[pic] | ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ |

Βρυξέλλες, 15.10.2009

COM(2009)536 τελικό

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ, ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ, ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΩΝ

Αναπτύσσοντας τη διεθνή διάσταση της ολοκληρωμένης θαλάσσιας πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης

ΠΙΝΑΚΑΣ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΩΝ

Ανάγκη και στόχος 3

1. Βασικά θέματα για μιαν κοινοτική πλατφόρμα στον τομέα των διεθνών θαλάσσιων υποθέσεων 4

2. Ενίσχυση του ρόλου της ΕΕ στα πολυμερή βήματα 8

3. Καθιέρωση περιφερειακής συνεργασίας στο πλαίσιο κοινών θαλάσσιων λεκανών 10

4. Ανάπτυξη διμερών σχέσεων με εταίρους ζωτικής σημασίας 11

Πολιτικό θεματολόγιο της ΕΕ 12

Ανάγκη και στόχος

Η αειφόρος ανάπτυξη βρίσκεται στο επίκεντρο του πολιτικού θεματολογίου της ΕΕ. Η ολοκληρωμένη θαλάσσια πολιτική (ΟΘΠ) πρόκειται να διαδραματίσει πρωταρχικό ρόλο στην επίτευξη του στόχου αυτού. Η Ευρώπη είναι μια ήπειρος στραμμένη προς τη θάλασσα. Οι ποικίλοι ωκεανοί και οι θάλασσές μας καθώς και η εκτεταμένη ακτογραμμή μας απετέλεσαν επί μακρόν θέατρο σημαντικών θαλάσσιων δραστηριοτήτων, οι οποίες και συνεχίζουν να συμβάλουν σημαντικά – από οικονομικής, περιβαλλοντικής και κοινωνικής σκοπιάς. Στόχος της ΟΘΠ είναι η προώθηση της αειφόρου ανάπτυξης τόσο της θαλάσσιας οικονομίας ειδικότερα όσο και των παράκτιων περιοχών γενικότερα μέσω της βελτίωσης του συντονισμού μεταξύ των διάφορων τομεακών πολιτικών και μέσω της ανάπτυξης οριζόντιων εργαλείων. Με τον τρόπο αυτό θα είμαστε σε θέση να διαμορφώσουμε ενοποιημένες απαντήσεις στις θαλάσσιες προκλήσεις.

Εντούτοις, για να πετύχει η ΟΘΠ, δεν πρέπει να είναι μια αποκλειστικά ευρωπαϊκή πολιτική. Τα θαλάσσια οικοσυστήματα και οι θαλάσσιες οικονομίες υπερβαίνουν τα εθνικά σύνορα. Η ΟΘΠ δεν έχει την πολυτέλεια να αγνοήσει τι συμβαίνει πέρα από τα σύνορα της Ευρώπης. Στην πραγματικότητα, πολλές από τις πλέον επείγουσες προκλήσεις που απαιτούν ενοποιημένη προσέγγιση δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν αποτελεσματικά χωρίς ισχυρή διεθνή συνεργασία. Αυτό ισχύει τόσο για τις προκλήσεις εκείνες που είναι σαφώς οικουμενικές, όπως η κλιματική αλλαγή, η απώλεια της βιοποικιλότητας, η αειφόρος χρήση των θαλάσσιων πόρων, ο θεμιτός ανταγωνισμός στη ναυτιλία και τον κλάδο των ναυπηγείων, καθώς και η προώθηση συνθηκών αξιοπρεπούς εργασίας στους κλάδους αυτούς, αλλά και για τα ζητήματα εκείνα που οριοθετούνται περισσότερο σε περιφερειακό επίπεδο – ας αναλογιστούμε για παράδειγμα την ανάγκη προστασίας του περιβάλλοντος από τις επιπτώσεις ορισμένων θαλάσσιων δραστηριοτήτων στη Μεσόγειο ή την Βαλτική Θάλασσα. Και στις δύο περιπτώσεις, είναι σαφές ότι η ΕΕ πρέπει να αντιμετωπίσει τα ζητήματα αυτά στο πλαίσιο διεθνών συμπράξεων. Στην πραγματικότητα έχουμε σαφή ευθύνη, ως παγκόσμια δύναμη αλλά και ως περιφερειακός εταίρος, να αναλάβουμε το μερίδιο που μας αναλογεί, ακόμη και να ηγηθούμε της προσπάθειας αντιμετώπισης των θαλάσσιων προκλήσεων.

Όσον αφορά τις προκλήσεις στις περιφερειακές θάλασσες που γειτονεύουν με την ΕΕ, η Επιτροπή έχει ήδη ή πρόκειται σύντομα να καθορίσει σε επιμέρους ανακοινώσεις την θεώρησή της για τα βήματα που απαιτούνται. Αυτή η περιφερειακή προσέγγιση προκύπτει ευθέως από το αίτημα που διατύπωσε το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, η Επιτροπή να λάβει ιδιαίτερα υπόψη τις περιφερειακές ιδιαιτερότητες κατά την ανάπτυξη του θεματολογίου της ΟΘΠ.

Η παρούσα ανακοίνωση συμπληρώνει αυτή την περιφερειακή προσέγγιση διερευνώντας τον τρόπο με τον οποίο η ΟΘΠ πρέπει να επεκταθεί στον ευρύτερο διεθνή χώρο. Προβλέπει τη δημιουργία κοινοτικού πλαισίου για μια διεθνή ενοποιημένη προσέγγιση των θεμάτων που αφορούν τη θάλασσα. Περιγράφει επίσης γενικά τρόπους με τους οποίους πρέπει να ενισχυθεί σε πολυμερές επίπεδο το κύρος της ΕΕ ως διεθνούς ναυτικής δύναμης. Αυτό θα διευκολύνει επίσης την περιφερειακή συνεργασία με τους θαλάσσιους γείτονες, με τους οποίους η ΕΕ μοιράζεται θαλάσσιες λεκάνες, και θα συμβάλει στην ανάπτυξη στενότερων διμερών σχέσεων με εταίρους ζωτικής σημασίας. Οι προσπάθειες που προωθούνται στο πλαίσιο της διεθνούς διάστασης της ΟΘΠ θα χαρακτηρίζονται από συνεκτικότητα με την ευρύτερη εξωτερική και αναπτυξιακή πολιτική της ΕΕ.

Βασικά θέματα για μια κοινοτική πλατφόρμα στον τομέα των διεθνών θαλάσσιων υποθέσεων

Η παγκόσμια διάσκεψη κορυφής για τη βιώσιμη ανάπτυξη στο Γιοχάνεσμπουργκ το 2002 έθεσε φιλόδοξους στόχους για την αποκατάσταση της οικολογικής υγείας και της βέλτιστης παραγωγικότητας των ωκεανών. Οι στόχοι αυτοί περιλαμβάνουν πρόγραμμα για την ενοποιημένη, βασισμένη στο οικοσύστημα διαχείριση των ωκεανών και των ακτών, τη μείωση της απώλειας της θαλάσσιας βιοποικιλότητας, τη δημιουργία δικτύων προστατευόμενων θαλάσσιων περιοχών και την αποκατάσταση των παγκόσμιων ιχθυαποθεμάτων σε καλή βιολογική κατάσταση. Ο τελευταίος στόχος περιλαμβάνει ιδιαίτερες προσπάθειες για την καταπολέμηση της παράνομης, λαθραίας και άναρχης (ΠΛΑ) αλιείας, τον περιορισμό της αλιευτικής ικανότητας όπου απαιτείται και την επίτευξη μέγιστης βιώσιμης απόδοσης μέχρι το 2015.

Η ΕΕ έχει επιτύχει σημαντική πρόοδο όσον αφορά την επίτευξη πολλών από τους παραπάνω στόχους και παραμένει προσηλωμένη στην επίτευξη και των υπόλοιπων. Ωστόσο, σε πολλούς από τους τομείς αυτούς απομένουν πολλά να γίνουν αλλά και ορισμένες προκλήσεις έχουν καταστεί με την πάροδο του χρόνου εντονότερες – μερικές όπως η κλιματική αλλαγή βραχυπρόθεσμα και άλλες όπως η πειρατεία πιο σποραδικά. Η ΕΕ είναι αποφασισμένη να συμβάλει στην ενίσχυση της ικανότητας της διεθνούς κοινότητας να αντιμετωπίζει υφιστάμενες και μελλοντικές θαλάσσιες προκλήσεις.

Διεθνής διακυβέρνηση με βάση το κράτος δικαίου

Όσο πιο παγκοσμιοποιημένος καθίσταται ο κόσμος μας τόσο αυξάνουν οι απαιτήσεις του επί των θαλάσσιων οικοσυστημάτων του πλανήτη μας. Προκειμένου να αντιμετωπίσουμε τις προκαλούμενες καταπονήσεις, είναι ιδιαίτερα αναγκαίο οι κανόνες του παιγνιδιού να είναι σαφώς καθορισμένοι, να έχουν διατυπωθεί ρητά και να μπορούν να επιβληθούν εύκολα. Η σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας του 1982 (UNCLOS), παραμένει η βασική αναφορά στον τομέα αυτό και συμπληρώνεται στον τομέα της αλιείας με τη συμφωνία των Ηνωμένων Εθνών για τα αποθέματα ιχθύων. Όμως, παρά τις επαναλαμβανόμενες προσκλήσεις της διεθνούς κοινότητας, και ιδίως της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών, σε αμφότερα τα σχετικά ετήσια ψηφίσματά της, αρκετές χώρες δεν έχουν ακόμη καταστεί συμβαλλόμενα μέρη στα εν λόγω νομικά κείμενα ούτε τα έχουν εφαρμόσει. Η ΕΕ πρέπει να προωθήσει την επίτευξη πραγματικής προόδου σε αυτόν το τομέα, δεδομένου ότι ο καλύτερος τρόπος για την επιτυχία είναι η δράση σε παγκόσμιο επίπεδο. Πρέπει επίσης να βοηθήσει τις αναπτυσσόμενες χώρες για να εξασφαλίσουν πως δεν θα υστερήσουν λόγω έλλειψης των κατάλληλων μέσων.

Η καθολική συμμετοχή στην UNCLOS πρέπει να αποτελεί προτεραιότητα της ΕΕ. Η θέση αυτή πρέπει να προωθείται μέσω του διαλόγου με τις χώρες εκείνες που δεν έχουν ακόμη υπογράψει την εν λόγω σύμβαση. Η ΕΕ θα εξακολουθήσει να υποστηρίζει τις προσπάθειες των Ηνωμένων Εθνών να εξασφαλίσουν την επικύρωση της UNCLOS και άλλων διεθνών συμφωνιών ζωτικής σημασίας στον τομέα της θάλασσας από χώρες εταίρους και την δέουσα ενίσχυση των κατάλληλων διεθνών μέσων παρακολούθησης και επιβολής του νόμου. Προς το σκοπό αυτό η ΕΕ θα συστήσει και θα προωθήσει την επικύρωση και την εφαρμογή των εν λόγω σημαντικών νομικών κειμένων στο πλαίσιο των σχετικών διμερών διαπραγματεύσεων και συμφωνιών. Στο πλαίσιο πολιτικών σχεδίων όπως η ανανέωση του συστήματος γενικευμένων προτιμήσεων που αναμένεται να γίνει το 2015, πρέπει να προβλεφθεί ιδιαίτερη προβολή των ζητημάτων της διεθνούς διακυβέρνησης των θαλασσών.

Η ΕΕ πρέπει επίσης να προωθήσει την καλύτερη χρήση των θεσμικών οργάνων που έχουν συσταθεί βάσει της UNCLOS και να εξασφαλίσει κατάλληλη εκπροσώπηση της ΕΕ σε όλα αυτά τα όργανα.

Προστασία της θαλάσσιας βιοποικιλότητας συμπεριλαμβανομένης και της ανοικτής θάλασσας

Η ΕΕ υποστηρίζει ιδιαίτερα μια σειρά δεσμεύσεων και πρωτοβουλιών σχετικά με την προστασία του θαλάσσιου περιβάλλοντος σε αρκετές θαλάσσιες περιοχές που διέπονται από διεθνείς ή/και περιφερειακές συμβάσεις. Η ΕΕ πρέπει να επανεπιβεβαιώσει την υποστήριξή της για τις εργασίες επί της θαλάσσιας βιοποικιλότητας που εκτελούνται στο πλαίσιο της σύμβασης για τη βιοποικιλότητα, συμπεριλαμβανομένης της απόφασης να θεσπιστεί σύνολο κριτηρίων για τον προσδιορισμό των περιοχών που χρειάζεται να προστατευθούν σε ζώνες εκτός εθνικής δικαιοδοσίας, και της κατάρτισης καταλόγου θαλάσσιων περιοχών που πληρούν τα εν λόγω κριτήρια, καθώς και της σύνταξης οδηγιών για την αξιολόγηση των περιβαλλοντικών επιπτώσεων των δραστηριοτήτων που ασκούνται στην ανοικτή θάλασσα.

Παρόλο που η UNCLOS περιλαμβάνει γενικές υποχρεώσεις για την προστασία του θαλάσσιου περιβάλλοντος και για τη συνεργασία, δεν υφίστανται μηχανισμοί για την ανάληψη αποτελεσματικής δράσης στην ανοικτή θάλασσα σε περίπτωση οριζόντιας προσέγγισης. Η ΕΕ υποστηρίζει επίσης μιαν ενοποιημένη προσέγγιση για την προστασία και αειφόρο χρήση της θαλάσσιας βιοποικιλότητας σε περιοχές εκτός εθνικής δικαιοδοσίας. Έχει προτείνει προς το σκοπό αυτό την υπογραφή συμφωνίας εφαρμογής βάσει της UNCLOS, που θα μπορούσε να διαδραματίσει κρίσιμο ρόλο στην συμπλήρωση των κενών του υφιστάμενου νομικού πλαισίου, ιδίως για την δημιουργία προστατευμένων θαλάσσιων περιοχών στην ανοικτή θάλασσα.

Οι αλιευτικές δραστηριότητες έχουν σημαντικές επιπτώσεις στην βιοποικιλότητα. Η ΕΕ εργάζεται αδιάκοπα για να μειώσει την πλεονάζουσα αλιευτική ικανότητα του στόλου, να εξαλείψει την ΠΛΑ αλιεία και να απαγορεύσει τις αλιευτικές πρακτικές που προκαλούν σοβαρή βλάβη στα θαλάσσια οικοσυστήματα. Η ΕΕ υποστηρίζει επίσης τις αναπτυσσόμενες χώρες που εξαρτώνται ιδιαίτερα από τους θαλάσσιους πόρους προκειμένου να τους χρησιμοποιούν κατά βιώσιμο τρόπο, ενώ ταυτόχρονα προωθεί την οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη.

Το 2008 το Συμβούλιο εξέδωσε τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 734/2008, για την προστασία ευπαθών θαλάσσιων οικοσυστημάτων της ανοικτής θάλασσας από τις δυσμενείς συνέπειες της χρήσης αλιευτικών εργαλείων βυθού, ενσωματώνοντας έτσι στο κοινοτικό δίκαιο το ψήφισμα 61/105 της ΓΣ του ΟΗΕ. Η ΕΕ επιδιώκει τώρα την αποτελεσματική παγκόσμια εφαρμογή του εν λόγω ψηφίσματος.

Κλιματική αλλαγή

Οι σημερινές προβλέψεις υποδεικνύουν ότι οι κλιματικές αλλαγές αναμένεται να έχουν πολυποίκιλες και σημαντικές οικολογικές, κοινωνικές και οικονομικές επιπτώσεις, ιδίως στα νησιά και τις παράκτιες κοινότητες.

Οι ωκεανοί, οι θάλασσες και οι ακτές δεν θα υποστούν μόνον τις συνέπειες. Έχουν επίσης τη δυνατότητα να συμβάλουν σημαντικά σε αποτελεσματικές στρατηγικές άμβλυνσης των επιπτώσεων, συμπεριλαμβανομένης και της ανάπτυξης νέων πηγών ενέργειας (π.χ. εναλλακτικές ανανεώσιμες πηγές ενέργειας) και τεχνικών για την αποθήκευση των εκπομπών CO2. Απαιτούνται περαιτέρω πρόσθετες προσπάθειες περιορισμού των ανθρωπογενών κλιματικών αλλαγών σε πολλούς κλάδους που έχουν σχέση με τη θάλασσα, συμπεριλαμβανομένου και παγκόσμιου τομεακού μέτρου για τη μείωση των εκπομπών από τα πλοία. Ο Διεθνής Ναυτιλιακός Οργανισμός είναι αρμόδιος για να διευκολύνει την κατάρτιση και θέσπιση τέτοιων παγκόσμιων μέτρων μείωσης των εκπομπών και η ΕΕ προσβλέπει στην ολοκλήρωση των σχετικών εργασιών στο εγγύς μέλλον. Η ΕΕ έχει θεσπίσει στρατηγική προσέγγιση για την μείωση των εκπομπών των αερίων θερμοκηπίου και την ελαχιστοποίηση της τρωτότητάς της από τις πιθανές επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής μέσω στρατηγικών προσαρμογής. Η ΕΕ πρέπει τώρα να εντείνει τις προσπάθειές της για την κατάρτιση μιας συμφωνίας για τις κλιματικές αλλαγές μετά το 2012, σε συνεργασία με τους εταίρους της στη σύμβαση-πλαίσιο των Ηνωμένων Εθνών για τις κλιματικές μεταβολές. Πρέπει επίσης να εξακολουθήσει να παρέχει σημαντική τεχνική και οικονομική βοήθεια για την προσαρμογή στις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής[1] στις αναπτυσσόμενες παράκτιες και νησιωτικές χώρες, μέσω πρωτοβουλιών όπως η Συμμαχία όσον αφορά την αλλαγή του κλίματος του πλανήτη[2] και προκειμένου να βοηθήσει τις χώρες εταίρους να καταρτίσουν μακροπρόθεσμα εθνικά σχέδια προσαρμογής.

Θαλάσσια ασφάλεια, προστασία και ελευθερία ναυσιπλοΐας

Η ανάπτυξη της ναυτιλίας έχει καταστήσει την θαλάσσια ασφάλεια ζήτημα ύψιστης σημασίας για την ΕΕ. Με την έγκριση της 3ης δέσμης μέτρων για την ασφάλεια στη θάλασσα στις 11 Μαρτίου 2009, η ΕΕ διαθέτει τώρα ένα από τα πληρέστερα και πλέον προηγμένα νομοθετικά πλαίσια προκειμένου να εγγυηθεί την ασφάλεια της ναυτιλίας, ουσιαστικά μέσω συγκλίνουσας εφαρμογής των διεθνώς συμφωνηθέντων κανόνων.

Η διασφάλιση της ελευθερίας και της προστασίας της ναυσιπλοΐας καθώς και της απρόσκοπτης μεταφοράς εμπορευμάτων και επιβατών, αποτελεί ζήτημα πρωταρχικής σημασίας για την ΕΕ. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο η ΕΕ έχει δεσμευτεί να εξακολουθήσει να εφαρμόζει και να επιβάλλει εγκαίρως όλα τα διεθνή νομικά κείμενα στον τομέα αυτό. Αναμένει από τους εταίρους της να πράξουν ομοίως και να εξασφαλίσουν αμοιβαία και ισότιμα επίπεδα προστασίας των θαλάσσιων δραστηριοτήτων της ΕΕ εκτός των υδάτων της ΕΕ.

Η πειρατεία και η ένοπλη ληστεία στη θάλασσα αντιπροσωπεύουν σοβαρή απειλή όχι μόνο για τις ίδιες τις θαλάσσιες δραστηριότητες, αλλά και για ευρύ φάσμα διεθνών συμφερόντων στους τομείς της οικονομίας και της ασφάλειας. Η ΕΕ έχει ενεργό συμμετοχή στην ανάπτυξη των διεθνών προσπαθειών κατά της εν λόγω μάστιγας, ιδίως στο πλαίσιο του ΟΗΕ. Θεωρεί ότι απαιτείται ενισχυμένη συνεργασία μεταξύ των εταίρων για την καταπολέμηση της πειρατείας και των βασικών της αιτίων μέσω δράσεων του πολεμικού ναυτικού και των πολιτικών αρχών. Ωστόσο, αναγνωρίζει επίσης ότι μόνο με την αποκατάσταση της τάξης στην ξηρά θα καταστεί δυνατό να αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά η πειρατεία στις περιοχές εκείνες που πλήττονται περισσότερο.

Προώθηση της αξιοπρεπούς εργασίας στους θαλάσσιους τομείς

Οι θαλάσσιες μεταφορές, η ναυτιλία, ο κλάδος των ναυπηγείων και η αλιεία είναι ιδιαίτερα παγκοσμιοποιημένοι κλάδοι της οικονομίας και η προώθηση συνθηκών εργασίας στους εν λόγω κλάδους σύμφωνα με διεθνώς αναγνωρισμένα πρότυπα έχει ζωτική σημασία για τον ανταγωνισμό και την κοινωνική δικαιοσύνη. Με βάση τα νομικά κείμενα της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας και τα συμπεράσματα του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου σχετικά με την αξιοπρεπή εργασία για όλους, η ΕΕ πρέπει να καταβάλει περισσότερες προσπάθειες, σε συνεργασία με τους εταίρους της, για να προωθήσει περαιτέρω την αξιοπρεπή εργασία στους θαλάσσιους κλάδους.

Καλύτερη κατανόηση της θάλασσας

Η επιστήμη και η τεχνολογία θα παίξουν ζωτικό ρόλο για την επίτευξη πραγματικά αειφόρου οικονομικής ανάπτυξης στις δραστηριότητες που εξαρτώνται από τη θάλασσα. Θα απαιτηθούν αδιάλειπτες ερευνητικές προσπάθειες για να διερευνηθούν και να γίνουν κατανοητά το δυναμικό και τα προβλήματα της θάλασσας και για να αυξηθεί η οικολογική απόδοση των υφιστάμενων θαλάσσιων διεργασιών και για να εξευρεθούν λύσεις στη μη βιώσιμη υπερεκμετάλλευση των πόρων με την εφαρμογή προσέγγισης που να στηρίζεται στο οικοσύστημα. Η ΕΕ και οι τρίτες χώρες εταίροι πρέπει να ενισχύσουν την συμμετοχή τους σε διεθνή ερευνητικά προγράμματα μεγάλης κλίμακας που υπερβαίνουν τις εθνικές δικαιοδοσίες και σε έρευνες βαθέων υδάτων, όπως προτείνει η στρατηγική της ΕΕ για την Θαλάσσια και τη Ναυτιλιακή Έρευνα[3]. Αυτό θα τους επιτρέψει να προσδιορίσουν καλύτερα κοινά ενδιαφέροντα και αμοιβαία οφέλη και να διαμορφώσουν μια συλλογική απάντηση σε ζωτικές διεθνείς δεσμεύσεις, ενώ ταυτόχρονα θα εξασφαλίζουν την βέλτιστη χρήση των αποτελεσμάτων που έχουν ήδη επιτευχθεί σε έργα τα οποία βρίσκονται σε εξέλιξη με τρίτες χώρες και χρηματοδοτούνται από το 6ο και το 7ο πρόγραμμα πλαίσιο έρευνας.

Ενίσχυση του ρόλου της ΕΕ στα πολυμερή βήματα

Ένας από τους πυλώνες των εξωτερικών σχέσεων της ΕΕ είναι η «επιλογή του πολυμερισμού»[4] ως του πλέον συμμετοχικού, ισότιμου και καθολικού τρόπου διαμόρφωσης της παγκόσμιας διακυβέρνησης. Όμως οι επιδόσεις της ΕΕ ως παίκτη στο πλαίσιο του υφιστάμενου πολυμερούς συστήματος πρέπει να ενισχυθούν όσον αφορά την αντιμετώπιση ζητημάτων που αφορούν τη θάλασσα. Η ΕΕ πρέπει να επιδιώκει με συνέπεια τη συμμετοχή της σε διεθνείς οργανισμούς που σχετίζονται με τις θαλάσσιες υποθέσεις, με την επιφύλαξη της πολύπλοκης κατανομής των αρμοδιοτήτων μεταξύ της ΕΕ και των κρατών μελών της. Η δυσκολία που αντιμετωπίζουν οι παραδοσιακοί διακυβερνητικοί οργανισμοί όταν προσπαθούν να εντάξουν την ιδιαιτερότητα της ΕΕ πρέπει να υπερπηδηθεί.

Η Επιτροπή πιστεύει σθεναρά ότι όλες οι δραστηριότητες των θεσμικών οργάνων της ΕΕ και των κρατών μελών πρέπει να συνάδουν με την αρχή της ενιαίας εξωτερικής εκπροσώπησης της ΕΕ. Πρέπει να επιδιώκεται η συμμετοχή της ΕΕ ως πλήρους μέλους και η μέγιστη συμμετοχή σε όλες τις σχετικές συμφωνίες και οργανισμούς. Πρέπει να υιοθετούνται κοινές ή συντονισμένες θέσεις με βάση την υποχρέωση για έντιμη συνεργασία. Έχει ζωτική σημασία η ΕΕ να ομιλεί με μία φωνή ή τουλάχιστον να μεταφέρει ένα συνεπές μήνυμα, εάν θέλει να ενισχύσει την επιρροή της σε σημαντικά πολυμερή βήματα.

Βήματα των Ηνωμένων Εθνών

Μέσω των ετήσιων ψηφισμάτων της για τους ωκεανούς και το δίκαιο της θάλασσας, καθώς και για την βιώσιμη αλιεία, η Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών διαδραματίζει κεντρικό ρόλο στην προώθηση του θαλάσσιου θεματολογίου σε παγκόσμιο επίπεδο. Στο μέλλον, η συμμετοχή της ΕΕ στον ΟΗΕ πρέπει να ενισχυθεί έτσι ώστε να αυξηθεί η επιρροή της. Η ΕΕ πρέπει επίσης να προσπαθήσει να εξασφαλίσει ότι τα εγκρινόμενα κείμενα για αμφότερα τα ετήσια ψηφίσματα θα χαρακτηρίζονται από εξορθολογισμό και θα εστιάζονται στις κοινά συμφωνηθείσες πολιτικές της προτεραιότητες.

Η επιρροή των ετήσιων συναντήσεων των άτυπων συμβουλευτικών διεργασιών του ΟΗΕ για το δίκαιο της θάλασσας έχει καθιερωθεί όσον αφορά την διαμόρφωση του θεματολογίου των θαλάσσιων υποθέσεων. Η σημασία των εν λόγω διεργασιών πρέπει να επαναβεβαιωθεί και η λειτουργία τους πρέπει να διατηρηθεί ενεργά.

Αν και το πλέον πρόσφατο δεσμευτικό νομικό κείμενο που εγκρίθηκε υπό την αιγίδα του Οργανισμού Τροφίμων και Γεωργίας των Ηνωμένων Εθνών (FAO) χρονολογείται από το 1993 (συμφωνία του FAO για την προώθηση της τήρησης διεθνών μέτρων διατήρησης και διαχείρισης από αλιευτικά σκάφη στην ανοιχτή θάλασσα) ο εν λόγω οργανισμός παραμένει σημαντικό βήμα εξέτασης των διεθνών αλιευτικών ζητημάτων, προκειμένου ιδίως να εξασφαλιστεί η ευρεία συμμετοχή αναπτυσσόμενων χωρών. Η ΕΕ πρέπει να συνεχίσει να διαδραματίζει ενεργό ρόλο στο εν λόγω βήμα.

Από το 2005, η Επιτροπή και τα κράτη μέλη εφαρμόζουν διαδικασία συντονισμού πριν από τις συναντήσεις του Διεθνούς Ναυτιλιακού Οργανισμού (ΔΝΟ – ΙΜΟ) γεγονός που επιτρέπει την προετοιμασία κοινών η συντονισμένων θέσεων και την από κοινού υποβολή εγγράφων για ζητήματα κοινοτικής αρμοδιότητας ή ενδιαφέροντος. Η Επιτροπή εργάζεται για να ενισχύσει το ρόλο της ΕΕ στο πλαίσιο του IMO επισημοποιώντας τον μηχανισμό συντονισμού της ΕΕ και επιτυγχάνοντας να της αποδοθεί καθεστώς επίσημου παρατηρητή ή και πλήρους μέλους[5]. Αυτό δεν θα επηρεάσει τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις των κρατών μελών της ΕΕ υπό την ιδιότητά τους ως συμβαλλόμενων μερών του IMO.

Η Διεθνής Οργάνωση Εργασίας (ΔΟΕ - ILO) είναι εταίρος ζωτικής σημασίας για την ΕΕ στον τομέα των προτύπων και της συνεργασίας που αφορούν τη ναυτική εργασία και πρόκειται να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην επίτευξη συνθηκών αξιοπρεπούς εργασίας. Βάσει του Τελικού Εγγράφου της Παγκόσμιας Διάσκεψης Κορυφής των Ηνωμένων Εθνών του 2005 και της Υπουργικής Δήλωσης 2006 του Τμήματος Υψηλού Επιπέδου του Οικονομικού και Κοινωνικού Συμβουλίου των Ηνωμένων Εθνών, η Επιτροπή θα συνεχίσει να προωθεί την αξιοπρεπή εργασία για όλους στο πλαίσιο όλων των εσωτερικών και εξωτερικών πολιτικών, ως ένα θεμελιώδη τρόπο προώθησης της ανταγωνιστικότητας, της αειφόρου ανάπτυξης και της δίκαιης παγκοσμιοποίησης.

Άλλα διακυβερνητικά βήματα

Το πλήθος και ο ρόλος των περιφερειακών οργανώσεων διαχείρισης της αλιείας (ΠΟΔΑ) ως πρωτογενών βημάτων για την διατήρηση και τη διαχείριση των διεθνών ιχθυαποθεμάτων έχουν επεκταθεί ιδιαίτερα κατά τα τελευταία χρόνια[6]. Παρόλα αυτά οι ΠΟΔΑ δεν έχουν ακόμη επιτύχει να εμποδίσουν την υπερεκμετάλλευση πολλών ιχθυαποθεμάτων και την συναφή υποβάθμιση των θαλάσσιων οικοσυστημάτων στις περιοχές ευθύνης τους. Η ΕΕ πρέπει να αναβαθμίσει τις προσπάθειές της για να ενισχύσει τις εργασίες των ΠΟΔΑ έτσι ώστε να βελτιωθούν οι επιδόσεις τους και η γενική συνάφεια των μέτρων που λαμβάνουν.

Στο πρόσφατο παρελθόν, η ΕΕ άρχισε να καταρτίζει για πρώτη φορά κοινές θέσεις στην Διεθνή Επιτροπή Φαλαινοθηρίας. Ωστόσο, το καθεστώς περιορισμένου παρατηρητή παραμένει ανασταλτικός παράγοντας όσον αφορά τα μέσα δράσης που διαθέτει.

Στο πλαίσιο των συμβάσεων για τις περιφερειακές θάλασσες αντιμετωπίζεται η προστασία του θαλάσσιου περιβάλλοντος με βάση ενοποιημένη προσέγγιση, λαμβανομένων υπόψη των συσσωρευμένων πιέσεων. Στα επόμενα χρόνια οι εν λόγω συμβάσεις πρέπει να διαδραματίσουν ζωτικό ρόλο για την εφαρμογή σε περιφερειακό επίπεδο της οδηγίας πλαισίου για τη θαλάσσια στρατηγική. Ως μέρος της ενοποιημένης προσέγγισης των θαλάσσιων υποθέσεων, η ΕΕ πρέπει επίσης να εξασφαλίσει συνάφεια και να επιζητήσει συνέργειες μεταξύ των διάφορων βημάτων, για παράδειγμα μεταξύ των περιβαλλοντικών συμβάσεων (όπως οι συμβάσεις για περιφερειακές θάλασσες και η Σύμβαση Διεθνούς Εμπορίας Ειδών της Άγριας Πανίδας και Χλωρίδας που Κινδυνεύουν να Εξαφανιστούν) και των νομικών κειμένων των ΠΟΔΑ ή του IMO[7].

Ο ΟΟΣΑ έχει αναπτύξει εμπειρογνωμοσύνη και έχει φιλοξενήσει πολιτικές συζητήσεις για σειρά θαλάσσιων τομέων. Θα μπορούσε συνεπώς να αποδειχτεί σημαντικό βήμα ανταλλαγής και περαιτέρω ανάπτυξης βέλτιστων πρακτικών στον τομέα των ενοποιημένων πολιτικών για τις θάλασσες.

Άτυπες διαδικασίες

Η ΕΕ πρέπει να είναι πιο δραστήρια σε διεθνείς άτυπες διαδικασίες «δεύτερης τροχιάς» όπως συνέβη με την ομάδα εργασίας για την παράνομη, λαθραία και άναρχη αλιεία στην ανοικτή θάλασσα (2003-2006). Είναι επιθυμητή ισχυρότερη παρουσία της ΕΕ, ιδίως στη Διεθνή Ένωση για τη Διατήρηση της Φύσης και στο Παγκόσμιο Φόρουμ για τους Ωκεανούς, τις Ακτές και τις Νήσους, ένα διεθνές βήμα για πολυμερή διάλογο επί των θαλάσσιων ζητημάτων με στόχο την ενημέρωση και τη στήριξη των επίσημων διαδικασιών στο πλαίσιο του ΟΗΕ.

Καθιέρωση περιφερειακής συνεργασίας στο πλαίσιο κοινών θαλάσσιων λεκανών

Γενικό πλαίσιο

Η ΟΘΠ δεν είναι μια τυποποιημένη πολιτική γενικής χρήσης. Αντίθετα, επιδιώκει να προωθήσει μέτρα που είναι προσαρμοσμένα στις ατομικές ανάγκες των διάφορων παράκτιων περιοχών της Ευρώπης και των διάφορων ωκεανών και θαλασσών που περιβάλλουν την ευρωπαϊκή ήπειρο. Προκειμένου να εξασφαλιστεί ότι η εφαρμογή της ΟΘΠ ανταποκρίνεται πλήρως στους προβληματισμούς των παράκτιων κοινοτήτων και για να διευκολυνθεί η βελτιωμένη θαλάσσια διακυβέρνηση, η Επιτροπή αναπτύσσει ατομικές προσεγγίσεις ειδικά σχεδιασμένες ώστε να ταιριάζουν σε κάθε θαλάσσια λεκάνη. Επειδή οι θαλάσσιες προκλήσεις είναι εγγενώς κοινές για όλα τα παράκτια κράτη, οι στρατηγικές για τις θαλάσσιες λεκάνες πρέπει να καταρτιστούν σε στενή συνεργασία με τους γειτνιάζοντες εταίρους.

Τέτοιες στρατηγικές έχουν ήδη καταρτιστεί για την Αρκτική[8], τη Βαλτική[9] και τη Μεσόγειο[10]. Η έγκριση και η εφαρμογή τους αποτελεί τώρα ζήτημα πρωταρχικής σημασίας. Η Επιτροπή προτίθεται να αναπτύξει παρόμοιες προσεγγίσεις και για άλλες θαλάσσιες λεκάνες.

Στην πραγματικότητα, υπάρχει πλήθος ζητημάτων που αποτελούν πηγή κοινού προβληματισμού στην ευρωπαϊκή λεκάνη του Ατλαντικού, όπως είναι η υπεραλίευση, η ρύπανση από τα πλοία, ο ευτροφισμός και τα θαλάσσια απορρίμματα. Βρίσκονται σε εξέλιξη προσπάθειες στο πλαίσιο της σύμβασης OSPAR για την ευθυγράμμιση των στρατηγικών στόχων με εκείνους της οδηγίας πλαισίου για τη θαλάσσια στρατηγική. Η θεαματική ανάπτυξη του τουριστικού κλάδου των οικονομιών της περιοχής του Ατλαντικού και η ενισχυμένη προστασία των αντίστοιχων φυσικών περιοχών αποτελούν μείζονα ζητήματα που πρέπει να αντιμετωπιστούν. Η θαλάσσια λεκάνη του Ατλαντικού έχει επίσης μεγάλο δυναμικό όσον αφορά τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας από τη θάλασσα: ανεμογεννήτριες, παλιρροϊκή ενέργεια, ενέργεια από τα θαλάσσια ρεύματα και τα κύματα εμφανίζουν σημαντικό αναπτυξιακό δυναμικό.

Ο Εύξεινος Πόντος αντιμετωπίζει επίσης σημαντικές προκλήσεις όπως ο ευτροφισμός, η χημική ρύπανση, απειλές για τη βιοποικιλότητα και σοβαρή μείωση των έμβιων θαλάσσιων πόρων, λόγω κυρίως των ανεπαρκών μέτρων διατήρησης της αλιείας σε επίπεδο θαλάσσιας λεκάνης. Η Σύμβαση του Βουκουρεστίου για την προστασία του Εύξεινου Πόντου από τη ρύπανση παραμένει η μόνη σημαντική περιφερειακή θαλάσσια σύμβαση στην Ευρώπη[11] στην οποία η ΕΕ δεν είναι συμβαλλόμενο μέρος, και αυτό εμποδίζει σαφώς την μεγαλύτερη εμπλοκή της ΕΕ σε δράσεις που αφορούν συγκεκριμένα την προστασία του περιβάλλοντος. Στο πλαίσιο της κοινοτικής πρωτοβουλίας για τη συνέργεια του Εύξεινου Πόντου καταρτίζονται τομεακές εταιρικές σχέσεις στους τομείς του περιβάλλοντος, των μεταφορών και της ενέργειας για την υλοποίηση έργων περιφερειακής σημασίας μέσω της συγχρηματοδότησης από τον προϋπολογισμό της ΕΕ και από άλλες πηγές, συμπεριλαμβανομένων και διεθνών οικονομικών οργανισμών.

Συνεργασία σχετικά με εργαλεία της ΟΘΠ της ΕΕ σε περιφερειακό επίπεδο

Η Επιτροπή σκοπεύει επίσης να προωθήσει την περιφερειακή συνεργασία σχετικά με την ανάπτυξη οριζόντιων εργαλείων για την ενοποιημένη κατάρτιση πολιτικής. Αυτή αφορά ιδιαίτερα την ενοποιημένη επιτήρηση των θαλάσσιων δραστηριοτήτων, την βελτίωση των γνώσεων σχετικά με τη θάλασσα, τον θαλάσσιο χωροταξικό σχεδιασμό και την ολοκληρωμένη διαχείριση των παράκτιων ζωνών με τρίτες χώρες οι οποίες έχουν κοινές θαλάσσιες λεκάνες με την ΕΕ.

Επιπλέον, στο πλαίσιο της οδηγίας πλαισίου για τη θαλάσσια στρατηγική, η ΕΕ πρέπει να συνεχίσει τις προσπάθειες για να βελτιώσει τον διάλογο για την ενισχυμένη προστασία του θαλάσσιου περιβάλλοντος με τους γειτνιάζοντες εταίρους, σε διμερές και περιφερειακό επίπεδο, συμπεριλαμβανομένου και του διαλόγου μέσω των συμβάσεων για περιφερειακές θάλασσες.

Ανάπτυξη διμερών σχέσεων με εταίρους ζωτικής σημασίας

Ο διάλογος αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο της στρατηγικής της ΕΕ για την αλληλεπίδραση με τους διεθνείς εταίρους. Εξασφαλίζει τη βάση για την διαμόρφωση συμμαχιών, προωθεί την αμοιβαία κατανόηση και διευκολύνει την ανταλλαγή βέλτιστων πρακτικών.

Βρίσκονται σε εξέλιξη σειρά τομεακών διαλόγων με εταίρους ζωτικής σημασίας επί ζητημάτων που σχετίζονται με την Ολοκληρωμένη Θαλάσσια Πολιτική, όπως οι θαλάσσιες μεταφορές, τα ναυπηγεία, τα περιβαλλοντικά ζητήματα, η απασχόληση και οι κοινωνικές υποθέσεις και τέλος η διαχείριση των αλιευτικών πόρων. Οι διάλογοι αυτοί στηρίζονται συνήθως σε συμφωνίες ή σε μνημόνια συνεργασίας.

Πολλές από τις θαλάσσιες πολιτικές τις οποίες εκπονούν προς το παρόν ορισμένοι από τους διεθνείς εταίρους ζωτικής σημασίας της ΕΕ (π.χ. Καναδάς, Νορβηγία, Ιαπωνία, ΗΠΑ, Βραζιλία, Ινδία, Ρωσία και Κίνα) περιλαμβάνουν πολλά κοινά χαρακτηριστικά που εντοπίζονται στις αρχές, τους στόχους και τις λεπτομέρειες. Σε όλες αναγνωρίζεται ιδίως η ανάγκη για ενοποιημένη προσέγγιση όσον αφορά την προώθηση της προστασίας και της βιώσιμης χρήσης των ωκεανών και των θαλασσών και της αειφόρου ανάπτυξης των παράκτιων περιοχών.

Η Επιτροπή σκοπεύει να επεκτείνει σταδιακά το πεδίο των εν λόγω τομεακών διαλόγων προς μια ευρύτερη συνεργασία επί παγκόσμιων θαλάσσιων ζητημάτων. Θα επιδιώξει έτσι να αυξήσει τη διαφάνεια και τη συνέπεια όσον αφορά όλους τους διαφορετικούς καλυπτόμενους τομείς, με στόχο τον καλύτερο εντοπισμό συνεργειών. Τα κύρια θέματα που θα συζητηθούν εστιάζονται στα οριζόντια εργαλεία όπως η θαλάσσια επιτήρηση, η βελτίωση των γνώσεων σχετικά με τη θάλασσα, η ενοποιημένη διαχείριση των παράκτιων ζωνών και η ανάπτυξη της θαλάσσιας τεχνολογίας. Το ενδιαφέρον θα εστιαστεί επίσης σε θέματα που περιλαμβάνονται στο θεματολόγιο των προσεχών πολυμερών συναντήσεων, με σκοπό να προωθηθεί η αμοιβαία υποστήριξη και όπου είναι δυνατόν η ανάπτυξη κοινών πρωτοβουλιών.

Η ΕΕ πρέπει να εστιαστεί στην ανάπτυξη των σχέσεων της με εκείνους από τους διεθνείς μας εταίρους που διαθέτουν ήδη ολοκληρωμένη θαλάσσια πολιτική, ή που πραγματοποιούν συγκεκριμένα βήματα προς αυτή την κατεύθυνση, και με τους οποίους έχουμε ήδη ιστορικό στενής συνεργασίας στα πολυμερή βήματα.

Πολιτικό θεματολόγιο της ΕΕ

Αρχίζει να καθιερώνεται παγκοσμίως η ενοποιημένη προσέγγιση των θαλάσσιων υποθέσεων ως χρυσούς κανόνας για την διακυβέρνηση των θαλασσών. Η Ολοκληρωμένη Θαλάσσια Πολιτική της ΕΕ κατέχει πρωτοποριακή θέση στο τομέα αυτό. Ωστόσο, για να αξιοποιηθεί αυτή η δυναμική και να εξασφαλιστεί ότι θα αντληθεί το πλήρες όφελος από την κατάρτιση ενοποιημένης πολιτικής στην ίδια την ΕΕ, απαιτείται η διατήρηση και η ενίσχυση της επιρροής της στον διεθνή διάλογο. Συνεπώς, η ΕΕ πρέπει να υποστηρίξει και να ενθαρρύνει την ευρεία υιοθέτηση αρχών, εργαλείων και διαδικασιών με βάση το οικοσύστημα παρόμοιων με εκείνων της ΟΘΠ, ως αναγκαία προϋπόθεση για την αποτελεσματική ενοποιημένη διαχείριση των υδάτων της ίδιας της ΕΕ αλλά και ως ανεξάρτητο θετικό παράγοντα στο πλαίσιο της υιοθέτησης από την ΕΕ στης συνεργατικής πολυμερούς διαδικασίας λήψης αποφάσεων.

Συγκεκριμένα, η ΕΕ πρέπει:

1. Να ενισχύσει το ρόλο της ως παγκόσμιου παράγοντα μέσω της ευρύτερης και πιο ενοποιημένης συμμετοχής σε πολυμερή βήματα, σε αρμονία με την αρχή της ενοποιημένης εξωτερικής εκπροσώπησης της ΕΕ.

2. Να προωθήσει την καθολική συμμετοχή στην UNCLOS.

3. Να καθιερώσει με αμοιβαία συναίνεση διαλόγους υψηλού επιπέδου για τα θαλάσσια ζητήματα με εταίρους ζωτικής σημασίας, εξασφαλίζοντας συνέργειες με υφιστάμενους τομεακούς διαλόγους σε άλλους τομείς πολιτικής.

4. Να συνεχίσει τον διμερή διάλογο περί της ΟΘΠ στο πλαίσιο των μέσων της ευρωπαϊκής πολιτικής γειτονίας (ΕΠΓ) και του πολυμερούς διαλόγου σε επίπεδο θαλάσσιων λεκανών και εντός των υφιστάμενων πλαισίων (π.χ. Ένωση για τη Μεσόγειο, Βόρεια Διάσταση, Συνέργεια Εύξεινου Πόντου), για την από κοινού χρήση με τους γείτονές της των βέλτιστων πρακτικών κατά την εφαρμογή των εργαλείων της ΟΘΠ ενθαρρύνοντάς τους να εφαρμόσουν παρόμοια εργαλεία.

5. Να εξακολουθήσει να εργάζεται για να δοθεί μεγαλύτερη προτεραιότητα στους ωκεανούς και στις ακτές στο θεματολόγιο της κλιματικής αλλαγής και για να βοηθήσει τις αναπτυσσόμενες παράκτιες και νησιωτικές χώρες στον τομέα αυτό, στο πλαίσιο των στρατηγικών και των πρωτοβουλιών της ΕΕ στον τομέα της αναπτυξιακής συνεργασίας.

6. Να εξακολουθήσει να υποστηρίζει μιαν ενοποιημένη προσέγγιση για τη διατήρηση και τη βιώσιμη χρήση της θαλάσσιας βιοποικιλότητας, ιδίως σε περιοχές εκτός εθνικής δικαιοδοσίας, συμπεριλαμβανομένης και της δημιουργίας θαλάσσιων προστατευμένων περιοχών.

7. Να συνεχίσει τη συνεργασία με την ΔΟΕ για να ενθαρρύνει την υιοθέτηση συνθηκών αξιοπρεπούς εργασίας στους κλάδους που σχετίζονται με τη θάλασσα.

8. Να συνεχίσει τις δράσεις της για να εξασφαλίσει ελεύθερη, ασφαλή και προστατευόμενη ναυσιπλοΐα καθώς και τις δράσεις κατά της πειρατείας.

9. Να συνεχίσει και να ενισχύσει τις συνεργατικές ερευνητικές δραστηριότητες με τρίτες χώρες προκειμένου να τονώσει τη συμμετοχή σε διεθνή ερευνητικά προγράμματα μεγάλης κλίμακας και με τις χώρες που γειτονεύουν με την ΕΕ προκειμένου να καθοριστούν κοινές περιφερειακές στρατηγικές θαλάσσιων ερευνών.

10. Να εξασφαλίσει την συνεκτικότητα μεταξύ των δραστηριοτήτων των διάφορων οργανισμών ιδίως στους τομείς της αλιείας, του περιβάλλοντος και των μεταφορών.

11. Να ενθαρρύνει τον ΟΟΣΑ να αναπτύξει δομή για την ανταλλαγή βέλτιστων πρακτικών σχετικά με τις ενοποιημένες προσεγγίσεις των θαλάσσιων υποθέσεων.

12. Να εκπονήσει στρατηγικές για όλες τις συναφείς κοινές θαλάσσιες λεκάνες.

Η Επιτροπή καλεί το Συμβούλιο, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, την Ευρωπαϊκή Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή και την Επιτροπή των Περιφερειών να εγκρίνουν τους στόχους και τις προτεινόμενες δράσεις της Επιτροπής, όπως περιγράφονται στην παρούσα ανακοίνωση, και να υποστηρίξουν και να προωθήσουν την προσέγγιση που περιγράφεται σε αυτήν.

[1] COM(2009)475/3 Ανακοίνωση σχετικά με την Ενίσχυση της διεθνούς χρηματοδότησης για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής: ευρωπαϊκός οδηγός ενόψει της συμφωνίας της Κοπεγχάγης

[2] COM(2007)540) Ανακοίνωση σχετικά με τη δημιουργία συμμαχίας όσον αφορά την αλλαγή του κλίματος του πλανήτη μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των φτωχών αναπτυσσόμενων χωρών που είναι οι πλέον ευάλωτες στις κλιματικές αλλαγές.

[3] COM(2008) 534 τελικό, Ευρωπαϊκή στρατηγική για θαλάσσια και ναυτιλιακή έρευνα : ένα συνεκτικό πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Χώρου Έρευνας προς υποστήριξη της αειφόρου χρήσης των ωκεανών και των θαλασσών

[4] Έκθεση για την εφαρμογή της Ευρωπαϊκής Στρατηγικής Ασφάλειας - σε ένα μεταβαλλόμενο κόσμο, που εγκρίθηκε στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο των Βρυξελλών στις 11 και 12 Δεκεμβρίου 2008 και συντάχθηκε υπό την ευθύνη του Ύπατου Εκπροσώπου της ΕΕ κ. Javier SOLANA

[5] Ανακοίνωση της Επιτροπής «Στρατηγικοί στόχοι και συστάσεις πολιτικής της ΕΕ για τις θαλάσσιες μεταφορές μέχρι το 2018», COM(2009) 8.

[6] Ιδιαίτερα σημαντικές είναι οι ακόλουθες: η Διεθνής Επιτροπή για τη Διατήρηση των Θυννοειδών του Ατλαντικού (ICCAT), η Οργάνωση Αλιείας Βορειοανατολικού Ατλαντικού (NEAFC), η Οργάνωση Αλιείας Βορειοδυτικού Ατλαντικού (NAFO), η Οργάνωση Τόνου του Ινδικού Ωκεανού (IOTC), η Επιτροπή Αλιείας Δυτικού και Κεντρικού Ειρηνικού και η Γενική Επιτροπή Αλιείας για τη Μεσόγειο (ΓΕΑΜ).

[7] Ιδιαίτερη σημασία έχουν η Σύμβαση OSPAR για τον βορειοανατολικό Ατλαντικό, η Σύμβαση της Βαρκελώνης για τη Μεσόγειο, η Σύμβαση του Ελσίνκι για τη Βαλτική Θάλασσα και η Σύμβαση του Βουκουρεστίου για τον Εύξεινο Πόντο.

[8] Ανακοίνωση της Επιτροπής «H Ευρωπαϊκή Ένωση και η περιοχή της Αρκτικής», COM(2008) 763.

[9] Ανακοίνωση της Επιτροπής «Στρατηγική της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την περιοχή της Βαλτικής Θάλασσας», COM(2009) 248.

[10] Ανακοίνωση της Επιτροπής «Προς μια ενοποιημένη θαλάσσια πολιτική για καλύτερη διακυβέρνηση στη Μεσόγειο», COM(2009) 466 τελικό.

[11] Ανακοίνωση της Επιτροπής «Συνέργεια του Εύξεινου Πόντου - Μια νέα πρωτοβουλία περιφερειακής συνεργασίας» COM(2007) 160 τελικό