Τροποποιημένη πρόταση ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΥ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ για τις μεταφορές αποβλήτων (υποβληθείσα από την Επιτροπή σύμφωνα με το άρθρο 250, παράγραφος 2 της συνθήκης ΕΚ)

2003/0139 (COD)

Τροποποιημένη πρόταση Κανονισμού του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου για τις μεταφορές αποβλήτων

1. ΙΣΤΟΡΙΚΟ

Ημερομηνία διαβίβασης της πρότασης στο Συμβούλιο και στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο [COM(2003)379 τελικό - 2003/0139(COD)] σύμφωνα με το άρθρο 175 παράγραφος 1 της συνθήκης ΕΚ: 30 Ιουνίου 2003.

Γνωμοδότηση της Ευρωπαϊκής Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής: Η γνώμη εγκρίθηκε στις 28 Ιανουαρίου 2004.

Γνωμοδότηση της Επιτροπής των Περιφερειών: Δεν θα εκδοθεί γνώμη.

Στις 19 Νοεμβρίου 2003, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ψήφισε, σε πρώτη ανάγνωση, επί των τροπολογιών που υποβλήθηκαν σχετικά με την πρόταση κανονισμού του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου για τις μεταφορές αποβλήτων [COM(2003)379 τελικό της 30ής Ιουνίου 2003].

2. ΣΤΟΧΟΣ ΤΗΣ ΠΡΟΤΑΣΗΣ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ

Η πρόταση έχει τέσσερεις κύριους στόχους:

* Εφαρμογή στην κοινοτική νομοθεσία της απόφασης του Συμβουλίου του ΟΟΣΑ C(2001)107 της 14ης Ιουνίου 2001.

* Αντιμετώπιση των προβλημάτων που ανέκυψαν κατά την εφαρμογή, τη διοικητική διαχείριση και την επιβολή του κανονισμού του 1993 και επίτευξη μεγαλύτερης νομικής σαφήνειας.

* Επιδίωξη συνολικής εναρμόνισης στον τομέα των διασυνοριακών μεταφορών αποβλήτων.

* Βελτίωση της δομής των άρθρων του κανονισμού.

Για να επιτευχθούν αυτοί οι στόχοι, με την αναθεώρηση τροποποιούνται διάφορα τμήματα και πλευρές του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 259/93 του Συμβουλίου. Στις τροποποιήσεις περιλαμβάνονται:

* Αλλαγές στη δομή του

* Αλλαγές και αποσαφηνίσεις όσον αφορά τους ορισμούς και αποσαφήνιση του πεδίου εφαρμογής του (Τίτλος Ι)

* Αλλαγές και αποσαφηνίσεις όσον αφορά τις διαδικασίες που εφαρμόζονται για τις μεταφορές αποβλήτων (Τίτλοι II-VI):

- μεταξύ κρατών μελών (Τίτλος ΙΙ)

- εντός των κρατών μελών (Τίτλος ΙΙΙ)

- για εξαγωγές από την Κοινότητα και εισαγωγές στην Κοινότητα (Τίτλοι IV, V και VI)

* Αλλαγές σε άλλες διατάξεις του κανονισμού (Τίτλος VII).

3. ΓΝΩΜΗ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΕΠΙ ΤΩΝ ΤΡΟΠΟΛΟΓΙΩΝ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ

Στις 19 Νοεμβρίου 2003, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ενέκρινε 103 τροπολογίες της πρότασης.

Η Επιτροπή απορρίπτει την πλειονότητα αυτών των τροπολογιών, διότι, με τις εν λόγω τροπολογίες, επιδιώκεται να δοθούν εθνικές λύσεις σε ορισμένα προβλήματα διαχείρισης των αποβλήτων όσον αφορά απόβλητα προοριζόμενα για ανάκτηση. Αυτό δεν συμβαδίζει με τους γενικούς στόχους της Επιτροπής - και συγκεκριμένα, την εναρμόνιση σε κοινοτικό επίπεδο. Η απάντηση της Επιτροπής στο ζήτημα αυτό είναι άρα η επιδίωξη πλέον μακροπρόθεσμης λύσης σε επίπεδο ΕΕ. Συν τοις άλλοις, θα περιορίζονταν σε μεγάλο βαθμό οι μεταφορές αποβλήτων.

Η Επιτροπή δεν δέχεται τις τροπολογίες οι οποίες επιφέρουν αλλαγές στις συγκεκριμένες καταχωρίσεις στους καταλόγους αποβλήτων που παρατίθενται στα παραρτήματα της πρότασης. Όχι λόγω διαφωνίας της Επιτροπής επί της ουσίας, αλλά μάλλον επειδή το πλαίσιο δεν είναι το κατάλληλο. Αλλαγές στους καταλόγους αποβλήτων θα πρέπει να γίνουν στη νομοθεσία από την οποία προέρχονται. Εξ άλλου, οι αλλαγές αυτές θα αντέβαιναν σε έναν από τους κύριους στόχους της πρότασης, συγκεκριμένα τη διεθνή εναρμόνιση όσον αφορά τους καταλόγους αποβλήτων.

Ωστόσο, ορισμένες τροπολογίες μπορούν να γίνουν δεκτές από την Επιτροπή, διότι βελτιώνουν ή αποσαφηνίζουν την πρόταση της Επιτροπής.

Η επιμέρους τοποθέτηση της Επιτροπής έναντι των τροπολογιών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου έχει ως ακολούθως:

3.1. Τροπολογίες που έγιναν εξ ολοκλήρου δεκτές από την Επιτροπή

Οι τροπολογίες 2, 3, 107, 108, 110, 109, 6, 7 και 8, που αφορούν επιπρόσθετες αιτιολογικές σκέψεις, μπορούν να υποστηριχθούν, καθώς προσθέτουν σχετικές παραπομπές σε ψηφίσματα και στρατηγικές διαχείρισης των αποβλήτων ή προσθέτουν πραγματολογικές πληροφορίες.

Οι τροπολογίες 10, 12, 15, 22, 24, 29, 30 31, 39, 57, 67, 100 101, 103 και 126, που αφορούν τεχνικές αποσαφηνίσεις, είναι δυνατόν να γίνουν δεκτές.

Η τροπολογία 113, με την οποία προστίθεται ρητή μνεία των «χωρικών υδάτων», για να συμπεριληφθεί στον ορισμό της «χώρας διαμετακόμισης», μπορεί να υποστηριχθεί ως αποσαφήνιση.

Η τροπολογία 122, βάσει της οποίας επιτρέπεται στις αρμόδιες αρχές να παρεκκλίνουν από την απαίτηση σύστασης χρηματικής εγγύησης, στις περιπτώσεις που η μεταφορά πραγματοποιείται από «δημόσιο οργανισμό, φορέα ή επιχείρηση, νομικό πρόσωπο δημόσιου δικαίου», είναι δυνατόν να υποστηριχθεί, αφού το πεδίο εφαρμογής έχει περιορισθεί σημαντικά και έχει διαγραφεί η γενική αναφορά σε «ή άλλη επιχείρηση», όπως προτεινόταν στην τροπολογία 25.

Η τροπολογία 125, που προβλέπει λιγότερο αυστηρές διαδικασίες όσον αφορά τις μεταφορές αποβλήτων στο πλαίσιο της «περιφερειακής συνεργασίας για τη διαχείριση των αστικών αποβλήτων», επίσης μπορεί να γίνει αποδεκτή, καθώς το πεδίο εφαρμογής έχει αποσαφηνισθεί ουσιαστικά σε σύγκριση με την τροπολογία 60.

Η τροπολογία 115, βάσει της οποίας επιτρέπονται αντιρρήσεις για μεταφορές προοριζόμενες για διάθεση επειδή ένα κράτος μέλος «επιθυμεί να ασκήσει το δικαίωμά του σύμφωνα με το άρθρο 4, παράγραφος 1, της Σύμβασης της Βασιλείας να απαγορεύσει την εισαγωγή επικινδύνων αποβλήτων ή αποβλήτων που απαριθμούνται στο παράρτημα ΙΙ της σύμβασης αυτής», μπορεί να υποστηριχθεί. Ωστόσο, τα κράτη μέλη ήδη διαθέτουν εκτεταμένη δικαιοδοσία να προβάλλουν αντιρρήσεις για μεταφορές προς διάθεση - ισχύουν οι αρχές της αυτάρκειας και της εγγύτητας - οπότε, στην πραγματικότητα, η τροπολογία δεν προσθέτει κάτι σε αυτές τις δικαιοδοσίες.

Η τροπολογία 81, με σκοπό να επιτρέπονται αντιρρήσεις για μεταφορές προς ανάκτηση ανάμικτων αστικών αποβλήτων από ιδιωτικά νοικοκυριά, μπορεί να υποστηριχθεί.

Η τροπολογία 53, με την οποία διαγράφεται ολόκληρο το άρθρο που αφορά τις προεγκεκριμένες εγκαταστάσεις ανάκτησης, μπορεί να γίνει δεκτή. Το σύστημα πιστεύεται ότι προσφέρει κάποια γραφειοκρατική ελάφρυνση για τη διεκπεραίωση κοινοποιήσεων που προορίζονται για προεγκεκριμένες εγκαταστάσεις ανάκτησης. Μπορεί, εν τούτοις, να υποστηριχθεί ότι τα οφέλη είναι πολύ περιορισμένα, αφού οι αρχές πρέπει, εν πάση περιπτώσει, να προβούν σε εκτίμηση άλλων στοιχείων της κοινοποίησης και, επομένως, μπορούν ακόμη να προβάλουν αντιρρήσεις για απόβλητα προοριζόμενα για προεγκεκριμένη εγκατάσταση.

Η τροπολογία 56, με την οποία περιορίζεται το πεδίο εφαρμογής του άρθρου 20 - το οποίο αφορά την προηγούμενη ενημέρωση σχετικά με μεταφορές αποβλήτων που προορίζονται για εργαστηριακή ανάλυση, όπως περιγράφεται στο άρθρο 3 παράγραφος 4 - στα επικίνδυνα απόβλητα και μόνον, μπορεί να γίνει αποδεκτή ως κατάλληλος περιορισμός του πεδίου εφαρμογής του άρθρου.

Οι τροπολογίες 75, 76, 77, με τις οποίες προστίθενται στο παράρτημα ΙΧ ορισμένες διεθνώς εγκεκριμένες κατευθυντήριες γραμμές, μπορούν επίσης να γίνουν αποδεκτές. Προστίθενται οι κατευθυντήριες γραμμές της ΔΟΕ και του ΔΝΟ σχετικά με την ανακύκλωση των πλοίων και οι κατευθυντήριες γραμμές του ΟΟΣΑ για τους προσωπικούς υπολογιστές. Χρειάζεται, ωστόσο, να αλλάξει η αρίθμηση των διαφόρων μερών του παραρτήματος, ώστε να περιλαμβάνονται τέσσερα μέρη επί της ιδίας βάσεως, δηλαδή τέσσερα μέρη τα οποία θα περιέχουν τις κατευθυντήριες γραμμές της Σύμβασης της Βασιλείας, τις κατευθυντήριες γραμμές του ΔΝΟ, τις κατευθυντήριες γραμμές του ΟΟΣΑ και τις κατευθυντήριες γραμμές της ΔΟΕ, αντιστοίχως. Η τροπολογία 74 σχετικά με την αποσαφήνιση του πεδίου εφαρμογής των κατευθυντηρίων γραμμών μπορεί και αυτή να γίνει αποδεκτή.

3.2. Τροπολογίες που έγιναν κατ' αρχήν δεκτές από την Επιτροπή

Η τροπολογία 93, που αφορά προσθήκη στον ορισμό της «χώρας διαμετακόμισης», μπορεί να υποστηριχθεί κατ' αρχήν. Ωστόσο, θεωρείται ότι οι λιμένες αποτελούν οπωσδήποτε μέρος της χώρας διαμετακόμισης (αφού δεν εξαιρούνται ρητά).

Η τροπολογία 59, η οποία προβλέπει ότι η Επιτροπή θα μπορούσε να ορίσει μέγιστο ύψος για τις διοικητικές δαπάνες που χρεώνονται στον κοινοποιούντα, μπορεί κατ' αρχήν να υποστηριχθεί.

Η τροπολογία 61, σχετικά με την εκτίμηση της περιβαλλοντικώς ορθής διαχείρισης όσον αφορά τις εξαγωγές αποβλήτων σε χώρες εκτός της Κοινότητας, μπορεί να γίνει δεκτή κατ' αρχήν.

Οι τροπολογίες 69 και 70, που αφορούν την ιεράρχηση των καταλόγων αποβλήτων που περιλαμβάνονται στο παράρτημα V (σχετικά με την απαγόρευση των εξαγωγών επικινδύνων αποβλήτων), ώστε ο κατάλογος επικίνδυνων αποβλήτων της ΕΕ να υπερισχύει του καταλόγου μη επικινδύνων αποβλήτων της Σύμβασης της Βασιλείας (που παρατίθενται και οι δύο στο παράρτημα), μπορούν κατ' αρχήν να γίνουν δεκτές.

Οι τροπολογίες 84 και 88, στις οποίες αποσαφηνίζεται ότι για το πέρας της μεταφοράς απαιτείται να έχει γίνει τελική επεξεργασία των αποβλήτων στη χώρα προορισμού, μπορούν να γίνουν δεκτές κατ' αρχήν. Πάντως, θεωρείται ότι η εν λόγω αποσαφήνιση προβλέπεται ήδη στο άρθρο 5 παράγραφος 6.

Η τροπολογία 92, σχετικά με την αποσαφήνιση του ορισμού της «χώρας αποστολής», είναι δυνατόν να υποστηριχθεί κατ' αρχήν, καθώς μπορεί να φανεί χρήσιμη όσον αφορά μεταφορές στην ανοικτή θάλασσα. Θα πρέπει, όμως, να συμπληρωθεί από μια παράγραφο στην οποία να παρουσιάζονται με σειρά προτεραιότητας οι διάφορες επιλογές ως προς τη χώρα που θα πρέπει να θεωρηθεί χώρα αποστολής σε περίπτωση διαφορών. Η Επιτροπή προτείνει, επομένως, να διατυπωθεί το άρθρο 2, σημείο 15 ως εξής:

«χώρα αποστολής, κάθε χώρα από την οποία προβλέπεται να εκκινήσει ή εκκινεί μεταφορά αποβλήτων. στην περίπτωση αχρήστων σκαφών, η χώρα αποστολής μπορεί επίσης να περιλαμβάνει τα κράτη των λιμένων, τα κράτη στη δικαιοδοσία των οποίων υπάγεται ο ιδιοκτήτης ή ο κάτοχος και τα κράτη της σημαίας, με αυτή τη σειρά προτεραιότητας.»

Η τροπολογία 25, σχετικά με ενδεχόμενες παρεκκλίσεις από την απαίτηση σύστασης χρηματικής εγγύησης όσον αφορά ορισμένους δημόσιους οργανισμούς, μπορεί να γίνει δεκτή κατ' αρχήν, εφόσον έχει περιορισθεί το πεδίο εφαρμογής. Βλέπε ανωτέρω, σχετικά με την τροπολογία 122.

Η τροπολογία 60, που προβλέπει λιγότερο αυστηρές διαδικασίες σε σχέση με ειδικές γεωγραφικές συνθήκες, μπορεί κατ' αρχήν να υποστηριχθεί, εάν περιορισθεί ουσιαστικά το πεδίο εφαρμογής. Η τροπολογία 125, που αφορά το ίδιο θέμα, έχει αναδιατυπωθεί προς αυτή την κατεύθυνση και μπορεί, άρα, να υποστηριχθεί πλήρως (βλέπε ανωτέρω).

Η τροπολογία 66, που αφορά τη δημοσιοποίηση των κοινοποιήσεων, μπορεί κατ' αρχήν να υποστηριχθεί. Θεωρείται, όμως, σκόπιμο να καθορίζονται οι υποχρεώσεις σε χωριστό άρθρο, το οποίο να αναφέρεται στην τήρηση των κανόνων εμπιστευτικότητας, όπως ορίζονται στην εθνική και/ή την κοινοτική νομοθεσία. Η Επιτροπή προτείνει, επομένως, ένα νέο άρθρο 53α, το οποίο έχει ως εξής (προστέθηκε παράγραφος 2):

«1. Η αρμόδια αρχή του εξάγοντος ή του εισάγοντος κράτους μέλους δημοσιοποιεί με τα κατάλληλα μέσα, όπως το Διαδίκτυο, όλες τις κοινοποιήσεις μεταφορών αποβλήτων στις οποίες συγκατατέθηκε, και όλα τα συναφή έγγραφα, το αργότερο 7 ημέρες μετά τη συγκατάθεση.

2. Για την εκπλήρωση των υποχρεώσεων κατά την παράγραφο 1, τα κράτη μέλη μεταχειρίζονται τις πληροφορίες που υποβάλλονται σχετικά με τις κοινοποιήσεις με εμπιστευτικό τρόπο σύμφωνα με την κοινοτική και εθνική νομοθεσία.»

3.3. Τροπολογίες που έγιναν εν μέρει δεκτές από την Επιτροπή

Το πρώτο μέρος της τροπολογίας 58, όπου τονίζεται η συνεργασία και η εναρμόνιση μεταξύ αρμοδίων αρχών, στις περιπτώσεις ηλεκτρονικής ανταλλαγής δεδομένων, θα μπορούσε να αποτελέσει χρήσιμη προσθήκη. Ωστόσο, το δεύτερο μέρος - ο διαχωρισμός της ανταλλαγής δεδομένων μεταξύ της αρμόδιας αρχής αποστολής και προορισμού - δεν φαίνεται δικαιολογημένος.

3.4. Τροπολογίες που δεν έγιναν δεκτές από την Επιτροπή

Οι τροπολογίες 1 και 83, με τις οποίες προτείνεται αλλαγή της νομικής βάσης από το περιβάλλον και το εμπόριο (175 και 133) μόνον στο περιβάλλον (175), δεν μπορούν να γίνουν δεκτές.

Οι τροπολογίες 4, 5 και 111, με επιπρόσθετες αιτιολογικές σκέψεις, δεν είναι αποδεκτές για τυπικούς λόγους, κυρίως διότι παραβιάζουν το δικαίωμα πρωτοβουλίας της Επιτροπής. Το αυτό ισχύει και για άλλες τροπολογίες, συγκεκριμένα τις τροπολογίες 112, 20, το δεύτερο μέρος της 114, 28 και 46.

Η τροπολογία 9, η οποία αφορά την εξαίρεση των εισαγωγών στην Κοινότητα (στρατιωτικών) αποβλήτων που παράγονται στα πλαίσια μιας εξωτερικής επιχείρησης που πραγματοποιεί ένα μέρος των ενόπλων δυνάμεων κράτους μέλους, από τον συγκεκριμένο τόπο προς αυτό το κράτος μέλος, δεν μπορεί να γίνει δεκτή. Κρίνεται ότι τα ζητήματα που οδήγησαν σε αυτή την τροπολογία ρυθμίζονται στο άρθρο 2 σημείο 11 στοιχείο (iii) - βάσει του οποίου επιτρέπεται να είναι επίσης αρμόδια αρχή, στις περιπτώσεις που δεν έχει οριστεί, «η ρυθμιστική αρχή της χώρας ή της περιφέρειας, αναλόγως». Επομένως, είναι δυνατόν να ενεργεί η στρατιωτική αρχή ως αρμόδια αρχή. Άρα, δεν υπάρχει ανάγκη εξαίρεσης. Ομοίως, οι τροπολογίες 62, 63, 64 και 65 επί των ιδίων θεμάτων δεν μπορούν να γίνουν δεκτές.

Η τροπολογία 11, για τη διαγραφή του άρθρου 1 παράγραφος 6 - διάταξη η οποία καθιστά δυνατή την πιθανή εξαίρεση των ζωικών υποπροϊόντων από το πεδίο εφαρμογής του κανονισμού - δεν είναι αποδεκτή. Για να αποφευχθεί ο διοικητικός φόρτος λόγω της εφαρμογής δύο διαδικαστικών καθεστώτων και εφόσον η κτηνιατρική νομοθεσία προβλέπει παρεμφερείς ή αυστηρότερες διαδικαστικές διατάξεις για τα απόβλητα ζωικών υποπροϊόντων, τα εν λόγω απόβλητα πρέπει να εξαιρούνται.

Οι τροπολογίες 13 και 14, για αλλαγή του ορισμού της «ανάκτησης» και της «διάθεσης», ώστε να καλύπτονται μόνον οι τελικές εργασίες, δεν μπορούν να γίνουν δεκτές. Πρέπει να διατηρηθεί ο ορισμός της οδηγίας πλαισίου για τα απόβλητα 75/442/ΕΟΚ, όπως τροποποιήθηκε. Ομοίως, δεν είναι αποδεκτές: η τροπολογία 21, με σκοπό να μην επιτρέπονται οι μεταφορές που προορίζονται για μεταβατικές εργασίες, και οι επακόλουθες αλλαγές όσον αφορά τη σύμβαση, στην τροπολογία 26, τη χρηματική εγγύηση, στις τροπολογίες 27 και 85, τη συγκατάθεση, στο δεύτερο μέρος της τροπολογίας 87, τις αντιρρήσεις, στις τροπολογίες 34 και 41, και τις ειδικές διατάξεις σχετικά με τις μεταβατικές εργασίες, στην τροπολογία 91.

Οι τροπολογίες 16 και 79 ενδέχεται να οφείλονται σε παρανόηση, αφού τα αστικά/ασυσκεύαστα οικιακά απόβλητα ήδη υπόκεινται στη διαδικασία προηγούμενης γραπτής κοινοποίησης και συγκατάθεσης.

Με τις τροπολογίες 17 και 18 προτείνεται, για τα επικίνδυνα απόβλητα που παρατίθενται στο παράρτημα ΙΙΙ, να προηγείται γραπτή κοινοποίηση, αλλά όχι συγκατάθεση. Η απαίτηση αυτή δεν θεωρείται δικαιολογημένη και θα έρθει σε αντίθεση με την απόφαση του ΟΟΣΑ. άρα, δεν είναι αποδεκτή. Για τον ίδιο λόγο, δεν μπορεί να γίνει δεκτή η τροπολογία 55, βάσει της οποίας απαιτείται προηγούμενη ενημέρωση των αρμοδίων αρχών. (Στο πλαίσιο αυτό, πρέπει επίσης να δοθεί προσοχή στο άρθρο 19 παράγραφος 5).

Η τροπολογία 105, με την οποία διαγράφεται η υποχρέωση να παρέχεται αντίγραφο της σύμβασης, εάν ζητηθεί από τις σχετικές αρμόδιες αρχές, όσον αφορά μεταφορές μη επικινδύνων αποβλήτων προς ανάκτηση (από το πρόσωπο που φροντίζει για τη μεταφορά), δεν είναι αποδεκτή. Για σκοπούς ελέγχου, είναι απαραίτητο να μπορεί να ζητείται η σύμβαση. Πρέπει να τονισθεί ότι οι εμπιστευτικές πληροφορίες τις οποίες περιέχει η σύμβαση προστατεύονται, επειδή αυτός ενδέχεται να είναι ο λόγος που οδήγησε στην υποβολή της τροπολογίας.

Η τροπολογία 19, με την οποία προστίθενται οι μεταφορές που προορίζονται για «ερευνητικούς/πειραματικούς σκοπούς» ως μεταφορές που εξαιρούνται από τη διαδικασία κοινοποίησης, δεν είναι δυνατόν να γίνει δεκτή. Οι μεταφορές αυτές ενέχουν τον ίδιο κίνδυνο όπως και όλες οι άλλες μεταφορές αποβλήτων και θα πρέπει να ακολουθούν τις συνήθεις διαδικασίες. Συνεπώς, η τροπολογία 94, με την οποία αυξάνονται οι ποσότητες αποβλήτων που μπορούν να μεταφερθούν για εργαστηριακή ανάλυση χωρίς κοινοποίηση από το πολύ 25kg έως και το τριακονταπλάσιο της ποσότητας αυτής, δεν είναι αποδεκτή.

Το πρώτο μέρος της τροπολογίας 114 προβλέπει ότι - επιπλέον των αποβλήτων που περιέχουν POP - και οι μεταφορές αποβλήτων που αποτελούνται, περιέχουν ή έχουν μολυνθεί από αμίαντο υπόκεινται στις ίδιες διατάξεις όπως και οι μεταφορές αποβλήτων που προορίζονται για διάθεση. Το άρθρο θα πρέπει να περιορίζεται μόνον στις ουσίες για τις οποίες υπάρχει συμφωνία στο πλαίσιο της Σύμβασης της Στοκχόλμης.

Οι τροπολογίες 95 και 98, με τις οποίες προτείνεται να επιτρέπεται σιωπηρή συγκατάθεση από όλες τις αρμόδιες αρχές (και όχι μόνον από τις αρχές διαμετακόμισης) στην περίπτωση μεταφοράς αποβλήτων που προορίζονται για ανάκτηση, δεν είναι αποδεκτές για διάφορους λόγους. Πρώτον, διότι έρχονται σε αντίθεση με τη Σύμβαση της Βασιλείας. Δεύτερον, πρέπει να εξασφαλισθεί η αρχή της προφύλαξης ιδίως όσον αφορά τις μεταφορές επικινδύνων αποβλήτων. Συν τοις άλλοις, οι εν λόγω τροπολογίες αντίκεινται στον στόχο της απλούστευσης, εφόσον θα επαναφέρουν τρεις διαδικασίες αντί για τις προτεινόμενες δύο και, επομένως, θα συνεπάγονται την εφαρμογή διαφορετικών κανόνων για τις μεταφορές εντός του ΟΟΣΑ και εντός της ΕΕ. Τέλος, η γραπτή συγκατάθεση προσφέρει μεγαλύτερη σαφήνεια και διευκολύνει την επιβολή της νομοθεσίας.

Η τροπολογία 23 προσθέτει ότι τα έγγραφα κοινοποίησης και μεταφοράς μπορούν να εκδίδονται βάσει ειδικών κανονισμών που θεσπίζονται από τα κράτη μέλη, το οποίο δεν μπορεί να γίνει δεκτό. Η έκδοση των εγγράφων κοινοποίησης και μεταφοράς πρέπει να εναπόκειται μόνον στην αρμόδια αρχή αποστολής και χρειάζεται εναρμόνιση σε αυτό το πεδίο. Το ζήτημα της έκδοσης των εντύπων είναι διαφορετικό θέμα, για το οποίο δεν χρειάζεται ειδική ρύθμιση.

Οι τροπολογίες 96 και 97 ορίζουν ότι η χρηματική εγγύηση απαιτείται να έχει συσταθεί και να είναι νομικώς δεσμευτική μόνον κατά την έναρξη της μεταφοράς, αντί για τη στιγμή της κοινοποίησης, και δεν είναι δυνατόν να γίνει δεκτή. Για λόγους επιβολής της νομοθεσίας και αποτελεσματικότητας, είναι σημαντικό να υπάρχει τεκμήριο του νομικώς δεσμευτικού χαρακτήρα της εγγύησης ήδη κατά τη στιγμή της κοινοποίησης. Η ισχύς, ωστόσο, απαιτείται μόνον κατά τη στιγμή που όντως πραγματοποιείται η μεταφορά.

Το πρώτο μέρος των τροπολογιών 86 και 87 περιορίζει την ισχύ γραπτής και σιωπηρής συγκατάθεσης από ένα ημερολογιακό έτος σε 180 ημέρες και δεν είναι αποδεκτό. Αντίκειται στην απόφαση του ΟΟΣΑ και αντιβαίνει στον στόχο της απλούστευσης των διαδικασιών, καθώς θα χρειαστεί να εφαρμοστούν διαφορετικές προθεσμίες για τις μεταφορές εντός του ΟΟΣΑ και εντός της ΕΕ.

Με το δεύτερο μέρος των τροπολογιών 86 και 87 αφαιρείται η δυνατότητα να λήγει η συγκατάθεση μόνον μετά δύο έτη, όταν πρόκειται για μεταφορά σε εγκατάσταση μεταβατικών εργασιών, το οποίο δεν είναι αποδεκτό. Οι τροπολογίες αυτές πρέπει να τεθούν στο πλαίσιο των τροπολογιών που αποκλείουν τις μεταβατικές εργασίες και να θεωρηθούν συνέπειά τους. Η Επιτροπή δεν είναι σε θέση να δεχθεί τις εν λόγω τροπολογίες και, επομένως, ούτε τις τροπολογίες 86 και 87. Εξ άλλου, αντίκεινται στην απόφαση του ΟΟΣΑ και αντιβαίνουν στον στόχο της απλούστευσης των διαδικασιών, καθώς θα χρειαστεί να εφαρμοστούν διαφορετικές προθεσμίες για τις μεταφορές εντός του ΟΟΣΑ και εντός της ΕΕ.

Οι τροπολογίες 32 και 33, που αφορούν την επακόλουθη επαλήθευση των ελέγχων και της συμμόρφωσης της κοινοποίησης, θα πρέπει να καλύπτονται από το άρθρο 53 περί επιβολής και δεν είναι δυνατόν να υποστηριχθούν.

Οι τροπολογίες 35 και 80 σχετικά με επιπρόσθετους λόγους βάσει των οποίων μπορούν που δικαιολογηθούν αντιρρήσεις για μεταφορές προοριζόμενες για διάθεση, δεν είναι αποδεκτές. Η τροπολογία 37, με την οποία διαγράφεται η μνεία της αυτάρκειας σε κοινοτικό επίπεδο, και επομένως υπάρχει μόνον μνεία της αυτάρκειας σε εθνικό επίπεδο, επίσης πρέπει να απορριφθεί. Άρα, χρειάζεται ακόμη να ενθαρρυνθεί η συνεργασία μεταξύ γειτονικών και/ή μικρών χωρών, κυρίως μέσω αναφοράς στην αυτάρκεια σε κοινοτικό επίπεδο. Η τροπολογία 38 προσθέτει ότι μπορούν να προβληθούν αντιρρήσεις για μια μεταφορά βάσει της εθνικής νομοθεσίας, εάν δεν υπάρχουν σε κοινοτικό επίπεδο υποχρεώσεις σχετικά με τη διάθεση. Θα μπορούσε να γίνει άτοπη χρήση αυτής της διάταξης και να δημιουργηθούν στρεβλώσεις στην εσωτερική αγορά. θα πρέπει, συνεπώς, να απορριφθεί.

Οι τροπολογίες 116 και 117 σχετικά με επιπρόσθετους λόγους βάσει των οποίων μπορούν που δικαιολογηθούν αντιρρήσεις για μεταφορές προοριζόμενες για ανάκτηση, δεν είναι αποδεκτές, διότι θα παραβίαζαν την απόφαση του ΟΟΣΑ, και ενδεχομένως και τη συνθήκη ΕΚ. Η τροπολογία 42 δεν μπορεί να γίνει δεκτή. Οι τροπολογίες 43 και 44, που αναφέρονται στα αστικά/ασυσκεύαστα οικιακά απόβλητα και στην εγγύτητα και αυτάρκεια, δεν μπορούν να γίνουν δεκτές. Οι αρχές της εγγύτητας και της αυτάρκειας ισχύουν σήμερα μόνον για μεταφορές προοριζόμενες για διάθεση και όχι για μεταφορές προοριζόμενες για ανάκτηση. αυτό δεν πρέπει να αλλάξει. (Η τροπολογία 81, όμως, μπορεί να γίνει δεκτή, όπως αναδιατυπώθηκε. βλέπε ανωτέρω). Οι τροπολογίες 45, 49, 82, 89, 90, 118, 120, 123, 124 και 119, που αφορούν τον καθορισμό ορισμένων κριτηρίων ως προς την ανάκτηση, δεν είναι αποδεκτές. Τα εν λόγω κριτήρια θα μπορούσαν να είναι ένα μεταξύ διαφόρων άλλων που θεωρούνται σημαντικά για τη διάκριση μεταξύ ανάκτησης και διάθεσης εν γένει και στο πλαίσιο της οδηγίας πλαισίου για τα απόβλητα 75/442/ΕΟΚ, και δεν θα πρέπει να καθορίζονται στο πλαίσιο του παρόντος κανονισμού. Οι τροπολογίες 47 και 48, που προσθέτουν ότι μπορούν να προβληθούν αντιρρήσεις για μια μεταφορά βάσει της εθνικής νομοθεσίας, εάν δεν υπάρχουν σε κοινοτικό επίπεδο υποχρεώσεις σχετικά με την ανάκτηση ή την ανακύκλωση, ούτε αυτές είναι αποδεκτές. Με αυτές επιδιώκεται να δοθούν εθνικές λύσεις σε ορισμένα προβλήματα διαχείρισης των αποβλήτων όσον αφορά απόβλητα προοριζόμενα για ανάκτηση. Αυτό δεν συμβαδίζει με τον γενικό στόχο της Επιτροπής για την πολιτική διαχείρισης των αποβλήτων - και συγκεκριμένα, την εναρμόνιση σε κοινοτικό επίπεδο. Η απάντηση της Επιτροπής στο ζήτημα αυτό είναι άρα η επιδίωξη πλέον μακροπρόθεσμης λύσης σε επίπεδο ΕΕ, της οποίας τα κυριότερα στοιχεία είναι πρώτον, η καθιέρωση προτύπων σε επίπεδο ΕΕ, μέσω της επέκτασης της οδηγίας IPPC, και δεύτερον, η χάραξη κατευθυντηρίων γραμμών σχετικά με την πλασματική (ψευδή) ανάκτηση και σαφέστερες διακρίσεις μεταξύ των διαφόρων εργασιών ανάκτησης και διάθεσης.

Με τις τροπολογίες 40 και 50 διαγράφεται η δυνατότητα να συμφωνήσουν οι σχετικές αρμόδιες αρχές με τον κοινοποιούντα να μην απαιτήσουν νέα κοινοποίηση, σε περίπτωση που δεν έχουν επιλυθεί προβλήματα σχετικά με τις αντιρρήσεις, εντός ορισμένου χρονικού διαστήματος. Δεν φαίνεται απαραίτητο ή δικαιολογημένο να υπάρχει αξίωση για κοινοποίηση, εάν όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη συμφωνήσουν άλλως. άρα, η τροπολογία δεν μπορεί να γίνει δεκτή.

Οι τροπολογίες 51 και 52 δεν είναι αποδεκτές, διότι θεωρούνται επανάληψη του άρθρου 14 παράγραφος 7, που ορίζει ότι όλες οι άλλες διατάξεις του κανονισμού ισχύουν επίσης και για τις γενικές κοινοποιήσεις.

Η τροπολογία 99, σχετικά με απλουστευμένη διαδικασία όσον αφορά τα συστήματα παραλαβής κατόπιν επιστροφής, δεν μπορεί να γίνει δεκτή, διότι το πεδίο εφαρμογής είναι πολύ ασαφές.

Η τροπολογία 54, με την οποία συντομεύεται η προθεσμία για την έκδοση πιστοποιητικού τελικής επεξεργασίας σε 7 και 180 ημέρες αντί για 30 και ένα ημερολογιακό έτος (μετά την ολοκλήρωση της επεξεργασίας και την παραλαβή των κοινοποιημένων αποβλήτων, αντιστοίχως), δεν είναι αποδεκτή. Αντίκειται στην απόφαση του ΟΟΣΑ και αντιβαίνει στον στόχο της απλούστευσης των διαδικασιών, καθώς θα πρέπει να εφαρμοστούν διαφορετικές προθεσμίες για τις μεταφορές εντός του ΟΟΣΑ και εντός της ΕΕ, εάν γίνει δεκτή η τροπολογία.

Η τροπολογία 102, με την οποία τροποποιείται η πρόταση ώστε εάν οι αρμόδιες αρχές αποστολής και προορισμού διαφωνούν σχετικά με την ταξινόμηση των κοινοποιημένων εργασιών επεξεργασίας των αποβλήτων ως διάθεσης ή ανάκτησης, θα υπερισχύσει η γνώμη της αρχής στον τόπο προορισμού, δεν είναι αποδεκτή. Η πρόταση της Επιτροπής προβλέπει ότι, στις περιπτώσεις αυτές, εφαρμόζονται οι διατάξεις που αφορούν τη διάθεση. Χρειάζεται να διασφαλισθεί προσέγγιση βάσει της αρχής της προφύλαξης, κατά την επιλογή των διαδικασιών σε περίπτωση διαφωνίας. Πρέπει επίσης να σημειωθεί ότι το Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων έχει επιβεβαιώσει ότι και οι δύο αρχές είναι αρμόδιες για την ταξινόμηση της επεξεργασίας ως εργασίας διάθεσης ή ανάκτησης.

Η τροπολογία 121, με την οποία προστίθεται μια περαιτέρω προϋπόθεση όσον αφορά τις εισαγωγές στην Κοινότητα αποβλήτων προς ανάκτηση, ώστε όσον αφορά τα επικίνδυνα απόβλητα, η αρμόδια αρχή αποστολής εκτός της Κοινότητας πρέπει να παρουσιάζει προηγουμένως δεόντως αιτιολογημένο αίτημα, το οποίο να αναφέρει ότι «δεν διαθέτουν ή δεν μπορούν λογικώς να αποκτήσουν την τεχνική ικανότητα και τις αναγκαίες εγκαταστάσεις για την ανάκτηση των αποβλήτων κατά οικολογικά ορθό τρόπο», δεν μπορεί να γίνει δεκτή. Ως προς τις χώρες του ΟΟΣΑ, η διάταξη αυτή θα παραβίαζε την απόφαση του ΟΟΣΑ. Ως προς τις χώρες που δεν είναι μέρη της Σύμβασης της Βασιλείας και δεν είναι χώρες του ΟΟΣΑ, η εν λόγω απαίτηση ισχύει ήδη. Ως προς τις χώρες που είναι μέρη της Σύμβασης της Βασιλείας και δεν είναι χώρες του ΟΟΣΑ, θα μπορούσε να εξετασθεί. Ωστόσο, θα μπορούσε να υποστηριχθεί ότι η επεξεργασία στην Κοινότητα, στις περισσότερες περιπτώσεις, είναι «ανώτερη» από περιβαλλοντική άποψη. Επομένως, δεν θεωρούνται δικαιολογημένοι οι επιπρόσθετοι περιορισμοί βάσει περιβαλλοντικών λόγων.

Οι τροπολογίες 78, 106, 68, 71, 72 και 73, όλες αφορούν αλλαγές στις συγκεκριμένες καταχωρίσεις στους καταλόγους αποβλήτων που παρατίθενται στα παραρτήματα της πρότασης, και δεν είναι αποδεκτές. Όχι λόγω διαφωνίας της Επιτροπής επί της ουσίας, αλλά μάλλον επειδή το πλαίσιο δεν είναι το κατάλληλο. Αλλαγές στους καταλόγους αποβλήτων θα πρέπει να γίνουν στη νομοθεσία από την οποία προέρχονται (τη Σύμβαση της Βασιλείας, την απόφαση του ΟΟΣΑ και τον κατάλογο αποβλήτων της ΕΕ). Εξ άλλου, οι αλλαγές αυτές θα αντέβαιναν σε έναν από τους κύριους στόχους της πρότασης, συγκεκριμένα τη διεθνή εναρμόνιση όσον αφορά τους καταλόγους αποβλήτων.

3.5. Τροποποιημένη πρόταση

Έχοντας υπόψη το άρθρο 250 παράγραφος 2 της συνθήκης ΕΚ, η Επιτροπή τροποποιεί την πρότασή της, όπως προαναφέρεται.