ΚΡΑΤΙΚΗ ΕΝΙΣΧΥΣΗ — ΙΣΠΑΝΙΑ

Κρατική ενίσχυση SA.54155 (2021/NN) — διαιτητική απόφαση όσον αφορά την Antin — Ισπανία

Πρόσκληση για υποβολή παρατηρήσεων σύμφωνα με το άρθρο 108 παράγραφος 2 της Συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης

(Κείμενο που παρουσιάζει ενδιαφέρον για τον ΕΟΧ)

(2021/C 450/02)

Με επιστολή της 19ης Ιουλίου 2021 που αναδημοσιεύεται στην αυθεντική γλώσσα του κειμένου της επιστολής στις σελίδες που ακολουθούν την παρούσα περίληψη, η Επιτροπή κοινοποίησε στην Ισπανία την απόφασή της να κινήσει τη διαδικασία του άρθρου 108 παράγραφος 2 της Συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης σχετικά με το προαναφερθέν μέτρο.

Τα ενδιαφερόμενα μέρη μπορούν να υποβάλουν τις παρατηρήσεις τους σχετικά με το μέτρο για το οποίο η Επιτροπή κινεί τη διαδικασία εντός προθεσμίας ενός μηνός από την ημερομηνία δημοσίευσης της παρούσας περίληψης και της επιστολής που ακολουθεί, στη διεύθυνση:

European Commission, Directorate-General for Competition State Aid Greffe 1049 Brussels BELGIUM Φαξ: + 32 2 296 12 42 Stateaidgreffe@ec.europa.eu

Οι παρατηρήσεις αυτές θα κοινοποιηθούν στην Ισπανία. Το απόρρητο της ταυτότητας του ενδιαφερόμενου μέρους που υποβάλλει τις παρατηρήσεις, και/ή μέρους των παρατηρήσεων αυτών, μπορεί να ζητηθεί γραπτώς, με μνεία των σχετικών λόγων.

Η Ισπανία κοινοποίησε στις 17 Απριλίου 2019 τη διαιτητική απόφαση που εκδόθηκε στις 15 Ιουνίου 2018 από το διαιτητικό δικαστήριο («το διαιτητικό δικαστήριο») που συγκροτήθηκε υπό την αιγίδα του Διεθνούς Κέντρου Διακανονισμού Διαφορών από Επενδύσεις («ICSID»), στο πλαίσιο της διαδικασίας διαιτησίας στην υπόθεση ICSID αριθ. ARB/13/31 Antin Infrastructure Services Luxembourg S.à.r.l. και Antin Energia Termosolar B.V. (από κοινού «Antin») κατά Ισπανίας. Με τη διαιτητική απόφαση, όπως τροποποιήθηκε στις 29 Ιανουαρίου 2019, χορηγείται στην Antin αποζημίωση ύψους 101 εκατ. EUR, μαζί με τόκους επί του ποσού αυτού και συνεισφορά στις δαπάνες της διαδικασίας διαιτησίας, την οποία θα καταβάλει η Ισπανία λόγω παραβίασης από την εν λόγω χώρα της Συνθήκης για τον Χάρτη Ενέργειας («η διαιτητική απόφαση» ή «το μέτρο»).

Το 2011, η Antin επένδυσε στην απόκτηση συμμετοχής 45 % στις «εταιρείες Andasol», δηλαδή στην Andasol-1 Central Termosolar UNO S.A. και στην Andasol-2 Central Termosolar DOS. Οι εταιρείες Andasol έχουν στην ιδιοκτησία τους και εκμεταλλεύονται τη μονάδα Andasol-1 και τη μονάδα Andasol-2, δύο εγκαταστάσεις ηλιακής ενέργειας με συγκεντρωτικά κάτοπτρα ισχύος 49,9 MW εκάστη, οι οποίες βρίσκονται στη Γρανάδα της Ισπανίας (από κοινού «μονάδες Andasol»). Η κατασκευή των μονάδων Andasol ολοκληρώθηκε το 2008 και το 2009 και καταχωρίστηκαν στο σχετικό διοικητικό μητρώο εγκαταστάσεων παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας το 2009.

Κατά τον χρόνο της επένδυσης της Antin, οι μονάδες της Andasol επωφελούνταν από το καθεστώς οικονομικής πριμοδότησης που εφαρμοζόταν (το «καθεστώς του 2007»). Το εν λόγω καθεστώς αποσκοπούσε στην προώθηση της παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας από ανανεώσιμες πηγές ενέργειας («ΑΠΕ») και διεπόταν από τα βασιλικά διατάγματα 661/2007, 1578/2008 και 6/2009. Στο πλαίσιο του καθεστώτος του 2007, οι μονάδες Andasol επωφελήθηκαν επίσης από τη στήριξη για παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας με φυσικό αέριο, από το 2009 έως το 2012.

Η Ισπανία τροποποίησε το καθεστώς του 2007 μέσω σειράς νομικών πράξεων, δηλαδή του βασιλικού νομοθετικού διατάγματος 9/2013, του νόμου 24/2013, του βασιλικού διατάγματος 413/2014 και των αποφάσεων IET/1045/2014 και IET/1459/2014 (το «καθεστώς του 2013»). Το καθεστώς του 2013 εφαρμόζει διαφορετική μεθοδολογία για τον υπολογισμό της αμοιβής των εγκαταστάσεων ανανεώσιμων πηγών ενέργειας σε σύγκριση με το καθεστώς του 2007. Για το καθεστώς του 2013 δόθηκε έγκριση κρατικής ενίσχυσης το 2017 (βλ. SA.40348 — «απόφαση της Επιτροπής του 2017») βάσει των κατευθυντήριων γραμμών για τις κρατικές ενισχύσεις στους τομείς του περιβάλλοντος και της ενέργειας 2014-2020 («ΚΓΕΠΕ») (1). Η Ισπανία υποστήριξε ότι οι μονάδες Andasol εξακολουθούν να λαμβάνουν στήριξη στο πλαίσιο του καθεστώτος του 2013 μέχρι σήμερα.

Τον Αύγουστο του 2017, η Antin πώλησε την επένδυσή της στις μονάδες Andasol στην Cubico Sustainable Investments Limited σε τιμή 75,2 εκατ. EUR.

Σύμφωνα με την Antin, οι αλλαγές στο ισπανικό νομικό πλαίσιο που εφαρμόζεται στις μονάδες ηλιακής ενέργειας με συγκεντρωτικά κάτοπτρα, στις οποίες είχε επενδύσει η Antin, προκάλεσαν σοβαρές και σημαντικές ζημίες στις επενδύσεις της και ήταν αντίθετες με τις υποχρεώσεις της Ισπανίας βάσει της Συνθήκης για τον Χάρτη Ενέργειας («ΣΧΕ»), ιδίως με την αρχή της δίκαιης και ισότιμης μεταχείρισης βάσει του άρθρου 10 παράγραφος 1. Ως εκ τούτου, τον Νοέμβριο του 2013, η Antin κίνησε διαδικασία κατά της Ισπανίας ενώπιον του δικαστηρίου.

Το εν λόγω δικαστήριο κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η Ισπανία παρέβη το άρθρο 10 παράγραφος 1 της ΣΧΕ, καθόσον δεν επιφύλαξε δίκαιη και ισότιμη μεταχείριση στις επενδύσεις της Antin και επιδίκασε αποζημίωση. Αυτό οφείλεται στις κανονιστικές αλλαγές στο καθεστώς αμοιβών για τις εγκαταστάσεις ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, οι οποίες επήλθαν με νομικές πράξεις που εκδόθηκαν από την Ισπανία από τον Ιούλιο του 2013 σε σύγκριση με το καθεστώς αμοιβών που ίσχυε κατά τον χρόνο της επένδυσης της Antin.

Δικαιούχος του μέτρου είναι ο δικαιούχος της αποζημίωσης, δηλαδή η Antin. Η μορφή της στήριξης θα συνίσταται σε εφάπαξ καταβολή του συνολικού ποσού που υπολογίστηκε και αφορούσε τη διαιτητική απόφαση, τους τόκους πριν από την έκδοση της απόφασης, καθώς και τους τόκους μετά την έκδοση της απόφασης, οι οποίοι θα πρέπει να υπολογιστούν εκ νέου με βάση την ημερομηνία της πραγματικής πληρωμής. Κατά τον χρόνο της κοινοποίησης, η Ισπανία εκτιμούσε το συνολικό ποσό σε 114 900 983 EUR. Η καταβολή της αποζημίωσης θα χρηματοδοτηθεί από τον γενικό προϋπολογισμό του ισπανικού κράτους.

Η Ισπανία υποστήριξε ότι η αποζημίωση συνιστά μη συμβιβάσιμη κρατική ενίσχυση. Ότι μοναδικός σκοπός του μέτρου είναι η συμμόρφωση με εκτελεστή και δεσμευτική διαιτητική απόφαση. Επιπλέον, η Ισπανία υποστήριξε ότι το μέτρο δεν έχει χαρακτήρα κινήτρου και ότι η κρατική παρέμβαση είναι υποχρεωτική, στο μέτρο που η τήρηση της διαιτητικής απόφασης είναι δεσμευτική για την Ισπανία και ότι το εν λόγω μέτρο κάνει δεκτά τα αιτήματα της Antin εγκρίνοντας να της καταβληθεί αντιστάθμιση από την Ισπανία.

Στις 25 Ιουνίου 2021, η ολομέλεια του πλήρους ομοσπονδιακού δικαστηρίου της Αυστραλίας αναγνώρισε ότι η διαιτητική απόφαση είναι δεσμευτική για την Ισπανία.

Η Επιτροπή θεωρεί, στο παρόν στάδιο, ότι πληρούνται τα σωρευτικά κριτήρια για την ύπαρξη κρατικής ενίσχυσης και ότι το μέτρο συνιστά κρατική ενίσχυση. Στο πλαίσιο αυτό, η Επιτροπή παραπέμπει επίσης στην εκτίμηση που διατυπώνεται στο τμήμα 3.5.3 της απόφασης της Επιτροπής του 2017, όπου επισημαίνεται ότι κάθε αποζημίωση που επιδικάζεται με το καθεστώς του 2013 από διαιτητικό δικαστήριο σε επενδυτή με βάση το γεγονός ότι η Ισπανία τροποποίησε το καθεστώς του 2007 συνιστά αφ’ εαυτής κρατική ενίσχυση. Ωστόσο, τα διαιτητικά δικαστήρια δεν είναι αρμόδια να επιτρέπουν τη χορήγηση κρατικών ενισχύσεων. Τούτο αποτελεί αποκλειστική αρμοδιότητα της Επιτροπής. Ως εκ τούτου, η αντιστάθμιση αυτή συνιστά κρατική ενίσχυση που πρέπει να κοινοποιηθεί σύμφωνα με το άρθρο 108 παράγραφος 3 της ΣΛΕΕ και υπόκειται στην υποχρέωση διατήρησης της υφιστάμενης κατάστασης.

Η Ισπανία δεν προέβαλε επιχειρήματα που θα μπορούσαν να δικαιολογήσουν το μέτρο βάσει των άρθρων 107 παράγραφος 2 και/ή 107 παράγραφος 3 της ΣΛΕΕ. Στο παρόν στάδιο της διαδικασίας, η Επιτροπή εκφράζει τις προκαταρκτικές αμφιβολίες της σχετικά με τη συμβατότητα του μέτρου με την εσωτερική αγορά, και ιδίως σχετικά με i) πιθανή παραβίαση των Συνθηκών της ΕΕ από το μέτρο ενίσχυσης και ii) μη συμμόρφωση του μέτρου ενίσχυσης με τα κριτήρια συμβατότητας βάσει των σχετικών κατευθυντήριων γραμμών για τις κρατικές ενισχύσεις.

Όσον αφορά το σημείο i), δεδομένου ότι η διαιτητική απόφαση εκδόθηκε βάσει του μηχανισμού διαιτησίας μεταξύ επενδυτή και κράτους που προβλέπεται στο άρθρο 26 της ΣΧΕ, η Επιτροπή θεωρεί, στο παρόν στάδιο, ότι η διαιτητική απόφαση θα μπορούσε να αντιβαίνει στο άρθρο 19 παράγραφος 1 της ΣΕΕ, στα άρθρα 267 και 344 της ΣΛΕΕ, καθώς και στις γενικές αρχές του δικαίου της ΕΕ περί αμοιβαίας εμπιστοσύνης και αυτονομίας. Επιπλέον, η Επιτροπή έχει αμφιβολίες, καθώς η διαιτητική απόφαση θα μπορούσε να δημιουργήσει διακρίσεις μεταξύ των επενδυτών βάσει του καθεστώτος του 2007 λόγω της ιθαγένειάς τους και της δυνατότητας πρόσβασης σε διεθνή διαιτησία.

Όσον αφορά το σημείο ii), η Επιτροπή επισημαίνει ότι η χρονική στιγμή χορήγησης της ενίσχυσης είναι σημαντική προκειμένου να καθοριστεί βάσει ποιων κατευθυντήριων γραμμών για τις κρατικές ενισχύσεις πρέπει να αξιολογηθεί η ενίσχυση. Η Επιτροπή αξιολογεί τη συμβατότητα του μέτρου βάσει των κατευθυντήριων γραμμών του 2008 σχετικά με τις κρατικές ενισχύσεις για την προστασία του περιβάλλοντος («ΚΓΠΕ») (2), οι οποίες εφαρμόζονται εάν η χρονική στιγμή της χορήγησης είναι η χρονική στιγμή κατά την οποία το καθεστώς του 2007 τροποποιήθηκε από το καθεστώς του 2013, καθώς και βάσει των ΚΓΕΠΕ, οι οποίες εφαρμόζονται εάν η χρονική στιγμή της χορήγησης ταυτίζεται με την έγκριση ή την εκτέλεση της διαιτητικής απόφασης.

Η Επιτροπή αξιολογεί με βάση τα κριτήρια συμβατότητας των ΚΓΠΕ και των ΚΓΕΠΕ που εφαρμόζονται στις ενισχύσεις για την παραγωγή ενέργειας από ανανεώσιμες πηγές, δεδομένου ότι αυτή είναι η δραστηριότητα που οδήγησε στη διαιτητική διαδικασία που είχε ως αποτέλεσμα την έκδοση της διαιτητικής απόφασης.

Με βάση τις διαθέσιμες πληροφορίες, η Επιτροπή αμφιβάλλει κατά πόσον το μέτρο έχει χαρακτήρα κινήτρου και είναι αναγκαίο για την ανάπτυξη της οικονομικής δραστηριότητας παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας από ανανεώσιμες πηγές ή άλλης δραστηριότητας. Επιπλέον, δεδομένου ότι οι μονάδες Andasol λαμβάνουν στήριξη στο πλαίσιο του καθεστώτος του 2013, η αντιστάθμιση που χορηγήθηκε με τη διαιτητική απόφαση θα αύξανε το ποσοστό απόδοσης πάνω από τα επίπεδα που η Επιτροπή έκρινε αναλογικά για τις υφιστάμενες μονάδες, όπως οι μονάδες Andasol, στην απόφασή της του 2017. Επιπλέον, δεδομένου ότι η αντιστάθμιση στο πλαίσιο της διαιτητικής απόφασης χορηγείται μόνο σε έναν από τους δικαιούχους του εν λόγω καθεστώτος, το γεγονός αυτό θα μπορούσε να νοθεύσει αδικαιολόγητα τον ανταγωνισμό.

Σύμφωνα με το άρθρο 16 του κανονισμού (ΕΕ) 2015/1589 του Συμβουλίου (3), μπορεί να ζητηθεί ανάκτηση κάθε παράνομης ενίσχυσης από τον δικαιούχο.

ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΟΛΗΣ

(1) Ανακοίνωση της Επιτροπής — Κατευθυντήριες γραμμές για τις κρατικές ενισχύσεις στους τομείς του περιβάλλοντος και της ενέργειας (2014-2020) (ΕΕ C 200 της 28.6.2014, σ. 1).

(2) Κοινοτικές κατευθυντήριες γραμμές του 2008 σχετικά με τις κρατικές ενισχύσεις για την προστασία του περιβάλλοντος (ΕΕ C 82 της 1.4.2008, σ. 1).

(3) Κανονισμός (ΕΕ) 2015/1589 του Συμβουλίου, της 13ης Ιουλίου 2015, περί λεπτομερών κανόνων για την εφαρμογή του άρθρου 108 της Συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ L 248 της 24.9.2015, σ. 9).

(4) ICSID Case No ARB/13/31. Details available here: https://icsid.worldbank.org/cases/case-database/case-detail?CaseNo=ARB/13/31.

(5) The Energy Charter Treaty is a multilateral agreement applicable to the energy sector. It was signed by the EU in December 1994 and entered into force for the EU in April 1998. Its key provisions concern the protection of investment, trade in energy materials and products, transit and dispute settlement. The ECT is currently under modernisation process.

(6) Commission Decision of 10 November 2017 in State aid SA.40348 (2015/NN) — Spain — Support for electricity generation from renewable energy sources, cogeneration and waste (JOCE C/442/2017).

(7) Regulation No 1 determining the languages to be used by the European Economic Community (OJ 17, 6.10.1958, p. 385).

(8) See also 2017 Commission Decision, section 3.5.3.

(9) Amicus curiae briefs submitted by the European Union in several proceedings before the U.S. Courts, including in Civil Action No. 18-1753 Antin v Spain; the text of those amicus curiae briefs is available at https://ec.europa.eu/competition-policy/state-aid/national-courts/observations-other-courts_en; see also the relevant Council document ST 6146 2019, endorsing the filing of this amicus curiae brief, available at https://data.consilium.europa.eu/doc/document/ST-6146-2019-INIT/fr/pdf. See also Communication from the Commission to the European Parliament and the Council on ‘Protection of intra-EU investment’ of 19 July 2018 (COM (2018) 547 final), page 3-4.

(10) Case A 1/20, Request for an opinion by Belgium, and Case C-155/21, Athena Investment v Spain.

(11) http://europa.eu/rapid/press-release_IP-15-5198_en.htm. The Commission notes that on 5 May 2020, 23 Member States signed an agreement for the termination of intra-EU BITs. That agreement implements the Achmea judgment and entered into force on 29 August 2020.

(12) Judgment of the Court of Justice of 6 March 2018, Case C-284/16, Slowakische Republik v Achmea BV, ECLI:EU:C:2018:158.

(13) This interpretation was confirmed by the Advocate General Szpunar Opinion of 3 March 2021 in Case C- 741/19, République de Moldavie, ECLI:EU:C:2021:164, see in particular paragraphs 70-80 and 89-90; see also the Advocate General Saugmandsgaard Øe Opinion of 29 October 2020 in Joined Cases C-798/18 and C-799/18, Federazione nazionale delle imprese elettrotecniche ed elettroniche (Anie) and Others, ECLI:EU:C:2020:876, paragraph 92 and footnote 55.

(14) Judgment in Commission v Italy, 10/61, EU:C:1962:2, page 10: ‘In matters governed by the EEC treaty, that treaty takes precedence over agreements concluded between the Member States before its entry into force.’ This principle has been confirmed many times thereafter both for multilateral agreements and bilateral agreements, see for example judgments in Conegate, 121/85, EU:C:1986:114, paragraph 25; in Matteucci v Communauté française de Belgique, C-235/87, EU:C:1988:460, paragraph 22; in Exportur, C-3/91, EU:C:1992:420, paragraph 8, in Commission v Luxembourg, C-473/93, EU:C:1996:263, paragraph 40; in Commission v Austria, C-147/03, EU:C:2005:427, paragraph 58; in Budějovický Budvar, C-478/07, EU:C:2009:521, paragraphs 97 to 99; and in Commission v Slovakia, C-264/09, EU:C:2011:580, paragraph 41.

(15) See, for instance, Judgment of the Court of Justice of 30 May 2006, Case C-459/03, Commission v Ireland, ECLI:EU:C:2006:345; Opinion 2/13 paragraph 180.

(16) See in this regard i) Communication from the Commission to the European Parliament and the Council on ‘Protection of intra-EU investment’ of 19 July 2018 (COM (2018) 547 final), page 3-4; and ii) Declaration of the Representations of the Governments of the Member States of 15 January 2019 on the legal consequences of the Judgment of the Court of Justice in Achmea and on Investment Protection in the European Union, page 2. Judgment of the Court of Justice of 6 March 2018, Case C-284/16, Slowakische Republik v Achmea BV, ECLI:EU:C:2018:158.

(17) Directive 2001/77/EC of the European Parliament and of the Council of 27 September 2001 on the promotion of electricity produced from renewable energy sources in the internal electricity market (OJ L 283, 27.10.2001, p. 33).

(18) Judgment of the Court of 13 March 2001 in C-379/98, PreussenElektra, ECLI:EU:C:2001:160.

(19) Directive 2009/28/EC of the European Parliament and of the Council of 23 April 2009 on the promotion of the use of energy from renewable sources and amending and subsequently repealing Directives 2001/77/EC and 2003/30/EC (OJ L 140, 5.6.2009, p. 16).

(20) Communication from the Commission — Guidelines on State aid for environmental protection and energy 2014-2020 (OJ C 200, 28.6.2014, p. 1).

(21) Directive 96/92/EC of the European Parliament and of the Council of 19 December 1996 concerning common rules for the internal market in electricity (OJ L 27, 30.1.1997, p. 20).

(22) Antin award, paragraph 91.

(23) See Article 2 (1) of Royal Decree 661/2007.

(24) Order of the Court of 22 October 2014 in Case C-275/13 Elcogas. The Court found that the compensation mechanism was imputable to the State, since it was established and regulated by Law 54/1997 and Royal Decree 2017/1997. Relying on those provisions, the Court also concluded that the compensation mechanism for extra costs was financed through State resources. In particular, the Court observed that a Ministerial Decree fixed annually the amount of the network access charges, that the latter were imposed on all domestic final consumers and network users. Moreover, the National Energy Commission, a State body, administered the funds thus collected and did not enjoy any discretion in that regard.

(25) For an exhaustive list of the scheme’s legal basis, see Section 2.1 of the 2017 Commission Decision.

(26) For details on the eligible technologies, see recital 14 of the 2017 Commission Decision.

(27) This rate was applicable to the first regulatory period (2014-2019). From the second regulatory period onwards, the rate is 7,09 %, if no use is made of the second additional provision of Royal Decree-Law 17/2019, to maintain the profitability of the previous period.

(28) Antin award, paragraph 139-140.

(29) See 2017 Commission Decision, recital 120.

(30) Antin award, paragraph 110.

(31) Antin award, paragraphs 70, 72.

(*1) Data are only available for November and December 2009, and the reported energy input corresponds only to this period.

(*2) Spain explained that this reduction is due to a smaller generation in the period March-June 2020, which corresponds to the lockdown due to COVID-19 crisis and that in the third and fourth quarters of 2020 production recovered to normal levels, even exceeding those of the previous year.

(32) Antin award, paragraph 261.

(33) Antin award, paragraph 359.

(34) Antin award, paragraph 46.

(35) Antin award, paragraph 236.

(36) Antin award, paragraphs 59-68.

(37) Antin award, paragraphs 51-53, 56-58.

(38) Antin award, paragraphs 572-573.

(39) Antin award, paragraph 748.

(40) Antin award, paragraph 640.

(41) Antin award, paragraph 587.

(42) Antin award, paragraph 667.

(43) Antin award, paragraph 673.

(44) Antin award, paragraph 691, 714, 725 (as amended by the tribunal’s rectification decision of 29 January 2019).

(*3) Actual data based on CNMC information

(45) See 2017 Commission Decision, recital 165. This view has been confirmed in the Opinion of Advocate General Szpunar of 1 July 2021 in Case C-638/19 P, Commission v European Food and Others.

(46) Judgment of the Court of 11 July 1996, Case C-39/94, SFEI and Others, ECLI:EU:C:1996:285, paragraph 60; Judgment of the Court of Justice of 29 April 1999, Case C-342/96, Spain v Commission, ECLI:EU:C:1999:210, paragraph 41.

(47) Judgment of the Court of Justice of 27 September 1988, Joined Cases 106/87 to 120/87, Asteris and Others v Greece and EEC, ECLI:EU:C:1988:457, paragraph 23.

(48) Judgment of the General Court of 18 June 2019, Case T-624/15, European Food and Others v Commission, ECLI:EU:T:2019:423, paragraph 103.

(49) See recitals 101 and 102 of Commission Decision (EU) 2015/1470 of 30 March 2015 on State aid SA.38517 (2014/C) (ex 2014/NN) implemented by Romania — Arbitral award Micula v Romania of 11 December 2013 (OJ L 232, 4.9.2015, p. 43).

(50) Advocate General Ruiz-Jarabo Colomer has explained that the award of damages equal to the sum of the amounts of aid that were envisaged to be granted would constitute an indirect grant of the aid found to be illegal and incompatible with the common market (Opinion of 28 April 2005, Joined Cases C-346/03 and C-529/03, Atzeni and Others, ECLI:EU:C:2005:256, paragraph 198).

(51) Judgment of the General Court of 18 June 2019, Case T-624/15, European Food and Others v Commission, ECLI:EU:T:2019:423, paragraph 78. The appeal proceedings before the Court of Justice are ongoing: C-638/19 P, Commission v European Food and Others. The Advocate General Szpunar considered in his Opinion, delivered on 1 July 2021, that the General Court erred in law as regards the moment at which the aid was granted (ECLI:EU:C:2021:529, paragraphs 125, 128-129, 133-135).

(52) See footnote 52 above.

(53) Judgment of the Court of First Instance of 12 September 2007, Case T-68/03, Olympiaki Aeroporia Ypiresies v Commission, ECLI:EU:T:2007:253, paragraph 34.

(54) Judgment of the Court of Justice of 22 September 2020, Case C-594/18 P, Austria v Commission (Hinkley Point C), ECLI:EU:C:2020:742, paragraph 44.

(55) See 2017 Commission Decision, recitals 159-166.

(56) Either on 2 September 2021 in case C-741/19 Republic of Moldova, or in opinion 1/20 or in case C-155/21, which should be decided within the next 18 months.

(57) Judgment of the Court of Justice of 6 March 2018, Case C-284/16, Slowakische Republik v Achmea BV, ECLI:EU:C:2018:158.

(58) See in this regard i) Communication from the Commission to the European Parliament and the Council on ‘Protection of intra-EU investment’ of 19.7.2018 (COM (2018) 547 final), page 3-4; and ii) Declaration of the Representations of the Governments of the Member States of 15 January 2019 on the legal consequences of the Judgment of the Court of Justice in Achmea and on Investment Protection in the European Union, page 2.

(59) The Commission shall assess the compatibility of unlawful State aid with the internal market in accordance with the substantive criteria set out in any instrument in force at the time when the aid was granted. See Commission notice on the determination of the applicable rules for the assessment of unlawful State aid (notified under document number C(2002) 458) (OJ C 119, 22.5.2002, p. 22).

(60) Judgment of the Court of 19 December 2019, Case C-385/18, Arriva Italia and Others, ECLI:EU:C:2019:1121, paragraph 36.

(61) Commission decision of 30 March 2015 in State aid SA.38517 Micula v Romania (ICSID arbitration award). The Commission decision was annulled by the Judgment of the General Court of 18 June 2019, Case T-624/15, European Food and Others v Commission, ECLI:EU:T:2019:423. The appeal proceedings before the Court of Justice are ongoing (C-638/19 P, Commission v European Food and Others).

(62) Community guidelines on State aid for environmental protection (OJ C 82, 1.4.2008, p. 1).

(63) See footnote 52 above.

(64) As confirmed by the Judgment of the Court of Justice of 22 September 2020, Case C-594/18 P, Austria v Commission (Hinkley Point C), ECLI:EU:C:2020:742.

(65) The Court of Justice has established the criteria to define an economic unit in its Judgment of 10 January 2006, C-222/04, Cassa di Risparmio di Firenze and Others, ECLI:EU:C:2006:8, paragraph 109-125.

(66) See 2017 Commission Decision, recital 120.

(67) As confirmed by the recent Judgment of the Court of Justice of 22 September 2020, Case C-594/18 P, Austria v Commission (Hinkley Point C), ECLI:EU:C:2020:742.

(68) See 2017 Commission Decision, recitals 119-124.

(69) See 2017 Commission Decision, recital 120.