ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ σύμφωνα με το άρθρο 251, παράγραφος 2, δεύτερο εδάφιο της συνθήκης EK σχετικά με την Κοινή θέση του Συμβουλίου για την πρόταση οδηγίας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου για την καταπολέμηση των καθυστερήσεων πληρωμών στις εμπορικές συναλλαγές

(Κείμενο που παρουσιάζει ενδιαφέρον για τον ΕΟΧ)

1. Ιστορικο

Ημερομηνία διαβίβασης της πρότασης στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και στο Συμβούλιο: 23 Απριλίου 1998

Ημερομηνία γνωμοδότησης της Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής: 10 Σεπτεμβρίου 1998

Ημερομηνία γνωμοδότησης του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, πρώτη ανάγνωση: 17 Σεπτεμβρίου 1998

Ημερομηνία διαβίβασης της τροποποιημένης πρότασης: 30 Οκτωβρίου 1998

Ημερομηνία έγκρισης της κοινής θέσης: 29 Ιουλίου 1999

2. Αντικειμενο της πρότασησ της Επιτροπησ:

Η Επιτροπή πρότεινε την οδηγία αυτή αφού διαπίστωσε [1] ότι τα περισσότερα κράτη μέλη δεν ακολούθησαν τη σύστασή της του 1995 [2]. Ως εκ τούτου, δεν υπήρξε καμία μείωση των καθυστερήσεων πληρωμών ούτε βελτίωση της νομικής θέσης των πιστωτών έναντι των οφειλετών τους. Κατά συνέπεια, ήταν αναγκαίο να προταθεί μια οδηγία προκειμένου να επιτευχθεί ουσιαστική και βιώσιμη βελτίωση της κατάστασης. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο υποστήριξε την πρόταση αυτή και ενίσχυσε πολλές διατάξεις της. Αυτό αντικατοπτρίστηκε στην τροποποιημένη πρόταση της Επιτροπής του Οκτωβρίου του 1998 [3].

[1] Βλέπε ανακοίνωση της Επιτροπής - Έκθεση για τις καθυστερήσεις πληρωμών στις εμπορικές συναλλαγές, ΕΕ C 216, 17.7.1997, σ. 10.

[2] Σύσταση της Επιτροπής της 12ης Μαΐου 1995 για τις προθεσμίες πληρωμής στις εμπορικές συναλλαγές, ΕΕ L 127, 10.6.1995, σ. 19, βλέπε επίσης ανακοίνωση σχετικά με τη σύσταση της Επιτροπής της 12ης Μαΐου 1995 για τις προθεσμίες πληρωμής στις εμπορικές συναλλαγές, ΕΕ C 144, 10.6.1995, σ. 3.

[3] Έγγραφο COM (1998) 615 τελικό της 29.10.1998, ΕΕ C 374, 3.12.1998, σ. 4.

Το οικονομικό σκεπτικό που υποστηρίζει την πρόταση της Επιτροπής συνίσταται στο γεγονός ότι μία στις τέσσερις περιπτώσεις αφερεγγυότητας οφείλεται σε καθυστέρηση πληρωμής. Αυτό έχει ως συνέπεια την απώλεια 450.000 θέσεων απασχόλησης ετησίως, πράγμα που αυξάνει το ήδη υψηλό επίπεδο ανεργίας. Επιπλέον, σημειώνεται απώλεια εισπρακτέων ποσών ύψους 23,6 δισεκ. ευρώ ετησίως λόγω των περιπτώσεων αφερεγγυότητας που οφείλονται σε καθυστερήσεις πληρωμών. Οι λόγοι αυτοί επέβαλαν κοινοτική δράση προκειμένου να προστατευθεί η ευρωπαϊκή οικονομία από τη συνέχιση των εν λόγω απωλειών.

3. Παρατηρησεισ σχετικα με την κοινη θεση

3.1. Γενικές παρατηρήσεις

Στην τροποποιημένη πρότασή της η Επιτροπή είχε αποδεχθεί ή/και επαναδιατυπώσει 20 από τις 27 τροπολογίες που είχε προτείνει το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Συγκεκριμένα, η Επιτροπή συμφώνησε ότι θα ήταν χρήσιμο να εισαχθούν ή να ενισχυθούν οι διατάξεις που αφορούν τις μεγάλες συμβατικές προθεσμίες πληρωμής (Άρθρο 3 (1) δ) και ε) της τροποποιημένης πρότασης) και τις δημόσιες συμβάσεις (Άρθρα 7 και 8 της τροποποιημένης πρότασης). Η Επιτροπή είχε, επίσης, αποδεχθεί γενικά τις τροποποιήσεις του Κοινοβουλίου σχετικά με την παρακράτηση της κυριότητας (Άρθρο 4 της τροποποιημένης πρότασης).

Το Συμβούλιο επέτυχε συμφωνία για διάφορες βασικές διατάξεις της οδηγίας, και ιδίως όσον αφορά την προθεσμία μετά την οποία καθίστανται καταβλητέοι οι τόκοι, το ύψος των εν λόγω τόκων και τη διαδικασία είσπραξης για μη αμφισβητούμενες οφειλές. Το Συμβούλιο κατέληξε επίσης σε μερική λύση του προβλήματος των μεγάλων συμβατικών προθεσμιών πληρωμής (Άρθρο 3 (2) και (3) [4]), αλλά δεν κατόρθωσε να επιλύσει τα ιδιαίτερα προβλήματα των δημόσιων συμβάσεων. Ούτε αποδέχθηκε την πρόταση για την παρακράτηση της κυριότητας.

[4] Οι παραπομπές στα άρθρα αφορούν την κοινή θέση, εκτός αν υπάρχει διαφορετική διευκρίνηση.

3.2. Η συνέχεια που δόθηκε στις τροπολογίες του Κοινοβουλίου

3.2.1. Τροπολογίες που έγιναν αποδεκτές από την Επιτροπή και συμπεριελήφθησαν στην κοινή θέση

Στην αιτιολογική σκέψη 6 της κοινής θέσης, το Συμβούλιο ενστερνίσθηκε την επιθυμία του Κοινοβουλίου να υπογραμμισθεί ότι οι ΜΜΕ βλάπτονται τόσο από τις εξαιρετικά μεγάλες προθεσμίες πληρωμής όσο και από τις καθυστερήσεις πληρωμών.

Οι ορισμοί του Κοινοβουλίου για τις «εμπορικές συναλλαγές» και τις «επιχειρήσεις» έγιναν γενικώς αποδεκτοί (Άρθρο 2 (1)). Ωστόσο, το Συμβούλιο πρόσθεσε ότι η επιχείρηση πρέπει να έχει ενεργήσει «στο πλαίσιο της ανεξάρτητης οικονομικής ή επαγγελματικής της δραστηριότητας», εξαιρώντας, συνεπώς, επιχειρηματίες οι οποίοι αγοράζουν αγαθά ή υπηρεσίες για ιδιωτικούς σκοπούς και, ως εκ τούτου, εξομοιώνονται με τους καταναλωτές. Η Επιτροπή το αποδέχθηκε, δεδομένου ότι στην αρχική της πρότασης [5] είχε επίσης επιδιώξει να εξαιρέσει τους καταναλωτές από το πεδίο της οδηγίας, χρησιμοποιώντας ελαφρώς διαφορετική διατύπωση.

[5] Έγγραφο COM (1998) 126 τελικό της 25.3.1998, ΕΕ C 168, 3.6.1998, σ. 13.

Η υποχρέωση της Επιτροπής να υποβάλει έκθεση σχετικά με τη λειτουργία της εφαρμοζόμενης νομοθεσίας, η οποία προβλεπόταν αρχικά στο άρθρο 3 (3) της τροποποιημένης πρότασης, έγινε δεκτή και τώρα περιλαμβάνεται στο άρθρο 5 (5). Το Συμβούλιο επίσης αποδέχθηκε την τροπολογία σύμφωνα με την οποία τα κράτη μέλη οφείλουν να είναι σε θέση να διατηρήσουν ή να εφαρμόσουν διατάξεις «ευνοϊκότερες για τον πιστωτή» (τώρα στο άρθρο 5 (2)).

Συνεπώς, οι τροπολογίες αριθ. 1, 9, 15 και 31 έγιναν πλήρως ή εν μέρει αποδεκτές.

3.2.2. Τροπολογίες που έγιναν αποδεκτές από την Επιτροπή αλλά δεν συμπεριελήφθησαν στην κοινή θέση

3.2.2.1. Τόκος σε περίπτωση καθυστέρησης πληρωμής

Στο άρθρο 3 (1)(α) το Συμβούλιο εισήγαγε την αρχή ότι ο τόκος καθίσταται καταβλητέος σε περίπτωση καθυστέρησης πληρωμής, αλλά απέφυγε οποιαδήποτε αναφορά στην έννοια της «προθεσμίας». Αποδέχθηκε την τροπολογία του Κοινοβουλίου με την οποία ζητείται η χρήση της ημερομηνίας «είσπραξης» του τιμολογίου αντί για την ημερομηνία του ίδιου του τιμολογίου. Από την άλλη πλευρά, δεν υπήρξε πλειοψηφία για την τροπολογία σύμφωνα με την οποία το τιμολόγιο θεωρείται ότι έχει εισπραχθεί έπειτα από ορισμένες ημερολογιακές ημέρες (άρθρο 3 (1)(β) της τροποποιημένης πρότασης).

Το Συμβούλιο όρισε τη χρονική στιγμή κατά την οποία ο τόκος καθίσταται καταβλητέος σε 30 αντί για 21 ημέρες μετά την ημερομηνία παραλαβής του τιμολογίου (Άρθρο 3 (1)(β)(i)). Η Επιτροπή το αποδέχθηκε δεδομένου ότι η προθεσμία 30 ημερών αποτελεί οπωσδήποτε σημαντική βελτίωση αφού ο κοινοτικός μέσος όρος των συμβατικών προθεσμιών πληρωμής είναι σήμερα οι 39 ημέρες. Σε οκτώ κράτη μέλη η προθεσμία υπερβαίνει τις 30 ημέρες και σε ορισμένα κράτη μέλη ο μέσος όρος φθάνει τις 65, 68 ή 75 ημέρες [6].

[6] Βλέπε πίνακα 1 της ανακοίνωσης της Επιτροπής, ΕΕ C 216, 17.7.1997, σ. 10, και σ. 13.

Όπως είχε ζητήσει το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, το Συμβούλιο διασαφήνισε ότι ο πιστωτής δικαιούται να εισπράξει τόκους μόνο εφόσον έχει εκπληρώσει τις συμβατικές και νομικές υποχρεώσεις του (Άρθρο 3 (1)(γ)(i)).

Όσον αφορά το ύψος των τόκων, το Συμβούλιο μείωσε το περιθώριο από 8 σε 6 ποσοστιαίες μονάδες (Άρθρο 3 (1)(δ)). Δεδομένου ότι το επιτόκιο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας για την επαναχρηματοδότηση πράξεων είναι σήμερα 2,5 %, το επιτόκιο που θα πρέπει να καταβάλει ο οφειλέτης θα είναι 8,5 %. Το Συμβούλιο διέγραψε, επίσης, τη διαδικασία της επιτροπής για την τροποποίηση του περιθωρίου (Άρθρο 3(2) της τροποποιημένης πρότασης).

Η Επιτροπή λυπήθηκε και για τις δύο αποφάσεις δεδομένου ότι το ύψος του επιτοκίου θα είναι τώρα χαμηλότερο από εκείνο που απαιτείται για την ικανοποιητική αποζημίωση του πιστωτή όσον αφορά την απώλεια ρευστότητας η οποία δημιουργήθηκε μέσω της καθυστέρησης πληρωμής του οφειλέτη. Από την άλλη πλευρά, λαμβάνοντας υπόψη την υπάρχουσα κατάσταση στα περισσότερα κράτη μέλη, όπου ισχύουν σημαντικώς χαμηλότερα επιτόκια, η Επιτροπή κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η θέση του Συμβουλίου αποτελεί σαφή βελτίωση και αξίζει να υποβληθεί στο Κοινοβούλιο για δεύτερη ανάγνωση.

3.2.2.2. Αποκατάσταση της προκληθείσας ζημίας

Το Συμβούλιο διέγραψε τη διάταξη η οποία θα επέτρεπε στον πιστωτή να αξιώσει πλήρη αποκατάσταση της προκληθείσας ζημίας (Άρθρο 3 (1)(ι) της τροποποιημένης πρότασης. Το έπραξε μολονότι η Επιτροπή είχε επιστήσει την προσοχή του Συμβουλίου στο γεγονός ότι η τροπολογία αριθ. 14 του Κοινοβουλίου έδινε ιδιαίτερη έμφαση στο θέμα αυτό. Η Επιτροπή, με την υποστήριξη διαφόρων κρατών μελών, κατέβαλε μεγάλες προσπάθειες να πείσει το Συμβούλιο ότι ο πιστωτής θα πρέπει τουλάχιστον να δικαιούται την επιστροφή των εξόδων είσπραξης. Σ' αυτό το πλαίσιο, η Επιτροπή επεσήμανε στο Συμβούλιο ότι η μη συμπερίληψη τέτοιας διάταξης ισοδυναμεί με διάκριση κατά των μικρών πιστωτών, δεδομένου ότι ο τόκος για μικρά χρέη (π.χ. EUR 1000 που καταβάλλονται με καθυστέρηση 1 μηνός) είναι υπερβολικά μικρός (EUR 7,08). Ένα τέτοιο ποσό επηρεάζει ελάχιστα τη συμπεριφορά του οφειλέτη όσον αφορά την πληρωμή και δεν καλύπτει σε καμία περίπτωση τα έξοδα είσπραξης του πιστωτή (EUR 100 έως 300). Συνεπώς, η οδηγία θα βοηθούσε τις ΜΜΕ να εισπράττουν τα ποσά που τους οφείλονται πολύ πιο αποτελεσματικά εάν εγκρινόταν μια τέτοια διάταξη.

Μολονότι πολλά κράτη μέλη ήταν προετοιμασμένα να αποδεχθούν μια τέτοια διάταξη, το Συμβούλιο τελικά αποφάσισε να τη διαγράψει. Η Επιτροπή λυπάται για την απόφαση αυτή και ελπίζει ότι θα της δοθεί ευκαιρία να επανέλθει.

3.2.2.3. Μεγάλες συμβατικές προθεσμίες πληρωμής

Το Συμβούλιο δεν κατόρθωσε να εγκρίνει τις τροπολογίες του Κοινοβουλίου (που περιλαμβάνονται στο άρθρο 3 (1)(δ) και (ε) της τροποποιημένης πρότασης) οι οποίες είχαν ως σκοπό να αποθαρρύνουν τα συμβαλλόμενα μέρη από το να συμφωνούν μεγάλες συμβατικές προθεσμίες πληρωμής. Ωστόσο, το Συμβούλιο συμφώνησε σχετικά με το άρθρο 3 (2) και (3), το οποίο επιτρέπει την επίτευξη παρόμοιου αποτελέσματος. Υπό ορισμένους όρους, το άρθρο 3 (2) επιτρέπει στα κράτη μέλη να περιορίζουν τα συμβαλλόμενα μέρη ώστε να μην υπερβαίνουν την προθεσμία των 60 ημερών μετά την οποία ο τόκος καθίσταται καταβλητέος. Τα κράτη μέλη μπορούν να επιλέξουν την περίπτωση αυτή για ορισμένες κατηγορίες συμβάσεων όπου οι ΜΜΕ αντιμετωπίζουν προθεσμίες πληρωμής οι οποίες υπερβαίνουν κατά πολύ τις 60 ημέρες, ήτοι εκείνες που συνάπτονται από δημόσιες αρχές, από κύριους συμβαλλομένους στο πλαίσιο των σχέσεών τους με υπεργολήπτες και από μεγάλες αλυσίδες υπεραγορών έναντι των προμηθευτών τους. Στους τομείς αυτούς η Επιτροπή δέχθηκε παράπονα από τα οποία προκύπτει ότι οι ΜΜΕ αντιμετωπίζουν συχνά προθεσμίες πληρωμής οι οποίες κυμαίνονται από 90 έως 150 ημέρες. Σε ορισμένες περιπτώσεις, οι προθεσμίες πληρωμής φθάνουν τις 200 έως 500 ημέρες.

Το άρθρο 3 (3) επιτρέπει στα εθνικά δικαστήρια να καταπολεμούν τις μεγάλες συμβατικές προθεσμίες πληρωμής και τα χαμηλά συμβατικά επιτόκια αν θεωρούνται «καταφανώς άδικα» για τον πιστωτή. Αντίθετα με το άρθρο 3 (2), η διάταξη αυτή δεν αποτελεί επιλογή αλλά εφαρμόζεται σε όλα τα κράτη μέλη και σε όλες τις κατηγορίες συμβάσεων. Η Επιτροπή γνωρίζει τον κίνδυνο στις δικαστικές διαδικασίες που στοχεύουν στην εφαρμογή της διάταξης αυτής σε ατομικές περιπτώσεις. Ως εκ τούτου, θα προτιμούσε μια ακριβέστερη διατύπωση και προέβη σε προτάσεις προς την κατεύθυνση αυτή. Ωστόσο, δεν επετεύχθη πλειοψηφία για μια αποδοτικότερη διάταξη.

Οι παράγραφοι 3 (2) και (3) του άρθρου 3 μαζί επιτρέπουν την ικανοποιητική καταπολέμηση των μεγάλων συμβατικών προθεσμιών πληρωμής και των χαμηλών συμβατικών επιτοκίων. Κατά συνέπεια, η Επιτροπή δέχθηκε να αντικαταστήσουν τις προτεινόμενες τροπολογίες.

3.2.2.4. Παρακράτηση της κυριότητας

Με βάση τις τροπολογίες αριθ. 18, 19 και 21 του Κοινοβουλίου, η Επιτροπή πρότεινε ένα σαφώς βελτιωμένο κείμενο για την παρακράτηση της κυριότητας. Ωστόσο, το Συμβούλιο δεν ενέκρινε την πρόταση αυτή.

Η Επιτροπή λυπήθηκε γι' αυτό, δεδομένου ότι η αμοιβαία αναγνώριση, σε κοινοτικό επίπεδο, των ρητρών περί παρακράτησης της κυριότητας αποτελεί απαραίτητο μέσο το οποίο υποχρεώνει τον οφειλέτη να πληρώνει εγκαίρως. Το μέσο αυτό είναι ιδιαίτερα αναγκαίο στην περίπτωση των διασυνοριακών πράξεων όπου οι οφειλέτες είναι πιο δύστροποι από ό,τι στις καθαρά εθνικές συναλλαγές. Το αυξημένο επίπεδο ενδιαφέροντος από μόνο του συχνά δεν επαρκεί για να υποχρεώσει τον οφειλέτη να πληρώσει εγκαίρως. Ο κίνδυνος της υποχρέωσης να επιστραφούν τα αγαθά στον πιστωτή υποχρεώνει τους περισσότερους οφειλέτες να πληρώνουν εγκαίρως.

Το γεγονός ότι οι ρήτρες περί συμβατικής παρακράτησης της κυριότητας δεν αναγνωρίζονται προς το παρόν από τα κράτη μέλη συνιστά σημαντική δυσλειτουργία της εσωτερικής αγοράς και δεν θα πρέπει να είναι πλέον ανεκτό. Δεδομένου ότι η πρόταση της Επιτροπής δεν επιζητεί εναρμόνιση όλων των πτυχών της παρακράτησης της κυριότητας, αλλά περιορίζεται στην επίτευξη αμοιβαίας αναγνώρισης τέτοιων ρητρών, δεν απαιτούνται σημαντικές αναπροσαρμογές της εθνικής νομοθεσίας.

Κατά συνέπεια, η Επιτροπή ελπίζει ότι θα υπάρξει ευκαιρία να επανεξεταστεί το θέμα αυτό.

3.2.2.5. Διαδικασίες είσπραξης

Η κοινή θέση περιλαμβάνει μια διάταξη για τις διαδικασίες είσπραξης για μη αμφισβητούμενες οφειλές στο άρθρο 4. Το άρθρο αυτό τροποποιήθηκε προκειμένου να λάβει υπόψη τις παρατηρήσεις της Νομικής Υπηρεσίας του Συμβουλίου σχετικά με την εφαρμογή του άρθρου «σύμφωνα με τη νομοθεσία των κρατών μελών». Η αιτιολογική σκέψη 18 υπογραμμίζει περαιτέρω το στόχο αυτής της διάταξης.

Από την άλλη πλευρά, το Συμβούλιο διέγραψε το άρθρο 6 της τροποποιημένης πρότασης επειδή ορισμένα κράτη μέλη δίσταζαν να τροποποιήσουν τις εθνικές διατάξεις σχετικά με την οργάνωση των δικαστηρίων τους. Επίσης εξέφρασαν φόβους ότι η πρόταση αυτή θα είχε επιπτώσεις στην υποχρέωση του ενάγοντος να εκπροσωπηθεί από δικηγόρο.

Η Επιτροπή αποδέχθηκε τις τροποποιήσεις αυτές καθώς το παρόν άρθρο 4 ενσωματώνει το μεγαλύτερο μέρος της ουσίας της πρότασής της.

3.2.2.6. Δημόσιες συμβάσεις

Το Συμβούλιο διέγραψε τα άρθρα 7 και 8 της τροποποιημένης πρότασης, καταργώντας έτσι οποιοδήποτε συγκεκριμένο κανόνα για τις δημόσιες συμβάσεις. Από την άλλη πλευρά, το Συμβούλιο διευκρίνισε ότι η οδηγία εφαρμόζεται στις συναλλαγές μεταξύ ιδιωτικών επιχειρήσεων και δημόσιων αρχών (βλέπε άρθρο 2 (1)). Κατά συνέπεια, οι δημόσιες αρχές θα υπόκεινται στους ίδιους κανόνες με τις ιδιωτικές επιχειρήσεις. Το Συμβούλιο αρνήθηκε να δεχθεί το επιχείρημα ότι οι δημόσιες αρχές πληρώνουν αργότερα από ότι οι ιδιωτικές επιχειρήσεις. Συγκεκριμένα, το Συμβούλιο ήταν της γνώμης ότι οι μεγάλες ιδιωτικές επιχειρήσεις μπορούν εξίσου να προβαίνουν σε κατάχρηση της θέσης τους στην αγορά και να πληρώνουν τους προμηθευτές τους με υπερβολική καθυστέρηση.

Προκειμένου να καταπολεμηθεί αυτό το είδος κατάχρησης, το Συμβούλιο εισήγαγε μια «ρήτρα κατά της κατάχρησης», η οποία περιλαμβάνεται στο άρθρο 3 (3), το οποίο σχολιάστηκε στο σημείο 3.2.2.3. παραπάνω. Επιπλέον, το άρθρο 3 (2) επιτρέπει στα κράτη μέλη να καταπολεμούν τις μεγάλες συμβατικές προθεσμίες πληρωμής ορίζοντας ένα ανώτατο όριο το οποίο δεν υπερβαίνει τις 60 ημέρες και το οποίο δεν μπορούν να υπερβαίνουν τα συμβαλλόμενα μέρη.

Η Επιτροπή αποδέχθηκε τις διατάξεις αυτές δεδομένου ότι προσφέρουν μια λογική λύση στο πρόβλημα της κατάχρησης της μεγαλύτερης ισχύος ενός οικονομικού παράγοντα στην αγορά, ανεξάρτητα από το ιδιωτικό ή δημόσιο καθεστώς του. Ωστόσο, η Επιτροπή λυπάται για το γεγονός ότι οι τροπολογίες αριθ. 24, 33/26, 28 του Κοινοβουλίου σχετικά με την προστασία των υπεργοληπτών έπεσαν θύμα αυτής της πράξης.

3.3. Νέες διατάξεις τις οποίες εισήγαγε το Συμβούλιο

Το άρθρο 2 (3) εισήχθη προκειμένου να ορίσει την έννοια του «εκτελεστού τίτλου», η οποία χρησιμοποιείται στο άρθρο 4. Αυτό δεν άλλαξε την ουσία της πρότασης.

Το άρθρο 3 (1)(β)(iv) προσθέτει τη διαδικασία αποδοχής ή επαλήθευσης ως πιθανή ημερομηνία που μπορεί να ενεργοποιήσει την προθεσμία 30 ημερών μετά την οποία το τόκος καθίσταται καταβλητέος. Κατά τη γνώμη της Επιτροπής, αυτό αποτελεί χρήσιμη προσθήκη στην πρότασή της δεδομένου ότι αντικατοπτρίζει τις ιδιαίτερες διαδικασίες στη βιομηχανία των κατασκευών.

Οι παράγραφοι (2) και (3) του άρθρου 3 εισήχθησαν προκειμένου να καταπολεμηθούν οι μεγάλες συμβατικές προθεσμίες πληρωμής (βλέπε σημείο 3.2.2.3. παραπάνω). Η Επιτροπή το αποδέχθηκε δεδομένου ότι το Συμβούλιο προσέφερε εν προκειμένω μια αντιστάθμιση για τη διαγραφή των ιδιαίτερων κανόνων σχετικά με τις δημόσιες συμβάσεις (βλέπε σημείο 3.2.2.6. παραπάνω).

3.4. Προβλήματα σχετικά με τη διαδικασία της επιτροπής και τη νομική βάση

3.4.1. Η διαδικασία της επιτροπής

Το Συμβούλιο διέγραψε τη διαδικασία της επιτροπής (άρθρο 9 της τροποποιημένης πρότασης) επειδή ορισμένα κράτη μέλη εξέφρασαν φόβους ότι η διαδικασία αυτή θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για πολύ μεγάλες τροποποιήσεις του επιτοκίου. Η Επιτροπή δεν επέμεινε στη διατήρηση της διαδικασίας, μολονότι λυπήθηκε για το γεγονός ότι η νομοθεσία ενδέχεται να γίνει λιγότερο λειτουργική και αποτελεσματική συν τω χρόνω χωρίς δυνατότητα ταχείας αντίδρασης σε μεταβαλλόμενες καταστάσεις.

3.4.2. Η νομική βάση

Η Νομική Υπηρεσία του Συμβουλίου αμφισβήτησε το κύρος του άρθρου 95 ως νομικής βάσης της τροποποιημένης πρότασης της Επιτροπής, και ιδίως για τα άρθρα 4, 5 και 6. Εν τούτοις, η Νομική Υπηρεσία της Επιτροπής επιβεβαίωσε την ορθότητα της προσέγγισής της.

Δεδομένου ότι το κείμενο της κοινής θέσης τροποποιήθηκε σημαντικά, η Νομική Υπηρεσία του Συμβουλίου επιβεβαίωσε τελικά ότι το αποτέλεσμα βασίζεται τώρα σαφώς στο άρθρο 95.

4. Συμπερασματα

Η Επιτροπή είναι της γνώμης ότι η κοινή θέση συνιστά σημαντική πρόοδο προς την κατεύθυνση της καταπολέμησης των καθυστερήσεων πληρωμών. Θα προτιμούσε την ανάληψη αποφασιστικότερης δράσης για διάφορα θέματα και λυπάται για τη διαγραφή της υποχρέωσης του οφειλέτη να καταβάλει πλήρη αποζημίωση (βλέπε σημείο 3.2.2.2. παραπάνω) και της αμοιβαίας αναγνώρισης της παρακράτησης της κυριότητας (βλέπε σημείο 3.2.2.4. παραπάνω).

Ωστόσο, η Επιτροπή αποδέχθηκε την παρούσα κοινή θέση επειδή δεν φαινόταν να υπάρχει οποιαδήποτε δυνατότητα βελτίωσης χωρίς νέα ώθηση από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.