Πρόταση ΟΔΗΓΙΑΣ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ που τροποποιεί την οδηγία 92/12/ΕΟΚ σχετικά με το γενικό καθεστώς, την κατοχή, την κυκλοφορία και τους ελέγχους των προϊόντων που υπόκεινται σε ειδικούς φόρους κατανάλωσης (Yποίάλλεται κατ'εφαρϴογήν του άρθρου 27 της οδηγίας 92/12/ΕΟΚ)

(υποίληθείσα από την Επιτροπή)

ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ

Η έκθεση της Επιτροπής προς το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, το Συμβούλιο και την Ευρωπαϊκή Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή σχετικά με την εφαρμογή των άρθρων 7 έως 10 της οδηγίας 92/12/ΕΟΚ [1], κατέληξε στο συμπέρασμα ότι υπάρχει ανάγκη διευκρίνισης ορισμένων διατάξεων των εν λόγω άρθρων για να επιτραπεί η σαφής κατανόηση των κανόνων για τη φορολόγηση και τη διαδικασία.

[1] Οδηγία 92/12/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 25ης Φεβρουαρίου 1992 σχετικά με το γενικό καθεστώς, την κατοχή, την κυκλοφορία και τους ελέγχους των προϊόντων που υπόκεινται σε ειδικούς φόρους κατανάλωσης (ΕΕ αριθ. L 76 της 23.3.1992, σ.1), όπως τροποποιήθηκε τελευταία από τον Κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 807/2003 του Συμβουλίου, της 14ης Απριλίου 2003 (ΕΕ αριθ. L 122, της 16.5.2003, σ. 36).

Συνεπώς, η Επιτροπή προτείνει να τροποποιηθούν οι διατάξεις σχετικά με τα προϊόντα που έχουν ήδη τεθεί σε ανάλωση σε κράτος μέλος και που αποτελούν το αντικείμενο κυκλοφορίας με προορισμό άλλο κράτος μέλος. Οι προτεινόμενες τροποποιήσεις λαμβάνουν υπόψη τις ίδιες αρχές με αυτές που λήφθηκαν υπόψη κατά τη θέσπιση της οδηγίας 92/12/ΕΟΚ, δηλαδή:

- την ανάγκη πληρωμής του ειδικού φόρου κατανάλωσης στο κράτος μέλος προορισμού, όταν τα υποκείμενα σε ειδικούς φόρους κατανάλωσης προϊόντα προορίζονται για εμπορικούς σκοπούς.

- τις γενικές αρχές της εσωτερικής αγοράς, σύμφωνα με τις οποίες οι ειδικοί φόροι κατανάλωσης για την κυκλοφορία προϊόντων για μη εμπορικούς σκοπούς που πραγματοποιείται από ιδιώτες πληρώνονται αποκλειστικά στο κράτος μέλος απόκτησης.

Παρατηρησεις Σχετικά Με Τις Προτεινομενες Διαταξεις

Άρθρο 1 - Τροποποίηση της οδηγίας 92/12/ΕΟΚ

1) Τροποποίηση του άρθρου 7

α) Τροποποίηση του άρθρου 7 παράγραφος 1

Το προτεινόμενο πρώτο εδάφιο περιλαμβάνει την αρχή που αναφέρεται στο ισχύον κείμενο του άρθρου 7, σύμφωνα με την οποία όταν προϊόντα που έχουν ήδη τεθεί σε ανάλωση σε κράτος μέλος βρίσκονται στην κατοχή προσώπου για εμπορικούς σκοπούς στο εσωτερικό άλλου κράτους μέλους, οι ειδικοί φόροι κατανάλωσης καταβάλλονται στο κράτος μέλος στο οποίο βρίσκονται τα προϊόντα. Ωστόσο, το κείμενο του εδαφίου αυτού καθίσταται απλούστερο.

Προστίθεται ένα δεύτερο εδάφιο, το οποίο καθορίζει ότι ως εμπορικοί σκοποί νοούνται όλοι οι σκοποί εκτός των προσωπικών αναγκών των ιδιωτών. Συνεπώς, επιβάλλεται ρητώς η εφαρμογή των διαδικασιών που αναφέρονται στις παραγράφους 4 και 5 δεύτερο εδάφιο στα προϊόντα που έχουν αποκτηθεί από ιδιώτη, για να καλύψουν ανάγκες άλλες από τις προσωπικές του ανάγκες και η επιστροφή του ειδικού φόρου κατανάλωσης στο κράτος μέλος αναχώρησης καθίσταται ρητώς δυνατή δυνάμει της παραγράφου 6. Η οδηγία δεν προβλέπει σήμερα ρητώς διαδικασία που πρέπει να ακολουθούν οι ιδιώτες που επιθυμούν νομίμως να διενεργήσουν τέτοιες πράξεις. Όσον αφορά τον οφειλέτη του φόρου, αυτός επιβάλλεται λογικά να είναι ο ιδιώτης που μεταφέρει ο ίδιος τα προϊόντα ή που φροντίζει για τη μεταφορά τους. Όσον αφορά τις διαδικασίες που πρέπει να ακολουθούνται, η εν λόγω κυκλοφορία προϊόντων είναι σκόπιμο να αντιμετωπίζεται όπως και η κυκλοφορία που αναφέρεται στο άρθρο 7.

Η αρχή που αναφέρεται στο πρώτο εδάφιο εφαρμόζεται εξ ολοκλήρου στα υποκείμενα σε ειδικούς φόρους κατανάλωσης προϊόντα που πωλούνται κατά τη διάρκεια ενδοκοινοτικών ταξιδιών, εκτός εάν, όπως προβλέπεται στην ανακοίνωση της Επιτροπής 99/08 [2], τα προϊόντα βρίσκονται επί πλοίου ή αεροσκάφους που πραγματοποιεί θαλάσσια ταξίδια ή πτήσεις μεταξύ δύο κρατών μελών και δεν προσφέρονται προς πώληση όταν το πλοίο ή το αεροσκάφος βρίσκεται στο έδαφος ενός από τα εν λόγω δύο κράτη μέλη. Σ'αυτή την τελευταία περίπτωση, τα προϊόντα δεν θεωρείται ότι βρίσκονται για εμπορικούς σκοπούς στο εν λόγω τελευταίο κράτος μέλος. Για να εξαλειφθεί κάθε αμφιβολία σχετικά με την ύπαρξη αυτής της δυνατότητας, θα πρέπει να γίνει σχετική μνεία στην οδηγία. Για το σκοπό αυτό, προστίθεται ένα τρίτο εδάφιο στην παράγραφο 1 που καθορίζει ότι τα προϊόντα που βρίσκοντια επί πλοίου ή αεροσκάφους που πραγματοποιεί θαλάσσια ταξίδια ή πτήσεις μεταξύ δύο κρατών μελών και δεν προσφέρονται προς πώληση, όταν το πλοίο ή το αεροσκάφος βρίσκεται στο έδαφος ενός κράτους μέλους, δεν θεωρείται ότι βρίσκονται στο εν λόγω κράτος μέλος για εμπορικούς λόγους.

[2] Ανακοίνωση της Επιτροπής σχετικά με τους κανόνες για το ΦΠΑ και τους ειδικούς φόρους κατανάλωσης που εφαρμόζονται από την 1η Ιουλίου 1999 στα αγαθά που πωλούνται σε επιβάτες πορθμείων ή αεροσκαφών οι οποίοι ταξιδεύουν εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης- 1999/C 99/08 (ΕΕ C 99 της 10.4.1999, σ. 20).

β) Τροποποίηση του άρθρου 7 παράγραφος 2

Επειδή η παράγραφος 2 του άρθρου 7 επαναλαμβάνει απλώς τις διατάξεις που περιέχονται ήδη στις παραγράφους 1 και 3, καταργείται.

γ) Τροποποίηση του άρθρου 7 παράγραφοι 3 έως 9

Η τρέχουσα διατύπωση της παραγράφου 3 επιτρέπει μεγάλη ευελιξία στα κράτη μέλη όσον αφορά τον προσδιορισμό των προσώπων που δύνανται να υποχρεωθούν σε καταβολή των ειδικών φόρων κατανάλωσης στο κράτος μέλος προορισμού. Η ευελιξία αυτή δημιουργεί προβλήματα σε ορισμένα από αυτά. Πράγματι, η έκφραση "κατά περίπτωση" δεν παρέχει κανένα συγκεκριμένο κριτήριο για να καθορίζεται εάν ο ειδικός φόρος κατανάλωσης πρέπει να καταβάλλεται από τον αποστολέα, από τον παραλήπτη ή, ενδεχομένως, από άλλο πρόσωπο (π.χ. τον μεταφορέα).

Η προτεινόμενη παράγραφος 3 διακρίνει σαφώς δύο περιπτώσεις κατοχής προϊόντων που υπόκεινται σε ειδικούς φόρους κατανάλωσης για εμπορικούς σκοπούς σε κράτος μέλος εκτός του κράτους θέσης σε ανάλωση και καθορίζει, χωρίς περιθώρια αμφιβολίας, τους οφειλέτες του ειδικού φόρου κατανάλωσης σε κάθε μία από τις εν λόγω περιπτώσεις, οι οποίοι οφείλουν επίσης να διεκπεραιώνουν τις διατυπώσεις που παρατίθενται στην παράγραφο 5. Για να δοθεί λύση στις δυσκολίες που συνδέονται με τις διατυπώσεις που πρέπει να διεκπεραιώνονται στον προορισμό, είναι σκόπιμο να ορίζεται ως οφειλέτης το πρόσωπο το οποίο δύναται να διεκπεραιώσει καλύτερα αυτές τις διατυπώσεις.

Η περίπτωση που αναφέρεται στην παράγραφο 3 πρώτο εδάφιο αφορά τα προϊόντα που μεταφέρονται στο έδαφος άλλου κράτους μέλους από επαγγελματία μη εγκατεστημένο στο εν λόγω κράτος μέλος ενόψει της διάθεσής τους προς πώληση. Πρόκειται για προϊοντα τα οποία, κατά τη στιγμή της εισόδου τους στο έδαφος άλλου κράτους μέλους, δεν έχουν αποτελέσει ακόμη το αντικείμενο εμπορικής συναλλαγής. Ο εν λόγω μη εγκατεστημένος επαγγελματίας ορίζεται ως οφειλέτης του ειδικού φόρου κατανάλωσης στην περίπτωση αυτή.

Η περίπτωση που αναφέρεται στην παράγραφο 3 δεύτερο εδάφιο αφορά τα προϊόντα που διατίθενται στο εσωτερικό άλλου κράτους μέλους για τις ανάγκες επαγγελματία ή οργανισμού δημοσίου δικαίου. Στην περίπτωση αυτή, κατά γενικό κανόνα ο ειδικός φόρος κατανάλωσης θα πρέπει να καταβάλλεται από τον παραλήπτη (τον επαγγελματία ή τον οργανισμό δημοσίου δικαίου για τις ανάγκες του οποίου διατίθενται τα προϊόντα) που είναι εγκατεστημένος στο κράτος μέλος προορισμού. Εάν στην περίπτωση αυτή ο αλλοδαπός πωλητής εκφράζει την πρόθεση να καταβάλει τον ειδικό φόρο κατανάλωσης στον προορισμό (π.χ. επειδή πραγματοποιεί τακτικά παραδόσεις υπό καθεστώς "καταβολής του ειδικού φόρου κατανάλωσης" με προορισμό το εν λόγω κράτος μέλος), προβλέπεται ότι αυτός μπορεί να επιλέξει να καταστεί οφειλέτης στη θέση του παραλήπτη των προϊόντων (δυνατότητα που προβλέπεται στην παράγραφο 3 τρίτο εδάφιο).

Λόγω της κατάργησης της γενεσιουργού αιτίας του ειδικού φόρου κατανάλωσης που προβλέπεται σήμερα στο άρθρο 9, είναι σκόπιμο να προστεθεί ένα τέταρτο εδάφιο στο άρθρο 7 παράγραφος 3, που να ορίζει ότι στις περιπτώσεις, εκτός αυτών που προβλέπονται στην εν λόγω παράγραφο 3 εδάφια 1 έως 3, ο ειδικός φόρος κατανάλωσης οφείλεται από το πρόσωπο που έχει στην κατοχή του τα προϊόντα για εμπορικούς σκοπούς. Η διάταξη αυτή αντικαθιστά το άρθρο 9 παράγραφος 1 εδάφιο 2 που καταργείται (βλ. επίσης τις παρατηρήσεις στο σημείο 3 στοιχείο α) παρακάτω).

Μια τελευταία τροποποίηση της παραγράφου 3 αφορά την έννοια "επαγγελματίας που ασκεί ανεξάρτητη οικονομική δραστηριότητα". Στην πρόταση, η έννοια αυτή αντικαθίσταται από την έννοια "επαγγελματίας". Πράγματι, η παρούσα πρόταση αφορά επαγγελματίες. Συνεπώς, αρκεί μόνον η μνεία "επαγγελματίας"

Στην παράγραφο 4, προστίθενται οι λέξεις "εκτός εκείνων για τα οποία ο μη εγκατεστημένος επαγγελματίας ορίζεται οφειλέτης του ειδικού φόρου κατανάλωσης". Ως εκ τούτου, το απλουστευμένο συνοδευτικό έγγραφο που καθορίζεται από τον κανονισμό (ΕΟΚ) αριθ. 3649/92 της Επιτροπής της 17ης Δεκεμβρίου 1992 [3] δεν χρειάζεται πλέον να χρησιμοποιείται στις εν λόγω περιπτώσεις. Η χρησιμοποίηση αυτού του εγγράφου αντικαθίσταται από τη διαδικασία που εφαρμόζεται στις "πωλήσεις εξ αποστάσεως" που προβλέπεται στο άρθρο 10 παράγραφος 3 η οποία, διευκολύνοντας τις διαδικασίες πληρωμής του ειδικού φόρου κατανάλωσης στον προορισμό, επιτρέπει ταυτόχρονα στις διοικήσεις των ενδιαφερομένων κρατών να ελέγχουν καλύτερα την πραγματοποιούμενη κυκλοφορία των προϊόντων.

[3] ΕΕ L 369 της 18.12.1992, σ. 17

Η παράγραφος 5 προβλέπει τις υποχρεώσεις που πρέπει να τηρούν οι οφειλέτες του ειδικού φόρου κατανάλωσης που καθορίζονται στην παράγραφο 3. Το πρώτο εδάφιο, που είναι νέο, προβλέπει ότι οι διατυπώσεις που πρέπει να διεκπεραιώνει ο μη εγκατεστημένος επαγγελματίας στο κράτος μέλος που βρίσκονται τα προϊόντα είναι οι ίδιες με αυτές που ισχύουν για τις "πωλήσεις εξ αποστάσεως" που προβλέπονται στο άρθρο 10 παράγραφος 3. Το δεύτερο εδάφιο περιλαμβάνει τις διατυπώσεις που προβλέπονται σήμερα στην παράγραφο 5, διευκρινίζοντας στην εισαγωγική του φράση ότι αυτές ισχύουν στο εξής μόνο για τις περιπτώσεις που αναφέρονται στην παράγραφο 3 δεύτερο και τέταρτο εδάφιο.

Οι τροποποιήσεις των παραγράφων 6, 7 και 8 αφορούν αποκλειστικά τον τύπο.

Η παράγραφος 9 επιτρέπει σήμερα στα κράτη μέλη να εφαρμόζουν απλουστευμένες διαδικασίες μέσω διμερών συμβάσεων στην περίπτωση που τα προϊόντα που υπόκεινται σε ειδικούς φόρους κατανάλωσης κυκλοφορούν συχνά και τακτικά από τόπο σε κράτος μέλος σε άλλο τόπο στο ίδιο κράτος μέλος μέσω του εδάφους άλλου κράτους μέλους. Λαμβανομένου υπόψη του γεγονότος ότι οι εν λόγω απλουστευμένες διαδικασίες δεν έχουν καμία επίπτωση στη γενική αρχή φορολόγησης που αναφέρεται στην παράγραφο 1, το κείμενο της παραγράφου 9 τροποποιείται για να προβλεφθεί η καθιέρωση απλουστευμένων διαδικασιών μέσω απλών διοικητικών συμφωνιών. Αυτό αναμένεται ότι θα διευκολύνει τη σύναψη διμερών συμβάσεων μεταξύ κρατών μελών.

2) Τροποποιήσεις του άρθρου 8

Το άρθρο 8 περιλαμβάνει σήμερα ένα μόνο εδάφιο. Η πρόταση τροποποιεί το εν λόγω εδάφιο και προσθέτει δύο νέα εδάφια.

Το προτεινόμενο πρώτο εδάφιο περιλαμβάνει την αρχή που αναφέρεται στην τρέχουσα έκδοση του άρθρου 8. Ωστόσο, οι λέξεις "η βασική αρχή που διέπει την εσωτερική αγορά ορίζει ότι" διαγράφονται, επειδή είναι περιττό να γίνεται αναφορά σε γενική αρχή που απορρέει απευθείας από την ίδια τη συνθήκη.

Το σημερινό κείμενο του άρθρου 8 αφορά μόνο την περίπτωση που η μεταφορά πραγματοποιείται αυτοπροσώπως από το πρόσωπο που αποκτά τα υποκείμενα σε ειδικούς φόρους κατανάλωσης προϊόντα. Η Επιτροπή θεωρεί ότι δεν δικαιολογείται πλέον ένας τέτοιος γενικός περιορισμός της βασικής αρχής που διέπει την εσωτερική αγορά. Ως εκ τούτου, προτείνεται, σύμφωνα με την αρχή που ισχύει για το ΦΠΑ, κάθε κυκλοφορία προϊόντων που προορίζεται για τις προσωπικές ανάγκες ιδιώτη και πραγματοποιείται από τον ίδιο ή για λογαριασμό του είναι εκ φύσεως μη εμπορικού χαρακτήρα και υπόκειται αποκλειστικά σε φόρους στο κράτος μέλος απόκτησης. Για το σκοπό αυτό, το προτεινόμενο δεύτερο εδάφιο αναφέρει σαφώς ότι η αρχή του πρώτου εδαφίου εφαρμόζεται επίσης στα προϊόντα που μεταφέρονται από τρίτο για λογαριασμό ιδιώτη με εξαίρεση τα βιομηχανοποιημένα καπνά. Πράγματι, η πλήρης εφαρμογή της αρχής αυτής στα εν λόγω προϊόντα θα ήταν αντίθετη προς την πολιτική υγείας που καθορίζεται στη συνθήκη, ιδίως στο άρθρο 152 και στη σύμβαση πλαίσιο για τον αγώνα κατά του καπνίσματος του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας [4], στην οποία απαιτείται "η εφαρμογή φορολογικών πολιτικών και κατά περίπτωση πολιτικών τιμών όσον αφορά τα προϊόντα του καπνού, ώστε να επιτευχθεί η προοδευτική μείωση της κατανάλωσης του καπνού". Συνεπάγεται ότι, όσον αφορά τα προϊόντα του καπνού, η καταβολή του ειδικού φόρου κατανάλωσης για τα προϊόντα του καπνού που αποκτώνται από αλλοδαπό πωλητή και μεταφέρονται για λογαριασμό ιδιώτη, θα εξακολουθήσει να πραγματοποιείται, όπως και σήμερα, στο κράτος μέλος προορισμού.

[4] Η εν λόγω σύμβαση εγκριθηκε από την Παγκόσμια Συνέλευση Υγείας στις 21 Μαΐου 2003 και υπογράφηκε από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή στις 16 Ιουνίου 2003.

Το τρίτο εδάφιο διευκρινίζει ότι η βασική αρχή φορολόγησης στο κράτος μέλος απόκτησης εφαρμόζεται επίσης στα προϊόντα που αποστέλλονται από έναν ιδιώτη σε άλλον χωρίς άμεση ή έμμεση καταβολή αντιτίμου (πρόκειται συγκεκριμένα για δώρα). Η διευκρίνιση αυτή κρίνεται αναγκαία για να εξαλειφθεί κάθε αμφιβολία σχετικά με τη μεταχείριση αυτής της κυκλοφορίας προϊόντων που στερείται εμπορικού χαρακτήρα.

3) Τροποποιήσεις του άρθρου 9

α) Τροποποίηση του άρθρου 9 παράγραφος 1 πρώτο εδάφιο

Το άρθρο 9 παράγραφος 1 πρώτο εδάφιο ορίζει ότι ο ειδικός φόρος κατανάλωσης καθίσταται απαιτητός όταν τα προϊόντα που έχουν τεθεί σε ανάλωση σε ένα κράτος μέλος βρίσκονται στην κατοχή κάποιου για εμπορικούς σκοπούς σε άλλο κράτος μέλος, υπό περιστάσεις διαφορετικές εκείνων που προβλέπονται στα άρθρα 6, 7 ή 8. Προτείνεται να καταργηθεί αυτή η διάταξη, η οποία επαναλαμβάνει απλώς τη γενεσιουργό αιτία που προβλέπεται ήδη στο άρθρο 7 παράγραφος 1 με μόνη διαφορά ότι ο οφειλέτης του ειδικού φόρου κατανάλωσης είναι ο κάτοχος των προϊόντων και όχι οι οφειλέτες που καθορίζονται στις περιπτώσεις που αναφέρονται στο άρθρο 7. Για να καλυφθούν οι περιπτώσεις που διέπονται σήμερα από το άρθρο 9, προστέθηκε στο άρθρο 7 παράγραφος 3 ένα εδάφιο που ορίζει ότι στις περιπτώσεις εκτός εκείνων για τις οποίες έχει οριστεί σαφώς ο οφειλέτης, ο κάτοχος των προϊόντων καθίσταται οφειλέτης του ειδικού φόρου κατανάλωσης. Μπορεί, ιδίως, να πρόκειται για προϊόντα τα οποία κατέχουν ιδιώτες για ανάγκες εκτός των προσωπικών τους αναγκών ή για προϊόντα που κατέχει επαγγελματίας ή οργανισμός δημοσίου δικαίου που δεν συμμορφώθηκε με τις υποχρεώσεις που καθορίζονται στο προτεινόμενο άρθρο 7 παράγραφος 5.

β) Τροποποίηση του άρθρου 9 παράγραφος 2

Στην εισαγωγική φράση της παραγράφου 2, διαγράφεται η παραπομπή στο άρθρο 8. Πράγματι, η διάταξη αυτή αποσκοπεί στον καθορισμό των κριτηρίων που πρέπει να λαμβάνουν υπόψη οι αρμόδιες αρχές των κρατών μελών σε όλες τις περιπτώσεις κατοχής προϊόντων στα εδάφη τους, για τις οποίες υπάρχουν αμφιβολίες ως προς το εάν τα προϊόντα κατέχονται για εμπορικούς σκοπούς ή για τις προσωπικές ανάγκες ιδιωτών.

Η παράγραφος 2 δεύτερο εδάφιο δεν περιλαμβάνεται πλέον στην πρόταση. Το εδάφιο αυτό επιτρέπει στα κράτη μέλη να προβλέπουν ενδεικτικά επίπεδα, μόνον ως αποδεικτικό στοιχείο, για να αποδεικνύουν ότι τα προϊόντα που αναφέρονται στο άρθρο 8 προορίζονται για εμπορικούς σκοπούς. Πράγματι, τα εν λόγω ενδεικτικά επίπεδα δεν δύνανται σε καμία περίπτωση να χρησιμοποιούνται μεμονωμένα από τη διοίκηση ως απόδειξη της κατοχής υποκείμενων σε ειδικούς φόρους κατανάλωσης προϊόντων για εμπορικούς σκοπούς. Δεν είναι, εξάλλου, δυνατό σε καμία περίπτωση να θωρούνται τα εν λόγω επίπεδα ως κατώτατα όρια "ατέλειας", πέραν των οποίων (προς τα κάτω ή προς τα πάνω) η διοίκηση του κράτους μέλους ελέγχου θα πρέπει, εφόσον επιθυμεί να προσδώσει εμπορικό χαρακτήρα στην αποστολή, να έχει πάντοτε στη διάθεσή της συγκεκριμένα στοιχεία που επιτρέπουν να συναχθεί ο εν λόγω χαρακτήρας. Τα ενδεικτικά επίπεδα δύνανται, συνεπώς, να χρησιμεύουν μόνο ως κατευθυντήριες γραμμές που παρέχει η διοίκηση στους υπαλλήλους της για τον έλεγχο, στο πλαίσιο των οποίων μπορεί να συστηθεί στους εν λόγω υπαλλήλους να αρχίζουν τη διαδικασία ελέγχου των ιδιωτών μόνον εφόσον παρατηρείται υπέρβαση ορισμένων ποσοτήτων προϊόντων. Δεδομένου ότι η σύσταση αυτή αποτελεί αποκλειστική αρμοδιότητα των κρατών μελών, δεν χρειάζεται να περιλαμβάνεται στο κείμενο της οδηγίας.

γ) Τροποποίηση του άρθρου 9 παράγραφος 3

Το άρθρο 9 παράγραφος 3 διαγράφεται. Η Επιτροπή δεν έχει πεισθεί για την ανάγκη διατήρησης φορολογικής διάταξης που να επιτρέπει στα κράτη μέλη να παρεκκλίνουν από τη γενική αρχή της ελεύθερης κυκλοφορίας που πρέπει να εφαρμόζεται στην κυκλοφορία προϊόντων που πραγματοποιούν ιδιώτες. Εάν υπάρξει πρόβλημα ασφάλειας, όσον αφορά τη μεταφορά ορυκτελαίων, η εφαρμογή διάταξης που παρεκκλίνει από την προαναφερθείσα αρχή δεν μπορεί να δώσει ικανοποιητική νομική λύση στο συγκεκριμένο πρόβλημα. Το γεγονός ότι εθνική ή κοινοτική νομοθεσία θα μπορούσε να υποβάλει τη μεταφορά ορυκτελαίων σε εξαιρετικά αυστηρούς κανόνες ασφαλείας, πρέπει να αποσυνδεθεί πλήρως από την αρχή φορολόγησης που πρέπει να τηρείται για την εν λόγω κυκλοφορία προϊόντων. Σε περίπτωση που δεν τηρούνται ορισμένοι κανόνες ασφαλείας, είναι δυνατό να υπάρχει παράβαση, αλλά το γεγονός αυτό δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να έχει επιπτώσεις στον ειδικό φόρο κατανάλωσης.

4) Τροποποιήσεις του άρθρου 10

Το κείμενο της παραγράφου 1 δεν καθορίζει σαφώς ποια είδη κυκλοφορίας προϊόντων αφορά. Η αρχική πρόθεση του νομοθέτη, δηλαδή η καθιέρωση διαδικασιών που πρέπει να εφαρμόζονται στις πωλήσεις που πραγματοποιεί αλλοδαπός πωλητής ο οποίος αναλαμβάνει αμέσως ή εμμέσως τη μεταφορά προϊόντων με προορισμό ιδιώτη εγκατεστημένο σε άλλο κράτος μέλος ("πωλήσεις εξ αποστάσεως"), δεν είναι αρκετά σαφής. Για να καταστεί σαφές ότι η διάταξη αυτή αφορά τις πωλήσεις με προορισμό ιδιώτη, οι λέξεις "τα οποία αγοράζονται από άτομα που δεν έχουν την ιδιότητα του εγκεκριμένου αποθηκευτή, ή του εγγεγραμμένου ή μη εγγεγραμμένου επαγγελματία", αντικαθίστανται από τις λέξεις "τα οποία αγοράζονται από άτομα που ενεργούν ως ιδιώτες".

Η παράγραφος 2 που επαναλαμβάνει τις διατάξεις της παραγράφου 1 καταργείται. Αντικαθίσταται από διάταξη που βρίσκεται σήμερα στην παράγραφο 3 η οποία ορίζει ότι ο ειδικός φόρος κατανάλωσης καθίσταται απαιτητός κατά τη στιγμή παράδοσης των προϊόντων.

Η παράγραφος 3 καθορίζει τις υποχρεώσεις που οφείλουν να τηρούν οι επαγγελματίες που διενεργούν πράξεις που αναφέρονται στην παράγραφο 1. Η έκθεση αναφέρεται στο γεγονός ότι οι επαγγελματίες κρίνουν γενικά μη ικανοποιητική την ισχύουσα διαδικασία πληρωμής. Εν προκειμένω, αυτοί αντιμετωπίζουν τις παρακάτω κύριες δυσκολίες:

- Έλλειψη εναρμόνισης των διαδικασιών που πρέπει να τηρούνται. κάθε κράτος μέλος αποφασίζει εν προκειμένω για τις διαδικασίες που αφορούν την κατάθεση της εγγύησης καθώς και την πληρωμή του ειδικού φόρου κατανάλωσης.

- Δυσκολία όσον αφορά την τήρηση της διαδικασίας για την κατάθεση εγγύησης πριν από την αποστολή των προϊόντων. η τήρηση της εν λόγω διαδικασίας προϋποθέτει πράγματι ότι ο πωλητής μεταβαίνει αυτοπροσώπως στο κράτος μέλος προορισμού πριν από την αποστολή των προϊόντων.

- Καθορισμός φορολογικού αντιπροσώπου που απαιτείται από την πλειονότητα των κρατών μελών, γεγονός που συνεπάγεται πρόσθετη οικονομική επιβάρυνση για τους πωλητές. Η επιβάρυνση αυτή θεωρείται για τους τελευταίους δυσανάλογη σε σχέση με τις πραγματοποιούμενες πωλήσεις.

- Λόγω του γεγονότος ότι η ίδια η έννοια του φορολογικού αντιπροσώπου ερμηνεύεται με ποικίλους τρόπους από το ένα κράτος μέλος στο άλλο, οι συγκεκριμένες υποχρεώσεις που απορρέουν από αυτήν ενδέχεται να είναι διαφορετικές.

Επειδή όλες αυτές οι δυσκολίες θεωρούνται ως εξαιρετικά βαριές μερικές φορές υποχρεώσεις ιδίως για τις μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις, η διαδικασία που προβλέπεται στην παράγραφο 3 αντικαθίσταται από απλουστευμένη διαδικασία. Η διαδικασία αυτή διευκολύνει την πληρωμή του ειδικού φόρου κατανάλωσης στο κράτος μέλος προορισμού, επιτρέποντας ταυτόχρονα στη διοίκηση του εν λόγω κράτους μέλους να ελέγχει καλύτερα την πραγματοποιούμενη κυκλοφορία. Δεν παρέχεται πλέον στο κράτος μέλος προορισμού η δυνατότητα να απαιτεί τον καθορισμό φορολογικού αντιπροσώπου.

Η παράγραφος 4 δεν παραπέμπει πλέον στην παράγραφο 2 αλλά στην παράγραφο 1. Το γεγονός αυτό αποτελεί συνέπεια των τροποποιήσεων που προτείνονται στις παραγράφους 1 και 2.

Στην παράγραφο 5, οι λέξεις "εφόσον δεν θίγεται το κοινοτικό δίκαιο" και "συμβατές προς τη συνθήκη" διαγράφονται. Οι αναφορές αυτές είναι περιττές, εφόσον το κοινοτικό δίκαιο και οι διατάξεις της συνθήκης εφαρμόζονται ούτως ή άλλως.

5) Προσθήκη των άρθρων 10 α, 10 γ και 10 δ

Η έλλειψη από το νομικό κείμενο της οδηγίας κοινοτικών διατάξεων για τις απώλειες και παραβάσεις που διαπιστώνονται στο πλαίσιο της ενδοκοινοτικής κυκλοφορίας υποκείμενων σε ειδικούς φόρους κατανάλωσης προϊόντων, τα οποία έχουν ήδη τεθεί σε ανάλωση σε κράτος μέλος, αποτελεί νομικό κενό. Πράγματι, η έλλειψη διατάξεων που καθορίζουν στη συγκεκριμένη περίπτωση το κράτος μέλος στο οποίο οφείλεται ο ειδικός φόρος κατανάλωσης, μπορεί να οδηγήσει σε συγκρούσεις συμφερόντων μεταξύ κρατών μελών και, κατά περίπτωση, σε διπλή φορολόγηση. Επιπλέον, η έλλειψη τέτοιων κοινοτικών διατάξεων μπορεί να οδηγήσει, σε παρόμοιες περιπτώσεις, σε διαφορετική μεταχείριση από το ένα κράτος μέλος στο άλλο και, συνεπώς, σε στρεβλώσεις του ανταγωνισμού μεταξύ επαγγελματιών. Είναι, συνεπώς, σκόπιμο να υπαχθεί η αντιμετώπιση των εν λόγω απωλειών και παραβάσεων σε καθεστώς παρόμοιο με εκείνο που εφαρμόζεται για τις απώλειες και τις παραβάσεις που διαπιστώνονται στο καθεστώς αναστολής του ειδικού φόρου κατανάλωσης (βλ. άρθρα 14 και 20 της οδηγίας).

Το άρθρο 10 α παράγραφοι 1 και 2 προβλέπει την παροχή ατέλειας στο κράτος μέλος προορισμού για τις απώλειες που επέρχονται κατά την ενδοκοινοτική κυκλοφορία για εμπορικούς σκοπούς υποκείμενων σε ειδικούς φόρους κατανάλωσης προϊόντων που έχουν ήδη τεθεί σε ανάλωση σε κράτος μέλος. Οι όροι παροχής της ατέλειας καθορίζονται εν προκειμένω από κάθε κράτος μέλος και αφορούν τόσο τις απώλειες που οφείλονται σε τυχαία περιστατικά ή σε ανωτέρα βία όσο και τις απώλειες που οφείλονται στην ίδια τη φύση των μεταφερόμενων προϊόντων.

Η παράγραφος 3 αφορά τη φορολογική αντιμετώπιση των περιπτώσεων άλλων απωλειών, εκτός από αυτές που θεωρείται ότι αποτελούν παράβαση ή παρατυπία, στις οποίες δεν είναι δυνατή η παροχή ατέλειας όμοιας με αυτή που παρέχεται στις απώλειες που αναφέρονται στις παραγράφους 1 και 2.

Το άρθρο 10 β ρυθμίζει τη φορολογική μεταχείριση υποκείμενων σε ειδικούς φόρους κατανάλωσης προϊόντων που έχουν αποτελέσει το αντικείμενο παράβασης ή παρατυπίας κατά τη διάρκεια ενδοκοινοτικής μεταφοράς. Το άρθρο αυτό καθορίζει, ιδίως, τον τόπο όπου απαιτείται ο ειδικός φόρος κατανάλωσης καθώς και τον οφειλέτη του στο πλαίσιο των διαφόρων δυνάμενων να προβλεφθούν περιπτώσεων. Οι διατάξεις του εν λόγω άρθρου είναι ανάλογες με αυτές που προβλέπονται ήδη για τα υποκείμενα σε ειδικούς φόρους κατανάλωσης προϊόντα που κυκλοφορούν στο πλαίσιο καθεστώτος αναστολής φόρων (βλ. άρθρο 20 της οδηγίας 92/12/ΕΟΚ).

Για να αποφευχθεί διπλή φορολόγηση, το άρθρο 10 γ ορίζει ότι το κράτος μέλος αναχώρησης επιστρέφει τον αρχικά εισπραχθέντα ειδικό φόρο κατανάλωσης μόλις προσκομιστεί η απόδειξη είσπραξης αυτού σε άλλο κράτος μέλος στις περιπτώσεις που αναφέρονται στο άρθρο 10 α παράγραφος 3 και στο άρθρο 10 β παράγραφοι 1 έως 4. Το άρθρο αυτό προβλέπει επίσης ότι, στις περιπτώσεις αυτές, αποδεσμεύεται η εγγύηση που κατατίθεται στο κράτος μέλος προορισμού σύμφωνα με το άρθρο 7 παράγραφος 5 στοιχείο α) και το άρθρο 10 παράγραφος 3 στοιχείο β).

6) Τροποποίηση του άρθρου 27

Προβλέπεται ότι η εφαρμογή των τροποποιήσεων που επέρχονται στην παρούσα οδηγία θα πρέπει να αποτελέσει το αντικείμενο αξιολόγησης και εξέτασης από το Συμβούλιο βάσει έκθεσης της Επιτροπής πριν από την 1η Ιανουαρίου 2010.

2004/0072 (CNS)

Πρόταση ΟΔΗΓΙΑΣ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ που τροποποιεί την οδηγία 92/12/ΕΟΚ σχετικά με το γενικό καθεστώς, την κατοχή, την κυκλοφορία και τους ελέγχους των προϊόντων που υπόκεινται σε ειδικούς φόρους κατανάλωσης

ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ,

Έχοντας υπόψη

τη συνθήκη για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, και ιδίως το άρθρο 93,

την πρόταση της Επιτροπής [5],

[5] ΕΕ C [...] της [...], σ. [...].

τη γνώμη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου [6],

[6] ΕΕ C [...] της [...], σ. [...].

τη γνώμη της Ευρωπαϊκής Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής [7],

[7] ΕΕ C [...] της [...], σ. [...].

Εκτιμώντας τα ακόλουθα:

(1) Το άρθρο 27 της οδηγίας 92/12/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 25ης Φεβρουαρίου 1992 σχετικά με το γενικό καθεστώς, την κατοχή, την κυκλοφορία και τους ελέγχους των προϊόντων που υπόκεινται σε ειδικούς φόρους κατανάλωσης [8] προβλέπει ότι πριν από την 1η Ιανουαρίου 1997, το Συμβούλιο επανεξετάζει τις διατάξεις των άρθρων 7 έως 10 ενόψει της θέσπισης, κατά περίπτωση, των αναγκαίων τροποποιήσεων. Τα εν λόγω άρθρα καθορίζουν τις διατάξεις που εφαρμόζονται στην ενδοκοινοτική κυκλοφορία, εμπορικού ή ιδιωτικού χαρακτήρα, προϊόντων για τα οποία έχουν ήδη καταβληθεί ειδικοί φόροι κατανάλωσης σε κράτος μέλος. Την εποχή εκείνη, ωστόσο, η ενδοκοινοτική κυκλοφορία προϊόντων τα οποία είχαν ήδη τεθεί σε ανάλωση σε κράτος μέλος ήταν σχετικά ασήμαντη και, συνεπώς, τα κράτη μέλη δεν διέθεταν επαρκή πείρα για να αξιολογήσουν την καταλληλότητα των διατάξεων των άρθρων 7 έως 10 της οδηγίας 92/12/ΕΟΚ.

[8] ΕΕ L 76 της 23.3.1992, σ.1. όπως τροποποιήθηκε τελευταία από τον Κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 807/2003 του Συμβουλίου, της 14ης Απριλίου 2003 (ΕΕ αριθ. L 122, της 16.5.2003, σ. 36).

(2) Έκτοτε, διαμορφώθηκε μια κατάσταση σύμφωνα με την οποία αν και τα στοιχεία σχετικά με τον όγκο της ενδοκοινοτικής κυκλοφορίας προϊόντων για τα οποία καταβλήθηκαν οι φόροι εξακολουθούν να παραμένουν σχετικά χαμηλά, όλο και περισσότεροι επαγγελματίες ή ιδιώτες τείνουν να ερμηνεύουν τις διατάξεις των άρθρων 7 έως 10 της οδηγίας 92/12/ΕΟΚ κατά τρόπο που τους επιτρέπει να νομιμοποιούν εμπορικές πρακτικές που συνεπάγονται την καταβολή του ειδικού φόρου κατανάλωσης στο κράτος μέλος απόκτησης των προϊόντων. Επιπλέον, η αύξηση των εμπορικών συναλλαγών που πραγματοποιούνται μέσω του διαδικτύου καθώς και η κατάργηση των πωλήσεων αφορολόγητων ειδών στους ταξιδιώτες κατά τις ενδοκοινοτικές μετακινήσεις, προκάλεσαν αύξηση της προσφυγής στις προαναφερθείσες διατάξεις. Με βάση τα συμπεράσματα μιας νέας έρευνας που άρχισε τον Ιανουάριο 2002.και αφορούσε τόσο τις εθνικές υπηρεσίες όσο και τους ενδιαφερομένους επαγγελματίες. η Επιτροπή συνέταξε έκθεση για την εφαρμογή των άρθρων 7 έως 10 της οδηγίας 92/12/ΕΟΚ.

(3) Η έκθεση της Επιτροπής κατέληξε στο συμπέρασμα ότι υπάρχει ανάγκη επανεξέτασης ορισμένων από τις εν λόγω διατάξεις και διευκρίνισης άλλων, για να επιτραπεί κατά τον τρόπο αυτό η σαφής κατανόηση των κανόνων για τη φορολόγηση και τη διαδικασία που περιλαμβάνονται στα άρθρα 7 έως 10 της οδηγίας 92/12/ΕΟΚ.

(4) Είναι σκόπιμο να καθοριστεί ότι με την έννοια "εμπορικοί σκοποί" νοούνται όλοι οι "σκοποί εκτός των προσωπικών αναγκών των ιδιωτών", ώστε να διευκρινιστεί ότι η αρχή της είσπραξης των ειδικών φόρων κατανάλωσης για προϊόντα που έχουν ήδη τεθεί σε ανάλωση σε κράτος μέλος, αλλά βρίσκονται για εμπορικούς σκοπούς σε άλλο κράτος μέλος, καθώς και οι σχετικές διαδικασίες, εφαρμόζονται πλήρως στα προϊόντα που κατέχει ιδιώτης για ανάγκες άλλες από τις προσωπικές του ανάγκες.

(5) Η αρχή είσπραξης του ειδικού φόρου κατανάλωσης εφαρμόζεται εξ ολοκλήρου στα υποκείμενα σε ειδικούς φόρους κατανάλωσης προϊόντα που βρίσκονται επί πλοίου ή αεροσκάφους που πραγματοποιεί θαλάσσια ταξίδια ή πτήσεις μεταξύ δύο κρατών μελών ενόψει της πώλησής τους κατά τη διάρκεια ενδοκοινοτικών ταξιδιών, εκτός εάν, όπως προβλέπεται στην ανακοίνωση 1999/C 99/08 της Επιτροπής [9], τα εν λόγω προϊόντα δεν προσφέρονται προς πώληση όταν το πλοίο ή το αεροσκάφος βρίσκεται στο έδαφος ενός από τα εν λόγω δύο κράτη μέλη. Σ'αυτή την τελευταία περίπτωση, τα προϊόντα δεν θεωρείται ότι βρίσκονται για εμπορικούς σκοπούς στο εν λόγω τελευταίο κράτος μέλος. Για να εξαλειφθεί κάθε αμφιβολία σχετικά με την ύπαρξη αυτής της δυνατότητας, θα πρέπει να γίνει σχετική μνεία στην οδηγία.

[9] Ανακοίνωση της Επιτροπής σχετικά με τους κανόνες για το ΦΠΑ και τους ειδικούς φόρους κατανάλωσης που εφαρμόζονται από την 1η Ιουλίου 1999 στα αγαθά που πωλούνται σε επιβάτες πορθμείων ή αεροσκαφών οι οποίοι ταξιδεύουν εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης- 1999/C 99/08 (ΕΕ C 99 της 10.4.1999, σ. 20).

(6) Το άρθρο 7 διακρίνει διάφορες περιπτώσεις κατά τις οποίες προϊόντα υποκείμενα σε ειδικούς φόρους κατανάλωσης που έχουν ήδη τεθεί σε ανάλωση σε κράτος μέλος βρίσκονται για εμπορικούς σκοπούς σε άλλο κράτος μέλος, αλλά δεν καθορίζει σαφώς τον οφειλέτη των ειδικών φόρων κατανάλωσης στο κράτος μέλος προορισμού σε κάθε μια από τις περιπτώσεις αυτές. Είναι, συνεπώς, σκόπιμο να καθοριστούν για κάθε μία από τις προβλεπόμενες περιπτώσεις, χωρίς περιθώρια αμφιβολίας, οι οφειλέτες του ειδικού φόρου κατανάλωσης και οι υποχρεώσεις που πρέπει να τηρούνται στο κράτος μέλος προορισμού.

(7) Στις περιπτώσεις αυτές, είναι επίσης σκόπιμο να απλουστευθούν οι υποχρεώσεις που πρέπει να τηρούνται από τα πρόσωπα που δεν είναι εγκατεστημένα στο κράτος μέλος κατοχής των προϊόντων, αλλά στο οποίο τα εν λόγω πρόσωπα οφείλουν τον ειδικό φόρο κατανάλωσης και να επιτραπεί ταυτόχρονα στις διοικήσεις των ενδιαφερομένων κρατών μελών να ελέγχουν καλύτερα την πραγματοποιούμενη κυκλοφορία.

(8) Είναι σκόπιμο να αντικατασταθεί η έννοια "επαγγελματίας που ασκεί ανεξάρτητη οικονομική δραστηριότητα" από την έννοια "επαγγελματίας", δεδομένου ότι η παρούσα διάταξη αφορά τους επαγγελματίες στο σύνολό τους.

(9) Λαμβανομένων υπόψη των δυσχερειών που αντιμετωπίζουν τα κράτη μέλη που επιθυμούν να καθιερώσουν απλουστευμένες διαδικασίες μέσω διμερών συμβάσεων βάσει του άρθρου 7 παράγραφος 9, ιδίως στην περίπτωση πωλήσεων επί σκάφους ή αεροσκάφους κατά τη διάρκεια ενδοκοινοτικής μεταφοράς, είναι σκόπιμο να προβλεφθεί η καθιέρωση απλουστευμένων διαδικασιών μέσω απλών διοικητικών συμφωνιών.

(10) Το άρθρο 8 περιέχει τη βασική αρχή που διέπει την εσωτερική αγορά σύμφωνα με την οποία για τα προϊόντα που αποκτούν ιδιώτες για προσωπικές τους ανάγκες και τα οποία μεταφέρουν αυτοπροσώπως από κράτος μέλος σε άλλο, οι ειδικοί φόροι κατανάλωσης εισπράττονται στο κράτος μέλος όπου τα προϊόντα αυτά αποκτώνται. Είναι σκόπιμο να επεκταθεί η εφαρμογή της αρχής αυτής στα προϊόντα που προορίζονται για τις προσωπικές ανάγκες ιδιώτη και μεταφέρονται από τρίτο για λογαριασμό ιδιώτη, δεδομένου ότι πρόκειται για πράξεις αποκλειστικά ιδιωτικού χαρακτήρα. Για λόγους που έχουν σχέση με την προστασία της υγείας, είναι σκόπιμο να προβλεφθεί ότι η επέκταση της προαναφερθείσας αρχής δεν εφαρμόζεται στα βιομηχανοποιημένα καπνά, που μεταφέρονται για λογαριασμό ιδιώτη.

(11) Θα πρέπει να διευκρινιστεί ότι η αρχή που αναφέρεται στο άρθρο 8 εφαρμόζεται επίσης στα προϊόντα που αποστέλλονται από έναν ιδιώτη σε άλλον χωρίς άμεση ή έμμεση καταβολή αντιτίμου (πρόκειται συγκεκριμένα για δώρα), ώστε να εξαλειφθεί κάθε αμφιβολία σχετικά με τη μεταχείριση αυτής της κυκλοφορίας προϊόντων που στερείται εμπορικού χαρακτήρα.

(12) Είναι σκόπιμο να καταργηθεί το άρθρο 9 παράγραφος 1, που επαναλαμβάνει απλώς τη γενεσιουργό αιτία που προβλέπεται ήδη στο άρθρο 7 παράγραφος 1 με μόνη διαφορά ότι ο οφειλέτης του ειδικού φόρου κατανάλωσης είναι ο κάτοχος των προϊόντων και όχι οι οφειλέτες που καθορίζονται στις περιπτώσεις που αναφέρονται στο άρθρο 7. Για να καλυφθούν οι περιπτώσεις που διέπονται σήμερα από το άρθρο 9, πρέπει να προστεθεί στο άρθρο 7 παράγραφος 3 ένα εδάφιο που να ορίζει ότι στις περιπτώσεις εκτός εκείνων για τις οποίες έχει οριστεί σαφώς ο οφειλέτης, ο κάτοχος των προϊόντων καθίσταται οφειλέτης του ειδικού φόρου κατανάλωσης.

(13) Είναι σκόπιμο να καταργηθεί η δυνατότητα των κρατών μελών να προβλέπουν ενδεικτικά επίπεδα για να αποδεικνύεται, αν τα προϊόντα προορίζονται για εμπορικούς σκοπούς ή για τις προσωπικές ανάγκες ιδιωτών. Πράγματι, τα εν λόγω ενδεικτικά επίπεδα δεν δύνανται σε καμία περίπτωση να χρησιμοποιούνται μεμονωμένα από τη διοίκηση ως απόδειξη της κατοχής υποκείμενων σε ειδικούς φόρους κατανάλωσης προϊόντων για εμπορικούς σκοπούς. Δύνανται συνεπώς να χρησιμεύουν μόνο ως κατευθυντήριες γραμμές που παρέχει η διοίκηση στους υπαλλήλους της για τον έλεγχο.

(14) Είναι σκόπιμο να καταργηθεί το άρθρο 9 παράγραφος 3, επειδή δεν ενδείκνυται η διατήρηση φορολογικής διάταξης που να επιτρέπει στα κράτη μέλη να παρεκκλίνουν από την αρχή που αναφέρεται στο άρθρο 8 για λόγους σχετικούς με την ασφάλεια κατά τη μεταφορά ορυκτελαίων.

(15) Είναι σκόπιμο να διευκρινιστεί ότι η περίπτωση που καλύπτεται από το άρθρο 10 ("πωλήσεις εξ αποστάσεως") αφορά μόνο τα πρόσωπα που ενεργούν ως ιδιώτες, δεδομένου ότι η κυκλοφορία προϊόντων με προορισμό επαγγελματίες ή οργανισμούς δημοσίου δικαίου καλύπτεται ρητώς από το άρθρο 7. Εξάλλου, είναι σκόπιμο να καθιερωθεί για τις εν λόγω "πωλήσεις εξ αποστάσεως" διαδικασία καταβολής του ειδικού φόρου κατανάλωσης στο κράτος μέλος προορισμού που να εξυπηρετεί ταυτόχρονα τις νόμιμες απαιτήσεις των επαγγελματιών για απλούστευση και την ανάγκη ενίσχυσης των δυνατοτήτων ελέγχου αυτών των πράξεων.

(16) Η απουσία από την οδηγία κοινοτικών διατάξεων για τις απώλειες και παραβάσεις που διαπιστώνονται στο πλαίσιο της ενδοκοινοτικής κυκλοφορίας υποκείμενων σε ειδικούς φόρους κατανάλωσης προϊόντων, τα οποία έχουν ήδη τεθεί σε ανάλωση σε κράτος μέλος, αποτελεί νομικό κενό, που μπορεί να οδηγήσει σε συγκρούσεις συμφερόντων μεταξύ κρατών μελών και, κατά περίπτωση, σε διπλή φορολόγηση. Είναι, συνεπώς, σκόπιμο να υπαχθεί η αντιμετώπιση των εν λόγω απωλειών και παραβάσεων σε καθεστώς παρόμοιο με εκείνο που εφαρμόζεται για τις απώλειες και τις παραβάσεις που διαπιστώνονται στο πλαίσιο καθεστώτος αναστολής του ειδικού φόρου κατανάλωσης.

(17) Η εφαρμογή των τροποποιήσεων που προβλέπει η παρούσα οδηγία θα πρέπει να αποτελέσει το αντικείμενο αξιολόγησης και εξέτασης από το Συμβούλιο βάσει έκθεσης της Επιτροπής πριν από την 1η Ιανουαρίου 2010.

(18) Είναι, συνεπώς, σκόπιμο να τροποποιηθεί αναλόγως η οδηγία 92/12/ΕΟΚ,

ΕΞΕΔΩΣΕ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΑ ΟΔΗΓΙΑ:

Άρθρο 1

Η οδηγία 92/12/ΕΟΚ τροποποιείται ως εξής:

1) Το άρθρο 7 τροποποιείται ως εξής:

α) η παράγραφος 1 αντικαθίσταται από το ακόλουθο κείμενο:

"1. Σε περίπτωση κατά την οποία προϊόντα που υπόκεινται σε ειδικούς φόρους κατανάλωσης και έχουν ήδη τεθεί σε ανάλωση σε κράτος μέλος, βρίσκονται στην κατοχή προσώπου για εμπορικούς σκοπούς στο εσωτερικό άλλου κράτους μέλους, οι ειδικοί φόροι κατανάλωσης εισπράττονται στο εν λόγω άλλο κράτος μέλος.

Ως εμπορικοί σκοποί νοούνται όλοι οι σκοποί εκτός των προσωπικών αναγκών των ιδιωτών.

Ωστόσο, τα προϊόντα που βρίσκονται επί πλοίου ή αεροσκάφους που πραγματοποιεί θαλάσσια ταξίδια ή πτήσεις μεταξύ δύο κρατών μελών και δεν προσφέρονται προς πώληση, όταν το πλοίο ή το αεροσκάφος βρίσκεται στο έδαφος ενός κράτους μέλους, δεν θεωρείται ότι βρίσκονται στο εν λόγω κράτος μέλος για εμπορικούς σκοπούς."

β) η παράγραφος 2 καταργείται.

γ) οι παράγραφοι 3 έως 9 αντικαθίστανται από το ακόλουθο κείμενο:

"3. Στις περιπτώσεις που αναφέρονται στην παράγραφο 1, όταν τα προϊόντα κατέχει επαγγελματίας που δεν είναι εγκατεστημένος στο κράτος μέλος κατοχής των προϊόντων (εφεξής 'μη εγκατεστημένος επαγγελματίας'), για να προσφερθούν προς πώληση, οι ειδικοί φόροι κατανάλωσης οφείλονται από τον εν λόγω επαγγελματία.

Όταν τα προϊόντα διατίθενται στο εσωτερικό άλλου κράτους μέλους για τις ανάγκες επαγγελματία ή οργανισμού δημοσίου δικαίου, οι ειδικοί φόροι κατανάλωσης οφείλονται από τον επαγγελματία ή τον οργανισμό δημοσίου δικαίου.

Ωστόσο, όταν τα προϊόντα παραδίδονται από μη εγκατεστημένο επαγγελματία, αυτός δύναται να υποκαταστήσει τους οφειλέτες που καθορίζονται στο δεύτερο εδάφιο.

Σε όλες τις λοιπές περιπτώσεις, οι ειδικοί φόροι κατανάλωσης οφείλονται από το πρόσωπο που έχει στην κατοχή του τα προϊόντα για εμπορικούς σκοπούς.

4. Τα προϊόντα που αναφέρονται στην παράγραφο 1, εκτός εκείνων για τα οποία ο μη εγκατεστημένος επαγγελματίας ορίζεται οφειλέτης του ειδικού φόρου κατανάλωσης, κυκλοφορούν μεταξύ των εδαφών των διαφόρων κρατών μελών υπό την κάλυψη συνοδευτικού εγγράφου στο οποίο αναγράφονται τα κύρια στοιχεία του εγγράφου που προβλέπει το άρθρο 18 παράγραφος 1.

Ο τύπος και το περιεχόμενο του εγγράφου αυτού καθορίζονται σύμφωνα με τη διαδικασία του άρθρου 24 παράγραφοι 3 και 4.

5. Ο μη εγκατεστημένος επαγγελματίας οφείλει να συμμορφώνεται προς τις υποχρεώσεις που καθορίζονται στο άρθρο 10 παράγραφος 3.

Ο επαγγελματίας ή ο οργανισμός δημοσίου δικαίου που αναφέρεται στην παράγραφο 3 δεύτερο εδάφιο ή ο οφειλέτης δυνάμει της παραγράφου 3 τέταρτο εδάφιο οφείλει να τηρεί τις ακόλουθες υποχρεώσεις:

α) να καταθέτει πριν από την αποστολή των εμπορευμάτων δήλωση στις φορολογικές αρχές του κράτους μέλους προορισμού και να εγγυάται την καταβολή των ειδικών φόρων κατανάλωσης.

β) να καταβάλλει τους ειδικούς φόρους κατανάλωσης στο κράτος μέλος προορισμού σύμφωνα με τις προβλεπόμενες από αυτό το κράτος μέλος διαδικασίες.

γ) να δέχεται κάθε έλεγχο που διενεργεί το κράτος μέλος προορισμού για να εξακριβώσει ότι πραγματοποιήθηκε η παραλαβή των εμπορευμάτων και ότι καταβλήθηκαν οι οφειλόμενοι ειδικοί φόροι κατανάλωσης.

6. Οι ειδικοί φόροι κατανάλωσης που καταβλήθηκαν στο πρώτο κράτος μέλος, που αναφέρεται στην παράγραφο 1, επιστρέφονται σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 22 παράγραφος 3.

7. Εάν προϊόντα που έχουν ήδη τεθεί σε ανάλωση σε κράτος μέλος παραδίδονται για άλλο τόπο προορισμού στο ίδιο κράτος μέλος διαμέσου του εδάφους άλλου κράτους μέλους χρησιμοποιώντας κατάλληλη διαδρομή, πρέπει να χρησιμοποιείται το συνοδευτικό έγγραφο που αναφέρεται στην παράγραφο 4.

8. Στις περιπτώσεις που αναφέρονται στην παράγραφο 7 ισχύουν οι ακόλουθες ρυθμίσεις:

α) ο αποστολέας οφείλει να υποβάλλει, πριν από την αποστολή των εμπορευμάτων, δήλωση στις φορολογικές αρχές του τόπου αναχώρησης, στις οποίες έχει ανατεθεί ο έλεγχος όσον αφορά τους ειδικούς φόρους κατανάλωσης.

β) ο παραλήπτης οφείλει να βεβαιώνει την παραλαβή των εμπορευμάτων σύμφωνα με τους όρους που προβλέπονται από τις φορολογικές αρχές του τόπου προορισμού, στις οποίες έχει ανατεθεί ο έλεγχος όσον αφορά τους ειδικούς φόρους κατανάλωσης.

γ) ο αποστολέας και ο παραλήπτης υποχρεούνται να δέχονται κάθε έλεγχο που επιτρέπει στις φορολογικές αρχές των χωρών τους να διαπιστώνουν την πραγματική παραλαβή των εμπορευμάτων.

9. Όταν κυκλοφορούν συχνά και τακτικά εμπορεύματα υποκείμενα σε ειδικό φόρο κατανάλωσης υπό τις αναφερόμενες στην παράγραφο 7 προϋποθέσεις, τα κράτη μέλη μπορούν να επιτρέπουν με διμερείς διοικητικές συμφωνίες απλουστευμένη διαδικασία που να παρεκκλίνει από τα οριζόμενα στις παραγράφους 7 και 8."

2) Το άρθρο 8 αντικαθίσταται από το ακόλουθο κείμενο:

"Άρθρο 8

Για τα προϊόντα που αποκτούν ιδιώτες για δική τους ανάγκη και τα οποία μεταφέρουν αυτοπροσώπως από κράτος μέλος σε άλλο, οι ειδικοί φόροι κατανάλωσης εισπράττονται στο κράτος μέλος όπου τα προϊόντα αυτά αποκτώνται.

Για τα προϊόντα, εκτός των βιομηχανοποιημένων καπνών, που αποκτώνται από ιδιώτες, η διάταξη του πρώτου εδαφίου εφαρμόζεται και στην περίπτωση μεταφοράς για λογαριασμό τους.

Η φορολόγηση στο κράτος μέλος απόκτησης εφαρμόζεται επίσης στα προϊόντα που αποστέλλονται από έναν ιδιώτη σε άλλον χωρίς άμεση ή έμμεση καταβολή αντιτίμου."

3) Το άρθρο 9 τροποποιείται ως εξής:

α) η παράγραφος 1 καταργείται.

β) η παράγραφος 2 αντικαθίσταται από το ακόλουθο κείμενο:

"2. Για να αποδείξουν ότι τα προϊόντα που αναφέρονται στο άρθρο 8 προορίζονται για εμπορικούς σκοπούς, τα κράτη μέλη οφείλουν να λαμβάνουν υπόψη τα ακόλουθα στοιχεία:

α) την εμπορική ιδιότητα και τα κίνητρα του κατόχου των προϊόντων.

β) τον τόπο όπου βρίσκονται τα προϊόντα ή, ανάλογα με την περίπτωση, τον χρησιμοποιούμενο τρόπο μεταφοράς.

γ) κάθε έγγραφο σχετικό με τα εν λόγω προϊόντα.

δ) το είδος αυτών των εν λόγω προϊόντων.

ε) την ποσότητα των εν λόγω προϊόντων."

γ) η παράγραφος 3 καταργείται.

4) Το άρθρο 10 αντικαθίσταται από το ακόλουθο κείμενο:

"Άρθρο 10

1. Για τα προϊόντα που έχουν ήδη τεθεί σε ανάλωση, τα οποία αγοράζονται από άτομα που ενεργούν ως ιδιώτες και αποστέλλονται ή μεταφέρονται άμεσα ή έμμεσα από τον πωλητή ή για δικό του λογαριασμό, οι ειδικοί φόροι κατανάλωσης επιβάλλονται στο κράτος μέλος προορισμού.

Ως κράτος μέλος προορισμού νοείται το κράτος μέλος άφιξης της αποστολής ή της μεταφοράς.

2. Στην περίπτωση που αναφέρεται στην παράγραφο 1, ο ειδικός φόρος κατανάλωσης καθίσταται απαιτητός κατά τη στιγμή παράδοσης των προϊόντων.

3. Ο ειδικός φόρος κατανάλωσης του κράτους μέλους προορισμού καθίσταται απαιτητός από τον πωλητή.

Ο πωλητής οφείλει να συμμορφώνεται προς τις ακόλουθες ρυθμίσεις:

α) να εγγράφεται στα φορολογικά μητρώα των φορολογικών αρχών του κράτους μέλους του με βεβαίωση επί εγγράφου, ο τύπος και το περιεχόμενο του οποίου καθορίζονται σύμφωνα με τη διαδικασία που προβλέπεται στο άρθρο 24 παράγραφοι 3 και 4.

β) να καταθέτει, πριν από την αποστολή των προϊόντων, εγγύηση για την καταβολή του ειδικού φόρου κατανάλωσης σε κεντρική φορολογική υπηρεσία που καθορίζεται από το κράτος μέλος προορισμού.

γ) να αναγράφει, για λόγους ελέγχου, τον αριθμό φορολογικού μητρώου που αναφέρεται στο τρίτο εδάφιο στα εμπορικά έγγραφα που συνοδεύουν την αποστολή των υποκείμενων σε ειδικούς φόρους κατανάλωσης προϊόντων.

δ) μετά την πάροδο περιόδου που καθορίζει κάθε κράτος μέλος, να διαβιβάζει στην κεντρική υπηρεσία που έχει εκδώσει τον αριθμό φορολογικού μητρώου, έγγραφο που περιλαμβάνει τις ποσότητες που παραδόθηκαν κατά τη διανυθείσα περίοδο.

Το κράτος μέλος προορισμού καθορίζει τους όρους που συνδέονται με τον υπολογισμό της εγγύησης που αναφέρεται στο πρώτο εδάφιο στοιχείο β). Κατά την κατάθεση της εγγύησης, ο πωλητής οφείλει να προσκομίζει το έγγραφο καταχώρησης στα φορολογικά μητρώα που αναφέρεται στο πρώτο εδάφιο στοιχείο α). Το κράτος μέλος προορισμού του παρέχει στη συνέχεια αριθμό φορολογικού μητρώου.

Ο τύπος και το περιεχόμενο του εγγράφου που αναφέρεται στο πρώτο εδάφιο στοιχείο δ) καθορίζονται σύμφωνα με τη διαδικασία που προβλέπεται στο άρθρο 24 παράγραφοι 3 και 4. Το εν λόγω έγγραφο πρέπει να θεωρείται από τις φορολογικές αρχές του κράτους μέλους αναχώρησης και κατά περίπτωση να συνοδεύεται από τα διοικητικά και εμπορικά έγγραφα που απαιτούνται από το κράτος μέλος προορισμού. Ο ειδικός φόρος κατανάλωσης καταβάλλεται σύμφωνα με τη διαδικασία που έχει θεσπίσει το κράτος μέλος προορισμού.

4. Στην περίπτωση που αναφέρεται στην παράγραφο 1, οι καταβληθέντες στο πρώτο κράτος μέλος ειδικοί φόροι κατανάλωσης επιστρέφονται σύμφωνα με το άρθρο 22 παράγραφος 4.

5. Τα κράτη μέλη δύνανται να καθορίζουν τις ειδικές λεπτομέρειες εφαρμογής των παραγράφων 1 έως 4 για τα υποκείμενα σε ειδικούς φόρους κατανάλωσης προϊόντα που αποτελούν το αντικείμενο ειδικών εθνικών ρυθμίσεων διανομής.»

5) Προστίθενται τα ακόλουθα άρθρα 10α, 10β και 10γ:

"Άρθρο 10α

1. Στο πρόσωπο που υποχρεούται να καταβάλει τους ειδικούς φόρους κατανάλωσης βάσει του άρθρου 7 παράγραφος 3 ή του άρθρου 10 παράγραφος 3 παρέχεται ατέλεια στο κράτος μέλος προορισμού για τις απώλειες που επέρχονται κατά την κυκλοφορία προϊόντων και οφείλονται σε τυχαία περιστατικά ή σε ανωτέρα βία και βεβαιώνονται από τις αρχές κάθε κράτους μέλους.

Του παρέχεται, επίσης, ατέλεια στο κράτος μέλος προορισμού για τις απώλειες που οφείλονται στη φύση των προϊόντων κατά τη διάρκεια της μεταφοράς. Κάθε κράτος μέλος καθορίζει τους όρους υπό τους οποίους παρέχονται οι εν λόγω ατέλειες.

2. Οι απώλειες που αναφέρονται στην παράγραφο 1 καθορίζονται σύμφωνα με τις ρυθμίσεις που ισχύουν στο κράτος μέλος προορισμού.

Η εγγύηση που κατατίθεται σύμφωνα με το άρθρο 7 παράγραφος 5 στοιχείο α) και το άρθρο 10 παράγραφος 3 στοιχείο β) αποδεσμεύεται πλήρως ή εν μέρει.

3. Με την επιφύλαξη του άρθρου 10 β παράγραφος 1, σε περίπτωση ελλειμμάτων εκτός από τις απώλειες που αναφέρονται στην παράγραφο 1 του παρόντος άρθρου, οι φόροι εισπράττονται βάσει των συντελεστών που ίσχυαν στο ενδιαφερόμενο κράτος μέλος κατά τη στιγμή που επήλθαν οι απώλειες, οι οποίες διαπιστώθηκαν δεόντως από τις αρμόδιες αρχές ή, κατά περίπτωση, τη στιγμή διαπίστωσης των ελλειμμάτων.

Άρθρο 10β

1. Σε περίπτωση που διαπράχθηκε παρατυπία ή παράβαση, που συνεπάγεται απαίτηση του ειδικού φόρου κατανάλωσης, κατά την κυκλοφορία προϊόντων σύμφωνα με το άρθρο 7 παράγραφος 3 ή το άρθρο 10 παράγραφος 1, ο εν λόγω φόρος οφείλεται στο κράτος μέλος όπου διαπράχθηκε η παρατυπία ή η παράβαση από το πρόσωπο που εγγυήθηκε την πληρωμή των ειδικών φόρων κατανάλωσης, σύμφωνα με το άρθρο 7 παράγραφος 5 στοιχείο α) ή το άρθρο 10 παράγραφος 3 στοιχείο β).

Όταν η είσπραξη του ειδικού φόρου κατανάλωσης πραγματοποιείται σε κράτος μέλος διαφορετικό από το κράτος μέλος αναχώρησης, το κράτος μέλος που πραγματοποιεί την είσπραξη ενημερώνει τις αρμόδιες αρχές του κράτους μέλους αναχώρησης.

2. Όταν κατά τη διάρκεια της κυκλοφορίας προϊόντων, που πραγματοποιείται σύμφωνα με το άρθρο 7 παράγραφος 4 ή το άρθρο 10 παράγραφος 1, διαπιστώνεται παράβαση ή παρατυπία χωρίς να είναι δυνατό να καθοριστεί ο τόπος όπου αυτή διαπράχθηκε, θεωρείται ότι διαπράχθηκε στο κράτος μέλος όπου διαπιστώθηκε.

3. Όταν τα προϊόντα δεν φθάνουν στον προορισμό τους και όταν δεν είναι δυνατό να προσδιοριστεί ο τόπος της παράβασης ή της παρατυπίας, η εν λόγω παράβαση ή παρατυπία θεωρείται ότι διαπράχθηκε στο κράτος μέλος αναχώρησης.

4. Εάν πριν από τη λήξη της τριετούς προθεσμίας από την ημερομηνία έκδοσης του συνοδευτικού εγγράφου που αναφέρεται στο άρθρο 7 παράγραφος 4 ή την ημερομηνία έκδοσης του εμπορικού εγγράφου που αναφέρεται στο άρθρο 10 παράγραφος 3 στοιχείο γ), προσδιοριστεί το κράτος μέλος όπου πράγματι διαπράχθηκε η παράβαση ή η παρατυπία, το εν λόγω κράτος μέλος πραγματοποιεί την είσπραξη του ειδικού φόρου κατανάλωσης με τον συντελεστή που ίσχυε κατά την ημερομηνία αποστολής των εμπορευμάτων.

5. Τα κράτη μέλη θεσπίζουν τα μέτρα που απαιτούνται για την αποκατάσταση κάθε παράβασης ή παρατυπίας και για την επιβολή αποτελεσματικών κυρώσεων.

Άρθρο 10γ

Στις περιπτώσεις που αναφέρονται στο άρθρο 10 α παράγραφος 3 και στο άρθρο 10 β παράγραφοι 1 έως 4, μόλις προσκομιστεί απόδειξη καταβολής του ειδικού φόρου κατανάλωσης σε κράτος μέλος διαφορετικό από το κράτος μέλος αναχώρησης, ο αρχικά εισπραχθείς ειδικός φόρος κατανάλωσης επιστρέφεται και αποδεσμεύεται η εγγύηση που κατατίθεται σύμφωνα με το άρθρο 7 παράγραφος 5 στοιχείο α) και το άρθρο 10 παράγραφος 3 στοιχείο β)."

6) Το άρθρο 27 αντικαθίσταται από το ακόλουθο κείμενο:

"Με βάση έκθεση της Επιτροπής, το Συμβούλιο επανεξετάζει τις διατάξεις των άρθρων 7 έως 10 γ πριν από την 1η Ιανουαρίου 2010 και θεσπίζει, ενδεχομένως, σύμφωνα με το άρθρο 93 της συνθήκης τις αναγκαίες τροποποιήσεις."

Άρθρο 2

1. Τα κράτη μέλη θέτουν σε ισχύ τις αναγκαίες νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις που απαιτούνται για τη συμμόρφωσή τους με την παρούσα οδηγία στις [...] το αργότερο. Κοινοποιούν αμέσως στην Επιτροπή το κείμενο των εν λόγω διατάξεων καθώς και πίνακα με τις αντιστοιχίσεις των διατάξεων αυτών και της παρούσας οδηγίας.

Όταν τα κράτη μέλη θεσπίζουν τις εν λόγω διατάξεις, αυτές πρέπει να περιέχουν παραπομπή στην παρούσα οδηγία ή να συνοδεύονται από παρόμοια παραπομπή κατά την επίσημη δημοσίευσή τους. Οι λεπτομερείς διατάξεις για την αναφορά αυτή θεσπίζονται από τα κράτη μέλη.

2. Τα κράτη μέλη ανακοινώνουν στην Επιτροπή το κείμενο των κυριότερων διατάξεων εσωτερικού δικαίου, που θεσπίζουν στον τομέα που διέπεται από την παρούσα οδηγία.

Άρθρο 3

Η παρούσα οδηγία αρχίζει να ισχύει την εικοστή ημέρα μετά τη δημοσίευσή της στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Άρθρο 4

Η παρούσα οδηγία απευθύνεται στα κράτη μέλη .

Βρυξέλλες,

Για το Συμβούλιο

Ο Πρόεδρος