υπόψη, έτσι ώστε να εξασφαλισθεί ένα ομοιόμορφο κανονιστικό πλαίσιο. Έτσι, οι υφιστάμενες οδηγίες χρειάζεται να αναπροσαρμοσθούν. Τούτο ισχύει, π.χ., για την έμμεση εποπτεία των αντασφαλιστικών επιχειρήσεων η οποία ασκείται από τις αρχές τις αρμόδιες για την ασφαλιστική επιχείρηση που έχει συνάψει αντασφαλιστική σύμβαση με κοινοτική αντασφαλιστική επιχείρηση υπαγόμενη στην παρούσα οδηγία [15]. Η αρχή η αρμόδια για την ασφαλιστική επιχείρηση δεν μπορεί να απορρίψει μια τέτοια αντασφαλιστική σύμβαση για λόγους συνδεόμενους άμεσα με την οικονομική ευρωστία του αντασφαλιστή.

[14] Κλάδος εκτός ζωής: Οδηγίες 73/239/EΟΚ, 88/357/EΟΚ, 92/49/EΟΚ. Κλάδος ζωής: Οδηγία 2002/83/ΕΟΚ. Ασφαλιστικοί όμιλοι: Οδηγία 98/78/EΟΚ (ΕΕ L 330, 5.12.1998, σ. 1).

[15] Ή κοινοτική ασφαλιστική επιχείρηση η οποία έχει λάβει άδεια σύμφωνα με τις οδηγίες περί ασφαλίσεων εντός ή εκτός κλάδου ζωής (οδηγίες 73/239/EΟΚ και 2002/83/EΚ).

Η προτεινόμενη οδηγία προβλέπει και την κατάργηση της απαίτησης για ενεχυρίαση περιουσιακών στοιχείων με σκοπό την κάλυψη των προβλέψεων για μη εισπραχθέντα ασφάλιστρα και για εκκρεμούσες αξιώσεις αποζημίωσης μιας ασφαλιστικής επιχείρησης, οσάκις αυτή έχει αντασφαλισθεί από αντασφαλιστική επιχείρηση η οποία έχει λάβει άδεια σύμφωνα με την παρούσα οδηγία, ή από ασφαλιστική επιχείρηση η οποία έχει λάβει άδεια σύμφωνα τις οδηγίες 73/239/EΟΚ (ασφαλίσεις εκτός κλάδου ζωής) ή 2002/83/EΚ (ασφαλίσεις ζωής).

Οι αναπροσαρμογές αυτές καθίστανται αναγκαίες και για την υπαγωγή των επιχειρήσεων πρωτασφάλισης που αποδέχονται αντασφαλίσεις στις απαιτήσεις περί φερεγγυότητας που θα θεσπισθούν για τις αντασφαλιστικές επιχειρήσεις, καθώς και για την εξασφάλιση ίσων όρων ανταγωνισμού μεταξύ των διαφόρων επιχειρήσεων που ασκούν αντασφαλιστικές δραστηριότητες.

Η οδηγία 98/78/EΚ, περί ασφαλιστικών ομίλων, αναπροσαρμόζεται και αυτή, έτσι ώστε να λάβει υπόψη το γεγονός ότι οι κοινοτικές αντασφαλιστικές επιχειρήσεις θα υπόκεινται σε εποπτεία [16]. Η μεταγενέστερη αναπροσαρμογή της οδηγίας 2002/87/EΚ, περί ομίλων ετερογενών δραστηριοτήτων [17], καθίσταται επίσης αναγκαία.

[16] ΕΕ L 330, 5.12.1998, σ. 1.

[17] ΕΕ L 35, 11.2.2003, σ. 1.

Ακόμη, και η οδηγία 2001/17/EΚ είναι δυνατόν να χρειασθεί αναπροσαρμογή, έτσι ώστε να συμπεριλάβει και τις αντασφαλιστικές επιχειρήσεις, δεδομένου ότι μέχρι τώρα δεν υπάγονται στην οδηγία περί εκκαθάρισης επιχειρήσεων. Ως προς αυτό απαιτούνται και άλλες εργασίες, για να εντοπισθούν τα ζητήματα που πρέπει να εξετασθούν με σκοπό τις αναγκαίες αναπροσαρμογές.

2004/0097 (COD)

Πρόταση ΟΔΗΓΙΑΣ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ σχετικά με τις αντασφαλίσεις και την τροποποίηση των οδηγιών 73/239/EΟΚ, 92/49/EΟΚ του Συμβουλίου, καθώς και των οδηγιών 98/78/EΚ και 2002/83/EΚ

(Κείμενο που παρουσιάζει ενδιαφέρον για τον ΕΟΧ)

ΤΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ,

Έχοντας υπόψη:

τη συνθήκη για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, και ιδίως το άρθρο 47 παράγραφος 2 και το άρθρο 55,

την πρόταση της Επιτροπής [18],

[18] ΕΕ C [...], [...], σ. [...].

τη γνώμη της Ευρωπαϊκής Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής [19],

[19] ΕΕ C [...], [...], σ. [...].

τη γνώμη της Επιτροπής των Περιφερειών [20],

[20] ΕΕ C [...], [...], σ. [...].

Αποφασίζοντας σύμφωνα με τη διαδικασία που προβλέπεται στο άρθρο 251 της Συνθήκης [21],

[21] ΕΕ C [...], [...], σ. [...].

Εκτιμώντας τα εξής:

(1) Η οδηγία 73/239/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 24ης Ιουλίου 1973, πρώτη οδηγία περί συντονισμού των νομοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων που αφορούν την ανάληψη δραστηριότητος πρωτασφαλίσεως, εκτός της ασφαλίσεως ζωής, και την άσκηση αυτής [22], η οδηγία 92/49/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 18ης Ιουνίου 1992, για το συντονισμό των νομοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων που αφορούν την πρωτασφάλιση, εκτός της ασφάλισης ζωής, και για την τροποποίηση των οδηγιών 73/239/ΕΟΚ και 88/357/ΕΟΚ [23], καθώς και της οδηγίας 2002/83/EΟΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 5ης Νοεμβρίου 2002, σχετικά με την ασφάλιση ζωής [24], έχουν θεσπίσει τις διατάξεις που διέπουν την ανάληψη και την άσκηση δραστηριοτήτων πρωτασφάλισης εντός της Κοινότητας.

[22] ΕΕ L 228, 16.8.1973, σ. 3.

[23] ΕΕ L 228, 11.8.1992, σ. 1. Οδηγία όπως τροποποιήθηκε τελευταία με την οδηγία 2002/87/EΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (ΕΕ L 35, 11.2.2003, σ. 1).

[24] ΕΕ L 345, 19.12.2002, σ. 1.

(2) Οι προαναφερόμενες οδηγίες προβλέπουν το νομικό πλαίσιο για την άσκηση ασφαλιστικών δραστηριοτήτων από ασφαλιστικές επιχειρήσεις εντός της εσωτερικής αγοράς, υπό το καθεστώς τόσο της ελεύθερης εγκατάστασης όσο και της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών, έτσι ώστε να καθίσταται ευκολότερη, για τις ασφαλιστικές επιχειρήσεις με εταιρική έδρα εντός της Κοινότητας, η κάλυψη των υποχρεώσεων που αυτές αναλαμβάνουν εντός της Κοινότητας και να μπορούν οι ασφαλιζόμενοι να αποτείνονται όχι μόνο σε ασφαλιστές εγκατεστημένους στη χώρα τους, αλλά και σε ασφαλιστές με έδρα εντός της Κοινότητας και εγκατεστημένους σε άλλα κράτη μέλη.

(3) Το καθεστώς που θεσπίζεται με τις προαναφερόμενες οδηγίες εφαρμόζεται στις επιχειρήσεις πρωτασφάλισης, και για όλες τις δραστηριότητές τους, τόσο εκείνες της πρωτασφάλισης όσο και εκείνες της αντασφάλισης μέσω αποδοχής εκχωρήσεων. Ωστόσο, οι δραστηριότητες αντασφάλισης που ασκούνται από εξειδικευμένο αντασφαλιστή δεν υπάγονται ούτε σε αυτό το καθεστώς ούτε σε οποιοδήποτε άλλο που προβλέπεται από την κοινοτική νομοθεσία.

(4) Η αντασφάλιση αποτελεί μείζονα οικονομική δραστηριότητα, διότι επιτρέπει στις επιχειρήσεις πρωτασφάλισης, μέσω της διευκόλυνσης της ευρύτερης διασποράς των κινδύνων σε παγκόσμιο επίπεδο, να διαθέτουν υψηλότερη δυνατότητα ασφαλιστικής κάλυψης κατά την άσκηση των ασφαλιστικών τους δραστηριοτήτων και να παρέχουν την κάλυψη αυτή, καθώς και να μειώνουν το κόστος κεφαλαίου τους. Ακόμη, η αντασφάλιση παίζει και ζωτικό ρόλο στη χρηματοπιστωτική σταθερότητα, δεδομένου ότι αποτελεί ουσιώδες στοιχείο για την εξασφάλιση της οικονομικής ευρωστίας και της σταθερότητας των αγορών της πρωτασφάλισης, όπως και ολόκληρου του χρηματοπιστωτικού συστήματος, χάρη στον ρόλο της ως μείζονος χρηματοπιστωτικού διαμεσολαβητή και θεσμικού επενδυτή.

(5) Η οδηγία 64/225/EΟΚ του Συμβουλίου, της 25ης Φεβρουαρίου 1964, σχετικά με την κατάργηση των περιορισμών στην ελεύθερη εγκατάσταση και στην ελεύθερη παροχή υπηρεσιών στον τομέα της πρωτασφάλισης και της αντεκχώρησης [25], εξάλειψε τους περιορισμούς στο δικαίωμα ελεύθερης εγκατάστασης και παροχής υπηρεσιών που συνδέονται με την εθνικότητα ή τον τόπο διαμονής του παρόχου αντασφάλισης. Ωστόσο, δεν εξαλείφθηκαν οι περιορισμοί που δημιουργούνται με τις αποκλίσεις μεταξύ των εθνικών διατάξεων περί ρύθμισης της εποπτείας των αντασφαλίσεων. Η κατάσταση αυτή κατέληξε σε σημαντικές διαφορές ως προς την εποπτεία των αντασφαλιστικών επιχειρήσεων στην Κοινότητα, οι οποίες διαφορές δημιουργούν φραγμούς στην άσκηση των αντασφαλιστικών δραστηριοτήτων, όπως είναι η υποχρέωση των αντασφαλιστικών επιχειρήσεων να ενεχυριάζουν περιουσιακά τους στοιχεία για να καλύπτουν το μερίδιο τους στις τεχνικές προβλέψεις των επιχειρήσεων πρωτασφάλισης, καθώς και η συμμόρφωση των αντασφαλιστικών επιχειρήσεων με διαφορετικούς εποπτικούς κανόνες σε διαφορετικά κράτη μέλη στα οποία ασκούν τις δραστηριότητές τους, ή η έμμεση εποπτεία των διαφόρων δραστηριοτήτων μιας αντασφαλιστικής επιχείρησης από τις αρχές τις αρμόδιες για τις επιχειρήσεις πρωτασφάλισης.

[25] ΕΕ 56, 4.4.1964, σ. 878.

(6) Το Πρόγραμμα Δράσης για τις Χρηματοπιστωτικές Υπηρεσίες χαρακτήρισε την αντασφάλιση ως έναν τομέα που χρειάζεται την ανάληψη δράσης σε κοινοτικό επίπεδο, για να ολοκληρωθεί η εσωτερική αγορά των χρηματοπιστωτικών υπηρεσιών. Ακόμη, οι μεγαλύτεροι διεθνείς οικονομικοί φορείς, όπως το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και η Διεθνής Ένωση Ασφαλιστικών Εποπτών (International Association of Insurance Supervisors - IAIS) έχουν τονίσει την έλλειψη εναρμονισμένων κανόνων εποπτείας της αντασφάλισης σε κοινοτικό επίπεδο ως σημαντικό κενό στο κανονιστικό πλαίσιο των χρηματοπιστωτικών υπηρεσιών, το οποίο θα πρέπει να καλυφθεί.

(7) Η παρούσα οδηγία σκοπό έχει τη θέσπιση ενός κανονιστικού πλαισίου για την εποπτεία των αντασφαλιστικών δραστηριοτήτων εντός της Κοινότητας. Αποτελεί δε μέρος του κορμού της κοινοτικής νομοθεσίας στον τομέα των ασφαλίσεων που αποβλέπει στην υλοποίηση της εσωτερικής αγοράς στον τομέα αυτόν.

(8) Η παρούσα οδηγία είναι σύμφωνη με τις σημαντικότερες διεθνείς εργασίες που αφορούν τους κανόνες εποπτείας της αντασφάλισης, ιδίως δε τις εργασίες της προαναφερόμενης ένωσης IAIS.

(9) Η προτεινόμενη οδηγία ακολουθεί την προσέγγιση της κοινοτικής νομοθεσίας που έχει υιοθετηθεί για την πρωτασφάλιση, πραγματοποιώντας την εναρμόνιση που είναι ουσιώδης, αναγκαία και ικανή για την εξασφάλιση της αμοιβαίας αναγνώρισης των συστημάτων έκδοσης αδειών και εποπτικού ελέγχου, οπότε και καθιστά εφικτή τη χορήγηση μιας και μοναδικής άδειας, με ισχύ σε ολόκληρη την Κοινότητα, και εφαρμόζει την αρχή της εποπτείας από το κράτος μέλος καταγωγής.

(10) Κατά συνέπεια, η ανάληψη και η άσκηση αντασφαλιστικών δραστηριοτήτων υπόκεινται στη χορήγηση μιας και μοναδικής άδειας, η οποία εκδίδεται από τις αρμόδιες αρχές του κράτους μέλους όπου η αντασφαλιστική επιχείρηση έχει την εταιρική της έδρα. Η άδεια αυτή επιτρέπει σε μια επιχείρηση να ασκεί τις δραστηριότητές της σε ολόκληρη την Κοινότητα, υπό το καθεστώς είτε της ελεύθερης εγκατάστασης είτε της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών. Το κράτος μέλος όπου υπάρχει υποκατάστημα, ή όπου παρέχονται οι υπηρεσίες δεν μπορεί να απαιτήσει από μια αντασφαλιστική επιχείρηση που επιθυμεί να ασκήσει αντασφαλιστικές δραστηριότητες και η οποία έχει ήδη λάβει άδεια στο κράτος μέλος καταγωγής, να ζητήσει νέα άδεια. Ακόμη, μια αντασφαλιστική επιχείρηση η οποία έχει ήδη λάβει άδεια στο κράτος μέλος καταγωγής δεν θα πρέπει να υπόκειται σε πρόσθετη εποπτεία ή έλεγχο ως προς την οικονομική της ευρωστία εκ μέρους των αρχών που είναι αρμόδιες για την εποπτεία μιας ασφαλιστικής επιχείρησης που αντασφαλίζεται από την εν λόγω αντασφαλιστική επιχείρηση. Επίσης, τα κράτη μέλη δεν θα πρέπει να μπορούν να απαιτούν από μια αντασφαλιστική επιχείρηση που έχει λάβει άδεια εντός της Κοινότητας να ενεχυριάζει περιουσιακά στοιχεία για την κάλυψη του μεριδίου της στις τεχνικές προβλέψεις του αντασφαλιζόμενου. Οι όροι για τη χορήγηση και την ανάκληση άδειας θα πρέπει να καθορισθούν. Οι αρμόδιες αρχές δεν θα πρέπει να χορηγούν άδεια, ή να τη διατηρούν, σε μια αντασφαλιστική επιχείρηση η οποία δεν τηρεί τους όρους που τίθενται με την παρούσα οδηγία.

(11) Η παρούσα οδηγία θα πρέπει να ισχύει για τις αντασφαλιστικές επιχειρήσεις που ασκούν αποκλειστικά αντασφαλιστικές δραστηριότητες και δεν ασχολούνται με πρωτασφαλίσεις. Ακόμη, θα πρέπει να ισχύει και για τις λεγόμενες «δέσμιες» (εξαρτημένες) αντασφαλιστικές επιχειρήσεις, οι οποίες ιδρύονται ή κατέχονται από βιομηχανικές, εμπορικές ή χρηματοπιστωτικές επιχειρήσεις πέραν των επιχειρήσεων για τις οποίες ισχύει η οδηγία 98/78/EC του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, σχετικά με τη συμπληρωματική εποπτεία των ασφαλιστικών επιχειρήσεων στο πλαίσιο ασφαλιστικού ομίλου [26], και των οποίων σκοπός είναι η παροχή αντασφαλιστικής κάλυψης αποκλειστικά για τους κινδύνους των επιχειρήσεων στις οποίες ανήκουν.

[26] ΕΕ L 330, 5.12.1998, σ. 1. Οδηγία όπως τροποποιήθηκε τελευταία με την οδηγία 2002/87/ΕΚ (ΕΕ L 35, 11.2.2003, σ. 1).

(12) Πάντως, η παρούσα οδηγία δεν θα πρέπει να ισχύει για τις ασφαλιστικές επιχειρήσεις που υπάγονται ήδη στις οδηγίες 73/239/EΟΚ και 2002/83/EΚ. Ωστόσο, για να εξασφαλίζεται η οικονομική ευρωστία των ασφαλιστικών επιχειρήσεων που ασκούν και αντασφαλιστικές δραστηριότητες, και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των δραστηριοτήτων αυτών να λαμβάνονται δεόντως υπόψη ως προς τις κεφαλαιακές απαιτήσεις αυτών των επιχειρήσεων, οι διατάξεις της παρούσας οδηγίας που διέπουν το περιθώριο φερεγγυότητας των αντασφαλιστικών επιχειρήσεων θα πρέπει να ισχύουν για τις αντασφαλιστικές δραστηριότητες αυτών των ασφαλιστικών επιχειρήσεων εφόσον ο όγκος των αντασφαλιστικών δραστηριοτήτων τους αποτελεί σημαντικό μέρος των συνολικών.

(13) Η παρούσα οδηγία θα πρέπει να αποσαφηνίσει τις εξουσίες και τα μέσα εποπτείας που ανατίθενται στις αρμόδιες αρχές. Οι αρμόδιες αρχές του κράτους μέλους καταγωγής μιας αντασφαλιστικής επιχείρησης θα πρέπει να είναι υπεύθυνες για την εποπτεία της οικονομικής ευρωστίας της αντασφαλιστικής επιχείρησης, ιδίως όσον αφορά τη φερεγγυότητά της, τη σύσταση επαρκών τεχνικών προβλέψεων, καθώς και την κάλυψη αυτών των προβλέψεων με τα ενδεδειγμένα περιουσιακά στοιχεία.

(14) Οι αρμόδιες αρχές των κρατών μελών θα πρέπει να διαθέτουν τα μέσα εποπτείας που είναι αναγκαία για να εξασφαλίζεται η ομαλή άσκηση των δραστηριοτήτων των αντασφαλιστικών επιχειρήσεων στο σύνολο της Κοινότητας, υπό καθεστώς είτε ελεύθερης εγκατάστασης είτε ελεύθερης παροχής υπηρεσιών. Πιο συγκεκριμένα, θα πρέπει να είναι σε θέση να θεσπίζουν κατάλληλα μέτρα διασφάλισης ή να επιβάλλουν κυρώσεις προκειμένου να προλαμβάνουν ενδεχόμενες παρατυπίες και παραβιάσεις των διατάξεων περί εποπτείας της αντασφάλισης.

(15) Θα πρέπει να προβλεφθεί η ανταλλαγή πληροφοριών μεταξύ των αρμόδιων αρχών και των αρχών ή οργάνων που, ως εκ των καθηκόντων τους, συμβάλλουν στην ενίσχυση της σταθερότητας του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Για να διαφυλάσσεται ο εμπιστευτικός χαρακτήρας των πληροφοριών που διαβιβάζονται, ο κατάλογος των αποδεκτών τους θα πρέπει να παραμένει αυστηρά περιορισμένος. Ως εκ τούτου, είναι αναγκαίο να προσδιορισθούν οι όροι υπό τους οποίους θα επιτρέπονται οι ως άνω ανταλλαγές πληροφοριών. Ακόμη, οσάκις προβλέπεται ότι οι πληροφορίες δεν αποκαλύπτονται χωρίς τη ρητή συγκατάθεση των αρμόδιων αρχών, οι αρχές αυτές μπορούν, εφόσον ενδείκνυται, να εξαρτήσουν τη συγκατάθεσή τους από την τήρηση συγκεκριμένων αυστηρών όρων. Ως προς αυτό, και με σκοπό την εξασφάλιση κατάλληλης εποπτείας των αντασφαλιστικών επιχειρήσεων από τις αρμόδιες αρχές, η παρούσα οδηγία θα πρέπει να περιλάβει κανόνες που να επιτρέπουν στα κράτη μέλη να συνάπτουν συμφωνίες περί ανταλλαγής πληροφοριών με τρίτες χώρες, υπό τον όρο ότι οι αποκαλυπτόμενες πληροφορίες θα καλύπτονται από τις κατάλληλες εγγυήσεις για το επαγγελματικό απόρρητο.

(16) Για την ενίσχυση της εποπτείας των αντασφαλιστικών επιχειρήσεων, θα πρέπει να προβλεφθεί ότι ο ελεγκτής οφείλει να ενημερώνει αμέσως τις αρμόδιες αρχές οσάκις, στις περιπτώσεις που προβλέπονται στην παρούσα οδηγία, λάβει γνώση, κατά την εκπλήρωση της αποστολής του, ορισμένων πραγματικών περιστατικών τα οποία είναι ικανά να επηρεάσουν σοβαρά τη χρηματοοικονομική κατάσταση ή τη διοικητική και λογιστική οργάνωση της αντασφαλιστικής επιχείρησης. Λαμβανομένου υπόψη του επιδιωκόμενου στόχου, είναι ευκταίο τα κράτη μέλη να προβλέψουν ότι η υποχρέωση αυτή ισχύει σε κάθε περίπτωση, οσάκις αυτά τα πραγματικά περιστατικά διαπιστώνονται από έναν ελεγκτή κατά την εκπλήρωση της αποστολής του σε μια επιχείρηση που έχει στενούς δεσμούς με μια αντασφαλιστική επιχείρηση. Η υποχρέωση των ελεγκτών να γνωστοποιούν, εφόσον ενδείκνυται, στις αρμόδιες αρχές ορισμένα πραγματικά περιστατικά ή αποφάσεις που αφορούν μια αντασφαλιστική επιχείρηση, και τα οποία διαπίστωσαν κατά την εκπλήρωση της αποστολής τους σε μια μη αντασφαλιστική επιχείρηση, δεν μεταβάλλει αφεαυτής τον χαρακτήρα της αποστολής τους σ' αυτήν την επιχείρηση, ούτε τον τρόπο με τον οποίο οφείλουν να εκπληρώσουν τα καθήκοντά τους έναντι της επιχείρησης αυτής.

(17) Θα πρέπει να προβλεφθεί ο προσδιορισμός της εφαρμογής της παρούσας οδηγίας για τις υφιστάμενες αντασφαλιστικές επιχειρήσεις που διέθεταν ήδη άδεια ή το δικαίωμα να ασκούν αντασφαλιστικές δραστηριότητες σύμφωνα με τις διατάξεις των κρατών μελών πριν από την έναρξη της εφαρμογής της οδηγίας.

(18) Για να μπορεί μια αντασφαλιστική επιχείρηση να ανταποκρίνεται στις υποχρεώσεις της, το κράτος μέλος καταγωγής θα πρέπει να απαιτεί από αυτή να συνιστά επαρκείς τεχνικές προβλέψεις. Το ύψος των προβλέψεων αυτών θα πρέπει να καθορίζεται σύμφωνα με την οδηγία 91/674/EΟΚ, της 19ης Δεκεμβρίου 1991, σχετικά με τους ετήσιους λογαριασμούς και τους ενοποιημένους λογαριασμούς των ασφαλιστικών επιχειρήσεων [27], ενώ, όσον αφορά τις αντασφαλιστικές δραστηριότητες ζωής, το κράτος μέλος καταγωγής θα πρέπει να μπορεί να θεσπίζει πιο εξειδικευμένους κανόνες, σύμφωνα με την οδηγία 2002/83EΚ.

[27] ΕΕ L 374, 31.12.1991, σ. 7. Οδηγία όπως τροποποιήθηκε τελευταία με την οδηγία 2003/51/EΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (ΕΕ L 178, 17.7.2003, σ. 16).

(19) Μια αντασφαλιστική επιχείρηση που ασκεί αντασφαλιστικές δραστηριότητες στον κλάδο των ασφαλίσεων πιστώσεων, το δε ύψος των αντασφαλίσεων πιστώσεων ανέρχεται σε περισσότερο από ένα μικρό ποσοστό των συνολικών δραστηριοτήτων της, θα πρέπει να συνιστά αποθεματικό εξισορρόπησης, το οποίο δεν θα αποτελεί μέρος του περιθωρίου φερεγγυότητας. Το αποθεματικό αυτό θα πρέπει να υπολογίζεται σύμφωνα με μία από τις μεθόδους που προβλέπονται στην οδηγία 73/239/EΟΚ, και οι οποίες μέθοδοι αναγνωρίζονται ως ισοδύναμες. Ακόμη, η παρούσα οδηγία θα πρέπει να επιτρέπει στο κράτος μέλος καταγωγής να απαιτεί από τις αντασφαλιστικές επιχειρήσεις των οποίων η εταιρική έδρα βρίσκεται εντός της επικράτειά στους να συνιστούν αποθεματικά εξισορρόπησης και για κλάδους κινδύνων πέραν της αντασφάλισης πιστώσεων, και τούτο σύμφωνα με τους κανόνες που θεσπίζονται από το κράτος μέλος καταγωγής.

(20) Μια αντασφαλιστική επιχείρηση θα πρέπει να διαθέτει περιουσιακά στοιχεία που να καλύπτουν τις τεχνικές προβλέψεις, οι οποίες θα λαμβάνουν υπόψη το είδος των δραστηριοτήτων αυτής της αντασφαλιστικής επιχείρησης, ιδίως δε το είδος, το ύψος και τη διάρκεια των αναμενόμενων αξιώσεων αποζημίωσης, κατά τρόπο που να εξασφαλίζει επάρκεια, ρευστότητα, ασφάλεια, ποιότητα, κερδοφορία και ανταποδοτικότητα των επενδύσεών της, για τις οποίες η επιχείρηση φροντίζει να είναι διαφοροποιημένες και κατάλληλα διασπαρμένες, και να δίδουν στην επιχείρηση τη δυνατότητα να ανταποκρίνεται κατάλληλα στις μεταβολές των οικονομικών συνθηκών, ιδίως στις εξελίξεις των χρηματοπιστωτικών αγορών και των αγορών των ακινήτων, ή σε ευρείας κλίμακας καταστροφές.

(21) Είναι αναγκαίο, πέραν των τεχνικών προβλέψεων οι αντασφαλιστικές επιχειρήσεις να διαθέτουν και ένα πρόσθετο αποθεματικό, γνωστό ως περιθώριο φερεγγυότητας, το οποίο να αντιστοιχεί σε ελεύθερα περιουσιακά στοιχεία και, με τη συγκατάθεση της αρμόδιας αρχής, σε άλλα, αφανή περιουσιακά στοιχεία, να ενεργεί δε ως αποσβεστήρας τυχόν δυσμενών επαγγελματικών διακυμάνσεων. Η απαίτηση αυτή αποτελεί σημαντικό στοιχείο της εποπτείας. Με την επιφύλαξη της αναθεώρησης του ισχύοντος συστήματος περιθωρίων φερεγγυότητας, την οποία πραγματοποιεί η Επιτροπή στο πλαίσιο του αποκαλούμενου σχεδίου "Solvency II", με σκοπό να καθορίσει το περιθώριο φερεγγυότητας που θα απαιτείται από τις αντασφαλιστικές επιχειρήσεις, εφαρμόζονται οι κανόνες που προβλέπονται στην ισχύουσα νομοθεσία περί πρωτασφάλισης.

(22) Για να λαμβάνεται υπόψη ο ιδιάζων χαρακτήρας ορισμένων κατηγοριών αντασφαλιστικών συμβάσεων ή συγκεκριμένων κλάδων, θα πρέπει να προβλεφθεί η αναπροσαρμογή του τρόπου υπολογισμού των απαιτούμενων περιθωρίων φερεγγυότητας. Η αναπροσαρμογή αυτή θα πρέπει να γίνει από την Επιτροπή, μετά από διαβουλεύσεις με την Επιτροπή Ασφαλιστικών Θεμάτων, η οποία συστάθηκε με την οδηγία 91/675/EΟΚ [28], στο πλαίσιο της άσκησης των εκτελεστικών εξουσιών που της ανατίθενται από τη Συνθήκη. Τα σχετικά μέτρα θα πρέπει να λαμβάνονται μέσω της κανονιστικής διαδικασίας που προβλέπεται στο άρθρο 5 της απόφασης 1999/468/EΚ του Συμβουλίου, της 28ης Ιουνίου 1999, για τον καθορισμό των διαδικασιών άσκησης των εκτελεστικών εξουσιών που ανατίθενται στην Επιτροπή [29].

[28] ΕΕ L 374, 31.12.1991, σ. 32.

[29] ΕΕ L 184, 17.7.1999, σ. 23.

(23) Για την απαρίθμηση των στοιχείων που θα είναι επιλέξιμα για τη σύσταση του διαθέσιμου περιθωρίου φερεγγυότητας που προβλέπεται στην παρούσα οδηγία, θα πρέπει να χρησιμοποιηθεί ο κατάλογος που περιλαμβάνεται στις οδηγίες 73/239/EΟΚ και 2002/83/EΚ.

(24) Οι αντασφαλιστικές επιχειρήσεις θα πρέπει να διαθέτουν και ένα κεφάλαιο εγγυήσεων, έτσι ώστε να είναι βέβαιο ότι διαθέτουν επαρκείς πόρους κατά την ίδρυσή τους, και ότι κατά την εν συνεχεία άσκηση των δραστηριοτήτων τους το περιθώριο φερεγγυότητας δεν θα μειώνεται σε καμία περίπτωση κάτω του ελάχιστου επιπέδου ασφαλείας. Ωστόσο, και για να ληφθούν υπόψη οι ιδιαιτερότητες των εξαρτημένων αντασφαλιστικών επιχειρήσεων, θα πρέπει να υπάρξει διάταξη που να επιτρέπει στα κράτη μέλη καταγωγής να καθορίζουν το ελάχιστο κεφάλαιο εγγυήσεων που θα απαιτείται από τις εξαρτημένες αντασφαλιστικές επιχειρήσεις σε χαμηλότερο ύψος.

(25) Ορισμένες διατάξεις της παρούσας οδηγίας καθορίζουν τους ελάχιστους κανόνες. Ένα κράτος μέλος καταγωγής θα πρέπει να είναι σε θέση να θεσπίζει αυστηρότερους κανόνες για τις αντασφαλιστικές επιχειρήσεις που λαμβάνουν άδεια από τις δικές του αρμόδιες αρχές, ιδίως σε ό,τι αφορά τις απαιτήσεις περί περιθωρίου φερεγγυότητας.

(26) Είναι αναγκαίο να προβλεφθούν μέτρα για τις περιπτώσεις όπου η χρηματοοικονομική κατάσταση μιας αντασφαλιστικής επιχείρησης διαμορφώνεται κατά τρόπο που καθιστά δύσκολη την εκπλήρωση των ασφαλιστικών της υποχρεώσεων. Σε συγκεκριμένες περιστάσεις, οι αρμόδιες αρχές είναι αναγκαίο να διαθέτουν εξουσίες έγκαιρης παρέμβασης, αλλά κατά την άσκηση αυτών των εξουσιών οι αρμόδιες αρχές οφείλουν να ενημερώνουν τις αντασφαλιστικές επιχειρήσεις για τους λόγους που υπαγορεύουν την παρέμβαση τους, σύμφωνα με τις αρχές της χρηστής διοίκησης και της τήρησης των διαδικασιών. Ενόσω διατηρείται μια τέτοια κατάσταση, οι αρμόδιες αρχές θα πρέπει να αποφεύγουν να βεβαιώνουν ότι η εμπλεκόμενη αντασφαλιστική επιχείρηση διαθέτει επαρκές περιθώριο φερεγγυότητας.

(27) Είναι αναγκαίο να προβλεφθεί η συνεργασία μεταξύ των αρμόδιων αρχών των κρατών μελών, έτσι ώστε να εξασφαλίζεται ότι μια αντασφαλιστική επιχείρηση που ασκεί τις δραστηριότητές της υπό το καθεστώς της ελεύθερης εγκατάστασης ή της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών συμμορφώνεται με τις διατάξεις που τη διέπουν στο κράτος μέλος καταγωγής.

(28) Είναι αναγκαίο να προβλεφθεί η άσκηση ενδίκων μέσων κατά των αποφάσεων μη χορήγησης ή ανάκλησης μιας άδειας.

(29) Είναι σημαντικό να προβλεφθεί ότι οι αντασφαλιστικές επιχειρήσεις των οποίων η εταιρική έδρα βρίσκεται εκτός Κοινότητας, και οι οποίες ασκούν αντασφαλιστικές δραστηριότητες εντός της Κοινότητας δεν θα πρέπει να τυγχάνουν αντιμετώπισης ευνοϊκότερης από εκείνη που επιφυλάσσεται στις αντασφαλιστικές επιχειρήσεις των οποίων η εταιρική έδρα βρίσκεται σε κράτος μέλος.

(30) Για να ληφθούν υπόψη οι διεθνείς πλευρές της αντασφάλισης, θα πρέπει να υπάρξει διάταξη που να επιτρέπει τη σύναψη διεθνών συμφωνιών με τρίτες χώρες, και με σκοπό τον προσδιορισμό των μέσων εποπτείας των οντοτήτων αντασφάλισης που δραστηριοποιούνται στην επικράτεια καθενός από τα συμβαλλόμενα μέρη.

(31) Θα πρέπει να προβλεφθεί μια ευέλικτη διαδικασία με την οποία να διαπιστώνεται η ισοδυναμία των εποπτικών ελέγχων έναντι των τρίτων χωρών σε κοινοτική βάση, έτσι ώστε να βελτιώνεται η απελευθέρωση των αντασφαλιστικών υπηρεσιών στις τρίτες χώρες, είτε μέσω ελεύθερης εγκατάστασης είτε μέσω ελεύθερης διασυνοριακής παροχής υπηρεσιών. Προς τούτο, η παρούσα οδηγία προβλέπει διαδικασίες διαπραγματεύσεων με τις τρίτες χώρες.

(32) Η Επιτροπή θα πρέπει να διαθέτει τις εξουσίες να λαμβάνει εκτελεστικά μέτρα, υπό τον όρο ότι αυτά δεν θα τροποποιούν τα ουσιώδη στοιχεία της παρούσας οδηγίας. Αυτά τα εκτελεστικά μέτρα θα πρέπει να επιτρέπουν στην Επιτροπή να λαμβάνει υπόψη τις μελλοντικές εξελίξεις στον τομέα των αντασφαλίσεων. Τα μέτρα που είναι αναγκαία για την εφαρμογή της παρούσας οδηγίας θα πρέπει να λαμβάνονται με βάση την απόφαση 1999/468/EΚ.

(33) Το ισχύον κοινοτικό νομικό πλαίσιο για τις ασφαλίσεις θα πρέπει να αναπροσαρμοσθεί, έτσι ώστε να ληφθεί υπόψη το νέο σύστημα εποπτείας των αντασφαλιστικών επιχειρήσεων που θεσπίζεται με την παρούσα οδηγία, καθώς και να εξασφαλισθεί ένα ομοιόμορφο κανονιστικό πλαίσιο για ολόκληρο τον τομέα των ασφαλίσεων. Πιο συγκεκριμένα, θα πρέπει να αναπροσαρμοσθούν οι ισχύουσες διατάξεις που επιτρέπουν την «έμμεση εποπτεία» των αντασφαλιστικών επιχειρήσεων από τις αρχές που είναι αρμόδιες για την εποπτεία των επιχειρήσεων πρωτασφάλισης. Ακόμη, οι ισχύουσες διατάξεις που επιτρέπουν στα κράτη μέλη να απαιτούν την ενεχυρίαση περιουσιακών στοιχείων για την κάλυψη των τεχνικών προβλέψεων ασφαλιστικής επιχείρησης όταν ο ασφαλιστής αντασφαλίζεται από αντασφαλιστική επιχείρηση που έχει λάβει άδεια δυνάμει της παρούσας οδηγίας, ή από ασφαλιστική επιχείρηση, θα πρέπει να καταργηθούν. Τέλος, θα πρέπει να προβλεφθεί ότι το περιθώριο φερεγγυότητας που απαιτείται από ασφαλιστική επιχείρηση που ασκεί αντασφαλιστικές δραστηριότητες, εφόσον οι δραστηριότητες αυτές αντιστοιχούν σε ουσιώδες μέρος των συνολικών, υπάγεται στους κανόνες περί περιθωρίου φερεγγυότητας που θεσπίζονται για τις αντασφαλιστικές επιχειρήσεις με την παρούσα οδηγία. Ως εκ τούτου, οι οδηγίες 73/239/EΟΚ, 92/49/EΟΚ και 2002/83/EΚ θα πρέπει να αναπροσαρμοσθούν ανάλογα.

(34) Η οδηγία 98/78/ΕΚ θα πρέπει να τροποποιηθεί για να διασφαλισθεί ότι οι αντασφαλιστικές επιχειρήσεις που ανήκουν σε ασφαλιστικό ή αντασφαλιστικό όμιλο υπόκεινται σε συμπληρωματική εποπτεία όπως και οι ασφαλιστικές επιχειρήσεις που ανήκουν σήμερα σε ασφαλιστικό όμιλο.

(35) Με δεδομένο ότι ο στόχος της προτεινόμενης οδηγίας, δηλαδή η θέσπιση ενός νομικού πλαισίου για την ανάληψη και την άσκηση αντασφαλιστικών δραστηριοτήτων, δεν είναι δυνατό να υλοποιηθεί από τα κράτη μέλη, οπότε, λόγω της κλίμακας και των επιπτώσεων της οδηγίας, μπορεί να επιτευχθεί καλύτερα σε κοινοτικό επίπεδο, η Κοινότητα έχει τη δυνατότητα να θεσπίσει μέτρα σύμφωνα με την αρχή της επικουρικότητας, όπως καθορίζεται στο άρθρο 5 της Συνθήκης. Σύμφωνα με την αρχή της αναλογικότητας, όπως εκτίθεται στο εν λόγω άρθρο, η παρούσα οδηγία δεν υπερβαίνει ό,τι είναι αναγκαίο για την επίτευξη των στόχων της. Δεδομένου ότι η παρούσα οδηγία καθορίζει τους κατ' ελάχιστον κανόνες, τα κράτη μέλη μπορούν να θεσπίζουν αυστηρότερους κανόνες,

ΕΞΕΔΩΣΑΝ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΑ ΟΔΗΓΙΑ:

ΤΙΤΛΟΣ Ι - ΠΕΔΙΟ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ ΚΑΙ ΟΡΙΣΜΟΙ

Άρθρο 1 - Πεδίο εφαρμογής

1. Η παρούσα οδηγία θεσπίζει κανόνες για την ανάληψη και την άσκηση μη μισθωτών δραστηριοτήτων αντασφάλισης εκ μέρους αντασφαλιστικών επιχειρήσεων που ασκούν μόνο αντασφαλιστικές δραστηριότητες και είναι εγκατεστημένες ή επιθυμούν να εγκατασταθούν σε κράτος μέλος.

2. Η παρούσα οδηγία δεν εφαρμόζεται:

α) στις ασφαλιστικές επιχειρήσεις για τις οποίες ισχύουν οι οδηγίες 73/239/EΟΚ και 2002/83/ΕΚ.

β) στις δραστηριότητες και τους φορείς που αναφέρονται στο άρθρο 3 παράγραφοι 1 και 2 της οδηγίας 73/239/ΕΟΚ.

γ) στις δραστηριότητες και τους φορείς που αναφέρονται στο άρθρο 3 της οδηγίας 2002/83/ΕΚ.

δ) στις δραστηριότητες αντασφάλισης που ασκούνται από την κυβέρνηση κράτους μέλους όταν αυτή ενεργεί, για λόγους ουσιώδους δημοσίου συμφέροντος, με την ιδιότητα του αντασφαλιστή τελευταίου βαθμού σε περιπτώσεις όπου ο ρόλος αυτός απαιτείται από τις συνθήκες της αγοράς, λόγω των οποίων καθίσταται αντικειμενικά αδύνατη η παροχή κάλυψης από επιχειρήσεις της αγοράς.

Άρθρο 2 - Ορισμοί

1. Για τους σκοπούς της παρούσας οδηγίας ισχύουν οι ακόλουθοι ορισμοί:

α) Ως αντασφάλιση νοείται η δραστηριότητα που συνίσταται στην ανάληψη κινδύνων που εκχωρούνται από ασφαλιστική επιχείρηση, από άλλη αντασφαλιστική επιχείρηση ή από φορέα επαγγελματικών συντάξεων εντός του πεδίου εφαρμογής της οδηγίας 2003/41/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου [30].

[30] ΕΕ L 235, 23.9.2003, σ. 10.

β) Ως αντασφαλιστική επιχείρηση νοείται κάθε επιχείρηση που έχει λάβει διοικητική άδεια σύμφωνα με το άρθρο 3.

γ) Ως υποκατάστημα νοείται κάθε πρακτορείο ή υποκατάστημα αντασφαλιστικής επιχείρησης.

δ) Ως κατάστημα νοείται η εταιρική έδρα καθώς και κάθε υποκατάστημα αντασφαλιστικής επιχείρησης, λαμβανομένου υπόψη του σημείου γ).

ε) Ως κράτος μέλος καταγωγής νοείται το κράτος μέλος όπου βρίσκεται η εταιρική έδρα της αντασφαλιστικής επιχείρησης.

στ) Ως κράτος μέλος του υποκαταστήματος νοείται το κράτος μέλος στο οποίο βρίσκεται το υποκατάστημα της αντασφαλιστικής επιχείρησης.

ζ) Ως κράτος μέλος υποδοχής νοείται το κράτος μέλος στο οποίο μια αντασφαλιστική επιχείρηση έχει υποκατάστημα ή παρέχει υπηρεσίες.

η) Ως έλεγχος νοείται η σχέση που υφίσταται μεταξύ μιας μητρικής και μιας θυγατρικής επιχείρησης, κατά τον ορισμό του άρθρου 1 της οδηγίας 83/349/ΕΟΚ [31] του Συμβουλίου, ή παρεμφερής σχέση μεταξύ οποιουδήποτε φυσικού ή νομικού προσώπου και μιας επιχείρησης.

[31] ΕΕ αριθ. L 193, 18.7.1983, σ. 1.

θ) Ως ειδική συμμετοχή νοείται η κατοχή, άμεσα ή έμμεσα, τουλάχιστον του 10 % του κεφαλαίου ή των δικαιωμάτων ψήφου μιας επιχείρησης, ή κάθε άλλη δυνατότητα άσκησης ουσιώδους επιρροής στη διαχείριση της επιχείρησης στην οποία υπάρχει συμμετοχή.

ι) Ως μητρική επιχείρηση νοείται η μητρική επιχείρηση κατά την έννοια των άρθρων 1 και 2 της οδηγίας 83/349/ΕΟΚ.

ια) Ως θυγατρική επιχείρηση νοείται η θυγατρική επιχείρηση κατά την έννοια των άρθρων 1 και 2 της οδηγίας 83/349/ΕΟΚ.

ιβ) Ως αρμόδιες αρχές νοούνται οι εθνικές αρχές που είναι εξουσιοδοτημένες, δυνάμει νομοθετικών ή κανονιστικών ρυθμίσεων, να εποπτεύουν τις αντασφαλιστικές επιχειρήσεις.

ιγ) Ως στενοί δεσμοί νοείται μια κατάσταση κατά την οποία δύο ή περισσότερα φυσικά ή νομικά πρόσωπα συνδέονται με:

i) συμμετοχή, δηλαδή άμεση ή μέσω δεσμού ελέγχου κατοχή του 20 % τουλάχιστον των δικαιωμάτων ψήφου ή του κεφαλαίου μιας επιχείρησης. ή

ii) δεσμό ελέγχου, σε όλες τις περιπτώσεις τις οποίες αναφέρουν οι παράγραφοι 1 και 2 του άρθρου 1 της οδηγίας 83/349/ΕΟΚ, ή με παρόμοια σχέση μεταξύ οποιουδήποτε φυσικού ή νομικού προσώπου και μιας επιχείρησης.

ιδ) Ως εξαρτημένη αντασφαλιστική επιχείρηση νοείται μια αντασφαλιστική επιχείρηση η οποία ανήκει είτε σε χρηματοπιστωτική επιχείρηση εκτός των ασφαλιστικών και αντασφαλιστικών επιχειρήσεων, ή των ομίλων ασφαλιστικών ή αντασφαλιστικών επιχειρήσεων στους οποίους εφαρμόζεται η οδηγία 98/78/EΚ, είτε σε μία ή περισσότερες μη χρηματοπιστωτικές επιχειρήσεις, με σκοπό την παροχή αντασφαλιστικής κάλυψης αποκλειστικά για τους κινδύνους της επιχείρησης ή των επιχειρήσεων στις οποίες ανήκει, ή της επιχείρησης ή των επιχειρήσεων του ομίλου στον οποίο ανήκει η εξαρτημένη επιχείρηση.

2. Για τους σκοπούς της παραγράφου 1 στοιχείο γ), εξομοιώνεται με πρακτορείο ή υποκατάστημα κάθε μόνιμη παρουσία μιας επιχείρησης στο έδαφος κράτους μέλους, έστω και αν αυτή η παρουσία δεν έχει τη μορφή υποκαταστήματος ή πρακτορείου αλλά υλοποιείται μέσω απλού γραφείου το οποίο διευθύνεται από το προσωπικό της ίδιας της επιχείρησης, ή από ανεξάρτητο πρόσωπο εντεταλμένο να ενεργεί μονίμως για την επιχείρηση όπως θα ενεργούσε ένα πρακτορείο.

Για τους σκοπούς της παραγράφου 1 στοιχείο θ), και στ πλαίσιο των άρθρων 12. 19, 20 και 21, καθώς και των άλλων ποσοστών συμμετοχής που αναφέρονται στο άρθρο 14, λαμβάνονται υπόψη τα δικαιώματα ψήφου που αναφέρονται στο άρθρο 92 της οδηγίας 2001/34/ΕΚ [32].

[32] L 184, 6.7.2001, σ. 66.

Για τους σκοπούς της παραγράφου 1 στοιχείο ια), κάθε θυγατρική επιχείρηση μιας άλλης θυγατρικής επιχείρησης θεωρείται και αυτή ως θυγατρική της επιχείρησης που αποτελεί την επικεφαλής όλων μητρική επιχείρηση των εν λόγω επιχειρήσεων.

Για τους σκοπούς της παραγράφου 1 στοιχείο ιγ), κάθε θυγατρική επιχείρηση μιας άλλης θυγατρικής επιχείρησης θεωρείται και αυτή ως θυγατρική της μητρικής επιχείρησης που είναι επικεφαλής των εν λόγω επιχειρήσεων.

Για τους σκοπούς της παραγράφου 1 στοιχείο ιγ), Θεωρείται επίσης ότι δημιουργεί στενούς δεσμούς μεταξύ δύο ή περισσοτέρων προσώπων, φυσικών ή νομικών, μια κατάσταση κατά την οποία τα πρόσωπα αυτά συνδέονται μόνιμα με το αυτό πρόσωπο μέσω δεσμού ελέγχου.

3. Όπου, στην παρούσα οδηγία, γίνεται αναφορά στο ευρώ, μετά την 31η Δεκεμβρίου κάθε έτους ως ισοτιμία προς εθνικό νόμισμα λαμβάνεται εκείνη της τελευταίας ημέρας του προηγουμένου Οκτωβρίου για την οποία είναι διαθέσιμες οι ισοτιμίες του ευρώ προς όλα τα νομίσματα της Κοινότητας.

ΤΙΤΛΟΣ ΙΙ - ΑΝΑΛΗΨΗ ΑΝΤΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑΣ - ΧΟΡΗΓΗΣΗ ΑΔΕΙΑΣ ΣΕ ΑΝΤΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ

Άρθρο 3 - Η αρχή της έκδοσης άδειας

Η ανάληψη αντασφαλιστικής δραστηριότητας υπόκειται στην εκ των προτέρων χορήγηση διοικητικής άδειας.

Την άδεια αυτή ζητεί από τις αρμόδιες αρχές του κράτους μέλους καταγωγής:

α) η αντασφαλιστική επιχείρηση που εγκαθιστά την εταιρική έδρα της στο έδαφος του εν λόγω κράτους μέλους.

β) κάθε αντασφαλιστική επιχείρηση η οποία, αφού λάβει άδεια, επεκτείνει τις δραστηριότητές της και σε αντασφαλσιτικές δραστηριότητες πέραν εκείνων για τις οποίες έχει ήδη χορηγηθεί άδεια.

Άρθρο 4 - Πεδίο ισχύος της άδειας

1. Άδεια χορηγηθείσα δυνάμει του άρθρου 3 ισχύει για το σύνολο της Κοινότητας. Επιτρέπει στην αντασφαλιστική επιχείρηση να ασκεί δραστηριότητες υπό καθεστώς είτε ελεύθερης εγκατάστασης είτε ελεύθερης παροχής υπηρεσιών.

2. Άδεια χορηγείται για αντασφαλσιτικές δραστηριότητες εκτός κλάδου ζωής, αντασφαλιστικές δραστηριότητες στον κλάδο ζωής και για όλα τα είδη αντασφαλιστικών δραστηριοτήτων, ανάλογα με το αίτημα του ενδιαφερομένου.

Εξετάζεται υπό το πρίσμα του προγράμματος δραστηριοτήτων που προβλέπεται στα άρθρα 6 στοιχείο β), και 11, καθώς και της ικανοποίησης των όρων που έχουν θεσπισθεί για την αδειοδότηση από το κράτος μέλος από το οποίο ζητείται η χορήγηση της άδειας.

Άρθρο 5 - Μορφή της αντασφαλιστικής επιχείρησης

1. Το κράτος μέλος καταγωγής απαιτεί από τις αντασφαλιστικές επιχειρήσεις που ζητούν τη χορήγηση άδειας να υιοθετήσουν μία από τις μορφές που εμφαίνονται στο παράρτημα Ι.

Η αντασφαλιστική επιχείρηση είναι δυνατόν να υιοθετήσει και τη μορφή της ευρωπαϊκής εταιρείας (SE), όπως αυτή ορίζεται στον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 2157/2001 [33].

[33] ΕΕ L 294, 10.11.2001 σ. 1.

2. Τα κράτη μέλη μπορούν να δημιουργούν, εφόσον τούτο ενδείκνυται, επιχειρήσεις δημοσίου δικαίου οποιασδήποτε μορφής, υπό την προϋπόθεση ότι οι οντότητες αυτές διεξάγουν αντασφαλιστικές εργασίες υπό όρους ισοδύναμους με εκείνους των επιχειρήσεων ιδιωτικού δικαίου.

Άρθρο 6 - Όροι

Το κράτος μέλος καταγωγής απαιτεί από τις αντασφαλιστικές επιχειρήσεις που ζητούν τη χορήγηση άδειας να:

α) περιορίζουν τις δραστηριότητές τους στην αντασφάλιση και στις συναφείς πράξεις. Η απαίτηση αυτή είναι δυνατόν να συμπεριλαμβάνει τις δραστηριότητες και τη λειτουργία εταιρείας συμμετοχών στον χρηματοπιστωτικό τομέα, κατά την έννοια του άρθρου 2 παρ. 8 της οδηγίας 2002/87/EΚ [34].

[34] ΕΕ L 35, 11.02.2003 σ. 1.

β) παρουσιάζουν πρόγραμμα δραστηριοτήτων σύμφωνα με το άρθρο 11.

γ) κατέχουν το ελάχιστο κεφάλαιο εγγυήσεων που προβλέπεται στο άρθρο 40 παράγραφος 2.

δ) διοικούνται από πρόσωπα που πληρούν τις απαιτούμενες προϋποθέσεις εντιμότητας και επαγγελματικών προσόντων ή πείρας.

Άρθρο 7 - Στενοί δεσμοί

1. Οσάκις υπάρχουν στενοί δεσμοί μεταξύ αντασφαλιστικής επιχείρησης και άλλων φυσικών ή νομικών προσώπων, οι αρμόδιες αρχές χορηγούν την άδεια λειτουργίας μόνον εφόσον οι δεσμοί αυτοί δεν παρεμποδίζουν την ομαλή άσκηση των εποπτικών καθηκόντων τους.

Οι αρμόδιες αρχές αρνούνται την άδεια και εφόσον οι νομοθετικές, κανονιστικές ή διοικητικές διατάξεις τρίτης χώρας στις οποίες υπάγονται ένα ή περισσότερα πρόσωπα, φυσικά ή νομικά, με τα οποία η επιχείρηση έχει στενούς δεσμούς, ή δυσχέρειες σχετικές με την εφαρμογή των διατάξεων αυτών παρεμποδίζουν την αποτελεσματική άσκηση των εποπτικών καθηκόντων τους.

2. Οι αρμόδιες αρχές απαιτούν από τις αντασφαλιστικές επιχειρήσεις να τους παρέχουν τις πληροφορίες που ζητούν ώστε να μπορούν οι αρχές αυτές να βεβαιώνονται ότι τηρούνται πάντοτε οι όροι που προβλέπονται στην παράγραφο 1.

Άρθρο 8 - Εταιρική έδρα αντασφαλιστικής επιχείρησης

Τα κράτη μέλη απαιτούν, η εταιρική έδρα των αντασφαλιστικών επιχειρήσεων να βρίσκεται στο κράτος μέλος όπου και η καταστατική έδρα τους.

Άρθρο 9 - Όροι ασφαλιστηρίων συμβολαίων και τιμολόγια ασφαλίστρων

1. Η παρούσα οδηγία δεν αποτελεί εμπόδιο στη διατήρηση ή θέσπιση από τα κράτη μέλη νομοθετικών, κανονιστικών ή διοικητικών διατάξεων οι οποίες προβλέπουν την έγκριση των καταστατικών και την κοινοποίηση κάθε εγγράφου που είναι αναγκαίο για την ομαλή άσκηση εποπτείας.

2. Ωστόσο, τα κράτη μέλη δεν μπορούν να θεσπίζουν διατάξεις με τις οποίες να απαιτείται η εκ των προτέρων έγκριση ή η συστηματική κοινοποίηση των γενικών και ειδικών όρων των ασφαλιστηρίων συμβολαίων, των τιμολογίων και άλλων εντύπων που η επιχείρηση προτίθεται να χρησιμοποιεί στις σχέσεις της με τις ασφαλιστικές ή αντασφαλιστικές επιχειρήσεις που εκχωρούν κινδύνους.

Άρθρο 10 - Οικονομικές απαιτήσεις της αγοράς

Τα κράτη μέλη δεν είναι δυνατόν να απαιτούν την εξέταση αίτησης για τη χορήγηση άδειας υπό το πρίσμα των οικονομικών απαιτήσεων της αγοράς.

Άρθρο 11 - Πρόγραμμα δραστηριοτήτων

1. Το πρόγραμμα δραστηριοτήτων που αναφέρεται στο άρθρο 6 στοιχείο β) περιλαμβάνει τα λεπτομερειακά ή ενδεικτικά στοιχεία που αφορούν:

α) τη φύση των κινδύνων τους οποίους η αντασφαλιστική επιχείρηση προτίθεται να καλύψει.

β) τα είδη των αντασφαλιστικών ρυθμίσεων τις οποίες η αντασφαλιστική επιχείρηση προτίθεται να πραγματοποιήσει με τις εκχωρούσες επιχειρήσεις.

γ) τις κατευθυντήριες αρχές όσον αφορά την αντεκχώρηση.

δ) τα οικονομικά στοιχεία που συγκροτούν το ελάχιστο κεφάλαιο εγγύησης.

ε) τις προβλέψεις για τα έξοδα εγκατάστασης των διοικητικών υπηρεσιών και του δικτύου παραγωγής, καθώς και τα χρηματοοικονομικά μέσα που προορίζονται για την αντιμετώπισή τους.

2. Επιπλέον των απαιτήσεων της παραγράφου 1, για τις τρεις πρώτες εταιρικές χρήσεις το πρόγραμμα δραστηριοτήτων περιλαμβάνει:

α) τις προβλέψεις σχετικά με τα έξοδα διαχείρισης, εκτός των εξόδων εγκατάστασης, ιδίως τα τρέχοντα γενικά έξοδα και τις προμήθειες.

β) τις προβλέψεις σχετικά με τα ασφάλιστρα ή τις εισφορές και τις αξιώσεις αποζημίωσης.

γ) τον προβλεπόμενο ισολογισμό.

δ) τις προβλέψεις σχετικά με τα χρηματοοικονομικά μέσα που προορίζονται να καλύψουν τις αναλήψεις υποχρεώσεων και το περιθώριο φερεγγυότητας.

Άρθρο 12 - Μέτοχοι και εταίροι με ειδικές συμμετοχές

Οι αρμόδιες αρχές του κράτους μέλους καταγωγής δεν χορηγούν σε επιχείρηση άδεια ανάληψης αντασφαλιστικής δραστηριότητας εάν δεν τους έχει προηγουμένως ανακοινωθεί η ταυτότητα των μετόχων ή εταίρων, αμέσων ή εμμέσων, είτε φυσικών είτε νομικών προσώπων, που κατέχουν ειδική συμμετοχή στην επιχείρηση αυτή, καθώς και το ύψος αυτής της συμμετοχής.

Οι ίδιες αρχές δεν χορηγούν άδεια λειτουργίας εάν, λαμβάνοντας υπόψη την ανάγκη εξασφάλισης χρηστής και συνετής διαχείρισης της αντασφαλιστικής επιχείρησης, δεν έχουν πεισθεί για την καταλληλότητα των εν λόγω μετόχων ή εταίρων.

Άρθρο 13 - Άρνηση χορήγησης άδειας

Κάθε απόφαση άρνησης χορήγησης άδειας πρέπει να αιτιολογείται επακριβώς και να κοινοποιείται στην ενδιαφερόμενη επιχείρηση.

Κάθε κράτος μέλος προβλέπει το δικαίωμα άσκησης ενδίκων μέσων, δυνάμει του άρθρου 53, κατά τυχόν αρνητικής απόφασης.

Τα αυτά ένδικα μέσα προβλέπονται και για την περίπτωση που οι αρμόδιες αρχές δεν αποφανθούν επί αίτησης αδείας εντός έξι μηνών από την ημερομηνία παραλαβής της αίτησης.

Άρθρο 14 - Εκ των προτέρων διαβουλεύσεις με τις αρμόδιες αρχές άλλων κρατών μελών

1. Η χορήγηση άδειας σε αντασφαλιστική επιχείρηση αποτελεί το αντικείμενο εκ των προτέρων διαβούλευσης με τις αρμόδιες αρχές του άλλου εμπλεκόμενου κράτους μέλους, εφόσον η επιχείρηση αυτή:

α) είναι θυγατρική ασφαλιστικής ή αντασφαλιστικής επιχείρησης με άδεια στο άλλο κράτος μέλος. ή

β) είναι θυγατρική της μητρικής επιχείρησης ασφαλιστικής ή αντασφαλιστικής επιχείρησης με άδεια στο άλλο κράτος μέλος. ή

γ) ελέγχεται από το ίδιο πρόσωπο, είτε φυσικό είτε νομικό, το οποίο ελέγχει ασφαλιστική ή αντασφαλιστική επιχείρηση με άδεια στο άλλο κράτος μέλος.

2. Με την αρμόδια αρχή εμπλεκόμενου κράτους μέλους που είναι υπεύθυνη για την εποπτεία των πιστωτικών ιδρυμάτων ή των εταιρειών επενδύσεων διεξάγονται διαβουλεύσεις πριν από τη χορήγηση άδειας σε αντασφαλιστική επιχείρηση η οποία:

α) είναι θυγατρική πιστωτικού ιδρύματος ή εταιρείας επενδύσεων που διαθέτει άδεια εντός της Κοινότητας. ή

β) είναι θυγατρική της μητρικής επιχείρησης πιστωτικού ιδρύματος ή εταιρείας επενδύσεων που διαθέτει άδεια εντός της Κοινότητας. ή

γ) ελέγχεται από το ίδιο πρόσωπο, είτε φυσικό είτε νομικό, το οποίο ελέγχει πιστωτικό ίδρυμα ή εταιρεία επενδύσεων που διαθέτει άδεια εντός της Κοινότητας.

3. Οι αρμόδιες αρχές των παραγράφων 1 και 2 πραγματοποιούν διαβουλεύσεις μεταξύ τους ιδίως οσάκις αξιολογούν την καταλληλότητα των μετόχων καθώς και την εντιμότητα και την εμπειρία των διευθυντικών στελεχών άλλης επιχείρησης του ίδιου ομίλου. Οι αρχές αυτές κοινοποιούν η μία στην άλλη οποιαδήποτε σχετική πληροφορία, εφόσον η πληροφορία αυτή ενδιαφέρει και άλλες αρχές αρμόδιες για τη χορήγηση άδειας, καθώς και για τον διαρκή έλεγχο της εφαρμογής των όρων λειτουργίας.

ΤΙΤΛΟΣ ΙΙΙ - ΟΡΟΙ ΑΣΚΗΣΗΣ ΤΗΣ ΑΝΤΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑΣ

Κεφάλαιο 1 - Αρχές και μέθοδοι οικονομικής εποπτείας

τμημα 1 - αρμοδιεσ αρχεσ και γενικοι κανονεσ

Άρθρο 15 - Αρμόδιες αρχές και αντικείμενο της εποπτείας

1. Η οικονομική εποπτεία μιας αντασφαλιστικής επιχείρησης, συμπεριλαμβανομένης της εποπτείας των δραστηριοτήτων που αυτή ασκεί μέσω υποκαταστημάτων ή υπό το καθεστώς της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών, αποτελεί αποκλειστική αρμοδιότητα του κράτους μέλους καταγωγής.

Εάν οι αρμόδιες αρχές του κράτους μέλους υποδοχής έχουν λόγους να θεωρούν ότι οι δραστηριότητες μιας αντασφαλιστικής επιχείρησης θα μπορούσαν να αποβούν επιβλαβείς για την οικονομική ευρωστία της επιχείρησης, ενημερώνουν σχετικά τις αρμόδιες αρχές του κράτους μέλους καταγωγής της εν λόγω επιχείρησης. Οι αρμόδιες αρχές του κράτους μέλους καταγωγής εξακριβώνουν αν η επιχείρηση τηρεί τους κανόνες εποπτείας που τίθενται με την παρούσα οδηγία.

2. Η οικονομική εποπτεία δυνάμει της παραγράφου 1 περιλαμβάνει την εξακρίβωση, ως προς το σύνολο των δραστηριοτήτων της αντασφαλιστικής επιχείρησης, της