ΕΠΕΞΗΓΗΜΑΤΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ όσον αφορά τη σύμβαση για την προσχώρηση της Δημοκρατίας της Αυστρίας, της Δημοκρατίας της Φινλανδίας και του Βασιλείου της Σουηδίας στη σύμβαση σχετικά με το εφαρμοστέο δίκαιο στις συμβατικές ενοχές η οποία άνοιξε προς υπογραφή στη Ρώμη στις 19 Ιουνίου 1980, καθώς και στο πρώτο και δεύτερο πρωτόκολλο περί της ερμηνείας της από το Δικαστήριο (Κείμενο εγκριθέν από το Συμβούλιο στις 26 Μαΐου 1997) (97/C 191/02)

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Η σύμβαση για το εφαρμοστέο δίκαιο στις συμβατικές ενοχές, η οποία άνοιξε προς υπογραφή στη Ρώμη στις 19 Ιουνίου 1980 (σύμβαση της Ρώμης του 1980), καθορίζει ενιαίους κανόνες σε περίπτωση σύγκρουσης δικαίων στους τομείς τους οποίους διέπει. Οι κανόνες αυτοί αποτελούν σημαντικό συμπλήρωμα της σύμβασης της 27ης Σεπτεμβρίου 1968 (σύμβαση των Βρυξελλών του 1968) για τη διεθνή δικαιοδοσία και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις. Σύμφωνα με το άρθρο 28 της σύμβασης της Ρώμης του 1980, αυτή μπορεί να υπογραφεί (μόνον) από τα κράτη μέρη της συνθήκης για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας.

Προκειμένου να εφαρμοσθούν αυτοί οι ενιαίοι κανόνες και στα νέα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης τα οποία έχουν αναλάβει την υποχρέωση να προσχωρήσουν στη σύμβαση της Ρώμης του 1980, η Επιτροπή των Μονίμων Αντιπροσώπων αποφάσισε, την 1η Φεβρουαρίου 1996, να συστήσει ομάδα εργασίας η οποία είναι επιφορτισμένη να προετοιμάσει την προσχώρηση των τριών νέων κρατών μελών στις συμβάσεις των Βρυξελλών του 1968 και της Ρώμης του 1980, καθώς και στα προσαρτημένα σε αυτές πρωτόκολλα, όπως προσαρμόσθηκαν και τροποποιήθηκαν από τις μεταγενέστερες συμβάσεις προσχώρησης. Αυτή η ομάδα πραγματοποίησε δύο συνεδριάσεις κατά τις οποίες εξεπόνησε τις τεχνικές τροποποιήσεις που απαιτούνται από την προσχώρηση των τριών συγκεκριμένων κρατών.

Τεχνική προσαρμογή επήλθε επίσης στο πρώτο πρωτόκολλο όσον αφορά την ερμηνεία από το Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων της σύμβασης για το εφαρμοστέο δίκαιο στις συμβατικές ενοχές, το οποίο υπεγράφη στις 19 Δεκεμβρίου 1988 και εφεξής αποκαλείται «πρώτο πρωτόκολλο του 1988», με αναφορά των ανωτάτων δικαστηρίων των νέων κρατών μελών.

Το πρώτο πρωτόκολλο του 1988 και το πρωτόκολλο που απονέμει στο Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων ορισμένες αρμοδιότητες σε θέματα ερμηνείας της σύμβασης για το εφαρμοστέο δίκαιο στις συμβατικές ενοχές, το οποίο υπεγράφη στις 19 Δεκεμβρίου 1988 και εφεξής αποκαλείται «δεύτερο πρωτόκολλο του 1988» (κοινώς αποκαλούμενα «ερμηνευτικά πρωτόκολλα του 1988»), αποσκοπούν στην ενιαία ερμηνεία της σύμβασης της Ρώμης του 1980. Δεν έχουν ακόμη τεθεί σε ισχύ.

Η ομάδα έδειξε ενδιαφέρον για την πρόταση της Αυστρίας να δραχθεί η ευκαιρία της σύμβασης προσχώρησης για τη διεύρυνση των κανόνων του άρθρου 5 της σύμβασης της Ρώμης του 1980 σχετικά με την προστασία των καταναλωτών. Ωστόσο, διαφάνηκε ότι η εξέταση παρόμοιου θέματος είναι αρκετά περίπλοκη και θα απαιτούσε σε βάθος εξέταση πράγμα που θα επιβράδυνε την ολοκλήρωση των εργασιών. Με την προοπτική αυτή, η διάσκεψη των κυβερνήσεων των κρατών μελών, κατά την έκδοση της σύμβασης προσχώρησης, στις 29 Νοεμβρίου 1996, ενέκρινε δήλωση της αυστριακής αντιπροσωπείας στην οποία αναφέρεται ότι υπάρχει ενδιαφέρον για την εξέταση του θέματος αυτού στο εγγύς μέλλον. Η δήλωση αυτή προσαρτήθηκε στα πρακτικά της διάσκεψης.

Η σύμβαση προσχώρησης περιέχει τελικές διατάξεις. Τέλος, η σύμβαση προσχώρησης επιφέρει τροποποίηση στο πρωτόκολλο που είναι προσαρτημένο στη σύμβαση της Ρώμης του 1980, η οποία επιτρέπει στη Σουηδία και τη Φινλανδία, να διατηρήσουν, όπως και η Δανία, τους εθνικούς κανόνες τους όσον αφορά τη σύγκρουση δικαίων σε θέματα θαλάσσιων εμπορευματικών μεταφορών.

ΤΙΤΛΟΣ I

Γενικές διατάξεις

Άρθρο 1

Η διάταξη αυτή προβλέπει ρητά την προσχώρηση της Δημοκρατίας της Αυστρίας, της Δημοκρατίας της Φινλανδίας και του Βασιλείου της Σουηδίας στις εν λόγω τρεις πράξεις, και συγκεκριμένα στη σύμβαση της Ρώμης του 1980 και στο πρώτο και δεύτερο πρωτόκολλο του 1988.

Η σύμβαση της Ρώμης του 1980 έχει τροποποιηθεί από δύο προηγούμενες συμβάσεις προσχώρησης, και συγκεκριμένα τη σύμβαση που υπογράφηκε στο Λουξεμβούργο στις 10 Απριλίου 1984 για την προσχώρηση της Ελληνικής Δημοκρατίας, εφεξής αποκαλούμενη «σύμβαση προσχώρησης του 1984», και τη σύμβαση που υπογράφηκε στο Funchal στις 18 Μαΐου 1992 για την προσχώρηση του Βασιλείου της Ισπανίας και της Πορτογαλικής Δημοκρατίας, εφεξής αποκαλούμενη «σύμβαση προσχώρησης του 1992». Τα τρία νέα κράτη μέλη θα προσχωρήσουν σε αυτήν την τροποποιημένη διατύπωση της σύμβασης της Ρώμης του 1980.

ΤΙΤΛΟΣ II

Προσαρμογές του πρωτοκόλλου που προσαρτάται στη σύμβαση της Ρώμης του 1980

Άρθρο 2

Το άρθρο 21 της σύμβασης της Ρώμης του 1980 επιτρέπει στα κράτη μέλη να διατηρήσουν σε ισχύ διαφορετικές εθνικές διατάξεις εάν αυτές βασίζονται σε διεθνή σύμβαση της οποίας αποτελούν μέρη. Οι δανικοί κανόνες όσον αφορά τη σύγκρουση δικαίων σε ζητήματα θαλάσσιας μεταφοράς εμπορευμάτων αποκλίνουν από τη σύμβαση της Ρώμης του 1980 αλλά είναι σύμφωνοι με τη νομοθεσία των άλλων βορείων χωρών. Ωστόσο, η τυποποίηση των διατάξεων που υφίσταται μεταξύ βορείων χωρών στον τομέα αυτόν βασίζεται (παραδοσιακά) όχι σε διεθνή σύμβαση αλλά προκύπτει εκ του γεγονότος ότι τα Κοινοβούλια αυτών των χωρών θέσπισαν ταυτοχρόνως πανομοιότυπα διατυπωμένους νόμους, ούτως ώστε το άρθρο 21 δεν εφαρμόζεται στην περίπτωση αυτή μολονότι η τυποποίηση αυτού του είδους είναι ανάλογη ως προς τα αποτελέσματα με την προκύπτουσα από διεθνή σύμβαση. Προκειμένου να επιτραπεί στη Δανία να διατηρήσει αυτές τις κοινές διατάξεις, προσαρτήθηκε στη σύμβαση της Ρώμης του 1980 ένα πρωτόκολλο για το σκοπό αυτό.

Δεδομένου ότι η Σουηδία και η Φινλανδία συμμετέχουν στην τυποποίηση των κανόνων των βορείων χωρών και ότι οι χώρες αυτές πρέπει να τύχουν της ίδιας μεταχείρισης, όπως και η Δανία, το άρθρο 2 επεκτείνει την εφαρμογή του πρωτοκόλλου στη Σουηδία και στη Φινλανδία. Με την ευκαιρία αυτή, ενημερώθηκαν οι αναφορές στις δανικές διατάξεις.

Ωστόσο, τα κράτη μέλη έκριναν σκόπιμο να προβούν σε κοινή δήλωση η οποία έχει προσαρτηθεί στη σύμβαση, στην οποία σημειώνουν ότι η Δανία, η Φινλανδία και η Σουηδία εδήλωσαν ότι είναι πρόθυμες να εξετάσουν κατά πόσον θα ήταν δυνατόν να εξασφαλισθεί ότι οποιαδήποτε τροποποίηση της εθνικής νομοθεσίας τους που εφαρμόζεται στις θαλάσσιες εμπορευματικές μεταφορές θα τηρήσει τη διαδικασία που προβλέπεται από το άρθρο 23 της σύμβασης της Ρώμης του 1980.

ΤΙΤΛΟΣ III

Προσαρμογές του πρώτου πρωτοκόλλου του 1988

Άρθρο 3

Στο άρθρο 2 στοιχείο α) του πρώτου πρωτοκόλλου του 1988 απαριθμούνται ανώτατα δικαστήρια των κρατών μελών τα οποία μπορούν να ζητήσουν από το Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων να αποφανθεί με προδικαστική απόφαση σε θέματα ερμηνείας. Ο κατάλογος αυτός συμπληρώθηκε με τη μνεία των ανώτατων δικαστηρίων των νέων κρατών μελών.

ΤΙΤΛΟΣ IV

Τελικές διατάξεις

Άρθρα 4 έως 8

Οι τελικές διατάξεις, κατά το υπόδειγμα των συμβάσεων προσχώρησης του 1984 και του 1992, εξασφαλίζουν την ισοτιμία της σουηδικής και φινλανδικής διατύπωσης της σύμβασης της Ρώμης του 1980, του πρώτου και του δεύτερου πρωτοκόλλου του 1988 και των συμβάσεων προσχώρησης του 1984 και του 1992 σε σχέση με τις άλλες γλώσσες, προβλέπουν την ανάγκη επικύρωσης της σύμβασης προσχώρησης από τα υπογράφοντα κράτη, ρυθμίζουν την έναρξη ισχύος της και ορίζουν εν τέλει ότι η σύμβαση προσχώρησης είναι εξίσου αυθεντική και στις δώδεκα γλώσσες.

Επ' ευκαιρία της υπογραφής της σύμβασης προσχώρησης, τα κείμενα της σύμβασης της Ρώμης του 1980 και του πρώτου και δεύτερου πρωτοκόλλου του 1988, καθώς και οι τροποποιήσεις που προέκυψαν από τις μεταγενέστερες προσχωρήσεις διατυπώθηκαν στα σουηδικά και τα φινλανδικά.