Γνωμοδότηση της Ευρωπαϊκής Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής για την "Πρόταση κανονισμού του Συμβουλίου για τη θέσπιση ευρωπαϊκού εκτελεστού τίτλου για μη αμφισβητούμενες αξιώσεις"

(COM(2002) 159 τελικό - 2002/0090 (CNS))

(2003/C 85/01)

Στις 15 Απριλίου 2002 και σύμφωνα με το άρθρο 262 της Συνθήκης περί ιδρύσεως της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, το Συμβούλιο αποφάσισε να ζητήσει από την Ευρωπαϊκή Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή να καταρτίσει γνωμοδότηση για την ανωτέρω πρόταση.

Το ειδικευμένο τμήμα "Εσωτερική αγορά, παραγωγή και κατανάλωση" στο οποίο ανατέθηκε η προετοιμασία των σχετικών εργασιών, υιοθέτησε τη γνωμοδότησή του στις 27 Νοεμβρίου 2002, με βάση εισηγητική έκθεση του κ. Ravoet.

Κατά την 395η σύνοδο ολομέλειάς της (συνεδρίαση της 11ης Δεκεμβρίου 2002), η Ευρωπαϊκή Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή υιοθέτησε, με ψήφους 79 υπέρ, 1 ψήφο κατά και 2 αποχές, την ακόλουθη γνωμοδότηση.

Σύνοψη των συμπερασμάτων

Η ΕΟΚΕ επιδοκιμάζει την πρόταση κανονισμού για την κατάργηση των διαδικασιών κήρυξης της εκτελεστότητας μη αμφισβητούμενων αξιώσεων. Η πρόταση κανονισμού στηρίζεται στα υφιστάμενα κοινοτικά μέσα, ιδιαιτέρως τη σύμβαση Βρυξέλλες Ι και τον Κανονισμό επιδόσεως. Η αδυναμία του σχεδίου έγκειται στο ότι τα κράτη μέλη αφήνονται ελεύθερα να εναρμονίσουν κατά βούληση τους διαδικαστικούς κανόνες τους με τις βασικές προϋποθέσεις που πρέπει να πληρούνται για την έκδοση ευρωπαϊκού εκτελεστού τίτλου. Για τη δημιουργία ενός πραγματικά ευρωπαϊκού δικαστικού χώρου, απαιτείται περισσότερη εναρμόνιση της νομοθεσίας των κρατών μελών.

1. Σύνοψη του εγγράφου της Επιτροπής

1.1. Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο του Tampere στις 15 και 16 Οκτωβρίου 1999 υιοθέτησε την αρχή της αμοιβαίας αναγνώρισης ετυμηγοριών και άλλων αποφάσεων των δικαστικών αρχών ως θεμέλιο λίθο της δικαστικής συνεργασίας στους κόλπους της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Όσον αφορά το αστικό δίκαιο, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο ζήτησε την περαιτέρω μείωση των ενδιάμεσων μέτρων τα οποία πρέπει να ληφθούν προκειμένου ένα κράτος μέλος να αναγνωρίσει και να εκτελέσει μια απόφαση η οποία έχει ληφθεί σε ένα άλλο κράτος μέλος.

1.1.1. Στο κοινό πρόγραμμα, το οποίο καταρτίστηκε από την Επιτροπή και το Συμβούλιο, κατόπιν προσκλήσεως του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου 30 Νοεμβρίου 2000, και αφορά τη λήψη μέτρων για την εφαρμογή της αρχής της αμοιβαίας αναγνώρισης αποφάσεων που σχετίζονται με αστικές και εμπορικές υποθέσεις, που υιοθετήθηκε από το Συμβούλιο στις 30 Νοεμβρίου 2000(1), ορίζεται ως μια από τις προτεραιότητες της Ευρωπαϊκής Ένωσης η κατάργηση των διαδικασιών για την εκτέλεση αποφάσεων που αφορούν μη αμφισβητούμενες αξιώσεις(2).

1.1.2. Η καθιέρωση του ευρωπαϊκού εκτελεστού τίτλου για μη αμφισβητούμενες αξιώσεις αποτελεί το αρχικό πείραμα με απώτερο στόχο την κατάργηση των διαδικασιών αναγνώρισης.

1.2. Την 1η Μαρτίου 2002 εκδόθηκε ο κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 44/2001 του Συμβουλίου της 22ας Δεκεμβρίου 2000 σχετικά με την διεθνή δικαιοδοσία, την αναγνώριση και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις (στη συνέχεια: κανονισμός Βρυξέλλες I) κανονισμός ο οποίος τέθηκε έκτοτε σε ισχύ. Ο εν λόγω κανονισμός αποτελούσε ήδη ένα σημαντικό βήμα για την απλούστευση των διαδικασιών για την κήρυξη της εκτελεστότητας μιας απόφασης σε σύγκριση με τη Συνθήκη των Βρυξελλών σχετικά με τη δικαιοδοσία και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις του 1968 (στη συνέχεια: Σύμβαση ΕΕX).

1.3. Με την πρόταση κανονισμού για την καθιέρωση ευρωπαϊκού εκτελεστού τίτλου για μη αμφισβητούμενες αξιώσεις, το Συμβούλιο επιθυμεί να προχωρήσει ένα βήμα περισσότερο από ότι συνέβη με τη συμφωνία Βρυξέλλες I.

1.3.1. Πρέπει να τονιστεί ότι η έννοια "ευρωπαϊκός εκτελεστός τίτλος" έχει διττό νόημα, πράγμα το οποίο εκφράζει με άμεσο τρόπο το διπλό στόχο της. Αν ερμηνευτεί περιοριστικά, αφορά την κατάργηση των διαδικασιών αναγνώρισης. Από την άλλη πλευρά, στην ευρεία έννοιά της, αφορά τη θέσπιση μιας ενιαίας διαδικασίας για την έκδοση αποφάσεων οι οποίες θα μπορούν στη συνέχεια να εκτελούνται σε όλα τα κράτη μέλη χωρίς διαδικασίες αναγνώρισης. Όσον αφορά τις μη αμφισβητούμενες αξιώσεις, η Επιτροπή επιδιώκει ενεργώς την υλοποίηση και των δύο στόχων, όχι όμως στο ίδιο νομικό μέσο.

1.4. Με την παρούσα πρόταση επιδιώκεται αποκλειστικά η υλοποίηση του πρώτου στόχου που είναι συγκεκριμένα η κατάργηση των διαδικασιών αναγνώρισης ως προϋπόθεση για την εκτέλεση σε ένα κράτος μέλος δικαστικών αποφάσεων ή συμβιβασμών και δημοσίων εγγράφων που είναι αποδεδειγμένο ότι έχουν εκδοθεί χωρίς ο οφειλέτης να αμφισβητεί το είδος ή το μέγεθος της αξίωσης. Υποτίθεται ότι αυτή η παθητική συμπεριφορά του οφειλέτη συνιστά συνειδητή επιλογή η οποία απορρέει από το γεγονός ότι αναγνωρίζει την ύπαρξη της οφειλής ή την αγνοεί σκοπίμως. Η κατάργηση της διαδικασίας αυτής προσφέρει στους πιστωτές το πλεονέκτημα της ταχείας και αποτελεσματικής εκτέλεσης μιας απόφασης στο εξωτερικό. Στη συγκεκριμένη πρόταση, με την φράση ευρωπαϊκός εκτελεστός τίτλος εννοείται μια γενική και ευδιάκριτη βεβαίωση δικαστικής απόφασης, συμβιβασμού ή δημοσίου εγγράφου απ' όπου προκύπτει ότι πληρούνται όλες οι προϋποθέσεις για την εκτέλεση του περιεχομένου του σε όλη την Κοινότητα χωρίς τη λήψη ενδιάμεσων μέτρων.

1.5. Για την υλοποίηση του δεύτερου ευρύτερου στόχου, η Επιτροπή καταρτίζει Πράσινη Βίβλο για την καθιέρωση ενιαίας ή εναρμονισμένης διαδικασίας ευρωπαϊκού εντάλματος πληρωμής. Αναμένεται ότι το εν λόγω κείμενο θα δημοσιευθεί το 2002.

1.6. Για να καταργηθούν οι διαδικασίες, απαραίτητη προϋπόθεση είναι η αμοιβαία εμπιστοσύνη των κρατών μελών όσον αφορά τα δικαστικά τους συστήματα. Πέραν αυτού, πρέπει να ληφθούν μέτρα για να διασφαλιστεί η τήρηση των προϋποθέσεων μιας δίκαιας δίκης με βάση το άρθρο 6 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την προστασία των δικαιωμάτων του ανθρώπου και των θεμελιωδών ελευθεριών και του άρθρου 47 του Χάρτη για τα θεμελιώδη δικαιώματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Για τους λόγους αυτούς, η Επιτροπή θεώρησε ότι έχει ουσιαστική σημασία να συμπεριλάβει στην παρούσα πρόταση ορισμένους βασικούς διαδικαστικούς κανόνες σχετικά με την επίδοση (και πιο συγκεκριμένα: τις επιτρεπόμενες μεθόδους και την προθεσμία) που προσφέρουν στους οφειλέτες την εγγύηση ότι θα ενημερωθούν δεόντως για τις απαιτήσεις που εγείρονται κατά αυτών και θα τους δοθεί η δυνατότητα να προετοιμάσουν την υπεράσπισή τους. Μόνο εφόσον τηρηθούν αυτά τα στοιχειώδη πρότυπα μπορεί να επακολουθήσει η κατάργηση του ελέγχου επί του σεβασμού των δικαιωμάτων υπεράσπισης στο κράτος μέλος στο οποίο πρέπει να εκτελεστεί η απόφαση.

1.7. Η αξιοποίηση της δυνατότητας που θεσπίζεται με το σχέδιο κανονισμού για την απλούστευση της εκτέλεσης αποφάσεων είναι από δύο πλευρές προαιρετική. Κατά πρώτον, τα κράτη μέλη μπορούν τα ίδια να αποφασίσουν εάν θα προσαρμόσουν τη νομοθεσία τους στους βασικούς διαδικαστικούς κανόνες, έτσι ώστε όσο το δυνατόν περισσότερες αποφάσεις που αφορούν μη αμφισβητούμενες αξιώσεις να μπορούν να πιστοποιηθούν ως ευρωπαϊκοί εκτελεστοί τίτλοι. Κατά δεύτερον, οι πιστωτές μπορούν να επιλέξουν μεταξύ της κλασσικής διαδικασίας κήρυξης της εκτελεστότητας δυνάμει του κανονισμού Βρυξέλλες Ι και του χαρακτηρισμού μιας απόφασης ως ευρωπαϊκού εκτελεστού τίτλου.

2. Λεπτομέρειες της πρότασης

2.1. Στο κεφάλαιο Ι της πρότασης περιλαμβάνεται σαφής περιγραφή του αντικειμένου (άρθρο 1), που είναι συγκεκριμένα η θέσπιση ευρωπαϊκού εκτελεστού τίτλου για μη αμφισβητούμενες αξιώσεις σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις, με απώτερο στόχο τη διευκόλυνση της ελεύθερης κυκλοφορίας δικαστικών αποφάσεων, συμβιβασμών και δημοσίων εγγράφων σε όλα τα κράτη μέλη. Το πεδίο εφαρμογής (άρθρο 2) συμπίπτει με το πεδίο του κανονισμού Βρυξέλλες I.

2.1.1. Στο άρθρο 3 της πρόταση ορίζονται οι διάφορες έννοιες που χρησιμοποιούνται: απόφαση, αξίωση, μη αμφισβητούμενη αξίωση, τελεσίδικη απόφαση, τακτικό ένδικο μέσο, δημόσιο έγγραφο, κράτος μέλος εκτέλεσης, δικαστήριο προέλευσης.

2.2. Το κεφάλαιο ΙΙ αναφέρεται στον ευρωπαϊκό εκτελεστό τίτλο. Εφόσον πληρούνται οι προϋποθέσεις που ορίζονται στο άρθρο 5, μια απόφαση που λαμβάνεται από δικαστήριο ενός κράτους μέλους κατόπιν αιτήματος του πιστωτή πιστοποιείται ως ευρωπαϊκός εκτελεστός τίτλος, έτσι ώστε να αναγνωρίζεται και στα άλλα κράτη μέλη και να εφαρμόζεται εκεί χωρίς να απαιτούνται ειδικές διαδικασίες. Η απόδειξη του χαρακτηρισμού χορηγείται με τη μορφή του εντύπου (άρθρο 7) που επισυνάπτεται στο παράρτημα Ι της πρότασης.

2.2.1. Οι συσσωρευτικές προϋποθέσεις που περιλαμβάνονται στο άρθρο 5 είναι οι ακόλουθες:

- η απόφαση είναι εκτελεστέα στο κράτος μέλος προέλευσης και έχει τελεσίδικο χαρακτήρα.

- η απόφαση δεν αντίκειται στα μέρη 3, 4 ή 6 του κεφαλαίου ΙΙ του Κανονισμού Βρυξέλλες I.

- στην περίπτωση μη αμφισβητούμενης αξίωσης κατά την έννοια του άρθρου 3, σημείο 4, εδάφιο β) ή γ), του προτεινόμενου Κανονισμού, η δικαστική διαδικασία πληροί τις τυπικές προϋποθέσεις που ορίζονται στο κεφάλαιο III και

- η δυνάμει του κεφαλαίου ΙΙΙ του προτεινόμενου κανονισμού απαιτούμενη επίδοση των εγγράφων, σε περίπτωση που πρέπει να συμβεί σε ένα κράτος μέλος άλλο του κράτους μέλους στο οποίο εκδόθηκαν, πρέπει να διεξάγεται σε συμφωνία με το άρθρο 31 (το οποίο αναφέρεται στον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 1348/2000 του Συμβουλίου σχετικά με την επίδοση και κοινοποίηση στα κράτη μέλη δικαστικών και εξώδικων πράξεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις(3), που στη συνέχεια θα αναφέρεται ως Κανονισμός επίδοσης).

2.2.2. Σε περίπτωση που ένας τίτλος δεν πληροί το σύνολο των προϋποθέσεων αυτών, το άρθρο 6 προβλέπει τη δυνατότητα έκδοσης μερικού ευρωπαϊκού εκτελεστού τίτλου.

2.2.3. Το περιεχόμενο του πιστοποιητικού ευρωπαϊκού εκτελεστού τίτλου περιγράφεται στο άρθρο 7.

2.2.4. Αποκλείεται η άσκηση ένδικου μέσου (άρθρο 8), κατά αποφάσεως η οποία αφορά αίτηση για την έκδοση πιστοποιητικού ευρωπαϊκού εκτελεστού τίτλου, λαμβανομένων ιδιαιτέρως υπόψη των εγγυήσεων για τον οφειλέτη που περιλαμβάνονται στο άρθρο 15.

2.2.5. Σε περίπτωση που μια απόφαση δεν έχει ακόμη καταστεί τελεσίδικη αλλά πληροί τις λοιπές προϋποθέσεις του άρθρου 5, υπάρχει δυνατότητα έκδοσης ευρωπαϊκού εκτελεστού τίτλου για ασφαλιστικά μέτρα (άρθρο 9).

2.3. Ένας ευρωπαϊκός εκτελεστός τίτλος εκδίδεται μόνο εφόσον, πριν εκδοθεί η δικαστική απόφαση η οποία αποτελεί τη βάση αυτού, διασφαλίστηκαν πλήρως τα δικαιώματα υπεράσπισης. Για το λόγο αυτό, στην πρόταση κανονισμού συμπεριλαμβάνονται βασικοί διαδικαστικοί κανόνες τους οποίους πρέπει να καλύπτει η δικαστική διαδικασία στο κράτος μέλος προέλευσης. Τα κράτη μέλη είναι ελεύθερα να κρίνουν εάν και κατά πόσο είναι σκόπιμο να προσαρμόσουν την εθνική νομοθεσία τους στα εν λόγω στοιχειώδη πρότυπα.

2.3.1. Οι βασικοί διαδικαστικοί κανόνες καλύπτουν κατ' αρχάς εκτενώς το θέμα της επίδοσης και της κοινοποίησης του εγγράφου (ή ισοδύναμου εντύπου) το οποίο οδηγεί στην κίνηση της δικαστικής διαδικασίας. Το εν λόγω έγγραφο πρέπει να επιδοθεί στον υποτιθέμενο οφειλέτη (παραλήπτη) εγκαίρως προκειμένου να έχει αυτός τη δυνατότητα, σε περίπτωση που το επιθυμεί, να υπερασπιστεί τον εαυτό του (άρθρα 11-15). Επιπλέον ο οφειλέτης πρέπει να ενημερώνεται δεόντως για την αξίωση (άρθρο 16) τα βήματα στα οποία πρέπει να προβεί προκειμένου να την αμφισβητήσει (άρθρο 17) και την πρόληψη του ενδεχομένου να ληφθεί απόφαση ερήμην του (άρθρο 18).

2.3.2. Σε περίπτωση που ο εναγόμενος έχει ενημερωθεί σχετικά με την αξίωση που έχει προβληθεί σε βάρος τους, δεν μπορεί απλώς να υποθέσει ότι μια δικονομική παράληψη στην έναρξη της διαδικασίας έχει αυτομάτως συνέπειες για την εκτελεστότητα της απόφασης στο εξωτερικό. Στο άρθρο 19 ορίζεται η δυνατότητα θεραπείας της μη συμμόρφωσης με τους στοιχειώδης κανόνες, εάν αυτό είναι απαραίτητο.

2.3.3. Σε εξαιρετικές περιπτώσεις υπάρχει το ενδεχόμενο ο οφειλέτης άθελά του να μην έχει λάβει γνώση των εγγράφων τα οποία του επιδόθηκαν και κοινοποιήθηκαν. Σε περίπτωση που πληρούνται οι προϋποθέσεις που αναφέρονται στο άρθρο 20, ο οφειλέτης έχει το δικαίωμα να ζητήσει να απαλλαγεί των επιπτώσεων που συνεπάγεται η παρέλευση της προθεσμίας για την χρήση τακτικού ένδικου μέσου κατά της απόφασης του αρμόδιου δικαστηρίου του κράτους μέλους προέλευσης.

2.4. Το κεφάλαιο ΙV της πρότασης αναφέρεται στη διαδικασία εκτέλεσης. Οι διαδικασίες αυτές διέπονται από το δίκαιο του κράτους μέλους εκτέλεσης (άρθρο 21). Το μόνο που απαιτείται είναι αντίγραφο της εκτέλεσης, αντίγραφο του πιστοποιητικού ευρωπαϊκού εκτελεστού τίτλου και, εάν είναι απαραίτητο, μετάφραση των εγγράφων αυτών.

2.4.1. Κάτω από πολύ συγκεκριμένες προϋποθέσεις, το κράτος μέλος εκτέλεσης προσφέρει στον οφειλέτη τη δυνατότητα να ζητήσει δικαστικό έλεγχο σε περίπτωση που η απόφαση είναι ασυμβίβαστη με προγενέστερη απόφαση που εκδόθηκε σε κράτος μέλος ή σε τρίτο κράτος. Σε καμία περίπτωση δεν επιτρέπεται ο έλεγχος επί της ουσίας της απόφασης ή του σχετικού πιστοποιητικού ευρωπαϊκού εκτελεστού τίτλου (άρθρο 22).

2.4.2. Μόνο στις εξαιρετικές περιπτώσεις που αναφέρονται στα άρθρα 20 και 22 υπάρχει η δυνατότητα αναστολής ή περιορισμού της διαδικασίας εκτέλεσης (άρθρο 23).

2.4.3. Η κατάργηση της διαδικασίας διευκολύνει την εκτέλεση μιας απόφασης σε ένα άλλο κράτος μέλος. Αυτό βεβαίως δεν αναιρεί το γεγονός ότι εξακολουθούν να υπάρχουν σημαντικές διαφορές στις διαδικασίες εκτέλεσης που προβλέπονται στα διάφορα κράτη μέλη. Για το λόγο αυτό ορίζεται ότι τα κράτη μέλη οφείλουν να συνεργάζονται για να ενημερώνουν τους ενδιαφερόμενους σχετικά με τις διαδικασίες αυτές, ιδιαιτέρως μέσω του ευρωπαϊκού δικαστικού δικτύου (άρθρο 24).

2.5. Το κεφάλαιο V προβλέπει την πιστοποίηση δικαστικών συμβιβασμών και δημοσίων εγγράφων ως ευρωπαϊκών εκτελεστών τίτλων, για τους οποίους καταρτίζονται επίσης έντυπα υποδείγματα. Προβλέπεται η δεσμευτική χορήγηση πληροφοριών σχετικά με την άμεση εκτελεστότητα των εγγράφων αυτών σε όλα τα κράτη μέλη (άρθρο 26).

2.6. Ο καθορισμός της κατοικίας φυσικών προσώπων και της έδρας εταιριών ή άλλων νομικών προσώπων διενεργείται με βάση του κανόνες που περιλαμβάνονται στον κανονισμό Βρυξέλλες I (κεφάλαιο VI, άρθρα 27-28).

2.7. Στο κεφάλαιο VII, το άρθρο 29 της πρότασης κανονισμού ρυθμίζεται λεπτομερώς το χρονικό περίγραμμα της εφαρμογής των αποφάσεων.

2.8. Στο κεφάλαιο VIII περιλαμβάνονται διατάξεις που αφορούν τη συνάρτηση με άλλα κοινοτικά μέσα όπως ο κανονισμός Βρυξέλλες I και ο κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 1348/2000, που εξακολουθούν να ισχύουν (άρθρα 30-31). Ο πιστωτής δεν κωλύεται να ζητήσει την αναγνώριση της εκτελεστότητας σύμφωνα με τον κανονισμό Βρυξέλλες I.

2.9. Τα έντυπα τα οποία επισυνάπτονται ως παράρτημα στο σχέδιο κανονισμού μπορούν να προσαρμοστούν σύμφωνα με τη διαδικασία που προβλέπεται στο άρθρο 33. Ως προθεσμία για τη θέσπιση του προτεινόμενου κανονισμού προβλέπεται η 1η Ιανουαρίου 2004.

3. Γενικές παρατηρήσεις

3.1. Η ΕΟΚΕ υποστηρίζει το περίγραμμα του προτεινόμενου κανονισμού ο οποίος προσφέρει σημαντικά πλεονεκτήματα σε σύγκριση με τη διαδικασία που ίσχυε για την έκδοση δήλωσης εκτελεστότητας με βάση τον κανονισμό Βρυξέλλες I. Με την κατάργηση των διαδικασιών, δεν απαιτείται πλέον ενδιάμεση παρέμβαση των δικαστικών αρχών στο κράτος μέλος εκτέλεσης. Έτσι αποφεύγονται τυχόν χρονοτριβές και δαπάνες. Επίσης, ακόμη και η μετάφραση του τίτλου καθίσταται πλέον περιττή, δεδομένου ότι για την πιστοποίηση θα χρησιμοποιούνται πολύγλωσσα έντυπα. Σημαντικά είναι επίσης και τα οικονομικά οφέλη της πρότασης, δεδομένου ότι εκτιμάται ότι περί το 90 % των δικαστικών αποφάσεων οι οποίες εκτελούνται σε κράτος μέλος άλλο από αυτό από το οποίο προέρχονται έχουν ως αντικείμενο μη αμφισβητούμενες αξιώσεις, κατά την έννοια του σχεδίου κανονισμού.

3.2. Ουσιαστική προϋπόθεση για την καθιέρωση ενός ευρωπαϊκού εκτελεστού τίτλου είναι η αμοιβαία εμπιστοσύνη των κρατών μελών στα δικαστικά τους συστήματα. Πρέπει να είναι εξασφαλισμένος ο σεβασμός των θεμελιωδών αρχών που ισχύουν για τη διεξαγωγή μιας δίκαιης δίκης και ιδιαιτέρως των δικαιωμάτων υπεράσπισης. Για να επιτευχθεί ο στόχος αυτός, η πρόταση κανονισμού περιλαμβάνει βασικούς διαδικαστικούς κανόνες.

3.2.1. Ορθώς δίνεται ιδιαίτερη σημασία στην επίδοση και την κοινοποίηση των σχετικών δικαστικών εγγράφων. Χαρακτηριστικό των αποφάσεων που αφορούν μη αμφισβητούμενες αξιώσεις είναι ότι εκδίδονται σε μια διαδικασία κατά την οποία ο οφειλέτης είτε αποδέχεται ρητώς την αξίωση(4), είτε με την αποχή του. Προκειμένου να υπάρχει η βεβαιότητα ότι στην εν λόγω τελευταία περίπτωση η στάση που επελέγη αποτελεί συνειδητή επιλογή του οφειλέτη, πρέπει να υπάρχουν επαρκείς εγγυήσεις για την επίδοση και κοινοποίηση των εγγράφων, οι οποίες πρέπει να πραγματοποιούνται εγκαίρως και με τέτοιο τρόπο ούτως ώστε να προσφέρουν στον οφειλέτη τη δυνατότητα να υπερασπιστεί τον εαυτό του σε περίπτωση που το επιθυμεί. Σε περίπτωση που ο οφειλέτης, σύμφωνα με τους βασικούς κανόνες που ισχύουν, κληθεί κατά τον δέοντα τρόπο και δεν εμφανιστεί στο δικαστήριο, η αποχή του μπορεί να ερμηνευτεί ως αποδοχή της αξίωσης.

3.2.2. Τα δικαιώματα υπεράσπισης διασφαλίζονται περαιτέρω με την υποχρέωση της δέουσας ενημέρωσης του οφειλέτη σχετικά με την αξίωση μέσω του εγγράφου το οποίο κηρύσσει την έναρξη της διαδικασίας ή ισοδύναμου εγγράφου σχετικά με την αμφισβήτηση της αξίωσης καθώς και τις απαραίτητες διαδικαστικές ενέργειες για την πρόβλεψη του ενδεχομένου να ληφθεί απόφαση ερήμην του.

3.2.3. Στην πρόταση δεν επιδιώκεται εναρμόνιση των διαδικαστικών κανόνων που ισχύουν στα κράτη μέλη, ούτε επιβάλλεται η υιοθέτηση των προαναφερθέντων βασικών διαδικαστικών κανόνων. Όντως κάθε κράτος μέλος είναι ελεύθερο να προσαρμόσει ή όχι τη νομοθεσία του με τους βασικούς κανόνες που περιλαμβάνονται στην παρούσα πρόταση. Η μοναδική συνέπεια της μη προσαρμογής της εθνικής νομοθεσίας στους βασικούς κανόνες είναι ότι οι αποφάσεις που έχουν ληφθεί στο εν λόγω κράτος μέλος και αφορούν μη αμφισβητούμενες αξιώσεις δεν μπορούν να πιστοποιηθούν ως ευρωπαϊκοί εκτελεστοί τίτλοι. Στο βαθμό που η σημερινή νομοθεσία δεν ανταποκρίνεται στους βασικούς διαδικαστικούς κανόνες, εξαρτάται από τα ίδια τα κράτη μέλη να υλοποιήσουν το στόχο του σχεδίου ρύθμισης. Αυτή η από πρώτη άποψη επιφυλακτική σχεδίαση του εν λόγω νομικού μέσου δεν πρέπει να οδηγήσει στο ενδεχόμενο να παραγνωριστούν τα πλεονεκτήματα που συνεπάγεται για τους κατοίκους κρατών μελών των οποίων η νομοθεσία έχει ή πρόκειται να συμμορφωθεί με τη ρύθμιση. Αναμένεται ότι η σχεδιασθείσα ρύθμιση θα αποτελέσει μοχλό για την εναρμόνιση των διαδικαστικών κανόνων που ισχύουν στα κράτη μέλη.

3.3. Η έννοια "αξίωση" περιγράφεται με μάλλον περιοριστικό τρόπο στο σχέδιο κανονισμού ως "αξίωση ενός συγκεκριμένου ποσού". Αυτό σημαίνει ότι το ποσό της αξίωσης πρέπει να είναι καθορισμένο πριν την έναρξη της δικαστικής διαδικασίας, ή να αναφέρεται με ακρίβεια στο δημόσιο έγγραφο, με βάση το οποίο μπορεί στη συνέχεια να υποβληθεί αίτηση για την πιστοποίησή του ως ευρωπαϊκού εκτελεστού τίτλου. Με δεδομένες τις πολλές εγγυήσεις που απαιτούνται για την απόκτηση ευρωπαϊκού εκτελεστού τίτλου, τίθεται το ερώτημα εάν θα ήταν σκόπιμο να διευρυνθεί το πεδίο εφαρμογής του για να καλύψει αξιώσεις μεταγενέστερα καθοριζόμενου ύψους. Για να ισχύσει η υπόθεση αυτή, αρκεί το έγγραφο ή τα έγγραφα στα οποία στηρίζεται η αξίωση να επιτρέπουν τον ακριβή καθορισμό του μεγέθους της.

3.4. Σε πλήρη συμφωνία με μια επίκαιρη και αποδοτική αντίληψη για τους διαδικαστικούς κανόνες, η πρόταση δεν επιδιώκει μια καθαρά φορμαλιστική προσέγγιση των αυστηρών τυπικών απαιτήσεων. Ιδιαιτέρως στο άρθρο 19 καθιστά σαφέστατη την προσπάθεια να αποφευχθεί το ενδεχόμενο της καθήλωσης του ευρωπαϊκού εκτελεστού τίτλου σε τυπικές απαιτήσεις που θα ερμηνεύονται με υπερβολική αυστηρότητα, γεγονός το οποίο με τη σειρά του θα οδηγεί σε κακοπιστία του οφειλέτη. Παρεμπιπτόντως, η άποψη αυτή συνάδει με την εξέλιξη της μετάβασης από τη Σύμβαση ΕΕΧ στον κανονισμό Βρυξέλλες I(5).

3.5. Η πρόταση συνεκτιμά και εναρμονίζεται απόλυτα με τα νέα κοινοτικά μέσα τα οποία θεσπίστηκαν μετά την τροποποίηση των αρμοδιοτήτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ιδιαιτέρως στον κανονισμό Βρυξέλλες Ι και τον Κανονισμό περί επιδόσεως.

3.6. Το σχέδιο κανονισμού δεν προβλέπει επίσης την ταύτιση των κανόνων που ισχύουν στα κράτη μέλη όσον αφορά την εκτέλεση. Η υποχρεωτική εκτέλεση του ευρωπαϊκού εκτελεστού τίτλου θα πρέπει να πραγματοποιείται σύμφωνα με τις σχετικές διατάξεις που ισχύουν σε κάθε κράτος μέλος. Από την πλευρά του ενάγοντος, η κατάσταση αυτή δεν είναι ιδιαίτερα διαφανής και ίσως να είναι και δυσνόητη. Σ' αυτό θα πρέπει να προστεθεί το γεγονός ότι οι κανόνες που σχετίζονται με την πτώχευση και την υπερχρέωση, με την συναφή προστασία του οφειλέτη, διαφέρουν σημαντικά από το ένα κράτος μέλος στο άλλο. Παρόλο που είναι σαφές ότι η εναρμόνιση όλων αυτών των κανόνων δεν αναφέρεται καθόλου στο σχέδιο κανονισμού, η ΕΟΚΕ θα ήθελε να επιστήσει την προσοχή των ενδιαφερόμενων σ' αυτό το δύσκολο πρόβλημα.

4. Ειδικές παρατηρήσεις

4.1. Μια δικαστική απόφαση μπορεί να πιστοποιηθεί ως ευρωπαϊκός εκτελεστός τίτλος μόνο εφόσον η απόφαση που ελήφθη στο κράτος μέλος προέλευσης είναι εκτελεστέα και έχει καταστεί τελεσίδικη (άρθρο 5, παράγραφος α)). Στο άρθρο 3 παράγραφος 6 της πρότασης, η έννοια "τακτικό ένδικο μέσο" αποκτά ένα ιδιαίτερο κοινοτικό περιεχόμενο με βάση την περιγραφή που έδωσε σε αυτήν το Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων στην υπόθεση Ιndustrial Diamond Supplies κατά Riva(6). Στην εν λόγω περιγραφή γίνεται παραπομπή στο εθνικό δίκαιο σε σχέση με τη νόμιμη προθεσμία που ισχύει για τη χρήση ένδικων μέσων. Ο ορισμός αυτός δεν προσφέρει αρκετή νομική ασφάλεια όσον αφορά τη στιγμή που αρχίζει να τρέχει η προθεσμία. Για το λόγο αυτό και με βάση το δίδαγμα που συνάγεται από τη προαναφερθείσα απόφαση, θα ήταν σκόπιμο να διατυπωθεί με τον ακόλουθο τρόπο: "Ως τακτικό ένδικο μέσο νοείται κάθε ένδικο μέσο το οποίο μπορεί να οδηγήσει στην ακύρωση ή την τροποποίηση της απόφασης η οποία αποτελεί το αντικείμενο της διαδικασίας πιστοποίησης ευρωπαϊκού εκτελεστού τίτλου, η άσκηση του οποίου περιορίζεται σε περίοδο που καθορίζεται από το νόμο και αρχίζει να ισχύει δυνάμει της ίδιας της απόφασης ή της επίδοσης ή κοινοποίησης της απόφασης".

4.1.1. Για να προσδιοριστεί με περισσότερη ακρίβεια ποια είναι ακριβώς τα ένδικα μέσα τα οποία πρέπει να καλύπτονται από την έννοια αυτή με περαιτέρω διευκρίνιση - η οποία περιλαμβάνεται στην προαναφερθείσα απόφαση του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων - πρέπει να συμπεριληφθεί στον ορισμό που προτείνεται στο σχέδιο κανονισμού. Πρόκειται για "κάθε ένδικο μέσο το οποίο συγκαταλέγεται στην τακτική διεκπεραίωσης μιας διαδικασίας και αποτελεί αφ εαυτό εξέλιξη της διαδικασίας η οποία πρέπει να λαμβάνεται υπόψη από όλες τις ενδιαφερόμενες πλευρές"(7). Η συμπερίληψη της αρνητικής περιγραφής, όπως αναφέρεται στην προηγούμενη απόφαση του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, στο σχέδιο κανονισμού μπορεί επίσης να οδηγήσει στην αποφυγή συζητήσεων και προβλημάτων όσον αφορά την πιστοποίηση ενός ευρωπαϊκού εκτελεστού τίτλου. Όντως, το Δικαστήριο διευκρίνισε(8) ότι τα ένδικα μέσα "τα οποία εξαρτώνται από απρόβλεπτα γεγονότα που συνέβησαν όταν ελήφθη η αρχική απόφαση ή δεν μπορούν να αμφισβητηθούν από τις δράσεις τρίτων στην περίπτωση προθεσμιών που άρχισαν να ισχύουν δυνάμει της αρχικής απόφασης", δεν μπορούν να χαρακτηριστούν ως "τακτικά ένδικα μέσα". Κατ' αυτό τον τρόπο, ο ορισμός ανταποκρίνεται στην πρόθεση του κανονισμού που είναι η ταχεία εφαρμογή αποφάσεων στα πλαίσια της οποίας πρέπει να λαμβάνεται υπόψη και η κατάληξη της προς εκτέλεση απόφασης.

4.2. Η διευκρίνιση του σχεδίου στο άρθρο 7 παράγραφος 3 προσδιορίζει ότι ο αριθμός των επικυρωμένων αντιγράφων του πιστοποιητικού ευρωπαϊκού εκτελεστού τίτλου που θα χορηγούνται στον πιστωτή αντιστοιχεί στον αριθμό των θεωρημένων αντιγράφων της απόφασης που χορηγούνται σε αυτόν σύμφωνα με το δίκαιο του κράτους μέλους προέλευσης. Στο ίδιο το κείμενο του σχεδίου γίνεται λόγος περί "επικυρωμένων αντιγράφων", ενώ αυτό που εννοείται σαφώς είναι "εκτελεστοί τίτλοι". Συνιστάται να γίνει στο κείμενο ρητή αναφορά στην έκδοση εκτελεστής απόφασης η οποία μπορεί να πιστοποιηθεί ως ευρωπαϊκός εκτελεστός τίτλος. Αφενός, στη νομοθεσία των κρατών μελών υπάρχουν διάφορα είδη αντιγράφων δικαστικών αποφάσεων τα οποία δεν μπορεί πάντα να χρησιμεύσουν ως βάση για την υποχρεωτική εκτέλεσή τους(9). Από την άλλη πλευρά, η πρόθεση είναι ορθώς η έκδοση αντιγράφων πιστοποιητικών ευρωπαϊκών εκτελεστών τίτλων αλλά και εκτελεστών αποφάσεων. Επιπλέον, κρίνεται σκόπιμο να οριστεί και η έννοια "εκτελεστή έκδοση" στο άρθρο 3.

4.3. Το άρθρο 11, σημείο 1 εδάφιο β) και γ) του σχεδίου κανονισμού πρέπει να συμπληρωθεί με την πρόταση "ή την άρνηση του οφειλέτη να παραλάβει το έγγραφο". Τυχόν άρνηση του οφειλέτη να αρνηθεί την επίδοση ή την κοινοποίηση του εγγράφου δεν πρέπει να εμποδίζει(10). Την διεκπεραίωση της διαδικασίας η οποία οδηγεί στην έκδοση απόφασης που πληροί τις προϋποθέσεις να πιστοποιηθεί ως ευρωπαϊκός εκτελεστός τίτλος. Το ίδιο πρόβλημα προκύπτει επίσης σε σχέση με το άρθρο 11, παράγραφος 1 εδάφιο δ), για το οποίο θα πρέπει να βρεθεί κατάλληλη λύση, αφού συνεκτιμηθεί τόσο η ιδιαιτερότητα των τεχνικών που αναφέρονται σε αυτό όσο και η εξέλιξη που θα έχουν στο μέλλον (όπως για παράδειγμα η αυτόματη βεβαίωση της παραλαβής).

4.4. Οι έννοιες "νόμιμος αντιπρόσωπος" και "πληρεξούσιος" που περιλαμβάνονται στο άρθρο 11 παράγραφος 2 του σχεδίου κανονισμού, στην περίπτωση που επίδοση ή κοινοποίηση πρέπει να γίνουν σε άλλη χώρα, πρέπει να συμπεριληφθούν στο άρθρο 3 (ορισμοί) και να διασαφηνιστούν σύμφωνα με τα όσα αναφέρονται σχετικώς στην αιτιολόγηση. Καμία από τις έννοιες αυτές δεν περιγράφεται στον κανονισμό επίδοσης.

4.5. Στο άρθρο 12 παράγραφος 1 περιλαμβάνονται διάφορες σαφείς έννοιες και περιγραφές οι οποίες, αν δεν διευκρινιστούν περαιτέρω, μπορούν να οδηγήσουν σε διαφορετικές ερμηνείες, οπωσδήποτε στην περίπτωση επίδοσης ή κοινοποίησης σε ξένη χώρα. Πρόκειται για τις φράσεις "εύλογες προσπάθειες για την επίδοση του εισαγωγικού της δίκης εγγράφου" (άρθρο 12 παράγραφος 1) και "ενήλικες" [άρθρο 12 παράγραφος 1, α) και β)]. Και σ' αυτή την περίπτωση πρέπει να υπάρξει μια ενιαία περιγραφή των όρων. Ασαφής είναι επίσης και η φράση "εάν το γραμματοκιβώτιο είναι κατάλληλο για την ασφαλή φύλαξη της αλληλογραφίας" [άρθρο 12 παράγραφος 1, δ)] η οποία αφήνει περιθώρια για διάφορες ερμηνείες. Όσον αφορά το άρθρο 12 παράγραφος 2, πρέπει να σημειωθούν τα όσα παρατηρήθηκαν σε σχέση με το άρθρο 11 παράγραφος 2.

4.6. Στο σχέδιο του άρθρου 15 παράγραφος 1 διευκρινίζεται η έννοια της "επίδοσης εντός της αναγκαίας για την υπεράσπιση προθεσμίας". Οι προθεσμίες αυτές πρέπει να υπολογίζονται "από την ημερομηνία επίδοσης του εισαγωγικού της δίκης εγγράφου ή άλλου ισοδύναμου εγγράφου" (άρθρο 15 παράγραφος 1 in fine). Παρόμοιοι όροι και προθεσμίες αναφέρονται και στο άρθρο 15 παράγραφος 2. Ανάλογα με το συγκεκριμένο στάδιο στο οποίο βρίσκεται η διαδικασία, η ακριβής ημερομηνία επίδοσης ή κοινοποίησης καθώς και ο τρόπος με τον οποίο πρέπει να υπολογίζονται οι σχετικές προθεσμίες καθορίζονται από το δίκαιο του κράτους μέλους το οποίο είναι αρμόδιο να εκδώσει απόφαση επί της αξίωσης (ιδιαιτέρως στην περίπτωση που η επίδοση ή η κοινοποίηση στον οφειλέτη πραγματοποιούνται στο ίδιο κράτος μέλος), ή με βάση το δίκαιο του κράτους μέλους το οποίο καλείται να προβεί στην ολοκλήρωση της επίδοσης ή κοινοποίησης (ιδιαίτερα στην περίπτωση επιδόσεων ή κοινοποιήσεων διασυνοριακού χαρακτήρα). Στην τελευταία περίπτωση, η διευκρίνιση η οποία περιλαμβάνεται σε σχέση με την ημερομηνία αυτής στο άρθρο 9 παράγραφος 1 του κανονισμού επίδοσης θα αποβεί χρήσιμη. Αυτό βεβαίως δε σημαίνει ότι στο σχέδιο ρύθμισης δεν πρέπει πλέον να διευκρινιστεί με βάση ποιο δίκαιο πρέπει να υπολογίζεται η προθεσμία των 28 ημερών στην περίπτωση διασυνοριακής επίδοσης (είτε με βάση το δίκαιο του κράτους μέλους όπου διεξάγεται η διαδικασία η οποία πρέπει να οδηγήσει στην έκδοση ευρωπαϊκού εκτελεστού τίτλου, είτε με βάση το δίκαιο του κράτους μέλους το οποίο καλείται να προβεί στην ολοκλήρωση της επίδοσης ή της κοινοποίησης) ούτως ώστε να αποφευχθεί το ενδεχόμενο αμφισβήτησης και η συνεπακόλουθη νομική αβεβαιότητα.

4.7. Από το άρθρο 18 πρέπει να διαγραφεί η λέξη "το δικαστήριο". Μεταξύ των κρατών μελών υπάρχουν σημαντικές διαφορές όσον αφορά τους κανόνες που ισχύουν σχετικά με την κλήτευση και την ανάγκη ή όχι της παρέμβασης του δικαστή ή του δικαστηρίου. Το σχέδιο κανονισμού δεν φιλοδοξεί την εναρμόνιση των νομοθετικών διαδικασιών στα κράτη μέλη και η ενημέρωση που επιδιώκεται με το άρθρο 18 μπορεί να πραγματοποιηθεί κάλλιστα και με άλλο τρόπο (για παράδειγμα από τον ίδιο τον πιστωτή ή από τον δικαστικό κλητήρα που δρα για λογαριασμό του) παρά με την παρέμβαση δικαστηρίου(11).

4.8. Στο ολλανδικό κείμενο του σχεδίου κανονισμού, το άρθρο 20, παράγραφος 1, α), (i) - "de schuldenaar heeft buiten zijn schuld niet tijdig genoeg van de beslissing tot instelling van een gewoon rechtsmiddel kennis kunnen nemen" - έχει διατυπωθεί με ατυχή και ανακριβή τρόπο ο στόχος που επιδιώκεται(12) το οποίο στα αγγλικά έχει ως εξής: "did not have knowledge of the judgement in sufficient time to lodge an ordinary appeal" (βλέπε επίσης και τη γαλλική έκδοση: "n'a pas eu connaissance de la décision en temps utile pour exercer un recours ordinaire"). Πρέπει να διαγραφεί η φράση "tot instelling van een gewoon rechtsmiddel".

4.9. Οι προϋποθέσεις [οι οποίες αναφέρονται αντιστοίχως στα άρθρο 20 παράγραφος 1, και 20 παράγραφος 1, α) (ii) και (iii) και άρθρο 20 παράγραφος 1, β)] με βάση τις οποίες αίρονται στο άρθρο 20 οι επιπτώσεις της παρέλευσης της προθεσμίας για τη δυνατότητα χρήσης ένδικου μέσου κατά εκδοθείσας απόφασης για μη αμφισβητούμενη αξίωση μοιάζουν να είναι αντιφατικές. Είναι δύσκολο να αντιληφθεί κανείς πώς μπορεί να πληρωθεί η απαίτηση που αναφέρεται στο άρθρο 20 παράγραφος 1, β) ("οι ισχυρισμοί του οφειλέτη δεν φαίνονται εκ πρώτης όψεως προφανώς αστήρικτοι") σε περίπτωση που ο οφειλέτης δεν παρέλαβε εγκαίρως το εισαγωγικό της δίκης έγγραφο ή ισοδύναμο έγγραφο για να έχει τη δυνατότητα να υπερασπίζεται τον εαυτό του [άρθρο 20 παράγραφος 1, α), (ii)] ή δεν έλαβε εγκαίρως γνώση της κλήτευσης να παρουσιαστεί [άρθρο 20 παράγραφος 1, α), (iii)]. Αυτό ισχύει ακόμη περισσότερο για την υπόθεση που προβλέπεται στο άρθρο 3, σημείο 4, β), στο οποίο αναφέρεται το άρθρο 20 παράγραφος 1.

4.10. Ο όρος "δικαστικός συμβιβασμός" (άρθρο 25), ο οποίος χρησιμοποιείται επίσης στο άρθρο 58 του κανονισμού Βρυξέλλες I, χωρίς να περιγράφεται, θα πρέπει να διασαφηνιστεί και να συμπεριληφθεί στους ορισμούς του άρθρου 3 (όπου παρεμπιπτόντως αναφέρεται εμμέσως στο άρθρο 3 παράγραφος 4,δ).

4.11. Σε αντίθεση με άλλα, πρόσφατα κοινοτικά μέσα που σχετίζονται με του διαδικαστικούς κανόνες, το σχέδιο κανονισμού δεν προβλέπει την έκδοση εκθέσεων για την εφαρμογή του ή για υποβληθείσες προτάσεις τροποποίησης (σε συμφωνία με τα άρθρα 73 του Κανονισμού Βρυξέλλες I και 24 του Κανονισμού Επιδόσεως). Ακριβώς επειδή το σχέδιο κανονισμού αποτελεί ένα πρώτο βήμα προς την χάραξη ενός προγράμματος με στόχο τη βελτίωση της αποτελεσματικότητας των μέτρων για την εκτέλεση αποφάσεων, κρίνεται ιδιαίτερα σκόπιμο να συμπεριληφθεί σ' αυτό παρόμοια ρήτρα αξιολόγησης.

5. Συμπεράσματα

5.1. Η ΕΟΚΕ επιδοκιμάζει την πρόταση κανονισμού και παρατηρεί τα ακόλουθα:

- Η καθιέρωση ευρωπαϊκού εκτελεστού τίτλου προσφέρει σημαντικά πλεονεκτήματα σε σύγκριση με την υφιστάμενη διαδικασία. Καταργούνται η παρέμβαση του δικαστικού μηχανισμού στο κράτος μέλος εκτέλεσης και μαζί με αυτήν η καθυστέρηση και το κόστος που συνεπάγεται. Με τις εκτεταμένες εγγυήσεις σχετικά με τα δικαιώματα υπεράσπισης, καθίσταται εφικτή η κατάργηση του ελέγχου. Μια περαιτέρω απλούστευση συνίσταται στο γεγονός ότι η μετάφραση των εγγράφων καθίσταται πλέον περιττή, δεδομένου ότι για την πιστοποίηση εγγράφου ως ευρωπαϊκού εκτελεστού τίτλου θα χρησιμοποιούνται πολύγλωσσα έντυπα.

- Η πρόταση κανονισμού συνεκτιμά και συνάδει με τον κανονισμό Βρυξέλλες I και τον κανονισμό επιδόσεως στους οποίους παρεμπιπτόντως και στηρίζεται με στόχο τη δημιουργία ενός ευρωπαϊκού δικαστικού χώρου.

5.2. Η ελευθερία επιλογής που διαθέτουν τα κράτη μέλη όσον αφορά την προσαρμογή των εθνικών διαδικαστικών κανόνων στους βασικούς κανόνες που περιλαμβάνονται στο σχέδιο κανονισμού αποτελεί την αχίλλειο πτέρνα της πρότασης. Θα ήταν ευτύχημα να συνειδητοποιήσουν σύντομα τα κράτη μέλη ότι η θέσπιση ευρωπαϊκού εκτελεστού τίτλου δεν προσφέρει παρά μόνο πλεονεκτήματα στους υπηκόους τους, ούτως ώστε σε περίπτωση που αυτό είναι απαραίτητο να προσαρμόσουν σύντομα και με τον ενδεδειγμένο τρόπο τους κανόνες τους στο πρότυπο των βασικών διαδικαστικών κανόνων.

5.3. Ενώ είναι αναμφισβήτητο ότι το σχέδιο κανονισμού αποτελεί ένα νέο βήμα στη δημιουργία ενός ευρωπαϊκού δικαστικού χώρου, πρέπει να τονιστεί ότι, πριν φτάσουμε στο σημείο αυτό, πρέπει ακόμη να γίνουν πολλά. Επιβάλλεται σε μεγάλο βαθμό εναρμόνιση των εθνικών διαδικαστικών κανόνων (συμπεριλαμβανομένων αυτών που διέπουν την εκτέλεση αποφάσεων). Η ΕΟΚΕ έχει πλήρη επίγνωση των προκλήσεων που θα πρέπει να αντιμετωπιστούν λόγω του αντικτύπου που έχουν οι ρυθμίσεις αυτές σε δύσκολα και λεπτά θέματα όπως η ίση μεταχείριση των οφειλετών, η προστασία των καταναλωτών, οι κανόνες που ισχύουν για επιχειρήσεις που αντιμετωπίζουν δυσχέρειες, πτώχευση και υπερχρέωση.

5.4. Η ΕΟΚΕ συνιστά, επίσης, να εξεταστεί αν είναι δυνατό να καταρτιστούν παρόμοιοι κανόνες για εναλλακτικούς τρόπους επίλυσης διαφορών (ADR). Οι ΑDR ορθώς συγκαταλέγονται στις πολιτικές προτεραιότητες των οργάνων της ΕΕ και το ανανεωμένο ενδιαφέρον για τις τεχνικές αυτές προκύπτει σαφώς από την έκδοση της Πράσινης Βιβλίου για τους εναλλακτικούς τρόπους επίλυσης των διαφορών αστικού και εμπορικού δικαίου (Βρυξέλλες, 19 Απριλίου 2002(13).

Βρυξέλλες, 11 Δεκεμβρίου 2002.

Ο Πρόεδρος

της Ευρωπαϊκής Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής

Roger Briesch

(1) ΕΕ C 12 της 15.1.2001.

(2) ΕΕ C 12 της 15.1.2001.

(3) ΕΕ L 160 της 30.6.2000.

(4) Είτε αποδεχόμενος ρητώς την αξίωση κατά τη διάρκεια της δικαστικής διαδικασίας, είτε αποδεχόμενος το χρέος του είτε συνάπτοντας συμβιβασμό ο οποίος εγκρίνεται από το δικαστήριο. Αποδοχή της αξίωσης είναι επίσης δυνατή και χωρίς την κίνηση διαδικασίας, για παράδειγμα μέσω δημοσίου εγγράφου.

(5) Βλέπε άρθρο 34 παράγραφος 2 του κανονισμού Βρυξέλλες I και σύγκρινε με ΔΕΚ 12 Νοεμβρίου 1992, Minalmet/Brandeis, υπόθεση C-123/91, Νομολογία 1992, I-5661.

(6) ΔΕΚ 22 Νοεμβρίου 1977, Industrial Diamond Supplies/Riva, υπόθεση 43/77, Νομολογία 1977, I-2175, σημεία 37 και 38.

(7) ΔΕΚ 22 Νοεμβρίου 1977, Industrial Diamond Supplies/Riva, υπόθεση 43/77, Νομολογία 1977, I-2175, σημείο 37.

(8) ΔΕΚ 22 Νοεμβρίου 1977, Industrial Diamond Supplies/Riva, υπόθεση 43/77, Νομολογία 1977, I-2175, σημείο 39.

(9) Σύμφωνα με τη Βελγική νομοθεσία, μπορεί να γίνει διάκριση μεταξύ ανεπικύρωτων αντιγράφων, πιστών αντιγράφων και έκδοσης εκτελεστής αποφάσεως. Σύμφωνα με τη Βελγική νομοθεσία, στη μια πλευρά μπορεί να χορηγηθεί μόνο ένα αντίγραφο εκτελεστής αποφάσεως ή εντάλματος. (βλέπε άρθρο 1379 Ger. W.).

(10) Βλέπε επίσης άρθρο 13, παράγραφος α), που ορθώς δεν αναφέρεται η υπόθεση που προβλέπεται στο άρθρο 11, παράγραφος 1, εδάφιο β), βλέπε επίσης άρθρο 13, β), (iii): "εάν το έγγραφο έχει επιδοθεί ή κοινοποιηθεί σε άλλο πρόσωπο και όχι στον οφειλέτη, (...)".

(11) Σύμφωνα με το Βελγικό Δίκαιο, δεν απαιτείται παρέμβαση δικαστή ή δικαστηρίου πριν την επίδοση αντιγράφου της κλήτευσης στον οφειλέτη.

(12) Βλέπε επίσης διασαφήνιση στο άρθρο 20: "Indien de schuldenaar de beslissing niet tijdig heeft ontvangen, (...)".

(13) COM(2002) 196 τελικό.