[pic] | ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ |

Βρυξέλλες, 18.6.2009

COM(2009) 281 τελικό

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ

Έκθεση για τη λειτουργία του κανονισμού 139/2004

{SEC(2009)808}

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ

Έκθεση για τη λειτουργία του κανονισμού 139/2004

1. Ιστορικό

1. Ο κανονισμός (ΕΟΚ) αριθ. 4064/89 του Συμβουλίου, γνωστός ως «κανονισμός για τον έλεγχο των συγκεντρώσεων», τέθηκε σε ισχύ στις 21 Σεπτεμβρίου 1990. Ο κανονισμός αυτός ισχύει για τις συγκεντρώσεις επιχειρήσεων που θεωρούνται ότι έχουν κοινοτική διάσταση, δηλαδή στις οποίες ο κύκλος εργασιών των ενδιαφερομένων μερών ανταποκρίνεται στα όρια που αναφέρονται στο άρθρο 1 του κανονισμού.

2. Μία από τις βασικές αρχές του κανονισμού για τον έλεγχο των συγκεντρώσεων είναι η αποκλειστική αρμοδιότητα της Επιτροπής όσον αφορά τις συγκεντρώσεις που έχουν κοινοτική διάσταση. Η αποκλειστική αρμοδιότητα της Επιτροπής να εξετάζει τις συγχωνεύσεις που έχουν κοινοτική διάσταση απορρέει από την αρχή της επικουρικότητας Από την πλευρά των ευρωπαϊκών επιχειρήσεων, η αποκλειστική δικαιοδοσία της Επιτροπής παρέχει το πλεονέκτημα της «μονοαπευθυντικότητας», που αναγνωρίζεται ευρύτατα ως καθοριστικό στοιχείο για τη διατήρηση σε λογικά επίπεδα του κανονιστικού κόστους που συνδέεται με τις διασυνοριακές συναλλαγές. Εξάλλου, η αποκλειστική δικαιοδοσία της Επιτροπής να ελέγχει τέτοιου είδους συγκεντρώσεις αποτελεί σημαντικό στοιχείο για την εξασφάλιση συνθηκών «ισότιμης μεταχείρισης» για τις συγκεντρώσεις που θα προέκυπταν από την ολοκλήρωση της εσωτερικής αγοράς. Η αρχή αυτή γίνεται ευρέως δεκτή ως το αποτελεσματικότερο μέσο για την εξασφάλιση της υπαγωγής των συγκεντρώσεων με σημαντική διασυνοριακή επίπτωση σε μία ενιαία δέσμη κανόνων.

3. Το 1998, μετά από προσεκτική αξιολόγηση της κτηθείσας εμπειρίας τροποποιήθηκε ο κανονισμός για τον έλεγχο των συγκεντρώσεων, μέσω του κανονισμού 1310/97 του Συμβουλίου. Στην παράγραφο 3 του άρθρου 1 προστέθηκε νέο εδάφιο που προβλέπει ένα εναλλακτικό όριο για τον κύκλο εργασιών. Στόχος της διάταξης αυτής είναι η αντιμετώπιση του προβλήματος του σημαντικού αριθμού περιπτώσεων που δεν πληρούσαν τα κριτήρια ως προς τον κύκλο εργασιών του άρθρου 1 παράγραφος 2 με αποτέλεσμα να πρέπει να κοινοποιηθούν σε περισσότερα κράτη μέλη. Πολλές από αυτές τις συγκεντρώσεις είχαν σημαντικό διασυνοριακό αντίκτυπο, αλλά δεν επωφελούνταν από την αρχή της μονοαπευθυντικότητας. Ο κανονισμός για τον έλεγχο των συγκεντρώσεων δεν είχε, συνεπώς, απόλυτη επιτυχία ως προς τη δημιουργία συνθηκών ισότιμης μεταχείρισης και ενός συνόλου συνεκτικών κανόνων για την εν λόγω κατηγορία περιπτώσεων.

4. Η θέσπιση του αναδιατυπωμένου κανονισμού για τον έλεγχο των συγκεντρώσεων, στις 20 Ιανουαρίου 2004[1], (γνωστός και ως «κανονισμός για τον έλεγχο των συγκεντρώσεων») ήταν το επόμενο βήμα για την περαιτέρω βελτίωση της κατανομής των υποθέσεων συγκεντρώσεων επιχειρήσεων μεταξύ Επιτροπής και κρατών μελών. Ήταν προϊόν ενδελεχούς επανεξέτασης και ευρείας διαβούλευσης με όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη, η οποία δρομολογήθηκε το 2001 με την Πράσινη Βίβλο της Επιτροπής[2].

5. Ο αναδιατυπωμένος κανονισμός για τον έλεγχο των συγκεντρώσεων εισήγαγε διάφορες αλλαγές τόσο επί της ουσίας όσο και διαδικαστικές. Από την επανεξέταση προέκυψε ότι, παρά τη θέσπιση του ορίου που αναφέρεται στο άρθρο 1 παράγραφος 3, εξακολουθούσε να υπάρχει περιθώριο βελτίωσης όσον αφορά την κατανομή των υποθέσεων μεταξύ Επιτροπής και εθνικών αρχών ανταγωνισμού (ΕΑΑ). Ως εκ τούτου, ενώ τα όρια κύκλου εργασιών που καθορίζονται στο άρθρο 1 παράγραφοι 2 και 3 παρέμειναν ως είχαν, θεσπίστηκε μια σειρά μηχανισμών παραπομπής προ της κοινοποίησης « ώστε να βελτιωθεί περαιτέρω η αποτελεσματικότητα του συστήματος ελέγχου των συγκεντρώσεων εντός της Κοινότητας [3]». Οι αρχές που διέπουν το σύστημα είναι εκείνες που υπαγορεύουν ότι οι αποφάσεις που λαμβάνονται σχετικά με την παραπομπή υποθέσεων πρέπει να λαμβάνουν δεόντως υπόψη «ιδίως ποια είναι η πλέον κατάλληλη για τη διεξαγωγή της έρευνας αρχή, τα οφέλη που ενέχει το σύστημα του ενιαίου ελέγχου και τη σημασία της ύπαρξης ασφάλειας δικαίου όσον αφορά τη δικαιοδοσία. [4]».

2. πεδιο εφαρμογησ και σκοποσ της εκθεσησ

6. Η παρούσα έκθεση έχει χαρακτήρα απολογισμού με σκοπό την κατανόηση και την αξιολόγηση του τρόπου με τον οποίο λειτούργησαν τα δικαιοδοτικά όρια και οι διορθωτικοί τους μηχανισμοί από την έναρξη ισχύος του αναδιατυπωμένου κανονισμού για τον έλεγχο των συγκεντρώσεων, την 1η Μαΐου 2004, σύμφωνα με τα όσα προβλέπονται στο άρθρο 1 παράγραφος 4 και στο άρθρο 4 παράγραφος 6 του κανονισμού αυτού. Απαραίτητο συμπλήρωμα της παρούσας έκθεσης είναι το συνοδευτικό έγγραφο εργασίας των υπηρεσιών της Επιτροπής που περιλαμβάνει περισσότερες λεπτομέρειες.

7. Σε περιορισμένο αριθμό τομέων, η παρούσα έκθεση τονίζει τις πτυχές που πρέπει να συζητηθούν περαιτέρω, αλλά αφήνει ανοικτό το ερώτημα εάν χρειάζεται άλλη τροποποίηση των υφιστάμενων κανόνων ή πρακτικών. Θα αποτελέσει τη βάση πάνω στην οποία θα στηριχθεί η Επιτροπή για να εξετάσει, σε μεταγενέστερο στάδιο, εάν είναι σκόπιμο να αναλάβει περαιτέρω πρωτοβουλίες πολιτικής.

3. Σύστημα δικαιοτικων οριων και διορθωτικων μηχανισμων

8. Η κατανομή αρμοδιοτήτων μεταξύ Επιτροπής και ΕΑΑ βασίζεται στην εφαρμογή των ορίων κύκλου εργασιών που θεσπίζονται με το άρθρο 1[5] και περιλαμβάνει τρεις διορθωτικούς μηχανισμούς. Ο πρώτος διορθωτικός μηχανισμός είναι ο λεγόμενος «κανόνας των δύο τρίτων». Στόχος του είναι να αποκλειστούν από την δικαιοδοσία της Επιτροπής ορισμένες υποθέσεις που σχετίζονται σαφώς με ένα συγκεκριμένο κράτος μέλος[6].

9. Ο δεύτερος διορθωτικός μηχανισμός είναι το σύστημα παραπομπής προ της κοινοποίησης που θεσπίσθηκε το 2004. Ο μηχανισμός αυτός επιτρέπει την ανακατανομή της δικαιοδοσίας στα κράτη μέλη βάσει του άρθρου 4 παράγραφος 4 ή στην Επιτροπή βάσει του άρθρου 4 παράγραφος 5 εφόσον πληρούνται ορισμένες προϋποθέσεις[7]. Την πρωτοβουλία πρέπει να αναλάβουν τα μέρη, πριν από την κοινοποίηση. Ωστόσο, η παραπομπή πρέπει να εγκριθεί από τα κράτη μέλη και την Επιτροπή βάσει του άρθρου 4 παράγραφος 4 και από τα κράτη μέλη βάσει του άρθρου 4 παράγραφος 5.

10. Ο τρίτος διορθωτικός μηχανισμός είναι το σύστημα παραπομπής μετά την κοινοποίηση, βάσει του οποίου ένα ή περισσότερα κράτη μέλη μπορούν να ζητήσουν από την Επιτροπή να εξετάσει συγκεντρώσεις που βρίσκονται κάτω από τα όρια που καθορίζει ο κανονισμός για τον έλεγχο των συγκεντρώσεων, υπό ορισμένες προϋποθέσεις (άρθρο 22)[8]. Αντιστρόφως, ένα κράτος μέλος δύναται, σε υποθέσεις που κοινοποιήθηκαν βάσει του κανονισμού για τον έλεγχο των συγκεντρώσεων, να ζητήσει την μεταβίβαση της αρμοδιότητας στην ΕΑΑ εφόσον πληρούνται ορισμένες προϋποθέσεις (άρθρο 9)[9].

4. ορια δικαιοδοσιασ

11. Φαίνεται ότι τα όρια που καθορίζονται στο άρθρο 1 παράγραφοι 2 και 3, σε συνδυασμό με τους διαθέσιμους διορθωτικούς μηχανισμούς, λειτουργούν ικανοποιητικά για την κατανομή της δικαιοδοσίας.

12. Ωστόσο, από την ανάλυση που έκανε η Επιτροπή σε υποθέσεις που αναφέρθηκαν από τις ΕΑΑ προκύπτει ότι ο αριθμός των πράξεων που πρέπει να κοινοποιούνται σε περισσότερα κράτη μέλη παραμένει σημαντικός. Σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία για το 2007, υπήρχαν τουλάχιστον 100 πράξεις που έπρεπε να κοινοποιηθούν σε τρία ή περισσότερα κράτη μέλη[10]. Οι συγκεντρώσεις αυτές απαιτούσαν συνολικά περισσότερες από 360 παράλληλες έρευνες από μέρους ΕΑΑ.

13. Η μεγάλη πλειοψηφία των υποθέσεων που έπρεπε να κοινοποιηθούν σε τρία ή περισσότερα κράτη μέλη αφορούσε αγορές κλίμακας ευρύτερης από την εθνική ή περισσότερες εθνικές ή μικρότερης κλίμακας αγορές. Ως εκ τούτου, υπάρχουν πράξεις με σημαντικές διασυνοριακές επιπτώσεις που φαίνεται ότι μένουν εκτός του πεδίου εφαρμογής του κανονισμού για τον έλεγχο των συγκεντρώσεων. Με βάση τα ανωτέρω, συνάγεται το συμπέρασμα ότι υπάρχει μεγαλύτερο περιθώριο αξιολόγησης βάσει του «μονοαπευθυντικού συστήματος».

14. Από διαθέσιμα στοιχεία απορρέει επίσης ότι περίπου το 6% των υποθέσεων που κοινοποιήθηκαν σε τουλάχιστον τρία κράτη μέλη δημιούργησαν επιφυλάξεις ως προς τον ανταγωνισμό. Αυτό αποτελεί ένδειξη ότι ορισμένες ακόμη συγκεντρώσεις μπορεί να είναι σκόπιμο να εξεταστούν από την Επιτροπή, λαμβάνοντας υπόψη και την αρχή της «πλέον κατάλληλης αρμόδιας αρχής». Μάλιστα, οι αρνητικές συνέπειες των παράλληλων διαδικασιών έρευνας και το ενδεχόμενο αντιφατικών αποτελεσμάτων είναι ιδιαίτερα σημαντικά για τις υποθέσεις στις οποίες θίγονται ουσιώδη θέματα ανταγωνισμού.

15. Από τη δημόσια διαβούλευση προέκυψε ότι πέραν της εφαρμογής των υφιστάμενων δικαιοδοτικών ορίων και των διορθωτικών τους μηχανισμών, προκειμένου να επιτευχθεί πλήρως ο στόχος της ισότιμης μεταχείρισης στην κοινή αγορά, πρέπει να καταβληθούν προσπάθειες για την περαιτέρω σύγκλιση των διαφόρων εθνικών κανόνων περί ελέγχου των συγκεντρώσεων και τη στενότερη συσχέτισή τους με τους κοινοτικούς κανόνες ώστε να μειωθούν τα προβλήματα που προκύπτουν από την πολλαπλή κοινοποίηση.

5. Ο κανονας των δυο τριτων

16. Κατά την περίοδο αναφοράς, υπήρξαν τουλάχιστον 126 υποθέσεις που υπάγονταν στον κανόνα των δύο τρίτων[11]. Συνεπώς ήταν λίγες οι υποθέσεις που πληρούσαν αυτό το κριτήριο σε σχέση με τον συνολικό αριθμό υποθέσεων σε επίπεδο κρατών μελών[12]. Επιπλέον, ο κανόνας αυτός ίσχυσε κυρίως για συγκεντρώσεις σε μεγάλα κράτη μέλη. Στις περισσότερες υποθέσεις ο κανόνας των δύο τρίτων επέτρεψε να γίνει κατάλληλη διάκριση μεταξύ συγκεντρώσεων που έχουν κοινοτική διάσταση λόγω των διασυνοριακών τους αποτελεσμάτων και εκείνων που δεν την έχουν. Όμως, υπάρχει μικρός αριθμός υποθέσεων με δυνητικά διασυνοριακά αποτελέσματα κοινοτικής κλίμακας που, παρά ταύτα, υπάγεται στη δικαιοδοσία των ΕΑΑ εξαιτίας του εν λόγω κανόνα. Από ουσιώδη άποψη, κριτήρια δημοσίου συμφέροντος πέραν της πολιτικής ανταγωνισμού, εφαρμόσθηκαν σε ορισμένες υποθέσεις που πληρούν το κριτήριο αυτό προκειμένου να εγκριθούν συγκεντρώσεις που θα δημιουργούσαν επιφυλάξεις ως προς τον ανταγωνισμό. Γενικότερα, ανεξαρτήτως του ποια αρχή αποτελεί την εξετάζουσα αρχή, επιθυμητό είναι ο έλεγχος των συγκεντρώσεων σε ολόκληρη την ΕΕ να εξασφαλίζει την προστασία του ανόθευτου ανταγωνισμού. Με βάση τα ανωτέρω ο κανόνας των δύο τρίτων, στην παρούσα μορφή του, αξίζει να μελετηθεί περισσότερο.

6. Μηχανισμοί παραπομπησ προ τησ κοινοποιησης

17. Η πείρα της ίδιας της Επιτροπής, καθώς και οι παρατηρήσεις που έλαβε από τις ΕΑΑ και ενδιαφερόμενα μέρη, τάσσονται σαφώς υπέρ της άποψης ότι οι μηχανισμοί παραπομπής προ της κοινοποίησης, οι οποίοι τέθηκαν σε εφαρμογή το 2004 αύξησαν σημαντικά την αποτελεσματικότητα και την δικαιοδοτική ευελιξία του ελέγχου των συγκεντρώσεων στην ΕΕ. Βελτίωσαν σημαντικά την κατανομή υποθέσεων μεταξύ Επιτροπής και κρατών μελών λαμβάνοντας υπόψη τις αρχές της «μονοαπευθυντικότητας» και της «πλέον κατάλληλης αρμόδιας αρχής».

18. Μάλιστα, από διαθέσιμες πληροφορίες προκύπτει σαφώς ότι οι μηχανισμοί αυτοί επέτρεψαν στην εκάστοτε κατάλληλη αρχή να αναλάβει υποθέσεις αποφεύγοντας παράλληλα περιττές παράλληλες διαδικασίες και ασυνέπειες στην επιβολή της νομοθεσίας. Εκτιμάται ότι οι εν λόγω μηχανισμοί επέτρεψαν τη μείωση του αριθμού των διαδικασιών έρευνας σε περίπου 150 από σχεδόν χίλιες δυνητικές παράλληλες διαδικασίες την περίοδο 2004-2008. Πέραν αυτού, την ίδια περίοδο, κατέστησαν δυνατή την ανακατανομή 40 υποθέσεων από την Επιτροπή στα κράτη μέλη. Μόνον σε τέσσερις περιπτώσεις δεν έγιναν δεκτές παραπομπές βάσει του άρθρου 4 παράγραφος 5 και σε μία περίπτωση παραπομπή βάσει του άρθρου 4 παράγραφος 4.

19. Εντούτοις, επισημάνθηκαν ορισμένα προβλήματα, ιδίως διαδικαστικού χαρακτήρα. Ενδιαφερόμενα μέρη διατύπωσαν επιφυλάξεις ιδίως όσον αφορά το γενικότερο χρονοδιάγραμμα και τις δυσκαμψίες της διαδικασίας παραπομπής. Οι παράγοντες αυτοί κατονομάσθηκαν ως η κύρια αιτία για την οποία, σε πολλές περιπτώσεις, τα μέρη αποφασίζουν να μην ζητήσουν παραπομπή.

20. Από την άποψη αυτή, με βάση τα διαθέσιμα δεδομένα σχετικά με τον αριθμό των πολλαπλών κοινοποιήσεων και λαμβάνοντας υπόψη τις παρατηρήσεις ενδιαφερομένων μερών, φαίνεται ότι υπάρχει περιθώριο να εφαρμοσθεί ο μηχανισμός παραπομπής του άρθρου 4 παράγραφος 5 σε περισσότερες υποθέσεις και, ως εκ τούτου, να επιτευχθεί μεγαλύτερος βαθμός «μονοαπευθυντικότητας»[13]. Αντιστρόφως, ενδέχεται να υπάρχει περιθώριο για περισσότερες παραπομπές προς τα κράτη μέλη, κατ' εφαρμογήν του άρθρου 4 παράγραφος 4.

7. Μηχανισμοί παραπομπησ μετα την κοινοποιηση

21. Οι μηχανισμοί παραπομπής μετά την κοινοποίηση που προβλέπονται στα άρθρα 9 και 22 του κανονισμού για τον έλεγχο των συγκεντρώσεων αποδείχθηκε ότι συνεχίζουν να αποτελούν χρήσιμα διορθωτικά μέσα ακόμη και μετά την εισαγωγή των μηχανισμών παραπομπής προ της κοινοποίησης. Αυτό αντικατοπτρίζει τη διαφορετική λειτουργία των μηχανισμών παραπομπής μετά την κοινοποίηση, καθώς αυτοί επιτρέπουν την ανακατανομή υποθέσεων με πρωτοβουλία των κρατών μελών ή της Επιτροπής όταν αυτό κρίνεται σκόπιμο. Εντούτοις, οι επιφυλάξεις των επιχειρηματικών κύκλων ως προς το χρονοδιάγραμμα και τις δυσκαμψίες των διαδικασιών παραπομπής που περιγράφονται ανωτέρω, ισχύουν και για τους μηχανισμούς αυτούς.

8. Συμπεράσματα

22. Η παρούσα έκθεση απευθύνεται προς το Συμβούλιο και αφορά τη λειτουργία των ορίων κοινοποίησης του άρθρου 1 του κανονισμού για τον έλεγχο των συγκεντρώσεων κατά την κατανομή μεταξύ κοινοτικού και εθνικού επιπέδου υποθέσεων που αφορούν συγκεντρώσεις, καθώς και των μηχανισμών παραπομπής που προβλέπονται στα άρθρα 4, 9 και 22 του ιδίου κανονισμού. Τα συμπεράσματα της παρούσας έκθεσης περιορίζονται στον απολογισμό της κατάστασης μέχρι στιγμής χωρίς προτάσεις για μέτρα. Μετά την υποβολή της έκθεσης και λαμβάνοντας ιδίως υπόψη τις αντιδράσεις του Συμβουλίου, η Επιτροπή δύναται, βάσει των άρθρων 1 παράγραφος 5 και 4 παράγραφος 6 του κανονισμού για τον έλεγχο των συγκεντρώσεων, να υποβάλει προτάσεις για την αναθεώρηση των ορίων κοινοποίησης ή των μηχανισμών παραπομπής.

23. Η Επιτροπή συμπεραίνει ότι συνολικά, τα δικαιοδοτικά όρια και οι διορθωτικοί μηχανισμοί που προβλέπονται στον κανονισμό για τον έλεγχο των συγκεντρώσεων παρέχουν το κατάλληλο νομικό πλαίσιο για την κατανομή υποθέσεων μεταξύ κοινοτικού επιπέδου και κρατών μελών. Το πλαίσιο αυτό υπήρξε αποτελεσματικό στις περισσότερες περιπτώσεις, όσον αφορά τη διάκριση υποθέσεων με κοινοτική διάσταση από εκείνες κυρίως εθνικού χαρακτήρα, με βάση τον στόχο της «μονοαπευθυντικότητας» και την αρχή της «πλέον κατάλληλης αρμόδιας αρχής». Παρά την επιτυχία του, υπάρχει περιθώριο βελτιώσεων του τρέχοντος συστήματος κατανομής υποθέσεων από διάφορες απόψεις, όπως αναφέρεται στην παρούσα έκθεση.

24. Η Επιτροπή καλεί το Συμβούλιο να λάβει υπόψη τις πληροφορίες που περιλαμβάνονται στο παρόν έγγραφο. Επίσης, η Επιτροπή υποβάλλει την παρούσα έκθεση στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και την Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή, προς ενημέρωσή τους.

[1] Κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 139/2004 του Συμβουλίου, της 20ής Ιανουαρίου 2004, για τον έλεγχο των συγκεντρώσεων μεταξύ επιχειρήσεων, Επίσημη Εφημερίδα L 24 της 29.01.2004, σ. 1-22.

[2] COM(2001) 745/6 της 11.12.2001.

[3] Αιτιολογική σκέψη 16 του κανονισμού για τον έλεγχο των συγκεντρώσεων. Άλλα κανονιστικά μέσα που πρέπει να αναφερθούν είναι: η ανακοίνωση της Επιτροπής σχετικά με την παραπομπή υποθέσεων συγκέντρωσης (ανακοίνωση της Επιτροπής σχετικά με την παραπομπή υποθέσεων συγκέντρωσης, Επίσημη Εφημερίδα C 56 της 05.03.2005, σ. 2-23) που θεσπίζει τις βασικές αρχές του συστήματος παραπομπής. Στις 10 Ιουλίου 2007, η Επιτροπή εξέδωσε την κωδικοποιημένη ανακοίνωση της Επιτροπής για θέματα δικαιοδοσίας βάσει του κανονισμού (EΚ) αριθ. 139/2004 για τον έλεγχο των συγκεντρώσεων μεταξύ επιχειρήσεων (οι διορθωμένες γλωσσικές εκδοχές στην γαλλική και γερμανική γλώσσα της κωδικοποιημένης ανακοίνωσης της Επιτροπής για θέματα δικαιοδοσίας, καθώς και οι υπόλοιπες γλωσσικές εκδοχές της ανακοίνωσης εκδόθηκαν από την Επιτροπή στις 17 Μαρτίου 2008). Η κωδικοποιημένη ανακοίνωση της Επιτροπής για θέματα δικαιοδοσίας αντικαθιστά τις προηγούμενες τέσσερεις ανακοινώσεις για θέματα δικαιοδοσίας, που όλες είχαν εκδοθεί από την Επιτροπή το 1998 βάσει του προηγούμενου κανονισμού για τον έλεγχο των συγκεντρώσεων. Η κωδικοποιημένη ανακοίνωση της Επιτροπής για θέματα δικαιοδοσίας καλύπτει όλα τα θέματα δικαιοδοσίας που άπτονται του προσδιορισμού της αρμοδιότητας της Επιτροπής βάσει του κανονισμού για τον έλεγχο των συγκεντρώσεων, ιδίως δε της έννοιας της συγκέντρωσης, της έννοιας του ελέγχου, της έννοιας των κοινών επιχειρήσεων σε πλήρη λειτουργία και του υπολογισμού του κύκλου εργασιών.

[4] Ανακοίνωση της Επιτροπής σχετικά με την παραπομπή υποθέσεων συγκέντρωσης, Επίσημη Εφημερίδα C 56 της 5.3.2005, σ. 2-23, παρ. 8.

[5] Το άρθρο 1 παράγραφος 2 του κανονισμού για τον έλεγχο των συγκεντρώσεων ορίζει ότι : «Μία συγκέντρωση έχει κοινοτική διάσταση όταν: (α) ο συνδυασμένος συνολικός κύκλος εργασιών που πραγματοποιούν παγκοσμίως όλες οι συμμετέχουσες επιχειρήσεις υπερβαίνει τα 5 δισεκατ. EUR. και (β) δύο τουλάχιστον από τις συμμετέχουσες επιχειρήσεις, πραγματοποιούν, κάθε μία ξεχωριστά, εντός της Κοινότητας συνολικό κύκλο εργασιών άνω των 250 εκατ. ECU, εκτός εάν κάθε μία από τις συμμετέχουσες επιχειρήσεις πραγματοποιεί άνω των 2/3 του συνολικού κοινοτικού κύκλου εργασιών της σε ένα και το αυτό κράτος μέλος.» Το άρθρο 1 παρ. 3 ορίζει τα εξής: «Μία συγκέντρωση που δεν υπερβαίνει τα κατώτατα όρια που προβλέπονται στην παράγραφο 2 έχει κοινοτική διάσταση, εφόσον: (α) ο συνδυασμένος συνολικός κύκλος εργασιών που πραγματοποιούν παγκοσμίως όλες οι συμμετέχουσες επιχειρήσεις υπερβαίνει τα 2,5 δισεκατ. EUR· (β) ο συνολικός κύκλος εργασιών που πραγματοποιεί το σύνολο των συμμετεχουσών επιχειρήσεων σε κάθε ένα από τρία τουλάχιστον κράτη μέλη υπερβαίνει τα 100 εκατ. EUR· (γ) σε κάθε ένα από τρία τουλάχιστον κράτη μέλη που υπολογίζονται για τους σκοπούς του στοιχείου (β), ο συνολικός κύκλος εργασιών που πραγματοποιεί κάθε μία από τις δύο τουλάχιστον συμμετέχουσες επιχειρήσεις υπερβαίνει τα 25 εκατ. EUR· και (δ) δύο τουλάχιστον από τις συμμετέχουσες επιχειρήσεις πραγματοποιούν, κάθε μία χωριστά, εντός της Κοινότητας συνολικό κύκλο εργασιών άνω των 100 εκατ. EUR, εκτός εάν κάθε μία από τις συμμετέχουσες επιχειρήσεις πραγματοποιεί άνω των 2/3 του συνολικού κύκλου εργασιών της σε ένα και το αυτό κράτος μέλος».

[6] Το όριο εφαρμόζεται κατά τρόπο ώστε ακόμη και όταν ικανοποιούνται τα γενικά όρια του άρθρου 1 παράγραφοι 2 και 3, δεν απαιτείται βάσει του κανονισμού για τον έλεγχο των συγκεντρώσεων κοινοποίηση εάν καθένα από τα μέρη μιας συγκέντρωσης πραγματοποιεί πάνω από τα δύο τρίτα του κύκλου εργασιών του στην ΕΕ στο ίδιο κράτος μέλος. Βλ. ανωτέρω υποσημείωση.

[7] Βάσει του άρθρου 4 παράγραφος 4, η Επιτροπή, όταν θεωρεί ότι η συγκέντρωση ενδέχεται να επηρεάσει σημαντικά τον ανταγωνισμό σε μια αγορά ενός κράτους μέλους η οποία συγκεντρώνει όλα τα χαρακτηριστικά διακριτής αγοράς, δύναται να αποφασίσει να παραπέμψει την υπόθεση, εν όλω ή εν μέρει, στις αρμόδιες αρχές του εν λόγω κράτους μέλους προκειμένου να εφαρμοσθεί η εθνική νομοθεσία περί ανταγωνισμού του κράτους μέλους, εκτός εάν αυτό διαφωνήσει. Βάσει του άρθρου 4 παράγραφος 5, οι συγκεντρώσεις επιχειρήσεων που δεν έχουν κοινοτική διάσταση και μπορούν να εξετασθούν βάσει της εθνικής νομοθεσίας περί ανταγωνισμού τουλάχιστον τριών κρατών μελών δύνανται να παραπεμφθούν στην Επιτροπή εκτός εάν ένα από τα κράτη μέλη που είναι αρμόδια για την εξέταση της συγκέντρωσης βάσει της εθνικής νομοθεσίας αυτών διαφωνήσει.

[8] Για να παραπεμφθεί στην Επιτροπή μια υπόθεση βάσει του άρθρου 22 η συγκέντρωση πρέπει: (i) να επηρεάζει τις εμπορικές συναλλαγές μεταξύ κρατών μελών, και (ii) να απειλεί να επηρεάσει σημαντικά τον ανταγωνισμό στο έδαφος του κράτους μέλους ή των κρατών μελών που υποβάλλουν την σχετική αίτηση.

[9] Βάσει του άρθρου 9, ένα κράτος μέλος δύναται να ζητήσει την παραπομπή μιας υπόθεσης σε αυτό εφόσον: (i) η συγκέντρωση «απειλεί να επηρεάσει σημαντικά τον ανταγωνισμό σε αγορά του κράτους μέλους αυτού», η αγορά αυτή βρίσκεται εντός του αιτούντος κράτους μέλους και φέρει όλα τα χαρακτηριστικά διακριτής αγοράς· ή (ii) η συγκέντρωση επηρεάζει τον ανταγωνισμό σε μια αγορά, η αγορά αυτή βρίσκεται εντός του αιτούντος κράτους μέλους, φέρει όλα τα χαρακτηριστικά διακριτής αγοράς και δεν αποτελεί σημαντικό τμήμα της κοινής αγοράς.

[10] Τουλάχιστον 240 υποθέσεις έπρεπε να εξεταστούν σε δύο ή περισσότερα κράτη μέλη το 2007.

[11] Περίοδος αναφοράς: 2001 - 2008.

[12] Για την ίδια περίοδο αναφοράς, σε επίπεδο κρατών μελών αναφέρθηκαν πάνω από 26.000 υποθέσεις.

[13] Επιπλέον, υπενθυμίζεται ότι τα κράτη μέλη σπάνια κάνουν χρήση της δυνατότητά τους να μην αποδεχθούν την παραπομπή υποθέσεων βάσει του άρθρου 4 παράγραφος 5. Συνεπώς, με βάση την πείρα που απέκτησαν τα τελευταία έτη, πολλά ενδιαφερόμενα μέρη θεωρούν ότι θα πρέπει να επανεξετασθούν οι δυνατότητες στροφής προς ένα σύστημα αυτόματης κοινοποίησης βάσει του κανονισμού για τον έλεγχο των συγκεντρώσεων εφόσον πληρούται το κριτήριο των τριών κρατών μελών (ή άλλες ενδιάμεσες λύσεις) όπως είχε προταθεί αρχικά στο πλαίσιο της διαδικασίας που οδήγησε στην υιοθέτηση του τρέχοντος συστήματος. Κατά την άποψή τους, αυτό θα αύξανε σημαντικά τη διαφάνεια και θα μείωνε το κόστος και τον χρόνο της εξέτασης.