20, 10. 86 Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων Αριθ. C 263/13 
Γνωμοδότηση της Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής για την πρόταση οδηγίας του Συμβουλίου 
για την εναρμόνιση νομοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων που αφορούν την εξυγίανση 
και εκκαθάριση των πιστωτικών ιδρυμάτων(') 
(86/C 263/06) 
Το Συμβούλιο αποφάσισε, στις 24 Ιανουαρίου 1986, να ζητήσει, σύμφωνα με το άρθρο 57 της συνθήκης 
ΕΟΚ, τη γνωμοδότηση της Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής για την ανωτέρω αναφερόμενη 
πρόταση οδηγίας. 
Το τμήμα βιομηχανίας, εμπορίου, βιοτεχνίας και υπηρεσιών στο οποίο ανατέθηκαν οι εργασίες σχετικά 
με το θέμα αυτό, υιοθέτησε τη γνωμοδότηση του στις 4 Ιουνίου 1986 με βάση την έκθεση του εισηγητή 
κ. De Bruyn. 
Η Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή κατά την 238η σύνοδο ολομέλειας της, συνεδρίαση της 2ας 
Ιουλίου 1986, υιοθέτησε ομόφωνα την ακόλουθη γνωμοδότηση: 
Η ΟΚΕ επιδοκιμάζει την πρόταση οδηγίας με την επιφύλαξη των εξής γενικών και ειδικών παρατηρή­
σεων: 
1. Γενικές παρατηρήσεις 
Η πρόταση οδηγίας αποβλέπει σε τρεις διακεκριμένους 
στόχους: 
— τα μέτρα εξυγίανσης των πιστωτικών ιδρυμάτων και την 
υπερεδαφική εφαρμογή, μέσα στην Κοινότητα, των εν 
λόγω μέτρων αυτών που έχουν ληφθεί στο κράτος μέλος 
της έδρας, όσον αφορά τα υποκαταστήματα που έχουν 
ιδρυθεί σε άλλα κράτη μέλη. 
— την εκκαθάριση των πιστωτικών ιδρυμάτων και την υπερε­
δαφική εφαρμογή, μέσα στην Κοινότητα, μιας απόφασης 
που έχει ληφθεί σχετικά με το θέμα αυτό στο κράτος μέλος 
της έδρας, όσον αφορά τα υποκαταστήματα που έχουν 
ιδρυθεί σε άλλα κράτη μέλη, 
— την εγγύηση των καταθέσεων. 
1.1. Τα μέτρα εξυγίανσης 
1.1.1. Σύμφωνα με το άρθρο 2.1 της πρότασης οδηγίας 
πρόκειται «για μέτρα που προορίζονται να στηρίξουν ή να 
αποκαταστήσουν την οικονομική κατάσταση ενός πιστω­
τικού οργανισμού». 
Ωστόσο, για τις ανάγκες εφαρμογής της οδηγίας, πρόκειται 
μόνο για μέτρα που περιλαμβάνονται σε έναν κατάλογο που 
επισυνάπτεται ως παράρτημα της πρότασης. Αν ληφθεί υπόψη 
το περιεχόμενο του παραρτήματος αυτού, διαπιστώνεται ότι 
πρόκειται πολύ γενικά για μέτρα διοικητικού χαρακτήρα που 
έχουν ως αντικείμενο να καταστήσουν δυνατό στις αρμόδιες 
αρχές να πραγματοποιούν ελέγχους και επαληθεύσεις, να 
επιβάλουν συντηρητικά μέτρα (διορισμός ειδικού επιτρόπου 
ή προσωρινού διαχειριστή, ολική ή μερική αναστολή των 
δραστηριοτήτων, απαγόρευση ορισμένων εργασιών κλπ.) και 
να επιβάλουν κυρώσεις (προσωρινή αναστολή, αυτεπάγγελτη 
απαλλαγή από τα καθήκοντα κλπ.). 
Σημειώνεται — και η Επιτροπή έχει συνείδηση του πράγμα­
τος — ότι τα μέτρα αυτά δεν έχουν ως μοναδικό στόχο τη 
στήριξη και αποκατάσταση της οικονομικής ισορροπίας ενός 
πιστωτικού ιδρύματος, αλλά ότι πρόκειται γενικότερα για 
διοικητικά μέτρα που αφορούν τον έλεγχο και ενδεχομένως 
(') ΕΕ αριθ. C 356 της 31. 12. 1985, σ, 55. την επιβολή κυρώσεων σε περίπτωση που η συμπεριφορά 
ενός πιστωτικού ιδρύματος αντιβαίνει στις διατάξεις που 
ισχύουν. 
Πράγματι, όταν ένα πιστωτικό ίδρυμα αντιμετωπίζει δυσχέ­
ρειες ρευστότητας ή φερεγγυότητας, διαπιστώνεται ότι οι 
ελεγκτικές αρχές συχνά επεμβαίνουν με τη συνήθη διακρι­
τικότητα προκειμένου να παροτρύνουν άλλα ιδρύματα να 
παράσχουν βοήθεια στο ίδρυμα που αντιμετωπίζει δυσχέ­
ρειες. Στη συνέχεια λαμβάνονται ορισμένα διοικητικά συντη­
ρητικά μέτρα, πάντοτε με τη μεγαλύτερη εχεμύθεια, γιατί κάθε 
αποκάλυψη των δυσχερειών που αντιμετωπίζει ένα πιστωτικό 
ίδρυμα μπορεί να επιδεινώσει την κατάσταση ή και να την 
καταστήσει ανεπανόρθωτη. 
Για το λόγο αυτό, τονίζεται με έμφαση ότι είναι επιτακτική 
ανάγκη τα μέτρα που λαμβάνονται στο στάδιο αυτό να δια­
τηρούν τον εμπιστευτικό χαρακτήρα τους για όσο το δυνατόν 
μεγαλύτερο χρονικό διάστημα. 
1.1.2. Η Επιτροπή αντιλαμβάνεται πλήρως τον υβριδικό 
χαρακτήρα των μέτρων που αναφέρονται στο παράρτημα. 
Το άρθρο 2 προβλέπει την ύπαρξη τριών θετικών προϋποθέ­
σεων για την εφαρμογή της οδηγίας (άρθρο 2.1) και η εφαρ­
μογή αυτή αποκλείεται σε δύο περιπτώσεις: όταν τα μέτρα 
έχουν ληφθεί: 
— στο πλαίσιο της κανονικής εποπτείας των πιστωτικών 
ιδρυμάτων με σκοπό την καταστολή παραβάσεων, 
— στο πλαίσιο μιας πτώχευσης, πτωχευτικού συμβιβασμού 
ή κάθε άλλης διαδικασίας εκκαθάρισης που έχει ήδη τεθεί 
σε κίνηση (άρθρο 2.2). 
Όσον αφορά την μία από τις δύο θετικές προϋποθέσεις (άρθρο 
2.1.β), θα πρέπει να διευκρινισθεί ότι τα μέτρα πρέπει να 
λαμβάνονται και να υλοποιούνται προκειμένου να αποφευχθεί 
η έναρξη μιας διαδικασίας εκκαθάρισης παρά να αποβλέπουν 
στο στόχο αυτό. 
1.1.3. Γενικότερα, η οδηγία αντικαθιστά τον κανόνα της 
εδαφικής αρμοδιότητας των αρχών ελέγχου σχετικά με τα 
μέτρα εξυγίανσης, θεσπίζοντας τον κανόνα αρμοδιότητας της 
αρχής ελέγχου της χώρας της έδρας, που επεκτείνεται σε όλες 
τις χώρες της κοινής αγοράς στις οποίες υπάρχει υποκα­
τάστημα του πιστωτικού ιδρύματος (άρθρο 4). 
Αριθ. C 263/14 Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων 20. 10. 86 
Η πρόταση περιέχει μία εξαίρεση: αν οι αρχές ελέγχου της 
χώρας υποδοχής κρίνουν σκόπιμη τη λήψη μέτρων εξυ­
γίανσης και οι αρχές της χώρας της έδρας, οι οποίες έχουν 
δεόντως ενημερωθεί για την πρόθεση αυτή, θεωρούν ότι δεν 
πρέπει να παρέμβουν, οι αρχές ελέγχου της χώρας υποδοχής 
διατηρούν την εδαφική τους αρμοδιότητα και μπορούν να 
ασκήσουν τις εξουσίες οι οποίες τους έχουν δοθεί από την 
εθνική τους νομοθεσία (άρθρο 6). 
Αντίθετα, αν οι αρχές ελέγχου της χώρας της έδρας κρίνουν 
χρήσιμη μια παρέμβαση, η απόφαση τους επιβάλλεται στη 
χώρα υποδοχής και οι αρχές ελέγχου της χώρας αυτής δεν 
μπορούν να εφαρμόσουν ούτε να διατηρήσουν κανένα μέτρο 
εξυγίανσης που απορρέει από την αρμοδιότητα τους 
(άρθρο 4.2). 
Η ΟΚΕ θεωρεί ότι η διάταξη αυτή μπορεί να δημιουργήσει 
προβλήματα όταν οι αρχές ελέγχου της χώρας υποδοχής 
θεωρούν, αν ληφθούν υπόψη ορισμένες πτυχές που προσιδιά­
ζουν στη χώρα αυτή, ότι τα μέτρα που έχουν ληφθεί από τις 
αρχές ελέγχου της χώρας της έδρας δεν είναι ικανοποιητικά 
και δεν λαμβάνουν επαρκώς υπόψη τα ειδικά προβλήματα της 
χώρας υποδοχής. Κατά συνέπεια, θα πρέπει να καταργηθεί η 
διάταξη του άρθρου 4.3 και να θεσπισθεί, αντίθετα, ότι οι 
αποφάσεις που έχουν ληφθεί από τις αρχές της χώρας της 
έδρας δεν αποτελούν εμπόδιο για την εφαρμογή ή τη διατή­
ρηση από τις αρχές της χώρας υποδοχής των μέτρων που 
απορρέουν από την αρμοδιότητα τους. 
1.1.4. Αντίθετα, τα μέτρα που έχουν ληφθεί από τις αρχές 
της χώρας της έδρας μπορεί να φανούν υπερβολικά αυστηρά 
στις αρχές της χώρας υποδοχής. Ή ακόμη τα μέτρα αυτά 
μπορεί αν αντιβαίνουν στις αντιλήψεις των αρχών αυτών 
όσον αφορά το δημόσιο συμφέρον ή τη δημόσια τάξη. 
Στο σημείο αυτό, η πρόταση οδηγίας είναι ριζοσπαστική: 
επιβάλλει στα κράτη μέλη να θεσπίσουν, αν είναι αναγκαίο, 
κάθε νομοθετική, κανονιστική ή διοικητική διάταξη προκει­
μένου να εξαλείψουν κάθε κώλυμα νομικής φύσης κατά την 
εφαρμογή των μέτρων που έχουν αποφασισθεί από τις αρχές 
της χώρας της έδρας (άρθρο 10). 
1.1.5. Αν μετά την επικύρωση και θέση σε εφαρμογή της 
Ενιαίας Πράξης, προκύψει θέμα τροποποίησης του άρθρου 9 
της πρότασης, η ΟΚΕ επιθυμεί να εκφέρει τη γνώμη της 
δεόντως. 
1.2. Η εκκαθάριση 
1.2.1. Αν πρόθεση της Επιτροπής είναι, όπως το αναφέρει 
στο αιτιολογικό μέρος, όχι μόνο να επιβάλλει την εφαρμογή 
της νομοθεσίας της χώρας της έδρας, αλλά επίσης την 
αποκλειστική αρμοδιότητα των αρχών ή των δικαστικών 
αρχών της χώρας αυτής, η διάταξη που αναφέρεται στην 
παράγραφο 1 του άρθρου 11 θα πρέπει να ερμηνευθεί ως 
παρέμβαση στην εσωτερική έννομη τάξη των κρατών μελών. 
Επιπλέον, ενδέχεται να υπάρξουν αντιρρήσεις συνταγματι­
κής τάξης, στο βαθμό που η διάταξη αυτή συνεπάγεται τη 
διαβούλευση της δικαστικής εξουσίας με μια διοικητική 
αρχή· 
1.2.2. Η ΟΚΕ διαπιστώνει ότι ο όρος «εκκαθάριση» 
αφορά: — την πτώχευση, τον πτωχευτικό συμβιβασμό και ανάλογες 
διαδικασίες, κατά την έννοια του σχεδίου σύμβασης σχε­
τικά με τις διαδικασίες αυτές, 
— άλλες διαδικασίες εκκαθάρισης που θα αποτελούσαν 
ειδικά καθεστώτα, ειδικότερα διοικητικού χαρακτήρα, 
— την εκούσια εκκαθάριση (αριθ. 12.) 
1.2.3. Η πρόταση οδηγίας βασίζεται στην αρχή της ενότη­
τας και της καθολικότητας της «εκκαθάρισης»: αποκλειστική 
αρμοδιότητα της αρχής ενός μόνο κράτους, δηλαδή του 
κράτους της έδρας· αναγνώριση και εκτέλεση των αποφάσεων 
της αρχής του κράτους αυτού, όσον αφορά όλα τα υποκα­
ταστήματα σε όλα τα κράτη μέλη. 
Η θέσπιση της αρχής αυτής, η οποία έχει γίνει δεκτή από το 
σχέδιο σύμβασης σχετικά με την πτώχευση, τους πτωχευτι­
κούς συμβιβασμούς και άλλες ανάλογες διαδικασίες, δεν θα 
προκαλούσε πρόβλημα αν η σύμβαση αυτή είχε επικυρωθεί 
και τεθεί σε ισχύ. Αν η σύμβαση δεν τεθεί σε ισχύ, συχνά θα 
επιβάλλονται σημαντικές τροποποιήσεις στο νομικό 
σύστημα πολλών κρατών μελών. 
1.3. Η εγγύηση των καταθέσεων 
1.3.1. Η ΟΚΕ αντιλαμβάνεται ότι το κοινό ενδιαφέρεται 
να πληροφορηθεί αν και πώς οι καταθέσεις που έχουν πραγμα­
τοποιηθεί, οι οποίες πολύ συχνά είναι αποτέλεσμα αποταμίευ­
σης, καλύπτονται από εγγυήσεις σε περίπτωση κατάρρευσης 
ενός πιστωτικού ιδρύματος. 
Επειδή ακριβώς η ανησυχία αυτή εκτιμάται δεόντως, πραγμα­
τοποιούνται αυστηροί έλεγχοι στα πιστωτικά ιδρύματα, ειδι­
κότερα όσον αφορά την ρευστότητα, φερεγγυότητα και 
αποδοτικότητα τους η οποία, τελικά, αποτελεί την πιο 
ασφαλή εγγύηση. 
Ο κίνδυνος αφερεγγυότητας δύσκολα μπορεί να ασφαλισθεί 
σύμφωνα με τις τεχνικές που προσιδιάζουν στην ασφάλιση οι 
οποίες συνίστανται στην κάλυψη, με βάση τους στατιστικούς 
νόμους, αριθμού κινδύνων της αυτής φύσης. Αυτό έγινε 
δυνατό κάποτε στις Ηνωμένες Πολιτείες λόγω του υψηλού 
αριθμού ιδρυμάτων μεσαίου μεγέθους τα οποία ήταν κατανε­
μημένα σε μια ιδιαίτερα διευρυμένη αγορά. Τώρα το σύστημα 
έχει απολέσει την αποτελεσματικότητα του λόγω της εμφάνι­
σης ιδρυμάτων πολύ διαφορετικού μεγέθους. 
Είναι δύσκολο να γίνει αντιληπτό, στο οικονομικό σύστημα 
της κοινής αγοράς, πως ο κίνδυνος αυτός μπορεί να αναλη­
φθεί από το κράτος, δηλαδή από το σύνολο των φορολογου­
μένων. Ωστόσο, αυτό συμβαίνει μερικές φορές στην περί­
πτωση δημόσιων πιστωτικών ιδρυμάτων, πράγμα που θέτει 
και το πρόβλημα του βάρους που πρέπει να φέρει ενδεχομένως 
το σύνολο και δεν επιτρέπει να εγερθούν προβλήματα αντα­
γωνισμού. 
Πάντως, η παρέμβαση του κράτους δεν μπορεί να αποκλεισθεί 
για παράδειγμα στην περίπτωση ατυχήματος μεγάλης έκτα­
σης, που πιθανόν να συνεπάγεται αλυσιδωτές συνέπειες ή που 
μπορεί να κλονίσει το εθνικό νόμισμα και τη διεθνή πίστη 
ενός κράτους. Οι σκέψεις αυτές εξηγούν, επίσης, το γεγονός 
ότι τα συστήματα εγγύησης που υπάρχουν, εμφανίζουν σχε­
δόν πάντοτε έναν έντονο εθνικό χαρακτήρα και ότι αυτό θα 
ισχύει για όσο διάστημα θα υπάρχουν διαφορετικά νομί­
σματα. 
20. 10. 86 Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων Αριθ. C 263/15 
1.3.2. Η μέριμνα να αντιμετωπισθούν οι ανησυχίες του 
κοινού, οδήγησε, σε ορισμένα κράτη μέλη, τα πιστωτικά 
ιδρύματα να υιοθετήσουν με. ή χωρίς, τη συνδρομή των αρχών 
ορισμένα συστήματα εγγύησης. 
Τα συστήματα αυτά έχουν ως κύριο χαρακτηριστικό ότι θεμε­
λιώνονται στην αρχή της αλληλεγγύης και συνδέουν όλα τα 
πιστωτικά ιδρύματα τα οποία λειτουργούν στον ίδιο χρη­
ματοοικονομικό χώρο, ο οποίος έχει ορισθεί σε συνάρτηση 
με το νόμιμο νόμισμα. 
Η αρχή αυτή της αλληλεγγύης στηρίζεται στη σκέψη ότι 
συμφέρει σε όλους ο οικονομικός χώρος ο οποίος χαρακτη­
ρίζεται από ένα εθνικό νόμισμα, στον οποίον αναπτύσσουν 
τις δραστηριότητες τους, να παρέχει την εικόνα της σταθερό­
τητας και της ασφάλειας, και αυτό παρά την ύπαρξη άλλων 
σκέψεων που θίγουν τη σχετική σπουδαιότητα των ιδρυμάτων 
και τον ανταγωνισμό που μπορούν να αναπτύξουν ορισμένα, 
όχι χωρίς κίνδυνο, σε βάρος εκείνων οι οποίοι θα πρέπει να 
πληρώσουν σε περίπτωση ατυχήματος. 
1.3.3. Αυτά τα εθνικά συστήματα που όλα κάνουν έκκληση 
στην αλληλεγγύη των πιστωτικών ιδρυμάτων με τη μορφή 
συνεισφοράς ή υπόσχεσης επέμβασης, μπορούν να λειτουρ­
γούν σε εντελώς ιδιωτική βάση. Σε ορισμένες περιπτώσεις οι 
αρχές επενέβησαν για να καθιερώσουν το σύστημα αυτό ή 
για να το θέσουν σε λειτουργία. 
1.3.4. Τα συστήματα αυτά δεν έχουν καμία σχέση με το 
πτωχευτικό δίκαιο και τις διατάξεις για τις εκκαθαρίσεις. Το 
σύστημα εγγύησης παρεμβαίνει στην περίπτωση αυτή ως 
ασφαλιστής ο οποίος υποκαθίσταται στα δικαιώματα εκείνου 
τον οποίο αποζημιώνει στην περίπτωση πτώχευσης. Η αρχή 
της ισότητας των πιστωτών στην πτώχευση δεν μπορεί να 
ληφθεί υπόψη στην περίπτωση αυτή. 
1.3.5. Επιπλέον, όλα τα συστήματα αυτά εμφανίζουν την 
πιο μεγάλη ποικιλία σε όλους τους τομείς: ανώτατο όριο 
αποζημίωσης, νόμισμα που καλύπτεται, φύση των καταθέ­
σεων που καλύπτονται, υπολογισμός του ποσού της συμμε­
τοχής, ιδιότητα των δικαιούχων. Αυτές οι διαφορές εξηγού­
νται από τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει το πρόβλημα 
κάθε κράτος μέλος και από το βαθμό ευαισθησίας του κοινού. 
1.3.6. Φαίνεται πολύ δύσκολη η νομική ρύθμιση του 
αντικείμενου αυτού με την έκδοση οδηγίας. 
Πάντως, αν ληφθεί υπόψη ο ειδικός χαρακτήρας του προβλή­
ματος και η εθνική σημασία που παρουσιάζει, καθώς και οι 
επιπτώσεις στον ανταγωνισμό, δικαιολογημένα γίνεται 
αποδεκτό ότι κάθε υποκατάστημα τράπεζας της οποίας η έδρα 
βρίσκεται σε άλλο κράτος μέλος μπορεί να προσχωρήσει στο 
ισχύον σύστημα εγγύησης που υφίσταται στη χώρα υποδοχής 
με τις αυτές προϋποθέσεις που ισχύουν για τα πιστωτικά 
ιδρύματα των οποίων η έδρα βρίσκεται στην τελευταία, εκτός 
αν το υποκατάστημα προστατεύεται στη χώρα υποδοχής από 
το σύστημα της χώρας της έδρας, εφόσον το το σύστημα 
αυτό ισοδυναμεί τουλάχιστον με εκείνο που ισχύει στη χώρα 
υποδοχής και αν η τελευταία αυτή εγκρίνει τη μη συμμετοχή 
στο δικό της σύστημα. 
Αντίθετα, για όσο διάστημα δεν υφίσταται σύστημα εγγύησης 
σε όλα τα κράτη μέλη, φαίνεται εντελώς απαράδεκτο να 
επιβληθεί στα υφιστάμενα εγγυητικά συστήματα να καλύ­
πτουν τα υποκαταστήματα τους σε ένα κράτος μέλος που δεν 
αναγνωρίζει κανένα εγγυητικό σύστημα. 2. Ειδικές παρατηρήσεις 
2.1. Αρθρο 2 παράγραφος 1 
Η ΟΚΕ προτείνει η παράγραφος αυτή να διατυπωθεί ως εξής: 
«Κατά την έννοια της παρούσας οδηγίας, θεωρούνται ως 
μέτρα εξυγίανσης, τα μέτρα που λαμβάνουν οι αρχές που 
αναφέρονται στην παράγραφο 3 και προορίζονται...». 
2.2. Αρθρο 2.1.β) 
Η πρόταση της Επιτροπής (βλέπε αιτιολογικό, σελίδα 5, 
τελευταίο εδάφιο) διατυπώνεται καλύτερα αν αντικατασταθεί 
το κείμενο της πρότασης με την εξής φράση: 
«β) υιοθετηθούν προκειμένου να αποφευχθεί η έναρξη μιας 
διαδικασίας εκκαθάρισης.» 
2.3. Αρθρο 4 
Οι αρμόδιες αρχές της χώρας υποδοχής μπορούν να κρίνουν 
ότι τα μέτρα που έχουν ληφθεί στη χώρα της έδρας είναι 
ανεπαρκή, σε σχέση με την τοπική κατάσταση. Κατά συνέ­
πεια, θα πρέπει να τους δοθεί η δυνατότητα να διατηρήσουν 
ή να λάβουν, στην περίπτωση που έχουν ήδη επέμβει με βάση 
το άρθρο 6, κάθε μέτρο που απορρέει από την αρμοδιότητα 
τους το οποίο κρίνεται χρήσιμο. Κατά συνέπεια, η παράγρα­
φος 3 του άρθρου 4 θα πρέπει να απαλειφθεί (βλέπε σημείο 
1.1.3). 
2.4. Αρθρο 7 
Η διάταξη αυτή είναι χρήσιμη και επιδοκιμάζεται στην περί­
πτωση της παραγράφου 1, όταν τα μέτρα αφορούν τα δικαιώ­
ματα των πιστωτών και οι τελευταίοι μπορούν να ασκήσουν 
ένα ένδικο μέσο. 
Εκτός από την περίπτωση αυτή θα πρέπει, αντίθετα, κάθε 
ενέργεια να γίνεται με ιδιαίτερη διακριτικότητα. 
2.5. Αρθρο 9.2 
Προφανώς ένα κράτος μέλος δεν μπορεί να τροποποιήσει ή 
να συμπληρώσει τον κατάλογο μέτρων που περιλαμβάνονται 
στο παράρτημα, παρά μόνον αν τα μέτρα αυτά ανήκουν στο 
δικό του νομικό σύστημα. 
2.6. Αρθρο 11 
Η διάταξη αυτή στοχεύει, σύμφωνα με το αιτιολογικό, στη 
θέσπιση της διπλής αρχής της ενότητας και της καθολικότη­
τας της εκκαθάρισης. 
Ωστόσο, η παράγραφος 2 περιορίζεται στη διευκρίνιση ότι η 
εκκαθάριση γίνεται «σύμφωνα με τις νομικές διατάξεις της 
χώρας της έδρας» δίχως να επιβεβαιώνει την αποκλειστική 
εδαφική δικαιοδοσία των αρμόδιων αρχών της χώρας της 
έδρας. Ελλείψει μιας τέτοιας διευκρίνισης και λόγω της μη 
υιοθέτησης της σύμβασης σχετικά με τις πτωχεύσεις, τους 
πτωχευτικούς συμβιβασμούς και τις ανάλογες διαδικασίες, 
Αριθ. C 263/16 Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων 20. 10. 86 
ορισμένα κράτη μέλη, των οποίων το νομικό σύστημα αγνοεί 
την αρχή της ενότητας και της καθολικότητας της πτώχευ­
σης, θα μπορούσαν να δεχθούν την εδαφική αρμοδιότητα της 
δικής τους δικαιοδοσίας στην περίπτωση ενός υποκαταστή­
ματος, περιοριζόμενα στην εφαρμογή του δικαίου της χώρας 
της έδρας. 
Η ερμηνεία αυτή θα μπορούσε να επιβεβαιωθεί στην παρά­
γραφο 3 από την οποία σιωπηρώς συνάγεται ότι μια διαδι­
κασία εκκαθάρισης μπορεί να αρχίσει όσον αφορά ένα υποκα­
τάστημα, εκτός αν παρόμοια διαδικασία έχει ήδη τεθεί σε 
κίνηση σε άλλο κράτος μέλος για το οποίο δεν διευκρινίζεται 
μάλιστα ότι είναι το κράτος της έδρας. 
Κατά συνέπεια, η ΟΚΕ προτείνει να διατυπωθεί η παράγρα­
φος 3 του άρθρου 11 ως εξής: 
«Οι αποφάσεις σχετικά με την εκκαθάριση πιστωτικών ιδρυ­
μάτων που λαμβάνονται από τις διοικητικές ή τις δικαστικές 
αρχές της χώρας της έδρας ή από τα όργανα εκκαθάρισης 
της χώρας αυτής, παράγουν πλήρως...» 
2.7. Άρθρο 16.1 
Θα πρέπει να διατυπωθεί η ιδέα ότι κάθε υποκατάστημα, σε 
ένα κράτος μέλος, μιας τράπεζας, της οποίας η έδρα βρίσκεται 
στην Κοινότητα, θα μπορεί να προσχωρήσει στο σύστημα 
εγγύησης που ισχύει στη χώρα υποδοχής με τις αυτές προϋπο­
θέσεις που ισχύουν για τα πιστωτικά ιδρύματα των οποίων η 
έδρα βρίσκεται στην τελευταία. Αν το υποκατάστημα καλύ­
πτεται, στη χώρα υποδοχής, από το σύστημα της χώρας της 
Βρυχέλλες, 2 Ιουλίου 1986. 
1. Γενικές παρατηρήσεις 
1.1. Η ΟΚΕ εκφράζει για άλλη μια φορά τη μεγάλη ανησυ­
χία της για την αύξηση της φτώχειας στην Ευρωπαϊκή Κοινό­
τητα και ιδιαίτερα στα νέα κράτη μέλη της. Υπάρχουν άπειρες έδρας, εφόσον το σύστημα αυτό είναι τουλάχιστον ισοδύναμο 
με εκείνο που λειτουργεί στη χώρα υποδοχής και αν αυτό το 
τελευταίο εγκρίνει την μη προσχώρηση στο δικό της 
σύστημα, τότε το υποκατάστημα μπορεί να μην προσχωρήσει 
στο τοπικό σύστημα. Αν το σύστημα της χώρας της έδρας 
έναι λιγότερο ευνοϊκό από εκείνο της χώρας υποδοχής, θα 
μπορούσε να γίνει δεκτό ότι το υποκατάστημα δεν προσχωρεί 
στο σύστημα αυτό παρά μόνο για να συμπληρωθεί η εγγύηση 
υπό την προϋπόθεση ότι αυτό το τελευταίο σύστημα αποδέ­
χεται παρόμοια περιορισμένη προσχώρηση. 
2.8. Αρθρο 16.2 
Η διάταξη αυτή πρέπει να καταργηθεί σύμφωνα με την παρά­
γραφο 1.3.6 των γενικών παρατηρήσεων. 
2.9. Άρθρο 17 ' 
Όσον αφορά την υιοθέτηση των απαραίτητων διατάξεων από 
τα κράτη μέλη, θα πρέπει να προβλεφθεί προθεσμία τριών ή 
τεσσάρων ετών μετά την υιοθέτηση της οδηγίας παρά να 
καθοριστεί μια ημερομηνία από σήμερα. 
2.10. Παράρτημα 
Η ΟΚΕ σημειώνει ότι υπάρχουν ορισμένα κενά στον κατά­
λογο μέτρων εξυγίανσης που αναφέρονται στο παράρτημα. 
Οι παρατηρήσεις που θα μπορούσαν να διατυπωθούν σχετικά 
με το θέμα αυτό θα διαβιβασθούν απευθείας στις αρμόδιες 
υπηρεσίες της Επιτροπής. 
ενδείξεις ότι όλο και περισσότερα άτομα μπαίνουν από οικο­
νομική άποψη στο περιθώριο της κοινωνίας μας. 
(') ΕΕ αριθ. C 151 της. 17. 6. 1986, σ. 4. Ο Πρόεδρος της 
Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής 
Gerd MUHR 
Γνωμοδότηση της Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής για την πρόταση απόφασης του Συμβουλίου 
για την τροποποίηση της απόφασης 85/8/ΕΟΚ για ειδική κοινοτική δράση καταπολέμησης της 
φτώχειας(') 
(86/C 263/07) 
Στις 16 Ιουνίου 1986 το Συμβούλιο αποφάσισε να ζητήσει, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 
198 της συνθήκης για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας, τη γνωμοδότηση της 
Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής για την πρόταση απόφασης του Συμβουλίου για την τρο­
ποποίηση της απόφασης 85/8/ΕΟΚ για ειδική κοινοτική δράση καταπολέμησης της φτώχειας. 
Η Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή αποφάσισε να αναθέσει στον κ. Roycroft, ως γενικό εισηγητή 
την προετοιμασία των σχετικών εργασιών. 
Η Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή υιοθέτησε κατά τη 238η σύνοδο ολομέλειας της (συνεδρίαση 
της 2ας Ιουλίου 1982) κατά πλειοψηφία και με μία αποχή την ακόλουθη γνωμοδότηση: