[pic] | ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ |

Βρυξέλλες, 13.6.2007

COM(2007) 304 τελικό

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΣΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ, ΣΤΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ, ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΩΝ

Απόσπαση εργαζομένων στo πλαίσιo παροχής υπηρεσιών - μεγιστοποίηση των οφελών και των δυνατοτήτων και ταυτόχρονα παροχή εγγυήσεων για την προστασία των εργαζομένων

{SEC(2007) 747}

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΣΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ, ΣΤΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ, ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΩΝ

Απόσπαση εργαζομένων στo πλαίσιo παροχής υπηρεσιών - μεγιστοποίηση των οφελών και των δυνατοτήτων και ταυτόχρονα παροχή εγγυήσεων για την προστασία των εργαζομένων

1. εισαγωγή

Στις 4 Απριλίου 2006 η Επιτροπή ενέκρινε την ανακοίνωση με τίτλο "Κατευθύνσεις για την απόσπαση εργαζομένων στο πλαίσιο παροχής υπηρεσιών"[1], καθώς και το έγγραφο των υπηρεσιών της Επιτροπής[2] για την εφαρμογή της οδηγίας 96/71/EK σχετικά με την απόσπαση των εργαζομένων στο πλαίσιο παροχής υπηρεσιών[3] (εφεξής «η οδηγία»). Ο στόχος αυτής της ανακοίνωσης ήταν να βοηθήσει τα κράτη μέλη να επιτύχουν τα αποτελέσματα που απαιτήθηκαν από αυτήν την οδηγία με αποτελεσματικότερο τρόπο (ειδικότερα όσον αφορά την πρόσβαση στην ενημέρωση και τη διοικητική συνεργασία), καθώς και να εξασφαλίσει πλήρη συμμόρφωση με το ισχύον κοινοτικό κεκτημένο, ειδικότερα με το άρθρο 49 ΕΚ σχετικά με την ελεύθερη παροχή υπηρεσιών, όπως ερμηνεύεται από το Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (ΔΕΚ), όσον αφορά τις διοικητικές απαιτήσεις και τα μέτρα ελέγχου που επιβάλλονται στους φορείς παροχής υπηρεσιών.

Η παρούσα ανακοίνωση (και το συνημμένο έγγραφο εργασίας των υπηρεσιών της Επιτροπής) ανταποκρίνονται στην υποχρέωση που ανέλαβε η Επιτροπή στην ανακοίνωσή της τον Απρίλιο του 2006 να παρακολουθεί τις εξελίξεις στα κράτη μέλη[4] όσον αφορά όλα τα ζητήματα που εξετάζονται στην ανακοίνωση. Ο σκοπός της είναι:

- να παρουσιάσει μια αντικειμενική εικόνα της κατάστασης·

- να αξιολογήσει εάν η πρόοδος που έχει επιτευχθεί από τον Απρίλιο του 2006 απεικονίζει τις κατευθύνσεις της Επιτροπής·

- να συναγάγει επιχειρησιακά συμπεράσματα από τη διαδικασία παρακολούθησης των εξελίξεων·

- να υποδείξει τις ενέργειες και μέτρα που ενδείκνυνται για να διορθωθεί η κατάσταση εάν είναι απαραίτητο.

Η παρούσα ανακοίνωση βασίζεται σε λεπτομερή εξέταση της κατάστασης στα κράτη μέλη, όπως περιγράφεται στο συνημμένο έγγραφο εργασίας των υπηρεσιών της Επιτροπής. Αυτή η εξέταση βασίζεται κυρίως, αλλά όχι αποκλειστικά, στις πληροφορίες που παρέχουν τα κράτη μέλη και οι κοινωνικοί εταίροι σε επίπεδο ΕΕ (σε διακλαδικό και κλαδικό επίπεδο) στις απαντήσεις τους στα ερωτηματολόγια που τους υποβλήθηκαν τον Οκτώβριο του 2006[5]. Λαμβάνει υπόψη επίσης τις πληροφορίες που υπέβαλε και τις ανησυχίες που εξέφρασε το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στο ψήφισμά του της 26ης Οκτωβρίου 2006 σχετικά με την εφαρμογή της οδηγίας 96/71/EK.

Δεν υπάρχουν ακριβή στοιχεία ή εκτιμήσεις για τους αποσπασμένους εργαζομένους στην ΕΕ. Εντούτοις, ο συνολικός αριθμός των αποσπασμένων εργαζομένων το 2005[6] υπολογίζεται ότι ήταν λίγο κάτω από 1 εκατομμύριο ή αντιστοιχούσε στο 0,4% περίπου του ενεργού πληθυσμού της ΕΕ. Σε μερικά κράτη μέλη (Γερμανία, Γαλλία, Λουξεμβούργο, Βέλγιο ή Πολωνία) είναι μεγάλος ο αριθμός των αποσπασμένων εργαζόμενων, το φαινόμενο εξαπλώνεται όλο και περισσότερο και αφορά όλα τα κράτη μέλη ως χώρες αποστολής και/ή υποδοχής. Ο οικονομικός αντίκτυπος της απόσπασης είναι πολύ πιο σημαντικός από το αριθμητικό μέγεθός της, δεδομένου ότι μπορεί να διαδραματίσει σημαντικό οικονομικό ρόλο καλύπτοντας τα προσωρινά ελλείμματα εργατικού δυναμικού σε ορισμένα επαγγέλματα ή κλάδους (π.χ. κατασκευές, μεταφορά). Επιπλέον, η απόσπαση εργαζομένων ενισχύει το διεθνές εμπόριο των υπηρεσιών, με όλα τα γνωστά πλεονεκτήματα που συνδέονται με την ενιαία αγορά (υψηλότερος ανταγωνισμός, κέρδη αποδοτικότητας κ.λπ.).

Από την άλλη πλευρά, οι όροι απασχόλησης και ειδικότερα οι αμοιβές που προσφέρονται στους αποσπασμένους εργαζομένους, εάν δεν ελέγχονται και δεν εκτελούνται σωστά, ενδέχεται να αποκλίνουν από τους ελάχιστους όρους που θεσπίστηκαν από το νόμο ή που συμφωνήθηκαν στο πλαίσιο των γενικά ισχυουσών συλλογικών συμβάσεων εργασίας. Αν η απόκλιση αυτή λάβει μεγάλες διαστάσεις, ενδέχεται να υπονομευτεί η οργάνωση και η λειτουργία των τοπικών αγορών εργασίας. Ταυτόχρονα, στο γενικότερο επίπεδο, οι περιορισμοί της πρόσβασης στην αγορά εργασίας ενδέχεται να οδύνουν το φαινόμενο της αδήλωτης εργασίας. Όταν παράλληλα υπάρχουν κενά στην εφαρμογή της ήδη ισχύουσας κοινοτικής νομοθεσίας, το φαινόμενο αυτό οδηγεί σε ανεπιθύμητες κοινωνικές συνέπειες τόσο όσον αφορά τους αδήλωτους εργαζόμενους όσο και το κανονικό εργατικό δυναμικό[7].

2. μέτρα ελέγχου - το νομικό πλαίσιο σε επίπεδο ΕΕ

2.1. Βασικός ρόλος και σημασία της οδηγίας 96/71/EK

Η οδηγία 96/71/EK αποσκοπεί να συμφιλιώσει αφενός τη θεμελιώδη ελευθερία των εταιριών να παρέχουν διασυνοριακές υπηρεσίες βάσει του άρθρου 49 ΕΚ και, αφετέρου, την κατάλληλη προστασία των δικαιωμάτων των εργαζομένων που αποσπώνται προσωρινά στο εξωτερικό για να τις παρέχουν. Για το λόγο αυτό, προσδιορίζει τους υποχρεωτικούς κανόνες γενικού συμφέροντος σε κοινοτικό επίπεδο που πρέπει να εφαρμόζονται στους αποσπασμένους εργαζομένους στη χώρα υποδοχής. Με την οδηγία ορίζεται ένας σκληρός πυρήνας σαφώς καθορισμένων όρων και συνθηκών εργασίας και απασχόλησης για την ελάχιστη προστασία των εργαζομένων, με τους οποίους πρέπει να συμμορφωθεί ο φορέας παροχής υπηρεσιών στη χώρα υποδοχής. Η οδηγία παρέχει, επομένως, ένα σημαντικό επίπεδο προστασίας στους εργαζομένους, οι οποίοι μπορεί να είναι ευάλωτοι δεδομένης της κατάστασής τους (προσωρινή απασχόληση σε μία ξένη χώρα, δυσκολία κατάλληλης εκπροσώπησης, ελλιπής γνώση της εγχώριας νομοθεσίας, των θεσμών και της γλώσσας). Η οδηγία διαδραματίζει επίσης έναν ουσιαστικό ρόλο στην προώθηση του αναγκαίου κλίματος θεμιτού ανταγωνισμού μεταξύ όλων των φορέων παροχής υπηρεσιών (συμπεριλαμβανομένων των φορέων από άλλα κράτη μέλη) εξασφαλίζοντας ίσους όρους ανταγωνισμού καθώς και την ασφάλεια δικαίου για τους φορείς παροχής υπηρεσιών, τους αποδέκτες των υπηρεσιών και τους εργαζομένους που αποσπώνται μέσα στο πλαίσιο παροχής υπηρεσιών.

2.2. Περιεχόμενο και συνάφεια της νομολογίας του Δικαστηρίου

Σύμφωνα με την πάγια νομολογία του ΔΕΚ[8], το άρθρο 49 ΕΚ σχετικά με την ελεύθερη παροχή υπηρεσιών προβλέπει όχι μόνο την απαγόρευση διακρίσεων εις βάρος ενός φορέα παροχής υπηρεσιών που είναι εγκατεστημένος σε άλλο κράτος μέλος λόγω της υπηκοότητάς του αλλά και την εξάλειψη περιορισμών, ακόμα και αν επιβάλλονται αδιακρίτως σε εθνικούς φορείς παροχής υπηρεσιών και σε φορείς από άλλα κράτη μέλη, επειδή είναι πιθανό να αποτρέψει, να παρακωλύσει ή να καταστήσει λιγότερο ελκυστικές τις δραστηριότητες ενός φορέα παροχής υπηρεσιών που έχει εγκατασταθεί σε άλλο κράτος μέλος στο οποίο παρέχει νόμιμα παρόμοιες υπηρεσίες.

Επιπλέον, ως θεμελιώδη αρχή της συνθήκης ΕΚ, η ελεύθερη παροχή υπηρεσιών μπορεί να περιοριστεί μόνο από τους κανόνες που δικαιολογούνται για λόγους γενικού συμφέροντος, υπό τον όρο ότι ισχύουν αδιακρίτως και στο μέτρο που το συμφέρον δεν προστατεύεται ήδη από κανόνες στους οποίους υπόκειται ο φορέας παροχής υπηρεσιών στο κράτος μέλος στο οποίο έχει εγκατασταθεί. Το ΔΕΚ έχει δεχτεί την προστασία των εργαζομένων[9], συμπεριλαμβανομένης της προστασίας των εργαζομένων στον κατασκευαστικό τομέα[10], ως εξαιρετικά σημαντικό λόγο γενικού συμφέροντος. Επιπλέον, η εφαρμογή αυτών των εθνικών κανόνων ενός κράτους μέλους σε φορείς παροχής υπηρεσιών που έχουν εγκατασταθεί σε άλλο κράτος μέλος πρέπει να είναι απαραίτητη για να εξασφαλιστεί η επίτευξη του επιδιωκόμενου στόχου και δεν πρέπει να υπερβαίνει το αναγκαίο για την επίτευξη του στόχου. Τα κράτη μέλη δεν μπορούν να επικαλεστούν αμιγώς διοικητικούς λόγους προκειμένου να παρεκκλίνουν από το κοινοτικό δίκαιο[11].

Επιπλέον, το ΔΕΚ έχει αποδεχτεί ότι τα κράτη μέλη έχουν την αρμοδιότητα να ελέγξουν τη συμμόρφωση με τις εθνικές και κοινοτικές διατάξεις για την παροχή υπηρεσιών. Κατά συνέπεια, αναγνωρίζει ότι μπορούν να δικαιολογηθούν τα μέτρα επιθεώρησης προκειμένου να ελεγχθεί η τήρηση των υποχρεώσεων που δικαιολογούνται από επιτακτικούς λόγους γενικού συμφέροντος[12].

Κατά τη διενέργεια των επιθεωρήσεων που σχετίζονται με την εφαρμογή της οδηγίας, τα κράτη μέλη πρέπει, εντούτοις, να τηρήσουν το άρθρο 49 ΕΚ και να απόσχουν από τη δημιουργία ή την προώθηση αδικαιολόγητων και δυσανάλογων περιορισμών εις βάρος των φορέων παροχής υπηρεσιών εντός της Κοινότητας. To ΔΕΚ έχει υπογραμμίσει αρκετές φορές ότι αυτές οι επιθεωρήσεις πρέπει να είναι κατάλληλες για την επιδίωξη των στόχων χωρίς να περιορίζεται η ελευθερία περισσότερο από ό,τι είναι αναγκαίο[13], σύμφωνα με την αρχή της αναλογικότητας.

Πρέπει επίσης να υπενθυμιστεί σε αυτό το πλαίσιο ότι ένα κράτος μέλος δεν μπορεί να βασιστεί, σύμφωνα με την υφιστάμενη νομολογία του ΔΕΚ, σε μια γενική υπόθεση απάτης ή κατάχρησης από ένα πρόσωπο ή μια εταιρία που ασκεί τη θεμελιώδη ελευθερία την οποία εγγυάται η Συνθήκη για να δικαιολογήσει έναν περιορισμό αυτής της θεμελιώδους ελευθερίας[14].

2.3. Κατευθύνσεις που προβλέπονται στην ανακοίνωση της Επιτροπής του Απριλίου του 2006

Στην ανακοίνωσή της, τον Απρίλιο του 2006, η Επιτροπή εξήγησε και διευκρίνισε πώς έπρεπε να τηρηθεί το κοινοτικό κεκτημένο και ειδικότερα το άρθρο 49 ΕΚ, όπως ερμηνεύεται από το ΔΕΚ, και πώς θα μπορούσαν να επιτευχθούν με αποτελεσματικότερο τρόπο τα αποτελέσματα που απαιτήθηκαν από την οδηγία. Μεταξύ των μέτρων ελέγχου που εφαρμόστηκαν από τα κράτη μέλη στο πλαίσιο της εποπτείας της απόσπασης εργαζομένων, η Επιτροπή επικεντρώθηκε σαφώς στις ακόλουθες διοικητικές απαιτήσεις:

- ύπαρξη ενός αντιπρόσωπου που να είναι εγκατεστημένος στο έδαφος του κράτους μέλους υποδοχής·

- προηγούμενη έγκριση στο κράτος μέλος υποδοχής ή εγγραφή στις αρμόδιες αρχές του κράτους μέλους υποδοχής, ή οποιαδήποτε άλλη αντίστοιχη υποχρέωση·

- προηγούμενη δήλωση στις αρχές του κράτους μέλους υποδοχής·

- τήρηση και φύλαξη των εγγράφων σχετικά με την εργασία στο έδαφος της χώρας υποδοχής ή/και υπό τους όρους που ισχύουν στο έδαφός της· καθώς και

- μέτρα που ισχύουν συγκεκριμένα για τους αποσπασμένους εργαζομένους που είναι υπήκοοι τρίτων χωρών.

3. Επισκοπηση της κατάστασης

3.1. Μέτρα ελέγχου που χρησιμοποιούνται – προβαλλόμενοι λόγοι για να δικαιολογηθεί η ανάγκη επιβολής τέτοιων μέτρων

Σύμφωνα με τις πληροφορίες που παρέχονται από τα κράτη μέλη[15], όλα επιβάλλουν τουλάχιστον μια κατηγορία των παραπάνω απαιτήσεων:

- Η απαίτηση που επιβάλλεται στην επιχείρηση αποστολής να έχει έναν αντιπρόσωπο στη χώρα υποδοχής αναφέρεται ρητά σε 6 κράτη μέλη[16] (και εμμέσως σε 3 άλλα[17])·

- Συγκεκριμένο καθεστώς έγκρισης/εγγραφής για την απόσπαση εργαζομένων υπάρχει σε δύο κράτη μέλη[18]·

- Η απαίτηση ο φορέας παροχής υπηρεσιών να προβεί σε δήλωση πριν από την έναρξη της εργασίας υπάρχει σε 16 κράτη μέλη[19]. ενώ ένα κράτος μέλος[20] επιβάλλει μια τέτοια υποχρέωση στον αποδέκτη της υπηρεσίας·

- Οι απαιτήσεις τήρησης και φύλαξης ορισμένων εγγράφων κοινωνικής ασφάλισης για την εργασία στο έδαφος της χώρας υποδοχής ή/και υπό τους όρους που ισχύουν στο έδαφός της επιβάλλονται σε 14 κράτη μέλη με ποικίλους τρόπους και για διαφορετικούς τύπους εγγράφων[21].

Από τις απαντήσεις στα ερωτηματολόγια και τη γενική συζήτηση με θέμα την ανακοίνωση του Απριλίου του 2006, προκύπτει ότι τα κράτη μέλη και οι κοινωνικοί εταίροι έχουν αποκλίνουσες απόψεις σχετικά με την αναγκαιότητα ορισμένων μέτρων ελέγχου καθώς και τη συμβατότητά τους με το κοινοτικό δίκαιο. Τον Οκτώβριο του 2006, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο εξέδωσε ψήφισμα[22] , σύμφωνα με το οποίο το κράτος μέλος υποδοχής έχει το δικαίωμα να επιβάλει ορισμένες διατυπώσεις στους εργοδότες που αποσπούν εργαζομένους, ώστε να μπορούν οι αρχές της χώρας αυτής να εξασφαλίσουν συμμόρφωση με τους όρους και τις συνθήκες της απασχόλησης. Για διάφορα κράτη μέλη αυτό αποτελεί ένα ιδιαίτερα ευαίσθητο ζήτημα που αφορά τα βασικά χαρακτηριστικά του κοινωνικού μοντέλου τους. Τα μέτρα ελέγχου που επιβάλλονται από τα κράτη μέλη ενσωματώνονται στα νομικά και θεσμικά πλαίσιά τους και σε μερικά κράτη μέλη, οι κοινωνικοί εταίροι μπορεί επίσης να επιφορτιστούν με καθήκοντα ελέγχου και παρακολούθησης των όρων και των συνθηκών απασχόλησης. Η έλλειψη πληροφοριών για την ταυτότητα και/ή τη νομιμότητα των φορέων παροχής υπηρεσιών, η προσωρινή και συχνά πολύ βραχυπρόθεσμη φύση των δραστηριοτήτων της απόσπασης, οι αντιληπτοί κίνδυνοι του "κοινωνικού ντάμπινγκ" ή της στρέβλωσης του ανταγωνισμού καθώς επίσης και η πολιτιστική και φυσική απόσταση μεταξύ του αρχών ελέγχου, αναφέρονται ως αιτίες για τη χρήση ορισμένων μέτρων ελέγχου από τις αρχές της χώρας υποδοχής. Από την άλλη πλευρά, οι φορείς παροχής υπηρεσιών τους και οι αρχές στις χώρες αποστολής θεωρούν ότι τα μέτρα είναι συχνά υπερβολικά και ότι οι στόχοι που επιδιώκονται υπερβαίνουν το πεδίο της προστασίας των δικαιωμάτων των αποσπασμένων εργαζομένων.

3.2. Εκτίμηση

Είναι εντυπωσιακή η ποικιλία που παρουσιάζει ο κατάλογος των μέτρων ελέγχου που χρησιμοποιούνται από τα κράτη μέλη.

Κατ’αρχήν, δεν προορίζεται να αμφισβητήσει τα διάφορα κοινωνικά μοντέλα που επιλέγουν τα κράτη μέλη ούτε τον τρόπο που διοργανώνουν τα συστήματα των εργασιακών σχέσεων και συλλογικών διαπραγματεύσεων, υπό την προϋπόθεση ότι υλοποιούνται και εφαρμόζονται σε πλήρη συμφωνία με τις υποχρεώσεις που προβλέπονται στη Συνθήκη. Επιπλέον, είναι αναμφισβήτητη η ανάγκη για προληπτικές ενέργειες και κατάλληλες κυρώσεις που στοχεύουν στην αντιμετώπιση της παράνομης απασχόλησης και της αδήλωτης εργασίας, συμπεριλαμβανομένης της απασχόλησης υπό μορφή συγκεκαλυμμένης αυτοαπασχόλησης, καθώς και στην καταπολέμηση των παράνομων δραστηριοτήτων των εικονικών ξένων γραφείων προσωρινής απασχόλησης. Τέλος, τα κράτη μέλη έχουν την υποχρέωση να εξασφαλίζουν ελάχιστες αμοιβές, κατά περίπτωση, για εργαζόμενους που παρέχουν υπηρεσίες μέσα στο έδαφός τους, ανεξάρτητα από τη χώρα στην οποία είναι εγκατεστημένος ο εργοδότης, εφόσον το κοινοτικό δίκαιο δεν τους απαγορεύει να εφαρμόζουν τους κανόνες αυτούς με τα κατάλληλα μέσα.

Κατά τον έλεγχο της συμμόρφωσης με τον πυρήνα των υποχρεωτικών ισχυόντων κανόνων, τα κράτη μέλη πρέπει να πετύχουν τη σωστή ισορροπία μεταξύ, αφενός, της ανάγκης παροχής και εξασφάλισης αποτελεσματικής προστασίας των εργαζομένων και, αφετέρου, της ανάγκης να εξασφαλιστεί ότι οι επίσημες απαιτήσεις και τα μέτρα ελέγχου που χρησιμοποιούνται ή επιβάλλονται για να εξασφαλιστεί η διαφύλαξη των επιτακτικών λόγων γενικού συμφέροντος (όπως η προστασία των αποσπασμένων εργαζομένων), συμπεριλαμβανομένου του τρόπου με τον οποίο εφαρμόζονται ουσιαστικά, ασκούνται ή εκτελούνται στην πράξη, είναι δικαιολογημένα και ανάλογα προς τους επιδιωκόμενους στόχους και σκοπούς. Πρέπει να τηρείται ειδικότερα η αρχή της αναλογικότητας και να επιτυγχάνεται ο στόχος με τον λιγότερο περιοριστικό αλλά εξίσου αποτελεσματικό τρόπο. Οι ιδιαιτερότητες της απόσπασης (όπως η προσωρινή και η συχνά πολύ βραχυπρόθεσμη φύση της, ο αντιληπτός κίνδυνος του "κοινωνικού ντάμπινγκ" ή η οξεία στρέβλωση του ανταγωνισμού, η πολιτιστική και φυσική απόσταση μεταξύ των αρχών ελέγχου και των επιχειρήσεων αποστολής), πρέπει να ληφθούν επαρκώς υπόψη και, επομένως, απαιτείται μια κατά περίπτωση εκτίμηση της συμβατότητας. Για να βρεθεί μια μέση λύση, θα πρέπει επίσης να ληφθούν υπόψη οι έλεγχοι και η εποπτεία που πραγματοποιήθηκαν ήδη στο κράτος μέλος προέλευσης καθώς και η αποτελεσματικότητα της διοικητικής συνεργασίας[23].

Ακόμα κι αν ένα μέτρο εμφανίζεται ως αποδεκτό αυτό καθεαυτό - όπως η χρήση μιας δήλωσης πριν από την έναρξη της εργασίας, στην οποία αναφέρονται πόσοι εργαζόμενοι θα αποσπαστούν, πού και για πόσο καιρό - μπορούν να προστεθούν επιπλέον διατυπώσεις[24], οι οποίες μπορεί να καταστήσουν το μέτρο δαπανηρό ή δυσεφάρμοστο, σε τέτοιο βαθμό ώστε να παρακωλυθεί αδικαιολόγητα η παροχή υπηρεσιών. Η απαίτηση αντιπροσώπου εγκατεστημένου στο κράτος μέλος υποδοχής και η υποχρέωση τήρησης των εγγράφων εργασίας στο έδαφός του, χωρίς εξαίρεση ή/και χρονικό περιορισμό, ή/και η υποχρέωση σύνταξης των εγγράφων σύμφωνα με τους κανόνες της χώρας υποδοχής[25] είναι αδικαιολόγητα και δυσανάλογα μέτρα για τον έλεγχο των συνθηκών εργασίας των αποσπασμένων εργαζομένων όταν οι πληροφορίες μπορούν να ληφθούν μέσω του εργοδότη ή των αρχών στο κράτος μέλος προέλευσης μέσα σε εύλογο χρονικό διάστημα. Η αποτελεσματική προστασία των εργαζομένων, ωστόσο, ενδέχεται να προϋποθέτει ότι τα έγγραφα, ειδικότερα όσον αφορά την υγεία, την ασφάλεια και τις ώρες εργασίας, πρέπει να φυλάσσονται επί τόπου ή μέσα στην επικράτεια του κράτους μέλους υποδοχής[26]. Επιπλέον, εάν και εφόσον τα μέτρα ελέγχου δεν ενισχύουν ουσιαστικά την προστασία των αποσπασμένων εργαζομένων, μπορεί να αμφισβητηθεί η αιτιολόγηση, η αναγκαιότητα και η αναλογικότητά τους. Επιπλέον, τα μέτρα που ισχύουν αυτόματα και άνευ όρων, βάσει μιας γενικής υπόθεσης απάτης ή κατάχρησης από πρόσωπο ή επιχείρηση που ασκεί μια θεμελιώδη ελευθερία την οποία εγγυάται η Συνθήκη, αποτελούν έναν αδικαιολόγητο περιορισμό[27].

Λαμβάνοντας υπόψη τις διαθέσιμες πληροφορίες και αναμένοντας την περαιτέρω εκτίμηση, ορισμένα από τα μέτρα ελέγχου που εφαρμόζουν τα κράτη μέλη δεν φαίνονται σύμφωνα με το άρθρο 49 ΕΚ, όπως ερμηνεύεται από το ΔΕΚ. Μια τελική εκτίμηση της κατάστασης, εντούτοις, θα εξαρτηθεί από τη δυνατότητα ικανοποίησης ορισμένων θεμιτών αναγκών εποπτείας μέσω της βελτιωμένης πρόσβασης στην ενημέρωση και/ή της αποτελεσματικότερης διοικητικής συνεργασίας μεταξύ του κράτους μέλους υποδοχής και του κράτους μέλους προέλευσης (το ζήτημα αυτό θα εξεταστεί στο κεφάλαιο 4 παρακάτω).

3.3. Μέτρα που εφαρμόζονται σε αποσπασμένους εργαζομένους οι οποίοι είναι υπήκοοι τρίτων χωρών

Οι πληροφορίες που συλλέγονται δείχνουν ότι ένας σημαντικός αριθμός κρατών μελών (15[28]) απαιτούν άδεια εργασίας ή θεώρηση για την πρόσβαση στην αγορά εργασίας από αποσπασμένους υπηκόους τρίτων χωρών που μένουν και απασχολούνται νόμιμα σε άλλο κράτος μέλος. Εξακολουθούν να εφαρμόζονται συμπληρωματικοί όροι όσον αφορά τις άδειες διαμονής ή/και τις απαιτήσεις θεώρησης, οι οποίοι ενδέχεται να παρακωλύουν την αποτελεσματική άσκηση μιας θεμελιώδους ελευθερίας από το φορέα παροχής υπηρεσιών. Ανάμεσα στους όρους αυτούς συγκαταλέγονται οι ελάχιστες περίοδοι απασχόλησης ή ορισμένοι τύποι συμβάσεων στη χώρα προέλευσης ή η άδεια διαμονής ελάχιστης διάρκειας στη χώρα στην οποία είναι εγκατεστημένος ο εργοδότης.

Τέτοια μέτρα δεν είναι σύμφωνα με τους κανόνες της Συνθήκης για την ελεύθερη παροχή υπηρεσιών, όπως ερμηνεύονται από το Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων. Στην ανακοίνωσή της τον Απρίλιο του 2006[29], η Επιτροπή κατέληξε στο συμπέρασμα ότι, βάσει της υφιστάμενης νομολογίας[30], ένα κράτος μέλος υποδοχής δεν μπορεί να επιβάλλει διοικητικές διατυπώσεις ή συμπληρωματικούς όρους στους αποσπασμένους εργαζομένους που είναι υπήκοοι τρίτων χωρών όταν απασχολούνται νόμιμα από φορέα παροχής υπηρεσιών που είναι εγκατεστημένος σε άλλο κράτος μέλος, με την επιφύλαξη, ωστόσο, του δικαιώματος του κράτους μέλους υποδοχής να ελέγχει ότι αυτοί οι όροι τηρούνται μέσα στο κράτος μέλος όπου έχει εγκατασταθεί ο φορέας παροχής υπηρεσιών. Επομένως, υπάρχει ακόμα ένας σημαντικός αριθμός κρατών μελών που δεν τηρούν πλήρως ή σωστά αυτή τη νομολογία ή δεν την εφαρμόζουν καθόλου.

4. πρόσβαση στην ενημερωση - διοικητική συνεργασία

Το άρθρο 4 της οδηγίας περιγράφει δύο άξονες συνεργασίας όσον αφορά την ενημέρωση για την απόσπαση εργαζομένων:

- Το άρθρο 4 παράγραφοι 1 και 2 της οδηγίας ορίζει σαφείς υποχρεώσεις για τη συνεργασία μεταξύ των δημόσιων υπηρεσιών των κρατών μελών και αναθέτει στα κράτη μέλη την ευθύνη της δημιουργίας των απαραίτητων συνθηκών για τη συνεργασία αυτή. Αυτή η υποχρέωση περιλαμβάνει το διορισμό μιας αρχής εποπτείας που οργανώνεται και εξοπλίζεται με τέτοιο τρόπο ώστε να λειτουργεί αποτελεσματικά και να είναι σε θέση να ασχοληθεί αμέσως με αιτήματα που αφορούν τους όρους και τις συνθήκες που καλύπτονται από την οδηγία.

- Επιπλέον, το άρθρο 4 παράγραφος 3 της οδηγίας ορίζει μια σαφή υποχρέωση για τα κράτη μέλη να λαμβάνουν τα κατάλληλα μέτρα ώστε να διατίθενται γενικά οι πληροφορίες για τους όρους και τις συνθήκες απασχόλησης, όχι μόνο στους ξένους φορείς παροχής υπηρεσιών αλλά και στους αποσπασμένους εργαζομένους[31].

Τα στοιχεία που συγκεντρώθηκαν στο έγγραφο εργασίας των υπηρεσιών της Επιτροπής SEC (2006) 439 έδειξαν ότι υπήρξαν πολλά περιθώρια για βελτίωση της πρόσβασης στις πληροφορίες, την εποπτεία της διοικητικής συνεργασίας και συμμόρφωσης, μεταξύ άλλων, μέσω του προσδιορισμού και της διάδοσης βέλτιστων πρακτικών. Το ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου τόνισε ότι ένας μεγάλος αριθμός αποσπασμένων εργαζομένων δεν γνωρίζουν ακόμα τα δικαιώματά τους σύμφωνα με την οδηγία• ζήτησε τη λήψη των αναγκαίων μέτρων για να παρέχεται πραγματική πρόσβαση στις πληροφορίες στους αποσπασμένους εργαζομένους και στους εργοδότες τους[32].

Η έρευνα της Επιτροπής και οι απαντήσεις στα ερωτηματολόγια δείχνουν ενθαρρυντικές βελτιώσεις σε μεγάλο αριθμό κρατών μελών όσον αφορά τη διαθεσιμότητα των πληροφοριών που αφορούν συγκεκριμένα την απόσπαση, μέσω δικτυακών τόπων, σημείων επικοινωνίας, φυλλαδίων, εγχειριδίων ή άλλων μέσων.

Εντούτοις, διαπιστώθηκαν πάλι ορισμένες ελλείψεις[33]. Μερικές χώρες δημοσιεύουν τις πληροφορίες μόνο στην εθνική γλώσσα τους. Οι πληροφορίες που διατίθενται είναι επίσης συχνά πάρα πολύ περιορισμένες ή/και σύνθετες, ειδικότερα σε περιπτώσεις στις οποίες ισχύουν διαφορετικές συλλογικές συμβάσεις εργασίας σε περιφερειακό επίπεδο, υπάρχουν περισσότερες από μία αρχές εποπτείας ή εμπλέκονται άλλα μέρη εκτός από τις επιθεωρήσεις εργασίας.

Όσον αφορά τη συνεργασία μεταξύ των κρατών μελών, ο πολύ μικρός αριθμός επαφών που γίνονται μέσω των γραφείων συνδέσμου, τα οποία θεσπίστηκαν με το άρθρο 4 της οδηγίας, δείχνει ότι τα κράτη μέλη είτε αγνοούν αυτή τη μορφή συνεργασίας είτε έχουν επιδιώξει άλλες μορφές, παραδείγματος χάριν τις διμερείς επαφές μεταξύ των αρχών εποπτείας γειτονικών χωρών. Στην πράξη, τα πρότυπα συνεργασίας που ορίζονται στον κώδικα συμπεριφοράς που εγκρίθηκε στο πλαίσιο της ομάδας κυβερνητικών εμπειρογνωμόνων για την απόσπαση εργαζομένων[34], φαίνεται ότι έχουν εφαρμοστεί και τηρηθεί κατά την επεξεργασία των αιτημάτων από άλλα κράτη μέλη, αλλά η προθεσμία 4 εβδομάδων για τις απαντήσεις τηρείται σπάνια. Η χρήση του πολύγλωσσου εντύπου δεν είναι διαδεδομένη και έχουν εκφραστεί πολλές επικρίσεις για την αποτελεσματικότητά του. Διάφορες απαντήσεις δείχνουν ότι ο ρόλος και οι ευθύνες των γραφείων συνδέσμου χρειάζεται να διευκρινιστούν και ίσως πρέπει να αναθεωρηθούν.

Συνοψίζοντας, παρά τις βελτιώσεις όσον αφορά την πρόσβαση στις πληροφορίες, είναι δικαιολογημένες οι ανησυχίες όσον αφορά τον τρόπο εφαρμογής και/ή εκτέλεσης των κανόνων διοικητικής συνεργασίας από τα κράτη μέλη, όπως προβλέπεται στην οδηγία. Η επιτυχής εφαρμογή και εκτέλεση της οδηγίας δεν φαίνεται δυνατή, αν δεν διορθωθεί η κατάσταση αυτή. Η πρόσβαση στην εκ των προτέρων ενημέρωση για τους όρους και τις συνθήκες της απασχόλησης που ισχύουν στη χώρα υποδοχής είναι προϋπόθεση για τα ενδιαφερόμενα συμβαλλόμενα μέρη ώστε να είναι σε θέση να εκτελέσουν τις υπηρεσίες που απαιτούνται σύμφωνα με τις διατάξεις της οδηγίας και τη μεταφορά της στην εθνική νομοθεσία. Η ομαλή διοικητική συνεργασία μεταξύ των κρατών μελών είναι βασικό μέσο για τον έλεγχο της συμμόρφωσης• η ουσιστική απουσία της μπορεί να εξηγήσει γιατί τα κράτη μέλη επανέρχονται σε μέτρα ελέγχου, τα οποία φαίνονται περιττά ή/και δυσανάλογα με βάση την ερμηνεία του άρθρου 49 ΕΚ από το ΔΕΚ.

5. ενισχύση του έλεγχου της συμμόρφωσης και της εκτελεσησ

Σύμφωνα με την οδηγία, τα κράτη μέλη πρέπει να εξασφαλίσουν συμμόρφωση με τις διατάξεις της οδηγίας με τη λήψη κατάλληλων μέτρων, ειδικότερα για να εξασφαλίσουν κατάλληλες διαδικασίες για την εκτέλεση των υποχρεώσεων στο πλαίσιο της οδηγίας. Όπως απαιτείται στο άρθρο 6 της οδηγίας, τα κράτη μέλη έχουν καταστήσει δυνατή τη θέσπιση δικαστικών διαδικασιών στο έδαφός τους προκειμένου να τηρείται το δικαίωμα στους όρους και τις συνθήκες απασχόλησης, το οποίο εγγυάται η οδηγία.

Αν και η εφαρμογή της οδηγίας δεν φαίνεται να έχει προκαλέσει πολλές επίσημες καταγγελίες ή δικαστικές διώξεις, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο[35], καθώς και οι φορείς που απάντησαν στα ερωτηματολόγια, ιδίως οι κοινωνικοί εταίροι, λυπούνται για το γεγονός ότι οι υπάρχοντες μηχανισμοί για την αντιμετώπιση των ελλείψεων δεν είναι επαρκείς και δεν προσφέρουν ούτε κατάλληλα ούτε αναλογικά μέτρα για την αποτελεσματική εποπτεία της συμμόρφωσης με την οδηγία. Οι κοινωνικοί εταίροι τονίζουν την έλλειψη συλλογικών προσφυγών, ενώ μερικά κράτη μέλη τονίζουν την επείγουσα ανάγκη διάθεσης μέσων της ΕΕ για την αποτελεσματική διασυνοριακή επιβολή κυρώσεων για παραβάσεις των μη εθνικών φορέων παροχής υπηρεσιών.

Αναφέρεται συχνά ότι η πληρωμή προστίμων που επιβάλλονται στο εξωτερικό είναι προβληματική. Διάφοροι φορείς αμφισβητούν τη σκοπιμότητα των διοικητικών κυρώσεων που επιβάλλονται για την απόσπαση εργαζομένων στο πλαίσιο της απόφασης-πλαισίου 2005/214/ΔΕΥ του Συμβουλίου, της 24ης Φεβρουαρίου 2005, σχετικά με την εφαρμογή της αρχής της αμοιβαίας αναγνώρισης επί χρηματικών ποινών[36]. Αν και πρέπει να θεωρείται ότι η αρχή αυτή εφαρμόζεται στην απόσπαση εργαζομένων, αμφισβητείται η σκοπιμότητά της: οι διαδικασίες που οδηγούν σε μια εκτελεστή απόφαση θεωρούνται πολύ χρονοβόρες και δεν καλύπτουν την πλειονότητα των διασυνοριακών καταστάσεων, λαμβάνοντας ιδίως υπόψη την προσωρινή και συχνά βραχύβια φύση της απόσπασης. Επιπλέον, μερικά κράτη μέλη δείχνουν ότι οι εθνικοί διαδικαστικοί κανόνες τους μερικές φορές δυσκολεύουν υπερβολικά (ή και απαγορεύουν) την κίνηση διοικητικών διαδικασιών κατά επιχειρήσεων που είναι εγκατεστημένες σε άλλο κράτος μέλος.

Οι απαντήσεις στα ερωτηματολόγια δείχνουν ότι σε μερικά κράτη μέλη υπάρχουν ποικίλα συστήματα εις ολόκληρον ευθύνης[37], τα οποία επιβάλλουν την υποχρέωση εποπτείας απευθείας στην επιχείρηση υποδοχής ή στον ανάδοχο της σύμβασης στη χώρα υποδοχής. Αυτό, σύμφωνα με τα ενδιαφερόμενα κράτη μέλη, θεωρείται ότι προσφέρει μια απευθείας, αποτελεσματική και εφικτή μέθοδο ελέγχου και επαλήθευσης, σε σύγκριση με τις χρονοβόρες διαδικασίες όσον αφορά μια επιχείρηση ή έναν ανάδοχο που είναι εγκαταστημένος σε άλλο κράτος μέλος.

Το ΔΕΚ[38] υποστήριξε ότι το άρθρο 5 της οδηγίας, όπως ερμηνεύθηκε κατά την έννοια του άρθρου 49 ΕΚ, σε γενικές γραμμές δεν απέκλεισε τη χρήση ενός συστήματος εις ολόκληρον ευθύνης για γενικούς ή κύριους αναδόχους ως κατάλληλο μέτρο σε περίπτωση μη συμμόρφωσης με την οδηγία. Το Δικαστήριο, εντούτοις, ανέφερε επίσης ότι ένα τέτοιο μέτρο δεν πρέπει να υπερβεί το αναγκαίο για την επίτευξη του επιδιωκόμενου στόχου (παραπέμποντας την εκτίμηση της αναλογικότητας αυτού του μέτρου στο εθνικό δικαστήριο). Σε μια πιο πρόσφατη απόφαση[39] θεώρησε ότι ένα ειδικό σύστημα κοινής ευθύνης είναι δυσανάλογο και αντίθετο με το άρθρο 49 ΕΚ, επειδή, μεταξύ άλλων, εφαρμόζεται αυτόματα και άνευ περιορισμών και το πεδίο εφαρμογής του είναι υπερβολικό.

Εάν μπορεί η επικουρική ευθύνη να αποτελέσει έναν αποτελεσματικό και αναλογικό τρόπο να αυξηθεί η εποπτεία και ο έλεγχος της συμμόρφωσης με το κοινοτικό δίκαιο, τότε αξίζει να εξεταστεί περαιτέρω. Μια παρόμοια ερώτηση περιλαμβάνεται στην πράσινη βίβλο «Εκσυγχρονισμός της εργατικής νομοθεσίας για την αντιμετώπιση των προκλήσεων του 21ου αιώνα»[40].

6. συμπερασματα

Η εποπτεία που ξεκίνησε βάσει της ανακοίνωσης της Επιτροπής τον Απρίλιο του 2006 δείχνει ότι πολλά κράτη μέλη στηρίζονται αποκλειστικά στα εθνικά μέτρα και εργαλεία που διαθέτουν για τον έλεγχο των φορέων παροχής υπηρεσιών και με τρόπο που δεν φαίνεται να είναι πάντα σύμφωνος ούτε με το άρθρο 49 ΕΚ, όπως ερμηνεύεται από το ΔΕΚ, ούτε με την οδηγία. Αυτή η κατάσταση, εάν δεν προκαλείται, σίγουρα συνδέεται με την ουσιαστική ανυπαρξία διοικητικής συνεργασίας, την ανεπαρκή πρόσβαση στην ενημέρωση καθώς επίσης και με τα διασυνοριακά προβλήματα εκτέλεσης. Αυτά τα προβλήματα δεν μπορούν να λυθούν αν τα κράτη μέλη δεν βελτιώσουν τον τρόπο που συνεργάζονται το ένα με το άλλο και, ειδικότερα, αν δεν τηρήσουν τις υποχρεώσεις τους για τη διοικητική συνεργασία και την πρόσβαση στην ενημέρωση όπως ορίζονται στην οδηγία[41],[42]. Αν τηρήσουν τις υποχρεώσεις τους, τα κράτη μέλη συμβάλουν ουσιαστικά στη μείωση του διοικητικού φόρτου σύμφωνα με τους στόχους που τίθενται από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο.

Η βελτιωμένη διοικητική συνεργασία θα μπορούσε επίσης να αποτελέσει ένα σημαντικό στοιχείο στην προσπάθεια βελτίωσης και αύξησης της αποτελεσματικής συμμόρφωσης και εκτέλεσης του κοινοτικού δικαίου. Η επαρκής και αποτελεσματική εφαρμογή και εκτέλεση είναι βασικά στοιχεία για την προστασία των δικαιωμάτων των αποσπασμένων εργαζομένων, ενώ η ανεπαρκής εκτέλεση υπονομεύει την αποτελεσματικότητα των κοινοτικών κανόνων που εφαρμόζονται σε αυτόν τον τομέα. Η στενή και η ενισχυμένη, αν κριθεί απαραίτητο, συνεργασία μεταξύ της Επιτροπής και των κρατών μελών είναι επομένως σημαντική αλλά δεν πρέπει να παραμεληθεί ο σημαντικός ρόλος των κοινωνικών εταίρων σε αυτό το πλαίσιο. Η Επιτροπή θα χρησιμοποιήσει όλα τα μέσα που διαθέτει για να αντιμετωπίσει τις ελλείψεις στην εφαρμογή της νομοθεσίας για την απόσπαση εργαζομένων, οι οποίες προσδιορίστηκαν στην ανακοίνωση .

Επομένως, η Επιτροπή θεωρεί ότι απαιτείται άμεση δράση και προβλέπει τα ακόλουθα μέτρα:

- Έκδοση σύστασης της Επιτροπής (βάσει του άρθρου 211 της Συνθήκης) που θα εγκρίνει το Συμβούλιο στα συμπεράσματά του, με σκοπό αφενός την ενίσχυση της διοικητικής συνεργασίας μεταξύ των κρατών μελών μέσω της χρήσης του συστήματος πληροφόρησης της εσωτερικής αγοράς (IMI)[43] και αφετέρου την αποσαφήνιση του ρόλου των γραφείων συνδέσμου·

- Έκδοση απόφασης της Επιτροπής για τη θέσπιση επιτροπής υψηλού επιπέδου, προκειμένου να υποστηρίξει και να βοηθήσει τα κράτη μέλη στον προσδιορισμό και την ανταλλαγή ορθών πρακτικών και να θεσμοθετήσει την τρέχουσα άτυπη ομάδα κυβερνητικών εμπειρογνωμόνων προσδιορίζοντας με μεγαλύτερη ακρίβεια το ρόλο, τους στόχους και τις ευθύνες της και να επισημοποιήσει την τακτική συμμετοχή των κοινωνικών εταίρων·

- Εξασφάλιση της αποτελεσματικής συμμόρφωσης με τις θεμελιώδεις ελευθερίες της συνθήκης ΕΚ, όπως ερμηνεύεται από το ΔΕΚ, από εκείνα τα κράτη μέλη που επιβάλλουν διοικητικές απαιτήσεις και μέτρα ελέγχου που θεωρούνται ασυμβίβαστα με το ισχύον κοινοτικό δίκαιο (όπως η απαίτηση για αντιπρόσωπο εγκατεστημένο στο κράτος μέλος υποδοχής ή η υποχρέωση τήρησης ορισμένων εγγράφων εργασίας στο έδαφός του, χωρίς εξαιρέσεις ή/και χρονικό περιορισμό, όταν την ενημέρωση μπορεί να παρέχει ο εργοδότης ή οι αρχές στο κράτος μέλος προέλευσης μέσα σε εύλογο χρονικό διάστημα) κατά περίπτωση, περιλαμβάνοντας, αν είναι απαραίτητο, την κίνηση διαδικασιών επί παραβάσει σύμφωνα με το άρθρο 226 ΕΚ·

- Εξασφάλιση συμμόρφωσης με το κοινοτικό δίκαιο, όπως ερμηνεύεται από το ΔΕΚ, ειδικότερα στην απόφαση "Vander Elst", όσον αφορά τα κράτη μέλη που απαιτούν ακόμα άδειες εργασίας και άλλους όρους από τους αποσπασμένους υπηκόους τρίτων χωρών που διαμένουν νόμιμα στη χώρα και απασχολούνται νόμιμα σε άλλο κράτος μέλος, με την κίνηση διαδικασιών επί παραβάσει σύμφωνα με το άρθρο 226 ΕΚ·

- Συνέχιση της εποπτείας των εθνικών μέτρων μεταφοράς των κρατών μελών και της εφαρμογής τους σε όλους τους τομείς που δεν περιέχονται στην παρούσα ανακοίνωση, καθώς και των καταστάσεων στις οποίες, κατά παράβαση του άρθρου 4 παράγραφος 3, η πρόσβαση στις πληροφορίες με διαφάνεια εξακολουθεί να είναι προβληματική και, αν χρειαστεί, λήψη των κατάλληλων μέτρων, συμπεριλαμβανομένης της κίνησης διαδικασιών επί παραβάσει σύμφωνα με το άρθρο 226 ΕΚ·

- Σε συνεργασία με τα κράτη μέλη και τους κοινωνικούς εταίρους, για παράδειγμα στο πλαίσιο της προαναφερόμενης επιτροπής υψηλού επιπέδου, εξέταση των διασυνοριακών προβλημάτων εκτέλεσης (κυρώσεις, πρόστιμα, εις ολόκληρον ευθύνη). Με βάση την εξέταση αυτή, η Επιτροπή θα προβεί στην κατάλληλη δράση.

[1] COM(2006) 159.

[2] SEC(2006) 439.

[3] Οδηγία 96/71/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 16ης Δεκεμβρίου 1996, σχετικά με την απόσπαση εργαζομένων στο πλαίσιο παροχής υπηρεσιών (ΕΕ L 18 της 21.1.1997, σ. 1).

[4] Η ανάλυση περιορίζεται στα 25 κράτη μέλη της Ένωσης το 2006. Η εφαρμογή του κεκτημένου στη Ρουμανία και τη Βουλγαρία όσον αφορά την απόσπαση εργαζομένων, συμπεριλαμβανομένων των ζητημάτων που περιέχονται στην ανακοίνωση που εκδόθηκε στις 4 Απριλίου 2006, θα αξιολογηθούν χωριστά στο γενικό πλαίσιο αξιολόγησης των μέτρων εφαρμογής μετά τη διεύρυνση.

[5] Η Επιτροπή διέθεσε επίσης ένα έντυπο στο δικτυακό της τόπο, στο οποίο οι χρήστες κατέγραφαν τις εμπειρίες τους.

[6] Τα πιο αξιόπιστα και ενημερωμένα στατιστικά στοιχεία που διατίθενται σήμερα βασίζονται στα πιστοποιητικά E101 πιστοποιητικών που υπέβαλαν οι φορείς κοινωνικής ασφάλισης των χωρών αποστολής για κάθε απόσπαση που δεν υπερβαίνει τους 12 μήνες.

[7] Όπως αναφέρεται στην έκθεση της Επιτροπής σχετικά με τη λειτουργία των μεταβατικών διατάξεων που ορίζονται στην πράξη προσχώρησης του 2003, COM(2006) 48, της 8.2.2006, παράγραφος 20.

[8] Όπως συνοψίζεται, παραδείγματος χάριν, στην απόφαση, της 23ης Νοεμβρίου 1999, συνεκδικασθείσες υποθέσεις C-369/96 και 376/96, Arblade e.a., σκέψεις 33-39 (και η νομολογία που αναφέρεται στην εν λόγω απόφαση).

[9] Πρβλ. την απόφαση Webb της 17.12.1981, υπόθεση 279/80 παράγραφος 19 και τις αποφάσεις της 3.2.1982, συνεκδικασθείσες υποθέσεις 62 και 63/81, Seco και Desquenne & Giral παράγραφος 14 και της 27.3.1990, C-113/89, Rush Portuguesa σκέψη 18.

[10] Απόφαση Guiot της 28.3.1996, υπόθεση C-272/94 σκέψη 16.

[11] Πρβλ., ειδικότερα, την απόφαση της 26.1.1999, Terhoeve, υπόθεση C-18/95 Συλλογή, σελ. Ι -345 σκέψη 45.

[12] Σε αυτό το πλαίσιο, πρβλ. την απόφαση Rush Portuguesa της 27.3.1990, υπόθεση C-113/89 σκέψη 18 και την απόφαση Arblade, που αναφέρονται παραπάνω, σκέψεις 38, 61 έως 63 και 74.

[13] Πρβλ., σε αυτό το πλαίσιο, την απόφαση Rush Portuguesa, που αναφέρεται παραπάνω, σκέψη 17 καθώς επίσης και τις αποφάσεις της 21ης Οκτωβρίου 2004, Επιτροπή κατά Λουξεμβούργου, υπόθεση C-445/03 σκέψη 40 και της 19ης Ιανουαρίου 2006, Επιτροπή κατά Γερμανίας, C-224/04 σκέψη 36.

[14] Πρβλ., παραδείγματος χάριν τις αποφάσεις της 15.9.2005, Επιτροπή κατά Δανίας, C-464/02 σκέψη 81, της 15.6.2006, C-255/04, Επιτροπή κατά Γαλλίας σκέψη 52, και της 9.11.2006, υπόθεση C-433/04, Επιτροπή κατά Βελγίου σκέψη 35.

[15] Πρβλ. για περισσότερες λεπτομέρειες την έκθεση για την παροχή υπηρεσιών καθώς επίσης και τη σχηματική επισκόπηση που προβλέπεται στο παράρτημα 1 αυτής της έκθεσης.

[16] δηλ. Γερμανία, Ελλάδα, Λουξεμβούργο, Αυστρία, Φινλανδία και Σουηδία.

[17] δηλ. Εσθονία, Γαλλία και Λετονία.

[18] Μάλτα και Λουξεμβούργο (το Λουξεμβούργο απαιτεί έγκριση μόνο για την απόσπαση υπηκόων τρίτων χωρών).

[19] Βέλγιο, Γερμανία, Ελλάδα, Ισπανία, Γαλλία, Κύπρος, Λεττονία, Λιθουανία, Λουξεμβούργο, Ουγγαρία, Μάλτα, Αυστρία, Πορτογαλία, Σλοβενία, Σλοβακία και Φινλανδία.

[20] Τσεχική Δημοκρατία.

[21] Βέλγιο, Γερμανία, Εσθονία, Ελλάδα, Ισπανία, Γαλλία, Ιταλία, Λουξεμβούργο, Μάλτα, Αυστρία, Πορτογαλία, Σλοβακία, Φινλανδία και Σουηδία.

[22] Ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για την έκθεση Schroedter της 26ης Οκτωβρίου 2006.

[23] Για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, στο προαναφερθέν ψήφισμα, τα κράτη μέλη υποδοχής πρέπει να είναι σε θέση σε όλες τις περιστάσεις να απαιτήσουν τα αναγκαία έγγραφα για να ελέγξουν τη συμμόρφωση και κρίνεται αναγκαία η ύπαρξη προσώπου που θα μπορούσε να ενεργήσει ως αντιπρόσωπος της επιχείρησης αποστολής.

[24] Μερικά κράτη μέλη απαιτούν επίσης η προηγούμενη δήλωση να συνοδεύεται από έντυπο E-101 που χρησιμοποιείται για λόγους κοινωνικής ασφάλισης στο πλαίσιο του κανονισμού 1408/71 (που μπορεί, υπό αυτήν τη μορφή, να μην είναι σύμφωνο με τη νομολογία του ΔΕΚ σε αυτό το πλαίσιο).

[25] Απόφαση Arblade, όπως αναφέρεται παραπάνω, σκέψη 66.

[26] Απόφαση Arblade, όπως αναφέρεται παραπάνω, σκέψη 61.

[27] Πρβλ., παραδείγματος χάριν, τις αποφάσεις του ΔΕΚ της 15.9.2005, Επιτροπή κατά Δανίας, C-464/02 σκέψη 81, της 15.6.2006, Επιτροπή κατά Γαλλίας, C-255/04 σκέψη 52, και της 9.11.2006, Επιτροπή κατά Βελγίου, C-433/04, σκέψεις 35-38.

[28] Βέλγιο, Δανία, Γερμανία, Εσθονία, Ιρλανδία, Ιταλία, Κύπρος, Λεττονία, Λουξεμβούργο, Μάλτα, Κάτω Χώρες, Αυστρία, Πορτογαλία, Σλοβακία και Φινλανδία. Υπάρχουν αποφάσεις του ΔΕΚ που αφορούν τέτοιες απαιτήσεις κατά του Βελγίου, της Γερμανίας και του Λουξεμβούργου καθώς και μια ανοικτή διαδικασία επί παραβάσει κατά της Ιταλίας.

[29] Πρβλ. ειδικότερα το σημείο 2.2 σελίδα 8.

[30] Πρβλ. τις αποφάσεις της 9.8.1994, Vander Elst, υπόθεση C-43/93, της 21.10.2004, Επιτροπή κατά Λουξεμβούργου, υπόθεση C-445/03 και της 19.1.2006, Επιτροπή κατά Γερμανίας, υπόθεση C-224/04. Ομοίως απόφαση της 21.9.2006, Επιτροπή κατά Αυστρίας, υπόθεση C-168/04.

[31] Κατά συνέπεια, οι διαφορετικοί τύποι συνεργασίας και πρόσβασης στις πληροφορίες αναφέρονται στο άρθρο 4: συνεργασία μεταξύ των δημόσιων αρχών αρμόδιων για την εποπτεία των όρων και των συνθηκών της απασχόλησης που αναφέρονται στην οδηγία· στενή συνεργασία μεταξύ της Επιτροπής και των δημόσιων αρχών για να εξετάζουν τυχόν δυσκολίες που ανακύπτουν από την εφαρμογή του άρθρου 3 παράγραφος 10• και η ανάγκη να εξασφαλιστεί γενική πρόσβαση στις πληροφορίες για τους όρους και τις συνθήκες της απασχόλησης (ομοίως ανακοίνωση: Η εφαρμογή της οδηγίας 96/71 στα κράτη μέλη, COM(2003) 458 της 25.7.2003, σ. 10.

[32] Πρβλ. το σημείο 18 του ψηφίσματος.

[33] Πρβλ. για περισσότερες λεπτομέρειες την έκθεση των υπηρεσιών.

[34] Ιδρύθηκε στο πλαίσιο της απόφασης της Επιτροπής για τη δημιουργία ομάδας γενικών διευθυντών για τις εργασιακές σχέσεις (2002/260/EK) της 27ης Μαρτίου 2002, (ΕΕ L 91, 6.4.2002, σ.30).

[35] Πρβλ. το ψήφισμα για την έκθεση Schroedter στο κεφάλαιο Ι και σημείο 29 και επόμενα

[36] ΕΕ L 76, 22.3.2005, σ.17.

[37] Ειδικότερα: Αυστρία, Βέλγιο, Γαλλία, Κάτω Χώρες και πιο πρόσφατα Φινλανδία.

[38] Υπόθεση C-60/03 (Wolff & Mόller GmbH & Co. KG κατά Jose Felipe Pereira Fιlix), απόφαση της 12ης Οκτωβρίου 2004, σκέψη 37.

[39] Απόφαση της 9.11.2006, Επιτροπή κατά Βελγίου, υπόθεση C-433/04, ειδικότερα σκέψεις 37-41.

[40] COM(2006) 708, της 22.11.2006.

[41] Αυτό το σημείο τονίζεται επίσης στο ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Πρβλ. ιδιαίτερα τα σημεία 21 και 32 και τα επόμενα.

[42] Εν πάση περιπτώσει, η έλλειψη αποτελεσματικής συνεργασίας που οφείλεται σε άρνηση ή απροθυμία από την πλευρά των κρατών μελών να χρησιμοποιήσουν ένα τέτοιο μέσο δεν μπορεί να δικαιολογήσει από μόνη της τη διατήρηση των μέτρων ελέγχου.

[43] Το ΙMI είναι ένα σύστημα πληροφοριών με σκοπό να διευκολύνει την αμοιβαία βοήθεια και την ανταλλαγή πληροφοριών μεταξύ των κρατών μελών. Θα παράσχει ένα εργαλείο για την ασφαλή και γρήγορη ανταλλαγή στοιχείων μεταξύ των ευρωπαϊκών αρχών, επιτρέποντάς τους να συνεργαστούν αποτελεσματικά παρά τα εμπόδια που τίθενται λόγω των διαφορετικών γλωσσών και των διοικητικών διαδικασιών και δομών. Οι πρώτες εφαρμογές που αναπτύσσονται θα υποστηρίξουν την αναθεωρημένη οδηγία για τα επαγγελματικά προσόντα (2006/36/EK) και την οδηγία για τις υπηρεσίες (2006/123/EK).