Γνωμοδότηση της Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής για την «Πρόταση οδηγίας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου για τη διασύνδεση στο χώρο των τηλεπικοινωνιών προκειμένου να διασφαλισθούν καθολικές υπηρεσίες και διαλειτουργικότητα με εφαρμογή των αρχών παροχής ανοικτού δικτύου (ΟΝΡ)» ()

(96/C 153/05)

Στις 20 Σεπτεμβρίου 1995, και σύμφωνα με το άρθρο 198 της Συνθήκης περί ιδρύσεως της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, το Συμβούλιο αποφάσισε να ζητήσει τη γνωμοδότηση της Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής για την παραπάνω πρόταση.

Το τμήμα μεταφορών και επικοινωνιών στο οποίο ανατέθηκε η προετοιμασία των σχετικών εργασιών, υιοθέτησε τη γνωμοδότησή του στις 14 Φεβρουαρίου 1996 (Εισηγητής: ο κ. Hernαndez Bataller).

Στη 333η σύνοδο ολομέλειας (συνεδρίαση της 29ης Φεβρουαρίου 1996), η Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή υιοθέτησε με πλειοψηφία και 4 αποχές την ακόλουθη γνωμοδότηση.

1. Ιστορικό

1.1. Το ψήφισμα του Συμβουλίου 93/C 213/01 της 22ας Ιουλίου 1993, σχετικά με ενημερωτική έκθεση στον τομέα των τηλεπικοινωνιών και την αναγκαιότητα να συνεχισθεί η ανάπτυξη της αγοράς αυτής, υποστήριζε την πρόταση της Επιτροπής να προετοιμαστούν, έως την 1η Ιανουαρίου 1996, οι αναγκαίες τροποποιήσεις του κοινοτικού κανονιστικού πλασίου, προκειμένου να επιτευχθεί πλήρως η φιλελευθεροποίηση στον τομέα της φωνητικής τηλεφωνίας πριν από την 1η Ιανουαρίου 1998, επιτρέποντας στα κράτη μέλη που διαθέτουν λιγότερο ανεπτυγμένα δίκτυα μια πρόσθετη πενταετή, το μέγιστο, περίοδο.

1.1.1. Επιπλέον, το ψήφισμα αυτό θεωρούσε ως έναν από τους μακροπρόθεσμους στόχους της κοινοτικής πολιτικής για τις τηλεπικοινωνίες τη φιλελευθεροποίηση όλων των δημόσιων υπηρεσιών τηλεφωνίας, παράλληλα με τη διατήρηση της καθολικής υπηρεσίας.

1.2. Το ψήφισμα 94/C 48/01 του Συμβουλίου της 7ης Φεβρουαρίου 1994 σχετικά με τις αρχές της καθολικής υπηρεσίας στον τομέα των τηλεπικοινωνιών αναγνώριζε:

α) Τη διατήρηση και ανάπτυξη μιας καθολικής υπηρεσίας τηλεπικοινωνιών που θα βασίζεται στις αρχές της καθολικότητας, της ισότητας και της συνέχειας, επεκτείνοντας τις υπηρεσίες αυτές σε όλους τους χρήστες, με προσιτή τιμή, πράγμα το οποίο απαιτεί τη θέσπιση ορισμένων κοινών αρχών 7

β) ότι η υπηρεσία αυτή θα μπορεί να χρηματοδοτείται, αιτιολογημένα και με την έγκριση των εθνικών ρυθμιστικών αρχών, μέσω εσωτερικών μεταφορών, τελών διασύνδεσης και άλλων μηχανισμών, που θα λαμβάνουν δεόντως υπόψη τις αρχές της διαφάνειας, της μη ύπαρξης διακρίσεων και της αναλογικότητας.

1.3. Η ΟΚΕ εκφράσθηκε θετικά () για το πρόγραμμα εφαρμογής της Επιτροπής με την ονομασία «Η Ευρώπη προς την κοινωνία των πληροφοριών: Πρόγραμμα εφαρμογής».

1.4. Το ψήφισμα 94/C 379/03 του Συμβουλίου της 22ας Δεκεμβρίου 1994 σχετικά με τις αρχές και το χρονοδιάγραμμα φιλελευθεροποίησης των υποδομών τηλεπικοινωνίας, επιβεβαιώνει την αναγκαιότητα φιλελευθεροποίησης των υποδομών στις τηλεπικοινωνίες έως την 1η Ιανουαρίου 1998, αφού προηγουμένως υιοθετηθεί το αντίστοιχο διακανονιστικό πλαίσιο.

1.5. Βάσει της Ανακοίνωσης () της Επιτροπής της 25ης Ιανουαρίου 1995, το Συμβούλιο υιοθέτησε το ψήφισμα 95/C 258/01 της 18ης Σεπτεμβρίου 1995 για τη θέσπιση του μελλοντικού διακανονιστικού πλαισίου των τηλεπικοινωνιών, στο οποίο, μεταξύ των άλλων, ζητείται η υιοθέτηση των σχετικών νομοθετικών μέτρων, κατά προτεραιότητα ως προς:

- τη διατήρηση και την ανάπτυξη ελάχιστης προσφοράς υπηρεσιών σε όλη την Ένωση και τον καθορισμό κοινών κανόνων στα θέματα της χρηματοδότησης της καθολικής υπηρεσίας 7

- τη θέσπιση κοινού πλαισίου για τη διασύνδεση των δικτύων και των υπηρεσιών.

1.6. Οι στόχοι της πρότασης οδηγίας είναι η εξασφάλιση της ανοιχτής πρόσβασης στα δίκτυα και τις υπηρεσίες και η εξασφάλιση στους παράγοντες της αγοράς του δικαιώματος διασύνδεσης με τα δίκτυα και τις υπόλοιπες υπηρεσίες, υπό την προϋπόθεση πάντοτε ότι αυτά είναι λογικά δικαιολογημένα.

1.6.1. Το προτεινόμενο εναρμονισμένο πλαίσιο διασύνδεσης χαρακτηρίζεται από:

- την εφαρμογή των αρχών της προσφοράς του ανοιχτού δικτύου, δηλαδή, διαφάνεια, αντικειμενικότητα και όχι διακρίσεις, σύμφωνα με την αρχή της αναλογικότητας 7

- την προτεραιότητα που αποδίδεται στις εμπορικές διαπραγματεύσεις μεταξύ των αλληλοσυνδεόμενων πλευρών, ακόμη και όταν απαιτούνται αποκλειστικά ορισμένες προϋποθέσεις τις οποίες καθορίζουν «a priori» οι εθνικές αρχές ρύθμισης των τηλεπικοινωνιών 7

- το σαφή καθορισμό των εθνικών αρμοδιοτήτων ρύθμισης, σύμφωνα με την αρχή της επικουρικότητας, και με την ενσωμάτωση μηχανισμού επίλυσης των διενέξεων.

2. Γενικές παρατηρήσεις

2.1. Η ΟΚΕ εκφράζεται θετικά για το γεγονός ότι η Επιτροπή υπέβαλε πρόταση οδηγίας που αναπτύσσει τις αρχές που θεσπίστηκαν ως προς την παροχή ανοικτού δικτύου (ONP) για το διακανονισμό της δραστηριότητας των διαφόρων φορέων στον τομέα των τηλεπικοινωνιών, δικτύων και υπηρεσιών, στα πλαίσια του ανοικτού ανταγωνισμού που θα διαθέτουμε από το 1998, και ο οποίος προκύπτει από τη φιλελευθεροποίηση των υπηρεσιών και των υποδομών των τηλεπικοινωνιών.

2.1.1. Πρέπει να διασφαλισθεί ότι οι αποκλίσεις μεταξύ των εθνικών νομοθεσιών θα είναι ελάχιστες βάσει ενός κοινού πλασίου σε ευρωπαϊκό επίπεδο, και ότι, σε αντίθετη περίπτωση, διαγράφεται κίνδυνος να υπάρξουν διαφορετικές ερμηνείες στα διάφορα κράτη μέλη, σε ένα θέμα που αφορά πλήρως τις δραστηριότητες εντός και δια μέσου της Ευρώπης.

2.1.2. Ωστόσο, η ΟΚΕ παρατηρεί με ανησυχία ότι η πρόταση οδηγίας κινείται εντός μιας ορισμένης ασάφειας, ειδικότερα σε ό,τι αφορά τον ορισμό του δημόσιου χαρακτήρα των δικτύων και υπηρεσιών.

2.1.3. Σε διάφορες περιπτώσεις παρατηρείται συνδυασμός των πτυχών διασύνδεσης και διαλειτουργικότητας από κοινού με υπηρεσίες που έχουν καθολικό χαρακτήρα. Θα ήταν σκόπιμο να μην αναμειχθούν αυτά τα δύο τόσο διαφορετικά ζητήματα. Αυτή η διασταύρωση χαρακτηριστικών παραβιάζεται σε πολλές περιπτώσεις στην πρόταση, δημιουργώντας έτσι σημεία που μπορούν να επιφέρουν μελλοντικά προβλήματα ως προς την πρακτική ερμηνεία εκ μέρους των φορέων.

2.1.4. Για το λόγο αυτό, η ΟΚΕ πιστεύει ότι θα ήταν επιθυμητό, λόγω της μεγάλης σημασίας της, να καταστεί σαφέστερη η ρυθμιστική αυτή πρόταση με καθορισμούς και συγκεκριμένες περιχαράξεις, αφού επιπλέον, αποκτήσει μια πιο συγκεκριμένη και λογική διάρθρωση.

2.1.5. Η ΟΚΕ διαπιστώνει τη διαδικασία φιλελευθεροποίησης των τηλεπικοινωνιών στην Ενωμένη Ευρώπη, και εκφράζει την επιθυμία να βασιστεί στο μέλλον στην αποτελεσματικότητα, την ανταγωνιστικότητα, την αλληλεγγύη και το σεβασμό του «ευρωπαϊκού κοινωνικού προτύπου» διασφαλίζοντας παράλληλα την ικανοποιητική προστασία των καταναλωτών.

2.2. Εφαρμογή των κανόνων για τον ανταγωνισμό

2.2.1. Όσον αφορά τις συνθήκες που θεσπίζονται στην πρόταση οδηγίας προκειμένου να υπαχθούν οι οικονομικοί παράγοντες στο θεμιτό ανταγωνισμό, η ΟΚΕ δεν συμμερίζεται το πνεύμα της ασυμμετρίας που διαπνέει ολόκληρη την πρόταση που υποβάλλεται από την Επιτροπή.

2.2.2. Η ΟΚΕ () έχει εκφράσει την άποψη ότι η φιλελευθεροποίηση του ανταγωνισμού αυξάνει τη σημασία του καθορισμού βασικών αρχών θεμιτού ανταγωνισμού, ειδικότερα στα πλαίσια της διασύνδεσης των δικτύων.

2.2.3. Ήδη με την ευκαιρία εκείνη η ΟΚΕ έκρινε ότι ():

«Για να εξασφαλισθεί ο θεμιτός ανταγωνισμός και η πλήρης εφαρμογή των κανόνων του ανταγωνισμού είναι σημαντικό να πραγματοποιηθεί η μετάβαση του σημερινού συστήματος μονοπωλίων προς ένα σύστημα ελεύθερου ανταγωνισμού με συντονισμένο τρόπο, ανεξάρτητα από το αν πρόκειται για δημόσια ή ιδιωτική επιχείρηση σύμφωνα με όσα αναφέρονται στο άρθρο 222 της Συνθήκης. Μόνο έτσι μπορούν να αποφευχθούν οι καταχρήσεις της αγοράς, καθώς και η αποκλειστική χρέωση των δαπανών στους καταναλωτές. Σ`αυτήν την προοπτική έχει μεγάλη σημασία, επίσης, οι επιχειρήσεις που δρουν σε τομείς προστατεύμενους από μονοπώλια (ενέργεια και άλλοι τομείς τοπικού μονοπωλίου) να μην επιδοτούν τις δραστηριότητές τους στα πλαίσια των τηλεπικοινωνιών, με τα κέρδη που παρέχονται από τα μονοπώλια αυτά (διασταυρωμένες επιδοτήσεις). Σχετικά με αυτό η ΟΚΕ θεωρεί απαραίτητη την εισαγωγή ενός μηχανισμού ελέγχου. Ο καθορισμός των συνθηκών ρύθμισης σύμφωνα με διαφανή, αντικειμενικά και δίκαια κριτήρια θα πρέπει να είναι υποχρεωτικός για όλους τους μελλοντικούς φορείς των δικτύων, με στόχο να διατηρηθεί η ισότητα των ευκαιριών και η ορθή λειτουργία του ανταγωνισμού.»

2.2.4. Η γενίκευση του ανταγωνισμού θα πρέπει να συνεπάγεται την άρση οποιουδήποτε τύπου περιορισμού της εισόδου νέων οικονομικών φορέων στην αγορά, που δεν θα δικαιολογείται με αντικειμενικά, διαφανή, αναλογικά και δίκαια κριτήρια για τη διαθεσιμότητα των κοινών πόρων.

2.2.5. Η ΟΚΕ θεωρεί ότι ανεξάρτητα από τα μέτρα ενίσχυσης που μπορεί να υιοθετήσει η Επιτροπή σχετικά με τους νέους φορείς, τα μέτρα που επιβάλλονται στα πλαίσια της ρύθμισης των φιλελευθεροποιημένων τηλεπικοινωνιών θα πρέπει να είναι ισορροπημένα και δίκαια και να προστατεύουν την ισότητα ευκαιριών όλων των οικονομικών παραγόντων, ακόμη και αυτών που δρουν στην αγορά.

2.2.6. Η ΟΚΕ επιθυμεί να παρατείνει η Επιτροπή τους Κώδικες Συμπεριφοράς στους οποίους θεσπίζονται αντικειμενικές παράμετροι του θεμιτού ή αθέμιτου ανταγωνισμού.

2.3. Η καθολική υπηρεσία

2.3.1. Η ΟΚΕ επαναλαμβάνει ότι ο πρωταρχικός στόχος θα πρέπει να είναι: «να περιγραφούν, πριν από τη φιλελευθεροποίηση της υπηρεσίας φωνητικής τηλεφωνίας στο σύνολό της, ο ορισμός, τα πλαίσια, η διάρθρωση και η χρηματοδότηση της καθολικής υπηρεσίας ()».

2.3.2. Η ΟΚΕ () κρίνει ότι «εάν η έννοια της καθολικής υπηρεσίας πρέπει να αποτελέσει στόχο καθορισμού, είναι αναγκαίο να συσχετισθούν οι έννοιες των "βασικών υπηρεσιών" και της "καθολικής υπηρεσίας"». Αυτό σημαίνει ότι η τελευταία αυτή έννοια θα πρέπει να είναι εξελικτική και να τροποποιείται σε σύναρτηση με την τεχνολογική εξέλιξη. Επιπλέον, θα πρέπει η καθολική υπηρεσία να θεωρηθεί ως μια «ουσιώδης κοινωνική έννοια» και, για το λόγο αυτό, είναι αναγκαίο να προσδιοριστούν οι απαραίτητοι μηχανισμοί για την προστασία της.

2.3.3. Για το λόγο αυτό, η ΟΚΕ () διαπίστωσε ότι η προστασία, η ανάπτυξη και η χρηματοδότηση μιας καθολικής υπηρεσίας τηλεπικοινωνιών αποτελούν ουσιαστικούς παράγοντες για την μελλοντική ανάπτυξη στην Κοινότητα. Για το λόγο αυτό, οι χρήστες δικαιολογούνται να αναμένουν μια καθολική υπηρεσία που θα ανταποκρίνεται στις ανάγκες τους και θα είναι ικανή να αναπτυχθεί περισσότερο, σε συνάρτηση με την τεχνική εξέλιξη.

2.3.4. Η ΟΚΕ () επαναλαμβάνει ότι όλοι οι χρήστες θα πρέπει να έχουν δικαίωμα να επωφελούνται σε συνθήκες ισότητας από τη δυνατότητα δίκαιης πρόσβασης σε σύγχρονες υπηρεσίες ενημέρωσης και τηλεπικοινωνιών.

2.3.5. Πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι η παροχή καθολικής υπηρεσίας συμβάλλει στην επιδίωξη των στόχων της κοινωνικοοικονομικής σύγκλισης και της εδαφικής ισότητας στην Κοινότητα.

2.3.6. Σε σχέση με το κείμενο της πρότασης που υποβάλλεται για γνωμοδότηση, είναι επιθυμητή η μεγαλύτερη σαφήνεια όπου γίνεται αναφορά στην καθολική υπηρεσία.

2.3.7. Η ΟΚΕ εκφράζει τη λύπη της για το γεγονός ότι δεν επιτεύχθηκε ως τώρα συμφωνία με την Επιτροπή για την επέκταση του πλαισίου εφαρμογής της καθολικής υπηρεσίας.

2.3.8. Είναι γνωστό πως η Επιτροπή εξετάζει το ζήτημα του ορισμού της καθολικής υπηρεσίας και θα δημοσιευτεί ανακοίνωση με τις αντίστοιχες προτάσεις της στη διάρκεια του Μαρτίου. Έτσι η ΟΚΕ επιφυλάσσεται να αποφανθεί την αντίστοιχη περίοδο σχετικά με την έννοια, το πλαίσιο και τα όρια της καθολικής υπηρεσίας.

2.4. Δημόσιος χαρακτήρας των δικτύων και υπηρεσιών

2.4.1. Η ΟΚΕ παρατηρεί με ανησυχία την υφιστάμενη ασάφεια στα πλαίσια της πρότασης όσον αφορά τον ορισμό του δημόσιου χαρακτήρα των δικτύων και των υπηρεσιών.

2.4.2. Ο προσδιορισμός «δημόσιο» θα πρέπει να χρησιμεύσει για τον προσδιορισμό του σημείου διαφοροποίησης στα πλαίσια της κάθετης παροχής υπηρεσιών (με τρόπο ολοκληρωμένο από τα φυσικά μέσα έως την παροχή στον τελικό χρήστη).

2.4.3. Η πρόταση θα πρέπει να περιέχει έναν πιο σαφή καθορισμό, προκειμένου να δοθεί στην έννοια «δημόσιο» τελεολογικός χαρακτήρας, όπως για παράδειγμα:

- «Δημόσιο δίκτυο είναι εκείνο που οποιοδήποτε πρόσωπο (φυσικό ή νομικό) έχει δικαίωμα να χρησιμοποιήσει» 7

- «Δημόσια υπηρεσία» είναι η υπηρεσία εκείνη στην οποία κάθε πρόσωπο έχει δικαίωμα ισότητας στην πρόσβαση.

Με έννοιες αυτού του τύπου προσδιορίζεται το δημόσιο ενδιαφέρον του αγαθού με βάση τη διαθεσιμότητά του.

2.5. Οργανώσεις που έχουν «σημαντική ισχύ»

2.5.1. Η ΟΚΕ κρίνει ότι θα πρέπει να καθορισθεί σε κοινοτικό επίπεδο η έννοια των οργανώσεων που έχουν «σημαντική ισχύ» λαμβάνοντας υπόψη την υφιστάμενη κοινοτική νομολογία σε θέματα του ανταγωνισμού.

2.5.2. Είναι ασαφής ο προσδιορισμός των οργανώσεων αυτών, που υπόκεινται σε πιο αυστηρές υποχρεώσεις από αυτές που δεν διαθέτουν αυτό το χαρακτηριστικό. Μπορεί να γίνει λόγος για διάφορα κριτήρια προκειμένου να προσδιορισθεί αυτή η ακραία περίπτωση: κριτήρια όγκου εργασιών, κριτήρια επιπτώσεων στην οικονομία της χώρας, τεχνικά κριτήρια γεωγραφικής και δημογραφικής κάλυψης, τύπου υπηρεσιών, κ.λπ.

2.5.3. Εν πάση περιπτώσει, είναι μια υπερβολική ασάφεια, δεδομένου ότι αυτός ο προσδιορισμός δεν είναι στατικός, αλλά μπορεί να μεταβάλλεται σε συνάρτηση με το χρόνο ή απλώς με τις συμφωνίες διασύνδεσης που συνάπτουν οι εν λόγω οργανώσεις. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε απαράδεκτες ή αντιφατικές καταστάσεις όπως, για παράδειγμα, εάν υπάρχει δυνατότητα διαπραγματεύσεων σε συνθήκες «μη σημαντικής ισχύος» συμφωνιών που τις μετατρέπουν σε φορείς σημαντικής ισχύος, στην περίπτωση δε αυτή οι υποχρεώσεις που απορρέουν τις υποβιβάζουν στην κατηγορία των μη σημαντικών.

2.5.4. Το περιεχόμενο του άρθρου 17 της πρότασης ανοίγει τη δυνατότητα της απόδοσης εθνικού χαρακτήρα στον προσδιορισμό μιας οργάνωσης που έχει σημαντική ισχύ, πράγμα που μπορεί να διαφέρει μεταξύ των κρατών μελών, και να επιτρέψει έτσι νοθεύσεις του ανταγωνισμού.

2.6. Εθνικές ρυθμιστικές αρχές

2.6.1. Διάφορες πτυχές της πρότασης οδηγίας στηρίζονται στην υπόθεση ότι υφίστανται εθνικοί οργανισμοί ρύθμισης που υπόκεινται στην ανώτερη αρχή της Επιτροπής. Ωστόσο, δεν εξετάζεται ο αντίκτυπος που θα μπορούσε να έχει η εμφάνιση ενός ευρωπαϊκού ρυθμιστικού οργανισμού, δυνατότητα που θα πρέπει να συζητηθεί σήμερα.

2.6.2. Ως προς την αρχή της επικουρικότητας η πρόταση θα πρέπει να προβλέψει την ανάληψη αρμοδιοτήτων από την Επιτροπή σε ορισμένες περιπτώσεις. Δηλαδή, θα πρέπει να υπάρξει μία Αρχή σε ευρωπαϊκό επίπεδο, ως ανώτατη Αρχή επιφορτισμένη με την επίλυση των διενέξεων με τους φορείς.

2.6.3. Στους μηχανισμούς επίλυσης διαφορών μπορεί να υφίστανται κενά κατά την εφαρμογή των κανόνων, αν στηριχθεί κανείς αποκλειστικά στον προαιρετικό χαρακτήρα. Για το λόγο αυτό, πρέπει να θεσπιστούν κριτήρια αντικειμενικής διαδικασίας επιτακτικού χαρακτήρα.

2.6.4. Η ΟΚΕ ελπίζει ότι θα δημιουργηθούν σε όλα τα κράτη μέλη εθνικές ρυθμιστικές αρχές (ΕΡΑ), ως όργανα ανεξάρτητα από εθνικούς οργανισμούς τηλεπικοινωνιών.

2.7. Δίκτυα τηλεπικοινωνιών

2.7.1. Η πρόταση οδηγίας χαρακτηρίζεται από υπερβολικά απλοποιημένη οπτική της πραγματικότητας των δικτύων τηλεπικοινωνίας. Τα δίκτυα ήδη δεν είναι φυσικά: είναι δυναμικά και οι αγωγοί ροής των πληροφοριών διέρχονται από διάφορους φορείς χωρίς λύση της συνέχειας. Στο σενάριο αυτό, ο υπολογισμός του κόστους είναι κάτι πολύ δύσκολο, και ίσως η πρόταση θα πρέπει να παρουσιάσει ορισμένα κριτήρια εξορθολογισμού, και πάνω απ`όλα ομοιογένειας, μεταξύ των φορέων παροχής.

2.7.2. Οι υποχρεώσεις διασύνδεσης θα πρέπει να προσδιοριστούν προσεκτικά. Σε αντίθετη περίπτωση, μπορεί να μετατραπούν σε επιβάρυνση που θα αποτρέψει νέους παράγοντες να εισέλθουν στον τομέα και για το λόγο αυτό, θα περιορίσει την ανάπτυξη ενός πιο ανταγωνιστικού σεναρίου. Συνέπως, έχει θεμελιώδη σημασία για το δημόσιο συμφέρον η διατήρηση της έννοιας «όλοι για όλους».

3. Ειδικές παρατηρήσεις

3.1. Άρθρο 5 (Η διασύνδεση και η συμβολή στην καθολική υπηρεσία)

3.1.1. Το άρθρο 5 περιγράφει τα σενάρια κατανομής του κόστους που προκύπτει από την καθολική παροχή ορισμένων υπηρεσιών.

3.1.2. Η πρώτη παράγραφος του άρθρου 5 περιορίζει τις δυνατότητες χρηματοδότησης στα δίκτυα και τις υπηρεσίες της ομάδας 1 του παραρτήματος 1 (τηλεφωνία) μολονότι αυτό ο περιορισμός είναι αυθαίρετος.

3.1.3. Εμφανίζεται μια ορισμένη ασυμμετρία μεταξύ του γεγονότος ότι η καθολική υπηρεσία επιβάλλει ορισμένες δαπάνες σε οποιαδήποτε οργάνωση, δαπάνες που μπορούν να αναληφθούν μόνο από οργανώσεις που εκμεταλλεύονται δημόσια δίκτυα. Για το λόγο αυτό, θα ήταν επιθυμητό να διαθέτει η πρόταση μεγαλύτερη ευρύτητα και να καλύπτει όλους τους φορείς που παρέχουν δίκτυα.

3.1.4. Η ΟΚΕ κρίνει πως υφίστανται πολλοί παράγοντες που θα πρέπει να ληφθούν υπόψη για να αποτελέσει κανείς φορέα παροχής καθολικής υπηρεσίας, όπως είναι τα πλεονεκτήματα επένδυσης, η διαθεσιμότητα εξοπλισμού και εμπορικών δυνατοτήτων . Υφίστανται πλεονεκτήματα που προκύπτουν από την καθολικότητα: όγκος εργασιών (μεγάλες επενδύσεις που καθίστανται αποδοτικές λόγω όγκου, περιορισμένο περιθωριακό κόστος, κ.λπ.), προσοχή του πελάτη, καθώς και από το γεγονός ότι είναι γνωστός σε όλα τα μέρη, χωρίς αναγκαιότητα επενδύσεων σε διαφήμιση. Μολονότι κατανοεί κανείς ότι είναι δύσκολο να υπολογισθούν οικονομικά αυτά τα πλεονεκτήματα θα πρέπει ωστόσο να καταβληθεί η σχετική προσπάθεια.

3.2. Άρθρο 6 (Οι απαιτήσεις της αποφυγής διακρίσεων και της διαφάνειας)

3.2.1. Το άρθρο 6 θεσπίζει τις απαιτήσεις ως προς την αποφυγή των διακρίσεων, καθώς και τη διαφάνεια σε σχέση με τη διασύνδεση στα δίκτυα και τις υπηρεσίες που παρέχονται από οργανώσεις οι οποίες θεωρούνται ως έχουσες «σημαντική ισχύ» στην αγορά.

3.2.2. Πρέπει να επιδιωχθεί μία διατύπωση του άρθρου 6 που να συνδέει την ποιότητα και την τιμή που προκύπτει σε παρόμοιες ή συγκρίσιμες προσφορές μεταξύ της εσωτερικής παροχής και της παροχής άλλων φορέων.

3.2.3. Η ΟΚΕ θεωρεί ότι πρέπει να υποστηριχθεί ο σεβασμός των αρχών της αποφυγής διακρίσεων και της διαφάνειας, και να υπάρξει ισοδύναμη ισχύς για όλους τους παράγοντες της αγοράς χωρίς εξαιρέσεις.

3.2.3.1. Ειδικότερα, οι ρυθμίσεις διασύνδεσης πρέπει να ισχύσουν σε κάθε περίπτωση που υπάρχουν διασυνδέσεις, ανεξάρτητα από τη φύση του φορέα που τις παρέχει.

3.2.4. Η ΟΚΕ θεωρεί αναγκαίο να καθοριστεί ποια είναι η στρατηγική πληροφόρηση, δεδομένου ότι πρόκειται για σημείο ως προς το οποίο είναι δύσκολη η επίτευξη συμφωνίας μεταξύ όλων των πλευρών. Εν πάση περιπτώσει, πρέπει να εφαρμοστούν μέτρα που είναι αναγκαία για την εξασφάλιση της διαφάνειας, χωρίς να πληγεί η εμπιστευτικότητα ή το απόρρητο κατά τις διαπραγματεύσεις.

3.2.4.1. Η ΟΚΕ θεωρεί ότι οι υποχρεώσεις παροχής λεπτομερειακών χρηματοδοτικών πληροφοριών που αναφέρθηκαν, έρχονται σε αντίθεση με ορισμένες πτυχές εμπιστευτικότητας. Η ΟΚΕ θεωρεί, για το λόγο αυτό, ότι η υποχρέωση αυτή πρέπει να περιοριστεί στις διενέξεις που προκαλούνται σε κοινοτικό επίπεδο.

3.3. Άρθρο 7 (Οι αρχές που εφαρμόζονται για τις ποσοστώσεις διασύνδεσης και για τα συστήματα λογιστικού υπολογισμού του κόστους)

3.3.1. Το άρθρο 7 αποτελεί σημαντικό τμήμα της πρότασης, δεδομένου οι περιγράφει τις αρχές που θα πρέπει να διέπουν τους οργανισμούς που έχουν «σημαντική ισχύ» όταν καθορίζονται τα τέλη διασύνδεσης.

3.3.2. Η υποχρέωση να εφαρμοστεί στην πράξη μια λογιστική διαφάνειας του κόστους και των τελών διασύνδεσης που διέπονται από το κόστος θα πρέπει να επεκταθεί σε όλους τους οργανισμούς που εκμεταλλεύονται δημόσια δίκτυα τηλεπικοινωνίας. Είναι αυθαίρετος ο περιορισμός εκείνων που διαθέτουν «σημαντική ισχύ», έννοια που δεν έχει συγκεκριμενοποιηθεί ακόμη.

3.3.3. Στην παράγραφο 2 θα πρέπει να σχετικοποιηθεί η ύπαρξη πόρων που γίνονται αντικείμενο κοινής εκμετάλλευσης (υποδομή που χρησιμοποιείται από διάφορες υπηρεσίες), τόσο χωρίς καμία διάκριση (κοινός εξοπλισμός), όσο και σε διαφορετικές χρονικές στιγμές (κινητικότητα του εξοπλισμού). Είναι ίσως δύσκολο να υπολογισθεί το κόστος που απαιτείται για να υπάρξει και να λειτουργήσει μια νέα διασύνδεση και για το λόγο αυτό η απόδειξη του κόστους θα πρέπει να είναι ευέλικτη και να προσαρμόζεται στις ειδικές καταστάσεις που παρουσιάζονται.

3.3.4. Σε σχέση με την παράγραφο 3 θα πρέπει να τονισθεί ότι το επίπεδο της λεπτομέρειας που απαιτείται θα πρέπει να ακολουθεί πάντοτε ένα κριτήριο ορθολογισμού και να μην επιβάλλει επίπεδα λεπτομέρειας που συνεπάγονται πρόσθετο κόστος (σε εξοπλισμούς, διοίκηση και γραφειοκρατία) και είναι δυσανάλογα. Τα επίπεδα των απαιτούμενων λεπτομερειών θα πρέπει να είναι ομοιογενή και συγκρίσιμα για όλους τους οικονομικούς φορείς.

3.3.4.1. Αυτό έχει ζωτική σημασία για την εξυγίανση της αγοράς των τηλεπικοινωνιών και για την επίτευξη του πνεύματος της ίδιας της πρότασης οδηγίας.

3.4. Άρθρο 8 (Λογιστικός διαχωρισμός και χρηματοδοτικοί λογαριασμοί)

3.4.1. Το άρθρο 8 εφαρμόζει τις απαιτήσεις λογιστικού διαχωρισμού ενός κάθετα ολοκληρωμένου οργανισμού που έχουν «σημαντική ισχύ» στην αγορά ή τους οργανισμούς που έχουν ειδικά ή αποκλειστικά δικαιώματα σε άλλους τομείς (που δεν είναι οι τηλεπικοινωνίες) για να αποφευχθούν οι αθέμιτες διασταυρούμενες επιδοτήσεις από τη μία δραστηριότητα στην άλλη.

3.4.2. Ο λογιστικός διαχωρισμός, εάν γίνει υποχρεωτικός, πρέπει να είναι εξίσου για όλους τους φορείς, ανεξάρτητα από τα ποσοστά τους στην αγορά.

3.5. Άρθρο 9 (Γενικές ευθύνες των εθνικών ρυθμιστικών αρχών)

3.5.1. Η ΟΚΕ κρίνει ότι δεν έχει νόημα να καθορίζουν οι εθνικές ρυθμιστικές αρχές τις τεχνικές απαιτήσεις, αρκεί απλώς να εξασφαλίζουν την ποιότητα και να απαιτούν την ικανοποίηση των κριτηρίων πιστοποίησης και διαλειτουργικότητας.

3.5.2. Εν πάση περιπτώσει, η διασύνδεση πρέπει να βασίζεται το μέγιστο δυνατό σε εμπορικές διαπραγματεύσεις και η εθνική ρυθμιστική αρχή να παρεμβαίνει μόνο αν υπάρξει δικαιολογημένο σχετικό αίτημα μίας των συμβαλλομένων πλευρών.

3.6. Άρθρο 10 (Βασικές απαιτήσεις)

3.6.1. Το άρθρο 10 εξετάζει τις βασικές απαιτήσεις των συμφωνιών διασύνδεσης: ασφάλεια στην εκμετάλλευση του δικτύου, διατήρηση της ακεραιότητας του δικτύου, διαλειτουργικότητα των υπηρεσιών και προστασία των δεδομένων.

3.6.2. Σε σχέση με την ασφάλεια της λειτουργίας του δικτύου, η διατύπωση της πρότασης δεν είναι επαρκής και θα πρέπει να θεσπίζει τον ορισμό ορθολογιστικών κριτηρίων χωρητικότητας για τις έκτακτες περιστάσεις, και να απαιτεί την παροχή των αναγκαίων μέσων για την ικανοποίησή τους.

3.6.3. Θα πρέπει να θεσπιστούν σαφή αντικειμενικά και μετρήσιμα κριτήρια τα οποία να μπορούν να δικαιολογήσουν οικονομικές αντισταθμίσεις. Τα κριτήρια αυτά θα πρέπει να επιτρέπουν στον προμηθευτή να αποφασίζει την πιο κατάλληλη μορφή ικανοποίησής τους σε λογικό κόστος που να δικαιολογείται από τον κίνδυνο μη επίτευξης.

3.6.4. Οι πτυχές της ακεραιότητας παρουσιάζουν μια ασάφεια σχετικά με τους περιορισμούς που τα κριτήρια ακεραιότητας μπορούν να επιβάλουν στις διαπραγματεύσεις ορισμένων συνθηκών διασύνδεσης. Η εξασφάλιση της ακεραιότητας θα πρέπει να αποτελεί τον πρώτο στόχο και οι συνθήκες διασύνδεσης θα πρέπει να την σέβονται. Οι διαπραγματεύσεις μπορούν να καταστούν αδύνατες εάν μία από τις πλευρές επιβάλει συνθήκες που δεν συμβιβάζονται με την εξασφάλιση της ακεραιότητας.

3.6.5. Όσον αφορά τη διαλειτουργικότητα θα πρέπει να αναφερθεί η δυνατότητα προσφυγής σε δημόσιους οργανισμούς πιστοποίησης των οποίων η θετική γνωμοδότηση αποτελεί προκαταρκτική και αναγκαία συνθήκη. Επίσης, θα μπορούν να ισχύουν χαρακτηριστικά υπηρεσίας που παρέχονται διεθνώς.

3.7. Άρθρο 12 (Αρίθμηση)

3.7.1. Η ΟΚΕ κρίνει ότι η εμβέλεια των αριθμών αποτελεί σημαντικό ζήτημα, δεδομένου ότι η έλλειψή της μπορεί να θέσει σε κίνδυνο την ικανότητα του χρήστη να αλλάζει οργανισμό παροχής.

3.7.2. Οι διαδικασίες παροχής των αριθμών και των αριθμητικών σειρών πρέπει να είναι διαφανείς, δίκαιες και να πραγματοποιούνται την κατάλληλη στιγμή, ενώ η αριθμοδότηση πρέπει να πραγματοποιηθεί με αντικειμενικό και διαφανή τρόπο, χωρίς διακρίσεις.

3.7.3. Η ΟΚΕ συμφωνεί με την Επιτροπή ότι είναι αναγκαίο να δημιουργηθεί ένας ευρωπαϊκός χώρος αριθμοδότησης για να διευκολυνθεί η θέσπιση και η χρήση υπηρεσιών φωνητικής τηλεφωνίας σε ευρωπαϊκή κλίμακα, που να περιλαμβάνει τους πράσινους και δωρεάν αριθμούς.

3.7.4. Ωστόσο, εκ μέρους της Επιτροπής θα πρέπει να υπάρξει προσπάθεια για ταχεία μελέτη σχετικά με την τεχνική εκτέλεση, καθώς επίσης και τις χρονικές προθεσμίες.

3.8. Παράρτημα I (Ειδικά δημόσια δίκτυα τηλεπικοινωνιών και δημόσιες τηλεπικοινωνιακές υπηρεσίες)

3.8.1. Είναι υπερβολικό το επίπεδο λεπτομερειών που αφιερώνεται στο σταθερό δημόσιο τηλεφωνικό δίκτυο. Κατ` αρχήν, για τους λόγους που αναφέρθηκαν σχετικά με την ψηφιακή μετατροπή και τον πολλαπλασιασμό των φυσικών μέσων. Κατά δεύτερο λόγο, για την αναφορά που γίνεται σε υπηρεσίες τηλεομοιοτυπίας και σε αποδιαμορφωτές, που θα ήταν καλύτερο να περιέχονται στην παράγραφο που αφιερώνεται στη «σταθερή δημόσια τηλεφωνική υπηρεσία».

3.8.2. Ο ορισμός των μισθωμένων γραμμών υπεισέρχεται σε ασυνήθιστες λεπτομέρειες, όπως είναι η ικανότητα ευέλικτης χρήσης του εύρους της μισθωμένης γραμμής, καθώς και των δυνατοτήτων δρομολόγησης και διαχείρισης. Πιθανότατα ένας πιο ουδέτερος καθορισμός της πρώτης φράσης θα ήταν ικανοποιητικός για να χαρακτηρίσει αυτόν τον τύπο γραμμών.

3.8.3. Επίσης χρειάζεται να αναθεωρηθεί ο ορισμός των «δημόσιων δικτύων κινητής τηλεφωνίας», του οποίου μολονότι είναι σίγουρο ότι το ένα τερματικό στοιχείο δεν αποτελεί σταθερή τοποθεσία, το άλλο τερματικό δεν καθορίζεται και επιδέχεται συγκάλυψη με τον χαρακτηρισμό του «σταθερού δημόσιου τηλεφωνικού δικτύου» στο βαθμό που σ`αυτό μπορεί να βασίσει ένα τμήμα της λειτουργίας του και με το οποίο, οπωσδήποτε, θα πρέπει να βρίσκεται σε διασύνδεση.

3.9. Παράρτημα ΙΙ (Οργανισμοί με δικαιώματα και υποχρεώσεις αμοιβαίας διασύνδεσης προκειμένου να διασφαλίζουν πανευρωπαϊκές υπηρεσίες)

3.9.1. Στο τοπικό δίκτυο, που το ίδιο αποτελεί ένα μεγάλο τμήμα της επένδυσης, το πάγιο κόστος αντιπροσωπεύει το καθοριστικό στοιχείο 7 αυτό το πάγιο κόστος ανεπαρκώς μόνο καλύπτεται από τα αντίστοιχα έσοδα (μηνιαία συνδρομή) αφού θα επιδοτούνται τα έσοδα που συνδέονται με τη χρήση του δικτύου (κυρίως οι υπεραστικές επικοινωνίες) 7 αυτή η κατάσταση μπορεί να υποστηριχθεί στο καθεστώς του μονοπωλίου, αλλά δεν υποστηρίζεται στην περίπτωση ανταγωνισμού.

3.9.2. Η ΟΚΕ θεωρεί ότι έως ότου αποκατασταθεί η ισορροπία των τελών, είναι απαραίτητο, επίσης, να επιτραπεί σε όλους τους ιστορικούς φορείς (καλωδιακούς φορείς) που δεν μπορούν να καλύψουν το πάγιο κόστος μέσω των εσόδων από τις συνδρομές, να το καλύψουν από έσοδα της διασύνδεσης.

3.9.2.1. Εάν δεν επιτραπεί αυτό θα οδηγηθούμε εκ των πραγμάτων στην περίπτωση που μόνο οι συνδρομητές των φορέων που είναι συνδεδεμένοι με τα πάγια δίκτυα (κατά πλειοψηφία οικιστικοί) θα καταβάλλουν το τοπικό πάγιο κόστος, και θα επιδοτούνται συνεπώς οι συνδρομητές των άλλων διασυνδεδεμένων φορέων που δεν θα επιβαρύνονται με αυτό το πάγιο κόστος.

3.10. Παράρτημα IV (Κατάλογος στοιχείων και υποστοιχείων των συνολικών τελών διασύνδεσης)

3.10.1. Το παράρτημα IV εξετάζει ενδεικτικά και όχι εξαντλητικά τα στοιχεία εκείνα που ενδέχεται να έχουν επιδράσεις στα τέλη διασύνδεσης.

3.10.2. Μολονότι αναγνωρίζεται ο ενδεικτικός χαρακτήρας του κειμένου, δεν είναι αρκετά ικανοποιητική μια παρουσίαση που ξεκινά από τη στατική εικόνα του δικτύου ή των δικτύων που διασυνδέονται. Μπορεί να προκύψει ότι αρκεί να προστεθεί μια αλληλοσύνδεση και να υπολογισθεί η χρήση όπως ακριβώς περιγράφεται στο παράρτημα αυτό. Ωστόσο, μπορεί να συμβεί ότι η θέσπιση μιας συμφωνίας διασύνδεσης οδηγεί σε συνολικές εξαρτήσεις του ενός ή και των δύο δικτύων που διασυνδέονται με το κόστος να συνδέεται αντιστρόφως. Η διασύνδεση δεν είναι ουδέτερη. Θα πρέπει να διευκρινισθούν οι μορφές που να προσανατολίζονται στην ορθολογική κατανομή του κόστους και των δημοσιονομικών κινδύνων, καθώς και στην εξασφάλιση ικανοποιητικής χρήσης για ένα επαρκή χρονικό διάστημα.

3.10.3. Θα είναι δύσκολο να εναρμονισθούν οι επενδύσεις στα δίκτυα που προκύπτουν από εμπορικές στρατηγικές, σε σχέση με εκείνες που απορρέουν από την υποχρέωση υπογραφής συμφωνιών διασύνδεσης με άλλα δίκτυα. Οι εθνικές ρυθμιστικές αρχές θα πρέπει να μπορούν να ασκήσουν ρόλο διαιτησίας στην περίπτωση διαφοράς μεταξύ των συμβαλλομένων πλευρών.

Βρυξέλλες, 29 Φεβρουαρίου 1996.

Ο Πρόεδρος της

Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής

Carlos FERRER

() ΕΕ αριθ. C 313 της 24. 11. 1995, σ. 7.

() ΕΕ αριθ. C 110 της 2. 5. 1995, σ. 37.

() Έγγρ. COM(94) 682 («Πράσινο Βιβλίο για τη φιλελευθεροποίηση των υποδομών των τηλεπικοινωνιών και των καλωδιακών δικτύων τηλεόρασης»).

() ΕΕ αριθ. C 236 της 11. 9. 1995, σ. 38 7 ΕΕ αριθ. C 39 της 12. 2. 1996, σ. 52.

() ΕΕ αριθ. C 301 της 13. 11. 1995, σ. 24.

() ΕΕ αριθ. C 110 της 2. 5. 1995, σ. 37 7 ΕΕ αριθ. C 127 της 7. 5. 1994 7 ΕΕ αριθ. C 34 της 2. 2. 1994.

() ΕΕ αριθ. C 110 της 2. 5. 1995, σ. 37.

() ΕΕ αριθ. C 301 της 13. 11. 1995, σ. 24.