ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ

1. ΠΛΑΙΣΙΟ ΤΗΣ ΠΡΟΤΑΣΗΣ

Η παρούσα πρόταση εντάσσεται σε δέσμη νομοθετικών μέτρων η οποία αποβλέπει στην ενίσχυση των δικαιωμάτων των θυμάτων στην ΕΕ και η οποία περιλαμβάνει επίσης τις ακόλουθες συνιστώσες: ανακοίνωση για την ενίσχυση των δικαιωμάτων των θυμάτων στην ΕΕ και οδηγία για τη θέσπιση ελάχιστων προτύπων σχετικά με τα δικαιώματα, τη στήριξη και την προστασία θυμάτων εγκληματικών πράξεων. Η παρούσα πρόταση, που αφορά τις εντολές προστασίας που λαμβάνονται σε αστικές υποθέσεις, έχει ως στόχο να συμπληρώσει πρωτοβουλία των κρατών μελών, του Σεπτεμβρίου 2009, για οδηγία σχετικά με την ευρωπαϊκή εντολή προστασίας[1], που θα διασφαλίσει την αμοιβαία αναγνώριση μέτρων προστασίας που λαμβάνονται σε ποινικές υποθέσεις.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει θέσει ως στόχο τη διατήρηση και ανάπτυξη ενός χώρου ελευθερίας, ασφαλείας και δικαιοσύνης, ακρογωνιαίος λίθος του οποίου είναι η αρχή της αμοιβαίας αναγνώρισης δικαστικών και άλλων αποφάσεων των δικαστικών αρχών εντός της Ένωσης.

Το πρόγραμμα της Στοκχόλμης (2010-2014)[2] και το σχέδιο δράσης της Επιτροπής για την εφαρμογή του αναγνωρίζουν την ανάγκη ανάληψης περαιτέρω δράσης προκειμένου να τεθούν οι ανάγκες των θυμάτων εγκληματικών πράξεων στο επίκεντρο των εθνικών συστημάτων απονομής δικαιοσύνης. Θέτουν τα θύματα ψηλά στο θεματολόγιο της ΕΕ και αναγνωρίζουν με αποφασιστικότητα την ανάγκη αλλά και την πρόθεση καθιέρωσης μιας ολοκληρωμένης και συντονισμένης προσέγγισης έναντι των θυμάτων, όπως επιτάσσουν τα Συμπεράσματα του Συμβουλίου ΔΕΥ, του Οκτωβρίου 2009[3].

Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει ήδη αναλάβει δράση σε σχέση με τα δικαιώματα των θυμάτων στο πλαίσιο ποινικών διαδικασιών μέσω της απόφασης-πλαισίου 2001/220/ΔΕΥ του Συμβουλίου, της 15ης Μαρτίου 2001, σχετικά με το καθεστώς των θυμάτων σε ποινικές διαδικασίες. Μόλονότι έχουν επέλθει βελτιώσεις σε σχέση με τα δικαιώματα των θυμάτων, δεν έχουν επιτευχθεί πλήρως οι στόχοι της απόφασης-πλαισίου του Συμβουλίου.

Επίσης, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο κάλεσε το Συμβούλιο να υιοθετήσει ένα ολοκληρωμένο νομοθετικό πλαίσιο που θα προσφέρει στα θύματα εγκληματικών πράξεων την ευρύτερη δυνατή προστασία[4]. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, στο ψήφισμά του της 26ης Νοεμβρίου 2009[5] σχετικά με την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών, καλεί τα κράτη μέλη να βελτιώσουν τις εθνικές νομοθεσίες και πολιτικές τους εναντίον κάθε μορφής βίας κατά των γυναικών και να αναλάβουν δράσεις για την αντιμετώπιση των αιτιών της βίας κατά των γυναικών, ιδίως εφαρμόζοντας προληπτικά μέτρα και καλεί την Ένωση να διασφαλίσει το δικαίωμα όλων των θυμάτων βίας σε συνδρομή, προστασία και στήριξη.

Σε ένα κοινό χώρο ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης, τα θύματα (π.χ. ενδοοικογενειακής) βίας ή τα πρόσωπα των οποίων η σωματική και/ή η ψυχολογική ακεραιότητα ή η ελευθερία απειλείται και τα οποία τυγχάνουν ενός μέτρου προστασίας που έχει θεσπισθεί σε ένα κράτος μέλος θα πρέπει να τυγχάνουν προστασίας ανάλογου επιπέδου στα άλλα κράτη μέλη σε περίπτωση που εγκαθίστανται ή ταξιδεύουν σε αυτά, χωρίς δαπανηρές και χρονοβόρες διαδικασίες. Αυτή η δράση απαντά επίσης στην πρόσκληση της Επιτροπής για περαιτέρω άρση των εμποδίων στα δικαιώματα των πολιτών, όπως καθορίζεται στην έκθεσή της για την ιθαγένεια της 27ης Οκτωβρίου 2010[6].

Τον Σεπτέμβριο του 2009, 12 κράτη μέλη υπέβαλαν πρόταση οδηγίας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου σχετικά με την ευρωπαϊκή εντολή προστασίας[7]. Κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων, διεφάνη ότι οι μηχανισμοί που χρησιμοποιούνται για την εφαρμογή του συγκεκριμένου μέσου, με βάση το άρθρο 82 της ΣΛΕΕ περί αμοιβαίας αναγνώρισης σε ποινικές υποθέσεις δεν συνάδουν με το φιλόδοξο επίπεδο αμοιβαίας αναγνώρισης που έχει ήδη επιτευχθεί για τις αστικές υποθέσεις και καλύπτεται από το άρθρο 81 της ΣΛΕΕ. Επομένως, η παρούσα πρόταση αποβλέπει στη συμπλήρωση του νομικού μέσου για την αμοιβαία αναγνώριση μέτρων προστασίας που λαμβάνονται σε ποινικές υποθέσεις ώστε να διασφαλίζεται ότι όλα τα μέτρα προστασίας που λαμβάνονται σ’ ένα κράτος μέλος επωφελούνται από έναν αποτελεσματικό μηχανισμό εξασφάλισης της ελεύθερης κυκλοφορίας τους σ' όλη την ΕΕ.

2. ΔΙΑΒΟΥΛΕΥΣΕΙΣ ΚΑΙ ΕΚΤΙΜΗΣΗ ΑΝΤΙΚΤΥΠΟΥ

Η ανάγκη για την παρούσα πρόταση η οποία θα εφαρμόζεται αποκλειστικά σε εντολές προστασίας που λαμβάνονται στο πλαίσιο αστικών διαδικασιών διεφάνη κατά τις διαπραγματεύσεις σχετικά με την πρωτοβουλία των κρατών μελών για ευρωπαϊκή εντολή προστασίας που συνοδευόταν από εκτίμηση αντικτύπου. Για τη διαβούλευση ειδικότερα όσον αφορά την αναγκαιότητα και τις λεπτομέρειες της παρούσας πρότασης, η Επιτροπή προχώρησε σε πρόσθετες διαβουλεύσεις με τα κράτη μέλη, άλλα θεσμικά όργανα και εμπειρογνώμονες διαφορετικών ειδικοτήτων.

Η Επιτροπή διοργάνωσε αρχικά συνεδρίαση εμπειρογνωμόνων στις 25 Μαΐου 2010 στην οποία επιβεβαιώθηκε ότι πολλά κράτη μέλη είχαν θεσπίσει μέτρα προστασίας αστικού δικαίου, η αμοιβαία αναγνώριση των οποίων θα έπρεπε να ακολουθεί τα κοινά πρότυπα που χρησιμοποιούνται σε αστικές υποθέσεις, παρά τις περισσότερο επαχθείς διαδικασίες που χρησιμοποιούνται συνήθως στις ποινικές υποθέσεις.

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ανέθεσε επίσης την εκπόνηση εξωτερικής μελέτης ως συμβολή στην εκτίμηση του αντικτύπου, προκειμένου να καταγραφούν οι ανάγκες των θυμάτων εγκληματικών πράξεων, να προσδιορισθεί ποια μέτρα θα μπορούσαν να ληφθούν για την κάλυψη των αναγκών αυτών και να εξετασθούν οι επιπτώσεις των τυχόν δυνατών εναλλακτικών λύσεων.[8] Στο πλαίσιο της διαδικασίας προπαρασκευής της εκτίμησης αντικτύπου, η Επιτροπή πραγματοποίησε δημόσια διαβούλευση από τις 15 Ιουλίου 2010 έως τις 30 Σεπτεμβρίου 2010, στην οποία μπορούσαν να συμμετάσχουν όλα τα μέλη του κοινού, μη κυβερνητικές και κυβερνητικές οργανώσεις, που κλήθηκαν να εκφράσουν τις απόψεις τους για το είδος δράσης το οποίο είναι σκόπιμο να αναλάβει η ΕΕ με στόχο τη βελτίωση της κατάστασης των θυμάτων εγκληματικών πράξεων, συμπεριλαμβανομένου του τομέα των εντολών προστασίας.

Μία επιπλέον μελέτη ανατέθηκε με στόχο την εξέταση των εναλλακτικών επιλογών σε σχέση με τον ειδικό στόχο του να διασφαλισθεί ότι η προστασία που λαμβάνεται μέσω μιας εντολής προστασίας δεν χάνεται σε περίπτωση που το προστατευόμενο πρόσωπο ταξιδεύει ή εγκαθίσταται σε άλλο κράτος μέλος.[9]

3. ΝΟΜΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΗΣ ΠΡΟΤΑΣΗΣ 3.1. Νομική βάση

Η παρούσα πρόταση βασίζεται στο άρθρο 81 παράγραφος 2 στοιχεία α), ε) και στ) της συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Σύμφωνα με το άρθρο 81 η Ένωση αναπτύσσει δικαστική συνεργασία στις αστικές υποθέσεις που έχουν διασυνοριακές επιπτώσεις, βάσει της αρχής της αμοιβαίας αναγνώρισης των δικαστικών και εξώδικων αποφάσεων. Η συνεργασία αυτή δύναται να περιλαμβάνει τη θέσπιση μέτρων προσέγγισης των νομοθετικών και κανονιστικών διατάξεων των κρατών μελών.

Για τους σκοπούς αυτούς, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο, αποφασίζοντας σύμφωνα με τη συνήθη νομοθετική διαδικασία, λαμβάνουν μέτρα, ιδίως όταν αυτό είναι απαραίτητο για την καλή λειτουργία της εσωτερικής αγοράς, με τα οποία διασφαλίζεται, μεταξύ άλλων, η αμοιβαία αναγνώριση μεταξύ των κρατών μελών των δικαστικών και εξώδικων αποφάσεων και η εκτέλεσή τους.

3.2. Περίληψη του προτεινόμενου κανονισμού

Όσον αφορά την προστασία θυμάτων βίας, ιδίως ενδοοικογενειακής, παρενόχλησης ή βίας κατά παιδιών, οι εθνικές νομοθεσίες των κρατών μελών προβλέπουν τη δυνατότητα θέσπισης προσωρινών και προληπτικών μέτρων για την προστασία του προσώπου σε περίπτωση που υπάρχουν σοβαροί λόγοι για να θεωρείται ότι απειλείται η σωματική και/ή η ψυχολογική ακεραιότητα ή η ελευθερία του προσώπου. Τα μέτρα προστασίας εκδίδονται από δικαστική ή άλλη αρχή κατόπιν αιτήματος του προσώπου που απειλείται. Πολλά από αυτά τα μέτρα διατάσσονται χωρίς κλήτευση προς εμφάνιση του προσώπου που συνιστά απειλή, ιδίως σε περίπτωση επείγουσας ανάγκης (διαδικασίες «ex parte»). Τα μέτρα προστασίας συνίστανται, για παράδειγμα, στην απαγόρευση προσέγγισης του προστατευόμενου προσώπου εγγύτερα από προκαθορισμένη απόσταση, ή στην απαγόρευση εισόδου σε ορισμένους χώρους όπου το προστατευόμενο πρόσωπο διαμένει ή τους οποίους επισκέπτεται. Η ιδιαιτερότητα πολλών μέτρων προστασίας έγκειται στο γεγονός ότι οι δημόσιες αρχές δεν παρεμβαίνουν ενεργά για να εξασφαλίσουν την εκτέλεσή τους: σε περίπτωση παραβίασης της υποχρέωσής του από το πρόσωπο που συνιστά απειλή, στο πρόσωπο αυτό επιβάλλεται κύρωση, συχνά ποινικού χαρακτήρα.

Λόγω της αύξησης της ελεύθερης κυκλοφορίας περισσότερα πρόσωπα εγκαθίστανται ή ταξιδεύουν στο εξωτερικό. Συνεπώς, είναι εξαιρετικά σημαντικό να διασφαλιστεί ότι αυτή η προσωρινή προστασία που παρέχεται σε κράτος μέλος διατηρείται όταν ένα πρόσωπο ταξιδεύει ή εγκαθίσταται σε άλλο κράτος μέλος χωρίς να πρέπει να υποστεί χρονοβόρες διαδικασίες. Η δικαστική συνεργασία σε αστικές υποθέσεις αναπτύχθηκε στο πλαίσιο της δημιουργίας εσωτερικής αγοράς στην Ευρώπη με βάση την αρχή της αμοιβαίας αναγνώρισης των δικαστικών και εξώδικων αποφάσεων. Αυτή η αμοιβαία αναγνώριση βελτιώθηκε σταδιακά με τη μείωση των ελέγχων των αλλοδαπών αποφάσεων στην Ένωση. Η παρούσα πρόταση προβλέπει ταχύ και αποτελεσματικό μηχανισμό για να εξασφαλιστεί ότι το κράτος μέλος στο οποίο εγκαθίσταται το πρόσωπο που απειλείται θα αναγνωρίσει το μέτρο προστασίας που εκδόθηκε από το πρώτο κράτος μέλος χωρίς καμμία ενδιάμεση διατύπωση. Όσον αφορά άλλα αμοιβαία μέσα αναγνώρισης σε αστικές υποθέσεις, η παρούσα πρόταση καθιερώνει τυποποιημένο πιστοποιητικό που περιλαμβάνει όλες τις πληροφορίες που αφορούν την αναγνώριση και, όπου απαιτείται, την εκτέλεση. Επομένως, ένα πιστοποιητικό θα εκδίδεται από την αρμόδια αρχή του πρώτου κράτους μέλους, είτε αυτοδίκαια είτε κατόπιν αιτήματος του προστατευόμενου προσώπου, το οποίο θα επικοινωνεί κατόπιν με τις αρμόδιες αρχές του δεύτερου κράτους μέλους και θα τους χορηγεί το πιστοποιητικό. Οι αρμόδιες αρχές του δεύτερου κράτους μέλους θα γνωστοποιούν στο πρόσωπο που συνιστά απειλή τη γεωγραφική επέκταση του αλλοδαπού μέτρου προστασίας, τις κυρώσεις που εφαρμόζονται σε περίπτωση παραβίασής του και, όπου απαιτείται, θα διασφαλίζουν την εκτέλεσή του.

Για να εξασφαλιστεί ταχύς, μη δαπανηρός και αποτελεσματικός μηχανισμός κυκλοφορίας μέτρων προστασίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ακολουθήθηκε η προσέγγιση του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 2201/2003 του Συμβουλίου, της 27ης Νοεμβρίου 2003, για τη διεθνή δικαιοδοσία και την αναγνώριση και εκτέλεση αποφάσεων σε γαμικές διαφορές και διαφορές γονικής μέριμνας ο οποίος καταργεί τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 1347/2000 («Βρυξέλλες II-α»)[10] και ιδίως των άρθρων 41 και 42. Επίσης, έμπνευση αντλήθηκε από την πρόταση της Επιτροπής για αναδιατύπωση του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 44/2001 του Συμβουλίου («Βρυξέλλες I»)[11]. Η πρόταση προβλέπει την κατάργηση των ενδιάμεσων διαδικασιών και δεν προτάθηκαν λόγοι άρνησης, εκτός από την ύπαρξη ασυμβίβαστου με απόφαση στο κράτος μέλος αναγνώρισης.

Η αυτόματη αναγνώριση εφαρμόζεται επίσης όταν στο κράτος μέλος αναγνώρισης και/ή εκτέλεσης δεν προβλέπονται μέτρα προστασίας σε αστικές υποθέσεις. Αυτό αποτελεί πράγματι θεμελιώδη αρχή αμοιβαίας αναγνώρισης σε αστικές υποθέσεις: το γεγονός ότι στο κράτος μέλος στο οποίο ζητείται η αναγνώριση και/ή η εκτέλεση δεν προβλέπεται μέτρο στην εσωτερική του νομοθεσία δεν πρέπει να επηρεάζει την υποχρέωσή του να αναγνωρίσει και, όπου απαιτείται, να εκτελέσει το μέτρο που λαμβάνεται από άλλο κράτος μέλος. Ο χαρακτήρας της αρχής που έλαβε τα μέτρα προστασίας (πολιτικό δικαστήριο, δήμαρχος, ποινικό δικαστήριο) δεν έχει καθοριστική σημασία από την άποψη αυτή.

Η κατάργηση των ενδιάμεσων διαδικασιών θα συνοδεύεται από διασφαλίσεις των θεμελιωδών δικαιωμάτων:

– Η αρχή του πρώτου κράτους μέλους από την οποία θα ζητηθεί η έκδοση του πιστοποιητικού θα πρέπει να ελέγξει ότι τηρήθηκε το δικαίωμα αμερόληπτου δικαστηρίου, ιδίως το δικαίωμα υπεράσπισης, του προσώπου που συνιστά απειλή. Σε περίπτωση που τα δικαιώματα αυτά δεν είχαν κατοχυρωθεί, δεν μπορεί να εκδοθεί πιστοποιητικό.

– Σε περίπτωση αναστολής ή ανάκλησης του μέτρου προστασίας από το πρώτο κράτος μέλος, η αρμόδια αρχή του δεύτερου κράτους μέλους οφείλει, κατόπιν αιτήματος του προσώπου που συνιστά απειλή, να αναστείλει ή να ανακαλέσει την αναγνώρισή του και, όπου απαιτείται, την εκτέλεσή του.

– Οι αρμόδιες αρχές αμφοτέρων των κρατών μελών πρέπει να γνωστοποιούν στο πρόσωπο που συνιστά απειλή και στο προστατευόμενο πρόσωπο οποιαδήποτε πληροφορία σχετικά με την έκδοση, αναγνώριση, πιθανή εκτέλεση και κυρώσεις, αναστολή ή ανάκληση του μέτρου προστασίας.

Όλες αυτές οι διασφαλίσεις αποβλέπουν στην κατοχύρωση των θεμελιωδών αρχών και δικαιωμάτων που αναγνωρίζονται ιδίως από το Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με την παράλληλη εξοικονόμηση χρόνου και δαπανών της διαδικασίας κήρυξης της εκτελεστότητας (exequatur).

Η πρόταση δεν αφορά τις ποινικές κυρώσεις που θεσπίζουν τα κράτη μέλη σε περίπωση παραβίασης μέτρου προστασίας. Αυτό το θέμα θα συνεχίσει να αντιμετωπίζεται βάσει της εθνικής νομοθεσίας κάθε κράτους μέλους.

3.3. Ανάλυση των σημαντικότερων άρθρων

Η παρούσα πρόταση αποτελεί μέσο αμοιβαίας αναγνώρισης σε αστικές υποθέσεις και ως εκ τούτου ακολουθεί τη λογική των υφιστάμενων μέσων της ΕΕ για τη δικαστική συνεργασία σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις, από τα οποία εμπνέεται σε μεγάλο βαθμό. Πολλά άρθρα είναι παρόμοια ή ισοδύναμα με τα αντίστοιχα άρθρα στην αναφερόμενη νομοθεσία.

Άρθρο 1 – Πεδίο εφαρμογής

Ορισμένα μέτρα προστασίας καλύπτονται ήδη από τους κανονισμούς «Βρυξέλλες Ι[12]» και «Βρυξέλλες II-α», επομένως πρέπει να διευκρινισθεί η σχέση της πρότασης με τους κανονισμούς αυτούς.

Ο παρών κανονισμός θεσπίζει ειδικούς κανόνες σχετικά με τα μέτρα προστασίας. Σύμφωνα με γενική αρχή του δικαίου, ο κανονισμός αυτός αντικαθιστά συνεπώς τους γενικούς κανόνες που ορίζονται από τον κανονισμό «Βρυξέλλες I».

Η κατάσταση είναι διαφορετική όσον αφορά τον κανονισμό «Βρυξέλλες II-α», ο οποίος έχει ως στόχο να συγκεντρώσει όλες τις διαδικασίες σχετικά με δεδομένο διαζύγιο ή δικαστικό χωρισμό. Η παρούσα πρόταση δεν πρέπει να θέσει σε κίνδυνο κανόνες που διέπουν τη διεθνή δικαιοδοσία και την αναγνώριση αποφάσεων που περιλαμβάνονται στο εν λόγω ειδικό μέσο με την παροχή δυνατότητας προσφυγής στη δικαιοδοσία άλλου κράτους μέλους όσον αφορά τα μέτρα προστασίας που λήφθηκαν στο πλαίσιο συνεχιζόμενων διαδικασιών. Γι’ αυτούς τους λόγους, όλα τα μέτρα προστασίας που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του κανονισμού «Βρυξέλλες II-α» συνεχίζουν να διέπονται από το εν λόγω μέσο. Ωστόσο, τα μέτρα προστασίας που δεν υπάγονται στο πλαίσιο της εφαρμογής του κανονισμού «Βρυξέλλες II-α», π.χ. μέτρα προστασίας που αφορούν άγαμο ζευγάρι, συντρόφους του ιδίου φύλου ή γείτονες, θα καλύπτονται από την παρούσα πρόταση.

Άρθρο 2 – Ορισμοί

Μέτρα προστασίας – Ο όρος «μέτρα προστασίας» τονίζει τον προληπτικό και προσωρινό χαρακτήρα των μέτρων αυτών, που λαμβάνονται σε κράτος μέλος για την προστασία προσώπου σε περίπτωση ύπαρξης σοβαρών λόγων ώστε να θεωρείται ότι απειλείται η σωματική και/ή η ψυχολογική ακεραιότητα ή η ελευθερία του προσώπου. Ένα μέτρο προστασίας μπορεί να ληφθεί είτε σε διαδικασίες ex parte (χωρίς κλήτευση προς εμφάνιση του προσώπου που συνιστά απειλή) είτε σε διαδικασίες που κοινοποιήθηκαν σε αμφότερους τους διαδίκους.

Αρχή – Ο όρος «αρχή» είναι ευρύς για να καλύπτει κάθε αρχή που καθορίζεται από κράτος μέλος ως αρμόδια για τα θέματα που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του παρόντος κανονισμού. Ως εκ τούτου, ο όρος περιλαμβάνει όχι μόνο δικαστήρια, αλλά επίσης διοικητικές και άλλες αρχές οι οποίες βάσει της εθνικής νομοθεσίας ενός κράτους μέλους είναι αρμόδιες σε ζητήματα που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του παρόντος κανονισμού.

Άρθρο 3 – Διεθνής δικαιοδοσία

Οι κανόνες για τη διεθνή δικαιοδοσία θα πρέπει να είναι προβλέψιμοι σε μεγάλο βαθμό. Επομένως, βασίζονται στην αρχή ότι διεθνή δικαιοδοσία έχουν οι αρχές του κράτους μέλους στο οποίο απειλείται η σωματική και/ή η ψυχολογική ακεραιότητα του προσώπου και όπου ένα πρόσωπο χρειάζεται προστασία. Μολονότι αυτό γενικά συμπίπτει με τη συνήθη διαμονή του προσώπου που χρειάζεται προστασία, μπορεί να μην ισχύει στην περίπτωση δηλαδή που το πρόσωπο εγκαθίσταται στο εξωτερικό για καθορισμένο και σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα, π.χ. για λόγους σπουδών.

Άρθρο 4 - Αναγνώριση

Το άρθρο αυτό εμπνέεται από άλλα μέσα αμοιβαίας αναγνώρισης σε υποθέσεις αστικού δικαίου, ιδίως την πρόταση για την αναδιατύπωση των κανονισμών «Βρυξέλλες I» και «Βρυξέλλες II-α», ιδίως σχετικά με το δικαίωμα επικοινωνίας με το παιδί ή την επιστροφή παιδιού. Δεν απαιτούνται ενδιάμεσες διαδικασίες: η αναγνώριση είναι αυτόματη.

Άρθρο 5 - Πιστοποιητικό

Το πιστοποιητικό είναι απαραίτητο προκειμένου το πρόσωπο που απειλείται να επικαλεστεί μέτρο προστασίας σε άλλο κράτος. Ακολουθήθηκε η λογική των άρθρων 41 και 42 του κανονισμού «Βρυξέλλες II-α», που αφορούν αποφάσεις για το δικαίωμα επικοινωνίας ή την επιστροφή παιδιού.

Το πιστοποιητικό θα εκδίδεται αυτοδίκαια ή κατόπιν αιτήματος του προστατευόμενου προσώπου, από τις αρμόδιες αρχές του κράτους μέλους προέλευσης σύμφωνα με το τυποποιημένο έντυπο που θεσπίζεται στο παράρτημα του παρόντος κανονισμού. Κατόπιν, θα εναπόκειται στο μέρος που επιθυμεί να επικαλεστεί το μέτρο σε άλλο κράτος μέλος να χορηγήσει στις αρμόδιες αρχές του εν λόγω κράτους μέλους το εκδοθέν πιστοποιητικό. Το πιστοποιητικό περιλαμβάνει όλες τις πληροφορίες που αφορούν την αναγνώριση και/ή την εκτέλεση του αλλοδαπού μέτρου προστασίας, ιδίως μια περιγραφή του μέτρου προστασίας διατυπωμένη με τρόπο που να επιτρέπει στις αρμόδιες αρχές του δεύτερου κράτους μέλους να το αναγνωρίζουν και, όπου απαιτείται, να το εκτελούν βάσει του εθνικού του δικαίου. Επομένως, στο πιστοποιητικό δεν πρέπει να περιλαμβάνονται ούτε ειδική αναφορά στο εθνικό δίκαιο, ήτοι άρθρο X του Κώδικα Y αντί για επεξήγηση του μέτρου, ούτε σε τοπικές περιοχές, ήτοι μια συγκεκριμένη διεύθυνση αντί για γενική αναφορά στον τόπο εργασίας ή κατοικίας.

Οι αρμόδιες αρχές του δεύτερου κράτους μέλους μπορεί να ζητήσουν γλωσσική μεταγραφή ή μετάφραση του περιεχομένου του πιστοποιητικού, ιδίως της περιγραφής του μέτρου.

Άρθρο 8 - Προσαρμογή

Το άρθρο αυτό αφορά την περίπτωση που το αλλοδαπό μέτρο προστασίας δεν προβλέπεται από το εθνικό δίκαιο του δεύτερου κράτους μέλους. Επομένως, η αρμόδια αρχή σ’ αυτό το κράτος μέλος θα πρέπει να προσαρμόσει, κατά το δυνατόν, το μέτρο προστασίας, εφαρμόζοντας ένα μέτρο που προβλέπεται από το εθνικό δίκαιο, το οποίο έχει ισοδύναμα αποτελέσματα και επιδιώκει παρεμφερείς στόχους και συμφέροντα. Η προσαρμογή αποτελεί πράγματι επαναλαμβανόμενο κανόνα σε μέσα αμοιβαίας αναγνώρισης σε αστικές υποθέσεις.

Άρθρο 9 – Εκτέλεση ορισμένων μέτρων προστασίας

Βάσει του εθνικού δικαίου πολύ λίγα μέτρα προστασίας απαιτούν την ενεργό παρέμβαση των αρμόδων αρχών για να τεθούν σε ισχύ.

Σ’ αυτές τις περιπτώσεις, η αρμόδια αρχή του κράτους μέλους εκτέλεσης θα χρειαστεί να εφαρμόσει τους κανόνες που προβλέπονται βάσει του εθνικού της δικαίου για παρόμοια μέτρα προστασίας, χωρίς να απαιτείται οποιαδήποτε ειδική διαδικασία.

Άρθρο 10 – Διασφάλιση των θεμελιωδών δικαιωμάτων

Η προστασία των θεμελιωδών δικαιωμάτων του ατόμου αποτελεί ακόμα μεγαλύτερη προτεραιότητα για την ΕΕ με την έναρξη ισχύος της συνθήκης της Λισαβόνας δεδομένου ότι ο Χάρτης της ΕΕ απέκτησε νομικά δεσμευτική ισχύ για την Ένωση και η ΕΕ είναι έτοιμη να προσχωρήσει στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ECHR). Μια σειρά θεμελιωδών δικαιωμάτων είναι άμεσα σχετική με τα θύματα: η ανθρώπινη αξιοπρέπεια, το δικαίωμα στη ζωή, το δικαίωμα στην ακεραιότητα του προσώπου, το δικαίωμα στην ελευθερία και την ασφάλεια, ο σεβασμός της ιδιωτικής και οικογενειακής ζωής, η προστασία των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα, το δικαίωμα ιδιοκτησίας, η ελευθερία κυκλοφορίας και διαμονής, η ισότητα έναντι του νόμου, τα δικαιώματα του παιδιού, τα δικαιώματα των ηλικιωμένων, η ένταξη των ατόμων με αναπηρίες, το δικαίωμα πραγματικής προσφυγής και αμερόληπτου δικαστηρίου και τέλος το τεκμήριο της αθωότητας και τα δικαιώματα της υπεράσπισης.

Όπως καθορίζεται λεπτομερώς στην εκτίμηση αντικτύπου που συνοδεύει την παρούσα πρόταση και σύμφωνα με τη στρατηγική της Ένωσης για την αποτελεσματική εφαρμογή του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων από την Ευρωπαϊκή Ένωση[13], όλα τα στοιχεία του κανονισμού τηρούν τα δικαιώματα που θεσπίζονται στο Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων και ιδίως, το δικαίωμα πραγματικής προσφυγής και αμερόληπτου δικαστηρίου που κατοχυρώνονται στο άρθρο 47 του Χάρτη αυτού.

Η κατάργηση οποιωνδήποτε ενδιάμεσων διατυπώσεων για την αναγνώριση, και όπου απαιτείται, την εκτέλεση στο δεύτερο κράτος μέλος μέτρου προστασίας που λαμβάνεται στο πρώτο κράτος μέλος πρέπει να συνοδεύεται από τη διασφάλιση των θεμελιωδών δικαιωμάτων. Το άρθρο αυτό αποτελεί ισχυρή διασφάλιση, διότι το πιστοποιητικό δεν μπορεί να εκδοθεί όταν δεν έχει κατοχυρωθεί το δικαίωμα αμερόληπτου δικαστηρίου για το πρόσωπο που συνιστά απειλή.

Άρθρο 12 – Άρνηση, αναστολή ή ανάκληση αναγνώρισης ή εκτέλεσης

Η αναγνώριση, και όπου απαιτείται, η εκτέλεση μέτρων προστασίας που λαμβάνονται σε κράτος μέλος θα πρέπει να βασίζεται στην αρχή της αμοιβαίας εμπιστοσύνης και οι λόγοι άρνησης της αναγνώρισης θα πρέπει να είναι οι ελάχιστοι αναγκαίοι. Σύμφωνα με την αρχή αυτή, προτείνεται ένας μόνος λόγος άρνησης. Προς το συμφέρον της απρόσκοπτης απονομής δικαιοσύνης είναι αναγκαίο να ελαχιστοποιηθούν οι πιθανότητες έκδοσης ασυμβίβαστων αποφάσεων. Επομένως, η αρμόδια αρχή στο κράτος μέλος αναγνώρισης, μπορεί, μετά από αίτηση του προσώπου που συνιστά απειλή, να αρνηθεί την αναγνώριση του μέτρου προστασίας που ελήφθη από το δικαστήριο προέλευσης αν το μέτρο αυτό είναι ασυμβίβαστο με απόφαση που ελήφθη στο κράτος μέλος αναγνώρισης.

Είναι σημαντικό να διασφαλιστεί ότι όταν ένα μέτρο προστασίας αναστέλλεται ή ανακαλείται στο κράτος μέλος προέλευσης, η αρμόδια αρχή του κράτους μέλους αναγνώρισης αναστέλλει ή ανακαλεί την αναγνώριση, και όπου απαιτείται, την εκτέλεση του μέτρου προστασίας. Υπεύθυνο για να υποβάλλει σχετική αίτηση είναι το πρόσωπο που συνιστά απειλή. Για το σκοπό αυτό, έντυπο τυποποιημένης αίτησης προσαρτάται στην πρόταση.

Άρθρο 13 - Γνωστοποίηση

Όπως και για άλλα μέσα αμοιβαίας αναγνώρισης σε αστικές υποθέσεις, το άρθρο αυτό προβλέπει βασική εναρμόνιση των ελάχιστων προτύπων όσον αφορά την ανάγκη γνωστοποίησης στο πρόσωπο που συνιστά απειλή και στο προστατευόμενο πρόσωπο οποιασδήποτε πληροφορίας που αφορά την έκδοση, αναγνώριση, πιθανή εκτέλεση και κυρώσεις, την αναστολή ή ανάκληση του μέτρου προστασίας στο πρώτο κράτος μέλος. Επίσης, εισάγει στην παράγραφο 2 την ίδια υποχρέωση για το δεύτερο κράτος μέλος. Με αυτό τον τρόπο διασφαλίζεται η τήρηση των θεμελιωδών δικαιωμάτων όπως ορίζονται στο Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

4. Επικουρικότητα και Αναλογικότητα

Ο στόχος της πρότασης δεν μπορεί να επιτευχθεί επαρκώς με ενέργειες μόνο των κρατών μελών λόγω των διασυνοριακών πτυχών του ζητήματος. Είναι σημαντικό να διασφαλισθεί ότι τα πρόσωπα δεν χάνουν την προστασία που τους παρέχεται όταν ταξιδεύουν ή εγκαθίστανται στο εξωτερικό. Ο προβλεπόμενος στον παρόντα κανονισμό μηχανισμός που αφορά την εξάλειψη οποιωνδήποτε ενδιάμεσων διατυπώσεων, μέσω της χρήσης τυποποιημένου και πολύγλωσσου πιστοποιητικού δεν μπορεί να επιτευχθεί από τα κράτη μέλη μόνα τους. Μόνο η νομοθεσία σε ευρωπαϊκό επίπεδο μπορεί να δημιουργήσει ισότιμους όρους. Κατά συνέπεια η πρόταση συνάδει με την αρχή της επικουρικότητας.

Η πρόταση συνάδει επίσης με την αρχή της αναλογικότητας κατά το ότι περιορίζεται στο ελάχιστο αναγκαίο μέτρο για την επίτευξη του δεδηλωμένου της στόχου σε ευρωπαϊκό επίπεδο και δεν υπερβαίνει το μέτρο που είναι αναγκαίο για τον σκοπό αυτό.

2011/0130 (COD)

Πρόταση

ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ

για την αμοιβαία αναγνώριση μέτρων προστασίας σε αστικές υποθέσεις

ΤΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ,

Έχοντας υπόψη τη συνθήκη για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και ιδίως το άρθρο 81 παράγραφος 2 στοιχεία α), ε) και στ),

Έχοντας υπόψη την πρόταση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, ,

Κατόπιν διαβίβασης του σχεδίου νομοθετικής πράξης στα εθνικά κοινοβούλια,

Έχοντας υπόψη τη γνώμη της Ευρωπαϊκής Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής[14],

Έχοντας υπόψη τη γνώμη της Επιτροπής των Περιφερειών[15],

Αποφασίζοντας σύμφωνα με τη συνήθη νομοθετική διαδικασία,

Εκτιμώντας τα ακόλουθα:

(1) Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει θέσει ως στόχο τη διατήρηση και την ανάπτυξη ενός χώρου ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης, με τη διευκόλυνση της πρόσβασης στη δικαιοσύνη, ιδίως μέσω της αρχής της αμοιβαίας αναγνώρισης δικαστικών και εξώδικων αποφάσεων σε αστικές υποθέσεις. Για την σταδιακή εγκαθίδρυση αυτού του χώρου η Ένωση θα πρέπει να λάβει, μεταξύ άλλων, μέτρα σχετικά με τη δικαστική συνεργασία σε αστικές υποθέσεις, ιδίως όταν αυτό είναι απαραίτητο για την καλή λειτουργία της εσωτερικής αγοράς.

(2) Ο χώρος αυτός εμπίπτει στο πεδίο της δικαστικής συνεργασίας σε αστικές υποθέσεις υπό την έννοια του άρθρου 81 της συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

(3) Οι διαφορές μεταξύ εθνικών κανόνων που διέπουν τα μέτρα προστασίας παρεμποδίζουν την ορθή λειτουργία της εσωτερικής αγοράς. Οι διατάξεις που εξασφαλίζουν την ταχεία και απλή αναγνώριση και, όπου απαιτείται, την εκτέλεση μέτρων προστασίας από κράτη μέλη τα οποία δεσμεύονται από τον παρόντα κανονισμό έχουν ζωτική σημασία για να διασφαλιστεί η διατήρηση της παρεχόμενης προστασίας όταν ένα πρόσωπο ταξιδεύει ή εγκαθίσταται σε άλλο κράτος μέλος.

(4) Για να επιτευχθεί ο στόχος της ελεύθερης κυκλοφορίας των μέτρων προστασίας, είναι αναγκαίο και δέον, οι κανόνες που διέπουν τη διεθνή δικαιοδοσία και την αναγνώριση κα, όπου απαιτείται, την εκτέλεση των μέτρων προστασίας να διέπονται από νομικό μέσο της Ένωσης το οποίο έχει δεσμευτική ισχύ και εφαρμόζεται άμεσα.

(5) Ο παρών κανονισμός εφαρμόζεται σε μέτρα προστασίας που λαμβάνονται σε αστικές διαδικασίες, οποιοσδήποτε και αν είναι ο χαρακτήρας της αρχής: δικαστήριο, διοικητική ή άλλη αρχή.

(6) Ο παρών κανονισμός εφαρμόζεται σε όλα τα μέτρα προστασίας όπως αυτά καθορίζονται στο πλαίσιό του. Ωστόσο, δεν εφαρμόζεται στα μέτρα προστασίας που καλύπτονται από τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 2201/2003 του Συμβουλίου, της 27ης Νοεμβρίου 2003, για τη διεθνή δικαιοδοσία και την αναγνώριση και εκτέλεση αποφάσεων σε γαμικές διαφορές και διαφορές γονικής μέριμνας ο οποίος καταργεί τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 1347/2000. Για τα μέτρα που υπάγονται στο πεδίο εφαρμογής του, ο παρών κανονισμός υποκαθίσταται στον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 44/2001 του Συμβουλίου, της 22ας Δεκεμβρίου 2000, για τη διεθνή δικαιοδοσία, την αναγνώριση και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις.

(7) Οι κανόνες διεθνούς δικαιοδοσίας θα πρέπει να είναι προβλέψιμοι σε μεγάλο βαθμό και να βασίζονται στην αρχή ότι διεθνή δικαιοδοσία έχει το κράτος μέλος στο οποίο απειλείται η σωματική και/ή η ψυχολογική ακεραιότητα ή η ελευθερία του προσώπου. Η διεθνής δικαιοδοσία θα πρέπει να διατίθεται πάντα σε αυτή τη βάση.

(8) Η απρόσκοπτη λειτουργία της δικαιοσύνης απαιτεί να μην εκδίδονται ασυμβίβαστες αποφάσεις σε δύο κράτη μέλη. Για το σκοπό αυτό, ο παρών κανονισμός θα πρέπει να προβλέπει λόγο άρνησης της αναγνώρισης και/ή της εκτέλεσης μετά από αίτηση του προσώπου που συνιστά απειλή σε περίπτωση ασυμβίβαστων αποφάσεων.

(9) Η αμοιβαία εμπιστοσύνη στην απονομή δικαιοσύνης στην Ένωσης και ο στόχος διασφάλισης ταχύτερης και λιγότερο δαπανηρής κυκλοφορίας μέτρων προστασίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση δικαιολογούν διαδικασίες για την αναγνώριση και/ή την εκτέλεση ανάλογων μέτρων χωρίς ενδιάμεσες διατυπώσεις. Συνεπώς, ένα μέτρο προστασίας που λαμβάνεται σε κράτος μέλος θα πρέπει, για τους σκοπούς της αναγνώρισης, και όπου απαιτείται, της εκτέλεσης να αντιμετωπίζεται σαν να είχε ληφθεί στο κράτος μέλος στο οποίο ζητείται η αναγνώριση και/ή η εκτέλεση.

(10) Όταν βάσει του δικαίου του δεύτερου κράτους μέλους, απαιτείται παρέμβαση των αρμόδιων αρχών του κράτους μέλους αυτού για να τεθεί σε ισχύ το μέτρο προστασίας, η διαδικασία γι' αυτή την εκτέλεση του μέτρου προστασίας θα πρέπει να διέπεται από το δίκαιο του κράτους μέλους αυτού.

(11) Ο παρών κανονισμός δεν ασχολείται με τις ποινικές κυρώσεις που έχουν θεσπίσει τα κράτη μέλη σε περίπτωση παραβίασης μέτρου προστασίας, οι οποίες εξακολουθούν να διέπονται από το εθνικό δίκαιο κάθε κράτους μέλους.

(12) Για τη διευκόλυνση της ελεύθερης κυκλοφορίας των μέτρων προστασίας εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ο παρών κανονισμός θα πρέπει να καθιερώσει ομοιόμορφο υπόδειγμα πιστοποιητικού και να ορίσει την αρμόδια για την έκδοσή του αρχή. Για να τηρείται η αρχή της επικουρικότητας, αυτό το πιστοποιητικό δεν θα πρέπει να αντικαθιστά την εσωτερική διαδικασία των κρατών μελών.

(13) Το πιστοποιητικό αυτό δεν θα πρέπει να επιδέχεται προσφυγής. Ωστόσο, αν το μέτρο προστασίας ανασταλεί ή ανακληθεί στο πρώτο κράτος μέλος, η αρμόδια αρχή του δεύτερου κράτους μέλους, θα πρέπει, μετά από αίτηση του προσώπου που συνιστά απειλή, να αναστείλει ή να ανακαλέσει την αναγνώριση και/ή την εκτέλεση του μέτρου προστασίας.

(14) Για να διασφαλιστεί η ταχεία και αποτελεσματική λειτουργία του παρόντος κανονισμού, θα πρέπει να ανατεθεί στην Επιτροπή η εξουσία έκδοσης πράξεων σύμφωνα με το άρθρο 290 της συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης όσον αφορά οποιαδήποτε τροποποίηση των εντύπων που παρέχονται στα παραρτήματα. Είναι ιδιαίτερα σημαντική η διενέργεια από την Επιτροπή των κατάλληλων διαβουλεύσεων κατά τη διάρκεια των προπαρασκευαστικών της εργασιών, συμπεριλαμβανομένου του επιπέδου των εμπειρογνωμόνων. Η Επιτροπή, κατά την προετοιμασία και τη σύνταξη κατ’ εξουσιοδότηση πράξεων, θα πρέπει να διασφαλίζει ταυτόχρονη, έγκαιρη και δέουσα διαβίβαση των συναφών εγγράφων στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο.

(15) Ο παρών κανονισμός σέβεται τα θεμελιώδη δικαιώματα και τις αρχές που αναγνωρίζονται από το Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ιδιαίτερα, επιδιώκει να εξασφαλίσει τα δικαιώματα της υπεράσπισης και αμερόληπτου δικαστηρίου όπως καθιερώνονται στο άρθρο 47 του Χάρτη αυτού. Ο παρών κανονισμός πρέπει να εφαρμόζεται σύμφωνα με αυτά τα δικαιώματα και τις αρχές.

(16) Δεδομένου ότι ο στόχος του παρόντος κανονισμού είναι αδύνατο να επιτευχθεί επαρκώς από τα κράτη μέλη και δύναται συνεπώς να επιτευχθεί καλύτερα σε ενωσιακό επίπεδο, η Ένωση μπορεί να λάβει μέτρα σύμφωνα με την αρχή της επικουρικότητας του άρθρου 5 της συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση. Σύμφωνα με την αρχή της αναλογικότητας του ιδίου άρθρου ο παρών κανονισμός δεν υπερβαίνει τα αναγκαία όρια για την επίτευξη αυτού του στόχου.

(17) [Σύμφωνα με τα άρθρα 1, 2, 3 και 4 του πρωτοκόλλου για τη θέση του Ηνωμένου Βασιλείου και της Ιρλανδίας όσον αφορά τον χώρο ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης που προσαρτάται στη συνθήκη για την Ευρωπαϊκή Ένωση και στη συνθήκη για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το Ηνωμένο Βασίλειο και η Ιρλανδία γνωστοποίησαν ότι επιθυμούν να συμμετάσχουν στη θέσπιση και εφαρμογή του παρόντος κανονισμού]/[Με την επιφύλαξη του άρθρου 4 του πρωτοκόλλου για τη θέση του Ηνωμένου Βασιλείου και της Ιρλανδίας όσον αφορά τον χώρο ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης που προσαρτάται στη συνθήκη για την Ευρωπαϊκή Ένωση και στη συνθήκη για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το Ηνωμένο Βασίλειο και η Ιρλανδία δεν θα συμμετάσχουν στη θέσπιση του παρόντος κανονισμού και δεν θα δεσμεύονται από αυτόν ούτε θα υπόκεινται στην εφαρμογή του].

(18) Σύμφωνα με τα άρθρα 1 και 2 του πρωτοκόλλου για τη θέση της Δανίας, που προσαρτάται στη συνθήκη για την Ευρωπαϊκή Ένωση και στη συνθήκη για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η Δανία δεν συμμετέχει στη θέσπιση του παρόντος κανονισμού και ως εκ τούτου δεν δεσμεύεται από αυτόν ούτε υπόκειται στην εφαρμογή του.

ΕΞΕΔΩΣΑΝ ΤΟΝ ΠΑΡΟΝΤΑ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟ

ΚΕΦΑΛΑΙΟ I

Πεδίο εφαρμογής, ορισμοί και διεθνής δικαιοδοσία

Άρθρο 1 – Πεδίο εφαρμογής

Ο παρών κανονισμός εφαρμόζεται στα μέτρα προστασίας που λαμβάνονται σε αστικές υποθέσεις, ανεξαρτήτως του χαρακτήρα της αρχής. Δεν εφαρμόζεται σε μέτρα προστασίας που καλύπτονται από τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 2201/2003.

Άρθρο 2 – Ορισμοί

Για τους σκοπούς του παρόντος κανονισμού νοούνται ως:

α) «μέτρο προστασίας» κάθε απόφαση, οποιαδήποτε και αν είναι η ονομασία της, προληπτικού και προσωρινού χαρακτήρα που λαμβάνεται από αρχή σε κράτος μέλος σύμφωνα με το εθνικό του δίκαιο για την προστασία προσώπου όταν υπάρχουν σοβαροί λόγοι ώστε να θεωρείται ότι απειλείται η σωματική και/ή η ψυχολογική ακεραιότητα ή ελευθερία του. Περιλαμβάνει τα μέτρα που διατάσσονται χωρίς την κλήτευση προς εμφάνιση του προσώπου που συνιστά απειλή.

Τα ακόλουθα αποτελούν ιδίως μέτρα προστασίας:

i) η απαγόρευση εισόδου σε ορισμένους χώρους, μέρη ή καθορισμένες περιοχές στις οποίες κατοικεί το προστατευόμενο πρόσωπο, εργάζεται ή τις οποίες επισκέπτεται, ή

ii) η απαγόρευση επικοινωνίας οποιαδήποτε μορφής με το προστατευόμενο πρόσωπο, συμπεριλαμβανομένης της επικοινωνίας μέσω τηλεφώνου, ηλεκτρονικού ή ταχυδρομικού μηνύματος, μέσω τηλεομοιοτυπίας, ή με οποιοδήποτε άλλο μέσο, ή

iii) η απαγόρευση προσέγγισης του προστατευόμενου προσώπου εγγύτερα από προκαθορισμένη απόσταση, ή

iv) η απόφαση που παραχωρεί την αποκλειστική χρήση της κοινής κατοικίας δύο προσώπων στο προστατευόμενο πρόσωπο.

β) «αρχή» κάθε αρχή που έχει καθοριστεί από κράτος μέλος ως έχουσα δικαιοδοσία σε υποθέσεις που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του παρόντος κανονισμού·

γ) ως «κράτος μέλος προέλευσης» το κράτος μέλος στο οποίο λαμβάνεται το μέτρο προστασίας·

δ) ως «κράτος μέλος αναγνώρισης» το κράτος μέλος στο οποίο ζητείται η αναγνώριση, και ενδεχομένως, η εκτέλεση του μέτρου προστασίας.

Άρθρο 3 – Διεθνής δικαιοδοσία

Οι αρχές του κράτους μέλους στο οποίο απειλείται η σωματική και/ή η ψυχολογική ακεραιότητα ή η ελευθερία του προσώπου έχουν διεθνή δικαιοδοσία.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ II

Αναγνώριση και εκτέλεση των μέτρων προστασίας

Άρθρο 4 – Αναγνώριση

Ένα μέτρο προστασίας που λαμβάνεται σε κράτος μέλος αναγνωρίζεται στα άλλα κράτη μέλη χωρίς να απαιτείται καμία ειδική διαδικασία και χωρίς να είναι δυνατή η προσβολή της αναγνώρισής του αν η απόφαση έχει πιστοποιηθεί στο κράτος μέλος προέλευσης σύμφωνα με το άρθρο 5.

Άρθρο 5 – Πιστοποιητικό

1. Ένα μέρος που επιθυμεί να επικαλεστεί σε άλλο κράτος μέλος εντολή προστασίας που αναγνωρίζεται σύμφωνα με το παρόν άρθρο παρέχει στις αρμόδιες αρχές του κράτους μέλους αναγνώρισης το πιστοποιητικό που εκδόθηκε σύμφωνα με το παρόν άρθρο.

2. Οι αρμόδιες αρχές του κράτους μέλους προέλευσης εκδίδουν το πιστοποιητικό χρησιμοποιώντας το τυποποιημένο έντυπο που καθορίζεται στο παράρτημα, το οποίο περιλαμβάνει, μεταξύ αλλών, περιγραφή του μέτρου η οποία θα πρέπει να είναι διατυπωμένη κατά τρόπο που να διευκολύνει την αναγνώριση και, όπου απαιτείται, την εκτέλεση στο δεύτερο κράτος μέλος.

3. Το πιστοποιητικό εκδίδεται:

(i) αυτοδίκαια όταν η περίπτωση, κατά το χρόνο έκδοσης του μέτρου προστασίας, έχει διασυνοριακό χαρακτήρα· για τους σκοπούς του παρόντος κανονισμού μία υπόθεση έχει διασυνοριακές συνέπειες εκτός αν η απειλή για τη σωματική και/ή την ψυχολογική ακεραιότητα ή την ελευθερία του προσώπου εντοπίζεται αποκλειστικά στο κράτος μέλος προέλευσης·

(ii) κατόπιν αιτήματος του προστατευόμενου προσώπου σε κάθε άλλη περίπτωση· κατά την έκδοση μέτρου προστασίας, η αρμόδια αρχή του κράτους μέλους προέλευσης ενημερώνει το προστατευόμενο πρόσωπο για τη δυνατότητα να ζητήσει πιστοποιητικό όπως προβλέπεται από τον παρόντα κανονισμό.

4. Οι αρμόδιες αρχές του κράτους μέλους αναγνώρισης, όπου απαιτείται, μπορούν να ζητήσουν γλωσσική μεταγραφή ή μετάφραση του περιεχομένου του πιστοποιητικού, σύμφωνα με το άρθρο 15.

Άρθρο 6 – Αποτελέσματα του πιστοποιητικού

Το πιστοποιητικό παράγει αποτελέσματα μόνον εντός των ορίων της εκτελεστότητας της απόφασης.

Άρθρο 7 – Διόρθωση του πιστοποιητικού

1. Το δίκαιο του κράτους μέλους προέλευσης εφαρμόζεται για οποιαδήποτε διόρθωση του πιστοποιητικού.

2. Η έκδοση του πιστοποιητικού δεν επιδέχεται προσφυγής.

Άρθρο 8 – Προσαρμογή του αλλοδαπού μέτρου προστασίας

Αν ένα μέτρο προστασίας δεν προβλέπεται στο κράτος μέλος αναγνώρισης, η αρμόδια αρχή στο εν λόγω κράτος μέλος προσαρμόζει, κατά το δυνατόν, το μέτρο αυτό εφαρμόζοντας ένα μέτρο που προβλέπεται από το εθνικό της δίκαιο, το οποίο έχει ισοδύναμα αποτελέσματα και επιδιώκει παρεμφερείς στόχους και συμφέροντα.

Άρθρο 9 – Εκτέλεση ορισμένων μέτρων προστασίας

1. Στο βαθμό που ένα μέτρο προστασίας το οποίο έχει ληφθεί σε κράτος μέλος απαιτεί, βάσει του δικαίου άλλου κράτους μέλους, παρέμβαση από τις αρμόδιες αρχές του εν λόγω κράτους μέλους για να τεθεί σε ισχύ, αυτό το μέτρο προστασίας εκτελείται στο άλλο κράτος μέλος χωρίς να απαιτείται κήρυξη εκτελεστότητας.

2. Η διαδικασία για την εκτέλεση μέτρων προστασίας που λαμβάνονται σε άλλο κράτος μέλος διέπεται από το δίκαιο του κράτους μέλους αναγνώρισης, συμπεριλαμβανομένης της προσφυγής κατά της προσαρμογής του μέτρου προστασίας που λαμβάνεται σύμφωνα με το άρθρο 8.

Άρθρο 10 – Διασφάλιση των θεμελιωδών δικαιωμάτων

1. Οι αρχές του κράτους μέλους προέλευσης εκδίδουν το πιστοποιητικό που αναφέρεται στο άρθρο 5 μόνο αν έχουν τηρηθεί οι όροι διασφάλισης των θεμελιωδών δικαιωμάτων που προβλέπονται στο παρόν άρθρο.

2. Το πρόσωπο που συνιστά απειλή το οποίο δεν εμφανίστηκε στο κράτος μέλος προέλευσης έχει το δικαίωμα να ζητήσει αναθεώρηση του μέτρου προστασίας ενώπιον των αρμόδιων αρχών του εν λόγου κράτους μέλους όταν

α) δεν του επιδόθηκε ή κοινοποιήθηκε το εισαγωγικό έγγραφο της δίκης ή άλλο ισοδύναμο έγγραφο αρκετά έγκαιρα και κατά τρόπο ώστε να μπορεί να προετοιμάσει την υπεράσπισή του, ή

β) εμποδίστηκε να εναντιωθεί στο μέτρο προστασίας λόγω ανωτέρω βίας ή εξαιτίας έκτακτων περιστάσεων και χωρίς δική του υπαιτιότητα,

εκτός αν παρέλειψε να προσβάλει το μέτρο προστασίας μολονότι μπορούσε να το πράξει.

2. Όταν το μέτρο προστασίας λαμβάνεται χωρίς κλήτευση προς εμφάνιση του προσώπου που συνιστά απειλή και το μέτρο αυτό προορίζεται να αναγνωριστεί και/ή να εκτελεστεί χωρίς προηγούμενη επίδοση ή κοινοποίηση στο εν λόγω πρόσωπο, αυτό έχει το δικαίωμα να προσβάλει το μέτρο βάσει του δικαίου του κράτους μέλους προέλευσης.

Άρθρο 11 – Μη αναθεώρηση επί της ουσίας

Η επί της ουσία αναθεώρηση μέτρου προστασίας που λαμβάνεται σε κράτος μέλος αποκλείεται στο κράτος μέλος στο οποίο ζητείται η αναγνώριση και/ ή η εκτέλεση.

Άρθρο 12 – Άρνηση, αναστολή ή ανάκληση της αναγνώρισης ή της εκτέλεσης

1. Η αρμόδια αρχή στο κράτος μέλος αναγνώρισης, μπορεί, μετά από αίτηση του προσώπου που συνιστά απειλή, να αρνηθεί την αναγνώριση του μέτρου προστασίας που ελήφθη από το δικαστήριο προέλευσης αν είναι ασυμβίβαστο με απόφαση που ελήφθη στο κράτος μέλος αναγνώρισης.

2. Αν το μέτρο προστασίας ανασταλεί ή ανακληθεί στο κράτος μέλος προέλευσης, η αρμόδια αρχή του κράτους μέλους αναγνώρισης, μετά από αίτηση του προσώπου που συνιστά απειλή, αναστέλλει ή ανακαλεί την αναγνώριση, και όπου εφαρμόζεται, την εκτέλεση του μέτρου προστασίας. Η αίτηση υποβάλλεται με το έντυπο που καθορίζεται στο Παράρτημα II.

4. Δεν μπορεί να υπάρξει άρνηση αναγνώρισης μέτρου προστασίας με την αιτιολογία ότι το δίκαιο του κράτους μέλους αναγνώρισης δεν επιτρέπει τη λήψη ανάλογου μέτρου με βάση τα ίδια περιστατικά.

Άρθρο 13 – Γνωστοποίηση

1. Οι αρμόδιες αρχές του κράτους μέλους προέλευσης, αμελλητί και σύμφωνα με το δίκαιο του κράτους μέλους αυτού, γνωστοποιούν στο πρόσωπο που συνιστά απειλή και στο προστατευόμενο πρόσωπο:

i) την έκδοση μέτρου προστασίας,

ii) όπου απαιτείται, τα αντίστοιχα μέτρα εκτέλεσης,

iii) όπου απαιτείται, τις κυρώσεις σε περίπτωση παραβίασης του μέτρου προστασίας,

iv) οποιαδήποτε αναστολή ή ανάκληση του μέτρου προστασίας.

2. Με την παραλαβή του πιστοποιητικού σύμφωνα με το άρθρο 5 που παρέχεται από το προστατευόμενο πρόσωπο, οι αρμόδιες αρχές του κράτους μέλους αναγνώρισης, αμελλητί και όπου απαιτείται σύμφωνα με τους κανόνες του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1393/2007[16], γνωστοποιούν στο πρόσωπο που συνιστά απειλή και στο προστατευόμενο πρόσωπο:

i) την αναγνώριση του μέτρου προστασίας,

ii) όπου απαιτείται, τα αντίστοιχα μέτρα εκτέλεσης,

iii) όπου απαιτείται, τις κυρώσεις σε περίπτωση παραβίασης του μέτρου προστασίας,

iv) οποιαδήποτε αναστολή ή ανάκληση του μέτρου προστασίας.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ III

Άλλες διατάξεις

Άρθρο 14 – Επικύρωση και άλλες ανάλογες διατυπώσεις

Δεν απαιτείται καμία επικύρωση ή άλλη ανάλογη διατύπωση στο πλαίσιο του παρόντος κανονισμού.

Άρθρο 15 – Γλωσσική μεταγραφή ή μετάφραση

Όταν απαιτείται γλωσσική μεταγραφή ή μετάφραση δυνάμει του παρόντος κανονισμού, η εν λόγω γλωσσική μεταγραφή ή η μετάφραση γίνεται στην επίσημη γλώσσα ή σε μία από τις επίσημες γλώσσες του κράτους μέλους αναγνώρισης ή σε οποιαδήποτε άλλη γλώσσα την οποία το κράτος μέλος αναγνώρισης έχει δηλώσει ότι κάνει δεκτή. Κάθε μετάφραση βάσει του παρόντος κανονισμού πραγματοποιείται από επίσημο μεταφραστή κράτους μέλους.

Άρθρο 16 – Δικαίωμα νομικής συνδρομής

Ο αιτών στον οποίο έχει παρασχεθεί εν όλω ή εν μέρει νομική συνδρομή ή απαλλαγή από έξοδα και δαπάνες στο κράτος μέλος προέλευσης, απολαμβάνει, στο πλαίσιο οποιασδήποτε διαδικασίας σχετικά με την εκτελεστότητα του μέτρου προστασίας την ευμενέστερη μεταχείριση που προβλέπει το δίκαιο του κράτους μέλους αναγνώρισης σε σχέση με τη νομική συνδρομή ή την απαλλαγή από έξοδα και δαπάνες.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ IV

Γενικές και τελικές διατάξεις

Άρθρο 17 – Μεταβατικές διατάξεις

Ο παρών κανονισμός εφαρμόζεται σε μέτρα προστασίας που λαμβάνονται από την ημερομηνία της έναρξης εφαρμογής του, ακόμα και η αίτηση για αυτά τα μέτρα προστασίας είχε υποβληθεί πριν από την ημερομηνία αυτή.

Άρθρο 18 – Τροποποίηση των εντύπων

Η Επιτροπή εξουσιοδοτείται να εκδίδει κατ’ εξουσιοδότηση πράξεις σύμφωνα με το άρθρο 19 σχετικά με οποιαδήποτε τροποποίηση των εντύπων που θεσπίζονται στα παραρτήματα.

Άρθρο 19 – Άσκηση της εξουσιοδότησης

1. Η εξουσία έκδοσης κατ’ εξουσιοδότηση πράξεων ανατίθεται στην Επιτροπή υπό τους όρους που θεσπίζονται στο παρόν άρθρο.

2. Η εξουσιοδότηση που αναφέρεται στο άρθρο 18 ανατίθεται στην Επιτροπή για αόριστο χρονικό διάστημα από [ημερομηνία έναρξης ισχύος του παρόντος κανονισμού].

3. Η εξουσιοδότηση που αναφέρεται στο άρθρο 18 μπορεί να ανακληθεί οποτεδήποτε από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ή το Συμβούλιο. Η απόφαση ανάκλησης περατώνει την εξουσιοδότηση που καθορίζεται στην απόφαση αυτή. Παράγει αποτελέσματα από την επομένη της δημοσίευσης της απόφασης στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή σε μεταγενέστερη ημερομηνία που καθορίζεται στην απόφαση. Δεν θίγει το κύρος οποιαδήποτε κατ’ εξουσιοδότηση πράξης που έχει τεθεί ήδη σε ισχύ.

4. Μόλις η Επιτροπή εκδώσει κατ’ εξουσιοδότηση πράξη την κοινοποιεί ταυτόχρονα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο.

5. Μια κατ’ εξουσιοδότηση πράξη που εκδόθηκε σύμφωνα με το άρθρο 18 τίθεται σε ισχύ μόνο αν το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ή το Συμβούλιο δεν εκφράσει αντιρρήσεις εντός περιόδου 2 μηνών από την κοινοποίηση της πράξης αυτής στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ή το Συμβούλιο ή, αν πριν από την εκπνοή αυτής της περιόδου τόσο το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο όσο και το Συμβούλιο έχουν ενημερώσει την Επιτροπή ότι δεν θα εκφράσουν αντιρρήσεις. Η περίοδος παρατείνεται κατά [2 μήνες] κατόπιν πρωτοβουλίας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου ή του Συμβουλίου.

Άρθρο 20 – Ρήτρα αναθεώρησης

Το αργότερο [πέντε έτη από την ημερομηνία εφαρμογής που προβλέπεται στο άρθρο 23], η Επιτροπή υποβάλλει στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, το Συμβούλιο και την Ευρωπαϊκή Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή έκθεση σχετικά με την εφαρμογή του παρόντος κανονισμού. Εφόσον απαιτείται, η έκθεση συνοδεύεται από προτάσεις προσαρμογής.

Άρθρο 21 – Διαθέσιμες πληροφορίες για το κοινό

Στο πλαίσιο του ευρωπαϊκού δικαστικού δικτύου για αστικές και εμπορικές υποθέσεις που δημιουργήθηκε με την απόφαση 2001/470/ΕΚ του Συμβουλίου[17], τα κράτη μέλη παρέχουν περιγραφή των εθνικών κανόνων και διαδικασιών όσον αφορά τα μέτρα προστασίας, συμπεριλαμβανομένων των αρχών που είναι αρμόδιες για την αναγνώριση και/ή την εκτέλεση, ώστε το κοινό να λαμβάνει γνώση των πληροφοριών αυτών.

Τα κράτη μέλη ενημερώνουν διαρκώς τις σχετικές πληροφορίες.

Άρθρο 22 – Ανακοίνωση από τα κράτη μέλη

[Εντός ενός έτους πριν από την έναρξη ισχύος του παρόντος κανονισμού], το κράτος μέλος ανακοινώνει στην Επιτροπή

α) τις αρχές που έχουν διεθνή δικαιοδοσία για τις υποθέσεις οι οποίες εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του παρόντος κανονισμού·

β) τις γλώσσες που έχουν γίνει δεκτές για τις μεταφράσεις του πιστοποιητικού όπως αναφέρονται στο άρθο 15.

Η Επιτροπή μεριμνά ώστε το κοινό να λαμβάνει γνώση των πληροφοριών με κάθε πρόσφορο τρόπο, ιδίως μέσω του ευρωπαϊκού δικαστικού δικτύου για αστικές και εμπορικές υποθέσεις που δημιουργήθηκε με την απόφαση 2001/470.

Άρθρο 23 – Έναρξη ισχύος και εφαρμογή

Ο παρών κανονισμός αρχίζει να ισχύει την εικοστή ημέρα από τη δημοσίευσή του στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Εφαρμόζεται από τις [12 μήνες μετά την έναρξη ισχύος του].

Ο παρών κανονισμός είναι δεσμευτικός ως προς όλα τα μέρη του και ισχύει άμεσα στα κράτη μέλη σύμφωνα με τις Συνθήκες.

[…]

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ I

ΠΙΣΤΟΠΟΙΗΤΙΚΟ ΠΟΥ ΑΝΑΦΕΡΕΤΑΙ ΣΤΟ ΑΡΘΡΟ 5

1. ΚΡΑΤΟΣ ΜΕΛΟΣ ΠΡΟΕΛΕΥΣΗΣ

AT □ BE □ BG □ CY □ CZ □ DE □ EE □ EL □ ES □ FI □ FR □ HU □ IE □ IT □ LT □ LU □ LV □ MT □ NL □ PL □ PT □ RO □ SE □ SI □ SK □ UK □

2. ΑΡΜΟΔΙΑ ΑΡΧΗ ΠΟΥ ΕΚΔΙΔΕΙ ΤΟ ΠΙΣΤΟΠΟΙΗΤΙΚΟ

2.1 Όνομα:

2.2 Διεύθυνση:

2.3 Τηλ./φαξ/ηλεκτρονική διεύθυνση:

3. ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΟΜΕΝΟ ΠΡΟΣΩΠΟ

3.1 Πλήρες όνομα (επώνυμο, όνομα)

3.2 Διεύθυνση που θα χρησιμοποιηθεί για τους σκοπούς της γνωστοποίησης που προβλέπονται στο άρθρο 13

3.3 Ημερομηνία και τόπος γέννησης (εφόσον είναι διαθέσιμα)

4. ΠΡΟΣΩΠΟ ΠΟΥ ΣΥΝΙΣΤΑ ΑΠΕΙΛΗ

4.1 Πλήρες όνομα (επώνυμο, όνομα)

4.2 Διεύθυνση που θα χρησιμοποιηθεί για τους σκοπούς της γνωστοποίησης που προβλέπονται στο άρθρο 13

4.3 Ημερομηνία και τόπος γέννησης (εφόσον είναι διαθέσιμα)

5. ΜΕΤΡΟ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ

5.1 Ημερομηνία και αριθμός αναφοράς:

6. ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΜΕΤΡΟΥ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ[18]

Ο κάτωθι υπογεγραμμένος πιστοποιώ με την παρούσα, ότι το μέτρο προστασίας ελήφθη στο κράτος μέλος προέλευσης κατά του προσώπου που συνιστά απειλή το οποίο αναφέρεται στο σημείο 4 και ότι έχουν τηρηθεί οι όροι διασφάλισης των θεμελιωδών δικαιωμάτων που ορίζονται στο άρθρο 10.

Σε περίπτωση που προστέθηκαν συμπληρωματικές σελίδες, να δηλώσετε τον αριθμό τους: …

(Τόπος): …

Υπογραφή και/ή σφραγίδα της αρμόδιας αρχής του κράτους μέλους προέλευσης:

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ II

ΑΙΤΗΣΗ ΑΝΑΣΤΟΛΗΣ Ή ΑΝΑΚΛΗΣΗΣ ΤΗΣ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗΣ Ή ΕΚΤΕΛΕΣΗΣ ΔΥΝΑΜΕΙ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ 12

1. ΑΙΤΩΝ (ΠΡΟΣΩΠΟ ΠΟΥ ΣΥΝΙΣΤΑ ΑΠΕΙΛΗ)

1.1 Πλήρες όνομα (επώνυμο, όνομα)

1.2 Διεύθυνση που θα χρησιμοποιηθεί για τους σκοπούς της γνωστοποίησης που προβλέπονται στο άρθρο 13

1.3 Ημερομηνία και τόπος γέννησης (εφόσον είναι διαθέσιμα)

2. ΑΡΜΟΔΙΑ ΑΡΧΗ ΣΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΜΕΛΟΣ ΠΡΟΕΛΕΥΣΗΣ

2.1 Όνομα

2.2 Διεύθυνση

2.3 Κράτος μέλος

AT □ BE □ BG □CY □ CZ □ DE □ EE □ EL □ ES □ FI □ FR □ HU □ IE □ IT □ LT □ LU □ LV □ MT □ NL □ PL □ PT □ RO □SE □ SI □ SK □ UK □

2.4. Τηλ./φαξ/ηλεκτρονική διεύθυνση

3. ΑΠΟΦΑΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΣΤΟΛΗ Ή ΑΝΑΚΛΗΣΗ ΜΕΤΡΟΥ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ

3.1 Ημερομηνία και αριθμός αναφοράς

3.2 Περίληψη της απόφασης που αναστέλλει ή ανακαλεί μέτρο προστασίας

4. ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΟΜΕΝΟ ΠΡΟΣΩΠΟ

4.1 Πλήρες όνομα (επώνυμο, όνομα)

4.2 Διεύθυνση που θα χρησιμοποιηθεί για τους σκοπούς της γνωστοποίησης που προβλέπονται στο άρθρο 13

4.3 Ημερομηνία και τόπος γέννησης (εφόσον είναι διαθέσιμα)

Σε περίπτωση που προστέθηκαν συμπληρωματικές σελίδες να δηλώσετε τον αριθμό τους: …

(Τόπος): …

Υπογραφή:

[1] ΕΕ C 69 της 18.3.2010, σσ. 5-18, 13577/09 COPPEN 176 της 23ης Σεπτεμβρίου 2009.

[2] Πολυετές πρόγραμμα που καθορίζει τις προτεραιότητες της Ευρωπαϊκής Ένωσης στον χώρο της δικαιοσύνης, ελευθερίας και ασφάλειας για την περίοδο 2010-2014: «Το πρόγραμμα της Στοκχόλμης — Μια ανοικτή και ασφαλής Ευρώπη που εξυπηρετεί και προστατεύει τους πολίτες», [ΕΕ C 115 της 4.5.2010, σ.1].

[3] 2969η συνεδρίαση του Συμβουλίου ΔΕΥ της 23/10/2009, [14936/09 (Presse 306)].

[4] Ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, της 7ης Μαΐου 2009, σχετικά με την ανάπτυξη χώρου ποινικής δικαιοσύνης της Ευρωπαϊκής Ένωσης, [P6_TA(2009)0386].

[5] Ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, της 26ης Νοεμβρίου 2009 σχετικά με την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών, [P7_TA(2009)0098].

[6] Έκθεση 2010 για την ιθαγένεια της ΕΕ, «Άρση των εμποδίων στα δικαιώματα των πολιτών της ΕΕ», [COM/2010/0603 τελικό].

[7] 13577/09 COPEN 176 της 23ης Σεπτεμβρίου 2009.

[8] Matrix Insight/Andersson Elfers Felix, «A Study for an Impact Assessment on Ways of Improving the Support, Protection and Rights of Victims across Europe», Τελική έκθεση, 3 Νοεμβρίου 2010.

[9] Burkhard Hess: «Feasibility Study: The European Protection Order and the European Law of Civil Procedure», που θα διατεθεί σύντομα στη διεύθυνση: http://ec.europa.eu/justice/index_en.htm. .

[10] Κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 2201/2003 του Συμβουλίου, της 27ης Νοεμβρίου 2003, για τη διεθνή δικαιοδοσία και την αναγνώριση και εκτέλεση αποφάσεων σε γαμικές διαφορές και διαφορές γονικής μέριμνας ο οποίος καταργεί τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 1347/2000, [ΕΕ L 338 της 23.12.2003, σ.1].

[11] Πρόταση κανονισμού του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου για τη διεθνή δικαιοδοσία, την αναγνώριση και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις (Αναδιατύπωση) -COM(2010) 748 τελικό της 14.12.2010.

[12] Κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 44/2001 του Συμβουλίου, της 22ας Δεκεμβρίου 2000, για τη διεθνή δικαιοδοσία, την αναγνώριση και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις, [ΕΕ L 12 της 16.1.2001, σ.1].

[13] Ανακοίνωση της Επιτροπής, «Στρατηγική για την αποτελεσματική εφαρμογή του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων από την Ευρωπαϊκή Ένωση» [COM (2010)573 τελικό της 19.10.2010].

[14] ΕΕ C […] της […], σ. […].

[15] ΕΕ C […] της […], σ. […].

[16] ΕΕ L 324 της 10.12.2007, σ.79.

[17] ΕΕ L 174 της 27.06.2001, σ. 25.

[18] Η περιγραφή του μέτρου προστασίας πρέπει να διατυπώνεται κατά τρόπο που να επιτρέπει στις αρμόδιες αρχές του δεύτερου κράτους μέλους να το αναγνωρίζουν και, όπου απαιτείται, να το εκτελούν βάσει του εθνικού δικαίου του εν λόγω κράτους μέλος. Επομένως, δεν πρέπει να περιλαμβάνεται ειδική αναφορά ούτε στο εθνικό δίκαιο, ήτοι άρθρο X του Κώδικα Y, αντί για επεξήγηση του μέτρου, ούτε σε συγκεκριμένο τόπο του κράτους μέλους προέλευσης, ήτοι μια συγκεκριμένη διεύθυνση, αντί για γενική αναφορά στον τόπο εργασίας ή κατοικίας. Ως εκ τούτου, πρέπει να παρέχεται μια γενική περιγραφή του μέτρου, π.χ. απαγόρευση εισόδου στον τόπο εργασίας του προστατευόμενου προσώπου, αντί για απαγόρευση προσέγγισης της οδού X ή μέτρο προστασίας που εκδόθηκε σύμφωνα με το άρθρο Χ του Νόμου Y. Σε περίπτωση που το μέτρο προστασίας δεν προβλέπεται ή ρυθμίζεται κάπως διαφορετικά στο δεύτερο κράτος μέλος, η αρχή του εν λόγω κράτους μέλους, κατά το δυνατόν, θα το προσαρμόσει σε μέτρο που προβλέπεται από το δίκαιό της και το οποίο έχει ισοδύναμα αποτελέσματα και επιδιώκει τους ίδιους στόχους.