EL Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης C 318/86

Γνωμοδότηση της Ευρωπαϊκής Οικονομικής και Κοινωνική Επιτροπής με θέμα την Ανακοίνωση της Επιτροπής προς το Συμβούλιο και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιοσχετικά με μια θεματική στρατηγική για το αστικό περιβάλλον

COM(2005) 718 τελικό — {SEC(2006) 16}

(2006/C 318/15)

Στις 11 Ιανουαρίου 2006, η Επιτροπή αποφάσισε, σύμφωνα με το άρθρο 262 της Συνθήκης περί θεσπίσεως της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, να ζητήσει τη γνωμοδότηση της Ευρωπαϊκής Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής με την ανωτέρω ανακοίνωση.

Το ειδικευμένο τμήμα «Γεωργία, ανάπτυξη της υπαίθρου, περιβάλλον» στο οποίο ανατέθηκε η προετοιμασία των σχετικών εργασιών, επεξεργάστηκε τη γνωμοδότησή του στις 11 Ιουλίου 2006, με βάση την εισηγητική έκθεση του κ. PEZZINI.

Κατά την 429η σύνοδο ολομέλειάς της, της 13ηε και 14ης Σεπτεμβρίου 2006, (συνεδρίαση της 13ης Σεπτεμβρίου 2006), η Ευρωπαϊκή Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή υιοθέτησε την ακόλουθη γνωμοδότηση με 194 ψήφους υπέρ, 2 κατά και 6 αποχές:

1. Συμπεράσματα και συστάσεις

1.1 Η ΕΟΚΕ αναγνωρίζει ότι, για τη βιώσιμη ανάπτυξη και για την ανάκαμψη της ανταγωνιστικότητας και της καινοτομίας, είναι απαραίτητο να λυθούν τα πολύπλοκα προβλήματα που αντιμετωπίζουν σήμερα οι πόλεις, όπως η υποβάθμιση του περιβάλλοντος, η κυκλοφοριακή συμφόρηση, τα προβλήματα στέγασης, η ανασφάλεια και η εγκληματικότητα, η κρίση στην απασχόληση και οι παραγωγικές αναδιαρθρώσεις, οι δημογραφικές αλλαγές, ο κοινωνικός αποκλεισμός — κυρίως των νέων και των ηλικιωμένων- και ο φυλετικός διαχωρισμός λόγω προέλευσης και εθνότητας.

1.2 Η ατμοσφαιρική ρύπανση των πόλεων έχει εξελιχθεί από καιρό, σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, με υψηλό κόστος από πλευράς κοινωνίας και υγείας. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας έχει δηλώσει ότι η κακή ποιότητα του αέρα στις πόλεις ευθύνεται για την αύξηση πολλών χρόνιων ασθενειών, που επιβαρύνουν σημαντικά τα συστήματα κοινωνικής ασφάλισης, από πλευράς κόστους, θεραπειών, περίθαλψης και απουσιών λόγω ασθενείας.

1.3 Η πρόληψη έχει καταστεί απαραίτητη, τόσο σε επίπεδο ατομικής ευθύνης, με τον περιορισμό της χρήσης των αυτοκινήτων, όσο και σε συλλογικό επίπεδο μέσω νέων πολιτικών μεταφοράς.

1.4 Η ΕΟΚΕ εκτιμά ότι οι αρχές των κρατών μελών πρέπει να σταματήσουν να συσκέπτονται και να υιοθετήσουν, ακολουθώντας τις πολυάριθμες συστάσεις της Επιτροπής, συγκεκριμένα και άμεσα σχέδια παρέμβασης στα πλαίσιο μιας ολοκληρωμένης, υπεύθυνης και συμμετοχικής προσέγγισης για μια σημαντική, συνεχή και αναγνωρίσιμη βελτίωση της ποιότητας της ζωής και του περιβάλλοντος.

1.5 Η ΕΟΚΕ είναι επίσης πεπεισμένη ότι η κατεύθυνση που έχει επιλέξει η Επιτροπή με την ανάπτυξης μιας ολοκληρωμένης στρατηγικής για το αστικό περιβάλλον, εδραιωμένη στις αρχές της επικουρικότητας και της εγγύτητας, είναι μία αποτελεσματική στρατηγική, κυρίως εάν επιβληθεί μέσω μιας συμμετοχικής και κοινής μεθοδολογίας, στο πλαίσιο της αναθεωρημένης Ατζέντας της Λισσαβώνας και του Γκέτεμποργκ.

1.5.1 Κατά την ΕΟΚΕ, η Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει να υιοθετήσει μηχανισμούς οι οποίοι να αξιοποιούν τις βέλτιστες πρακτικές που έχουν υιοθετήσει οι εθνικές, περιφερειακές και τοπικές αρχές για την ανάπτυξη στην πράξη της εν λόγω στρατηγικής σύμφωνα με τις επιμέρους πραγματικότητες.

1.5.2 Η ΕΟΚΕ υπογραμμίζει ότι οι πόλεις, για να είναι ανταγωνιστικές, οφείλουν να αναπτύξουν σύγχρονες, αποτελεσματικές και προσβάσιμες υπηρεσίες κυρίως στον τομέα της υγείας, των κοινωνικών υπηρεσιών και της δημόσιας διοίκησης, ώστε να διασφαλιστεί η πιο έντονη κοινωνική συνοχή και η συμμετοχή των νέων και των ηλικιωμένων σε ένα πλαίσιο ενίσχυσης των σχέσεων μεταξύ ιστορικών κέντρων και περιφέρειας, μεταξύ πλούσιων και φτωχών ζωνών της αστικής περιοχής και μεταξύ αυτής της αστικής περιοχής και της ενδοχώρας.

1.6 Πράγματι, σύμφωνα με την ΕΟΚΕ, πρέπει να ακολουθηθεί το πρότυπο μιας «κοινωνικά υπεύθυνης περιοχής», δηλαδή μιας περιοχής που να προσανατολίζει την ανάπτυξή της προς την αειφορία, ενσωματώνοντας στις δυναμικές της την οικονομική, κοινωνική και περιβαλλοντική διάσταση, καθώς και τις κοινωνικοοικονομικές συνέπειες της γήρανσης του πληθυσμού.

1.7 Μια περιοχή μπορεί να οριστεί «κοινωνικά υπεύθυνη» όταν επιτυγχάνει να συνδυάσει επίπεδα επαρκούς ευημερίας με τις υποχρεώσεις που αποτελούν τμήμα της κοινωνικής ευθύνης.

1.7.1 Η παιδεία σε ό,τι αφορά τις υποχρεώσεις, και τα δικαιώματα, δημιουργείται από την πλήρη συνειδητοποίηση του θέματος εντός της οικογένειας και ενισχύεται κατά τη διάρκεια των εκπαιδευτικών διαδικασιών, αρχής γενομένης από την πρωτοβάθμια εκπαίδευση.

1.8 Το τρέχον πρόγραμμα-πλαίσιο έρευνας και ανάπτυξης (έκτο) παρέχει, μέσω του συστήματος προβλέψεων, τη δυνατότητα συμμετοχής των φορέων της κοινωνίας των πολιτών για την κοινή αποδοχή των καλύτερων προσανατολισμών, στη βάση των οποίων θα πραγματοποιηθούν οι επιλογές, για ένα πιο συνειδητό μελλοντικό πρότυπο της εδαφικής κοινωνικής ευθύνης.

1.8.1 Στις προτάσεις του 7ου προγράμματος-πλαίσιο έρευνας και ανάπτυξης, πέραν των προληπτικών δράσεων, προβλέπεται, στο πλαίσιο της θεματικής στρατηγικής που αφορά την υγεία (1), μια ειδική δράση για την ανάπτυξη του ανθρώπου και τη γήρανση, συμπεριλαμβανομένης της αλληλεπίδρασης παραγόντων όπως το περιβάλλον, οι ατομικές συμπεριφορές και τα θέματα φύλου.

1.8.2 Η ΕΟΚΕ υπογραμμίζει τον θεμελιώδη ρόλο που καλούνται να διαδραματίσουν τα σχολεία, τα εκπαιδευτικά ιδρύματα και τα πανεπιστήμια προκειμένου να προσανατολίσουν τους νέους και τους πολίτες προς την αειφόρο ανάπτυξη.

1.8.3 Υπάρχουν διάφορες πρωτοβουλίες που, σε διεθνές επίπεδο, επεδίωξαν να προσδιορίσουν τον πυρήνα των θεμελιωδών αρχών και αξιών στις οποίες γίνεται αναφορά όταν μιλάμε για την «συλλογική κοινωνική ευθύνη». Μεταξύ αυτών οι πιο σημαντικές είναι: — Ο Ευρωπαϊκός Χάρτης Θεμελιωδών Δικαιωμάτων, άρθρο 37 για την προστασία του περιβάλλοντος (2) — Το Παγκόσμιο Συμβόλαιο (3) — Τις Κατευθυντήριες γραμμές του ΟΟΣΑ (4), — Ο Χάρτης Αξιών της Επιχείρησης του ΕΙΚΑ (Ευρωπαϊκό Ίδρυμα Κοινωνικού Απολογισμού) (5).

1.9 Η ΕΟΚΕ υποστηρίζει ότι οι δράσεις που αποσκοπούν στην απτή εφαρμογή αυτών των θεμελιωδών αρχών και αξιών πρέπει να θεωρούνται ως αποδοτικές επενδύσεις εφόσον αφορούν την αξιοποίηση των οικονομικών, κοινωνικών και εργασιακών πτυχών του αστικού ιστού και των δυνατοτήτων προσέλκυσης και έκφρασης που συνεπάγεται.

1.10 Η ΕΟΚΕ υποστηρίζει θερμά τη θέσπιση «Ευρωπαϊκών Βραβείων Πράσινης Πόλης» ώστε να βελτιστοποιηθούν οι προσπάθειες και οι συμπεριφορές των τοπικών κοινοτήτων και των δημόσιων και ιδιωτικών φορέων που τις συγκροτούν.

1.10.1 Η ΕΟΚΕ θεωρεί σημαντικό να είναι η ίδια μαζί με την Επιτροπή των Περιφερειών, τα όργανα που θα δώσουν το παράδειγμα, εξετάζοντας τις δυνατότητες θέσπισης του Ετήσιου Βραβείου της Κοινωνίας των Πολιτών «Eurogreen City», και ελέγχοντας τις βέλτιστες πρακτικές αστικής αειφόρου ανάπτυξης στο πλαίσιο του ΠΕΑ (Παρατηρητήριο Ενιαίας Αγοράς).

2. Αιτιολογία

2.1 Η συντριπτική πλειοψηφία του ευρωπαϊκού πληθυσμού κατοικεί σε αστικές περιοχές (6) όπου η ποιότητα ζωής συχνά χαρακτηρίζεται από δραματική υποβάθμιση των συστημάτων μεταφοράς, των περιβαλλοντικών και κοινωνικών συνθηκών και της πρόσβασης σε βασικές υπηρεσίες: οι τελευταίες χρήζουν σημαντικών καινοτόμων παρεμβάσεων, ευφυέστερης χρήσης των πόρων και ατομικών ή συλλογικών συμπεριφορών που να σέβονται το περιβάλλον.

2.1.1 Η ΕΟΚΕ είχε την ευκαιρία να εξετάσει επανειλημμένα το πρόβλημα, επισημαίνοντας κυρίως ότι «τα περιβαλλοντικά προβλήματα συγκεντρώνονται στις πόλεις, για διάφορους λόγους, και γίνονται ιδιαίτερα αισθητά στους πολίτες, ειδικότερα σε ό,τι αφορά την ποιότητα του αέρα, την ηχορύπανση και, ιδίως στις μεσογειακές χώρες της ΕΕ, τους υδάτινους πόρους».

2.1.2 Η προβληματική σχετικά με την ενσωμάτωση των περιβαλλοντικών πτυχών στη διαδικασία της αστικής ανάπτυξης εντάσσεται στο πλαίσιο των προτεραιοτήτων που έχουν καθοριστεί στο VI Πρόγραμμα Δράσης για το Περιβάλλον 2002 — 2012 της Ευρωπαϊκής Ένωσης, υπέρ της αειφόρου ανάπτυξης σε διάφορους πρωταρχικούς τομείς, έγγραφο για το οποίο η ΕΟΚΕ έχει εκδώσει σχετική γνωμοδότηση.

2.1.3 Πράγματι το VI Πρόγραμμα Δράσης 2002 — 2012 προέβλεπε την επεξεργασία και τον σχεδιασμό επτά θεματικών στρατηγικών (7): — * ατμοσφαιρική ρύπανση, — * θαλάσσιο περιβάλλον, — * βιώσιμη χρήση των φυσικών πόρων, — * πρόληψη δημιουργίας και ανακύκλωση των αποβλήτων, — προστασία του εδάφους, — χρήση εντομοκτόνων, — * αστικό περιβάλλον.

2.1.4 Από αυτές τις επτά στρατηγικές, οι πέντε έχουν θεσμοθετηθεί από την Επιτροπή με τη μορφή των ακόλουθων εγγράφων: η πρόταση θεματικής στρατηγικής για την ατμοσφαιρική ρύπανση υιοθετήθηκε από την Επιτροπή στις 21 Σεπτεμβρίου 2005 (8)· η πρόταση οδηγίας με θέμα τη στρατηγική για το θαλάσσιο περιβάλλον, επικυρώθηκε στις 24 Οκτωβρίου 2005 (9)· η πρόταση οδηγίας σχετικά με τα απόβλητα (νέα θεματική στρατηγική για την πρόληψη της δημιουργίας και την ανακύκλωση των αποβλήτων), υιοθετήθηκε στις 21 Δεκεμβρίου 2005 (10)· η πρόταση θεματικής στρατηγικής για την αειφόρο χρήση των φυσικών πόρων, υποβλήθηκε στις 21 Δεκεμβρίου 2005 (11), ενώ η τελευταία πρόταση για το αστικό περιβάλλον, που αποτελεί αντικείμενο της παρούσης γνωμοδότησης, υποβλήθηκε στις 11 Ιανουαρίου 2006.

2.1.5 Υπάρχει μία σαφής αλληλεπίδραση μεταξύ των όσων προτείνονται στις προηγούμενες τέσσερις θεματικές στρατηγικές και της τελευταίας. Στο αστικό περιβάλλον συγκεντρώνονται και προβάλλονται: — τα μέτρα για την καταπολέμηση της ατμοσφαιρικής ρύπανσης· — τα μέτρα για την πρόληψη της δημιουργίας αποβλήτων και την ανακύκλωση αυτών· — οι πρωτοβουλίες για τη μείωση των εκπομπών αερίων που προκαλούν το φαινόμενο του θερμοκηπίου και που παράγονται από ορυκτά καύσιμα και χρησιμοποιούνται στις αστικές μεταφορές και στα συστήματα θέρμανσης και ψύξης που χρησιμοποιούν οι πολίτες· — η προστασία των υδροφόρων οριζόντων και των φυσικών πόρων πανίδας και χλωρίδας των αστικών πάρκων· — η προστασία του θαλάσσιου περιβάλλοντος, (ιδίως στους λιμένες και στις παράκτιες πόλεις).

2.1.6 Όσον αφορά την πρόταση θεματικής στρατηγικής για το περιβάλλον, σημαντικά είναι επίσης τα μέτρα καταπολέμησης της ηχορύπανσης, για την οποία έχει ήδη υιοθετηθεί από το 2002 (12), ένα σχέδιο δράσης για τις μεγάλες αστικές περιοχές και η πρόσφατη πρόταση οδηγίας για την προώθηση καθαρών οχημάτων οδικών μεταφορών (και ειδικότερα οι προτάσεις που αφορούν τις δημόσιες συμβάσεις) (13).

2.1.6.1 Εξίσου συνυφασμένες με την παρούσα πρόταση στρατηγικής είναι και οι εξής παρεμβάσεις: — οι κοινοτικές παρεμβάσεις περιβαλλοντικής πολιτικής για την αστική διαχείριση που προβλέπονται στο πρόγραμμα LIFE-PLUS· — οι κοινοτικές παρεμβάσεις της περιφερειακής πολιτικής και της πολιτικής συνοχής, όσον αφορά το ΕΚΤ, το ΕΤΠΑ και το Ταμείο Συνοχής, αλλά και οι κοινοτικές πρωτοβουλίες URBAN II, EQUAL, INTERREG· — οι κοινοτικές παρεμβάσεις για την ορθολογική χρήση της ενέργειας, την εξοικονόμηση ενέργειας και την ενεργειακή απόδοση, στο πλαίσιο του προγράμματος «Ευφυής Ενέργεια» και, μελλοντικά, του προγράμματος πλαισίου για την ανταγωνιστικότητα και την καινοτομία — ΠΑΚ · — οι κοινοτικές παρεμβάσεις γα την έρευνα και την ανάπτυξη που προβλέπονται από τα ειδικά προγράμματα του Πολυετούς Προγράμματος-Πλαίσιο ΕΚ της ΕΤΑ, που αφορούν ειδικότερα: το περιβάλλον και τη δημόσια υγεία· τις μεταφορές και την ενέργεια· την κοινωνία των πληροφοριών για καλύτερη ποιότητα ζωής· την ανάπτυξη της επιστήμης και του πολιτισμού στην κοινωνία· τα νέα υλικά και τις νανοτεχνολογίες· τη ραδιοπλοήγηση και την ανάπτυξη δορυφόρων με τα προγράμματα GALILEO, GEO και GMES (14)· — οι παρεμβάσεις για τη διατήρηση της αρχιτεκτονικής και πολιτιστικής κληρονομιάς των πόλεων που προβλέπονται στα κοινοτικά προγράμματα Minerva, LIFE/Ricama, Cultura 2000, MEDIA PLUS και Contentplus — οι κοινοτικές παρεμβάσεις που προβλέπονται για τις χώρες της Μεσογείου και των Βαλκανίων (MEDA), και για τις χώρες της Κοινοπολιτείας των Νέων Ανεξαρτήτων Κρατών ΝΑΚ (TACIS) — που, στο μέλλον, θα αποτελέσουν αντικείμενο του Νέου Μέσου Εγγύτητας· — οι κοινοτικές παρεμβάσεις που προβλέπονται από την κοινοτική πολιτική συνεργασίας και ανάπτυξης προς διάφορες περιοχές: ΑΚΕ, Λατινική Αμερική (Mercociudades-MERCOSUR) και Ασία, και από την εμπορική πολιτική της ΕΕ (EU Trade Sustainability Impact Assessment (αξιολόγηση των επιπτώσεων στην αειφορία του εμπορίου — SIA).

2.1.7 Σημαντική συμβολή στον καθορισμό της θεματικής στρατηγικής για το αστικό περιβάλλον είχαν: τα αποτελέσματα της διαβούλευσης που πραγματοποίησε η Επιτροπή για την ενδιάμεση ανακοίνωσή της του 2004 (15), — μία πρώτη ανάλυση των πιθανών σχετικών στρατηγικών, — οι εθελοντικές πρωτοβουλίες της Ατζέντας 21, — ο Χάρτης του Aalborg (16), — τα συμπεράσματα του Συμβουλίου της 14ης Οκτωβρίου 2004 για τη σημασία της στρατηγικής και τη σπουδαιότητα ανάληψης δράσεων σε όλα τα επίπεδα, — και τέλος, τα συμπεράσματα της Συμφωνίας Bristol που επιτεύχθηκε κατά τη διάρκεια της Βρετανικής Προεδρίας (17).

2.1.8 Η Επιτροπή έχει επίσης εκπονήσει ένα έγγραφο εργασίας, το οποίο επισυνάπτεται στην ανακοίνωση που αποτελεί αντικείμενο της παρούσας γνωμοδότησης. Το έγγραφο αυτό αφορά την αξιολόγηση του αντίκτυπου των διαφόρων πιθανών σεναρίων εφαρμογής της στρατηγικής και του κόστους που αυτά συνεπάγονται.

2.1.9 Το 2005, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, στην έκθεσή του σχετικά με την αστική διάσταση στο πλαίσιο της διεύρυνσης (18), αναγνώρισε ότι «οι πόλεις και οι αστικές συγκεντρώσεις ή περιοχές όπου ζει το 78 % του πληθυσμού της Ευρωπαϊκής Ένωσης αντιπροσωπεύουν έναν χώρο όπου συγκεντρώνονται οι πιο πολυσύνθετες και ταυτόχρονα οι πιο συνηθισμένες προκλήσεις, αλλά και έναν χώρο όπου οικοδομείται το μέλλον και όπου εμβαθύνονται και εδραιώνονται όλες οι μορφές της γνώσης». Κατά συνέπεια «οι πόλεις και οι αστικές συγκεντρώσεις ή περιοχές, ιδιαίτερα οι πόλεις μικρού και μεσαίου μεγέθους, έχουν να διαδραματίσουν κεντρικό ρόλο στην υλοποίηση των αναθεωρημένων στόχων της Λισσαβώνας και του Γκέτεμποργκ». Το Κοινοβούλιο κάλεσε την Επιτροπή«να αναπτύξει και να προτείνει πρότυπα και εργαλεία βιώσιμης αστικής ανάπτυξης στα οποία να έχουν πρόσβαση όλες οι πόλεις και οι αστικές συγκεντρώσεις ή περιοχές».

2.1.10 Η ΕΟΚΕ υποστηρίζει ότι οι φορείς λήψης πολιτικών αποφάσεων, από κοινού με τους κοινωνικούς εταίρους, και γενικά, με το σύνολο της κοινωνίας των πολιτών, οφείλουν να ακολουθήσουν τον στόχο ενός αστικού περιβάλλοντος με υψηλή κοινωνική απόδοση μέσω πολιτικών κατάρτισης.

2.2 Η πρόταση της Επιτροπής

2.2.1 Στην πρόταση της Επιτροπής αναγνωρίζεται ότι «η ποικιλομορφία από άποψη ιστορική, γεωγραφική, κλιματική, διοικητική και νομική, επιβάλλει την εξεύρεση εξειδικευμένων λύσεων σε τοπικό επίπεδο για το αστικό περιβάλλον» και ότι «η εφαρμογή της αρχής της επικουρικότητας, σε περίπτωση ανάληψης δράσης στο πλέον αποτελεσματικό επίπεδο, συνεπάγεται και αυτή ενέργειες σε τοπικό επίπεδο». Δεδομένης πάντως της ποικιλομορφίας των αστικών περιοχών και των εθνικών, περιφερειακών και τοπικών υποχρεώσεων, καθώς και των δυσχερειών που συνδέονται με την κατάρτιση κοινών προτύπων «αποφασίσθηκε ότι τα νομοθετικά μέτρα δεν είναι ο καλύτερος τρόπος για να επιτευχθούν οι στόχοι της παρούσας στρατηγικής», όπως επιβεβαίωσαν τα περισσότερα κράτη μέλη και οι ίδιες οι τοπικές αρχές.

2.2.2 Η προτεινόμενη θεματική στρατηγική διαρθρώνεται με βάση τα ακόλουθα: — Καθοδήγηση για μια ολοκληρωμένη περιβαλλοντική διαχείριση· — Καθοδήγηση για σχέδια βιώσιμων αστικών μεταφορών από τις τοπικές αρχές με τεχνική καθοδήγηση για τις κύριες πτυχές των σχεδίων μεταφορών και με παραδείγματα βέλτιστων πρακτικών, που θα δημοσιευτούν από την Επιτροπή εντός του 2006· — Κοινοτικές δράσεις υποστήριξης της ανταλλαγής βέλτιστων πρακτικών σε επίπεδο ΕΕ· — Πύλη της Επιτροπής στο Διαδίκτυο για τις τοπικές αρχές προκειμένου να διευκολυνθεί η πρόσβαση σε όλα τα έγγραφα που έχουν δημοσιευτεί στο εσωτερικό των διαφόρων ιστοθέσεων για τις τοπικές αρχές, σύμφωνα με το σχέδιο δράσης για καλύτερη επικοινωνία στην Ευρώπη — Κατάρτιση για την απόκτηση ειδικών δεξιοτήτων που απαιτούνται για την ολοκληρωμένη προσέγγιση της διαχείρισης, π.χ. μέσω προγραμμάτων ανταλλαγής για τους υπαλλήλους των τοπικών αρχών και πρωτοβουλιών του ΕΚΤ για την ενίσχυση της αποτελεσματικότητας των δημοσίων διοικήσεων σε περιφερειακό και τοπικό επίπεδο (19). — Προσφυγή σε άλλες κοινοτικές πολιτικές: πολιτική της συνοχής (20) και πολιτική για την έρευνα (21).

2.2.3 Η πρόταση της Επιτροπής, έχοντας πολυτομεακό χαρακτήρα, πρέπει να παραβληθεί με τις άλλες προτεινόμενες θεματικές στρατηγικές, ιδιαίτερα με τη θεματική στρατηγική για την ατμοσφαιρική ρύπανση, με τις θεματικές στρατηγικές που αφορούν τα στερεά αστικά απόβλητα, με τη θεματική στρατηγική που αφορά την προστασία των παράκτιων πόλεων από τη θαλάσσια ρύπανση και με τη θεματική στρατηγική που αφορά την προστασία του εδάφους.

2.2.4 Σκόπιμο κρίνεται επίσης να εκδώσει η Επιτροπή ένα ενοποιημένο κείμενο των κανονιστικών διατάξεων που αφορούν την αειφόρο ανάπτυξη των πόλεων και των αστικών περιοχών, των διαφόρων κοινοτικών προγραμμάτων που αφορούν το αστικό περιβάλλον και, τέλος, των διαφόρων κατευθυντήριων γραμμών που αναφέρονται στην ανάπτυξη των πόλεων.

2.3 Παρατηρήσεις

2.3.1 Η ΕΟΚΕ επικροτεί την ανακοίνωση της Επιτροπής στον βαθμό που εξετάζει ένα πρόβλημα ιδιαίτερα σημαντικό για τους ευρωπαίους πολίτες, για την ποιότητα ζωής στις πόλεις τους και στις αστικές περιοχές, αλλά και για τον θεμελιώδη ρόλο που διαδραματίζουν οι πόλεις ως δημιουργοί πλούτου και οικονομικής, κοινωνικής και πολιτιστικής ανάπτυξης.

2.3.2 Πρέπει να επικεντρωθούμε στις προϋποθέσεις της στρατηγικής δράσης, όπως ορίζονται στη συμφωνία του Bristol του Δεκεμβρίου 2005 (22) όπου, ως προϋποθέσεις για τη δημιουργία βιώσιμων κοινοτήτων στην Ευρώπη, ορίζονται τα εξής: — η οικονομική ανάπτυξη χωρίς την οποία δεν υπάρχει ικανότητα επενδύσεων στη δημιουργία και στη διατήρηση των βιώσιμων κοινοτήτων, — η ικανότητα ολοκληρωμένης προσέγγισης που να διασφαλίζει την ισορροπία της αειφόρου ανάπτυξης με τις οικονομικές, κοινωνικές και περιβαλλοντικές προκλήσεις και τις προκλήσεις ένταξης και κοινωνικής δικαιοσύνης, — η έντονη πολιτιστική ταυτότητα προκειμένου οι πόλεις να καταστούν κέντρα διεθνούς αριστείας σύμφωνα με την ατζέντα της Λισσαβώνας, — η ικανότητα ανταπόκρισης στις προκλήσεις των κοινωνικών διακρίσεων, — η αναγνώριση ότι οι βιώσιμες κοινότητες μπορούν να υπάρχουν σε διάφορα επίπεδα, τοπικά, αστικά, περιφερειακά.

2.3.3 Η ΕΟΚΕ εκτιμά ότι, σύμφωνα με την κοινοτική αρχή «Λιγότερη αλλά καλύτερη νομοθεσία», ενδείκνυνται: — η υιοθέτηση ανοικτών μεθόδων συντονισμού σε εθελοντική βάση, που να συνδυάζουν τη νέα προσέγγιση ολοκληρωμένης αστικής διαχείρισης με το περιεχόμενο των περιβαλλοντικών οδηγιών (νερό, αέρας, θόρυβος, εκπομπές αερίων, κλιματικές αλλαγές, φύση και βιοποικιλότητα) με τις άλλες θεματικές στρατηγικές του VI Προγράμματος Δράσης 2002 — 2012· — η υιοθέτηση συστημάτων πρόβλεψης της ανάπτυξης του αστικού περιβάλλοντος, στα οποία να συμμετέχουν όλοι οι ενδιαφερόμενοι οικονομικοί και κοινωνικοί φορείς, οι θεσμικοί φορείς και οι ομάδες τελικών χρηστών, συμπεριλαμβανομένων των ασθενέστερων και των περιθωριοποιημένων, όπου θα στηρίζονται οι ελεύθερες επιλογές των τοπικών κέντρων λήψεως αποφάσεων και τα αποτελέσματα των οποίων θα χρησιμεύουν ως κοινοί δείκτες ελέγχου και συγκριτικής αξιολόγησης σε ευρωπαϊκό επίπεδο· — η ενίσχυση της συνεργασίας μεταξύ των διαφόρων βαθμίδων διακυβέρνησης (τοπικής, περιφερειακής, εθνικής) και μεταξύ των διαφόρων υπηρεσιών των τοπικών διοικήσεων, ακόμη και σε ό,τι αφορά την ασφάλεια του πολίτη και των οικονομικών δραστηριοτήτων έναντι του φαινομένου των διαφόρων μορφών εγκληματικότητας των πόλεων· — η πραγματοποίηση συγκεκριμένων παρεμβάσεων οι οποίες να δίνουν απαντήσεις στα προβλήματα που θέτει η γήρανση του πληθυσμού των πόλεων, π.χ. μέσω της σύγκρισης των εμπειριών διαφόρων ευρωπαϊκών πόλεων· — η κοινοτική ενίσχυση των δράσεων δημιουργίας υποδομής των τοπικών διοικήσεων και των οργανώσεων των οικονομικών και κοινωνικών φορέων και της κοινωνίας των πολιτών της περιοχής· — η κοινοτική ενίσχυση της τεχνικής κατάρτισης, της ανταλλαγής των βέλτιστων πρακτικών και της ανταλλαγής υπαλλήλων και εμπειρογνωμόνων μεταξύ των τοπικών διοικήσεων των διαφόρων κρατών μελών· — η προσφυγή στη σύσταση εταιρικών σχέσεων ιδιωτικού και δημόσιου τομέα, κυρίως για τη διαχείριση ολοκληρωμένων προγραμμάτων οικονομικής ανάπτυξης και για την προώθηση οικονομικών και οικολογικών δράσεων, κατά τον αειφόρο αστικό σχεδιασμό και κατά την αποκατάσταση υποβαθμισμένων ή εγκαταλειμμένων περιοχών, όπως και για την αειφόρο κοινωνικοοικονομική αναζωογόνηση μικρομεσαίων αστικών κέντρων ή υποβαθμισμένων συνοικιών των μεγάλων πόλεων (23)· — ο συντονισμός και η συνοχή των κατευθύνσεων μεταξύ των υπηρεσιών της Επιτροπής που είναι αρμόδιες για τις πολιτικές και τα προγράμματα που επικεντρώνονται στις διάφορες οικονομικές, κοινωνικές και περιβαλλοντικές πτυχές, οι οποίες αφορούν την αστική ανάπτυξη, με τη δημιουργία ενός διυπηρεσιακού κέντρου συγκέντρωσης και διάδοσης πληροφοριών στο οποίο να έχουν πρόσβαση οι διάφοροι εξωτερικοί συνομιλητές· — η κοινοτική ενίσχυση των μελετών σκοπιμότητας για να διασφαλιστεί η σαφής και αντικειμενική θεώρηση του κόστους προετοιμασίας, υιοθέτησης, εφαρμογής, πιστοποίησης, ελέγχου και εποπτείας, αξιολόγησης της ποιότητας και αναθεώρησης των Ολοκληρωμένων Προγραμμάτων Διαχείρισης του Περιβάλλοντος -EMP, των Προγραμμάτων Βιώσιμων Αστικών Μεταφορών-SUTP, καθώς και των Συστημάτων Διαχείρισης του Περιβάλλοντος -EMS (24) για τους διάφορους τύπους και χαρακτηριστικά των πόλεων και των αστικών περιοχών· — η αύξηση της κοινοτικής ενίσχυσης σε δίκτυα ευρωπαϊκών και μη ευρωπαϊκών πόλεων, όπως τα δίκτυα European Urban Knowledge Network, Eurocities, Mercociudades, Civitas-Mobilis, Urbact· — η ανάπτυξη των τεχνολογικών δυνατοτήτων της κοινωνίας των πληροφοριών, της ηλεκτρονικής διακυβέρνησης, της ηλεκτρονικής μάθησης, και της τηλεργασίας για την ανάπτυξη του αστικού περιβάλλοντος· — η ανάπτυξη εκπαιδευτικών προγραμμάτων, που να χρησιμοποιούνται στα σχολεία και στα κέντρα επιμόρφωσης σε διάφορα επίπεδα, προκειμένου να αυξηθεί η ευθύνη των πολιτών για τα περιβαλλοντικά θέματα και να δημιουργηθούν «εργαζόμενοι της γνώσης»· — η εφαρμογή συστημάτων αξιολόγησης των επιπτώσεων, που να παρέχουν εναρμονισμένες αναλύσεις των εξελίξεων τόσο για τις περιβαλλοντικές δυναμικές όσο και για οικονομικές, κοινωνικές, πολιτιστικές και τεχνολογικές δυναμικές των ευρωπαϊκών πόλεων. Εν προκειμένω ενδείκνυται η θέσπιση κοινών οδηγιών για την αξιολόγηση του αντίκτυπου, στη βάση του EU Draft Handbook for Sustainability Impact Assessment.

2.3.4 Η ΕΟΚΕ αποδίδει μεγάλη σημασία στη διαδικασία η οποία μπορεί να δώσει σε μία περιφέρεια και ειδικότερα, σε μία πόλη τη δυνατότητα να αυτοπροσδιορισθούν ως «Κοινωνικά υπεύθυνες περιοχές» (25). Τούτο επιτυγχάνεται εάν καταφέρουν να ενσωματώσουν: — κοινωνικές και περιβαλλοντικές πτυχές στις οικονομικές αποφάσεις· — πρότυπα αξιών που να περιλαμβάνονται σε μια μεθοδολογία συμμετοχής στις διαδικασίες λήψεως αποφάσεων, για ανάκαμψη της ανταγωνιστικότητας, π.χ. μέσω της πρωτοβουλίας Jessica (26)· — τις βέλτιστες πρακτικές και τη συνεχή αλληλεπίδραση των φορέων συμφερόντων προκειμένου να αυξηθεί η καινοτομία και η ανταγωνιστικότητα· — τη «δίκαιη» ευημερία, με ευθύνες για το περιβάλλον και την υγεία· — την προσεκτική και συμμετοχική προσέγγιση της αστικής αειφόρου ανάπτυξης από τον πολιτικό κόσμο.

2.3.4.1 Η ΕΟΚΕ είναι πεπεισμένη ότι η κοινωνική και πολιτιστική ανάπτυξη του αστικού περιβάλλοντος είναι πρωταρχικής σημασίας, λαμβανομένων υπόψη της δημογραφικής εξέλιξης και των μεταναστευτικών ροών.

2.3.4.2 Επίσης, η ΕΟΚΕ πιστεύει ότι στη βάση μιας αποτελεσματικής στρατηγικής αειφόρου ανάπτυξης των πόλεων βρίσκεται η καταπολέμηση της οικονομικής, κοινωνικής και πολιτιστικής φτώχειας, της φυσικής και διανοητικής εξαθλίωσης του ατόμου, του κοινωνικού αποκλεισμού καθώς και της περιθωριοποίησης των ασθενέστερων στρωμάτων του πληθυσμού των πόλεων, με την προοπτική μιας αποτελεσματικότερης κοινωνικής ενσωμάτωσης των διαφόρων εθνοτικών και πολιτιστικών ομάδων.

2.3.5 Η διαδικασία αυτή πρέπει να συντελεστεί στη βάση ορθά καθορισμένων φάσεων που να προβλέπουν: — τον προσδιορισμό των κοινών αξιών της τοπικής κοινότητας· — την ανίχνευση των πόρων και των αναγκών· — τον καθορισμό στόχων βελτίωσης και εναρμονισμένων δεικτών αξιολόγησης· — την εκπόνηση ενός λειτουργικού προγράμματος και καθορισμού των μέσων· — τη διαχείριση και τον έλεγχο του σχεδίου «Κοινωνικά υπεύθυνη περιοχή» βάσει μιας «από τη βάση προς τα άνω» προσέγγισης· — την έντονη δράση συνεχούς ευαισθητοποίησης και επιμόρφωσης για την ανάπτυξη ενός τοπικού πολιτισμού.

2.3.5.1 Ορισμένα μέσα έχουν ήδη εντοπιστεί από τις τοπικές αρχές. Εν είδει παραδείγματος αναφέρονται τα ακόλουθα: — η χρήση των ηλεκτρικών μίνι λεωφορείων αντί των ιδιωτικών αυτοκινήτων στα αστικά κέντρα (Σαλτσβούργο), — η χρήση λεωφορείων που λειτουργούν με βιοκαύσιμα (Μπολόνια), — η χρήση ποδηλάτων με «υποβοηθούμενα πεντάλ» (27), που είναι πολύ σημαντικά για τους ηλικιωμένους και γενικά για τους κατοίκους των πόλεων που έχουν λόφους (Φεράρα, Μιλάνο), — η ανάπτυξη ελαφρών σιδηροδρόμων που συνδέουν τα αεροδρόμια και τα κέντρα συνδυασμένων μεταφορών με τα κέντρα των πόλεων, — η ανάπτυξη τοπικών αστικών σχεδίων χωροταξίας για να προωθηθεί η ανανέωση των πόλεων και να διαφυλαχθεί η αρχιτεκτονική ποιότητα και το περιβάλλον, στη βάση του παραδείγματος του δήμου των Βερσαλλιών (28).

2.3.5.2 Η ΕΟΚΕ υποστηρίζει την πρόταση της Επιτροπής να προωθηθεί η διάδοση των «καθαρών οχημάτων» οδικών μεταφορών καθώς και την πρόταση σχετικά με τη φορολογία των επιβατικών αυτοκινήτων όχι με βάση τον κυβισμό του κινητήρα αλλά τις εκπομπές CO2.

2.3.6 Για τα θέματα αυτά, η ΕΟΚΕ υποστηρίζει ότι πρέπει να ενισχυθούν οι δράσεις ευαισθητοποίησης σε όλα τα επίπεδα, αλλά κυρίως στο τοπικό επίπεδο, προκειμένου οι πολίτες και οι επιχειρήσεις να αντιμετωπίσουν με καθήκον και υπευθυνότητα, (π.χ. μέσω της εφαρμογής του συστήματος προβλέψεων), τα όσα έχουν πραγματοποιηθεί τα τελευταία χρόνια σχετικά με την αειφόρο ανάπτυξη και την κοινωνική ευθύνη των επιχειρήσεων από τους διεθνείς οργανισμούς: Επιτροπή, ΟΗΕ, ΟΟΣΑ, Ευρωπαϊκό Ίδρυμα Κοινωνικού Απολογισμού.

2.3.6.1 Οι προς υιοθέτηση διαδικασίες πρέπει να επικεντρώνονται στην έρευνα και στην καινοτομία, στην πολιτική υποστήριξης της ανακαίνισης των εγκαταστάσεων, στην κατάρτιση, στη διάδοση των συστημάτων περιβαλλοντικής διαχείρισης, στους ελέγχους.

2.3.6.2 Τα πλέον κατάλληλα μέσα, εκτός από την ενημέρωση και τη διάδοση ενός πνεύματος ευθύνης, είναι: τα ISO 14001· EMAS (29)· GHG (30)· οι φορολογικές και οικονομικές ενισχύσεις για την επίτευξη των στόχων· η απλοποίηση των διαδικασιών· η απαλλαγή από περιβαλλοντικές υποχρεώσεις όταν λαμβάνονται πιστοποιήσεις.

2.3.6.3 Η ΕΟΚΕ επαναλαμβάνει τη χρησιμότητα της θέσπισης των «Ευρωπαϊκών Βραβείων για τις Πράσινες Πόλεις»: τα βραβεία αυτά μπορούν να αποδειχτούν ικανά μέσα παρακίνησης για βελτιστοποίηση των προσπαθειών των τοπικών κοινοτήτων και των δημόσιων και ιδιωτικών φορέων που τις αποτελούν και για την ανάπτυξη ολοκληρωμένης προσέγγισης και συμπεριφοράς.

2.3.6.4 Η ΕΟΚΕ θεωρεί σημαντικό να δώσει η ίδια το παράδειγμα, μαζί με την Επιτροπή των Περιφερειών, εξετάζοντας τις δυνατότητες θέσπισης του Ετήσιου Βραβείου της Κοινωνίας των Πολιτών «Eurogreen City», ελέγχοντας την πρόοδο που έχει σημειώσει το Παρατηρητήριο ORATE/ESPON (31) για τον εντοπισμό των εμποδίων και ελέγχοντας τις βέλτιστες πρακτικές αστικής αειφόρου ανάπτυξης στο πλαίσιο του ΠΕΑ (Παρατηρητήριο Ενιαίας Αγοράς).

2.3.7 Κατά την άποψη της ΕΟΚΕ, το βασικό στοιχείο μιας αποτελεσματικής στρατηγικής αστικής ανάπτυξης είναι: πρώτα, ο εντοπισμός των κατάλληλων συστημάτων διακυβέρνησης και μετά, η ανάληψη δράσης με μια ολοκληρωμένη διαχείριση των πολύπλοκων καταστάσεων, όπου προβλέπεται η ταυτόχρονη παρουσία: — πληθώρας τοπικών βαθμίδων παρέμβασης και απόφασης, — πολλών κέντρων λήψεως αποφάσεων, με τις ιδιαιτερότητές τους και τους δικούς τους στόχους προτεραιότητας, — χρονικών περιθωρίων με βραχυπρόθεσμους, μεσοπρόθεσμους και μακροπρόθεσμους στόχους.

2.3.8 Η ΕΟΚΕ επισημαίνει ότι, μεταξύ των σημαντικότερων στοιχείων για τη βελτίωση του συστήματος της ολοκληρωμένης διακυβέρνησης μιας κοινωνικά υπεύθυνης περιοχής, πρέπει να υπάρχουν τα ακόλουθα: — η βελτίωση της διαδικασίας διαβούλευσης εντός της Επιτροπής, — η συμμετοχή, στη διατύπωση των προτάσεων δράσης, όλων των μερών που ενδιαφέρονται για την οικονομική, κοινωνική και περιβαλλοντική αειφορία των πόλεων, — ο συνεχής και διαρθρωμένος διάλογος με την κοινωνία των πολιτών για τη διαφανή διάδοση των πληροφοριών όσον αφορά τους περιβαλλοντικούς κινδύνους, τις επιλογές καθαρών τεχνολογιών και την ανάγκη να καταστούν ελκυστικότερες οι πόλεις, — ένα κοινό όραμα των μεσοπρόθεσμων προοπτικών, μέσω συστήματος προβλέψεων, στο οποίο να συμμετέχουν τα ιδιωτικά και δημόσια κέντρα λήψεως αποφάσεων, — η προσφυγή σε μηχανισμούς αξιολόγησης των επιπτώσεων, στη βάση προκαθορισμένων κριτηρίων και δεικτών σε κοινοτικό επίπεδο, που να ανταποκρίνονται σε μια λογική ολοκληρωμένης προσέγγισης μιας περιοχής, — η ανάλυση των βέλτιστων πρακτικών, ειδικότερα όσον αφορά την κοινωνική ενσωμάτωση, την ασφάλεια και τη συνύπαρξη των πολιτών, — η ενίσχυση της σχολικής εκπαίδευσης για την προστασία του περιβάλλοντος καθώς και της εξωσχολικής επιμόρφωσης για τους ενήλικες και τους ηλικιωμένους, — η κοινή προσπάθεια για την ανάπτυξη, με την υποστήριξη μεταξύ άλλων των κοινοτικών πρωτοβουλιών Jeremie και Jessica, του συστήματος της χρηματοοικονομικής τεχνικής ώστε να ενισχυθεί η ανάπτυξη, η απασχόληση και η κοινωνική ενσωμάτωση των πόλεων, μέσω των Διαρθρωτικών Ταμείων και του Ταμείου Συνοχής, της ΕΤΕ, του ΕΤΕπ και των εταιρικών σχέσεων μεταξύ ιδιωτικού και δημόσιου τομέα, — οι μηχανισμοί παροχής κινήτρων και τα συστήματα πιστοποίησης που να επιβραβεύουν τις εθελοντικές προσπάθειες των δημόσιων και ιδιωτικών φορέων για την ανάπτυξη ενός αειφόρου και ανταγωνιστικού αστικού περιβάλλοντος.

Βρυξέλλες, 13 Σεπτεμβρίου 2006 Η Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής Anne-Marie SIGMUND

(1) ΕΕ C C 65/02/2006, σημείο 5.2.2 (εισηγήτρια η κα Heinisch) και ΕΕ C 65 του 2006 (εισηγητές Wolf και Pezzini).

(2) Άρθρο 37- Προστασία του περιβάλλοντος : «Το υψηλό επίπεδο προστασίας του περιβάλλοντος και η βελτίωση της ποιότητάς του πρέπει να ενσωματωθούν στις πολιτικές της Ένωσης και να διασφαλιστούν σύμφωνα με την αρχή της αειφόρου ανάπτυξης».

(3) «Ας επιλέξουμε τον συνδυασμό των δυνάμεων της αγοράς με το κύρος των παγκοσμίων αναγνωρισμένων ιδανικών. Ας επιλέξουμε τη συμφιλίωση της δημιουργικής δύναμης της ιδιωτικής πρωτοβουλίας με τις ανάγκες των ασθενέστερων κοινωνικών ομάδων και τις απαιτήσεις των μελλοντικών γενεών..»— Kofi Annan, Γενικός Γραμματέας τρων Ηνωμένων Εθνών. Μήνυμα του Γενικού Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών, Kofi Annan, στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ του Davos, Ελβετία, Ιανουάριος 1999, και επισήμως υποβληθέν στα Ηνωμένα Έθνη τον Ιούλιο του 2000. Το Παγκόσμιο Συμβόλαιο καλεί τις επιχειρήσεις να υιοθετήσουν τις εννέα παγκόσμιες αρχές στους τομείς των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, των συνθηκών εργασίας και του περιβάλλοντος.

(4) Οι κατευθυντήριες γραμμές του ΟΟΣΑ δημοσιεύτηκαν τον Ιούνιο του 2000 και απευθύνονται στις διεθνείς επιχειρήσεις.

(5) Το ΕΙΚΑ επεξεργάστηκε τον Χάρτη αξιών της επιχείρησης — (Πλβ. Παράρτημα II).

(6) Με περισσότερους από 50.000 κατοίκους.

(7) Ο αστερίσκος δείχνει ότι έχουν ήδη αποτελέσει αντικείμενο οδηγιών.

(8) COM (2005) 446 τελικό.

(9) COM (2005) 505 τελικό.

(10) COM (2005) 667 τελικό.

(11) COM (2005) 670 τελικό.

(12) Οδηγία 2002/49/ΕΚ.

(13) COM (2005) 634 τελικό.

(14) Παγκόσμια Παρακολούθηση του Περιβάλλοντος και της Ασφάλειας.

(15) COM (2004) 60 «Προς μια θεματική στρατηγική για το αστικό περιβάλλον».

(16) www.aalborgplus10.dk.

(17) Συμφωνία του Bristol, Δεκέμβριος 2005, www.odpm.gov.uk cod. prod. 05 EUPMI 03584. Στη συμφωνία του Bristol καθορίζονται 8 βασικά χαρακτηριστικά της αειφόρου κοινότητας: 1) Ενεργός, χωρίς αποκλεισμούς και ασφαλής 2) με καλή διακυβέρνηση 3) με καλές συνδέσεις 4) με καλές υπηρεσίες 5) ευαίσθητη προς το περιβάλλον 6) ελκυστική 7) με καλή χωροταξία και δόμηση 8) φιλόξενη για όλους.

(18) EP(2005)0272 της 21ης Σεπτεμβρίου 2005.

(19) Το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Ταμείο (COM(2004) 493) μπορεί να στηρίξει την κατάρτιση των δημόσιων διοικήσεων, σε διάφορα επίπεδα. Σημαντικός θα μπορούσε να είναι επίσης ο ρόλος του νέου προγράμματος Life+.

(20) COM(2004) 494 και 495.

(21) COM(2005) 1.

(22) Πρβ υποσημείωση 17.

(23) Είναι γνωστή εν προκειμένω η συμβολή της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων (ΕΤΕ).

(24) Πρβ παράρτημα F του εγγράφου εργασίας των υπηρεσιών της Επιτροπής (SEC 2006) 16.

(25) Πρβ. εν προκειμένω: Εξέταση της στρατηγικής της ΕΕ υπέρ της αειφόρου ανάπτυξης, Νέα στρατηγική. Έγγρ. του Συμβουλίου 10117/06 της 09.06.06, σημεία 29 και 30.

(26) Η πρωτοβουλία Jessica ( Joint European Support for Sustainable Investment in City Areas —Κοινή κοινοτική στήριξη για βιώσιμες επενδύσεις σε αστικές περιοχές) αποσκοπεί στο να δώσει λύσεις σε προβλήματα χρηματοδότησης σχεδίων αστικού σχεδιασμού και χωροταξίας καθώς και σχεδίων για εργατικές κατοικίες χάρη σε έναν συνδυασμό επιχορηγήσεων και δανείων.

(27) Με ηλεκτρικό κινητήρα.

(28) Η ομάδα μελέτης, υπό την προεδρία του Συμβούλου κ. Mendoza Castro, είχε την ευκαιρία να ελέγξει επί τόπου, κατόπιν προσκλήσεων του Συμβούλου κ. Buffetaut, αντιδημάρχου της πόλης,, τη χάραξη, τη διάρθρωση και την ανάπτυξη του τοπικού σχεδίου αστικής ανάπτυξης ( P.L.U ) των Βερσαλλιών, στο πλαίσιο της υλοποίησης της Ατζέντας 21, που απαοφάσισε το δημοτικό συμβούλιο της πόλης το 2003 (Πρβ. παράρτημα 3).

(29) EMAS, Κανονισμός 1836/93, που τροποποιήθηκε από τον Κανονισμό 761/2001.

(30) Οι νέοι κανόνες ISO 14064: ένα νέο πρότυπο για τα αέρια που προκαλούν το φαινόμενο του θερμοκηπίου (GHG) και οδηγία 2003/87.

(31) ORATE (Δικτυακό Παρατηρητήριο Χωροταξίας του Ευρωπαϊκού Εδάφους) / ESPON(European Spatial Planning Observation Network).