EL Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης C 146/34

Γνωμοδότηση της Επιτροπής των Περιφερειών με θέμα «Θεματική στρατηγική για την προστασία του εδάφους»

(2007/C 146/05)

Η ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΩΝ

— Η ΕΤΠ θεωρεί ότι, από περιβαλλοντική άποψη, αρκετοί λόγοι συνηγορούν υπέρ της ανάπτυξης μιας εδαφικής πολιτικής ευρωπαϊκού επιπέδου. Η ρύπανση του εδάφους έχει, για παράδειγμα, σχέση με την υγεία των ανθρώπων και των ζώων, τομέα στον οποίο η αντίστοιχη πολιτική έχει μια συγκεκριμένη λειτουργία. Παράλληλα, οι κλιματολογικές αλλαγές, οι διασυνοριακές επιπτώσεις της υποβάθμισης του εδάφους, η πίεση που ασκείται σε άλλες περιβαλλοντικές συνιστώσες και οι συμφωνίες του Κιότο απαιτούν την προσοχή της ΕΕ.

— Η ΕΤΠ θεωρεί ότι μια οδηγία που επιδιώκει την καταγραφή αυτή και επικουρεί τα κράτη μέλη στην ανάληψη δράσης, όπως προτείνει η Επιτροπή, μπορεί να συμβάλει ουσιαστικά στην επίτευξη βιώσιμης διαχείρισης του εδάφους στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Αυτό σημαίνει ότι η οδηγία έχει ευέλικτο χαρακτήρα.

— Η ΕΤΠ ανησυχεί για τη διοικητική επιβάρυνση που ενδέχεται να προκαλέσει για τις τοπικές και περιφερειακές αρχές ο χαρακτηρισμός απειλούμενων εδαφών, η υποχρέωση επανεξέτασης των περιοχών κινδύνου ανά δεκαετία (άρθρο 6) και η τακτική επανεξέταση του χαρακτηρισμού των τόπων που έχουν υποστεί ρύπανση (άρθρα 10 και 11).

— Η ΕΤΠ εύχεται να μην επιβληθούν άμεσες υποχρεώσεις στις αρμόδιες αρχές όσον αφορά την εξυγίανση και διαχείριση των τόπων που έχουν υποστεί ρύπανση (άρθρο 13).

— Η ΕΤΠ θεωρεί απαραίτητο να δημιουργήσει η Επιτροπή ένα σύνολο βασικών και αποτελεσματικών από άποψη κόστους μέτρων, που θα μπορέσουν να χρησιμεύσουν ως πρότυπο στα τα κράτη μέλη για να επιλέξουν εκείνα που κατά την κρίση τους είναι τα πλέον κατάλληλα για τον συνδυασμό δικής τους δέσμης μέτρων.

Η ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΩΝ

Έχοντας υπόψη την ανακοίνωση της Επιτροπής προς το Συμβούλιο, το Κοινοβούλιο, την Ευρωπαϊκή Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή και την Επιτροπή των Περιφερειών «Θεματική στρατηγική για την προστασία του εδάφους» (COM (2006) 231 τελικό) καθώς και την πρόταση οδηγίας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου με θέμα τη θέσπιση νομικού πλαισίου για την προστασία του εδάφους και την τροποποίηση της οδηγίας 2004/35/ΕΚ τελικό — (COM (2006) 232 τελικό — 2006/0086 (COD)),

Έχοντας υπόψη την απόφαση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής της 22ας Σεπτεμβρίου 2006 να ζητήσει τη γνωμοδότησή της επί του θέματος αυτού, σύμφωνα με το άρθρο 175 και το άρθρο 265 παράγραφος 1 της Συνθήκης περί ιδρύσεως της Ευρωπαϊκής Κοινότητας,

Έχοντας υπόψη την απόφαση που έλαβε το Προεδρείο της, την 25η Απριλίου 2006, να αναθέσει στην επιτροπή «Βιώσιμη ανάπτυξη» την κατάρτιση σχετικής γνωμοδότησης·

Έχοντας υπόψη τη γνωμοδότηση που εξέδωσε στις 12 Φεβρουαρίου 2003 με θέμα την ανακοίνωση της Επιτροπής: Προς μια θεματική στρατηγική για την προστασία του εδάφους — CdR 190/2002 τελ. (1)·

Έχοντας υπόψη το σχέδιο γνωμοδότησης (CdR 321/2006 rév. 1) που υιοθέτησε στις 27 Νοεμβρίου 2006 η επιτροπή «Βιώσιμη ανάπτυξη» (Εισηγητής: ο κ. Cor Lamers (NL/EPP, Δήμαρχος του Houten),

υιοθέτησε την ακόλουθη γνωμοδότηση στην 68η σύνοδο ολομέλειας της 13ης και 14ης Φεβρουαρίου 2007 (συνεδρίαση της 13ης Φεβρουαρίου).

1. Θέσεις της Επιτροπής των Περιφερειών

Γενικές Παρατηρήσεις

1.1 Το έδαφος έχει καθοριστική σημασία για την επιβίωση του ανθρώπου. Είναι απολύτως αναγκαίο ως πηγή θρεπτικών ουσιών και ύδατος, ως ρυθμιστής των κυκλικών φαινομένων της φύσης, ως βιότοπος πολυάριθμων οργανισμών και ως φορέας της ζωής στην επιφάνεια της γης. Τόσο για τον άνθρωπο όσο και για τη φύση έχει θεμελιώδη σημασία να εκπληρώνει το έδαφος τις λειτουργίες αυτές με βέλτιστο τρόπο και απρόσκοπτα.

1.2 Όλα τα κράτη μέλη, άλλα σε μικρότερο άλλα σε μεγαλύτερο βαθμό, αντιμετωπίζουν προβλήματα σχετικά με το έδαφος. Είναι προφανές ότι, σε ορισμένες περιοχές της Ευρώπης, έχουν συντελεσθεί ανησυχητικές διεργασίες υποβάθμισης του εδάφους οι οποίες αναμένεται να συνεχιστούν και στο μέλλον.

1.3 Το έδαφος δεν κινείται, αλλά η υποβάθμιση του εδάφους σε ένα κράτος μέλος μπορεί να έχει διασυνοριακές συνέπειες. Η ΕΤΠ, επομένως, θεωρεί ότι η πρόταση συνάδει με την αρχή της επικουρικότητας. Επιπλέον, η ΕΤΠ διαπιστώνει ότι μόνον εννέα κράτη μέλη εφαρμόζουν εδαφική πολιτική και ότι η πολιτική αυτή περιορίζεται γενικά σε ορισμένες μόνον πτυχές της ρύπανσης του εδάφους. Η ΕΤΠ θεωρεί επίσης ότι, από περιβαλλοντική άποψη, αρκετοί λόγοι συνηγορούν υπέρ της ανάπτυξης εδαφικής πολιτικής ευρωπαϊκού επιπέδου. Η ρύπανση του εδάφους έχει, για παράδειγμα, σχέση με την υγεία των ανθρώπων και των ζώων, τομέα στον οποίο η αντίστοιχη πολιτική έχει μια συγκεκριμένη λειτουργία. Παράλληλα, οι κλιματολογικές αλλαγές, οι διασυνοριακές επιπτώσεις της υποβάθμισης του εδάφους, η πίεση που ασκείται σε άλλες περιβαλλοντικές συνιστώσες και οι συμφωνίες του Κιότο απαιτούν την προσοχή της ΕΕ.

1.4 Η εδαφική πολιτική συνιστά μια πολύπλοκη διαδικασία. Στην Ευρώπη έχουν εντοπιστεί περισσότερα από 320 είδη εδάφους, τα οποία αξιοποιούνται για διάφορους σκοπούς. Στο έδαφος επιτελούνται για παράδειγμα λειτουργίες οικονομικού, κοινωνικού, πολιτισμικού και περιβαλλοντικού χαρακτήρα. Το έδαφος χρησιμοποιείται για γεωργικούς σκοπούς ή για το φυσικό περιβάλλον που αναπτύσσεται χάρη σε αυτό, ενώ πάνω στην επιφάνειά του κατασκευάζονται κτίρια, δρόμοι και υδατοφράχτες. Επομένως, οι κίνδυνοι που απειλούν το έδαφος ποικίλλουν στα διάφορα κράτη μέλη. Επίσης, διαπιστώνονται μεγάλες διαφορές όσον αφορά τα μέτρα που λαμβάνουν τα κράτη μέλη, ακόμη και μεταξύ των επιμέρους περιφερειών του ίδιου κράτους μέλους. Στις γεωγραφικές αυτές διαφορές προστίθενται και οι κλιματολογικές διαφορές μεταξύ των διάφορων περιφερειών της Ευρώπης. Οι αποκλίσεις αυτές αντανακλούν τις διαφορετικές αρμοδιότητες που αναθέτουν τα κράτη μέλη στις περιφερειακές και τοπικές αρχές τους στον τομέα αυτό.

1.5 Λόγω αυτών των σημαντικών αποκλίσεων και των δυσχερειών που παρουσιάζει ο καθορισμός κοινών κριτηρίων, η ΕΤΠ κρίνει ότι, επί του παρόντος, δεν είναι δυνατό να υιοθετηθούν ενιαία ποσοτικά κριτήρια. Θεωρεί, ωστόσο, ότι η στρατηγική που παρουσιάζεται από την Επιτροπή αποτελεί ένα πρώτο βήμα προς την επίτευξη συμφωνίας για τη θέσπιση κοινών κριτηρίων στο εγγύς μέλλον. Προκειμένου να επιτευχθεί αποτελεσματική προστασία του εδάφους χρειάζεται μία προσέγγιση προσαρμοσμένη σε κάθε περίπτωση. Η πολιτική για την προστασία του εδάφους πρέπει να εφαρμόζεται κυρίως σε τοπικό και περιφερειακό επίπεδο.

1.6 Στα περισσότερα κράτη μέλη, οι τοπικές και περιφερειακές αρχές είναι αρμόδιες για την πολιτική εδαφικής προστασίας. Συνεπώς, είναι απαραίτητο να αναλάβουν οι τοπικές και περιφερειακές αρχές σημαντικό ρόλο κατά την ανάπτυξη νέων μεθόδων και μέτρων στον τομέα της πολιτικής εδαφικής προστασίας.

1.7 Ο ρόλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης στον τομέα της προστασίας του εδάφους πρέπει να είναι υποστηρικτικός και ενθαρρυντικός. Πρέπει να απορριφθεί μια ευρωπαϊκή νομοθεσία που δεν χαρακτηρίζεται από ευελιξία και δεν προσφέρει επαρκή διακριτική ευχέρεια για την άσκηση εθνικής πολιτικής στα κράτη μέλη.

Στόχοι της στρατηγικής

1.8 Η ΕΤΠ προσυπογράφει τους στόχους της στρατηγικής και κρίνει ότι αποτελούν σημαντική συμβολή στη χάραξη ενός ευέλικτου κοινοτικού ευρωπαϊκού πλαισίου για τη βιώσιμη διαχείριση του εδάφους.

1.9 Από την περιγραφή των στόχων η ΕΤΠ συμπεραίνει ότι η προσοχή εστιάζεται στην διεύρυνση των διαθέσιμων γνώσεων σχετικά με τις διεργασίες που συντελούνται στο έδαφος καθώς και στη δέσμευση των κρατών μελών να δραστηριοποιηθούν. Τα κράτη μέλη ενθαρρύνονται να αναλάβουν δράσεις για την καταπολέμηση της υποβάθμισης του εδάφους και οφείλουν να προσδιορίσουν τις περιοχές που απειλούνται, τους στόχους για τον περιορισμό της υποβάθμισης του εδάφους, και τα μέτρα που σκοπεύουν να λάβουν για την επίτευξη των στόχων αυτών. Η ΕΤΠ συμφωνεί με αυτή την προσέγγιση διότι συμβάλλει σε μια ολοκληρωμένη και εξελικτική αντιμετώπιση και δίνει ιδιαίτερη έμφαση στον τοπικό και περιφερειακό χαρακτήρα των προβλημάτων που σχετίζονται με το έδαφος.

Ολοκλήρωση της προστασίας του εδάφους στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής και εθνικής νομοθεσίας

1.10 Προκειμένου να υλοποιηθεί η στρατηγική, θα πρέπει να εξετασθεί με συστηματικό τρόπο το σύνολο της ευρωπαϊκής νομοθεσίας και των σχετικών πολιτικών ώστε να εξακριβωθεί ο βαθμός στον οποίο συμβάλλουν στη βιωσιμότητα του εδάφους στην Κοινότητα. Στις περιπτώσεις στις οποίες η συμβολή αυτή κριθεί ανεπαρκής, θα πρέπει η νομοθεσία και η πολιτική να προσαρμοστούν ανάλογα. Για την επίτευξη του στόχου αυτού, θα πρέπει να καταρτίσει σύντομα η Επιτροπή ένα σχέδιο προσέγγισης.

1.11 Για τους προαναφερθέντες λόγους, η ΕΤΠ θεωρεί ότι η προτεινόμενη στρατηγική θα πρέπει να συνδεθεί στενότερα με άλλες στρατηγικές που έχουν αναπτυχθεί στο πλαίσιο του Έκτου προγράμματος δράσης για το περιβάλλον. Ειδικότερα, θα πρέπει να υπάρξει στενότερη σύνδεση με τις στρατηγικές όσον αφορά τα φυτοφάρμακα, τα απορρίμματα, την ανακύκλωση και τα επιφανειακά και υπόγεια ύδατα.

Βέλτιστες πρακτικές και γνώσεις σχετικά με τις διεργασίες που συντελούνται στο έδαφος

1.12 Η ΕΤΠ κρίνει ότι η ενημέρωση και η επικοινωνία έχουν σημασία για την επίτευξη βιώσιμης διαχείρισης του εδάφους. Σε αυτή την περίπτωση θα πρέπει να λαμβάνονται υπόψη τόσο οι κίνδυνοι που απειλούν το έδαφος όσο και οι ευκαιρίες που περικλείει το έδαφος για μια βιώσιμη κοινωνία.

1.13 Επίσης διαπιστώνονται μεγάλες διαφορές σε ό,τι αφορά τα μέτρα που λαμβάνουν τα κράτη μέλη (βλ. παρατηρήσεις στο σημείο 1.4). Η ΕΤΠ εκφράζει την άποψη ότι η ποιότητα του εδάφους στην Ευρώπη μπορεί να βελτιωθεί αποτελεσματικά και με πρακτικό τρόπο, αν τα κράτη μέλη που ήδη ασκούν πολιτική εδαφικής προστασίας διαβιβάσουν τις γνώσεις τους στα άλλα κράτη μέλη. Η ΕΟΚΕ καλεί τα κράτη μέλη που διαθέτουν μια εξελιγμένη πολιτική εδαφικής προστασίας να μεταφέρουν την εμπειρογνωμοσύνη τους στα κράτη μέλη που δεν διαθέτουν μια σφαιρική νομοθεσία του τομέα.

1.14 Η ΕΤΠ αποδίδει ιδιαίτερη σημασία στη δημιουργία μιας ανοικτής πλατφόρμας επικοινωνίας στα πλαίσια της οποίας θα ανταλλάσσονται πληροφορίες σχετικά με τις βέλτιστες πρακτικές, υπό το πρίσμα της κατάλληλης προστασίας του εδάφους. Λόγω της πολυμορφίας του εδάφους είναι απαραίτητο να καταρτισθεί εκτενής κατάλογος των ισχυόντων μέτρων, των οποίων η αποτελεσματικότητα έχει αποδειχθεί κατά την πρακτική τους εφαρμογή.

Η νέα οδηγία πλαίσιο για την προστασία του εδάφους

1.15 Στόχος της οδηγίας αυτής είναι να καταγράψει τα φαινόμενα υποβάθμισης του εδάφους στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η οδηγία προσφέρει τη βάση για μια ομοιόμορφη και σαφή καταγραφή. Το εάν μια περιοχή παρουσιάζει κίνδυνο ή όχι, ποια μέτρα χρειάζονται ενδεχομένως και το χρονοδιάγραμμα λήψης τους, καθορίζονται από το κράτος μέλος.

1.16 Η ΕΤΠ θεωρεί ότι μια οδηγία που επιδιώκει την καταγραφή αυτή και επικουρεί τα κράτη μέλη στην ανάληψη δράσης, όπως προτείνει η Επιτροπή, μπορεί να συμβάλει ουσιαστικά στην επίτευξη βιώσιμης διαχείρισης του εδάφους στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Αυτό σημαίνει ότι η παρούσα οδηγία πρέπει να έχει ευέλικτο χαρακτήρα και δεν πρέπει να περιέχει ούτε ποσοτικά ούτε ποιοτικά πρότυπα. Τα μέτρα αυτά πρέπει να εφαρμόζονται σε εθελοντική βάση με τη βοήθεια κινήτρων και μέσων παροχής συμβουλών. Ακόμη, πρέπει να αποφευχθεί αύξηση των απαιτήσεων τεκμηρίωσης προκειμένου να καταπολεμηθεί η υπερβολική γραφειοκρατία. Παράλληλα, οι προτάσεις της Επιτροπής δεν πρέπει να εκληφθούν ως πρόσκληση για εκτεταμένη παρέμβαση από την ΕΕ.

1.17 Η ΕΤΠ θεωρεί ότι προτεραιότητα πρέπει να έχει η εθνική αρμοδιότητα όσον αφορά την επίτευξη των περιβαλλοντικών προτύπων μέσω της συνεκτίμησης της ευθύνης των ιδιοκτητών και των υπαίτιων ρύπανσης του εδάφους. Συνεπώς, χρειάζεται να οριστεί ρητά ότι σύμφωνα με την αρχή «ο ρυπαίνων πληρώνει», μπορούν να ζητηθούν ευθύνες όχι μόνο από τον άμεσα υπαίτιο αλλά και από άλλους ενεχόμενους. Η ΕΤΠ επισημαίνει ότι πρέπει να ρυθμιστεί σε εθνικό επίπεδο για το ποιος είναι τελικά ο υπεύθυνος.

1.18 Η ΕΤΠ εκφράζει την ανησυχία της διότι η πρόταση οδηγίας αναθέτει τη διατύπωση συγκεκριμένων απαιτήσεων ιδίως όσον αφορά την θέσπιση κριτηρίων για την αξιολόγηση του κινδύνου από τη ρύπανση του εδάφους, σε επιτροπή σύμφωνα με την απόφαση 1999/468/ΕΚ (επιτροπολογία). Στην περίπτωση αυτή, θα πρέπει να επιλεγεί μια διαδικασία η οποία να συνεκτιμά τα συμφέροντα όλων των ενδιαφερομένων μερών και να διασφαλίζει ικανοποιητική συμμετοχή.

Διοικητικός φόρτος

1.19 Το άρθρο 16 της οδηγίας προσδιορίζει έναν μεγάλο αριθμό υποχρεώσεων ενημέρωσης στις οποίες πρέπει να ανταποκριθούν κυρίως οι τοπικές και περιφερειακές αρχές. Η ΕΤΠ θεωρεί ότι οι υποχρεώσεις αυτές δεν πρέπει να επισύρουν δυσανάλογη διοικητική επιβάρυνση για τις περιφέρειες και τους δήμους. Αξίζει να σημειωθεί σχετικά ότι το ανθρώπινο δυναμικό και τα οικονομικά μέσα που θα χρησιμοποιηθούν για την εκπόνηση αυτών των ενημερωτικών εκθέσεων δε θα μπορούν να διατεθούν συγχρόνως για την καταγραφή των φαινομένων υποβάθμισης του εδάφους, ενώ θα έπρεπε να έχει προτεραιότητα η καταπολέμηση των φαινομένων αυτών.

1.20 Η ΕΤΠ επικροτεί τη σημασία που αποδίδεται στη συνεκτίμηση των στόχων της πολιτικής εδαφικής προστασίας κατά τη χάραξη κλαδικών πολιτικών και ρυθμίσεων σε όλες τις βαθμίδες διακυβέρνησης (άρθρο 3). Κατά την εφαρμογή μιας κλαδικής πολιτικής, επιβάλλεται μια προσεκτική προσέγγιση όσον αφορά την επιβολή υποχρεωτικών ελέγχων του εδάφους με βάση τα διαθέσιμα στοιχεία (αξιολογήσεις εδάφους). Η υποχρέωση αξιολόγησης του αντίκτυπου για το έδαφος είναι απαραίτητη μόνον όταν το έδαφος απειλείται. Δεδομένου ότι η πολιτική αποτελεί το γενικό πλαίσιο, είναι συνήθως περιττή η επιβολή κανόνων για το έδαφος στη φάση της εφαρμογής της πολιτικής. Άλλωστε, όταν πρόκειται για πολύπλοκες καταστάσεις μεγάλης εμβέλειας, η υποβολή έκθεσης περιβαλλοντικού αντίκτυπου είναι πάντα υποχρεωτική.

1.21 Η ΕΤΠ ανησυχεί για τη διοικητική επιβάρυνση που ενδέχεται να προκαλέσει για τις τοπικές και περιφερειακές αρχές ο χαρακτηρισμός απειλούμενων εδαφών, η υποχρέωση επανεξέτασης των περιοχών κινδύνου ανά δεκαετία (άρθρο 6) και η τακτική επανεξέταση του χαρακτηρισμού των τόπων που έχουν υποστεί ρύπανση (άρθρα 10 και 11).

1.22 Η ΕΤΠ διαπιστώνει ότι η πρόταση οδηγίας περιλαμβάνει μια σειρά υποχρεώσεων συλλογής δεδομένων και κατάρτισης εκθέσεων καθώς και οδηγίες για τη θέσπιση πιθανών σχεδίων με υποχρεώσεις Στρατηγικής Περιβαλλοντικής Εκτίμησης, με αποτέλεσμα σημαντικές πρόσθετες εκτελεστικές δαπάνες. Η ευρωπαϊκή νομοθεσία θα πρέπει να αποφεύγει όσο το δυνατόν να διατυπώνει υποχρεώσεις κατάρτισης εκθέσεων και σχεδίων Στρατηγικής Περιβαλλοντικής Εκτίμησης.

1.23 Η ΕΤΠ θεωρεί ότι η συμμετοχή του κοινού θα πρέπει να περιοριστεί στις περιπτώσεις που έχουν καθοριστεί από την οδηγία σχετικά με την περιβαλλοντική ενημέρωση.

Προγράμματα μέτρων για την καταπολέμηση των διεργασιών υποβάθμισης του εδάφους

1.24 Η ΕΤΠ εύχεται να μην επιβληθούν άμεσες υποχρεώσεις στις αρμόδιες αρχές όσον αφορά την εξυγίανση και διαχείριση των τόπων που έχουν υποστεί ρύπανση (άρθρο 13). Οι αρχές θα πρέπει να διασφαλίζουν την υλοποίηση της εξυγίανσης. Και οι δύο διαδικασίες πρέπει να εξετάζονται στο πλαίσιο της νομοθεσίας και των ρυθμίσεων που ισχύουν στο ενδιαφερόμενο κράτος μέλος και σε σχέση με την ειδική κατάσταση του εδάφους στον συγκεκριμένο τόπο. Οι εν λόγω αρχές οφείλουν βεβαίως να διασφαλίζουν ότι έχει βρεθεί λύση για το ζήτημα των ρυπασμένων τόπων.

1.25 Η ΕΤΠ εκφράζει την ικανοποίησή της σχετικά με τον προσανατολισμό προς την αποκατάσταση των ρυπασμένων τόπων (Άρθρα 1.1 και 13.2). Τα μέτρα καθορίζονται ανάλογα με την (τρέχουσα) χρήση του εδάφους.

1.26 Στην αξιολόγηση αντικτύπου αναφέρεται ότι τα μέτρα για τον περιορισμό της υποβάθμισης του εδάφους αποφέρουν μεγάλα κοινωνικά οφέλη. Η ΕΤΠ συμφωνεί με αυτό το συμπέρασμα, θα ήθελε όμως να παρατηρήσει ότι, για να προκύψουν τα οφέλη αυτά, πρέπει πρώτα να γίνουν επενδύσεις στο έδαφος. Η πείρα διδάσκει ότι η εκτέλεση έργων αποκατάστασης του εδάφους καθηλώνεται συχνά, κυρίως σε τοπικό και περιφερειακό επίπεδο, λόγω ελλείψεως χρηματοδοτικών πόρων.

1.27 Η καθιέρωση της κατάρτισης εκθέσεων για την κατάσταση του εδάφους (άρθρο 12), αποδεικνύει, κατά τη γνώμη της ΕΤΠ, την υποστήριξη που παρέχει η ΕΕ στην καταγραφή των τόπων με ρυπασμένα εδάφη, διότι, αφενός οι εκθέσεις συμβάλλουν στην αδιάλειπτη ενημέρωση των καταλόγων ρυπασμένων τόπων και αφετέρου προσφέρουν στους αγοραστές γης που προέρχονται από άλλα κράτη μέλη, με σαφή τρόπο τις απαραίτητες πληροφορίες προστατεύοντάς τους συγχρόνως από ενδεχόμενη οικονομική ζημία. Έτσι, εκπληρώνεται με πρακτικό τρόπο και η εντολή του άρθρου 4 σύμφωνα με την οποία «ο ρυπαίνων πληρώνει».

1.28 Η ΕΤΠ κρίνει ότι κατά τον προσδιορισμό των μέτρων για τη διατήρηση των λειτουργιών του εδάφους είναι απαραίτητο, εκτός από τις κοινωνικές και οικονομικές πτυχές, να λαμβάνονται υπόψη τόσο η πτυχή της ασφάλειας όσο και η αρχαιολογική, γεωλογική ή γεωμορφολογική αξία των εδαφών (άρθρο 8).

1.29 Η ΕΤΠ είναι της άποψης ότι η απαίτηση της Επιτροπής για την καθιέρωση εθνικών προτύπων χρηματοδότησης για την αποκατάσταση ρυπασμένων τόπων (άρθρο 13) δεν συνεκτιμά όσο θα έπρεπε τα υφιστάμενα, ειδικά περιφερειακά πρότυπα (χρηματοδότησης) η αξία των οποίων έχει αποδειχθεί στην πράξη. Από τα πρότυπα της ΕΕ στον τομέα αυτό, μάλλον εμπόδια θα πρέπει να αναμένεται ότι θα προκύψουν.

Βέλτιστη πρακτική

1.30 Κατά τη γνώμη της ΕΤΠ, ένας από τους ακρογωνιαίους λίθους της οδηγίας είναι η δημιουργία βάσης ανταλλαγής πληροφοριών (άρθρο 17). Λόγω των πρακτικών γνώσεων και των εμπειριών που διαθέτουν, οι περιφερειακές και τοπικές αρχές θα πρέπει να συμμετάσχουν ενεργά στη βάση αυτή.

2. Συστάσεις της Επιτροπής των Περιφερειών

2.1 Η ΕΤΠ θεωρεί απαραίτητο να δημιουργήσει η Επιτροπή ένα σύνολο βασικών και αποτελεσματικών από άποψη κόστους μέτρων, που θα μπορέσουν να χρησιμεύσουν ως πρότυπο στα τα κράτη μέλη για να επιλέξουν εκείνα που κατά την κρίση τους είναι τα πλέον κατάλληλα για τον συνδυασμό δικής τους δέσμης μέτρων. Τα κράτη μέλη που δεν έχουν ακόμα χαράξει πολιτική εδαφικής προστασίας ή δεν έχουν ακόμη ολοκληρώσει τη χάραξη αυτής της πολιτικής, μπορούν να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα αυτό αποτελεσματικά μόνον αν διαθέτουν ικανοποιητικές γνώσεις σε αυτόν τον τομέα.

2.2 Η ΕΤΠ συνιστά να μην δημιουργηθεί ένας εκτεταμένος ευρωπαϊκός κατάλογος υποχρεώσεων όσον αφορά τη δημοσίευση της απογραφής, αλλά να επιτραπεί στα κράτη μέλη να χρησιμοποιούν το εθνικό σύστημα κοινοποίησης και να προσφέρουν στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή πρόσβαση στο σύστημα αυτό(άρθρο 16).

2.3 Ο χαρακτηρισμός των περιοχών κινδύνου μπορεί να επιτευχθεί με περιορισμένη διοικητική επιβάρυνση, αν χρησιμοποιηθεί προηγουμένως μια σύντομη ανάλυση της κατάστασης από την οποία να προκύπτει ποιοι κίνδυνοι δεν απειλούν πλέον το έδαφος (ή μέρος του εδάφους) του ενδιαφερόμενου κράτους μέλους (άρθρο 6). Η πλήρης επανεξέταση των περιοχών που έχουν χαρακτηρισθεί ως περιοχές κινδύνου και της καταγραφής των ρυπασμένων τόπων δεν είναι απαραίτητη. Σε αυτή την περίπτωση επαρκεί η ενημέρωση των δεδομένων παρακολούθησης.

2.4 Η ΕΤΠ συνιστά να συγκεκριμενοποιηθούν τα ερευνητικά προγράμματα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής όπως αυτά περιγράφονται στη θεματική στρατηγική, να οριστούν προτεραιότητες και να προβλεφθεί χρονοδιάγραμμα. Επίσης, πρέπει να σχηματισθεί με απόλυτη προτεραιότητα πλήρης εικόνα σχετικά με τις συνέπειες των κλιματικών αλλαγών για το έδαφος. Είναι γνωστό ότι οι κλιματικές αλλαγές συντελούν ή ενδέχεται να συντελέσουν στην επιτάχυνση της αποσύνθεσης οργανικών ουσιών. Δεδομένου ότι οι οργανικές ουσίες διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στη λειτουργία του εδάφους, οι κλιματικές αλλαγές μπορεί να έχουν σοβαρό αντίκτυπο στη βιώσιμη διαχείρισή του.

Σύσταση 1

Άρθρο 1

Κείμενο της Επιτροπής Τροπολογία της ΕΤΠ 1. Η παρούσα οδηγία ορίζει πλαίσιο για την προστασία του εδάφους και τη διατήρηση της ικανότητάς του να επιτελεί καθεμία από τις ακόλουθες περιβαλλοντικές, οικονομικές, κοινωνικές και πολιτιστικές λειτουργίες: (α) παραγωγή βιομάζας, όπου συμπεριλαμβάνονται η γεωργία και η δασοκομία· (β) αποθήκευση, διήθηση και μετατροπή θρεπτικών στοιχείων, ουσιών και νερού (γ) απόθεμα βιοποικιλότητας, π.χ. ενδιαιτημάτων, ειδών χλωρίδας και πανίδας και γονιδίων· (δ) φυσικό και πολιτιστικό περιβάλλον για τον άνθρωπο και τις δραστηριότητές του· (ε) πηγή πρώτων υλών· (στ) απόθεμα άνθρακα· (ζ) παρακαταθήκη της γεωλογικής και της αρχαιολογικής κληρονομιάς. Προς τούτο, η παρούσα οδηγία ορίζει μέτρα για την πρόληψη των διεργασιών υποβάθμισης του εδάφους, τόσο των φυσικών όσο και των προκαλούμενων από ευρύ φάσμα δραστηριοτήτων του ανθρώπου, διεργασίες που υπονομεύουν την ικανότητα του εδάφους να επιτελεί τις ανωτέρω λειτουργίες. Τα μέτρα αυτά περιλαμβάνουν τον μετριασμό των συνεπειών των εν λόγω διεργασιών και την ανάταξη και αποκατάσταση των υποβαθμισμένων εδαφών τουλάχιστον στο επίπεδο λειτουργικότητας που αρμόζει στην τρέχουσα και την εγκεκριμένη μελλοντική χρήση. 1. Η παρούσα οδηγία ορίζει πλαίσιο για την προστασία του εδάφους και τη διατήρηση της ικανότητάς του να επιτελεί καθεμία από τις ακόλουθες περιβαλλοντικές, οικονομικές, κοινωνικές και πολιτιστικές λειτουργίες, ανάλογα με την περίπτωση: (α) παραγωγή βιομάζας, όπου συμπεριλαμβάνονται η γεωργία και η δασοκομία· (β) αποθήκευση, διήθηση και μετατροπή θρεπτικών στοιχείων, ουσιών και νερού· (γ) απόθεμα βιοποικιλότητας, π.χ. ενδιαιτημάτων, ειδών χλωρίδας και πανίδας και γονιδίων· (δ) φυσικό και πολιτιστικό περιβάλλον για τον άνθρωπο και τις δραστηριότητές του· (ε) πηγή πρώτων υλών· (στ) απόθεμα άνθρακα· (ζ) παρακαταθήκη της γεωλογικής, γεωμορφολογικής και της αρχαιολογικής κληρονομιάς. Προς τούτο, η παρούσα οδηγία ορίζει μέτρα για την πρόληψη των διεργασιών υποβάθμισης του εδάφους, τόσο των φυσικών όσο και των προκαλούμενων από ευρύ φάσμα δραστηριοτήτων του ανθρώπου, διεργασίες που υπονομεύουν την ικανότητα του εδάφους να επιτελεί τις ανωτέρω λειτουργίες. Τα μέτρα αυτά περιλαμβάνουν τον μετριασμό των συνεπειών των εν λόγω διεργασιών και την ανάταξη και αποκατάσταση των υποβαθμισμένων εδαφών τουλάχιστον στο επίπεδο λειτουργικότητας που αρμόζει στην τρέχουσα και την εγκεκριμένη μελλοντική χρήση.

Αιτιολογία

Στο άρθρο αυτό καθίσταται σαφές ότι η δράση προσανατολίζεται στην εκάστοτε λειτουργία του εδάφους. Στην Ολλανδική, το άρθρο αυτό αναφέρεται στις λειτουργίες «Alle Hierna genoemde … functies» («All of the following … functions»). Η λέξη «καθεμία» θα μπορούσε να ερμηνευτεί ως πολυλειτουργικότητα, δηλαδή ως ικανότητα του εδάφους να επιτελεί όλες αυτές τις λειτουργίες ταυτόχρονα.

Το έδαφος αποτελεί παρακαταθήκη όχι μόνο της γεωλογικής αλλά και της αρχαιολογικής κληρονομιάς. Με τον όρο γεωμορφολογία χαρακτηρίζεται η μορφή την οποία προσλαμβάνει το έδαφος στο τοπίο. Σε περίπτωση που η μορφή αυτή παρουσιάζει ιδιαίτερη αξία, θα πρέπει να επιδιώκεται η διατήρησή της.

Σύσταση 2

Άρθρο 3

Κείμενο της Επιτροπής Τροπολογία της ΕΤΠ Κατά τη χάραξη κλαδικών πολιτικών που ενδέχεται να οξύνουν ή να αμβλύνουν τις διεργασίες υποβάθμισης του εδάφους, τα κράτη μέλη προσδιορίζουν, περιγράφουν και αποτιμούν τις επιδράσεις των πολιτικών αυτών στις εν λόγω διεργασίες, ειδικότερα στους τομείς του περιφερειακού και του αστικού χωροταξικού σχεδιασμού, των μεταφορών, της ενέργειας, της γεωργίας, της αγροτικής ανάπτυξης, της δασοκομίας, της εξόρυξης πρώτων υλών, του εμπορίου και της βιομηχανίας, της πολιτικής για τα προϊόντα, του τουρισμού, της αλλαγής του κλίματος και της προστασίας του περιβάλλοντος, της φύσης και του τοπίου. Τα κράτη μέλη δημοσιοποιούν τις διαπιστώσεις τους Κατά τη χάραξη κλαδικών πολιτικών που ενδέχεται να οξύνουν ή να αμβλύνουν τις διεργασίες υποβάθμισης του εδάφους, τα κράτη μέλη προσδιορίζουν, και περιγράφουν και αποτιμούν τις επιδράσεις των πολιτικών αυτών στις εν λόγω διεργασίες, ειδικότερα στους τομείς του περιφερειακού και του αστικού χωροταξικού σχεδιασμού, των μεταφορών, της ενέργειας, της γεωργίας, της αγροτικής ανάπτυξης, της δασοκομίας, της εξόρυξης πρώτων υλών, του εμπορίου και της βιομηχανίας, της πολιτικής για τα προϊόντα, του τουρισμού, της αλλαγής του κλίματος και της προστασίας του περιβάλλοντος, της φύσης και του τοπίου. Τα κράτη μέλη δημοσιοποιούν τις διαπιστώσεις τους Κατά τη χάραξη των σχετικών πολιτικών, η Επιτροπή θα εφαρμόσει τη μέθοδο της συνεκτίμησης εξωτερικών παραγόντων και στον τομέα της εδαφικής προστασίας.

Αιτιολογία

Η ΕΤΠ εκφράζει την ικανοποίησή της σχετικά με τη συνεκτίμηση των εξωτερικών παραγόντων, όπως ορίζει το άρθρο 3. Η ΕΤΠ κρίνει ότι αυτό δεν θα πρέπει να αποτελεί μόνον υποχρέωση των κρατών μελών, αλλά και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Σύσταση 3

Άρθρο 6

Κείμενο της Επιτροπής Τροπολογία της ΕΤΠ 1. Εντός πέντε ετών από [ημερομηνία μεταφοράς στο εθνικό δίκαιο], τα κράτη μέλη χαρακτηρίζουν, στο ενδεδειγμένο επίπεδο, τις περιοχές της εθνικής επικράτειάς τους, για τις οποίες υπάρχουν αδιάσειστες αποδείξεις ή βάσιμες υπόνοιες ότι έχουν συντελεστεί ή είναι πιθανόν να συντελεστούν στο προσεχές μέλλον μία ή περισσότερες από τις ακόλουθες διεργασίες υποβάθμισης του εδάφους, περιοχές καλούμενες εφεξής «περιοχές κινδύνου»: (α) υδατική (υδραυλική) και αιολική διάβρωση· (β) απομείωση οργανικών υλών, προκαλούμενη από σταθερή πτωτική τάση του οργανικού κλάσματος του εδάφους, με εξαίρεση τα αδιάσπαστα φυτικά και ζωικά κατάλοιπα, τα προϊόντα μερικής αποσύνθεσής τους και τη βιομάζα του εδάφους· (γ) συμπύκνωση με την αύξηση του φαινόμενου βάρους και τη μείωση του πορώδους του εδάφους· (ε) αλάτωση με τη συσσώρευση διαλυτών αλάτων στο έδαφος· (στ) κατολισθήσεις, προκαλούμενες από τη μέτριας ταχύτητας ή ταχεία καθοδική μετακίνηση εδαφικών και βραχωδών μαζών σε πρανή. Για τους σκοπούς του εν λόγω χαρακτηρισμού, τα κράτη μέλη χρησιμοποιούν, για καθεμία από τις ανωτέρω διεργασίες υποβάθμισης του εδάφους, τουλάχιστον τα στοιχεία που απαριθμούνται στο παράρτημα I και λαμβάνουν υπόψη τις επιδράσεις των διεργασιών αυτών όσον αφορά την επιδείνωση των εκπομπών αερίων του φαινομένου του θερμοκηπίου και της απερήμωσης. 2. Οι περιοχές κινδύνου που χαρακτηρίζονται κατ' εφαρμογή της παραγράφου 1 δημοσιοποιούνται και επανεξετάζονται τουλάχιστον ανά δεκαετία. 1. Εντός πέντε ετών από [ημερομηνία μεταφοράς στο εθνικό δίκαιο], τα κράτη μέλη χαρακτηρίζουν, στο κατά την κρίση τους στο ενδεδειγμένο διοικητικό ή γεωγραφικό επίπεδο, τις περιοχές της εθνικής επικράτειάς τους, για τις οποίες υπάρχουν αδιάσειστες αποδείξεις ή βάσιμες υπόνοιες ότι έχουν συντελεστεί ή είναι πιθανόν να συντελεστούν στο προσεχές μέλλον μία ή περισσότερες από τις ακόλουθες διεργασίες υποβάθμισης του εδάφους, περιοχές καλούμενες εφεξής «περιοχές κινδύνου»: (α) υδατική (υδραυλική) και αιολική διάβρωση· (β) απομείωση οργανικών υλών, προκαλούμενη από σταθερή πτωτική τάση του οργανικού κλάσματος του εδάφους, με εξαίρεση τα αδιάσπαστα φυτικά και ζωικά κατάλοιπα, τα προϊόντα μερικής αποσύνθεσής τους και τη βιομάζα του εδάφους· (γ) συμπύκνωση με την αύξηση του φαινόμενου βάρους και τη μείωση του πορώδους του εδάφους· (ε) αλάτωση με τη συσσώρευση διαλυτών αλάτων στο έδαφος· (στ) κατολισθήσεις, προκαλούμενες από τη μέτριας ταχύτητας ή ταχεία καθοδική μετακίνηση εδαφικών και βραχωδών μαζών σε πρανή. Για τους σκοπούς του εν λόγω χαρακτηρισμού, τα κράτη μέλη χρησιμοποιούν, προβαίνουν, για καθεμία από τις ανωτέρω διεργασίες υποβάθμισης του εδάφους, σε μια σύντομη ανάλυση της κατάστασης προκειμένου να εξακριβωθεί ποιες από τις διεργασίες αυτές δεν απειλούν το έδαφος, ή μέρος του εδάφους του ενδιαφερόμενου κράτους μέλους. Για τις υπόλοιπες διεργασίες υποβάθμισης του εδάφους καταρτίζεται κατάλογος των δυνητικά απειλούμενων περιοχών. Για την κατάρτιση του οριστικού καταλόγου των περιοχών κινδύνου, τα κράτη μέλη προσδιορίζουν τις δυνητικά απειλούμενες περιοχές χρησιμοποιώντας χρησιμοποιούν τουλάχιστον τα στοιχεία που απαριθμούνται στο παράρτημα I και λαμβάνοντας υπόψη τις επιδράσεις των διεργασιών αυτών όσον αφορά την επιδείνωση των εκπομπών αερίων του φαινομένου του θερμοκηπίου και της απερήμωσης. 2. Οι περιοχές κινδύνου που χαρακτηρίζονται κατ' εφαρμογή της παραγράφου 1, δημοσιοποιούνται και επανεξετάζονται ενημερώνονται τουλάχιστον ανά δεκαετία.

Αιτιολογία

Πρώτη παράγραφος: Τα κράτη μέλη καθορίζουν τα ίδια το ενδεδειγμένο επίπεδο για τον χαρακτηρισμό των περιοχών κινδύνου. Η απόφαση αν και ποια μέτρα πρέπει να ληφθούν στις περιοχές κινδύνου αποτελεί πολιτική απόφαση και ανήκει στα κράτη μέλη. Πριν από κάθε χαρακτηρισμό πρέπει να διεξάγεται σύντομη ανάλυση της κατάστασης ώστε να μπορούν να αποκλεισθούν ορισμένοι παράγοντες κινδύνου. Η περαιτέρω έρευνα πρέπει να είναι δικαιολογημένη. Μετά από μια πρώτη ανάλυση, ο ακριβέστερος χαρακτηρισμός περιοχών κινδύνου μπορεί να επιτευχθεί με βάση τα στοιχεία που απαριθμούνται στο παράρτημα I. Ως παράδειγμα αναφέρουμε το τμήμα που αφορά τις οργανικές ύλες. Στις αγροτικές περιοχές παρουσιάζονται διαφορές όσον αφορά την περιεκτικότητα σε οργανικές ύλες σε κάθε κομμάτι γης (ετερογενείς εκτάσεις). Η περιεκτικότητα σε οργανικές ύλες αποκαθίσταται με αργούς ρυθμούς, συχνά σε ένα κομμάτι γης μόνο. Η αποκατάσταση αυτή προϋποθέτει όμως κατάλληλες γεωργικές πρακτικές και την εφαρμογή της πολλαπλής περιβαλλοντικής συμμόρφωσης.

Παράγραφος 2: Η λέξη «επανεξετάζονται» που χρησιμοποιεί η Επιτροπή υπονοεί ότι διεξάγεται πλήρης επανεξέταση ανά δεκαετία. Συνεπώς, είναι σημαντικό να δημιουργήσουν τα κράτη μέλη κατάλληλο σύστημα παρακολούθησης το οποίο να επιτρέπει απλώς την ενημέρωση του καταλόγου των περιοχών κινδύνου ανά δεκαετία.

Σύσταση 4

Αρθρο 8

Κείμενο της Επιτροπής Τροπολογία της ΕΤΠ 1. Για τη διατήρηση των αναφερόμενων στο άρθρο 1 παράγραφος 1 λειτουργιών του εδάφους, τα κράτη μέλη καταρτίζουν στο ενδεδειγμένο επίπεδο, για κάθε περιοχή κινδύνου που έχει χαρακτηριστεί σύμφωνα με το άρθρο 6, πρόγραμμα μέτρων το οποίο περιλαμβάνει, τουλάχιστον, στόχους περιορισμού του κινδύνου, τα κατάλληλα μέτρα για την επίτευξη των στόχων αυτών, χρονοδιάγραμμα εφαρμογής των συγκεκριμένων μέτρων και εκτίμηση των ιδιωτικών ή δημόσιων πόρων που πρόκειται να διατεθούν για τη χρηματοδότησή τους 2. Κατά την κατάρτιση και αναθεώρηση του προγράμματος μέτρων σύμφωνα με την παράγραφο 1, τα κράτη μέλη αποδίδουν τη δέουσα σημασία στον κοινωνικό και οικονομικό αντίκτυπο των προβλεπόμενων μέτρων. Τα κράτη μέλη μεριμνούν ώστε τα μέτρα να είναι οικονομικώς αποδοτικά και τεχνικώς εφικτά και, πριν από την εφαρμογή των προγραμμάτων μέτρων, διενεργούν εκτιμήσεις αντίκτυπου, στις οποίες συμπεριλαμβάνονται λεπτομερείς αναλύσεις κόστους-οφέλους. Τα κράτη μέλη αναφέρουν στα οικεία προγράμματα μέτρων πώς πρόκειται να εφαρμοστούν τα μέτρα και πώς αναμένεται να συμβάλουν στην επίτευξη των καθορισμένων περιβαλλοντικών στόχων. 3. Σε περίπτωση όπου μια περιοχή διατρέχει κίνδυνο εξαιτίας της συνύπαρξης διαφορετικών διεργασιών υποβάθμισης του εδάφους που συντελούνται ταυτόχρονα, τα κράτη μέλη δύνανται να καταρτίζουν ένα ενιαίο πρόγραμμα, στο οποίο πρέπει να καθορίζονται κατάλληλοι στόχοι περιορισμού όλων των κινδύνων που έχουν εντοπιστεί, καθώς και τα ενδεδειγμένα μέτρα για την επίτευξη των στόχων αυτών. 4. Το πρόγραμμα μέτρων καταρτίζεται εντός επτά ετών από [ημερομηνία μεταφοράς στο εθνικό δίκαιο] και τίθεται σε εφαρμογή το αργότερο οκτώ έτη μετά την ημερομηνία αυτή. Το πρόγραμμα μέτρων δημοσιοποιείται και επανεξετάζεται τουλάχιστον ανά πενταετία. 1. Για τη διατήρηση των αναφερόμενων στο άρθρο 1 παράγραφος 1 λειτουργιών του εδάφους, τα κράτη μέλη καταρτίζουν στο κατά την κρίση τους ενδεδειγμένο διοικητικό ή γεωγραφικό επίπεδο, για κάθε περιοχή κινδύνου που έχει χαρακτηριστεί σύμφωνα με το άρθρο 6, πρόγραμμα μέτρων το οποίο περιλαμβάνει, τουλάχιστον, στόχους περιορισμού του κινδύνου, τα κατάλληλα μέτρα για την επίτευξη των στόχων αυτών, χρονοδιάγραμμα εφαρμογής των συγκεκριμένων μέτρων και εκτίμηση των ιδιωτικών ή δημόσιων πόρων που πρόκειται να διατεθούν για τη χρηματοδότησή τους. 2. Κατά την κατάρτιση και αναθεώρηση του προγράμματος μέτρων σύμφωνα με την παράγραφο 1, τα κράτη μέλη αποδίδουν τη δέουσα σημασία στον κοινωνικό και οικονομικό αντίκτυπο των προβλεπόμενων μέτρων αλλά και στον αντίκτυπό τους για την ασφάλεια και τους τόπους αρχαιολογικής, γεωμορφολογικής και γεωλογικής αξίας. Τα κράτη μέλη μεριμνούν ώστε τα μέτρα να είναι οικονομικώς αποδοτικά και τεχνικώς εφικτά και, πριν από την εφαρμογή των προγραμμάτων μέτρων, διενεργούν εκτιμήσεις αντίκτυπου, στις οποίες συμπεριλαμβάνονται λεπτομερείς αναλύσεις κόστους-οφέλους. Τα κράτη μέλη αναφέρουν στα οικεία προγράμματα μέτρων πώς πρόκειται να εφαρμοστούν τα μέτρα και πώς αναμένεται να συμβάλουν στην επίτευξη των καθορισμένων περιβαλλοντικών στόχων. 3. Σε περίπτωση όπου μια περιοχή διατρέχει κίνδυνο εξαιτίας της συνύπαρξης διαφορετικών διεργασιών υποβάθμισης του εδάφους που συντελούνται ταυτόχρονα, τα κράτη μέλη δύνανται να καταρτίζουν ένα ενιαίο πρόγραμμα, στο οποίο πρέπει να καθορίζονται κατάλληλοι στόχοι περιορισμού όλων των κινδύνων που έχουν εντοπιστεί, καθώς και τα ενδεδειγμένα μέτρα για την επίτευξη των στόχων αυτών 4. Το πρόγραμμα μέτρων καταρτίζεται εντός πέντε ετών από τη δημοσίευση, εκ μέρους της Επιτροπής, της βάσης που αναφέρεται στο άρθρο 17 παράγραφος 2 επτά ετών από [ημερομηνία μεταφοράς στο εθνικό δίκαιο] και τίθεται σε εφαρμογή το αργότερο τέσσερα οκτώ έτη μετά την ημερομηνία αυτή. Το πρόγραμμα μέτρων δημοσιοποιείται και επανεξετάζεται τουλάχιστον ανά πενταετία.

Αιτιολογία

Παράγραφος 2: Η ΕΤΠ θεωρεί ανεπαρκή την αναφορά μόνο ορισμένων κοινωνικών και οικονομικών συνεπειών. Η ασφάλεια και ο αντίκτυπος για τη γεωμορφολογική, γεωλογική και αρχαιολογική αξία του εδάφους έχουν εξίσου μεγάλη σημασία.

Η εφαρμογή των μέτρων χρηματοδοτείται από τα ίδια τα κράτη μέλη. Συνεπώς, είναι περιττή η απαίτηση της οδηγίας προς τα κράτη μέλη να θεσπίσουν μέτρα αποτελεσματικά από οικονομική άποψη.

Παράγραφος 4: Το κείμενο της Επιτροπής λαμβάνει ως αφετηρία την ημερομηνία θέσης σε ισχύος της οδηγίας αυτής. Προκειμένου όμως οι εθνικές, περιφερειακές και τοπικές αρχές να είναι σε θέση να θεσπίζουν και να εφαρμόζουν μέτρα, θα πρέπει να γνωρίζουν πλήρως τις δυνατότητες που διατίθενται στον τομέα αυτό. Απαραίτητη προϋπόθεση είναι η δημιουργία ενός συνόλου αποτελεσματικών από άποψη κόστους μέτρων, από το οποίο οι αρμόδιες αρχές θα μπορούν να επιλέξουν τα μέτρα που θα περιλαμβάνει η δική τους πολιτική (βλέπε επίσης τις συστάσεις 9 και 10). Αυτό συνεπάγεται σημαντική προστιθέμενη αξία για την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Συνεπώς, η ΕΤΠ κρίνει, ότι η ημερομηνία δημοσίευσης αυτού του συνόλου μέτρων αποτελεί καταλληλότερη αφετηρία.

Σύσταση 5

Άρθρο 10

Κείμενο της Επιτροπής Τροπολογία της ΕΤΠ 1. Τα κράτη μέλη χαρακτηρίζουν, με τη διαδικασία του άρθρου 11, τους τόπους της εθνικής επικράτειάς τους όπου έχει επιβεβαιωθεί η ανθρωπογενής παρουσία επικίνδυνων ουσιών σε επίπεδα που εκείνα θεωρούν ότι εκθέτουν σε σοβαρό κίνδυνο την υγεία του ανθρώπου ή το περιβάλλον, εφεξής καλούμενους «ρυπασμένους τόπους». Ο κίνδυνος αυτός αξιολογείται με συνεκτίμηση της τρέχουσας και της εγκεκριμένης μελλοντικής χρήσης της γης. 2. Τα κράτη μέλη καταρτίζουν εθνικό κατάλογο ρυπασμένων τόπων, εφεξής καλούμενο «κατάλογο», ο οποίος δημοσιοποιείται και επανεξετάζεται τουλάχιστον ανά πενταετία. 1. Τα κράτη μέλη χαρακτηρίζουν, με τη διαδικασία του άρθρου 11, τους τόπους της εθνικής επικράτειάς τους όπου έχει επιβεβαιωθεί η ανθρωπογενής παρουσία επικίνδυνων ουσιών σε επίπεδα που εκείνα θεωρούν ότι εκθέτουν σε σοβαρό κίνδυνο την υγεία του ανθρώπου ή το περιβάλλον, εφεξής καλούμενους «ρυπασμένους τόπους». Ο κίνδυνος αυτός αξιολογείται με συνεκτίμηση της τρέχουσας και της εγκεκριμένης μελλοντικής χρήσης της γης. 2. Τα κράτη μέλη καταρτίζουν εθνικό κατάλογο ρυπασμένων τόπων, εφεξής καλούμενο «κατάλογο», ο οποίος δημοσιοποιείται και, αν παραστεί ανάγκη, ενημερώνεται επανεξετάζεται τουλάχιστον ανά πενταετία.

Αιτιολογία

Η λέξη «επανεξετάζονται» που χρησιμοποιεί η Επιτροπή υπονοεί ότι κάθε δέκα χρόνια διεξάγεται πλήρης επανεξέταση. Συνεπώς, είναι σημαντικό να δημιουργήσουν τα κράτη μέλη κατάλληλο σύστημα παρακολούθησης το οποίο να επιτρέπει απλώς την ενημέρωση του καταλόγου των περιοχών κινδύνου ανά πενταετία.

Σύσταση 6

Άρθρο 11

Κείμενο της Επιτροπής Τροπολογία της ΕΤΠ 1. Κάθε κράτος μέλος ορίζει αρμόδια αρχή για τον χαρακτηρισμό των ρυπασμένων τόπων. 2. Εντός πέντε ετών από [ημερομηνία μεταφοράς στο εθνικό δίκαιο], οι αρμόδιες αρχές έχουν προσδιορίσει τη γεωγραφική θέση τουλάχιστον των τόπων όπου ασκούνται ή ασκούνταν στο παρελθόν οι δυνητικά ρυπογόνες για το έδαφος δραστηριότητες που αναφέρονται στο παράρτημα II. Προς τούτο, οι δραστηριότητες που αναφέρονται στο σημείο 2 του παραρτήματος II λαμβάνονται υπόψη ανεξάρτητα από τις οριακές τιμές που καθορίζονται στο παράρτημα I της οδηγίας 96/61/EΚ του Συμβουλίου εξαιρουμένων των δραστηριοτήτων που αναπτύσσονται από πολύ μικρές επιχειρήσεις, όπως αυτές ορίζονται στο άρθρο 2 παράγραφος 3 του παραρτήματος της σύστασης 2003/361/EΚ της Επιτροπής καθώς και των κτηνοτροφικών δραστηριοτήτων. Ο χαρακτηρισμός επανεξετάζεται τακτικά. 3. Οι αρμόδιες αρχές μετρούν, σύμφωνα με το κατωτέρω χρονοδιάγραμμα, τα επίπεδα συγκέντρωσης επικίνδυνων ουσιών στους τόπους που έχουν χαρακτηριστεί σύμφωνα με την παράγραφο 2 και, εφόσον τα επίπεδα αυτά συνιστούν επαρκή λόγο για να θεωρηθεί ότι εκθέτουν σε σοβαρό κίνδυνο την υγεία του ανθρώπου ή το περιβάλλον, διενεργείται επιτόπια εκτίμηση επικινδυνότητας για τους συγκεκριμένους τόπους: α) εντός πέντε ετών από [ημερομηνία μεταφοράς στο εθνικό δίκαιο], τουλάχιστον στο 10% των τόπων· β) εντός 15 ετών από [ημερομηνία μεταφοράς στο εθνικό δίκαιο], τουλάχιστον στο 60 % των τόπων· γ) εντός 25 ετών από [ημερομηνία μεταφοράς στο εθνικό δίκαιο], στους υπόλοιπους τόπους. 1. Κάθε κράτος μέλος ορίζει αρμόδια αρχή για τον χαρακτηρισμό των ρυπασμένων τόπων. 2. Εντός πέντε ετών από [ημερομηνία μεταφοράς στο εθνικό δίκαιο], οι αρμόδιες αρχές έχουν προσδιορίσει τη γεωγραφική θέση τουλάχιστον των τόπων όπου ασκούνται ή ασκούνταν στο παρελθόν οι δυνητικά ρυπογόνες για το έδαφος δραστηριότητες που αναφέρονται στο παράρτημα II. Προς τούτο, οι δραστηριότητες που αναφέρονται στο σημείο 2 του παραρτήματος II λαμβάνονται υπόψη ανεξάρτητα από τις οριακές τιμές που καθορίζονται στο παράρτημα I της οδηγίας 96/61/EΚ του Συμβουλίου εξαιρουμένων των δραστηριοτήτων που αναπτύσσονται από πολύ μικρές επιχειρήσεις, όπως αυτές ορίζονται στο άρθρο 2 παράγραφος 3 του παραρτήματος της σύστασης 2003/361/EΚ της Επιτροπής καθώς και των κτηνοτροφικών δραστηριοτήτων. Ο χαρακτηρισμός επανεξετάζεται τακτικά υπόκειται σε τακτική ενημέρωση. 3. Οι αρμόδιες αρχές μετρούν, σ Σύμφωνα με το κατωτέρω χρονοδιάγραμμα, τα επίπεδα συγκέντρωσης επικίνδυνων ουσιών στους τόπους που έχουν χαρακτηριστεί σύμφωνα με την παράγραφο 2 οι αρμόδιες αρχές οφείλουν να παρουσιάσουν πλήρη εικόνα της κατάστασης σχετικά με το επίπεδο ρύπανσης στους τόπους που έχουν χαρακτηριστεί σύμφωνα με την παράγραφο 2, και, εφόσον τα επίπεδα αυτά συνιστούν επαρκή λόγο για να θεωρηθεί ότι εκθέτουν σε σοβαρό κίνδυνο την υγεία του ανθρώπου ή το περιβάλλον, να διασφαλίσουν ότι διενεργείται επιτόπια εκτίμηση επικινδυνότητας επιτόπια εκτίμηση επικινδυνότητας για τους συγκεκριμένους τόπους: α) εντός πέντε ετών από [ημερομηνία μεταφοράς στο εθνικό δίκαιο], τουλάχιστον στο 10% των τόπων· β) εντός 15 ετών από [ημερομηνία μεταφοράς στο εθνικό δίκαιο], τουλάχιστον στο 60 % των τόπων· γ) εντός 25 ετών από [ημερομηνία μεταφοράς στο εθνικό δίκαιο], στους υπόλοιπους τόπους.

Αιτιολογία

Οι αρμόδιες αρχές είναι υπεύθυνες για την παρουσίαση πλήρους εικόνας σχετικά με την κατάστασης στις ρυπασμένες τοποθεσίες καθώς και σχετικά με τους κινδύνους που συνεπάγεται η κατάσταση αυτή για τη δημόσια υγεία και το περιβάλλον. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι οι αρμόδιες υπηρεσίες οφείλουν να διεξάγουν οι ίδιες την έρευνα στις τοποθεσίες αυτές. Καταρχάς, ο ίδιος ο ρυπαίνοντας, ιδιοκτήτης ή χρήστης του ρυπασμένου εδάφους οφείλει να παρουσιάσει πλήρη εικόνα της κατάστασης σχετικά με τη ρύπανση. Σε περίπτωση που είναι αδύνατο να εντοπιστεί το πρόσωπο που ευθύνεται για τη ρύπανση, η αρμόδιες αρχές μπορούν να διεξάγουν οι ίδιες τη σχετική έρευνα.

Σύσταση 7

Άρθρο 12

Κείμενο της Επιτροπής Τροπολογία της ΕΤΠ 2. Η έκθεση για την κατάσταση του εδάφους εκδίδεται από εξουσιοδοτημένο φορέα ή πρόσωπο, που ορίζεται από το κράτος μέλος. Η εν λόγω έκθεση περιλαμβάνει τουλάχιστον τα ακόλουθα λεπτομερή στοιχεία: α) το ιστορικό του τόπου, όπως προκύπτει από τα επίσημα έγγραφα· β) χημική ανάλυση για τον προσδιορισμό των συγκεντρώσεων των επικίνδυνων ουσιών στο έδαφος, η οποία περιορίζεται στις ουσίες που σχετίζονται με τη δυνητικά ρυπογόνο δραστηριότητα στον τόπο· γ) τα επίπεδα συγκέντρωσης στα οποία υπάρχουν επαρκείς λόγοι για να θεωρηθεί ότι οι υπόψη επικίνδυνες ουσίες εκθέτουν σε σοβαρό κίνδυνο την υγεία του ανθρώπου ή το περιβάλλον. 2. Η έκθεση για την κατάσταση του εδάφους εκδίδεται από εξουσιοδοτημένο φορέα ή πρόσωπο, που ορίζεται από το κράτος μέλος. Η εν λόγω έκθεση περιλαμβάνει τουλάχιστον τα ακόλουθα λεπτομερή στοιχεία: α) το ιστορικό του τόπου, όπως προκύπτει από τα επίσημα έγγραφα· β) χημική ανάλυση για τον προσδιορισμό των συγκεντρώσεων των επικίνδυνων ουσιών στο έδαφος, η οποία περιορίζεται στις ουσίες που σχετίζονται με τη δυνητικά ρυπογόνο δραστηριότητα στον τόπο· γ) τα επίπεδα συγκέντρωσης στα οποία υπάρχουν επαρκείς λόγοι για να θεωρηθεί ότι οι υπόψη επικίνδυνες ουσίες εκθέτουν σε σοβαρό κίνδυνο την υγεία του ανθρώπου ή το περιβάλλον. Σε αυτό το πλαίσιο λαμβάνεται υπόψη η πολιτική που εφαρμόζει το ενδιαφερόμενο κράτος μέλος για την πρόληψη κινδύνων και την αποκατάσταση ρυπασμένων εδαφών καθώς και οι επιτόπιες εδαφικές συνθήκες.

Αιτιολογία

Η παράγραφος 2 εδάφιο γ) αφήνει να εννοηθεί ότι υπάρχει κατάλογος με τα επίπεδα συγκέντρωσης ρυπογόνων ουσιών και κάνει λόγο για τους σχετικούς κινδύνους. Η ΕΤΠ εκφράζει τη γνώμη ότι ο ενδεχόμενος κίνδυνος για τη δημόσια υγεία εξαρτάται από τη χρήση του εκάστοτε εδάφους. Επιπλέον, η χρήση ενδέχεται να μεταβληθεί μετά από αγοραπωλησία.

Σε περίπτωση που θεωρηθεί σκόπιμο να προστεθεί στην έκθεση για την κατάσταση του εδάφους μια αναφορά στους δυνητικούς κινδύνους, θα πρέπει προηγουμένως να διενεργηθεί αξιολόγηση των κινδύνων αυτών, λαμβανομένης υπόψη της τρέχουσας και μελλοντικής εγκεκριμένης χρήσης της τοποθεσίας.

Η μορφή της εν λόγω έκθεσης θα πρέπει να προσφέρει τη δυνατότητα ερμηνείας των δεδομένων, λαμβανομένης υπόψη της πολιτικής που εφαρμόζει το ενδιαφερόμενο κράτος μέλος σχετικά με την πρόληψη των κινδύνων και την αποκατάσταση των εδαφών.

Σύσταση 8

Άρθρο 13

Κείμενο της Επιτροπής Τροπολογία της ΕΤΠ Άρθρο 13 Αποκατάσταση 1. Τα κράτη μέλη εξασφαλίζουν την αποκατάσταση των ρυπασμένων τόπων που απαριθμούνται στους οικείους καταλόγους. 2. Η αποκατάσταση συνίσταται στην εφαρμογή μέτρων στο έδαφος με στόχο την απομάκρυνση, τον έλεγχο, τη συγκράτηση ή τη μείωση των ρύπων, ώστε ο ρυπασμένος τόπος να μην εκθέτει πλέον σε σοβαρό κίνδυνο την υγεία του ανθρώπου ή το περιβάλλον, λαμβάνοντας υπόψη την τρέχουσα και την εγκεκριμένη μελλοντική χρήση του. 3. Τα κράτη μέλη δημιουργούν κατάλληλους μηχανισμούς για τη χρηματοδότηση της αποκατάστασης των ρυπασμένων τόπων για τους οποίους, τηρουμένης της αρχής «ο ρυπαίνων πληρώνει», είναι αδύνατον να εντοπιστεί το πρόσωπο που ευθύνεται για τη ρύπανση ή να του καταλογιστεί ευθύνη βάσει της κοινοτικής ή της εθνικής νομοθεσίας ή δεν μπορεί να υποχρεωθεί να αναλάβει το κόστος της αποκατάστασης. Άρθρο 13 Αποκατάσταση 1. Τα κράτη μέλη εξασφαλίζουν την αποκατάσταση των ρυπασμένων τόπων που απαριθμούνται στους οικείους καταλόγους. 2. Η αποκατάσταση συνίσταται στην εφαρμογή μέτρων στο έδαφος με στόχο την απομάκρυνση, τον έλεγχο, τη συγκράτηση ή τη μείωση των ρύπων, ώστε ο ρυπασμένος τόπος να μην εκθέτει πλέον σε σοβαρό κίνδυνο την υγεία του ανθρώπου ή το περιβάλλον, λαμβάνοντας υπόψη την τρέχουσα και την εγκεκριμένη μελλοντική χρήση του. 3. Πριν από την ουσιαστική έναρξη της αποκατάστασης, μπορεί να ληφθούν προσωρινά μέτρα, υπό την προϋπόθεση ότι αποκλείουν την πιθανότητα επαφής με μολυσμένες ουσίες, ότι είναι δικαιολογημένα και ότι δεν παρατείνονται χρονικά πέραν του δέοντος. 4. 3. Τα κράτη μέλη δημιουργούν κατάλληλους μηχανισμούς για τη χρηματοδότηση της αποκατάστασης των ρυπασμένων τόπων για τους οποίους, τηρουμένης της αρχής «ο ρυπαίνων πληρώνει», είναι αδύνατον να εντοπιστεί το πρόσωπο που ευθύνεται για τη ρύπανση ή να του καταλογιστεί ευθύνη βάσει της κοινοτικής ή της εθνικής νομοθεσίας ή δεν μπορεί να υποχρεωθεί να αναλάβει το κόστος της αποκατάστασης. Κατά την αποκατάσταση πρέπει να μπορεί να αξιοποιηθεί η χρήση των υφιστάμενων πηγών χρηματοδότησης της ΕΕ.

Αιτιολογία

Οι εργασίες αποκατάστασης μπορούν ενδεχομένως να ανασταλούν σε περίπτωση που αποδειχθεί ότι το κόστος τους θα είναι χαμηλότερο αν συνδυαστούν με άλλα έργα, π.χ. χωροταξικού χαρακτήρα, όπως τα έργα κατασκευών, με την προϋπόθεση ότι η αναστολή αυτή συνάδει με την προστασία του περιβάλλοντος. Σε αυτή την περίπτωση επιβάλλεται η λήψη προληπτικών μέτρων ασφαλείας.

Σύσταση 9

Άρθρο 16

Κείμενο της Επιτροπής Τροπολογία της ΕΤΠ 1. Τα κράτη μέλη γνωστοποιούν στην Επιτροπή τις ακόλουθες πληροφορίες εντός οκτώ ετών από [ημερομηνία μεταφοράς στο εθνικό δίκαιο] και, στη συνέχεια, ανά πενταετία: α) σύνοψη των πρωτοβουλιών που ανελήφθησαν κατ' εφαρμογή του άρθρου 5· β) τις περιοχές κινδύνου που καθορίστηκαν κατ' εφαρμογή του άρθρου 6 παράγραφος 1· γ) τη μεθοδολογία που χρησιμοποιήθηκε για τον εντοπισμό του κινδύνου κατ' εφαρμογή του άρθρου 7· δ) τα προγράμματα μέτρων που εγκρίθηκαν κατ' εφαρμογή του άρθρου 8 και εκτίμηση της αποδοτικότητας των μέτρων για τον περιορισμό του κινδύνου εμφάνισης και της εμφάνισης διεργασιών υποβάθμισης του εδάφους· ε) τα αποτελέσματα του χαρακτηρισμού κατ' εφαρμογή του άρθρου 11 παράγραφοι 2 και 3 και τον κατάλογο ρυπασμένων τόπων που καταρτίστηκε κατ' εφαρμογή του άρθρου 10 παράγραφος 2· στ) την εθνική στρατηγική αποκατάστασης που εγκρίθηκε κατ' εφαρμογή του άρθρου 14· ζ) σύνοψη των πρωτοβουλιών που ανελήφθησαν κατ' εφαρμογή του άρθρου 15· 1. Τα κράτη μέλη προσφέρουν γνωστοποιούν στην Επιτροπή πρόσβαση στα δεδομένα από τα οποία μπορούν να εξαχθούν οι τις ακόλουθες πληροφορίες εντός οκτώ ετών από [ημερομηνία μεταφοράς στο εθνικό δίκαιο] και, στη συνέχεια, ανά πενταετία: α) (α) σύνοψη των πρωτοβουλιών που λήφθηκαν κατ ' εφαρμογή του άρθρου 5· α) τις περιοχές κινδύνου που καθορίστηκαν κατ' εφαρμογή του άρθρου 6 παράγραφος 1· β) τη μεθοδολογία που χρησιμοποιήθηκε για τον εντοπισμό του κινδύνου κατ' εφαρμογή του άρθρου 7· δ) (δ) τα προγράμματα μέτρων που εγκρίθηκαν κατ ' εφαρμογή του άρθρου 8 και εκτίμηση της αποδοτικότητας των μέτρων για τον περιορισμό του κινδύνου εμφάνισης και της εμφάνισης διεργασιών υποβάθμισης του εδάφους· γ) τα αποτελέσματα του χαρακτηρισμού κατ' εφαρμογή του άρθρου 11 παράγραφοι 2 και 3 και τον κατάλογο ρυπασμένων τόπων που καταρτίστηκε κατ' εφαρμογή του άρθρου 10 παράγραφος 2· στ) την εθνική στρατηγική αποκατάστασης που εγκρίθηκε κατ ' εφαρμογή του άρθρου 14· ζ) σύνοψη των πρωτοβουλιών που ανελήφθησαν κατ ' εφαρμογή του άρθρου 15· 2. Τα κράτη μέλη προσφέρουν γνωστοποιούν στην Επιτροπή πρόσβαση στα δεδομένα από τα οποία μπορούν να εξαχθούν οι τις ακόλουθες πληροφορίες εντός πέντε ετών από τη κατάρτιση του συνόλου μέσων προσανατολισμού που αναφέρονται στο άρθρο 17, παράγραφος 2 και στη συνέχεια, ανά πενταετία: α) σύνοψη των πρωτοβουλιών που λήφθηκαν κατ ' εφαρμογή του άρθρου 5· β) τα προγράμματα μέτρων που εγκρίθηκαν κατ ' εφαρμογή του άρθρου 8 και εκτίμηση της αποδοτικότητας των μέτρων για τον περιορισμό του κινδύνου εμφάνισης διεργασιών υποβάθμισης του εδάφους· γ) την εθνική στρατηγική αποκατάστασης που εγκρίθηκε κατ ' εφαρμογή του άρθρου 14 · δ) σύνοψη των πρωτοβουλιών ευαισθητοποίησης που λήφθηκαν κατ ' εφαρμογή του άρθρου 15· 3. Τα κράτη μέλη δύνανται να χρησιμοποιούν δικά τους συστήματα για τη συγκέντρωση των πληροφοριών που αναφέρονται στις παραγράφους 1 και 2.

Αιτιολογία

Το άρθρο αυτό προσδιορίζει έναν μεγάλο αριθμό υποχρεώσεων ενημέρωσης στις οποίες πρέπει να ανταποκριθούν κυρίως οι τοπικές και περιφερειακές αρχές. Η ΕΤΠ θεωρεί ότι αυτό αποτελεί δυσανάλογη διοικητική επιβάρυνση για τις περιφέρειες και τους δήμους. Η ΕΤΠ συνιστά για αυτό να επιτραπεί στα κράτη μέλη να χρησιμοποιούν το εθνικό σύστημα καταγραφής και να προσφέρουν στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή πρόσβαση στο σύστημα αυτό. Το κείμενο της οδηγίας, στα εδάφια α, β, γ, δ, ε, στ και ζ προσανατολίζεται, όσον αφορά τις απαιτούμενες πληροφορίες, προς την ίδια κατεύθυνση. Οι απαιτούμενες πληροφορίες θα πρέπει να διαβιβάζονται 8 έτη μετά την έναρξη της ισχύος της οδηγίας. Η ΕΤΠ επιθυμεί να εισάγει μια διάκριση μεταξύ των διαφόρων ειδών πληροφοριών και να καταρτίσει για το σκοπό αυτό το ακόλουθο χρονοδιάγραμμα:

1) τα κράτη μέλη χαρακτηρίζουν τις περιοχές κινδύνου και καταρτίζουν κατάλογο των ρυπασμένων τόπων (βλ. εδάφιο β, γ και ε της πρότασης της Επιτροπής).

2) η Ευρωπαϊκή Επιτροπή προσφέρει τα μέσα που αναφέρονται στο άρθρο 17 (βλ. σύσταση 10).

3) τα κράτη μέλη καταρτίζουν κατάλογο των μέτρων που έχουν λάβει (βλ. εδάφιο α, δ, στ και ζ της πρότασης της Επιτροπής).

Τα κράτη μέλη μπορούν να θεσπίσουν και να εφαρμόσουν μέτρα μόνον με την προϋπόθεση ότι διαθέτουν επαρκή στοιχεία και γνώσεις σχετικά με την προστασία του εδάφους. Συνεπώς, οι γνώσεις αυτές αποτελούν απαραίτητη προϋπόθεση για την εκπλήρωση των υποχρεώσεων που αναφέρονται στα εδάφια α, δ, στ και ζ της πρότασης της Επιτροπής. Οι εμπειρίες που αποκομίσθηκαν από την οδηγία πλαίσιο για τα ύδατα καθώς και από την ευρωπαϊκή νομοθεσία σχετικά με την ποιότητα του αέρα, κατέδειξαν πόσο σημαντική είναι η δέσμευση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής να συγκεντρώνει έναν κατάλογο μέσων ο οποίος να περιλαμβάνει όλες τις απαραίτητες γνώσεις, τις δυνητικές λύσεις, τις βέλτιστες πρακτικές πριν ανταποκριθούν τα κράτη μέλη με τη σειρά τους στη θέσπιση δέσμης μέτρων. Αυτό αφορά ειδικά την παράγραφο 1, εδάφιο α του κειμένου της Επιτροπής, όπου γίνεται λόγος για σφράγιση του εδάφους. Επικρατεί μεγάλη ασάφεια σχετικά με τα μέτρα που πρέπει να ληφθούν για την παρεμπόδιση ή την πρόληψη της σφράγισης. Ενδεχομένως, θα μπορούσαν να αναζητηθούν λύσεις μέσω της χωροταξίας, της τεχνολογίας κατασκευών ή εντός του οικονομικού πλαισίου.

Σύσταση 10

Άρθρο 17

Κείμενο της Επιτροπής Τροπολογία της ΕΤΠ Εντός έτους από [έναρξη ισχύος], η Επιτροπή συγκροτεί βάση ανταλλαγής πληροφοριών μεταξύ των κρατών μελών και των ενδιαφερομένων, οι οποίες αφορούν τον χαρακτηρισμό περιοχών κινδύνου κατ' εφαρμογή του άρθρου 6 και τις ήδη χρησιμοποιούμενες ή αναπτυσσόμενες μεθοδολογίες εκτίμησης επικινδυνότητας για τους ρυπασμένους τόπους. 1. Εντός έτους από [έναρξη ισχύος], η Επιτροπή συγκροτεί βάση ανταλλαγής πληροφοριών μεταξύ των κρατών μελών και των ενδιαφερομένων, οι οποίες αφορούν τον χαρακτηρισμό περιοχών κινδύνου κατ' εφαρμογή του άρθρου 6 και τις ήδη χρησιμοποιούμενες ή αναπτυσσόμενες μεθοδολογίες εκτίμησης επικινδυνότητας για τους ρυπασμένους τόπους. 2. Εντός τριών ετών από την έναρξη της ισχύος της οδηγίας, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα πρέπει να έχει υλοποιήσει τις δράσεις που έχουν ανακοινωθεί στη θεματική στρατηγική για την προστασία του εδάφους και αφορούν τη στρατηγική εφαρμογής της οδηγίας. Στόχος των εν λόγω δράσεων είναι: α) κατάρτιση καταλόγου που περιλαμβάνει μια σύνοψη οικονομικά αποδοτικών μέτρων τα οποία τα κράτη μέλη μπορούν να εφαρμόζουν εθελουσίως· β) κατάρτιση καταλόγου που περιλαμβάνει μια σύνοψη των βέλτιστων πρακτικών μέσω των οποίων μπορούν να περιοριστούν οι αρνητικές επιπτώσεις της σφράγισης του εδάφους. 3. Εφόσον διαπιστωθεί, με βάση την αναφερόμενη στην πρώτη παράγραφο του άρθρου αυτού ανταλλαγή πληροφοριών, ότι είναι αναγκαίο να εναρμονιστούν οι μεθοδολογίες εκτίμησης επικινδυνότητας όσον αφορά τη ρύπανση του εδάφους, η Επιτροπή θεσπίζει, με βάση το άρθρο 251 της ΣΕΚ, κοινά κριτήρια για την εκτίμηση του κινδύνου ρύπανσης του εδάφους.

Αιτιολογία

Παράγραφος 2: Στη θεματική στρατηγική για την προστασία του εδάφους, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή προτείνει δράσεις για την ευρεία διάδοση των βέλτιστων πρακτικών. Η Επιτροπή αναφέρει ότι 9 από τα 25 κράτη μέλη έχουν αναπτύξει πολιτική εδαφικής προστασίας. Η υιοθέτηση μέτρων από τις εθνικές περιφερειακές και τοπικές αρχές αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για την επιτυχία της ευρωπαϊκής στρατηγικής για την προστασία του εδάφους. Απαραίτητη προϋπόθεση είναι η δημιουργία ενός συνόλου αποτελεσματικών από άποψη κόστους μέτρων, από το οποίο οι αρμόδιες αρχές θα μπορούν να επιλέξουν τα μέτρα που θα περιλαμβάνει η δική τους πολιτική (βλ. επίσης σύσταση 9).

Παράγραφος 3: Στην πρόταση της Επιτροπής η διάταξη αυτή περιλαμβάνεται στη δεύτερη παράγραφο του άρθρου 18. Ωστόσο, λαμβανομένης υπόψη της διαδικασίας επιτροπής, αλλά και λόγω της σημασίας της για την ανάπτυξη βέλτιστων πρακτικών, η διάταξη αυτή μετατίθεται στο άρθρο 17.

Σύσταση 11

Άρθρο 18

Κείμενο της Επιτροπής Τροπολογία της ΕΤΠ 2. Εφόσον διαπιστωθεί, βάσει της αναφερόμενης στο άρθρο 17 ανταλλαγής πληροφοριών, ότι είναι αναγκαίο να εναρμονιστούν οι μεθοδολογίες εκτίμησης επικινδυνότητας όσον αφορά τη ρύπανση του εδάφους, η Επιτροπή θεσπίζει, με την κανονιστική διαδικασία με έλεγχο που αναφέρεται στο άρθρο 19 παράγραφος 3, κοινά κριτήρια για την εκτίμηση του κινδύνου ρύπανσης του εδάφους. 2. Εφόσον διαπιστωθεί, βάσει της αναφερόμενης στο άρθρο 17 ανταλλαγής πληροφοριών, ότι είναι αναγκαίο να εναρμονιστούν οι μεθοδολογίες εκτίμησης επικινδυνότητας όσον αφορά τη ρύπανση του εδάφους, η Επιτροπή θεσπίζει, με την κανονιστική διαδικασία με έλεγχο που αναφέρεται στο άρθρο 19 παράγραφος 3, κοινά κριτήρια για την εκτίμηση του κινδύνου ρύπανσης του εδάφους.

Αιτιολογία

Η ΕΤΠ εκτιμά ότι η θέσπιση κοινοτικών μεθοδολογιών εκτίμησης επικινδυνότητας όσον αφορά τη ρύπανση του εδάφους, μπορεί να συμβάλει στην επίτευξη ενιαίου επιπέδου προστασίας της δημόσιας υγείας αλλά και της χλωρίδας και πανίδας στην Ένωση. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή προτείνει να λαμβάνονται οι αποφάσεις αυτές μέσω της διαδικασίας επιτροπής. Η Επιτροπή των Περιφερειών κρίνει ότι η απόφαση αυτή επιδρά σε σημαντικό βαθμό στην έκταση του πεδίου εφαρμογής της κοινοτικής νομοθεσίας εδαφικής προστασίας. Συνεπώς, επιβάλλεται η συμμετοχή των τοπικών αρχών στη διαδικασία λήψης αποφάσεων. Προτείνεται γι αυτό να ανατεθεί η λήψη της απόφασης αυτής στη βάση ανταλλαγής πληροφοριών που αναφέρεται στο άρθρο 17 και να ληφθεί στη συνέχεια λεπτομερέστερη απόφαση από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο.

Σύσταση 12

Άρθρο 21

Κείμενο της Επιτροπής Τροπολογία της ΕΤΠ Η Επιτροπή επανεξετάζει την παρούσα οδηγία το αργότερο [15 έτη από την ημερομηνία έναρξης της ισχύος] και, εφόσον ενδείκνυται, προτείνει τις τυχόν αναγκαίες τροποποιήσεις. Η Επιτροπή επανεξετάζει την παρούσα οδηγία το αργότερο [15 έτη από την ημερομηνία έναρξης της ισχύος] δημοσίευσης του συνόλου μέσων προσανατολισμού που αναφέρεται στο άρθρο 17, παράγραφος 2 και, εφόσον ενδείκνυται, προτείνει τις τυχόν αναγκαίες τροποποιήσεις.

Αιτιολογία

Το κείμενο της Επιτροπής βασίζεται στην ημερομηνία έναρξης της ισχύος της οδηγίας αυτής. Ωστόσο, η υιοθέτηση μέτρων από τις εθνικές, περιφερειακές και τοπικές αρχές αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για την επιτυχία της ευρωπαϊκής στρατηγικής για την προστασία του εδάφους. Οι τοπικές και περιφερειακές αρχές μπορούν να χαράξουν την πολιτική τους μόνον εφόσον διαθέτουν ένα σύνολο αποδοτικών από άποψη κόστους μέτρων (βλ. συστάσεις 9 και 10). Συνεπώς, η ΕΤΠ κρίνει ότι η ημερομηνία δημοσίευσης αυτού του συνόλου μέτρων, δηλαδή η στιγμή από την οποία και έπειτα τα κράτη μέλη διαθέτουν τις γνώσεις που θα τους επιτρέψουν να λάβουν μέτρα, αποτελεί καταλληλότερη αφετηρία.

Σύσταση 13

Παράρτημα II

Κείμενο της Επιτροπής Τροπολογία της ΕΤΠ ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ II Κατάλογος δυνητικά ρυπογόνων για το έδαφος δραστηριοτήτων 1. Εγκαταστάσεις στις οποίες είναι ή ήταν παρούσες επικίνδυνες ουσίες σε ποσότητες ίσες ή μεγαλύτερες από τις αναφερόμενες στο παράρτημα I μέρη 1 και 2, στήλη 2, της οδηγίας 96/82/EΚ του Συμβουλίου (οδηγία «Seveso»). 2. Οι δραστηριότητες που απαριθμούνται στο παράρτημα I της οδηγίας 96/61/EΚ του Συμβουλίου. 3. Αερολιμένες 4. Λιμένες. 5. Πρώην στρατιωτικές εγκαταστάσεις 6. Πρατήρια καυσίμων και ανεφοδιασμού 7. Στεγνοκαθαριστήρια 8. Εγκαταστάσεις εξόρυξης που δεν καλύπτονται από την οδηγία 96/82/EΚ του Συμβουλίου, συμπεριλαμβανομένων των εγκαταστάσεων εξορυκτικών αποβλήτων, όπως ορίζονται στην οδηγία 2006/21/EΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου. 9. Χώροι υγειονομικής ταφής αποβλήτων, όπως ορίζονται στη οδηγία 1999/31/EΚ του Συμβουλίου. 10. Εγκαταστάσεις επεξεργασίας λυμάτων 11. Αγωγοί μεταφοράς επικίνδυνων ουσιών. ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ II Κατάλογος δυνητικά ρυπογόνων για το έδαφος δραστηριοτήτων 1. Εγκαταστάσεις στις οποίες είναι ή ήταν παρούσες επικίνδυνες ουσίες σε ποσότητες ίσες ή μεγαλύτερες από τις αναφερόμενες στο παράρτημα I μέρη 1 και 2, στήλη 2, της οδηγίας 96/82/EΚ του Συμβουλίου (οδηγία «Seveso»). 2. Οι δραστηριότητες που απαριθμούνται στο παράρτημα I της οδηγίας 96/61/EΚ του Συμβουλίου. 3. Αερολιμένες 4. Λιμένες. 5. Πρώην στρατιωτικές εγκαταστάσεις 6. Πρατήρια καυσίμων και ανεφοδιασμού 7. Στεγνοκαθαριστήρια 8. Εγκαταστάσεις εξόρυξης που δεν καλύπτονται από την οδηγία 96/82/EΚ του Συμβουλίου, συμπεριλαμβανομένων των εγκαταστάσεων εξορυκτικών αποβλήτων, όπως ορίζονται στην οδηγία 2006/21/EΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου. 9. Χώροι υγειονομικής ταφής αποβλήτων, όπως ορίζονται στη οδηγία 1999/31/EΚ του Συμβουλίου. 10. Εγκαταστάσεις επεξεργασίας λυμάτων 11. Αγωγοί μεταφοράς επικίνδυνων ουσιών, στο βαθμό που δεν έχουν λειτουργία στρατηγικής σημασίας ή στρατιωτικό σκοπό.

Αιτιολογία

Σε αυτούς τους αγωγούς συγκαταλέγονται οι αγωγοί φυσικού αερίου και πετρελαίου που είναι θεμελιώδους σημασίας για τον ενεργειακό εφοδιασμό αλλά και για στρατιωτικούς στόχους. Η ΕΤΠ κρίνει ότι, προκειμένου να διασφαλισθεί η συνέχεια του εφοδιασμού, αλλά και να ληφθούν υπόψη οι στρατιωτικές πτυχές, δεν πρέπει να δημοσιεύεται η γεωγραφική θέση αυτών των αγωγών. Πράγματι, αν η κοινή γνώμη γνωρίζει ή έχει εύκολα πρόσβαση στις πληροφορίες σχετικά με τη γεωγραφική τους θέση, οι αγωγοί αυτοί μπορεί εύκολα να αποτελέσουν στόχο τρομοκρατικών ενεργειών.

Βρυξέλλες, 13 Φεβρουαρίου 2007. Ο Πρόεδρος της Επιτροπής των Περιφερειών Michel DELEBARRE

(1) ΕΕ C 128, 29 Μαΐου 2003, σ. 43.