Πρόταση ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΥ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ σχετικά με τη συνεργασία μεταξύ των εθνικών αρχών που είναι αρμόδιες για την επιβολή της νομοθεσίας για την προστασία των καταναλωτών («κανονισμός για τη συνεργασία στον τομέα της προστασίας των καταναλωτών»)

(υποβληθείσα από την Επιτροπή)

ΕΠΕΞΗΓΗΜΑΤΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ

1. συνοψη

* Η αποτελεσματική λειτουργία της εσωτερικής αγοράς απαιτεί τη σημαντική βελτίωση της επιβολής της νομοθεσίας για την προστασία των οικονομικών συμφερόντων των καταναλωτών σε διασυνοριακές περιπτώσεις. Η ανάπτυξη των διασυνοριακών συναλλαγών, μεταξύ άλλων και μέσω της διάδοσης του διαδικτύου, κατέστησε ακόμα περισσότερο επιβεβλημένη τη βελτίωση αυτή. Η διεύρυνση καταδεικνύει περισσότερο την ανάγκη να αναληφθεί δράση.

* Η προστασία των καταναλωτών από διασυνοριακές παραβάσεις απαιτεί τη δημιουργία ενός δικτύου δημοσίων αρχών για την τήρηση της νομοθεσίας στο σύνολο της εσωτερικής αγοράς. Για τις αρχές αυτές απαιτείται ένα ελάχιστο επίπεδο κοινών εξουσιών έρευνας και επιβολής της νομοθεσίας. Η πρόταση παρέχει ένα πλαίσιο δικαιωμάτων και υποχρεώσεων αμοιβαίας συνδρομής προς χρήση από τις αρχές επιβολής της νομοθεσίας κατά την αντιμετώπιση διασυνοριακών παραβάσεων. Το δίκτυο που δημιουργείται με τον τρόπο αυτό, έχει σχεδιασθεί για να παρέχει στις εθνικές αρχές επιβολής της νομοθεσίας μια λύση για την ταχεία αντιμετώπιση των πλέον αδίστακτων εμπόρων.

* Ο κανονισμός που προτείνεται προβλέπει επίσης την ευρύτερη διοικητική συνεργασία μεταξύ των κρατών μελών και της Επιτροπής για σχέδια κοινού ενδιαφέροντος τα οποία αποσκοπούν στην πληροφόρηση, την εκπαίδευση και την ενδυνάμωση των καταναλωτών. Το πεδίο του προτεινόμενου κανονισμού περιορίζεται σε διασυνοριακές παραβάσεις. Για το λόγο αυτό, τα κράτη μέλη δεν χρειάζεται να τροποποιήσουν τις ρυθμίσεις που διαθέτουν για τις εσωτερικές τους παραβάσεις.

2. η αναγκη ΓΙΑ δραση

* Το 2001 το πράσινο βιβλίο για την προστασία των καταναλωτών στην Ευρωπαϊκή Ένωση [1] εντόπισε ένα κενό στην επιβολή της νομοθεσίας για την προστασία των καταναλωτών σχετικά με τα οικονομικά συμφέροντα των καταναλωτών στην εσωτερική αγορά. Υποστήριξε ότι υπάρχει η ανάγκη ενός νομικού πλαισίου για τη συνεργασία των δημοσίων αρχών που είναι αρμόδιες για την επιβολή της νομοθεσίας για την προστασία των καταναλωτών. Προσδιόρισε τα ενδεχόμενα στοιχεία που μπορούν να περιληφθούν σε ένα τέτοιο νομικό όργανο.

[1] COM (2001) 531 τελικό

* Οι ιδέες της Επιτροπής έγιναν ευμενέστατα δεκτές από όλους σχεδόν τους ενδιαφερομένους [2]. Υπήρξε ευρεία συμφωνία ότι ένα τέτοιο νομικό όργανο θα συνέβαλλε στην εξασφάλιση της σωστής λειτουργίας της εσωτερικής αγοράς και θα ενίσχυε την προστασία των καταναλωτών. Ιδίως οι επιχειρηματικοί φορείς δέχθηκαν θετικά τις προθέσεις της Επιτροπής.

[2] Οι απαντήσεις στο πράσινο βιβλίο περιλαμβάνονται στη διεύθυνση: http://europa.eu.int/comm/consumers/ policy/developments/fair_comm_pract/responses/responses_en.html

* Στην ανακοίνωση σε συνέχεια του πράσινου βιβλίου [3], η Επιτροπή ανέλαβε να υποβάλει πρόταση για ένα τέτοιο νομικό όργανο μετά από περαιτέρω διαβουλεύσεις με τις εθνικές κυβερνήσεις. Αυτή η διαβούλευση πραγματοποιήθηκε το φθινόπωρο του 2002 και την άνοιξη του 2003 (περιλαμβανόμενης άτυπης υπουργικής συνεδρίασης στην Ερέτρια το Μάιο) και επιβεβαίωσε σε μεγάλο βαθμό τους προσανατολισμούς των εθνικών κυβερνήσεων όπως εκφράζονται στις απαντήσεις που έδωσαν στο πράσινο βιβλίο και στην ανακοίνωση που ακολούθησε [4]. Η πρόσφατη στρατηγική για την κοινή αγορά 2003-2006 [5] υποστήριξε επίσης ότι πρέπει να βελτιωθεί η επιβολή της νομοθεσίας για να εξασφαλισθεί η εμπιστοσύνη των καταναλωτών στην εσωτερική αγορά και χαρακτήρισε αυτήν την πρόταση ως ενέργεια προτεραιότητας.

[3] Com (2002) 289 τελικό

[4] Οι απαντήσεις στην ανακοίνωση αυτή βρίσκονται στη διεύθυνση:

[5] Στρατηγική για την εσωτερική αγορά: Προτεραιότητες 2003-2006 COM (2003) τελικό.

* Επιπλέον, το Συμβούλιο με ψήφισμα που ενέκρινε στις 2 Δεκεμβρίου 2002 σχετικά με τη στρατηγική της Κοινότητας στον τομέα της πολιτικής υπέρ των καταναλωτών 2002-2006, καλωσόρισε την πρόθεση της Επιτροπής να υποβάλει πρόταση στον τομέα αυτόν [6]. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ενέκρινε ένα ψήφισμα για τη στρατηγική στον τομέα της πολιτικής στον τομέα των καταναλωτών και δύο ψηφίσματα για το πράσινο βιβλίο και την ανακοίνωση της Επιτροπής στις 13 Μαρτίου 2003, τα οποία επίσης καλωσόρισαν την πρόθεση της Επιτροπής να υποβάλει πρόταση [7].

[6] Ψήφισμα του Συμβουλίου της 2ας Δεκεμβρίου 2002 για την κοινοτική στρατηγική στον τομέα της πολιτικής υπέρ των καταναλωτών 2002-2006, ΕΕ C11, της 17.01.2003, σ. 1.

[7] Ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου όσον αφορά τις επιπτώσεις του πράσινου βιβλίου σχετικά με την προστασία των καταναλωτών στην Ευρωπαϊκή Ένωση στο μέλλον της ευρωπαϊκής πολιτικής για τους καταναλωτές (COM(2001) 531 - C5-0295/2002 - 2002/2151 COS), ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, για τις προοπτικές της νομικής προστασίας των καταναλωτών υπό το πρίσμα του πράσινου βιβλίου για την προστασία των καταναλωτών στην Ευρωπαϊκή Ένωση (COM(2001) 531 - C5-0294/2002 - 2002/2150 (COS), ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου), για την ανακοίνωση της Επιτροπής στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, το Συμβούλιο, την Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή και την Επιτροπή των Περιφερειών για τη "στρατηγική για την πολιτική υπέρ των καταναλωτών 2002- 2006" (COM(2002) 208 - C5-0329/2002 - 2002/2173 (COD))

* Επικρατεί επομένως ευρεία συναίνεση ότι η συνεπής και αποτελεσματική επιβολή της νομοθεσίας για την προστασία των καταναλωτών είναι αποφασιστικής σημασίας για την καλή λειτουργία της εσωτερικής αγοράς, την κατάργηση των στρεβλώσεων του ανταγωνισμού και την προστασία των καταναλωτών.

* Η ανάπτυξη των διασυνοριακών αγορών έχει αυξήσει την πιθανότητα διασυνοριακών παραβάσεων. Είναι όλο και πιθανότερο ότι ο διαφημιστής ή ο έμπορος λιανικής πώλησης θα βρίσκεται σε διαφορετική δικαιοδοσία από αυτή του καταναλωτή. Κατά τους πρώτους δεκαέξι μόλις μήνες της λειτουργίας του, το Ευρωπαϊκό Εξωδικαστικό Δίκτυο εναλλακτικών οργάνων επίλυσης διαφορών (EE-δίκτυο) κατέγραψε 1115 διασυνοριακές διαφορές [8]. Το σχέδιο «Consumer Sentinel», το οποίο αποσκοπεί, στη διεθνή επιβολή της νομοθεσίας, με την καθοδήγηση των ΗΠΑ, έχει καταγράψει 4100 διασυνοριακές καταγγελίες καταναλωτών κατά εμπορευομένων στην ΕΕ, στον ΕΟΧ και στις υποψήφιες χώρες από το 1999, περισσότερο από το ήμισυ των οποίων υποβλήθηκε κατά την περίοδο Ιανουαρίου-Σεπτεμβρίου 2002 [9].

[8] http://europa.eu.int/comm/consumers/ policy/developments/acce_just/index_en.html

[9] http://www.ftc.gov/bcp/conline/edcams/ crossborder/PDFs/Cross-BorderCY-2002.pdf

* Η ανάπτυξη του ηλεκτρονικού εμπορίου, η κυκλοφορία των χαρτονομισμάτων και των νομισμάτων του ευρώ και η ευρύτερη χρήση κοινών γλωσσών αναμένεται να αυξήσουν ακόμα περισσότερο τις διασυνοριακές αγορές. Η διάδοση της διασυνοριακής διαφήμισης και της διάθεσης στην αγορά μέσω του ταχυδρομείου, του διαδικτύου και της τηλεόρασης, θα έχουν να διαδραματίσουν σημαντικό ρόλο στην ενίσχυση του διασυνοριακού εμπορίου. Ωστόσο, εάν δεν υποστηριχθούν από την αποτελεσματική επιβολή της νομοθεσίας, οι ελευθερίες του διασυνοριακού εμπορίου και του ηλεκτρονικού εμπορίου θα μπορούσαν να μετατραπούν σε ασυδοσία για τους αδίστακτους εμπόρους ώστε να υπονομεύουν την εσωτερική αγορά και να βλάπτουν ατιμωρητί τους καταναλωτές. Η Ευρωπαϊκή Ένωση Διαφημιστικών Προτύπων (EASA) υπολογίζει ότι το 63% περίπου των διασυνοριακών καταγγελιών που υποβλήθηκαν από το 1992 έως το 2002 αφορά αδίστακτους εμπόρους ή εμπόρους που δρουν στο περιθώριο του νόμου και ότι το ποσοστό αυτό αυξάνει σε 86% περίπου για το διαφημιστικό ταχυδρομείο [10].

[10] Πηγή: εκτίμηση της EASA για τα στοιχεία που διαθέτει η ίδια σχετικά με τις διασυνοριακές καταγγελίες

* Η εμπιστοσύνη των καταναλωτών στις διασυνοριακές αγορές στην εσωτερική αγορά εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την αποτελεσματική διασυνοριακή επιβολή της νομοθεσίας. Σε πρόσφατη δημοσκόπηση του Ευρωβαρομέτρου, το 43% των καταναλωτών που αντιμετώπιζαν με λιγότερη εμπιστοσύνη τις διασυνοριακές αγορές ανέφερε, ότι, για να αυξηθεί η εμπιστοσύνη τους, ήταν πολύ σημαντικό να μπορούν να επεμβαίνουν εξ ονόματός τους οι εθνικές τους αρχές στο εξωτερικό. Επιπλέον, το 33% των καταναλωτών δήλωσε ότι ένα τέτοιο μέτρο θα ήταν σημαντικό [11]. Η εμπιστοσύνη των επιχειρήσεων στην ύπαρξη ισότιμων όρων ανταγωνισμού επίσης εξαρτάται από την εξασφάλιση της συνεπούς και αποτελεσματικής επιβολής της νομοθεσίας στο σύνολο της εσωτερικής αγοράς.

[11] http://europa.eu.int/comm/consumers/ policy/developments/fair_comm_pract/studies_en.html

* Κάθε κράτος μέλος έχει αναπτύξει ένα σύστημα για την επιβολή της νομοθεσίας προσαρμοσμένο στους δικούς του νόμους και θεσμούς. Κάθε σύστημα δημιουργήθηκε για να αντιμετωπίσει αποκλειστικά τις παραβάσεις της νομοθεσίας του κράτους μέλους και δεν έχει προσαρμοσθεί πλήρως στις προκλήσεις της εσωτερικής αγοράς. Οι εθνικές αρχές δεν διαθέτουν αρμοδιότητες για τη διερεύνηση παραβάσεων εκτός της δικαιοδοσίας τους. Ορισμένες αρχές αντιμετωπίζουν περιορισμούς στην ανάληψη δράσης ακόμα και κατά εμπόρων εντός της δικής τους δικαιοδοσίας, εφόσον αυτοί απευθύνουν τις δραστηριότητές τους σε αλλοδαπούς και όχι σε ημεδαπούς καταναλωτές. Οι εθνικές αρχές δεν υποχρεούνται επίσης να προσφέρουν συνδρομή στους ομολόγους τους στα άλλα κράτη μέλη.

* Το αποτέλεσμα είναι ένα σύστημα επιβολής της νομοθεσίας στην εσωτερική αγορά το οποίο δεν έχει προσαρμοσθεί επαρκώς για να αντεπεξέλθει στις απαιτήσεις της εσωτερικής αγοράς και δεν είναι, τη στιγμή αυτή, ικανό να αντιμετωπίσει την πρόκληση που δημιουργούν, ιδίως, οι αδίστακτοι έμποροι που προσπαθούν να εκμεταλλευθούν τις δυνατότητες που παρέχει το διαδίκτυο. Η διεύρυνση της εσωτερικής αγοράς το 2004 αναμένεται να αυξήσει σημαντικά τις ήδη υφιστάμενες προκλήσεις σχετικά με την επιβολή της νομοθεσίας και να τονίσει περαιτέρω τις ανεπάρκειες των ισχυουσών ρυθμίσεων.

* Αυτή η ανάλυση της σημασίας της συνεργασίας για την επιβολή της νομοθεσίας στην εσωτερική αγορά, δεν είναι νέα. Έχει αναγνωρισθεί σε αρκετούς πολιτικούς τομείς, ιδίως για τα τελωνεία [12], την έμμεση φορολογία [13], τον ανταγωνισμό [14], τις χρηματοπιστωτικές υπηρεσίες [15] και την ασφάλεια των τροφίμων [16] και των προϊόντων, ότι για να αναπτυχθεί περαιτέρω το διασυνοριακό εμπόριο απαιτείται η υιοθέτηση αυστηρότερης προσέγγισης από την ΕΕ.

[12] Κανονισμός αριθ. 515/97 της 13ης Μαρτίου 1997, περί της αμοιβαίας συνδρομής μεταξύ των διοικητικών αρχών των κρατών μελών και της συνεργασίας των αρχών αυτών με την Επιτροπή με σκοπό τη διασφάλιση της ορθής εφαρμογής των τελωνειακών και γεωργικών ρυθμίσεων, ΕΕ L 082 της 22/03/1997 σ. 1.

[13] Πρόταση κανονισμού του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου για τη διοικητική συνεργασία στον τομέα του φόρου προστιθέμενης αξίας COM (2001) 294 τελικό ΕΕ C 270 της 25.09.2001 σ. 87 - αποτελεί τώρα αντικείμενο κοινής θέσης.

[14] Πρόταση οδηγίας του Συμβουλίου (ΕΚ) αριθ 1/2003, της 16 Δεκεμβρίου 2002, για την εφαρμογή των κανόνων ανταγωνισμού που προβλέπονται στα άρθρα 81 και 82 της συνθήκης, ΕΕ L1 της 4.01.2003 σ. 1.

[15] Πρόταση οδηγίας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου για τις επενδυτικές υπηρεσίες και τις ρυθμιζόμενες αγορές, COM (2002) 625 (01) και η πρόσφατα εγκριθείσα οδηγία για τις πράξεις προσώπων που κατέχουν εμπιστευτικές πληροφορίες και τις πράξεις χειραγώγησης της αγοράς (καταχρηστικές αγορές στην αγορά): ΕΕ C 228 E της 25.09.2002 σ. 19.

[16] Πρόταση κανονισμού του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου για τη διεξαγωγή επίσημων ελέγχων στις ζωοτροφές και στα τρόφιμα, COM (2003) 52 τελικό.

* Η ανάγκη αποτελεσματικής διασυνοριακής επιβολής της νομοθεσίας για την προστασία των καταναλωτών αναγνωρίστηκε επίσης σε διεθνές επίπεδο. Το 1999 ο ΟΟΣΑ ενέκρινε σύσταση για την προστασία των καταναλωτών σε σχέση με το ηλεκτρονικό εμπόριο, η οποία ανέφερε ότι τα κράτη μέλη πρέπει μέσω «των δικαστικών και των ρυθμιστικών τους αρχών, καθώς και των αρχών για την επιβολή του νόμου, να συνεργασθούν σε διεθνές επίπεδο, όπου χρειάζεται, μέσω της ανταλλαγής πληροφοριών, του συντονισμού, της επικοινωνίας και της κοινής δράσης για την καταπολέμηση διασυνοριακών δόλιων, παραπλανητικών και καταχρηστικών εμπορικών πρακτικών» [17]. Στις 11 Ιουνίου 2003, ο ΟΟΣΑ ενέκρινε περαιτέρω κατευθυντήριες γραμμές για την προστασία των καταναλωτών από διασυνοριακές δόλιες και παραπλανητικές εμπορικές πρακτικές. Αυτές οι κατευθυντήριες γραμμές αναγνωρίζουν ότι τα ίδια προβλήματα σχετικά με την επιβολή της νομοθεσίας και με τις ανεπάρκειες των υφισταμένων συστημάτων εντοπίζονται σε παγκόσμιο επίπεδο [18] .

[17] Σύσταση του Συμβουλίου του ΟΟΣΑ σχετικά με τις κατευθυντήριες γραμμές για την προστασία των καταναλωτών στο πλαίσιο του ηλεκτρονικού εμπορίου, η οποία εγκρίθηκε στις 9 Δεκεμβρίου 1999 [C(99)184/ΤΕΛΙΚΟ]

[18] http://www.oecd.org/sti/ crossborderfraud

* Ορισμένες πρωτοβουλίες έχουν αναληφθεί σε επίπεδο ΕΕ και σε διεθνές επίπεδο για την αντιμετώπιση αυτών των ζητημάτων. Η οδηγία περί των αγωγών παραλήψεως [19] παρέχει σε ορισμένους φορείς, ιδίως σε ενώσεις καταναλωτών που έχουν διορίσει τα κράτη μέλη, το δικαίωμα να ασκούν αγωγή παραλήψεως σε δικαστήρια άλλων κρατών μελών κατά αδίστακτων εμπορευομένων. Το Διεθνές Δίκτυο Εποπτείας της Εμπορίας (IMSN), το οποίο μετονομάστηκε πρόσφατα σε Διεθνές Δίκτυο Επιβολής της Νομοθεσίας για την Προστασία των Καταναλωτών (ICPEN) παρέχει δύο φορές το χρόνο την ευκαιρία σε υπαλλήλους αρμόδιους για την επιβολή της νομοθεσίας για την προστασία των καταναλωτών από διάφορες χώρες την ευκαιρία να συνεργάζονται άτυπα. Μία υποομάδα της ΕΕ συνεδριάζει επίσης δύο φορές το χρόνο και συζητά ζητήματα που αφορούν τη νομοθεσία της ΕΕ.

[19] Οδηγία 98/27/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 19.05.1998 περί των αγωγών παραλήψεως στον τομέα της προστασίας των συμφερόντων των καταναλωτών (ΕΕ L 166 της 11.06.1998, σσ. 51-56).

* Επιπλέον, ορισμένα κράτη μέλη έχουν υπογράψει διμερείς συμφωνίες συνεργασίας. Η γνωστότερη από αυτές είναι η συμφωνία συνεργασίας μεταξύ των τεσσάρων αρχών επιβολής της νομοθεσίας των Βορείων Χωρών.

* Οι πρωτοβουλίες αυτές έχουν να διαδραματίσουν σημαντικό ρόλο στο πλαίσιο της διάστασης που αφορά την επιβολή της νομοθεσίας της ΕΕ για την προστασία των καταναλωτών. Δεν αρκούν όμως. Όπως και σε άλλους τομείς της πολιτικής για την εσωτερική αγορά, χρειάζεται να υπάρχει σε κάθε κράτος μέλος ένα δίκτυο των αρχών επιβολής της νομοθεσίας συνδεδεμένο μέσω αμοιβαίων δικαιωμάτων και υποχρεώσεων («αμοιβαία συνδρομή»). Το δίκτυο αυτό χρειάζεται νομική βάση, ιδίως για να υπερβεί τους νομικούς φραγμούς στη συνεργασία.

3. ο κανονισμοσ για τη συνεργασια στον τομεα της προστασιασ των καταναλωτων

3.1 Κεφάλαιο 1: Στόχος, ορισμοί, πεδίο και αρμόδιες αρχές

3.1.1 Στόχος

* Γενικές επιδιώξεις του κανονισμού είναι η εξασφάλιση της ομαλής λειτουργίας της εσωτερικής αγοράς και η αποτελεσματική προστασία των καταναλωτών που συμμετέχουν στην εσωτερική αγορά. Ο προτεινόμενος κανονισμός έχει δύο συγκεκριμένους στόχους για την επίτευξη αυτών των επιδιώξεων, οι οποίοι αφορούν τον τρόπο με τον οποίο τα κράτη μέλη, και συγκεκριμένα οι αρμόδιες αρχές τους, συνεργάζονται μεταξύ τους και με την Επιτροπή για να προστατεύσουν τα οικονομικά συμφέροντα των καταναλωτών. Οι στόχοι αυτοί είναι:

- η εξασφάλιση της συνεργασίας μεταξύ των αρχών που είναι αρμόδιες για την επιβολή της νομοθεσίας κατά την αντιμετώπιση των ενδοκοινοτικών παραβάσεων που διαταράσσουν την εσωτερική αγορά.

- η συμβολή στη βελτίωση της ποιότητας και της συνέπειας της επιβολής της νομοθεσίας για την προστασία των καταναλωτών και στην παρακολούθηση της προστασίας των οικονομικών συμφερόντων των καταναλωτών.

* Ο πρώτος στόχος αποσκοπεί στην εξασφάλιση αποτελεσματικής και αποδοτικής συνεργασίας των αρχών επιβολής της νομοθεσίας με τους ομολόγους τους στα άλλα κράτη μέλη. Ο δεύτερος στόχος αναγνωρίζει ότι η ΕΕ μπορεί να συμβάλει στην άνοδο του επιπέδου της επιβολής της νομοθεσίας μέσω κοινών σχεδίων και μέσω της ανταλλαγής βέλτιστων πρακτικών σε ένα ευρύ φάσμα δραστηριοτήτων πληροφόρησης, εκπαίδευσης και αντιπροσώπευσης. Αναγνωρίζει επίσης τη συμβολή της ΕΕ στη λειτουργία της εσωτερικής αγοράς.

* Αυτοί οι στόχοι και οι επιδιώξεις έχουν καθορίσει την επιλογή της νομικής βάσης και των νομικών μέσων. Η Επιτροπή επέλεξε ως νομική βάση το άρθρο 95 της συνθήκης. Υπάρχουν αρκετά παραδείγματα φραγμών στην αποτελεσματικότητα και την αποδοτικότητα των προσπαθειών για την καταπολέμηση των διασυνοριακών αδίστακτων εμπόρων οι οποίοι παρεμποδίζουν την ομαλή λειτουργία της εσωτερικής αγοράς.

* Μία δημόσια αρχή στο κράτος μέλος του καταναλωτή μπορεί να εμποδιστεί, λόγω της εθνικής νομοθεσίας περί απορρήτου, να κοινοποιήσει τις αναγκαίες πληροφορίες κατά την αίτηση συνδρομής από την αρχή του κράτους μέλους του εμπορευομένου.

* Η δημόσια αρχή στο κράτος μέλος του εμπορευομένου δεν είναι σε θέση να αναλάβει δράση εξ ονόματος αλλοδαπών καταναλωτών, δεν διαθέτει τις αρμοδιότητες ή τους πόρους για να ερευνά ή να αναλαμβάνει δράση ή απλώς αρνείται να αναλάβει δράση, για λόγους εθνικού συμφέροντος, αγνοώντας το κοινοτικό συμφέρον. Η δημόσια αρχή μπορεί επίσης να μη διαθέτει αρμοδιότητες για την άσκηση αγωγής παραλήψεως για την ταχεία διακοπή μιας πρακτικής, αλλά να υποχρεούται να εφαρμόσει διαδικασίες ποινικού δικαίου.

* Δεν υπάρχει δημόσια αρχή στο κράτος μέλος του εμπορευομένου η οποία να μπορεί να διερευνήσει την παράβαση και να ασκήσει αγωγή παραλήψεως κατά αυτού.

* Δεν υπάρχει δημόσια αρχή στο κράτος μέλος του καταναλωτή η οποία να μπορεί να ζητήσει τη συνδρομή δημόσιας αρχής στο κράτος μέλος του εμπορευομένου.

* Τα κράτη μέλη δεν υποχρεούνται να παρέχουν αμοιβαία συνδρομή σε διασυνοριακές περιπτώσεις.

* Αυτοί οι φραγμοί στη διασυνοριακή επιβολή της νομοθεσίας έχουν ως αποτέλεσμα να μπορεί ένας αδίστακτος εμπορευόμενος να διαφεύγει σχετικά εύκολα από τις προσπάθειες επιβολής της νομοθεσίας, είτε απευθυνόμενος σε καταναλωτές σε άλλη δικαιοδοσία είτε απευθυνόμενος στους δικούς του καταναλωτές αλλά από άλλη δικαιοδοσία. Κατά συνέπεια, οι νομοταγείς εμπορευόμενοι βρίσκονται σε μειονεκτική θέση από ανταγωνιστικής άποψης εξαιτίας αυτής της έλλειψης αποτελεσματικής διασυνοριακής επιβολής της νομοθεσίας, η οποία προκαλεί στρέβλωση του ανταγωνισμού.

* Αυτοί οι φραγμοί στη διασυνοριακή επιβολή της νομοθεσίας είναι επίσης πιθανόν να περιορίσουν την εμπιστοσύνη των καταναλωτών στις διασυνοριακές αγορές εντός της εσωτερικής αγοράς και να προκαλέσουν έτσι εμπόδια στις διασυνοριακές αγορές αγαθών και υπηρεσιών. Ο προτεινόμενος κανονισμός συμβάλλει επομένως τόσο στην αντιμετώπιση των στρεβλώσεων ανταγωνισμού όσο και στην κατάργηση των εμποδίων για τη λειτουργία της εσωτερικής αγοράς.

* Η οδηγία περί αγωγών παραλήψεως, η οποία επίσης αποσκοπεί στη βελτίωση της επιβολής της νομοθεσίας για την προστασία των καταναλωτών, αποτελεί προηγούμενο για την εφαρμογή του άρθρου 95 σε ζητήματα που αφορούν την επιβολή της νομοθεσίας. Οι υφιστάμενες οδηγίες για την προστασία των δεδομένων και για τις επενδυτικές υπηρεσίες, οι οποίες επίσης προβλέπουν τη δημιουργία δημοσίων φορέων με αρμοδιότητες διερεύνησης και επιβολής της νομοθεσίας, βασίζονται επίσης στο άρθρο 95.

* Έχει επιλεγεί ως νομικό μέσο ο κανονισμός (όπως συνέβη και με άλλα νομικά μέσα που αφορούσαν τη συνεργασία στην ΕΕ, ιδίως σχετικά με τη συνεργασία στον τομέα των τελωνείων, του ΦΠΑ και των ελέγχων στις ζωοτροφές και στα τρόφιμα) διότι το μέτρο αυτό κατ' ουσία περιέχει ρυθμίσεις για τη συνεργασία μεταξύ των δημοσίων αρχών οι οποίες τίθενται άμεσα σε εφαρμογή.

3.1.2 Ορισμοί, πεδίο και αρμόδιες αρχές

* Το πεδίο του κανονισμού περιορίζεται σε ενδοκοινοτικές παραβάσεις της νομοθεσίας της ΕΕ σχετικά με την προστασία των καταναλωτών. Το πεδίο του κανονισμού θα διευρυνθεί όταν τεθεί σε ισχύ η προτεινόμενη οδηγία πλαίσιο η οποία απαγορεύει καταχρηστικές εμπορικές πρακτικές.

* Οι αρμόδιες αρχές αποτελούν το κύριο στοιχείο του προτεινόμενου κανονισμού. Ο κανονισμός θεσπίζει μια σειρά μέσων αμοιβαίας συνδρομής. Η αξιοποίηση των μέσων αυτών επαφίεται αποκλειστικά στις αρμόδιες αρχές, οι οποίες μπορούν καλύτερα από κάθε άλλο όργανο να κρίνουν τις λειτουργικές ανάγκες επιβολής της νομοθεσίας για την προστασία των καταναλωτών. Ο κανονισμός δεν παρέχει στην Επιτροπή δικαιώματα ή αρμοδιότητες για την επιβολή της νομοθεσίας.

* Ο διορισμός των αρμόδιων αρχών επαφίεται στη διακριτική ευχέρεια των κρατών μελών προκειμένου να ληφθούν υπόψη οι εθνικές συνταγματικές ρυθμίσεις για την επιβολή της νομοθεσίας για την προστασία των καταναλωτών. Τα κράτη μέλη έχουν την ευχέρεια να διορίζουν εθνικές και/ή περιφερειακές, τοπικές ή τομεακές αρμόδιες αρχές. Η πρόταση επίσης προβλέπει το διορισμό από κάθε κράτος μέλος ενιαίου γραφείου σύνδεσης για να εξασφαλίζει τον κατάλληλο συντονισμό μεταξύ των αρμοδίων αρχών που διορίζονται σε κάθε κράτος μέλος.

* Ως αρμόδιες αρχές νοούνται οι δημόσιες αρχές με συγκεκριμένες αρμοδιότητες για την επιβολή της νομοθεσίας για την προστασία των καταναλωτών. Η πρόταση εξασφαλίζει επίσης ότι μόνον εκείνες οι αρχές οι οποίες διαθέτουν ένα ελάχιστο επίπεδο κοινών αρμοδιοτήτων για τη διεξαγωγή ερευνών και την επιβολή της νομοθεσίας, μπορούν να διορίζονται ως αρμόδιες αρχές. Αυτό το ελάχιστο κοινό επίπεδο απαιτείται για να εξασφαλισθεί ότι οι διατάξεις περί αμοιβαίας συνδρομής μπορούν να λειτουργήσουν στην πράξη και να αποτελέσουν αξιόπιστο αποτρεπτικό παράγοντα για τους αδίστακτους εμπορευομένους. Η ανάγκη για ένα δίκτυο δημόσιων αρχών με τέτοιες αρμοδιότητες έχει αναγνωρισθεί επίσης στα κοινοτικά νομικά όργανα περί προστασίας δεδομένων, ανταγωνισμού και χρηματοπιστωτικών υπηρεσιών.

* Ο κανονισμός θα απαιτήσει ορισμένες αλλαγές στους κανόνες επιβολής της νομοθεσίας όλων των κρατών μελών. Σίγουρα όμως, οι αλλαγές αυτές αφορούν ορισμένα κράτη μέλη περισσότερο από άλλα. Παρόλα αυτά, η μεγάλη πλειονότητα των κρατών μελών και των υπό ένταξη χωρών διαθέτει δημόσιες αρχές με συγκεκριμένες αρμοδιότητες για την επιβολή της νομοθεσίας για την προστασία των καταναλωτών.

* Ωστόσο, τέτοιες αρχές δεν υπάρχουν στη Γερμανία, στις Κάτω Χώρες ή στο Λουξεμβούργο. Στην Αυστρία οι αρχές των ομοσπονδιακών κρατιδίων (Lδnder) διαθέτουν εκτελεστικές αρμοδιότητες για την επιβολή προστίμων σε εμπορευόμενους που παραβιάζουν ορισμένους νόμους.

* Τα κράτη μέλη, από όταν τέθηκε σε ισχύ η οδηγία περί αγωγών παραλήψεως, έχουν θέσει σε περίοπτη θέση τις οργανώσεις των καταναλωτών στην προσπάθεια επιβολής της νομοθεσίας και πολλά από αυτά προβλέπουν επίσης ένα ρόλο για τις οργανώσεις ανταγωνιστών και επιχειρήσεων στον τομέα της επιβολής της νομοθεσίας. Όλες αυτές οι οργανώσεις έχουν να διαδραματίσουν σημαντικό ρόλο. Η παρούσα πρόταση δεν τροποποιεί ούτε υποβαθμίζει το ρόλο που διαδραματίζουν με οποιοδήποτε τρόπο σε εθνικό επίπεδο ή σε επίπεδο ΕΕ οι οργανώσεις αυτές. Η δράση τους πρέπει να συνεχίσει να ενθαρρύνεται, περιλαμβανομένων και των διασυνοριακών περιπτώσεων.

* Ο προτεινόμενος κανονισμός δημιουργεί ένα δίκτυο αρμόδιων αρχών και ένα πλαίσιο αμοιβαίας συνδρομής το οποίο συμπληρώνει αυτό που ήδη υπάρχει σε κάθε κράτος μέλος ή αυτό που υπάρχει σε τομεακή βάση σε κοινοτικό επίπεδο. Τα υφιστάμενα συστήματα δεν αρκούν από μόνα τους για να εξασφαλίσουν ομαλή λειτουργία της εσωτερικής αγοράς ή την προστασία των καταναλωτών. Το προτεινόμενο δίκτυο έχει σχεδιασθεί ως ύστατη λύση για την ταχεία αντιμετώπιση των πιο σοβαρών περιπτώσεων αδίστακτων εμπορευομένων οι οποίοι διαπράττουν διασυνοριακές παραβάσεις, ιδίως εκείνων που επιδιώκουν να εκμεταλλευθούν τις ελευθερίες που παρέχει η εσωτερική αγορά για να βλάψουν τους καταναλωτές.

* Είναι διάφοροι οι λόγοι για τους οποίους απαιτείται ένα δίκτυο δημοσίων αρχών της ΕΕ.

* Μόνον οι δημόσιες αρχές μπορούν να διαθέτουν τις αρμοδιότητες για τη διενέργεια των ερευνών που απαιτούνται για τη συγκέντρωση αποδεικτικών στοιχείων σχετικά με μια παράβαση.

* Μόνον οι δημόσιες αρχές μπορούν να εγγυηθούν επαρκώς την εμπιστευτικότητα και το επαγγελματικό απόρρητο σχετικά με τις ανταλλασσόμενες πληροφορίες. Είναι θεμελιώδους σημασίας η εξασφάλιση της εμπιστευτικότητας και του απορρήτου για να εξασφαλίζεται ότι δεν θα θίγεται αδίκως το όνομα ενός εμπορευομένου καθώς και για την απρόσκοπτη διενέργεια των ερευνών.

* Οι δημόσιες αρχές στη μεγάλη πλειονότητα των κρατών μελών όπου υπάρχουν, απέδειξαν την αποτελεσματικότητα και την αποδοτικότητα της δημόσιας διάστασης της επιβολής της νομοθεσίας. Η απειλή ταχείας ανάληψης δράσης από τις δημόσιες αρχές αποτελεί σημαντικό αποτρεπτικό παράγοντα για τους αδίστακτους εμπορευόμενους, ιδίως για εκείνους που εκμεταλλεύονται τις ευκαιρίες που παρέχει το διαδίκτυο. Η αξιοπιστία αυτού του αποτρεπτικού παράγοντα σε επίπεδο ΕΕ θα θιγόταν εάν το δίκτυο αυτό παρουσίαζε κενά. Σύμφωνα με μη τεκμηριωμένες αναφορές που έγιναν σε συζητήσεις στο Διεθνές Δίκτυο Επιβολής της Νομοθεσίας για την Προστασία των Καταναλωτών (ICPEN), ορισμένοι αδίστακτοι εμπορευόμενοι μπορεί να εκμεταλλεύονται ήδη αυτά τα κενά λειτουργώντας με βάσεις σε κράτη μέλη που δε διαθέτουν δημόσιες αρχές.

* Οι δημόσιες αρχές είναι αμερόληπτες και οφείλουν να λογοδοτούν για τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούν για την προστασία του δημόσιου συμφέροντος. Το γεγονός αυτό αποτελεί σημαντική διαβεβαίωση για τους εμπορευόμενους. Οι ιδιωτικοί φορείς δεν υποχρεούνται να λογοδοτούν στον ίδιο βαθμό. Για να εξασφαλισθεί η υποχρέωση λογοδοσίας στο πλαίσιο της εφαρμογής του κανονισμού, τα δικαιώματα αμοιβαίας συνδρομής που προβλέπονται στον κανονισμό πρέπει επομένως να ανατίθενται μόνον σε δημόσιες αρχές. Επιπλέον, οι ιδιωτικοί φορείς, εξαιτίας της οργάνωσής τους σε εθνική βάση, ασχολούνται κυρίως με τους καταναλωτές στη χώρα τους και όχι με άλλους καταναλωτές στην ΕΕ

* Η αποτελεσματικότητα του δικτύου επιβολής της νομοθεσίας, το οποίο δημιουργείται με βάση την πρόταση, εξαρτάται από τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις όλων των πλευρών για την προσφορά αμοιβαίας συνδρομής. Λόγω αυτού του αμοιβαίου χαρακτήρα, κάθε κράτος μέλος μπορεί να είναι σίγουρο ότι οι καταναλωτές του θα προστατεύονται αποτελεσματικά σε διασυνοριακές περιπτώσεις. Αυτός ο αμοιβαίος χαρακτήρας μπορεί να διασφαλιστεί μόνον με την ύπαρξη ισότιμων δημόσιων αρχών σε κάθε κράτος μέλος.

* Καθώς η μεγάλη πλειονότητα των κρατών μελών αναγνωρίζει την αξία της δημόσιας διάστασης στα συστήματα επιβολής της νομοθεσίας τους, η δημιουργία ενός δικτύου δημοσίων αρχών σε επίπεδο ΕΕ αποτελεί σημαντικό στοιχείο για την υπέρβαση της απροθυμίας εφαρμογής των αρχών της ανώτατης εναρμόνισης στη νομοθεσία για την προστασία των καταναλωτών. Εάν τα κράτη μέλη πειστούν ότι οι καταναλωτές θα προστατεύονται κατά τις διασυνοριακές αγορές τους από δημόσιες αρχές οι οποίες θα είναι το ίδιο αποτελεσματικές, θα μπορέσουν να αποδεχθούν ευκολότερα να προβλέπεται η ανώτατη δυνατή εναρμόνιση στην οδηγία για τις αθέμιτες εμπορικές πρακτικές και στη μελλοντική νομοθεσία για τους καταναλωτές.

* Η προοπτική της διεύρυνσης απαιτεί την ανάληψη δράσης για τη διασφάλιση των συμφερόντων των καταναλωτών σε μια διευρυμένη εσωτερική αγορά. Τα περισσότερα νέα κράτη μέλη δεν διαθέτουν μακρά παράδοση στην επιβολή της νομοθεσίας για την προστασία των καταναλωτών, μολονότι έχουν δημιουργήσει δημόσιες αρχές. Ο προτεινόμενος κανονισμός αποτελεί επομένως ευκαιρία να εξασφαλισθεί η αποτελεσματική επιβολή της νομοθεσίας στο σύνολο της νέας εσωτερικής αγοράς.

* Το πεδίο του προτεινόμενου κανονισμού περιορίζεται στις διασυνοριακές παραβάσεις. Για το λόγο αυτό τα κράτη μέλη δεν χρειάζεται να αλλάξουν τις ρυθμίσεις που διαθέτουν για την επιβολή του κανονισμού αυτού στις περιπτώσεις παραβιάσεων στο εσωτερικό τους.

* Τα κράτη που δεν διαθέτουν νέες δημόσιες αρχές δεν χρειάζεται κατ' ανάγκη να δημιουργήσουν. Οι περιορισμένες αρμοδιότητες που προβλέπει ο κανονισμός θα μπορούσαν να ανατεθούν στις υφιστάμενες δημόσιες αρχές. Για παράδειγμα, σε ορισμένα κράτη μέλη και τρίτες χώρες, οι αρμοδιότητες επιβολής της νομοθεσίας για την προστασία των καταναλωτών ανατίθενται στο φορέα που είναι αρμόδιος για την επιβολή της νομοθεσίας περί ανταγωνισμού. Υπάρχουν θετικές συνεργίες μεταξύ των διαστάσεων της εποπτείας της αγοράς και της επιβολής της νομοθεσίας οι οποίες αφορούν την προστασία των καταναλωτών και τον ανταγωνισμό.

3.2 Κεφάλαιο II - Αμοιβαία συνδρομή

* Ο προτεινόμενος κανονισμός θεσπίζει αρκετά δικαιώματα και υποχρεώσεις αμοιβαίας συνδρομής για τις αρμόδιες αρχές. Η ισορροπία αυτή αντανακλά το γεγονός ότι η αρμόδια αρχή στο κράτος μέλος του καταναλωτή είναι περισσότερο σε θέση να κατανοεί και να κρίνει τη ζημία που υπέστη ο καταναλωτής αλλά η αρμόδια αρχή στο κράτος μέλος του εμπορευομένου είναι περισσότερο σε θέση να αναλαμβάνει δράση στο πλαίσιο της δικαιοδοσίας της και των εθνικών συνθηκών. Όλες οι αρμόδιες αρχές θα χρειασθεί να διαδραματίσουν και τους δύο ρόλους.

* Η βάση της αμοιβαίας συνδρομής είναι η απρόσκοπτη και εμπιστευτική ανταλλαγή πληροφοριών μεταξύ των αρμόδιων αρχών. Η πρόταση θεσπίζει ένα σύστημα τόσο ανταλλαγής πληροφοριών κατόπιν αιτήσεως όσο και, εξίσου σημαντικό, αυθόρμητης ανταλλαγής πληροφοριών. Η αυθόρμητη ανταλλαγή πληροφοριών είναι αποφασιστικής σημασίας για την αποτελεσματική εποπτεία της εσωτερικής αγοράς.

* Εφόσον οι πληροφορίες που ανταλλάσσονται επιβεβαιώσουν την ύπαρξη ενδοκοινοτικής παράβασης, η πρόταση απαιτεί από τις αρμόδιες αρχές να αναλάβουν δράση για να εξασφαλισθεί η παύση της χωρίς καθυστέρηση. Η αρχή προς την οποία υποβάλλεται η αίτηση έχει τη διακριτική ευχέρεια να καθορίσει τον πλέον αποτελεσματικό και αποδοτικό τρόπο για την επίτευξη του στόχου αυτού, καθώς είναι καλύτερα σε θέση να κρίνει σχετικά. Οι αγωγές παραλήψεως αναμένεται να αποτελέσουν το κύριο μέσο για την επιβολή της νομοθεσίας. Επιτρέπουν την ταχεία και αποτελεσματική ανάληψη δράσης για την αντιμετώπιση πρακτικών στην εσωτερική αγορά οι οποίες είναι αντίθετες με τους κανόνες της ΕΕ, πριν προκληθεί ζημία στους καταναλωτές.

* Η πρόταση προβλέπει επίσης το συντονισμό των δραστηριοτήτων εποπτείας και επιβολής μεταξύ των αρμοδίων αρχών. Είναι όλο και περισσότερο πιθανό ότι τα διασυνοριακά προβλήματα δεν θα είναι απλώς διμερή αλλά θα αφορούν καταναλωτές σε αρκετά κράτη μέλη, ιδίως όταν πρόκειται για το διαδίκτυο.

3.3 Κεφάλαιο III: γενικοί όροι που διέπουν την αμοιβαία συνδρομή

* Η πρόταση θεσπίζει τη γενική αρχή ότι οι αρμόδιες αρχές μπορούν να αναλαμβάνουν δράση κατά εμπορευομένων εντός της δικαιοδοσίας τους ασχέτως του τόπου στον οποίο βρίσκονται οι εμπλεκόμενοι καταναλωτές. Το κεφάλαιο αυτό καθορίζει επίσης γενικούς διαδικαστικούς κανόνες για την παροχή αμοιβαίας συνδρομής και τυποποιημένους κανόνες για τη χρήση των πληροφοριών που ανταλλάσσονται δυνάμει του κανονισμού.

* Το άρθρο 13 θεσπίζει τη δυνατότητα ανταλλαγής πληροφοριών με αρμόδιες αρχές τρίτων χωρών στη βάση διμερών συμφωνιών. Το άρθρο 14 προβλέπει τους όρους υπό τους οποίους οι αρμόδιες αρχές μπορούν να αρνηθούν την παροχή συνδρομής. Η βασική αρχή του κανονισμού είναι ότι οι αιτήσεις συνδρομής πρέπει να γίνονται δεκτές. Το άρθρο αυτό καθορίζει τους όρους υπό τους οποίους μπορεί να δικαιολογείται η άρνηση παροχής συνδρομής.

3.4 Κεφάλαιο IV: Κοινοτικές δραστηριότητες

* Κύρια επιδίωξη του κανονισμού είναι η θέσπιση ενός συστήματος για τη συνεργασία μεταξύ των αρχών που είναι αρμόδιες για την επιβολή της νομοθεσίας. Ωστόσο η Κοινότητα έχει επίσης να διαδραματίσει ένα ρόλο στην υποστήριξη της επιβολής της νομοθεσίας και στο συντονισμό των ευρύτερων δραστηριοτήτων πληροφόρησης, εκπαίδευσης και εκπροσώπησης των κρατών μελών με σκοπό την προώθηση των οικονομικών συμφερόντων των καταναλωτών. Ο ρόλος της Κοινότητας περιορίζεται εδώ σε μέτρα υποστήριξης, τα οποία μπορούν να ανεβάσουν γενικά το επίπεδο της επιβολής της νομοθεσίας και να αυξήσουν τις δυνατότητες των καταναλωτών να διεκδικούν τα δικαιώματά τους. Η Κοινότητα κατά παράδοση ενθαρρύνει την ανταλλαγή βέλτιστων πρακτικών και συντονίζει τις εθνικές προσπάθειες για την αποφυγή επικαλύψεων και σπατάλης πολύτιμων πόρων.

* Επιπλέον, υπάρχει ανάγκη να διεξαχθούν διαπραγματεύσεις σε κοινοτικό επίπεδο για τις συμφωνίες αμοιβαίας συνδρομής με τρίτες χώρες. Ανάλογες συμφωνίες υπάρχουν στον τομέα του ανταγωνισμού και των τελωνείων. Το έργο που πραγματοποιήθηκε στον ΟΟΣΑ έχει αποδείξει ότι υπάρχει ζήτηση για αμοιβαία συνδρομή σε διεθνή κλίμακα. Μπορεί να αναμένεται σημαντική αύξηση της αποτελεσματικότητας εάν πραγματοποιηθούν διαπραγματεύσεις για τέτοιες διεθνείς συμφωνίες σε κοινοτική βάση και όχι ατομικά με κάθε χώρα μέλος. Οι σχετικές ρυθμίσεις περιλαμβάνονται στο άρθρο 18.

* Το άρθρο 15 προβλέπει ότι οι πληροφορίες που κοινοποιούνται στην Επιτροπή αποθηκεύονται σε βάση δεδομένων στην οποία έχουν πρόσβαση οι αρμόδιες αρχές. Η διάταξη αυτή αποσκοπεί στη βελτίωση της ποιότητας της εποπτείας της εσωτερικής αγοράς. Όμοια βάση δεδομένων λειτουργεί ήδη υπό την αιγίδα της Επιτροπής και της ομάδας της ΕΕ στην ICPEN.

* Το άρθρο 16 προβλέπει τον κοινοτικό συντονισμό των διοικητικών δραστηριοτήτων των αρχών που είναι αρμόδιες για την επιβολή της νομοθεσίας. Το άρθρο αυτό προσδιορίζει ενδεχόμενους τομείς συντονισμού, επαφίοντας στα κράτη μέλη και στην Επιτροπή την απόφαση σχετικά με τις ακριβείς ενέργειες που χρειάζεται να πραγματοποιηθούν σε κοινοτικό επίπεδο για το συντονισμό του έργου τους για την επιβολή της νομοθεσίας. Επίσης προβλέπει ρητά ανταλλαγές υπαλλήλων μεταξύ αρμοδίων αρχών.

* Το άρθρο 17 προσδιορίζει περαιτέρω ενδεχόμενους τομείς κοινοτικού συντονισμού σε σχέση με εθνικές ενέργειες για την πληροφόρηση, την παροχή συμβουλών και την εκπαίδευση, την εκπροσώπηση των καταναλωτών, την εξώδικη επίλυση διαφορών, την πρόσβαση στη δικαιοσύνη και στις στατιστικές. Για άλλη μια φορά επαφίεται στα κράτη μέλη και στην Επιτροπή η απόφαση για τις ακριβείς ενέργειες που χρειάζονται σε κοινοτικό επίπεδο για το συντονισμό της δράσης τους.

* Αυτές οι ενέργειες συντονισμού χρειάζονται ενδεχομένως κοινοτική και/ή εθνική χρηματοδότηση. Η παρούσα πρόταση καθεαυτή δεν δημιουργεί τη νομική βάση για την κοινοτική χρηματοδότηση τέτοιων ενεργειών. Το προτεινόμενο νομικό πλαίσιο της Κοινότητας για την κοινοτική δράση υπέρ της πολιτικής για τους καταναλωτές για τα έτη 2004-2007 [20] και τα επακόλουθα νομικά πλαίσια θα δημιουργήσουν τη βάση για τέτοια χρηματοδότηση. Αντίθετα, η παρούσα πρόταση δημιουργεί το πλαίσιο για τη λήψη αποφάσεων σχετικά με τις συντονισμένες ενέργειες. Θα δημιουργήσει τη δυνατότητα πρακτικών ρυθμίσεων σχετικά με τη λειτουργία του Ευρωπαϊκού Εξωδικαστικού Δικτύου και των Ευρωπαϊκών Κέντρων Ενημέρωσης των Καταναλωτών (γνωστά και ως ευρωθυρίδες), η οποία τίθεται σε περισσότερο επίσημη βάση.

[20] Πρόταση απόφασης του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου για τη θέσπιση γενικού πλαισίου για τη χρηματοδότηση των κοινοτικών ενεργειών υπέρ της πολιτικής για τους καταναλωτές για τα έτη 2004-2007, COM (2003) 44 τελικό.

3.5 Κεφάλαιο V: Τελικές διατάξεις

* Η πρόταση προβλέπει τη δημιουργία συμβουλευτικής επιτροπής που θα επικουρεί την Επιτροπή στην εφαρμογή των πρακτικών διαδικασιών για τη λειτουργία του κανονισμού. Τα άρθρα 6, 7, 8, 9, 11, 14, 15, 16, 17, και 19 περιέχουν λεπτομερείς πρακτικές ρυθμίσεις (όπως τα κοινά έντυπα) και άλλα εφαρμοστικά μέτρα που θα αναλάβει η επιτροπή, ως είθισται σε άλλες ρυθμίσεις περί αμοιβαίας συνδρομής. Δεδομένων των επιχειρησιακών ζητημάτων επιβολής της νομοθεσίας που καλύπτονται από τον κανονισμό, εκπρόσωποι των αρμοδίων αρχών, μεταξύ άλλων, πρέπει να συμμετάσχουν σε αυτή την επιτροπή. Ο ρόλος της συμβουλευτικής επιτροπής δεν θα περιλαμβάνει θέματα που καλύπτονται από την επιτροπή επαφής η οποία δημιουργήθηκε στο πλαίσιο της οδηγίας για την τηλεόραση χωρίς σύνορα.

* Τα άρθρα 20 και 21 περιλαμβάνουν τις αναγκαίες ρυθμίσεις για την παρακολούθηση της αποτελεσματικότητας της επιβολής στην ΕΕ. Τα κράτη μέλη οφείλουν να υποβάλλουν τακτικά εκθέσεις για την εφαρμογή του κανονισμού.

4. τελικεσ παρατηρησεισ

* Ο προτεινόμενος κανονισμός έχει προβλεφθεί να λειτουργεί στη βάση του υφιστάμενου κοινοτικού κεκτημένου για την προστασία των καταναλωτών. Ωστόσο η αποτελεσματική λειτουργία των ρυθμίσεων θα ενισχυόταν αναμφίβολα με την έγκριση οδηγίας για τις καταχρηστικές εμπορικές πρακτικές και με την ανάπτυξη της ανώτατης εναρμόνισης στο σύνολο του κοινοτικού κεκτημένου για την προστασία των καταναλωτών. Ένα περισσότερο εναρμονισμένο και απλό ρυθμιστικό σύστημα μπορεί να διευκολύνει το έργο τόσο των υπαλλήλων επιβολής όσο και των εμπορευομένων και των καταναλωτών.

* Η Επιτροπή θεωρεί ότι η έγκριση του προτεινόμενου κανονισμού από το Συμβούλιο και το Κοινοβούλιο πρέπει να πραγματοποιηθεί το ταχύτερο δυνατό, ιδίως ενόψει της επερχόμενης διεύρυνσης της ΕΕ.

2003/0162 (COD)

Πρόταση ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΥ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ σχετικά με τη συνεργασία μεταξύ των εθνικών αρχών που είναι αρμόδιες για την επιβολή της νομοθεσίας για την προστασία των καταναλωτών («κανονισμός για τη συνεργασία στον τομέα της προστασίας των καταναλωτών»)

(κείμενο που παρουσιάζει ενδιαφέρον για τον ΕΟΧ)

ΤΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ,

Έχοντας υπόψη

τη συνθήκη για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, και ιδίως το άρθρο 95 αυτής,

την πρόταση της Επιτροπής [21],

[21] ΕΕ C , , σ. .

τη γνώμη της Ευρωπαϊκής Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής [22],

[22] ΕΕ C , , σ. .

τη γνώμη της Επιτροπής Περιφερειών [23],

[23] ΕΕ C , , σ. .

αποφασίζοντας σύμφωνα με τη διαδικασία που αναφέρεται στο άρθρο 251 της συνθήκης [24],

[24] ΕΕ C , , σ. .

Εκτιμώντας τα ακόλουθα:

(1) Το ψήφισμα του Συμβουλίου της 8ης Ιουλίου 1996 [25] αναγνώρισε ότι απαιτείται διαρκής προσπάθεια για τη βελτίωση της συνεργασίας μεταξύ των διοικήσεων και κάλεσε τα κράτη μέλη και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να εξετάσουν, κατά προτεραιότητα, τη δυνατότητα ενίσχυσης της διοικητικής συνεργασίας κατά την εφαρμογή της νομοθεσίας.

[25] ΕΕ C 224, 01.08.1996, σ. 3

(2) Οι ισχύουσες εθνικές ρυθμίσεις για την επιβολή της νομοθεσίας για την προστασία των συμφερόντων των καταναλωτών δεν είναι προσαρμοσμένες στις προκλήσεις της επιβολής της νομοθεσίας στην εσωτερική αγορά και σήμερα δεν είναι δυνατή η αποτελεσματική και αποδοτική συνεργασία στην επιβολή της νομοθεσίας στις περιπτώσεις αυτές. Οι δυσκολίες αυτές δημιουργούν φραγμούς στη συνεργασία μεταξύ των δημόσιων αρχών για την αποκάλυψη, την έρευνα και τη διακοπή των παραβάσεων της νομοθεσίας για την προστασία των συμφερόντων των καταναλωτών σε διασυνοριακές περιπτώσεις. Ως εκ τούτου, η νομοθεσία δεν εφαρμόζεται αποτελεσματικά σε διασυνοριακές περιπτώσεις με αποτέλεσμα ορισμένοι πωλητές και προμηθευτές να διαφεύγουν τις προσπάθειες για την επιβολή της νομοθεσίας μετεγκαθιστώμενοι μέσα στην Κοινότητα. Προκαλείται έτσι στρέβλωση του ανταγωνισμού σε βάρος των νομοταγών πωλητών και προμηθευτών που λειτουργούν είτε στο εσωτερικό της χώρας τους είτε διασυνοριακά. Οι δυσκολίες στην επιβολή της νομοθεσίας σε διασυνοριακές περιπτώσεις υπονομεύουν επίσης την εμπιστοσύνη των καταναλωτών απέναντι στις διασυνοριακές προσφορές και, κατά συνέπεια, την εμπιστοσύνη τους στην εσωτερική αγορά.

(3) Είναι επομένως αναγκαία η διευκόλυνση της συνεργασίας μεταξύ των δημοσίων αρχών που είναι αρμόδιες για την επιβολή της νομοθεσίας στον τομέα της προστασίας των καταναλωτών σε περιπτώσεις ενδοκοινοτικών παραβάσεων. η συμβολή στην προαγωγή της ομαλής λειτουργίας της αγοράς, της ποιότητας και της συνέπειας στην επιβολή της νομοθεσίας στον τομέα της προστασίας των καταναλωτών καθώς και στην παρακολούθηση της προστασίας των οικονομικών συμφερόντων των καταναλωτών.

(4) Δεδομένου του ότι οι στόχοι της προτεινόμενης ενέργειας δεν μπορούν να επιτευχθούν επαρκώς από τα κράτη μέλη διότι αυτά δεν μπορούν να εξασφαλίσουν τη συνεργασία και το συντονισμό δρώντας μόνα τους, και δεδομένου του ότι οι στόχοι αυτοί μπορούν, επομένως, να επιτευχθούν ευκολότερα σε κοινοτικό επίπεδο, η Κοινότητα μπορεί να υιοθετεί μέτρα, σύμφωνα με την αρχή της επικουρικότητας, όπως προβλέπεται στο άρθρο 5 της συνθήκης. Σύμφωνα με την αρχή της αναλογικότητας, όπως προβλέπεται στο εν λόγω άρθρο, ο παρών κανονισμός δεν υπερβαίνει τα αναγκαία όρια για την επίτευξη των στόχων αυτών.

(5) Το πεδίο εφαρμογής των διατάξεων για την αμοιβαία συνδρομή στον παρόντα κανονισμό πρέπει να περιορίζεται στις ενδοκοινοτικές παραβάσεις των κοινοτικών οδηγιών για την προστασία των καταναλωτών. Η αποτελεσματικότητα με την οποία αντιμετωπίζονται οι παραβάσεις σε εθνικό επίπεδο θα πρέπει έχει ως αποτέλεσμα τη μη ύπαρξη διακρίσεων μεταξύ των εθνικών και των ενδοκοινοτικών συναλλαγών. Ο κανονισμός αυτός δεν θίγει τις αρμοδιότητες της Επιτροπής σχετικά με τις παραβάσεις της κοινοτικής νομοθεσίας από τα κράτη μέλη.

(6) Η προστασία των καταναλωτών από τις διασυνοριακές παραβάσεις καθιστά αναγκαία τη δημιουργία ενός δικτύου αρχών αρμόδιων για την επιβολή της νομοθεσίας στο σύνολο της Κοινότητας και οι αρχές αυτές απαιτούν ένα ελάχιστο επίπεδο κοινών αρμοδιοτήτων για τη διενέργεια ερευνών και για την επιβολή της νομοθεσίας ώστε να εξασφαλιστεί η αποτελεσματική εφαρμογή του παρόντος κανονισμού και η αποτροπή των πωλητών ή των προμηθευτών από τη διάπραξη ενδοκοινοτικών παραβάσεων.

(7) Η ικανότητα των αρμόδιων αρχών να συνεργάζονται απρόσκοπτα σε αμοιβαία βάση στην ανταλλαγή πληροφοριών, στον εντοπισμό και στη διερεύνηση των ενδοκοινοτικών παραβάσεων καθώς και στην ανάληψη δράσης για την παύση ή την απαγόρευση των παραβάσεων αυτών, είναι αποφασιστικής σημασίας για την εξασφάλιση της ομαλής λειτουργίας της εσωτερικής αγοράς και της προστασίας των καταναλωτών .

(8) Οι αρμόδιες αρχές πρέπει επίσης να κάνουν χρήση των αρμοδιοτήτων που τους ανατέθηκαν σε εθνικό επίπεδο για την κίνηση διαδικασίας ή για την παραπομπή υποθέσεων προκειμένου να ασκούνται ποινικές διώξεις ώστε να παύουν ή να απαγορεύονται οι ενδοκοινοτικές παραβάσεις χωρίς καθυστέρηση ως αποτέλεσμα αίτησης αμοιβαίας συνδρομής, εάν χρειάζεται.

(9) Οι πληροφορίες που ανταλλάσσονται μεταξύ των αρμόδιων αρχών πρέπει να υπόκεινται σε αυστηρότατες εγγυήσεις εμπιστευτικότητας και απορρήτου για να εξασφαλισθεί η απρόσκοπτη διεξαγωγή των ερευνών και να μη θίγεται άδικα το καλό όνομα των πωλητών ή των προμηθευτών.

(10) Σε περίπτωση άρνησης παροχής αμοιβαίας συνδρομής για λόγους που προσδιορίζονται στον παρόντα κανονισμό, το κράτος μέλος της αιτούσας αρχής μπορεί, προκειμένου να εξασφαλίσει την προστασία των καταναλωτών, να λαμβάνει μέτρα για τον περιορισμό της ελευθερίας των πωλητών ή των προμηθευτών που διαπράττουν ενδοκοινοτικές παραβάσεις να προσφέρουν αγαθά ή υπηρεσίες στο κράτος μέλος της αιτούσας αρχής, με την προϋπόθεση ότι τέτοια μέτρα είναι σύμφωνα με την κοινοτική νομοθεσία.

(11) Οι σημερινές προκλήσεις στην επιβολή της νομοθεσίας υπερβαίνουν τα σύνορα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και τα συμφέροντα των ευρωπαίων καταναλωτών πρέπει να προστατεύονται από αδίστακτους εμπορευομένους που έχουν την έδρα τους σε τρίτες χώρες. Υπάρχει, επομένως, η ανάγκη να διεξαχθούν διαπραγματεύσεις για τη σύναψη διεθνών συμφωνιών με τρίτες χώρες σχετικά με την αμοιβαία συνδρομή στην επιβολή της νομοθεσίας για την προστασία των συμφερόντων των καταναλωτών. Αυτές οι διεθνείς συμφωνίες πρέπει να αποτελέσουν αντικείμενο διαπραγμάτευσης σε κοινοτικό επίπεδο στη βάση του παρόντος κανονισμού προκειμένου να εξασφαλισθεί η μέγιστη προστασία των ευρωπαίων καταναλωτών και η ομαλή λειτουργία της συνεργασίας με τρίτες χώρες στον τομέα της επιβολής της νομοθεσίας.

(12) Είναι αναγκαίος ο συντονισμός σε κοινοτικό επίπεδο των δραστηριοτήτων των κρατών μελών στον τομέα της επιβολής της νομοθεσίας σε περιπτώσεις ενδοκοινοτικών παραβάσεων ώστε να βελτιωθεί η επιβολή του παρόντος κανονισμού και να αυξηθεί το επίπεδο και η συνέπεια της επιβολής της νομοθεσίας.

(13) Είναι αναγκαίος ο συντονισμός σε κοινοτικό επίπεδο των δραστηριοτήτων των κρατών μελών στον τομέα της διοικητικής συνεργασίας, όσον αφορά την ενδοκοινοτική τους διάσταση, ώστε να βελτιωθεί η εφαρμογή της νομοθεσίας για την προστασία των καταναλωτών και η σημασία του ρόλου αυτού έχει ήδη καταδειχθεί με τη δημιουργία του Ευρωπαϊκού Εξωδικαστικού Δικτύου.

(14) Σε περιπτώσεις κατά τις οποίες ο συντονισμός των δραστηριοτήτων των κρατών μελών στο πλαίσιο του παρόντος κανονισμού καθιστά αναγκαία την κοινοτική χρηματοδοτική στήριξη, η απόφαση για την παροχή τέτοιας στήριξης λαμβάνεται σύμφωνα με τις διαδικασίες που προβλέπονται στην απόφαση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της ΧΧ για τη θέσπιση γενικού πλαισίου για τις κοινοτικές ενέργειες υπέρ της πολιτικής για τους καταναλωτές 2004-2007, ιδίως στις ενέργειες 5 και 10 που αναφέρονται στο παράρτημα της εν λόγω απόφασης, και στις διάδοχες αποφάσεις.

(15) Τα μέτρα που απαιτούνται για την εφαρμογή του παρόντος κανονισμού πρέπει να υιοθετηθούν σύμφωνα με την απόφαση 1999/468/EΚ του Συμβουλίου, της 28ης Ιουνίου 1999, για τον καθορισμό των όρων άσκησης των εκτελεστικών αρμοδιοτήτων που ανατίθενται στην Επιτροπή [26].

[26] ΕΕ L 184, 17.7.1999, σ. 22.

(16) Για την αποτελεσματική παρακολούθηση της εφαρμογής του παρόντος κανονισμού και για την αποτελεσματικότητα της προστασίας των καταναλωτών απαιτείται η τακτική υποβολή εκθέσεων από τα κράτη μέλη.

ΕΞΕΔΩΣΑΝ ΤΟΝ ΠΑΡΟΝΤΑ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟ:

Κεφάλαιο I Στόχος, ορισμοί, πεδίο εφαρμογής και αρμόδιες αρχές

Άρθρο 1 Στόχος

Ο παρών κανονισμός καθορίζει τους όρους υπό τους οποίους διορίζονται και συνεργάζονται μεταξύ τους και με την Επιτροπή οι αρμόδιες αρχές των κρατών μελών που είναι αρμόδιες για την εφαρμογή της νομοθεσίας για την προστασία των συμφερόντων των καταναλωτών με σκοπό να εξασφαλισθεί η συμμόρφωση με τη νομοθεσία αυτή και η ομαλή λειτουργία της εσωτερικής αγοράς και να ενισχυθεί η προστασία των οικονομικών συμφερόντων των καταναλωτών.

Άρθρο 2 Πεδίο εφαρμογής

1. Οι διατάξεις για την αμοιβαία συνδρομή στον παρόντα κανονισμό καλύπτουν τις ενδοκοινοτικές παραβάσεις.

2. Ο παρών κανονισμός ισχύει υπό την επιφύλαξη των κανόνων περί ιδιωτικού διεθνούς δικαίου, ιδίως των κανόνων περί δικαιοδοσίας και εφαρμοστέου δικαίου.

3. Ο παρών κανονισμός δεν θίγει την εφαρμογή στα κράτη μέλη των κανόνων περί δικαστικής συνεργασίας σε ζητήματα ποινικού και αστικού δικαίου, ιδίως τη λειτουργία των ευρωπαϊκών δικαστικών δικτύων.

4. Ο παρών κανονισμός ισχύει με την επιφύλαξη της κοινοτικής νομοθεσίας για την εσωτερική αγορά, ιδίως των διατάξεων που αφορούν την ελεύθερη κυκλοφορία των αγαθών και υπηρεσιών.

5. Η οδηγία ισχύει με την επιφύλαξη της κοινοτικής νομοθεσίας για τις υπηρεσίες τηλεοπτικών μεταδόσεων.

Άρθρο 3 Ορισμοί

Για τους σκοπούς του παρόντος κανονισμού ισχύουν οι ακόλουθοι ορισμοί:

α. «νομοθεσία για την προστασία των συμφερόντων των καταναλωτών»: οι οδηγίες που απαριθμούνται στο παράρτημα Ι, όπως έχουν μεταφερθεί στην εσωτερική έννομο τάξη των κρατών μελών.

β. «ενδοκοινοτική παράβαση»: κάθε ενέργεια που είναι αντίθετη με τη νομοθεσία για την προστασία των συμφερόντων των καταναλωτών, η οποία βλάπτει ή ενδέχεται να βλάψει τα συλλογικά συμφέροντα των καταναλωτών που κατοικούν σε κράτος μέλος ή κράτη μέλη άλλα από το κράτος μέλος από το οποίο προήλθε η ενέργεια.

γ. «αρμόδια αρχή»: οποιαδήποτε δημόσια αρχή που έχει δημιουργηθεί σε εθνικό, περιφερειακό ή τοπικό επίπεδο με συγκεκριμένες αρμοδιότητες για την εξασφάλιση της συμμόρφωσης με τη νομοθεσία για την προστασία των συμφερόντων των καταναλωτών.

δ. «ενιαίο γραφείο σύνδεσης»: δημόσια αρχή σε κάθε κράτος μέλος που έχει διορισθεί υπεύθυνη για το συντονισμό της εφαρμογής του παρόντος κανονισμού εντός του κράτους μέλους.

ε. «αρμόδιος υπάλληλος»: ο υπάλληλος ο οποίος μπορεί να ζητά απευθείας συνδρομή ή να παρέχει πληροφορίες.

στ. «αιτούσα αρχή»: η αρμόδια αρχή που υποβάλλει αίτηση αμοιβαίας συνδρομής.

ζ. «αρχή στην οποία υποβάλλεται η αίτηση»: αρμόδια αρχή η οποία δέχεται αίτηση αμοιβαίας συνδρομής.

η. «πωλητής ή προμηθευτής»: φυσικό ή νομικό πρόσωπο το οποίο, σύμφωνα με τη νομοθεσία για την προστασία των συμφερόντων των καταναλωτών, ενεργεί για σκοπούς που αφορούν την εμπορική, επιχειρηματική ή επαγγελματική του δραστηριότητα.

θ. «εποπτικές δραστηριότητες»: οι ενέργειες της αρμόδιας αρχής που πραγματοποιούνται με σκοπό να διαπιστωθεί εάν έχουν διαπραχθεί ενδοκοινοτικές παραβάσεις εντός της δικαιοδοσίας της.

ι. «καταγγελία»: δήλωση ότι πωλητής ή προμηθευτής διέπραξε ή ενδέχεται να διαπράξει παράβαση της νομοθεσίας για την προστασία των συμφερόντων των καταναλωτών.

κ. «αμοιβαία συνδρομή»: η παροχή πληροφοριών ή η λήψη μέτρων για την επιβολή της νομοθεσίας.

λ. «συλλογικά συμφέροντα των καταναλωτών»: γενικά συμφέροντα των καταναλωτών, τα οποία δεν περιλαμβάνουν τη συσσώρευση των συμφερόντων των ατόμων που έχουν θιγεί από μια παράβαση.

Άρθρο 4 Αρμόδιες αρχές

1. Κάθε κράτος μέλος διορίζει τις αρμόδιες αρχές και το ενιαίο γραφείο σύνδεσης που φέρουν την αρμοδιότητα για την εφαρμογή του παρόντος κανονισμού.

2. Οι αρμόδιες αρχές διαθέτουν τις αρμοδιότητες διεξαγωγής ερευνών και επιβολής της νομοθεσίας που είναι αναγκαίες για την εφαρμογή του παρόντος κανονισμού και ασκούν τις αρμοδιότητες αυτές σύμφωνα με την εθνική νομοθεσία.

[27]3. Οι αρμοδιότητες αυτές περιλαμβάνουν τουλάχιστον το δικαίωμα:

[27]

(α) να έχουν πρόσβαση σε κάθε έγγραφο σε οποιαδήποτε απολύτως μορφή.

(β) να ζητούν πληροφορίες από οποιοδήποτε άτομο, και αν χρειασθεί, να λαμβάνουν δικαστικά εντάλματα τα οποία απαιτούν την παροχή των πληροφοριών από οποιοδήποτε άτομο.

(γ) να διενεργούν επιτόπιες επιθεωρήσεις.

(δ) να απαιτούν γραπτώς την παύση της ενδοκοινοτικής παράβασης από τον πωλητή ή τον προμηθευτή.

(ε) να λαμβάνουν από πωλητή(ές) ή προμηθευτή(ές) υπεύθυνο(ους) για ενδοκοινοτική παράβαση δέσμευση ότι θα παύσει η ενδοκοινοτική παράβαση. και να δημοσιοποιούν τη σχετική δέσμευση.

(στ) να απαιτούν την παύση ή την απαγόρευση οποιασδήποτε ενδοκοινοτικής παράβασης ή να λαμβάνουν δικαστικά εντάλματα που απαιτούν την παύση ή την απαγόρευση οποιασδήποτε ενδοκοινοτικής παράβασης. και να δημοσιοποιούν τις σχετικές αποφάσεις.

(ζ) να λαμβάνουν δικαστικά εντάλματα τα οποία υποχρεώνουν τον ηττηθέντα εναγόμενο να καταβάλει πληρωμές στο δημόσιο ταμείο ή σε οποιοδήποτε δικαιούχο προβλέπεται από την εθνική νομοθεσία, σε περίπτωση μη συμμόρφωσης με μια απόφαση.

(η) να λαμβάνουν δικαστικά εντάλματα τα οποία να ζητούν τη δέσμευση και/ή την κατάσχεση περιουσιακών στοιχείων.

4. Οι αρμόδιες αρχές διαθέτουν τους επαρκείς πόρους που χρειάζονται για την εφαρμογή του παρόντος κανονισμού. Το προσωπικό αυτών των αρχών συμμορφώνεται με τα ισχύοντα επαγγελματικά πρότυπα και υπόκειται σε κατάλληλες εσωτερικές διαδικασίες ή κανόνες συμπεριφοράς που εγγυώνται, ιδίως, την προστασία των προσωπικών δεδομένων, το δίκαιο χαρακτήρα των διαδικασιών και την ορθή τήρηση των διατάξεων περί εμπιστευτικότητας και απορρήτου όπως προβλέπεται στο άρθρο 12.

5. Κάθε αρμόδια αρχή γνωστοποιεί στο ευρύ κοινό τα δικαιώματα και τις αρμοδιότητες που της έχουν ανατεθεί από τον παρόντα κανονισμό.

6. Κάθε αρμόδια αρχή διορίζει αρμόδιους υπαλλήλους, οι οποίοι μπορούν να ζητούν ή να ανταλλάσσουν άμεσα πληροφορίες στη βάση των διατάξεων που ορίζονται στο άρθρο 11.

Άρθρο 5 Κατάλογοι

1. Κάθε κράτος μέλος κοινοποιεί στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή και στα άλλα κράτη μέλη τις ταυτότητες των αρμοδίων αρχών και του ενιαίου γραφείου σύνδεσης που ορίζονται στο άρθρο 4 παράγραφος 1.

2. Κάθε ενιαίο γραφείο σύνδεσης διατηρεί ενημερωμένο κατάλογο των αρμοδίων υπαλλήλων που διορίζονται σύμφωνα με το άρθρο 4 παράγραφος 6 και τον κοινοποιούν στα άλλα ενιαία γραφεία σύνδεσης.

3. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δημοσιεύει και ενημερώνει τον κατάλογο των ενιαίων γραφείων σύνδεσης και των αρμοδίων αρχών στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ II Αμοιβαία συνδρομή

Άρθρο 6 Ανταλλαγή πληροφοριών μετά από αίτηση

1. Η αρχή στην οποία υποβάλλεται αίτηση παρέχει, με αίτηση της αιτούσας αρχής, όλες τις πληροφορίες που ζητήθηκαν προκειμένου να διαπιστωθεί εάν διαπράχθηκε ή είναι πιθανόν να διαπραχθεί ενδοκοινοτική παράβαση. Η αρχή στην οποία υποβάλλεται η αίτηση παρέχει χωρίς καθυστέρηση τις πληροφορίες που ζητήθηκαν.

2. Η αρχή στην οποία υποβάλλεται αίτηση πραγματοποιεί τις αναγκαίες έρευνες ή εφαρμόζει οποιαδήποτε άλλα αναγκαία μέτρα, προκειμένου να συλλέξει τις απαραίτητες πληροφορίες.

3. Με αίτημα της αιτούσας αρχής, αρμόδιος υπάλληλος της αρχής στην οποία υποβάλλεται αίτηση μπορεί να συνοδεύει τους υπαλλήλους της αρχής στην οποία υποβάλλεται η αίτηση κατά τη διάρκεια των ερευνών τους.

4. Τα μέτρα που απαιτούνται για την εφαρμογή του παρόντος άρθρου λαμβάνονται σύμφωνα με τη διαδικασία που προβλέπεται στο άρθρο 19 παράγραφος 2.

Άρθρο 7 Αυθόρμητη ανταλλαγή πληροφοριών

1. Εφόσον αρμόδια αρχή διαπιστώσει ενδοκοινοτική παράβαση ή θεωρήσει ότι υπάρχει σοβαρός κίνδυνος τέτοιας παράβασης, ενημερώνει τις αρμόδιες αρχές των άλλων σχετικών κρατών μελών και την Επιτροπή παρέχοντας όλες τις αναγκαίες πληροφορίες χωρίς καθυστέρηση.

2. Εφόσον αρμόδια αρχή λάβει περαιτέρω μέτρα για την επιβολή της νομοθεσίας ή δεχθεί αίτημα αμοιβαίας συνδρομής για μια ενδοκοινοτική παράβαση, ενημερώνει τις αρμόδιες αρχές των άλλων κρατών μελών και την Επιτροπή.

3. Τα μέτρα που απαιτούνται για την εφαρμογή του παρόντος άρθρου λαμβάνονται σύμφωνα με τη διαδικασία που προβλέπεται στο άρθρο 19 παράγραφος 2.

Άρθρο 8 Αιτήσεις για τη λήψη μέτρων επιβολής της νομοθεσίας

1. Η αρχή στην οποία υποβάλλεται αίτηση λαμβάνει, μετά από αίτημα της αιτούσας αρχής, κάθε αναγκαίο μέτρο για να εξασφαλισθεί η παύση ή η απαγόρευση της ενδοκοινοτικής παράβασης χωρίς καθυστέρηση. Στα μέτρα αυτά περιλαμβάνεται, εφόσον χρειάζεται, η προσφυγή σε ανώτερο δικαστήριο σε περίπτωση κατά την οποία δεν τελεσφορήσει η προσφυγή ενώπιον δικαστηρίου.

2. Για να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της που απορρέουν από την παράγραφο 1, η αρχή στην οποία υποβάλλεται αίτηση ασκεί τις αρμοδιότητες που προβλέπονται στο άρθρο 4 παράγραφος 3 καθώς και οποιεσδήποτε επιπλέον αρμοδιότητες έχουν ανατεθεί από την εθνική νομοθεσία στην αρχή στην οποία υποβάλλεται η αίτηση. Η αρχή στην οποία υποβάλλεται η αίτηση αποφασίζει τα μέτρα που πρέπει να ληφθούν για να εξασφαλισθεί η παύση ή η απαγόρευση της ενδοκοινοτικής παράβασης με τον αποτελεσματικότερο και λυσιτελέστερο τρόπο.

3. Η αρχή στην οποία υποβάλλεται η αίτηση διαβουλεύεται με την αιτούσα αρχή κατά τη διάρκεια της λήψης των μέτρων για την επιβολή της νομοθεσίας. Η αρχή στην οποία υποβάλλεται η αίτηση ενημερώνει χωρίς καθυστέρηση την αιτούσα αρχή, τις αρμόδιες αρχές άλλων κρατών μελών και την Επιτροπή για τα μέτρα που λαμβάνει.

4. Τα μέτρα που είναι αναγκαία για την εφαρμογή του παρόντος άρθρου λαμβάνονται σύμφωνα με τη διαδικασία που αναφέρεται στο άρθρο 19 παράγραφος 2.

Άρθρο 9 Συντονισμός της εποπτείας και της επιβολής της νομοθεσίας

1. Οι αρμόδιες αρχές συντονίζουν τις δραστηριότητές τους για την εποπτεία και την επιβολή της νομοθεσίας. Προβαίνουν στην ανταλλαγή κάθε πληροφορίας που είναι αναγκαία για την επίτευξη του στόχου αυτού.

2. Σε περίπτωση κατά την οποία οι αρμόδιες αρχές διαπιστώσουν ότι ενδοκοινοτική παράβαση βλάπτει τους καταναλωτές σε περισσότερα από δύο κράτη μέλη, οι σχετικές αρμόδιες αρχές συντονίζουν τις ενέργειές τους σχετικά με την επιβολή της νομοθεσίας και σχετικά με τις αιτήσεις αμοιβαίας συνδρομής. Επιδιώκουν ιδίως την ταυτόχρονη πραγματοποίηση ενεργειών που αφορούν την έρευνα και την επιβολή της νομοθεσίας.

3. Οι αρμόδιες αρχές ενημερώνουν την Επιτροπή εκ των προτέρων για αυτόν το συντονισμό και μπορούν να προσκαλούν την Επιτροπή να συμμετέχει.

4. Τα μέτρα που είναι αναγκαία για την εφαρμογή του παρόντος άρθρου λαμβάνονται σύμφωνα με τη διαδικασία που αναφέρεται στο άρθρο 19 παράγραφος 2.

Κεφάλαιο III Γενικοί όροι για την αμοιβαία συνδρομή

Άρθρο 10 Γενικές αρμοδιότητες

1. Οι αρμόδιες αρχές πληρούν τις υποχρεώσεις τους σύμφωνα με τον παρόντα κανονισμό σαν να ενεργούν εξ ονόματος των καταναλωτών στη δική τους χώρα και για δικό τους λογαριασμό ή κατόπιν αίτησης άλλης αρμόδιας αρχής στη δική τους χώρα.

2. Τα κράτη μέλη λαμβάνουν κάθε αναγκαίο μέτρο για να εξασφαλίσουν τον αποτελεσματικό συντονισμό της εφαρμογής του παρόντος κανονισμού από τις αρμόδιες αρχές τις οποίες αυτά έχουν διορίσει, μέσω του ενιαίου γραφείου σύνδεσης.

Άρθρο 11 Διαδικασίες για την υποβολή αίτησης και για την ανταλλαγή πληροφοριών

1. Η αιτούσα αρχή εξασφαλίζει ότι όλες οι αιτήσεις αμοιβαίας συνδρομής περιλαμβάνουν επαρκείς πληροφορίες οι οποίες επιτρέπουν στην αρχή στην οποία υποβάλλεται η αίτηση να εκτελέσουν την αίτηση αυτή.

2. Οι αιτήσεις υποβάλλονται είτε στα ενιαία γραφεία σύνδεσης είτε στις αρμόδιες αρχές είτε στους αρμόδιους υπαλλήλους.

3. Οι αιτήσεις συνδρομής και διαβίβασης πληροφοριών (περιλαμβανομένων των κοινοποιήσεων προς την Επιτροπή) βάσει του παρόντος κανονισμού γίνονται γραπτά, χρησιμοποιώντας τυποποιημένο έντυπο, και κοινοποιούνται ηλεκτρονικά. Αιτήσεις για συνδρομή ή ανταλλαγές πληροφοριών μεταξύ αρμοδίων υπαλλήλων μπορούν να γίνονται προφορικά, εάν συμφωνούν και οι δύο.

4. Οι γλώσσες που χρησιμοποιούνται για τις αιτήσεις και τις διαβιβάσεις πληροφοριών συμφωνούνται διμερώς από τις σχετικές αρμόδιες αρχές ή τους σχετικούς αρμόδιους υπαλλήλους πριν από την υποβολή των αιτήσεων.

5. Οι πληροφορίες που ανταλλάχθηκαν μετά από αίτηση κοινοποιούνται απευθείας στην αιτούσα αρχή ή στους αρμόδιους υπαλλήλους που υπέβαλαν την αίτηση. Οι αρμόδιες αρχές ή οι αρμόδιοι υπάλληλοι μεριμνούν ώστε τα ενιαία γραφεία σύνδεσης να ενημερώνονται για κάθε αίτηση που αποστέλλεται ή παραλαμβάνεται και για τις πληροφορίες που διαβιβάζονται μετά από αίτηση.

6. Τα μέτρα που είναι αναγκαία για την εφαρμογή του παρόντος άρθρου λαμβάνονται σύμφωνα με τη διαδικασία που αναφέρεται στο άρθρο 19 παράγραφος 2.

Άρθρο 12 Χρήση των πληροφοριών που ανταλλάσσονται

1. Οι πληροφορίες που παρέχονται μπορούν να χρησιμοποιούνται μόνον για τους σκοπούς της εξασφάλισης της συμμόρφωσης με τη νομοθεσία για την προστασία των συμφερόντων των καταναλωτών.

2. Οι αρμόδιες αρχές μπορούν να επικαλεστούν ως αποδεικτικά στοιχεία κάθε πληροφορία, έγγραφο, εύρημα, δήλωση, επικυρωμένο αντίγραφο ή απόρρητη πληροφορία που κοινοποιήθηκε σύμφωνα με τον παρόντα κανονισμό, ακριβώς όπως μπορούν να επικαλεσθούν όμοια έγγραφα που απέκτησαν στη χώρα τους.

3. Πληροφορίες που κοινοποιήθηκαν με οποιαδήποτε μορφή σύμφωνα με τις διατάξεις περί αμοιβαίας συνδρομής του παρόντος κανονισμού, περιλαμβανομένων των πληροφοριών που κοινοποιήθηκαν στην Επιτροπή και αποθηκεύτηκαν στη βάση δεδομένων που αναφέρεται στο άρθρο 15, είναι εμπιστευτικές και καλύπτονται από την υποχρέωση τήρησης του επαγγελματικού απορρήτου, εκτός εάν:

α. η αρχή που κοινοποιεί τις πληροφορίες συναινεί στην αποκάλυψή τους.

β. χρησιμοποιηθούν ως αποδεικτικά στοιχεία.

γ. αποκαλυφθούν ως μέρος της δημοσίευσης της δέσμευσης ή της απόφασης που αναφέρεται στο άρθρο 4 παράγραφος 3 στοιχείο ε) ή στοιχείο στ).

4. Για την εφαρμογή του παρόντος κανονισμού τα κράτη μέλη λαμβάνουν τα μέτρα που είναι αναγκαία για τη διασφάλιση των συμφερόντων που αναφέρονται στο άρθρο 13 παράγραφος 1 στοιχείο δ) και στοιχείο στ) της οδηγίας 95/46/EΚ [28].

[28] ΕΕ L 281, 23.11.1995, σ. 31

Άρθρο 13 Ανταλλαγή πληροφοριών με τρίτες χώρες

1. Όταν αρμόδια αρχή λάβει πληροφορίες από αρχή τρίτης χώρας, διαβιβάζει τις πληροφορίες αυτές στις σχετικές αρμόδιες αρχές άλλων κρατών μελών στο βαθμό που αυτό επιτρέπεται από διμερείς συμφωνίες συνδρομής με την τρίτη χώρα.

2. Πληροφορίες που διαβιβάζονται σύμφωνα με τον παρόντα κανονισμό μπορούν επίσης να διαβιβάζονται σε αρχή τρίτης χώρας από αρμόδια αρχή σύμφωνα με συμφωνία συνδρομής με τρίτη χώρα, εφόσον έχει εξασφαλισθεί η συναίνεση της αρμόδιας αρχής η οποία χορήγησε κατ' αρχάς τις πληροφορίες.

Άρθρο 14 Όροι

1. Τα κράτη μέλη παραιτούνται από κάθε απαίτηση για επιστροφή των δαπανών που προκλήθηκαν κατ' εφαρμογή του παρόντος κανονισμού. Ωστόσο, το κράτος μέλος της αιτούσας αρχής παραμένει υπεύθυνο έναντι του κράτους μέλους της αρχής στην αρχή στην οποία υποβάλλεται αίτηση για τα έξοδα και τις ζημίες που προέκυψαν ως αποτέλεσμα μέτρων που κρίθηκαν μη δικαιολογημένα από δικαστήριο όσον αφορά την ουσία της ενδοκοινοτικής παράβασης.

2. Η αρχή στην οποία υποβάλλεται αίτηση μπορεί να αρνηθεί να ικανοποιήσει αίτηση αμοιβαίας συνδρομής εάν:

α. η αίτηση θα επέφερε δυσανάλογο διοικητικό φόρτο στην αρχή στην οποία υποβάλλεται η αίτηση σε σχέση με την κλίμακα της ενδοκοινοτικής παράβασης, όσον αφορά την ενδεχόμενη βλάβη για τον καταναλωτή.

β. έχει ήδη κινηθεί δικαστική διαδικασία ή έχει ήδη εκδοθεί τελεσίδικη δικαστική απόφαση σε σχέση με τις ίδιες ενδοκοινοτικές παραβάσεις και κατά των ίδιων εμπορευομένων από τις δικαστικές αρχές στο κράτος μέλος της αρχής στην οποία υποβάλλεται η αίτηση.

γ. η αίτηση δεν είναι επαρκώς τεκμηριωμένη.

3. Η αρχή στην οποία υποβάλλεται η αίτηση ενημερώνει την αιτούσα αρχή και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή για τους λόγους απόρριψης αίτησης συνδρομής.

4. Τα μέτρα που απαιτούνται για την εφαρμογή του παρόντος άρθρου λαμβάνονται σύμφωνα με τη διαδικασία που προβλέπεται στο άρθρο 19 παράγραφος 2.

Κεφάλαιο IV Κοινοτικές δραστηριότητες

Άρθρο 15 Καταγγελίες και βάση δεδομένων

1. Τα κράτη μέλη κοινοποιούν τακτικά στην Επιτροπή στατιστικά στοιχεία σχετικά με τις καταγγελίες των καταναλωτών που δέχονται οι αρμόδιες αρχές.

2. Η Επιτροπή διατηρεί ηλεκτρονική βάση δεδομένων στην οποία αποθηκεύει και επεξεργάζεται τις πληροφορίες που λαμβάνει δυνάμει των άρθρων 7, 8, 9 και του παρόντος άρθρου. Οι αρμόδιες αρχές μπορούν να συμβουλεύονται τη βάση δεδομένων.

3. Τα μέτρα που απαιτούνται για την εφαρμογή του παρόντος άρθρου λαμβάνονται σύμφωνα με τη διαδικασία που προβλέπεται στο άρθρο 19 παράγραφος 2.

Άρθρο 16 Συντονισμός για την επιβολή της νομοθεσίας

1. Τα κράτη μέλη συντονίζουν, μαζί με την Επιτροπή, τις ακόλουθες δραστηριότητες:

α. την κατάρτιση των υπαλλήλων τους, περιλαμβανομένης της γλωσσικής κατάρτισης και της διοργάνωσης σεμιναρίων κατάρτισης.

β. τη συλλογή και την ταξινόμηση των καταγγελιών των καταναλωτών.

γ. την ανάπτυξη συγκεκριμένων ανά τομέα δικτύων αρμοδίων υπαλλήλων.

δ. τις δραστηριότητές τους για τη στρατηγική, το σχεδιασμό και την ανάλυση κινδύνου σχετικά με την εποπτεία και την επιβολή της νομοθεσίας.

ε. την ανάπτυξη μέσων ενημέρωσης και επικοινωνίας.

στ. την ανάπτυξη προτύπων και κατευθυντήριων γραμμών για τους υπαλλήλους που είναι αρμόδιοι για την επιβολή της νομοθεσίας.

ζ. την ανταλλαγή των υπαλλήλων τους.

2. Εφόσον χρειάζεται, οι αρμόδιες αρχές ανταλλάσσουν αρμόδιους υπαλλήλους με σκοπό τη βελτίωση της συνεργασίας τους. Οι αρμόδιες αρχές λαμβάνουν τα αναγκαία μέτρα για να επιτρέψουν στους αρμόδιους υπαλλήλους που συμμετέχουν στις ανταλλαγές να διαδραματίσουν αποτελεσματικό ρόλο σε δραστηριότητες της αρμόδιας αρχής. Προς το σκοπό αυτό, αυτοί οι αρμόδιοι υπάλληλοι εξουσιοδοτούνται να επιτελούν τα καθήκοντα που τους ανέθεσε η αρμόδια αρχή υποδοχής σύμφωνα με τη νομοθεσία του κράτους μέλους υποδοχής.

3. Κατά την ανταλλαγή η αστική ευθύνη των αρμοδίων υπαλλήλων αντιμετωπίζεται όπως συμβαίνει με τους υπαλλήλους της αρμόδιας αρχής υποδοχής. Οι αρμόδιοι υπάλληλοι που συμμετέχουν στις ανταλλαγές σέβονται τα επαγγελματικά πρότυπα και υπόκεινται στους κατάλληλους εσωτερικούς κανόνες συμπεριφοράς της αρμόδιας αρχής υποδοχής οι οποίοι εξασφαλίζουν, ιδίως, την προστασία των προσωπικών δεδομένων, το δίκαιο χαρακτήρα των διαδικασιών και τη δέουσα τήρηση των διατάξεων περί εμπιστευτικότητας και επαγγελματικού απορρήτου που προβλέπονται στο άρθρο 13.

4. Τα μέτρα που απαιτούνται για την εφαρμογή του παρόντος άρθρου λαμβάνονται σύμφωνα με τη διαδικασία που προβλέπεται στο άρθρο 19 παράγραφος 2.

Άρθρο 17 Διοικητική συνεργασία

1. Τα κράτη μέλη συντονίζουν, μαζί με την Επιτροπή, τις δραστηριότητές τους που αποσκοπούν:

α. στην ενημέρωση, την παροχή συμβουλών και την εκπαίδευση των καταναλωτών.

β. στην υποστήριξη των δραστηριοτήτων των εκπροσώπων των καταναλωτών.

γ. στην υποστήριξη των δραστηριοτήτων των φορέων που είναι αρμόδιοι για την εξώδικη επίλυση διαφορών επί καταναλωτικών θεμάτων.

δ. στην υποστήριξη της πρόσβασης των καταναλωτών στη δικαιοσύνη.

ε. στη συλλογή στατιστικών στοιχείων, ερευνών ή άλλων πληροφοριών που αφορούν τη συμπεριφορά και τις στάσεις των καταναλωτών καθώς και των σχετικών αποτελεσμάτων των ερευνών.

2. Τα μέτρα που απαιτούνται για την εφαρμογή του παρόντος άρθρου λαμβάνονται σύμφωνα με τη διαδικασία που προβλέπεται στο άρθρο 19 παράγραφος 2.

Άρθρο 18 Διεθνείς συμφωνίες

Η Κοινότητα συνεργάζεται με τρίτες χώρες και με τους αρμόδιους διεθνείς οργανισμούς για να ενισχύσει την προστασία των οικονομικών συμφερόντων των καταναλωτών. Οι συμφωνίες συνεργασίας, περιλαμβανομένης της σύναψης συμφωνιών αμοιβαίας συνδρομής μπορεί να αποτελέσουν το αντικείμενο συμφωνιών μεταξύ της Κοινότητας και των σχετικών τρίτων μερών.

Κεφάλαιο V Τελικές διατάξεις

Άρθρο 19 Μόνιμη επιτροπή

1. Η Επιτροπή επικουρείται από μόνιμη επιτροπή για τη συνεργασία στον τομέα της προστασίας των καταναλωτών, εφεξής: «η επιτροπή», την οποία αποτελούν αντιπρόσωποι των κρατών μελών και της οποίας προεδρεύει ο αντιπρόσωπος της Επιτροπής. Ωστόσο, θέματα που ρυθμίζονται με τις διατάξεις της οδηγίας 89/552/ΕΟΚ, όπως τροποποιήθηκε, θα εξακολουθήσουν να εξετάζονται μόνον από την επιτροπή επαφής που δημιουργήθηκε με την εν λόγω οδηγία.

2. Στις περιπτώσεις όπου γίνεται αναφορά στην παρούσα παράγραφο, ισχύουν τα άρθρα 3 και 7 της απόφασης 1999/468/EΚ σχετικά με τις διατάξεις του άρθρου 8 της εν λόγω απόφασης.

3. Η επιτροπή υιοθετεί τον εσωτερικό της κανονισμό.

Άρθρο 20 Καθήκοντα της επιτροπής

1. Η επιτροπή μπορεί να εξετάζει κάθε ζήτημα που αφορά την εφαρμογή του παρόντος κανονισμού, το οποίο θέτει προς εξέταση ο πρόεδρός της, είτε με δική του πρωτοβουλία είτε κατόπιν αιτήματος αντιπροσώπου ενός κράτους μέλους.

2. Εξετάζει και αξιολογεί, ιδίως, πώς λειτουργούν οι ρυθμίσεις για τη συνεργασία που προβλέπονται στον παρόντα κανονισμό.

3. Εάν χρειάζεται, η επιτροπή μπορεί επίσης να προσκαλεί νομιμοποιούμενους φορείς, οι οποίοι κοινοποιούνται σύμφωνα με το άρθρο 3 της οδηγίας περί αγωγών παραλήψεως, να συμμετάσχουν στις συνεδριάσεις της.

Άρθρο 21 Εθνικές εκθέσεις

1. Τα κράτη μέλη κοινοποιούν στην Επιτροπή το κείμενο κάθε διάταξης της εθνικής νομοθεσίας που υιοθετούν ή συμφωνιών, εκτός αυτών που αφορούν ατομικές περιπτώσεις, τις οποίες συνάπτουν για ζητήματα που καλύπτονται από τον παρόντα κανονισμό.

2. Κάθε δύο έτη από την ημερομηνία της θέσης σε ισχύ του παρόντος κανονισμού, τα κράτη μέλη υποβάλλουν έκθεση στην Επιτροπή σχετικά με την εφαρμογή του παρόντος κανονισμού.

3. Οι εθνικές εκθέσεις αναφέρουν:

α. κάθε νέα πληροφορία σχετικά με την οργάνωση, τις αρμοδιότητες, τους πόρους ή τις ευθύνες των αρμοδίων αρχών.

β. κάθε πληροφορία σχετικά με τις τάσεις, τα μέσα ή τις μεθόδους με τις οποίες διαπράττονται ενδοκοινοτικές παραβάσεις, ιδίως εκείνες που έχουν αποκαλύψει ελλείψεις ή κενά στον παρόντα κανονισμό ή στη νομοθεσία για την προστασία των καταναλωτών.

γ. κάθε πληροφορία σχετικά με τεχνικές για την επιβολή της νομοθεσίας οι οποίες αποδείχθηκαν αποτελεσματικές.

δ. στατιστικά στοιχεία σχετικά με τις δραστηριότητες των αρμόδιων αρχών, όπως ενέργειες που πραγματοποιούνται σύμφωνα με τον παρόντα κανονισμό, καταγγελίες που λαμβάνονται, ενέργειες για την επιβολή της νομοθεσίας και αποφάσεις δικαστηρίων.

ε. περιλήψεις σημαντικών εθνικών ερμηνευτικών αποφάσεων που αφορούν τη νομοθεσία για την προστασία των καταναλωτών.

στ. άλλες πληροφορίες σχετικά με την εφαρμογή του παρόντος κανονισμού.

Άρθρο 22 Άλλες υποχρεώσεις αμοιβαίας συνδρομής

Οι διατάξεις του παρόντος κανονισμού δεν θίγουν την εκτέλεση ευρύτερων υποχρεώσεων σχετικά με την αμοιβαία συνδρομή, περιλαμβανομένων ποινικών υποθέσεων, οι οποίες απορρέουν από άλλες νομικές πράξεις, συμπεριλαμβανομένων διμερών ή πολυμερών συμφωνιών.

Άρθρο 23 Θέση σε ισχύ

Ο παρών κανονισμός αρχίζει να ισχύει την 20ή[....] ημέρα από τη δημοσίευσή του στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Εφαρμόζεται από την [ ] [ ] 20 [ ].

Ο παρών κανονισμός είναι δεσμευτικός ως προς όλα τα μέρη του και ισχύει άμεσα σε κάθε κράτος μέλος.

Βρυξέλλες,

Για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο Για το Συμβούλιο

Ο πρόεδρος Ο πρόεδρος

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ I

ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ ΤΩΝ ΟΔΗΓΙΩΝ ΠΟΥ ΚΑΛΥΠΤΟΝΤΑΙ ΑΠΌ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 2 (*)

1. Οδηγία 84/450/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 10ης Σεπτεμβρίου 1984, για την προσέγγιση των νομοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων των κρατών μελών σχετικά με την παραπλανητική διαφήμιση (ΕΕ L 250, 19.9.1984, σ. 17) και οδηγία 97/55/EΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 6ης Οκτωβρίου 1997, για την τροποποίηση της οδηγίας 84/450/ΕΟΚ σχετικά με την παραπλανητική διαφήμιση προκειμένου να συμπεριληφθεί η συγκριτική διαφήμιση (ΕΕ L290, 22/10/1997 σ.18-22).

2. Οδηγία 85/577/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 20ης Δεκεμβρίου 1985, για την προστασία των καταναλωτών κατά τη σύναψη συμβάσεων εκτός εμπορικού καταστήματος (ΕΕ L 372, 31.12.1985, σ. 31).

3. Οδηγία 87/102/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 22ας Δεκεμβρίου 1986, για την προσέγγιση των νομοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων των κρατών μελών που διέπουν την καταναλωτική πίστη (ΕΕ L 42, 12.2.1987, σ. 48), όπως τροποποιήθηκε τελευταία με την οδηγία 98/7/EΚ (ΕΕ L 101, 1.4.1998, σ. 17) [και την οδηγία XX/XX/EΚ της X].

4. Οδηγία 89/552/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 3ης Οκτωβρίου 1989 για το συντονισμό ορισμένων νομοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων των κρατών μελών σχετικά με την άσκηση τηλεοπτικών δραστηριοτήτων : άρθρα 10 έως 21 (ΕΕ L 298, 17.10.1989, σ. 22, όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία 97/36/ΕΚ (ΕΕ L 202,30.7.1997, σ. 60)).

5. Οδηγία 90/314/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 13ης Ιουνίου 1990, για τα οργανωμένα ταξίδια και τις οργανωμένες διακοπές και περιηγήσεις (ΕΕ L 158, 23.6.1990, σ. 59).

6. Οδηγία 2001/83/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 23ης Σεπτεμβρίου 2001, περί κοινοτικού κώδικος για τα φάρμακα που προορίζονται για ανθρώπινη χρήση: άρθρα 86 έως 100 ( ΕΕ L 311, 28.11.2001, σελ. 67).

7. Οδηγία 93/13/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 5ης Απριλίου 1993, σχετικά με τις καταχρηστικές ρήτρες των συμβάσεων που συνάπτονται με καταναλωτές (ΕΕ L 95, 21.4.1993, σ. 29).

8. Οδηγία 94/47/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 26ης Οκτωβρίου 1994, περί της προστασίας των αγοραστών ως προς ορισμένες πλευρές των συμβάσεων που αφορούν την απόκτηση δικαιώματος χρήσης ακινήτων υπό καθεστώς χρονομεριστικής μίσθωσης (ΕΕ L 280, 29.10.1994, σ. 83).

9. Οδηγία 97/7/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 20ης Μαίου 1997, για την προστασία των καταναλωτών κατά τις εξ αποστάσεως συμβάσεις (ΕΕ L 144, 4.6.1997, σ. 19).

10. Οδηγία 1999/44/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 25ης Μαίου 1999, σχετικά με ορισμένες πτυχές της πώλησης και των εγγυήσεων καταναλωτικών αγαθών (ΕΕ L 171, 7.7.1999, σ. 12).

11. Οδηγία 2000/31/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 8ης Ιουνίου 2000, για ορισμένες νομικές πτυχές των υπηρεσιών της κοινωνίας της πληροφορίας, ιδίως του ηλεκτρονικού εμπορίου, στην εσωτερική αγορά («οδηγία για το ηλεκτρονικό εμπόριο») (ΕΕ L 178, 17.07.2000 σ. 1)

12. Οδηγία 2002/65/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου σχετικά με την εξ αποστάσεως εμπορία χρηματοοικονομικών υπηρεσιών προς τους καταναλωτές. (ΕΕ L 271, 9/10/2002, σ. 16-24)

13. Κανονισμός XXXX/XX/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου σχετικά με την προώθηση των πωλήσεων.

14. Οδηγία XXXX/XX/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου για τις αθέμιτες εμπορικές πρακτικές στις συναλλαγές μεταξύ επιχειρήσεων και καταναλωτών στην εσωτερική αγορά («οδηγία περί αθέμιτων εμπορικών πρακτικών»).

15. Κανονισμός αριθ. XXXX/XX/EK του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου σχετικά με τους ισχυρισμούς για τη διατροφή και την υγεία που διατυπώνονται στα τρόφιμα.

16. Κανονισμός (ΕΟΚ) αριθ. 295/91 του Συμβουλίου της 4ης Φεβρουαρίου 1991 για τη θέσπιση κοινών κανόνων σχετικών με ένα σύστημα αντισταθμιστικών παροχών σε περίπτωση άρνησης επιβίβασης κατά τις τακτικές αεροπορικές μεταφορές, ΕΕ L 36 της 8.2.1991.

17. Κανονισμός XXXX/XX/EK του Συμβουλίου για τη θέσπιση κοινών κανόνων αποζημίωσης επιβατών αεροπορικών μεταφορών και παροχής βοήθειας σε αυτούς σε περίπτωση άρνησης επιβίβασης ή ματαίωσης ή μεγάλης καθυστέρησης της πτήσης.

(*) Οι οδηγίες αριθ. 1, 6, 7 και 9 περιέχουν ειδικές διατάξεις για τις αγωγές παραλήψεως.

ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΟ ΔΗΜΟΣΙΟΝΟΜΙΚΟ ΔΕΛΤΙΟ

Τομέας πολιτικής: ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΩΝ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΩΝ

Δραστηριότητα: Πολιτική για τους καταναλωτές

τίτλοσ τησ δρασησ: κανονισμοσ σχετικα με τη συνεργασια για την προστασια των καταναλωτων

1. ΓΡΑΜΜΗ-(εσ) του προϋπολογισμου + ονομασια-(εσ)

170201 (B5-100) Κοινοτικές δραστηριότητες υπέρ των καταναλωτών

2. συνολικα αριθμητικα δεδομενα

2.1. Συνολικό κονδύλιο της δράσης (μέρος Β): 150.000 ευρώ σε ΠΑΥ

2.2. Περίοδος υλοποίησης:

Από το 2004, απεριόριστη

2.3. Συνολική πολυετής εκτίμηση των δαπανών:

(α) Χρονοδιάγραμμα των πιστώσεων αναλήψεων υποχρεώσεων/των πιστώσεων πληρωμών (δημοσιονομική παρέμβαση) (πρβλ σημείο 6.1.1.)

εκατ. ευρώ (μέχρι 3ου δεκαδικού)

>ΘΕΣΗ ΠIΝΑΚΑ>

(β) Τεχνική και διοικητική συνδρομή (ΤΔΣ) και δαπάνες στήριξης (ΔΣ) (πρβλ σημείο 6.1.2)

>ΘΕΣΗ ΠIΝΑΚΑ>

>ΘΕΣΗ ΠIΝΑΚΑ>

(γ) Συνολικές δημοσιονομικές επιπτώσεις των ανθρώπινων πόρων και των άλλων δαπανών διοικητικής λειτουργίας (πρβλ. σημεία 7.2 και 7.3)

>ΘΕΣΗ ΠIΝΑΚΑ>

>ΘΕΣΗ ΠIΝΑΚΑ>

2.4. Συμβατότητα με το δημοσιονομικό προγραμματισμό και με τις δημοσιονομικές προοπτικές

Πρόταση συμβατή με τον ισχύοντα δημοσιονομικό προγραμματισμό.

2.5. Δημοσιονομικές επιπτώσεις επί των εσόδων: [29]

[29] Για περισσότερες πληροφορίες, βλ ξεχωριστό επεξηγηματικό σημείωμα.

Ουδεμία δημοσιονομική επίπτωση (αφορά τεχνικές πτυχές της εφαρμογής ενός μέτρου)

3. ΔΗΜΟΣΙΟΝΟΜΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ

>ΘΕΣΗ ΠIΝΑΚΑ>

4. νομικη βαση

Άρθρο 95 και άρθρο 153 παράγραφος 3 στοιχείο β) της συνθήκης ΕΚ και η πρόταση απόφασης του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου για τη θέσπιση γενικού πλαισίου για τη χρηματοδότηση των κοινοτικών ενεργειών υπέρ της πολιτικής για τους καταναλωτές για τα έτη 2004-2007.

5. ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΚΑΙ ΑΙΤΙΟΛΟΓΗΣΗ

5.1. Η ανάγκη κοινοτικής παρέμβασης [30]

[30] Για περισσότερες πληροφορίες, βλ ξεχωριστό επεξηγηματικό σημείωμα.

Η ανάγκη κοινοτικής δημοσιονομικής παρέμβασης στον τομέα αυτόν αναφέρθηκε ήδη στην πρόταση απόφασης του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου για τη θέσπιση γενικού πλαισίου για τη χρηματοδότηση των κοινοτικών δράσεων υπέρ της πολιτικής για τους καταναλωτές για τα έτη 2004-2007. Η πρόταση αυτή θέσπισε, ιδίως, ως κεντρικό πολιτικό στόχο την αποτελεσματική επιβολή των κανόνων για την προστασία των καταναλωτών. Η ενέργεια 5 του προτεινόμενου γενικού πλαισίου αναφέρεται συγκεκριμένα στην κατά 100% χρηματοδότηση από τον κοινοτικό προϋπολογισμό των ενεργειών που είναι αναγκαίες για το συντονισμό των δραστηριοτήτων εποπτείας και επιβολής της νομοθεσίας οι οποίες αναφέρονται τον παρόντα κανονισμό. Επιπλέον η κοινή ενέργεια 10 δημιουργεί τη δυνατότητα συγχρηματοδότησης των ίδιων ενεργειών με ένα ή περισσότερα κράτη μέλη.

Η κοινοτική συνεισφορά που προβλέπεται στον παρόντα κανονισμό αφορά μέτρα για την υποστήριξη, τη συμπλήρωση και την παρακολούθηση της πολιτικής που εφαρμόζουν τα κράτη μέλη για την προστασία των καταναλωτών. Οι προτεινόμενες ενέργειες με δημοσιονομικές συνέπειες αποσκοπούν ιδίως:

- στην εξασφάλιση της διατήρησης των δύο βάσεων δεδομένων (για ενδοκοινοτικές παραβάσεις και για καταγγελίες που λαμβάνουν οι αρμόδιες αρχές) που προβλέπουν τα άρθρα 7 και 12.

- στην υποστήριξη του συντονισμού των εθνικών δραστηριοτήτων για την επιβολή της νομοθεσίας (άρθρο 17)

- στην υποστήριξη του συντονισμού των εθνικών διοικητικών ενεργειών που αποσκοπούν στη βελτίωση της εκπαίδευσης, της πληροφόρησης και της εκπροσώπησης των καταναλωτών (άρθρο 18).

Οι μόνες άμεσες δημοσιονομικές συνέπειες από τον παρόντα κανονισμό δημιουργούνται από την ανάληψη υποχρεώσεων για τη διατήρηση των βάσεων δεδομένων που προβλέπονται στα άρθρα 7 και 12. Οι διατάξεις για τη συνεργασία στα άρθρα 17 και 18 δεν δημιουργούν καθεαυτές ετήσιες δημοσιονομικές συνέπειες, αλλά δημιουργούν απλώς ένα πλαίσιο για τη λήψη αποφάσεων σχετικά με μη δημοσιονομικά ζητήματα. Οποιεσδήποτε δημοσιονομικές αποφάσεις ληφθούν εξαιτίας των δραστηριοτήτων που προβλέπονται στα άρθρα 17 και 18, θα καλύπτονται από τις διαδικασίες που προβλέπονται στο γενικό πλαίσιο για το 2004-2007. Μόνον οι δημοσιονομικές συνέπειες των βάσεων δεδομένων που προβλέπονται στα άρθρα 7 και 12 εξετάζονται επομένως στο παρόν νομοθετικό δημοσιονομικό δελτίο.

5.1.1. Επιδιωκόμενοι στόχοι

Οι προτεινόμενες βάσεις δεδομένων αποσκοπούν στο να συμβάλουν στην επίτευξη του στόχου που αναφέρει η συνθήκη σχετικά με την παρακολούθηση των εθνικών πολιτικών. Πιο συγκεκριμένα, αποσκοπούν:

- στην παροχή εύκολα προσβάσιμων πληροφοριών στις αρμόδιες αρχές σχετικά τις ενδοκοινοτικές παραβάσεις που αναφέρονται από άλλες αρμόδιες αρχές.

- στην παροχή πληροφοριών στα κράτη μέλη και στην Επιτροπή σχετικά με τις τάσεις που επικρατούν όσον αφορά τις καταγγελίες σχετικά με πωλητές ή προμηθευτές. Οι πληροφορίες αυτές αποτελούν προσφέρουν σημαντική βοήθεια στους υπεύθυνους χάραξης πολιτικής που είναι αρμόδιοι για τη νομοθεσία για την προστασία των καταναλωτών και για την επιβολή της.

5.1.2. Μέτρα σχετικά με την εκ των προτέρων αξιολόγηση

Τα μέτρα που λαμβάνονται αναφέρονται στο νομοθετικό δημοσιονομικό δελτίο που επισυνάπτεται στην πρόταση απόφασης του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου για τη θέσπιση γενικού πλαισίου για τη χρηματοδότηση των κοινοτικών ενεργειών υπέρ της πολιτικής για τους καταναλωτές για τα έτη 2004-2007.

5.2. Προβλεπόμενες ενέργειες και ρυθμίσεις για τη δημοσιονομική παρέμβαση

Οι δύο ενέργειες θα δημιουργήσουν και θα διατηρήσουν δύο βάσεις δεδομένων, μια για τις ενδοκοινοτικές παραβάσεις (άρθρο 7) και μια για καταγγελίες που λαμβάνουν οι αρμόδιες αρχές (άρθρο 12). Οι βάσεις δεδομένων θα είναι διαθέσιμες στις αρμόδιες αρχές. Τελικοί αποδέκτες των ενεργειών αυτών είναι οι καταναλωτές στην ΕΕ.

Προβλέπονται οι ακόλουθες ρυθμίσεις για τη δημοσιονομική παρέμβαση:

* Ενέργειες, τις οποίες φέρει σε πέρας η Επιτροπή μέσω συμβάσεων που θα συναφθούν με διαδικασίες όπως οι δημόσιοι διαγωνισμοί. Για κάθε ενέργεια θα καθοριστούν οι κατάλληλες τεχνικές προδιαγραφές.

Αυτές οι λεπτομέρειες υλοποίησης της δημοσιονομικής παρέμβασης θα εφαρμοσθούν σύμφωνα με τις σχετικές διατάξεις του δημοσιονομικού κανονισμού που εφαρμόζεται για το γενικό προϋπολογισμό των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων.

5.3. Λεπτομέρειες υλοποίησης

Τις ενέργειες που περιλαμβάνει το πλαίσιο εφαρμόζει και διαχειρίζεται άμεσα η Επιτροπή χρησιμοποιώντας μόνιμο ή έκτακτο προσωπικό.

6. ΔΗΜΟΣΙΟΝΟΜΙΚΕΣ ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ

6.1. Συνολικές δημοσιονομικές επιπτώσεις στο μέρος Β - (για ολόκληρη την περίοδο προγραμματισμού

(Ο τρόπος υπολογισμού των συνολικών ποσών που εμφαίνονται στον πίνακα που ακολουθεί πρέπει να επεξηγηθεί με την κατανομή που γίνεται στον πίνακα 6.2)

6.1.1. Δημοσιονομική παρέμβαση

ΣΗΜ: οι πιστώσεις αυτές έχουν ήδη προβλεφθεί στην πρόταση απόφασης του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου για τη θέσπιση γενικού πλαισίου για τη χρηματοδότηση των κοινοτικών ενεργειών υπέρ της πολιτικής για τους καταναλωτές για τα έτη 2004-2007.

ΠΑΥ (σε εκατ. ευρώ μέχρι 3ου δεκαδικού)

>ΘΕΣΗ ΠIΝΑΚΑ>

6.2. Υπολογισμός του κόστους ανά σχεδιαζόμενο μέτρο στο μέρος Β (για ολόκληρη την περίοδο προγραμματισμού) [31]

[31] Για περισσότερες πληροφορίες, βλ ξεχωριστό επεξηγηματικό σημείωμα.

δεν εφαρμόζεται

7. ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ ΣΤΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΕΣ ΔΑΠΑΝΕΣ

7.1. Επιπτώσεις στους ανθρώπινους πόρους

>ΘΕΣΗ ΠIΝΑΚΑ>

7.2. Συνολικές δημοσιονομικές επιπτώσεις των ανθρώπινων πόρων

>ΘΕΣΗ ΠIΝΑΚΑ>

Τα ποσά αντιστοιχούν στις συνολικές δαπάνες για 12 μήνες

7.3. Άλλες δαπάνες διοικητικής λειτουργίας που απορρέουν από τη δράση

>ΘΕΣΗ ΠIΝΑΚΑ>

Τα ποσά αντιστοιχούν στις συνολικές δαπάνες για 12 μήνες

1 Να προσδιορισθεί το είδος κάθε επιτροπής καθώς και η ομάδα στην οποία ανήκει.

I. Ετήσιο σύνολο (7.2 + 7.3)

II. Διάρκεια της δράσης

III. Συνολικό κόστος της δράσης (I x II) // 229.292 ευρώ

απροσδιόριστη

δεν αναφέρεται

8. ΕΠΑΚΟΛΟΥΘΑ ΜΕΤΡΑ ΚΑΙ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ

8.1. Επακόλουθα μέτρα

Τα μέτρα που πρέπει να ληφθούν αναφέρονται στο νομοθετικό δημοσιονομικό δελτίο που επισυνάπτεται στην πρόταση απόφασης του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου για τη θέσπιση γενικού πλαισίου για τη χρηματοδότηση των κοινοτικών ενεργειών υπέρ της πολιτικής για τους καταναλωτές για τα έτη 2004-2007.

8.2. Λεπτομέρειες πραγματοποίησης και περιοδικότητα της προβλεπόμενης αξιολόγησης

Βλ. 8.1.

9. ΜΕΤΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΠΟΛΕΜΗΣΗ ΤΗΣ ΑΠΑΤΗΣ

Βλ. 8.1.