Ανακοίνωση σχετικά με την εφαρμογή της απόφασης του Δικαστηρίου στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις C-659/13 και C-34/14, C & J Clarks International Ltd και Puma SE, για τα μέτρα αντιντάμπινγκ σε εισαγωγές υποδημάτων καταγωγής Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας και Βιετνάμ

(2019/C 405/07)

A. ΙΣΤΟΡΙΚΟ

Με τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 1472/2006 (1) το Συμβούλιο επέβαλε οριστικούς δασμούς αντιντάμπινγκ που κυμαίνονταν από 9,7 % έως 16,5 % στις εισαγωγές ορισμένων υποδημάτων που έχουν το πάνω μέρος από δέρμα, καταγωγής Βιετνάμ και ΛΔΚ, για δύο έτη.

Με τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 388/2008 (2) το Συμβούλιο επέκτεινε τα οριστικά μέτρα αντιντάμπινγκ που είχαν επιβληθεί στις εισαγωγές ορισμένων υποδημάτων που έχουν το πάνω μέρος από δέρμα, καταγωγής ΛΔΚ, στις εισαγωγές που αποστέλλονταν από την Ειδική Διοικητική Περιοχή (ΕΔΠ) του Μακάο, ανεξάρτητα από το εάν δηλώνονταν ως καταγωγής ΕΔΠ Μακάο ή όχι.

Κατόπιν διαδικασίας επανεξέτασης ενόψει της λήξης της ισχύος των μέτρων, η οποία κινήθηκε στις 3 Οκτωβρίου 2008, το Συμβούλιο, με τον εκτελεστικό κανονισμό (ΕΕ) αριθ. 1294/2009 (3), παρέτεινε περαιτέρω τα μέτρα αντιντάμπινγκ για 15 μήνες, δηλαδή έως την 31η Μαρτίου 2011, οπότε και έληξε η ισχύς των μέτρων.

Οι εταιρείες Brosmann Footwear (HK) Ltd, Seasonable Footwear (Zhongshan) Ltd, Lung Pao Footwear (Guangzhou) Ltd και Risen Footwear (HK) Co Ltd, καθώς και η εταιρεία Zhejiang Aokang Shoes Co. Ltd προσέβαλαν τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 1472/2006 ενώπιον του Πρωτοδικείου (νυν Γενικό Δικαστήριο).

Με τις αποφάσεις του της 4ης Μαρτίου 2010 στην υπόθεση T-401/06, Brosmann Footwear (HK) και λοιποί κατά Συμβουλίου (4), και της 4ης Μαρτίου 2010 στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις T-407/06 και T-408/06, Zhejiang Aokang Shoes και Wenzhou Taima Shoes κατά Συμβουλίου (5), το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε τις εν λόγω προσφυγές.

Οι προσφεύγουσες άσκησαν αναίρεση κατά των αποφάσεων αυτών ενώπιον του Δικαστηρίου.

Με τις αποφάσεις του της 2ας Φεβρουαρίου 2012 στην υπόθεση C-249/10 P, Brosmann Footwear (HK) και λοιποί κατά Συμβουλίου, και της 15ης Νοεμβρίου 2012 στην υπόθεση C-247/10 P, Zhejiang Aokang Shoes κατά Συμβουλίου («οι αποφάσεις Brosmann και Aokang»), το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης αναίρεσε τις ανωτέρω αποφάσεις. Αποφάνθηκε ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε νομική πλάνη στο μέτρο που έκρινε ότι η Επιτροπή δεν όφειλε να εξετάσει τις αιτήσεις περί υπαγωγής σε καθεστώς οικονομίας της αγοράς («ΚΟΑ») οι οποίες στηρίζονταν στο άρθρο 2 παράγραφος 7 στοιχεία β) και γ) του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 384/96 (6) και προέρχονταν από επιχειρήσεις που δεν περιλαμβάνονταν στο δείγμα (7).

Κατόπιν τούτου, το Δικαστήριο εξέδωσε το ίδιο απόφαση επί του ζητήματος. Αποφάνθηκε ως εξής: «[…] η Επιτροπή όφειλε να εξετάσει τις τεκμηριωμένες αιτήσεις που της υπέβαλαν οι αναιρεσείουσες βάσει του άρθρου 2, παράγραφος 7, του βασικού κανονισμού με σκοπό να τύχουν του ΚΟΑ στο πλαίσιο της διαδικασίας αντιντάμπινγκ που προβλέπει ο [κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 1472/2006]. Πρέπει, ακολούθως, να σημειωθεί ότι δεν αποκλείεται μια τέτοια εξέταση να είχε ως επακόλουθο την επιβολή σε βάρος τους οριστικού δασμού αντιντάμπινγκ διαφορετικού από τον δασμό 16,5 % που τους επιβλήθηκε βάσει του άρθρου 1, παράγραφος 3, του [κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1472/2006]. Πράγματι, από τη διάταξη αυτή προκύπτει ότι επιβλήθηκε οριστικός δασμός αντιντάμπινγκ 9,7 % στη μοναδική κινεζική επιχείρηση η οποία περιλαμβανόταν στο δείγμα και υπήχθη σε ΚΟΑ. Όπως προκύπτει από τη σκέψη 38 της παρούσας αποφάσεως, αν η Επιτροπή είχε αποφανθεί ότι συνέτρεχαν και στην περίπτωση των αναιρεσειουσών οι συνθήκες της οικονομίας της αγοράς, θα έπρεπε να εφαρμοστεί και προς όφελός τους ο εν λόγω συντελεστής, καθόσον δεν ήταν δυνατός ο υπολογισμός ατομικού περιθωρίου ντάμπινγκ» (8).

Ως εκ τούτου, το Δικαστήριο ακύρωσε τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 1472/2006, στο μέτρο που αφορούσε τις αναιρεσείουσες.

Τρεις εισαγωγείς του υπό εξέταση προϊόντος, οι εταιρείες C & J Clark International Ltd. («Clark»), Puma SE («Puma») και Timberland Europe B.V. («Timberland») προσέβαλαν τα μέτρα αντιντάμπινγκ επί των εισαγωγών ορισμένων υποδημάτων από την Κίνα και το Βιετνάμ, επικαλούμενοι την παραπάνω νομολογία ενώπιον των εθνικών τους δικαστηρίων, τα οποία παρέπεμψαν τις υποθέσεις στο Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την έκδοση προδικαστικής απόφασης.

Στις 4 Φεβρουαρίου 2016, στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις C-659/13, C & J Clark International Limited, και C-34/14, Puma SE (9), το Δικαστήριο αποφάνθηκε ότι ο κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 1472/2006 και ο εκτελεστικός κανονισμός (ΕΕ) αριθ. 1294/2009 είναι ανίσχυροι στο μέτρο που η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δεν εξέτασε τις αιτήσεις περί υπαγωγής σε ΚΟΑ και περί ατομικής μεταχείρισης («ΑΜ») που υποβλήθηκαν από τους παραγωγούς-εξαγωγείς στη ΛΔΚ και στο Βιετνάμ οι οποίοι δεν συμπεριλήφθηκαν στο δείγμα, κατά παράβαση των απαιτήσεων που προβλέπονται στο άρθρο 2 παράγραφος 7 στοιχείο β) και στο άρθρο 9 παράγραφος 5 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 384/96 του Συμβουλίου.

Όσον αφορά την υπόθεση C-571/14, Timberland Europe, το Δικαστήριο αποφάσισε στις 11 Απριλίου 2016 τη διαγραφή της υπόθεσης από το πρωτόκολλο του Δικαστηρίου κατόπιν αιτήματος του αιτούντος εθνικού δικαστηρίου.

Στο πλαίσιο της εφαρμογής της απόφασης του Δικαστηρίου στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις C-659/13, C & J Clark International Limited, και C-34/14, Puma SE, η Επιτροπή εξέδωσε τον εκτελεστικό κανονισμό (ΕΕ) 2016/223 (10).

Με το άρθρο 1 του εν λόγω κανονισμού, η Επιτροπή κάλεσε τις εθνικές τελωνειακές αρχές να της διαβιβάσουν όλες τις αιτήσεις επιστροφής των οριστικών δασμών αντιντάμπινγκ επί εισαγωγών υποδημάτων καταγωγής Κίνας και Βιετνάμ, τις οποίες θα υπέβαλαν εισαγωγείς βάσει του άρθρου 236 του κοινοτικού τελωνειακού κώδικα και οι οποίες θα βασίζονταν στο γεγονός ότι παραγωγός-εξαγωγέας που δεν συμπεριλήφθηκε στο δείγμα είχε ζητήσει να υπαχθεί σε ΚΟΑ ή να του χορηγηθεί ΑΜ κατά την έρευνα η οποία οδήγησε στην επιβολή οριστικών μέτρων μέσω του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1472/2006.

Μετά την εν λόγω κοινοποίηση, η Επιτροπή θα αξιολογούσε την οικεία αίτηση για υπαγωγή σε ΚΟΑ ή για ΑΜ και, αν συνέτρεχε σχετική περίπτωση, θα εξέδιδε κανονισμό για την εκ νέου επιβολή του κατάλληλου δασμού.

Στη βάση αυτή, οι εθνικές τελωνειακές αρχές θα έπρεπε στη συνέχεια να λάβουν απόφαση σχετικά με την οικεία αίτηση επιστροφής και διαγραφής των δασμών αντιντάμπινγκ.

B. Αίτηση επιστροφής στην υπόθεση της Eurotransit B.V. και της First Precise Trading Limited

Στις 25 Μαρτίου 2019, σύμφωνα με το άρθρο 1 του εκτελεστικού κανονισμού (ΕΕ) 2016/223, οι τελωνειακές αρχές των Κάτω Χωρών κοινοποίησαν στην Επιτροπή την αίτηση επιστροφής των οριστικών δασμών αντιντάμπινγκ που καταβλήθηκαν επί εισαγωγών του υπό εξέταση προϊόντος από έναν εισαγωγέα, την εταιρεία Eurotransit B.V.

Η εν λόγω κοινοποίηση διευκρίνιζε ότι η Eurotransit B.V. είχε εισαγάγει το υπό εξέταση προϊόν από την εταιρεία First Precise Trading Limited. Στην κοινοποίηση δεν διευκρινιζόταν αν η εν λόγω εταιρεία είναι παραγωγός-εξαγωγέας ή έμπορος. Επιπλέον, η κοινοποίηση δεν παρέθετε τη διεύθυνση της εν λόγω εταιρείας ούτε διευκρίνιζε αν αυτή εδρεύει στο Βιετνάμ ή στην Κίνα.

Κατόπιν διεξοδικής ανάλυσης της κοινοποίησης των Κάτω Χωρών, η Επιτροπή διαπίστωσε ότι δεν διέθετε οποιοδήποτε στοιχείο ότι εταιρεία με την επωνυμία «First Precise Trading Limited» ή παρόμοια είχε υποβάλει αίτηση για ΚΟΑ ή ΑΜ κατά την αρχική έρευνα.

Επομένως, οι οριστικοί δασμοί αντιντάμπινγκ που επιβλήθηκαν με τα ισχύοντα μέτρα εφαρμόζονταν στις εισαγωγές υποδημάτων από τη First Precise Trading Limited, κατά το μέτρο που η εν λόγω εταιρεία εδρεύει στο Βιετνάμ ή στην Κίνα και κατά το μέτρο που η εν λόγω εταιρεία πράγματι εξήγαγε το υπό εξέταση προϊόν κατά την περίοδο έρευνας της υποκείμενης έρευνας.

Για τους ίδιους λόγους, η απόφαση του Δικαστηρίου στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις C-659/13 και C-34/14, C & J Clark International Limited και Puma, δεν μπορεί να είχε ως αποτέλεσμα την ακύρωση των δασμών αντιντάμπινγκ που επιβλήθηκαν σε ορισμένα υποδήματα από το Βιετνάμ και την Κίνα.

Βάσει των παραπάνω, η Επιτροπή κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η σχετική αίτηση επιστροφής της Eurotransit B.V. δεν πρέπει να γίνει δεκτή, διότι οι οριστικοί δασμοί αντιντάμπινγκ που επιβλήθηκαν με τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 1472/2006 δεν ακυρώθηκαν ως προς την First Precise Trading Limited.

Γ. Παρατηρήσεις των ενδιαφερομένων μερών μετά την κοινοποίηση των σχετικών στοιχείων

Τα ανωτέρω πορίσματα και συμπεράσματα κοινοποιήθηκαν σε όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη, συμπεριλαμβανομένης της Eurotransit B.V. Στα εν λόγω μέρη δόθηκε εύλογη προθεσμία για να υποβάλουν τις παρατηρήσεις τους.

Μόνο η Eurotransit B.V. υπέβαλε παρατηρήσεις μετά την εν λόγω κοινοποίηση. Η εταιρεία διευκρίνισε ότι η First Precise Trading Limited είναι έμπορος που εδρεύει στην Κίνα και ότι τα εισαχθέντα εμπορεύματα ήταν καταγωγής Βιετνάμ.

Η Επιτροπή επισήμανε ότι οι εμπορικές εταιρείες δεν δικαιούνται ατομικά περιθώρια ντάμπινγκ και, επομένως, δεν ήταν επιλέξιμες να υποβάλουν αιτήσεις για ΚΟΑ ή ΑΜ κατά την αρχική έρευνα.

Σε κάθε περίπτωση, η Επιτροπή δεν διέθετε οποιοδήποτε στοιχείο ότι η First Precise Trading Limited είχε υποβάλει αίτηση για ΚΟΑ ή ΑΜ κατά την αρχική έρευνα.

Η Eurotransit BV δήλωσε ότι δεν γνώριζε την ταυτότητα του οικείου παραγωγού-εξαγωγέα στο Βιετνάμ ούτε αν είχε υποβάλει ή όχι αίτηση για ΚΟΑ ή ΑΜ κατά την αρχική έρευνα.

Ωστόσο, η Eurotransit B.V. παρείχε τα στοιχεία επικοινωνίας της First Precise Trading Limited. Η Επιτροπή επικοινώνησε με την First Precise Trading Limited και την κάλεσε να της γνωστοποιήσει την επωνυμία και τα στοιχεία επικοινωνίας του προμηθευτή της και του τελικού παραγωγού υποδημάτων στο Βιετνάμ. Συναφώς, έδωσε στην First Precise Trading Limited προθεσμία 14 ημερών για να απαντήσει. Η First Precise Trading Limited δεν ανταποκρίθηκε στο εν λόγω αίτημα.

Δ. Συμπεράσματα

Βάσει των παραπάνω, η Επιτροπή κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η σχετική αίτηση επιστροφής της Eurotransit B.V. δεν πρέπει να γίνει δεκτή, διότι οι οριστικοί δασμοί αντιντάμπινγκ που επιβλήθηκαν με τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 1472/2006 δεν ακυρώθηκαν ως προς την First Precise Trading Limited.

(1) Κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 1472/2006 του Συμβουλίου, της 5ης Οκτωβρίου 2006, για την επιβολή οριστικού δασμού αντιντάμπινγκ και για την οριστική είσπραξη του προσωρινού δασμού που επιβλήθηκε στις εισαγωγές ορισμένων υποδημάτων που έχουν το πάνω μέρος από δέρμα, καταγωγής Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας και Βιετνάμ (ΕΕ L 275 της 6.10.2006, σ. 1).

(2) Κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 388/2008 του Συμβουλίου, της 29ης Απριλίου 2008, για την επέκταση των οριστικών μέτρων αντιντάμπινγκ που επιβλήθηκαν με τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 1472/2006 στις εισαγωγές ορισμένων υποδημάτων που έχουν το πάνω μέρος από δέρμα, καταγωγής Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας, στις εισαγωγές των ίδιων προϊόντων που αποστέλλονται από την ΕΔΠ Μακάο, ανεξάρτητα από το εάν δηλώνονται ως καταγωγής ΕΔΠ Μακάο ή όχι (ΕΕ L 117 της 1.5.2008, σ. 1).

(3) Εκτελεστικός κανονισμός (ΕΕ) αριθ. 1294/2009 του Συμβουλίου, της 22ας Δεκεμβρίου 2009, για την επιβολή οριστικού δασμού αντιντάμπινγκ στις εισαγωγές ορισμένων υποδημάτων με το άνω μέρος από δέρμα, καταγωγής Βιετνάμ και Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας, όπως επεκτάθηκε στις εισαγωγές ορισμένων υποδημάτων με το άνω μέρος από δέρμα που αποστέλλονται από την ΕΔΠ Μακάο, ανεξάρτητα από το αν δηλώνονται ως καταγωγής ΕΔΠ Μακάο ή όχι, μετά τη διαδικασία επανεξέτασης ενόψει της λήξης της ισχύος των μέτρων, σύμφωνα με το άρθρο 11 παράγραφος 2 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 384/96 του Συμβουλίου (ΕΕ L 352 της 30.12.2009, σ. 1).

(4) EU:T:2010:67.

(5) EU:T:2010:68.

(6) Κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 384/96 του Συμβουλίου, της 22ας Δεκεμβρίου 1995, για την άμυνα κατά των εισαγωγών που αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ εκ μέρους χωρών μη μελών της Ευρωπαϊκής Κοινότητας (ΕΕ L 56 της 6.3.1996, σ. 1).

(7) EU:C:2012:53, σκέψη 36, και EU:C:2012:710, σκέψεις 29 και 32.

(8) EU:C:2012:53, σκέψη 42, και EU:C:2012:710, σκέψη 36.

(9) ΕΕ C 106 της 21.3.2016, σ. 2.

(10) Εκτελεστικός κανονισμός (ΕΕ) 2016/223 της Επιτροπής, της 17ης Φεβρουαρίου 2016, για τη θέσπιση διαδικασίας για την αξιολόγηση ορισμένων αιτήσεων περί υπαγωγής σε καθεστώς οικονομίας της αγοράς και περί ατομικής μεταχείρισης που υπέβαλαν παραγωγοί-εξαγωγείς από την Κίνα και το Βιετνάμ και για την εφαρμογή της απόφασης του Δικαστηρίου στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις C-659/13 και C-34/14 (ΕΕ L 41 της 18.2.2016, σ. 3).