[pic] | ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ |

Βρυξέλλες, 27.5.2010

COM(2010)255 τελικό

ΕΚΘΕΣΗ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ

Πίνακας αποτελεσμάτων για τις κρατικές ενισχύσεις Έκθεση για τις πρόσφατες εξελίξεις όσον αφορά τις ενισχύσεις προς τον χρηματοπιστωτικό τομέα για την αντιμετώπιση της κρίσης - Επικαιροποίηση άνοιξης 2010-

ΠΙΝΑΚΑΣ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΩΝ

1. Εισαγωγή 4

1.1. Τα μέτρα πολιτικής της Επιτροπής για την αντιμετώπιση της χρηματοπιστωτικής κρίσης 4

1.2. Συνολικός όγκος των μέτρων που εγκρίθηκαν 6

2. Εγγυήσεις τραπεζικών χρεών 7

2.1 Ποσοστό χρησιμοποίησης από τις τράπεζες 8

2.2 Διαχρονική εξέλιξη και ενδείξεις εξόδου 8

3. Μέτρα ανακεφαλαιοποίησης 9

4. Απομειωμένα περιουσιακα στοιχεία 10

5. Αναδιάρθρωση 11

6. Συμπέρασμα 12

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ 1 – Χρονοδιάγραμμα της εφαρμογής των μέτρων εγγύησης και ανακεφαλαιοποίησης 13

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ 2 – Δυναμική των εγκριθέντων μέτρων εγγύησης και ανακεφαλαιοποίησης 15

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ 3 – Διάκριση των μέτρων που συνδέονται με τη χρηματοπιστωτική κρίση ανά είδος μέσου 16

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ 4 – Συμπληρωματικές πληροφορίες 17

1. Εισαγωγή

Η παρούσα έκδοση του πίνακα αποτελεσμάτων - άνοιξη 2010 - για τις κρατικές ενισχύσεις παρέχει επικαιροποιημένα στοιχεία όσον αφορά τις ενισχύσεις που χορηγήθηκαν στον χρηματοπιστωτικό τομέα για την αντιμετώπιση της κρίσης. Η έκθεση καλύπτει το σύνολο των ενισχύσεων που εγκρίθηκαν από την Επιτροπή από τον Οκτώβριο του 2008 έως τις 31 Μαρτίου 2010. Παρέχει επίσης μια επισκόπηση σχετικά με τη χρήση των εγγυήσεων και των μέτρων ανακεφαλαιοποίησης και της κατάστασης όσον αφορά τα απομειωμένα περιουσιακά στοιχεία και τις ενισχύσεις αναδιάρθρωσης.

Τα μέτρα πολιτικής της Επιτροπής για την αντιμετώπιση της χρηματοπιστωτικής κρίσης

Για να βοηθήσει τα κράτη μέλη να λάβουν επείγοντα μέτρα για τη διατήρηση της χρηματοπιστωτικής σταθερότητας και τη διαφύλαξη της ασφάλειας δικαίου, η Επιτροπή εξέδωσε διάφορες ανακοινώσεις από τον Οκτώβριο του 2008 έως τον Ιούλιο του 2009, στις οποίες προσδιορίζει τον τρόπο εφαρμογής των κανόνων για τις κρατικές ενισχύσεις στα κρατικά μέτρα που λαμβάνονται για τη στήριξη του τραπεζικού τομέα στο πλαίσιο της οικονομικής κρίσης. Στόχος των κατευθύνσεων αυτών ήταν να διασφαλιστεί πρωτίστως ότι τα επείγοντα μέτρα για την ενίσχυση της χρηματοπιστωτικής σταθερότητας δεν θα στρέβλωναν τους ισότιμους όρους ανταγωνισμού μεταξύ των χρηματοπιστωτικών οργανισμών εις βάρος εκείνων στους οποίους δεν χορηγείται δημόσια στήριξη ούτε και μεταξύ των χρηματοπιστωτικών οργανισμών που είναι εγκατεστημένοι στα διάφορα κράτη μέλη. Η τραπεζική ανακοίνωση[1] της 13ης Οκτωβρίου 2008 ήταν η πρώτη απάντηση της Επιτροπής στην επιδεινούμενη χρηματοπιστωτική κρίση. Με βάση τις αρχές των υφιστάμενων κατευθυντηρίων γραμμών για τις ενισχύσεις διάσωσης και αναδιάρθρωσης,[2] η τραπεζική ανακοίνωση παρέχει κατευθύνσεις για τα κριτήρια βάσει των οποίων προσδιορίζεται η συμβατότητα των μέτρων κρατικής στήριξης για τον χρηματοπιστωτικό τομέα με τις απαιτήσεις του άρθρου 107 παράγραφος 3 στοιχείο β) της ΣΛΕΕ στο πλαίσιο των ειδικών συνθηκών της κρίσης. Καλύπτει τομείς όπως οι ενισχύσεις με τη μορφή εγγυήσεων, ανακεφαλαιοποίησης και ελεγχόμενης λύση και εκκαθάρισης των χρηματοπιστωτικών οργανισμών καθώς και άλλες μορφές ενισχύσεων ρευστότητας. Ειδικότερα, η τραπεζική ανακοίνωση παρέχει λεπτομερείς κατευθύνσεις σχετικά με τις κρατικές εγγυήσεις για υποχρεώσεις τραπεζών· οι κρατικές εγγυήσεις χρησιμοποιήθηκαν ευρύτατα από τα κράτη μέλη για την αντιμετώπιση της κρίσης κατά την πρώτη φάση, όταν υπήρχε επείγουσα ανάγκη να τεθούν και πάλι σε λειτουργία οι αγορές διατραπεζικού δανεισμού.

Ωστόσο, η επιδείνωση της ύφεσης όξυνε την κατάσταση στον χρηματοπιστωτικό τομέα· το δεύτερο επείγον πρόβλημα ήταν να διατηρηθεί η χορήγηση πιστώσεων προς την πραγματική οικονομία καθώς οι τράπεζες άρχισαν τη διαδικασία απομόχλευσης, δηλαδή τη μείωση του επιπέδου δανειοδότησης σε σχέση με το μέγεθος του κεφαλαίου τους. Αποτέλεσμα ήταν ότι πολλές τράπεζες είχαν όλο και σοβαρότερες ανάγκες ενίσχυσης της κεφαλαιακής τους βάσης, ώστε να είναι ακόμη σε θέση να εκπληρώσουν τον ρόλο τους ως φορέων χορήγησης πιστώσεων προς την οικονομία. Οι ανακεφαλαιοποιήσεις μέσω του κράτους έγιναν κατ' αυτόν τον τρόπο σημαντικό εργαλείο που χρησιμοποιήθηκε από τα κράτη μέλη για τη σταθεροποίηση των αγορών. Για να δοθούν λεπτομερείς κατευθύνσεις ως προς τον τρόπο με τον οποίο θα γινόταν η εκτίμηση των μέτρων ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών υπό τις συνθήκες κρίσης που εξακολουθούσαν να επικρατούν, η Επιτροπή εξέδωσε την ανακοίνωση για την ανακεφαλαιοποίηση[3] στις 8 Δεκεμβρίου 2008.

Οι ανακοινώσεις αυτές προσέφεραν πολύτιμες συμβουλές για τον τρόπο λήψης αποτελεσματικών μέτρων σταθεροποίησης των χρηματοπιστωτικών αγορών και την στήριξη της χορήγησης πιστώσεων προς την πραγματική οικονομία χωρίς τη δημιουργία αδικαιολόγητων στρεβλώσεων του ανταγωνισμού. Πράγματι, χάρη στα πακέτα μέτρων διάσωσης που θεσπίστηκαν από τα κράτη μέλη από τον Οκτώβριο του 2008, αποφεύχθηκε η κατάρρευση του χρηματοπιστωτικού συστήματος, ενώ η Επιτροπή εξασφάλιζε τον συντονισμό μεταξύ κρατών μελών και την αναγκαία συνοχή των προϋποθέσεων υπό τις οποίες οι τράπεζες μπορούσαν να λάβουν κρατική στήριξη.

Ωστόσο, παρά τις εγγυήσεις του δημοσίου και τα μέρα ανακεφαλαιοποίησης, η εμπιστοσύνη των επενδυτών παρέμεινε εύθραυστη και η απομόχλευση συνεχίστηκε. Κατά γενική ομολογία, έπρεπε να αντιμετωπιστούν τα βαθύτερα αίτια της κρίσης — τα απομειωμένα περιουσιακά στοιχεία στους ισολογισμούς των τραπεζών. Στο πλαίσιο των προσπαθειών που καταβλήθηκαν για την αντιμετώπιση αυτού του προβλήματος, η προσοχή μετατοπίστηκε από τις πράξεις διάσωσης των πρώτων μηνών της κρίσης στα αναγκαία μέτρα για την αποκατάσταση της βιωσιμότητας του συνόλου του τομέα. Η αποκατάσταση της βιωσιμότητας απαιτεί την αναδιάρθρωση πολλών οργανισμών, ιδίως με την εξυγίανση των ισολογισμών τους.

Στην ανακοίνωσή της για τα απομειωμένα περιουσιακά στοιχεία[4] της 25ης Φεβρουαρίου 2009, η Επιτροπή παρέχει κατευθύνσεις σχετικά με την αντιμετώπιση των μέτρων αρωγής για απομειωμένα περιουσιακά στοιχεία που λαμβάνονται από τα κράτη μέλη. Οι κατευθύνσεις αυτές στηρίζονται στις αρχές της διαφάνειας και της γνωστοποίησης, του κατάλληλου επιμερισμού των επιβαρύνσεων μεταξύ του δημοσίου και του δικαιούχου και της συνετής αποτίμησης της αξίας των περιουσιακών με βάση την πραγματική οικονομική τους αξία.

Τέλος, πολλοί οργανισμοί που έλαβαν κρατικές ενισχύσεις πρέπει να επανεξετάσουν τα επιχειρηματικά τους μοντέλα για να μπορέσουν να αποκαταστήσουν τη μακροπρόθεσμη βιωσιμότητά τους χωρίς κρατική στήριξη. Οι ανακοινώσεις της Επιτροπής που εστιάζονται στις εγγυήσεις, την ανακεφαλαιοποίηση και τα απομειωμένα περιουσιακά στοιχεία προσδιορίζουν ήδη με ακρίβεια πότε ένας χρηματοπιστωτικός οργανισμός θα πρέπει παρουσιάσει σχέδιο αναδιάρθρωσης. Στην ανακοίνωση της Επιτροπής για την αναδιάρθρωση[5] της 22ας Ιουλίου διευκρινίζονται ορισμένες πτυχές της αναδιάρθρωσης στο πλαίσιο της παρούσας χρηματοπιστωτικής κρίσης. Ειδικότερα, παρέχονται λεπτομερείς κατευθύνσεις για τον τρόπο με τον οποίο τα σχέδια αναδιάρθρωσης πρέπει να αντιμετωπίζουν τα θέματα της μακροπρόθεσμης βιωσιμότητας, του επιμερισμού των επιβαρύνσεων μεταξύ της τράπεζας, των εταίρων της και του δημοσίου και των στρεβλώσεων του ανταγωνισμού που προκαλεί η ενίσχυση.

Παρά το γεγονός ότι η κατάσταση εξακολουθεί να είναι εύθραυστη, οι συνθήκες της αγοράς έχουν πλέον σταθεροποιηθεί σε σημαντικό βαθμό, δύο σχεδόν έτη από την εκδήλωση της κρίσης. Λαμβανομένων υπόψη των ενδείξεων ανάκαμψης στις χρηματοπιστωτικές αγορές και γενικότερα στις οικονομίες των κρατών μελών, το κέντρο βάρους αρχίζει πλέον να μετατοπίζεται σταδιακά στην απεξάρτηση των τραπεζών από την κρατική στήριξη. Αυτή η άρση των μέτρων στήριξης πρέπει να είναι προοδευτική, διαφανής και συντονισμένη σε όλα τα κράτη μέλη, ώστε να αποφευχθούν τα αρνητικά δευτερογενή αποτελέσματα. Συγχρόνως, πρέπει να ληφθούν υπόψη οι συγκεκριμένες συνθήκες που επικρατούν στα διάφορα κράτη μέλη. Έτσι, στις 2 Δεκεμβρίου 2009, το Συμβούλιο Ecofin[6] συμφώνησε ότι είναι απαραίτητο να σχεδιαστεί μια στρατηγική για τη βαθμιαία άρση των μέτρων στήριξης η οποία, κατ' αρχήν, θα πρέπει να έχει ως αφετηρία την κατάργηση των καθεστώτων κρατικών εγγυήσεων για να ενθαρρυνθούν οι υγιείς τράπεζες να μην προσφεύγουν πλέον στη στήριξη του κράτους και να παροτρυνθούν οι άλλες τράπεζες να διορθώσουν τις αδυναμίες τους. Στις 18 Μαΐου 2010, το Συμβούλιο Ecofin χαιρέτισε την προκαταρκτική ανάλυση των υπηρεσιών της Επιτροπής για την πραγματική χρήση των καθεστώτων εγγυήσεων, καθώς και την πρόθεση της Επιτροπής να θεσπίσει συγκεκριμένες προϋποθέσεις εν όψει της παράτασης των εγγυήσεων μετά την 30ή Ιουνίου, όπως την επαρκή αύξηση της προμήθειας που καταβάλλεται για την παροχή εγγυήσεων, με βάση την πιστοληπτική ικανότητα των τραπεζών έτσι ώστε το κόστος χρηματοδότησης να πλησιάσει περισσότερο τις συνθήκες της αγοράς, καθώς και την υποχρέωση διενέργειας ελέγχου βιωσιμότητας για τις τράπεζες που εξακολουθούν να εξαρτώνται σημαντικά από κρατικές εγγυήσεις[7].

Συνολικός όγκος των μέτρων που εγκρίθηκαν

Κατά την περίοδο από τον Οκτώβριο του 2008 μέχρι την 31η Μαρτίου 2010, η Επιτροπή εξέδωσε 161 αποφάσεις για τον χρηματοπιστωτικό τομέα βάσει του άρθρου 107 παράγραφος 3 στοιχείο β) της ΣΛΕΕ. Εξ αυτών, 78 αποφάσεις αφορούσαν περίπου 40 χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς και 83 αποφάσεις αφορούσαν σχεδόν 40 καθεστώτα ενισχύσεων.

Ο μέγιστος όγκος των μέτρων που εγκρίθηκαν από την Επιτροπή, περιλαμβανομένων των καθεστώτων ενισχύσεων και παρεμβάσεων ad hoc που θεσπίστηκαν από τα κράτη μέλη μετά τη χρηματοπιστωτική κρίση, ανέρχεται σε 4 131,1 δισεκατ. EUR. Στον πίνακα που ακολουθεί τα μέτρα διακρίνονται σε καθεστώτα ενισχύσεων και παρεμβάσεις ad hoc.

Ποσό | % του ΑΕΠ της ΕΕ-27 [8] |

Καθεστώτα που εγκρίθηκαν από την Επιτροπή | 3 181 δισ. EUR | 25 % |

εκ των οποίων καθεστώτα εγγυήσεων | 2 747 δισ. EUR | 22 % |

εκ των οποίων μέτρα ανακεφαλαιοποίησης | 338,2 δισ. EUR | 2,7 % |

εκ των οποίων παρεμβάσεις αρωγής για απομειωμένα περιουσιακά στοιχεία | 54 δισ. EUR | 0,4 % |

εκ των οποίων μέτρα ρευστότητας εκτός των καθεστώτων εγγυήσεων | 41,9 δισ. EUR | 0,3 % |

Παρεμβάσεις ad hoc υπέρ μεμονωμένων χρηματοπιστωτικών οργανισμών | 950,1 δισ. EUR | 7,6 % |

2. Εγγυήσεις τραπεζικών χρεών

Στην τραπεζική ανακοίνωση υπογραμμίζονται οι κίνδυνοι στρέβλωσης του ανταγωνισμού που μπορεί να προκληθούν από τις κρατικές εγγυήσεις και τονίζεται ότι ο προσωρινός χαρακτήρας τους αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για την συμβατότητα αυτών των μέτρων ενίσχυσης.

Τα καθεστώτα εγγυήσεων έχουν αποδειχθεί ότι αποτελούν κατάλληλο και αποτελεσματικό εργαλείο για την αντιμετώπιση των προβλημάτων ρευστότητας των τραπεζών που είναι αντιμέτωπες με τις επιπτώσεις μιας συστημικής κρίσης. Συνέβαλαν αποφασιστικά στην αποφυγή της κατάρρευσης του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Ενώ η χρήση των εγγυήσεων εξακολουθούσε να είναι πολύ ευρεία το πρώτο εξάμηνο του 2009, στη συνέχεια σημείωσε αισθητή μείωση. Η ύπαρξη και μόνο αυτών των καθεστώτων εγγυήσεων αποτελούσε από μόνη της καθησυχαστική ένδειξη για την αγορά παρόλο που η χρήση τους μειώθηκε σημαντικά μετά το θέρος του 2009.

Εν γένει, εγκρίθηκαν καθεστώτα για περιόδους 6 μηνών με δυνατότητα παράτασης. Συνολικά, από το φθινόπωρο του 2008, η Επιτροπή ενέκρινε και εν συνεχεία ανανέωσε 19 καθεστώτα εγγυήσεων. Στα τέλη του 2009, η Ιταλία και η Γαλλία αποφάσισαν να θέσουν τέρμα στα καθεστώτα εγγυήσεων που είχαν θεσπίσει, ενώ το Ηνωμένο Βασίλειο έπραξε το ίδιο στις αρχές του 2010. Οι Κάτω Χώρες τροποποίησαν από την 1η Ιανουαρίου την τιμολόγηση του καθεστώτος εγγυήσεων για να παροτρύνουν τους χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς να βρουν εναλλακτικούς τρόπους χρηματοδότησης. Τα 16 καθεστώτα που εφαρμόζονται επί του παρόντος εγκρίθηκαν από την Επιτροπή μέχρι την 30ή Ιουνίου το αργότερο. Η Επιτροπή εξετάζει τώρα με τα κράτη μέλη τους όρους υπό τους οποίους τα καθεστώτα αυτά θα μπορούσαν να παραταθούν μετά την ημερομηνία αυτή.

Ο κατά προσέγγιση όγκος των εγγυήσεων που εγκρίθηκαν από την Επιτροπή βάσει των καθεστώτων από το φθινόπωρο του 2008 μέχρι την 31η Μαρτίου 2010 ανέρχεται σε 2 747 δισεκατ. EUR. Εκτός από τα καθεστώτα που εγκρίθηκαν από την Επιτροπή, ορισμένα κράτη μέλη χορήγησαν επίσης εγγυήσεις σε μεμονωμένους οργανισμούς ως μέτρα διάσωσης προκειμένου να διατηρηθεί η χρηματοπιστωτική σταθερότητα των χωρών τους. Μέχρι τις 31 Μαρτίου 2010, οι ad hoc εγγυήσεις που εγκρίθηκαν από την Επιτροπή έφθαναν συνολικά σε 402,8 δισεκατ. EUR, εκ των οποίων 240,8 δισεκατ. EUR αφορούσαν το Βέλγιο[9]·ακολουθούν η Γαλλία ( 54,8 δισεκατ. EUR), το ΗΒ ( 53,8 δισεκατ. EUR) και η Γερμανία (47,8 δισεκατ. EUR). Η ανάλυση των πρόσφατων εκδόσεων ομολόγων με εγγύηση του δημοσίου με βάση τις κατηγορίες διαβάθμισης των εκδοτών δείχνει ότι, από τα τέλη του 2009, τα καθεστώτα εγγυήσεων συνέχισαν να χρησιμοποιούνται σχεδόν αποκλειστικά από τις τράπεζες με χαμηλότερη πιστοληπτική ικανότητα (δηλ. με διαβάθμιση A- ή χαμηλότερη) ή από τράπεζες χωρίς αξιολόγηση της πιστοληπτικής τους ικανότητας.

2.1 Ποσοστό χρησιμοποίησης από τις τράπεζες

Το ποσοστό χρησιμοποίησης των εγγυήσεων, δηλ. η πραγματική χρήση του μέτρου σε σχέση με τον εγκριθέντα προϋπολογισμό, ανέρχεται σε 32 %, περιλαμβανομένων των μεμονωμένων μέτρων εκτός των καθεστώτων. Αυτό αντιπροσωπεύει 993,6 δισεκατ. EUR επί συνόλου 3 150 δισεκατ. EUR εγκεκριμένων εγγυήσεων.

Το ποσοστό χρησιμοποίησης διαφέρει πολύ από χώρα σε χώρα. Ήταν υψηλότερο του 50 % στην Πορτογαλία (51 %), στο Λουξεμβούργο (51 %) και στην Κύπρο (73 %). Χαμηλότερο του 20 % ήταν στη Σλοβενία (17 %), στη Σουηδία (16 %), στο Βέλγιο (13 % — μόνο μέτρο ad hoc), στη Λετονία (12%) και στην Ελλάδα (7 %).[10]

Ωστόσο, το ποσοστό χρησιμοποίησης δεν μπορεί να ληφθεί ως έγκυρος δείκτης για τη λειτουργία των καθεστώτων. Υψηλό ποσοστό χρησιμοποίησης σε ένα δεδομένο κράτος μέλος δεν υποδηλώνει αναγκαστικά ότι το μέτρο είναι κατάλληλο. Τα χαμηλά ποσοστά χρησιμοποίησης σε ορισμένα κράτη μέλη οφείλονται εν μέρει στο γεγονός ότι τα ποσά που ανακοινώθηκαν βάσει ορισμένων καθεστώτων ήταν υψηλότερα από τις ανάγκες που διαπιστώθηκαν στη συνέχεια, ενώ οι μεμονωμένες εγγυήσεις είναι περισσότερο προσαρμοσμένες στις πραγματικές ανάγκες των δικαιούχων.

Τέλος, ένα καθεστώς μπορεί να συμβάλει αποτελεσματικά στην αποκατάσταση της χρηματοπιστωτικής σταθερότητας ακόμη και όταν δεν χρησιμοποιείται, δεδομένου ότι συχνά αποτελεί μέρος μιας γενικότερης στρατηγικής των κρατών μελών να καθησυχάσουν τις αγορές ανακοινώνοντας την πρόθεσή τους να στηρίξουν τις τράπεζες. Παραδείγματος χάρη, η Φινλανδία, η Πολωνία και η Σλοβακία έχουν καθεστώτα εγγυήσεων τα οποία δεν έχουν ακόμη χρησιμοποιηθεί.

2.2 Διαχρονική εξέλιξη και ενδείξεις εξόδου

Όπως προαναφέρθηκε, η Γαλλία, η Ιταλία και το Ηνωμένο Βασίλειο αποφάσισαν ήδη να μην παρατείνουν τα καθεστώτα τους, και οι Κάτω Χώρες έθεσαν αυστηρότερους όρους όσον αφορά τις προβλεπόμενες προμήθειες υπαγωγής στο καθεστώς.

Σε κάθε περίπτωση, η χρήση των εγγυήσεων του δημοσίου από τις τράπεζες άρχισε να παρουσιάζει μείωση από το θέρος του 2009, τόσο από πλευράς αριθμού όσο και όγκου των εκδόσεων. Στο διάγραμμα 1 που ακολουθεί, η ανάλυση των ομολόγων σε ευρώ με εγγύηση του δημοσίου που εκδόθηκαν από τράπεζες στην ΕΕ δείχνει ότι το μεγαλύτερο μέρος των εκδόσεων αυτών έγινε το πρώτο τρίμηνο του 2009, όταν οι εγγυημένες εκδόσεις ομολόγων αντιπροσώπευαν κατά μέσο όρο το 30% μηνιαίως της συνολικής χρηματοδότησης των τραπεζών. Στη συνέχεια, το συνολικό ποσό των νέων εγγυημένων εκδόσεων ομολόγων άρχισε να μειώνεται σταδιακά μέχρι τον Δεκέμβριο του 2009, για να φθάσει στο 4 % κατά μέσο όρο της συνολικής χρηματοδότησης των τραπεζών.

Διάγραμμα 1: Εξέλιξη των εγγυημένων ομολόγων σε ευρώ επί του συνολικού ποσού της χρηματοδότησης των τραπεζών σε ευρώ (Οκτ. 2008–Δεκ. 2009)

[pic]

Πηγή: υπηρεσίες της Επιτροπής

Sr Unsec: Μη εξασφαλισμένα με εξοφλητική προτεραιότητα

3. Μέτρα ανακεφαλαιοποίησης

Τα κράτη μέλη, αντιμέτωπα με τους κινδύνους σε σχέση με το επίπεδο κεφαλαιοποίησης των χρηματοπιστωτικών οργανισμών, αντέδρασαν γρήγορα θεσπίζοντας καθεστώτα ανακεφαλαιοποίησης ή παρέχοντας κρατικές ενισχύσεις σε βάση ad hoc. Ο συνολικός όγκος των εγκριθέντων μέτρων ανακεφαλαιοποίησης (τόσο καθεστώτα όσο και παρεμβάσεις ad hoc) μέχρι τα τέλη Μαρτίου του 2010 ανερχόταν σε 503,1 δισεκατ. EUR, που αντιστοιχεί σε περίπου 4 % του ΑΕΠ της ΕΕ, ενώ το ποσό που πράγματι χρησιμοποιήθηκε ήταν 241,6 δισεκατ. EUR ήτοι 2 % του ΑΕΠ της ΕΕ-27. Συνεπώς, το μέσο ποσοστό συνολικής χρησιμοποίησης των μέτρων ανακεφαλαιοποίησης είναι περίπου 48 %.

Μέχρι τις 31 Μαρτίου 2010, ο συνολικός όγκος των εγκριθέντων καθεστώτων ανακεφαλαιοποίησης από το φθινόπωρο του 2008 ανερχόταν σε 338,2 δισεκατ. EUR , ενώ μέχρι τα τέλη του 2009 το ποσό ήταν 229 δισεκατ. EUR. Από αυτό το ποσό των 338,2 δισεκατ. EUR , που αντιπροσωπεύει το 2,7 % του ΑΕΠ της ΕΕ-27, χρησιμοποιήθηκαν πραγματικά περίπου 92,3 δισεκατ. EUR . Συγχρόνως, τα εγκριθέντα μέτρα ad hoc ανήλθαν σε 164,9 δισεκατ. EUR , εκ των οποίων χρησιμοποιήθηκαν 149,2 δισεκατ. EUR . Όπως δείχνουν τα στοιχεία, το ποσοστό χρησιμοποίησης των μέτρων ad hoc ήταν αισθητά υψηλότερο (27 % για τα καθεστώτα και 90 % για τα μέτρα ad hoc). Αυτό το αισθητά υψηλότερο ποσοστό χρησιμοποίησης οφείλεται κυρίως στο γεγονός ότι τα μέτρα ad hoc είχαν σχεδιαστεί για ένα συγκεκριμένο χρηματοπιστωτικό οργανισμό και ως επί το πλείστον έπρεπε να χρησιμοποιηθούν αμέσως και στο ακέραιο.

Όσον αφορά τα καθεστώτα, από τα τέλη του 2008, 14 κράτη μέλη θέσπισαν καθεστώτα ανακεφαλαιοποίησης. Από αυτά τα κράτη μέλη, τα οκτώ θέσπισαν καθαρώς καθεστώτα ανακεφαλαιοποίησης, ενώ τα υπόλοιπα επέλεξαν συνδυασμένα καθεστώτα που περιλαμβάνουν επίσης εγγυήσεις ή μέτρα ρευστότητας. Πέντε από αυτά τα 14 καθεστώτα έχουν πλέον λήξει.

Όπως τα καθεστώτα εγγύησης, τα περισσότερα καθεστώτα ανακεφαλαιοποίησης θεσπίστηκαν από τα τέλη του 2008 μέχρι τα μέσα του 2009. Από τα μέσα Ιουλίου του 2009 μέχρι τις 31 Μαρτίου 2010, κοινοποιήθηκε σχετικά μικρός αριθμός καθεστώτων στην Επιτροπή: στην διάρκεια αυτής της περιόδου, η Επιτροπή ενέκρινε 3 καθεστώτα ανακεφαλαιοποίησης και ένα καθεστώς που προέβλεπε τόσο την παροχή εγγυήσεων όσο και μέτρα ανακεφαλαιοποίησης. Ωστόσο, την ίδια περίοδο, παρατάθηκαν 9 υφιστάμενα καθεστώτα. Το πρώτο τρίμηνο του 2010, εγκρίθηκαν μόνο ένα νέο καθεστώς ανακεφαλαιοποίησης και ορισμένες παρεμβάσεις ad hoc . Μέχρι στιγμής, 13 κράτη μέλη δεν θέσπισαν καθεστώτα ανακεφαλαιοποίησης. Οκτώ κράτη μέλη δεν έλαβαν κανένα μέτρο ανακεφαλαιοποίησης (καθεστώς ή ad hoc παρέμβαση).

4. Απομειωμένα περιουσιακα στοιχεία

Πολλές τράπεζες αναγκάστηκαν να θεσπίσουν μέτρα για την αντιμετώπιση των απομειωμένων περιουσιακών στοιχείων τους, συχνά σε συνδυασμό με άλλα μέτρα αναδιάρθρωσης. Μέχρι τις 31 Μαρτίου 2010, επτά κράτη μέλη είχαν θεσπίσει μέτρα σχετικά με απομειωμένα περιουσιακά στοιχεία (Αυστρία, Βέλγιο, Γαλλία, Γερμανία, Ιρλανδία, Κάτω Χώρες και Ηνωμένο Βασίλειο). Το ονομαστικό ύψος των συνολικών περιουσιακών στοιχείων που καλύπτονταν από αυτές τις παρεμβάσεις αρωγής έφθασε σε 376 δισεκατ. EUR[11]. Οι εγκριθείσες παρεμβάσεις αρωγής για απομειωμένα περιουσιακά στοιχεία περιλαμβάνουν καθεστώτα καθώς και παρεμβάσεις ad hoc.

Σε σχετικούς όρους, μέχρι τις 31 Μαρτίου 2010 τα εγκριθέντα μέτρα αρωγής για απομειωμένα περιουσιακά στοιχεία ανέρχονταν κατά μέσο όρο στο 3 % του ΑΕΠ της ΕΕ (έναντι 0,8 % τον Ιούλιο του 2009). Η αισθητή αύξηση του ποσοστού αυτού εξηγείται λόγω της έγκρισης ενός σημαντικού καθεστώτος αρωγής για απομειωμένα περιουσιακά στοιχεία στην Ιρλανδία και μια μεμονωμένη περίπτωση αναδιάρθρωσης στο Ηνωμένο Βασίλειο. Τα δύο αυτά μέτρα αντιπροσωπεύουν σχεδόν 80 % του συνολικού ποσού των εγκριθέντων μέτρων για απομειωμένα περιουσιακά στοιχεία.

Από το φθινόπωρο του 2008, μόνο η Γερμανία και η Ιρλανδία θέσπισαν καθεστώτα για απομειωμένα περιουσιακά στοιχεία. Για το γερμανικό καθεστώς, το οποίο έληξε στα τέλη του Ιανουαρίου 2010 χωρίς να χρησιμοποιηθεί, δεν συνυπολογίστηκε συγκεκριμένο ποσό. Ο συνολικός όγκος των παρεμβάσεων αρωγής για απομειωμένα περιουσιακά στοιχεία που εγκρίθηκαν βάσει του ιρλανδικού καθεστώτος ανέρχεται σε 54 δισεκατ. EUR ήτοι 29 % του ΑΕΠ της χώρας.

Από την έναρξη της χρηματοπιστωτικής κρίσης, έξι κράτη μέλη (Αυστρία, Βέλγιο, Γαλλία, Γερμανία, Κάτω Χώρες και Ηνωμένο Βασίλειο) ζήτησαν έγκριση για μεμονωμένες υποθέσεις απομειωμένων περιουσιακών στοιχείων, που δεν ενέπιπταν σε καθεστώς. Συνολικά, ο συνολικός όγκος των εγκριθέντων μέτρων αρωγής για απομειωμένα περιουσιακά στοιχεία έφθασε σε 322 δισεκατ. EUR μέχρι τις 31 Μαρτίου 2010, εκ των οποίων ποσοστό 77 % αφορούσε το ΗΒ και 10 % τη Γερμανία. Σε σχετικούς όρους, τα εγκριθέντα μέτρα αρωγής για απομειωμένα περιουσιακά στοιχεία αντιπροσωπεύουν 14 % του ΑΕΠ στο ΗΒ, και κατά μέσο όρο 2,6 % του ΑΕΠ των κρατών μελών που θέσπισαν μέτρα ad hoc.

5. Αναδιάρθρωση

Εν γένει, τα προσωρινά μέτρα αποδείχθηκαν ότι αποτελούν σημαντικό εργαλείο για την αντιμετώπιση της κρίσης. Ωστόσο, σε ορισμένες περιπτώσεις, οι συγκεκριμένες τράπεζες πρέπει να πραγματοποιήσουν πολύ σημαντικότερες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις. Αυτό είναι απαραίτητο για την αποκατάσταση της βιωσιμότητας των συγκεκριμένων τραπεζών, αλλά και του χρηματοπιστωτικού τομέα της ΕΕ ως σύνολο, για την επαναφορά των ισότιμων όρων ανταγωνισμού μεταξύ των χρηματοπιστωτικών οργανισμών και για την εύρυθμη λειτουργία της εσωτερικής αγοράς.

Κριτήρια και ειδικές περιστάσεις που συνεπάγονται υποχρέωση υποβολής σχεδίου αναδιάρθρωσης

Τα κριτήρια και οι ειδικές περιστάσεις που συνεπάγονται υποχρέωση υποβολής σχεδίου αναδιάρθρωσης έχουν αναλυθεί στην τραπεζική ανακοίνωση, στην ανακοίνωση περί ανακεφαλαιοποίησης και στην ανακοίνωση περί απομειωμένων περιουσιακών στοιχείων.

Αναφέρονται ιδίως, αλλά όχι αποκλειστικά, σε περιπτώσεις που προβληματικές τράπεζες ανακεφαλαιοποιήθηκαν από το κράτος, ή σε περιπτώσεις στις οποίες η τράπεζα που επωφελείται από μέτρα αρωγής για απομειωμένα περιουσιακά στοιχεία έχει ήδη λάβει κρατική ενίσχυση με οποιαδήποτε μορφή που συμβάλλει στην κάλυψη ή την αποφυγή ζημιών (εκτός της υπαγωγής σε καθεστώς εγγυήσεων) η οποία υπερβαίνει συνολικά το 2% των συνολικών, σταθμισμένων ως προς τον κίνδυνο, περιουσιακών στοιχείων της τράπεζας. Ο βαθμός της αναδιάρθρωσης θα εξαρτάται από τη σοβαρότητα των προβλημάτων κάθε τράπεζας.

Αντίθετα, σύμφωνα με αυτές τις ανακοινώσεις (ιδίως το σημείο 40 της ανακοίνωσης περί ανακεφαλαιοποίησης και το παράρτημα V της ανακοίνωσης περί απομειωμένων περιουσιακών στοιχείων), όταν χορηγείται ένα περιορισμένο ποσό ενίσχυσης σε τράπεζες που είναι ουσιαστικά υγιείς, τα κράτη μέλη πρέπει να υποβάλλουν έκθεση στην Επιτροπή σχετικά με τη χρήση των κρατικών πόρων που θα περιλαμβάνουν όλες τις πληροφορίες που απαιτούνται για να αξιολογηθεί η βιωσιμότητα της τράπεζας, η χρήση των ληφθέντων κεφαλαίων και η πορεία απεξάρτησης από την κρατική στήριξη. Η ανάλυση βιωσιμότητας πρέπει να καταδεικνύει το προφίλ κινδύνου και τη μελλοντική κεφαλαιακή επάρκεια αυτών των τραπεζών και να αξιολογεί τα επιχειρηματικά σχέδιά τους.

Μέχρι τις 31 Μαρτίου 2010, η Επιτροπή είχε εξετάσει σχεδόν 40 υποθέσεις αναδιάρθρωσης σε 13 κράτη μέλη. Δύο από τις υποθέσεις αυτές αφορούν δύο διαφορετικά κράτη μέλη, και σε μια άλλη υπόθεση τρία κράτη μέλη. Από αυτές τις διαδικασίες αναδιάρθρωσης, 13 υποθέσεις περατώθηκαν με απόφαση της Επιτροπής.

Η Επιτροπή δεν επιβάλλει εξαρχής κανένα συγκεκριμένο μέτρο αναδιάρθρωσης και κατ' αρχήν δεν απορρίπτεται κανένα συγκεκριμένο επιχειρηματικό μοντέλο. Το σημείο εκκίνησης είναι πάντοτε το σχέδιο αναδιάρθρωσης που υποβάλλεται από ένα κράτος μέλος. Από την άποψη αυτή, η πρώτη προτεραιότητα σε αναδιαρθρώσεις τραπεζών είναι να εξασφαλιστεί ότι μπορούν να λειτουργούν με κερδοφορία χωρίς κρατική στήριξη. Η εφαρμογή των κριτηρίων αναφοράς για την αξιολόγηση της μακροπρόθεσμης βιωσιμότητας μπορεί να οδηγούν σε λύσεις που διαφέρουν από τράπεζα σε τράπεζα, από μια περιορισμένης έκτασης αναδιάρθρωση χωρίς εκποιήσεις περιουσιακών στοιχείων μέχρι την κανονική λύση και εκκαθάριση των μη βιώσιμων οργανισμών.

Κάθε σχέδιο αναδιάρθρωσης πρέπει να περιλαμβάνει επαρκή μέτρα για τον περιορισμό στρεβλώσεων του ανταγωνισμού. Λαμβάνοντας υπόψη τις συνθήκες της αγοράς για κάθε επιμέρους περίπτωση και την κλίμακα της κρατικής παρέμβασης, τα μέτρα για τον περιορισμό των στρεβλώσεων του ανταγωνισμού μπορεί να περιλαμβάνουν εκποιήσεις περιουσιακών στοιχείων, προσωρινούς περιορισμούς όσον αφορά την απόκτηση συμμετοχών από δικαιούχους και άλλα εχέγγυα συμπεριφοράς.

Παρόλο που σε όλες τις υποθέσεις αναδιάρθρωσης που εξετάστηκαν από την Επιτροπή τηρήθηκαν προσεκτικά όλες οι αρχές της ανακοίνωσης περί αναδιάρθρωσης, λήφθηκαν επίσης υπόψη και οι ιδιαιτερότητες κάθε επιμέρους υπόθεσης. Η επίτευξη μιας κατάλληλης ισορροπίας μεταξύ των ποικίλων πτυχών μιας υπόθεσης αναδιάρθρωσης απαιτεί βαθειά γνώση των γεγονότων και των ιδιαιτεροτήτων κάθε τράπεζας. Ωστόσο, οι αρχές που διέπουν την προσέγγιση της Επιτροπής είναι σαφείς και εφαρμόζονται με συνέπεια σε όλες τις υποθέσεις.

6. Συμπέρασμα

Η πολιτική ανταγωνισμού και ιδίως η συνεπής και προβλέψιμη εφαρμογή των κανόνων κρατικών ενισχύσεων, διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο για την αντιμετώπιση της κρίσης. Τα έκτακτα μέτρα διάσωσης που θεσπίστηκαν στην αρχή της κρίσης αποδείχθηκαν επιτυχή διότι κατόρθωσαν να αποκαταστήσουν τη χρηματοπιστωτική σταθερότητα και να στηρίξουν την οικονομική ανάκαμψη. Καθώς η ανάκαμψη αυτή, παρόλο που είναι ακόμη εύθραυστη, φαίνεται να κερδίζει έδαφος, είναι σημαντικό να συνεχιστεί η αναγκαία αναδιάρθρωση του τραπεζικού τομέα, περιλαμβανομένης της εξυγίανσης των ισολογισμών και της ενίσχυσης της ανθεκτικότητας των τραπεζών στους κινδύνους, ώστε να μπορούν οι τράπεζες να εκπληρώνουν την αποστολή τους ως οργανισμών χορήγησης πιστώσεων προς την πραγματική οικονομία χωρίς κρατική στήριξη. Με τον ίδιο τρόπο, καθώς το οικονομικό περιβάλλον συνεχίζει τη σταθεροποίησή του, θα πρέπει να προσανατολιστούμε προς τη σταδιακή άρση, με τρόπο διαφανή και συντονισμένο, των διαφόρων καθεστώτων στήριξης, αρχίζοντας από τις εγγυήσεις του δημοσίου, προκειμένου να δημιουργηθούν οι κατάλληλες συνθήκες για την προοδευτική επάνοδο στην κανονική λειτουργία της αγοράς.

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ 1 – Χρονοδιάγραμμα της εφαρμογής των μέτρων εγγύησης και ανακεφαλαιοποίησης

[pic]

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ 2 – Δυναμική των εγκριθέντων μέτρων εγγύησης και ανακεφαλαιοποίησης

[pic][pic]

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ 3 – Διάκριση των μέτρων που συνδέονται με τη χρηματοπιστωτική κρίση ανά είδος μέσου

Μέτρα που συνδέονται με τη χρηματοπιστωτική κρίση που εγκρίθηκαν έως τις 31 Μαρτίου 2010 (εγκριθέντα ποσά σε δισ. EUR)

[pic]

Πηγή: ΓΔ Ανταγωνισμού.

* Τα υψηλά αριθμητικά στοιχεία όσον αφορά τις εγγυήσεις που εγκρίθηκαν στη Δανία και την Ιρλανδία οφείλονται σε εγγυήσεις γενικού χαρακτήρα που χορηγήθηκαν για την κάλυψη των τραπεζικών υποχρεώσεων. Πηγή για το εγκριθέν ποσό του ιρλανδικού καθεστώτος εγγυοδοσίας: έκθεση του Συμβουλίου της 9.6.2009.

** Ορισμένα σύνολα περιλαμβάνουν εκτιμήσεις και κατά προσέγγιση ποσά.

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ 4 – Συμπληρωματικές πληροφορίες

Στο Διαδίκτυο υπάρχουν συμπληρωματικές πληροφορίες, στατιστικές και δείκτες, καθώς και οι προηγούμενοι πίνακες αποτελεσμάτων για τις κρατικές ενισχύσεις

Για πιο αναλυτικές πληροφορίες, στοιχεία και αριθμητικά δεδομένα όσον αφορά τις εξελίξεις της πολιτικής για τις κρατικές ενισχύσεις, μπορείτε να ανατρέξετε στον πίνακα αποτελεσμάτων για τις κρατικές ενισχύσεις της ΓΔ Ανταγωνισμού, που δημοσιεύεται δύο φορές το χρόνο, την άνοιξη και το φθινόπωρο στη διεύθυνση

http://ec.europa.eu/comm/competition/state_aid/studies_reports/studies_reports.cfm

Υποθέσεις κρατικών ενισχύσεων (μητρώο κρατικών ενισχύσεων)

Στο μητρώο κρατικών ενισχύσεων της Επιτροπής παρέχονται αναλυτικές πληροφορίες για όλες τις υποθέσεις κρατικών ενισχύσεων που αποτέλεσαν αντικείμενο τελικής απόφασης της Επιτροπής από την 1η Ιανουαρίου 2000, καθώς και για τα μέτρα απαλλαγής κατά κατηγορία που υποβλήθηκαν από τα κράτη μέλη. Ενημερώνεται καθημερινά και έτσι εξασφαλίζεται η έγκαιρη πρόσβαση του κοινού στις πλέον πρόσφατες αποφάσεις στον τομέα των κρατικών ενισχύσεων. http://ec.europa.eu/comm/competition/state_aid/register/

Ετήσια έκθεση επί της πολιτικής ανταγωνισμού

Η Επιτροπή δημοσιεύει ετήσια έκθεση επί της πολιτικής ανταγωνισμού στην οποία συνοψίζονται οι σημαντικότερες πολιτικές και νομικές εξελίξεις καθώς και η πλέον πρόσφατη νομολογία. http://ec.europa.eu/comm/competition/annual_reports/

Competition Policy Newsletter

Το ενημερωτικό δελτίο με τίτλο «Competition Policy Newsletter», που δημοσιεύεται τρεις φορές το χρόνο από τη ΓΔ Ανταγωνισμού, περιλαμβάνει μια σειρά άρθρων για συγκεκριμένες νομοθετικές εξελίξεις, καθώς και ενδιαφέρουσες υποθέσεις νομολογίας. http://ec.europa.eu/comm/competition/publications/cpn/

Εβδομαδιαίες πληροφορίες στο Διαδίκτυο σχετικά με τις κρατικές ενισχύσεις

Το ενημερωτικό δελτίο με τίτλο «Weekly e-News», που άρχισε να εκδίδεται το 2006, διανέμεται δωρεάν σε περισσότερους από 3500 συνδρομητές. Παρουσιάζει τις δραστηριότητες της Επιτροπής στον τομέα των κρατικών ενισχύσεων, καθώς και τις πλέον πρόσφατες νομοθετικές εξελίξεις, αποφάσεις της Επιτροπής, ειδήσεις, προσεχείς εκδηλώσεις, εκθέσεις και μελέτες. http://ec.europa.eu/competition/state_aid/newsletter/index.html

Πίνακας αποτελεσμάτων για τις κρατικές ενισχύσεις της ΕΖΕΣ

Η Εποπτεύουσα Αρχή της ΕΖΕΣ δημοσιεύει κάθε χρόνο πίνακα αποτελεσμάτων για τον όγκο των κρατικών ενισχύσεων που χορηγούνται στην Ισλανδία, το Λίχτενσταϊν και τη Νορβηγία.http://www.eftasurv.int/information/pressreleases/2008pr/dbaFile14074.html

[1] Εφαρμογή των κανόνων περί κρατικών ενισχύσεων στα μέτρα που λήφθηκαν για τους χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς στο πλαίσιο της τρέχουσας παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης, ΕΕ C 270 της 25.10.2008, σ. 8-14.

[2] Κοινοτικές κατευθυντήριες γραμμές όσον αφορά τις κρατικές ενισχύσεις για τη διάσωση και την αναδιάρθρωση προβληματικών επιχειρήσεων, ΕΕ C 244 της 1.10.2004, σ. 2-17, όπως παρατάθηκε με την ΕΕ C 156 της 9.7.2009, σ. 3.

[3] Ανακοίνωση της Επιτροπής — H ανακεφαλαιοποίηση των χρηματοπιστωτικών οργανισμών στο πλαίσιο της τρέχουσας χρηματοπιστωτικής κρίσης: περιορισμός των ενισχύσεων στο ελάχιστο απαραίτητο και διασφαλίσεις έναντι αδικαιολόγητων στρεβλώσεων του ανταγωνισμού, ΕΕ C 10 της 15.1.2009, σ. 2-10.

[4] Ανακοίνωση της Επιτροπής σχετικά με την αντιμετώπιση των απομειωμένων περιουσιακών στοιχείων στον κοινοτικό τραπεζικό τομέα, ΕΕ C 72 της 26.3.2009, σ. 1-22.

[5] Ανακοίνωση της Επιτροπής περί της αποκατάστασης της βιωσιμότητας και αξιολόγησης των μέτρων αναδιάρθρωσης στον χρηματοπιστωτικό τομέα στο πλαίσιο της παρούσας κρίσης βάσει των κανόνων περί κρατικών ενισχύσεων, ΕΕ C 195 της 19.8.2009, σ. 9-20.

[6] Βλ. 2981η σύνοδο του Συμβουλίου «Οικονομικές και Χρηματοπιστωτικές Υποθέσεις», Βρυξέλλες, 2 Δεκεμβρίου 2009, 16838/09 (Δελτίο τύπου 352): http://www.consilium.europa.eu/uedocs/cms_Data/docs/pressdata/en/ecofin/111706.pdf.

[7] Βλ. 3015η σύνοδο του Συμβουλίου «Οικονομικές και Χρηματοπιστωτικές Υποθέσεις», Βρυξέλλες, 18 Μαΐου 2010, http://www.consilium.europa.eu/uedocs/cms_data/docs/pressdata/en/ecofin/114495.pdf , έγγραφο εργασίας της ΓΔ Ανταγωνισμού «The application of State aid rules to government guarantee schemes covering bank debt to be issued after 30 June 2010» της 30ής Απριλίου 2010 http://ec.europa.eu/competition/state_aid/studies_reports/phase_out_bank_guarantees.pdf

[8] ΑΕΠ κατά κράτος μέλος, σε εκατ. €, 1992-2008.

[9] Το Βέλγιο αποφάσισε να μην θεσπίσει καθεστώς, αλλά να παρέμβει μέσω μεμονωμένων αποφάσεων.

[10] Τα ποσοστά χρησιμοποίησης που αναφέρονται εστιάζονται αποκλειστικά στις εγγυήσεις που χορηγήθηκαν για νεοεκδοθέντα δάνεια τραπεζών και δεν λαμβάνουν υπόψη τις συνολικές εγγυήσεις που δόθηκαν για υποχρεώσεις τραπεζών σε ορισμένα κράτη μέλη.

[11] Ονομαστικό ποσό των καλυπτόμενων στοιχείων ενεργητικού μείον την πρώτη δόση ζημίας που αναλαμβάνεται από την τράπεζα.