[pic] | ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ |

Βρυξέλλες, 30.11.2006

COM(2006)734 τελικό

ΕΚΘΕΣΗ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ

σχετικά με την εφαρμογή των μέτρων που προβλέπονται στον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 2328/2003 του Συμβουλίου της 22ας Δεκεμβρίου 2003 για τη θέσπιση καθεστώτος αντιστάθμισης του επιπλέον κόστους που συνεπάγεται ο εξόχως απόκεντρος χαρακτήρας των Αζορών, της Μαδέρας, των Καναρίων Νήσων και των γαλλικών διαμερισμάτων της Γουιάνας και της Ρεϋνιόν για τη διάθεση ορισμένων αλιευτικών προϊόντων

{SEC(2006)1528}

Εισαγωγή

Η παρούσα έκθεση συντάσσεται κατ’ επιταγή του άρθρου 12 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 2328/2003 του Συμβουλίου της 22ας Δεκεμβρίου 2003 για τη θέσπιση καθεστώτος αντιστάθμισης του επιπλέον κόστους που συνεπάγεται ο εξόχως απόκεντρος χαρακτήρας των Αζορών, της Μαδέρας, των Καναρίων Νήσων και των γαλλικών διαμερισμάτων της Γουιάνας και της Ρεϋνιόν για τη διάθεση ορισμένων αλιευτικών προϊόντων [1] . Σύμφωνα με το εν λόγω άρθρο η Επιτροπή υποβάλλει, το αργότερο την 1η Ιουνίου 2006, στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, στο Συμβούλιο και στην Ευρωπαϊκή Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή έκθεση σχετικά με την εφαρμογή των μέτρων που προβλέπονται στον παρόντα κανονισμό, η οποία συνοδεύεται, ενδεχομένως, από προτάσεις για τις αναγκαίες προσαρμογές για την επίτευξη των στόχων που αναφέρονται στον παρόντα κανονισμό .

Η παρούσα έκθεση στηρίζεται στις πληροφορίες που διαθέτει η Επιτροπή και στα πορίσματα μελέτης με τίτλο « Διαρθρωτικές πτυχές της Κοινής Αλιευτικής Πολιτικής στις εξόχως απόκεντρες περιοχές » που πραγματοποίησε η Ernst & Young και συνεργάτες (η οποία στο εξής αναφέρεται ως «μελέτη») που διετέθησαν στα μέσα Σεπτεμβρίου 2006. Κύριος στόχος της μελέτης ήταν η ανάλυση των ιδιαίτερων προβλημάτων και αναγκών του τομέα της αλιείας στις εξόχως απόκεντρες περιοχές και η διατύπωση συστάσεων για τον τρόπο μεγιστοποίησης της αποτελεσματικότητας της κοινοτικής στήριξης.

Η έκθεση περιγράφει τη φύση και τον τρόπο λειτουργίας τους καθεστώτος ενίσχυσης, παρέχει πληροφορίες για την εφαρμογή του, περιλαμβάνει αξιολόγηση των επιπτώσεων του καθεστώτος στον τομέα της αλιείας στις υπό εξέταση εξόχως απόκεντρες περιοχές και τέλος περιγράφει συνοπτικά τις προοπτικές της περαιτέρω κοινοτικής δράσης στον εν λόγω τομέα. Η έκθεση συνοδεύεται από έγγραφο εργασίας των υπηρεσιών της Επιτροπής (που στο εξής αναφέρεται ως «έγγραφο εργασίας») που περιλαμβάνει τα παραρτήματα της παρούσας έκθεσης.

1. Καθεστώς αντιστάθμισης για την εμπορία ορισμένων αλιευτικών προϊόντων - φύση και τρόπος λειτουργίας

1.1. Στόχος του καθεστώτος αντιστάθμισης

Λόγω του απόμακρου και του νησιωτικού χαρακτήρα τους, της απομόνωσής τους, του μικρού τους μεγέθους, της δύσκολης μορφολογίας τους και του κλίματός τους, οι εξόχως απόκεντρες περιοχές της Κοινότητας [2] υστερούν από κοινωνικοοικονομικής σκοπιάς. Η οικονομική τους εξάρτηση από μικρό αριθμό προϊόντων, οι περιορισμένες τους αγορές, η διττή τους φύση ως περιφέρειες της Κοινότητας και ως εδάφη που βρίσκονται σε περιβάλλον αναπτυσσόμενων χωρών, επηρεάζουν τον οικονομικό και κοινωνικό ιστό των εν λόγω περιοχών. Το αυτό ισχύει και για τον τομέα της αλιείας που εμφανίζει περιορισμένη ικανότητα απορρόφησης στις τοπικές αγορές και επιπλέον κόστος μεταφοράς προς την ηπειρωτική Ευρώπη, γεγονός που συνεπάγεται μόνιμες δυσμενείς επιπτώσεις στην κερδοφορία των βασικών επενδύσεων και στην αειφόρο εκμετάλλευση των αλιευτικών πόρων.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η Κοινότητα αποφάσισε να βοηθήσει τους παραγωγούς αλιευτικών προϊόντων στις εξόχως απόκεντρες περιοχές προκειμένου να ενσωματωθούν καλύτερα στην εσωτερική αγορά. Από το 1992 εγκαινιάστηκε ένα καθεστώς για να αντισταθμισθεί το επιπλέον κόστος της μεταφοράς αλιευτικών προϊόντων στις μακρινές αγορές της ηπειρωτικής Ευρώπης προς όφελος των εξόχως απόκεντρων περιοχών, το οποίο και επεκτάθηκε σταδιακά από τις Αζόρες, τη Μαδέρα και τις Κανάριες Νήσους, στα γαλλικά διαμερίσματα της Γουιάνας (από το 1994 και μετά) και της Ρεϋνιόν (από το 1998 και μετά). Το καθεστώς αυτό θα επέτρεπε να εξασφαλιστούν συγκρίσιμοι όροι για τις δραστηριότητες εμπορίας των εν λόγω περιοχών με εκείνες που ισχύουν για τις επιχειρήσεις στην ηπειρωτική Ευρώπη. Η τελευταία ανανέωση του καθεστώτος ενίσχυσης έγινε το 2003 με τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 2328/2003. Το καθεστώς λήγει στις 31 Δεκεμβρίου 2006.

1.2. Κύρια χαρακτηριστικά του ισχύοντος καθεστώτος (2003-2006) όπως καθορίζονται με τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 2328/2003 [3]

1.2.1. Δικαιούχοι και αποδέκτες

Το καθεστώς ισχύει για πέντε από τις επτά εξόχως απόκεντρες περιοχές, δηλαδή τις Αζόρες, τη Μαδέρα, τις Κανάριες Νήσους και τα γαλλικά διαμερίσματα της Γουιάνας και της Ρεϋνιόν. Αποδέκτες της αντιστάθμισης είναι οι παραγωγοί, οι πλοιοκτήτες ή εφοπλιστές σκαφών νηολογημένων σε λιμένες των εν λόγω περιφερειών, οι οποίοι ασκούν τις δραστηριότητές τους στις περιφέρειες αυτές, ή οι ενώσεις τους, καθώς και οι επιχειρήσεις του κλάδου της μεταποίησης και της εμπορίας, ή οι ενώσεις τους, οι οποίες επιβαρύνονται με το επιπλέον κόστος το οποίο συνεπάγεται ο εξόχως απόκεντρος χαρακτήρας για την εμπορία των σχετικών προϊόντων.

1.2.2. Αντιστάθμιση

Ο κανονισμός καθορίζει τον κατάλογο των επιλέξιμων ειδών και αλιευτικών προϊόντων ανά περιφέρεια. Για όλες τις εξόχως απόκεντρες περιφέρειες το καθεστώς καλύπτει 17 τομείς. Για κάθε περιφέρεια καθορίζει ειδικό ποσό αντιστάθμισης ανά τόνο αλιευτικών προϊόντων και τη μέγιστη συνολική ποσότητα του επιλέξιμου είδους ή του αλιευτικού προϊόντος ετησίως για την οποία μπορεί να καταβληθεί η αντιστάθμιση. Ο πίνακας στο παράρτημα Ι του εγγράφου εργασίας περιέχει συνολική εικόνα των αντισταθμιστικών ποσών και των ποσοτήτων που δικαιούνται αντιστάθμισης ανά περιφέρεια.

Στο πλαίσιο των καθορισμένων αντισταθμιστικών ποσών και των ποσοτήτων ανά περιφέρεια, η συνολική ετήσια χρηματοδότηση ανά περιφέρεια μπορεί να ανέλθει στα εξής ποσά και ποσοστά:

Συνολική χρηματοδότηση σε €/έτος | Ποσοστό % του συνολικού κονδυλίου για το καθεστώς αντιστάθμισης | Εξόχως απόκεντρη περιφέρεια |

2.909.992 | 19,4 | Αζόρες |

1.374.000 | 9,1 | Μαδέρα |

5.884.076 | 39,2 | Κανάριοι νήσοι |

4.003.500 | 26,7 | Γουιάνα |

865.200 | 5,6 | Ρεϋνιόν |

14.996.768 | 100,0 | Σύνολο |

1.2.3. Προσαρμογή ποσών και ποσοτήτων - Διαφοροποίηση

Ο κανονισμός προβλέπει δύο δυνατότητες για προσαρμογές προκειμένου να ληφθούν υπόψη τα κυμαινόμενα επίπεδα των αλιευμάτων και οι πραγματικές συνθήκες εμπορίας στα κράτη μέλη.

- Τα κράτη μέλη μπορούν να προσαρμόσουν τις ποσότητες που έχουν καθοριστεί για τα διάφορα είδη ή αλιευτικά προϊόντα εντός μιας περιφέρειας και μεταξύ των περιφερειών τους υπό την προϋπόθεση ότι η Επιτροπή δεν εγείρει αντιρρήσεις εντός τεσσάρων εβδομάδων από την κοινοποίηση του εν λόγω αιτήματος. Με την εν λόγω τροποποίηση δεν πρέπει να αυξηθούν ούτε η συνολική ετήσια χρηματοδότηση ανά κράτος μέλος, ούτε τα ποσά της αντιστάθμισης ανά τόνο για το είδος ή το αλιευτικό προϊόν.

- Η Επιτροπή μπορεί να προσαρμόσει τις ποσότητες και τα ποσά που έχουν καθοριστεί για τα διάφορα είδη ή αλιευτικά προϊόντα. Η τροποποίηση αυτή μπορεί να πραγματοποιηθεί στο πλαίσιο μιας περιφέρειας, μεταξύ των περιφερειών ενός κράτους μέλους, ή μεταξύ διαφορετικών κρατών μελών, και στο πλαίσιο της συνολικής χρηματοδότησης που διατίθεται για το καθεστώς.

Και οι δύο τύποι της προσαρμογής πρέπει να δικαιολογούνται δεόντως και να λαμβάνουν υπόψη όλα τα συναφή στοιχεία, ιδίως τα βιολογικά χαρακτηριστικά των ειδών, τις διακυμάνσεις του επιπλέον κόστους και τις ποιοτικές και ποσοτικές πτυχές της παραγωγής και της εμπορίας.

Οι κανόνες για τη διαφοροποίηση ισχύουν επίσης και για αιτήματα που σχετίζονται με το προηγούμενο καθεστώς αντιστάθμισης βάσει του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1587/98 για τα οποία δεν είχε ληφθεί απόφαση πριν από την 1η Ιανουαρίου 2003[4].

1.2.4. Χρηματοοικονομική διαχείριση του καθεστώτος αντιστάθμισης

Το καθεστώς αντιστάθμισης χαρακτηρίζεται ως παρέμβαση που αποβλέπει στην σταθεροποίηση των αγορών κατά την έννοια του άρθρου 2 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1258/1999 του Συμβουλίου της 17ης Μαΐου 1999 περί χρηματοδοτήσεως της κοινής γεωργικής πολιτικής[5]. Συνεπώς, πηγή της κοινοτικής χρηματοδότησης είναι το τμήμα εγγυήσεων του Ευρωπαϊκού Γεωργικού Ταμείου Προσανατολισμού και Εγγυήσεων (ΕΓΤΠΕ). Στο πλαίσιο του εν λόγω Ταμείου, δεσμεύτηκαν 60 περίπου εκατομμύρια ευρώ για το καθεστώς αντιστάθμισης για την περίοδο 2003 έως 2006, δηλαδή συγκεκριμένα πιστώσεις 14,997 εκατομμύρια ευρώ ετησίως.

Η δημοσιονομική υλοποίηση του καθεστώτος ακολουθεί το μοντέλο της επιμερισμένης διαχείρισης που εφαρμόζεται για το τμήμα εγγυήσεων του ΕΓΤΠΕ με την εκχώρηση αρμοδιοτήτων στα κράτη μέλη. Η Επιτροπή επιστρέφει τις δαπάνες που πραγματοποιήθηκαν (προ-χρηματοδοτήθηκαν) από τα κράτη μέλη βάσει της δήλωσής τους.

2. Καθεστώς αντιστάθμισης για την εμπορία ορισμένων αλιευτικών προϊόντων – εφαρμογή από το 2003 και μετά[6]

2.1. Εφαρμογή της διαφοροποίησης

Μέχρι σήμερα, τα κράτη μέλη χρησιμοποίησαν τη δυνατότητα προσαρμογής των επιλέξιμων ποσοτήτων (= διαφοροποίηση) που προβλέπεται στο πλαίσιο του τρέχοντος καθεστώτος ενίσχυσης σε διαφορετικό βαθμό. Παρόλο που η Ισπανία δεν χρησιμοποίησε τη δυνατότητα αυτή μέχρι σήμερα, η Γαλλία τη χρησιμοποίησε αρκετές φορές για την Γουιάνα και την Ρεϋνιόν. Η Πορτογαλία χρησιμοποίησε επίσης αρκετές φορές τη δυνατότητα αυτή για κάθε μια από τις εξόχως απόκεντρες περιφέρειές της, τις Αζόρες και τη Μαδέρα. Η Επιτροπή έκανε δεκτά όλα τα αιτήματα που είχαν υποβληθεί κατά το χρόνο έκδοσης της παρούσας έκθεσης. Στον παρακάτω πίνακα συνοψίζονται τα αιτήματα που υποβλήθηκαν κατά τα έτη 2003 έως 2005. Μέχρι σήμερα, δεν έχουν υποβληθεί αιτήματα διαφοροποίησης για το έτος 2006.

Πίνακας 1: Αιτήματα διαφοροποίησης που υποβλήθηκαν και έγιναν αποδεκτά για τα έτη 2003 έως 2005

Γουιάνα | Ρεϋνιόν | Αζόρες | Μαδέρα |

Έτος 2003 | Γαρίδα βιομηχανικής αλιείας: Αύξηση από 3.300 t σε 3.424 t Λευκόψαρο διατίθεται στην αγορά νωπό: Μείωση από 100 σε 3 t Λευκόψαρο που διατίθεται στην αγορά κατεψυγμένο: Μείωση από 500 t σε 38 t | Τόνος, ξιφίας, μάρλιν, ιστιοφόρος, κυνηγός και καρχαρίας Αύξηση από 618 t σε 770 t | Είδη που διατίθενται στην αγορά νωπά: Αύξηση από 2.000 t σε 2.489 t Μικρά πελαγικά και είδη βαθέων υδάτων για κατάψυξη και μεταποίηση: Μείωση από 1.554 σε 48 t |

Έτος 2004 | Γαρίδα βιομηχανικής αλιείας: Μείωση από 3.300 σε 3.215 t Λευκόψαρο διατίθεται στην αγορά νωπό: Μείωση από 100 σε 2 t Λευκόψαρο διατίθεται στην αγορά κατεψυγμένο:Μείωση από500 t σε 56,5 t | Τόνος, ξιφίας, μάρλιν, ιστιοφόρος, κυνηγός και καρχαρίας Αύξηση από 618 t σε 928,5 t | Είδη που διατίθενται στην αγορά νωπά: Αύξηση από 2.000 t σε 2.501 t Μικρά πελαγικά και είδη βαθέων υδάτων για κατάψυξη και μεταποίηση: Μείωση από 1.554 σε 12 t | Μαύρο σπαθόψαρο: Αύξηση από 1.600 t σε 1.817 t Τόνος: Μείωση από 4.000 σε 3.998 t Προϊόντα υδατοκαλλιέργειας: Μείωση από 50 σε 0 t |

Έτος 2005 | Γαρίδα βιομηχανικής αλιείας: Μείωση από 3.300 t σε 2.854 t Λευκόψαρο διατίθεται στην αγορά νωπό: Μείωση από 100 σε 6 t Λευκόψαρο διατίθεται στην αγορά κατεψυγμένο:Μείωση από 500 t σε 55 t | Τόνος, ξιφίας, μάρλιν, ιστιοφόρος, κυνηγός και καρχαρίας Αύξηση από 618 t σε 1.209 t | Είδη που διατίθενται στην αγορά νωπά: Αύξηση από 2.000 t σε 2.401 t Μικρά πελαγικά και είδη βαθέων υδάτων για κατάψυξη και μεταποίηση: Μείωση από 1.554 σε 322 t | Μαύρο σπαθόψαρο: Αύξηση από 1.600 t σε 1.686 t Τόνος: Αύξηση από 4.000 t σε 4.072 t Προϊόντα υδατοκαλλιέργειας: Μείωση από 50 σε 11,73 t |

Σε αντίθεση με τα αιτήματα της Γαλλίας που είχαν ως αποτέλεσμα τη διαφοροποίηση ποσοτήτων μεταξύ των δύο εξόχως απόκεντρων περιφερειών της Γουιάνας και την Ρεϋνιόν, τα αιτήματα διαφοροποίησης της Πορτογαλίας υποβλήθηκαν για κάθε περιφέρεια ξεχωριστά στο πλαίσιο των προβλεπόμενων ποσοτήτων για τις Αζόρες και τη Μαδέρα.

Η δεύτερη δυνατότητα διαφοροποίησης, δηλαδή η προσαρμογή των ποσοτήτων και των ποσών για την καταβολή αντιστάθμισης από την Επιτροπή βάσει των πληροφοριών των κρατών μελών δεν χρειάστηκε να εφαρμοστεί από την έναρξη ισχύος του παρόντος καθεστώτος [βλέπε υποσημείωση 4].

2.2. Δημοσιονομική και πραγματική υλοποίηση

Στον ακόλουθο πίνακα περιλαμβάνονται τα ποσά σε ευρώ που κατέβαλε η Επιτροπή για τα ημερολογιακά έτη 2003, 2004 και 2005 βάσει δηλώσεων που υποβλήθηκαν από τα οικεία κράτη μέλη συμπεριλαμβανομένων και των δαπανών του Μαΐου 2006.

Πίνακας 2: Δημοσιονομική υλοποίηση 2003 – 2005

2003 | % διαθέσιμης χρηματοδότησης* | 2004 | % διαθέσιμης χρηματοδότησης* | 2005 | % διαθέσιμης χρηματοδότησης* |

Ισπανία – Κανάριοι Νήσοι | 5.449.043 | 93,2 | 5.453.490 | 93,3 | - | 0,0 |

Γουιάνα Ρεϋνιόν | 3.651.301 865.200 | 96,3 80,3 | 3.568.709 1.299.991 | 100,0 100,0 | 3.139.615 865.200 | 86,5 100,0 |

Γαλλία Σύνολο: | 4.516.501 | 92,8 | 4.868.700 | 100,0 | 4.004.815 | 82,3 |

Πορτογαλία Σύνολο: | 2.980.959 | 69,6 | 2.455.808 | 57,3 | 93.911 | 2,2 |

Σύνολο: | 12.946.139 | 86,3 | 12.777.999 | 85,2 | 4.098726 | 27,3 |

* μετά τη διαφοροποίηση

Δεδομένου ότι τα κράτη μέλη συνεχίζουν να υποβάλουν δηλώσεις δαπανών για παρελθόντα έτη, συμπεριλαμβανομένου και του 2003, ο πίνακας δεν αντιπροσωπεύει την τελική κατάσταση υλοποίησης του καθεστώτος αντιστάθμισης. Λαμβανομένου υπόψη του ρυθμού υποβολής δηλώσεων δαπανών από τα κράτη μέλη κατά το παρελθόν, αναμένεται ότι οι πληρωμές για τα ημερολογιακά έτη 2005 και 2006 θα ανέλθουν περίπου στο ίδιο επίπεδο όπως και για τα έτη 2003 και 2004, δηλαδή άνω του 85% της συνολικής επιλέξιμης χρηματοδότησης. Για το έτος 2006, μόνον η Πορτογαλία έχει δηλώσει δαπάνες ύψους 2.019.442 ευρώ, δηλαδή σχεδόν το μισό του ετήσιου κονδυλίου για την εν λόγω χώρα.

Ο πίνακας του παραρτήματος ΙΙ του εγγράφου εργασίας παρέχει μια σχετικά λεπτομερέστερη εικόνα. Περιλαμβάνει τις ποσότητες για τις οποίες καταβλήθηκε ενίσχυση και το ποσοστό που αντιπροσωπεύουν σε σχέση με τις μέγιστες επιλέξιμες ποσότητες και τη χρηματοδότηση μετά την διαφοροποίηση, εάν εφαρμοστεί. Εντούτοις η εν λόγω εικόνα δεν είναι πλήρης καθώς στις δηλώσεις των κρατών μελών δεν περιλαμβάνεται πάντοτε η αναγκαία ανάλυση ανά αλιευτικά προϊόντα και είδη. Αυτό ισχύει ιδίως για την Πορτογαλία, για την οποία μόνον οι δηλώσεις του 2006 περιλαμβάνουν τέτοια αναλυτικά στοιχεία. Για τις άλλες περιφέρειες, οι δηλώσεις για το 2005 και το 2006 διατίθενται μόνον εν μέρει.

3. Το καθεστώς αντιστάθμισης για την εμπορία ορισμένων αλιευτικών προϊόντων – Αξιολόγηση της εφαρμογής του και των επιπτώσεών του στον τομέα της αλιείας στις εξόχως απόκεντρες περιοχές

3.1. Δημοσιονομική και πραγματική υλοποίηση – συνάφεια επιλέξιμων ποσοτήτων και αντισταθμιστικών ποσών

3.1.1. Συνάφεια επιλέξιμων ειδών και αλιευτικών προϊόντων και μέγιστων επιλέξιμων ποσοτήτων

Οι κατάλογοι και οι ποσότητες των επιλέξιμων ειδών και των αλιευτικών προϊόντων είναι αποτέλεσμα ιστορικών εξελίξεων μετά την εισαγωγή του καθεστώτος αντιστάθμισης το 1992. Συνεπώς, ο κατάλογος των επιλέξιμων ειδών και των αλιευτικών προϊόντων που θεσπίστηκε με τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 2328/2003 δεν αντιπροσωπεύει πάντα την πραγματική κατάσταση της αγοράς στις εξόχως απόκεντρες περιοχές, κατάσταση που εξαρτάται από τις διακυμάνσεις των αλιευμάτων και των αποθεμάτων καθώς και από τη ζήτηση της αγοράς. Μέχρι σήμερα, ορισμένα προϊόντα, όπως η παλαμίδα, η οποία διατίθεται στο εμπόριο μεταφερόμενη διά θαλάσσης στις Κανάριες Νήσους, ή το λευκόψαρο στη Γουιάνα, έχουν αποτελέσει σπάνια ή και καθόλου αντικείμενο εμπορίας στην ηπειρωτική Ευρώπη στο πλαίσιο του εν λόγω καθεστώτος. Για άλλα προϊόντα, η εμπορική δραστηριότητα έχει υποτιμηθεί.

Ωστόσο, η δυνατότητα προσαρμογής των ποσοτήτων έχει σίγουρα διευκολύνει την εφαρμογή και τη διάδοση του καθεστώτος αντιστάθμισης. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα στην περίπτωση της Γαλλίας η οποία μπόρεσε να μεγιστοποιήσει τη χρήση του καθεστώτος με τη διαφοροποίηση όχι μόνο των επιλέξιμων ποσοτήτων αλλά και με τη μετατόπιση της χρηματοδότησης μεταξύ της Ρεϋνιόν και της Γουιάνας στο πλαίσιο της συνολικής ετήσιας χρηματοδότησης για τη Γαλλία. Για την Πορτογαλία, είναι δύσκολο να εξαχθεί παρόμοιο συμπέρασμα καθώς δεν διατίθενται τα σχετικά δεδομένα ανά προϊόν. Σύμφωνα με τη μελέτη, η διαφοροποίηση οδήγησε σε καλύτερη χρήση του καθεστώτος αντιστάθμισης επίσης και για την Πορτογαλία. Ωστόσο, ακόμη και οι Κανάριες Νήσοι / Ισπανία εμφανίζουν εκτέλεση πέραν του 90% χωρίς να έχουν ποτέ προσαρμόσει τις ποσότητες.

Ως αποτέλεσμα των παραπάνω, σε σχέση με την εκτέλεση στο πλαίσιο προηγούμενων καθεστώτων που εμφάνιζαν υψηλή διακύμανση στη χρήση των ποσοτήτων και στην απορρόφηση των κονδυλίων από έτος σε έτος και από περιοχή σε περιοχή, η υλοποίηση του παρόντος καθεστώτος σταθεροποιήθηκε και έγινε πιο τακτική από πλευράς χρήσης των επιλέξιμων ποσοτήτων και των διαθέσιμων κονδυλίων, τάση που αναμένεται να συνεχιστεί και για την υπόλοιπη περίοδο. Εντούτοις, παρά τη δυνατότητα διαφοροποίησης, ορισμένες ποσότητες και κονδύλια παραμένουν ακόμη αχρησιμοποίητα.

Η συνάφεια των επιλέξιμων αλιευτικών προϊόντων πρέπει επίσης να εξετασθεί και από δύο άλλες πλευρές:

Βάσει των ισχυόντων κανόνων, η Επιτροπή δεν μπορεί να είναι σίγουρη ότι τα ενισχυθέντα αλιευτικά προϊόντα έχουν πράγματι αλιευθεί, εκφορτωθεί και διατεθεί στο εμπόριο σύμφωνα με τους κανόνες της Κοινής Αλιευτικής Πολιτικής. Δεν υφίσταται απαίτηση συμμόρφωσης με κανόνες διατήρησης και διαχείρισης, ή με πρότυπα ταξινόμησης και διατάξεις ιχνηλασιμότητας στο πλαίσιο του καθεστώτος, ούτε και θα ήταν δυνατό να αποκλειστούν από τη χορήγηση ενίσχυσης προϊόντα παράνομης και λαθραίας αλιείας. Επιπλέον, δεν υπάρχει διάταξη που να εξασφαλίζει ότι η αντιστάθμιση δεν προκαλεί αύξηση της πίεσης σε βιολογικώς ευαίσθητα αποθέματα. Η εν λόγω κατάσταση είναι δύσκολο να δικαιολογηθεί.

Το παρόν καθεστώς δεν περιορίζει την ενίσχυση αλιευτικών προϊόντων που παράγονται από τοπικά αλιεύματα αλλά επιτρέπει την καταβολή αντιστάθμισης για αλιευτικά προϊόντα που παράγονται από εισαγόμενους ιχθείς. Στη δεύτερη περίπτωση, η αντιστάθμιση χορηγείται εξ ολοκλήρου στην επιχείρηση μεταποίησης ενώ στην πρώτη περίπτωση η αντιστάθμιση κατανέμεται συνήθως μεταξύ του μεταποιητή (20%) και των αλιέων / πλοιοκτητών (80%). Είναι σαφές ότι, για ορισμένες βιομηχανίες, οι εισαγωγές είναι απαραίτητες για την επίτευξη οικονομιών κλίμακας και για την αξιοποίηση ολόκληρου του δυναμικού της επιχείρησης. Ωστόσο, στις περιπτώσεις αυτές, η προστιθέμενη αξία για τον τοπικό αλιευτικό κλάδο φαίνεται πως είναι πιο περιορισμένη σε σχέση με τοπικά αλιευμένα προϊόντα.

3.1.2. Συνάφεια των αντισταθμιστικών ποσών

Υπενθυμίζεται ότι κύριος στόχος του καθεστώτος ενίσχυσης είναι η αντιστάθμιση του επιπλέον κόστους που προκύπτει από την ανάγκη μεταφοράς προϊόντων από τις εξόχως απόκεντρες περιοχές στην ηπειρωτική Ευρώπη.

Η εξέλιξη των αντισταθμιστικών ποσών από το 1992 και μετά, όπως καθορίστηκαν στους διάφορους διαδοχικούς κανονισμούς, δείχνει ότι τα ποσά παρέμειναν σχετικά σταθερά με ελαφρές προς τα άνω ή προς τα κάτω προσαρμογές (π.χ. μείωση από 185 €/t το 1992-1993 σε 177 €/t το 2003-2006 για τόνο που παραδίδεται στην τοπική βιομηχανία κονσερβοποίησης στις Αζόρες, αύξηση από 898 €/t το 1994 σε 1.100 €/t το 2003-2006 για γαρίδες στη Γουιάνα) για τα περισσότερα προϊόντα και περιφέρειες. Ωστόσο, διαφορετική είναι η περίπτωση των Καναρίων Νήσων, όπου τα αντισταθμιστικά ποσά βάσει του παρόντος καθεστώτος είναι μέχρι και εννέα φορές μεγαλύτερα σε σχέση με τα προηγούμενα καθεστώτα. Ο καθορισμός των ποσών φαίνεται πως ακολούθησε περισσότερο μια λογική απορρόφησης των διαθέσιμων ποσών ενόψει μειωμένων επιλέξιμων ποσοτήτων μετά τη λήξη της συμφωνίας με το Μαρόκου.

Υπάρχει μεγάλη διακύμανση των αντισταθμιστικών ποσών ανάλογα με τα προϊόντα και τις περιφέρειες. Η χαμηλότερη αντιστάθμιση αντιστοιχεί σε μικρά πελαγικά είδη στις Αζόρες με 148€/t μέχρι 1.400 €/t για μεγάλα πελαγικά είδη στη Ρεϋνιόν. Ακόμη και για παρόμοια είδη, υπάρχει διακύμανση της αντιστάθμισης μεταξύ περιοχών από 177€/t στις Αζόρες και 230 €/t στη Μαδέρα για τόνο που παραδίδεται στην τοπική βιομηχανία κονσερβοποίησης μέχρι 950€/t για τόνο που διατίθεται στην αγορά αεροπορικώς και 500 €/t για τόνο που διατίθεται στην αγορά δια θαλάσσης σε ακατέργαστη μορφή στις Κανάριες Νήσους.

Τα στοιχεία που διατίθενται σε επίπεδο Κοινότητας δεν επιτρέπουν την επαλήθευση του κατά πόσο η αντιστάθμιση είναι επαρκής και τι είδους επιπλέον κόστος καλύπτει. Παρόλο που το επιπλέον κόστος που προκύπτει από τη μεταφορά στην ηπειρωτική Ευρώπη (αεροπορική η θαλάσσια μεταφορά, δαπάνες αποθήκευσης και διαμετακόμισης λόγω της μεταφοράς) είναι το πλέον συναφές σε σχέση με το αντικείμενο του καθεστώτος ενίσχυσης και είναι το κόστος που μπορεί να επαληθευτεί ευκολότερα, υπάρχουν και άλλοι τύποι επιπλέον κόστους που προκύπτουν λόγω του απομεμακρυσμένου χαρακτήρα των εξόχως απόκεντρων περιοχών, όπως το υψηλότερο κόστος των επενδύσεων ή το υψηλότερο λειτουργικό κόστος για την παραγωγή και την μεταποίηση. Το κόστος αυτό είναι επίσης δυσκολότερο να εκτιμηθεί. Παράλληλα, ορισμένες δαπάνες θα μπορούσαν να είναι χαμηλότερες σε σχέση με εκείνες της ηπειρωτικής Ευρώπης.

Στη μελέτη, δεν επανεκτιμάται το επιπλέον κόστος κάθε προϊόντος και αλυσίδας προϊόντων, αλλά συγκεντρώνονται πληροφορίες από διάφορες πηγές, όπως από μια μελέτη του 2000 (Megapesca) που επικαιροποιείται βάσει του πληθωρισμού, από δημόσιες διοικήσεις ή από ιδιωτικές εταιρείες. Από τις πληροφορίες αυτές προκύπτει ότι η εκτίμηση του επιπλέον κόστους και, συνεπώς, της ανάγκης για αντιστάθμιση, κυμαίνεται ανάλογα με την πηγή των πληροφοριών και τον τύπο του λαμβανόμενου υπόψη επιπλέον κόστους. Για όλες τις πηγές πληροφοριών που χρησιμοποιήθηκαν στη μελέτη, η αντιστάθμιση αντιπροσωπεύει, κατά μέσον όρο, ποσοστό περίπου 60% του επιπλέον κόστους. Εντούτοις, η αντιστάθμιση κυμαίνεται ευρέως από 40% (μικρά πελαγικά είδη και είδη βαθέων υδάτων στις Αζόρες) έως 169% (για παλαμίδα η οποία διατίθεται στο εμπόριο μεταφερόμενη διά θαλάσσης στις Κανάριες Νήσους). Εάν γίνει ανάλυση σε μεμονωμένα είδη, για τις γενικές κατηγορίες η διακύμανση είναι ακόμη μεγαλύτερη. Σε σχέση με την αγοραία αξία (= τιμή πώλησης) το επίπεδο της αντιστάθμισης κυμαίνεται από 3% (τόνος στις Αζόρες) έως 30% (ορισμένα προϊόντα υδατοκαλλιέργειας στις Κανάριες Νήσους).

Παρά τη διακύμανση αυτή, μπορούν να εξαχθούν ορισμένα γενικά συμπεράσματα. Πρώτον, η αντιστάθμιση για προϊόντα που διατίθενται στην αγορά κατεψυγμένα και μεταφέρονται δια θαλάσσης είναι μεγαλύτερη από εκείνην που χορηγείται για προϊόντα που διατίθενται στην αγορά νωπά και μεταφέρονται αεροπορικώς. Δεύτερον, το ύψος της αντιστάθμισης κυμαίνεται επίσης ανάλογα με την προέλευση των αλιευόμενων πρώτων υλών / ιχθύων. Έτσι, για τον τόνο στη Μαδέρα και στις Αζόρες, η αντιστάθμιση είναι υψηλότερη για τον τόνο που αλιεύεται από τον περιφερειακό στόλο σε σχέση με τον εισαγόμενο τόνο.

Η μελέτη υπογραμμίζει επίσης ορισμένες περιπτώσεις για τις οποίες το καθεστώς της ενίσχυσης δεν χρησιμοποιείται για τον σκοπό της αντιστάθμισης μειονεκτημάτων που συνδέονται με τον απομεμακρυσμένο χαρακτήρα αλλά ως γενική ενίσχυση για να διατηρηθούν οι επιχειρήσεις στη ζωή. Με τον τρόπο αυτό, μπορεί να επιδράσει δυσμενώς στον εμπορικό δυναμισμό και στην ανταγωνιστικότητα κάποιας επιχείρησης. Φαίνεται πως αυτό ισχύει ιδίως όταν το ύψος της αντιστάθμισης υπερβαίνει το 20% της αγοραίας αξίας του προϊόντος.

Επιπλέον, φαίνεται πως σε ορισμένες εξόχως απόκεντρες περιοχές υπάρχουν τύποι δημόσιας παρέμβασης, όπως φορολογικές απαλλαγές ή εθνικά ή κοινοτικά καθεστώτα ενίσχυσης (χρηματοδοτικό μέσο προσανατολισμού της αλιείας - ΧΜΠΑ), που συμμετέχουν άμεσα ή έμμεσα στη αντιστάθμιση του επιπλέον κόστους. Υφίσταται συνεπώς κίνδυνος υπερβολικής αντιστάθμισης λόγω της σώρευσης αντισταθμίσεων από άλλους τύπους δημόσιων παρεμβάσεων.

3.2. Κοινωνικοοικονομικές επιπτώσεις της αντιστάθμισης στον τομέα της αλιείας στις εξόχως απόκεντρες περιοχές

Παρόλο που δεν διατίθενται ποσοτικοί δείκτες επιπτώσεων για όλες τις υπό εξέταση εξόχως απόκεντρες περιοχές, π.χ. σχετικά με τη συντήρηση και τη δημιουργία δραστηριοτήτων και απασχόλησης, φαίνεται πως δικαιολογείται ο ισχυρισμός ότι το καθεστώς δημιουργεί τις συνθήκες υπό τις οποίες οι επιχειρήσεις του τομέα μπορούν να συνεχίσουν να ασκούν εμπορικές δραστηριότητες με αποτέλεσμα κοινωνικοοικονομικά οφέλη για τις τοπικές κοινότητες. Η συνέχιση της ύπαρξης του αλιευτικού κλάδου εξασφαλίζει θέσεις εργασίας σε περιοχές στις οποίες η εναλλακτικές δυνατότητες απασχόλησης είναι περιορισμένες. Τα καλυπτόμενα από το καθεστώς αλιευτικά προϊόντα αντιπροσωπεύουν πράγματι σημαντικό μερίδιο των εξαγωγών των εξόχως απόκεντρων περιοχών. Αυτό τονώνει τις τοπικές δραστηριότητες παραγωγής, μεταποίησης και εμπορίας.

Τα αποτελέσματα της μελέτης δείχνουν ότι, σε γενικές γραμμές, το καθεστώς αντιστάθμισης έχει επιτρέψει στον αλιευτικό κλάδο να αντιμετωπίσει τον αυξημένο ανταγωνισμό στην κοινή αγορά, η οποία ανοίγει όλο και περισσότερο σε τρίτες χώρες και ιδίως στις χώρες ΑΚΕ. Η πολιτική της αντιστάθμισης έχει ως αποτέλεσμα οικονομίες κλίμακας και σημαντικό οικονομικό εισόδημα για τους αντίστοιχους δικαιούχους και τους επιτρέπει να ανταγωνιστούν ισότιμα εταιρείες από την ηπειρωτική Ευρώπη. Το καθεστώς έχει επιτρέψει στους παραλήπτες να διατηρήσουν μερίδιο της αγοράς που θα είχε διαφορετικά καταληφθεί από τον ανταγωνισμό.

Το καθεστώς αντιστάθμισης έχει επίσης διευκολύνει την ανάπτυξη και την παγίωση ορισμένων δραστηριοτήτων. Ο κλάδος της υδατοκαλλιέργειας στις Κανάριες Νήσους για παράδειγμα παράγει κυρίως για την ηπειρωτική αγορά και έχει επωφεληθεί ιδιαίτερα από το καθεστώς. Το ίδιο ισχύει για τη βιομηχανία κονσερβοποίησης τόνου στις Αζόρες, τα φιλέτα τόνων και το μαύρο σπαθόψαρο στη Μαδέρα και τη βιομηχανία γαρίδας στην Γουιάνα. Το αποτέλεσμα ήταν να σταθεροποιηθεί ή ακόμη και να αυξηθεί η απασχόληση.

Δεν πρέπει βέβαια να αποσιωπηθεί το γεγονός ότι η κατ’ επανάληψη προσφυγή σε αντισταθμιστικά μέτρα περικλείει τον κίνδυνο δημιουργίας οικονομικής εξάρτησης που αντιστρατεύεται την ανάπτυξη του επιχειρηματικού πνεύματος και της καινοτομίας. Αυτό φαίνεται πως συμβαίνει με τη γαρίδα από τη Γουιάνα, της οποίας η εμπορία θα μπορούσε να ήταν καλύτερη έτσι ώστε να επιτύγχανε υψηλότερες τιμές. Αυτό θα μπορούσε επίσης να ισχύει και για ορισμένες εξαγωγικές δραστηριότητες οι οποίες διατηρούνται τεχνητά, ή ακόμη και που αναπτύχθηκαν, ενώ ταυτόχρονα ορισμένες επικερδείς ξένες αγορές (π.χ. στην Ιαπωνία και τις Ηνωμένες Πολιτείες) δεν εξερευνήθηκαν επαρκώς και ορισμένες τοπικές αγορές παραμελήθηκαν.

4. Συμπεράσματα και προοπτικές

Σε όλη την περίοδο λειτουργίας του, το καθεστώς αντιστάθμισης δημιούργησε διαρκή σταθερότητα που επέτρεψε στις ενδιαφερόμενες επιχειρήσεις να λειτουργήσουν υπό συνθήκες παρόμοιες με εκείνες που απολαμβάνουν οι ομόλογές τους στην ηπειρωτική Ευρώπη. Το καθεστώς συνέβαλλε στη διατήρηση της απασχόλησης σε περιοχές στις οποίες οι εναλλακτικές ευκαιρίες είναι περιορισμένες. Τα οφέλη που προσπορίστηκαν οι εν λόγω επιχειρήσεις από το καθεστώς επέτρεψαν στους διάφορους συναφείς τομείς να διατηρήσουν επαρκές επίπεδο παραγωγής και να αναπτυχθούν περαιτέρω.

Οι συνθήκες από τις οποίες προκύπτει το επιπλέον κόστος δεν πρόκειται βραχυπρόθεσμα να μεταβληθούν ιδιαίτερα, δεδομένου ότι οφείλονται στην ίδια τη φύση των εξόχως απόκεντρων περιοχών και την ιδιαίτερη κατάσταση του κλάδου της αλιείας σε αυτές. Κατά συνέπεια πρέπει να εξετασθεί το ενδεχόμενο συνέχισης του καθεστώτος, έτσι ώστε να εξασφαλιστεί ότι θα συνεχιστεί η επίτευξη των στόχων για τους οποίους θεσπίστηκε. Αυτό ευθυγραμμίζεται επίσης με την δέσμευση της Επιτροπής που αναλήφθηκε με την ανακοίνωση της 26ης Μαΐου 2004 σχετικά με μία ενισχυμένη εταιρική σχέση για τις άκρως απόκεντρες περιφέρειες (COM(2004)343 τελικό) στην οποία εντοπίζεται η μείωση του επιπλέον κόστους των εξόχως απόκεντρων περιοχών ως μια από τις κύριες προτεραιότητες των δραστηριοτήτων της Ένωσης προκειμένου να βοηθηθούν οι εν λόγω περιοχές να ξεπεράσουν τα προβλήματα που προκύπτουν από τον απομεμακρυσμένο τους χαρακτήρα.

Λόγω της ανάγκης στρατηγικής θεώρησης του τομέα, προτείνεται να συνεχιστεί το καθεστώς με το ίδιο επίπεδο χρηματοδότησης για άλλα τρία έτη για την περίοδο 2007-2013. Αυτό συνάδει επίσης και με τη διάρκεια των μέτρων βάσει του άρθρου 11 του κανονισμού για το Ευρωπαϊκό Ταμείο Περιφερειακής Ανάπτυξης[7]. Αναθεώρηση θα γίνει μεταξύ άλλων και βάσει της μεταρρύθμισης της κοινής οργάνωσης της αγοράς αλιευτικών προϊόντων.

Ωστόσο, με βάση την αξιολόγηση της παρούσας έκθεσης και τα πορίσματα της μελέτης προτείνεται σειρά προσαρμογών. Οι προσαρμογές αυτές πρέπει να εξασφαλίσουν τα εξής:

- Περισσότερη συνάφεια αλλά επίσης και ευελιξία λόγω των ειδικών αναγκών και της πραγματικότητας όσον αφορά την εμπορία στις εξόχως απόκεντρες περιοχές μέσω της δυνατότητας

- να επιτραπεί στα κράτη μέλη να προσδιορίζουν και να προσαρμόζουν για τις περιφέρειές τους τα επιλέξιμα αλιευτικά προϊόντα και τις ποσότητές τους και να καθορίζουν τα αντίστοιχα αντισταθμιστικά ποσά στο πλαίσιο ετήσιας κατανομής των κονδυλίων για τις οικείες περιφέρειες του κράτους μέλους, με βάση τις κατανομές το πλαίσιο του παρόντος καθεστώτος·

- να υπολογίζουν τα αντισταθμιστικά ποσά κυρίως με βάση το επιπλέον κόστος λόγω του κόστους μεταφοράς προς την ηπειρωτική Ευρώπη. Αυτό θα μπορούσε επίσης να συμβάλλει να εστιαστεί εκ νέου το καθεστώς στον κύριο στόχο του·

- Καλύτερη αιτιολόγηση και εναρμόνιση της στήριξης μέσω

- της καθιέρωσης διασφαλίσεων προκειμένου να αποφευχθούν αδικαιολόγητα επίπεδα αντιστάθμισης, ιδίως με περιορισμό της αντιστάθμισης για τη συμμετοχή στο κόστος μεταφοράς και άλλες συναφείς δαπάνες, και λαμβανομένων υπόψη και άλλων τύπων δημόσιας παρέμβασης που έχουν επιπτώσεις στο επίπεδο του επιπλέον κόστους·

- Την επίτευξη του στόχου του καθεστώτος σύμφωνα με την Κοινή Αλιευτική Πολιτική μέσω

- του ορισμού σαφέστερων όρων επιλεξιμότητας για τους αποδέκτες και τα προϊόντα, ιδίως με αποκλεισμό της στήριξης προϊόντων που δεν είναι συμβατά με τους κανόνες της Κοινής Αλιευτικής Πολιτικής ή που παράγονται από εισαγόμενα προϊόντα,

- της εξασφάλισης ότι η αντιστάθμιση δεν έχει ως αποτέλεσμα αυξημένη πίεση σε βιολογικώς ευαίσθητα αποθέματα,

- επικέντρωσης της στήριξης σε οικονομικά βιώσιμους παραλήπτες·

- Απλή διαχείριση μέσω αναλογικών απαιτήσεων όσον αφορά ορισμένες διαδικασίες·

- Καλύτερη απόδοση ευθυνών μέσω της καθιέρωσης τακτικής υποβολής εκθέσεων από τα κράτη μέλη.

Με τις εν λόγω προσαρμογές, θα αντιμετωπιστούν οι κυριότερες ελλείψεις που προέκυψαν από την εφαρμογή του καθεστώτος και θα βελτιωθεί η απόδοση, η διαφάνεια και η αποτελεσματικότητα της λειτουργίας του. Θα ικανοποιήσουν επίσης τις περισσότερες από τις υποδείξεις της μελέτης (αναφορά στο παράρτημα ΙΙΙ του εγγράφου εργασίας). Η μελέτη υπέδειξε επιπλέον την πιθανή καθιέρωση οριστικού καταλόγου στοιχείων επιπλέον κόστους και εκτίμησης του ύψους τους, με στόχο να εξασφαλιστεί πλήρης διαφάνεια κατά την εφαρμογή των αρχών της αντιστάθμισης του επιπλέον κόστους. Εντούτοις, μια τέτοια προσέγγιση όχι μόνο θα απαιτούσε περαιτέρω ανάλυση και συνεπώς χρόνο πριν από την υποβολή συγκεκριμένης πρότασης, αλλά θα καθιστούσε επίσης το καθεστώς πιο δύσκαμπτο και πολυπλοκότερο με κίνδυνο να μην αντανακλά από την αρχή όλες τις ιδιαιτερότητες των εξόχως απόκεντρων περιοχών ή να αλλάξουν αυτές με το χρόνο. Ούτε φαίνεται να δικαιολογείται το ενδεχόμενο συγχρηματοδότησης του καθεστώτος σε εθνικό ή περιφερειακό επίπεδο. Η εν λόγω υπόδειξη δικαιολογείται κυρίως με αύξηση του συνολικού προϋπολογισμού. Εντούτοις, οι προβλεπόμενες προσαρμογές, συμπεριλαμβανομένου του όρου επικέντρωσης της στήριξης σε οικονομικώς βιώσιμους αποδέκτες, υποτίθεται ότι θα εξασφαλίσουν οπωσδήποτε αποτελεσματικότερη και πιο εστιασμένη εφαρμογή του καθεστώτος και υψηλότερη ανάληψη ευθυνών από τα κράτη μέλη.

Ωστόσο, το καθεστώς πρέπει να προσαρμοστεί προκειμένου να εφαρμοστεί το νέο σύστημα οικονομικής διαχείρισης που θεσπίστηκε για τη χρηματοδότηση όσον αφορά τις αγορές του κλάδου της αλιείας στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Γεωργικού Ταμείου Εγγυήσεων (ΕΓΤΕ), δηλαδή άμεση κεντρική διαχείριση.

Στην πρόταση κανονισμού για τη συνέχιση του καθεστώτος αντιστάθμισης για τις εξόχως απόκεντρες περιοχές που συνοδεύει την παρούσα έκθεση καθορίζονται οι λεπτομέρειες όσον αφορά τις προτεινόμενες τροποποιήσεις.

[1] ΕΕ L 345 της , 31.12.2003, σ. 34.

[2] Οι περιοχές που προσδιορίζονται στο άρθρο 299 παράγραφος 2 είναι τα υπερπόντια γαλλικά διαμερίσματα, οι Αζόρες, η Μαδέρα και οι Κανάριοι Νήσοι.

[3] Παρόλο που το άρθρο 9 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 2328/2003 προβλέπει την θέσπιση κανόνων εφαρμογής, τέτοιοι κανόνες δεν θεσπίστηκαν ποτέ.

[4] Επί αιτήματος που υπέβαλλαν οι Αζόρες το Μάιο του 2002 για διπλασιασμό της αντιστάθμισης για τα βενθοπελαγικά είδη η Επιτροπή δεν έλαβε απόφαση καθώς το αίτημα αιτιολογούνταν μόνο με τα προς απορρόφηση κονδύλια και όχι με τους συναφείς παράγοντες.

[5] ΕΕ L 160 της 26.6.1999, σ. 103.

[6] Λόγω της μη υποχρέωσης των κρατών μελών να υποβάλουν εκθέσεις σχετικά με την εφαρμογή του καθεστώτος αντιστάθμισης, οι πληροφορίες που διαθέτει η Επιτροπή προκύπτουν κυρίως από την δημοσιονομική εκτέλεση και τα αιτήματα για διαφοροποίηση. Οι υπόλοιπες πληροφορίες που παρουσιάζονται στο κεφάλαιο αυτό λαμβάνονται από την προαναφερθείσα μελέτη «Διαρθρωτικές πτυχές της Κοινής Αλιευτικής Πολιτικής στις εξόχως απόκεντρες περιοχές».

[7] Κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 1080/2006 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 5ης Ιουλίου 2006 , για το Ευρωπαϊκό Ταμείο Περιφερειακής Ανάπτυξης (ΕΕ L 210 της 31.7.2006, σ. 1)