ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ  ΕΠΙΤΡΟΠΗ  
Βρυξέλλες , 11.10.2011 
SEC(2011) 1166 τελικό  
  
ΕΓΓΡΑΦΟ  ΕΡΓΑΣΙΑΣ  ΤΩΝ  ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ  ΤΗΣ  ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ  
Σύνοψη  της εκτίµησης  του αντικτύπου  
που συνοδεύει  το έγγραφο  
Πρόταση  κανονισ µού του Ευρωπαϊκού  Κοινοβουλίου  και του Συµβουλίου  
σχετικά  µε τη θέσπιση  κοινού  ευρωπαϊκού  δικαίου  των συµβάσεων  
{COM(2011) 635 τελικό } 
{SEC(2011) 1165 τελικό }  
 
 1 
1. ∆ΙΑ∆ΙΚΑΣΤΙΚΑ  ΘΕΜΑΤΑ  KAI ∆ΙΑΒΟΥΛΕΥΣΗ  ΜΕ ΤΑ ΕΝ∆ΙΑΦΕΡΟΜΕΝΑ  
ΜΕΡΗ   
Η Ευρωπαϊκή  Επιτροπή  («Επιτροπή ») µελετά  την εκπόνηση  ευρωπαϊκού  δικαίου  των 
συµβάσεων  από το 2001. Τον Ιούλιο  του 2010 η Επιτροπή  εξέδωσε  «Πράσινη  βίβλο  σχετικά  
µε τις επιλογές  πολιτικής  για τη θέσπιση  ενός ευρωπαϊκού  δικαίου  των συµβάσεων  για τους 
καταναλωτές  και τις επιχειρήσεις » («πράσινη  βίβλος »). Το πρόγρα µµα εργασίας  της 
Επιτροπής  για το 2011 προβλέπει  ένα νοµικό µέσο σχετικά  µε το ευρωπαϊκό  δίκαιο  των 
συµβάσεων  ως µία στρατηγική  πρωτοβουλία  που θα προταθεί  εντός  του τελευταίου  τριµήνου  
του 2011. 
 Τον Απρίλιο  του 2010 η Επιτροπή  συνέστησε  οµάδα εµπειρογνω µόνων  («ΟΕ») για
 τη 
διεξαγωγή  µελέτης  σκοπι µότητας  σχετικά  µε σχέδιο  πράξης . Η µελέτη  ολοκληρώθηκε  τον 
Απρίλιο  του 2011. Η συντονιστική  οµάδα εκτίµησης  του αντικτύπου  συνεδρίασε  πέντε  φορές  
για να συζητήσει  το σχέδιο  πράσινης  βίβλου , την έκθεση  εκτίµησης  του αντικτύπου  («ΕΑ») 
και τη µελέτη  σκοπι µότητας .  
 Η Επιτροπή  πραγ µατοποίησε  σειρά  
διαβουλεύσεων . Ελήφθησαν  320 απαντήσεις  στην  
πράσινη  βίβλο  από ευρύ  φάσµα ενδιαφερο µένων . Οι απαντήσεις  αυτές  επέτρεψαν  στην  
Επιτροπή  να εντοπίσει  και να εξετάσει  προβλη µατισµούς που υπάρχουν  σε σχέση  µε τις 
επιλογές  πολιτικής . Επίσης , η Επιτροπή  δηµιούργησε  µια οµάδα στην  οποία  εκπροσωπούνται  
οι βασικές  κατηγορίες  ενδιαφερο µένων  όπως  οι επιχειρήσεις , οι καταναλωτές  και οι 
επαγγελ µατίες  του νοµικού χώρου  και µε την οποία  πραγ µατοποιήθηκε  σειρά  διαβουλεύσεων  
όσον  αφορά  τη µελέτη  σκοπι µότητας  ώστε  να εξασφαλιστεί  ότι οι κανόνες  της κάλυπταν  όλα 
τα πρακτικά  προβλή µατα και ήταν  φιλικοί  προς  τον χρήστη . Επιπλέον , η Επιτροπή  ζήτησε  τη 
γνώµη των επιχειρήσεων  και των καταναλωτών  µέσω των ερευνών  του ευρωβαρό µετρου  
(EB), της οµάδας  ΜΜΕ  και της ευρωπαϊκής  ελεγκτικής  οµάδας  επιχειρήσεων . Τον Νοέµβριο 
του 2010 διοργανώθηκε  ένα εργαστήριο  για το δίκαιο  των συµβάσεων  µε ενδιαφερό µενους  
από τον κλάδο  των επιχειρήσεων . Οι υπάλληλοι  της Επιτροπής  συνάντησαν  επίσης  
εκπροσώπους  του ευρωπαϊκού  γραφείου  ενώσεων  καταναλωτών  (BEUC) και 
παρακολούθησαν  δύο συνεδριάσεις  της ευρωπαϊκής  συµβουλευτικής  οµάδας  καταναλωτών  
(ΕΣΟΚ ).  
 
2. ΟΡΙΣΜΟΣ  ΤΟΥ  ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΟΣ  
2.1. Εισαγωγή  
Οι διαφορές  που παρατηρούνται  µεταξύ  των κρατών  µελών  (στο εξής «ΚΜ») όσον  αφορά  το 
δίκαιο  των συµβάσεων  µπορεί  να εµποδίζουν  το διασυνοριακό  εµπόριο  στην  ΕΕ, 
αποτρέποντας  τις επιχειρήσεις  και τους καταναλωτές  από τις διασυνοριακές  συναλλαγές . Οι 
επιχειρήσεις  που συµµετέχουν  στο εµπόριο  αγαθών  και κάνουν  εξαγωγές  σε άλλες  αγορές  
της ΕΕ αντιµετωπίζουν  περιττά  έξοδα  συναλλαγής  για την είσοδο  στις αγορές  αυτές  τα οποία  
προσεγγίζουν  το 1 δισεκατ . ευρώ  ανά έτος. Η αξία των εµπορικών  συναλλαγών  που δεν 
πραγ µατοποιήθηκαν  για εκείνους  που αποθαρρύνονται  λόγω  των διαφορών  του δικαίου  των 
συµβάσεων  ανέρχεται  σε µερικές  δεκάδες  δισεκατο µµύρια ευρώ . 
 
2.2. Ισχύον  νοµικό πλαίσιο  της ΕΕ στον  τοµέα του δικαίου  των συµβάσεων   
 
 2Το ισχύον  νοµικό πλαίσιο  στον  τοµέα του δικαίου  των συµβάσεων  χαρακτηρίζεται  από 
διαφορές  µεταξύ  των εθνικών  δικαίων . Μολονότι  στον  τοµέα του δικαίου  των συµβάσεων  
έχουν  θεσπιστεί  ορισµένα νοµικά µέσα τόσο  στο επίπεδο  της ΕΕ όσο και σε διεθνές  επίπεδο , 
δεν υφίσταται  ενιαίο  και ολοκληρω µένο σύνολο  κανόνων  που να µπορεί  να χρησι µοποιηθεί  
από τις επιχειρήσεις  και τους καταναλωτές  στις διασυνοριακές  συναλλαγές  στην  ΕΕ.  
 
2.3. Πρόβλη µα 1: Οι διαφορές  στο δίκαιο  των συµβάσεων  εµποδίζουν  τις επιχειρήσεις  
στο διασυνοριακό  εµπόδιο  και περιορίζουν  τις διασυνοριακές  τους  συναλλαγές   
Επί του παρόντος , κατά  µέσο όρο µόνο ποσοστό  9,3% όλων  των επιχειρήσεων  της ΕΕ που 
συµµετέχουν  στο εµπόριο  αγαθών  κάνουν  εξαγωγές  εντός  της ΕΕ. Η πλειονότητα  αυτών  των 
επιχειρήσεων  (ποσοστό  62% αφορά  συναλλαγές  όπου  αµφότερα  τα µέρη είναι  επιχειρήσεις  
και ποσοστό  57% αφορά  συναλλαγές  επιχειρήσεων  µε καταναλωτές ) εξάγει  σε όχι 
περισσότερα  από 3 άλλα  κράτη  µέλη. Ένας  από τους λόγους  γι’ αυτό  το σχετικά  χαµηλό 
επίπεδο  διασυνοριακού  εµπορίου  είναι  οι εναπο µένοντες  κανονιστικοί  (π.χ. διαφορές  στη 
φορολογική  νοµοθεσία , στο δίκαιο  των συµβάσεων  και στις διοικητικές  απαιτήσεις ) και 
πρακτικοί  φραγ µοί (π.χ. γλώσσα , µεταφορά  και συντήρηση  µετά την πώληση ) στο 
διασυνοριακό  εµπόριο . 
 
Αρνητικός  αντίκτυπος  των διαφορών  που παρατηρούνται  στο δίκαιο  των συµβάσεων  
στο διασυνοριακό  εµπόριο : Οι σχετικοί  µε το δίκαιο  των συµβάσεων  φραγ µοί αποτρέπουν  
ορισµένες επιχειρήσεις  από τις διασυνοριακές  συναλλαγές . Ποσοστό  61% των επιχειρήσεων  
που συµµετέχουν  σε συναλλαγές  όπου  αµφότερα  τα µέρη είναι  επιχειρήσεις  και ποσοστό  
55% που συµµετέχουν  σε συναλλαγές  µεταξύ  επιχειρήσεων  και καταναλωτών  συχνά  ή 
τουλάχιστον  περιστασιακά  αποθαρρύνονταν  από φραγ µούς σχετικούς  µε το δίκαιο  των 
συµβάσεων . Επιπρόσθετα , ποσοστό  3% των αποκριθεισών  ευρωπαϊκών  επιχειρήσεων  όσον  
αφορά  τις συναλλαγές  όπου  αµφότερα  τα µέρη είναι  επιχειρήσεις  και ποσοστό  2% των 
επιχειρήσεων  αυτών  όσον  αφορά  τις συναλλαγές  επιχειρήσεων  µε καταναλωτές  σταµάτησαν  
τις εξαγωγές  πάντα  γι’ αυτό  το λόγο . ∆εύτερον , οι σχετικοί  µε το δίκαιο  των συµβάσεων  
φραγ µοί οδηγούν  τις επιχειρήσεις  στον  περιορισ µό των διασυνοριακών  τους συναλλαγών : 
ποσοστό  µεγαλύτερο  του 80% (όσον  αφορά  συναλλαγές  όπου  αµφότερα  τα µέρη είναι  
επιχειρήσεις  και συναλλαγές  µεταξύ  επιχειρήσεων  και καταναλωτών ) των επιχειρήσεων  που 
δραστηριοποιούνται  στο διασυνοριακό  εµπόριο  ή ενδιαφέρονται  γι’ αυτό  και επηρεάζονται  
από τους φραγ µούς του δικαίου  των συµβάσεων  δήλωσαν  ότι κάνουν  εξαγωγές  σε λιγότερες  
χώρες  της ΕΕ γι’ αυτό  το λόγο . Η αξία των εµπορικών  συναλλαγών  που δεν 
πραγ µατοποιήθηκαν  εντός  της ΕΕ, ως αποτέλεσ µα της παύσης  του διασυνοριακού  εµπορίου  
από τις επιχειρήσεις  λόγω  του δικαίου  των συµβάσεων , µπορεί  να κυµαίνεται  µεταξύ  26 
δισεκατ . ευρώ  (ποσό  αντίστοιχο  µε το ΑΕΠ  της Λιθουανίας ) και 184 δισεκατ . ευρώ  (ποσό  
ελαφρά  µεγαλύτερο  από το ΑΕΠ  της Πορτογαλίας ).  
 Από την έρευνα  προκύπτει  ότι 
το διµερές εµπόριο  µεταξύ  χωρών  των οποίων  το νοµικό 
σύστη µα έχει κοινή  προέλευση  έχει θετικά  αποτελέσ µατα για τις συναλλαγές . Αν η συµβολή  
της άρσης  των διαφορών  στο δίκαιο  των συµβάσεων  ανερχόταν  σε περίπου  µία ποσοστιαία  
µονάδα  αυτών  των θετικών  αποτελεσ µάτων , η αύξηση  του εµπορίου  εντός  της ΕΕ θα ήταν  
της τάξης  των 30 δισεκατ . ευρώ .  
 
2.3.1.  Τα επιπρόσθετα  έξοδα  συναλλαγής  που απορρέουν  από τις διαφορές  στο 
δίκαιο  των συµβάσεων  εµποδίζουν  το διασυνοριακό  εµπόριο : Η ανάγκη  εφαρ µογής 
διαφορετικών  αλλοδαπών  δικαίων  των συµβάσεων  προκαλεί  επιπρόσθετα  έξοδα  συναλλαγής  
σε σχέση  µε το εγχώριο  εµπόριο . Αυτά  τα έξοδα  συνήθως  είναι  ευθέως  ανάλογα  του αριθµού 
των χωρών  της ΕΕ µε τις οποίες  συναλλάσσεται  µια επιχείρηση . Οι επιχειρήσεις  εκτιµούν ότι 
 
 3τα έξοδα  συναλλαγής  τους για την είσοδο  σε ένα κράτος  µέλος κυµαίνονται  από ποσό  
µικρότερο  των 1 000 ευρώ  σε ποσό  µεγαλύτερο  των 30 000 ευρώ . Τα έξοδα  αυτά  έχουν  
µεγαλύτερο  αντίκτυπο  στις πολύ  µικρές  και µικρές  επιχειρήσεις  διότι  αποτελούν  µεγαλύτερο  
τµήµα του κύκλου  εργασιών  τους.  
2.3.2.   
Τα σωρευτικά  έξοδα  για όλες τις επιχειρήσεις  της ΕΕ που επί του παρόντος  κάνουν  εξαγωγές  
κυµαίνονται  µεταξύ  6 και 13 δισεκατ . ευρώ . Τα ετήσια  έξοδα  συναλλαγής  κυµαίνονται  
περίπου  από 0,9 έως 1,9 δισεκατ . ευρώ . Ελλείψει  µέτρων , µέχρι το 2020 τα έξοδα  θα 
ανέρχονται  σωρευτικά  από 9 έως 19 δισεκατ . ευρώ  αν εξακολουθήσει  να υφίσταται  το ίδιο 
επίπεδο  εξαγωγών .  
2.3.3.  Η εντύπωση  αυξη µένης νοµικής περιπλοκότητας  εµποδίζει  το 
διασυνοριακό  εµπόριο : Η εντύπωση  της νοµικής περιπλοκότητας  αποτελεί  πρόσθετο  
παράγοντα  που επηρεάζει  την απόφαση  έναρξης  διασυνοριακού  εµπορίου . Οι επιχειρήσεις  
θεωρούν  για παράδειγ µα ότι η εξακρίβωση  του περιεχο µένου των διατάξεων  αλλοδαπού  
δικαίου  των συµβάσεων  συνιστά  σηµαντικό  φραγ µό. Ο φραγ µός αυτός  έχει καταταχθεί  στην  
1η θέση  για τις συναλλαγές  µεταξύ  επιχειρήσεων  και καταναλωτών  και στην  3η θέση  για τις 
συναλλαγές  όπου  αµφότερα  τα µέρη είναι  επιχειρήσεις .  
 
2.4. Πρόβλη µα 2: Οι καταναλωτές  εµποδίζονται  να κάνουν  διασυνοριακές  αγορές  και 
χάνουν  ευκαιρίες   
Το επίπεδο  των διασυνοριακών  αγορών  στην  ΕΕ παρα µένει σχετικά  χαµηλό µε ποσοστό  26% 
των καταναλωτών  να κάνουν  αγορές  σε άλλη  χώρα  της ΕΕ όταν ταξιδεύουν  και 9% εξ 
αποστάσεως . Οι φραγ µοί στην  προσφορά  και τη ζήτηση  φαίνεται  ότι εµποδίζουν  αυτή  την 
ανάπτυξη . Παρόλο  που ο αντίκτυπος  των πρακτικών  φραγ µών µειώνεται  σταδιακά , η 
σηµασία των κανονιστικών  φραγ µών παρα µένει υψηλή .  
 
2.4.1.  Οι διαφορές  στο δίκαιο  των συµβάσεων  έχουν  αρνητικό  αντίκτυπο  στις 
διασυνοριακές  αγορές : 
Το δίκαιο  των συµβάσεων  περιλα µβάνει  κανόνες  για την προστασία  των καταναλωτών . Η 
βεβαιότητα  για το περιεχό µενο των κανόνων  αυτών  αποτελεί  µείζονα  παράγοντα  που 
καθορίζει  την εµπιστοσύνη  των καταναλωτών  στις διασυνοριακές  αγορές . Όταν  οι 
καταναλωτές  έχουν  απέναντί  τους διαφορετικά  αλλοδαπά  δίκαια , αµφιβάλλουν  για τα 
δικαίω µατά τους σε διασυνοριακό  πλαίσιο . Πράγ µατι, ποσοστό  44% των ευρωπαίων  
καταναλωτών  δηλώνει  ότι η αβεβαιότητα  για τα δικαιώ µατα που έχουν  ως καταναλωτές  τους 
αποθάρρυνε  από το να προβούν  σε αγορές  σε άλλες  χώρες  της ΕΕ. 
2.4.2.  Οι καταναλωτές  χάνουν  ευκαιρίες  που παρουσιάζονται  στην  ενιαία  αγορά :  
Μεγάλος  αριθµός καταναλωτών  που προτι µούν να ψωνίζουν  στο εσωτερικό  της χώρας  τους 
λόγω  της αβεβαιότητας  για τα διασυνοριακά  δικαιώ µατά τους, συχνά  βρίσκονται  σε 
µειονεκτική  θέση  λόγω  της περιορισ µένης επιλογής  και των υψηλότερων  τιµών στις εγχώριες  
αγορές  τους. Αν το 44% των καταναλωτών  που αγοράζουν  επιγρα µµικά µόνο στο εσωτερικό  
της χώρας  τους και που έχουν  αµφιβολίες  σχετικά  µε τα διασυνοριακά  δικαιώ µατά τους, 
έκαναν  µία τουλάχιστον  διασυνοριακή  αγορά  επιγρα µµικά θα µπορούσαν  να εξοικονο µήσουν  
380 εκατ. ευρώ . 
 
Αφετέρου , οι καταναλωτές  που επιχειρούν  να έχουν  πρόσβαση  σε καλύτερες  προσφορές  σε 
άλλα  ΚΜ συχνά  έρχονται  αντιµέτωποι  µε άρνηση  πώλησης  από τον έµπορο . Σχεδόν  ένα 
τέταρτο  των ευρωπαίων  εµπόρων  λιανικού  εµπορίου  που είναι  προσανατολισ µένοι προς  τις 
εξαγωγές  αρνούνται  να πωλήσουν  λόγω  του δικαίου  των συµβάσεων . Η άρνηση  πωλήσεων  
 
 4µπορεί  να αποτρέψει  τους ενεργούς  καταναλωτές  από τις διασυνοριακές  αγορές  και τους 
θέτει  σε µειονεκτική  θέση  από οικονο µική άποψη . Οι ευρωπαίοι  καταναλωτές  δαπανούν  42,3 
δισεκατ . ευρώ  ετησίων  για τις διασυνοριακές  αγορές . Αν υποθέσου µε ότι για διάστη µα ενός 
έτους , τα 3 εκατο µµύρια καταναλωτές  που ήρθαν  αντιµέτωποι  µε άρνηση  πώλησης  ήθελαν  
να παραγγείλουν  προϊόν  αξίας  κατά  µέσο όρο 52 ευρώ , η αξία των συναλλαγών  που δεν 
πραγ µατοποιήθηκαν  θα ανερχόταν  σε 156 εκατ. ευρώ .  
 
2.5. Ανάγκη  για δράση  στο πεδίο  της ΕΕ και επικουρικότητα   
 
Η παρούσα  πρωτοβουλία  συνάδει  µε την αρχή  της επικουρικότητας . Οι στόχοι  της 
διευκόλυνσης  της επέκτασης  των διασυνοριακών  συναλλαγών  των επιχειρήσεων  και των 
αγορών  των καταναλωτών  στην  εσωτερική  αγορά  δεν µπορούν  να επιτευχθούν  πλήρως  όσο 
εξακολουθούν  να υφίστανται  διαφορές  στα εθνικά  δίκαια  των συµβάσεων . Καθώς  οι τάσεις  
που παρατηρούνται  στην  αγορά  εξελίσσονται  και αναγκάζουν  τα ΚΜ να λάβουν  µέτρα 
αυτοτελώς  (π.χ. θεσπίζοντας  κανονιστικές  ρυθµίσεις  για τα προϊόντα  ψηφιακού  
περιεχο µένου) οι κανονιστικές  αποκλίσεις  συνεπάγονται  αύξηση  των εξόδων  συναλλαγής  και 
νοµική περιπλοκότητα  για τις επιχειρήσεις , ενώ τα κενά  στην  προστασία  των καταναλωτών  
κινδυνεύουν  να αυξηθούν . Η προσέγγιση  των εθνικών  δικαίων  των συµβάσεων  µπορεί  να 
πραγ µατοποιηθεί  µόνο µε τη θέσπιση  µέτρων  στο επίπεδο  της ΕΕ. Η Ένωση  είναι  η πλέον  
κατάλληλη  να αντιµετωπίσει  τα προαναφερθέντα  προβλή µατα δεδοµένου ότι αυτά  έχουν  
διασυνοριακή  διάσταση .  
 
3. ΣΤΟΧΟΙ  ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ   
Ο συνολικός  στόχος  έγκειται  στη στήριξη  της οικονο µικής δραστηριότητας  στην  εσωτερική  
αγορά  µε τη βελτίωση  των όρων  των διασυνοριακών  συναλλαγών , µειώνοντας  τα εµπόδια  
που προκαλούνται  από τις διαφορές  µεταξύ  των ΚΜ όσον  αφορά  το δίκαιο  των συµβάσεων . 
Οι γενικοί  στόχοι  συνίστανται  στην  διευκόλυνση  της επέκτασης  των διασυνοριακών  
συναλλαγών  των επιχειρήσεων  και των διασυνοριακών  αγορών  των καταναλωτών .  
  
4. ΕΠΙΛΟΓΕΣ  ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ  
4.1. Επιλογές  για το είδος  παρέ µβασης   
 
Επιλογή  1: Βασικό  σενάριο  (καµία µεταβολή  πολιτικής ): Το ισχύον  νοµικό πλαίσιο  θα 
διατηρηθεί  χωρίς  περαιτέρω  δράση  της ΕΕ. 
Επιλογή  2: Εργαλειοθήκη  για τον νοµοθέτη  της ΕΕ: Με αυτή  την επιλογή  θα θεσπίζονταν  
υποδείγ µατα ορισµών και κανόνων  για θέµατα του δικαίου  των συµβάσεων  που είναι  πιθανόν  
να υπόκεινται  στη νοµοθεσία  της ΕΕ. Θα µπορούσε  να προβλέπεται  έγγραφο  της Επιτροπής  ή 
διοργανική  συµφωνία .  
Επιλογή  3: Σύσταση  σχετικά  τη θέσπιση  κοινού  ευρωπαϊκού  δικαίου  των πωλήσεων : 
Ένα µέσο για το κοινό  ευρωπαϊκό  δίκαιο  των πωλήσεων  θα µπορούσε  να προσαρτηθεί  σε 
σύσταση  η οποία  θα απευθυνόταν  στα ΚΜ και θα τα ενθάρρυνε  να αντικαταστήσουν  την 
εθνική  τους νοµοθεσία  µε το µέσο αυτό  (επιλογή  3α) ή να ενσω µατώσουν  (επιλογή  3β) το 
µέσο αυτό  στο εθνικό  τους δίκαιο  προαιρετικά , παρέχοντας  τους διακριτική  ευχέρεια  όσον  
αφορά  το χρόνο , τη µέθοδο  και τον βαθµό εφαρ µογής. Η επιλογή  αυτή  µπορεί  να 
παρακινήσει  τα ΚΜ να αντικαταστήσουν  τα εθνικά  τους δίκαια  των συµβάσεων  ή να τα 
οδηγήσει  να ενσω µατώσουν  το µέσο για το κοινό  ευρωπαϊκό  δίκαιο  των πωλήσεων  ως 
προαιρετικό  καθεστώς . 
 
 5Επιλογή  4: Κανονισ µός ή οδηγία  σχετικά  µε τη θέσπιση  προαιρετικού  ευρωπαϊκού  
δικαίου  των πωλήσεων : Θα µπορούσε  να θεσπιστεί  ένα προαιρετικό  κοινό  ευρωπαϊκό  
δίκαιο  των πωλήσεων  ως «δεύτερο  καθεστώς » εντός  του εθνικού  αστικού  δικαίου  κάθε  
κράτους  µέλους . Θα αποτελούσε  ένα ολοκληρω µένο και αυτόνο µο σύνολο  κανόνων  δικαίου  
των συµβάσεων  µε υψηλό  επίπεδο  προστασίας  των καταναλωτών , το οποίο  θα µπορούσε  να 
επιλεγεί  από το µέρη ως το δίκαιο  που εφαρ µόζεται  στις διασυνοριακές  τους συµβάσεις . 
Επιλογή  5α και 5β: Οδηγία  σχετικά  µε τη θέσπιση  υποχρεωτικού  κοινού  ευρωπαϊκού  
δικαίου  των πωλήσεων : Μια οδηγία  θα µπορούσε  να εναρ µονίσει  τα εθνικά  δίκαια  των 
συµβάσεων  των 27 ΚΜ. Θα µπορούσε  να συµπληρώσει  το κεκτη µένο για τους καταναλωτές  
και θα βασιζόταν  σε υψηλό  επίπεδο  προστασίας  των καταναλωτών . Η εναρ µόνιση  θα 
µπορούσε  να είναι  πλήρης  (5α) ή ελάχιστη  (5β). 
Επιλογή  6: Κανονισ µός σχετικά  µε τη θέσπιση  υποχρεωτικού  κοινού  ευρωπαϊκού  
δικαίου  των πωλήσεων : Αυτή  η επιλογή  θα δηµιουργούσε  οµοιόµορφο  σύνολο  κανόνων  
του δικαίου  των συµβάσεων  σε όλα τα ΚΜ. 
Επιλογή  7: Κανονισ µός σχετικά  µε τη θέσπιση  ευρωπαϊκού  Αστικού  Κώδικα : Αυτή  η 
επιλογή  θα δηµιουργούσε  οµοιόµορφο  σύνολο  κανόνων  αστικού  δικαίου  σε όλα τα ΚΜ. 
 
Απορριφθείσες  επιλογές :  
• Επιλογή  3α: Σύσταση  που ενθαρρύνει  τα ΚΜ να αντικαταστήσουν  το εθνικό  τους 
δίκαιο . 
• Επιλογή  7: Κανονισ µός για τη θέσπιση  Ευρωπαϊκού  Αστικού  Κώδικα . 
Αυτές  οι επιλογές  δεν στηρίχθηκαν  σχεδόν  καθόλου  από τους ενδιαφερό µενους  και είναι  
πιθανό  ότι υπερβαίνουν  τα αναγκαία  όρια, εποµένως  είναι  δυσανάλογες . Επίσης  θέτουν  
σοβαρά  ζητήµατα µη τήρησης  της αρχής  της επικουρικότητας . 
4.2. Επιλογές  για το πεδίο  εφαρ µογής  και το περιεχό µενο  
Το πεδίο  εφαρ µογής του µέσου  για το κοινό  ευρωπαϊκό  δίκαιο  των πωλήσεων  θα µπορούσε  
να αφορά  µόνο τις διασυνοριακές  συναλλαγές  ή τόσο  τις εγχώριες  όσο και τις διασυνοριακές  
συναλλαγές . Το πεδίο  εφαρ µογής θα µπορούσε  να περιλα µβάνει  µόνο τις συµβάσεις  µεταξύ  
επιχειρήσεων  και καταναλωτών  ή και τις συµβάσεις  όπου  αµφότερα  τα µέρη είναι  
επιχειρήσεις . Ένα στενό  από άποψη  ουσιαστικού  δικαίου  περιεχό µενο του µέσου  θα 
περιοριζόταν  στους  βασικούς  τοµείς του γενικού  δικαίου  των συµβάσεων . Ένα ευρύ  πεδίο  
εφαρ µογής θα προχωρούσε  πιο πέρα  µε την εισαγωγή  ειδικών  τοµέων του δικαίου  των 
συµβάσεων  όπως  τις συµβάσεις  παροχής  υπηρεσιών  και άλλους  τοµείς του δικαίου , όπως  την 
εξωσυ µβατική  ευθύνη .  
Η παρούσα  εκτίµηση του αντικτύπου  αναλύει  τον συνδυασ µό του στενού  και του ευρέος  
πεδίου  εφαρ µογής. Καλύπτει  τη συντριπτική  πλειονότητα  των συνήθων  πρακτικών  
προβλη µάτων  που ανακύπτουν  καθ’ όλη τη διάρκεια  ισχύος  µιας διασυνοριακής  σύµβασης . 
Η ανάλυση  εστιάζεται  στον  αντίκτυπο  των ουσιαστικών  διατάξεων  που επηρεάζουν  τους 
καταναλωτές  και τις επιχειρήσεις . 
 
5. ΑΝΑΛΥΣΗ  ΤΟΥ  ΑΝΤΙΚΤΥΠΟΥ   
 
5.1. Κύριος  αντίκτυπος  της επιλογής  πολιτικής  1: βασικό  σενάριο    
Το βασικό  σενάριο  (στο εξής «ΒΣ») δεν θα εξάλειφε  τα επιπρόσθετα  έξοδα  συναλλαγής  ούτε 
θα µείωνε  το επίπεδο  νοµικής περιπλοκότητας  για τις επιχειρήσεις  που επιθυ µούν να κάνουν  
διασυνοριακές  εµπορικές  συναλλαγές . Ο ανταγωνισ µός στην  εσωτερική  αγορά  θα παρέ µενε 
 
 6περιορισ µένος και παρά  τη θέσπιση  της οδηγίας  για τα δικαιώ µατα των καταναλωτών  θα 
εξακολουθούσαν  να υπάρχουν  αποκλίσεις  µεταξύ  των κανόνων  για την προστασία  των 
καταναλωτών  των διαφόρων  ΚΜ.  
  
5.2. Κύριος  αντίκτυπος  της επιλογής  πολιτικής  2 
 
5.2.1.   2α: Εργαλειοθήκη  ως έγγραφο  της Επιτροπής    
Η εργαλειοθήκη  θα χρησι µοποιούνταν  για την τροποποίηση  υφιστά µενης ή την εκπόνηση  
µελλοντικής  τοµεακής  νοµοθεσίας . Εποµένως , σε σχέση  µε το ΒΣ, ο θετικός  αντίκτυπος  
αυτής  της επιλογής  για τις επιχειρήσεις  και τους καταναλωτές  θα ήταν  έµµεσος και επίσης  
πολύ  περιορισ µένος. Επιπλέον , ο οποιοσδήποτε  αντίκτυπος  αυτής  της επιλογής  δεν θα 
γίνονταν  αισθητός  αµέσως  διότι  η ολοκλήρωση  των διαπραγ µατεύσεων  για τη νέα νοµοθεσία  
ή των τροποποιήσαν  της υφιστά µενης νοµοθεσίας  θα ήταν  χρονοβόρα . ∆εδο µένου ότι δεν 
είναι  δυνατό  να γνωρίζου µε κατά  πόσον  και σε ποιο βαθµό αυτή  η επιλογή  θα 
χρησι µοποιούνταν  και θα γινόταν  δεκτή  από το Συµβούλιο  και το Κοινοβούλιο , ο αντίκτυπος  
της επιλογής  αυτής  δεν θα διέφερε  στην  πράξη  σε σύγκριση  µε το ΒΣ.  
 
5.2.2.  2β: Εργαλειοθήκη  ως διοργανική  συµφωνία    
Σε σύγκριση  µε την επιλογή  2α, η µόνη διαφορά  αυτής  της επιλογής  έγκειται  στο γεγονός  ότι 
κατά  τις διαπραγ µατεύσεις  για νέα νοµοθεσία  ή τις τροποποιήσεις  στην  υφιστά µενη 
νοµοθεσία  το Συµβούλιο  και το Κοινοβούλιο  θα έκαναν  χρήση  της εργαλειοθήκης  υπό τον 
όρο ότι δεν θα υπήρχαν  επιτακτικοί  λόγοι  που αφορούσαν  συγκεκρι µένο τοµέα. Ωστόσο , 
καθώς  η επιλογή  αυτή  θα αφορούσε  µόνο εθνικούς  κανόνες  του δικαίου  των συµβάσεων  που 
θα τροποποιούνταν  µετά από αναθεώρηση  ή θέσπιση  νέας νοµοθεσίας  της ΕΕ, τα έξοδα  που 
θα ανάκυπταν  από τις διαφορές  µεταξύ  των εθνικών  δικαίων  των συµβάσεων  θα 
εξακολουθούσαν  να υπάρχουν  σε µεγάλο  βαθµό. Επιπλέον , στην  καλύτερη  περίπτωση  η 
επιλογή  αυτή  θα είχε µόνο µεσοπρόθεσ µο αντίκτυπο . Εποµένως , ο συνολικός  θετικός  
αντίκτυπος  αυτής  της επιλογής  µολονότι  µεγαλύτερος  από τον αντίκτυπο  της επιλογής  2α, θα 
ήταν  ακόµα µάλλον  περιορισ µένος. 
 
5.3. Κύριος  αντίκτυπος  της επιλογής  πολιτικής  3: Σύσταση  σχετικά  τη θέσπιση  
κοινού  ευρωπαϊκού  δικαίου  των πωλήσεων    
Η επιλογή  αυτή  θα ήταν  αποτελεσ µατική  µόνο αν το κοινό  ευρωπαϊκό  δίκαιο  των πωλήσεων  
ενσω µατωνόταν  από ορισµένα ΚΜ πλήρως  και χωρίς  να τροποποιηθεί  η αρχική  απόδοση  που 
προσαρτάται  στη Σύσταση . Ωστόσο , αυτό  δεν είναι  πιθανό . Η επιλογή  αυτή  θα βοηθούσε  ως 
ένα βαθµό τους εµπόρους  όσον  αφορά  σύµβαση  µεταξύ  επιχειρήσεων  (καθώς  θα ήταν  
ελεύθεροι  να αποφασίσουν  για το δίκαιο  που εφαρ µόζεται  στη σύµβασή  τους). Εποµένως , οι 
έµποροι  αυτοί  θα είχαν  την ευκαιρία  να µειώσουν  τα έξοδα  συναλλαγής  τους µε τη χρήση  του 
κοινού  ευρωπαϊκού  δικαίου  των πωλήσεων  του ΚΜ που το θα έχει εφαρ µόσει καλύτερα . Το 
ίδιο δεν θα ίσχυε  για εµπόρους  όσον  αφορά  συµβάσεις  µεταξύ  επιχειρήσεων  και 
καταναλωτών , καθώς  αυτοί  θα έπρεπε  να εξετάσουν  κατά  πόσον  και πού τα ΚΜ είχαν  
τροποποιήσει  το κοινό  ευρωπαϊκό  δίκαιο  των πωλήσεων  ως προς  τους υποχρεωτικούς  
κανόνες  προστασίας  των καταναλωτών . Αυτό  συνεπάγεται  ότι δεν θα µπορούσαν  να κάνουν  
διασυνοριακές  πωλήσεις  σε καταναλωτές  µε βάση  ενιαίο  δίκαιο  και εποµένως  θα βαρύνονταν  
µε έξοδα  συναλλαγής  του είδους  που σηµειώνεται  στο ΒΣ. Συνεπώς  αυτή  η επιλογή  θα 
εξάλειφε  σε περιορισ µένο βαθµό τα εµπόδια  στο διασυνοριακό  εµπόριο  τα οποία  
διαπιστώθηκαν  στον  ορισµό του προβλή µατος. 
 
 
 75.4. Κύριος  αντίκτυπος  της επιλογής  πολιτικής  4: Κανονισ µός/οδηγία  σχετικά  µε τη 
θέσπιση  προαιρετικού  κοινού  ευρωπαϊκού  δικαίου  των πωλήσεων   
 
Η επιλογή  αυτή  θα µείωνε  σηµαντικά  τα έξοδα  συναλλαγής  διότι  θα επέτρεπε  στις 
επιχειρήσεις  να χρησι µοποιούν  ένα σύνολο  κανόνων  για το διασυνοριακό  εµπόριο  
ανεξάρτητα  από τον αριθµό των χωρών  µε τις οποίες  συναλλάσσονται  στην  ΕΕ. Η µείωση  
των εξόδων  θα παρείχε  κίνητρα  για την αύξηση  του εµπορίου  που θα οδηγούσε  σε ενίσχυση  
του ανταγωνισ µού στην  εσωτερική  αγορά  και θα έδινε  στους  καταναλωτές  µεγαλύτερη  
επιλογή  προϊόντων  σε χαµηλότερη  τιµή.  
 Αν µια επιχείρηση  χρησι µ
οποιούσε  το προαιρετικό  κοινό  ευρωπαϊκό  δίκαιο  των πωλήσεων , 
τα διοικητικά  έξοδα  θα ανέρχονταν  σε 3.000 ευρώ  για συµβάσεις  µεταξύ  επιχειρήσεων  και 
καταναλωτών  και σε 1.500 ευρώ  για συµβάσεις  όπου  αµφότερα  τα µέρη είναι  επιχειρήσεις  
(κατά  µέσο όρο ανά επιχείρηση ). Αν υποθέσου µε ότι αρχικά  ποσοστό  25% των υφιστά µενων  
εξαγωγέων  αποφασίσουν  να κάνουν  χρήση  του προαιρετικού  κοινού  ευρωπαϊκού  δικαίου  των 
πωλήσεων , τα εφάπαξ  έξοδα  θα ανέρχονταν  σε 1,89 δισεκατ . ευρώ . Ωστόσο , τα έξοδα  αυτά  
θα καλύπτονταν  σε µεγάλο  βαθµό από την εξοικονό µηση που θα επιτύγχαναν  οι επιχειρήσεις  
διότι  δεν θα βαρύνονταν  µε τα επιπρόσθετα  έξοδα  συναλλαγής  τα οποία  κατέβαλαν  όταν 
συναλλάσσονταν  µε περισσότερα  από ένα ΚΜ. Η επιλογή  αυτή  θα οδηγούσε  σε 
εξοικονό µηση εξόδων  για τους νέους  εξαγωγείς  και σε δυνητική  εξοικονό µηση για τους 
υφιστά µενους  εξαγωγείς  που θα επέκτειναν  τις διασυνοριακές  τους πωλήσεις  σε νέες χώρες . 
Η ετήσια  εξοικονό µηση για τους νέους  εξαγωγείς  µπορεί  να υπολογιστεί  µεταξύ  150 και 400 
εκατ. ευρώ  ενώ η δυνητική  εξοικονό µηση για τους υφιστά µενους  εξαγωγείς  θα µπορούσε  να 
υπολογιστεί  µεταξύ  3,7 έως 4,3 δισεκατ . ευρώ . Οι εγχώριες  επιχειρήσεις  ή αυτές  που δεν 
επιλέγουν  το προαιρετικό  κοινό  ευρωπαϊκό  δίκαιο  των πωλήσεων  δεν θα είχαν  έξοδα  
δεδοµένου ότι αυτή  η επιλογή  δεν θα τους επηρέαζε   
 Αυτή  η επιλογή  πολιτικής  πληροί  τους στόχους  πολιτικής  διότι  µειώνει  τα έξοδα  για τις 
επιχειρήσεις  και προσφέρει  λιγότερο  περίπλοκο  νοµικό περιβάλλον  για εκείνους  που 
επιθυ µούν να κάνουν  διασυνοριακές  συναλλαγές  µε περισσότερα  από ένα ΚΜ. Ταυτόχρονα , 
παρέχει  υψηλό  επίπεδο  προστασίας  των καταναλωτών .  
 
5.5. Κύριος  αντίκτυπος  των επιλογών  πολιτικής  5 και
 6 
 
5.5.1.  Επιλογή  πολιτικής  5α: Οδηγία  πλήρους  εναρ µόνισης  σχετικά  µε τη 
θέσπιση  υποχρεωτικού  κοινού  ευρωπαϊκού  δικαίου  των πωλήσεων  και 
επιλογή  πολιτικής  6: Κανονισ µός για τη θέσπιση  υποχρεωτικού  κοινού  
ευρωπαϊκού  δικαίου  των πωλήσεων    
Σε σύγκριση  µε το Β∆, ένα µέσο βάσει  αυτών  των επιλογών  θα συνεπαγόταν  σηµαντικά  
έξοδα . Το µέσο θα επιβάρυνε  ιδίως  τις ΜΜΕ . Οι επιχειρήσεις  που ασχολούνται  µόνο µε το 
εγχώριο  εµπόριο  θα αντιµετώπιζαν  πολύ  µεγάλα  έξοδα  για να χρησι µοποιήσουν  το νέο µέσο 
χωρίς  να προκύπτει  γι’ αυτές  προστιθέ µενη αξία. Οι επιχειρήσεις  αυτές  (17 136 213 για 
συναλλαγές  όπου  αµφότερα  τα µέρη είναι  επιχειρήσεις  και 4 420 563 για συναλλαγές  µεταξύ  
επιχειρήσεων  και καταναλωτών ) θα αντιµετώπιζαν  εφάπαξ  έξοδα  εφαρ µογής ύψους  208,8 
δισεκατ . ευρώ  για να κάνουν  χρήση  της νέας νοµοθεσίας . 
 Το µέσο θα δηµιουργούσε  επιπρόσθετα  διοικητικά  έξοδα  για 22 εκατο µµύρια επιχειρήσεις , 
συµπεριλα µβανο µένων  των επιχειρήσεων  που ασχολούνται  µόνο µε το εγχώριο  εµπόριο , τα 
οποία  θα ανέρχονταν  κατά  µέσο όρο ανά επιχείρηση  σε 2 500 ευρώ  όσον  αφορά  συναλλαγές  
µεταξύ  επιχειρήσεων  και καταναλωτών  και σε 1 500 ευρώ  όσον  αφορά  συναλλαγές  όπου  
 
 8αµφότερα  τα µέρη είναι  επιχειρήσεις . Οι επιχειρήσεις  που ασχολούνται  µόνο µε το εγχώριο  
εµπόριο , θα έπρεπε  να καταβάλλουν  τα έξοδα  αυτά  χωρίς  να έχουν  πραγ µατικό  οικονο µικό 
κέρδος , διότι  το πλεονέκτη µα αυτό  θα αφορούσε  µόνο τις επιχειρήσεις  που έκαναν  
διασυνοριακές  συναλλαγές . Τα εφάπαξ  έξοδα  για τα 22 εκατο µµύρια επιχειρήσεις  
(συµπεριλα µβανο µένων  εκείνων  που ασχολούνται  µόνο µε το εγχώριο  εµπόριο ) στην  ΕΕ θα 
ανέρχονταν  σε 217 δισεκατ . ευρώ .  
 Ωστόσο , το µέσο θα οδηγούσε  σε εξοικονό µηση εξόδων  τόσο  για τους νέους  εξαγωγείς  
καθώς  και για τους υφιστά µενους  εξαγωγείς  που θα επέκτειναν  τις διασυνοριακές  
τους 
πωλήσεις  σε νέες χώρες . Η ετήσια  εξοικονό µηση για τους νέους  εξαγωγείς  θα κυµαινόταν  
µεταξύ  0,63 και 1,6 δισεκατ . ευρώ . Όπως  και στην  επιλογή  4, θα µπορούσε  να υπολογισθεί  
ότι οι υφιστά µενοι εξαγωγείς  που θα άρχιζαν  εµπορικές  συναλλαγές  µε πρόσθετες  χώρες  θα 
είχαν  δυνητική  εξοικονό µηση τουλάχιστον  3,7 έως 4,3 δισεκατ . ευρώ .  
 Το µέσο θα αύξανε  τον ανταγωνισ µό στην  εσωτερική  αγορά  και θα οδηγούσε  σε µείωση  των 
τιµών. Οι καταναλωτές  θα ωφελούνταν  από την αυξη µένη επιλογή  προϊόντων  σε χαµηλότερη  
τιµή. Παρόλο  που το µέσο θα παρείχε  υψηλό  επίπεδο  προστασίας  για τους καταναλωτές , η 
αντικατάσταση  της εθνικής  νο
µοθεσίας  θα σήµαινε ότι ορισµένοι καταναλωτές  µπορεί  να 
στερούνταν  προστασίας  σε µερικές  συγκεκρι µένες περιπτώσεις  σε σύγκριση  µε το ισχύον  
εθνικό  τους δίκαιο .  
 Είναι  πιθανό  ότι τα ΚΜ θα θεωρούσαν  τόσο  τη συµφωνία  όσο και την εφαρ µογή αυτών  των 
επιλογών  πολύ  δύσκολες  σε πολιτικό  επίπεδο  καθώς  
θα καταργούσαν  εγχώριους  νόµους και 
νοµικές παραδόσεις . Παρόλο  που το µέσο θα εναρ µόνιζε  την ισχύουσα  νοµοθεσία  για το 
δίκαιο  των συµβάσεων  και θα εξάλειφε  τα έξοδα  συναλλαγής , θα δηµιουργούσε  άλλα  
σηµαντικά  µειονεκτή µατα όχι µόνο χρηµατική  φύσεως . Εποµένως , τα ανωτέρω  προβλή µατα 
µαζί µε τα χρηµατικά  έξοδα  υπερβαίνουν  κατά  πολύ  τα οφέλη  του µέσου .  
 
5.5.2.  Επιλογή  πολιτικής  5β: Οδηγία  ελάχιστης  εναρ µόνισης  σχετικά  µε τη 
θέσπιση  κοινού  ευρωπαϊκού  δικαίου  των πωλήσεων    
Τα ΚΜ θα µπορούσαν  να εφαρ µόσουν  την οδηγία  αυτή  υπερβαίνοντας  το επίπεδό  της για την 
προστασία  των καταναλωτών . Όπως  καταδεικνύεται  από την πείρα  µε τις υφιστά µενες 
οδηγίες  ελάχιστης  εναρ µόνισης , το επίπεδο  εφαρ µογής θα µπορούσε  να διατηρεί  µεγάλο  
αριθµό διαφορών  στα εθνικά  δίκαια  των συµβάσεων . Αυτή  η επιλογή  ως ένα βαθµό θα 
µείωνε  τα έξοδα  συναλλαγής  και θα αύξανε  το επίπεδο  προστασίας  των καταναλωτών  
επιτρέποντας  σ’ αυτούς  να έχουν  µεγαλύτερη  εµπιστοσύνη  στις διασυνοριακές  αγορές .  
 Ωστόσο , όπως  αναφέρεται  στις επιλογές  5α και 6, θα υπάρχουν  πολύ  σηµαντικά  εφάπαξ  
έξοδα  που θα βαρύνουν  τους εµπόρους  που ασχολούνται  τόσο  µε το εγχώριο  εµπόριο  όσο και 
µε το διασυνοριακό  διότι  θα πρέπει  να προσαρ
µόσουν  τις συµβάσεις  τους για να κάνουν  
χρήση  του νέου δικαίου . Αυτά  τα έξοδα  θα επηρεάσουν  όλες τις επιχειρήσεις  που 
συµµετέχουν  στο εµπόριο  αγαθών , ανεξάρτητα  από την επιθυ µία τους να κάνουν  
διασυνοριακές  συναλλαγές . Επιπλέον , λόγω  της φύσης  της ελάχιστης  εναρ µόνισης , θα 
υπάρχουν  ακόµα µερικά  επιπλέον  έξοδα  για τις επιχειρήσεις  όταν κάνουν  διασυνοριακές  
συναλλαγές  µε καταναλωτές , τα οποία  θα απορρέουν  από την ανάγκη  εξέτασης  των επιπέδων  
της προστασίας  των καταναλωτών  σε άλλα  ΚΜ. Εποµένως , παρόλο  που µπορεί  να πρόκειται  
για αποδοτική  επένδυση  για τις επιχειρήσεις  που κάνουν  διασυνοριακές  συναλλαγές  µε άλλες  
επιχειρήσεις , οι επιχειρήσεις  που κάνουν  διασυνοριακές  συναλλαγές  µε καταναλωτές  καθώς  
και οι επιχειρήσεις  που ασχολούνται  µόνο µε το εγχώριο  εµπόριο  θα επιβαρυνθούν  µε πολύ  
µεγάλα  επιπρόσθετα  έξοδα  χωρίς  να προκύπτει  γι’ αυτές  σαφής  προστιθέ µενη αξία.  
 
 9 
6. ΣΥΓΚΡΙΤΙΚΗ  ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ  ΤΩΝ  ΕΠΙΛΟΓΩΝ  
Η συγκριτική  αξιολόγηση  καταδεικνύει  ότι η επιλογή  4 (προαιρετικό  κοινό  ευρωπαϊκό  δίκαιο  
των πωλήσεων ), η επιλογή  5α (οδηγία  πλήρους  εναρ µόνισης  σχετικά  µε τη θέσπιση  
υποχρεωτικού  κοινού  ευρωπαϊκού  δικαίου  των πωλήσεων ) και η επιλογή  6 (κανονισ µός 
σχετικά  µε τη θέσπιση  υποχρεωτικού  κοινού  ευρωπαϊκού  δικαίου  των πωλήσεων ) πληρούν  
καλύτερα  τους στόχους  πολιτικής . Ωστόσο , τα έξοδα  που συνδέονται  µε τις επιλογές  5α και 6 
είναι  σηµαντικά  σε σύγκριση  µε τις άλλες  επιλογές  διότι  όλες οι επιχειρήσεις  που 
συµµετέχουν  στο εµπόριο  αγαθών  στην  ΕΕ θα έπρεπε  να προσαρ µοστούν  σε νέο νοµοθετικό  
πλαίσιο . Ειδικότερα , οι επιλογές  αυτές  θα επέβαλαν  χρηµατική  επιβάρυνση  που δεν θα 
αντισταθ µιζόταν  από οποιαδήποτε  οφέλη  για τις επιχειρήσεις  που ασχολούνται  µόνο µε το 
εγχώριο  εµπόριο  και για τις οποίες  τα έξοδα  των διασυνοριακών  συναλλαγών  δεν αποτελούν  
πρόβλη µα. Εποµένως , όσον  αφορά  τη µείωση  των σχετικών  µε το δίκαιο  των συµβάσεων  
εµποδίων  στο διασυνοριακό  εµπόριο  το µέτρο αυτό  είναι  δυσανάλογο . Επίσης , τα ΚΜ δεν 
υποστήριξαν  επαρκώς  τις επιλογές  5α και 6.   
Εποµένως , η προκρινό µενη επιλογή  πολιτικής  είναι  η επιλογή  4 η οποία  πληροί  τους 
στόχους  της πολιτικής  ως προς  τη µείωση  της νοµικής περιπλοκότητας  και των εξόδων  
συναλλαγής . Οι εξαγωγείς  που αποφασίζουν  να χρησι µοποιήσουν  το προαιρετικό  κοινό  
ευρωπαϊκό  δίκαιο  των πωλήσεων  θα αντιµετωπίσουν  στην  αρχή  ορισµένα έξοδα  συναλλαγής . 
Ωστόσο , οι επιχειρήσεις  θα διαλέξουν  αυτή  την επιλογή  προαιρετικά . Για τις επιχειρήσεις  
που ξεκινούν  ή επεκτείνουν  το διασυνοριακό  τους εµπόριο  θα αποφέρει  σηµαντική  
εξοικονό µηση εξόδων . Οι επιχειρήσεις  που ασχολούνται  µε το εγχώριο  εµπόριο  ή αυτές  που 
αποφασίζουν  να µην χρησι µοποιήσουν  το προαιρετικό  κοινό  ευρωπαϊκό  δίκαιο  των 
πωλήσεων  κατά  τις εξαγωγές  δεν θα έχουν  έξοδα  δεδοµένου ότι αυτή  η επιλογή  δεν θα τους 
επηρεάσει .  
 Η επιλογή  αυτή  εξασφαλίζει  υψηλό  επίπεδο  προστασίας  
των καταναλωτών  το οποίο  θα 
αυξήσει  τη βεβαιότητα  και την εµπιστοσύνη  των καταναλωτών  σχετικά  µε τα δικαιώ µατά 
τους στις διασυνοριακές  συναλλαγές . Συµβάλλει  στο διασυνοριακό  εµπόριο  και στην  
ανταγωνιστικότητα  της οικονο µίας της ΕΕ και θα ωφελήσει  τον καταναλωτή  µε τη 
µεγαλύτερη  επιλογή  προϊόντων  και καλύτερων  τιµών. Καθώς  οι επιχειρήσεις  θα διαλέξουν  
προαιρετικά  αυτή  την επιλογή , δεν θα επιβάλλει  επιπρόσθετες  επιβαρύνσεις  αλλά  θα επιτύχει  
σηµαντική  εξοικονό µηση εξόδων  για τις επιχειρήσεις  που επεκτείνουν  τις διασυνοριακές  τους 
συναλλαγές .  
 
7. ΡΥΘΜΙΣΕΙΣ  ΓΙΑ ΤΗΝ  ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ  ΚΑΙ  ΤΗΝ  ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ   
 
Η Επιτροπή  θα προβεί  σε παρακολούθηση  και αξιολόγηση  για να εκτιµήσει τον βαθµό στον  
οποίο  επιτυγχάνονται  οι στόχοι  του κοινού  ευρωπαϊκού  δικαίου  των πωλήσεων . Αυτό  θα 
πραγ µατοποιηθεί  4 έτη µετά από την ηµεροµηνία εφαρ µογής του µέσου . Η παρακολούθηση  
και η αξιολόγηση  θα προηγηθούν  µιας διαδικασίας  αναθεώρησης  την οποία  και θα 
τροφοδοτήσουν  µε δεδοµένα. Η διαδικασία  αναθεώρησης  θα εξετάσει  την 
αποτελεσ µατικότητα  του µέσου  για το κοινό  ευρωπαϊκό  δίκαιο  των πωλήσεων .