Πρόταση ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ σχετικά με τη θέσπιση κοινού ευρωπαϊκού δικαίου των πωλήσεων /* COM/2011/0635 τελικό - 2011/0284 (COD) */





ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ 1. ΠΛΑΙΣΙΟ ΤΗΣ ΠΡΟΤΑΣΗΣ · Αιτιολόγηση και στόχοι της πρότασης Οι διαφορές που παρατηρούνται μεταξύ των κρατών μελών όσον αφορά το δίκαιο των συμβάσεων εμποδίζουν τους εμπόρους και τους καταναλωτές που ενδιαφέρονται να πραγματοποιήσουν διασυνοριακές συναλλαγές εντός της εσωτερικής αγοράς. Τα εμπόδια που απορρέουν από τις διαφορές αυτές αποτρέπουν τους εμπόρους, ιδίως δε τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις (στο εξής: «ΜΜΕ»), από το να προβαίνουν σε διασυνοριακές συναλλαγές ή να επεκτείνουν τη δραστηριότητά τους στις αγορές νέων κρατών μελών. Οι καταναλωτές δυσκολεύονται να αποκτήσουν προϊόντα τα οποία προσφέρονται από εμπόρους σε άλλα κράτη μέλη. Επί του παρόντος, μόνον ένας στους δέκα εμπόρους στην Ένωση οι οποίοι ασχολούνται με την πώληση αγαθών εξάγει αγαθά στο εσωτερικό της, ενώ από αυτούς που πραγματοποιούν τέτοιες εξαγωγές, οι πλείστοι εξάγουν σε μικρό αριθμό κρατών μελών. Οι φραγμοί που σχετίζονται με το δίκαιο των συμβάσεων συγκαταλέγονται στους σοβαρότερους παράγοντες οι οποίοι συντελούν στην κατάσταση αυτή. Σχετικές έρευνες[1] καταδεικνύουν ότι μεταξύ των διαφόρων εμποδίων που δυσχεραίνουν τις διασυνοριακές συναλλαγές, όπως είναι η φορολογική νομοθεσία, οι διοικητικές απαιτήσεις, οι δυσχέρειες παράδοσης, η γλώσσα και η νοοτροπία, οι έμποροι κατέταξαν τα εμπόδια που σχετίζονται με το δίκαιο των συμβάσεων στους πλέον σημαντικούς φραγμούς για το διασυνοριακό εμπόριο. Το γεγονός ότι οι έμποροι είναι αναγκασμένοι να προσαρμόζονται στα διάφορα εθνικά δίκαια των συμβάσεων που ενδεχομένως εφαρμόζονται στις διασυνοριακές συναλλαγές καθιστά το διασυνοριακό εμπόριο περισσότερο περίπλοκο και δαπανηρό σε σύγκριση με το εγχώριο εμπόριο, τόσο για τις συναλλαγές μεταξύ μιας επιχείρησης κι ενός καταναλωτή όσο και για τις συναλλαγές όπου αμφότερα τα μέρη είναι επιχειρήσεις. Κατά την πραγματοποίηση διασυνοριακών συναλλαγών, οι έμποροι βαρύνονται συνήθως με πρόσθετα έξοδα συναλλαγής σε σύγκριση με το εγχώριο εμπόριο. Τα πρόσθετα αυτά έξοδα οφείλονται, παραδείγματος χάρη, στο γεγονός ότι είναι δυσχερής η συγκέντρωση πληροφοριών σχετικά με τις διατάξεις ενός εφαρμοστέου αλλοδαπού δικαίου των συμβάσεων, η εξασφάλιση νομικών συμβουλών, η διεξαγωγή διαπραγματεύσεων σχετικά με το εφαρμοστέο δίκαιο στις συναλλαγές μεταξύ επιχειρήσεων και η προσαρμογή των συμβάσεων στις απαιτήσεις της νομοθεσίας για την προστασία του καταναλωτή οσάκις πρόκειται για σύμβαση μεταξύ μιας επιχείρησης και ενός καταναλωτή. Κατά τις διασυνοριακές συναλλαγές μεταξύ μιας επιχείρησης και ενός καταναλωτή, τα έξοδα συναλλαγής που σχετίζονται με το δίκαιο των συμβάσεων και τα νομικά εμπόδια που απορρέουν από τις διαφορές μεταξύ των ποικίλων αναγκαστικής ισχύος εθνικών κανόνων σχετικά με την προστασία του καταναλωτή έχουν σοβαρές επιπτώσεις. Σύμφωνα με το άρθρο 6 του κανονισμού 593/2008 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 17ης Ιουνίου 2008, για το εφαρμοστέο δίκαιο στις συμβατικές ενοχές (Ρώμη Ι)[2], οσάκις μια επιχείρηση κατευθύνει τις δραστηριότητές της προς καταναλωτές σε κάποιο άλλο κράτος μέλος, είναι υποχρεωμένη να συμμορφώνεται με το δίκαιο των συμβάσεων του συγκεκριμένου κράτους μέλους. Σε περίπτωση που τα συμβαλλόμενα μέρη έχουν επιλέξει ως εφαρμοστέο κάποιο άλλο δίκαιο, και οι αναγκαστικής ισχύος διατάξεις περί προστασίας του καταναλωτή του κράτους μέλους του καταναλωτή προβλέπουν υψηλότερο βαθμό προστασίας, οι εν λόγω αναγκαστικής ισχύος κανόνες του δικαίου του καταναλωτή πρέπει να τηρούνται. Κατά συνέπεια, οι έμποροι πρέπει να εξακριβώνουν εκ των προτέρων κατά πόσον το δίκαιο του κράτους μέλους της συνήθους διαμονής του καταναλωτή προβλέπει υψηλότερο βαθμό προστασίας και να διασφαλίζουν ότι η σύμβαση την οποία συνάπτουν συνάδει με τις απαιτήσεις του δικαίου αυτού. Η υπάρχουσα εναρμόνιση σε επίπεδο Ένωσης της νομοθεσίας περί προστασίας του καταναλωτή έχει οδηγήσει σε έναν βαθμό προσέγγισης των νομοθεσιών σε ορισμένους τομείς, αλλά οι διαφορές μεταξύ των δικαίων των κρατών μελών παραμένουν σημαντικές. Στην περίπτωση των εμπορικών συναλλαγών που πραγματοποιούνται ηλεκτρονικά, οι έμποροι βαρύνονται με πρόσθετα έξοδα τα οποία σχετίζονται με το δίκαιο των συμβάσεων και είναι απόρροια της ανάγκης προσαρμογής του δικτυακού τόπου του εμπόρου στις νομικές απαιτήσεις οι οποίες ισχύουν σε κάθε κράτος μέλος στο οποίο ο έμπορος επιδιώκει να δραστηριοποιηθεί. Εάν πρόκειται για διασυνοριακή συναλλαγή μεταξύ εμπόρων, τα μέρη δεν υπόκεινται στους ίδιους περιορισμούς σε σχέση με το εφαρμοστέο δίκαιο. Παρόλα αυτά, οι οικονομικές επιπτώσεις της διαπραγμάτευσης και της εφαρμογής ενός αλλοδαπού δικαίου είναι επίσης σημαντικές. Οι δαπάνες που προκύπτουν από την ενασχόληση με μια πλειάδα εθνικών δικαίων είναι επαχθείς, ιδίως για τις ΜΜΕ. Στις σχέσεις τους με μεγαλύτερες επιχειρήσεις, οι ΜΜΕ κατά κανόνα είναι αναγκασμένες να συμφωνήσουν ότι είναι εφαρμοστέο το δίκαιο του εμπορικού τους εταίρου και βαρύνονται με το κόστος της εξακρίβωσης του περιεχομένου του αλλοδαπού δικαίου που είναι εφαρμοστέο στη σύμβαση και με το κόστος συμμόρφωσης με το δίκαιο αυτό. Στην περίπτωση συμβάσεων μεταξύ ΜΜΕ, η ανάγκη διεξαγωγής διαπραγματεύσεων σχετικά με το εφαρμοστέο δίκαιο αποτελεί σοβαρό εμπόδιο για τις διασυνοριακές συναλλαγές. Και για τους δύο τύπους συμβάσεων (μεταξύ επιχειρήσεων και μεταξύ μιας επιχείρησης και ενός καταναλωτή), τα εν λόγω επιπρόσθετα έξοδα συναλλαγής ενδέχεται μάλιστα να είναι δυσανάλογα για μια ΜΜΕ σε σχέση με την αξία της συναλλαγής. Τα εν λόγω επιπρόσθετα έξοδα συναλλαγής είναι ευθέως ανάλογα του αριθμού κρατών μελών προς τα οποία εξάγει ένας έμπορος. Είναι γεγονός ότι όσο περισσότερες είναι οι χώρες προς τις οποίες εξάγει ένας έμπορος, τόσο μεγαλύτερη είναι και η σπουδαιότητα την οποία αποδίδει στις ανομοιότητες του δικαίου των συμβάσεων ως εμπόδιο για τις συναλλαγές. Οι ΜΜΕ βρίσκονται σε ιδιαιτέρως μειονεκτική θέση: όσο μικρότερος είναι ο κύκλος εργασιών μιας επιχείρησης τόσο μεγαλύτερη είναι η αναλογία των εξόδων συναλλαγής. Οι έμποροι εκτίθενται επιπλέον στην αυξημένη νομική περιπλοκότητα των διασυνοριακών συναλλαγών, σε σύγκριση με τις εγχώριες συναλλαγές, καθώς συχνά είναι υποχρεωμένοι να ασχοληθούν με μια πλειάδα εθνικών δικαίων των συμβάσεων με ανόμοια χαρακτηριστικά. Η ενασχόληση με αλλοδαπά δίκαια επαυξάνει την περιπλοκότητα των διασυνοριακών συναλλαγών. Οι έμποροι κατέταξαν τη δυσκολία εξακρίβωσης του περιεχομένου των διατάξεων ενός αλλοδαπού δικαίου των συμβάσεων στην πρώτη θέση μεταξύ των εμποδίων για την πραγματοποίηση συναλλαγών μεταξύ μιας επιχείρησης και ενός καταναλωτή, και στην τρίτη θέση όσον αφορά τις συναλλαγές μεταξύ επιχειρήσεων[3]. Η νομική περιπλοκότητα είναι μεγαλύτερη κατά τις συναλλαγές με μια χώρα της οποίας το νομικό σύστημα παρουσιάζει θεμελιώδεις διαφορές, ενώ αποδειχθεί εμπειρικώς ότι οι διμερείς συναλλαγές μεταξύ χωρών των οποίων το νομικό σύστημα έχει κοινή προέλευση είναι κατά πολύ μεγαλύτερες από τις συναλλαγές μεταξύ δύο χωρών που δεν παρουσιάζουν το εν λόγω κοινό σημείο[4]. Επομένως, οι ανομοιότητες του δικαίου των συμβάσεων και τα επιπρόσθετα έξοδα συναλλαγής και η περιπλοκότητα που αυτές συνεπάγονται για τις διασυνοριακές συναλλαγές αποτρέπουν σημαντικό αριθμό εμπόρων, ιδίως ΜΜΕ, από το να επεκταθούν στις αγορές άλλων κρατών μελών. Οι ανομοιότητες αυτές έχουν επίσης ως συνέπεια την περιστολή του ανταγωνισμού στην εσωτερική αγορά. Η αξία των συναλλαγών μεταξύ κρατών μελών που δεν πραγματοποιούνται σε ετήσια βάση με αποκλειστική αιτία τις διαφορές του δικαίου των συμβάσεων ανέρχεται σε δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ. Οι χαμένες ευκαιρίες για διασυνοριακό εμπόριο έχουν επίσης αρνητικές συνέπειες για τους ευρωπαίους καταναλωτές. Η πραγματοποίηση λιγότερων διασυνοριακών συναλλαγών οδηγεί σε λιγότερες εισαγωγές και σε άμβλυνση της ανταγωνιστικότητας μεταξύ εμπόρων. Τούτο μπορεί να οδηγήσει σε στενότερα περιθώρια επιλογής προϊόντων και σε αύξηση των τιμών στην αγορά του καταναλωτή. Μολονότι τα διασυνοριακά ψώνια είναι ικανά να προσπορίσουν σημαντικά οικονομικά οφέλη υπό τη μορφή περισσότερων και καλύτερων εμπορικών προτάσεων, η πλειονότητα των ευρωπαίων καταναλωτών περιορίζεται σε ψώνια στο εσωτερικό της εκάστοτε χώρας. Ένας από τους σημαντικούς λόγους για την κατάσταση αυτή είναι το γεγονός ότι οι καταναλωτές συχνά αμφιβάλλουν για τα δικαιώματα που τους αναγνωρίζονται σε διασυνοριακές καταστάσεις, και τούτο λόγω των διαφορών των εθνικών νομοθεσιών. Παραδείγματος χάρη, μία από τις κύριες ανησυχίες των καταναλωτών αφορά τα μέσα έννομης προστασίας τα οποία έχουν στη διάθεσή τους όταν ένα προϊόν το οποίο έχουν αγοράσει σε κάποιο άλλο κράτος μέλος δεν ανταποκρίνεται στους όρους της σχετικής σύμβασης. Κατά συνέπεια, πολλοί καταναλωτές αποθαρρύνονται από το να προβούν σε αγορές προϊόντων εκτός της αγοράς της χώρας τους. Με τον τρόπο αυτό, δεν αξιοποιούν τις ευκαιρίες που τους παρέχει η εσωτερική αγορά, δεδομένου ότι, σε πολλές περιπτώσεις, υπάρχουν καλύτερες εμπορικές προτάσεις από την άποψη των ποιοτικών χαρακτηριστικών και της τιμής σε κάποιο άλλο κράτος μέλος. Το ηλεκτρονικό εμπόριο διευκολύνει την αναζήτηση εμπορικών προσφορών, καθώς και τη σύγκριση των τιμών και των λοιπών όρων, ανεξαρτήτως του τόπου εγκατάστασης του εμπόρου. Ωστόσο, όταν οι καταναλωτές επιχειρούν να αναθέσουν παραγγελία σε μια επιχείρηση που προέρχεται από άλλο κράτος μέλος, συχνά έρχονται αντιμέτωποι με την επιχειρηματική πρακτική της άρνησης πώλησης, η οποία συχνά είναι επακόλουθο των διαφορών του δικαίου των συμβάσεων. Συνολικός στόχος της πρότασης είναι να βελτιωθεί η εγκαθίδρυση και λειτουργία της εσωτερικής αγοράς, μέσω της διευκόλυνσης της επέκτασης των διασυνοριακών συναλλαγών των επιχειρήσεων και των διασυνοριακών αγορών των καταναλωτών. Ο στόχος αυτός μπορεί να επιτευχθεί με τη θέσπιση ενός αυτόνομου ενιαίου συνόλου κανόνων του δικαίου των συμβάσεων, περιλαμβανομένων διατάξεων για την προστασία των καταναλωτών, δηλαδή ενός κοινού ευρωπαϊκού δικαίου των πωλήσεων, το οποίο θα λειτουργεί ως ένα δεύτερο καθεστώς δικαίου των συμβάσεων εντός του πλαισίου του εθνικού δικαίου εκάστου κράτους μέλους. Οι έμποροι θα πρέπει να μπορούν να εφαρμόζουν το κοινό ευρωπαϊκό δίκαιο των πωλήσεων σε όλες τις διασυνοριακές συναλλαγές τους εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης αντί να είναι αναγκασμένοι να προσαρμόζονται στα διαφορετικά εθνικά δίκαια των συμβάσεων, υπό την προϋπόθεση ότι είναι σύμφωνος ο αντισυμβαλλόμενος. Το δίκαιο αυτό θα πρέπει να καλύπτει ολόκληρη τη διάρκεια ισχύος μιας σύμβασης και, επομένως, να ρυθμίζει την πλειονότητα των ζητημάτων που έχουν σημασία κατά τη σύναψη διασυνοριακών συμβάσεων. Επομένως, η ανάγκη των εμπόρων να εξακριβώνουν το περιεχόμενο των εθνικών δικαίων άλλων κρατών μελών θα περιορίζεται σε μερικά μόνο, πολύ λιγότερο σημαντικά, ζητήματα που δεν καλύπτονται από το κοινό ευρωπαϊκό δίκαιο των πωλήσεων. Κατά τις συναλλαγές μεταξύ μιας επιχείρησης και ενός καταναλωτή, δεν θα υφίσταται περαιτέρω ανάγκη εντοπισμού των αναγκαστικής ισχύος διατάξεων περί προστασίας του καταναλωτή του δικαίου του εκάστοτε καταναλωτή, δεδομένου ότι το κοινό ευρωπαϊκό δίκαιο των πωλήσεων θα περιλαμβάνει πλήρως εναρμονισμένους κανόνες περί προστασίας του καταναλωτή, οι οποίοι θα παρέχουν υψηλό βαθμό προστασίας σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση. Κατά τις διασυνοριακές συναλλαγές μεταξύ εμπόρων, οι διαπραγματεύσεις σχετικά με το εφαρμοστέο δίκαιο θα μπορούν να διεξάγονται πιο απρόσκοπτα, διότι τα συμβαλλόμενα μέρη θα έχουν τη δυνατότητα να συμφωνήσουν για την εφαρμογή του κοινού ευρωπαϊκού δικαίου των πωλήσεων, στο οποίο θα έχουν πρόσβαση επί ίσοις όροις, και να υπαγάγουν τη συμβατική τους σχέση στο δίκαιο αυτό. Ένα άμεσο επακόλουθο θα είναι ότι οι έμποροι θα επιβαρύνονται με λιγότερα επιπλέον έξοδα συναλλαγής τα οποία σχετίζονται με το δίκαιο των συμβάσεων και θα μπορούν να αναπτύσσουν τη δραστηριότητά τους σε ένα λιγότερο περίπλοκο νομικό περιβάλλον για τις διασυνοριακές συναλλαγές, με βάση ενιαίο σύνολο κανόνων, που θα ισχύει σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση. Επομένως, οι έμποροι θα μπορούν να αξιοποιούν καλύτερα τα οφέλη της εσωτερικής αγοράς, επεκτείνοντας τη δραστηριότητά τους πέραν των εθνικών συνόρων, πράγμα που θα συνεπιφέρει ενίσχυση του ανταγωνισμού στην εσωτερική αγορά. Οι καταναλωτές θα ωφεληθούν από την καλύτερη πρόσβαση σε εμπορικές προτάσεις με χαμηλότερες τιμές από διάφορα μέρη της Ευρωπαϊκής Ένωσης και θα έρχονται λιγότερο συχνά αντιμέτωποι με το φαινόμενο της άρνησης πώλησης. Πέραν αυτού, θα απολαμβάνουν μεγαλύτερη σαφήνεια σε σχέση με το ποια δικαιώματα τους αναγνωρίζονται όταν πραγματοποιούν διασυνοριακές αγορές, καθώς θα υπάρχει ένα ενιαίο σύνολο κανόνων υποχρεωτικής ισχύος, το οποίο θα κατοχυρώνει υψηλό βαθμό προστασίας του καταναλωτή. Γενικό πλαίσιο Με την ανακοίνωσή της του 2001[5], η Επιτροπή εγκαινίασε διαδικασία εκτεταμένης δημόσιας διαβούλευσης σχετικά με το κατακερματισμένο νομικό πλαίσιο που ισχύει στον τομέα του δικαίου των συμβάσεων και των προσκομμάτων που αυτό προκαλεί στο διασυνοριακό εμπόριο. Τον Ιούλιο του 2010, η Επιτροπή εγκαινίασε δημόσια διαβούλευση με τη δημοσίευση «Πράσινης βίβλου σχετικά με τις επιλογές πολιτικής για τη θέσπιση ενός ευρωπαϊκού δικαίου των συμβάσεων για τους καταναλωτές και τις επιχειρήσεις»[6] (στο εξής: «πράσινη βίβλος»), στην οποία περιέγραφε μια σειρά επιλογών πολιτικής σε σχέση με το πώς μπορεί να ενισχυθεί η εσωτερική αγορά με την επίτευξη προόδου στον τομέα του ευρωπαϊκού δικαίου των συμβάσεων. Ως απάντηση στην πράσινη βίβλο, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο εξέδωσε, στις 8 Ιουνίου 2011, ψήφισμα στο οποίο τάσσεται κατηγορηματικά υπέρ ενός μέσου που θα βελτιώνει την εγκαθίδρυση και λειτουργία της εσωτερικής αγοράς και θα αποφέρει οφέλη σε εμπόρους και καταναλωτές, αλλά και στα συστήματα απονομής δικαιοσύνης των κρατών μελών. Η ανακοίνωση της Επιτροπής «Ευρώπη 2020»[7] αναγνωρίζει την ανάγκη να καταστεί ευκολότερη και λιγότερο δαπανηρή για τους εμπόρους και τους καταναλωτές η σύναψη συμβάσεων με εταίρους από άλλα κράτη μέλη, μεταξύ άλλων, σημειώνοντας πρόοδο προς ένα προαιρετικό ευρωπαϊκό δίκαιο των συμβάσεων. Το «Ψηφιακό θεματολόγιο για την Ευρώπη»[8] αναφέρεται στη σκοπιμότητα θέσπισης ενός προαιρετικού μέσου στον τομέα του ευρωπαϊκού δικαίου των συμβάσεων, προκειμένου να αντιμετωπισθεί ο κατακερματισμός του δικαίου των συμβάσεων και να τονωθεί η εμπιστοσύνη των καταναλωτών στο ηλεκτρονικό εμπόριο. · Ισχύουσες διατάξεις στον τομέα της πρότασης Υφίστανται σημαντικές διαφορές μεταξύ των δικαίων των συμβάσεων των κρατών μελών. Η Ένωση ξεκίνησε αρχικώς να θεσπίζει ρυθμίσεις στον τομέα του δικαίου των συμβάσεων με την έκδοση οδηγιών ελάχιστης εναρμόνισης στον τομέα του δικαίου για την προστασία του καταναλωτή. Η προσέγγιση της ελάχιστης εναρμόνισης σήμαινε ότι τα κράτη μέλη είχαν τη δυνατότητα να διατηρούν σε ισχύ ή να θεσπίζουν αυστηρότερες απαιτήσεις αναγκαστικής ισχύος από αυτές τις οποίες προέβλεπε το κεκτημένο της Ένωσης. Στην πράξη, η προσέγγιση αυτή οδήγησε σε αποκλίνουσες λύσεις στα κράτη μέλη, ακόμη και σε θέματα τα οποία αποτέλεσαν αντικείμενο εναρμόνισης σε επίπεδο Ένωσης. Από την άλλη πλευρά, η προσφάτως εκδοθείσα οδηγία σχετικά με τα δικαιώματα του καταναλωτή εναρμονίζει πλήρως τα θέματα των πληροφοριών που πρέπει υποχρεωτικά να παρέχονται στον καταναλωτή πριν από τη σύναψη μιας σύμβασης, του δικαιώματος του καταναλωτή να υπαναχωρήσει από μια σύμβαση που έχει συναφθεί εξ αποστάσεως ή εκτός εμπορικού καταστήματος, καθώς και ορισμένα ζητήματα που αφορούν την παράδοση των αγαθών και τη μετάθεση του κινδύνου. Σε ό,τι αφορά τις σχέσεις μεταξύ εμπόρων, η Ένωση έχει θεσπίσει ρυθμίσεις στον τομέα της καταπολέμησης των καθυστερημένων πληρωμών, με την καθιέρωση κανόνων περί κατώτατων επιτοκίων. Σε διεθνές επίπεδο, η σύμβαση της Βιέννης για τις διεθνείς πωλήσεις αγαθών («σύμβαση της Βιέννης») εφαρμόζεται αυτοδικαίως εφόσον τα μέρη δεν έχουν επιλέξει ως εφαρμοστέο κάποιο άλλο δίκαιο. Η σύμβαση της Βιέννης ρυθμίζει ορισμένες πτυχές των συμβάσεων που αφορούν την πώληση αγαθών, αλλά αφήνει μερικά σημαντικά ζητήματα εκτός του πεδίου εφαρμογής της, όπως είναι τα ελαττώματα της βούλησης ενός μέρους, οι καταχρηστικοί συμβατικοί όροι και η παραγραφή. Η δυνατότητα εφαρμογής της σύμβασης της Βιέννης υπόκειται σε κάποιους πρόσθετους περιορισμούς, λόγω του ότι δεν την έχουν υπογράψει όλα τα κράτη μέλη[9] και επειδή δεν υπάρχει κάποιος μηχανισμός που να διασφαλίζει την ομοιόμορφη ερμηνεία της. Ορισμένες νομοθετικές διατάξεις της Ένωσης διέπουν τόσο τις σχέσεις μεταξύ μιας επιχείρησης και ενός καταναλωτή, όσο και τις σχέσεις μεταξύ επιχειρήσεων. Η οδηγία σχετικά με το ηλεκτρονικό εμπόριο[10] περιλαμβάνει κανόνες σχετικά με την εγκυρότητα συμβάσεων που συνάπτονται ηλεκτρονικώς και σχετικά με ορισμένες προσυμβατικές απαιτήσεις. Στον τομέα του ιδιωτικού διεθνούς δικαίου, η Ένωση έχει εκδώσει πράξεις με αντικείμενο την επιλογή του εφαρμοστέου δικαίου, στις οποίες συγκαταλέγονται, ιδίως, ο κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 593/2008 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 17ης Ιουνίου 2008, για το εφαρμοστέο δίκαιο στις συμβατικές ενοχές (Ρώμη Ι)[11], καθώς επίσης, σε ό,τι αφορά τις υποχρεώσεις ενημέρωσης προ της σύναψης σύμβασης, ο κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 864/2007 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 11ης Ιουλίου 2007, για το εφαρμοστέο δίκαιο στις εξωσυμβατικές ενοχές (Ρώμη II)[12]. Η πρώτη από τις προαναφερθείσες πράξεις περιλαμβάνει κανόνες για τον προσδιορισμό του εφαρμοστέου δικαίου στον τομέα των συμβατικών ενοχών, η δε δεύτερη στον τομέα των εξωσυμβατικών ενοχών, περιλαμβανομένων των ενοχών που απορρέουν από δηλώσεις που πραγματοποιούνται προ της σύναψης σύμβασης. Οι κανονισμοί «Ρώμη I» και «Ρώμη II» θα παραμείνουν σε ισχύ και δεν θα επηρεασθούν από την πρόταση. Θα εξακολουθήσει να είναι αναγκαίος ο προσδιορισμός του εφαρμοστέου δικαίου για τις διασυνοριακές συμβάσεις. Τούτο θα επιτυγχάνεται μέσω της κανονικής εφαρμογής του κανονισμού «Ρώμη Ι». Τα συμβαλλόμενα μέρη μπορούν να προβαίνουν τα ίδια σε προσδιορισμό του εφαρμοστέου δικαίου (άρθρο 3 του κανονισμού «Ρώμη I»), ενώ, αν δεν το πράξουν, ο προσδιορισμός γίνεται βάσει των κανόνων που ισχύουν ελλείψει επιλογής και καθορίζονται στο άρθρο 4 του κανονισμού «Ρώμη I». Όσον αφορά τις συμβάσεις που συνάπτονται με καταναλωτές, σύμφωνα με τους όρους του άρθρου 6 παράγραφος 1 του κανονισμού «Ρώμη I», αν τα μέρη δεν έχουν επιλέξει το εφαρμοστέο δίκαιο, εφαρμοστέο είναι το δίκαιο της συνήθους διαμονής του καταναλωτή. Το κοινό ευρωπαϊκό δίκαιο των πωλήσεων θα αποτελεί ένα δεύτερο καθεστώς δικαίου των συμβάσεων εντός του πλαισίου του εθνικού δικαίου εκάστου κράτους μέλους. Σε περίπτωση που τα μέρη έχουν συμφωνήσει να κάνουν χρήση του κοινού ευρωπαϊκού δικαίου των πωλήσεων, οι κανόνες του θα αποτελούν τους μόνους εθνικούς κανόνες για τη ρύθμιση των θεμάτων που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του. Συνεπώς, οσάκις ένα θέμα εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του κοινού ευρωπαϊκού δικαίου των πωλήσεων, δεν υπάρχει δυνατότητα εφαρμογής κανενός άλλου εθνικού κανόνα. Η συμφωνία σχετικά με τη χρήση του κοινού ευρωπαϊκού δικαίου των πωλήσεων συνιστά επιλογή μεταξύ δύο διαφορετικών συστημάτων δικαίου των πωλήσεων εντός του ιδίου εθνικού δικαίου και, συνεπώς, δεν ισοδυναμεί και δεν πρέπει να συγχέεται με την προγενέστερη επιλογή του εφαρμοστέου δικαίου κατά την έννοια των κανόνων του ιδιωτικού διεθνούς δικαίου. Δεδομένου ότι το κοινό ευρωπαϊκό δίκαιο των πωλήσεων δεν καλύπτει όλες τις πτυχές μιας σύμβασης (π.χ. μη σύννομος χαρακτήρας μιας σύμβασης, θέματα αντιπροσώπευσης), οι ισχύοντες κανόνες του αστικού δικαίου του εκάστοτε κράτους μέλους στο οποίο υπόκειται η σύμβαση θα εξακολουθήσουν να ρυθμίζουν τέτοιου είδους υπολειπόμενα ζητήματα. Με βάση την κανονική εφαρμογή του κανονισμού «Ρώμη Ι», τίθενται, εντούτοις, ορισμένοι περιορισμοί στην επιλογή του εφαρμοστέου δικαίου για τις συμβάσεις που συνάπτονται μεταξύ μιας επιχείρησης και ενός καταναλωτή. Στο πλαίσιο μιας συναλλαγής μεταξύ μιας επιχείρησης και ενός καταναλωτή, αν τα μέρη επιλέξουν ως εφαρμοστέο το δίκαιο κάποιου άλλου κράτους μέλους αντί του δικαίου του καταναλωτή, η επιλογή αυτή δεν είναι δυνατό, σύμφωνα με τους όρους του άρθρου 6 παράγραφος 1 του κανονισμού «Ρώμη Ι», να στερεί από τον καταναλωτή την προστασία που του παρέχουν οι αναγκαστικής ισχύος διατάξεις του δικαίου της συνήθους διαμονής του (άρθρο 6 παράγραφος 2 του κανονισμού «Ρώμη Ι»). Η τελευταία αυτή διάταξη, ωστόσο, δεν μπορεί να έχει πρακτική σημασία εφόσον τα μέρη έχουν επιλέξει το κοινό ευρωπαϊκό δίκαιο των πωλήσεων στο πλαίσιο του εφαρμοστέου εθνικού δικαίου. Ο λόγος είναι ότι οι διατάξεις του κοινού ευρωπαϊκού δικαίου των πωλήσεων του επιλεγέντος εθνικού δικαίου είναι πανομοιότυπες με τις διατάξεις του κοινού ευρωπαϊκού δικαίου των πωλήσεων της χώρας του καταναλωτή. Κατά συνέπεια, το επίπεδο των αναγκαστικής ισχύος νόμων περί προστασίας του καταναλωτή της χώρας του εκάστοτε καταναλωτή δεν είναι υψηλότερο, και ο καταναλωτής δεν στερείται την προστασία του δικαίου της συνήθους διαμονής του. · Συνοχή με τις άλλες πολιτικές και στόχους της Ένωσης Η παρούσα πρόταση συμβαδίζει με τον στόχο της επίτευξης υψηλού βαθμού προστασίας του καταναλωτή, δεδομένου ότι περιλαμβάνει κανόνες υποχρεωτικής ισχύος σχετικά με την προστασία του καταναλωτή, από τους οποίους τα συμβαλλόμενα μέρη δεν μπορούν να παρεκκλίνουν επί ζημία του καταναλωτή. Εξάλλου, το επίπεδο προστασίας που κατοχυρώνουν οι εν λόγω υποχρεωτικές διατάξεις είναι ίσο ή ανώτερο από αυτό που ισχύει βάσει του τρέχοντος ενωσιακού κεκτημένου. Η πρόταση συμβαδίζει επίσης με την πολιτική της Ένωσης να βοηθά τις ΜΜΕ να αξιοποιούν σε μεγαλύτερο βαθμό τις ευκαιρίες που προσφέρει η εσωτερική αγορά. Το κοινό ευρωπαϊκό δίκαιο των πωλήσεων μπορεί να επιλέγεται για συμβάσεις μεταξύ εμπόρων όπου ο ένας τουλάχιστον από τους εμπόρους είναι ΜΜΕ, με βάση το περιεχόμενο της σύστασης της Επιτροπής αριθ. 2003/361[13] σχετικά με τον ορισμό των πολύ μικρών, των μικρών και των μεσαίων επιχειρήσεων, με ταυτόχρονη συνεκτίμηση των μελλοντικών εξελίξεων. Τέλος, η πρόταση συμβαδίζει με την πολιτική διεθνούς εμπορίου της Ένωσης, υπό την έννοια ότι δεν μεροληπτεί εις βάρος συμβαλλομένων μερών από τρίτες χώρες, τα οποία έχουν ομοίως τη δυνατότητα να επιλέξουν ως εφαρμοστέο το κοινό ευρωπαϊκό δίκαιο των πωλήσεων, υπό την προϋπόθεση ότι ένα από τα μέρη της εκάστοτε σύμβασης είναι εγκατεστημένο σε κράτος μέλος. Η παρούσα πρόταση δεν έχει συνέπειες για τις τυχόν μελλοντικές πρωτοβουλίες της Επιτροπής σχετικά με την ευθύνη για παραβάσεις της συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, π.χ. στον τομέα του δικαίου του ανταγωνισμού. 2. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΩΝ ΔΙΑΒΟΥΛΕΥΣΕΩΝ ΜΕ ΤΑ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΜΕΝΑ ΜΕΡΗ ΚΑΙ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΑΝΤΙΚΤΥΠΟΥ · Διαβούλευση με τα ενδιαφερόμενα μέρη Με τη δημοσίευση της πράσινης βίβλου, η Επιτροπή δρομολόγησε ευρεία δημόσια διαβούλευση, η οποία ολοκληρώθηκε στις 31 Ιανουαρίου 2011. Ως συνεισφορά στη διαδικασία διαβούλευσης της πράσινης βίβλου, η Επιτροπή έλαβε 320 απαντήσεις από κάθε κατηγορία ενδιαφερομένων από ολόκληρη την Ένωση. Πολλοί από τους αποκριθέντες αξιολόγησαν θετικά την επιλογή πολιτικής 1 (δημοσίευση των πορισμάτων της ομάδας εμπειρογνωμόνων) και την επιλογή πολιτικής 2 (εργαλειοθήκη για τον νομοθέτη της Ένωσης). Η επιλογή πολιτικής 4 (θέσπιση προαιρετικού μέσου ευρωπαϊκού δικαίου των συμβάσεων) επικροτήθηκε από αρκετά κράτη μέλη, καθώς και από άλλους ενδιαφερόμενους, είτε ως αυτοτελής λύση, είτε σε συνδυασμό με μια εργαλειοθήκη, υπό τον όρο ότι θα πληρούνται ορισμένες προϋποθέσεις, οι οποίες περιλαμβάνουν τον υψηλό βαθμό προστασίας του καταναλωτή, καθώς και τη σαφήνεια και ευχρηστία των διατάξεων. Μια από τις κύριες επιφυλάξεις που διατυπώνονται στις απαντήσεις των ενδιαφερομένων στην πράσινη βίβλο αφορούσε την έλλειψη σαφήνειας σε σχέση με το ουσιαστικό περιεχόμενο της ενδεχόμενης πράξης για τη θέσπιση ευρωπαϊκού δικαίου των συμβάσεων. Με σκοπό τη διευθέτηση της επιφύλαξης αυτής, η Επιτροπή παρέσχε στους ενδιαφερομένους τη δυνατότητα να διατυπώσουν τις παρατηρήσεις τους επί της μελέτης σκοπιμότητας την οποία επεξεργάστηκε η ομάδα εμπειρογνωμόνων σχετικά με την καθιέρωση ευρωπαϊκού δικαίου των συμβάσεων. Στις απαντήσεις στην πράσινη βίβλο διατυπώνονταν επίσης ορισμένες προτιμήσεις σε σχέση με το καθ’ ύλη πεδίο εφαρμογής της πράξης. Ως εκ τούτου, η πρόταση επικεντρώνεται στις συμβάσεις με αντικείμενο την πώληση αγαθών. Με απόφαση της 26ης Απριλίου 2010[14], η Επιτροπή προέβη στη σύσταση ομάδας εμπειρογνωμόνων σχετικά με το ευρωπαϊκό δίκαιο των συμβάσεων. Η εν λόγω ομάδα έλαβε την εντολή να εκπονήσει μελέτη σκοπιμότητας σχετικά με μια πιθανή μελλοντική πράξη ευρωπαϊκού δικαίου των συμβάσεων, η οποία θα καλύπτει τα κύρια ζητήματα που ανακύπτουν στην πράξη στο πλαίσιο διασυνοριακών συναλλαγών. Τον Σεπτέμβριο του 2010, συγκροτήθηκε ομάδα στην οποία εκπροσωπούνται οι βασικές κατηγορίες ενδιαφερομένων (ενώσεις επιχειρήσεων και ενώσεις καταναλωτών, εκπρόσωποι του τραπεζικού και του ασφαλιστικού κλάδου και των νομικών επαγγελμάτων των δικηγόρων και των συμβολαιογράφων), με αποστολή να παρέχει πρακτικές συμβουλές στην ομάδα εμπειρογνωμόνων σχετικά με την ευχρηστία των κανόνων που θα καταρτισθούν ενόψει της μελέτης σκοπιμότητας. Η μελέτη σκοπιμότητας δημοσιεύτηκε στις 3 Μαΐου 2011, και μέχρι την 1η Ιουλίου 2011 ήταν ανοικτή σχετική ανεπίσημη διαβούλευση. · Εκτίμηση του αντικτύπου Στην εκτίμηση του αντικτύπου (στο εξής: «ΕΑ») αναλύονταν οι επτά επιλογές πολιτικής που διατυπώνονται στην πράσινη βίβλο. Η έκθεση της ΕΑ περιέχει διεξοδική περιγραφή και ανάλυση των επιλογών αυτών. Πρόκειται για τις ακόλουθες επιλογές: βασικό σενάριο (καμία μεταβολή πολιτικής), θέσπιση εργαλειοθήκης για τον νομοθέτη, σύσταση σχετικά με τη θέσπιση κοινού ευρωπαϊκού δικαίου των πωλήσεων, κανονισμός σχετικά με τη θέσπιση προαιρετικού κοινού ευρωπαϊκού δικαίου των πωλήσεων, οδηγία (πλήρους ή ελάχιστης εναρμόνισης) σχετικά με τη θέσπιση υποχρεωτικού κοινού ευρωπαϊκού δικαίου των πωλήσεων, κανονισμός σχετικά με τη θέσπιση ευρωπαϊκού δικαίου των συμβάσεων και κανονισμός σχετικά με τη θέσπιση ευρωπαϊκού αστικού κώδικα. Έπειτα από συγκριτική ανάλυση του αντικτύπου των ανωτέρω επιλογών πολιτικής, η έκθεση της ΕΑ κατέληγε στο συμπέρασμα ότι οι στόχοι πολιτικής θα επιτυγχάνονταν μέσω των επιλογών του προαιρετικού και ενιαίου καθεστώτος δικαίου των συμβάσεων, της έκδοσης οδηγίας με σκοπό την πλήρη εναρμόνιση και της έκδοσης κανονισμού σχετικά με τη θέσπιση υποχρεωτικού και ενιαίου καθεστώτος δικαίου των συμβάσεων. Ωστόσο, ναι μεν οι τελευταίες δύο επιλογές θα μείωναν σημαντικά τα έξοδα συναλλαγής για τους εμπόρους και θα διαμόρφωναν ένα λιγότερο περίπλοκο νομικό περιβάλλον για όσους ενδιαφέρονται να πραγματοποιήσουν διασυνοριακές συναλλαγές, αλλά θα συνεπάγονταν επίσης σημαντική επιβάρυνση για τους εμπόρους, δεδομένου ότι ακόμη και οι έμποροι που πραγματοποιούν μόνον εγχώριες συναλλαγές θα είναι και αυτοί υποχρεωμένοι να προσαρμοσθούν στο νέο νομοθετικό πλαίσιο. Τα έξοδα που θα απαιτούνταν για την εξοικείωση των εμπόρων με τη νέα, υποχρεωτικής ισχύος, νομοθεσία θα ήταν ιδιαιτέρως υψηλά σε σύγκριση με το προαιρετικό και ενιαίο καθεστώς δικαίου των συμβάσεων, επειδή θα αφορούσαν το σύνολο των εμπόρων. Από την άλλη πλευρά, ένα προαιρετικό και ενιαίο καθεστώς δικαίου των συμβάσεων θα δημιουργούσε μόνον εφάπαξ έξοδα για τους εμπόρους εκείνους που επιθυμούν να κάνουν χρήση του καθεστώτος για τις διασυνοριακές συναλλαγές τους. Με βάση το σκεπτικό αυτό, η καθιέρωση προαιρετικού και ενιαίου καθεστώτος δικαίου των συμβάσεων χαρακτηριζόταν ως η λιγότερο δυσανάλογη ενέργεια, δεδομένου ότι θα ελάττωνε τα έξοδα συναλλαγής με τα οποία βαρύνονται οι έμποροι που εξάγουν σε διάφορα κράτη μέλη και θα παρείχε στους καταναλωτές μεγαλύτερα περιθώρια επιλογής προϊόντων σε χαμηλότερες τιμές. Ταυτοχρόνως, μάλιστα, θα επαύξανε τον βαθμό προστασίας των καταναλωτών που πραγματοποιούν διασυνοριακές αγορές, τονώνοντας την εμπιστοσύνη τους, καθώς θα διαπιστώνουν ότι τους αναγνωρίζονται τα ίδια δικαιώματα σε ολόκληρη την Ένωση. 3. ΝΟΜΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΗΣ ΠΡΟΤΑΣΗΣ · Σύνοψη των προτεινόμενων ενεργειών Η πρόταση προβλέπει τη θέσπιση κοινού ευρωπαϊκού δικαίου των πωλήσεων. Εναρμονίζει τα εθνικά δίκαια των συμβάσεων των κρατών μελών, όχι με την επιβολή τροποποιήσεων του ήδη ισχύοντος εθνικού δικαίου των συμβάσεων, αλλά με την καθιέρωση εντός του πλαισίου του εθνικού δικαίου εκάστου κράτους μέλους ενός δεύτερου καθεστώτος δικαίου των συμβάσεων για τις συμβάσεις που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του το οποίο θα είναι πανομοιότυπο σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση και θα συνυπάρχει με τους προϋπάρχοντες κανόνες του εθνικού δικαίου των συμβάσεων. Το κοινό ευρωπαϊκό δίκαιο των πωλήσεων θα είναι εφαρμοστέο προαιρετικά στην εκάστοτε διασυνοριακή σύμβαση έπειτα από σχετική ρητή συμφωνία των μερών. · Νομική βάση Η παρούσα πρόταση έχει ως βάση το άρθρο 114 της Συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΣΛΕΕ). Η πρόταση προβλέπει ένα ενιαίο και ομοιόμορφο σύνολο πλήρως εναρμονισμένων κανόνων του δικαίου των συμβάσεων, περιλαμβανομένων κανόνων για την προστασία του καταναλωτή, υπό τη μορφή κοινού ευρωπαϊκού δικαίου των πωλήσεων, το οποίο θα πρέπει να θεωρείται ως ένα δεύτερο καθεστώς δικαίου των συμβάσεων εντός του πλαισίου του εθνικού δικαίου εκάστου κράτους μέλους, που θα είναι διαθέσιμο για διασυνοριακές συναλλαγές βάσει έγκυρης συμφωνίας των μερών. Η συμφωνία αυτή δεν ισοδυναμεί και δεν πρέπει να συγχέεται με επιλογή του εφαρμοστέου δικαίου κατά την έννοια των κανόνων του ιδιωτικού διεθνούς δικαίου. Αντιθέτως, πρόκειται για επιλογή η οποία πραγματοποιείται στο πλαίσιο του εθνικού δικαίου που είναι εφαρμοστέο με βάση τους κανόνες του ιδιωτικού διεθνούς δικαίου. Η λύση αυτή έχει ως στόχο την εγκαθίδρυση και λειτουργία της εσωτερικής αγοράς. Θα εξάλειφε εμπόδια που δυσχεραίνουν την άσκηση θεμελιωδών ελευθεριών εξαιτίας των διαφορών μεταξύ των εθνικών δικαίων, ιδίως αυτών που είναι απόρροια των πρόσθετων εξόδων συναλλαγής, της εντύπωσης της νομικής περιπλοκότητας από την οποία διακατέχονται οι έμποροι που συνάπτουν διασυνοριακές συναλλαγές και της έλλειψης εμπιστοσύνης των καταναλωτών σχετικά με το ποια δικαιώματα τους αναγνωρίζονται όταν αγοράζουν αγαθά σε άλλες χώρες της ΕΕ· πρόκειται για στοιχεία που, στο σύνολό τους, έχουν άμεσες επιπτώσεις στην εγκαθίδρυση και λειτουργία της εσωτερικής αγοράς και περιορίζουν τον ανταγωνισμό. Κατ’ εφαρμογή του άρθρου 114 παράγραφος 3 της ΣΛΕΕ, το κοινό ευρωπαϊκό δίκαιο των πωλήσεων θα κατοχυρώνει υψηλό βαθμό προστασίας του καταναλωτή, χάρη στην καθιέρωση αυτοτελούς συνόλου κανόνων υποχρεωτικής ισχύος οι οποίοι διαφυλάσσουν ή και επαυξάνουν το επίπεδο προστασίας που οι καταναλωτές απολαμβάνουν με βάση την ισχύουσα νομοθεσία περί προστασίας του καταναλωτή της ΕΕ. · Αρχή της επικουρικότητας Η πρόταση συνάδει με την αρχή της επικουρικότητας, όπως αυτή διατυπώνεται στο άρθρο 5 της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση (ΣΕΕ). Ο στόχος της πρότασης, δηλαδή η συμβολή στην ομαλή λειτουργία της εσωτερικής αγοράς με τη θεσμοθέτηση προαιρετικού και ενιαίου συνόλου κανόνων του δικαίου των συμβάσεων, έχει αδιαμφισβήτητη διασυνοριακή διάσταση και δεν είναι δυνατό να επιτευχθεί επαρκώς από τα κράτη μέλη στο πλαίσιο των εθνικών τους συστημάτων. Όσο οι διαφορές των εθνικών δικαίων των συμβάσεων εξακολουθούν να συνεπάγονται σημαντικά επιπρόσθετα έξοδα συναλλαγής για τις διασυνοριακές συναλλαγές, δεν είναι εφικτό να επιτευχθεί ολοσχερώς ο στόχος της ολοκλήρωσης της εσωτερικής αγοράς με τη διευκόλυνση της επέκτασης των διασυνοριακών συναλλαγών για τους εμπόρους και των διασυνοριακών αγορών για τους καταναλωτές. Με την άνευ συντονισμού θέσπιση μέτρων σε εθνικό επίπεδο, τα κράτη μέλη δεν θα ήταν σε θέση να εξαλείψουν τα επιπρόσθετα έξοδα συναλλαγής, ούτε τη νομική περιπλοκότητα η οποία προκαλείται από τις διαφορές των εθνικών δικαίων των συμβάσεων και την οποία συναντούν οι έμποροι κατά την πραγματοποίηση διασυνοριακών συναλλαγών στην ΕΕ. Οι καταναλωτές θα εξακολουθήσουν να έχουν περιορισμένες δυνατότητες επιλογής και περιορισμένη πρόσβαση σε προϊόντα από άλλα κράτη μέλη. Εκτός αυτού, θα στερούνται την εμπιστοσύνη την οποία δημιουργεί η γνώση των δικαιωμάτων που τους αναγνωρίζονται. Συνεπώς, ο στόχος της πρότασης θα ήταν δυνατό να επιτευχθεί ικανοποιητικότερα με την ανάληψη δράσης σε επίπεδο Ένωσης, σύμφωνα με την αρχή της επικουρικότητας. Η Ένωση βρίσκεται σε πλεονεκτικότερη θέση για να επιλύσει τα προβλήματα του νομικού κατακερματισμού με τη θέσπιση ενός μέτρου στο πεδίο του δικαίου των συμβάσεων το οποίο θα εναρμονίζει τους κανόνες που διέπουν τις διασυνοριακές συναλλαγές. Εξάλλου, καθώς οι τάσεις που παρατηρούνται στην αγορά εξελίσσονται και αναγκάζουν τα κράτη μέλη να λάβουν μέτρα αυτοτελώς, π.χ. θεσπίζοντας κανονιστικές ρυθμίσεις για την αναδυόμενη αγορά ψηφιακού περιεχομένου, είναι πιθανό να διευρυνθούν οι κανονιστικές αποκλίσεις, οι οποίες συνεπάγονται αύξηση των εξόδων συναλλαγής και κενά στην προστασία των καταναλωτών. · Αρχή της αναλογικότητας Η πρόταση συνάδει με την αρχή της αναλογικότητας, όπως αυτή διατυπώνεται στο άρθρο 5 της ΣΕΕ. Το πεδίο εφαρμογής της πρότασης περιορίζεται στα ζητήματα που θέτουν ουσιαστικά προβλήματα στις διασυνοριακές συναλλαγές και δεν εκτείνεται σε ζητήματα τα οποία μπορούν να διευθετηθούν με τον καλύτερο τρόπο από τις εθνικές νομοθεσίες. Σε ό,τι αφορά το καθ’ ύλη πεδίο εφαρμογής, η πρόταση περιέχει διατάξεις σχετικά με τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις των μερών καθ’ όλη τη διάρκεια ισχύος μιας σύμβασης, αλλά δεν αναφέρεται, για παράδειγμα, στους κανόνες περί αντιπροσώπευσης, οι οποίοι είναι λιγότερο πιθανό να προκαλέσουν αντιδικίες. Προκειμένου για το εδαφικό πεδίο εφαρμογής, η πρόταση καλύπτει διασυνοριακές καταστάσεις, στις οποίες ανακύπτουν τα προβλήματα των πρόσθετων εξόδων συναλλαγής και της νομικής περιπλοκότητας. Τέλος, το προσωπικό πεδίο εφαρμογής της πρότασης περιορίζεται στις συναλλαγές στις οποίες ανακύπτουν ως επί το πλείστον προβλήματα για την εσωτερική αγορά, δηλαδή στις σχέσεις μεταξύ επιχειρήσεων όπου το ένα τουλάχιστον από τα μέρη είναι μικρομεσαία επιχείρηση, καθώς και στις σχέσεις μεταξύ μιας επιχείρησης και ενός καταναλωτή. Δεν καλύπτονται οι συμβάσεις που συνάπτονται μεταξύ ιδιωτών, ούτε οι συμβάσεις μεταξύ εμπόρων εκ των οποίων κανείς δεν είναι μικρομεσαία επιχείρηση, δεδομένου ότι δεν υπάρχει αποδεδειγμένη ανάγκη για την ανάληψη δράσης ως προς τις συγκεκριμένες περιπτώσεις διασυνοριακών συμβάσεων. Ο κανονισμός παραχωρεί δύο δυνατές επιλογές στα κράτη μέλη: ειδικότερα, τα κράτη μέλη μπορούν να αποφασίσουν ότι το κοινό ευρωπαϊκό δίκαιο των πωλήσεων μπορεί να χρησιμοποιείται από τους συμβαλλομένους ακόμη και για τις συμβάσεις με αμιγώς εγχώριο χαρακτήρα και για τις συμβάσεις που συνάπτονται μεταξύ εμπόρων εκ των οποίων κανείς δεν είναι ΜΜΕ. Η πρόταση αποτελεί ενέργεια η οποία συνάδει με την αρχή της αναλογικότητας, σε σύγκριση με τις άλλες πιθανές λύσεις που αναλύονται, λόγω του προαιρετικού και οικειοθελούς χαρακτήρα του κοινού ευρωπαϊκού δικαίου των πωλήσεων. Τούτο σημαίνει ότι η εφαρμογή του εν λόγω δικαίου εξαρτάται από συμφωνία μεταξύ των μερών μιας σύμβασης, εφόσον αμφότερα τα μέρη θεωρούν ότι η εφαρμογή αυτή παρουσιάζει πλεονεκτήματα για τη συγκεκριμένη διασυνοριακή συναλλαγή. Το γεγονός ότι το κοινό ευρωπαϊκό δίκαιο των πωλήσεων αποτελεί ένα προαιρετικό σύνολο κανόνων που εφαρμόζεται μόνο σε διασυνοριακές περιπτώσεις σημαίνει επίσης ότι είναι ικανό να αμβλύνει τα εμπόδια για το διασυνοριακό εμπόριο, χωρίς να θίγει βαθιά ριζωμένα εθνικά νομικά συστήματα και παραδόσεις. Το κοινό ευρωπαϊκό δίκαιο των πωλήσεων θα αποτελεί προαιρετικό καθεστώς επιπλέον των προϋπαρχόντων κανόνων του δικαίου των συμβάσεων, χωρίς να τους αντικαθιστά. Επομένως, το νομοθετικό μέτρο θα περιορίζεται στην έκταση που είναι αναγκαία για τη δημιουργία πρόσθετων ευκαιριών για εμπόρους και καταναλωτές στην ενιαία αγορά. · Επιλογή νομικού μέσου Το νομικό μέσο που επελέγη για την παρούσα πρωτοβουλία είναι κανονισμός σχετικά με τη θέσπιση προαιρετικού κοινού ευρωπαϊκού δικαίου των πωλήσεων. Ένα μη υποχρεωτικής ισχύος μέτρο, π.χ. μια εργαλειοθήκη για τον νομοθέτη της ΕΕ ή μια σύσταση που θα απευθύνεται στα κράτη μέλη, δεν θα επιτύγχανε τον στόχο της βελτίωσης της εγκαθίδρυσης και λειτουργίας της εσωτερικής αγοράς. Η έκδοση οδηγίας ή κανονισμού που θα αντικαθιστούσε τα εθνικά δίκαια με ένα μη προαιρετικό ευρωπαϊκό δίκαιο των συμβάσεων θα ήταν ένα υπερβολικά επαχθές μέτρο, δεδομένου ότι θα υποχρέωνε τους εγχώριους εμπόρους οι οποίοι δεν ενδιαφέρονται να πραγματοποιήσουν πωλήσεις πέραν των εθνικών τους συνόρων να επωμισθούν έξοδα τα οποία δεν υπερκαλύπτονται από την εξοικονόμηση εξόδων που επιτυγχάνεται μόνο στην περίπτωση διασυνοριακών συναλλαγών. Εξάλλου, μια οδηγία σχετικά με τη θέσπιση ελάχιστων προτύπων για ένα μη προαιρετικό ευρωπαϊκό δίκαιο των συμβάσεων δεν θα ήταν ενδεδειγμένη, διότι δεν θα οδηγούσε στον βαθμό ασφάλειας δικαίου και στον βαθμό ομοιομορφίας που απαιτούνται για τη μείωση των εξόδων συναλλαγής. 4. ΔΗΜΟΣΙΟΝΟΜΙΚΕΣ ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ Μετά την έγκριση της πρότασης, η Επιτροπή θα συγκροτήσει βάση δεδομένων για την ανταλλαγή πληροφοριών σχετικά με τις τελεσίδικες δικαστικές αποφάσεις οι οποίες αναφέρονται στο κοινό ευρωπαϊκό δίκαιο των πωλήσεων ή σε οποιαδήποτε άλλη διάταξη του κανονισμού, καθώς και σχετικά με τις συναφείς αποφάσεις του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Τα έξοδα που θα απαιτούνται για την εν λόγω βάση δεδομένων είναι πιθανό να αυξηθούν παράλληλα με την αύξηση του αριθμού των τελεσίδικων αποφάσεων. Ταυτοχρόνως, η Επιτροπή θα διοργανώσει εκπαιδευτικά σεμινάρια για επαγγελματίες του νομικού χώρου οι οποίοι ασχολούνται με το κοινό ευρωπαϊκό δίκαιο των πωλήσεων[15]. Τα σχετικά έξοδα είναι πιθανό να ελαττωθούν με την πάροδο του χρόνου, καθώς θα εξαπλώνεται η γνώση του τρόπου λειτουργίας του κοινού ευρωπαϊκού δικαίου των πωλήσεων. 5. ΠΡΟΣΘΕΤΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ · Απλούστευση Η πρόταση για τη θέσπιση προαιρετικού δεύτερου καθεστώτος δικαίου των συμβάσεων παρουσιάζει το πλεονέκτημα ότι, χωρίς να οδηγεί σε αντικατάσταση των εθνικών δικαίων των συμβάσεων των κρατών μελών, επιτρέπει στα συμβαλλόμενα μέρη να χρησιμοποιούν ένα ενιαίο σύνολο κανόνων του δικαίου των συμβάσεων σε ολόκληρη την ΕΕ. Το εν λόγω αυτόνομο και ενιαίο σύνολο κανόνων είναι ικανό να προσφέρει στα συμβαλλόμενα μέρη μια λύση για τα πλέον συνηθισμένα προβλήματα που ενδέχεται να ανακύψουν σε διασυνοριακές καταστάσεις σε σχέση με το δίκαιο των συμβάσεων. Ως εκ τούτου, η επιλογή αυτή θα απαλλάξει τους εμπόρους από την ανάγκη να εξακριβώνουν το περιεχόμενο διαφόρων εθνικών δικαίων. Για να βοηθηθούν οι καταναλωτές να κατανοούν τα δικαιώματά τους βάσει του κοινού ευρωπαϊκού δικαίου των πωλήσεων, προβλέπεται η παροχή σε αυτούς τυποποιημένου ενημερωτικού δελτίου, το οποίο θα τους ενημερώνει για τα δικαιώματά τους. Τέλος, η πρόταση είναι ικανή να οδηγήσει στη διασφάλιση της μελλοντικής συνεκτικότητας της νομοθεσίας της ΕΕ σε άλλους τομείς πολιτικής στους οποίους υπεισέρχεται το δίκαιο των συμβάσεων. · Ρήτρα αναθεώρησης Η πρόταση προβλέπει την αναθεώρηση της εφαρμογής του κοινού ευρωπαϊκού δικαίου των πωλήσεων ή οποιασδήποτε άλλης διάταξης του κανονισμού 5 έτη μετά την ημερομηνία έναρξης της εφαρμογής του, με γνώμονα, μεταξύ άλλων, την ανάγκη περαιτέρω επέκτασης του πεδίου εφαρμογής σε σχέση με τις συμβάσεις μεταξύ επιχειρήσεων, τις εξελίξεις που θα έχουν σημειωθεί στην αγορά και στην τεχνολογία σε σχέση με το ψηφιακό περιεχόμενο, και τις μελλοντικές εξελίξεις του κεκτημένου της Ένωσης. Προς τον σκοπό αυτόν, η Επιτροπή θα υποβάλει στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, στο Συμβούλιο και στην Ευρωπαϊκή Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή έκθεση, η οποία, εάν κριθεί σκόπιμο, θα συνοδεύεται από προτάσεις για την τροποποίηση του κανονισμού. · Ευρωπαϊκός Οικονομικός Χώρος Ο προτεινόμενος κανονισμός αφορά θέματα του ΕΟΧ και, ως εκ τούτου, θα πρέπει να επεκταθεί στον ΕΟΧ. · Επεξήγηση της πρότασης Η πρόταση αποτελείται από τρία κύρια μέρη: έναν κανονισμό, το παράρτημα I του κανονισμού, το οποίο περιέχει τους κανόνες του δικαίου των συμβάσεων (δηλαδή το κοινό ευρωπαϊκό δίκαιο των πωλήσεων), και το παράρτημα II, το οποίο περιλαμβάνει τυποποιημένο ενημερωτικό σημείωμα. A. Ο κανονισμός Στο άρθρο 1 καθορίζονται ο στόχος και το αντικείμενο του κανονισμού. Το άρθρο 2 περιέχει κατάλογο με τους ορισμούς των όρων που χρησιμοποιούνται στον κανονισμό. Μολονότι ορισμένοι από τους ορισμούς υφίστανται ήδη στο σχετικό ενωσιακό κεκτημένο, κάποιοι άλλοι αναφέρονται σε έννοιες οι οποίες ορίζονται για πρώτη φορά στη συγκεκριμένη οδηγία. Στο άρθρο 3 εξηγείται ο προαιρετικός χαρακτήρας των κανόνων του δικαίου των συμβάσεων για τις διασυνοριακές συμβάσεις που έχουν ως αντικείμενο την πώληση αγαθών, την προμήθεια ψηφιακού περιεχομένου ή την παροχή συναφών υπηρεσιών. Στο άρθρο 4 καθορίζεται το εδαφικό πεδίο εφαρμογής του κανονισμού, που περιορίζεται στις διασυνοριακές συμβάσεις. Στο άρθρο 5 προσδιορίζεται το καθ’ ύλη πεδίο εφαρμογής όσον αφορά τις συμβάσεις με αντικείμενο την πώληση αγαθών και την προμήθεια ψηφιακού περιεχομένου και την παροχή συναφών υπηρεσιών, π.χ. εγκατάστασης και επισκευής. Το άρθρο 6 εξαιρεί από το πεδίο εφαρμογής τις συμβάσεις μεικτού σκοπού και τις πωλήσεις που προβλέπουν καταβολή του τιμήματος σε δόσεις. Το άρθρο 7 προσδιορίζει το προσωπικό πεδίο εφαρμογής, το οποίο καλύπτει τις συμβάσεις μεταξύ μιας επιχείρησης και ενός καταναλωτή και τις συμβάσεις μεταξύ επιχειρήσεων όπου ο ένας τουλάχιστον από τους συμβαλλομένους είναι ΜΜΕ. Στο άρθρο 8 εξηγείται ότι η επιλογή του κοινού ευρωπαϊκού δικαίου των πωλήσεων προϋποθέτει σχετική συμφωνία των συμβαλλόμενων μερών. Αν πρόκειται για σύμβαση μεταξύ μιας επιχείρησης και ενός καταναλωτή, η επιλογή του κοινού ευρωπαϊκού δικαίου των πωλήσεων είναι έγκυρη μόνον εφόσον η συναίνεση του καταναλωτή δίδεται με ρητή δήλωση η οποία είναι αυτοτελής σε σχέση με τη δήλωση του καταναλωτή ότι συμφωνεί να συνάψει τη σύμβαση. Το άρθρο 9 περιέχει μια σειρά απαιτήσεων παροχής πληροφοριών σχετικά με το κοινό ευρωπαϊκό δίκαιο των πωλήσεων στην περίπτωση συμβάσεων μεταξύ ενός εμπόρου και ενός καταναλωτή. Ειδικότερα, παρέχεται υποχρεωτικά στον καταναλωτή το ενημερωτικό σημείωμα του παραρτήματος ΙΙ. Το άρθρο 10 ορίζει ότι τα κράτη μέλη οφείλουν να μεριμνούν για την πρόβλεψη κυρώσεων για τις περιπτώσεις στις οποίες έμποροι δεν συμμορφώνονται με τις ειδικές απαιτήσεις που καθορίζονται στα άρθρα 8 και 9. Το άρθρο 11 εξηγεί ότι μία συνέπεια της έγκυρης επιλογής του κοινού ευρωπαϊκού δικαίου των πωλήσεων είναι ότι το εν λόγω δίκαιο είναι το μόνο εφαρμοστέο στα ζητήματα που ρυθμίζονται με τις διατάξεις του και ότι, συνεπώς, οι λοιποί εθνικοί κανόνες δεν εφαρμόζονται για τα ζητήματα που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του. Η επιλογή του κοινού ευρωπαϊκού δικαίου των πωλήσεων έχει αναδρομική ισχύ και καλύπτει τη συμμόρφωση με τις υποχρεώσεις παροχής πληροφοριών προ της σύναψης της σύμβασης, καθώς και τα έννομα βοηθήματα σε περίπτωση αθέτησης των υποχρεώσεων αυτών. Το άρθρο 12 διευκρινίζει ότι ο κανονισμός ισχύει με την επιφύλαξη των απαιτήσεων παροχής πληροφοριών που προβλέπονται στην οδηγία 2006/123/ΕΚ σχετικά με τις υπηρεσίες στην εσωτερική αγορά[16]. Το άρθρο 13 καθορίζεται η ευχέρεια των κρατών μελών να θεσπίσουν νομοθεσία βάσει της οποίας το κοινό ευρωπαϊκό δίκαιο των πωλήσεων θα μπορεί να χρησιμοποιείται από τους συμβαλλομένους ακόμη και για τις συμβάσεις με αμιγώς εγχώριο χαρακτήρα και για τις συμβάσεις που συνάπτονται μεταξύ εμπόρων εκ των οποίων κανείς δεν είναι ΜΜΕ. Το άρθρο 14 ορίζει ότι τα κράτη μέλη οφείλουν να γνωστοποιούν τις τελεσίδικες αποφάσεις δικαστηρίων τους οι οποίες περιλαμβάνουν ερμηνεία των διατάξεων του κοινού ευρωπαϊκού δικαίου των πωλήσεων ή οποιασδήποτε άλλης διάταξης του κανονισμού. Η Επιτροπή θα συγκροτήσει βάση δεδομένων με τις εν λόγω δικαστικές αποφάσεις. Το άρθρο 15 περιλαμβάνει ρήτρα αναθεώρησης. Το άρθρο 16 προβλέπει ότι ο κανονισμός θα τεθεί σε ισχύ την εικοστή ημέρα μετά την ημέρα της δημοσίευσής του στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. B. Παράρτημα I Το παράρτημα I περιέχει το κείμενο του κοινού ευρωπαϊκού δικαίου των πωλήσεων. Στο Μέρος I «Εισαγωγικές διατάξεις» καθορίζονται οι γενικές αρχές του δικαίου των συμβάσεων, π.χ. η καλή πίστη και τα χρηστά συναλλακτικά ήθη, τις οποίες οφείλουν να τηρούν όλοι οι συμβαλλόμενοι κατά τις συναλλαγές τους. Με την αρχή της ελευθερίας των συμβάσεων διασφαλίζεται επίσης η δυνατότητα των συμβαλλομένων μερών να αποκλίνουν από τους κανόνες του κοινού ευρωπαϊκού δικαίου των πωλήσεων, εκτός αν αυτοί έχουν προσδιορισθεί ρητώς ως υποχρεωτικής ισχύος, όπως συμβαίνει με τους κανόνες που αποσκοπούν στην προστασία του καταναλωτή. Το Μέρος II, που τιτλοφορείται «Σύναψη δεσμευτικής σύμβασης», περιέχει διατάξεις σχετικά με το δικαίωμα των μερών να λαμβάνουν ουσιώδεις πληροφορίες προ της σύναψης της σύμβασης, καθώς και κανόνες σχετικά με τον τρόπο σύναψης συμφωνιών μεταξύ δύο μερών. Το υπόψη μέρος περιλαμβάνει επίσης ειδικές διατάξεις με τις οποίες αναγνωρίζεται στον καταναλωτή δικαίωμα υπαναχώρησης από συμβάσεις συναφθείσες εξ αποστάσεως ή εκτός εμπορικού καταστήματος. Τέλος, περιλαμβάνει διατάξεις σχετικά με την ακύρωση συμβάσεων που είναι αποτέλεσμα πλάνης, απάτης, απειλής ή αθέμιτης εκμετάλλευσης. Το Μέρος III, που τιτλοφορείται «Αξιολόγηση του περιεχομένου της σύμβασης», περιέχει γενικές διατάξεις σχετικά με τον τρόπο ερμηνείας των συμβατικών όρων σε περίπτωση αμφιβολίας. Επίσης περιέχει κανόνες σχετικά με το περιεχόμενο και τα αποτελέσματα των συμβάσεων, καθώς και σχετικά με το ποιοι συμβατικοί όροι ενδέχεται να είναι καταχρηστικοί και, συνεπώς, άκυροι. Στο Μέρος IV, που τιτλοφορείται «Υποχρεώσεις και έννομα βοηθήματα των μερών σύμβασης πώλησης», εξετάζονται λεπτομερώς οι κανόνες που ισχύουν ειδικά για τις συμβάσεις πώλησης και τις συμβάσεις με αντικείμενο την προμήθεια ψηφιακού περιεχομένου και οι οποίοι περιλαμβάνουν τις υποχρεώσεις του πωλητή και του αγοραστή. Το υπόψη μέρος περιέχει επίσης κανόνες σχετικά με τα έννομα βοηθήματα του αγοραστή και του πωλητή σε περίπτωση μη εκτέλεσης. Το Μέρος V, που τιτλοφορείται «Υποχρεώσεις και έννομα βοηθήματα των μερών σύμβασης παροχής συναφών υπηρεσιών», αφορά περιπτώσεις στις οποίες ο πωλητής παρέχει, σε στενή συνάφεια με σύμβαση πώλησης αγαθών ή προμήθειας ψηφιακού περιεχομένου, ορισμένες υπηρεσίες, π.χ. εγκατάστασης, επισκευής ή συντήρησης. Στο υπόψη μέρος εξηγούνται οι ειδικοί κανόνες οι οποίοι ισχύουν σε τέτοιες περιπτώσεις και, ιδίως, τα δικαιώματα και οι υποχρεώσεις των μερών στο πλαίσιο τέτοιων συμβάσεων. Το Μέρος VI, που τιτλοφορείται «Αποζημίωση και τόκοι», περιέχει συμπληρωματικούς κοινούς κανόνες σχετικά με την καταβολή αποζημίωσης και τους οφειλόμενους τόκους υπερημερίας. Στο Μέρος VΙI, που τιτλοφορείται «Απόδοση», εξηγούνται οι κανόνες σχετικά με το τι πρέπει να αποδίδεται σε περίπτωση ακύρωσης ή καταγγελίας μιας σύμβασης. Το Μέρος VΙΙI, που τιτλοφορείται «Παραγραφή», περιέχει διατάξεις σχετικά με τις συνέπειες της παρόδου του χρόνου για την άσκηση δικαιωμάτων βάσει μιας σύμβασης. Το Προσάρτημα 1 περιέχει το «Υπόδειγμα οδηγιών υπαναχώρησης», το οποίο πρέπει να παρέχεται από τον έμπορο στον καταναλωτή πριν από σύναψη συμβάσεως εξ αποστάσεως ή εκτός εμπορικού καταστήματος, ενώ το Προσάρτημα 2 περιέχει ένα τυποποιημένο έντυπο υπαναχώρησης. Γ. Παράρτημα II Το Παράρτημα II περιλαμβάνει το «Τυποποιημένο ενημερωτικό σημείωμα σχετικά με το κοινό ευρωπαϊκό δίκαιο των πωλήσεων», το οποίο πρέπει να παρέχεται από τον έμπορο στον καταναλωτή πριν από τη σύναψη συμφωνίας σχετικά με τη χρήση του κοινού ευρωπαϊκού δικαίου των πωλήσεων. 2011/0284 (COD) Πρόταση ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ σχετικά με τη θέσπιση κοινού ευρωπαϊκού δικαίου των πωλήσεων ΤΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ, Έχοντας υπόψη τη συνθήκη για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και ιδίως το άρθρο 114, Έχοντας υπόψη την πρόταση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Κατόπιν διαβίβασης του σχεδίου νομοθετικής πράξης στα εθνικά κοινοβούλια, Έχοντας υπόψη τη γνώμη της Ευρωπαϊκής Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής[17], Έχοντας υπόψη τη γνώμη της Επιτροπής των Περιφερειών [18], Αποφασίζοντας σύμφωνα με τη συνήθη νομοθετική διαδικασία, Εκτιμώντας τα ακόλουθα: (1) Όσον αφορά τις διασυνοριακές οικονομικές δραστηριότητες, συνεχίζουν να υφίστανται σημαντικοί φραγμοί οι οποίοι εμποδίζουν την εσωτερική αγορά να εκμεταλλευτεί το πλήρες δυναμικό της για ανάπτυξη και δημιουργία θέσεων απασχόλησης. Σήμερα, μόνον ένας στους δέκα εμπόρους στην Ένωση εξάγει αγαθά σε άλλα κράτη της Ένωσης και η πλειοψηφία αυτών που το κάνουν εξάγει μόνον σε μικρό αριθμό κρατών μελών. Μεταξύ των διαφόρων εμποδίων που αντιμετωπίζονται στο διασυνοριακό εμπόριο, στα οποία συμπεριλαμβάνονται οι φορολογικές νομοθεσίες, οι διοικητικές απαιτήσεις, οι δυσκολίες παράδοσης και τα γλωσσικά και πολιτιστικά ζητήματα, οι έμποροι θεωρούν ότι η δυσκολία ενημέρωσης όσον αφορά τις διατάξεις του αλλοδαπού δικαίου των συμβάσεων συγκαταλέγεται μεταξύ των κορυφαίων εμποδίων στις συναλλαγές μεταξύ επιχειρήσεων και καταναλωτών καθώς και στις συναλλαγές μεταξύ επιχειρήσεων. Αυτό αποβαίνει επίσης εις βάρος των καταναλωτών λόγω της περιορισμένης προσφοράς αγαθών. Οι διαφορές μεταξύ των εθνικών δικαίων των συμβάσεων παρεμποδίζουν την άσκηση θεμελιωδών ελευθεριών, όπως η ελευθερία παροχής αγαθών και υπηρεσιών και αποτελούν εμπόδιο στη λειτουργία και την αδιάκοπη ανάπτυξη της εσωτερικής αγοράς. Έχουν επίσης ως αποτέλεσμα τον περιορισμό του ανταγωνισμού, ιδιαίτερα στις αγορές μικρότερων κρατών μελών. (2) Οι συμβάσεις αποτελούν απαραίτητο νομικό εργαλείο για κάθε οικονομική συναλλαγή. Εντούτοις, η ανάγκη των εμπόρων να προσδιορίσουν το εφαρμοστέο δίκαιο ή να προβούν σε σχετική διαπραγμάτευση, να ενημερωθούν σχετικά με τις διατάξεις ενός εφαρμοστέου αλλοδαπού δικαίου που συχνά χρήζουν μετάφρασης, να λάβουν νομικές συμβουλές προκειμένου να εξοικειωθούν με τις απαιτήσεις του δικαίου αυτού και να προσαρμόσουν τις συμβάσεις τους σε διάφορα εθνικά δίκαια που ενδεχομένως ισχύουν στις διασυνοριακές συναλλαγές καθιστά το διασυνοριακό εμπόριο περισσότερο περίπλοκο και δαπανηρό σε σύγκριση με το εσωτερικό. Τα εμπόδια που υπάρχουν σε σχέση με το δίκαιο των συμβάσεων συμβάλλουν τοιουτοτρόπως με καθοριστικό τρόπο στην αποθάρρυνση σημαντικού αριθμού εμπόρων προσανατολισμένων προς τις εξαγωγές από την είσοδο στο διασυνοριακό εμπόριο ή την επέκταση των επιχειρήσεών τους σε περισσότερα κράτη μέλη. Αυτό το αποτρεπτικό αποτέλεσμα είναι ιδιαίτερα ισχυρό για τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις (ΜΜΕ) για τις οποίες το κόστος εισόδου σε περισσότερες αλλοδαπές αγορές είναι συχνά ιδιαίτερα υψηλό σε σχέση με τον κύκλο εργασιών τους. Κατά συνέπεια, οι έμποροι στερούνται ευκαιριών εξοικονόμησης δαπανών τις οποίες θα είχαν σε περίπτωση που θα ήταν εφικτή η εμπορία αγαθών και υπηρεσιών βάσει ενός ενιαίου για όλες τις διασυνοριακές συναλλαγές τους δικαίου των συμβάσεων και, στο ηλεκτρονικό περιβάλλον, βάσει ενός ενιαίου δικτυακού τόπου. (3) Το σχετικό με το δίκαιο των συμβάσεων κόστος συναλλαγής, που έχει αποδειχθεί ιδιαίτερα σημαντικό, και τα νομικά εμπόδια που απορρέουν από τις διαφορές που παρατηρούνται μεταξύ των εθνικών κανόνων αναγκαστικού δικαίου για την προστασία του καταναλωτή έχουν άμεσο αποτέλεσμα στη λειτουργία της εσωτερικής αγοράς στο πλαίσιο των συναλλαγών μεταξύ επιχειρήσεων και καταναλωτών. Σύμφωνα με το άρθρο 6 του κανονισμού 593/2008 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 17ης Ιουνίου 2008, για το εφαρμοστέο δίκαιο στις συμβατικές ενοχές (Κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 593/2008)[19], όταν ένας έμπορος κατευθύνει τις δραστηριότητές του σε καταναλωτές άλλου κράτους μέλους, εφαρμόζονται οι διατάξεις περί προστασίας του καταναλωτή του κράτους μέλος της συνήθους διαμονής του καταναλωτή, οι οποίες προσφέρουν υψηλότερο επίπεδο προστασίας και από τις οποίες σύμφωνα με το δίκαιο αυτό δεν μπορεί να υπάρξει παρέκκλιση μέσω συμφωνίας, ακόμα και στις περιπτώσεις που τα μέρη έχουν επιλέξει κάποιο άλλο εφαρμοστέο δίκαιο. Ως εκ τούτου, οι έμποροι χρειάζεται να γνωρίζουν εκ των προτέρων κατά πόσον το δίκαιο του καταναλωτή προσφέρει υψηλότερη προστασία και να φροντίζουν ώστε η σύμβασή τους να συμμορφώνεται με τις απαιτήσεις του δικαίου αυτού. Επιπλέον, στο ηλεκτρονικό εμπόριο, οι προσαρμογές των δικτυακών τόπων που πρέπει να αντικατοπτρίζουν τις δεσμευτικές αξιώσεις των εφαρμοστέων αλλοδαπών νομοθεσιών για τις καταναλωτικές συμβάσεις συνεπάγονται περαιτέρω έξοδα. Η υφιστάμενη εναρμόνιση του δικαίου των καταναλωτών σε επίπεδο Ένωσης έχει επιτρέψει μια κάποια προσέγγιση σε ορισμένους τομείς. Εντούτοις, οι διαφορές που υπάρχουν μεταξύ των νομοθεσιών των κρατών μελών παραμένουν σημαντικές· η ισχύουσα εναρμόνιση αφήνει στα κράτη μέλη ευρύ φάσμα επιλογών σχετικά με τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να συμμορφωθούν προς τις αξιώσεις της ενωσιακής νομοθεσίας και με το επίπεδο προστασίας που πρέπει να εξασφαλισθεί για τους καταναλωτές. (4) Οι σχετικοί με το δίκαιο των συμβάσεων φραγμοί που εμποδίζουν τους εμπόρους από την πλήρη εκμετάλλευση του δυναμικού της εσωτερικής αγοράς λειτουργούν εξίσου εις βάρος των καταναλωτών. Η πραγματοποίηση λιγότερων διασυνοριακών συναλλαγών οδηγεί σε μείωση των εισαγωγών και σε άμβλυνση της ανταγωνιστικότητας. Οι καταναλωτές περιέρχονται ενδεχομένως σε μειονεκτική θέση λόγω της ύπαρξης περιορισμένης επιλογής αγαθών σε υψηλότερες τιμές, τόσο λόγω του ότι λιγότεροι αλλοδαποί έμποροι προσφέρουν τα προϊόντα τους και τις υπηρεσίες τους απευθείας σε αυτούς όσο και, έμμεσα, λόγω του ότι υπάρχει περιορισμένο διασυνοριακό εμπόριο μεταξύ επιχειρήσεων στο επίπεδο της χονδρικής πώλησης. Ενώ οι διασυνοριακές αγορές προϊόντων μπορούν να προσφέρουν σημαντικά οικονομικά προτερήματα από την άποψη των περισσότερων και καλύτερων προσφορών, πολλοί καταναλωτές διστάζουν να προβούν σε αγορές στην αλλοδαπή, λόγω της αβεβαιότητας που επικρατεί όσον αφορά τα δικαιώματά τους. Ορισμένες από τις βασικές ανησυχίες των καταναλωτών έχουν σχέση με το δίκαιο των συμβάσεων, όπως, για παράδειγμα, το ερώτημα του κατά πόσον τους παρέχεται επαρκής προστασία στην περίπτωση αγοράς ελαττωματικών προϊόντων. Ως συνέπεια του γεγονότος αυτού, σημαντικός αριθμός καταναλωτών προτιμάει να αγοράζει εγχώρια, ακόμα και αν αυτό συνεπάγεται μικρότερη επιλογή ή υψηλότερες τιμές. (5) Επιπλέον, αυτοί οι καταναλωτές που επιθυμούν να επωφεληθούν από τις διαφορές τιμών μεταξύ κρατών μελών αγοράζοντας από έμπορο εγκατεστημένο σε άλλο κράτος μέλος εμποδίζονται συχνά λόγω της άρνησης πώλησης του εμπόρου. Ενώ το ηλεκτρονικό εμπόριο έχει σε μεγάλο βαθμό διευκολύνει την αναζήτηση προσφορών καθώς και τη σύγκριση τιμών και άλλων συνθηκών, ανεξάρτητα από τον τόπο εγκατάστασης του εμπόρου, παραγγελίες καταναλωτών από την αλλοδαπή απορρίπτονται πολύ συχνά από εμπόρους που δεν επιθυμούν να επιδοθούν σε διασυνοριακές συναλλαγές. (6) Οι διαφορές μεταξύ των εθνικών δικαίων των συμβάσεων αποτελούν, κατά συνέπεια, φραγμούς που εμποδίζουν τους καταναλωτές και τους εμπόρους να αντλήσουν τα οφέλη που προσφέρει η εσωτερική αγορά. Αυτοί οι σχετικοί με το δίκαιο των συμβάσεων φραγμοί θα μειωθούν σημαντικά αν οι συμβάσεις βασισθούν σε ενιαίο ομοιόμορφο σύνολο κανόνων σχετικά με το δίκαιο των συμβάσεων ανεξάρτητα από των τόπο εγκατάστασης των μερών. Ένα τέτοιο ομοιόμορφο σύνολο κανόνων σχετικά με το δίκαιο των συμβάσεων θα καλύπτει ολόκληρο τον κύκλο ζωής μιας σύμβασης και θα συμπεριλαμβάνει τοιουτοτρόπως τους τομείς που είναι οι πλέον σημαντικοί κατά τη σύναψη συμβάσεων. Θα περιλαμβάνει επίσης πλήρως εναρμονισμένες διατάξεις για την προστασία των καταναλωτών. (7) Οι διαφορές μεταξύ των εθνικών δικαίων των συμβάσεων και τα αποτελέσματά τους στο διασυνοριακό εμπόριο έχουν επίσης ως συνέπεια τον περιορισμό του ανταγωνισμού. Περιορισμένες διασυνοριακές συναλλαγές συνεπάγονται περιορισμένο ανταγωνισμό και κατά συνέπεια περιορισμένα κίνητρα για τους εμπόρους ώστε να γίνουν περισσότερο καινοτόμοι και να βελτιώσουν την ποιότητα των προϊόντων τους ή να μειώσουν τις τιμές. Ιδιαίτερα στα μικρότερα κράτη μέλη με περιορισμένο αριθμό εγχώριων ανταγωνιστών, η απόφαση των αλλοδαπών εμπόρων να απέχουν από την είσοδο στις εν λόγω αγορές λόγω του κόστους και της πολυπλοκότητας ενδέχεται να περιορίσει τον ανταγωνισμό, με σημαντικές επιπτώσεις όσον αφορά την επιλογή και τα επίπεδα τιμών των διαθεσίμων προϊόντων. Επιπλέον, οι φραγμοί στο διασυνοριακό εμπόριο μπορούν να θέσουν σε κίνδυνο τον ανταγωνισμό μεταξύ ΜΜΕ και μεγαλύτερων εταιρειών. Ενόψει του σημαντικού αντίκτυπου του κόστους των συναλλαγών σε σχέση με τον κύκλο εργασιών, είναι πολύ πιθανότερο για μια ΜΜΕ να μην επιχειρήσει να εισέλθει στην αλλοδαπή αγορά από ό,τι ένας μεγαλύτερος ανταγωνιστής. (8) Για να ξεπερασθούν αυτοί οι σχετικοί με το δίκαιο των συμβάσεων φραγμοί, τα μέρη θα πρέπει να έχουν τη δυνατότητα να συμφωνούν ότι οι συμβάσεις τους θα διέπονται από ένα ενιαίο ομοιόμορφο σύνολο κανόνων σχετικά με το δίκαιο των συμβάσεων, με την ίδια έννοια και ερμηνεία σε όλα τα κράτη μέλη, δηλαδή από ένα κοινό δίκαιο των πωλήσεων. Το κοινό ευρωπαϊκό δίκαιο των πωλήσεων θα αντιπροσωπεύει μια συμπληρωματική επιλογή που θα αυξάνει τις δυνατότητες επιλογής των μερών και θα μπορεί να χρησιμοποιείται σε κάθε περίπτωση που τα μέρη από κοινού θεωρούν την επιλογή αυτή επωφελή για να διευκολυνθεί πραγματικά το διασυνοριακό εμπόριο και να περιορισθεί το κόστος των συναλλαγών και διάφορα είδη ευκαιριακού κόστους καθώς και άλλα σχετικά με το δίκαιο των συμβάσεων εμπόδια στις διασυνοριακές συναλλαγές. Θα πρέπει να αποτελεί τη βάση συμβατικής σχέσης μόνον εφόσον τα μέρη αποφασίσουν από κοινού την εφαρμογή του. (9) Ο παρών κανονισμός θεσπίζει ένα κοινό ευρωπαϊκό δίκαιο των πωλήσεων. Εναρμονίζει το δίκαιο των συμβάσεων των κρατών μελών χωρίς όμως να απαιτεί τροποποιήσεις του ήδη ισχύοντος εθνικού δικαίου των συμβάσεων, αλλά με την καθιέρωση στο εθνικό δίκαιο κάθε κράτους μέλους ενός δεύτερου καθεστώτος δικαίου των συμβάσεων για τις συμβάσεις που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του. Αυτό το δεύτερο καθεστώς θα πρέπει να είναι πανομοιότυπο σε ολόκληρη την Ένωση και να ισχύει παράλληλα με τους προϋπάρχοντες κανόνες του εθνικού δικαίου των συμβάσεων. Το κοινό ευρωπαϊκό δίκαιο των πωλήσεων θα πρέπει να εφαρμόζεται σε μια διασυνοριακή σύμβαση, σε προαιρετική βάση και μετά από ρητή συμφωνία των μερών. (10) Η συμφωνία για τη χρήση του κοινού ευρωπαϊκού δικαίου των πωλήσεων θα πρέπει να αποτελεί επιλογή που θα γίνεται εντός του πεδίου εφαρμογής του σχετικού εθνικού δικαίου το οποίο είναι εφαρμοστέο σύμφωνα με τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 593/2008 ή, σε σχέση με τις υποχρεώσεις προσυμβατικής πληροφόρησης, σύμφωνα με τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 864/2007 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 11ης Ιουλίου 2007, για το εφαρμοστέο δίκαιο στις εξωσυμβατικές ενοχές (κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 864/2007)[20], ή σύμφωνα με οποιονδήποτε άλλο σχετικό κανόνα σύγκρουσης νόμων. Η συμφωνία για τη χρήση του κοινού ευρωπαϊκού δικαίου των πωλήσεων δεν θα πρέπει ως εκ τούτου να ανάγεται σε, ούτε να συγχέεται με, επιλογή του εφαρμοστέου δικαίου κατά την έννοια των κανόνων σύγκρουσης νόμων ούτε να θέτει υπό αμφισβήτηση τους κανόνες αυτούς. Ο παρών κανονισμός δεν θα επηρεάσει επομένως κανέναν από τους ισχύοντες κανόνες σύγκρουσης νόμων. (11) Το κοινό ευρωπαϊκό δίκαιο των πωλήσεων θα πρέπει να περιλαμβάνει ένα πλήρως εναρμονισμένο σύνολο υποχρεωτικών κανόνων προστασίας του καταναλωτή. Σύμφωνα με το άρθρο 114 παράγραφος 3 της Συνθήκης, οι συγκεκριμένοι κανόνες θα πρέπει να εξασφαλίζουν υψηλό επίπεδο προστασίας των καταναλωτών με σκοπό την ενίσχυση της εμπιστοσύνης των καταναλωτών στο κοινό ευρωπαϊκό δίκαιο των πωλήσεων και τη δημιουργία σε αυτούς κινήτρων για τη σύναψη στη βάση αυτή διασυνοριακών συμβάσεων. Οι κανόνες θα πρέπει να διατηρήσουν ή να βελτιώσουν το επίπεδο προστασίας που εξασφαλίζεται για τους καταναλωτές σύμφωνα με το δίκαιο των καταναλωτών της Ένωσης. (12) Δεδομένου ότι το κοινό ευρωπαϊκό δίκαιο των πωλήσεων περιλαμβάνει ένα άρτιο σύνολο πλήρως εναρμονισμένων υποχρεωτικών κανόνων προστασίας του καταναλωτή, δεν θα υπάρχουν διαφορές μεταξύ των νομοθεσιών των κρατών μελών στον συγκεκριμένο τομέα, στις περιπτώσεις εκείνες που τα μέρη έχουν επιλέξει να χρησιμοποιήσουν το κοινό ευρωπαϊκό δίκαιο των πωλήσεων . Κατά συνέπεια, το άρθρο 6 παράγραφος 2 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 593/2008, το οποίο βασίζεται στην ύπαρξη διαφόρων επιπέδων προστασίας του καταναλωτή στα κράτη μέλη, στερείται πρακτικής σημασίας για τα ζητήματα που καλύπτονται από το κοινό ευρωπαϊκό δίκαιο των πωλήσεων. (13) Το κοινό ευρωπαϊκό δίκαιο των πωλήσεων θα πρέπει να χρησιμοποιείται για διασυνοριακές συμβάσεις, επειδή ακριβώς μέσα στο πλαίσιο αυτό οι διαφορές μεταξύ των εθνικών δικαίων οδηγούν σε πολυπλοκότητα και πρόσθετα έξοδα και αποτρέπουν τα συμβαλλόμενα μέρη από τη σύναψη συμβατικών σχέσεων. Ο διασυνοριακός χαρακτήρας μιας σύμβασης, στην περίπτωση των συμβάσεων μεταξύ επιχειρήσεων, θα πρέπει να αξιολογείται στη βάση της συνήθους διαμονής των μερών. Σε μία σύμβαση μεταξύ επιχείρησης και καταναλωτή η διασυνοριακή αξίωση θα πρέπει να τηρείται όταν είτε η γενική διεύθυνση που ορίζεται από τον καταναλωτή είτε η διεύθυνση παράδοσης των αγαθών ή η διεύθυνση χρέωσης που ορίζεται από τον καταναλωτή βρίσκονται σε κράτος μέλος μεν, αλλά εκτός του κράτους στο οποίο ο έμπορος έχει τη συνήθη διαμονή του. (14) Η χρήση του κοινού ευρωπαϊκού δικαίου των πωλήσεων δεν θα πρέπει να περιορίζεται σε διασυνοριακές καταστάσεις στις οποίες συμμετέχουν μόνο κράτη μέλη, αλλά θα πρέπει εξίσου να χρησιμεύει για να διευκολυνθεί το εμπόριο μεταξύ κρατών μελών και τρίτων χωρών. Όταν συμμετέχουν καταναλωτές από τρίτες χώρες, η συμφωνία χρήσης του κοινού ευρωπαϊκού δικαίου των πωλήσεων, η οποία θα συνεπάγεται την επιλογή αλλοδαπού δικαίου για τους καταναλωτές, θα πρέπει να υπόκειται στους εφαρμοστέους κανόνες σύγκρουσης νόμων. (15) Οι έμποροι που επιδίδονται τόσο σε αμιγώς εγχώριες όσο και σε διασυνοριακές εμπορικές συναλλαγές ενδέχεται επίσης να θεωρήσουν επωφελή τη χρήση μιας ενιαίας ομοιόμορφης σύμβασης για το σύνολο των συναλλαγών τους. Επομένως, τα κράτη μέλη θα πρέπει να είναι ελεύθερα να αποφασίζουν ότι το κοινό ευρωπαϊκό δίκαιο των πωλήσεων θα μπορεί να εφαρμόζεται από τα μέρη σε αποκλειστικά εθνικό πλαίσιο. (16) Το κοινό ευρωπαϊκό δίκαιο των πωλήσεων θα πρέπει ιδιαίτερα να χρησιμοποιείται για την πώληση κινητών αγαθών, συμπεριλαμβανομένης της κατασκευής ή παραγωγής τέτοιων αγαθών, δεδομένου ότι αποτελεί, από οικονομική άποψη, το μοναδικό πιο σημαντικό είδος σύμβασης το οποίο προσφέρει ιδιαίτερο δυναμικό ανάπτυξης στο διασυνοριακό εμπόριο και ιδιαίτερα στο ηλεκτρονικό. (17) Προκειμένου να συνυπολογισθεί η αυξανόμενη σημασία της ψηφιακής οικονομίας, το πεδίο εφαρμογής του κοινού ευρωπαϊκού δικαίου των πωλήσεων θα πρέπει επίσης να καλύπτει τις συμβάσεις για την προμήθεια ψηφιακού περιεχομένου. Η μεταφορά ψηφιακού περιεχομένου προς αποθήκευση, επεξεργασία ή πρόσβαση, και επαναλαμβανόμενη χρήση, όπως η τηλεφόρτωση μουσικής, αναπτύσσεται ταχέως και δημιουργεί μεγάλο δυναμικό περαιτέρω ανάπτυξης, συνεχίζει όμως να περιβάλλεται, σε σημαντικό βαθμό, από νομική ποικιλομορφία και αβεβαιότητα. Το κοινό ευρωπαϊκό δίκαιο των πωλήσεων θα πρέπει ως εκ τούτου να ισχύει για την προμήθεια ψηφιακού περιεχομένου, ανεξάρτητα από το κατά πόσον αυτό το ψηφιακό περιεχόμενο παρέχεται πάνω σε σταθερό υπόθεμα. (18) Το ψηφιακό περιεχόμενο συχνά παρέχεται χωρίς την καταβολή συγκεκριμένου τιμήματος αλλά σε συνδυασμό με χωριστά πληρωμένα αγαθά ή υπηρεσίες, συνεπαγόμενο μη χρηματική αντιπαροχή όπως η παροχή πρόσβασης σε δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα ή η δωρεάν πρόσβαση στο πλαίσιο στρατηγικής εμπορικής προώθησης βάσει της προσδοκίας ότι ο καταναλωτής θα αγοράσει επιπρόσθετα ή πιο εξελιγμένα προϊόντα ψηφιακού περιεχομένου σε μεταγενέστερο στάδιο. Ενόψει αυτής της ιδιαίτερης διάρθρωσης της αγοράς και του γεγονότος ότι το ελαττωματικό ψηφιακό περιεχόμενο μπορεί να ζημιώσει τα οικονομικά συμφέροντα των καταναλωτών, ανεξάρτητα από τις συνθήκες προμήθειας αυτού του περιεχομένου, η δυνατότητα εφαρμογής του κοινού ευρωπαϊκού δικαίου των πωλήσεων δεν θα πρέπει να εξαρτάται από το κατά πόσον έχει καταβληθεί τίμημα για το συγκεκριμένο ψηφιακό περιεχόμενο. (19) Με σκοπό να μεγιστοποιηθεί η προστιθέμενη αξία του κοινού ευρωπαϊκού δικαίου των πωλήσεων, το καθ’ύλην πεδίο εφαρμογής του θα πρέπει επίσης να συμπεριλάβει ορισμένες υπηρεσίες που παρέχονται από τον πωλητή, ιδίως η επισκευή, η συντήρηση και η εγκατάσταση των αγαθών ή του ψηφιακού περιεχομένου, οι οποίες συνδέονται άμεσα και στενά με συγκεκριμένα αγαθά ή ψηφιακό περιεχόμενο, η προμήθεια των οποίων γίνεται βάσει του κοινού ευρωπαϊκού δικαίου των πωλήσεων και τα οποία, στην πράξη, συχνά συνδυάζονται ταυτόχρονα στην ίδια ή σε συνδεδεμένη σύμβαση. (20) Το κοινό ευρωπαϊκό δίκαιο των πωλήσεων δεν θα πρέπει να καλύπτει συνδεδεμένες συμβάσεις βάσει των οποίων ο αγοραστής αποκτά αγαθά ή του παρέχονται υπηρεσίες από τρίτο μέρος. Αυτό δεν θα ήταν πράγματι ενδεδειγμένο επειδή το τρίτο μέρος δεν αποτελεί μέρος της συμφωνίας των συμβαλλομένων μερών να εφαρμόζουν τους κανόνες του κοινού ευρωπαϊκού δικαίου των πωλήσεων. Μια συνδεδεμένη σύμβαση με τρίτο μέρος θα πρέπει να διέπεται από την αντίστοιχη εθνική νομοθεσία η οποία είναι εφαρμοστέα σύμφωνα με τους κανονισμούς (ΕΚ) αριθ. 593/2008 και (ΕΚ) αριθ. 864/2007 ή με οποιονδήποτε άλλον σχετικό κανόνα σύγκρουσης νόμων. (21) Για να επιλυθούν τα υφιστάμενα προβλήματα που έχουν σχέση με την εσωτερική αγορά και τον ανταγωνισμό με στοχοθετημένο και ανάλογο τρόπο, το προσωπικό πεδίο εφαρμογής του κοινού ευρωπαϊκού δικαίου των πωλήσεων θα πρέπει να επικεντρωθεί σε πρόσωπα που τώρα αποφεύγουν να αναπτύξουν δραστηριότητες στην αλλοδαπή λόγω της διαφοράς των εθνικών δικαίων των συμβάσεων, με συνέπεια να υπάρχει σημαντικός δυσμενής αντίκτυπος στο διασυνοριακό εμπόριο. Θα πρέπει ως εκ τούτου να καλύπτει όλες τις συναλλαγές μεταξύ επιχειρήσεων και καταναλωτών καθώς και τις συμβάσεις μεταξύ εμπόρων στις οποίες τουλάχιστον ένας εκ των συμβαλλομένων είναι ΜΜΕ κατά την έννοια της σύστασης της Επιτροπής 2003/361, της 6ης Μαΐου 2003, σχετικά με τον ορισμό των πολύ μικρών, των μικρών και των μεσαίων επιχειρήσεων[21]. Αυτό εντούτοις δεν θα πρέπει να θίγει τη δυνατότητα των κρατών μελών να θέτουν σε εφαρμογή νομοθεσία που διευρύνει το πεδίο εφαρμογής του κοινού ευρωπαϊκού δικαίου των πωλήσεων σε συμβάσεις μεταξύ εμπόρων, μεταξύ των οποίων δεν συγκαταλέγεται καμία ΜΜΕ. Οπωσδήποτε, στις συναλλαγές μεταξύ επιχειρήσεων, οι έμποροι διαθέτουν απόλυτη ελευθερία σύναψης συμβάσεων και ενθαρρύνονται να χρησιμοποιούν το κοινό ευρωπαϊκό δίκαιο των πωλήσεων ως πηγή έμπνευσης για το σχεδιασμό των συμβατικών όρων τους. (22) Η συμφωνία των μερών της σύμβασης είναι απαραίτητη για την εφαρμογή του κοινού ευρωπαϊκού δικαίου των πωλήσεων. Αυτή η συμφωνία θα πρέπει να υπόκειται σε αυστηρές απαιτήσεις στην περίπτωση των συναλλαγών μεταξύ επιχειρήσεων και καταναλωτών. Δεδομένου ότι στην πράξη είναι συνήθως ο έμπορος αυτός που προτείνει τη χρήση του κοινού ευρωπαϊκού δικαίου των πωλήσεων, οι καταναλωτές θα πρέπει να έχουν πλήρη επίγνωση του γεγονότος ότι συμφωνούν ως προς τη χρήση κανόνων που είναι διαφορετικοί από εκείνους της ισχύουσας εθνικής νομοθεσίας τους. Ως εκ τούτου, η συναίνεση του καταναλωτή για τη χρήση του κοινού ευρωπαϊκού δικαίου των πωλήσεων θα πρέπει να είναι παραδεκτή μόνον υπό τη μορφή ρητής δήλωσης χωριστής από τη δήλωση που προσδιορίζει τη συμφωνία για τη σύναψη της σύμβασης. Δεν θα πρέπει ως εκ τούτου να είναι δυνατό να προταθεί η χρήση του κοινού ευρωπαϊκού δικαίου των πωλήσεων ως όρος της σύμβασης που πρόκειται να συναφθεί, ιδιαίτερα ως στοιχείο των τυποποιημένων γενικών και ειδικών όρων του εμπόρου. Ο έμπορος θα πρέπει να παρέχει στον καταναλωτή επιβεβαίωση της συμφωνίας για τη χρήση του κοινού ευρωπαϊκού δικαίου των πωλήσεων σε σταθερό υπόθεμα. (23) Πέραν του να είναι συνειδητή επιλογή, η συναίνεση του καταναλωτή για τη χρήση του κοινού ευρωπαϊκού δικαίου των πωλήσεων θα πρέπει να αποτελεί ενημερωμένη επιλογή. Ο έμπορος πρέπει ως εκ τούτου όχι μόνο να εφιστά την προσοχή του καταναλωτή στην προτεινόμενη χρήση του κοινού ευρωπαϊκού δικαίου των πωλήσεων αλλά εξίσου να του παρέχει πληροφορίες σχετικά με το χαρακτήρα και τα κύρια χαρακτηριστικά αυτού του δικαίου. Για να διευκολυνθεί το συγκεκριμένο καθήκον των εμπόρων, αποφεύγοντας τοιουτοτρόπως τις περιττές διοικητικές επιβαρύνσεις, και για να εξασφαλιστεί η συνοχή όσον αφορά το επίπεδο και την ποιότητα των πληροφοριών που ανακοινώνονται στους καταναλωτές, οι έμποροι θα πρέπει να χορηγούν στους καταναλωτές το τυποποιημένο ενημερωτικό σημείωμα που προβλέπεται στον παρόντα κανονισμό και το οποίο είναι άμεσα διαθέσιμο σε όλες τις επίσημες γλώσσες της Ένωσης. Όταν δεν είναι δυνατή η χορήγηση του ενημερωτικού σημειώματος στον καταναλωτή, για παράδειγμα στο πλαίσιο τηλεφωνικής κλήσης ή όταν ο έμπορος παρέλειψε να χορηγήσει το ενημερωτικό σημείωμα, η συμφωνία σχετικά με τη χρήση του κοινού ευρωπαϊκού δικαίου των πωλήσεων δεν θα πρέπει να είναι δεσμευτική για τον καταναλωτή μέχρις ότου αυτός λάβει το ενημερωτικό σημείωμα μαζί με την επιβεβαίωση της συμφωνίας και στη συνέχεια δηλώσει ότι συναινεί. (24) Για να αποφευχθεί η επιλεκτική εφαρμογή ορισμένων στοιχείων του κοινού ευρωπαϊκού δικαίου των πωλήσεων, η οποία θα διατάρασσε την ισορροπία μεταξύ δικαιωμάτων και υποχρεώσεων των μερών και θα αλλοίωνε το επίπεδο προστασίας των καταναλωτών, η επιλογή θα πρέπει να καλύπτει το κοινό ευρωπαϊκό δίκαιο των πωλήσεων στο σύνολό του και όχι μόνον ορισμένα μέρη του δικαίου αυτού. (25) Στις περιπτώσεις κατά τις οποίες θα εφαρμοζόταν κανονικά στη συγκεκριμένη σύμβαση η Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για τις διεθνείς πωλήσεις κινητών πραγμάτων, η επιλογή του κοινού ευρωπαϊκού δικαίου των πωλήσεων θα συνεπάγεται τη συμφωνία των συμβαλλομένων μερών για τον αποκλεισμό της εφαρμογής αυτής της Σύμβασης. (26) Οι κανόνες του κοινού ευρωπαϊκού δικαίου των πωλήσεων θα πρέπει να καλύπτουν ζητήματα του δικαίου των συμβάσεων που έχουν πρακτική σημασία καθ' όλον τον κύκλο ζωής των ειδών των συμβάσεων που εμπίπτουν στο καθ’ύλην και στο προσωπικό πεδίο εφαρμογής του, ιδιαίτερα των συμβάσεων που συνάπτονται επιγραμμικά (online). Πέραν των δικαιωμάτων και των υποχρεώσεων των μερών και των έννομων βοηθημάτων λόγω μη εκτέλεσης, το κοινό ευρωπαϊκό δίκαιο των πωλήσεων θα πρέπει ως εκ τούτου να διέπει τις υποχρεώσεις προσυμβατικής πληροφόρησης, τη σύναψη μιας σύμβασης, συμπεριλαμβανομένων των τυπικών απαιτήσεων, το δικαίωμα υπαναχώρησης και τις συνέπειές του, την ακύρωση της σύμβασης λόγω πλάνης, απάτης ή αθέμιτης εκμετάλλευσης και τις συνέπειές της, την ερμηνεία, το περιεχόμενο και τα αποτελέσματα της σύμβασης, την αξιολόγηση και τις συνέπειες καταχρηστικών συμβατικών όρων, την απόδοση μετά από ακύρωση και καταγγελία της σύμβασης καθώς και την παραγραφή και τον αποκλεισμό δικαιωμάτων. Θα πρέπει να ρυθμίζει τις κυρώσεις που προβλέπονται στην περίπτωση παράβασης των υποχρεώσεων και καθηκόντων που προκύπτουν λόγω της εφαρμογής του. (27) Όλα τα ζητήματα συμβατικού ή εξωσυμβατικού χαρακτήρα που δεν υπάγονται στο κοινό ευρωπαϊκό δίκαιο των πωλήσεων διέπονται από τους προϋπάρχοντες, εκτός του κοινού ευρωπαϊκού δικαίου των πωλήσεων, κανόνες του εθνικού δικαίου που ισχύει δυνάμει των κανονισμών (ΕΚ) αριθ. 593/2008 και (ΕΚ) αριθ. 864/2007 ή οποιουδήποτε άλλου σχετικού κανόνα σύγκρουσης νόμων. Αυτά τα ζητήματα περιλαμβάνουν τη νομική προσωπικότητα, την ακυρότητα σύμβασης λόγω απουσίας δικαιοπρακτικής ικανότητας και παράνομου ή αντίθετου προς τα χρηστά συναλλακτικά ήθη χαρακτήρα της σύμβασης, τον καθορισμό της γλώσσας της σύμβασης, την απαγόρευση της διακριτικής μεταχείρισης, την εκπροσώπηση, την πολλαπλότητα οφειλετών και δανειστών, την αλλαγή των μερών σε περίπτωση εκχώρησης, συμψηφισμού και συγχώνευσης, το δίκαιο περί ιδιοκτησίας συμπεριλαμβανομένης της μεταβίβασης της κυριότητας, το δίκαιο πνευματικής ιδιοκτησίας και το δίκαιο των αδικοπραξιών. Επιπλέον, το ζήτημα του κατά πόσον μπορούν να εγερθούν από κοινού συντρέχουσες αξιώσεις περί συμβατικής ή εξωσυμβατικής ευθύνης δεν υπάγεται στο πεδίο εφαρμογής του κοινού ευρωπαϊκού δικαίου των πωλήσεων. (28) Το κοινό ευρωπαϊκό δίκαιο των πωλήσεων δεν θα πρέπει να διέπει άλλα ζητήματα που εκφεύγουν του πεδίου εφαρμογής του δικαίου των συμβάσεων. Ο παρών κανονισμός δεν θα πρέπει να θίγει το ενωσιακό ή εθνικό δίκαιο σε σχέση με οποιοδήποτε τέτοιο ζήτημα. Για παράδειγμα, τα καθήκοντα πληροφόρησης που επιβάλλονται για την προστασία της υγείας και της ασφάλειας ή για περιβαλλοντικούς λόγους συνεχίζουν να παραμένουν εκτός του πεδίου εφαρμογής του κοινού ευρωπαϊκού δικαίου των πωλήσεων. Ο παρών κανονισμός δεν θα πρέπει να θίγει περαιτέρω τις αξιώσεις πληροφόρησης της οδηγίας 2006/123/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 12ης Δεκεμβρίου 2006, σχετικά με τις υπηρεσίες στην εσωτερική αγορά [22]. (29) Μόλις υπάρξει έγκυρη συμφωνία για την εφαρμογή του κοινού ευρωπαϊκού δικαίου των πωλήσεων, μόνον το κοινό ευρωπαϊκό δίκαιο των πωλήσεων θα πρέπει να διέπει τα ζητήματα που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του. Οι κανόνες του κοινού ευρωπαϊκού δικαίου των πωλήσεων θα πρέπει να ερμηνεύονται αυτοτελώς σύμφωνα με τις πάγιες αρχές που ισχύουν για την ερμηνεία της ενωσιακής νομοθεσίας. Ζητήματα σχετικά με θέματα που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του κοινού ευρωπαϊκού δικαίου των πωλήσεων, τα οποία δεν ρυθμίζονται ρητά από το δίκαιο αυτό, θα πρέπει να επιλύονται αποκλειστικά με ερμηνεία των κανόνων του χωρίς προσφυγή σε οποιοδήποτε άλλο δίκαιο. Οι κανόνες του κοινού ευρωπαϊκού δικαίου των πωλήσεων θα πρέπει να ερμηνεύονται βάσει των υποκείμενων αρχών και στόχων και με γνώμονα το σύνολο των διατάξεών του. (30) Η ελευθερία των συμβάσεων θα πρέπει να αποτελεί την κατευθυντήρια αρχή του κοινού ευρωπαϊκού δικαίου των πωλήσεων. Η αυτονομία των μερών είναι σκόπιμο να περιορίζεται μόνο στις περιπτώσεις και στο βαθμό που αυτό είναι απαραίτητο, ιδιαίτερα για λόγους προστασίας του καταναλωτή. Όταν υπάρχει τέτοια αναγκαιότητα, ο υποχρεωτικός χαρακτήρας των συγκεκριμένων κανόνων πρέπει να προσδιορίζεται με σαφήνεια. (31) Η αρχή της καλής πίστης και των χρηστών συναλλακτικών ηθών θα πρέπει να κατευθύνει τον τρόπο συνεργασίας των μερών. Δεδομένου ότι ορισμένες διατάξεις αποτελούν ειδικές εκδηλώσεις της γενικής αρχής της καλής πίστης και των χρηστών συναλλακτικών ηθών, αυτές θα πρέπει να υπερέχουν της γενικής αρχής. Η γενική αρχή δεν πρέπει ως εκ τούτου να χρησιμοποιείται ως μέσο για την τροποποίηση των συγκεκριμένων δικαιωμάτων και υποχρεώσεων των μερών όπως αυτά ορίζονται στις συγκεκριμένες διατάξεις. Οι συγκεκριμένες απαιτήσεις που απορρέουν από την αρχή της καλής πίστης και των χρηστών συναλλακτικών ηθών θα πρέπει να εξαρτώνται, μεταξύ άλλων, από το σχετικό επίπεδο εμπειρογνωμοσύνης των μερών και να είναι ως εκ τούτου διαφορετικές στις συναλλαγές μεταξύ επιχειρήσεων και καταναλωτών και στις συναλλαγές μεταξύ επιχειρήσεων. Στις συναλλαγές μεταξύ εμπόρων, σημαντικό στοιχείο στο συγκεκριμένο πλαίσιο θα πρέπει να αποτελεί η ορθή εμπορική πρακτική που ακολουθείται στον συγκεκριμένο τομέα. (32) Το κοινό ευρωπαϊκό δίκαιο των πωλήσεων θα πρέπει να στοχεύει στη διατήρηση των εγκύρων συμβατικών σχέσεων, εφόσον αυτό είναι εφικτό και ενδεδειγμένο ενόψει των έννομων συμφερόντων των μερών. (33) Το κοινό ευρωπαϊκό δίκαιο των πωλήσεων θα πρέπει να προσφέρει ισορροπημένες λύσεις που να λαμβάνουν υπόψη τα έννομα συμφέροντα των μερών για τον καθορισμό και την άσκηση των έννομων βοηθημάτων που τίθενται στη διάθεσή τους σε περίπτωση μη εκτέλεσης της σύμβασης. Στις συμβάσεις μεταξύ επιχειρήσεων και καταναλωτών, το σύστημα των έννομων βοηθημάτων θα πρέπει να αντικατοπτρίζει το γεγονός ότι η μη συμμόρφωση προς τη σύμβαση των αγαθών, του ψηφιακού περιεχομένου ή των υπηρεσιών υπάγεται στη σφαίρα ευθύνης του εμπόρου. (34) Για να ενισχυθεί η ασφάλεια δικαίου καθιστώντας προσιτή στο κοινό τη νομολογία του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των εθνικών δικαστηρίων σχετικά με την ερμηνεία του κοινού ευρωπαϊκού δικαίου των πωλήσεων ή οποιασδήποτε άλλης διάταξης του παρόντος κανονισμού, είναι σκόπιμο η Επιτροπή να δημιουργήσει βάση δεδομένων που να συγκεντρώνει τις σχετικές αποφάσεις. Για να συμβάλλουν στην εκπλήρωση αυτού του καθήκοντος, τα κράτη μέλη θα πρέπει να εξασφαλίζουν την ταχεία γνωστοποίηση εθνικών αποφάσεων αυτού του είδους στην Επιτροπή. (35) Είναι επίσης σκόπιμο να επανεξεταστεί η λειτουργία του κοινού ευρωπαϊκού δικαίου των πωλήσεων ή οποιασδήποτε άλλης διάταξης του παρόντος κανονισμού μετά από πέντε έτη εφαρμογής. Η επανεξέταση θα πρέπει να λάβει υπόψη, μεταξύ άλλων, την ανάγκη περαιτέρω διεύρυνσης του πεδίου εφαρμογής του κανονισμού σε σχέση με τις συμβάσεις μεταξύ επιχειρήσεων, τις εξελίξεις της αγοράς και της τεχνολογίας όσον αφορά το ψηφιακό περιεχόμενο και τις περαιτέρω εξελίξεις του κεκτημένου της Ένωσης. (36) Δεδομένου ότι ο στόχος του παρόντος κανονισμού, συγκεκριμένα η συμβολή στην ορθή λειτουργία της εσωτερικής αγοράς με τη θέσπιση ενός ομοιόμορφου συνόλου κανόνων δικαίου των συμβάσεων που να μπορεί να χρησιμοποιείται για διασυνοριακές συναλλαγές σε ολόκληρη την Ένωση, δεν μπορεί να επιτευχθεί επαρκώς από τα κράτη μέλη και μπορεί, συνεπώς, να επιτευχθεί καλύτερα σε επίπεδο Ένωσης, η Ένωση μπορεί να θεσπίσει μέτρα, σύμφωνα με την αρχή της επικουρικότητας που προβλέπεται στο άρθρο 5 της συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση. Σύμφωνα με την αρχή της αναλογικότητας, που προβλέπεται στο συγκεκριμένο άρθρο, ο παρών κανονισμός δεν υπερβαίνει τα αναγκαία όρια για την επίτευξη αυτού του στόχου. (37) Ο παρών κανονισμός σέβεται τα θεμελιώδη δικαιώματα και τηρεί τις αρχές που αναγνωρίζονται ιδίως από το Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ειδικότερα τα άρθρα 16, 38 και 47, ΕΞΕΔΩΣΑΝ ΤΟΝ ΠΑΡΟΝΤΑ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟ: Άρθρο 1 Σκοπός και αντικείμενο 1. Σκοπός του παρόντος κανονισμού είναι η βελτίωση των συνθηκών για την εγκαθίδρυση και τη λειτουργία της εσωτερικής αγοράς, μέσω της θέσπισης ενιαίου συνόλου κανόνων στον τομέα του δικαίου των συμβάσεων, σύμφωνα με το περιεχόμενο του Παραρτήματος Ι (στο εξής: «κοινό ευρωπαϊκό δίκαιο των πωλήσεων»). Οι κανόνες αυτοί μπορούν να χρησιμοποιούνται για τις διασυνοριακές συναλλαγές που έχουν ως αντικείμενο την πώληση αγαθών, την προμήθεια ψηφιακού περιεχομένου ή την παροχή συναφών υπηρεσιών κατόπιν συμφωνίας των μερών μιας σύμβασης. 2. Ο παρών κανονισμός επιτρέπει στους εμπόρους να βασίζονται σε κοινό σύνολο κανόνων και να χρησιμοποιούν τους ίδιους συμβατικούς όρους για όλες τις διασυνοριακές συναλλαγές τους, γεγονός που θα ελαττώσει τα περιττά έξοδα και συγχρόνως θα παράσχει υψηλό βαθμό ασφάλειας δικαίου. 3. Σε σχέση με συμβάσεις που συνάπτονται μεταξύ εμπόρων και καταναλωτών, ο παρών κανονισμός περιλαμβάνει ολοκληρωμένο σύνολο κανόνων για την προστασία του καταναλωτή, με στόχο να διασφαλισθεί υψηλό επίπεδο προστασίας του καταναλωτή, να ενισχυθεί η εμπιστοσύνη των καταναλωτών στην εσωτερική αγορά και να ενθαρρυνθούν οι καταναλωτές να προβαίνουν σε διασυνοριακές αγορές. Άρθρο 2 Ορισμοί Για τους σκοπούς του παρόντος κανονισμού, νοούνται ως: α) «σύμβαση», συμφωνία με την οποία επιδιώκεται να προκύψουν υποχρεώσεις ή άλλα έννομα αποτελέσματα· β) «καλή πίστη και χρηστά συναλλακτικά ήθη», πρότυπο συμπεριφοράς που χαρακτηρίζεται από τιμιότητα, διαφάνεια και συνεκτίμηση των συμφερόντων του έτερου μέρους της εκάστοτε συναλλαγής ή σχέσης· γ) «ζημία», οικονομική ζημία και μη οικονομική ζημία με τη μορφή σωματικής και ψυχικής οδύνης εξαιρουμένων άλλων μορφών μη οικονομικής ζημίας όπως η υποβάθμιση της ποιότητας ζωής και η απώλεια απόλαυσης· δ) «τυποποιημένοι συμβατικοί όροι», συμβατικοί όροι που έχουν συνταχθεί εκ των προτέρων για περισσότερες συναλλαγές στις οποίες συμμετέχουν διαφορετικά μέρη, και οι οποίοι δεν έχουν αποτελέσει αντικείμενο ατομικής διαπραγμάτευσης από τα μέρη κατά την έννοια του άρθρου 7 του κοινού ευρωπαϊκού δικαίου των πωλήσεων· ε) «έμπορος», κάθε φυσικό ή νομικό πρόσωπο το οποίο ενεργεί για σκοπούς που εμπίπτουν στο πλαίσιο της εμπορικής, επιχειρηματικής, βιοτεχνικής ή επαγγελματικής του δραστηριότητας· στ) «καταναλωτής», κάθε φυσικό πρόσωπο το οποίο ενεργεί για σκοπούς που δεν εμπίπτουν στο πλαίσιο της εμπορικής, επιχειρηματικής, βιοτεχνικής ή επαγγελματικής του δραστηριότητας· ζ) «αποζημίωση», χρηματικό ποσό που ενδεχομένως δικαιούται ένα πρόσωπο ως αντιστάθμιση απώλειας, ζημίας ή βλάβης· η) «αγαθά», κάθε ενσώματο κινητό αντικείμενο· εξαιρούνται: (i) η ηλεκτρική ενέργεια και το φυσικό αέριο· και (ii) το νερό και οι λοιποί τύποι αερίου, εκτός αν προσφέρονται προς πώληση σε περιορισμένο όγκο ή καθορισμένη ποσότητα· θ) «τίμημα», χρήματα που οφείλονται ως αντάλλαγμα για την πώληση αγαθών, την προμήθεια ψηφιακού περιεχομένου ή την παροχή συναφούς υπηρεσίας· ι) «ψηφιακό περιεχόμενο», δεδομένα τα οποία παράγονται και παρέχονται σε ψηφιακή μορφή, είτε με βάση προδιαγραφές που έχει καθορίσει ο αγοραστής είτε όχι, περιλαμβανομένων των εξής: περιεχομένου βίντεο, ακουστικού περιεχομένου ή περιεχομένου που συνίσταται σε εικόνα ή γραπτό ψηφιακό περιεχόμενο, ψηφιακών παιγνιδιών, λογισμικού και ψηφιακού περιεχομένου το οποίο επιτρέπει την εξατομίκευση υπάρχοντος υλισμικού ή λογισμικού· εξαιρούνται τα εξής: (i) χρηματοπιστωτικές υπηρεσίες, περιλαμβανομένων των επιγραμμικών τραπεζικών υπηρεσιών· (ii) νομικές ή χρηματοοικονομικές συμβουλές οι οποίες παρέχονται σε ηλεκτρονική μορφή· (iii) ηλεκτρονικές υπηρεσίες ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης· (iv) υπηρεσίες και δίκτυα ηλεκτρονικών επικοινωνιών, καθώς επίσης συναφείς εγκαταστάσεις και υπηρεσίες· (v) τυχερά παιγνίδια· (vi) δημιουργία νέου ψηφιακού περιεχομένου και τροποποίηση υπάρχοντος ψηφιακού περιεχομένου από καταναλωτές και κάθε άλλη ενασχόληση με τις δημιουργίες άλλων χρηστών· ια) «σύμβαση πώλησης», κάθε σύμβαση βάσει της οποίας ένας έμπορος («πωλητής») μεταβιβάζει ή αναλαμβάνει την υποχρέωση να μεταβιβάσει την κυριότητα αγαθών σε άλλο πρόσωπο («αγοραστής»), ενώ ο αγοραστής καταβάλλει ή αναλαμβάνει την υποχρέωση να καταβάλει το τίμημα· η έννοια καλύπτει επίσης τις συμβάσεις με αντικείμενο την προμήθεια αγαθών που πρόκειται να κατασκευασθούν ή να παραχθούν, ενώ εξαιρούνται οι συμβάσεις αναγκαστικής εκποίησης και εν γένει οι συμβάσεις οι οποίες περιλαμβάνουν την άσκηση δημόσιας εξουσίας· ιβ) «σύμβαση πώλησης με καταναλωτή», σύμβαση πώλησης όπου ο πωλητής είναι έμπορος και ο αγοραστής είναι καταναλωτής· ιγ) «συναφής υπηρεσία», κάθε υπηρεσία η οποία σχετίζεται με αγαθά ή ψηφιακό περιεχόμενο, π.χ. εγκατάσταση, συντήρηση, επισκευή ή κάθε άλλη επεξεργασία, και η οποία παρέχεται από τον πωλητή των αγαθών ή από τον προμηθευτή του ψηφιακού περιεχομένου βάσει σύμβασης πώλησης ή σύμβασης προμήθειας ψηφιακού περιεχομένου ή αυτοτελούς σύμβασης παροχής συναφών υπηρεσιών η οποία συνήφθη ταυτόχρονα με τη σύμβαση πώλησης ή τη σύμβαση προμήθειας ψηφιακού περιεχομένου· εξαιρούνται τα εξής: (i) μεταφορικές υπηρεσίες, (ii) υπηρεσίες κατάρτισης, (iii) υπηρεσίες υποστήριξης τηλεπικοινωνιών, και (iv) χρηματοπιστωτικές υπηρεσίες· ιδ) «πάροχος υπηρεσίας», ο πωλητής αγαθών ή ο προμηθευτής ψηφιακού περιεχομένου που αναλαμβάνει την υποχρέωση να παράσχει σε πελάτη υπηρεσία συναφή προς τα εν λόγω αγαθά ή το εν λόγω ψηφιακό περιεχόμενο· ιε) «πελάτης», κάθε πρόσωπο που αγοράζει συναφή υπηρεσία· ιστ) «σύμβαση εξ αποστάσεως», κάθε σύμβαση μεταξύ εμπόρου και καταναλωτή στο πλαίσιο οργανωμένου καθεστώτος πωλήσεων εξ αποστάσεως η οποία συνάπτεται χωρίς την ταυτόχρονη αυτοπρόσωπη παρουσία του εμπόρου, ή, στην περίπτωση που ο έμπορος είναι νομικό πρόσωπο, φυσικού προσώπου που αντιπροσωπεύει τον έμπορο και του καταναλωτή, με αποκλειστική χρήση ενός ή περισσοτέρων μέσων επικοινωνίας εξ αποστάσεως μέχρι τον χρόνο σύναψης της σύμβασης και κατά τη διάρκεια αυτής· ιζ) «σύμβαση εκτός εμπορικού καταστήματος», κάθε σύμβαση μεταξύ εμπόρου και καταναλωτή: (i) η οποία συνάπτεται με την ταυτόχρονη αυτοπρόσωπη παρουσία του εμπόρου, ή, στην περίπτωση που ο έμπορος είναι νομικό πρόσωπο, φυσικού προσώπου που αντιπροσωπεύει τον έμπορο και του καταναλωτή σε τόπο που δεν είναι το εμπορικό κατάστημα του εμπόρου, ή συνάπτεται βάσει πρότασης του καταναλωτή υπό τις ίδιες περιστάσεις· ή (ii) η οποία συνάπτεται στο εμπορικό κατάστημα του εμπόρου ή με κάθε μέσο επικοινωνίας εξ αποστάσεως αμέσως αφού ο έμπορος απευθυνθεί προσωπικά και ατομικά στον καταναλωτή σε τόπο που δεν είναι το εμπορικό κατάστημα του εμπόρου με την ταυτόχρονη αυτοπρόσωπη παρουσία του εμπόρου, ή, στην περίπτωση που ο έμπορος είναι νομικό πρόσωπο, φυσικού προσώπου που αντιπροσωπεύει τον έμπορο και του καταναλωτή· ή (iii) η οποία συνάπτεται κατά τη διάρκεια εκδρομής που διοργανώνεται από τον έμπορο ή, στην περίπτωση που ο έμπορος είναι νομικό πρόσωπο, το φυσικό πρόσωπο που αντιπροσωπεύει τον έμπορο με σκοπό ή αποτέλεσμα την προώθηση και πώληση αγαθών ή την προμήθεια ψηφιακού περιεχομένου ή την παροχή συναφών υπηρεσιών στον καταναλωτή· ιη) «εμπορικό κατάστημα»: (i) κάθε ακίνητο κατάστημα λιανικής πώλησης όπου ένας έμπορος ασκεί τη δραστηριότητά του σε μόνιμη βάση, ή (ii) κάθε κινητό κατάστημα λιανικής πώλησης όπου ένας έμπορος ασκεί τη δραστηριότητά του σε συνήθη βάση· ιθ) «εμπορική εγγύηση», κάθε ανάληψη υποχρέωσης από έμπορο ή παραγωγό έναντι του καταναλωτή, επιπλέον των νομικών υποχρεώσεων βάσει του άρθρου 106 σε περίπτωση μη συμμόρφωσης, για επιστροφή του καταβληθέντος τιμήματος, ή αντικατάσταση ή επισκευή αγαθών ή ψηφιακού περιεχομένου ή παροχή συναφούς με αυτά υπηρεσίας με οποιονδήποτε τρόπο, αν δεν πληρούν τις προδιαγραφές ή οποιεσδήποτε άλλες απαιτήσεις που δεν αφορούν τη συμμόρφωση και οι οποίες καθορίζονται στη δήλωση εγγύησης ή στη σχετική διαφήμιση που είναι διαθέσιμη κατά το χρόνο σύναψης της σύμβασης ή πριν από αυτή· κ) «σταθερό υπόθεμα», κάθε υπόθεμα που παρέχει σε ένα μέρος τη δυνατότητα να αποθηκεύει πληροφορίες που απευθύνονται προσωπικά στο μέρος αυτό, κατά τρόπο ώστε να μπορεί να ανατρέξει σε αυτές μελλοντικά, για το απαιτούμενο από τους σκοπούς των πληροφοριών χρονικό διάστημα, και που επιτρέπει την αμετάβλητη αναπαραγωγή των αποθηκευόμενων πληροφοριών· κα) «δημόσιος πλειστηριασμός», η μέθοδος πώλησης όπου τα αγαθά ή το ψηφιακό περιεχόμενο προτείνονται από τον έμπορο στον καταναλωτή ο οποίος παρίσταται ή στον οποίο δίδεται η δυνατότητα να παρίσταται αυτοπροσώπως στον πλειστηριασμό, μέσω διαφανούς και ανταγωνιστικής διαδικασίας διαγωνισμού που διεξάγεται από εκπλειστηριαστή και όπου ο υπερθεματιστής οφείλει να αγοράσει τα αγαθά ή το ψηφιακό περιεχόμενο· κβ) «κανόνας υποχρεωτικής ισχύος», κάθε διάταξη της οποίας την εφαρμογή τα συμβαλλόμενα μέρη δεν δύνανται να αποκλείσουν ούτε να παρεκκλίνουν από αυτήν ούτε να μεταβάλουν τα αποτελέσματά της· κγ) «δανειστής», πρόσωπο το οποίο έχει δικαίωμα στην εκτέλεση υποχρέωσης, χρηματικής ή μη, από άλλο πρόσωπο, δηλαδή από τον οφειλέτη· κδ) «οφειλέτης», πρόσωπο το οποίο υπέχει υποχρέωση, χρηματική ή μη, έναντι άλλου προσώπου, δηλαδή έναντι του δανειστή· κε) «υποχρέωση», καθήκον εκτέλεσης το οποίο ένα μέρος έννομης σχέσης υπέχει έναντι ενός άλλου μέρους. Άρθρο 3 Προαιρετικός χαρακτήρας του κοινού ευρωπαϊκού δικαίου των πωλήσεων Τα μέρη δύνανται να συμφωνήσουν ότι το κοινό ευρωπαϊκό δίκαιο των πωλήσεων διέπει τις μεταξύ τους διασυνοριακές συμβάσεις με αντικείμενο την πώληση αγαθών, την προμήθεια ψηφιακού περιεχομένου και την παροχή συναφών υπηρεσιών εντός των ορίων του εδαφικού, του καθ’ ύλη και του προσωπικού πεδίου εφαρμογής του εν λόγω δικαίου, κατά τα προβλεπόμενα στα άρθρα 4 έως 7. Άρθρο 4 Διασυνοριακές συμβάσεις 1. Το κοινό ευρωπαϊκό δίκαιο των πωλήσεων είναι δυνατό να χρησιμοποιείται για διασυνοριακές συμβάσεις. 2. Για τους σκοπούς του παρόντος κανονισμού, μια σύμβαση μεταξύ εμπόρων λογίζεται ως διασυνοριακή σύμβαση εφόσον τα μέρη έχουν τη συνήθη διαμονή τους σε διαφορετικές χώρες, εκ των οποίων η μία τουλάχιστον είναι κράτος μέλος. 3. Για τους σκοπούς του παρόντος κανονισμού, μια σύμβαση μεταξύ ενός εμπόρου κι ενός καταναλωτή λογίζεται ως διασυνοριακή σύμβαση εφόσον: α) η δηλωθείσα διεύθυνση του καταναλωτή ή η διεύθυνση παράδοσης των αγαθών ή η διεύθυνση χρέωσης βρίσκεται σε χώρα διαφορετική από τη χώρα της συνήθους διαμονής του εμπόρου· και β) τουλάχιστον μία από τις εν λόγω χώρες είναι κράτος μέλος. 4. Για τους σκοπούς του παρόντος κανονισμού, ως συνήθης διαμονή εταιρείας ή άλλης ένωσης, με ή χωρίς νομική προσωπικότητα, νοείται ο τόπος της κεντρικής της διοίκησης. Αν ένας έμπορος είναι φυσικό πρόσωπο, ως συνήθης διαμονή του λογίζεται ο κύριος τόπος εγκατάστασής του. 5. Όταν η σύμβαση συνάπτεται στο πλαίσιο των δραστηριοτήτων υποκαταστήματος, αντιπροσωπίας ή οποιασδήποτε άλλης εγκατάστασης ενός εμπόρου, ως τόπος της συνήθους διαμονής του εμπόρου νοείται ο τόπος στον οποίο βρίσκεται το υποκατάστημα, η αντιπροσωπία ή η οποιαδήποτε άλλη εγκατάσταση. 6. Προκειμένου να εξακριβωθεί κατά πόσον δεδομένη σύμβαση είναι διασυνοριακή, κρίσιμο χρονικό σημείο είναι ο χρόνος σύναψης της συμφωνίας για τη χρήση του κοινού ευρωπαϊκού δικαίου των πωλήσεων. Άρθρο 5 Συμβάσεις για τις οποίες μπορεί να χρησιμοποιείται το κοινό ευρωπαϊκό δίκαιο των πωλήσεων Το κοινό ευρωπαϊκό δίκαιο των πωλήσεων μπορεί να χρησιμοποιείται για: α) συμβάσεις πώλησης· β) συμβάσεις με αντικείμενο την προμήθεια ψηφιακού περιεχομένου, είτε αυτό παρέχεται επί υλικού υποθέματος είτε όχι, το οποίο μπορεί να αποθηκευθεί, να υποστεί επεξεργασία ή να προσπελασθεί, και να επαναχρησιμοποιηθεί από τον χρήστη, είτε το ψηφιακό περιεχόμενο παρέχεται έναντι της καταβολής τιμήματος είτε όχι. γ) συμβάσεις με αντικείμενο την παροχή συναφών υπηρεσιών, χωρίς να έχει σημασία αν συμφωνήθηκε ή όχι αυτοτελές τίμημα για τις συναφείς υπηρεσίες. Άρθρο 6 Αποκλεισμός των συμβάσεων μεικτού σκοπού και των συμβάσεων που συνδέονται με καταναλωτική πίστη 1. Το κοινό ευρωπαϊκό δίκαιο των πωλήσεων δεν επιτρέπεται να χρησιμοποιείται για συμβάσεις μεικτού σκοπού οι οποίες περιλαμβάνουν άλλα στοιχεία πλην της πώλησης αγαθών, της προμήθειας ψηφιακού περιεχομένου και της παροχής συναφών υπηρεσιών κατά την έννοια του άρθρου 5. 2. Το κοινό ευρωπαϊκό δίκαιο των πωλήσεων δεν επιτρέπεται να χρησιμοποιείται για συμβάσεις μεταξύ ενός εμπόρου και ενός καταναλωτή όπου ο έμπορος χορηγεί ή υπόσχεται να χορηγήσει στον καταναλωτή πίστωση υπό τη μορφή αναβολής πληρωμής, δανείου ή άλλης παρόμοιας χρηματοπιστωτικής διευκόλυνσης. Το κοινό ευρωπαϊκό δίκαιο των πωλήσεων επιτρέπεται να χρησιμοποιείται για συμβάσεις μεταξύ ενός εμπόρου και ενός καταναλωτή όπου αγαθά, ψηφιακό περιεχόμενο ή συναφείς υπηρεσίες του ίδιου είδους παρέχονται σε διαρκή βάση, και ο καταναλωτής πληρώνει για τα εκάστοτε αγαθά, το ψηφιακό περιεχόμενο ή τις συναφείς υπηρεσίες με δόσεις κατά τη διάρκεια της παροχής. Άρθρο 7 Συμβαλλόμενα μέρη 1. Το κοινό ευρωπαϊκό δίκαιο των πωλήσεων επιτρέπεται να χρησιμοποιείται μόνον εφόσον ο πωλητής των αγαθών ή ο προμηθευτής του ψηφιακού περιεχομένου είναι έμπορος. Οσάκις όλα τα μέρη μιας σύμβασης είναι έμποροι, το κοινό ευρωπαϊκό δίκαιο των πωλήσεων επιτρέπεται να χρησιμοποιηθεί εφόσον ένα τουλάχιστον από τα μέρη είναι μικρή ή μεσαία επιχείρηση («ΜΜΕ»). 2. Για τους σκοπούς του παρόντος κανονισμού, ως ΜΜΕ λογίζεται ένας έμπορος ο οποίος: α) απασχολεί λιγότερα από 250 άτομα· και β) πραγματοποιεί ετήσιο κύκλο εργασιών που δεν υπερβαίνει τα 50 εκατομμύρια ευρώ ή έχει ετήσιο συνολικό ισολογισμό που δεν υπερβαίνει τα 43 εκατομμύρια ευρώ, ή, αν πρόκειται για ΜΜΕ η οποία έχει τη συνήθη διαμονή της σε κράτος μέλος το οποίο δεν έχει ως νόμισμα το ευρώ ή σε τρίτη χώρα, τα αντίστοιχα ποσά στο νόμισμα του εν λόγω κράτους μέλους ή της τρίτης χώρας. Άρθρο 8 Συμφωνία σχετικά με τη χρήση του κοινού ευρωπαϊκού δικαίου των πωλήσεων 1. Η χρησιμοποίηση του κοινού ευρωπαϊκού δικαίου των πωλήσεων προϋποθέτει σχετική συμφωνία των μερών. Η ύπαρξη τέτοιας συμφωνίας και η εγκυρότητά της κρίνονται με βάση τις παραγράφους 2 και 3 του παρόντος άρθρου, το άρθρο 9, καθώς και με βάση τις συναφείς διατάξεις του κοινού ευρωπαϊκού δικαίου των πωλήσεων. 2. Στις σχέσεις μεταξύ ενός εμπόρου και ενός καταναλωτή, η συμφωνία σχετικά με τη χρησιμοποίηση του κοινού ευρωπαϊκού δικαίου των πωλήσεων είναι έγκυρη μόνον εφόσον η συναίνεση του καταναλωτή δίδεται με ρητή δήλωση η οποία είναι αυτοτελής σε σχέση με τη δήλωση του καταναλωτή ότι συμφωνεί να συνάψει τη σύμβαση. Ο έμπορος παρέχει στον καταναλωτή επιβεβαίωση της εν λόγω συμφωνίας επί σταθερού υποθέματος. 3. Στις σχέσεις μεταξύ ενός εμπόρου και ενός καταναλωτή, το κοινό ευρωπαϊκό δίκαιο των πωλήσεων δεν επιτρέπεται να επιλεγεί εν μέρει, αλλά μόνο στο σύνολό του. Άρθρο 9 Τυποποιημένο ενημερωτικό σημείωμα στην περίπτωση σύμβασης μεταξύ εμπόρου και καταναλωτή 1. Επιπλέον των υποχρεώσεων παροχής πληροφοριών πριν από τη σύναψη της σύμβασης οι οποίες καθορίζονται στο κοινό ευρωπαϊκό δίκαιο των πωλήσεων, στις σχέσεις μεταξύ ενός εμπόρου και ενός καταναλωτή, ο έμπορος εφιστά την προσοχή του καταναλωτή στη σκοπούμενη εφαρμογή του κοινού ευρωπαϊκού δικαίου των πωλήσεων πριν από τη σύναψη της σύμβασης, παρέχοντας με σαφή τρόπο στον καταναλωτή το ενημερωτικό σημείωμα του παραρτήματος ΙΙ. Σε περίπτωση που η συμφωνία σχετικά με τη χρησιμοποίηση του κοινού ευρωπαϊκού δικαίου των πωλήσεων συνάπτεται τηλεφωνικώς ή με οποιονδήποτε άλλο τρόπο ο οποίος δεν επιτρέπει την παροχή του ενημερωτικού σημειώματος στον καταναλωτή, ή σε περίπτωση που ο έμπορος έχει παραλείψει να παράσχει το ενημερωτικό σημείωμα, ο καταναλωτής δεν δεσμεύεται από τη συμφωνία μέχρι να λάβει την επιβεβαίωση η οποία προβλέπεται στο άρθρο 8 παράγραφος 2 συνοδευόμενη από το ενημερωτικό σημείωμα και, ακολούθως, να δηλώσει ρητώς ότι συμφωνεί με τη χρησιμοποίηση του κοινού ευρωπαϊκού δικαίου των πωλήσεων. 2. Το ενημερωτικό σημείωμα που αναφέρεται στην παράγραφο 1, οσάκις παρέχεται υπό ηλεκτρονική μορφή, περιέχει ηλεκτρονικό σύνδεσμο ή, σε όλες τις άλλες περιπτώσεις, αναγραφή του δικτυακού τόπου μέσω του οποίου παρέχεται ατελώς πρόσβαση στις διατάξεις του κοινού ευρωπαϊκού δικαίου των πωλήσεων. Άρθρο 10 Κυρώσεις για παραβάσεις ειδικών απαιτήσεων Τα κράτη μέλη θεσπίζουν κυρώσεις για τις παραβάσεις από πλευράς εμπόρων, στις σχέσεις τους με καταναλωτές, των απαιτήσεων που καθορίζονται στα άρθρα 8 και 9 και λαμβάνουν κάθε αναγκαίο μέτρο για τη διασφάλιση της επιβολής των κυρώσεων αυτών. Οι προβλεπόμενες κυρώσεις πρέπει να είναι αποτελεσματικές, αναλογικές και αποτρεπτικές. Τα κράτη μέλη γνωστοποιούν τις σχετικές διατάξεις στην Επιτροπή το αργότερο [1 έτος μετά την ημερομηνία θέσης σε εφαρμογή του παρόντος κανονισμού] και γνωστοποιούν κάθε επακόλουθη μεταβολή το ενωρίτερο δυνατό. Άρθρο 11 Συνέπειες της χρησιμοποίησης του κοινού ευρωπαϊκού δικαίου των πωλήσεων Σε περίπτωση που τα μέρη έχουν εγκύρως συμφωνήσει να χρησιμοποιήσουν το κοινό ευρωπαϊκό δίκαιο των πωλήσεων για τη μεταξύ τους σύμβαση, το κοινό ευρωπαϊκό δίκαιο των πωλήσεων διέπει κατ’ αποκλειστικότητα τα ζητήματα τα οποία ρυθμίζονται με τις διατάξεις του. Υπό την προϋπόθεση ότι η σύμβαση συνήφθη πράγματι, το κοινό ευρωπαϊκό δίκαιο των πωλήσεων διέπει επίσης τη συμμόρφωση με τις υποχρεώσεις παροχής πληροφοριών πριν από τη σύναψη της σύμβασης, καθώς και τα έννομα βοηθήματα τα οποία προβλέπονται σε περίπτωση αθέτησης των υποχρεώσεων αυτών. Άρθρο 12 Απαιτήσεις παροχής πληροφοριών οι οποίες απορρέουν από την οδηγία σχετικά με τις υπηρεσίες Ο παρών κανονισμός δεν θίγει τις απαιτήσεις παροχής πληροφοριών που καθορίζονται σε εθνικούς νόμους οι οποίοι έχουν ως σκοπό τη μεταφορά των διατάξεων της οδηγίας 2006/123/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 12ης Δεκεμβρίου 2006, σχετικά με τις υπηρεσίες στην εσωτερική αγορά και οι οποίοι συμπληρώνουν τις απαιτήσεις παροχής πληροφοριών που καθορίζονται στο κοινό ευρωπαϊκό δίκαιο των πωλήσεων. Άρθρο 13 Προαιρετικές επιλογές των κρατών μελών Ένα κράτος μέλος δύναται να αποφασίσει ότι το κοινό ευρωπαϊκό δίκαιο των πωλήσεων είναι δυνατό να χρησιμοποιείται για: α) συμβάσεις όπου η συνήθης διαμονή των εμπόρων ή, αν πρόκειται για σύμβαση μεταξύ εμπόρου και καταναλωτή, η συνήθης διαμονή του εμπόρου, η διεύθυνση που έχει δηλώσει ο καταναλωτής, η διεύθυνση παράδοσης των αγαθών και η διεύθυνση χρέωσης βρίσκονται στο εν λόγω κράτος μέλος· και/ή β) συμβάσεις όπου όλα τα μέρη είναι έμποροι εκ των οποίων κανείς δεν είναι ΜΜΕ κατά την έννοια του άρθρου 7 παράγραφος 2. Άρθρο 14 Γνωστοποίηση των δικαστικών αποφάσεων που εφαρμόζουν τον παρόντα κανονισμό 1. Τα κράτη μέλη διασφαλίζουν ότι οι τελεσίδικες αποφάσεις δικαστηρίων τους οι οποίες εφαρμόζουν τις διατάξεις του παρόντος κανονισμού γνωστοποιούνται αμελλητί στην Επιτροπή. 2. Η Επιτροπή συγκροτεί σύστημα το οποίο επιτρέπει την πρόσβαση στις πληροφορίες σχετικά με τις αναφερόμενες στην παράγραφο 1 δικαστικές αποφάσεις, καθώς και στις συναφείς αποφάσεις του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το κοινό έχει πρόσβαση στο σύστημα αυτό. Άρθρο 15 Επανεξέταση 1. Έως … [4 έτη από την ημερομηνία έναρξης της εφαρμογής του παρόντος κανονισμού], τα κράτη μέλη παρέχουν στην Επιτροπή στοιχεία σχετικά με την εφαρμογή του παρόντος κανονισμού, ειδικότερα δε σχετικά με τον βαθμό αποδοχής του κοινού ευρωπαϊκού δικαίου των πωλήσεων, την έκταση στην οποία οι διατάξεις του έδωσαν λαβή για νομικές διαφορές και την κατάσταση των πραγμάτων όσον αφορά τις διαφορές του επιπέδου προστασίας του καταναλωτή μεταξύ του κοινού ευρωπαϊκού δικαίου των πωλήσεων και του εκάστοτε εθνικού δικαίου. Τα εν λόγω στοιχεία πρέπει να περιλαμβάνουν ολοκληρωμένη επισκόπηση της νομολογίας των εθνικών δικαστηρίων με την οποία ερμηνεύονται οι διατάξεις του κοινού ευρωπαϊκού δικαίου των πωλήσεων. 2. Έως … [5 έτη από την ημερομηνία έναρξης της εφαρμογής του παρόντος κανονισμού], η Επιτροπή υποβάλλει στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, στο Συμβούλιο και στην Ευρωπαϊκή Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή αναλυτική έκθεση στην οποία επανεξετάζεται η εφαρμογή του παρόντος κανονισμού, με γνώμονα, μεταξύ άλλων, την ανάγκη περαιτέρω επέκτασης του πεδίου εφαρμογής σε σχέση με τις συμβάσεις μεταξύ επιχειρήσεων, τις εξελίξεις που θα έχουν σημειωθεί στην αγορά και στην τεχνολογία σε σχέση με το ψηφιακό περιεχόμενο, και τις μελλοντικές εξελίξεις του κεκτημένου της Ένωσης. Άρθρο 16 Έναρξη ισχύος και εφαρμογή 1. Ο παρών κανονισμός αρχίζει να ισχύει την εικοστή ημέρα από τη δημοσίευσή του στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. 2. Εφαρμόζεται από την [ 6 μήνες μετά την έναρξη της ισχύος του]. Ο παρών κανονισμός είναι δεσμευτικός ως προς όλα τα μέρη του και ισχύει άμεσα σε κάθε κράτος μέλος. , Για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο Για το Συμβούλιο Ο Πρόεδρος Ο Πρόεδρος ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ I ΚΟΙΝΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΔΙΚΑΙΟ ΤΩΝ ΠΩΛΗΣΕΩΝ ΠΙΝΑΚΑΣ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΩΝ Μέρος I: Εισαγωγικές διατάξεις................................................................................................. 5 Κεφάλαιο 1: Γενικές αρχές και εφαρμογή.................................................................................. 5 Τμήμα 1: Γενικές αρχές.............................................................................................................. 5 Τμήμα 2: Εφαρμογή.................................................................................................................... 5 Μέρος II: Σύναψη δεσμευτικής σύμβασης................................................................................. 5 Κεφάλαιο 2: Προσυμβατικές πληροφορίες................................................................................. 5 Τμήμα 1: Προσυμβατικές πληροφορίες που πρέπει να δοθούν από έμπορο που συναλλάσσεται με καταναλωτή 5 Τμήμα 2: Προσυμβατικές πληροφορίες που πρέπει να παρέχονται από έμπορο που συναλλάσσεσαι με άλλο έμπορο.................................................................................................................................................... 5 Τμήμα 3: Συμβάσεις που συνάπτονται με ηλεκτρονικά μέσα..................................................... 5 Τμήμα 4: Υποχρέωση εξασφάλισης της ακρίβειας των παρεχόμενων πληροφοριών................ 5 Τμήμα 5: Έννομα βοηθήματα σε περίπτωση παράβασης των υποχρεώσεων παροχής πληροφοριών 5 Κεφάλαιο 3: Σύναψη σύμβασης.................................................................................................. 5 Κεφάλαιο 4: Δικαίωμα υπαναχώρησης σε συμβάσεις εξ αποστάσεως και συμβάσεις εκτός εμπορικού καταστήματος μεταξύ εμπόρων και καταναλωτών............................................................................................. 5 Κεφάλαιο 5: Ελαττώματα βούλησης........................................................................................... 5 Μέρος III: Αξιολόγηση του περιεχομένου της σύμβασης.......................................................... 5 Κεφάλαιο 6: Ερμηνεία................................................................................................................. 5 Κεφάλαιο 7: Περιεχόμενο και αποτελέσματα.....................................................