Γνωμοδότηση της Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής για την «Πρόταση Κανονισμού (ΕΚ) του Συμβουλίου για την τροποποίηση του κανονισμού αριθ. 136/66/ΕΟΚ περί δημιουργίας κοινής οργανώσεως αγοράς στον τομέα των λιπαρών ουσιών» () (98/C 235/18)

Στις 6 Απριλίου 1998 και σύμφωνα με τα άρθρα 43 και 198 της Συνθήκης περί ιδρύσεως της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, το Συμβούλιο αποφάσισε να ζητήσει γνωμοδότηση της Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής για την ανωτέρω πρόταση.

Το τμήμα γεωργίας και αλιείας, στο οποίο ανατέθηκε η προετοιμασία των σχετικών εργασιών, υιοθέτησε τη γνωμοδότησή του στις 12 Μαΐου 1998, με βάση εισηγητική έκθεση του κ. Quevedo Rojo.

Η Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή, κατά την 355η σύνοδο ολομέλειάς της της 27ης και 28ης Μαΐου 1998 (συνεδρίαση της 28ης Μαΐου), υιοθέτησε με 67 ψήφους υπέρ, 11 κατά και 8 αποχές την ακόλουθη γνωμοδότηση.

1. Εισαγωγή

1.0. Οι προτάσεις τροποποίησης των κανονισμών των ΚΟΑ εντάσσονται στο πλαίσιο της μεταρρύθμισης της ΚΓΠ που προβλέπεται στο Πρόγραμμα δράσης 2000. Σ'αυτή, οι κύριες δαπάνες του ΕΓΤΠΕ όσον αφορά τις αγορές βασίζονται στις ενισχύσεις των τριών μεγάλων ομάδων προϊόντων της ηπειρωτικής Ευρώπης (ελαιούχοι και πρωτεϊνούχοι σπόροι, γάλα, βόειο κρέας). Οι τρεις αυτές ομάδες αντιπροσωπεύουν τα δύο τρίτα των συνολικών δαπανών του ΕΓΤΠΕ και αυξήθηκαν από 63,7 % το 1986 σε 67,2 % το 1996. Τα προϊόντα αυτά ευθύνονται κατά παράδοση κατά κύριο λόγο για τα πλεονάσματα καθόλη τη διάρκεια της ύπαρξης της ΚΓΠ. Συγκριτικά, τα τρία κύρια συστατικά των μεσογειακών προϊόντων (οίνος, ελαιόλαδο και καπνός) μόλις και μετά βίας αντιπροσωπεύουν το 10 % των συνολικών δαπανών του ΕΓΤΠΕ και, κατά την περίοδο αναφοράς, το ποσοστό αυτό μειώθηκε από 13 % το 1986 σε 9,8 % το 1996.

1.0.1. Οι ΚΟΑ των μεσογειακών προϊόντων πρέπει να λαμβάνουν υπόψη το γεγονός ότι τα προϊόντα αυτά έχουν μεγαλύτερο ποσοστό επίδρασης στη δημιουργία απασχόλησης από ό,τι τα προϊόντα της ηπειρωτικής Ευρώπης. Πρέπει να επισημανθεί ότι, στην περίπτωση των μεσογειακών προϊόντων, ακολουθήθηκαν επείγουσες διαδικασίες στην τροποποίηση των ΚΟΑ που κρίνεται ότι εισήγαγαν διακρίσεις σε σχέση με τις διαδικασίες που εφαρμόστηκαν για τα προϊόντα της ηπειρωτικής Ευρώπης, τόσο όσον αφορά την κατάργηση της παροχής συμβουλών στους συνήθεις κοινωνικοοικονομικούς εκπροσώπους όσο και όσον αφορά τον επείγοντα χαρακτήρα της λήψης αποφάσεων.

1.1. Κύρια σημεία των προτάσεων της Επιτροπής

1.1.1. Μία μεταρρύθμιση σε δύο φάσεις, με μία πρώτη φάση (μεταβατική περίοδος) για τις περιόδους από το 1998/1999 έως το 2000/2001 και μία δεύτερη φάση από την 1η Νοεμβρίου 2001.

1.1.1.1. Πρώτη φάση:

- Αύξηση της Μέγιστης Εγγυημένης Ποσότητας (ΜΕΠ) από 1 350 000 σε 1 562 000 τόνους 7

- Επιμερισμός της ΜΕΠ σε ΜΕΠ ανά χώρα, με την ακόλουθη κατανομή:

Ισπανία 625 210 τ (40,0160 %) Γαλλία 3 065 τ (0,1962 %) Ελλάδα 389 038 τ (24,9000 %) Ιταλία 501 175 τ (32,0770 %) Πορτογαλία 43 915 τ (2,8107 %),

- Κατάργηση της ενίσχυσης στην κατανάλωση 7

- Κατάργηση της ενίσχυσης των μικροπαραγωγών 7

- Κατάργηση του καθεστώτος παρέμβασης και αντικατάστασή του από ένα καθεστώς ιδιωτικής αποθεματοποίησης 7

- Ορισμός της 1ης Μαΐου 1998 ως τελευταίας προθεσμίας για νέες καλλιέργειες με δικαίωμα ενίσχυσης, αν και θα πρέπει να ληφθούν υπόψη οι μετά από την ημερομηνία αυτή καλλιέργειες που περιλαμβάνονται στα προγράμματα εκσυγχρονισμού των ελαιώνων που προβλέπονται από την Επιτροπή.

1.1.1.2. Δεύτερη φάση:

- Κατάρτιση μιας αξιόπιστης βάσης δεδομένων για τις εκτάσεις, τον αριθμό των ελαιόδεντρων και την παραγωγή, προκειμένου να σχεδιαστεί η δεύτερη φάση 7

- Δήλωση της αναγκαιότητας μέτρων για τη βελτίωση της ποιότητας και την προώθηση, τα οποία ούτε παρατίθενται συγκεκριμένα ούτε και καταρτίζεται σχετικός προϋπολογισμός 7

- Συνεχίζει να μην αντιμετωπίζεται το ενδεχόμενο απαγόρευσης της ανάμιξης 7

- Ακύρωση των διατάξεων σχετικά με τις ενισχύσεις και τους μηχανισμούς ρύθμισης της αγοράς που προβλέπονται στον κανονισμό 136/66/ΕΟΚ και που θεσπίζουν την ΚΟΑ στον τομέα των λιπαρών ουσιών από την 1η Νοεμβρίου 2001.

2. Γενικές παρατηρήσεις

2.1. Μία μεταρρύθμιση σε δύο φάσεις

2.1.1. Η Πρώτη αντιπροσωπεύει μία πραγματική μεταρρύθμιση, η έννοια της οποίας δεν έχει λόγους να συμπίπτει με τη Δεύτερη. Ο κύριος λόγος για την επιλογή αυτή είναι η έλλειψη αξιόπιστων στοιχείων για το σχεδιασμό μιας πραγματικής μεταρρύθμισης πριν από την 1η Νοεμβρίου 2001. Προκρίνεται λοιπόν η επιλογή μιας άμεσης μεταρρύθμισης, χωρίς να λαμβάνονται υπόψη οι επιπτώσεις που θα επιφέρουν οι αλλαγές, σε σαφή αντίθεση με το 1ο συμπέρασμα της Γνωμοδότησης της ΟΚΕ () και με το Ψήφισμα του Κοινοβουλίου.

2.1.2. Η δικαιολογία γι'αυτή τη βιασύνη φαίνεται ότι έγκειται στο φόβο της εμφάνισης διαρθρωτικών πλεονασμάτων. Ωστόσο, κατά την περίοδο 1996-1997, κατά την οποία η παγκόσμια παραγωγή έφθασε το ανώτατο όριο που είχε ποτέ σημειωθεί, δεν υπήρξε πλεόνασμα.

2.1.3. Εξάλλου, η καθιέρωση σταθεροποιητικού μέτρου που να περιορίζει τις καλλιέργειες που δικαιούνται επιδότηση σ' εκείνες που ορίστηκαν πριν από την 1η Μαΐου 1998, απομακρύνει τον κίνδυνο πλεονασμάτων στο παραγωγικό δυναμικό των υφισταμένων καλλιεργειών και στην ενδεχόμενη ανακαίνισή τους.

2.1.4. Άλλο κίνητρο για την επείγουσα εφαρμογή της μεταρρύθμισης θα μπορούσε να είναι η προσπάθεια διασφάλισης των ποσοστώσεων ορισμένων παραγωγών χωρών έναντι άλλων, δεδομένου ότι, ως αποτέλεσμα της δυναμικής της αγοράς και της ΚΟΑ, οι προσπάθειες επενδύσεων και καινοτομιών που κατέβαλαν οι διάφορες χώρες στον ελαιοκομικό τομέα είναι άνισες.

2.1.5. Με λίγα λόγια, δεν δικαιολογείται η εφαρμογή της πρώτης φάσης της μεταρρύθμισης - που άστοχα καλείται μεταβατική φάση , όσο δεν υπάρχει η αξιόπιστη βάση δεδομένων την οποία θα πρέπει να παράσχει το ελαιοκομικό μητρώο, όπως κατέδειξαν τόσο η Επιτροπή όσο και το Ελεγκτικό Συνέδριο.

2.1.6. Τα στοιχεία του ελαιοκομικού μητρώου πιθανόν να οδηγήσουν στη σύσταση για καθιέρωση διαφορετικών κριτηρίων και μηχανισμών για τη δεύτερη φάση της μεταρρύθμισης. Η κατάσταση αυτή θα ήταν επιβλαβής και αποπροσανατολιστική για τον κλάδο.

2.2. Ανεπαρκής ΜΕΠ και εσφαλμένη και μεροληπτική κατανομή ανά ΜΕΠ

2.2.1. Η Μέγιστη Εγγυημένη Ποσότητα (ΜΕΠ) ανέρχεται σε 1 562 400 τόνους και είναι κατώτερη από την ενδοκοινοτική κατανάλωση της περιόδου 1996-1997 (1 657 000 τόνοι σύμφωνα με την έκθεση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου) και από τις προοπτικές κατανάλωσης για τα ερχόμενα έτη, ως αποτέλεσμα της κάμψης των τιμών της αγοράς.

2.2.2. Η περίοδος που χρησιμοποιήθηκε για τον καθορισμό της ΜΕΠ και των εθνικών εγγυημένων ποσοστώσεων (ΕΕΠ) είναι εσφαλμένη και μεροληπτική.

2.2.3. Είναι εσφαλμένη, δεδομένου ότι ο παραγωγικός κύκλος των ελαιόδεντρων είναι κατά βάση διετής. Ως εκ τούτου, η περίοδος αυτή θα έπρεπε να αριθμεί ορισμένα χρόνια (τουλάχιστον 6), ούτως ώστε, με εξαίρεση τα έτη της καλύτερης και της χειρότερης εσοδείας, να περιλαμβάνει στοιχεία τουλάχιστον τεσσάρων ετών, δηλαδή το αντίστοιχο του μέσου όρου δύο τυπικών διετών κύκλων.

2.2.4. Είναι μεροληπτική στο μέτρο που οι αριθμοί αυτοί θα έπρεπε να αναθεωρούνται κάθε χρόνο σε συνάρτηση με τις άμεσα προηγούμενες περιόδους καλλιέργειας και όχι να παραμένουν σταθεροί για το σύνολο της καλούμενης «μεταβατικής περιόδου» με βάση τα στοιχεία της περιόδου 1992/1993 έως 1996/1997. Διαφορετικά, οι προσπάθειες των χωρών που επένδυσαν περισσότερο στην ανανέωση των καλλιεργειών και την τεχνολογική καινοτομία, μέσα στα κοινά πλαίσια της ισχύουσας ΚΟΑ, θα τις έθεταν σε μειονεκτική θέση λόγω της προτεραιότητας που έδωσαν στην ποιότητα, την ανακαίνιση και την καινοτομία.

2.3. Μία πρόωρη και ατελής πρόταση

2.3.1. Η προαναφερόμενη έλλειψη μιας αξιόπιστης βάσης δεδομένων, οδηγεί στο βεβιασμένο σχεδιασμό της «μεταβατικής περιόδου», όπως καθίσταται σαφές από τις πολλές ανεπάρκειες.

2.3.2. Η κατάργηση του καθεστώτος για τους μικροπαραγωγούς θα πρέπει να αντισταθμίζεται με ειδικά μέτρα που να διασφαλίζουν τη βιωσιμότητα των μικρομεσαίων εκμεταλλεύσεων, δεδομένου ότι εξασφαλίζουν, σε ορισμένα κράτη μέλη, το 55 % των θέσεων απασχόλησης του αγροτικού τομέα και διαδραματίζουν βασικό ρόλο όσον αφορά τη συγκράτηση του πληθυσμού στις αγροτικές περιοχές και την προστασία του περιβάλλοντος.

2.3.3. Επίσης, δε λαμβάνεται υπόψη η διαφορετική παραγωγικότητα των ελαιώνων. Ενώ υπάρχουν ελαιώνες διαρθρωτικά περιθωριακοί, και μάλιστα υπερβολικά (εκείνοι που εμφανίζουν παραγωγικότητα κατώτερη από 1 000 Kg/ha), υπάρχουν παράλληλα ιδιαίτερα παραγωγικοί ελαιώνες που αποφέρουν κέρδος, ακόμη και σε τιμές της αγοράς. Η διακύμανση αυτή είναι συνεχής και αισθητή. Ως εκ τούτου, η χρήση των καταγεγραμμένων εκτάσεων κάθε εκμετάλλευσης και της ποσότητας της εσοδείας που παρήγαγε και εμπορευματοποίησε η κάθε εκμετάλλευση θα μπορούσε να επιτρέψει τον καθορισμό των βάσεων για μία συνεχή προσαρμογή της ενίσχυσης της παραγωγής, σε συνάρτηση με την παραγωγικότητα, η οποία θα διασφάλιζε τη συνέχιση της καλλιέργειας των περιθωριακών ελαιώνων και θα συνιστούσε ένα κίνητρο εύλογο, ποτέ όμως υπερβολικό, για την ανακαίνιση και την καινοτομία.

2.4. Μία αδικαιολόγητη κατάργηση της παρέμβασης

2.4.1. Η κατάργηση του καθεστώτος παρέμβασης ενδέχεται να προκαλέσει κερδοσκοπικές κινήσεις. Η ιδιωτική αποθεματοποίηση δεν διασφαλίζει τον εφοδιασμό της αγοράς ούτε και τη διατήρηση του εισοδήματος των γεωργών. Ούτε και δικαιολογείται η κατάργηση αυτή με το επιχείρημα ότι η παρέμβαση προάγει την παραγωγή ενώ περιορίζονται οι καλλιέργειες με δικαίωμα ενίσχυσης από την 1η Μαΐου.

2.4.2. Λησμονάται ότι η παρέμβαση παρέχει τη δυνατότητα της ρύθμισης των τιμών και των αγορών όταν αυτό κρίνεται απαραίτητο, γεγονός που υπήρξε ιδιαίτερα χρήσιμο και με μηδαμινό κόστος στο παρελθόν. Όπως είναι γνωστό, στον κλάδο αυτό, οι διακυμάνσεις της εσοδείας από το ένα έτος στο άλλο μπορούν να αντιπροσωπεύουν το ένα τρίτο της μέσης ετήσιας παραγωγής, και ως εκ τούτου τα αποθέματα για τη σύνδεση μεταξύ περιόδων είναι απαραίτητα.

2.5. Εμπόδιο στον έλεγχο της απάτης

2.5.1. Προκειμένου να περιορίσει την απάτη, η πρόταση καταργεί τις ενισχύσεις στους μικροπαραγωγούς και στην κατανάλωση, ενώ παράλληλα μεταβιβάζει τα μέτρα ελέγχου στις χώρες μέλη, μετά τον καθορισμό των ΕΕΠ. Τα μέτρα αυτά είναι ανεπαρκή και συνιστούν εκχώρηση αρμοδιοτήτων εκ μέρους της Επιτροπής.

2.5.2. Ένας πιθανός τρόπος αποτροπής της απάτης θα μπορούσε να είναι ο αποτελεσματικός και πραγματικός έλεγχος του παραχθέντος ελαιολάδου στο ελαιουργείο, και των εμπορικών συναλλαγών. Για το σκοπό αυτό, η ΟΚΕ προτείνει να διασταυρώνονται τα δεδομένα σχετικά με την εξαγωγή λιπαρών υπολειμμάτων από τα ελαιουργία με τα δεδομένα σχετικά με την εισαγωγή λιπαρών υπολειμμάτων στα εργοστάσια παραγωγής πυρηνελαίου. Αυτός ο φυσικός έλεγχος του ελαιολάδου που όντως παρήχθη και εμπορευματοποιήθηκε, θα πρέπει να συνοδεύεται από την απλούστευση της διαχείρισης των ενισχύσεων, είναι εφικτός και επί πλέον θα επέτρεπε τον εξορθολογισμό της παραγωγής και της αγοράς. Ως προς τον έλεγχο της απάτης, η πρόταση αυτή θα αντιστάθμιζε την κατάργηση των ενισχύσεων προς τους μικροπαραγωγούς και θα αντικαθιστούσε το διπλό έλεγχο τον οποίο θα επέτρεπε η, επίσης καταργηθείσα, ενίσχυση στην κατανάλωση.

2.6. Προώθηση της κατανάλωσης και βελτίωση της ποιότητας του ελαιολάδου

2.6.1. Το ελαιόλαδο αντιπροσωπεύει το 3 % της παραγωγής και το 3,5 % της κατανάλωσης φυτικών ελαίων. Μέχρι σήμερα δεν έχουν υπάρξει διαρθρωτικά πλεονάσματα. Η κατανάλωση είναι μηδαμινή σε πολυάριθμες χώρες, συμπεριλαμβανομένων και πολλών χωρών της ΕΕ.

2.6.2. Η αύξηση της κατανάλωσης που παρατηρήθηκε σε χώρες υψηλού βιοτικού επιπέδου, ως αποτέλεσμα της εκστρατείας προώθησης που διεξήγαγε το Διεθνές Ελαιοκομικό Συμβούλιο (ΔΕΣ), υπήρξε θεαματική.

2.6.3. Στην προηγούμενη έκθεση της ΟΚΕ διατυπωνόταν σύσταση για τη χρηματοδότηση παρόμοιων εκστρατειών από την ΕΕ. Επίσης επισημαινόταν η ακαταλληλότητα των μειγμάτων που, τουλάχιστον, θα έπρεπε να αναγράφονται στην επισήμανση ώστε να αποφεύγεται η σύγχυση.

2.6.4. Η προώθηση της κατανάλωσης ελαιολάδου ποιότητας με εκστρατείες προώθησης, που θα μπορούσαν να χρηματοδοτηθούν με την καταργηθείσα ενίσχυση στην κατανάλωση, θα μπορούσε να επιτρέψει την απορρόφηση από την αγορά της μέσης ετήσιας παραγωγής που προβλέπει για το 2005 η έκθεση του ΔΕΣ (1 962 000 τόνοι), ιδίως στις βόρειες χώρες καθώς και σε άλλες όπως, π.χ. στις ΗΠΑ, την Ιαπωνία, τον Καναδά και την Αυστραλία.

2.7. Προστασία του περιβάλλοντος

2.7.1. Η διατήρηση της καλλιέργειας των ελαιόδεντρων αποτελεί προς το παρόν, σε πολλές περιοχές της ΕΕ, τη μοναδική εναλλακτική λύση για την αποφυγή της εγκατάλειψης και της συνακόλουθης υποβάθμισης του περιβάλλοντος, ιδιαίτερα της διάβρωσης των εδαφών, δεδομένου ότι οι ελαιώνες αποτελούν το παραγωγικό δάσος της ΕΕ που χωρίζει τις εύφορες περιοχές από την έρημο.

2.7.2. Οι ελαιώνες που βρίσκονται σε ευαίσθητα εδάφη, και που αντιπροσωπεύουν υψηλό ποσοστό των καλλιεργούμενων εδαφών, λόγω της ευπάθειας και του περιθωριακού χαρακτήρα τους, απαιτούν ειδικά μέτρα, τα οποία δεν προβλέπονται.

2.7.3. Η προσαρμογή της ενίσχυσης στην παραγωγή θα μπορούσε να δώσει τη δυνατότητα παροχής ενιαίας ενίσχυσης σε αυτούς τους περιθωριακούς ελαιώνες (ανά χλγρ. παραχθέντος και εμπορευματοποιηθέντος ελαιολάδου) που να είναι κατά πολύ ανώτερη από την ενίσχυση που παρέχεται στους αρδευόμενους ελαιώνες, το κόστος παραγωγής των οποίων μπορεί να αντισταθμιστεί αποκλειστικά και μόνο από τις τιμές της αγοράς.

3. Επιτραπέζια ελιά

3.1. Μόνο στην αιτιολογική έκθεση υπάρχει αναφορά σ' αυτό τον τομέα. Κρίνεται απαραίτητο να προβλεφθούν ήδη μέτρα στήριξης για τον τομέα αυτό, η βιωσιμότητα του οποίου αντιμετωπίζει σοβαρό κίνδυνο. Ο τομέας αυτός αποτελεί επίσης σημαντική πηγή απασχόλησης και ευκαιρία για τη διαφοροποίηση της εκμετάλλευσης των ελαιώνων.

4. Συμπέρασμα

4.1. Ευρωπαϊκή πρωτοκαθεδρία και Πρόγραμμα δράσης 2000

4.1.1. Η εξέχουσα θέση την οποία κατέχει σήμερα η παραγωγή και κατανάλωση του ελαιολάδου πρέπει να διατηρηθεί. Για το σκοπό αυτό, έχει θεμελιώδη σημασία η πρόταση μεταρρύθμισης να έχει τη στήριξη όλων των παραγωγών χωρών.

4.1.2. Μία πρόταση μεταρρύθμισης προς αυτή την κατεύθυνση είναι εφικτή εάν ακολουθηθούν οι προσανατολισμοί της έκθεσης του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, που επέτυχε την ομόφωνη στήριξη του ελαιοκομικού κλάδου της ΕΕ. Η ενότητα του ελαιοκομικού κλάδου έχει θεμελιώδη σημασία για τη διατήρηση της πρωτοκαθεδρίας.

4.1.3. Οι κατευθυντήριες γραμμές που περιλαμβάνονται στην έκθεση του Κοινοβουλίου μπορούν να είναι δημοσιονομικά βιώσιμες. Κρίνεται σκόπιμη η δημιουργία δύο συμπληρωματικών μηχανισμών: α) μία εξέταση της δυνατότητας αύξησης του δημοσιονομικού δελτίου για την ΚΟΑ του ελαιολάδου, στα πλαίσια της αύξησης που εξετάζεται για άλλους τομείς στο Πρόγραμμα δράσης 2000 7 β) μία προσαρμογή της ενίσχυσης στην παραγωγή σε συνάρτηση με την παραγωγικότητα που να διασφαλίζει το εισόδημα όλων των ελαιοπαραγωγών και τη διατήρηση της απασχόλησης.

4.1.4. Η ΕΕ πρέπει να καταβάλει σοβαρές προσπάθειες για τη διατήρηση της πρωτοκαθεδρίας στην παραγωγή, την εμπορία και την καινοτομία στον κλάδο αυτό. Για τούτο είναι απαραίτητα τα εξής: α) μία εκστρατεία προώθησης του ελαιολάδου ποιότητας που να χρηματοδοτηθεί από την ΕΕ και τις αναγνωρισμένες οργανώσεις παραγωγών με σκοπό την αύξηση της κατανάλωσης στα επίπεδα που απαιτούν οι προβλέψεις αύξησης της παραγωγής 7 β) μία προστασία της μέσης ποιότητας, απαγόρευση των μιγμάτων και καταπολέμησή τους με νομικά μέσα, προκειμένου να διατηρηθεί η φήμη του προϊόντος 7 γ) ένα διαρκές ειδικευμένο πρόγραμμα Ε& ΤΑ που να διασφαλίζει την τεχνολογική υπεροχή.

4.1.5. Από το πρώτο της σημείωμα, η Επιτροπή αντιμετωπίζει το ελαιόλαδο ως πιθανό κίνδυνο και ως μία ζωντανή πραγματικότητα οι δυνατότητες της οποίας είναι τεράστιες εάν υπάρξει η κατάλληλη προώθηση της κατανάλωσης του προϊόντος το οποίο παρουσιάζει καθολικά αναγνωρισμένα προτερήματα. Τα χαρακτηριστικά της ελαιοπαραγωγής, που έχουν τονισθεί επανειλημμένα (κύρια πηγή απασχόλησης σε ευρωπαϊκές περιφέρειες του στόχου 1, γεωργικό σύστημα που μπορεί να διατηρηθεί εάν προσαρμοστεί η ενίσχυση με τους πόρους της ΚΟΑ σε ελαιώνες που έχουν πολύ διαφορετικό παραγωγικό δυναμικό, δυναμισμός του παραγωγικού και μεταποιητικού τομέα που έχει εισαγάγει τα τελευταία χρόνια σημαντικές τεχνολογικές καινοτομίες, τρόπος ζωής και πολιτισμικό στοιχείο ριζωμένο σε ευρείες περιοχές της Νότιας Ευρώπης, κλπ.), καθιστούν το μέλλον του τομέα μία σημαντική πρόκληση για την ΕΕ.

4.1.6. Παρότι η πρόταση της Επιτροπής, περιλαμβάνει ορισμένες θετικές πτυχές σε σχέση με το Σημείωμα του 1997, η Επιτροπή εξακολουθεί να μην κατανοεί τον τομέα. Εκεί όπου η Επιτροπή βλέπει πρόβλημα, ο τομέας εξετάζει δυνατότητες ανάπτυξης με την κατάλληλη προώθηση του προϊόντος, του οποίου η τιμή θα γίνει πιο λογική, λόγω της προβλεπόμενης αύξησης της προσφοράς. Τα κάθε είδους πλεονεκτήματα (για την απασχόληση, κοινωνικά, οικονομικά, περιβαλλοντικά, τεχνολογικής υπεροχής, κλπ.) που προσφέρει αυτή τη στιγμή ο τομέας δεν πρέπει να χαθούν με μία περιοριστική αντιμετώπιση και με αδικαιολόγητα βεβιασμένες ενέργειες, δεδομένου ότι δεν υπάρχει αξιόπιστη βάση δεδομένων και ότι πρόκειται για προϊόν που δεν είναι διαρθρωτικά πλεονασματικό.

5. Ειδικές παρατηρήσεις

5.1. Άρθρο 4

Η ΟΚΕ φρονεί ότι δεν είναι σκόπιμη η τροποποίηση που περιλαμβάνεται στην ίδια θέση και σύμφωνα με την οποία ο μηχανισμός παρέμβασης πρέπει να διατηρηθεί με την παρούσα μορφή του προκειμένου να διασφαλιστεί η επιβίωση των ελαιώνων.

5.2. Άρθρο 5

Η ΟΚΕ δέχεται τις ΕΕΠ (Εθνικές Εγγυημένες Ποσότητες) που καθορίζονται στο άρθρο 5, υπό τον όρο να τροποποιηθούν μόλις η Επιτροπή διαθέτει τα πραγματικά στοιχεία όσον αφορά την παραγωγή, εκτάσεις και αριθμό δένδρων των κρατών μελών. Οι τροποποιήσεις θα γίνουν αμέσως, πριν από την περάτωση της μεταβατικής περιόδου.

5.2.1. Η ΟΚΕ φρονεί ότι η ΜΕΠ (Μέγιστη Εγγυημένη Ποσότητα) πρέπει να είναι ίση με το άθροισμα της συνολικής κοινοτικής κατανάλωσης συν τις εξαγωγές μείον τις εισαγωγές, συμπεριλαμβανομένης και της ποσότητας που θα εξασφαλίζει τη σύνδεση μεταξύ δύο διαδοχικών περιόδων εμπορίας. Η ποσότητα αυτή μπορεί να ανέρχεται περίπου στον αριθμό που συνιστά επίσης και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

5.3. Άρθρο 11

Η ΟΚΕ θεωρεί ότι είναι σημαντικό να τονιστεί ο ιδιαίτερος ρόλος του ελαιολάδου στην πρόληψη των καρδιαγγειακών παθήσεων στις εκστρατείες προώθησης που προβλέπονται στο άρθρο αυτό. Το τμήμα υπογραμμίζει την εξοικονόμηση πόρων του προϋπολογισμού που συνεπάγεται η κατανάλωση ελαιολάδου προκειμένου για τις δαπάνες για τη δημόσια υγεία.

Βρυξέλλες, 28 Μαΐου 1998.

Ο Πρόεδρος

της Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής

Tom JENKINS

() ΕΕ C 136 της 1.5.1998, σ. 20.

() CES 600/97 - ΕΕ C 287 της 22.9.1997.