Γνωμοδότηση για την ανακοίνωση και το σχέδιο μιας πρότασης οδηγίας σχετικά με την διαφάνεια και αποδοτικότητα των συστημάτων διασυνοριακών πληρωμών (94/C 388/08)

Στις 22 Απριλίου 1994 η Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή αποφάσισε να εκδόσει, με βάση το άρθρο 23, παράγραφος 3 του Εσωτερικού Κανονισμού γνωμοδότηση πρωτοβουλίας για την ανακοίνωση και το σχέδιο μιας πρότασης οδηγίας σχετικά με την διαφάνεια και αποδοτικότητα των συστημάτων διασυνοριακών πληρωμών

Το τμήμα οικονομικών, δημοσιονομικών και νομισματικών υποθέσεων, επιφορτισμένο με την προετοιμασία των εργασιών υιοθέτησε την γνωμοδότησή του στις 14 Ιουνίου 1994 εισηγητής ήταν ο κ. Meyer-Horn.

Κατά την 317η σύνοδο ολομελείας της (συνεδρίαση της 6ης Ιουλίου 1994), η OKE υιοθέτησε κατά πλειοψηφία, με 1 ψήφο κατά και 5 αποχές την ακόλουθη γνωμοδότηση.

Περίληψη

1. Η ΟΚΕ επιδοκιμάζει τις προσπάθειες που κατέβαλαν η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και ο πιστωτικός τομέας για τη βελτίωση της πραγματοποίησης διασυνοριακών πληρωμών, και εκφράζει την λύπη της διότι αυτές οι προσπάθειες δεν ανελήφθησαν προγενέστερα.

2. Η ΟΚΕ προτιμά έναν κώδικα ορθής συμπεριφοράς από μια Οδηγία. Σύμφωνα με τις αντιλήψεις της αρμόδιας για την προστασία των καταναλωτών Επιτρόπου, κ. Scrivener, έναν παρόμοιο κώδικα ορθής συμπεριφοράς θα προσυπέγραφαν οι ενώσεις του πιστωτικού τομέα, οι χρήστες (καταναλωτές, έμποροι, ΜΜΕ) και η Επιτροπή, πράγμα που θα είχε σαν συνέπεια τον ανάλογο υποχρεωτικό χαρακτήρα και αναγνώριση του εν λόγω κώδικα.

3. Αν τελικά προταθεί οδηγία, πρέπει να περιοριστεί στην οριοθέτηση ενός γενικού πλαισίου. Εάν μια ευρωπαϊκή οδηγία υπαγόρευε λεπτομερώς όλες τις υποχρεώσεις που πρέπει να τηρούνται κατά την πραγματοποίηση διασυνοριακών πληρωμών, τότε θα υπήρχε φόβος, πολλοί μικροί κυρίως πιστωτικοί οργανισμοί να αρνούνται εντολές διασυνοριακών πληρωμών ιδιαίτερα όταν προορίζονται για λογαριασμούς τοπικών τραπεζών σε απομακρυσμένες περιοχές. Αυτό θα οδηγούσε σε δημιουργία κενών στην εκτέλεση πληρωμών που καλύπτουν ολόκληρη την ευρωπαϊκή επικράτεια.

4. Η ΟΚΕ υπογραμμίζει ότι απαιτούνται ευρύτατα τεχνικά μέτρα και αντίστοιχες συμφωνίες, για την εκτέλεση διασυνοριακών πληρωμών μεταξύ περισσότερων από 10 000 πιστωτικούς οργανισμούς με 200 000 παραρτήματα σε 12 χώρες οι οποίοι, συνήθως, δεν έχουν μεταξύ τους καμία επαγγελματική σχέση. Οι διασυνοριακές πληρωμές αντιπροσωπεύουν μόλις το 1,3% της διενέργειας πληρωμών στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

5. Οι ευρωπαϊκές κορυφαίες ενώσεις του πιστωτικού τομέα δημιούργησαν στα τέλη του 1992 ένα κοινό σύστημα για την τυποποίηση της πραγματοποίησης διασυνοριακών πληρωμών, το ECBS στις Βρυξέλλες, το οποίο συνεργάζεται με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, το Ευρωπαϊκό Νομισματικό Ίδρυμα, το Europay, την Visa και το SWIFT.

6. Η ΟΚΕ επιδοκιμάζει την πρόθεση, της Ευρωπαϊκής Επιτροπής να προάγει την συνεργασία του πιστωτικού τομέα, με σκοπό την βελτίωση των συστημάτων πραγματοποίησης διασυνοριακών πληρωμών και καλεί την Επιτροπή να εξετάσει κατά πόσον στον τομέα αυτό είναι δυνατό να γίνουν εξαιρέσεις - όπως στην περίπτωση της συμφωνίας για την ευρωεπιταγή - από τις διατάξεις του άρθρου 85 της Συνθήκης ΕΟΚ.

7. Στις υποχρεώσεις ενός κώδικα ορθής συμπεριφοράς πρέπει να περιληφθεί ιδιαίτερα το καθήκον των επιμέρους πιστωτικών οργανισμών να ενημερώσουν τους πελάτες τους για τα μειονεκτήματα και πλεονεκτήματα των διαφόρων τρόπων πληρωμής (εμβάσματα, επιταγές, πιστωτικές κάρτες) για την υπολογιζόμενη διάρκεια καθώς και τις κατά προσέγγιση σχετικές δαπάνες. Πρέπει να υπάρχει διαφάνεια των όρων για τους πελάτες και δυνατότητα σύγκρισης των προσφορών από ανταγωνιζόμενους, μεταξύ τους, πιστωτικούς οργανισμούς.

8. Η ΟΚΕ υποστηρίζει την αξίωση του Ευρωπαϊκού Γραφείου Ενώσεων Καταναλωτών, για τη ρύθμιση της ευθύνης που συνεπάγεται η μη κανονική εκτέλεση διασυνοριακών πληρωμών για μέγαλα ποσά. Η ΟΚΕ κατανοεί την σύσταση κέντρων παραπόνων σε όλα τα κράτη μέλη, χωρίς να θεωρεί εντούτοις απαραίτητες τις δεσμευτικές διατάξεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την συνεργασία των εθνικών κέντρων παραπόνων ούτε και την ύπαρξη ενός ευρωπαίου «διαμεσολαβητή».

9. Η ΟΚΕ θεωρεί απαράδεκτη και ανεπίτρεπτη την διπλή επιβάρυνση δηλ. τόσο του εντολέα, όταν ο ίδιος αναλαμβάνει όλες τις δαπάνες της εντολής, όσο και του δικαιούχου. Πρέπει να δίνεται η δυνατότητα στους πιστωτικούς οργανισμούς που ενδιαφέρονται για την διευκρίνιση αυτών των περιπτώσεων, να εξετάζουν τους λόγους αυτών των διπλών επιβαρύνσεων, προκειμένου να μην επαναλαμβάνονται παρόμοιες περιπτώσεις.

10. Η μελέτη της Επιτροπής για την πρόοδο που σημειώνεται στον τομέα της πραγματοποίησης διασυνοριακών πληρωμών θα πρέπει να είναι τόσο εμπεριστατωμένη, ώστε να γίνεται αντιπροσωπευτική και αποκαλυπτική. Ιδιαίτερα, η μελέτη δεν πρέπει να περιλαμβάνει σχηματικά μόνο στοιχεία ανά 4 πιστωτικούς οργανισμούς στα μεγαλύτερα κράτη μέλη και ανά 2 στα μικρότερα κράτη μέλη, ούτε να εξετάζει απλώς και μόνο την ταχύτερη δυνατή εκτέλεση ανά 1 000 εμβάσματα, που υπερβαίνουν κάθε φορά τα 100 Ecu.

1. Εισαγωγικές παρατηρήσεις

1.1. Μετά από πίεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, οι κορυφαίες ενώσεις, του πιστωτικού τομέα () κατάρτισαν κατευθυντήριες γραμμές σε κοινοτικό επίπεδο για την ενημέρωση των πελατών τους, σχετικά με τις διασυνοριακές πληρωμές. Οι κατευθυντήριες αυτές γραμμές υποβλήθηκαν μετά από συμφωνία με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και την ομάδα εργασίας PSULG (βλ. 1.3) το Μάρτιο 1992. Σύμφωνα με τις αντιλήψεις της Επιτροπής, οι κατευθυντήριες αυτές γραμμές θα έπρεπε να εφαρμοστούν από τις τράπεζες στην πράξη έως το τέλος του 1992, προφανώς εν όψει της προοπτικής για την ολοκλήρωση της Εσωτερικής Αγοράς. Οι κορυφαίες ενώσεις εξέφρασαν την προθυμία τους να εργασθούν για την όσο το δυνατόν ταχύτερη εφαρμογή των κατευθυντηρίων αυτών γραμμών, από τις τράπεζες - μέλη τους. Συνημμένο στις κατευθυντήριες αυτές γραμμές ήταν ένα έγγραφο εργασίας της Επιτροπής με τον τίτλο: «Διευκόλυνση στις διασυνοριακές πληρωμές: Κατάργηση των συνόρων" (). Σε αυτό το έγγραφο εργασίας η Επιτροπή επεσήμαινε ότι η ίδια θα επαγρυπνούσε για την εφαρμογή αυτών των κατευθυντηρίων γραμμών.

1.2. Προκειμένου να ελέγξει την εφαρμογή των κατευθυντηρίων αυτών γραμμών η Επιτροπή ανάθεσε τον Φεβρουάριο 1993 την διεξαγωγή μιας μελέτης:

- σε 287 παραρτήματα πιστωτικών οργανισμών απογράφηκαν οι γραπτές ενημερώσεις των πελατών για τις διασυνοριακές πληρωμές,

- σε 1 000 περίπου περιπτώσεις εξετάστηκε η εκτέλεση εμβασμάτων για ποσά 100 Ecu σε λογαριασμούς μεταξύ 34 τραπεζών σε όλα τα κράτη μέλη.

1.3. Τα αποτελέσματα της μελέτης συζητήθηκαν τον Σεπτέμβριο/Οκτώβριο 1993 από δύο ομάδες συμβούλων της Επιτροπής:

- στην ομάδα συμβούλων για την τεχνική εξέλιξη της κίνησης πληρωμών /Payment Systems Technical Development Group (PSTDG) και

- στην επιτροπή - σύνδεσμο των χρηστών συστημάτων πληρωμών / Payment Systems Users Liaison Group PSULG.

Kαι οι δύο ομάδες συμβούλων εξέφρασαν και πριν τη γνώμη τους για την εφαρμογή των συστάσεων της Επιτροπής του 1990, σχετικά με την διαφάνεια των τραπεζικών όρων για διασυνοριακές συναλλαγές (). Στην ομάδα συμβούλων PSULG συζητήθηκαν και υιοθετήθηκαν οι κατευθυντήριες γραμμές που αναφέρονται στο σημείο 1.1.

1.4. Τα αποτελέσματα της μελέτης και οι αντίστοιχες γνώμες των δύο ομάδων συμβούλων συμπεριελήφθηκαν στην ανακοίνωση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την «διαφάνεια και αποτελεσματικότητα στην εκτέλεση των διασυνοριακών πληρωμών" (). Σε αυτή την ανακοίνωση τα αρμόδια μέλη της Επιτροπής, κ. Vanni d` Archirafi και κα. Scrivener, προτείνουν τον ακόλουθο τρόπο ενεργειών, που επιδοκιμάστηκαν και από την Επιτροπή στις 14 Δεκεμβρίου 1993:

1.4.1. Στα πιστωτικά ιδρύματα παραχωρείται μία ακόμη προθεσμία, εντός της οποίας πρέπει να επιτευχθούν, δια της οδού των «αυτορρυθμίσεων», τα ποθητά αποτελέσματα όσον αφορά την διαφάνεια και αποτελεσματικότητα.

1.4.2. Η Επιτροπή θα εξετάσει τις σχετικές προόδους που θα σημειωθούν έως τον Αύγουστο 1994 με μια δεύτερη και οριστική μελέτη, την οποία θα αναθέσει σε ειδικούς τον Μάρτιο/Απρίλιο 1994 και θα υποβάλλει στα τέλη Ιουλίου 1994. 1.4.3. Προληπτικά προετοιμάζεται ήδη η πρόταση οδηγίας του Συμβουλίου για την διαφάνεια των όρων και για την αποδοτικότητα των συστημάτων διασυνοριακών πληρωμών, ώστε αν δεν σημειωθεί ικανοποιητική πρόοδος όσον αφορά την διαφάνεια και αποτελεσματικότητα των διασυνοριακών πληρωμών, η Επιτροπή θα προτείνει αμέσως τη λήψη νομοθετικών μέτρων υπό την μορφή Οδηγίας. Ένα πρώτο σχέδιο μιας παρόμοιας Οδηγίας επισυνάπτεται στην Ανακοίνωση. Αυτό το σχέδιο Οδηγίας θα αρχίζει να εξετάζεται από τον Απρίλιο 1994 από μια ομάδα εργασίας εθνικών ειδημόνων που έχει ορίσει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή.

1.4.4. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αναλαμβάνει τελικά στους κόλπους της ομάδας εργασίας PSULG ( βλ. σημείο 1.3) συζητήσεις για κατευθυντήριες γραμμές, στις οποίες θα προβλέπεται ρύθμιση για μιά όσο το δυνατόν πληρέστερη ενημέρωση για τις πληρωμές «face to face" (). Εδώ πρόκειται για διασυνοριακές πληρωμές που εντέλλονται οι πελάτες ενός πιστωτικού οργανισμού ενός κράτους μέλους μέσω πιστωτικής κάρτας ή επιταγής κατά την παραμονή τους σε ένα άλλο κράτος μέλος. Το μέλλον θα δείξει αν οι οδηγίες για μία εκ των προτέρων και εκ των υστέρων ενημέρωση των πελατών σε πληρωμές «face to face» μπορούν να συμπληρώσουν τον «Κώδικα συμπεριφοράς » () που υιοθέτησαν οι τρεις Κεντρικές Ευρωπαϊκές Ενώσεις του πιστωτικού τομέα, στις 14 Νοεμβρίου 1990.

1.5. Η ΟΚΕ εκφράζει την άποψή της στις ακόλουθες γενικές (εδάφιο 2) και ειδικές (εδάφιο 3) παρατηρήσεις σχετικά με:

- την ανακοίνωση πρός την Επιτροπή και τις αναφερόμενες σ` αυτήν μελέτες καθώς και σχετικά με τις γνωμοδοτήσεις των δύο ομάδων συμβούλων PSTDG και PSULG,

- πρώτο σχέδιο πρότασης Οδηγίας του Συμβουλίου, συνημμένο στην ανακοίνωση, που πρόκειται να εκδοθεί μετά από συναπόφαση με το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και μετά την γνωμοδότηση της Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής.

2. Γενικές παρατηρήσεις

2.1. Η ΟΚΕ επιδοκιμάζει τις προσπάθειες της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και του πιστωτικού τομέα για μια βελτίωση των διασυνοριακών πληρωμών και μάλιστα,

- όσον αφορά την διαφάνεια των όρων όπως και

- σχετικά με την ταχύτητα, αξιοπιστία και τις δαπάνες της εκτέλεσης πληρωμών.

Η ΟΚΕ εκφράζει την λύπη της διότι οι προσπάθειες αυτές δεν ανελήφθησαν ενωρίτερα και διότι οι συστάσεις της Επιτροπής του 1990, που αναφέρονται στο σημείο 1.3, εφαρμόζονται τόσο καθυστερημένα.

Με την ολοκλήρωση της εσωτερικής αγοράς από το 1993 και με την προβλεπόμενη μετάβαση σε μία οικονομική και νομισματική ένωση, όπως προβλέπεται στην Συνθήκη του Μάαστριχτ, η διασυνοριακή κίνηση πληρωμών αποκτά μεγαλύτερη σημασία, και κυρίως όσον αφορά την μαζική αποστολή εμβασμάτων μικρών ποσών. Ως εκ τούτου η ΟΚΕ θεωρεί επείγουσα μεγαλύτερη διαφάνεια και αποτελεσματικότητα στη διασυνοριακή διενέργεια πληρωμών καθώς και την προς τούτο λήψη των απαραίτητων μέτρων (συγκρ. σημείο 2.9).

2.1.1. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Fιdιration Bancaire της Ευρωπαϊκής Κοινότητας (ετήσιες εκθέσεις 1991 και 1992), εκτελέσθηκαν με επιταγές, με εμβάσματα και με την χρήση πιστωτικών καρτών, κατά αύξοντα αριθμό, το 1990: 323 εκατομμύρια και το 1991: 398 εκατομμύρια διασυνοριακές πληρωμές. Τα ποσά αυτά αποτελούν το 1,2% έως και 1,3% περίπου των γενικών πληρωμών στην Κοινότητα (1990: 26 διςεκατομμύρια περίπου, το 1991: 31 διςεκατομμύρια περίπου εμπορικών συναλλαγών).

2.1.2. Οι διασυνοριακές πληρωμές ποσών μικρότερων από 2 500 Ecu είχαν έως σήμερα μικρή σημασία όσον αφορά τον αριθμό τους και ακόμη περισσότερο όσον αφορά το ποσό. Για τον λόγο αυτό τα πιστωτικά ιδρύματα δίσταζαν αρχικά να επενδύσουν στην τυποποίηση και αυτοματοποίηση διασυνοριακών πληρωμών μικρών ποσών. Κατά συνέπεια, η επεξεργασία των πληρωμών αυτών απαιτούσε συγκριτικά πολλές ώρες εργασίας, με αποτέλεσμα να δημιουργούν μεγαλύτερο κόστος και να διενεργούνται λιγότερο γρήγορα απ` ό,τι οι διενέργειες πληρωμών εντός της ίδιας χώρας.

2.2. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, υπ` αυτές τις συνθήκες, θεωρεί εύλογο, ότι οι διασυνοριακές πληρωμές πρέπει να διενεργούνται τόσο γρήγορα, αξιόπιστα και φθηνά, όπως τούτο συμβαίνει σήμερα για πληρωμές εντός ενός κράτους μέλους. Οι διασυνοριακές πληρωμές υπόκεινται εν τούτοις σε όρους άλλους από τις πληρωμές στο εσωτερικό μιας χώρας.

2.2.1. Στους διαφορετικούς αυτούς όρους ανήκουν τα διαφορετικά νομίσματα, η ποικιλία των γλωσσών και ιδιαίτερα της γραφής, οι ιδιαίτερες δηλώσεις πρός τις κεντρικές τράπεζες που προβλέπονται στην κίνηση πληρωμών με το εξωτερικό και ιδιαίτερα οι διαφορετικοί τρόποι πληρωμών. Αντίθετα με τη διαδικασία που ισχύει για την διενέργεια εσωτερικών πληρωμών, μπορεί π.χ. οι επιταγές των διασυνοριακών πληρωμών να είναι μερικώς (ή και καθόλου) μηχανικά αναγνώσιμες.

2.2.2. Οι διασυνοριακές πληρωμές δυσχεραίνονται, κυρίως, από χώρας εις χώρα, λόγω των υφισταμένων διαφορών στην δομή και πυκνότητα των δικτύων παραρτημάτων των πιστωτικών οργανισμών, στην επεξεργασία των στοιχείων καθώς και στις περιφερειακές και εθνικές υπηρεσίες συμψηφιστικών διακανονισμών, είτε εντός των επί μέρους τραπεζικών συγκροτημάτων, είτε και μεταξύ τους. Σύμφωνα με τις στατιστικές των τριών κεντρικών Ευρωπαϊκών ενώσεων του τραπεζικού τομέα πίστεως, σ`αυτόν ανήκουν (σύμφωνα με στοιχεία από τα μέσα του 1993):

- 2 762 εμπορικές τράπεζες με 85 300 παραρτήματα 7

- 1 580 ταμιευτήρια με 63 800 παραρτήματα 7

- 10 590 τράπεζες συνεταιρισμών με 55 800 παραρτήματα.

2.2.3. Απαιτείται ένας μεγάλος αριθμός τεχνικών μέτρων και αντιστοίχων συμφωνιών, προκειμένου να εκτελούνται οι διασυνοριακές πληρωμές μεταξύ τόσο πολλών πιστωτικών οργανισμών διαφορετικού μεγέθους με τομείς εργασίας σε τοπική ή διαπεριφερειακή κλίμακα και με ένα δίκτυο παραρτημάτων μικρότερης ή μεγαλύτερης πυκνότητας. Εδώ πρέπει να ληφθεί κυρίως υπόψη ότι συχνά ο πιστωτικός οργανισμός του εντολέα μιας πληρωμής ή του δικαιούχου μιας πληρωμής δεν έχουν μεταξύ τους καμμία επαγγελματική σχέση συνεργασίας και ανήκουν σε διαφορετικά τραπεζικά συγκροτήματα.

2.2.4. Η ΟΚΕ στην γνωμοδότησή της της 20ής Μαρτίου 1991 () (έγγρ. ΟΚΕ 412/91) παραπέμπει στις ιδιαιτερότητες αυτές. Η επιθυμητή πράγματι πλήρης προσαρμογή των διασυνοριακών πληρωμών στις πληρωμές στο εσωτερικό του εκάστοτε κράτους δέν είναι ως εκ τούτου - και όχι βραχυπρόθεσμα βεβαίως - εφικτή. Η ΟΚΕ θεωρεί εν τούτοις ορισμένες ουσιαστικές βελτιώσεις στην εκτέλεση των διασυνοριακών πληρωμών ως απαραίτητες και εφικτές.

2.2.5. Οι ευρωπαϊκές ενώσεις του πιστωτικού τομέα ( βλ. υποσημείωση 1) ίδρυσαν στο 17 Δεκεμβρίου 1992 στις Βρυξέλλες ένα κοινό όργανο, το ECBS (), το οποίο είναι αρμόδιο για την τυποποίηση της διενέργειας διεθνών πληρωμών. Το ECBS συνεργάζεται με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, Ευρωπαϊκό Νομισματικό Ίδρυμα, Europay International, Visa International, SWIFT Society for Worldwide Interbank Telecommunication, καθώς και με τις επιτροπές τυποποίησης CEN και ISO.

2.3. Η ΟΚΕ επιδοκιμάζει την πρόθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής να εξετάσει μέσα στο πρώτο εξάμηνο του 1994 μαζί με όσους φορείς εκπροσωπούνται στην ομάδα συμβούλων ΡSULG (πιστωτικούς οργανισμούς, καταναλωτές, εμπόρους, ΜΜΕ) τις κατευθυντήριες γραμμές για την ενημέρωση των πελατών σε διασυνοριακές πληρωμές «face to face « (βλ. 1.4.4).

2.4. Η ΟΚΕ συνιστά όπως, η εξαγγελθείσα από την Επιτροπή και αναφερόμενη στο σημείο 1.4 δεύτερη μελέτη () για την πρόοδο στην εκτέλεση διασυνοριακών πληρωμών, τύχει μιας προσέγγισης ευρύτερης από την αναφερόμενη στο σημείο 1.2 πρώτη μελέτη του Φεβρουαρίου 1993. Η εν λόγω μελέτη θα ήταν πιο αντιπροσωπευτική και θα είχε μεγαλύτερο αντίκτυπο αν είχε τεθεί σε μια ευρύτερη βάση. Το επιχείρημα του πρόσθετου κόστους που αναφέρθηκε από την Επιτροπή δεν θα έπρεπε ν`αποτελέσει εμπόδιο για τη διεξαγωγή μελέτης σε ευρύτερη βάση. Τα αποτελέσματα της δεύτερης μελέτης θα ήταν αντιπροσωπευτικότερα από εκείνα της πρώτης εάν ληφθούν υπόψη οι ακόλουθες προτάσεις της ΟΚΕ:

2.4.1. Η έρευνα θα έπρεπε να διενεργηθεί σε ένα μεγαλύτερο αριθμό τραπεζών και όχι μόνο σε 34 τράπεζες και στα δώδεκα κράτη μέλη της κοινότητας. Στην έρευνα πρέπει να περιληφθούν, ακόμη περισσότερο, αυτοί οι πιστωτικοί οργανισμοί που για ένα μεγάλο αριθμό πελατών εκτελούν συνεχώς - και όχι ευκαιριακά μόνο - διασυνοριακές πληρωμές σε πολλές κοινοτικές χώρες.

2.4.2. Στην έρευνα εκτός από τις μεγάλες τράπεζες θα έπρεπε να περιληφθούν σε μεγαλύτερο βαθμό και οργανισμοί άλλων τραπεζικών συγκροτημάτων (περιφερειακές τράπεζες, ταμιευτήρια, συνεταιριστικές τράπεζες, ιδιωτικές ταχυδρομικές τράπεζες). Αντί για την κάπως σχηματική εξέταση 4 πιστωτικών οργανισμών κάθε φορά για τα μεγάλα κράτη και δύο πιστωτικών οργανισμών για τα μικρότερα, θα έπρεπε να γίνει μια όσο το δυνατό πιο αντιπροσωπευτική επιλογή. Παρόμοια επιλογή θα αντιστοιχούσε περισσότερο στην σημασία και στο ποσοστό συμμετοχής στην αγορά των εν λόγω πιστωτικών οργανισμών και των επί μέρους κρατών στο πλαίσιο των διασυνοριακών πληρωμών. Διαφορετικά το συγκεκριμένο ποσοστό δεν είναι αρκετά αποκαλυπτικό.

2.4.3. Σε συνάρτηση με τη μελέτη θα έπρεπε να εξετασθούν οι πρωτοβουλίες που ανελήφθησαν (ή εξαγγέλθηκαν) από ευρωπαϊκά τραπεζικά συγκροτήματα, όπως είναι οι IBOS, οι Ευρωεταίροι, ή TIRA-NET, B.EPSYS και η ένωση ACH (Automated Clearing Houses) και αφορούν τις διασυνοριακές πληρωμές. Άξιες εξέτασης φαίνονται επίσης οι εμπειρίες της Τράπεζας Banco Popular Espanol σχετικά με τα εμβάσματα συντάξεων κατ` εντολή οργανισμών κοινωνικής ασφάλισης πολλών χωρών (Ελβετίας, Ιταλίας, Γαλλίας, Ομοσπ. Γερμανίας, Ολλανδίας) για 1,8 εκατομμύρια Ισπανούς εργαζομένους που είχαν δουλέψει στο εξωτερικό.

2.4.4. Περαιτέρω και σε σχέση με τη μελέτη θα έπρεπε να εξετασθούν από την Επιτροπή οι δυνατότητες τραπεζικών συγκροτημάτων, των οποίων ο κύκλος μελών περιλαμβάνει ένα πυκνό δίκτυο από (μικρούς ως επί το πλείστον) πιστωτικούς οργανισμούς με παραρτήματα σε όλα ή - σχεδόν σε όλα - τα κράτη μέλη. Οι τραπεζικοί αυτοί όμιλοι διαθέτουν - όπως στην περίπτωση του «Euro-giro» των ιδιωτικών ταχυδρομικών ταμιευτηρίων ή του «Eufiserv» των ταμιευτηρίων αποταμίευσης - τις δικές τους οδούς για τη διενέργεια εμβασμάτων, διαχειριστές δικτύου, υπηρεσίες συμψηφιστικών συναλλαγών (κλήριγκ) και «gate ways». Μέσα σ`αυτά τα δίκτυα και χάρις στους κοινούς θεσμούς τους θα μπορούσαν να εκτελεσθούν οι εντολές πληρωμής άμεσα από τον λογαριασμό ενός τραπεζικού οργανισμού μέλους σε μια χώρα στον λογαριασμό αντίστοιχου οργανισμού μέλους σε μια άλλη χώρα, χωρίς τη μεσολάβηση και άλλων επιπλέον ανταποκριτριών - τραπεζών.

2.4.5. Δεν θα πρέπει να εξετάζεται μόνον και σχηματικά η πιο γρήγορη δυνατόν εκτέλεση 1 000 εμβασμάτων των 100 Ecu κάθε φορά. Αντίθετα θα έπρεπε να εξετασθεί πόσο διαρκεί η εκτέλεση εντολών, κατά τις οποίες ο πελάτης αποδίδει μεγαλύτερη σημασία στο χαμηλό κόστος απ`ό,τι στην ταχύτητα. Τέλος θα έπρεπε να διερευνηθεί όχι μόνον η εκτέλεση εμβασμάτων των 100 Ecu, αλλά και διασυνοριακές πληρωμές για ποσά 1 000 ή 3 000 Ecu, και μάλιστα από ιδιωτικά νοικοκυριά και από ΜΜΕ.

2.5. Η ΟΚΕ επιδοκιμάζει την πρόθεση της Επιτροπής να προάγει επωφελείς μορφές συνεργασίας μεταξύ των πιστωτικών οργανισμών, που αποσκοπούν σε μια βελτίωση των συστημάτων διασυνοριακής κίνησης πληρωμών. Η ΟΚΕ ζητεί από την Επιτροπή να εξετάσει εκ των προτέρων, υπό ποιές προϋποθέσεις στα πλαίσια μιας τέτοιας συνεργασίας μπορούν να εφαρμοσθούν οι διατάξεις περί ανταγωνισμού του άρθρου 85 ff της Συνθήκης της ΕΚ, αντίστοιχα με τις εξαιρέσεις που έγιναν και αφορούν τη συμφωνία για τις ευρωεπιταγές.

2.6. Τα συστήματα διασυνοριακής κίνησης πληρωμών μπορούν να ολοκληρωθούν, μόνο βάσει συμφωνιών μεταξύ των εκάστοτε τραπεζικών οργανισμών που συμμετέχουν σ`αυτά. Στο παράρτημα C του εγγράφου εργασίας της, του Μαρτίου 1992 () η ίδια η Επιτροπή επιβεβαιώνει ότι χωρίς συμφωνίες δεν είναι δυνατόν να διεκπεραιώνονται ορθά υπηρεσίες στον τομέα των διασυνοριακών πληρωμών.

2.6.1. Χωρίς συμφωνίες δεν είναι δυνατόν να προωθούνται οι πληρωμές, με γνωστούς εκ των προτέρων βασικούς ο`ρους για μαζικές πληρωμές, μέσω πολλών πιστωτικών οργανισμών, ακόμη και αν όλοι οι συμμετέχοντες οργανισμοί δεν έχουν επαγγελματικές σχέσεις μεταξύ τους. Στις συμφωνίες αυτές πρέπει να ρυθμίζονται οι τραπεζοτεχνικές υποδείξεις και πρότυπα. Πρέπει επίσης να αποτελέσουν αντικείμενο κοινής συμφωνίας οι διαδικασίες που ακολουθούνται στις διασυνοριακές πληρωμές και ο υπολογισμός των δαπανών και τελών. Μόνον κοινοί διακανονισμοί επιτρέπουν τον κατ`αποκοπή υπολογισμό των τελών, ανεξάρτητα από την απόσταση μεταξύ της χώρας και τόπου του εντολέα και της χώρας και τόπου του δικαιούχου.

2.6.2. Επίσης, η επιθυμητή διαφάνεια των όρων για την οποία πρέπει να ενημερώνεται ο πελάτης είναι δυνατή μόνο βάσει συμφωνιών. Εάν, πέραν τούτου, τα διάφορα συστήματα διασυνοριακής κίνησης πληρωμών θέλουν να παραμένουν ανοικτά μεταξύ τους και συνεπώς ανοικτά και στους εκάστοτε πελάτες άλλων τραπεζικών συγκροτημάτων, πρέπει να υπάρξουν συμφωνίες μεταξύ αυτών των ίδιων των συστημάτων άλλα και με παγκόσμιας εμβέλειας εταιρείες εκδόσεως πιστωτικών καρτών.

2.6.3. Η Επιτροπή με την απόφασή της στις 10 Δεκεμβρίου 1984 για τη συμφωνία των ευρωεπιταγών (), υποστήριξε τις ακόλουθες αρχές:

2.6.3.1. Διακανονισμοί μεταξύ τραπεζικών οργανισμών για τα τέλη που επιβαρύνουν τον πελάτη, είναι ασυμβίβαστοι με το άρθρο 85 της Συνθήκης ΕΟΚ.

2.6.3.2. Για τους ενδοτραπεζικούς διακανονισμούς σχετικά με τον διατραπεζικό υπολογισμό των τελών μπορούν να γίνουν εξαιρέσεις σύμφωνα με το άρθρο 85, παράγραφος 3. Κατά την Επιτροπή () εξαιρέσεις δικαιολογούνται όταν οι συμφωνίες επιφέρουν πλεονεκτήματα για τους πελάτες και όταν για τα τέλη έχουν συμφωνηθεί μόνον ανώτατα όρια επιτοκίων, όπου μπορεί να μην έχει καλυφθεί το όριο, λόγω του ανταγωνισμού μεταξύ των πιστωτικών οργανισμών. Σε καμμία περίπτωση δεν πρέπει να εφαρμόζονται γενικά και συστηματικά τα ανώτατα όρια επιτοκίων και ακόμη να βαρύνουν τους πελάτες.

2.6.4. Εξαιρέσεις με βάση τον κανονισμό αριθ. 17 εφαρμόστηκαν ήδη για τα διατραπεζικά τιμολόγια στην περίπτωση της ευρωεπιταγής. Παρόμοιες εξαιρέσεις από το άρθρο 85 δικαιολογούνται ακόμη για την εκτέλεση διασυνοριακών μαζικών πληρωμών, όπου συμμετέχουν πολλές χιλιάδες, μικροί κυρίως τραπεζικοί οργανισμοί, που δεν έχουν όλοι επαγγελματικές σχέσεις μεταξύ τους. Μία τιμολογιακή συμφωνία για το ανώτατο όριο των τελών εκτέλεσης που πρέπει να εφαρμόζουν οι οργανισμοί μεταξύ τους θα έδινε στο διαχειριστή του δικτύου τη λογιστική βάση για μια εξισορρόπηση των δαπανών, μέσα σε ένα σύστημα διενέργειας πληρωμών, που περιλαμβάνει κάθε φορά ένα πληθος από κράτη, τράπεζες και διαφορετικούς τρόπους πληρωμών, gate-ways και υπηρεσίες συμψηφισιακών διακανονισμών. Η ΟΚΕ καλεί την Επιτροπή να εξετάσει αυτή την επιχειρηματολογία που αναφέρεται στα συστήματα κίνησης διασυνοριακών πληρωμών και τα οποία συναγωνίζονται μεταξύ τους στον τομέα της παροχής υπηρεσιών προς τους πελάτες (). Η Επιτροπή έθιξε ήδη το θέμα αυτό στο έγγραφο εργασίας της, Μάρτιος 1992, παράρτημα C, τμήμα 3C.

2.7. Επιφυλασσόμενη για την προτεινόμενη στο εδάφιο 2.4. επέκταση της μελέτης, η ΟΚΕ λαμβάνει τα ακόλουθα στοιχεία υπόψη για να εκτιμήσει την πρόοδο κατά την εξέλιξη των διασυνοριακών πληρωμών.

2.7.1. Όταν προβλήθηκε η απαίτηση, στα 2/3 τουλάχιστον των καταστημάτων πιστωτικών οργανισμών που περιλαμβάνονταν στην έρευνα, να υπάρχει πλήρης γραπτή ενημέρωση των πελατών, σύμφωνα με τις κατευθυντήριες γραμμές του σημείου 1.1, θα έπρεπε να ληφθεί υπόψη ότι στα 12 κράτη μέλη υπάρχουν περισσότερα από 200 000 καταστήματα πιστωτικών οργανισμών. Η συνεχής διάθεση γραπτής ενημέρωσης σε ένα τόσο μεγάλο δίκτυο καταστημάτων θα έπρεπε να αξιολογηθεί και από το κατά πόσον τα έντυπα αυτά τίθενται στη διάθεση του πελάτη, εφόσον εκείνος τα ζητήσει. Και περαιτέρω σ`αυτό το σημείο της έρευνας θα έπρεπε να ληφθεί υπόψη και η προφορική ενημέρωση και πληροφόρηση του πελάτη, από υπαλλήλους της τράπεζας.

2.7.2. Είναι απαράδεκτη και ανεπίτρεπτη η διπλή επιβάρυνση με τέλη τόσο του εντολέα όσο και του δικαιούχου. Σύμφωνα με τα κριτήρια, η Επιτροπή θα εκτιμούσε ότι υπάρχει πρόοδος στην εκτέλεση διασυνοριακών πληρωμών μόνον εάν η διπλή επιβάρυνση συμβαίνει σε ποσοστό μικρότερο του 10%. Θα ήταν πιο ρεαλιστικό για την εκτίμηση των αποτελεσμάτων της έρευνας να αλλάξουμε το ποσοστό αυτό σε 25%. Στους πιστωτικούς οργανισμούς που ενδιαφέρονται για τη διευκρίνιση παρόμοιων περιπτώσεων, θα έπρεπε να δοθεί η δυνατότητα, να εξετάσουν τους λόγους γι`αυτές τις διπλές επιβαρύνσεις, προκειμένου οι τελευταίες να μην επαναληφθούν. Η διπλή επιβάρυνση πρέπει ως εκ τούτου να ορισθεί ως εξής: Για την εκτέλεση μιας διασυνοριακής πληρωμής επιβαρύνθηκε με τέλη τόσο ο εντολέας όσο και ο δικαιούχος αν και ο εντολέας είχε δώσει οδηγίες ότι τα σχετικά τέλη εντολής θα βαρύνουν μόνον τον ίδιο, και οι οδηγίες αυτές έγιναν δεκτές από τον πιστωτικό του οργανισμό.

2.7.3. Θα πρέπει να θεωρηθεί ότι τηρείται το κριτήριο της έγκαιρης εκτέλεσης ενός διασυνοριακού εμβάσματος, όταν δεν υπάρχει υπέρβαση της προθεσμίας που έχει συμφωνηθεί με τον πελάτη. Η διεκπεραίωση της εντολής πληρωμής το αργότερο την επόμενη ημέρα από την ημέρα που παρελήφθη πρέπει να ισχύει με την επιφύλαξη ότι έχει παραληφθεί και το ποσό πληρωμής.

2.8. Η ΟΚΕ υποστηρίζει την αξίωση του Ευρωπαϊκού Γραφείου των Ενώσεων Καταναλωτών (ΒΕUC), να υπόκειται σε ρυθμίσεις η ευθύνη για την μη κανονική εκτέλεση των διασυνοριακών πληρωμών, στα πλαίσια της διενέργειας μαζικών πληρωμών. Η ΟΚΕ συμμερίζεται τη σύσταση της Επιτροπής, Φεβρουάριος 1990, να ιδρυθούν κέντρα υποβολής παραπόνων. Η ΟΚΕ στη γνωμοδότησή της της 20ής Μαρτίου 1991 () παραπέμπει ήδη στις θετικές εμπειρίες από τη δημιουργία παρόμοιων κέντρων παραπόνων στο Βέλγιο. Τα κέντρα παραπόνων των επί μέρους κρατών μελών θα μπορούσαν να συνεργάζονται ανεπίσημα σε ευρωπαϊκό επίπεδο. (βλ. σημείο 3.7.3). Οι πελάτες θα μπορούσαν έτσι να απευθύνονται σε ένα κέντρο παραπόνων της χώρας τους, το οποίο θα είχε την δυνατότητα επαφής με το αντίστοιχο κέντρο της χώρας του δικαιούχου, για περαιτέρω διευκρινίσεις.

2.9. Η ΟΚΕ δίνει προτεραιότητα σε ένα κώδικα ορθής συμπεριφοράς, έναντι μιας οδηγίας. Οι κατευθυντήριες γραμμές των κεντρικών ενώσεων του πιστωτικού τομέα που αναφέρονται στο σημείο 1.1., αντιστοιχούν σε ένα παρόμοιο κώδικα ορθής συμπεριφοράς. Για την χάραξη αυτή των κατευθυντήριων γραμμών οργανώθηκε ακρόαση με τους χρήστες συστημάτων διασυνοριακών πληρωμών (καταναλωτές, έμποροι, ΜΜΕ) που εκπροσωπούνται στην ομάδα μελέτης PSULG της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Οι κατευθυντήριες γραμμές θα μπορούσαν περαιτέρω να εξελιχθούν σε ένα είδος «Χάρτας», σύμφωνα με την οποία οι προσφέροντες υπηρεσίες στην διενέργεια διασυνοριακών πληρωμών αναλαμβάνουν συγκεκριμένες υποχρεώσεις. Έτσι θα μπορούσαν π.χ. οι υποχρεώσεις του άρθρου 4 του σχεδίου για πρόταση οδηγίας (σημ. 3.3.4) να ρυθμισθούν καλύτερα, στα πλαίσια ενός κώδικα ή μιας «Χάρτας». Η ιδέα μια χάρτας υποστηρίζεται κυρίως από την υπεύθυνη στην Επιτροπή για θέματα προστασίας του καταναλωτή, Επίτροπο, Christiane Scrivener (). Κατά τη γνώμη της κ. Scrivener, μια παρόμοια χάρτα θα προσυπέγραφαν οι Ενώσεις του πιστωτικού τομέα, οι καταναλωτές καθώς και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Τούτο θα προσέδιδε στην χάρτα τον αντίστοιχο δεσμευτικό χαρακτήρα της και θα την έκανε γνωστή στο κοινό.

2.9.1. Στις αυτοδεσμεύσεις ενός κώδικα καλής συμπεριφοράς ανήκει η υποχρέωση των επι μέρους πιστωτικών οργανισμών να ενημερώνουν τους πελάτες τους σχετικά με τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα των διαφόρων τρόπων πληρωμής (έμβασμα, επιταγή, πιστωτική κάρτα) καθώς και για την αναμενόμενη διάρκεια και τις κατά προσέγγιση δαπάνες. Θα πρέπει να υπάρχει διαφάνεια όρων για τους πελάτες και να τους παρέχεται η δυνατότητα να συγκρίνουν τις προσφορές ανταγωνιστικών μεταξύ τους πιστωτικών οργανισμών. Επειδή ολοένα μεγαλύτερος αριθμός πελατών διατηρεί λογαριασμούς σε περισσότερους από ένα πιστωτικούς οργανισμούς, όταν υπάρχει διαφάνεια μπορεί κανείς να επαφίεται στον θεσμό του ανταγωνισμού.

2.9.2. Εάν τελικά προτείνονταν οδηγία, αυτή θα έπρεπε να περιορισθεί σε ένα πολύ γενικό πλαίσιο. Εάν μία ευρωπαϊκή οδηγία υπαγόρευε λεπτομερείς δεσμευτικές υποχρεώσεις στους πιστωτικούς οργανισμούς για την κίνηση των διασυνοριακών πληρωμών θα συνεπέφερε μειονεκτήματα και όχι πλεονεκτήματα για τον καταναλωτή. Τότε, πολύ φοβούμεθα ότι πολλοί, μικροί, κυρίως, πιστωτικοί οργανισμοί θα αρνούνταν απολύτως εντολές διασυνοριακών πληρωμών, επειδή εκ των προ τέρων δεν μπορούν (ή δε θέλουν) να ανταποκριθούν στις επιμέρους υποχρεώσεις που προβλέπονται από την Οδηγία.

2.9.2.1. Ιδιαίτερα όταν πρόκειται για πληρωμές των οποίων οι παραλήπτες βρίσκονται μακριά από τα μεγάλα οικονομικά κέντρα και όταν οι πληρωμές αυτές καταβάλλονται σε λογαριασμούς σε μικρά τοπικά πιστωτικά ιδρύματα, υπάρχει κίνδυνος να μην γίνει καθόλου δεκτή η εντολή παρόμοιας πληρωμής. Κατ`αυτό τον τρόπο θα δημιουργηθούν σοβαρά κενά στο σύστημα διενέργειας πληρωμών που καλύπτει ολόκληρη την επικράτεια της Ευρώπης.

2.9.2.2. Σύμφωνα με στοιχεία της μελέτης της Επιτροπής, του Φεβρουαρίου 1993, στα 12 κράτη μέλη περίπου 7 800 πιστωτικοί οργανισμοί, σε σύνολο 10 000, διενεργούν διασυνοριακές πληρωμές, λιγότεροι από 80% δηλ. Το ποσοστό αυτό θα μπορούσε να μειωθεί σημαντικά, εάν τελικά υπάρξει λεπτομερής νομική ρύθμιση της διενέργειας διασυνοριακών πληρωμών. Αυτό δεν θα ανταποκρίνονταν ούτε στην πρόθεση της Επιτροπής ούτε στις επιθυμίες των πελατών και στις προσπάθειες του πιστωτικού τομέα.

2.9.3. Τα κενά που θα προέκυπταν σε ολόκληρη την Ευρώπη, στην περίπτωση μιας ρύθμισης με οδηγία της κίνησης διασυνοριακών πληρωμών, θα μπορούσαν εντούτοις να καλυφθούν μέσω των δημόσιων ταχυδρομικών υπηρεσιών. Μόνο οι δημόσιες ταχυδρομικές υπηρεσίες, τμήμα του δημόσιου ταμείου, θα μπορούσαν και θα όφειλαν να δέχονται εντολές διασυνοριακών πληρωμών, σ`όλα τα παραρτήματά τους και φυσικά να τηρούν όλες τις υποχρεώσεις που θα προέβλεπαν οι λεπτομερείς σχετικές διατάξεις ενόψει μιας ευρωπαϊκής οδηγίας. Τα ταχυδρομεία είναι σε θέση, μέσω των εντεταλμένων για πληρωμές υπαλλήλων τους να προβαίνουν σε πληρωμές σε παραλήπτες και σε απομακρυσμένες περιοχές, χωρίς αυτοί απαραιτήτως να διαθέτουν και λογαριασμό.

2.10. Σχετικά με την πρόταση οδηγίας που σύμφωνα με την ανακοίνωσή της του Δεκεμβρίου 1993, προληπτικά σχεδιάζει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η ΟΚΕ λαμβάνει την ακόλουθη θέση στις ιδιαίτερες παρατηρήσεις του σημείου 3.

3. Ειδικές παρατηρήσεις

3.1. Σε περίπτωση που η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αποφασίσει να προτείνει στο Συμβούλιο μια οδηγία για τη διαφάνεια και αποδοτικότητα των συστημάτων διασυνοριακών πληρωμών, θα έπρεπε μ`αυτή την οδηγία να καθορίζονται ορισμένες ελάχιστες απαιτήσεις σε κοινοτικό επίπεδο. Η ΟΚΕ επιδοκιμάζει το γεγονός ότι σύμφωνα με το άρθρο 1, παράγραφος 3, εναπόκειται στα κράτη μέλη να θεσπίζουν ενδεχομένως επιπλέον διατάξεις, με τις οποίες θα λαμβάνονται υπόψη η εκάστοτε διάρθρωση του πιστωτικού καθεστώτος και οι ιδιαιτερότητες της κίνησης πληρωμών. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δικαιολόγησε τις πρωτοβουλίες που ανέλαβε στον τομέα αυτό από το 1990 διότι έπρεπε να προωθηθούν τα μαζικά εμβάσματα μικρών ποσών. Στο σχέδιο της πρότασης οδηγίας δεν έγινε ρητή αναφορά στο στόχο αυτό. Επίσης, το πεδίο εφαρμογής δεν περιορίζεται αποκλειστικά στα διασυνοριακά μαζικά εμβάσματα μικρών ποσών (συγκρ. σημείο 3.2).

3.2.

Πεδίο εφαρμογής (Άρθρο 2)

Θα έπρεπε να διευκρινισθεί ότι η οδηγία θεσπίσθηκε για τις μεγάλες διασυνοριακές πληρωμές μικρών ποσών και όχι για τα μεγαλύτερα ποσά των παραδοσιακών συναλλαγών με το εξωτερικό, των οποίων η εκτέλεση διενεργείται σήμερα με το σύστημα SWIFT (Society for Worldwide Interbank Financial Telecommunication). Στην 4η αιτιολογική σκέψη υπογραμμίζεται βέβαια η αναγκαιότητα να υπάρξει διάκριση μεταξύ των διασυνοριακών μαζικών πληρωμών και των αντίστοιχων πληρωμών μεγάλων ποσών. Εδώ, συνήθως, γίνεται αναφορά στο κατώτατο όριο των 10 000 Ecu, πέραν του οποίου οι διασυνοριακές πληρωμές σε πολλά κράτη μέλη πρέπει να αποτελέσουν αντικείμενο στατιστικών δηλώσεων. Εκτός αυτού στο άρθρο 7, παράγραφος 2, οι άνω των 10 000 Ecu πληρωμές εξαιρούνται από την υποχρέωση επιστροφής. Αν με αυτό το ανώτατο όριο - και μόνο ως υπονοούμενο - πρέπει να καθοριστεί η μαζική κίνηση πληρωμών μικρών ποσών, θα έπρεπε να διευκρινιστεί ακόμη ότι η οδηγία θα εφαρμοστεί για την κίνηση πληρωμών ιδιωτικών νοικοκυριών αλλά και μικρομεσαίων επιχειρήσεων (ΜΜΕ) και όχι για μεγάλες πληρωμές των παραδοσιακών συναλλαγών εξωτερικού.

3.2.1. Περαιτέρω πρέπει να ορισθεί ότι η οδηγία αυτή δεν είναι εφαρμοστέα σε διασυνοριακές πληρωμές σε Τρίτες Χώρες.

3.2.2. Η εφαρμογή της οδηγίας αυτής δεν έπρεπε να αφορά μόνο τους πιστωτικούς οργανισμούς, υπό την έννοια του άρθρου 1 της Οδηγίας 77/780/ΕΟΚ (), αλλά και άλλους οργανισμούς που διενεργούν επαγγελματικά διασυνοριακές πληρωμές, όπως είναι π.χ. οι εταιρείες πιστωτικών καρτών. Θα έπρεπε να καταγραφούν όλοι οι τρόποι πληρωμών, όπως εμβάσματα ή επιταγές και άλλες διαδικασίες όπως εντολές διαρκείας ή αποσβέσεις POS (Point of sales). Γι`αυτό φαίνεται σκόπιμο ότι στο άρθρο 2 δ) πρέπει να γίνεται αναφορά και στις κάρτες πληρωμών «Eurocheque» και στις πιστωτικές κάρτες. Οι κάρτες αυτές χρησιμοποιούνται ολοένα και περισσότερο για διασυνοριακές αγορές «Tele-Shopping» και για παραγγελίες καταλόγων από εμπορικούς οίκους πωλήσεων εξ αποστάσεως προπαντός στις παραμεθόριες περιοχές.

3.2.3. Πιστωτικοί οργανισμοί που δεν είναι σε θέση να εκτελέσουν διασυνοριακές πληρωμές (ή δεν το επιθυμούν λόγω της έκδοσης αυτής της οδηγίας), θα έπρεπε να εξαιρεθούν από το πεδίο εφαρμογής, ιδίως του άρθρου 3.

3.3.

Διαφάνεια (Άρθρο 3.4)

3.3.1. Η γραπτή ενημέρωση που πρέπει να δίδεται στους πελάτες πριν την εκτέλεση μιας διασυνοριακής πληρωμής, αντιστοιχεί ευρύτερα στην αυτοδέσμευση που ανέλαβαν οι οργανισμοί μέλη των τριών ευρωπαϊκών ενώσεων του πιστωτικού τομέα, στις κατευθυντήριες γραμμές τους, το Μάρτιο του 1992 (στον κύκλο μελών των 3 αυτών κεντρικών ενώσεων δεν ανήκουν τα δημόσια ταχυδρομεία, ταμιευτήρια και οι βρετανικές «building societies»).

3.3.2. Μία ουσιαστική συμπλήρωση της γραπτής ενημέρωσης συνιστά η προφορική συζήτηση με τους πελάτες, όπως συνηθίζεται στους περισσότερους πιστωτικούς οργανισμούς, σχετικά με την επωφελέστερη εκτέλεση μιας διασυνοριακής πληρωμής. Βάσει μιας παρόμοιας συζήτησης μπορούν π.χ. οι πελάτες να αποφασίσουν την έκδοση μιας ευρωεπιταγής προς το δικαιούχο, ή να δεχτούν για μη επείγουσες διασυνοριακές πληρωμές μια μεγαλύτερη προθεσμία, προκειμένου έτσι ενδεχομένως να αποφύγουν το υψηλότερο κόστος ενός «πριμ για παροχή επείγουσας υπηρεσίας».

3.3.3. Ορισμένες πληροφορίες που δίδονται στον πελάτη για την εκτέλεση μιας διασυνοριακής πληρωμής, ιδιαίτερα σε απομακρυσμένες περιφέρειες, δεν μπορεί να είναι εκ των προτέρων δεσμευτικές. Παρόμοια στοιχεία, ιδιαίτερα για την ακριβή διάρκεια, δεν μπορούν ως εκ τούτου να ρυθμιστούν μέσω μιας ευρωπαϊκής οδηγίας.

3.3.3.1. Σε πολλές περιπτώσεις ένας πιστωτικός οργανισμός μπορεί κατά την ανάθεση μιας εντολής να αναφέρει στον πελάτη μια κατά προσέγγιση διάρκεια εκτέλεσης της πληρωμής. Γιατί στην διασυνοριακή κίνηση πληρωμών πρέπει συνήθως να παρέμβουν με την σειρά αρκετοί πιστωτικοί οργανισμοί, με τους οποίους η τράπεζα του εντολέα δεν έχει επαγγελματικές σχέσεις (σύγκρ. σημείο 2.2.1.2). Ιδιαίτερα για τα λεγόμενα εμβάσματα που υπερβαίνουν το δίκτυο (δηλ. που απευθύνονται σε ένα λογαριασμό παραρτήματος πιστωτικού οργανισμού άλλου συγκροτήματος τραπεζών), η τράπεζα του εντολέα δεν έχει πιθανόν καμμία εμπειρία σχετικά με την περαιτέρω προώθηση της πληρωμής στο εξωτερικό και την συμμετοχή ξένων συμψηφιστικών συστημάτων (κλήριγκ). Ως εκ τούτου δεν είναι δυνατόν να λεχθεί κατά τρόπο δεσμευτικό στον πελάτη η ακριβής χρονική διάρκεια της εκτέλεσης της εντολής πληρωμής έως την πιστωτική εγγραφή στον λογαριασμό του δικαιούχου. Συνεπώς στο δεύτερο σημείο έπρεπε να αναφέρεται: «ο κατά προσέγγιση χρόνος».

3.3.3.2. Στον εντολέα μπορεί να δοθεί εκ των προτέρων μόνον η ημερομηνία χρέωσης στον δικό του λογαριασμό, όχι η ημερομηνία πιστωτικής εγγραφής στον λογαριασμό του δικαιούχου.

3.3.3.3. Εξυπακούεται ότι ο πελάτης πρέπει να ενημερώνεται εκ των προτέρων για την συναλλαγματική ισοτιμία στην οποία θα βασιστεί η διασυνοριακή πληρωμή. Σε ορισμένα νομίσματα, εν τούτοις, η συναλλαγματική ισοτιμία μπορεί να υπόκειται σε αισθητές διακυμάνσεις, γεγονός που σημειώθηκε ήδη το φθινόπωρο του 1992 καθώς και το 1993. Στον μηχανισμό συναλλαγματικών ισοτιμιών στα πλαίσια του Ευρωπαϊκού Νομισματικού Συστήματος από τις 2 Αυγούστου 1993 οι ισοτιμίες επιτρέπεται να αυξομειώνονται 15% αντίστοιχα. Γι`αυτό θα ήταν περισσότερο σκόπιμο να ανακοινώνεται στον πελάτη κατά την ανάθεση της Τραπεζικής εντολής η τότε ισχύουσα συναλλαγματική ισοτιμία και να παραπέμπεται στον πίνακα με τις συναλλαγματικές ισοτιμίες της θυρίδας. Αντίθετα, στα έντυπα δελτία και σε άλλες γραπτές πληροφορίες πελατών δεν είναι δυνατό να συμπεριληφθούν και οι συναλλαγματικές ισοτιμίες διότι θα είναι σύντομα ξεπερασμένες. Πελάτες που θεωρούν ότι οι γραπτές πληροφορίες αναφέρουν την ακριβή συναλλαγματική ισοτιμία θα πρέπει να ενημερώνονται σχετικώς.

3.3.3.4. Ο δικαιούχος πληρωμής θα έπρεπε να ενημερώνεται για τις συναλλαγματικές ισοτιμίες στις οποίες βασίστηκε η πληρωμή, στην περίπτωση που η συναλλαγματική μετατροπή πραγματοποιείται στην δική του χώρα. Η ενημέρωση του δικαιούχου σχετικά με την τιμή συναλλάγματος περιττεύει όταν έχει συμφωνηθεί, όπως συμβαίνει συνήθως, το έμβασμα ενός συγκεκριμένου ποσού σε νόμισμα της χώρας του. Ο παραλήπτης της πληρωμής δεν χρειάζεται τότε να γνωρίζει τί ποσό πλήρωσε σε δικό του νόμισμα ο εντολέας, αφού κατά μείζονα λόγο κατά την μετατροπή δυνατόν να προσφέρονται στον εντολέα ιδιαίτεροι, όροι που εμπίπτουν στο τραπεζικό απόρρητο. Αντιθέτως, ο παραλήπτης έχει δικαίωμα να γνωρίζει το όνομα του αποστολέα καθώς και το σκοπό της πληρωμής.

3.3.4. Όσον αφορά την ενημέρωση των πελατών μετά την εκτέλεση των διασυνοριακών πληρωμών, οι περισσότεροι πιστωτικοί οργανισμοί τηρούν της κατευθυντήριες γραμμές που έθεσαν οι ευρωπαϊκές κεντρικές ενώσεις τους, τον Μάρτιο 1992. Τούτο σημαίνει ότι οι εντολές παραλαμβάνουν τα αναφερόμενα στο άρθρο 4 δελτία, που περιέχουν τα χρεωθέντα έξοδα εκτέλεσης της πληρωμής και απαρίθμηση των τελών, προμηθειών και φόρων καθώς και αναφορά της τιμής μετατροπής, και αυτό στο 80% των περιπτώσεων όπως έδειξε μια μελέτη του Φεβρουαρίου 1993.

3.3.5. Στις περιπτώσεις, όπου ο εντολέας αναλαμβάνει τα έξοδα εκτελέσεως της πληρωμής στην χώρα του δικαιούχου, θα πρέπει αυτό να γνωστοποιείται στον δικαιούχο κατά την πιστωτική εγγραφή της πληρωμής. Όπως προκύπτει από έρευνα του Φεβρουαρίου 1993, αυτή η αναφορά προφανώς δεν γίνεται. Ως εκ τούτου, οι πιστωτικοί οργανισμοί δέον να λαμβάνουν τα κατάλληλα μέτρα ώστε κατά την διενέργεια της διασυνοριακής πληρωμής από τους διάφορους οργανισμούς να διαβιβάζεται επίσης και η μνεία ότι ο εντολέας επιθυμεί να επιβαρυνθεί με τις δαπάνες που θα υπολογίσει ο πιστωτικός οργανισμός του δικαιούχου.

3.4.

Υποχρέωση για την εμπρόθεσμη εκτέλεση πληρωμών (Άρθρο 5)

3.4.1. Η ΟΚΕ υποστηρίζει την άποψη ότι μία διασυνοριακή πληρωμή πρέπει να εκτελείται το συντομότερο δυνατόν εκτός εάν υπάρχει διαφορετική συμφωνία με τον εντολέα. Αυτό φαίνεται ότι συνιστά και την συνήθη πρακτική που ακολουθούν οι τράπεζες.

3.4.2. Υπάρχει προβληματισμός σχετικά με ανώτατη προθεσμία της παραγρ. 1 και 2 του άρθρου 5 που καθορίζεται σε 2 έως και 6 εργάσιμες ημέρες. Γιατί ένα μέρος των διασυνοριακών πληρωμών δεν εκτελείται αμέσως και κατευθείαν μεταξύ δύο ανταποκριτριών τραπεζών στα χρηματοδοτικά κέντρα, πράγμα που θα ήταν η ιδανική περίπτωση. Πολύ περισσότερο θα έπρεπε κανείς να εξετάσει τις περιπτώσεις όπου ο εντολέας και/ή ο δικαιούχος έχει την έδρα του σε απομακρυσμένες από τα χρηματοδοτικά κέντρα περιοχές και διατηρεί τους λογαριασμούς του σε παραρτήματα μικρών τοπικών ή περιφερειακών πιστωτικών οργανισμών. Στις περιπτώσεις αυτές πρέπει συχνά να παρέμβουν περισσότεροι από ένας πιστωτικοί οργανισμοί της ιδίας τραπεζικής ομάδας - ή ακόμη μιας άλλης, που δεν έχουν καμμία εμπορική σχέση μεταξύ τους. Τούτο σημαίνει:

3.4.2.1. Η εκτέλεση μιας πληρωμής μπορεί να διαρκέσει πολύ περισσότερο εάν ακολουθεί μία οδό που διακόπτεται πολλές φορές (π.χ. από το παράρτημα ενός τοπικού πιστωτικού οργανισμού της χώρας του εντολέα μέσω ενός άλλου περιφερειακού ή εθνικού πιστωτικού οργανισμού με αντίστοιχες σχέσεις ανταποκρίτριας τράπεζας προς την χώρα του δικαιούχου και εκεί πάλι μέσω ενός εθνικού ή περιφερειακού πιστωτικού οργανισμού σε μια τοπική τράπεζα και κάποιο παράρτημά της).

3.4.2.2. Συχνά μεσολαβούν στην χώρα του δικαιούχου ξένοι τραπεζικοί όμιλοι, με τους οποίους ο πιστωτικός οργανισμός του εντολέα δεν διατηρεί εμπορικές σχέσεις. Ο τελευταίος λοιπόν δεν έχει καμιά επιρροή στην εκτέλεση της πληρωμής στην άλλη χώρα και στις τυχόν παραλείψεις που είναι δυνατόν να συμβούν εκεί.

3.4.2.3. Μία ακόμη συνέπεια: Σε ένα πιστωτικό οργανισμό που παρεμβαίνει κατά την εκτέλεση της πληρωμής δεν μπορεί να υποδειχθεί να επιτρέψει την πληρωμή το αργότερο κατά την επόμενη εργάσιμη αφ`ότου έλαβε την εντολή, όταν ο ίδιος δεν έχει λάβει ακόμη την πιστωτική εγγραφή γι`αυτήν. Πολύ περισσότερο αναπόκειται σ`αυτόν τον πιστωτικό οργανισμό εάν την διενεργεί προκαταβολικά και αν έτσι είναι έτοιμος να αναλάβει τον κίνδυνο για εκτέλεση μιας εντολής πληρωμής, πριν ο ίδιος εξασφαλίσει την κάλυψη της ξένης τράπεζας.

3.4.3. Από την μελέτη του Φεβρουαρίου 1993 προκύπτει ότι μία διασυνοριακή πληρωμή διήρκεσε κατά μέσον όρο 3, 2 ημέρες, αν υπολογισθεί ο χρόνος καταχώρησης της χρέωσης στον λογαριασμό του εντολέα ως την καταχώρηση της πιστωτικής εγγραφής στον λογαριασμό του παραλήπτη και 4, 6 ημέρες από την ημερομηνία της εντολής έως την πίστωση του λογαριασμού του παραλήπτη. Αυτό το αποτέλεσμα μπορεί να χαρακτηρισθεί ως ικανοποιητικό, ακόμη και αν δεν αποκρυσταλλώνεται σ`αυτό μέχρι σήμερα μεγάλος αριθμός άμεσων εμβασμάτων μέσω ανταποκριτριών τραπεζών στα χρηματοδοτικά κέντρα. Για τον υπολογισμό της διάρκειας του εμβάσματος τα πιστωτικά ιδρύματα προτιμούν τον ορισμό της αξίας «Valuta» που σε περίπτωση μεγάλων ποσών διαδραματίζει σπουδαίο ρόλο λόγω των απωλειών ή κερδών επί των τόκων. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θεωρεί ορθότερο να υπολογίζεται ο χρόνος, που πέρασε από την κατάθεση της εντολής. Η ΟΚΕ κατανοεί αυτόν τον τρόπο υπολογισμού που βασίζεται στις τυποποιημένες διατάξεις - UNCITRAL.

3.4.4. Μία δεσμευτική διάταξη για τη διάρκεια των διασυνοριακών πληρωμών δεν φαίνεται να είναι σκόπιμη για τους λόγους που αναφέρονται στο σημείο 3.4.2. Και η ομάδα εργασίας που όρισε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή προκειμένου να καθορίσει τους όρους του νομικού πλαισίου αμφισβητεί τη σκοπιμότητα παρόμοιου προκαθορισμού (σημείο 19 της έκθεσης του «Legal Framework Group» και XV 154/93 της 3. 12. 1993).

3.4.5. Μία δεσμευτική ρύθμιση της διάρκειας θα μπορούσε να οδηγήσει στην πλήρη άρνηση ορισμένων - μικρών κυρίως - πιστωτικών οργανισμών να δέχονται πληρωμές, αφού δεν μπορούν οι ίδιοι να έχουν καμμία επιρροή στην εκτέλεση των πληρωμών αυτών από ξένες τράπεζες σε μία άλλη χώρα.

3.5.

Υποχρέωση εκτέλεσης της πληρωμής σύμφωνα με την εντολή πληρωμής (Άρθρο 6)

3.5.1. Στη διασυνοριακή διενέργεια πληρωμών κατά κανόνα (δηλ. στο 94% των περιπτώσεων) έως σήμερα ο κάθε συμμετέχων, από την πλευρά του, αναλάμβανε τα έξοδα που του αντιστοιχούν (ο λεγόμ. διακανονισμός Share για την κατανομή των εξόδων). Το σχέδιο οδηγίας λαμβάνει ως μελλοντικό γενικό πρότυπο την περίπτωση, όπου ο εντολέας αναλαμβάνει όλα τα έξοδα για να γίνει η πληρωμή στο δικαιούχο χωρίς κρατήσεις. Αυτή η λεγόμενη ρύθμιση ΟUR (δηλ. εξ ολοκλήρου επιβάρυνση του εντολέα με τις δαπάνες) αποκτά σημασία κυρίως όταν αφορά μικρά ποσά. Νέα δίκτυα κίνησης πληρωμών (π.χ. ΤΙΡΑΝΕΤ ή ένωση ACH «automated clearing houses») βασίζονται στη ρύθμιση OUR ή επιδιώκουν παρόμοια ρύθμιση.

3.5.2. Στην έρευνα του Φεβρουαρίου 1992 εξετάσθηκαν μόνο διασυνοριακές πληρωμές σύμφωνα με τις «ρυθμίσεις OUR». Και έτσι προέκυψε ότι στο 43% των πληρωμών καταλογίστηκαν δαπάνες και στο δικαιούχο πληρωμής, αν και ο εντολέας είχε ρητά συμφωνήσει με τον πιστωτικό οργανισμό του ότι αναλαμβάνει μόνος όλα τα έξοδα προκειμένου να πιστωθεί υπέρ του δικαιούχου ολόκληρο το ποσό χωρίς κρατήσεις (συγκρ. σημείο 2.7.2). Σε μία παρόμοια διπλή επιβάρυνση τελών («double charging») σύμφωνα με το άρθρο 6, παράγραφος 2, ο πιστωτικός οργανισμός οφείλει να επιστρέψει στον εντολέα την «αδικαιολόγητη δαπάνη». Πέραν τούτου ο πιστωτικός οργανισμός του εντολέα πρέπει να απαλλάξει τον εντολέα από τα τέλη που του υπολόγισε αρχικά, ακόμη και εάν φέρει την ευθύνη μόνο η τράπεζα του δικαιούχου. Για τον εντολέα, ο οποίος μπορεί να απευθυνθεί μόνος στην τράπεζά του, η ρύθμιση φαίνεται ευνόητη. Για το πιστωτικό ίδρυμα του εντολέα όμως μια τόσο ευρεία ευθύνη κάτω από τους όρους που αναφέρονται στα σημεία 2.2.2, 2.2.3 και 3.4.2 είναι απαράδεκτη, τουλάχιστον σε περίπτωση που χρεωκοπήσει η τράπεζα του δικαιούχου.

3.5.3. Επειδή τα στοιχεία ήταν εμπιστευτικά, οι ευρωπαϊκές κύριες ενώσεις του πιστωτικού τομέα δεν μπόρεσαν να εξετάσουν τα έγγραφα της μελέτης του Φεβρουαρίου 1992. Οι ενώσεις αυτές αγνοούν ως εκ τούτου τους λόγους για τις εκεί αναφερόμενες περιπτώσεις διπλής χρέωσης των τελών.

3.5.4. Η Επιτροπή θα έπρεπε να προβλέψει ώστε στη δεύτερη μελέτη του 1994 που αναφέρεται στο σημείο 1.4, να αναφερθούν ακριβή στοιχεία για ενδεχόμενες περιπτώσεις διπλής χρέωσης. Ο πιστωτικός τομέας θα μπορούσε τότε να διερευνήσει την - ασυμβίβαστη με την τραπεζική πρακτική - διπλή χρέωση, που δυνατόν να προεκλήθη λόγω παροχής ελλιπών ή λανθασμένων στοιχείων εκ μέρους του εντολέα. Στο άρθρο 6, παράγραφος 2, θα έπρεπε να προβλέπεται προληπτικά μία εξαίρεση για την ενδεχόμενη συνυπαιτιότητα του εντολέα.

3.6.

Καθήκον επιστροφής σε περίπτωση μη κανονικής εκτέλεσης των εμβασμάτων (Άρθρο 7)

3.6.1. Σε περίπτωση που τα εμβάσματα διεκπαιραιώνονται με μια μη κανονική πιστωτική εγγραφή στο λογαριασμό του δικαιούχου (άρθρο 7, παρ. 1), ο πιστωτικός οργανισμός του εντολέα οφείλει να επιστρέψει σ`αυτόν ολόκληρο το ποσό του εμβάσματος καθώς και τα αντιστοιχούντα τέλη. Αυτό θα σήμαινε για τον πιστωτικό οργανισμό του εντολέα την ανάληψη ευθύνης ανεξαρτήτως πταίσματος. Από την άλλη πλευρά δικαιούται το πιστωτικό ίδρυμα του εντολέα την εξίσου υποχρεωτική αποζημίωση εκ μέρους των πιστωτικών ιδρυμάτων που παρενέβησαν διαδοχικά για την εκτέλεση της πληρωμής, και δεν εκτέλεσαν κανονικά την εντολή. Η αποζημίωση δεν είναι ωστόσο τόσο βέβαιη ώστε να αντισταθμίζονται τα μειονεκτήματα της ευθύνης ανεξαρτήτως πταίσματος.

3.6.2. Σύμφωνα με το άρθρο 7, παράγραφος 2, μπορεί η επιστροφή να ζητηθεί το νωρίτερο 20 εργάσιμες ημέρες μετά την προθεσμία εντός της οποίας έπρεπε να εκτελεσθεί η διασυνοριακή πληρωμή. Ακόμη και με αυτή την προθεσμία θα ήταν δυνατό ο εντολέας να πάρει πίσω τα χρήματά του, ακόμη και αν εν τω μεταξύ ο δικαιούχος έλαβε και διαθέτει πλέον την πιστωτική εγγραφή.

3.6.3. Δεν είναι σαφές κατά πόσον μπορεί κανείς να «παζαρέψει» την υποχρέωση επιστροφής, στην περίπτωση ανωτέρας βίας. Στο άρθρο 7, παράγραφος 2 j, γίνεται παραπομπή στον ορισμό της ανωτέρας βίας, όπως αναφέρεται στην οδηγία 90/314/ΕΟΚ (). Θα έπρεπε να διευκρινισθεί εάν η υποχρέωση επιστροφής υφίσταται και όταν ο πιστωτικός οργανισμός του δικαιούχου υπόκειται σε καθεστώς δικαιοστασίου ή έχει αρχίσει διαδικασία αφερεγγυότητας, πριν να γίνει η πιστωτική εγγραφή του εμβάσματος. Οι περιπτώσεις αυτές δεν θεωρήθηκαν προφανώς ως περιπτώσεις «ανωτέρας βίας», τουλάχιστον όταν τα σχετικά ποσά ήταν μικρότερα από 10 000 Ecu.

3.7.

Υπηρεσίες παραπόνων (Άρθρο 8)

3.7.1. Για τα παράπονα που υποβάλλονται από τους πελάτες και για τα οποία δεν έχουν οριστικά επιληφθεί οι εμπλεκόμενοι πιστωτικοί οργανισμοί - πρέπει να θεσμοθετηθούν, σύμφωνα με το άρθρο 8, παράγραφος 3, ανεξάρτητες υπηρεσίες παραπόνων με γενικές αρμοδιότητες. Σύμφωνα με την αρχή της επικουρικότητας, η οποία ισχύει και εντός μίας χώρας, οι υπηρεσίες παραπόνων μπορούν να συσταθούν είτε από τους ίδιους τους πιστωτικούς οργανισμούς ή τις Κεντρικές Τράπεζες ή τους αρμόδιους φορείς των επιμέρους κρατών μελών.

3.7.2. Επειδή οι υπηρεσίες παραπόνων δε δημιουργούν νομολογία, φαίνεται υπερβολικό να συσταθεί στα κράτη μέλη σε μια ευρωπαϊκή οδηγία (σύγκρ. με το άρθρο 8, παρ. 5) ότι οφείλουν να φροντίζουν για την τακτική δημοσίευση των αποφάσεων των υπηρεσιών παραπόνων.

3.7.3. Μία διασυνοριακή συνεργασία των υπηρεσιών παραπόνων μπορεί να αποδειχθεί χρήσιμη. Οι πελάτες θα μπορούν να απευθύνονται σε μια υπηρεσία παραπόνων της χώρας τους, η οποία θα έρχεται σε επαφή με την υπηρεσία παραπόνων της χώρας του παραλήπτη. Γι`αυτή τη μορφή συνεργασίας ή για το θεσμό ενός ευρωπαίου «διαμεσολαβητή» δεν απαιτούνται δεσμευτικές κοινοτικές διατάξεις.

Βρυξέλλες, 6 Ιουλίου 1994

Η Πρόεδρος της

Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής

Susanne TIEMANN

() Τραπεζική Ομοσπονδία, Ευρωπαϊκή Ένωση Τραπεζών Αποταμίευσης, Ευρωπαϊκή Ένωση Συνεταιριστικών Τραπεζών.

() Έγγρ. SEC (92) 621 της 17ης Μαρτίου 1992.

() Έγγρ. SEC (93) 1968 βλ. ΙP 18(94) 455 της 30ής Μαΐου 1994.

() Βλ. έγγρ. XV/106/04 της Επιτροπής.

() Κώδικας συμπεριφοράς των ενώσεων που αναφέρονται στην υποσημείωση 1 για συστήματα πληρωμών με πιστωτικές κάρτες (έγγρ. 135/90).

() ΕΕ αριθ. C 120 της 6. 5. 1991.

() ECBS: Ευρωπαϊκή Επιτροπή Τραπεζικών Προτύπων/European Committee for Banking Standards/ Comitι Europιen de Normalisation Bancaire. Γραμματεία: Place Jamblinne de Meux 34/35, B 1040 Brussel.

() Προκήρυξη 94/C/5/09, ΕΕ αριθ. C 5/15 της 7. 1. 1994. H μελέτη αυτή δεν πρέπει να συγχέεται με την μελέτη, που ανάθεσε στον κ. Bruno Dupont, η υπηρεσία «πολιτική των καταναλωτών» της Επιτροπής, η οποία μελέτη αναφέρεται στις υπηρεσίες που προσφέρουν οι μεγάλοι πιστωτικοί οργανισμοί, στον τομέα της πραγματοποίησης διασυνοριακών πληρωμών.

() Έγγρ. SEC(92) 621 7 βλ. επίσης την έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την πολιτική ανταγωνισμού (έγγρ. COM(94) 161 τελ. της 5ης Μαΐου 1994) εδάφιο ΙΙΙ 119 και 120.

() Βλ. CD Ehlermann στην επιθεώρηση «Revue trimestrielle de droit europιen» 3/1993, σ. 457 ff και «La doctrine Vanni d`Archirafi» in Institutions Europιennes et Finance, αριθ. 1α, (Μάρτιος 1994) σ. 2.

() Έγγρ. SEC(92) 621.

() Γνωμοδότηση της ΟΚΕ για το έγγραφο συζήτησης «Οι πληρωμές στην εσωτερική αγορά» (βλ. ΕΕ αριθ. C 120 της 6. 5. 1991).

() Σύγκρ. τον λόγο της κ. Christiane Scrivener στο συνέδριο για διασυνοριακές πληρωμές, στο Παρίσι, την 1η Μαρτίου 1994.

() ΕΕ αριθ. L 67 της 15.3.1993, σ. 39.

() ΕΕ αριθ. L 35 της 7. 2. 1985, σ. 43.

() ΕΕ αριθ. L 322 της 17. 12. 1977.

() ΕΕ αριθ. L 158 της 23. 6. 1990, σ. 59.