Ανακοίνωση της Επιτροπής

σχετικά με τους περιορισμούς που συνδέονται άμεσα και είναι αναγκαίοι για τις συγκεντρώσεις

(2001/C 188/03)

(Κείμενο που παρουσιάζει ενδιαφέρον για τον ΕΟΧ)

Ι. ΕΙΣΑΓΩΓΉ

1. Ο κανονισμός (ΕΟΚ) αριθ. 4064/89, της 21ης Δεκεμβρίου 1989, για τον έλεγχο των συγκεντρώσεων μεταξύ επιχειρήσεων(1) (εφεξής "κανονισμός για τις συγκεντρώσεις") προβλέπει στο άρθρο 6 παράγραφος 1 στοιχείο β) δεύτερο εδάφιο, ότι η απόφαση που κηρύσσει μια πράξη συγκέντρωσης συμβιβάσιμη με την κοινή αγορά καλύπτει επίσης τους "περιορισμούς που είναι αναγκαίοι για την πραγματοποίηση της συγκέντρωσης και συνδέονται άμεσα με αυτήν". Η έννοια αυτή αναφέρεται επίσης στην 25η αιτιολογική σκέψη του κανονισμού για τις συγκεντρώσεις. Η απόφαση που κηρύσσει τη συγκέντρωση συμβιβάσιμη με την κοινή αγορά καλύπτει επίσης αυτό το είδος περιορισμών. Σύμφωνα με το άρθρο 22 παράγραφος 1 του κανονισμού για τις συγκεντρώσεις, ο κανονισμός αυτός είναι ο μόνος που εφαρμόζεται στις πράξεις συγκέντρωσης, αποκλείοντας την εφαρμογή του κανονισμού αριθ. 17 του Συμβουλίου(2) και των κανονισμών του Συμβουλίου (ΕΟΚ) αριθ. 1017/68, της 19ης Ιουλίου 1968, περί εφαρμογής των κανόνων ανταγωνισμού στους τομείς των σιδηροδρομικών, οδικών και εσωτερικών πλωτών μεταφορών(3), (ΕΟΚ) αριθ. 4056/86, της 22ας Δεκεμβρίου 1986, για τον καθορισμό του τρόπου εφαρμογής των άρθρων 81 και 82 της συνθήκης στις θαλάσσιες μεταφορές(4), και (ΕΟΚ) αριθ. 3975/87, της 14ης Δεκεμβρίου 1987, σχετικά με τον καθορισμό των λεπτομερειών εφαρμογής των κανόνων ανταγωνισμού που ισχύουν για τις επιχειρήσεις στον τομέα των αεροπορικών μεταφορών(5).

2. Το νομικό αυτό πλαίσιο δεν επιβάλλει στην Επιτροπή υποχρέωση να προβαίνει σε εκτίμηση των περιορισμών αυτών και να αποφαίνεται επίσημα σχετικά με αυτούς. Η εκτίμηση αυτή θα είχε απλώς αναγνωριστικό χαρακτήρα, εφόσον όλοι οι περιορισμοί που πληρούν τα κριτήρια του κανονισμού για τις συγκεντρώσεις καλύπτονται ήδη από το άρθρο 6 παράγραφος 1 στοιχείο β) δεύτερο εδάφιο και από το άρθρο 8 παράγραφος 2 δεύτερο εδάφιο δεύτερη φράση του κανονισμού αυτού και ως εκ τούτου γίνονται εκ του νόμου δεκτοί, ανεξάρτητα από το εάν εξετάζονται στην απόφαση της Επιτροπής. Η Επιτροπή δεν προτίθεται να προβαίνει πλέον σε παρόμοια εκτίμηση στις αποφάσεις της σχετικά με πράξεις συγκέντρωσης. Η προσέγγιση αυτή είναι συνεπής με τις διοικητικές πρακτικές της Επιτροπής που εφαρμόζονται από 1ης Σεπτεμβρίου 2000 στις συγκεντρώσεις που αντιμετωπίζονται με απλουστευμένη διαδικασία(6).

3. Οι διαφορές μεταξύ των συμμετεχόντων στη συγκέντρωση ως προς το εάν οι περιορισμοί συνδέονται άμεσα με αυτήν και είναι αναγκαίοι για την πραγματοποίησή της και επομένως καλύπτονται αυτοδικαίως από την απόφαση της Επιτροπής για την έγκριση της συγκέντρωσης εμπίπτουν στη δικαιοδοσία των εθνικών δικαστηρίων.

4. Η παρούσα ανακοίνωση αναπτύσσει την ερμηνεία που δίνει η Επιτροπή στην έννοια των "περιορισμών που είναι αναγκαίοι για την πραγματοποίηση της συγκέντρωσης και συνδέονται άμεσα με αυτήν". Οι κατευθυντήριες γραμμές που δίδονται στα επόμενα τμήματα αντικατοπτρίζουν την εμπειρία και την πρακτική της Επιτροπής στον τομέα αυτό.

Η παρούσα ανακοίνωση αντικαθιστά την ανακοίνωση της Επιτροπής σχετικά με τους δευτερεύοντες περιορισμούς των συγκεντρώσεων(7).

5. Η ερμηνεία που δίνει η Επιτροπή στο άρθρο 6 παράγραφος 1 στοιχείο β) δεύτερο εδάφιο και στο άρθρο 8 παράγραφος 2 δεύτερο εδάφιο δεύτερη φράση του κανονισμού για τις συγκεντρώσεις δεν προδικάζει την ερμηνεία του Δικαστηρίου ή του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων.

ΙΙ. ΓΕΝΙΚΕΣ ΑΡΧΕΣ

6. Μια συγκέντρωση μπορεί να περιλαμβάνει συμβατικές ρυθμίσεις και συμφωνίες για την απόκτηση του ελέγχου κατά την έννοια του άρθρου 3 παράγραφος 3 του κανονισμού για τις συγκεντρώσεις. Όλες οι συμφωνίες που αφορούν στοιχεία ενεργητικού αναγκαία για την εκπλήρωση του κύριου σκοπού της συγκέντρωσης αποτελούν επίσης αναπόσπαστο τμήμα της συγκέντρωσης. Εκτός από αυτές τις ρυθμίσεις και συμφωνίες, τα μέρη σε μια συγκέντρωση μπορούν να συνάπτουν και άλλες συμφωνίες που δεν αποτελούν αναπόσπαστο τμήμα της συγκέντρωσης και περιορίζουν την ελευθερία δράσης των μερών στην αγορά. Εάν οι συμφωνίες αυτές περιέχουν περιορισμούς που συνδέονται άμεσα με τη συγκέντρωση και είναι αναγκαίοι για την πραγματοποίησή της, αυτοί καλύπτονται από την απόφαση με την οποία η συγκέντρωση κηρύσσεται συμβιβάσιμη με την κοινή αγορά· εάν όχι, το περιοριστικό τους αποτέλεσμα πρέπει ενδεχομένως να εκτιμηθεί βάσει των άρθρων 81 και 82 της συνθήκης ΕΚ.

7. Για να θεωρηθεί ότι οι περιορισμοί "συνδέονται άμεσα με την πραγματοποίηση της συγκέντρωσης" δεν επαρκεί η σύναψη συμφωνίας κατά τον ίδιο χρόνο ή στο ίδιο πλαίσιο με την πράξη συγκέντρωσης.

8. Οι συμφωνίες πρέπει να είναι "αναγκαίες για την πραγματοποίηση της συγκέντρωσης", με την έννοια ότι ελλείψει αυτών των συμφωνιών, η συγκέντρωση είτε δεν θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί ή θα μπορούσε μεν να πραγματοποιηθεί αλλά μόνο με πιο αβέβαιες συνθήκες, με αισθητά υψηλότερο κόστος, σε σημαντικά μεγαλύτερο χρονικό διάστημα και με πολύ περισσότερες δυσχέρειες(8). Οι συμφωνίες που αποσκοπούν στην προστασία της αξίας των μεταβιβαζόμενων περιουσιακών στοιχείων(9), στη διατήρηση της συνέχειας του εφοδιασμού μετά τη διάσπαση της προηγούμενης οικονομικής οντότητας(10) ή που καθιστούν δυνατή την έναρξη λειτουργίας της νέας οντότητας(11), συνήθως πληρούν αυτά τα κριτήρια.

9. Για να προσδιοριστεί εάν ο περιορισμός είναι αναγκαίος ή όχι, πρέπει να ληφθεί υπόψη όχι μόνο η φύση του, αλλά επίσης να εξασφαλιστεί ότι η διάρκεια, το αντικείμενο και το γεωγραφικό πεδίο εφαρμογής του δεν υπερβαίνουν εκείνα που εύλογα απαιτούνται για την πραγματοποίηση της συγκέντρωσης. Εάν υπάρχουν εξίσου αποτελεσματικές εναλλακτικές λύσεις για την επίτευξη του επιδιωκόμενου θεμιτού στόχου, η επιχείρηση πρέπει να επιλέγει τη λύση που αντικειμενικά συνεπάγεται τους λιγότερους περιορισμούς για τον ανταγωνισμό.

10. Για τις συγκεντρώσεις που πραγματοποιούνται σε στάδια, οι συμβατικές ρυθμίσεις που αφορούν τα στάδια πριν την απόκτηση του ελέγχου κατά την έννοια του άρθρου 3 παράγραφοι 1 και 3 του κανονισμού για τις συγκεντρώσεις δεν μπορούν να θεωρηθούν αναγκαίες για την πραγματοποίηση της συγκέντρωσης και άμεσα συνδεόμενες με αυτήν. Στις συμφωνίες αυτές εξακολουθούν να εφαρμόζονται τα άρθρα 81 και 82 της συνθήκης ΕΚ. Ωστόσο, οι συμφωνίες που αποσκοπούν να διευκολύνουν την απόκτηση του ελέγχου μπορούν να θεωρηθούν αναγκαίες και άμεσα συνδεόμενες με την πραγματοποίηση της συγκέντρωσης.

11. Η άμεση σύνδεση με τη συγκέντρωση και η αναγκαιότητα των περιορισμών εκτιμώνται με αντικειμενικά κριτήρια. Οι περιορισμοί δεν κρίνονται αναγκαίοι για την πραγματοποίηση της συγκέντρωσης και άμεσα συνδεόμενοι με αυτήν απλώς και μόνο διότι τα μέρη τους θεωρούν τέτοιους.

ΙΙΙ. ΑΡΧΕΣ ΠΟΥ ΕΦΑΡΜΟΖΟΝΤΑΙ ΣΤΙΣ ΣΥΝΗΘΕΙΣ ΡΗΤΡΕΣ ΣΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΕΞΑΓΟΡΑΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗΣ

12. Οι περιορισμοί που συμφωνούνται μεταξύ των μερών κατά τη μεταβίβαση μιας επιχείρησης μπορούν να είναι προς όφελος είτε του αγοραστή είτε του πωλητή. Κατά κανόνα, η ανάγκη προστασίας είναι πιο επιτακτική για τον αγοραστή από ό,τι για τον πωλητή. Ο αγοραστής είναι αυτός που πρέπει να είναι βέβαιος ότι θα μπορεί να αξιοποιήσει πλήρως την εξαγοραζόμενη επιχείρηση. Έτσι, κατά γενικό κανόνα, οι περιορισμοί προς όφελος του πωλητή είτε δεν είναι αναγκαίοι για την πραγματοποίηση της συγκέντρωσης και δεν συνδέονται άμεσα με αυτήν, είτε η έκταση ή/και η διάρκειά τους πρέπει να είναι πιο περιορισμένες από ό,τι στις ρήτρες προς όφελος του αγοραστή.

Α. Ρήτρες μη άσκησης ανταγωνισμού

13. Οι υποχρεώσεις μη άσκησης ανταγωνισμού που επιβάλλονται στον πωλητή κατά τη μεταβίβαση μιας επιχείρησης ή τμήματός της μπορούν να είναι αναγκαίες για την πραγματοποίηση της συγκέντρωσης και να συνδέονται άμεσα με αυτήν. Για να μπορέσει να επωφεληθεί πλήρως από την αξία των μεταβιβαζόμενων περιουσιακών στοιχείων, ο αγοραστής πρέπει να απολαύει κάποιας προστασίας από τον ανταγωνισμό του πωλητή, η οποία θα του επιτρέψει να εξασφαλίσει την αφοσίωση της πελατείας και να αφομοιώσει και να αξιοποιήσει την αποκτώμενη τεχνογνωσία. Οι ρήτρες μη ανταγωνισμού εγγυώνται τη μεταβίβαση στον αγοραστή της πλήρους αξίας των μεταβιβαζόμενων περιουσιακών στοιχείων, τα οποία περιλαμβάνουν γενικά τόσο ενσώματα όσο και άυλα στοιχεία ενεργητικού, όπως η φήμη και πελατεία που απόκτησε ο πωλητής ή η τεχνογνωσία(12) που έχει αναπτύξει(13). Τα στοιχεία αυτά όχι μόνο συνδέονται άμεσα με τη συγκέντρωση, αλλά είναι επίσης αναγκαία για την πραγματοποίησή της, εφόσον χωρίς αυτά θα μπορούσε εύλογα να αναμένεται ότι η εκχώρηση της επιχείρησης ή τμήματός της δεν θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί.

14. Ωστόσο, αυτές οι ρήτρες μη ανταγωνισμού δεν δικαιολογούνται από το νόμιμο στόχο της πραγματοποίησης της συγκέντρωσης παρά μόνο εφόσον η διάρκεια, το γεωγραφικό πεδίο εφαρμογής, το αντικείμενό τους και τα πρόσωπα που συνδέονται με αυτές δεν υπερβαίνουν εκείνα που εύλογα μπορούν να θεωρηθούν αναγκαία για την επίτευξη του στόχου αυτού. Η προστασία αυτή δεν μπορεί γενικά να θεωρηθεί αναγκαία όταν η μεταβίβαση περιορίζεται στην πραγματικότητα σε ενσώματα στοιχεία (όπως εδαφικές εκτάσεις, κτίρια ή μηχανολογικός εξοπλισμός) ή σε αποκλειστικά δικαιώματα βιομηχανικής και εμπορικής ιδιοκτησίας (οι δικαιούχοι των οποίων θα μπορούσαν να ζητήσουν άμεση έννομη προστασία σε περίπτωση προσβολής αυτών των δικαιωμάτων από τον εκχωρητή τους).

15. Η μέχρι τώρα εμπειρία και πρακτική της Επιτροπής κατέδειξαν ότι όταν η μεταβίβαση της επιχείρησης περιλαμβάνει στοιχεία φήμης και πελατείας και τεχνογνωσίας, οι ρήτρες μη ανταγωνισμού δικαιολογούνται γενικά για περιόδους έως και τριών ετών(14)· όταν η μεταβίβαση περιλαμβάνει μόνο τη φήμη και πελατεία, οι ρήτρες δικαιολογούνται γενικά για περιόδους έως και δύο ετών(15). Μεγαλύτερες περίοδοι μπορούν να δικαιολογηθούν σε ορισμένες μόνο περιπτώσεις, για παράδειγμα όταν μπορεί να καταδειχθεί ότι η αφοσίωση του πελάτη στον πωλητή θα συνεχιστεί για περισσότερα από δύο χρόνια, ή για περισσότερα από τρία χρόνια όταν η έκταση και η φύση της μεταβιβαζόμενης τεχνογνωσίας δικαιολογεί πρόσθετη περίοδο προστασίας(16).

16. Το γεωγραφικό πεδίο εφαρμογής μιας ρήτρας μη ανταγωνισμού θα πρέπει κανονικά να περιορίζεται στη ζώνη στην οποία ο πωλητής προσέφερε τα σχετικά προϊόντα ή υπηρεσίες πριν τη μεταβίβαση(17). Τεκμαίρεται ότι ο αγοραστής δεν έχει ανάγκη προστασίας από τον ανταγωνισμό του πωλητή στις ζώνες στις οποίες ο πωλητής δεν είχε προηγουμένως διεισδύσει, εκτός εάν μπορεί να καταδειχθεί ότι η προστασία αυτή απαιτείται λόγω των ειδικών περιστάσεων της υπόθεσης, π.χ. σε περιοχές στις οποίες ο πωλητής σχεδίαζε να δραστηριοποιηθεί κατά το χρόνο της συναλλαγής, υπό τον όρο ότι είχε ήδη πραγματοποιήσει επενδύσεις για να προετοιμάσει τη διείσδυση αυτή.

17. Ομοίως, η ισχύς των ρητρών μη ανταγωνισμού πρέπει να περιορίζεται στα προϊόντα (περιλαμβανομένων των βελτιώσεων ή εξελίξεών τους και των προϊόντων που τα αντικαθιστούν) και σε υπηρεσίες που αποτελούν το αντικείμενο της δραστηριότητας της μεταβιβαζόμενης επιχείρησης. Μπορούν να περιλαμβάνονται προϊόντα και υπηρεσίες σε προχωρημένο στάδιο ανάπτυξης κατά το χρόνο της συναλλαγής, ή προϊόντα που έχουν αναπτυχθεί πλήρως αλλά δεν έχουν ακόμη διατεθεί στο εμπόριο. Ο αγοραστής δεν έχει ανάγκη προστασίας από τον ανταγωνισμό του πωλητή για προϊόντα και υπηρεσίες που δεν αποτελούσαν αντικείμενο δραστηριότητας της μεταβιβαζόμενης επιχείρησης πριν τη μεταβίβασή της(18).

18. Ο πωλητής μπορεί να δεσμευθεί για τον εαυτό του, τις θυγατρικές του και τους εμπορικούς του αντιπροσώπους. Αντίθετα, η υποχρέωση επιβολής της ίδιας δέσμευσης σε τρίτους δεν θα θεωρείται αναγκαία για την πραγματοποίηση της συγκέντρωσης και άμεσα συνδεόμενη με αυτήν. Αυτό ισχύει ιδίως για τις ρήτρες που περιορίζουν την ελευθερία των μεταπωλητών ή των χρηστών να πραγματοποιούν εισαγωγές ή εξαγωγές.

19. Οι ρήτρες που περιορίζουν το δικαίωμα του αγοραστή να αγοράζει ή να διακρατεί μετοχές σε εταιρεία που ανταγωνίζεται τη μεταβιβαζόμενη επιχείρηση θεωρούνται ότι σχετίζονται άμεσα με τη συγκέντρωση και είναι απαραίτητες για την πραγματοποίησή της υπό τους ίδιους όρους που αναφέρονται ανωτέρω για τις ρήτρες μη άσκησης ανταγωνισμού, εκτός εάν απαγορεύουν στον πωλητή να αγοράζει ή να διακρατεί για επενδυτικούς σκοπούς μετοχές που δεν του παρέχουν, άμεσα ή έμμεσα, διαχειριστικές λειτουργίες ή ουσιαστική επιρροή σε εταιρεία που ανταγωνίζεται τη μεταβιβαζόμενη επιχείρηση(19).

20. Οι ρήτρες μη προσέλκυσης προσωπικού του άλλου μέρους και εμπιστευτικότητας θα πρέπει να εκτιμώνται με τον ίδιο τρόπο όπως οι ρήτρες μη ανταγωνισμού, στο βαθμό που το περιοριστικό τους αποτέλεσμα δεν υπερβαίνει εκείνο των ρητρών μη ανταγωνισμού. Ωστόσο, στο βαθμό που το πεδίο εφαρμογής τους μπορεί να είναι πιο περιορισμένο από εκείνο των ρητρών μη ανταγωνισμού, είναι πιθανό ότι οι εν λόγω ρήτρες θα θεωρηθούν αναγκαίες για την πραγματοποίησης της συγκέντρωσης και άμεσα συνδεόμενες με αυτήν. Οι ρήτρες εμπιστευτικότητας μπορούν, εάν δικαιολογείται από τις ειδικές περιστάσεις της υπόθεσης, να γίνουν δεκτές για περιόδους μεγαλύτερες των τριών ετών, λαμβανομένου υπόψη του συμφέροντος των εταιρειών να εξασφαλίσουν την προστασία των σημαντικών επιχειρηματικών μυστικών τους(20).

Β. Συμφωνίες για άδειες εκμετάλλευσης

21. Η μεταβίβαση επιχείρησης ή τμήματός της περιλαμβάνει γενικά την εκχώρηση στον αγοραστή δικαιωμάτων διανοητικής ιδιοκτησίας ή τεχνογνωσίας που επιτρέπουν την πλήρη εκμετάλλευση των μεταβιβαζόμενων στοιχείων ενεργητικού. Ωστόσο, ο πωλητής μπορεί να διατηρεί την κυριότητα των δικαιωμάτων αυτών και να τα εκμεταλλεύεται στο πλαίσιο δραστηριοτήτων άλλων από εκείνες που μεταβιβάστηκαν. Στις περιπτώσεις αυτές, το σύνηθες μέσο για να εξασφαλιστεί ότι ο αγοραστής θα έχει την πλήρη χρήση των μεταβιβαζόμενων στοιχείων ενεργητικού είναι η σύναψη συμφωνιών για την παραχώρηση σε αυτόν αδειών εκμετάλλευσης. Ομοίως, εάν μαζί με την επιχείρηση ο πωλητής έχει εκχωρήσει και δικαιώματα διανοητικής ιδιοκτησίας και επιθυμεί να συνεχίσει να κάνει χρήση ορισμένων ή όλων αυτών των δικαιωμάτων για δραστηριότητες άλλες από εκείνες που μεταβιβάστηκαν, ο αγοραστής θα του παραχωρήσει σχετική άδεια εκμετάλλευσης.

22. Οι άδειες εκμετάλλευσης διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας(21), παρόμοιων δικαιωμάτων ή τεχνογνωσίας(22) μπορούν να θεωρηθούν αναγκαίες για την πραγματοποίηση της συγκέντρωσης. Μπορούν επίσης να θεωρηθούν αναπόσπαστο συστατικό στοιχείο της συγκέντρωσης και, εν πάση περιπτώσει, δεν πρέπει κατ' ανάγκη να έχουν περιορισμένη διάρκεια. Αυτές οι άδειες εκμετάλλευσης μπορούν να είναι απλές ή αποκλειστικές και η ισχύς τους να περιορίζεται σε ορισμένους τομείς, στο βαθμό που αντιστοιχούν στις δραστηριότητες των εκχωρούμενων επιχειρήσεων. Ωστόσο, οι εδαφικοί περιορισμοί ως προς την παραγωγή, οι οποίοι προσδιορίζουν τοπικά τη μεταβιβαζόμενη δραστηριότητα, δεν είναι κανονικά αναγκαίοι για την πραγματοποίηση της συγκέντρωσης. Οι προβλεπόμενοι σε άδειες εκμετάλλευσης περιορισμοί που υπερβαίνουν τα ανωτέρω όρια, όπως εκείνοι που προστατεύουν τον δικαιοπάροχο και όχι τον δικαιοδόχο, δεν είναι συνήθως αναγκαίοι για την πραγματοποίηση της συγκέντρωσης. Πρέπει αντίθετα να εκτιμώνται βάσει του άρθρου 81 της συνθήκης ΕΚ. Ωστόσο, οι συμφωνίες που περιέχουν περιορισμούς του ανταγωνισμού μπορούν να εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 240/96 της Επιτροπής. Σε περίπτωση άδειας εκμετάλλευσης που παραχωρεί ο πωλητής της επιχείρησης στον αγοραστή της, αυτή μπορεί να επιβάλλει στον πωλητή εδαφικό περιορισμό με τους ίδιους όρους που προβλέπονται και για τις ρήτρες μη ανταγωνισμού στις περιπτώσεις πώλησης επιχείρησης.

23. Ομοίως, όσον αφορά τις άδειες εκμετάλλευσης εμπορικών σημάτων, εμπορικών επωνυμιών, δικαιωμάτων σε σχέδια και υποδείγματα, πνευματικής ιδιοκτησίας ή παρόμοιων δικαιωμάτων, ενδέχεται να υπάρχουν περιπτώσεις στις οποίες ο πωλητής επιθυμεί να εξακολουθήσει να έχει την κυριότητα των δικαιωμάτων για τις δραστηριότητες τις οποίες διατηρεί, ενώ ο αγοραστής επιθυμεί να αποκτήσει τα δικαιώματα αυτά για να μπορέσει να διαθέσει στην αγορά τα αγαθά ή τις υπηρεσίες που παράγονται από τη μεταβιβασθείσα επιχείρηση ή από τμήμα της. Και στις περιπτώσεις αυτές ισχύουν οι παρατηρήσεις που αναφέρονται ανωτέρω(23).

24. Οι συμφωνίες που αφορούν τη χρήση εμπορικών επωνυμιών ή εμπορικών σημάτων πρέπει κανονικά να αναλύονται στο πλαίσιο της σχετικής άδειας εκμετάλλευσης του δικαιώματος διανοητικής ιδιοκτησίας.

Γ. Υποχρεώσεις αγοράς και εφοδιασμού

25. Σε πολλές περιπτώσεις, η μεταβίβαση επιχείρησης ή τμήματός της μπορεί να συνεπάγεται τη διάσπαση των παραδοσιακών σχέσεων αγοράς και εφοδιασμού που υπήρχαν ως αποτέλεσμα της προηγούμενης ολοκλήρωσης των δραστηριοτήτων στο εσωτερικό της οικονομικής μονάδας του πωλητή. Για να καταστεί δυνατή η διάσπαση της οικονομικής μονάδας του πωλητή και η μεταβίβαση μέρους των στοιχείων ενεργητικού στον αγοραστή με εύλογους όρους, είναι συχνά αναγκαίο να διατηρηθούν, τουλάχιστον για μια μεταβατική περίοδο, οι υφιστάμενοι δεσμοί μεταξύ πωλητή και αγοραστή. Αυτό επιτυγχάνεται κανονικά με την ανάληψη υποχρεώσεων αγοράς και εφοδιασμού από τον πωλητή ή/και τον αγοραστή της επιχείρησης ή τμήματός της. Λαμβανομένης υπόψη της ιδιαίτερης κατάστασης που προκύπτει από τη διάσπαση της οικονομικής μονάδας του πωλητή, οι υποχρεώσεις αυτές, που ενδέχεται να δημιουργήσουν περιορισμούς του ανταγωνισμού, μπορούν να θεωρηθούν αναγκαίες για την πραγματοποίηση της συγκέντρωσης και άμεσα συνδεόμενες με αυτήν. Οι υποχρεώσεις μπορεί να είναι προς όφελος του πωλητή ή και του αγοραστή, ανάλογα προς τις ειδικές περιστάσεις της υπόθεσης.

26. Οι υποχρεώσεις αυτές μπορούν να έχουν ως σκοπό να εξασφαλίσουν τη συνέχεια του εφοδιασμού του ενός ή του άλλου μέρους με τα προϊόντα που είναι αναγκαία για την άσκηση των δραστηριοτήτων που διατηρεί ο πωλητής ή εκείνων που μεταβιβάζονται στον αγοραστή(24). Υπάρχουν επομένως λόγοι για να αναγνωριστεί, για μια μεταβατική περίοδο(25), η ανάγκη ανάληψης υποχρεώσεων εφοδιασμού που αποσκοπούν να εγγυηθούν την παράδοση των ποσοτήτων που προμηθευόταν προηγουμένως η ολοκληρωμένη οικονομική μονάδα του πωλητή, περιλαμβανομένης, εφόσον είναι αναγκαίο, της δυνατότητας προσαρμογής τους σε συνάρτηση με την προβλεπόμενη εξέλιξη της ζήτησης.

27. Ομοίως, οι υποχρεώσεις αυτές μπορούν να αποσκοπούν στη διατήρηση της συνέχειας των πωλήσεων, όπως αυτές εξασφαλίζονταν προηγουμένως στο εσωτερικό της ενιαίας οικονομικής μονάδας. Οι υποχρεώσεις αγοράς προς όφελος του προμηθευτή ενός προϊόντος θα πρέπει ιδίως να αποτελούν αντικείμενο λεπτομερούς αιτιολόγησης, ανάλογα με τις περιστάσεις της υπόθεσης.

28. Οι υποχρεώσεις αγοράς ή πώλησης καθορισμένων ποσοτήτων, ενδεχομένως σε συνδυασμό με ρήτρα αναπροσαρμογής, μπορούν να αναγνωριστούν ως άμεσα συνδεόμενες με τη συγκέντρωση και αναγκαίες για την πραγματοποίησή της. Αντίθετα, οι υποχρεώσεις που αφορούν απεριόριστες ποσότητες ή προβλέπουν την προνομιακή μεταχείριση του προμηθευτή ή του αγοραστή θεωρούνται μη αναγκαίες για την πραγματοποίηση της συγκέντρωσης. Κάθε υποχρέωση αυτού του είδους θα πρέπει να δικαιολογείται από τις ειδικές περιστάσεις της υπόθεσης.

29. Ομοίως, δεν μπορούν γενικά να δικαιολογηθούν οι υποχρεώσεις αποκλειστικής αγοράς ή εφοδιασμού(26). Εκτός από εξαιρετικές περιπτώσεις, όπως η έλλειψη αγοράς ή η ιδιαιτερότητα των προϊόντων, η αποκλειστικότητα δεν είναι αναγκαία για την πραγματοποίηση της συγκέντρωσης.

30. Η μέχρι τώρα εμπειρία και πρακτική της Επιτροπής κατέδειξαν ότι η διάρκεια των υποχρεώσεων αγοράς και πώλησης πρέπει να περιορίζεται στην περίοδο που είναι αναγκαία για τη μετατροπή της σχέσης εξάρτησης σε αυτόνομη σχέση στην αγορά(27). Η διάρκεια των συμβάσεων αγοράς και πώλησης πολυσύνθετων βιομηχανικών προϊόντων αντιστοιχεί κανονικά σε μια μεταβατική περίοδο τριών ετών και σε κάθε περίπτωση πρέπει να δικαιολογείται από τις ειδικές περιστάσεις της υπόθεσης και από τη φύση των σχετικών προϊόντων και υπηρεσιών(28).

31. Οι συμφωνίες παροχής υπηρεσιών μπορούν να έχουν το ίδιο αποτέλεσμα με τις συμφωνίες εφοδιασμού και στην περίπτωση αυτή ισχύουν οι παρατηρήσεις που αναφέρονται ανωτέρω. Όσον αφορά τις συμφωνίες διανομής, μπορεί να θεωρηθεί ότι συνιστούν περιορισμούς άμεσα συνδεόμενους με τη συγκέντρωση και αναγκαίους για την πραγματοποίησή της(29). Σε αντίθετη περίπτωση, οι συμφωνίες που περιέχουν περιορισμούς του ανταγωνισμού εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 2790/1999 της Επιτροπής, της 22ας Δεκεμβρίου 1999, για την εφαρμογή του άρθρου 81 παράγραφος 3 της συνθήκης σε ορισμένες κατηγορίες κάθετων συμφωνιών και εναρμονισμένων πρακτικών(30).

IV. ΑΡΧΕΣ ΠΟΥ ΕΦΑΡΜΟΖΟΝΤΑΙ ΣΤΙΣ ΣΥΝΗΘΕΙΣ ΡΗΤΡΕΣ ΣΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΑΠΟ ΚΟΙΝΟΥ ΕΞΑΓΟΡΑΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗΣ

32. Ο κανονισμός για τις συγκεντρώσεις εφαρμόζεται ακόμα και όταν δύο ή περισσότερες επιχειρήσεις συμφωνούν να αποκτήσουν από κοινού τον έλεγχο μιας ή περισσοτέρων επιχειρήσεων, ιδίως με δημόσια προσφορά εξαγοράς, με στόχο ή αποτέλεσμα το διαμερισμό μεταξύ τους των επιχειρήσεων ή των στοιχείων ενεργητικού τους. Στην περίπτωση αυτή η συγκέντρωση πραγματοποιείται σε δύο διαδοχικά στάδια. Η κοινή στρατηγική περιορίζεται στην απόκτηση του ελέγχου. Για το σκοπό αυτό, σε περίπτωση κοινής προσφοράς εξαγοράς, η μεταξύ των συμμετεχόντων στην από κοινού εξαγορά συμφωνία να μην υποβάλουν μεμονωμένα ανταγωνιστικές προσφορές εξαγοράς για την ίδια επιχείρηση ή να μην αποκτήσουν με άλλο τρόπο τον έλεγχό της μπορεί να θεωρηθεί αναγκαία για την πραγματοποίηση της συγκέντρωσης και άμεσα συνδεόμενη με αυτήν.

33. Επίσης, οι περιορισμοί που έχουν ως σκοπό το διαμερισμό των στοιχείων ενεργητικού πρέπει και αυτοί να θεωρηθούν αναγκαίοι για την πραγματοποίηση της συγκέντρωσης και άμεσα συνδεόμενοι με αυτήν. Αυτό ισχύει για τις ρυθμίσεις μεταξύ των μερών για την από κοινού απόκτηση του ελέγχου με σκοπό το διαμερισμό μεταξύ τους των παραγωγικών εγκαταστάσεων ή των δικτύων διανομής, καθώς και των εμπορικών σημάτων της επιχείρησης που αποκτούν από κοινού.

34. Στο βαθμό που αυτός ο διαμερισμός συνεπάγεται τη διάσπαση υφιστάμενης οικονομικής μονάδας, οι ρυθμίσεις που καθιστούν δυνατή τη διάσπαση αυτή με εύλογους όρους μπορούν να θεωρηθούν αναγκαίοι για την πραγματοποίηση της συγκέντρωσης και άμεσα συνδεόμενοι με αυτήν. Από την άποψη αυτή, πρέπει να εφαρμόζονται κατ' αναλογία οι αρχές που αναπτύσσονται ανωτέρω για τις συμφωνίες αγοράς και εφοδιασμού κατά τη μεταβατική περίοδο μετά τη μεταβίβαση της επιχείρησης.

V. ΑΡΧΕΣ ΠΟΥ ΕΦΑΡΜΟΖΟΝΤΑΙ ΣΤΙΣ ΣΥΝΗΘΕΙΣ ΡΗΤΡΕΣ ΣΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΚΟΙΝΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΝΝΟΙΑ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ 3 ΠΑΡΑΓΡΑΦΟΣ 2 ΤΟΥ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΥ ΓΙΑ ΤΙΣ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΙΣ

Α. Υποχρεώσεις μη άσκησης ανταγωνισμού

35. Η υποχρέωση μη ανταγωνισμού μεταξύ των ιδρυτικών επιχειρήσεων και της κοινής τους επιχείρησης μπορεί να θεωρηθεί αναγκαία για την πραγματοποίηση της συγκέντρωσης και άμεσα συνδεόμενη με αυτήν. Οι ρήτρες μη ανταγωνισμού μπορούν να αντικατοπτρίζουν, μεταξύ άλλων, την ανάγκη να εξασφαλιστούν συνθήκες καλής πίστης κατά τις διαπραγματεύσεις, αλλά επίσης και την ανάγκη να χρησιμοποιηθούν πλήρως τα στοιχεία ενεργητικού της κοινής επιχείρησης ή να δοθεί σε αυτήν δυνατότητα να αξιοποιήσει την τεχνογνωσία, τη φήμη και την πελατεία που εισέφεραν οι ιδρυτικές επιχειρήσεις, ή ακόμη την ανάγκη να προστατευθούν τα συμφέροντα των ιδρυτικών επιχειρήσεων στην κοινή επιχείρηση από ανταγωνιστικές συμπεριφορές που διευκολύνονται, μεταξύ άλλων, από την προνομιακή πρόσβαση των ιδρυτικών επιχειρήσεων στην τεχνογνωσία, στη φήμη και στην πελατεία που εισέφεραν στην κοινή επιχείρηση ή που ανέπτυξε η ίδια.

36. Κατά γενικό κανόνα, στην περίπτωση των κοινών επιχειρήσεων οι ρήτρες αυτές μπορούν να δικαιολογηθούν για περιόδους έως και πέντε ετών. Ωστόσο, η Επιτροπή θεωρεί ότι οι ρήτρες μη ανταγωνισμού των οποίων η διάρκεια υπερβαίνει τα τρία έτη πρέπει να δικαιολογούνται από τις ειδικές περιστάσεις της υπόθεσης(31). Επιπροσθέτως, εάν επεκτείνονται πέραν της διάρκειας ζωής της κοινής επιχείρησης, οι υποχρεώσεις μη ανταγωνισμού μεταξύ ιδρυτικών επιχειρήσεων και κοινής επιχείρησης δεν μπορούν σε καμία περίπτωση να θεωρηθούν αναγκαίες για την πραγματοποίηση της συγκέντρωσης και άμεσα συνδεόμενες με αυτήν(32).

37. Η γεωγραφική ισχύς μιας ρήτρας μη ανταγωνισμού πρέπει να περιορίζεται στη ζώνη στην οποία οι ιδρυτικές επιχειρήσεις προσέφεραν τα σχετικά προϊόντα ή υπηρεσίες πριν τη σύσταση της κοινής επιχείρησης(33). Το γεωγραφικό της πεδίο εφαρμογής μπορεί να επεκταθεί στα εδάφη στα οποία οι ιδρυτικές επιχειρήσεις σχεδίαζαν να δραστηριοποιηθούν κατά το χρόνο της συναλλαγής, υπό την προϋπόθεση ότι είχαν ήδη πραγματοποιήσει επενδύσεις για το σκοπό αυτό.

38. Ομοίως, οι ρήτρες μη ανταγωνισμού πρέπει να περιορίζονται στα προϊόντα και τις υπηρεσίες που συνιστούν την οικονομική δραστηριότητα της κοινής επιχείρησης. Μπορούν να περιλαμβάνουν προϊόντα και υπηρεσίες που βρίσκονται σε προχωρημένο στάδιο ανάπτυξης κατά το χρόνο της συναλλαγής, καθώς και προϊόντα και υπηρεσίες που είναι πλήρως αναπτυγμένα αλλά δεν έχουν ακόμη διατεθεί στο εμπόριο.

39. Εάν η σύσταση της κοινής επιχείρησης έχει ως σκοπό την είσοδο σε νέα αγορά, πρέπει να γίνεται μνεία των προϊόντων, υπηρεσιών και περιοχών που θα καλύπτουν οι δραστηριότητές της βάσει της συμφωνίας κοινής επιχείρησης ή του καταστατικού της. Τεκμαίρεται ότι τα συμφέροντα μιας από τις ιδρυτικές επιχειρήσεις στην κοινή επιχείρηση δεν έχουν ανάγκη προστασίας από τον ανταγωνισμό της άλλης ιδρυτικής επιχείρησης σε αγορές άλλες από εκείνες στις οποίες θα δραστηριοποιείται η κοινή επιχείρηση μετά τη σύστασή της.

40. Επιπροσθέτως, θα τεκμαίρεται κατά κανόνα ότι οι υποχρεώσεις μη ανταγωνισμού μεταξύ κοινής επιχείρησης και μη ελεγχουσών μητρικών της δεν είναι αναγκαίες για την πραγματοποίηση της συγκέντρωσης και δεν συνδέονται άμεσα με αυτήν.

41. Οι ίδιες αρχές εφαρμόζονται στις ρήτρες μη προσέλκυσης προσωπικού του άλλου μέρους και εμπιστευτικότητας, στο βαθμό που το περιοριστικό τους αποτέλεσμα δεν υπερβαίνει εκείνο των ρητρών μη ανταγωνισμού. Ωστόσο, εφόσον το πεδίο εφαρμογής τους μπορεί να είναι πιο περιορισμένο από εκείνο των ρητρών μη ανταγωνισμού, οι εν λόγω ρήτρες μπορούν να θεωρούνται αναγκαίες για την πραγματοποίηση της συγκέντρωσης και άμεσα συνδεόμενες με αυτήν. Επιπλέον, η διάρκεια των ρητρών εμπιστευτικότητας μπορεί, ανάλογα με τις ειδικές περιστάσεις της υπόθεσης, να υπερβαίνει τα πέντε χρόνια, λαμβανομένων υπόψη των συμφερόντων των εταιρειών να εξασφαλίσουν την προστασία των σημαντικών επιχειρηματικών μυστικών τους.

Β. Συμφωνίες για άδειες εκμετάλλευσης

42. Μια άδεια εκμετάλλευσης που παραχωρείται από τις ιδρυτικές επιχειρήσεις στην κοινή επιχείρηση μπορεί να θεωρηθεί αναγκαία για την πραγματοποίηση της συγκέντρωσης και άμεσα συνδεόμενη με αυτήν. Αυτό ισχύει ανεξάρτητα από το εάν πρόκειται για αποκλειστική άδεια εκμετάλλευσης και από το εάν η διάρκειά της είναι ορισμένη ή όχι. Η ισχύς της άδειας εκμετάλλευσης μπορεί να περιορίζεται σε έναν ιδιαίτερο τομέα που αντιστοιχεί στις δραστηριότητες της κοινής επιχείρησης.

43. Οι άδειες εκμετάλλευσης που παραχωρεί η κοινή επιχείρηση σε μια από τις ιδρυτικές της επιχειρήσεις, ή οι αμοιβαίες άδειες εκμετάλλευσης, μπορούν να θεωρηθούν ότι συνδέονται άμεσα με τη συγκέντρωση και είναι αναγκαίες για την πραγματοποίησή της με τους ίδιους όρους όπως και σε περίπτωση πώλησης επιχείρησης. Ωστόσο, οι άδειες εκμετάλλευσης μεταξύ ιδρυτικών επιχειρήσεων δεν θεωρούνται αναγκαίες για την πραγματοποίηση της συγκέντρωσης και άμεσα συνδεόμενες με αυτήν.

44. Οι άδειες εκμετάλλευσης που συνεπάγονται περιορισμό του ανταγωνισμού αλλά δεν θεωρούνται αναγκαίες για την πραγματοποίηση της συγκέντρωσης και άμεσα συνδεόμενες με αυτήν μπορούν να εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 240/96.

Γ. Υποχρεώσεις αγοράς και εφοδιασμού

45. Εάν οι ιδρυτικές επιχειρήσεις εξακολουθούν να είναι παρούσες σε αγορά προηγούμενου ή επόμενου σταδίου παραγωγής ή εμπορίας σε σχέση με την αγορά στην οποία δραστηριοποιείται η κοινή επιχείρηση, όλες οι συμφωνίες αγοράς και εφοδιασμού, περιλαμβανομένων των συμφωνιών διανομής, διέπονται από τις αρχές που εφαρμόζονται σε περίπτωση μεταβίβασης επιχείρησης.

(1) ΕΕ L 395 της 30.12.1989, σ. 1· διορθωτικό ΕΕ L 257 της 21.9.1990, όπως τροποποιήθηκε από τον κανονισμό (ΕΚ) 1310/97 του Συμβουλίου αριθ. (ΕΕ L 180 της 9.7.1997, σ. 1· διορθωτικό ΕΕ L 40 της 13.2.1998, σ. 17 και ΕΕ L 199 της 26.7.1997, σ. 69).

(2) Πρώτος κανονισμός εφαρμογής των άρθρων 81 και 82 της συνθήκης (ΕΕ 13 της 21.2.1962, σ. 204/62), όπως τροποποιήθηκε τελευταία από τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 1216/1999 του Συμβουλίου (ΕΕ L 148 της 15.6.1999, σ. 5).

(3) ΕΕ L 175 της 23.7.1968, σ. 1, όπως τροποποιήθηκε τελευταία από την πράξη προσχώρησης της Αυστρίας, της Φινλανδίας και της Σουηδίας.

(4) ΕΕ L 378 της 31.12.1986, σ. 4, όπως τροποποιήθηκε τελευταία από την πράξη προσχώρησης της Αυστρίας, της Φινλανδίας και της Σουηδίας.

(5) ΕΕ L 374 της 31.12.1987, σ. 1, όπως τροποποιήθηκε τελευταία από τον κανονισμό (ΕΟΚ) αριθ. 2410/92 (ΕΕ L 240 της 24.8.1992, σ. 18).

(6) Βλέπε παράγραφο 14 της ανακοίνωσης της Επιτροπής σχετικά με μια απλουστευμένη διαδικασία αντιμετώπισης ορισμένων συγκεντρώσεων βάσει του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 4064/89 του Συμβουλίου (ΕΕ C 217 της 29.7.2000, σ. 32).

(7) ΕΕ C 203 της 14.8.1990, σ. 5.

(8) Απόφαση της Επιτροπής της 18ης Δεκεμβρίου 2000 (COMP/M.1863 - Vodafone/BT/Airtel JV, παράγραφος 20).

(9) Απόφαση της Επιτροπής της 30ής Ιουλίου 1998 (IV/M.1245 - Valeo/ITT Industries, παράγραφος 59)· απόφαση της Επιτροπής της 3ης Μαρτίου 1999 (IV/M.1442 - MMP/AFP, παράγραφος 17)· απόφαση της Επιτροπής της 9ης Μαρτίου 2001 (COMP/M.2330 - Cargill/Banks, παράγραφος 30)· απόφαση της Επιτροπής της 20ής Μαρτίου 2001 (COMP/M.2227 - Goldman Sachs/Messer Griesheim, παράγραφος 11).

(10) Απόφαση της Επιτροπής της 25ης Φεβρουαρίου 2000 (COMP/M.1841 - Celestica/IBM).

(11) Απόφαση της Επιτροπής της 30ής Μαρτίου 1999 (IV/JV.15 - BT/AT & T, παράγραφοι 207-214)· απόφαση της Επιτροπής της 22ας Δεκεμβρίου 2000 (COMP/M.2243 - Stora Enso/AssiDomän/JV, παράγραφοι 49, 56 και 57).

(12) Όπως ορίζεται στο άρθρο 10 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 240/96 της Επιτροπής, της 31ης Ιανουαρίου 1996, σχετικά με την εφαρμογή του άρθρου 81 παράγραφος 3 της συνθήκης σε ορισμένες κατηγορίες συμφωνιών μεταφοράς τεχνολογίας (ΕΕ L 31 της 9.2.1996, σ. 2).

(13) Απόφαση της Επιτροπής της 2ας Μαρτίου 2001 (COMP/M.2305 - Vodafone Group plc/Eircell, παράγραφος 22).

(14) Απόφαση της Επιτροπής της 2ας Απριλίου 1998 (IV/M.1127 - Nestlé/Dalgety, παράγραφος 33)· απόφαση της Επιτροπής της 1ης Σεπτεμβρίου 2000 (COMP/M.2077 - Clayton Dubilier & Rice/Iteltel, παράγραφος 15)· απόφαση της Επιτροπής της 2ας Μαρτίου 2001 (COMP/M.2305 - Vodafone Group plc/Eircell, παράγραφοι 21 και 22).

(15) Απόφαση της Επιτροπής της 12ης Απριλίου 1999 (IV/M.1482 - KingFisher/Großlabor, παράγραφος 26)· απόφαση της Επιτροπής της 14ης Δεκεμβρίου 1997 (IV/M.884 - KNP BT/Bunzl/Wilhelm Seiler, παράγραφος 17).

(16) Απόφαση της Επιτροπής της 1ης Σεπτεμβρίου 2000 (COMP/M.1980 - Volvo/Renault VI, παράγραφος 56).

(17) Απόφαση της Επιτροπής της 14ης Δεκεμβρίου 1997 (IV/M.884 - KNP BT/Bunzl/Wilhelm Seiler, παράγραφος 17)· απόφαση της Επιτροπής της 12ης Απριλίου 1999 (IV/M.1482 - KingFisher/Großlabor, παράγραφος 27)· απόφαση της Επιτροπής της 6ης Απριλίου 2001 (COMP/M.2355 - Dow/Enichem Polyurethane, παράγραφος 28)· απόφαση της Επιτροπής της 4ης Αυγούστου 2000 (COMP/M.1979 - CDC/Banco Urquijo/JV, παράγραφος 18).

(18) Απόφαση της Επιτροπής της 14ης Δεκεμβρίου 1997 (IV/M.884 - KNP BT/Bunzl/Wilhelm Seiler, παράγραφος 17)· απόφαση της Επιτροπής της 2ας Μαρτίου 2001 (COMP/M.2305 - Vodafone Group plc/Eircell, παράγραφος 22)· απόφαση της Επιτροπής της 6ης Απριλίου 2001 (COMP/M.2355 - Dow/Enichem Polyurethane, παράγραφος 28)· απόφαση της Επιτροπής της 4ης Αυγούστου 2000 (COMP/M.1979 - CDC/Banco Urquijo/JV, παράγραφος 18).

(19) Απόφαση της Επιτροπής της 4ης Φεβρουαρίου 1993 (IV/M.304 - Tesco/Catteau, παράγραφος 14)· απόφαση της Επιτροπής της 14ης Δεκεμβρίου 1997 (IV/M.884 - KNP BT/Bunzl/Wilhelm Seiler, παράγραφος 19)· απόφαση της Επιτροπής της 12ης Απριλίου 1999 (IV/M.1482 - KingFisher/Großlabor, παράγραφος 27)· απόφαση της Επιτροπής της 6ης Απριλίου 2000 (COMP/M.1832 - Ahold/ICA Förbundet/Canica, παράγραφος 26) απόφαση της Επιτροπής της 22ας Ιουνίου 2000 (COMP/JV.40 - Canal+/Lagardère/Canalsatellite παράγραφος 61).

(20) Απόφαση της Επιτροπής της 12ης Απριλίου 1999 (IV/M.1482 - KingFisher/Großlabor, παράγραφος 28)· απόφαση της Επιτροπής της 1ης Σεπτεμβρίου 2000 (COMP/M.1980 - Volvo/Renault VI, παράγραφος 56) απόφαση της Επιτροπής της 6ης Απριλίου 2001 (COMP/M.2355 - Dow/Enichem Polyurethane, παράγραφος 28).

(21) Περιλαμβανομένων των αιτήσεων για διπλώματα ευρεσιτεχνίας, τα υποδείγματα χρησιμότητας, τοπογραφίες ημιαγωγών προϊόντων, τα πιστοποιητικά χρησιμότητας (certificats d'utilité) και τα πιστοποιητικά προσθήκης (certificats d'addition) του γαλλικού δικαίου και οι αιτήσεις για τη χορήγησή τους, τα συμπληρωματικά πιστοποιητικά προστασίας των φαρμάκων ή άλλων προϊόντων για τα οποία μπορούν να χορηγηθούν συμπληρωματικά πιστοποιητικά προστασίας, και τα πιστοποιητικά φυτοκαλλιέργειας [άρθρο 8 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 240/96] της Επιτροπής.

(22) Όπως ορίζεται στο άρθρο 10 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 240/96] της Επιτροπής.

(23) Απόφαση της Επιτροπής της 1ης Σεπτεμβρίου 2000 (COMP/M.1980 - Volvo/Renault VI, παράγραφος 54).

(24) Απόφαση της Επιτροπής της 6ης Απριλίου 2001 (COMP/M.2355 - Dow/Enichem Polyurethane, παράγραφος 31).

(25) Απόφαση της Επιτροπής της 30ής Ιουλίου 1998 (IV/M.1245 - Valeo/ITT Industries, παράγραφοι 63 και 64)· απόφαση της Επιτροπής της 30ής Μαρτίου 1999 (IV/JV.15 - BT/AT & T, παράγραφοι 209, 210 και 212)· απόφαση της Επιτροπής της 1ης Σεπτεμβρίου 2000 (COMP/M.1980 - Volvo/Renault VI, παράγραφος 55)· απόφαση της Επιτροπής της 6ης Απριλίου 2001 (COMP/M.2355 - Dow/Enichem Polyurethane, παράγραφος 28).

(26) Απόφαση της Επιτροπής της 30ής Ιουλίου 1998 (IV/M.1245 - Valeo/ITT Industries, παράγραφος 64).

(27) Απόφαση της Επιτροπής της 30ής Μαρτίου 1999 (IV/JV.15 - BT/AT & T, παράγραφος 209).

(28) Απόφαση της Επιτροπής της 2ας Φεβρουαρίου 1997 (IV/M.984 - Dupont/ICI, παράγραφος 55)· απόφαση της Επιτροπής της 30ής Ιουλίου 1998 (IV/M.1245 - Valeo/ITT Industries, παράγραφος 64) απόφαση της Επιτροπής της 6ης Απριλίου 2001 (COMP/M.2355 - Dow/Enichem Polyurethane, παράγραφος 31).

(29) Απόφαση της Επιτροπής της 30ής Μαρτίου 1999 (IV/JV.15 - BT/AT & T, παράγραφοι 207 και 211).

(30) ΕΕ L 336 της 29.12.1999, σ. 21.

(31) Απόφαση της Επιτροπής της 16ης Οκτωβρίου 2000 (COMP/M.2137 - SLDE/NTL/MSCP/Noos, παράγραφος 41)· απόφαση της Επιτροπής της 4ης Αυγούστου 2000 (COMP/M.1979 - CDC/Banco Urquijo/JV, παράγραφοι 18-19)· απόφαση της Επιτροπής της 22ας Δεκεμβρίου 2000 (COMP/M.2243 - Stora Enso/AssiDomän/JV, παράγραφος 49).

(32) Απόφαση της Επιτροπής της 10ης Ιουλίου 2000 (COMP/M.1964 - Planet Internet/Fortis Bank/Mine JV, παράγραφος 16)· απόφαση της Επιτροπής της 29ης Αυγούστου 2000 (COMP/M.1913 - Lufthansa Menzies/LGS/JV, παράγραφος 18).

(33) Απόφαση της Επιτροπής της 29ης Αυγούστου 2000 (COMP/M.1913 - Lufthansa Menzies/LGS/JV, παράγραφος 18) απόφαση της Επιτροπής της 22ας Δεκεμβρίου 2000 (COMP/M.2243 - Stora Enso/AssiDomän/JV, παράγραφος 49).