ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ 
Βρυξέλλες, 22.11.1995 
COM(95) 591 τελικό 
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΠΡΟΣ ΊΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ 
Πρόταση απόφασης του Συμβουλίου σχετική με την υπογραφή της Συμφωνίας για 
την εφαρμογή των διατάξεων της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο 
της Θάλασσας της 10ης Δεκεμβρίου 1982 που αφορούν στην διατήρηση και 
διαχείριση των αλληλοεπικαλυπτομένων ιχθυοαποθεμάτων και των μεγάλων 
μεταναστευτικών ειδών ιχθύων. 

Ανακοίνωση της Επιτροπής προς το Συμβούλιο 
Μέρος Α 
Αιτιολογική Εκθεση 
Η Συνδιάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών σχετικά με τα αποθέματα ιχθύων των 
οποίων οι μετακινήσεις γίνονται τόσο εντός όσο και εκτός των 
αποκλειστικών οικονομικών ζωνών (αλληλοεπικαλυπτό ενα αποθέματα) 
καθώς και με τα άκρως αποδημητικά αποθέματα ιχθύων εξέδωσε χωρίς 
ψηφοφορία, στις 1 Αυγούστου Π)9ίί, σχέδιο συμφωνίας1 ι ε σκοπό την εφαρμογή 
των διατάξεων της Συμβάσεως των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θαλάσσης 
την 1ί)η Δεκεμβρίου !ί)Β^, όσον αφορά τη διατήρηση και τη διαχείριση των εν 
λόγω αποθεμάτων 
II Κοινότητα πρέπει τώρα να αποφανθεί για να γίνει γνωστό εάν θα 
υπογράψει την εν λόγω συμφωνία με σκοπό την μετέπειτα επικύρωση της 
Το γεγονός αυτό πρέπει να εκτιμηθεί τόσο στο πλαίσιο της εξέλιξης των 
διεθνών αλιευτικών σχέσεων όσο και σε σχέση ε τις οδηγίες 
διαπραγμάτευσης που καθορίστηκαν από το Συμβούλιο 
Πλήρης αξιολόγηση του σχεδίου συμφωνίας επισυνάπτεται στο παράρτημα Β 
Η Κοινότητα διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη των διεθνών 
αλιευτικών σχέσεων υπεραμυνόμενη τόσο των συμφερόντων των χωρών που 
αλιεύουν στην ανοικτή θάλασσα όσο και επιβεβαιώνοντας την προσήλωση της 
σε αποτελεσματικά μέτρα διατήρησης και διαχείρισης των πόρων 
Ο βασικός αυτός ρόλος της Κοινότητας θα αμφισβητείτο από ία απόρριψη των 
συμπερασμάτων της συνδιάσκεψης αυτής. Η Κοινότητα θα βρισκόταν σε πολύ 
μειονεκτική θέση. η οποία, αφενός, αποκλείει οποιαδήποτε υπόθεση 
επαναδιαπραγμάτευσης των όρων της συμφωνίας και αφετέρου θα οδηγούσε 
μόνο σε μη επιθυμητές εξελίξεις το>ν διεθνών σχέσεο>ν στο θεια της αλιείας 
Η Κοινότητα πραγματοποίησε τους στόχους που είχε η ίδια καθορίσει για 
τα σημαντικότερα σημεία διαπραγμάτευσης, ιδίως σχετικά ε τα τρία σημεία 
που είχαν θεωρηθεί ως θέματα προτεραιότητας από το Συ» βούλιο Αλιείας της 
i >ης Ιουνίου Η)1)) δηλαδή τον απαραίτητα ανοικτό χαρακτήρα των 
περιφερειακών οργανώσεων αλιείας, τη διατήρηση της δικαιοδοσίας του 
κράτους σημαίας και την ισορροπία στις αντίστοιχες υποχρεώσεις των 
παράκτιων ακτών και των κρατών σημαίας 
Στο επίπεδο της διαχείρισης και διατήρησης των αλιευτικών πόρων η εν 
λόγω συμφωνία επιφέρει ορισμένες βελτιώσεις οι οποίες θα έπρεπε να 
επιτρέψουν την θετική αντιμετώπιση της ανησυχητικής κατάστασης που 
Εγγραφο A/CONF. 164/33 της 3ης Αυγούστου 1995 
7^ 
επικρατεί σήμερα και η οποία δημιουργεί πολλές εντάσεις εταξύ των χωρών 
που ενδιαφέρονται, για τις αλιευτικές δραστηριότητες 
II παρούσα πρόταση έχει ως στόχο να επιτρέψει στην Κοινότητα να υπογράψει 
την εν λόγοι συμψιονία στις Ι Δεκεμβρίου, ημερομηνία καιά την οποία θα 
ανοιχθεί για υπογραφή των κρατών, στην έδρα των Ηνωμένων Εθνά)ν 
Το θέμα αυτό ανήκει στην αποκλειστική αρμοδιότητα της Κοινότητας που 
στηρίζεται στην κοινή αλιευτική πολιτική, η οποία απαιτεί έναν ενιαίο 
κανονισμό, ο οποίος να επιτρέπει την εφαρμογή ταυτόσημο>ν όρων για όλους 
τους υπηκόους της Κοινότητας Η αποκλειστική αυτή αρμοδιότητα- της 
Κοινότητας την οποία η Επιτροπή έχει αποφασίσει να υπερασπίσει σθεναρά, 
χρειάζεται την υποστήριξη όλων των κρατών μελών, τα οποία από την πλευρά 
τους. έχουν την ευθύνη της υιοθέτησης των σχετικίόν ^έτρων αποτελεσματικής 
εφαρμογής όσον αφορά τα σκάφη και τους υπηκόους τους 
4L 
Μίρος Β 
Up ό τάση 
Me βάση την αξιολόγηση η οποία παρατάθηκε προηγουμένως καθώς και 
στο παράρτημα Β, η Επιτροπή προτείνει στο Συμβούλιο να αποφασίσει τα 
κάτωθι: 
α) το συντομότερο δυνατό, η Ευρωπαϊκή Κοινότητα να υπογράψει τη 
συμφωνία με σκοπό την εφαρμογή των διατάξεων της Συμβάσεως των 
Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της θαλάσσης, της 10ης Δεκεμβρίου 
1982, όσον άφορα τη διατήρηση Και τη διαχείριση των 
αλληλοεπίκαλυπτόμενων και των άκρως αποδημητικών αποθεμάτων 
ιχθύων, καταθέτοντας στον Γενικό Γραμματε'α των ΙΙνωμίνων Εθνών 
δήλωση σύμφωνα με το άρθρο 47, παράγραφος 2, στοιχείο α) της 
συμφωνίας καθώς και τις ερμηνευτικές δηλώσεις που 
παρατίθενται στο παράρτημα Α· 
β) ο ϋρόεδρος του Συμβουλίου να ορίσει το εξουσιοδοτημένο άτομο 
για να υπογράψει τη Συμφωνία εξ ονόματος της Ευρωπαϊκής 
Κοινότητας. 
AC 
ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ A 
Δηλώσεις της Κοινότητας που πρέπει να κατατεθούν 
κατά το χρόνο υπογραφής της Συμφωνίας 
Α Δήλωση αρμοδιότητας σύμφωνα με το άρθρο <\";: παράγραφος στοιχείο α) 
Β Ερμηνευτική δήλωση 
si& 
ΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΊΟ ΑΡΘΡΟ >'•• 7 ΠΑΡΑΓΡΑΦΟΣ 
ί.! ΤΗΣ ΣΥΜΦΩΝΙΑΣ ΠΑ ΤΗΝ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΩΝ ΔΙΑΤΑΞΕΩΝ ΤΙ ΙΣ ΣΥΜΒΑΣΕΩΣ NC OS 
ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗ ΔΙΑΤΗΡΗΣΗ ΚΑΙ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΩΝ ΑΛΑΙΙΛΟΕΙΙ1ΚΑΑΥ11ΤΟΜΕΝΩΝ 
ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΚΡΩΣ ΑΠΟΔΗΜΗΤΙΚΩΝ ΑΠΟΘΕΜΑΤΩΝ ΙΧΘΥΩΝ 
': άρθρο 'Vf παράγραφος Ί στοιχείο α) της Συμφωνίας προβλέπει ότι στις 
περιπτώσεις κατά τις οποίες ένας διεθνής οργανισμός που αναφέρεται στο 
παράρτηιία IX, άρθρο ί. της Συμβάσεως έχει αρμοδιότητα για όλα τα θέματα που 
διέπονται από την παρούσα Συμφωνία, ο εν λόγο) διεθνής οργανισμός θα 
προβαίνει κατά το χρόνο της υπογραφής ή προσχώρησης σε δήλωση στην οποία 
•θα αναφέρει 
•) ότι έχει αρμοδιότητα για όλα τα θέ< ατα που διέπονται από την 
παρούσα συμφωνία. 
i ) ότι. για το λόγο αυτό. τα κράτη μέλη του δεν θα καταστούν κράτη 
μέρη της Συμφωνίας, εκτός όσον αφορά τα εδάφη τους για τα οποία 
ο διεθνής οργανισμός δεν έχει καμμία ευθύνη και 
ni) ότι αποδέχεται τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις το>ν κρατών 
βάσει της παρούσας συμφωνίας 
Σύμφωνα με τη διάταξη αυτή, η Ευρωπαϊκή Κοινότητα δηλώνει τα κάτωθι 
ί) ότι έχει αρμοδιότητα για όλα τα θέματα που διέπονται από την 
παρούσα συμφωνία 
ίί) ότι. για το λόγο αυτό, τα κράτη μέλη του δεν θα καταστούν κράτη 
μέρη της Συμφωνίας,, εκτός όσον αφορά τα εδάφη τους για τα 
οποία ο διεθνής οργανισμός δεν έχει καμι ία ευθύνη και 
lii) ότι αποδέχεται τα δικακοματα και τις υποχρεώσεις το>ν κρατών 
βάσει της παρούσας συμφωνίας 
Λ*-
Σχέδιο ερμηνευτικής δηλώσεως 
Κατά" την υπογραφή της Συμφωνίας για την εφαρμογή τοιν διατάξεων της 
Συμβάσεως των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θαλάσσης της :Γ)ης 
Δεκεμβρίου );'; όσον αφορά τη διατήρηση και διαχείριση των 
αλληλοεπικαλυπτόμενων και των άκρως αποδημητικών αποθεμάτων 
ιχθύων η Ευρωπαϊκή Κοινότητα δηλώνει ότι θεωρεί ότι η Συμφωνία 
συνιστά ι ία σημαντική προσπάθεια στο θεία της εξασφάλισης της 
μακροπρόθεσμης διατήρησης και βιώσι ης χρήσης των 
αλληλοεπικαλυπτόμενων και των άκρως αποδημητικών· αποθεμάτοιν 
ιχθύων και της προαγωγής της διεθνούς συνεργασίας προς το σκοπό 
(χυτό 
II ΕΚ σημειώνει ότι το άρθρο ;ί δεν είναι εφαρμόσιμο πριν τη λήξη της 
περιόδου των δύο ετών που αναφέρεται στο άρθρο αυτό II μεταβατική 
αυτή περίοδος δεν δίνει σε κανένα κράτος το δικαύο α να διατηρήσει 
ή να εφαρμόσει μονομερή μέτρα εν αναονή της θέπισης σχεδίων 
επιθεώρησης από περιφερειακές ή υποπεριφερειακές οργανώσεις ή 
ρυθμίσεις διαχείρισης της αλιείας 
Για το σκοπό της εφαρμογής του άρθρου ί της Συμφωνίας, η Ευρωπαϊκή 
Κοινότητα αντιλαμβάνεται ότι όταν το κράτος σημαίας δηλώνει ότι θα 
ασκήσει τη δικαιοδοσία του σε αλιευτικό σκάφος που φέρει τη 
σημαία του στην ανοικτή θάλασσα, οι αρχές του κράτους επιθεώρησης 
θα εγκαταλείπουν αμέσως το σκάφος και θα αφήνουν στη διάκριση του 
κράτους σημαίας τα μέτρα που πρέπει να ληφθούν αναφορικά με το εν 
λόγω αλιευτικό σκάφος, σύμφωνα με το άρθρο της Συμφωνίας. 
Οποιαδήποτε διαφορά σχετικά με το Οέ oc αυτό πρέπει να 
διευθετείται σύμφωνα με τις διαδικασίες που προβλέπονται στο Μέρος 
1 της Συμφιονίας (ειρηνική διευθέτηση διαφορών', Κανένα κράτος δεν 
θα μπορεί να επικαλείται τις εν λόγω διαφορές προκειμένου να 
διατηρήσει στην ανοικτή θάλασσα, τον έλεγχο σκάφους το οποίο δεν 
φέρει τη σημαία του 
Η Ευρωπαϊκή Κοινότητα υπογραμμίζει ότι η χρήση βίας που 
προβλέπεται στο άρθρο .'?.,? αποτελεί κατ εξαίρεση έτρο το οποίο 
στηρίζεται στην αυστηρότατη τήρηση της αρχής της αναλογικότητας και 
στο γεγονός ότι οποιαδήποτε κατάχρηση θα εκθέσει το κράτος 
επιθεώρησης σε διεθνή ευθύνη 
Η Ευρωπαϊκή Κοινότητα θεωρεί επιπλέον ότι η διατύπωση της 
Συμ.φα.νάας σχετικά με το θέμα αυτό πρέπει να προσδιοριστεί σύμφωνα 
με τις σχετικές αρχές του διεθνούς δικαίου στο πλαίσιο των 
προβλεπόμενων περιφερειακών και υποπεριφερειακών οργανώσεων και 
ρυθμίσεων διαχείρισης της αλιείας 
Α-
ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ Β 
Αξιολόγηση των αποτελεσμάτων της Διάσκεψης των Ηνωμένων Εθνών 
για τα αλληλοεπικαλυπτόμενα και τα άκρως 
αποδημητικά αποθέματα ιχθύων 
Λ 
Αξιολόγηση των αποτελεσμάτων της Διάσκεψης των Ηνωμένων Εθνών 
για τα αλληλοεπικαλυπτόμενα και τα άκρως 
αποδημητικά αποθέματα ιχθύων 
Η Διάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών για τα αποθέματα των ιχθύων, των οποίων οι μετακινήσεις 
διενεργούνται τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό των αποκλειστικών οικονομικών ζωνών 
(αλληλοεπικαλυπτόμενααποθέματα)και για τα άκρως αποδημητικά αποθέματα ιχθύων, ενέκρινε, χωρίς 
ψηηκχρορία, στις 4 Αυγούστου 1995, σχέδιο συμφωνίας1 για την εφαρμογή των διατάξεων της 
Συμβάσεως των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας της Ι Οης Δεκεμβρίου 1982, σχετικά με 
τη διατήρηση και τη διαχείριση των εν λόγιο αποθεμάτων. 
Με την ευκαιρία αυτή, η Κοινότητα, με επιστολή2 που απηύθυνε στον πρόεδρο της διάσκεψης, ανέφερε 
ότι θα προέβαινε, μέσω των αρμόδιων αρχών της, σε αξιολόγηση της εν λόγιο συμq)ωvί(xς προκειμένου 
να επαληθεύσει την ορθή τήρηση της εντολής3 που δόθηκε στη Διάσκεψη αυτή από τη Γενική Συνέλευση 
των Ηνωμένων Εθνών. 
Η αξιολόγηση αυτή πρέπει επίσης να γίνει, από εσωτερικής απόψεως, υπό το φως των οδηγιών4 για τις 
διαπραγματεύσεις που καθορίστηκαν από το Συμβούλιο, λαμβάνοντας υπόψη τις πολιτικές 
προτεραιότητες που καθορίστηκαν από τα συμπεράσματα του Συμβουλίου Αλιείας της 15ης Ιουνίου 
19955. 
Στόχος του παρόντος εγγράφου είναι να παράσχει στο Συμβούλιο και στο Κοινοβούλιο τα στοιχεία 
εκτίμησης της Επιτροπής κατά τρόπο ώστε να τους επιτρέψει να προβούν στην εν λόγω αξιολόγηση. 
Έγγραφο A/CONI\ 164/33 της 3ης Αυγούστου 1995 
Έγγραφο Α/ΟΧ)ΝΙ·.164/Ι.50της 7ης Αυγούστου 1995 (βλ. παράρτημα III) 
Έγγραφο Α/ΚΕ8/47/192της 29ης Ιανουαρίου 1993 (βλ. παράρτημα III) 
Έγγραφο 8819/96 Αλιεία 289 της 14ης Ιουλίου 1995 (βλ. παράρτημα III) 
Συνοπτικά πρακτικά Συμβουλίου Αλιείας της 15ης Ιουνίου, έγγρ. 8098/95 της 22.6.95 (βλ. παράρτημα 
III) 
Ι: Ποώτο néooc - Συνολική αξιολόγηση 
1.1 Πολιτικές και oixovomxec απόψεις 
1.1.1 Πλαίσιο των διεθνών αλιευτικών ανέσεων 
Η συμφωνία υπέστη διαπραγμάτευση μέσα σε ένα πλαίσιο επιδείνωσης των σχέσεων μεταξύ των 
κρατών που ασκούν αλιευτικές δραστηριότητες στην ανοικτή θάλασσα και των παράκτιων 
κρατών. Το φαινόμενο αυτό δεν περιορίστηκε στις σχέσεις μεταξύ της Κοινότητας και του 
Καναδά αλλά αφορούσε επίσης πολλές άλλες χώρες σε άλλες περιοχές του κόσμου. 
Η αξιολόγηση των αποτελεσμάτων της Διάσκεψης αυτής πρέπει να πραγματοποιηθεί με την 
προοπτική της δυναμικής αλλά αντικρουόμενης διαδικασίας της εξέλιξης του Δικαίου της 
Θάλασσας, όπως εξελίχθηκε από το τέλος του δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου, υπό την επεκτατική 
πίεση των παράκτιων κρατών. 
Εδώ και αιώνες, οι σχέσεις των κρατών στη θάλασσα εστηρίζοντο στη θεωρία της ελεύθερης 
ναυσιπλοΐας και ο δικαιοδοτικός έλεγχος τους περιοριζόταν γενικά σε 3 μίλια με βάση το εθιμικό 
δίκαιο. 
Η νομική έννοια των χωρικών υδάτων επικυρώθηκε από τη σύμβαση της Γενεύης το 1958, χωρίς 
ωστόσο τα κράτη να εναρμονίσουν στην πραγματικότητα την πρακτική τους, η οποία κυμαινόταν 
στην πράξη από 3 έώς 12 μίλια. Πέραν αυτών, η αρχή της ελευθερίας της ναυσιπλοΐας συνέχιζε 
να εφαρμόζεται. 
Η έννοια της αποκλειστικής οικονομικής ζώνης (ΑΟΖ)που περιορίζεται σε 200 μίλια, εκδηλώθηκε 
κατά τη δεκαετία του 1970 και επικυρώθηκε, μετά από μία περίοδο αμφισβητήσεων, από τη 
σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας του 1982 (UNLOSC). Η ίδια σύμβαση 
παγιοποίησε το μέγιστο εύρος των χωρικών υδάτων σε 12 μίλια και καθιέρωσε ισορροπία των 
συμφερόντων μεταξύ των παράκτιων κρατών και των κρατών που ενδιαφέρονται για την 
παραδοσιακή ελευθερία της ανοικτής θάλασσας. 
Έκτοτε, προβλήθηκαν νέες έννοιες από ορισμένα κράτη, όπως είναι εκείνη της "Mar presencial" 
ή της "custodial juridiction" ή ακόμη η αναφορά στη δυνατότητα επέκτασης των υδάτων της ΑΟΖ 
σε 250 ή ακόμη και σε 300 μίλια. Τα μονομερή μέτρα που υιοθετήθηκαν από τον Καναδά κατά την 
έναρξη του έτους 1995, προκειμένου να εφαρμοστούν στην ανοιχτή θάλασσα οι εθνικές αποφάσεις 
διατήρησης των αλιευτικών πόρων, βρίσκονται στο ίδιο μήκος κύματος, συνιστώντας ωστόσο 
προφανώς ένα ενορχηστρωμένο μέτρο προκειμένου να ασκηθεί πίεση στη Διάσκεψη. 
Η έννοια αυτή πρέπει να ληφθεί υπόψη όταν εξετάζεται η ανάγκη επίτευξης ισορροπημένης 
λύσεως προκειμένου να τεθεί τέρμα στην αντικρουόμενη κατάσταση των διεθνών αλιευτικών 
σχέσεων. 
Τα αποτελέσματα της Διάσκεψης πρέπει να εκτιμηθούν σε ένα γενικό πλαίσιο που αποβλέπει στη 
συμπλήρωση και στη σταθεροποίηση των διεθνών νομικών σχέσεων στον τομέα τής αλιείας και 
στην 
αντιμετώπιση των κινδύνων μιας υφέρπουσας νομοθεσίας εκ μέρους των παράκτιων κρατών. Τα διεθνή 
νομικά έγγραιρα που πρέπει να εξετασθούν στο πλαίσιο αυτό είναι, εκτός από την εν λόγω συμφωνία, 
τα ακόλουθα: 
Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (1982), που άρχισε να ισχύει το 
Νοέμβριο του 1994, 
Συμφωνία που αποβλέπει στην προαγωγή της τήρησης, από τα αλιευτικά σκάφη στην ανοικτή 
θάλασσα, διεθνών μέτρων διατήρησης και διαχείρισης, που εγκρίθηκε στο πλαίσιο του FAO το 
1993, 
Κώδικας συμπεριφοράς για μία υπεύθυνη αλιεία, που πρέπει να αποτελέσει αντικείμενο έγκρισης 
από τη διάσκεψη του FAO τον Οκτώβριο του 1995. 
Ο στόχος της σταθεροποίησης πον διεθνών νομικών σχέσεων ενισχύεται, από την εισαγωγή στο σχέδιο 
της συμφωνίας, του μέρους VIII σχετικά με την ειρηνική διευθέτηση των διαφοριόν. 
Το σύνολο το>ν διατάξεων της συμφωνίας θα έπρεπι: να επιτρέπει αφενός να εφαρμοσθεί στην πράξη 
η αρχή της διεθνούς συνεργασίας που προβλέπεται από τη συμφωνία UNLOSC για μία αποτελεσματική 
διαχείριση και διατήρηση των αλιευτικών-πόρων και, αφετέρου, να τεθεί ο.: εφαρμογή ένα σύστημα 
εκπληρώνουν και παρακολούθησης των αλιευτικών δραστηριοτήτων στην ανοικτή θάλασσα, το οποίο 
να επιτρέπει να αντιμετωπισθεί το πρόβλημα των αλιευτικών δραστηριοτήτων που ασκούνται υπό 
σημαία κρατών τα οποία δεν εκτελούν αποτελεσματικά τις διεθνείς υποχρεώσεις τους σχετικά με το 
θέμα αυτό. 
Η Κοινότητα δεν μπορεί άμεσα ή έμμεσα να υποστηρίξει την ανεύθυνη συμπεριφορά ορισμένων όσον 
αφορά τον έλεγχο των αλιευτικών δραστηριοτήτων στην ανοικτή θάλασσα, οι οποίες θα μπορούσαν να 
παρακινήσουν ορισμένα κράτη σε μονομερείς ενέργειες, βεβαίως παράνομες, οι οποίες θα μπορούσαν 
ωστόσο μακροπρόθεσμα να καταλήξουν σε μη επιθυμητές εξελίξεις του διεθνούς δικαίου της θάλασσας. 
Ωστόσο, πρέπει επίσης να υπάρξει η διαπίστωση ότι η ανακρίβεια ορισμένων διατάξεων της συμφωνίας 
υποκρύπτει τον κίνδυνο αμφισβητήσεων στο θέμα της ερμηνείας, συγκρούσεων στη θάλασσα και μη 
αποδεκτών ισχυρισμών δικαιοδοσίας εκ μέρους ορισμένων παράκτιων κρατών, που θα μπορούσαν να 
πλήξουν το στόχο της σταθεροποίησης των διεθνών νομικών σχέσεονν σχετικά με το θέμα αυτό. 
Προκειμένου να μειωθούν στο ελάχιστο οι εγγενείς κίνδυνοι μιας τέτοιας εξέλιξης, θα ήταν χρήσιμο η 
Κοινότητα να προβεί σε ορισμένες ερμηνευτικές δηλώσεις κατά την υπογραφή (βλ. παράρτημα Α). 
1.1.2 Πλαίσιο της διάσκεψης 
Α. Διεθνές πλαίσιο 
Η υπερβολική εκμετάλλευση των αλιευτικών αποθεμάτων σε παγκόσμιο επίπεδο οδήγησε πολλά κράτη 
να συμμετάσχουν σε μία διαδικασία που αποβλέπει στη βελτίωση των συστημάτων διαχείρισης και 
διατήρησης των υ./αευτικών πόρων. 
Η διαδικασία αυτή, η οποία αναλήφθηκε στο πλαίσιο του FAO κατά τη διάρκεια της όεκαε"τίαςτου 1980, 
οδήγησε τη διάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών για το περιβάλλον και την ανάπτυξη (UNCED) να 
επεξεργαστεί, κατά 
τη λήξη των εργασιών της στο Ρίο ντε Τζανέϊρο τον Ιούνιο του 1992, το κεφάλαιο 17 της "Agendea 21" 
όσον αφορά την προστασία των ωκεανών και των θαλασσών. 
Η πολυπλοκότητα του θέματος οδήγησε στη σύγκληση διακυβερνητικής διάσκεψης για τα 
αλληλοεπικαλυπτόμενακαι τα άκρως αποδημητικά αποθέματα ιχθύων. 
Η εντολή της διάσκεψης αυτής για τη διατύπωση συστάσεων που πρέπει να υιοθετηθούν από τη Γενική 
Συνέλευση πλαισιώθηκε ως εξής: 
η διάσκεψη θα πρέπει να ασχοληθεί με την αλιεία στην ανοικτή θάλασσα όσο το δυνατόν 
περισσότερο ευρύτερα και να μην επικεντρωθεί μόνο στα τμήματα των αλληλοεπικαλυπτόμενων 
αποθεμάτων που βρίσκονται στην ανοικτή θάλασσα, 
θα πρέπει επίσης να εξετασθούν τα άκρως αποδημητικά είδη καθώς και η βελτίωση της 
συνεργασίας μεταξύ των κρατών, 
ο FAO ασχολήθηκε σε μεγάλο βαθμό με την παροχή των αναγκαίων επιστημονικών και τεχνικών 
στοιχείων, 
η διάσκεψη δεν θα μπορέσει να θεωρηθεί ως μέσο για την αναθεώρηση των διατάξεων της 
UNLOSC. Οι εργασίες και τα αποτελέσματα της διάσκεψης θα πρέπει να είναι σύμφωνα με τις 
διατάξεις της εν λόγω σύμβασης, ιδίως όσον αφορά τα αντίστοιχα δικαιώματα και υποχρεώσεις 
των παράκτιων κρατών και των κρατών που ενδιαφέρονται για την αλιεία στην ανοικτή θάλασσα. 
Η Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών επιβεβαίωσε και αποσαφήνισε, με την έγκριση στις 
22.11.1992 του ψηφίσματος της αριθ. 47/192, την εντολή που δόθηκε στη διακυβερνητικά διάσκεψη. 
Από την έναρξη των προπαρασκευαστικών εργασιών, διάφορες ουσιαστικές διαφορές εμφανίστηκαν 
μεταξύ των ενδιαφερομένων μερών. 
Από τη μία πλευρά τα παράκτια κράτη, τα οποία είτε ζητούσαν η άσκηση να περιοριστεί στην ανοικτή 
θάλασσα και να έχει ως προορισμό την αναγνώριση των "ιδιαίτερων συμφερόντων τους" για τους 
βιολογικούς πόρους στο τμήμα της ανοικτής θάλασσας που βρίσκεται πλησίον των υδάτων που έχουν 
τεθεί υπό τη δικαιοδοσία τους, είτε έψθαναν μέχρι σημείου να ζητήσουν την αναγνώριση του 
δικαιώματος να επιβάλλουν μονομερώς μέτρα διατήρησης σχετικά με το μέρος των αποθεμάτων που 
βρίσκεται εκτός της δικής τους ΑΟΖ. 
Από την άλλη πλευρά,Ο τα κράτη που πιστεύουν στην αρχή της ελευθερίας της ανοικτής θάλασσας που 
θεσπίστηκε από την UNLOSC, μεταξύ των οποίων βρισκόταν και η Ευρωπαϊκή Κοινότητα. 
Από την αρχική αυτή φάση, τα επονομαζόμενα παράκτια κράτη είχαν τη στήριξη πολλών 
αναπτυσσομένων χωρών καθώς και χωρών που ασκούσαν παραδοσιακές δραστηριότητες αλιείας στην 
ανοικτή θάλασσα, όπως η Νορβηγία και η Ρωσία. 
Στο πλαίσιο της εξέλιξης των εργασιών της διάσκεψης, η Κοινότητα πέτυχε να ληφθούν υπόψη οι 
βασικές αρχές σχετικά με το συμβατό χαρακτήρα και τη συνεκτικότητα της διαχείρισης των αποθεμάτων 
τόσο στην ανοικτή θάλασσα όσο και εντός της ΑΟΖ. 
Η τελική φάση της διαπραγμάτευσης, η οποία εστιάστηκε σε μέτρα εφαρμογής, χαρακτηρίζεται από μία 
σταδιακή υποστήριξη πολλών κρατών στις λύσεις που προτάθηκαν από τον πρόεδρο της διάσκεψης με 
την ενεργό 
υποστήριξη ορισμένων χωρών, όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες. 
Η Κοινότητα διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στις διαπραγματεύσεις αυτές αναλαμβάνοντας συχνά την 
ηγεσία των χωρών που αλιεύουν στην ανοικτή θάλασσα και υποστηρίζοντας ταυτόχρονα τις λογικές 
αρχές διαχείρισης και διατήρησης των αλιευτικών πόρων. 
Η υποστήριξη δραστικών αρχών διαχείρισης εκ μέρους της Κοινότητας δεν εξελήφθη πάντοτε θετικά 
από τους εταίρους μας και δεν επιτεύχθηκαν όλοι οι στόχοι της διαπραγμάτευσης της Κοινότητας. 
Το σχέδιο συμφωνίας για τα αλληλοεπικαλυπτόμενακαι τα άκρως αποδημητικά αποθέματα ιχθύων είχε 
εντούτοις μεγάλο βαθμό υποστήριξης εκ μέρους της διεθνούς κοινότητας, γεγονός που δίνει λίγες 
πιθανότητες ευνοϊκής επαναδιαπραγμάτευσης της εν λόγω συμφωνίας. Η απόρριψη της συμφωνίας θα 
έπρεπε να οδηγήσει σε σκέψεις και στην πρόβλεψη των συνεπειών στις διεθνείς αλιευτικές σχέσεις της 
Κοινότητας. 
Β. Κοινοτικό πλαίσιο 
Η ανάγκη μη επαναδιαπραγμάτευσης των διατάξεων της Σύμβασης πον Ηνίυμένων Εθνών για το δίκαιο 
της θάλασσας αποτέλεσε το "leitmotiv" των οδηγιών διαπραγμάτευσης που εγκρίθηκαν από το 
Συμβούλιο. 
Αλλα στοιχεία, ιδιαίτερα σημαντικά για την Κοινότητα, λήαϋηκαν υπόψη στις οδηγίες αυτές: 
η ανάγκη συνεργασίας για την εξασφάλιση μιας ορθολογικής διαχείρισης του συνόλου των 
αποθεμάτων, 
ο καθοριστικός ρόλος των περιφερειακών οργανώσεων αλιείας και ο κατ'ανάγκη ανοικτός 
χαρακτήρας τους, 
η θέση σε εφαρμογή αποτελεσματικών μηχανισμών εφαρμογής με την ταυτόχρονη διατήρηση, σε 
οποιαδήποτε περίσταση, της δικαιοδοσίας του κράτους σημαίας, 
η αναζήτηση ισορροπίας στα αντίστοιχα δικαιώματα και υποχρεώσεις των παράκτιων κρατών και 
των κρατών που αλιεύουν στην ανοικτή θάλασσα. 
Εκτός από τους στόχους αυτούς, οι οδηγίες διαπραγμάτευσης υπογράμμισαν την ανάγκη 
διαπραγμάτευσης μέσα σε πνεύμα επίτευξης ομοφωνίας τόσο μεταξύ των ίδιων των κρατών μελών όσο 
και για την έγκριση των αποτελεσμάτων της διάσκεψης. Η διατήρηση της ομοφωνίας αυτής μεταξύ τα>ν 
κρατών μελών, μέχρι το τέλος των διαπραγματεύσεων επέτρεψε στην Κοινότητα να εκφράσει ισχυρές 
θέσεις. Ο καθορισμός των κοινών θέσεων μεταξύ της Επιτροπής και το>ν κρατούν μελών ήταν μερικές 
φορές δύσκολο να επιτευχθεί, αλλά λειτούργησε πάντοτε ο κοινοτικός συντονισμός. 
Χωρίς να αγνοούνται οι ατέλειες του διαπραγματευθέντος κειμένου, μπορούμε να διαπιστώσουμε ότι 
η Κοινότητα πέτυχε έτσι να πραγματοποιήσει, κατά το μεγαλύτερο μέρος, τους στόχους της για τα 
σημεία που θεωρήθηκαν ως τα πλέον σημαντικά από πολιτικής απόψεως από το Συμβούλιο αλιείας της 
15ης Ιουνίου 199^. 
ο κατ'ανάγκη ανοικτός χαρακτήρας των περιφερειακών οργανώσεων αλιείας, με την αναγνώριση 
ότι "τα κράτη που έχουν πραγματικό 
ενδιαφέρον στη σχετική αλιεία, μπορούν να καταστούν μέλη" των οργανώσεων αυτών και ότι "οι 
διατάξεις εισδοχής ... δεν εμποδίζουν τα κράτη αυτά να καταστούν μέλη ... και δεν εφαρμόζεται 
κατά τρόπο που να εισάγει διακρίσεις" (άρθρο 8 παρ(η^^χ>ς 3), 
η διατήρηση της δικαιοδοσίας του κράτους σημαίας, προσδιορίζοντας ότι "το κράτος που προέβη 
σε επιθεώρηση, κατόπιν αιτήσεως του κράτους σημαίας, προβαίνει στην άρση της ακινητοποίησης 
των σκαφών υπέρ του τελευταίου αυτού κράτους" (άρθρο 21 παράγραφος 12), 
η ισορροπία στις αντίστοιχες υποχρεώσεις των παράκτιων κρατών και των κρατών σημαίας 
αντανακλάται στη διατύπωση του άρθρου 7. 
Σε πολλά άλλα σημεία, η Κοινότητα πέτυχε ουσιαστικές βελτιώσεις του κειμένου. Δεν μπόρεσε, 
αντιθέτως, να εμποδίσει να καταλήξει η δυναμική των διαπραγματεύσεων σε λιγότερο ικανοποιητικά 
αποτελέσματα για ορισμένο αριθμό σημείων. Τα σημαντικότερα μεταξύ αυτών περιλαμβάνονται στο 
δεύτερο μέρος του παρόντος εγγράφου. 
Στο παράρτημα Ι παρατίθεται λεπτομερής ανάλυση των διαφόρων σημείων της συμφωνίας όσον αφορά 
τους στόχους που καθορίστηκαν ανωτέρω. 
1.1.3 Επιπτώσεις στη διαγείοιση των πόοων 
Η συμφωνία, στην οποία κατέληξε η διάσκεψη, εισάγει στοιχεία αναφορικά με τη διαχείριση και τη 
διατήρηση των αλιευτικών πύρα)ν, τα οποία συμπληρώνουν θετικά τις υφιστάμενες διατάξεις του 
δικαίου της θάλασσας, έστω και αν το κείμενο στο οποίο καταλήξαμε δεν επιτυγχάνει σε ορισμένα 
σημεία την τελειότητα που επεδίωκε η Κοινότητα. 
Η εισαγωγή της έννοιας "προληπτική προσέγγιση" πρέπει να θεωρηθεί ως σημαντική και θετική 
καινοτομία για τη ρύθμιση της αλιείας. 
Η αναφορά στην "βιολογική ενότητα των αποθεμάτων" επιτρέπει να αντικρουσθούν οι ισχυρισμοί των 
παράκτιων χωρών όσον αφορά τον περιορισμό της ισχύος των διατάξεων της παρούσας συμφωνίας 
αποκλειστικά στην ανοικτή θάλασσα και απαιτεί μία πολιτική διαχείρισης και διατήρησης των πόρων, 
η οποία να είναι συνεκτική τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό των ΑΟΖ με βάση ισότιμα 
δικαιώματα μεταξύ όλων των ενδιαφερομένων κρατών. 
Η αρχή της "συμβατότητας" που εκφράζεται από τη συμφωνία αυτή επιτρέπει την υιοθέτηση μέτρων στα 
διεθνή ύδατα, που δεν αποτελούν απλή ευθυγράμμιση στα μέτρα που λήφθηκαν από το παράκτιο κράτος 
στη δική του ΑΟΖ. Τα μέτρα αυτά, παρά το γεγονός ότι υπάγονται σε διαφορετικά νομικά καθεστώτα, 
πρέπει ωστόσο να τείνουν προς τον ίδιο στόχο που είναι η βέλτιστη διαχείριση ενός συγκεκριμένου 
αποθέματος. 
Η συμφωνία αυτή ενισχύει την υποχρέωση διεθνούς συνεργαίαςπου προβλέπεται ήδη από την UNLOSC. 
Η υποχρέωση αυτή αφορά διάφορες απόψεις διατήρησης και διαχείρισης των πόρων που αφορά το 
σχέδιο συμφωνίας. 
Εν πρώτοις, υπογραμμίζει τον ουσιαστικό ρόλο που πρέπει να διαδραματίζουν οι περιφερειακές 
οργανώσεις αλιείας στην εφαρμογή μέτρων διαχείρισης και διατήρησης των αλιευτικών πόρων. Ο ρόλος 
των οργανώσεων αυτών ενισχύεται εξάλλου από την εισαγωγή διατάξεων σχετικά με τον έλεγχο. 
Επιπροσθέτως, ενισχύει τη συνεργασία στο θέμα της συλλογής και ανακοίνωσης πληροφοριών και της 
συνεργασίας στο θέμα της επιστημονικής έρευνας, η οποία αποτελεί τη βάση οποιασδήποτε ορθολογικής 
ρύθμισης της αλιείας καθώς και στο θέμα της εκτίμησης της κατάστασης των πόρων προκειμένου να 
υπάρξει καλύτερος συντονισμός των μέτρων διατήρησης και διαχείρισης. 
Προβλέπεικαλύτερη ενσωμάτωσητων τύπων της αλιείας στα περιβαλλοντικάπροβλήματα, λαμβάνοντας 
υπόψη το γεγονός ότι τα είδη ανήκουν στο ίδιο οικοσύστημα, της διατήρησης της βιοποικιλότητας και 
την ανάγκη μείωσης των απορρίψεων. Περιλαμβάνει επίσης συγκεκριμένες αναφορές στην άμεση 
διαχείριση των επιπέδων της αλιευτικής προσπάθειας. 
Τα διαφορετικά αυτά στοιχεία θα έπρεπε να συμβάλουν στη συνολική βελτίωση της διαχείρισης της 
αλιείας. Τα στοιχεία αυτά επιδιώκουν τους ίδιους στόχους με εκείνους της κοινής αλιευτικής πολιτικής. 
Προκειμένου να'εφαρμόσει πλήρως τις διατάξεις της εν λόγω συμιρωνίας, η Κοινότητα θα πρέπει όχι 
μόνο να ασκήσει προσπάθειες συμμετοχής και υποβολής προτάσεων στις διάφορες οργανώσεις στις 
οποίες συμμετέχει συμμετέχει αλλά επίσης και να ευνοήσει παντού όπου είναι αναγκαίο στη σύσταση 
τέτοιων οργανώσεων. 
II. Δεύτερο μέρος - Ιδιαίτερες δυσκολίες 
II.1 Χρήση Βίας 
II αναφορά στη χρήση βίας συνιστά ένα σοβαρό θέμα'ανησυχίας για την Κοινότητα. Η ανησυχία αυτή 
εκφράστηκε έντονα καθόλη τη διάρκεια των όιαπραγματεύσεωνκαθώς επίσης και κατά τη συζήτηση της 
λήξης της διάσκεψης. 
Η αναφορά αυτή συνιστά καινοτομία σε σχέση με τα κείμενα που εξετάστηκαν κατά τις προηγούμενες 
συνόδους της διάσκεψης. Η δυνατότητα άσκησης ορισμένων δραστηριοτήτων αστυνόμευσης στην 
ανοικτή θάλασσα, έναντι σκαφών διαφορετικών από εκείνα που φέρουν τη σημαία τους, οδήγησε 
ορισμένες παράκτιες χώρες να θεωρήσουν ότι η δυνατότητα αυτή περιέκλειε τη δυνατότητα να 
προσφεύγουν στη χρήση βίας. Κατόπιν αιτήματος ορισμένων κρατών μελών, η Κοινότητα, προκειμένου 
να άρει την αμφιβολία αυτή, ζήτησε να αναφερθεί ρητά η απαγόρευση της χρήσεως βίας. 
Εκφράζοντας τη λύπη της ότι ο πρόεδρος της διάσκεψης δεν έλαβε περισσότερο υπόψη του τις 
αντιρρήσεις της Κοινότητας, η Επιτροπή σημειώνει ότι το κείμενο που υποβλήθηκε στη διάσκεψη 
περιορίζει τη χρήση της βίας στις περιπτώσεις της νόμιμης άμυνας και στις περιπτώσεις παρεμπόδισης 
της εκτέλεσης των καθηκόντων των επιθεωρητών. 
Η χρήση βίας θα έπρεπε να αποτελεί εξαιρετικό μέτρο το οποίο να βασίζεται στην τήρηση της αρχής της 
αναλογικότητας και οποιαδήποτε κατάχρηση εκ μέρους του επιθεωρούντος κράτους θα έπρεπε να 
προκαλεί τη διεθνή ευθύνη του. 
Η ρήτρα της ειδικής οικονομικής ευθύνης στις επιχειρήσεις αστυνόμευσης που πραγματοποιούνται στο 
πλαίσιο της σύμβασης αυτής θα έπρεπε να έχει αποτρεπτικό αποτέλεσμα έναντι προθέσεων απερίσκεπτης 
χρήσεως βίας. 
Προκειμένου να περιοριστούν τα προβλήματα που μπορούν να προκύψουν από την εν λόγω αναφορά, 
η Επιτροπή εκτιμά ότι θα πρέπει: 
αφενός, κατά την υπογραφή της συμβάσεως αυτής, να καταθέσει επίσημη δήλωση της Κοινότητας 
στην οποία να παρατίθεται ερμηνεία σύμφωνη με τις αρχές του διεθνούς δικαίου όσον αφορά τις 
δυνατότητες προσφυγής στη βία στο πλαίσιο της εφαρμογής της σύμβασης αυτής και να υπάρξει 
επιμονή στην αυστηρή τήρηση της αρχής της αναλογικότητας, 
αφετέρου, να αναλάβει συστηματική δράση στα πλαίσια των περιφερειακών οργανώσεων αλιείας, 
στις οποίες συμμετέχει η Κοινότητα, με σκοπό την έκδοση πρωτοκόλλων σχετικά με τους 
ιδιαίτερους όρους χρήσεως βίας που μπορεί να υπάρχουν στα νομικο-όιοικητικά συστήματα των 
πολιτισμένων εθνών. 
ΙΙ.2 Σνέδιο συνολικού ελέγγου 
Το αποτέλεσμα των διαπραγματεύσεων δεν δίνει και πάλι, στο σημείο 
αυτό, πλήρη ικανοποίηση στις θέσεις που υποστηρίζει η Κοινότητα. 
Η κοινοτική θέση σχετικά με την αρχή της σιωπηρής συμφωνίας για την πραγματοποίηση επιχειρήσεων 
ελέγχου στην ανοικτή θάλασσα από σκάφος ό^χ>ρετικό από εκείνο του σκάφους σημαίας, εξαρτούσε 
την αποδοχή της στην ύπαρξη ενός σχεδίου ελέγχου, το οποίο να έχει εγκριθεί πυλυμερώς από τις 
σχετικές περιφερειακές οργανώσεις αλιείας. 
Το σχέδιο που λήφθηκε υπόψη στο σχέδιο της σύμβασης δεν λαμβάνει υπόψη τον όρο αυτό. Η αντίρρηση 
της Κοινότητας οδήγησε εντούτοις τη διάσκεψη να υιοθετήσει ένα συνολικό σχέδιο ελέγχου, το οποίο 
εγγυάται την τήρηση μιας ελάχιστης διαδικασίας σε περίπτωση υποψίας, στην ανοικτή θάλασσα. 
Επιπλέον, αναγνωρίστηκε η κυριαρχία των κανόνων των περιφερειακών οργανώσεων στις διαδικασίες 
που προβλέπονται από το σχέδιο της σύμβασης, ενώ οι τελευταίες αυτές εφαρμόζονται μόνο μετά από 
προθεσμία δύο ετών μετά την έγκριση της παρούσας συμφωνίας. 
Η Κοινότητα θα πρέπει συνεπώς να επωφεληθεί από την προθεσμία αυτή για να παρακινήσει τις 
περιφερειακές οργανώσεις αλιείας, στις οποίες συμμετέχει, να εκδώσουν κανόνες διαδικασίας που 
εγγυώνται τόσο την αποτελεσματική εφαρμογή των μέτρων διαχείρισης και διατήρησης που 
αποφασίστηκαν από τις οργανώσεις αυτές καθώς και μία πραγματική προστασία των ατομικών 
δικαιωμάτων των κοινοτικών αλιέων που ασκούν δραστηριότητες στα ύδατα τα οποία διαχειρίζονται 
οι εν λόγω οργανώσεις. 
Η Επιτροπή θα παρουσιάσει συνεπώς κατάλληλες προτάσεις στο Συμβούλιο, για κάθε μία από τις 
οργανώσεις στις οποίες συμμετέχει η Κοινότητα. Οι προτάσεις αυτές θα προσαρμοστούν στα 
χαρακτηριστικά των δραστηριοτήτων αλιείας τις οποίες διαχειρίζονται οι εν λόγω οργανώσεις. 
ΙΙ.3 Εφαρμογή στα αναπτυσσόμενα κράτη 
Η ειδική αναφορά στα αναπτυσσόμενα κράτη συνιστά καινοτομία σε σχέση με την UNLOSC. 
Το άρθρο 3 παράγραφος 3 αναγνωρίζει στις χώρες αυτές δυνατότητα παρέκκλισης από τις αυστηρές 
απαιτήσεις της συμφωνίας όσον αφορά τη διατήρηση και διαχείριση στο εσωτερικό των δικών τους 
αποκλειστικών οικονομικών ζωνών. 
Εντούτοις, έστω και εάν μία αναπτυσσόμενη χώρα έκανε χρήση της παρέκκλισης αυτής, θα ήταν 
αναγκασμένη να λάβει, στο πλαίσιο της γενικής αρχής να λαμβάνονται δεόντως υπόψη ("due regard 
principle") τα δικαιώματα και οι υποχρεώσεις του άλλου, έναν ελάχιστο αριθμό αναγκαίων μέτρων 
διατήρησης προκειμένου να μην τεθούν σε κίνδυνο τα μέτρα διατήρησης που λαμβάνονται από τα κράτη 
που αλιεύουν στον τομέα που βρίσκεται πλησίον της ανοικτής θάλασσας. 
Οι άλλες διατάξεις της συμφωνίας σχετικά με τα αναπτυσσόμενα κράτη, που περιλαμβάνονται στο μέρος 
VII, ανταποκρίνονται σε μεγάλο βαθμό στους προσανατολισμούς που συνήθως ακολουθούνται από την 
κοινοτική πολιτι, /ή ενίσχυσης της ανάπτυξης της αλιείας. 
10 
III. Τρίτο αέρος - Αρμοδιότητα 
1. Στο πλαίσιο των προπαρασκευαστικών εργασιών της διάσκεψης των Ηνωμένων Εθνών για τα 
αλληλοεπικαλυπτόμενακαι τα άκρως αποδημητικά αποθέματα ιχθύων, η Επιτροπή και τα κράτη μέλη 
προτίμησαν να αποφύγουν να αρχίσουν μια στείρα και αμφισβητούμενη συζήτηση σχετικά με. τις 
αρμοδιότητες, τη στιγμή κατά την οποία η Κοινότητα θα έπρεπε να αφιερώσει τις προσπάθειες της σε 
προβλήματα ουσίας που ετίθεντο κατά τις διάφορες συνόδους της διάσκεψης. Έτσι, η Επιτροπή και τα 
κράτη μέλη μπόρεσαν να εστιάσουν τις προσπάθειες τους στην επεξεργασία της κοινής θέσεως 
προκειμένου να εξασφαλίσουν το μέγιστο βαθμό αποτελεσματικότητας, συνοχής και ενότητας της 
κοινοτικής συμμετοχής στη διάσκεψη. 
Τέθηκε το θέμα της κατανομής των αρμοδιοτήτων κατά την επεξεργασία των οδηγιών διαπραγμάτευσης 
που αναθεωρήθηκαν εν όψει της τελικής συνόδου της διάσκεψης τον Αύγουστο του 1995. Κατά τη 
συνεδρίαση της 30.5.1995, η εξωτερική ομάδα αλιείας ζήτησε από τη Νομική Υπηρεσία του Συμβουλίου 
να της παρουσιάσει γραπτή γνώμη σχετικά με την κατανομή των αρμοδιοτήτων μεταξύ της ΕΚ και των 
κρατών μελών της για την υπογραφή και τη σύναψη του σχεδίου συμφωνίας της Νέας Υόρκης 
λαμβανομένου υπόψη του σχεδίου του κειμένου που υπήρχε μετά την πέμπτη σύνοδο της διάσκεψης. Η 
Νομική Υπηρεσία του Συμβουλίου εκτίμησε στη γνώμη της, που εκδόθηκε στις 26.6.1995, ότι το σχέδιο 
συμφωνίας "ανήκε στο σύνολο του στην αποκλειστική αρμοδιότητα της Κοινότητας στο πλαίσιο της 
κοινής αλιευτικής πολιτικής" και ότι οι τελικές ρήτρες θα έπρεπε να προσαρμοστούν για να ληφθεί 
υπόψη η πολιτική αυτή. Η θέση αυτή ενισχύει τη θέση της αποκλειστικής αρμοδιότητας που 
υποστηριζόταν πάντοντε, στις περιστάσεις αυτές, από την Επιτροπή. 
Ωστόσο, στην απόφαση του της 13ης Ιουλίου 1995, με την οποία εξουσιοδοτείται η Επιτροπή να 
διαπραγματευθεί στο πλαίσιο της διάσκεψης της Νέας Υόρκης (Εγγρ. αριθ. 8819/95 ΑΑΙΕΙΑ 289), το 
Συμβούλιο υπογράμμιζε ότι οι αναθεωρηθείσες οδηγίες διαπραγμάτευσης δεν έθιγαν το θέμα της 
ενδεχόμενης κατανομής των αρμοδιοτήτων μεταξύ της ΕΚ και των κρατών μελών της, λαμβανομένου 
υπόψη του σχεδίου του κειμένου που προέκυψε από την πέμπτη σύνοδο της διάσκεψης. 
Εξάλλου, η Επιτροπή, στη δήλωση της στην COREPER^ç 30ής Ιουνίου 1995, σημείωσε ότι η απόφαση 
του Συμβουλίου να μην θιγούν θέματα αρμοδιότητας, δίνει τη δυνατότητα στην Επιτροπή να 
διαπραγματευθεί ουδέτερες τελικές ρήτρες σχετικά με το θέμα αυτό. 
2. Στο πλαίσιο αυτό, η Επιτροπή διαπραγματεύθηκε τις τελικές ρήτρες που δεν επιλαμβάνονται του 
θέματος των αρμοδιοτήτων. Το άρθρο 47 της συμφωνίας προβλέπει τους τρόπους προσχώρησης της 
Κοινότητας στη συμφωνία στις δύο προβλέψιμες υποθέσεις, δηλαδή είτε της κοινής αρμοδιότητας 
(άρθρο 47 παράγραφος 1) είτε της αποκλειστικής αρμοδιότητας (άρθρο 47 παράγραφος 2). 
3. Το θέμα των αρμοδιοτήτων πρέπει τώρα να αποφασισθεί και η Επιτροπή εκτιμά ότι η συμφωνία 
υπάγεται στην αποκλειστική κοινοτική αρμοδιότητα (βλ. παράρτημα II). 
Κατά συνέπεια, μόνο η ΕΚ θα μπορέσει να υπογράψει και να προσχωρήσει στη συμφωνία σύμφωνα με 
το άρθρο 47 παράγραφος 2 της εν λόγω συμφωνίας. 
11 
ΣΥΜΗΕΡΑΣΜΛ 
Il συμ(ρωνία της Νέας Υόρκης είναι ο καρπός μιας μακράς και δύσκολης διαδικασίας διαπραγμάτευσης. 
Τα κράτη που έλαβαν μέρος στη διάσκεψη είχαν, στους περισσότερους τομείς, διαφορετικά συμφέροντα 
και συχνά ασυμβίβαστα μεταξύ τους, γεγονός το οποίο εξάλλου αντανακλάται στις διατάξεις της 
συμφωνίας που συντάχθηκαν με πολύ κόπο. 
Η Ευρωπαϊκή Κοινότητα βρίσκεται στο μειονεκτικό στρατόπεδο της διάσκεψης, ιδίως όταν οι Ηνωμένες 
Πολιτείες άλλαξαν στάση από την 4η σύνοδο. 
Στο δύσκολο αυτό πλαίσιο, η ευρωπαϊκή Κοινότητα συμμετέσχε στις διαπραγματεύσεις που κατέληξαν 
σε ένα τελικό κείμενο το οποίο, βεβαίως, μας δημιουργεί προβλήματα, αλλά που περιέχει ωστόσο 
χρήσιμα και θετικά στοιχεία για τα συμφέροντα μας. 
Μετά την έγκριση χωρίς ψηφοφορία της συμφωνίας από τη διάσκεψη, η ευρωπαϊκή Κοινότητα έχει να 
επιλέξει μεταξύ τριών βασικών επιλογών: 
Συνολική απόρριψη της συμφωνίας η ΕΚ αρνείται να υπογράψει και να επικυρώσει τη συμφωνία 
που θεωρείται κακή και μη ισόρροπη. Η απομόνωση της ΕΚ στο διεθνές επίπεδο θα ήταν η βασική 
συνέπεια. Η ΕΚ θα βρισκόταν αποκλεισμένη από τις μελλοντικές εξελίξεις στο θέμα της αλιείας 
και θα αντιμετώπιζε σοβαρές δυσκολίες στο πολιτικό επίπεδο όσον αφορά τις διμερείς σχέσεις 
με χώρες όπως είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες* ο Καναδάς, η Νορβηγία, η Αργεντινή και τα άλλα 
κράτη της Αατινικής Αμερικής, τα κράτη του Ειρηνικού, καθώς επίσης και με πολλά 
αναπτυσσόμενα κράτη που διέκεινται ευμενώς προς τη συμφωνία. Ακόμη και αν η Κοινότητα δεν 
αποτελεί μέρος της εν λόγω συμφωνίας και αν δεν μπορεί να της αντιταχθεί από νομικής 
απόψεως, δεν θα μπορέσουμε να εμποδίσουμε να αποτελέσει, παρόλα αυτά το διεθνές δίκαιο που 
θα αναγνωρίζεται από ένα μεγάλο μέρος της διεθνούς κοινότητας. 
Υπογραφή της συμφωνίας, η οποία να συνοδεύεται από δήλωση που να αναφέρει ότι η επικύρωση 
της συμφωνίας δεν θα είναι δυνατή παρά μόνο μετά τη βελτίωση του κειμένου της συμφωνίας. 
Η προσέγγιση αυτή θα οδηγούσε στην επιδίωξη επαναδιαπραγμάτευσης της συμφωνίας, γεγονός 
που δεν θα μπορούσε βεβαίως να επιτευχθεί και αν συνέβαινε, θα ανάγκαζε την Κοινότητα να 
επαναδιαπραγματευθεί υπό συνθήκες ακόμη δυσκολότερες και λιγότερο ευνοϊκές, με αμφίβολες 
προοπτικές ως προς τα αποτελέσματα. Η ΕΚ θα κατηγορείτο ότι αμφισβητεί τη συνολική 
ισορροπία του κειμένου, η οποία βασίζεται σε εύθραυστους συμβιβασμούς, στους οποίους 
συμμετέσχε και η ίδια. Η υπόθεση επανέναρξης των συζητήσεο>ν. φαίνεται σε μεγάλο βαθμό 
απίθανη και δεν θα οδηγούσε κατ'ανάγκη σε καλύτερο αποτέλεσμα. 
Υπογραφή της συμφωνίας, η οποία να συνοδεύεται από ερμηνευτική δήλωση σχετικά με τα 
επίμαχα σημεία για την ΕΚ (χρήση βίας - δικαιοδοσία του κράτους σημαίας στην ανοικτή 
θάλασσα). Η επικύρωση θα γίνει σε ένα μεταγενέστερο στάδιο της συμφωνίας. 
Είναι η επιλογή που παρουσιάζει ίσως την πλέον ευνοϊκή σχέση κόστους/οφέλους και η οποία 
πρέπει κατά συνέπεια να προταθεί από την Επιτροπή, γεγονός που θα έχει ως αποτέλεσμα να 
αποφευχθεί η απομόνωση μας σε διεθνές επίπεδο και θα μας επιτρέψει: 
α) να συμμετάσχουμε ενεργώς και να ελέγξουμε κατά τον τρόπο αυτό την εφαρμογή της 
συμφωνίας στο επίπεδο των περιφερειακών οργανώσεων, 
12 
m 
β) να συμμετάσχουμε ενεργώς στις ενδεχόμενες διαδικασίες ρύθμισης των διαφορών και στην 
ανάπτυξη της νομολογίας που θα προέκυπτε από αυτή, 
γ) να προαγάγουμε την εικόνα μας ως υπέρμαχοι της υπεύθυνης αλιείας, όπως είναι ο ρόλος 
που διαδραματίσαμε στον FAO κατά την κατάρτιση του κώδικα συμπεριφοράς, 
δ) να απυψη3γουμε τα προβλήματα στο διμερές επίπεδο με τους κυριότερους εταίρους μας που 
διέκεινται ταυτόχρονα ευνοϊκά προς τη συμφωνία της Νέας Υόρκης. 
13 
ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ I 
Τεχνική αξιολόγηση του περιεχομένου της συμφωνίας 
1.) Η εντολή που δόθηκε στη διάσκεψη αυτή με το ψήφισμα αριθ. 47/192 της Γενικής Συνέλευσης των 
Ηνωμένων Εθνών της 22.2.1991 προέβλεπε, μεταξύ άλλων, ότι η διάσκεψη έπρεπε να προωθήσει την 
αποτελεσματική εφαρμογή των διατάξεων της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της 
Θάλασσας σχετικά με τα προβλεπόμενα αποθέματα ιχθύων και ότι οι εργασίες και τα αποτελέσματα 
έπρεπε να είναι "πλήρως σύμφωνα" με τις σχετικές διατάξεις της εν λόγω σύμβασης (η οποία εφεξής 
ονομάζεται "UNLOSC"). 
Ήδη από τον τίτλο της, το κείμενο της συμφωνίας που εγκρίθηκε χωρίς ψηφοφορία κατά τη συνεδρίαση 
λήξης της διάσκεψης στις 2.8.1995 (η οποία στο εξής καλείται "ΤΝΥ") προκύπτει ότι θεωρείται ως 
νομικό όργανο που αποβλέπει ιδιαιτέρως στη θέση σε εqxxρμoγή των σχετικών με το θέμα διατάξεων 
της UNLOSC. Εξάλλου, το άρθρο 4 της ΤΝΥ προβλέπει ότι καμία διάταξη της ΤΝΥ δεν θίγει τα 
δικαιώματα, τη δικαιοδοσία και τις υποχρεώσεις των κρατών που απορρέουν από την UNLOSC και ότι 
η ΤΝΥ ερμηνεύεται και εφαρμόζεται στο πλαίσιο της UNLOSC κατά τρόπο συμβατό προς αυτήν. Το 
γεγονός αυτό δείχνει οαφώς ότι η ΤΝΥ κατατάσσεται στην πραγματικότητα δεύτερη στην ιεράρχηση του 
δικαίου με την UNLOSC επικεφαλής. Η συμφωνία αυτή πρέπει συνεπώς να ερμηνεύεται και να 
εφαρμόζεται υπό το φως της σύμβασης και να μην έρχεται σε αντίθεση προς αυτήν. Ωστόσο, δεν θα 
λείψουν οι απόπειρες ισχυρισμών ότι η συμφωνία αντανακλά την πραγματική θέληση της σύμβασης ή 
να την ανεβάσουν στο ίδιο επίπεδο με τη σύμβαση. Έστω και αν δεν μπορούμε να αρνηθούμε ότι η 
συμφωνία έχει ως σκοπό να αποσαφηνίσει ορισμένες διατάξεις της σύμβασης στον τομέα της αλιείας, 
είναι σαφές ότι δεν μπορεί να στραφεί ούτε αντίθετα προς το γράμμα ούτε προς το πνεύμα της 
σύμβασης. Η ερμηνεία αυτή υποστηρίζεται από το άρθρο 311 της σύμβασης, το οποίο απαγορεύει τη 
σύναψη συμφωνιών, των οποίων οι διατάξεις είναι αντίθετες προς τις αρχές της UNLOSC. Είναι 
εξάλλου μία συνέπεια του γεγονότος ότι αντίθετα με τη συμφωνία που αφορά το μέρος XI, η ΤΝΥ δεν 
καταρτίστηκε ως αναπόσπαστο μέρος της UNLOSC. 
2.) Τα άρθρα 5, 6 και 7 της ΤΝΥ περιλαμβάνουν τις θεμελιώδεις διατάξεις που αφορούν τα μέτρα που 
πρέπει να ληφθούν προκειμένου να διασφαλισθεί, κατά συμβατό τρόπο, η αποτελεσματική διατήρηση 
των σχετικών πόρων τόσο στα ύδατα που έχουν τεθεί υπό την εθνική δικαιοδοσία των παράκτιων 
κρατών όσο και στα ύδατα που διέπονται από το καθεστώς της ανοικτής θάλασσας. 
Το άρθρο 5 της ΤΝΥ παρουσιάζει τις γενικές αρχές διατήρησης που ήδη προβλέπονται στο άρθρο 61 
της UNLOSC αναφορικά με τα παράκτια κράτη και στο άρθρο 119 της UNLOSC αναφορικά με τα κράτη 
που ασκούν αλιευτικές δραστηριότητες στην ανοικτή θάλασσα. Ενσωματώνει έτσι τις αρχές που 
προέκυψαν από τη μεταγενέστερη εξέλιξη της UNLOSC, δηλαδή από την "Agenda 21". 
Το άρθρο 6 της ΓΝΥ, το οποίο αφορά την προληπτική προσέγγιση, εισάγει πράγματι καινοτομίες. 
Εντούτοις, προσδιορίζει ότι τα μέτρα που στηρίζονται στην προληπτική προσέγγιση πρέπει να 
αποτελέσουν αντικείμενο αναθεώρησης υπό το φως των νέων επιστημονικών δεδομένων. 
14 
Έτσι, η ρήτρα αυτή επαναβεβαιώνει την αρχή που προβλέπεται στα άρθρα 61 και 119 της UNLOSC 
σύμφωνα με τα οποία τα μέτρα διατήρησης πρέπει να λαμβάνονται με βάση τα πλέον αξιόπιστα 
επιστημονικά δεδομένα. Το άρθρο 6 παράγραφος 7 της ΤΝΥ, το οποίο προβλέπει επείγοντα μέτρα, έχει 
ουδέτερη διατύπωση με την οποία δεν θα μπορούσαμε να πούμε ότι δίνει ειδικά δικαιώματα στο 
παράκτιο κράτος. 
Το άρθρο 7 της ΤΝΥ, το οποίο αφορά τη συμβατότητα των μέτρων διατήρησης που πρέπει να 
λαμβάνονται αντίστοιχα τόσο στο εσωτερικό των ζωνών που υπάγονται στην εθνική δικαιοδοσία των 
παράκτιων κρατών όσο και στην ανοικτή θάλασσα, επιβεβαιώνει ρητά, στην παράγραφο 1, τόσο τα 
κυρίαρχα δικαιώματα των παράκτιων κρατών στο εσωτερικό των ζωνών τους όσο και το δικαίωμα για 
όλα τα κράτη να έχουν πρόσβαση στις αλιευτικές δραστηριότητες στην ανοικτή θάλασσα. Το άρθρο 7 
παράγραφος 2 στοιχείο α), το οποίο υιοθετεί σε μεγάλο βαθμό τη σύνταξη που προτάθηκε από την 
Κοινότητα κατά τη δεύτερη σύνοδο διαπραγμάτευσηςκαι ανταποκρίνεται έτσι σε έναν από τους στόχους 
προτεραιότητας που καθορίστηκε από το Συμβούλιο της 15.6.1995 όσον αφορά την επίτευξη εκ νέου 
ισορροπίας του κειμένου στο σημείο αυτό, φαίνεται να δίνει μεγαλύτερη έμφαση στα μέτρα που 
λαμβάνονται από το παράκτιο κράτος. Αυτό φαίνεται να είναι σύμφωνο με το άρθρο 116 της UNLOSC, 
το οποίο προσδιορίζει ότι το δικαίωμα ελεύθερης πρόσβασης στις αλιευτικές δραστηριότητες στην 
ανοικτή θάλασσα περιλαμβάνει "υπό επιφύλαξη" ("subject to" στο αγγλικό κείμενο), μεταξύ άλλων, τα 
δικαιώματα και τις υποχρεώσειςκαθώς και τα συμφέροντα των παράκτιων κρατών. Συνεπώς, πρόκειται 
για ένα στοιχείο που πρέπει να ληφθεί, μεταξύ άλλων, υπόψη, ενώ τα άλλα στοιχεία είναι επί 
παραδείγματι τα μέτρα διατήρησης που λαμβάνονται από τις περιφερειακές οργανώσεις αλιείας καθώς 
και η βιολογική ενότητα των υπό εξέταση αποθεμάτων (στοιχεία τα οποία επίσης εισάχθηκαν στο 
κείμενο κατόπιν προτροπής της Κοινότητας). Αόγω του γεγονότος αυτού, η εν λόγιο ρήτρα δεν 
υποχρεώνεικαθόλου τα άλλα κράτη να ευθυγραμμιστούν με τα μέτρα που λαμβάνονται από το παράκτιο 
κράτος. Ο ισορροπημένος χαρακτήρας της εν λόγω ρήτρας προκύπτει επίσης από το γεγονός ότι δεν 
συνοδεύεται από μία ρήτρα που να υποχρεώνει το Δικαστήριο, σε περίπτωση αδυναμίας των 
ενδιαφερομένων κρατών να συμφωνήσουν για συμβατά μέτρα, να διατάξει συντηρητικά μέτρα με βάση 
αποκλειστικά τα μέτρα διατήρησης του παράκτιου κράτους. Ήδη, κατά την τρίτη Διάσκεψη των 
Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της θάλασσας, η Αργεντινή και ο Καναδάς διεκδικούσαν πάντοτε την 
ενσωμάτωση μιας τέτοιας ρήτρας. Οι διατάξεις του άρθρου 7, παράγραφοι 4 και 5, εγγυώνται ωστόσο 
μία αντικειμενική διαδικασία στο θέμα αυτό. 
Ωστόσο, υφίσταται ένα πρόβλημα όσον αφορά την ακριβή έννοια των όρων "κατ'αναλογία", που 
προβλέπονται στο άρθρο 3 παράγραφος 2 της ΤΝΥ όσον αφορά τα μέτρα διατήρησης που βαρύνουν το 
παράκτιο κράτος. Αν και πρόκειται μόνο για έναν άλλο τρόπο έκφρασης της δικαιοδοτικής διαφοράς 
μεταξύ του καθεστώτος που εφαρμόζεται στο εσωτερικό των υδάτων που έχουν τεθεί υπό την εθνική 
δικαιοδοσία των παράκτιων κρατών, αφενός, και των υδάτων που διέπονται από το καθεστώς της 
ανοικτής θάλασσας, αφετέρου, η ρήτρα αυτή δεν φαίνεται να προκαλεί προβλήματα, αλλά εμποδίζει, 
ωστόσο, οποιοδήποτε έλεγχο των μέτρων που λαμβάνονται στο εσωτερικό της ΑΟΖ από τη διεθνή 
δικαιοδοσία. 
3.) Οι διατάξεις της ΤΝΥ δίνουν έμφαση στη στενή συνεργασία για την αποτελεσματική διατήρηση των 
σχετικών αλιευτικών πόρων. Το άρθρο 8 της ΤΝΥ προσδιορίζει ως μέσο συνεργασίας την υποχρέωση 
είτε προσχώρησης σε περιφερειακές οργανώσεις αλιείας είτε αποδοχής εφαρμογής μέτρων διατήρησης 
που έχουν θεσπιστεί από τις οργανώσεις αυτές. Ο όρος "αποδοχή εφαρμογής" περικλείει προφανώς ένα 
στοιχείο διαπραγμάτευσης και, λόγω του γεγονότος ότι αυτού, όχι την υποχρέωση ευθυγράμμισης με 
τα σχετικά μέτρα διατήρησης. Κατά την έννοια αυτή, ο όρος αυτός αφήνει ανέπαφη την παραδοσιακή 
ελευθερία της αλιείας στην ανοικτή θάλασσα. Αφετέρου, και ως απαραίτητη φυσική συνέπεια στο 
πλαίσιο αυτό, το άρθρο 8 παράγραφος 3 της ΤΝΥ παρουσιάζει την αρχή του κατ'ανάγκη ανοικτού 
χαρακτήρα των περιφερειακών οργανώσεων αλιείας. Πρόκειται εδώ επίσης για ένα σημείο που έχει ήδη 
θεωρηθε'ως σημαντικό από το Συμβούλιο Αλιείας της 15.6.1995 και για το οποίο η Κοινότητα έλαβε 
πλήρη ικανοποίηση. Έτσι προσφέρεται στα κράτη που έχουν πραγματικό ενδιαφέρον στη σχετική αλιεία 
τη δυνατότητα να εκπληρώσουν αποτελεσματικά την υποχρέωση συνεργασίας. Το άρθρο 8 παράγραφος 
15 
4 της ΤΝΥ απαγορεύει την πρόσβαση στους σχετικούς πόρους στα κράτη που αρνούνται να 
συνεργαστούν. Όσον αφορά το θέμα αυτό, αξίζει να σημειωθεί ότι ήδη στο σημερινό σύστημα, 
υποστηρίχθηκε ότι σχετικά με τα κράτη που αρχίζουν για πρώτη φορά μία αλιευτική δραστηριότητα 
στην ανοικτή θάλασσα, η απαίτηση να "λαμβάνονται δεόντως υπόψη" θα δημιουργούσε τεκμήριο υπέρ 
της υπάρχουσας πρακτικής σε σχέση με τη νέα πρακτική και θα δημιουργούσε συνεπώς περιορισμούς 
πρόσβασης για το κράτος αυτό, ιδίως σε περίπτωση μείωσης του σχετικού ιχθυαποθέματος. Στο θέμα 
αυτό, οι διατάξεις του άρθρου 8 παράγραφος 4 της ΤΝΥ δεν φαίνονται να απομακρύνονται από το ήδη 
ισχύον καθεστώς. 
Όσον αφορά το άρθρο 11 στοιχείο ε) της ΤΝΥ, το οποίο, σε σχέση με τους νεοεισερχύμενους,προβλέπει 
να λαμβάνονται υπόψη, μεταξύ άλλων, οι ανάγκες των παράκτιων κρατών, των οποίων η οικονομία 
εξαρτάται σε τεράστιο βαθμό από την εκμετάλλευση των θαλάσσιων βιολογικών πόρων, πρέπει να 
σημειωθεί ότι εκεί επίσης, δεν πρόκειται παρά για ένα στοιχείο που πρέπει να ληφθεί υπόψη μεταξύ 
άλλων. Εξάλλου, δεν αποτελεί στοιχείο προτεραιότητας. Κατά συνέπεια, η ρήτρα αυτή δεν παρέχει 
κανένα προτιμησιακό δικαίωμα στα σχετικά παράκτια κράτη. 
Εάν εξετασθεί κατά γράμμα, το άρθρο 16 της ΤΝΥ, το οποίο αφορά την κατάσταση ενός τμήματος της 
ανοικτής θάλασσας που περικλείεται πλήρως από την αποκλειστική ζίόνη ενός και μόνο παράκτιου 
κράτους ("περίκλειστη ζώνη") η διατύπωση του είναι ουδέτερη. Εντούτοις, πρόκειται για γεωγραφική 
διαμόρφωση στην οποία είναι ιδιαίτερα σημαντικό να εξασφαλιστεί η συμβατότητα των σχετικών 
μέτρων διατήρησης. Κατά συνέπεια, εάν συγκριθεί το άρθρο 16 με τις διατάξεις του άρθρου 7, φαίνεται, 
ότι στό πλαίσιο του άρθρου 16, αναγνωρίζεται ιδιαίτερη σημασία στα μέτρα που λαμβάνονται από το 
σχετικό παράκτιο κράτος. Παρά το γεγονός ότι πρόκειται για μία τελείως ιδιαίτερη περίπτωση, η ρήτρα 
αυτή επιβεβαιώνει ωστόσο τη γενική αρχή της συμβατότητας η οποία, στις κανονικές γεωγραφικές 
διαμορφώσεις, πρέπει να παίξει ρόλο και προς τις δύο κατευθύνσεις. 
4.) Ως επακόλουθο της ελευθερίας της ανοικτής θάλασσας, το άρθρο 92 της UNLOSC απονέμει στο 
κράτος σημαίας την αποκλειστική δικαιοδοσία στα σκάφη που πλέουν υπό τη σημαία του στην ανοικτή 
θάλασσα. Η δικαιοδοσία αυτή του κράτους σημαίας είναι αποκλειστική κατά τρόπο ώστε, στους 
θαλάσσιουςχώρουςπου υπάγονται στο καθεστώς ανοικτής θάλασσας απαγορεύειοποιαδήποτεεπέμβαση 
ενός άλλου κράτους και προέχει της προσωπικής δικαιοδοσίας του κράτους από το οποίο κατάγεται 
το πλήρωμα. Το άρθρο 92 παράγραφος 1 της UNLOSC προβλέπει ότι η αρχή αυτή εφαρμόζεται εκτός 
εξαιρετικών περιπτώσεων που προβλέπονται από διεθνείς συνθήκες ή από την ίδια τη σύμβαση. Μία 
εξαίρεση της αρχής αυτής δεν είναι συνεπώς αντίθετη προς τη σύμβαση. 
Βάσει αυτών, έχουν ήδη προβλεφθεί ορισμένες εξαιρέσεις, οι οποίες αφορούν την πειρατεία, τη 
μεταφορά σκλάβων ή τις μη επιτρεπόμενες εκπομπές. Στις περιπτώσεις αυτές, η UNLOSC δεν προβλέπει 
μόνο τη μεταφορά του δικαιώματος επέμβασης σε ένα κράτος διαφορετικό από το κράτος σημαίας, αλλά 
επίσης και το δικαίωμα για το κράτος που επεμβαίνει, να επιβάλλει κυρώσεις στα πρόσωπα που 
βρίσκονται επί των εν λόγιο σκαφών. Με βάση επίσης τις δυνατότητες που προσφέρονται από τα άρθρο 
92 παράγραφος 1 και 110 της UNLOSC μπόρεσαν να τεθούν σε εφαρμογή τα διεθνή καθεστώτα κοινής 
επιθεώρησης. Πάνω στην ίδια βάση, τα κράτη συνάπτουν αρκετά συχνά συνθήκες όσον αφορά τον έλεγχο 
των αλιευτικών ;;καφών των συμμετεχόντων σε αυτές κρατών. Για να παρατεθούν ορισμένα 
παραδείγματα που αφορούν τον τομέα της αλιείας, μπορούμε να αναφερθούμε στην αλιευτική συμφωνία 
του 1987 μεταξύ των νησιωτικών κρατών του Ειρηνικού και των Ηνωμένων Πολιτειών, η οποία 
προβλέπει δικαιώματα επέμβασης, τα οποία δεν αφορούν μόνο την επιθεώρηση, τη συμφαινία "Bering 
Sea Agreement" του 1994, η οποία θεσπίζει την έννοια της "continued boarding" και τέλος τη συμφωνία 
μεταξύ της Κοινότητας και του Καναδά για την ενίσχυση του ελέγχου στα ύδατα που καλύπτονται απο 
τη NAFO. 
Οι διατάξεις της ΤΝΥ στηρίζονται στην ιδέα ότι οποιοδήποτε αποτελεσματικό καθεστώς διατήρησης 
πρέπει αναπόφευκτα να συνοδεύεται από ένα επίσης αποτελεσματικόκαθεστώς διασφάλισης της τήρησης 
των εφαρμοζόμενων μέτρων διατήρησης. Εάν το σημείο εκκίνησης είναι η αποτελεσματική διατήρηση, 
16 
είναι δύσκολο να απαντήσουμε στον ισχυρισμό σχετικά με την ανάγκη να προβλεφθούν μηχανισμοί 
ενισχυμένου ελέγχου για την αντιμετώπιση της κατάστασης κατά την οποία το κράτος σημαίας βρίσκεται 
είτε σε αδυναμία, είτε δεν έχει τη θέληση να λάβει τα μέτρα ελέγχου που απαιτούνται για τα αλιευτικά 
σκάφη του και, λόγω του γεγονότος αυτού, να εκπληρώσει αποτελεσματικά τις ευθύνες που έχει ως 
κράτος σημαίας. 
Στις περιστάσεις αυτές, η αποδοχή του καθεστώτος ελέγχου που προβλέπεται στα άρθρα 21 και 22 της 
ΤΝΥ δεν έρχεται καθόλου σε σύγκρουση με νομικές απόψεις, δεδομένου ότι το διεθνές δίκαιο αφήνει 
στα κράτη την ελευθερία να. συμφωνούν, με διεθνείς συνθήκες, για τη μεταφορά των εξουσιών του 
κράτους σημαίας. Πρόκειται περισσότερο εδώ για θέμα περιστάσεων. 
Μεταξύ των σημείων προτεραιότητας που καθορίστηκαν από το Συμβούλιο της 15.6.1995, εμφανιζόταν 
η προστασία, σε οποιαδήποτε περίσταση, της δικαιοδοσίας του κράτους σημαίας βάσει του διεθνούς 
δικαίου. Πρέπει να σημειωθεί σχετικά με το θέμα αυτό ότι βάσει του άρθρου 21 της ΤΝΥ και για τα 
στάδια που ακολουθούν την επιθεώρηση, το κράτος σημαίας διατηρεί τον έλεγχο επί των σκαφών του. 
Πράγματι, εναπόκειται σε αυτό να αποφασίσει, κατόπιν αιτήσεως του επιθεωρούντοςκράτους, τα μέτρα 
που θεωρεί κατάλληλα. Μπορεί να συνδέσει την εξουσιοδότηση του από όρους και να περιορίσει έτσι 
τις ενέργειες του επιθεωρούντος κράτους. Έχει τη δυνατότητα να αναλάβει τον έλεγχο του σκάφους του 
σε οποιοδήποτε στάδιο. Τέλος, η δικαστική δίωξη ανήκει αποκλειστικά σε αυτό. Η δυνατότητα επιβολής 
των όρων στο επιθεωρούν κράτος είναι ιδιαίτερα σημαντική γιατί εισάγει την αρχή της ιδιαιτερότητας 
της συναίνεσης του κράτους σημαίας. Το γεγονός ότι η δικαστική δίωξη ανήκει στο κράτος σημαίας 
δείχνει ότι το προβλεπόμενο καθεστώς παραμένει στο πλαίσιο των δυνατοτήτων που προβλέπονται επί 
παραδείγματι από το άρθρο 109 της UNLOSC όσον αφορά τις μη επιτρεπόμενες εκπομπές από την 
ανοικτή θάλασσα. 
Από την άλλη πλευρά, είναι γεγονός ότι το άρθρο 21 δεν είναι σαφές όσον αφορά την ανάληψη του 
ελέγχου του σκάφους από το κράτος σημαίας. Για το λόγο αυτό, η ΕΚ θα έπρεπε να καταθέσει 
ερμηνευτική δήλωση (βλ. παράρτημα Α της ανακοίνωσης). 
Βεβαίως, το κράτος σημαίας δεν θα μπορούσε να αρκεστεί να εκφράσει μόνο επίσημα τη θέληση του να 
ασκήσει τη δικαιοδοσία του επί του σκάφους του. Στην περίπτωση αυτή, οι διατάξεις του άρθρου 21 
της ΤΝΥ υποχρεώνουν το κράτος σημαίας να λάβει αποτελεσματικά μέτρα έρευνας και, εφόσον είναι 
αναγκαίο, καταστολής έναντι του σκάφους του. 
Η απουσία δράσεως εκ μέρους του κράτους σημαίας μετά από την έκφραση από αυτό επίσημης δήλωσης 
σχετικά με την άσκηση της δικαιοδοσίας του επί του σκάφους του δεν παρέχει ωστόσο κανένα δικαίωμα 
μονομερούς ερμηνείας σε ένα άλλο κράτος προκειμένου να εκτιμήσει αν το κράτος σημαίας εκπλήρωσε 
τις υποχρεώσεις που προβλέπονται από το άρθρο 19 της ΤΝΥ. Οποιαδήποτε σχετική διαφορά επιλύεται 
από τις διαδικασίες διευθέτησης διαφορών. 
5.) Ενόψει των ανωτέρω, μπορούμε κατά συνέπεια να λάβουμε υπόψη μας τα ακόλουθα στοιχεία: οι 
διατάξεις της ΤΝΥ δεν θίγουν την αρχή της UNLOSC σχετικά με το όριο των 200 ναυτικών μιλίων ως 
ανώτατου ορίου των υδάτων που ανήκουν στην εθνική δικαιοδοσία των παράκτιων κρατών. Όπως 
αναφέρθηκε ανωτέρω, η ΤΝΥ δεν περιέχει καμία διάταξη η οποία θα μπορούσε να εκληq)θεί ότι τα 
παράκτια κράτη δικαιούνται, αποκλειστικά και μόνο λόγω του ότι είναι παράκτια κράτη, προτιμησιακά 
ή ειδικά δικαιώματα προκειμένου να επιβάλλουν μονομερώς μέτρα διατήρησης εκτός των υδάτων τους. 
Αντιθέτως η ΤΝΥ επιβεβαιώνει ότι εντός των υδάτων τους τα παράκτια κράτη δεν απολαύουν απόλυτης 
κυριαρχίας που θα μπορούσε να συνοδευτεί από απαλλαγή οποιασδήποτε νομικής υποχρέωσης, ιδίως 
στο θέμα της διατήρησης και διαχείρισης των αλιευτικών πόρων. 
Σε συμφωνία με την UNLOSC, η ΤΝΥ επιβεβαιώνει ότι η αλιεία στην ανοικτή θάλασσα δεν είναι 
απεριόριστη αλλά εξαρτάται από το ισότιμο δικαίωμα των άλλων κρατών και από τους κανόνες που 
αποβλέπουν στην αποτελεσματική διατήρηση των σχετικών αλιευτικών πόρων. 
17 
Η σύμβαση επιτρέπει, σε κατάλληλες περιπτώσεις και με διεθνή συμφωνία, τον περιορισμό της αρχής 
της άσκησης της αποκλειστικής δικαιοδοσίας του κράτους σημαίας στην ανοικτή θάλασσα. Το καθεστώς 
ελέγχου που προβλέπεται (επικουρικά) από τα άρθρα 21 και 22 της Συνθήκης δεν θέτει ουσιαστικά υπό 
αμφισβήτηση τη δικαιοδοσία αυτή. Επιτρέπει στα άλλα μέλη των περιφερειακών οργανώσεων να 
αναλαμβάνουν συγκεκριμένες ενέργειες επιθεώρησης, οι οποίες είναι αναγκαίες για τη διασφάλιση της 
προστασίας των πόρων, αποκλείοντας ταυτόχρονα οποιαδήποτε κατάχρηση εφόσον εφαρμόζονται 
σύμφωνα με τους κανόνες της καλής πίστεως (άρθρο 300 της συμβάσεως). 
ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ II 
Ασκηση της κοινοτικής αοιιοδιότητας 
1. Η αποκλειστική αρμοδιότητα της Κοινότητας για τη διατήρηση και διαχείριση των αλιευτικών πύρων 
Η αποκλειστική αρμοδιότητα της Κοινότητας για τη διατήρηση και διαχείριση των αλιευτικών πόρων, 
η οποία στηρίζεται στο άρθρο 43 της ΕΚ και στο άρθρο 102 της συνθήκης προσχώρησης του 1972, 
αναγνωρίζεται από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο. 
Απορρέει από πάγια νομολογία (βλ. αποφάσεις της 14ης Ιουλίου του 1976, Kramer, 3/76, 4/76 και 6/76, 
συλ. νομολ. 1279 της 16ης Φεβρουαρίου 1978, Επιτροπή/Ιρλανδία, 61/77 συλ. νομολ. σ. 417 της 25ης 
Ιουλίου 1991, Επιτροπή/Ισπανία, C-258/89, συλ. νομολ. α. 1-3977 και της 24ης Νοεμβρίου 1992, Poulsen 
και Diva Navigation, C-286/90, συλ. νομολ. 1-6019) ότι όσον αφορά την ανοικτή θάλασσα η Κοινότητα 
έχει, για τα θέματα που υπάγονται στην αρμοδιότητα της, την ίδια ρυθμιστική αρμοδιότητα με εκείνη 
που αναγνωρίζεται από το διεθνές δίκαιο στο κράτος σημαίας στο οποίο είναι νηολογημένο το σκάφος. 
Στηναπόφασή του της 24ης Νοεμβρίου 1993 στην υπόθεση C-405/92 (Etablissement Mondiet SA κατά 
S.a.r.l. ArmemenUsIais, συλ. νομολ. 1993, σ. 6166) το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο απεφάνθη ότι η Κοινότητα 
είναι αρμόδια να λαμβάνει έναντι, των σκαφών που φέρουν τη σημαία κράτους μέλους ή είναι 
νηολογημένα σε κράτος μέλος, μέτρα που αποσκοπούν στη διατήρηση των αλιευτικών πόρων στην 
ανοικτή θάλασσα. 
Το θέμα που τίθεται είναι εάν η συμφωνία της Νέας Υόρκης υπάγεται στην αποκλειστική κοινοτική 
αρμοδιότητα υπό το φως της νομολογίας του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου. 
2. Το σχέδιο συμφωνίας για την εφαρμογή των διατάξεων της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για το 
Δίκαιο της Θάλασσας, της 10ης Δεκεμβρίου 1982, σχετικά με τη διατήρηση και διαχείριση των 
ιχθυαποθεμάτων, των οποίων οι μετακινήσεις διενεργούνται τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό 
των αποκλειστικών οικονομικών ζωνών καθώς και των άκρως αποδημητικών αποθεμάτων ιχθύων. 
Το αντικείμενο και ο στόχος της συμφωνίας παρατίθενται στο προοίμιο και στο άρθρο 2. 
Το άρθρο 2 προβλέπει ότι η συμφωνία έχει ως στόχο να εξασφαλίσει τη μακροπρόθεσμη διατήρηση και 
τη βιώσιμη εκμετάλλευση των αλληλοεπικαλυπτόμενων και των άκρως αποδημητικών αποθεμάτων 
ιχθύων χάρη στην αποτελεσματική εφαρμογή των σχετικών διατάξεων της σύμβασης. Ο ίδιος στόχος 
αναφέρεται στη δεύτερη αιτιολογική σκέψη του προοιμίου. 
Το μέρος II της συμφωνίας (άρθρα 5, 6 και 7) περιέχει τις θεμελιώδεις διατάξεις όσον αφορά τα μέτρα 
που πρέπει να λαμβάνονται για την επίτευξη του στόχου της διατήρησης και διαχείρισης για τη 
διασφάλιση τόσο της βιωσιμότητας όσο και της βέλτιστης εκμετάλλευσης των αποθεμάτων σε 
επιστημονική βάση και με την εφαρμογή της προληπτικής προσέγγισης σύμφωνα με το άρθρο 6. Τα μέρη 
υποχρεούνται επίσης να μεριμνούν ώστε να είναι συμβατά τα μέτρα διατήρησης και διαχείρισης που 
λαμβάνονται για την ανοικτή θάλασσα καθώς και εκείνα που λαμβάνονται για τις ζώνες που υπάγονται 
στην εθνική δικαιοδοσία. Για την εξασφάλιση της συμβατότητας αυτής, τα μέρη υπόκεινται στις 
υποχρεώσεις του άρθρου 7. 
19 
m 
Είναι προφανές ότι τόσο ο στόχος όσο και οι διατάξεις του μέρους II σχετικά με τη διατήρηση και τη 
διαχείριση των προβλεπόμενων αποθεμάτων, υπάγονται στην αποκλειστική αρμοδιότητα της 
Κοινότητας. 
Η συμφωνία προβλέπει κατόπιν τα μέσα, τις μεθόδους και τους μηγανισμούς για την επίτευξη του 
στόχου που αναφέρεται στο άρθρο 2. 
Πρόκειται για μηχανισμούς διεθνούς συνεργασίας (π.χ. υποπεριφερειακέςκαι περιφερειακές οργανώσεις 
και ρυθμίσεις διαχείρισης της αλιείας, τα καθήκοντα τους και οι εσωτερικές δομές τους, συλλογή και 
ανακοίνυκϊη πληροφοριών και συνεργασία στο θέμα της επιστημονικής έρευνας), υποχρεώσεις των 
κρατών μη μελών και μη συμμετεχόντων σε περιφερειακές οργανώσεις, μέτρα που πρέπει να 
λαμβάνονται από το κράτος λιμένος, μέτρα συμμετοχής τα>ν αναπτυσσόμενοι κραπυν στο θέμα της 
εφαρμογής της συμφωνίας, διαδικασίες διευθέτησης διαφορών, ρήτρες διαφύλαξης και τελικές ρήτρες. 
Η συμφωνία ανήκει στο σύνολο της στην αποκλειστική αρμοδιότητα της Κοινότητας εφόσον τα 
προαναφερθέντα μέρη της συμφωνίας έχουν επικουρικό χαρακτήρα σε σχέση με τον κύριο στόχο της 
συμφωνίας ή εφόσον καλύπτονται από την κοινή πολιτική αλιείας. 
Τα μέρη II και IV (άρθρα 8 έως 17) αφορούν τη διεθνή συνεργασία των μερών της αλιευτικής 
συμφωνίας. Η συνεργασία αυτή, σκοπός της οποίας είναι να εξασφαλίσει την όσο το δυνατόν ευρύτερη 
εφαρμογή των μέτρων διατήρησης και διαχείρισης που προβλέπονται στα άρθρα 3 έως 7, καλύπτεται 
επίσης από την κοινή αλιευτική πολιτική. 
Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η Κοινότητα είναι μέλος πολλών περιφερειακών και 
υποπεριφερειακών οργανώσεων αλιείας. Επί παραδείγματι, η Κοινότητα είναι μέλος της ΝΑΡΟ,της 
NEAFC, της Επιτροπής της Βαλτικής Θάλασσας και εκτελεί τις υποχρεώσεις που επιβάλλονται από τις 
συμφωνίες αυτές. Η Κοινότητα συνήψε επίσης πολλές αλιευτικές συμφωνίες με τρίτες χώρες που 
περιλαμβάνουν διάφορους τύπους υποχρεώσεων, όπως είναι η τεχνική και επιστημονική συνεργασία 
καθώς και η βοήθεια στο θέμα της κατάρτισης των αλιέων των αναπτυσσομένων χωρο')ν. Προέβη επίσης 
στη σύναψη συμφωνίας με • την Αργεντινή, η οποία αποκαλείται "δεύτερης γενιάς", η οποία περιέχει 
διατάξεις που προβλέπουν, μεταξύ άλλων, την ίδρυση κοινών επιχειρήσεων, κ.λπ. Η αποκλειστική 
αρμοδιότητα της Κοινότητας στο πλαίσιο της κοινής αλιευτικής πολιτικής αναγνωρίστηκε σε πολλές 
περιπτώσεις, μεταξύ των οποίων και κατά την υπογραφή συμφωνιών, των οποίων το περιεχόμενο ήταν 
πολύμορφο και πολύπλοκο. 
Τα άοθοα 18 έως 23 καθορίζουν τα μέτρα που πρέπει να εφαρμόζονται από τα κράτη για τη διασφάλιση 
της καλής εκτέλεσης των υποχρεώσεων που προβλέπονται στα άρθρα 5 έως 7. Οι διατάξεις αυτές 
απευθύνονται στο κράτος σημαίας το οποίο, σύμφωνα με τους κανόνες του δημόσιου διεθνούς δικαίου, 
είναι υπεύθυνο για τα σκάφη που φέρουν τη σημαία του. Το αντικείμενο των άρθρων αυτών δεν είναι 
το δίκαιο της σημαίας αυτό καθαυτό, για το οποίο η αρμοδιότητα των κρατών μελών είναι προφανής. 
Τα άρθρα 18 έως 23 υποχρεώνουν τα κράτη σημαίας να χρησιμοποιούντα νομικά όργανα που διαθέτουν 
βάσει του διεθνούς δημοσίου δικαίου και του εσωτερικού τους δικαίου για την εξασφάλιση της 
εκτέλεσης των μέτρων που συμφωνήθηκαν στην υπό εξέταση συμφωνία. 
Αξίζει να σημειωθεί ότι η εκτέλεση των υποχρεώσεων που έγιναν δεκτές από την Κοινότητα σε μία 
διεθνή συμφωνία με βάση την κοινοτική αρμοδιότητα μπορεί να δεσμεύσει τα κράτη μέλη στο διοικητικό 
και πρακτικό επίπεδο (στο οποίο περιλαμβάνονται και τα μέτρα ελέγχου καθώς και οι διοικητικές 
κυρώσεις παραβάσεων). Αυτό είναι ένα σύνηθες φαινόμενο στη νομική τάξη της Κοινότητας (βλ. κυρίως 
το άρθρο 228 παράγραφος 7 της συνθήκης) και δεν επηρεάζει το πεδίο εφαρμογής της αρμοδιότητας της 
Κοινότητας για τη σύναψη διεθνούς συμφωνίας. Στην πραγματικότητα, μόνο η νομοθετική αρμοδιότητα 
λαμβάνεται υπόψη για τη σύναψη διεθνών συμφωνιών και όχι η αρμοδιότητα διοικητικής εκτέλεσεης 
(βλ. γνώμη 2/91 του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, art. 34). 
20 
Όσον αφορά ιδιαίτερα τους κανόνες που αφορούν την επιθεώρηση των αλιευτικών σκας>ών, πρέπει να 
σημειωθεί ότι τα θέματα αυτά αποτέλεσαν ήδη αντικείμενο διεθνών συμφωνιών που συνάφθηκαν από 
την Κοινότητα, επί παραδείγματι με τη NAFO ή τον Καναδά. Ο τύπος αυτός διατάξεων συνιστά τα 
νομικά μέσα για τη θέση σε εφαρμογή μέτρων διατήρησης και διαχείρισης, τα οποία μπορούν να 
αποτελέσουν ένα από τα κύρια αντικείμενα μιας συμφωνίας που συνάπτεται από την Κοινότητα στο 
πλαύτιο της κοινής αλιευτικής πολιτικής. Πράγματι, σύμφωνα με την πάγια νομολογία του Ευρωπαϊκού 
Δικαστηρίου, η αρμοδιότητα της Κοινότητας για την ρύθμιση ενός θέματος (π.χ. άρθρο 43 της συνθήκης 
για τις κοινές οργανώσεις γεο)ργικών αγορών ή την κοινή αλιευτική πολιτική) περιλαμβάνει την 
αρμοδιότητα επιβολής στα κράτη μέλη λήψης εκτελεστικών μέτρων. Τα μέτρα αυτά μπορούν να 
περιλαμβάνουν, στο μέτρο που είναι αναγκαίο για την εξασφάλιση της καλής εκτέλεσης των κοινοτικών 
κανόνων, μέτρα ελέγχου και διοικητικές κυρώσεις. 
Ιδιαίτερα, όσον άφορα το θέμα της δικαστικής δίωξης και των κυρώσεων για παραβάσεις (άρθρο 19 
παράγρφος 2) καθώς και τη δικαστική αρωγή μεταξύ των μερών της συμφωνίας (άρθρο 20 παράγραφος 
5), πρέπει να σημειωθεί ότι υπάρχει κοινοτική αρμοδιότητα για τη θέση σε εφαρμογή κυρώσεων 
διοικητικής φύσεως (βλ. απόφαση της 27ης Οκτωβρίου 1992 στην υπόθεση C-240/90 -
Γερμανία/Επιτροπή). Όσον αφορά τις ποινικές κυρώσεις και τη δικαστική αρωγή (κοινοποίηση 
αποδεικτικών στοιχείων στις αρχές των άλλων συμβαλλομένων μερών), πρέπει ωστόσο να σημειωθεί 
ότι τα κράτη μέλη έχουν την υποχρέωση, δυνάμει της συνθήκης, να προβλέπουν τέτοιου είδους κυρώσεις 
στα αντίστοιχα εθνικά νομοθετικά συστήματα τους, εφόσον είναι αναγκαίες για την εξασφάλιση της 
τήρησης του κοινοτικού δικαίου. Μία τέτοια γενική υποχρέωση αναγνωρίζεται από τη νομολογία του 
δικαστηρίου (βλ. αποφάσεις της 21ης Σεπτεμβρίου 1989 στην απόφαση 68/88 - Επιτροπή/Ελλάδα, συλ. 
νομολ. 1989, σ. 2965· της 27ης Μαρτίου 1990 στην υπόθεση C-90/89 -Ισπανία/Συμβούλιο, συλ. νομολ. 
1990, σ. 1-1383 (1-142)) και από την κοινοτική νομοθετική πρακτική (βλ. π.χ. άρθρο 7 παράγραφος 1β 
του κανονισμού 3842/86 του Συμβουλίου (ΕΕ αριθ. L 357/1· άρθρο 31 και 32 του κανονισμού αριθ. 
2847/93 του Συμβουλίου (ΕΕ αριθ. L 261/1)). Συνεπώς, ούτε αυτό το μέρος της συμφωνίας δεν 
χρειάζεται συμμετοχή των κρατών μελών στη συμφωνία γιατί η εν λόγιο διάταξη δεν υπερβαίνει τη 
γενική αυτή υποχρέωση των κρατών μελών και τις συνήθεις ρήτρες της κοινοτικής νομοθεσίας. 
Το γεγονός ότι το άρθρο 21, παράγραφοι 5, 6 και 7, προβλέπει σύστημα νηυψίας και ενδεχόμενης 
ανάληψης του ελέγχου του σκάφους από το κράτος που προέβη σε επιθεώρηση και διαπίστωσε 
παραβάσεις της συμφωνίας, δεν μεταβάλλει την κατάσταση αυτή. 
Σχετικά με το θέμα αυτό, φαίνεται χρήσιμο, προκειμένου να αρθούν ενδεχόμενες παρερμηνείες, να 
υπογραμμιστεί ότι η ύπαρξη κοινοτικής νομοθεσίας για την αποδοχή δεσμεύσεων στον τομέα αυτό 
αφήνει ανέπαφη την αρμοδιότητα - και την υποχρέωση - των κρατών μελών να λαμβάνουν, εντός του 
πλαισίου που καθορίζεται από το κοινοτικό δίκαιο, τα αναγκαία γενικά και συγκεκριμένα μέτρα 
εφαρμογής. Σε συγκεκριμένες περιπτώσεις, εναπόκειται συνεπώς στις αρχές του κράτους σημαίας να 
χορηγήσει την άδεια επιθεώρησης από μη υπηκόους της ή να την απορρίψει. 
21 
Όσον αφορά τα άρθρα σχετικά με τη διευθέτηση διαφορών, αρκεί να σημειωθεί ότι στη γνώμη του 1/94 
της 15ης Νοεμβρίου 1994, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο αποφάσισε ότι η αρμοδιότητα για τη συμμετοχή 
στους μηχανισμούς διευθέτησης διαφορών απορρέει από εκείνη η οποία υη)ίσταται αναφορικά με 
ουσιαστικές διατάξεις. Εξάλλου, η αρχή σύμφωνα με την οποία οι παρεπόμενες ρυθμίσεις ακολουθούν 
τις κύριες ρυθμίσεις εφαρμόζεται στα άρθρα που διέπουν ορισμένες λεπτομέρειες ή ιδιαίτερα 
προβλήματα, όπως είναι το άρθρο 12, το οποία ρυθμίζει τη συλλογή και την ανακοίνωση πληροφοριών 
και τη συνεργασία στο θέμα της επιστημονικής έρευνας, με σκοπό τη διατήρηση και διαχείριση το)ν 
αλιευτικών πύρων. 
Όσον αφορά το μέρος VII "ανάγκες των αναπτυσσόμενων κρατών", μπορούμε να συμπεράνουμε ότι οι 
διατάξεις των άρθρων 24 - 26 έχουν επικουρικό χαρακτήρα σε σχέση με τον κύριο στόχο της συμφωνίας. 
Τα εν λόγω άρθρα προβλέπουν τα ιιέσα για την αποτελεσματική συμμετοχή των αναπτυσσόμενων 
κρατών στη μακροπρόθεσμη διατήρηση και στη βιώσιμη εκμετάλλευση των σχετικών αποθεμάτων. 
Οι εν λόγιο διατάξεις δεν αφορούν την οικονομική ανάπτυξη των αναπτυσσομένων χωρών αλλά 
αναιρέρονται στους τύπους συνεργασίας με τα κράτη αυτά, τα οποία, εξάλλου, σε ορισμένο βαθμό 
εμφανίζονται επίσης στις διμερείς αλιευτικές συμφο>νίες που συνάφθηκαν από την ΕΚ και τα κράτη 
ΑΚΕ επί παραδείγματι, (τεχνική αρ<ογή, εκπαίδευση, χρηματοδότησηπρογραμμάαυνγια τους σκοπούς 
(χυτούς κ.λπ.). 
22 

ISSN 0254-1483 
COM(95) 591 τελικό 
ΕΓΓΡΑΦΑ 
GR 03 11 
Αριθ. καταλόγου : CB-CO-95-636-GR-C 
ISBN 92-77-96697-1 
Υπηρεσία Επισήμων Εκδόσεων των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων 
L-2985 Λουξεμβούργο