Γνωμοδότηση της Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής για:

- την «Πρόταση οδηγίας του Συμβουλίου για την τροποποίηση της οδηγίας 77/388/ΕΟΚ αναφορικά με το καθεστώς του δικαιώματος προς έκπτωση του ΦΠΑ» και - την «Πρόταση κανονισμού (ΕΚ) του Συμβουλίου όσον αφορά τα μέτρα ελέγχου, τα μέτρα σχετικά με το σύστημα επιστροφής και τα μέτρα διοικητικής συνεργασίας που είναι αναγκαία για την εφαρμογή της οδηγίας 98/ΧΧΧ/ΕΚ» () (1999/C 101/17)

Στις 27 Ιουλίου 1998, και βάσει του άρθρου 99 της Συνθήκης περί ιδρύσεως της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, το Συμβούλιο αποφάσισε να ζητήσει τη γνωμοδότηση της Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής σχετικά με τις ανωτέρω προτάσεις.

Το τμήμα «Οικονομική και Νομισματική Ένωση, Οικονομική και Κοινωνική Συνοχή» στο οποίο ανατέθηκε η προετοιμασία των σχετικών εργασιών της ΟΚΕ υιοθέτησε τη γνωμοδότησή του στις 15 Δεκεμβρίου 1998 με βάση εισηγητική έκθεση του κ. Walker.

Κατά την 360ή σύνοδο ολομέλειάς της (συνεδρίαση της 28ης Ιανουαρίου), η ΟΚΕ υιοθέτησε με 99 ψήφους υπέρ, 8 κατά και 5 αποχές την ακόλουθη γνωμοδότηση.

1. Εισαγωγή

1.1. Οι μεταβολές που επέφερε το μεταβατικό καθεστώς στο κοινό σύστημα ΦΠΑ επέτρεψαν την κατάργηση, από την 1η Ιανουαρίου 1993, των ελέγχων και των διοικητικών διαδικασιών πριν ή κατά τη διέλευση των εσωτερικών συνόρων της ΕΕ διασφαλίζοντας στο έπακρο τη διακριτική ευχέρεια των κρατών μελών να καθορίζουν το εθνικό καθεστώς ΦΠΑ, κυρίως με τη διατήρηση στην οδηγία πολλών δυνατοτήτων επιλογής.

1.1.1. Εντούτοις, η κατάργηση των φυσικών φραγμών κατέστησε πολύ πιο αισθητή την παρουσία των άυλων εμποδίων στις δραστηριότητες που αναπτύσσονται μεταξύ των κρατών μελών και με τα οποία έρχονται αντιμέτωποι οι οικονομικοί φορείς.

1.2. Ο μεγάλος αριθμός κανόνων σχετικά με τον προσδιορισμό του τόπου φορολόγησης των πράξεων και, κατά συνέπεια, του τόπου έκπτωσης ή επιστροφής του φόρου, καθώς και η έλλειψη ομοιομορφίας στην εφαρμογή των διατάξεων του ισχύοντος συστήματος ΦΠΑ, οδηγούν στον κατακερματισμό της ενιαίας αγοράς σε δεκαπέντε φορολογικά διαμερίσματα, με αποτέλεσμα σύγχυση, επιπρόσθετες εργασίες, διοικητικές επιπλοκές και νομική αβεβαιότητα για τους οικονομικούς φορείς. Ως εκ τούτου, οι οικονομικοί παράγοντες είναι υποχρεωμένοι να γνωρίζουν τη νομοθεσία κάθε κράτους μέλους στο οποίο πραγματοποιούν φορολογητέες πράξεις καθώς και των κρατών μελών στα οποία πραγματοποιούν μόνο δαπάνες που επιβαρύνονται με ΦΠΑ.

1.2.1. Αντιθέτως, οι οικονομικοί παράγοντες μπορούν να εκμεταλλεύονται την ύπαρξη των εν λόγω διαφορών με τη βοήθεια φοροτεχνικών, με ενδεχόμενη συνέπεια τη νόθευση του ανταγωνισμού, στον οποίο υποτίθεται ότι βασίζεται η λειτουργία της ενιαίας αγοράς.

1.3. Τον Ιούλιο του 1996, η Επιτροπή παρουσίασε πρόγραμμα εργασίας το οποίο συνοδευόταν από προτάσεις για την εισαγωγή ενός πραγματικά κοινού συστήματος ΦΠΑ το οποίο θα ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις της ενιαίας αγοράς. Το πρόγραμμα αυτό προβλέπει ανάληψη δράσης που θα βασίζεται:

- στην περισσότερο ομοιόμορφη εφαρμογή του φόρου 7

- στον εκσυγχρονισμό του φόρου και 7

- στην τροποποίηση του συστήματος επιβολής του φόρου (τόπος φορολόγησης).

1.4. Ωστόσο, ανεξάρτητα από τη μετάβαση σε ένα καθεστώς φορολόγησης στον τόπο προέλευσης, είναι πλέον απαραίτητο να εκσυγχρονισθούν οι γενικές διατάξεις του ισχύοντος συστήματος και να επιτευχθεί η περισσότερο ομοιόμορφη εφαρμογή του. Το στάδιο αυτό αποτελεί την απόλυτη προτεραιότητα του προγράμματος εργασίας.

1.5. Εξάλλου, όπως ανέφερε η Επιτροπή σε ένα έγγραφο εργασίας της 14ης Μαΐου 1997, οι υποχρεώσεις ΦΠΑ αποτελούν τομέα που θα πρέπει να εξετασθεί στο πλαίσιο του δευτέρου σταδίου της πρωτοβουλίας SLIM (απλούστευση της νομοθεσίας σχετικά με την εσωτερική αγορά). Η Επιτροπή πιστεύει ότι είναι απαραίτητο να εξετασθεί το θέμα της θέσπισης μέτρων απλούστευσης τα οποία θα ελαφρύνουν βραχυπρόθεσμα τα βάρη των επιχειρήσεων και, παράλληλα, θα προετοιμάσουν το έδαφος για την εισαγωγή του νέου συστήματος ΦΠΑ.

1.5.1. Η ομάδα εργασίας που συγκροτήθηκε προκειμένου να εξετάσει το θέμα αυτό, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η διαδικασία επιστροφής του ΦΠΑ που προβλέπεται στην 8η οδηγία ΦΠΑ αποτελεί ένα από τα σημεία για τα οποία η απλούστευση αποκτά όλο και πιο επείγοντα χαρακτήρα.

1.5.2. Στην έκθεση που συνέταξε η Επιτροπή μετά από τις εργασίες της ομάδας αυτής, σχετικά με την πρωτοβουλία SLIM και η οποία εγκρίθηκε από το Συμβούλιο «Εσωτερική Αγορά» της 27ης Νοεμβρίου 1997, συνιστάται η μελέτη των δυνατοτήτων και μέσων ριζικής αναμόρφωσης των διαδικασιών επιστροφής που προβλέπονται μέχρι σήμερα από την 8η οδηγία.

1.6. Το πρώτο σκέλος της προτεινόμενης οδηγίας είναι το αποτέλεσμα της μελέτης αυτής. Στόχος των προτεινόμενων μέτρων είναι η απλούστευση των διαδικασιών που θα επιτρέπουν στους υποκείμενους σε φόρο που είναι εγκατεστημένοι στην Κοινότητα να ανακτούν το φόρο που κατέβαλλαν σε ένα κράτος μέλος στο οποίο δεν είναι εγκατεστημένοι.

1.6.1. Το δεύτερο σκέλος της παρούσας πρότασης αφορά τις δαπάνες που δεν παρέχουν δικαίωμα ολικής έκπτωσης του ΦΠΑ. Το σκέλος αυτό εντάσσεται στις προσπάθειες για τον εκσυγχρονισμό και την περισσότερο ομοιόμορφη εφαρμογή του ισχύοντος συστήματος. Στόχος των προτεινόμενων μέτρων είναι η προσέγγιση των εθνικών ρυθμίσεων, μεταξύ των οποίων παρατηρείται, επί του παρόντος, μεγάλη ανομοιογένεια στον τομέα αυτό. H ανάγκη της εν λόγω προσέγγισης κατέστη επιτακτικότερη μετά την απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου στην υπόθεση Aro Leasing ().

1.7. Επίσης, προτείνεται η θέσπιση κανονισμού σχετικά με τα μέτρα πιστοποίησης, δηλαδή για το σύστημα βάσει του οποίου θα γίνεται η επιστροφή του φόρου από τα κράτη μέλη στα οποία πραγματοποιήθηκε η δαπάνη και για την απαιτούμενη διοικητική συνεργασία.

1.8. Τα δύο σκέλη της προτεινόμενης οδηγίας, εκ πρώτης όψεως ανεξάρτητα το ένα από το άλλο, είναι στην πραγματικότητα αναπόσπαστα συνδεδεμένα σε μία προσπάθεια διασφάλισης της ουδετερότητας του φόρου.

1.8.1. Εν πρώτοις, η τροποποίηση των κανόνων όσον αφορά την επιστροφή/έκπτωση του φόρου που καταβάλλεται σε κράτος μέλος στο οποίο ο υποκείμενος στο φόρο δεν είναι εγκατεστημένος, χωρίς προσέγγιση του δικαιώματος προς έκπτωση, θα μπορούσε να αποτελέσει λύση για τις περιπτώσεις στρεβλώσεων του ανταγωνισμού, αλλά θα δημιουργούσε νέες στρεβλώσεις, ιδίως όσον αφορά τους φορείς παροχής υπηρεσιών - σε άμεσο ανταγωνισμό στην αγορά ενός συγκεκριμένου κράτους μέλους - οι οποίοι θα υπόκεινταν σε διαφορετικούς κανόνες ως προς την έκπτωση. Εξάλλου, το γεγονός ότι οι προτεινόμενοι κανόνες, όσον αφορά τις δαπάνες, δεν παρέχουν δικαίωμα προς ολική έκπτωση του ΦΠΑ, αφήνει ακόμη ένα περιθώριο διακριτικής ευχέρειας στα κράτη μέλη. Η τροποποίηση της διαδικασίας επιστροφής αποτρέπει την εκμετάλλευση από τους οικονομικούς φορείς των διαφορών που μπορούν ακόμη να προκύψουν από τη διακριτική αυτή ευχέρεια, επιτρέποντας την άσκηση αθέμιτου ανταγωνισμού.

2. Οι προτάσεις της Επιτροπής

2.1. Έκπτωση του ΦΠΑ που καταβάλλεται σε κράτος μέλος εκτός του κράτους μέλους εγκατάστασης του υποκείμενου στο φόρο

2.1.1. Η 6η οδηγία ΦΠΑ θεσπίζει την αρχή σύμφωνα με την οποία κάθε υποκείμενος στο φόρο έχει δικαίωμα προς έκπτωση ή επιστροφή ΦΠΑ, ανεξάρτητα από το κράτος μέλος στο οποίο πραγματοποίησε τις δαπάνες που επιβαρύνονται με ΦΠΑ.

2.1.2. Με την 8η οδηγία ΦΠΑ επιτεύχθηκε η εναρμόνιση, σε κοινοτικό επίπεδο, των όρων επιστροφής του ΦΠΑ στους υποκείμενους στο φόρο που είναι εγκατεστημένοι σε άλλο κράτος μέλος από αυτό στο οποίο πραγματοποιείται η επιστροφή. Βασικός στόχος της εν λόγω οδηγίας είναι να εξασφαλισθεί ανάλογη μεταχείριση των υποκείμενων στο φόρο που δεν είναι εγκατεστημένοι στο κράτος μέλος που καταβάλλουν το ΦΠΑ με αυτή των υποκειμένων στο φόρο του κράτους μέλους αυτού, οι οποίοι ασκούν το δικαίωμα τους προς έκπτωση με άμεσο καταλογισμό στις περιοδικές τους δηλώσεις.

2.1.3. Στην πράξη, η εφαρμογή της προβλεπόμενης από την 8η οδηγία διαδικασίας επιστροφής δημιουργεί σοβαρά προβλήματα, τόσο για τους οικονομικούς παράγοντες όσο και τις εθνικές αρχές των κρατών μελών. Αφενός, οι οικονομικοί παράγοντες διαπιστώνουν ότι οι εφαρμοζόμενες διαδικασίες είναι μακροχρόνιες ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις οι αντιφατικές στάσεις των διοικήσεων καθιστούν μάταιη οποιαδήποτε υποβολή αιτήσεων επιστροφής. Αφετέρου, οι εθνικές διοικήσεις συχνά εμπλέκονται σε χρονοβόρες και εξονυχιστικές διαδικασίες πιστοποίησης που δεν αποφέρουν κανένα έσοδο για τα δημόσια ταμεία.

2.1.4. Λόγω της επικρατούσας κατάστασης, η Επιτροπή έκρινε ότι είναι απαραίτητη και επείγουσα η ανάληψη δράσης με στόχο τη λήψη διορθωτικών μέτρων. Οι προτάσεις της Επιτροπής παρουσιάζονται λεπτομερώς στο παράρτημα 1.

2.2. Δαπάνες που δεν παρέχουν δικαίωμα ολικής έκπτωσης

2.2.1. Στην περίπτωση που δεν υπάρξει περαιτέρω εναρμόνιση των κανόνων που διέπουν το δικαίωμα προς έκπτωση, οι μεταβολές που θα επιφέρουν οι προτάσεις της Επιτροπής σχετικά με τον καθορισμό του τόπου έκπτωσης θα έχουν ως αποτέλεσμα την πρόκληση και νέων στρεβλώσεων του ανταγωνισμού λόγω των διαφορετικών κανόνων που εφαρμόζουν τα κράτη στα οποία καταβάλλεται ο ΦΠΑ και τα κράτη στα οποία ασκείται το δικαίωμα έκπτωσης.

2.2.2. Οι προτάσεις της Επιτροπής περιλαμβάνονται στο παράρτημα 2.

2.3. Διαδικασίες πιστοποίησης, επιστροφής και διοικητικής συνεργασίας

2.3.1. Οι προτάσεις της Επιτροπής σχετικά με τη θέσπιση κανονισμού που θα διέπει τις διαδικασίες πιστοποίησης, τις απαιτήσεις επιστροφής του κράτους μέλους στο οποίο ασκήθηκε το δικαίωμα προς έκπτωση έναντι του κράτους μέλους στο οποίο πραγματοποιήθηκε η δαπάνη, καθώς και τις διαδικασίες διοικητικής συνεργασίας περιλαμβάνονται στο παράρτημα 3.

3. Γενικές παρατηρήσεις

3.1. Στη γνωμοδότησή της 11ης Ιουλίου 1997 σχετικά με τις προτάσεις της Επιτροπής για το νέο κοινό σύστημα ΦΠΑ () η ΟΚΕ ανέφερε ότι «θεωρεί ότι με την προτεινόμενη καθιέρωση ενός οριστικού συστήματος δεν πρέπει να λησμονηθεί η ανάγκη περαιτέρω ενδιάμεσων μεταρρυθμίσεων του ισχύοντος μεταβατικού συστήματος, οι οποίες θα πρέπει στη συνέχεια να ενσωματωθούν στο νέο οριστικό καθεστώς». Κατά συνέπεια, επιδοκιμάζει τις παρούσες προτάσεις θεωρώντας ότι συμβαδίζουν πλήρως με τις απόψεις της. Ταυτόχρονα, η ΟΚΕ εκφράζει την ανησυχία της για την καθυστέρηση που έχει σημειωθεί ως προς την εφαρμογή του νέου κοινού συστήματος ΦΠΑ και τονίζει ότι δεν επιθυμεί σε καμία περίπτωση η ενημέρωση του μεταβατικού συστήματος να αποτελέσει αιτία αναβολής ή καθυστερημένης εφαρμογής του νέου οριστικού συστήματος.

3.2. Η ΟΚΕ έχει εκφράσει επανειλημμένα την πλήρη υποστήριξή της προς την πρωτοβουλία SLIM και, κατά συνέπεια, υποστηρίζει την πρόταση της Επιτροπής για την εφαρμογή των συστάσεων σχετικά με την τροποποίηση της 8ης οδηγίας που έχουν διατυπωθεί στο πλαίσιο της εν λόγω πρωτοβουλίας.

3.3. Αναγνωρίζεται γενικότερα ότι η διαδικασία επιστροφής του ΦΠΑ που προβλέπεται από την 8η οδηγία δεν απολαμβάνει της εμπιστοσύνης ούτε των οικονομικών παραγόντων ούτε των εθνικών διοικήσεων. Στην καλύτερη περίπτωση, η εν λόγω διαδικασία είναι πολύπλοκη και χρονοβόρα με αποτέλεσμα, συχνά, οι οικονομικοί φορείς, λόγω της αβεβαιότητας που επικρατεί, να κρίνουν οικονομικά προσφορότερη την μη υποβολή αίτησης επιστροφής του ΦΠΑ, ενώ σε άλλες περιπτώσεις, η στάση ορισμένων κρατών μελών παρεμποδίζει σε τέτοιο βαθμό την εφαρμογή της εν λόγω διαδικασίας που η υποβολή αίτησης επιστροφής αποτελεί απλώς απώλεια χρόνου.

3.4. Ως εκ τούτου, για ένα απαράδεκτα υψηλό αριθμό περιπτώσεων, οι οικονομικοί παράγοντες αποθαρρύνονται από την υποβολή αίτησης επιστροφής του ΦΠΑ. Κατά τον τρόπο αυτό παρεμποδίζονται στην άσκηση ενός δικαιώματος που απορρέει από την 6η οδηγία, κάτι που είναι ασυμβίβαστο τόσο με τις βασικές αρχές του ΦΠΑ όσο και με την ίδια την έννοια της ενιαίας αγοράς.

3.5. Επίσης, οι εθνικές διοικήσεις αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα τόσο λόγω της πολυπλοκότητας της διαδικασίας όσο και του υψηλού διοικητικού κόστους που συνεπάγεται η εφαρμογή της με αποτέλεσμα να ζητούν, στην πλειοψηφία τους, την θέσπιση παρεκκλίσεων. Προφανώς, ένα σύστημα στο οποίο οι παρεκκλίσεις αποτελούν τον κανόνα αντί για την εξαίρεση στον κανόνα είναι ακατάλληλο.

3.6. Επίσης, η Επιτροπή επισημαίνει, με πειστικά επιχειρήματα, ότι η παρούσα κατάσταση προκαλεί στρέβλωση του ανταγωνισμού. Θα πρέπει, βεβαίως, να επισημανθεί ότι η ύπαρξη απολύτως ίσων όρων ανταγωνισμού αποτελεί έναν ιδανικό στόχο η επίτευξη του οποίου θα πρέπει να επιδιώκεται, λαμβανομένου υπόψη, ωστόσο, του γεγονότος ότι

α) η πλήρης επίτευξη του είναι αδύνατη και

β) κάθε διαδοχικό βήμα προς την επίτευξή του εν λόγω στόχου συνεπάγεται πρόσθετες δαπάνες, καθώς και ότι όσο περισσότερο προσεγγίζουμε προς την επίτευξη του στόχου της πλήρους ισότητας τόσο περισσότερο αυξάνεται το εν λόγω κόστος.

3.6.1. Θα πρέπει να υπενθυμισθεί ότι το κόστος που προαναφέρθηκε δεν είναι μόνον οικονομικού χαρακτήρα, αλλά και πολιτικού, λόγω της αναπόφευκτης απώλειας κυριαρχικών δικαιωμάτων.

3.6.2. Κατά συνέπεια, τα κράτη μέλη θα υποχρεωθούν, βάσει των παρουσών προτάσεων, να παραιτηθούν ορισμένων δικαιωμάτων τα οποία έχουν επί του παρόντος σχετικά με τον περιορισμό του δικαιώματος έκπτωσης και την εφαρμογή εθνικών διατάξεων ως προς τον καθορισμό των επαγγελματικών εξόδων στον τομέα του ΦΠΑ. Αυτό αιτιολογείται από την ανάγκη περιορισμού ή εξάλειψης των στρεβλώσεων του ανταγωνισμού.

3.6.3. Υπό τις συνθήκες αυτές, δεν θα πρέπει να λησμονείται ότι ακόμη και στην περίπτωση που δεν θα σημειώνονταν σημαντικές στρεβλώσεις σε σχέση με το συνολικό εμπορικό ισοζύγιο, είναι δυνατόν να προκληθούν σημαντικές τομεακές στρεβλώσεις που θα νόθευαν το θεμιτό ανταγωνισμό στους σχετικούς τομείς.

3.7. Η ΟΚΕ συμφωνεί ότι δεν θα πρέπει σε καμία περίπτωση να υπάρξει διαχωρισμός των δύο σκελών της πρότασης, προκειμένου να διασφαλισθεί η εφαρμογή της αρχής της ουδετερότητας του φόρου.

3.8. Επίσης, η ΟΚΕ συμφωνεί με την άποψη ότι η διακριτική ευχέρεια που διαθέτουν επί του παρόντος τα κράτη μέλη, και οι υφιστάμενες διαφορές ως προς την ερμηνεία και την εφαρμογή του συστήματος από αυτά, είναι δυνατόν να συμβάλλουν στην ενίσχυση της φοροδιαφυγής και των νόμιμων χειρισμών.

4. Ειδικές παρατηρήσεις

4.1. Έκπτωση του ΦΠΑ που καταβάλλεται σε ένα κράτος μέλος, εκτός του κράτους μέλους εγκατάστασης του υποκείμενου στο φόρο

4.1.1. Πρωταρχικός στόχος του σκέλους αυτού της παρούσας πρότασης είναι η απλούστευση των υφιστάμενων διαδικασιών.

4.1.2. Η ΟΚΕ συμφωνεί με την Επιτροπή ότι η μόνη τροποποίηση μέσω της οποίας μπορεί να επιτευχθεί πραγματικά σημαντική απλούστευση του υφιστάμενου συστήματος ΦΠΑ συνίσταται στην παροχή, στον υποκείμενο στο φόρο, του δικαιώματος έκπτωσης του ΦΠΑ που καταβάλλει σε ένα κράτος μέλος στο οποίο δεν είναι εγκατεστημένος, καταλογίζοντάς τον στη περιοδική του δήλωση στο ποσό του ΦΠΑ που οφείλει στο κράτος μέλος στα μητρώα ΦΠΑ του οποίου είναι καταχωρημένος.

4.1.3. Στην περίπτωση που ο υποκείμενος στο φόρο είναι καταχωρημένος μόνο σε ένα κράτος μέλος, δεν υφίσταται κανένα πρόβλημα δεδομένου ότι η έκπτωση επί του συνόλου των φόρων που έχει καταβάλει στα διάφορα κράτη μέλη της Κοινότητας θα πραγματοποιηθεί στο εν λόγω κράτος μέλος, ανεξάρτητα από τον τόπο στον οποίο καταβλήθηκε και υπό την προϋπόθεση ότι οι δαπάνες που πραγματοποιήθηκαν εμπίπτουν στην κατηγορία των νομίμως πραγματοποιούμενων επαγγελματικών δαπανών.

4.1.4. Εντούτοις, στην περίπτωση που υιοθετηθεί μόνο αυτό το σκέλος της πρότασης, θα προκληθούν στρεβλώσεις του ανταγωνισμού, διότι, στην περίπτωση αυτή, τα διάφορα κράτη μέλη θα προβούν στην εφαρμογή διαφορετικών κανόνων ως προς τον καθορισμό των δαπανών που εμπίπτουν στην κατηγορία των νομίμως πραγματοποιούμενων επαγγελματικών δαπανών. Για το λόγο αυτό, τα δύο σκέλη της πρότασης είναι αναπόσπαστα συνδεδεμένα και θα πρέπει να αντιμετωπίζονται ως μία ενιαία πρόταση. Η επίτευξη των επιδιωκόμενων στόχων είναι αδύνατη χωρίς την ταυτόχρονη υιοθέτηση και των δύο σκελών της πρότασης.

4.1.5. Στην περίπτωση που ο υποκείμενος στο φόρο είναι καταχωρημένος στα φορολογικά μητρώα περισσότερων του ενός κρατών μελών, η κατάσταση καθίσταται πολυπλοκότερη διότι θα είναι δύσκολο, εάν όχι αδύνατο, να προσδιορισθεί η χώρα στην οποία οι φορολογητέες πράξεις (με τις οποίες σχετίζεται η αγορά αγαθών ή υπηρεσιών για τις οποίες καταβλήθηκε ο σχετικός ΦΠΑ) έλαβαν χώρα και, κατά συνέπεια, η χώρα στην οποία θα πρέπει να επιτραπεί η άσκηση του δικαιώματος προς έκπτωση του ΦΠΑ.

4.1.5.1. Ας εξετάσουμε, παραδείγματος χάρη, την περίπτωση ενός φορτηγού οχήματος το οποίο ανήκει σε μία γερμανική εταιρεία, είναι καταχωρημένο στην Ολλανδία και χρησιμοποιείται για την μεταφορά αγαθών μεταξύ του Ηνωμένου Βασιλείου και της Ιταλίας, και προς τις δύο κατευθύνσεις. Η εταιρεία διαθέτει φυσική παρουσία και στις δύο χώρες και είναι εγγεγραμμένη στα φορολογικά μητρώα και των δύο χωρών. Η κατάσταση περιπλέκεται ακόμη περισσότερο από το γεγονός ότι το μεταφορικό κόστος πληρώνεται άλλοτε από τον προμηθευτή και άλλοτε από τον παραλήπτη. Ίσως απαιτηθεί, κατά τη διάρκεια της μεταφοράς, η αγορά καυσίμων ή ελαστικών αυτοκινήτου ή ανταλλακτικών ή η επισκευή του οχήματος κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του διά μέσου της Γαλλίας, χώρα στην οποία η εταιρεία δεν διαθέτει φυσική παρουσία ή στα φορολογικά μητρώα της οποίας δεν είναι εγγεγραμμένη και στην οποία δεν διενεργεί φορολογητέες πράξεις. Υπό τις προαναφερθείσες συνθήκες, είναι πολύ δύσκολο να προσδιορισθεί το κατά πόσο το δικαίωμα προς έκπτωση θα πρέπει να ασκηθεί στο ΗΒ ή στην Ιταλία. Αυτό δεν μπορεί να γίνει παρά μόνο κατά τρόπο αυθαίρετο.

4.1.6. Εντούτοις, οι προαναφερθείσες δυσκολίες δεν μειώνουν σε τίποτα την αξία των προτάσεων της Επιτροπής, που αποτελούν σημαντική βελτίωση της κατάστασης που επικρατεί βάσει της εφαρμογής της 8ης οδηγίας, τόσο για τους οικονομικούς παράγοντες όσο και για τις εθνικές διοικήσεις.

4.1.7. Η απαίτηση, σύμφωνα με την οποία οι υποκείμενοι στο φόρο υποχρεούνται να υποβάλουν τα σχετικά έγγραφα, κατανεμημένα κατά κράτος μέλος, στο πλαίσιο της περιοδικής τους δήλωσης και να προσκομίζουν αντίγραφα των τιμολογίων ή των παραστατικών εισαγωγής, αποτελεί μεν μία επιπλέον διατύπωση αλλά επιβαρύνει λιγότερο τις επιχειρήσεις από ό,τι η, επί του παρόντος εφαρμοζόμενη, βάσει της 8ης οδηγίας, διαδικασία που προβλέπει την υποβολή αιτήσεων οι οποίες στις περισσότερες περιπτώσεις δεν έχουν κανένα αποτέλεσμα.

4.1.8. Βάσει των προτάσεων της Επιτροπής, οι κανονισμοί που θα ισχύουν σχετικά με την επιλεξιμότητα των δαπανών για την άσκηση του δικαιώματος έκπτωσης, θα είναι αυτοί του κράτους μέλους έκπτωσης και όχι του κράτους μέλους στο οποίο πραγματοποιήθηκε η δαπάνη όπως ισχύει σήμερα. Η ΟΚΕ συμφωνεί με τη λογική αυτής της τροποποίησης. Το κράτος μέλος το οποίο χορηγεί την έκπτωση μπορεί, βεβαίως να επιτύχει την επιστροφή του ποσού του ΦΠΑ από το κράτος μέλος στο οποίο είχε καταβληθεί.

4.2. Δαπάνες που δεν παρέχουν δικαίωμα ολικής έκπτωσης

4.2.1. Στόχος του εν λόγω τμήματος είναι η απλούστευση των υφιστάμενων διαδικασιών και η εξάλειψη των φαινομένων στρέβλωσης του ανταγωνισμού. Το τελευταίο μπορεί να επιτευχθεί μόνο με την μεγαλύτερη εναρμόνιση.

4.2.2. Θα πρέπει να αναγνωρισθεί ότι πολλές δαπάνες για στέγαση, τροφή και ποτά, μπορεί να θεωρηθεί ότι εμπίπτουν στην κατηγορία των επαγγελματικών δαπανών διότι οι λόγοι πραγματοποίησής τους είναι επαγγελματικοί και ότι δεν θα πραγματοποιούνταν σε αντίθετη περίπτωση. Στην περίπτωση, παραδείγματος χάρη, που ένας επιχειρηματίας ταξιδεύσει προκειμένου να συναντηθεί με κάποιο πελάτη του, θα πρέπει να διαμείνει σε ένα ξενοδοχείο και να προβεί στην πραγματοποίηση δαπανών για τη διατροφή του. Οι εν λόγω δαπάνες θα πρέπει να θεωρηθούν ως επαγγελματικές, δεδομένου ότι, εάν δεν ήταν αναγκαίο να συναντηθεί με τον πελάτη του, δεν θα πραγματοποιούσε το εν λόγω ταξίδι ούτε θα χρειαζόταν να διαμείνει σε ξενοδοχείο και να πραγματοποιήσει τα αναγκαία για τη διατροφή του έξοδα.

4.2.2.1. Είναι αλήθεια ότι θα ήταν αναγκασμένος να διαμείνει κάπου και να φροντίσει για τη διατροφή του δεδομένου ότι η στέγαση και η διατροφή αποτελούν βασικές ανθρώπινες ανάγκες, αλλά θα μπορούσε να ικανοποιήσει τις εν λόγω ανάγκες παραμένοντας σπίτι του, χωρίς να απαιτηθούν περαιτέρω δαπάνες, όπου το κόστος διατροφής του θα ήταν σημαντικά χαμηλότερο.

4.2.2.2. Κατά τον ίδιο τρόπο, στην περίπτωση που ένας επιχειρηματίας προσκαλέσει κάποιον πελάτη του σε γεύμα, το πράττει προσπαθώντας να διασφαλίσει ή να διατηρήσει την επαγγελματική του συνεργασία με αυτόν και, για τον λόγο αυτό, οι σχετικές δαπάνες που πραγματοποιεί θα πρέπει να θεωρηθούν ως νόμιμες επαγγελματικές δαπάνες.

4.2.2.3. Εντούτοις, θα πρέπει να επισημανθεί ότι, λόγω της φύσης των εν λόγω δαπανών, είναι δυνατόν να υπάρξει καταχρηστική άσκηση του δικαιώματος, υπό την έννοια ότι συχνά παρουσιάζονται ως επαγγελματικές δραστηριότητες που δεν έχουν επιχειρηματικό χαρακτήρα. Κατά συνέπεια, όσο υφίστανται παρόμοιες δυνατότητες θα ήταν αφελές να πιστεύουμε ότι δεν θα υπάρξουν άτομα που θα προσπαθήσουν να τις εκμεταλλευθούν.

4.2.2.4. Επιπλέον, οι διοικήσεις αντιμετωπίζουν, αναμφισβήτητα, σοβαρές δυσκολίες ως προς τον διαχωρισμό μεταξύ των νόμιμων και των αθέμιτων απαιτήσεων, καθώς και ως προς τον έλεγχο σχετικά με το κατά πόσο μία δαπάνη είναι επαγγελματική ή όχι, ιδιαίτερα στην περίπτωση που στις επαγγελματικές δαπάνες συνυπολογίζονται και δαπάνες ιδιωτικής κατανάλωσης.

4.2.2.5. Για τους προαναφερθέντες λόγους, η ΟΚΕ επικροτεί την πρόταση της Επιτροπής, σχετικά με τον καθορισμό κατ'αποκοπή ποσοστού έκπτωσης της τάξης του 50 % του ΦΠΑ για δαπάνες της κατηγορίας αυτής, θεωρώντας ότι η εν λόγω πρόταση είναι τόσο πρακτική όσο και ρεαλιστική.

4.2.3. Η ΟΚΕ συμφωνεί με την Επιτροπή ότι οι δαπάνες πολυτελείας, ασχέτως ορισμού τους, θα πρέπει να συνεχίσουν να εξαιρούνται από την άσκηση του δικαιώματος έκπτωσης. Επίσης, θεωρεί ότι θα συνεχίσουν να υφίστανται σημαντικές διαφορές ερμηνείας μεταξύ των κρατών μελών σχετικά με τον ορισμό των δαπανών πολυτελείας, δεδομένου ότι οι σχετικές απόψεις είναι υποκειμενικές. Επιπλέον, είναι αδύνατος ο καθορισμός μίας ενιαίας έννοιας δεδομένου ότι δαπάνες οι οποίες σε συγκεκριμένες περιπτώσεις θεωρούνται ως δαπάνες πολυτελείας, σε άλλες περιπτώσεις μπορεί να θεωρηθεί ότι δεν υπάγονται σε αυτή την κατηγορία δαπανών.

4.2.3.1. Παρά το γεγονός ότι η ύπαρξη διαφορών ως προς την ερμηνεία και την εφαρμογή των εν λόγω κανόνων εκ μέρους των κρατών μελών θα συνεχίσει να προκαλεί στρεβλώσεις του ανταγωνισμού, η ΟΚΕ θεωρεί ότι οι συνέπειες των εν λόγω στρεβλώσεων δεν πρόκειται να είναι ιδιαίτερα σημαντικές τόσο συνολικά όσο και για τους επιμέρους τομείς της οικονομίας.

4.2.4. Η ΟΚΕ συμφωνεί με την Επιτροπή ότι τα έξοδα παράστασης πρέπει να εξετάζονται με τον ίδιο τρόπο που ισχύει για τις δαπάνες πολυτελείας, δεδομένου ότι επιβαρύνουν τον τελικό καταναλωτή. Για το λόγο αυτό, δεν πρέπει να εφαρμόζεται απαλλαγή του φόρου στα έξοδα παράστασης.

4.2.5. Όσον αφορά τα επιβατηγά αυτοκίνητα, η κατάσταση είναι πολυπλοκότερη, δεδομένου ότι, λόγω του ύψους των εμπλεκόμενων ποσών, είναι πιθανόν να υπάρξουν σημαντικές δημοσιονομικές επιπτώσεις για τα κράτη μέλη εκείνα (που αποτελούν και την πλειοψηφία των κρατών μελών) που επί του παρόντος δεν παρέχουν κανένα δικαίωμα προς έκπτωση. Εξάλλου, λόγω της επικρατούσας κατάστασης, οι στρεβλώσεις του ανταγωνισμού καθίστανται ακόμη εντονότερες.

4.2.5.1. Η κατάσταση κατέστη ακόμη οξύτερη μετά την πρόσφατη απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου στην υπόθεση Aro Leasing σύμφωνα με την οποία η χρηματοδοτική μίσθωση επιβατηγού αυτοκινήτου αποτελεί παροχή υπηρεσίας και όχι προμήθεια αγαθών. Βάσει της υφιστάμενης νομοθεσίας, αυτό σημαίνει ότι ο υποκείμενος στο φόρο που είναι εγκατεστημένος σε ένα από τα κράτη μέλη εκείνα που δεν παρέχουν το δικαίωμα προς έκπτωση μπορεί να προβεί στη χρηματοδοτική μίσθωση επιβατηγού αυτοκινήτου από εταιρεία η οποία είναι εγκατεστημένη σε ένα από τα τρία κράτη μέλη (Γερμανία, Ολλανδία, Λουξεμβούργο) που παρέχουν το εν λόγω δικαίωμα και, στη συνέχεια, να υποβάλει αίτηση, σύμφωνα με τη διαδικασία που προβλέπεται από την 8η οδηγία, για επιστροφή του ποσού του ΦΠΑ που έχει καταβληθεί εκ μέρους του κράτους μέλους στο οποίο είναι εγκατεστημένη η εταιρεία χρηματοδοτικής μίσθωσης. Δεν είναι αναγκαίο το εν λόγω όχημα να προέρχεται ή να είναι καταχωρημένο στα μητρώα του εν λόγω κράτους μέλους ή να έχει ποτέ κυκλοφορήσει στην επικράτειά του.

4.2.5.2. Είναι σαφές, ότι ο εν λόγω κανόνας είναι δυνατόν να προκαλέσει σημαντικές στρεβλώσεις του ανταγωνισμού, παρά το γεγονός ότι, στην πράξη, πιθανόν να έχει σημαντικότερες συνέπειες για ορισμένα κράτη μέλη από ό,τι για ορισμένα άλλα. Όσον αφορά τα κράτη μέλη τα οποία δεν παρέχουν το δικαίωμα προς έκπτωση, διατρέχουν τον κίνδυνο να απωλέσουν σημαντικά έσοδα και για το λόγο αυτό οποιαδήποτε αξιολόγηση των δημοσιονομικών επιπτώσεων των προτάσεων της Επιτροπής στα εν λόγω κράτη μέλη θα πρέπει να βασισθεί στο γεγονός αυτό.

4.2.6. Με τις προτάσεις της Επιτροπής θα μπορούσε να αντιμετωπισθεί το πρόβλημα που παρουσιάσθηκε με την υπόθεση Aro Leasing και να υπάρξει σημαντική βελτίωση της επικρατούσας κατάστασης τόσο για τους οικονομικούς παράγοντες όσο και για τις εθνικές διοικήσεις. Παρά το γεγονός αυτό, οι προτάσεις διατηρούν τον πολύπλοκο χαρακτήρα τους, ενώ οι δυνατότητες που παρέχονται στα κράτη μέλη είναι πιθανόν να προκαλέσουν στρεβλώσεις του ανταγωνισμού λόγω της διαφορετικής αξιοποίησης των δυνατοτήτων αυτών από κάθε κράτος μέλος.

4.2.7. Ωστόσο, η ΟΚΕ εκφράζει την ικανοποίησή της για τη βελτίωση της κατάστασης όπως προτείνει η Επιτροπή. Μια περαιτέρω απλοποίηση, για παράδειγμα, ένας γενικά εφαρμοστέος συντελεστής ύψους 50 %, θα προκαλέσει μεγάλη φορολογική ανισότητα διότι συγκεκριμένες ομάδες πολιτών θα αποκομίσουν υπερβολικά οφέλη ενώ ο δημόσιος τομέας θα απολέσει σημαντικούς πόρους.

4.2.8. Η ΟΚΕ επισημαίνει ότι στην περίπτωση που μία δαπάνη περιλαμβάνει στοιχεία τόσο επιχειρηματικών όσο και ιδιωτικών δαπανών και αποφασίζεται η μη ισχύς του δικαιώματος προς έκπτωση ως προς τις τελευταίες, είναι αδικαιολόγητη η επιβολή φόρου εκροών για το τμήμα εκείνο των δαπανών που θεωρούνται ως ιδιωτικές διότι τότε πρόκειται για περίπτωση διπλής φορολόγησης. Το ίδιο ισχύει ακόμη και στην περίπτωση που μία επιχείρηση αποζημιώνεται εκ μέρους των εργαζομένων της για το τμήμα εκείνο της συνολικής δαπάνης που θεωρείται ότι συνιστά ιδιωτική δαπάνη.

4.3. Διαδικασίες πιστοποίησης, επιστροφής και διοικητικής συνεργασίας

4.3.1. Η ΟΚΕ συμφωνεί με την Επιτροπή ότι οι παρούσες προτάσεις θα συμβάλουν σημαντικά στην ενίσχυση της διαδικασίας ελέγχου, δεδομένου ότι οι εθνικές διοικήσεις στα διάφορα κράτη μέλη θα ασκούν έλεγχο επί οικονομικών παραγόντων που είναι καταχωρημένοι στα μητρώα ΦΠΑ των αντίστοιχων κρατών μελών και για τους οποίους διαθέτουν ήδη αρκετά στοιχεία. Η οδηγία 77/799/ΕΟΚ για την αμοιβαία παροχή βοήθειας δίδει τη δυνατότητα στα ενδιαφερόμενα κράτη μέλη για την ανταλλαγή οποιασδήποτε πληροφορίας κρίνουν απαραίτητη για την ουσιαστική άσκηση των ελεγκτικών εξουσιών τους.

4.3.2. Εντούτοις, η ΟΚΕ επισημαίνει ότι σύμφωνα με τη μέχρι τώρα εμπειρία τα κράτη μέλη δεν έχουν αξιοποιήσει πλήρως τις δυνατότητες που τους παρέχει η Κοινότητα, με αποτέλεσμα να υποχρεωθεί η Επιτροπή να προβλέψει τη λήψη συμπληρωματικών μέτρων ελέγχου για τη μεταβατική περίοδο.

4.3.3. Όπως αναγνωρίζει και η Επιτροπή, με τη λήψη των εν λόγω συμπληρωματικών μέτρων περιορίζεται ο βαθμός απλούστευσης που επιδιώκεται με την τροποποίηση του συστήματος έκπτωσης και, για τον λόγο αυτό, η εφαρμογή των μέτρων αυτών δεν μπορεί να είναι παρά βραχυπρόθεσμη. Η ΟΚΕ εκφράζει την ικανοποίησή της για τη διαβεβαίωση της Επιτροπής ότι ο χρόνος εφαρμογής των εν λόγω μέτρων θα περιορισθεί αποκλειστικά στο χρονικό διάστημα που θα απαιτηθεί για την ενίσχυση της συνεργασίας των κρατών μελών. Επίσης, επικροτεί το γεγονός ότι η Επιτροπή σκοπεύει να εξετάζει ανά τακτά χρονικά διαστήματα τον τρόπο εφαρμογής των μέτρων αυτών καθώς και τα πρακτικά αποτελέσματά τους σε κάθε κράτος μέλος.

4.3.3.1. Η ΟΚΕ καλεί την Επιτροπή να καταργήσει τα εν λόγω μέτρα το συντομότερο δυνατόν. Προς το σκοπό αυτό, η Επιτροπή θα πρέπει να χρησιμοποιήσει όλα τα μέσα που διαθέτει προκειμένου να ενθαρρύνει τη συνεργασία των κρατών μελών.

5. Συμπεράσματα

5.1. Η ΟΚΕ επιδοκιμάζει τις προτάσεις της Επιτροπής διότι θεωρεί ότι συμβάλλουν σημαντικά στη βελτίωση της παρούσας κατάστασης. Επίσης, συμβάλλουν στη σημαντική μείωση των απαιτούμενων διατυπώσεων που σήμερα επιβαρύνουν τόσο τις επιχειρήσεις όσο και τις εθνικές διοικήσεις και καθιστούν δυνατή, επιτέλους, την επιστροφή, σε μεγάλο αριθμό οικονομικών παραγόντων, του ΦΠΑ που καταβλήθηκε σε κράτη μέλη στα οποία δεν είναι εγκατεστημένοι.

5.2. Για τους λόγους αυτούς, η ΟΚΕ συμφωνεί με την πρόταση να δοθεί η δυνατότητα στους οικονομικούς παράγοντες να καταλογίζουν τον προς έκπτωση ΦΠΑ, που καταβλήθηκε σε κράτη μέλη στα οποία δεν είναι εγκαταστημένοι, στις περιοδικές δηλώσεις που υποβάλλουν στα κράτη μέλη στα οποία είναι εγκατεστημένοι, καθώς και με την πρόταση για την κατάργηση της διαδικασίας που προβλέπεται από την 8η οδηγία. Η ΟΚΕ θεωρεί ότι αυτός είναι ο μοναδικός τρόπος για την αποτελεσματική απλούστευση του υφιστάμενου συστήματος.

5.2.1. Η ΟΚΕ συμφωνεί, επίσης, με τις προτάσεις που αφορούν τις δαπάνες που δεν παρέχουν δικαίωμα ολικής έκπτωσης.

5.3. Η ΟΚΕ ευελπιστεί ότι η χρονική περίοδος ισχύος των συμπληρωματικών μέτρων ελέγχου θα είναι όσο το δυνατόν συντομότερη.

5.4. Η ΟΚΕ θεωρεί ότι οι παρούσες προτάσεις αποτελούν ένα ακόμη βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση, στο πλαίσιο της πορείας για τη δημιουργία μίας πραγματικά ενιαίας αγοράς, διότι, σύμφωνα και με τις συστάσεις που έχει διατυπώσει στο παρελθόν, θεωρεί ότι μέχρι την καθιέρωση ενός νέου οριστικού συστήματος είναι απαραίτητη η συνέχιση των προσπαθειών μεταρρύθμισης του υφιστάμενου συστήματος ΦΠΑ. Εντούτοις, η ΟΚΕ θεωρεί ότι με τη λήψη των προαναφερθέντων μέτρων δεν μπορεί να επιτευχθεί παρά μόνον η προσωρινή αντιμετώπιση των υφιστάμενων προβλημάτων και, ότι για την οριστική επίλυση τους, είναι απαραίτητη η καθιέρωση του νέου κοινού συστήματος ΦΠΑ. Κατά συνέπεια, ζητεί από τα κράτη μέλη να υιοθετήσουν μία εποικοδομητική και θετική στάση σε σχέση με τις προτεινόμενες μεταρρυθμίσεις του συστήματος ΦΠΑ, με τις οποίες προωθείται η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση και η δημιουργία της ενιαίας αγοράς.

5.5. Στην ετήσια έκθεσή του για το οικονομικό έτος 1997 (), το Ελεγκτικό Συνέδριο ως προς τις παρούσες μεταβατικές διατάξεις του ΦΠΑ αναφέρει ότι «Παρά την εγκαθίδρυση ενός συστήματος εκ των υστέρων ανταλλαγής πληροφοριών (σύστημα Vies), οι πιθανότητες απάτης αυξάνονται». Στη συνέχεια, η έκθεση αναφέρει ότι «Ελλείψει βιώσιμης εναλλακτικής λύσης, το ισχύον μεταβατικό σύστημα θα διαρκέσει πολλά χρόνια ακόμη. Ουσιώδεις βελτιώσεις δεν προβλέπονται καθώς δεν υπάρχει ξεκάθαρη θέληση να προωθηθεί η καταπολέμηση της απάτης στις ενδοκοινοτικές συναλλαγές». Η ΟΚΕ συμφωνεί με την άποψη του Ελεγκτικού Συνεδρίου και τονίζει την ανάγκη να εξεύρουν τα κράτη μέλη τη σοφή πολιτική βούληση προκειμένου να συμφωνήσουν για ένα οριστικό σύστημα ΦΠΑ χωρίς περαιτέρω καθυστέρηση. Επισημαίνει το γεγονός ότι οι παρούσες μεταβατικές διευθετήσεις άρχισαν να ισχύουν την 1η Ιανουαρίου 1993 και ο αρχικός στόχος ήταν να ισχύσουν έως τις 31 Δεκεμβρίου 1996.

Βρυξέλλες, 28 Ιανουαρίου 1999.

Η Πρόεδρος της Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής

Beatrice RANGONI MACHIAVELLI

() ΕΕ C 219 της 15.7.1998, σ. 16-20.

() Απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου (έκτο τμήμα) της 17ης Ιουλίου 1997. Υπόθεση C-190/95. Συλλογή Νομολογίας 1997, σ. Ι-4383.

() ΕΕ C 296 της 29.9.1997, σ. 51.

() ΕΕ C 349 της 17.11.1998, σ. 16-17.

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ I στη γνωμοδότηση της Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής

Στην πράξη, η εφαρμογή της προβλεπόμενης από την όγδοη οδηγία διαδικασίας επιστροφής δημιουργεί σοβαρά προβλήματα, τόσο για τους οικονομικούς φορείς όσο και για τις εθνικές αρχές των κρατών μελών.

Εν πρώτοις, η διαδικασία αποτελεί αντικείμενο πολυάριθμων καταγγελιών εκ μέρους των οικονομικών παραγόντων, οι οποίες αφορούν κυρίως:

- την επάχθεια των διοικητικών διατυπώσεων (η αίτηση πρέπει να υποβληθεί στην επίσημη γλώσσα της χώρας επιστροφής, τα έγγραφα πρέπει να κατατεθούν εντός ορισμένων προθεσμιών, ...). Στην πράξη, οι οικονομικοί παράγοντες είναι πολύ συχνά υποχρεωμένοι να προσφεύγουν σε τοπικούς συμβούλους προκειμένου να τις διεκπεραιώσουν 7

- την μη τήρηση της προθεσμίας επιστροφής που προβλέπει η οδηγία σε όλο και μεγαλύτερο αριθμό κρατών μελών. Με τον τρόπο αυτό, οι οικονομικοί παράγοντες είναι υποχρεωμένοι να προκαταβάλλουν το φόρο για μεγάλα χρονικά διαστήματα, πράγμα που αποτελεί ενδεχομένως μεγάλη χρηματοοικονομική επιβάρυνση. Η αβεβαιότητα όσον αφορά την προθεσμία επιστροφής, και, κατά συνέπεια, όσον αφορά τη σημασία της χρηματοοικονομικής επιβάρυνσης, δημιουργεί για τους οικονομικούς παράγοντες μία αβεβαιότητα σχετικά με το κόστος που θα πρέπει να μετακυλίσουν στους πελάτες τους 7

- την ιδιαίτερα αυστηρή εφαρμογή των διατάξεων της όγδοης οδηγίας από τις εθνικές διοικήσεις, η οποία οδηγεί συχνά στην απόρριψη των αιτήσεων λόγω της μη τήρησης των τύπων και δημιουργεί στους οικονομικούς παράγοντες την εντύπωση ότι οι εθνικές διοικήσεις προσπαθούν να αποθαρρύνουν τη χρησιμοποίηση της διαδικασίας επιστροφής.

Το βάρος και το κόστος των διοικητικών διατυπώσεων καθώς και η προθεσμία επιστροφής οδηγούν τους υποκείμενους στο φόρο, οι οποίοι έχουν δικαίωμα επιστροφής του ΦΠΑ, να μην ασκούν το δικαίωμα αυτό. Κατά συνέπεια, οι πρακτικές δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι υποκείμενοι στο φόρο, θέτουν σε κίνδυνο την ίδια την αρχή της έκπτωσης του φόρου και την ουδετερότητα του φόρου ανεξάρτητα από το κράτος μέλος προέλευσης.

Εξάλλου, η διαδικασία επιστροφής δημιουργεί στις αρμόδιες εθνικές αρχές σημαντικά προβλήματα γιατί αποδείχθηκε πολύ πιο δύσκολη από ό,τι αναμενόταν. Κάθε αίτηση επιστροφής προϋποθέτει υλική παρέμβαση των αρχών του κράτους μέλους επιστροφής. Συνεπώς, τα κράτη μέλη οφείλουν να απασχολούν ένα διόλου ευκαταφρόνητο αριθμό υπαλλήλων για την εκτέλεση αντιπαραγωγικών καθηκόντων, τα οποία συνίστανται στην επιστροφή ενός φόρου που συγκεντρώνεται στο εθνικό έδαφος, σε αλλοδαπούς υποκείμενους στο φόρο αυτό. Ακόμη σημαντικότερη είναι η έλλειψη αποτελεσματικού ελέγχου του κατά πόσο είναι επαρκώς αιτιολογημένη τόσο η αίτηση που υποβάλλεται όσο και το ύψος του προς επιστροφή ποσού. Οι διαθέσιμες πληροφορίες επιτρέπουν την επαλήθευση μόνον του κατά πόσο:

- ο αιτών είναι υποκείμενος στο φόρο (βάσει της βεβαίωσης του κράτους μέλους στο οποίο είναι εγκατεστημένος) 7

- το τιμολόγιο ή το παραστατικό εισαγωγής πληρούν τις απαιτούμενες προϋποθέσεις 7

- έχουν εφαρμοσθεί σωστά οι περιορισμοί του δικαιώματος προς έκπτωση που ισχύουν στο κράτος μέλος επιστροφής.

Εντούτοις, το κράτος μέλος επιστροφής δεν διαθέτει τις απαιτούμενες πληροφορίες σχετικά με το εάν οι δαπάνες προέρχονται από δραστηριότητες που φορολογούνται, απαλλάσσονται ή είναι εκτός πεδίου εφαρμογής του ΦΠΑ, ή τους όρους άσκησης του δικαιώματος προς έκπτωση (σύμφωνα με την αναλογία έκπτωσης ή τον πραγματικό προορισμό). Έτσι, το κράτος μέλος δεν είναι σε θέση να προβεί σε μία γενική εκτίμηση, από φορολογική άποψη, του υποκειμένου στο φόρο και είναι υποχρεωμένο να λάβει αποφάσεις βάσει αποσπασματικών πληροφοριών.

Τα κράτη μέλη έχουν πλήρη επίγνωση της εν λόγω κατάστασης, δεδομένου ότι η πολυπλοκότητα και το κόστος της διαδικασίας επιστροφής ανάγκασαν, το 1993, 11 από τα τότε 12 κράτη μέλη να ζητήσουν, βάσει του άρθρου 27, παρέκκλιση ώστε να μπορέσουν να θεσπίσουν ειδικά μέτρα φορολόγησης της παροχής υπηρεσιών στο πλαίσιο εργασιών που αφορούν τη μεταφορά ενσωμάτων κινητών αγαθών και συνδέονται άμεσα με υπηρεσίες ενδοκοινοτικών μεταφορών αγαθών, προκειμένου να αποφευχθεί η συστηματική προσφυγή των οικονομικών φορέων στην 8η οδηγία.

Οι εν λόγω παρεκκλίσεις, οι οποίες εγκρίθηκαν με αποφάσεις του Συμβουλίου, αιτιολογήθηκαν βάσει του γεγονότος ότι η ταχεία αύξηση των περιπτώσεων προσφυγής στις διαδικασίες επιστροφής ήταν δυνατόν να αποτελέσει εμπόδιο στην ανάπτυξη των ενδοκοινοτικών συναλλαγών στον τομέα ορισμένων υπηρεσιών.

Εξάλλου, το Συμβούλιο τροποποίησε τις 15 προτάσεις απόφασης της Επιτροπής σχετικά με τη λήψη ειδικών μέτρων φορολόγησης των τηλεπικοινωνιακών υπηρεσιών, προκειμένου να απλουστευθεί η είσπραξη του φόρου, δεδομένου ότι με την απλούστευση αυτή αποφεύγεται η προσφυγή των οικονομικών φορέων στη διαδικασία της 8ης οδηγίας.

Λαμβανομένων υπόψη των προαναφερθέντων προβλημάτων, ήταν αναμενόμενο να αποτελέσει η διαδικασία επιστροφής που προβλέπει η 8η οδηγία το αντικείμενο σύστασης, στο πλαίσιο της πρωτοβουλίας SLIM, η οποία υποστηρίχθηκε τόσο από τους εκπροσώπους των εθνικών αρχών όσο και από τους εκπροσώπους των επιχειρήσεων.

Θα πρέπει να τονισθεί ότι οι δυσχέρειες που αναφέρθηκαν προηγουμένως θα αντιμετωπισθούν οριστικά με τη θέσπιση του νέου κοινού συστήματος ΦΠΑ, όπως αναπτύχθηκε στο πρόγραμμα εργασίας που ενέκρινε η Επιτροπή τον Ιούλιο του 1996. Βάσει του νέου αυτού συστήματος, το οποίο βασίζεται στην αρχή της φορολόγησης στη χώρα προέλευσης και του ενιαίου τόπου φορολόγησης και έκπτωσης, κάθε υποκείμενος στο φόρο θα έχει το δικαίωμα έκπτωσης του ΦΠΑ σε ένα και τον αυτό τόπο, ακόμη και αν η πράξη φορολογείται σε άλλο κράτος μέλος. Ως εκ τούτου η διαδικασία της 8ης οδηγίας καθίσταται άνευ αντικειμένου.

Ωστόσο, η Επιτροπή αποφάσισε να αντιδράσει άμεσα στη νέα σύσταση που διατυπώθηκε στο πλαίσιο της πρωτοβουλίας SLIM, έχοντας πάντα υπόψη ότι οιαδήποτε νομοθετική πρωτοβουλία αναληφθεί στον τομέα αυτό θα πρέπει να έχει καθαρά προσωρινό χαρακτήρα, μέχρις ότου τεθεί σε ισχύ το νέο κοινό σύστημα ΦΠΑ.

Στόχος της παρούσας πρότασης είναι κατά συνέπεια να βελτιωθεί, βραχυπρόθεσμα, το σημερινό καθεστώς ΦΠΑ, με την απλούστευση μίας διαδικασίας η οποία θεωρείται από τους οικονομικούς παράγοντες εμπόδιο στη λειτουργία της ενιαίας αγοράς, χωρίς να τεθεί σε κίνδυνο η συνέχιση των εργασιών που προβλέπονται από το πρόγραμμα εργασίας για το νέο κοινό σύστημα.

Ως εκ τούτου, ορισμένα στοιχεία της πρότασης αυτής θα επανεξετασθούν κατά την παρουσίαση των προτάσεων σχετικά με τη θέσπιση του μελλοντικού καθεστώτος.

Όσον αφορά τον έλεγχο, η Επιτροπή προτείνει τη λήψη συμπληρωματικών μέτρων επαλήθευσης, η ανάγκη εφαρμογής των οποίων θα επανεξετάζεται ανά τακτά χρονικά διαστήματα, με μόνο σκοπό την άμεση διεξαγωγή επαρκούς ελέγχου της έκπτωσης σε περίπτωση μη ικανοποιητικής συνεργασίας των κρατών μελών στον τομέα του ελέγχου.

Εξάλλου, στην περίπτωση που δεν καταστεί δυνατή η έγκριση της παρούσας πρότασης από το Συμβούλιο σε εύθετο χρονικό διάστημα, η Επιτροπή θα υποχρεωθεί να την αποσύρει προκειμένου να αποφευχθεί η συνέχιση των συζητήσεων του Συμβουλίου σχετικά με μία πρόταση ο στόχος της οποίας δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί. Εξάλλου, η καθυστερημένη έγκριση της πρότασης θα μπορούσε να δημιουργήσει σοβαρά προβλήματα όσον αφορά τη μετάβαση στο νέο κοινό σύστημα.

Κατά την άποψη της Επιτροπής, η μόνη τροποποίηση μέσω της οποίας μπορεί να επιτευχθεί πραγματικά σημαντική απλούστευση του κοινού συστήματος ΦΠΑ, γενικότερα, και της διαδικασίας επιστροφής, ειδικότερα, συνίσταται στην παροχή, στον υποκείμενο στο φόρο, του δικαιώματος έκπτωσης του ΦΠΑ που καταβάλλει σε ένα κράτος μέλος στο οποίο δεν είναι εγκατεστημένος, καταλογίζοντάς τον στη περιοδική του δήλωση στο ποσό του ΦΠΑ που οφείλει στο κράτος μέλος στο οποίο πραγματοποιεί τις φορολογητέες πράξεις, για τις οποίες χρησιμοποιούνται τα αγαθά και οι υπηρεσίες που επιβαρύνονται με ΦΠΑ.

Η παρούσα πρόταση αποβλέπει στη θέσπιση του δικαιώματος αυτού προς έκπτωση στο άρθρο 17 της 6ης οδηγίας, γεγονός που θα έχει ως συνέπεια την κατάργηση της ειδικής διαδικασίας για τους υποκείμενους στο φόρο που είναι εγκατεστημένοι στην ΕΕ (δηλ. της διαδικασίας που προβλέπεται από την 8η οδηγία).

Στην ουσία, τα προτεινόμενα μέτρα, τα οποία συνίστανται, από νομική άποψη στην τροποποίηση της παραγράφου 3 και την εισαγωγή της παραγράφου 3α στο άρθρο 17, οδηγούν στο ακόλουθο αποτέλεσμα, όσον αφορά τους υποκειμένους στο φόρο που είναι εγκατεστημένοι στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα:

- ο υποκείμενος στο φόρο που εγγράφεται σε ένα μόνο κράτος μέλος: ο ΦΠΑ εκπίπτει στο κράτος μέλος αυτό, ανεξάρτητα από το κράτος μέλος στο οποίο έχουν πραγματοποιηθεί οι δαπάνες που επιβαρύνονται με ΦΠΑ 7

- ο υποκείμενος στο φόρο εγγράφεται σε περισσότερα του ενός κράτη μέλη:

α) ο υποκείμενος στο φόρο εγγράφεται στο κράτος μέλος στο οποίο έχει πραγματοποιήσει τις δαπάνες που επιβαρύνονται με ΦΠΑ:

ο ΦΠΑ εκπίπτει στο κράτος μέλος αυτό (καμία μεταβολή σε σχέση με την τρέχουσα κατάσταση) 7

β) ο υποκείμενος στο φόρο δεν εγγράφεται στο κράτος μέλος στο οποίο πραγματοποίησε τις δαπάνες που επιβαρύνονται με ΦΠΑ:

ο ΦΠΑ εκπίπτει στο κράτος μέλος στο οποίο πραγματοποίησε τις παραδόσεις αγαθών και την παροχή υπηρεσιών για τις οποίες πραγματοποιήθηκαν οι δαπάνες.

Όπως είναι λογικό, με την τροποποίηση αυτή του άρθρου 17, το ποσό του ΦΠΑ το οποίο παρέχει δικαίωμα προς έκπτωση θα καθορίζεται πλέον βάσει των κανόνων του κράτους μέλους εγκατάστασης, και όχι βάσει των κανόνων του κράτους μέλους που εισέπραξε τον φόρο όπως συμβαίνει σήμερα.

Όσον αφορά τις διατυπώσεις, η πρόταση προβλέπει την υποχρέωση υποβολής ειδικού εγγράφου, από τους υποκειμένους στο φόρο, το οποίο θα επισυνάπτεται στην περιοδική τους δήλωση. Στο εν λόγω έγγραφο θα αναφέρονται τα ποσά του ΦΠΑ που έχουν καταβληθεί σε άλλα κράτη μέλη και για τα οποία ασκείται το δικαίωμα προς έκπτωση. Τα ποσά αυτά κατανέμονται ανά κράτος μέλος. Για την αιτιολόγηση των ποσών αυτών, πρέπει να επισυνάπτεται στο ειδικό αυτό έγγραφο αντίγραφο των τιμολογίων ή των παραστατικών εισαγωγής.

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ II στη γνωμοδότηση της Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής

Όσον αφορά το καθεστώς έκπτωσης του ΦΠΑ, το άρθρο 17, παράγραφος 6, της 6ης οδηγίας ορίζει ότι:

«Το αργότερο προ της παρόδου τεσσάρων ετών από την έναρξη ισχύος της παρούσης οδηγίας, το Συμβούλιο, προτάσει της Επιτροπής, καθορίζει ομοφώνως τις δαπάνες οι οποίες δεν παρέχουν δικαίωμα προς έκπτωση του ΦΠΑ. Οπωσδήποτε θα αποκλείονται του δικαιώματος προς έκπτωση οι δαπάνες οι οποίες δεν έχουν χαρακτήρα αυστηρά επαγγελματικό, όπως οι δαπάνες πολυτελείας, ψυχαγωγίας ή κοινωνικής παραστάσεως.

Μέχρι να τεθούν σε ισχύ οι ανωτέρω προβλεπόμενοι κανόνες, τα κράτη μέλη δύνανται να διατηρήσουν όλες τις εξαιρέσεις τις οποίες προβλέπει η εθνική τους νομοθεσία κατά το χρόνο ενάρξεως της ισχύος της παρούσης οδηγίας.»

Λαμβανομένου υπόψη ότι δεν κατέστη δυνατή η επίτευξη συναίνεσης στο Συμβούλιο σχετικά με τις προτάσεις της Επιτροπής, η Επιτροπή αποφάσισε τελικά, στις 21 Νοεμβρίου 1996, την απόσυρσή τους. Η απόσυρση αυτή αποτελεί επίσης τη λογική συνέχεια της έκδοσης από την Επιτροπή, τον Ιούλιο του 1996, του προγράμματος εργασίας για τη θέσπιση κοινού συστήματος ΦΠΑ.

Το θέμα αυτό έχει αντιμετωπισθεί κατά διαφορετικό τρόπο από τα διάφορα κράτη μέλη. Τρία από αυτά (Γερμανία, Ολλανδία, Λουξεμβούργο) χορηγούν το δικαίωμα ολικής έκπτωσης σύμφωνα με το άρθρο 17, παράγραφος 2, για τις εν λόγω δαπάνες ή για τις σημαντικότερες κατηγορίες των δαπανών αυτών, αποκλείοντας μόνο τις δαπάνες μη επαγγελματικού χαρακτήρα. Τα υπόλοιπα κράτη μέλη αποκλείουν ή περιορίζουν το δικαίωμα προς έκπτωση προκειμένου να αποφευχθούν ή να απλουστευθούν σε μεγάλο βαθμό οι περιπτώσεις στις οποίες πρέπει να γίνει διάκριση μεταξύ των δαπανών που αφορούν τις ιδιωτικές ανάγκες του υποκειμένου στο φόρου και άλλων προσώπων και των δαπανών που συνδέονται με τις οικονομικές δραστηριότητες του υποκειμένου στο φόρο.

Βάσει της παρούσας κατάστασης, δεν τηρούνται οι αρχές της ομοιόμορφης φορολογικής βάσης και της φορολογικής ουδετερότητας.

Οι υποκείμενοι στο φόρο σε ένα κράτος μέλος το οποίο επιτρέπει την ολική έκπτωση του φόρου για όλες τις δαπάνες, με εξαίρεση τις δαπάνες που δεν έχουν επαγγελματικό χαρακτήρα, απολαμβάνουν φορολογικών πλεονεκτημάτων έναντι των υποκειμένων στο φόρο σε άλλο κράτος μέλος στο οποίο ορισμένες κατηγορίες δαπανών εξαιρούνται από το δικαίωμα προς έκπτωση. Η κατάσταση αυτή είναι δυνατόν να προκαλέσει στρεβλώσεις του ανταγωνισμού κατά τις διεθνείς συναλλαγές αγαθών και υπηρεσιών, στο βαθμό που οι επιπτώσεις της αντικατοπτρίζονται στις τιμές των αγαθών και των υπηρεσιών.

Παρά το γεγονός ότι η ύπαρξη της εν λόγω ανομοιογένειας δεν αποτελεί νέο φαινόμενο, η δημιουργία της εσωτερικής αγοράς την 1η Ιανουαρίου 1993 κατέστησε πολύ πιο εμφανείς τις αποκλίσεις αυτές θέτοντας σε περισσότερο άμεσο ανταγωνισμό τις εθνικές νομοθεσίες και την εφαρμογή τους στα κράτη μέλη.

Η Επιτροπή θεωρεί κατά συνέπεια ότι επιβάλλεται να δοθεί συνέχεια στην εντολή που προβλέπεται στο άρθρο 17, παράγραφος 6, της 6ης οδηγίας και να καταβληθούν εκ νέου προσπάθειες για την προσέγγιση των διαφόρων εθνικών κανόνων που ισχύουν σήμερα, αφήνοντας ωστόσο στα κράτη μέλη κάποια διακριτική ευχέρεια, ώστε να μπορούν να λάβουν υπόψη την κατάσταση που επικρατεί στη χώρα τους.

Δεν θα πρέπει να λησμονείται ότι το δικαίωμα προς έκπτωση αποτελεί θεμελιώδες στοιχείο του συστήματος του ΦΠΑ. Συνεπώς, οποιαδήποτε εξαίρεση από το δικαίωμα αυτό αποτελεί εξαίρεση από τον κανόνα η οποία μπορεί να γίνει δεκτή μόνον εφόσον είναι επαρκώς αιτιολογημένη.

Είναι λοιπόν σαφές ότι η πρόταση πρέπει να περιορίζεται στις κατηγορίες δαπανών οι οποίες, ακόμη και όταν πραγματοποιούνται στο πλαίσιο της συνήθους λειτουργίας της επιχείρησης, εμπεριέχουν πολύ συχνά ένα τμήμα ιδιωτικής και τελικής κατανάλωσης. Επιπλέον, η κατανομή των δαπανών αυτών σε επαγγελματικές και ιδιωτικές δεν μπορεί κατά κανόνα να αποτελέσει αντικείμενο πραγματικού ελέγχου, με αποτέλεσμα να δημιουργείται κίνδυνος φοροδιαφυγής.

Τυπικά, πρόκειται, για τις δαπάνες που αναφέρονται στα επιβατηγά αυτοκίνητα, τις δαπάνες για στέγαση, τροφή και ποτά καθώς και τις δαπάνες πολυτελείας, ψυχαγωγίας ή κοινωνικής παραστάσεως.

Όσον αφορά τις δαπάνες σχετικά με τα επιβατηγά αυτοκίνητα, πρέπει να θεωρηθεί ότι αφορούν κεφαλαιουχικά αγαθά για τα οποία δεν μπορεί να αποκλεισθεί η περίπτωση μη επαγγελματικής χρήσης ή μεταβολής του τρόπου χρήσης τους από το ένα έτος στο άλλο.

Όσον αφορά τις δαπάνες για στέγαση, τροφή και ποτά, παρά το γεγονός ότι οι δαπάνες αυτές μπορούν να πραγματοποιηθούν λόγω της ασκούμενης επαγγελματικής δραστηριότητας, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι παρουσιάζουν επίσης ιδιωτικό χαρακτήρα εφόσον πρόκειται για δαπάνες που πραγματοποιούνται για την ικανοποίηση βασικών αναγκών.

Τέλος, δεν θα πρέπει να λησμονείται ότι, βάσει της θεμελιώδους αρχής της έκπτωσης του φόρου που επιβαρύνει τα αγαθά και τις υπηρεσίες που χρησιμοποιούνται για τις ανάγκες των φορολογουμένων πράξεων, η έκπτωση δεν αφορά τις δαπάνες που δεν έχουν αυστηρά επαγγελματικό χαρακτήρα, όπως οι δαπάνες πολυτελείας, ψυχαγωγίας ή κοινωνικής παραστάσεως όπως διευκρινίζεται στο άρθρο 17, παράγραφος 6, στην παρούσα του μορφή.

Η πρόταση της Επιτροπής προβλέπει τη θέσπιση διαφόρων συστημάτων προκειμένου να ληφθεί υπόψη η ειδική φύση των εν λόγω δαπανών που πραγματοποιούνται στο πλαίσιο της δραστηριότητας των υποκειμένων στο φόρο.

Κατ'αρχήν, οι συνήθεις κανόνες έκπτωσης ισχύουν για το ΦΠΑ που επιβαρύνει τις δαπάνες που αφορούν τα επιβατηγά αυτοκίνητα. Εντούτοις, εάν οι δυσχέρειες που συνδέονται με τον έλεγχο της μη επαγγελματικής χρήσης των αγαθών αυτών είναι τόσο μεγάλες που να εμποδίζουν το κράτος μέλος να εφαρμόσει στην πράξη τους συνήθεις κανόνες έκπτωσης, έχει θεσπισθεί ένα προαιρετικό καθεστώς περιορισμού της έκπτωσης, το οποίο επιτρέπει στα κράτη μέλη που το επιθυμούν να προσδιορίσουν με απλουστευμένο τρόπο τη μη επαγγελματική χρήση των επιβατηγών αυτοκινήτων.

Ένα κράτος μέλος που εκμεταλλεύεται τη δυνατότητα αυτή, μπορεί να καθορίσει ένα ανώτατο ποσοστό έκπτωσης το οποίο δεν μπορεί να είναι κατώτερο από το 50 % του φόρου εισροών, και το ποσό του οποίου αντιστοιχεί στην ανώτατη δυνατή επαγγελματική χρήση για την οποία προορίζονται τα επιβατηγά αυτοκίνητα.

Με την πρόβλεψη της εν λόγω δυνατότητας, οι φορολογικές αρχές απαλλάσσονται, για τη μεγάλη πλειοψηφία των υποκειμένων στο φόρο, του καθήκοντος ελέγχου σχετικά με την κατανομή των δαπανών, στα λογιστικά βιβλία των εν λόγω υποκειμένων στο φόρο, σε δαπάνες για ιδιωτική χρήση και σε δαπάνες για επαγγελματική χρήση των επιβατηγών τους αυτοκινήτων.

Ωστόσο, στην περίπτωση που το ποσοστό της επαγγελματικής χρήσης είναι κατώτερο του ανωτάτου ποσοστιαίου ορίου που καθορίζει το οικείο κράτος μέλος, η έκπτωση πραγματοποιείται βάσει των συνήθων κανόνων.

Η εφαρμογή του ανωτάτου ποσοστιαίου ορίου επιτρέπει τη διάκριση, με απλουστευμένο τρόπο του ΦΠΑ εισροών:

α) ο οποίος συνδέεται με τη μη επαγγελματική χρήση των αυτοκινήτων, δηλαδή μία ιδιωτική χρήση αλλά επίσης χρήση για πράξεις που δεν εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του ΦΠΑ 7

β) που συνδέεται με την επαγγελματική χρήση των αυτοκινήτων, δηλαδή για τις πράξεις που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του ΦΠΑ, τόσο όσον αφορά τις πράξεις που παρέχουν δικαίωμα προς έκπτωση όσο και τις απαλλασσόμενες πράξεις που δεν παρέχουν δικαίωμα προς έκπτωση.

Κατά συνέπεια, στην περίπτωση που ο υποκείμενος στο φόρο πραγματοποιεί ταυτόχρονα πράξεις οι οποίες παρέχουν το δικαίωμα προς έκπτωση και πράξεις που δεν παρέχουν το δικαίωμα προς έκπτωση, το τμήμα του προκαταβληθέντος ΦΠΑ το οποίο συνδέεται με την επαγγελματική χρήση των επιβατηγών αυτοκινήτων πρέπει να κατανεμηθεί προκειμένου να προσδιορισθεί ο ΦΠΑ που συνδέεται με τις πρώτες πράξεις και ο ΦΠΑ που συνδέεται με τις δεύτερες.

Εντούτοις, στην περίπτωση που η επαγγελματική χρήση των υπό εξέταση αγαθών είναι αμελητέα, το μέγεθος των προσπαθειών των φορολογικών αρχών για τη διεξαγωγή ελέγχου θα είναι δυσανάλογο σε σχέση με το αποτέλεσμα. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο η πρόταση προβλέπει την ολική εξαίρεση από το δικαίωμα προς έκπτωση αν η επαγγελματική χρήση δεν υπερβαίνει το 10 %.

Ιδιαίτερη προσοχή αποδίδεται στους φορολογούμενους η δραστηριότητα των οποίων συνίσταται στην εκμετάλλευση επιβατηγών αυτοκινήτων ή για τους οποίους αυτό το είδος αγαθών αποτελεί μέσο απολύτως απαραίτητο για την άσκηση της δραστηριότητας (παραδείγματος χάρη, υποκείμενοι στο φόρο η οικονομική δραστηριότητα των οποίων συνίσταται στην πώληση ή τη μίσθωση επιβατηγών αυτοκινήτων, ταξί, σχολές οδηγών, ...). Στην περίπτωση αυτή, εφαρμόζονται οι συνήθεις κανόνες έκπτωσης, αλλά μόνον εφόσον η ενδεχομένως μη επαγγελματική χρήση είναι αμελητέα, δηλαδή δεν υπερβαίνει το 10 %.

Όσον αφορά τις δαπάνες για στέγη, τροφή και ποτά, η εξαίρεσή τους από το δικαίωμα προς έκπτωση δικαιολογείται από τον χαρακτήρα της τελικής κατανάλωσης που παρουσιάζουν. Ωστόσο, οι δαπάνες αυτές μπορεί να θεωρηθεί ότι πραγματοποιούνται για τις ανάγκες της δραστηριότητας, για παράδειγμα εφόσον πραγματοποιούνται κατά τη διάρκεια επαγγελματικών ταξιδιών. Για το λόγο αυτό, κρίθηκε ορθός ο κατ'αποκοπήν περιορισμός της έκπτωσης, με τον καθορισμό κατ'αποκοπήν ποσοστού έκπτωσης στο 50 % του ΦΠΑ που επιβαρύνει τις δαπάνες για στέγη, τροφή και ποτά.

Εντούτοις, διατηρήθηκε η ολική εξαίρεση της έκπτωσης για δαπάνες που δεν έχουν άμεση και στενή σχέση με τις ανάγκες των φορολογουμένων πράξεων, δηλαδή για τις δαπάνες πολυτελείας, ψυχαγωγίας και κοινωνικών παραστάσεων.

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ III στη γνωμοδότηση της Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής

Ένα σύστημα απόδοσης και διμερούς συμψηφισμού των οφειλών

Το έγγραφο αυτό περιέχει πληροφορίες που είναι απαραίτητες για τη θέσπιση ενός συστήματος απόδοσης μεταξύ των κρατών μελών, το οποίο θα επιτρέπει στο κράτος μέλος στο οποίο ασκείται το δικαίωμα προς έκπτωση (κράτος μέλος έκπτωσης) να ζητήσει την επιστροφή του εκπεστέου ποσού ΦΠΑ από το κράτος μέλος στο οποίο καταβλήθηκε ο ΦΠΑ αυτός (κράτος μέλος αγοράς). Αυτό το σύστημα απόδοσης και συμψηφισμού των οφειλών, καθώς και τα μέτρα ελέγχου που θα πρέπει να τεθούν σε εφαρμογή από τα κράτη μέλη, αποτελούν το αντικείμενο της επισυναπτόμενης πρότασης κανονισμού.

Η πρόταση κανονισμού προβλέπει την εισαγωγή ενός συστήματος απόδοσης και συμψηφισμού των οφειλών το οποίο λειτουργεί σε διμερή βάση μεταξύ των κρατών μελών. Για το σκοπό αυτό, κάθε κράτος μέλος ανακοινώνει κάθε εξάμηνο σε κάθε ένα από τα υπόλοιπα κράτη μέλη το ποσό του ΦΠΑ που έχει εκπέσει κατά τη διάρκεια του προηγουμένου εξαμήνου και το οποίο οφείλει να του αποδώσει το κράτος μέλος αγοράς.

Το ποσό που πρέπει να κοινοποιείται αντιπροσωπεύει το ποσό του ΦΠΑ που έχει πράγματι εκπέσει, δηλαδή μετά την εφαρμογή της αναλογίας όταν ο υποκείμενος ασκεί ταυτόχρονα δραστηριότητες που παρέχουν δικαίωμα προς έκπτωση και δραστηριότητες που δεν παρέχουν δικαίωμα προς έκπτωση, και μετά την εφαρμογή των περιορισμών του δικαιώματος προς έκπτωση που ισχύουν στο κράτος μέλος της έκπτωσης.

Με τον τρόπο αυτό κάθε κράτος μέλος μπορεί να προσδιορίσει τη διαφορά που πρέπει να καταβάλει ή να εισπράξει από τα άλλα κράτη μέλη. Η πραγματική καταβολή των ποσών αυτών γίνεται πολύ αργότερα, διότι η διαφορά αυτή μπορεί να αποτελέσει το αντικείμενο διορθώσεων μετά τη διεξαγωγή των ελέγχων που προβλέπονται από τον κανονισμό αυτό. Ωστόσο προβλέπεται ότι τα κράτη μέλη μπορούν, μέσω διμερών συμφωνιών, να παρεκκλίνουν από την προθεσμία που προβλέπει ο κανονισμός και να καθορίσουν άλλες προθεσμίες ή να προβλέψουν, υπό ορισμένες προϋποθέσεις, την μεταφορά του υπολοίπου στην περίοδο που ακολουθεί.

Μέτρα ελέγχου

Βάσει του σημερινού συστήματος ΦΠΑ, κάθε κράτος μέλος είναι υπεύθυνο για την εφαρμογή, τον έλεγχο και την είσπραξη του φόρου, ο οποίος εισέρχεται απευθείας στον εθνικό προϋπολογισμό. Μία από τις βασικές αρχές του εν λόγω συστήματος είναι ότι η έκπτωση του ΦΠΑ πραγματοποιείται στο κράτος μέλος στο οποίο οφείλεται και/ή καταβάλλεται. Ένα μόνο κράτος μέλος είναι λοιπόν υπεύθυνο για τον έλεγχο της καταβολής και της έκπτωσης του φόρου.

Η παρούσα πρόταση αποσκοπεί στην εισαγωγή, για τις περιπτώσεις που καλύπτονται σήμερα από την 8η οδηγία, παρέκκλισης στην προαναφερθείσα αρχή.

Από το προτεινόμενο καθεστώς προκύπτει ότι, για τις υπό εξέταση πράξεις, το κράτος μέλος στο οποίο πραγματοποιείται η αγορά είναι υπεύθυνο για τον έλεγχο της καταβολής του ΦΠΑ, ενώ αρμόδιο για την έκπτωση του φόρου αυτού είναι το κράτος μέλος έκπτωσης.

Ο έλεγχος αυτός θα πρέπει να βασίζεται, όπως και οιοσδήποτε άλλος έλεγχος, στις γνώσεις που έχουν οι φορολογικές αρχές για τους υποκειμένους στο φόρο, στην αξιολόγηση της αξιοπιστίας τους, στην ανάλυση του κινδύνου που αντιπροσωπεύουν οι υποκείμενοι αυτοί στο φόρο από την άποψη της φοροδιαφυγής και στη στενή και αποτελεσματική συνεργασία με τις φορολογικές αρχές των άλλων κρατών μελών. Για τον αποτελεσματικό έλεγχο στην εσωτερική αγορά απαιτείται περισσότερο η θέσπιση κοινών κριτηρίων αξιολόγησης του κινδύνου που αντιπροσωπεύει ένας υποκείμενος στο φόρο από την άποψη της φοροδιαφυγής, παρά η συστηματική διαβίβαση αντιγράφων των τιμολογίων η οποία αποτελεί πρόσθετο βάρος τόσο για τους υποκείμενους στο φόρο όσο και για τις φορολογικές αρχές. Οι περιπτώσεις που εντοπίζονται, βάσει των κοινών αυτών κριτηρίων ως χρήζουσες διεξοδικότερου ελέγχου, παρουσιάζουν ενδιαφέρον για όλες τις φορολογικές αρχές. Η αποτελεσματική συνεργασία μεταξύ των φορολογικών αρχών έχει μεγάλη σημασία για την πλήρη εκμετάλλευση των εμπειριών και των πληροφοριών που έχουν στη διάθεσή τους.

Η οδηγία 77/799/ΕΟΚ σχετικά με την παροχή αμοιβαίας συνδρομής επιτρέπει στα ενδιαφερόμενα κράτη μέλη την ανταλλαγή οποιασδήποτε απαραίτητης πληροφορίας για την άσκηση των εξουσιών ελέγχου εκάστου εξ'αυτών. Από τις μέχρι στιγμής εμπειρίες φαίνεται ότι τα κράτη μέλη δεν εκμεταλλεύονται ακόμη πλήρως τις δυνατότητες που προσφέρει το κοινοτικό αυτό μέσο.

Λαμβανομένων υπόψη των εμπειριών αυτών, καθώς και της ιδιομορφίας του προτεινόμενου καθεστώτος, με στόχο τη βελτίωση της λειτουργίας του σημερινού συστήματος ΦΠΑ, η Επιτροπή πιστεύει ότι είναι υποχρεωμένη να προβλέψει συμπληρωματικά μέτρα ελέγχου που θα συνοδεύσουν την εισαγωγή του καθεστώτος αυτού.

Τα συμπληρωματικά αυτά μέτρα μετριάζουν τα αποτελέσματα της μεταβολής του καθεστώτος έκπτωσης όσον αφορά την απλούστευση και είναι αποδεκτά μόνο βραχυπρόθεσμα. Η διάρκεια της εφαρμογής τους θα πρέπει να περιορισθεί αυστηρά στη διάρκεια που απαιτείται για τη βελτίωση της συνεργασίας μεταξύ των κρατών μελών.

Η Επιτροπή θα αναλύει σε τακτά χρονικά διαστήματα τη χρησιμοποίηση των μέσων αυτών και των αποτελεσμάτων τους στα κράτη μέλη. Για το σκοπό αυτό τα κράτη μέλη κοινοποιούν στην Επιτροπή τις απαιτούμενες πληροφορίες. Η Επιτροπή θα υποβάλει στο Συμβούλιο πριν το τέλος του δευτέρου έτους εφαρμογής των εν λόγω μέτρων έκθεση σχετικά με τους λόγους και την ανάγκη εφαρμογής τους στο πλαίσιο της παρακολούθησης της ανάπτυξης της συνεργασίας μεταξύ των κρατών μελών στον τομέα του ελέγχου, η οποία θα συνοδεύεται, εφόσον συντρέχει λόγος, από προτάσεις σχετικά με την κατάργηση των συμπληρωματικών αυτών μέτρων.

Όσον αφορά τα μέτρα ελέγχου που προβλέπει η παρούσα πρόταση, θα πρέπει να έχουμε πάντα κατά νου τη φύση των περισσότερων δαπανών που αποτελούν σήμερα το αντικείμενο αίτησης επιστροφής σύμφωνα με τη διαδικασία της 8ης οδηγίας.

Λαμβανομένων υπόψη των κανόνων όσον αφορά τον εντοπισμό των πράξεων, το μεγαλύτερο μέρος των αιτήσεων αυτών αφορούν γενικά έξοδα, όπως τα έξοδα ξενοδοχείου, έξοδα εστιατορίου, τα έξοδα που συνδέονται με τη συμμετοχή σε μία έκθεση, τα έξοδα αυτοκινήτου, καθώς και τα έξοδα καυσίμων των διεθνών μεταφορέων.

Είναι, κατά συνέπεια, ελάχιστα πιθανό να οδηγήσει το προτεινόμενο σύστημα, το οποίο προβλέπει τον καταλογισμό των ποσών αυτών στο φόρο που οφείλει ο υποκείμενος σε αυτόν, σε σημαντική αύξηση των περιπτώσεων υψηλής πίστωσης φόρου για τους οικονομικούς φορείς, περιπτώσεις οι οποίες απαιτούν συνήθως μεγαλύτερη προσοχή και παρακολούθηση από τις φορολογικές αρχές.

Ως εκ τούτου, πρέπει να διασφαλισθεί ότι τα μέτρα ελέγχου που προτείνονται ειδικά για τη λειτουργία του καθεστώτος δεν είναι δυσανάλογα σε σχέση με τους κινδύνους που εμπεριέχουν όσον αφορά την απώλεια φορολογικών εσόδων για τα κράτη μέλη.

Τα μέτρα που προβλέπει ο κανονισμός οδηγούν στη διεξαγωγή σταδιακού ελέγχου και καθορίζουν, για κάθε ένα από τα στάδια αυτά, τις φορολογικές ευθύνες των ενδιαφερομένων κρατών μελών.

Ο σταδιακός αυτός έλεγχος προσφέρει σημαντικό πλεονέκτημα σε σχέση με το σημερινό σύστημα διότι με τον τρόπο αυτό δεν απαιτείται η λήψη «άμεσης και σχεδόν οριστικής απόφασης» εκ μέρους της φορολογικής αρχής, όπως συμβαίνει σήμερα.

Κατ'αρχάς, η φορολογική αρχή του κράτους μέλους έκπτωσης πραγματοποιεί ένα πρώτο έλεγχο κατά την κατάθεση της περιοδικής δήλωσης με το ειδικό έγγραφο και τα παραρτήματά του. Αντίθετα με ό,τι ισχύει για τη φορολογική αρχή του κράτους μέλους επιστροφής στο πλαίσιο του σημερινού καθεστώτος, η αρμόδια φορολογική αρχή έχει ήδη στη διάθεσή της, στην περίπτωση αυτή, πολύ πιο ακριβή στοιχεία όσον αφορά τη φορολογική κατάσταση του υποκείμενου στο φόρο.

Προφανώς, το ποσό των διακανονισμών που επιβάλλονται μετά την πρώτη επαλήθευση δεν περιλαμβάνεται στο ποσό του ΦΠΑ την επιστροφή του οποίου ζητεί το κράτος μέλος έκπτωσης από το κράτος μέλος αγοράς.

Στη συνέχεια ορισμένες πράξεις για τις οποίες χορηγείται έκπτωση δυνάμει του άρθρου 17, παράγραφος 3α, αποτελούν αντικείμενο κοινοποίησης πληροφοριών, κυρίως δια της ηλεκτρονικής οδού, από το κράτος μέλος έκπτωσης στο κράτος μέλος αγοράς.

Όταν το κράτος μέλος αγοράς διαπιστώνει παρατυπίες όσον αφορά τις πράξεις για τις οποίες χορηγήθηκε η έκπτωση, ενημερώνει σχετικά το κράτος μέλος έκπτωσης εντός τριών μηνών μετά την ημερομηνία λήψης της πληροφορίας. Επιπλέον το κράτος μέλος αγοράς δεν είναι υποχρεωμένο να επιστρέψει το εν λόγω ποσό ΦΠΑ στο κράτος μέλος έκπτωσης.

Το κράτος μέλος έκπτωσης οφείλει να λάβει κάθε μέτρο που κρίνει αναγκαίο για την είσπραξη, λαμβανομένης ιδίως υπόψη της φορολογικής κατάστασης του εν λόγω υποκειμένου στο φόρο (κατάθεση των περιοδικών δηλώσεων, καταβολή του οφειλόμενου φόρου, άλλες υφιστάμενες φορολογικές οφειλές).

Επιπλέον, το κράτος μέλος έκπτωσης εξετάζει, στο πλαίσιο του προγραμματισμένου ελέγχου το σύνολο των δραστηριοτήτων του υποκειμένου στο φόρο, το κατά πόσο έπρεπε να χορηγηθεί η έκπτωση, ανεξάρτητα από τον τόπο καταβολής του ΦΠΑ.

Τέλος, η διαδικασία ελέγχου που προβλέπεται στην παρούσα πρόταση δεν εμποδίζει τις φορολογικές αρχές να ζητούν πληροφορίες ακολουθώντας τη διαδικασία που προβλέπει η οδηγία σχετικά με την παροχή αμοιβαίας συνδρομής.

Εξάλλου, η Επιτροπή έχει πλήρη επίγνωση του γεγονότος ότι η έλλειψη εναρμόνισης των πληροφοριών που θα πρέπει να αναγράφονται στα τιμολόγια ενδέχεται να δημιουργήσει ορισμένα προβλήματα. Θα πρέπει ωστόσο να ληφθεί υπόψη ότι το πρόβλημα αυτό αντιμετωπίζεται ήδη στο πλαίσιο του ενδοκοινοτικού εμπορίου (ενδοκοινοτικές παραδόσεις/αγορές, ενδοκοινοτικές μεταφορές, ...) με μόνη διαφορά ότι, στην παρούσα περίπτωση, ο ΦΠΑ τιμολογείται στο κράτος μέλος αγοράς. Εξάλλου, στο πλαίσιο της έκθεσης σχετικά με την πρωτοβουλία SLIM έχει διατυπωθεί σύσταση για τη μελέτη του εν λόγω προβλήματος, Η Επιτροπή δεν θα παραλείψει να δώσει συνέχεια στη σύσταση αυτή.

Εν αναμονή των αποτελεσμάτων των εργασιών αυτών, η λειτουργία του προτεινόμενου συστήματος προϋποθέτει ένα ελάχιστο βαθμό ευελιξίας εκ μέρους των κρατών μελών. Τα κράτη μέλη θα πρέπει να αποκλείσουν το ενδεχόμενο παρεμπόδισης υποκειμένου στο φόρο, ο οποίος κατέχει τιμολόγιο στο οποίο αναγράφονται τουλάχιστον οι πληροφορίες που απαιτούνται βάσει της 6ης οδηγίας, να ασκήσει το δικαίωμα προς έκπτωση.

Εντούτοις, οι φορολογικές αρχές έχουν το δικαίωμα να ζητήσουν από τον υποκείμενο στο φόρο ορισμένες επεξηγήσεις σχετικά με τα στοιχεία που αναγράφονται στο τιμολόγιο στις περιπτώσεις που είναι αδύνατο να εκτιμήσουν τον επαγγελματικό χαρακτήρα των δαπανών.

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ IV στη γνωμοδότηση της Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής [Σύμφωνα με το άρθρο 47 (3) του Εσωτερικού Κανονισμού]

Οι ακόλουθες τροπολογίες που έλαβαν τουλάχιστον το 1/4 των ψήφων, απορρίφθηκαν κατά τη συζήτηση.

Τροπολογία του κ. Tosh και της κ. Williams

Σημείο 4.2.4

Να αντικατασταθεί από τα εξής:

«4.2.4. Η ΟΚΕ πιστεύει ότι τα έξοδα παραστάσεως πρέπει να αντιμετωπίζονται όπως ακριβώς τα έξοδα στέγασης, διατροφής και πόσεως και να μην εξομοιώνονται με τις δαπάνες πολυτελείας.»

Αιτιολογία

Τα έξοδα παραστάσεως αποτελούν μία νόμιμη εμπορική δαπάνη διότι πρωταρχικός σκοπός της εταιρικής παράστασης είναι η εξασφάλιση ή η αύξηση του εμπορικού κέρδους. Ένεκα τούτου, παρόλον ότι υπάρχει το στοιχείο της ιδιωτικής κατανάλωσης, τα έξοδα παραστάσεως εμπίπτουν στην ίδια κατηγορία με τα έξοδα στέγασης, διατροφής και πόσεως. Δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται ως δαπάνες πολυτελείας οι οποίες εξ ορισμού, δεν προσφέρουν αξιόλογο όφελος από εμπορικής απόψεως.

Αποτέλεσμα της ψηφοφορίας

Ψήφοι κατά: 51, ψήφοι υπέρ: 25, αποχές: 4.

Τροπολογία των κ. Lustenhouwer και Regaldo.

Σημείο 4.2.7

Να αντικατασταθεί από τις ακόλουθες παραγράφους:

«4.2.6.1. Η ΟΚΕ κρίνει ότι δεν υπάρχουν λόγοι να μην ισχύει για τα οχήματα ιδιωτικής χρήσης η ίδια κατ'αποκοπήν έκπτωση που περιλαμβάνεται στις προτάσεις για τις κατηγορίες δαπανών που προαναφέρθηκαν. Επιπλέον, είναι της γνώμης ότι, μια παρόμοια εξίσωση, μπορεί να συμβάλλει σημαντικά στην προσπάθεια για την μείωση των στρεβλώσεων του ανταγωνισμού και τον περιορισμό των δυνατοτήτων φοροδιαφυγής και φοροαποφυγής.

4.2.6.2. Σε περίπτωση που υπάρχουν σημαντικές διαφορές μεταξύ των συντελεστών έκπτωσης που ισχύουν στα κράτη μέλη, οι φορολογούμενοι οι οποίοι διενεργούν συναλλαγές σε κράτη μέλη όπου ο συντελεστής είναι χαμηλός θα περιέρχονται σε δυσμενέστερη ανταγωνιστική θέση σε σύγκριση με τους φορολογούμενους οι οποίοι είναι εγκατεστημένοι σε κράτη μέλη όπου ο συντελεστής αυτός είναι υψηλός. Το αναπόφευκτο αποτέλεσμα θα είναι η δημιουργία περίπλοκων διαρθρώσεων με στόχο την αποφυγή των διατάξεων με νόμιμο ή παράνομο τρόπο.

4.2.6.3. Εκτός αυτού, όταν πωλείται ένα νέο αυτοκίνητο πρέπει να καταβάλλεται Φ.Π.Α. Τη στιγμή εκείνη είναι εξ ορισμού αδύνατο να προσδιορισθεί με ακρίβεια η σχέση μεταξύ επαγγελματικής και ιδιωτικής χρήσης. Επιπλέον, η σχέση αυτή μπορεί να διαφέρει από χρόνο σε χρόνο, πράγμα το οποίο καθιστά αναγκαίες εκ των υστέρων διορθώσεις σε περίπτωση που δεν ισχύει ένας ενιαίος συντελεστής, με αποτέλεσμα να προκύπτουν περιπλοκές για τις επιχειρήσεις και τις εθνικές διοικητικές αρχές.

4.2.6.4. Εκτός αυτού, η καθιέρωση ενός σταθερού συντελεστή προωθεί και το στόχο της απλοποίησης. Στην περίπτωση αυτή, οι επιχειρήσεις δεν θα ήταν υποχρεωμένες να τηρούν βιβλία για τον αριθμό χιλιομέτρων για επαγγελματική χρήση και να συγκεντρώνουν παραστατικά για τη χρήση οχημάτων ιδιωτικής χρήσης για φορολογούμενες ή μη φορολογούμενες συναλλαγές, ενώ η μέθοδος αυτή απαλλάσσει τις διοικητικές αρχές από ελεγκτικές εργασίες.

4.2.6.5. Εάν αυτό που επιδιώκεται καταρχάς είναι η απλοποίηση (την οποία η Επιτροπή συμπεριλαμβάνει στους στόχους) πρέπει να απλοποιηθούν όσο το δυνατόν περισσότερο και οι διαδικασίες. Αυτό φαίνεται αδύνατο με βάση τις προτάσεις που έχουν υποβληθεί. Σε περίπτωση που ένα κράτος μέλος χρησιμοποιήσει τα περιθώρια που διαθέτει, το ποσοστό χιλιομέτρων για επαγγελματική χρήση πρέπει οπωσδήποτε να οριστεί κατά προσέγγιση, ενώ είναι πιθανόν να πρέπει να γίνουν διορθώσεις εκ των υστέρων. Αυτό θα προσαύξανε το φόρτο εργασίας των φορολογικών αρχών και των επιχειρήσεων οι οποίες θα έχουν επιπλέον να αντιμετωπίσουν και μια νομική αβεβαιότητα.

4.2.7. Λογικά δεν υπάρχει επίσης κανένας λόγος να μην ισχύει η ρύθμιση για τα οχήματα ιδιωτικής χρήσης και για άλλα μέσα ιδιωτικής μεταφοράς, όπως είναι τα αεροπλάνα και τα ελικόπτερα.»

Αιτιολογία

Το σημερινό κείμενο έχει συμπεριληφθεί στο σχέδιο γνωμοδότησης κατόπιν τροπολογίας η οποία εγκρίθηκε κατά πλειοψηφία στη συνεδρίαση του τμήματος. Η παράγραφος 4.2.7 αντικαθιστά με τη ψηφοφορία αυτή έξι παραγράφους του εισηγητή.

Με την παρούσα τροπολογία επιδιώκεται η αποκατάσταση του αρχικού κειμένου του εισηγητή, επειδή το κείμενο στο σχέδιο γνωμοδότησης δεν εναρμονίζεται με τις προτάσεις της Επιτροπής και το περιεχόμενο του θα μπορούσε να καταστήσει τη γνωμοδότηση ακατανόητη όσον αφορά τα σημεία που προαναφέρθηκαν.

Αποτέλεσμα της ψηφοφορίας

Ψήφοι κατά: 56, ψήφοι υπέρ: 39, αποχές: 8.