Τροποποιημένη πρόταση ΟΔΗΓΙΑΣ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ σχετικά με το δικαίωμα στην οικογενειακή επανένωση

(υποβληθείσα από την Επιτροπή σύμφωνα με το άρθρο 250, παράγραφος 2 της συνθήκης ΕΚ)

ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ

1. Ιστορικο

Η Επιτροπή ενέκρινε την 1η Δεκεμβρίου 1999 πρόταση οδηγίας του Συμβουλίου σχετικά με το δικαίωμα στην οικογενειακή επανένωση (COM(1999) 638 τελικό - 1999/0258 (CNS)). Αυτή η πράξη βασίζεται στο άρθρο 63 της συνθήκης ΕΚ και αποσκοπεί στη σύσταση δικαιώματος στην οικογενειακή επανένωση προς όφελος των υπηκόων τρίτων χωρών που κατοικούν νόμιμα στο έδαφος κράτους μέλους. Η πρόταση οδηγίας καθορίζει τους όρους σύμφωνα με τους οποίους μπορεί να ασκείται το δικαίωμα αυτό για να επιτρέπεται η είσοδος και η διαμονή των μελών της οικογενείας, υπηκόων τρίτων χωρών.

Η πρόταση διαβιβάστηκε στο Συμβούλιο, στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, στην Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή και στην Επιτροπή των Περιφερειών. Η Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή, της οποίας ζητήθηκε η γνώμη από το Συμβούλιο στις 10 Φεβρουαρίου 2000, διατύπωσε τη γνώμη της στις 25 Μαΐου 2000 [1]. Με επιστολή της 11ης Φεβρουαρίου 2000, το Συμβούλιο προέβη σε διαβούλευση με το Κοινοβούλιο σύμφωνα με το άρθρο 67 της συνθήκης ΕΚ. Το Κοινοβούλιο ανέθεσε την εξέταση της πρότασης, ως προς την ουσία, στην Επιτροπή Ελευθεριών και Δικαιωμάτων των Πολιτών, Δικαιοσύνης και Εσωτερικών Υποθέσεων και, για γνωμοδότηση, στην Επιτροπή Νομικών Θεμάτων και Εσωτερικής Αγοράς. Η Επιτροπή Ελευθεριών και Δικαιωμάτων των Πολιτών, Δικαιοσύνης και Εσωτερικών Υποθέσεων, αφού έλαβε και εξέτασε τη γνώμη της Επιτροπής Νομικών Θεμάτων, που διατυπώθηκε στις 17 Απριλίου 2000, ενέκρινε την έκθεσή της στις 13 Ιουλίου 2000. Το Κοινοβούλιο, που συνήλθε σε σύνοδο ολομελείας στις 6 Σεπτεμβρίου 2000, διατύπωσε τη γνώμη του [2] εγκρίνοντας τη θέση της Επιτροπής με την επιφύλαξη των τροπολογιών που επέφερε και καλώντας την Επιτροπή να τροποποιήσει ανάλογα την πρότασή της, σύμφωνα με το άρθρο 250 παράγραφος 2 της συνθήκης ΕΚ.

[1] ΕΕ C της , σ.

[2] ΕΕ C της , σ.

2. Η τροποποιημενη προταση

Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο υποστηρίζει τη γενική προσέγγιση και τους κύριους προσανατολισμούς της πρότασης της Επιτροπής, ειδικότερα την καθιέρωση δικαιώματος στην οικογενειακή επανένωση του οποίου απολαύουν οι υπήκοοι τρίτων χωρών που κατοικούν ήδη στα κράτη μέλη. Το Κοινοβούλιο ενέκρινε 17 τροπολογίες. Η Επιτροπή είναι σε θέση να δεχθεί την πλειονότητα των τροπολογιών αυτών εν όλω ή εν μέρει και, σε ορισμένες περιπτώσεις, με την επιφύλαξη των μεταβολών στη διατύπωση. Οι τροπολογίες εντάσσονται πράγματι πλήρως στο πλαίσιο της προσέγγισης της Επιτροπής και αποτελούν συμπληρώματα που εμπλουτίζουν το κείμενο.

Μία τροπολογία ζητεί να περιοριστεί το πεδίο εφαρμογής. Αποκλείει από το πεδίο εφαρμογής αυτής της πρότασης τα πρόσωπα που καλύπτονται από κάποια μορφή επικουρικής προστασίας, και συνιστά την ταχεία θέσπιση πρότασης που αφορά την υποδοχή και τη διαμονή των προσώπων αυτών. Η Επιτροπή δέχεται αυτή την τροπολογία και τροποποίησε ανάλογα τα διάφορα σχετικά άρθρα. Η Επιτροπή εκτιμά ότι αυτά τα πρόσωπα πρέπει να μπορούν να απολαύουν του δικαιώματος στην οικογενειακή επανένωση και ότι έχουν ανάγκη προστασίας, ωστόσο, αναγνωρίζει ότι η έλλειψη εναρμόνισης, στο επίπεδο της Κοινότητας, της έννοιας της επικουρικής προστασίας αποτελεί εμπόδιο για να συμπεριληφθεί στην παρούσα πρόταση αυτή η ομάδα προσώπων. Τα συμπεράσματα του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου του Τάμπερε της 15ης και 16ης Οκτωβρίου 1999 διευκρινίζουν ότι "[το καθεστώς του πρόσφυγα] θα πρέπει επίσης να συμπληρωθεί με μέτρα για επικουρικές μορφές προστασίας, οι οποίες θα προσφέρουν το προσήκον εκάστοτε καθεστώς σε κάθε άτομο το οποίο χρειάζεται τέτοια προστασία". Για το σκοπό αυτό, στον Πίνακα ελέγχου των αποτελεσμάτων που υπέβαλε η Επιτροπή τον Μάρτιο του 2000 και τον οποίο ενέκρινε το Συμβούλιο, προβλέπεται ότι θα πρέπει να εγκριθεί πριν από το 2004 πρόταση για το καθεστώς των προσώπων που απολαύουν κάποιας μορφής επικουρικής προστασίας. Η Επιτροπή προτίθεται να υποβάλει το επόμενο έτος πρόταση προς την κατεύθυνση αυτή η οποία θα μπορεί επίσης να αναφέρει την οικογενειακή επανένωση αυτής της κατηγορίας υπηκόων των τρίτων χωρών.

2.1. Τροποποιήσεις που έγιναν δεκτές εν όλω ή εν μέρει

2.1.1. Οι αιτιολογικές σκέψεις

Αιτιολογική σκέψη 1 (νέα): αυτή η νέα αιτιολογική σκέψη περιλαμβάνει την τροπολογία 1 και εντάσσει την πρόταση της Επιτροπής στο πλαίσιο της προοδευτικής εγκαθίδρυσης ενός χώρου ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης.

Αιτιολογική σκέψη 2 (πρώην αιτιολογική σκέψη 1): κατ' εφαρμογή της τροπολογίας 2, η αρχική διατύπωση διορθώθηκε για να αναφερθεί εξ ολοκλήρου το άρθρο 63 παράγραφος 3 (α) της συνθήκης ΕΚ.

Αιτιολογική σκέψη 5 (νέα): η Επιτροπή επανέλαβε την τροπολογία 3 ως προς το πνεύμα της και αναφέρει σε αυτή τη νέα αιτιολογική σκέψη την ανάγκη να υπάρχουν στατιστικά στοιχεία και πληροφορίες για να γίνεται η αξιολόγηση των μεταναστευτικών ρευμάτων.

Αιτιολογική σκέψη 8 (πρώην αιτιολογική σκέψη 6): κατ' εφαρμογή της τροπολογίας 4, η αρχική διατύπωση διευκρινίζει ότι η οικογενειακή επανένωση συμβάλλει στη δημιουργία κοινωνικοοικονομικής σταθερότητας. το μέρος που αφορά τον ορισμό της ένταξης δεν επαναλήφθηκε, διότι πρόκειται για εκτιμήσεις που υπερβαίνουν το αντικείμενο της πρότασης.

Αιτιολογική σκέψη 11 (νέα) : η Επιτροπή πρόσθεσε αυτή τη νέα αιτιολογική σκέψη για να επαναλάβει την τροπολογία 19 που αφορά τον αποκλεισμό των προσώπων που τυγχάνουν κάποιας μορφής επικουρικής προστασίας από το πεδίο εφαρμογής της πρότασης και ζητεί τη θέσπιση οδηγίας που θα διέπει την υποδοχή των προσώπων αυτών.

Αιτιολογική σκέψη 14 (πρώην αιτιολογική σκέψη 11) : αυτή η αιτιολογική σκέψη τροποποιήθηκε κατ' εφαρμογή της τροπολογίας 5 και αποσκοπεί στη διευκρίνιση του χαρακτήρα εξάρτησης των ανιόντων και των ενηλίκων παιδιών από τον αιτούντα την επανένωση.

Αιτιολογική σκέψη 15 (πρώην αιτιολογική σκέψη 12) : αυτή η αιτιολογική σκέψη τροποποιήθηκε για να ληφθεί υπόψη η τροπολογία 6 και διευκρινίζει ότι οι διαδικασίες πρέπει να μπορούν να αποτελούν αντικείμενο διαχείρισης από τις εθνικές διοικήσεις και να είναι διαφανείς προκειμένου να εξασφαλίζεται η ασφάλεια του δικαίου των προσώπων.

Αιτιολογική σκέψη 17 (πρώην αιτιολογική σκέψη 14) : κατ' εφαρμογή της τροπολογίας 8, η αρχική διατύπωση βελτιώθηκε για να τονιστεί η πρόληψη της καταστρατήγησης των διαδικασιών.

2.1.2. Τα άρθρα

Άρθρο 2 (γ), άρθρο 3 παράγραφος 2 (γ), άρθρο 5 παράγραφος 4, άρθρο 7 παράγραφος 4, άρθρο 9 παράγραφος 3, και άρθρο 10 παράγραφος 2 :

Ως συνέπεια της τροπολογίας 19, τα πρόσωπα που τυγχάνουν κάποιας μορφής επικουρικής προστασίας αποκλείονται από το πεδίο εφαρμογής της πρότασης. Τα πρόσωπα αυτά θα αποτελέσουν αντικείμενο άλλης πρότασης της Επιτροπής, η θέσπιση της οποίας προβλέπεται από τον Πίνακα ελέγχου των αποτελεσμάτων πριν από το 2004 και η οποία θα ασχολείται και με την οικογενειακή επανένωση.

Άρθρο 7 παράγραφος 1, άρθρο 8 και άρθρο 11 παράγραφος 1 :

Οι εισαγόμενες τροποποιήσεις στα άρθρα αυτά επαναλαμβάνουν τις τροπολογίες 10 (2° μέρος), 11 (1° μέρος) και 15 και διευκρινίζουν, ακολουθώντας το πνεύμα της αρχικής πρότασης, ότι ο αιτών μπορεί να καταθέσει ταυτόχρονα πολλές αιτήσεις για πολλά μέλη της οικογενείας του.

Άρθρο 9 παράγραφος 1 (α)

Η τροποποίηση αποσκοπεί στην απλούστευση της διατύπωσης που αφορά την ποιότητα της κατοικίας, σύμφωνα με την τροπολογία 12. Το άρθρο τροποποιήθηκε επίσης προκειμένου να προβλεφθεί αντικειμενικό και ακριβές κριτήριο για την αξιολόγηση της κατοικίας, ακολουθώντας το πνεύμα της τροπολογίας αυτής που ζητούσε να γίνεται η αξιολόγηση σε συνάρτηση με αντικειμενικά και απτά κριτήρια.

Άρθρο 9 παράγραφος 1 (γ)

Κατ' εφαρμογή της τροπολογίας 13, η αρχική διατύπωση που αφορά την απόδειξη των πόρων, η οποία μπορεί να ζητείται από τον αιτούντα την επανένωση, απλουστεύεται.

Άρθρο 12 παράγραφος 2 :

Η τροπολογία 16 προτείνει να καταργηθεί η απαγόρευση πρόσβασης σε απασχόληση και σε επαγγελματική κατάρτιση στους ανιόντες και στα ενήλικα παιδιά που ορίζονται στο άρθρο 5 παράγραφος 1 (ε). Δεδομένου ότι τα πρόσωπα αυτά κατά την εισδοχή τους εξαρτώνται από τον αιτούντα την επανένωση, η Επιτροπή δεν επανέλαβε ολόκληρη την τροπολογία, αλλά τροποποίησε το κείμενο προκειμένου να εισαγάγει μεγαλύτερη ευελιξία και έτσι να μπορούν τα κράτη να τους επιτρέπουν την πρόσβαση σε αυτές τις δραστηριότητες.

2.2. Τροπολογίες που δεν μπορούν να γίνουν δεκτές

Τροπολογία 9

Η Επιτροπή δεν μπορεί να δεχθεί αυτήν την τροπολογία που αφορά την εισαγωγή ρήτρας εκεχειρίας και που επιτρέπει τη διατήρηση ευνοϊκότερων μέτρων η οποία δεν είναι συμβατή με το στόχο προσέγγισης των εθνικών νομοθεσιών. Ορισμένες διατάξεις της πρότασης προσφέρουν ήδη σημαντικά στοιχεία ευελιξίας.

Τροπολογίες 11 (2° μέρος) και 28 :

Η Επιτροπή συμμερίζεται την ανησυχία που εκφράζει αυτή η τροπολογία, αλλά η υποχρέωση αιτιολόγησης των αποφάσεων απόρριψης, ανεξάρτητα από το αντικείμενό τους, προβλέπεται ήδη στο άρθρο 7 παράγραφος 3 και συνεπώς είναι περιττή η επανάληψή της σε αυτή τη διάταξη.

Τροπολογία 25

Αυτή η τροπολογία διευρύνει την έννοια εξάρτησης για τους ανιόντες. Η Επιτροπή δεν μπορεί να την δεχθεί διότι επιθυμεί να πλαισιώνεται αυστηρά η εισδοχή των ανιόντων στο πλαίσιο της οικογενειακής επανένωσης.

Τροπολογία 50 (2° μέρος) :

Η χορήγηση ανανεώσιμης άδειας διαμονής εγγυάται ορισμένη ασφάλεια του δικαίου στα μέλη της οικογενείας που έγιναν δεκτά. η κατάργηση αυτής της υποχρέωσης θα οδηγούσε σε αβεβαιότητα ως προς το καθεστώς τους.

1999/0258 (CNS)

Τροποποιημένη πρόταση

ΟΔΗΓΙΑΣ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ

σχετικά με το δικαίωμα στην οικογενειακή επανένωση

ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ,

Έχοντας υπόψη: τη συνθήκη για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας και κυρίως το άρθρο 63,

την πρόταση της Επιτροπής [3],

[3] ΕΕ C της, σ..

τη γνώμη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου [4],

[4] ΕΕ C της, σ..

τη γνώμη της Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής [5],

[5] ΕΕ C της, σ.

Εκτιμώντας τα εξής:

Για την προοδευτική εγκαθίδρυση ενός χώρου ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης, η Συνθήκη για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας προβλέπει, αφενός, τη θέσπιση μέτρων που αφορούν την ελεύθερη κυκλοφορία των προσώπων, σε συνδυασμό με συνοδευτικά μέτρα που αφορούν τον έλεγχο στα εξωτερικά σύνορα, το άσυλο και τη μετανάστευση και, αφετέρου, τη θέσπιση μέτρων στον τομέα του ασύλου, της μετανάστευσης και της διαφύλαξης των δικαιωμάτων των υπηκόων τρίτων χωρών. (2) Το άρθρο 63, σημείο 3, της Συνθήκης προβλέπει ότι το Συμβούλιο θεσπίζει μέτρα περί μεταναστευτικής πολιτικής. Το στοιχείο α) του εν λόγω άρθρου ορίζει κυρίως ότι το Συμβούλιο λαμβάνει μέτρα στον τομέα των προϋποθέσεων εισόδου και διαμονής καθώς και προδιαγραφές διαδικασιών κατά τις οποίες τα κράτη μέλη χορηγούν θεωρήσεις και άδειες διαμονής μακράς διαρκείας, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που αποσκοπούν στην επανένωση οικογενειών.

(3) Τα μέτρα που αφορούν την επανένωση οικογενειών θα πρέπει να θεσπίζονται σύμφωνα με την υποχρέωση προστασίας της οικογένειας και σεβασμού του οικογενειακού βίου, υποχρέωση που προβλέπεται σε πολλά κείμενα διεθνούς δικαίου, κυρίως στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση για την Προστασία των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Θεμελιωδών Ελευθεριών, που υπεγράφη στη Ρώμη στις 4 Νοεμβρίου 1950. Η Ένωση σέβεται τα θεμελιώδη δικαιώματα όπως κατοχυρώνονται από την εν λόγω σύμβαση σύμφωνα με το άρθρο 6, παράγραφος 2 της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση.

(4) Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο αναγνώρισε, κατά την ειδική σύνοδό του στο Τάμπερε στις 15 και 16 Οκτωβρίου 1999, την ανάγκη προσέγγισης των εθνικών νομοθεσιών, που αφορούν τους όρους αποδοχής και διαμονής των υπηκόων τρίτων χωρών, θεμελιωμένης σε κοινή αξιολόγηση τόσο της οικονομικής και δημογραφικής εξέλιξης στο πλαίσιο της Ένωσης όσο και της κατάστασης στις χώρες προέλευσης. Προς το σκοπό αυτό, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο ζήτησε από το Συμβούλιο να εκδώσει ταχέως αποφάσεις στη βάση προτάσεων της Επιτροπής. Οι αποφάσεις αυτές πρέπει να λαμβάνουν υπόψη όχι μόνο την ικανότητα υποδοχής κάθε κράτους μέλους αλλά εξίσου τους ιστορικούς και πολιτιστικούς δεσμούς τους με τις χώρες προέλευσης.

(5) Για την αξιολόγηση των μεταναστευτικών ρευμάτων και την προετοιμασία της θέσπισης των μέτρων του Συμβουλίου, είναι σημαντικό να διαθέτει η Επιτροπή στατιστικά στοιχεία και πληροφορίες για την νόμιμη μετανάστευση των υπηκόων τρίτων χωρών σε κάθε κράτος μέλος, ιδίως όσον αφορά τον αριθμό των χορηγούμενων αδειών, τον τύπο και τη διάρκεια ισχύος των αδειών αυτών. για το σκοπό αυτό, τα κράτη μέλη πρέπει να θέτουν στη διάθεση της Επιτροπής, τακτικά και γρήγορα, τα αναγκαία στοιχεία και πληροφορίες.

(6) Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, κατά την ειδική σύνοδό του στο Τάμπερε, επιβεβαίωσε ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει να εξασφαλίζει ισότιμη μεταχείριση των υπηκόων των τρίτων χωρών που διαμένουν νόμιμα στο έδαφος των κρατών μελών, και ότι μια πιο ενεργητική πολιτική κοινωνικής ένταξης θα όφειλε να έχει ως φιλοδοξία να τους προσφέρει δικαιώματα και υποχρεώσεις συγκρίσιμα με αυτά των πολιτών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

(7) Σύμφωνα με το Πρόγραμμα δράσης του Συμβουλίου και της Επιτροπής της 3ης Δεκεμβρίου 1998 [6], πρέπει να θεσπισθεί πράξη για το νομικό καθεστώς των νόμιμων μεταναστών δύο έτη μετά την έναρξη ισχύος της συνθήκης του Άμστερνταμ, και, κατά τα πέντε επόμενα έτη, νομοθεσία για τις προϋποθέσεις εισόδου και διαμονής, καθώς και κανόνες σχετικά με τις διαδικασίες έκδοσης από τα κράτη μέλη θεωρήσεων και αδειών διαμονής μακράς διάρκειας, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που εκδίδονται για λόγους οικογενειακής επανένωσης.

[6] Πρόγραμμα δράσης του Συμβουλίου και της Επιτροπής όσον αφορά την άριστη δυνατή εφαρμογή των διατάξεων της συνθήκης του Άμστερνταμ για τη δημιουργία ενός χώρου ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης ΕΕ C 19, 23.1.1999, σ. 1.

(8) Η οικογενειακή επανένωση αποτελεί απαραίτητο μέσο για την ύπαρξη οικογενειακού βίου. Συμβάλλει στη δημιουργία κοινωνικοπολιτιστικής σταθερότητας που διευκολύνει την ένταξη των υπηκόων τρίτων χωρών στα κράτη μέλη, γεγονός που επιτρέπει εξάλλου την προώθηση της οικονομικής και κοινωνικής συνοχής, που αποτελεί θεμελιώδη στόχο της Κοινότητας, όπως αναφέρεται στο άρθρο 2 και στο άρθρο 3, παράγραφος 1, σημείο κ) της Συνθήκης ΕΚ.

(9) Προκειμένου να κατοχυρωθεί η προστασία της οικογένειας καθώς και η διατήρηση και η δημιουργία οικογενειακού βίου, πρέπει να συσταθεί δικαίωμα στην οικογενειακή επανένωση αναγνωρισμένο από τα κράτη μέλη. Ενδιαφέρει να ορισθούν, σύμφωνα με κοινά κριτήρια, οι υλικές προϋποθέσεις για την άσκηση αυτού του δικαιώματος.

(10) Η κατάσταση των προσφύγων χρήζει ιδιαίτερης προσοχής, εξαιτίας των λόγων που τους υποχρέωσαν να εγκαταλείψουν τη χώρα τους και που τους εμποδίζουν να διεξάγουν εκεί οικογενειακό βίο. Στη βάση αυτή, φαίνεται ενδεδειγμένο να προβλεφθούν πιο ευνοϊκές προϋποθέσεις για την άσκηση του δικαιώματός τους στην οικογενειακή επανένωση.

(11) Η οικογενειακή επανένωση των προσώπων που απολαύουν κάποιας μορφής επικουρικής προστασίας δεν αποτελεί αντικείμενο της παρούσας οδηγίας . ενδείκνυται να εκδοθεί το συντομότερο δυνατό οδηγία για τους κανόνες που διέπουν την υποδοχή αυτής της κατηγορίας προσώπων, η οποία θα ρυθμίζει επίσης το δικαίωμά τους στην οικογενειακή επανένωση.

(12) Με σκοπό να αποφευχθούν οι διακρίσεις μεταξύ των πολιτών της Ένωσης, ανάλογα με το αν ασκούν ή δεν ασκούν το δικαίωμά τους στην ελεύθερη κυκλοφορία, φαίνεται ενδεδειγμένο να προβλεφθεί ότι η οικογενειακή επανένωση των πολιτών της Ένωσης που διαμένουν στις χώρες των οποίων είναι υπήκοοι διέπεται από τους κανόνες κοινοτικού δικαίου που ισχύουν στον τομέα της ελεύθερης κυκλοφορίας.

(13) Η οικογενειακή επανένωση αφορά τα μέλη του πυρήνα της οικογένειας, δηλαδή τον/την σύζυγο και τα ανήλικα παιδιά. Αν στο πλαίσιο κάποιου κράτους μέλους η κατάσταση των ζευγαριών που συμβιώνουν σε ελεύθερη ένωση εξομοιώνεται με αυτήν των εγγάμων, πρέπει να τηρηθεί η αρχή της ίσης μεταχείρισης και να προβλεφθεί ότι το πρόσωπο που συμβιώνει σε ελεύθερη ένωση έχει δικαίωμα στην επανένωση.

(14) Η οικογενειακή επανένωση πρέπει επίσης να καλύπτει τα ενήλικα παιδιά και τους ανιόντες, εφόσον η προσωπική τους κατάσταση δεν τους επιτρέπει, για λόγους σημαντικούς και αντικειμενικούς, να ζουν, υπό συνθήκες αξιοπρέπειας και αυτάρκειας, χωριστά από το μέλος της οικογενίας τους, υπήκοο τρίτης χώρας που διαμένει νόμιμα σε κάποιο κράτος μέλος.

(15) Πρέπει να δημιουργηθεί ένα σύστημα διαδικαστικών κανόνων που να διέπει την εξέταση της αίτησης οικογενειακής επανένωσης, καθώς και την είσοδο και τη διαμονή των μελών της οικογένειας. Οι διαδικασίες αυτές πρέπει να είναι αποτελεσματικές και να μπορούν να υπόκεινται σε διαχείριση σε σχέση με το συνήθη φόρτο εργασίας των διοικήσεων των κρατών μελών, καθώς και διαφανείς και δίκαιες προκειμένου να προσφέρουν κατάλληλο επίπεδο ασφάλειας του δικαίου στα σχετικά πρόσωπα.

(16) Η κοινωνική ένταξη των μελών της οικογένειας πρέπει να προωθηθεί. για το σκοπό αυτό, πρέπει να έχουν πρόσβαση σε καθεστώς ανεξάρτητο από εκείνο του αιτούντος την επανένωση, μετά από κάποια περίοδο διαμονής στο κράτος μέλος. πρέπει να έχουν πρόσβαση στην εκπαίδευση, στην απασχόληση και στην επαγγελματική κατάρτιση.

(17) Κατάλληλα, ανάλογα και αποτρεπτικά μέτρα πρέπει να ληφθούν για την πρόληψη και την κύρωση της καταστρατήγησης των κανόνων και διαδικασιών που αφορούν την οικογενειακή επανένωση.

(18) Σύμφωνα με την αρχή της επικουρικότητας και την αρχή της αναλογικότητας, όπως ορίζονται στο άρθρο 5 της συνθήκης, ο στόχος της προβλεπόμενης δράσης, δηλαδή η σύσταση δικαιώματος στην οικογενειακή επανένωση για τους υπηκόους τρίτων χωρών, το οποίο ασκείται σύμφωνα με κοινούς όρους, δεν μπορεί να επιτευχθεί επαρκώς από τα κράτη μέλη και μπορεί ως εκ τούτου, λόγω των διαστάσεων και των αποτελεσμάτων της δράσης, να επιτευχθεί καλύτερα σε κοινοτικό επίπεδο. η παρούσα οδηγία περιορίζεται στο ελάχιστο απαιτούμενο για την επίτευξη αυτού του στόχου και δεν υπερβαίνει τα αναγκαία για την επίτευξη του στόχου όρια,

ΕΞΕΔΩΣΕ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΑ ΟΔΗΓΙΑ:

Κεφάλαιο I

Γενικές διατάξεις

Άρθρο 1

Στόχος της παρούσας οδηγίας είναι να συστήσει δικαίωμα στην οικογενειακή επανένωση, του οποίου δικαιούχοι είναι οι υπήκοοι τρίτων χωρών που διαμένουν νόμιμα στην επικράτεια των κρατών μελών και οι υπήκοοι της Ένωσης που δεν ασκούν το δικαίωμά τους στην ελεύθερη κυκλοφορία. Αυτό το δικαίωμα ασκείται σύμφωνα με τις προϋποθέσεις που ορίζονται στην παρούσα οδηγία.

Άρθρο 2

Για τους σκοπούς της παρούσας οδηγίας, νοείται ως:

(α) "υπήκοος τρίτης χώρας": κάθε πρόσωπο που δεν είναι πολίτης της Ένωσης κατά την έννοια του άρθρου 17, παράγραφος 1 της συνθήκης για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας.

(β) "πρόσφυγας": κάθε υπήκοος τρίτης χώρας ή άπατρις που απολαύει καθεστώτος πρόσφυγα κατά την έννοια της Σύμβασης για το καθεστώς των προσφύγων της 28ης Ιουλίου 1951, η οποία τροποποιήθηκε από το πρωτόκολλο της Νέας Υόρκης της 31ης Ιανουαρίου 1967.

(γ) "αιτών την επανένωση": υπήκοος τρίτης χώρας που διαμένει νόμιμα σε κάποιο κράτος μέλος ή υπήκοος της Ένωσης, ο οποίος ζητεί την επανένωση με τα μέλη της οικογενείας του.

(δ) "οικογενειακή επανένωση": η είσοδος και διαμονή στο κράτος μέλος των μελών της οικογένειας πολίτη της Ένωσης ή υπηκόου τρίτης χώρας που διαμένει νόμιμα στο συγκεκριμένο κράτος μέλος, προκειμένου να δημιουργήσει ή να διατηρήσει την οικογενειακή ενότητα, ανεξάρτητα από το αν οι οικογενειακοί δεσμοί προηγούνται ή έπονται της εισόδου του διαμένοντος.

(ε) "τίτλος διαμονής": οποιαδήποτε άδεια ή εξουσιοδότηση που εκδίδεται από τις αρχές κράτους μέλους και υλοποιείται σύμφωνα με τη νομοθεσία του, η οποία επιτρέπει σε υπήκοο τρίτης χώρας να διαμένει στο έδαφός του, εξαιρουμένων των προσωρινών εξουσιοδοτήσεων που χορηγούνται με σκοπό την εξέταση αίτησης ασύλου.

Άρθρο 3

1. Η παρούσα οδηγία εφαρμόζεται όταν ο αιτών την επανένωση είναι:

(α) υπήκοος τρίτης χώρας που διαμένει νόμιμα σε κράτος μέλος και είναι κάτοχος τίτλου διαμονής, που έχει εκδοθεί από αυτό το κράτος μέλος, διάρκειας ισχύος ανώτερης ή ίσης με ένα έτος,

(β) πρόσφυγας, ανεξάρτητα από τη διάρκεια ισχύος του τίτλου του διαμονής,

(γ) πολίτης της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ο οποίος δεν ασκεί το δικαίωμά του στην ελεύθερη κυκλοφορία,

εφόσον τα μέλη της οικογένειας του αιτούντος είναι υπήκοοι τρίτης χώρας, ανεξάρτητα από το νομικό καθεστώς τους.

2. Η παρούσα οδηγία δεν εφαρμόζεται όταν ο αιτών είναι :

(α) υπήκοος τρίτης χώρας, ο οποίος ζητεί την αναγνώριση της ιδιότητας του πρόσφυγα, και του οποίου η αίτηση δεν έχει ακόμα αποτελέσει το αντικείμενο οριστικής απόφασης.

(β) υπήκοος τρίτης χώρας στον οποίο έχει χορηγηθεί άδεια διαμονής σε κράτος μέλος δυνάμει προσωρινής προστασίας ή ο οποίος ζητεί την άδεια να διαμείνει για τον ίδιο λόγο αναμένοντας την έκδοση απόφασης σχετικά με το καθεστώς του.

(γ) υπήκοος τρίτης χώρας στον οποίο έχει χορηγηθεί άδεια διαμονής σε κράτος μέλος δυνάμει επικουρικών μορφών προστασίας σύμφωνα με τις διεθνείς υποχρεώσεις, τις εθνικές νομοθεσίες ή τις πρακτικές των κρατών μελών, ή ο οποίος ζητεί την άδεια να διαμείνει για τον ίδιο λόγο αναμένοντας την έκδοση απόφασης σχετικά με το καθεστώς του.

3. Η παρούσα οδηγία δεν εφαρμόζεται στα μέλη της οικογένειας των πολιτών της Ένωσης που ασκούν το δικαίωμά τους στην ελεύθερη κυκλοφορία των προσώπων.

4. Η παρούσα οδηγία εφαρμόζεται υπό την επιφύλαξη πιο ευνοϊκών διατάξεων:

(α) διμερών ή πολυμερών συμφωνιών μεταξύ της Κοινότητας ή της Κοινότητας και των κρατών μελών της, αφενός, και τρίτων χωρών, αφετέρου, που έχουν τεθεί σε ισχύ πριν από την έναρξη ισχύος της παρούσας οδηγίας.

(β) του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Χάρτη της 18ης Οκτωβρίου 1961 και της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για το καθεστώς των διακινούμενων εργαζομένων της 24ης Νοεμβρίου 1977.

Άρθρο 4

Κατά παρέκκλιση από την παρούσα οδηγία, η οικογενειακή επανένωση των υπηκόων τρίτων χωρών που είναι μέλη της οικογένειας πολίτη της Ένωσης που διαμένει στο κράτος μέλος του οποίου έχει την ιθαγένεια και ο οποίος δεν έχει ασκήσει το δικαίωμά του στην ελεύθερη κυκλοφορία, διέπεται κατ' αναλογία από τα άρθρα 10, 11 και 12 του κανονισμού του Συμβουλίου (ΕΟΚ) αριθ. 1612/68 [7] και από τις άλλες διατάξεις του κοινοτικού δικαίου που αναφέρονται στο παράρτημα.

[7] ΕΕ L 257 της 19.10.1968, σ. 2.

Κεφάλαιο II

Μέλη της οικογένειας

Άρθρο 5

1. Τα κράτη μέλη επιτρέπουν την είσοδο και διαμονή, δυνάμει της παρούσας οδηγίας, υπό την επιφύλαξη της τήρησης των προϋποθέσεων που αναφέρονται στο κεφάλαιο IV, των ακόλουθων μελών της οικογένειας:

(α) ο/η σύζυγος του αιτούντος, ή, πρόσωπο με το οποίο συμβιώνει σε ελεύθερη ένωση το οποίο έχει σταθερή σχέση με τον αιτούντα, εφόσον η νομοθεσία του σχετικού κράτους μέλους εξομοιώνει την κατάσταση των άγαμων ζευγαριών με εκείνη των έγγαμων.

(β) τα ανήλικα παιδιά του αιτούντος και του/της συζύγου του, ή του προσώπου με το οποίο συμβιώνει σε ελεύθερη ένωση, συμπεριλαμβανομένων των υιοθετημένων παιδιών σύμφωνα με την απόφαση που λαμβάνεται από την αρμόδια αρχή του σχετικού κράτους μέλους ή με απόφαση αναγνωρισμένη απ' αυτή την αρχή.

(γ) τα ανήλικα παιδιά, συμπεριλαμβανομένων των υιοθετημένων παιδιών του αιτούντος ή του/της συζύγου ή του προσώπου με το οποίο συμβιώνει σε ελεύθερη ένωση, όταν ο ένας εξ αυτών έχει το δικαίωμα επιμέλειας και συντήρησης. αν η επιμέλεια είναι μοιρασμένη, η συμφωνία του άλλου γονέα είναι απαραίτητη.

(δ) οι ανιόντες του αιτούντος ή του/της συζύγου ή του προσώπου με το οποίο συμβιώνει σε ελεύθερη ένωση, των οποίων έχουν αναλάβει τη συντήρηση και οι οποίοι δεν διαθέτουν άλλη οικογενειακή υποστήριξη στη χώρα προέλευσης.

(ε) τα ενήλικα παιδιά του αιτούντος ή του/της συζύγου ή του προσώπου με το οποίο συμβιώνει σε ελεύθερη ένωση, όταν δεν είναι έγγαμα και δεν μπορούν να καλύψουν αντικειμενικά τις ανάγκες τους λόγω της κατάστασης της υγείας τους.

2. Σε περίπτωση πολυγαμικών γάμων, αν ο αιτών έχει ήδη μαζί του κάποια ζώσα σύζυγο στο έδαφος κράτους μέλους, το σχετικό κράτος μέλος δεν επιτρέπει την είσοδο και διαμονή άλλης συζύγου, ούτε των παιδιών αυτής της τελευταίας. η είσοδος και η διαμονή των παιδιών άλλης συζύγου επιτρέπονται αν το ύψιστο συμφέρον του παιδιού το επιβάλλει.

3. Τα ανήλικα παιδιά που αναφέρονται στην παράγραφο 1, στοιχεία β) και γ) είναι ηλικίας μικρότερης της νόμιμης ενηλικίωσης του σχετικού κράτους μέλους και δεν είναι έγγαμα.

4. Όταν ο αιτών είναι πρόσφυγας , τα κράτη μέλη διευκολύνουν την επανένωση άλλων μελών της οικογένειας, συντηρούμενων από τον αιτούντα, τα οποία δεν αναφέρονται στην παράγραφο 1.

5. Οι υπήκοοι τρίτων χωρών που διαμένουν για λόγους σπουδών σε κάποιο κράτος μέλος δεν μπορούν να ζητήσουν την επανένωση με τους ανιόντες όπως ορίζονται στην παράγραφο 1, στοιχείο δ).

Άρθρο 6

Αν ο πρόσφυγας είναι μη συνοδευόμενος ανήλικος, τα κράτη μέλη μπορούν:

(α) να επιτρέψουν την είσοδο και τη διαμονή των ανιόντων του στη βάση της οικογενειακής επανένωσης, χωρίς να εφαρμόσουν τις προϋποθέσεις που προβλέπονται στο άρθρο 5, παράγραφος 1, στοιχείο δ).

(β) να επιτρέψουν την είσοδο και τη διαμονή, στη βάση της οικογενειακής επανένωσης, άλλων μελών της οικογένειας, που δεν αναφέρονται στο άρθρο 5, όταν ο ανήλικος δεν έχει ανιόντες ή όταν είναι αδύνατον να εξευρεθούν.

Κεφάλαιο III

Υποβολή και εξέταση της αίτησης

Άρθρο 7

1. Προκειμένου να ασκήσει το δικαίωμά του στην οικογενειακή επανένωση, ο αιτών υποβάλλει αίτηση εισόδου και διαμονής ενός ή περισσότερων μελών της οικογενείας του στις αρμόδιες αρχές του κράτους μέλους όπου κατοικεί. Η αίτηση συνοδεύεται από τα δικαιολογητικά έγγραφα που αποδεικνύουν τους οικογενειακούς δεσμούς και την τήρηση των προϋποθέσεων που προβλέπονται στα άρθρα 5, 8 και, ενδεχομένως, στα άρθρα 9 και 10. Η αίτηση υποβάλλεται όταν τ τα μέλη της οικογένειας βρίσκονται στο εξωτερικό της επικράτειας αυτού του κράτους μέλους.

2. Κατά παρέκκλιση της παραγράφου 1, το συγκεκριμένο κράτος μέλος εξετάζει υποβληθείσα αίτηση ενώ τα μέλη της οικογένειας διαμένουν ήδη στην επικράτειά του, σε ιδιαίτερες περιπτώσεις, ή για λόγους ανθρωπιστικού χαρακτήρα.

3. Αφού εξετάσουν την αίτηση, οι αρμόδιες αρχές του κράτους μέλους γνωστοποιούν γραπτά στον αιτούντα την ληφθείσα απόφαση εντός προθεσμίας που δεν μπορεί να υπερβεί τους έξι μήνες. Η απόφαση απόρριψης της αίτησης είναι δεόντως αιτιολογημένη.

4. Αν ο αιτών είναι πρόσφυγας , και δεν μπορεί να προσκομίσει τα δικαιολογητικά έγγραφα που να αποδεικνύουν τους οικογενειακούς δεσμούς του, τα κράτη μέλη εξετάζουν εξίσου άλλα μέσα που αποδεικνύουν την ύπαρξη οικογενειακών δεσμών. Απλά και μόνο η απουσία δικαιολογητικών εγγράφων δεν μπορεί να θεμελιώσει απόφαση απόρριψης της αίτησης.

5. Κατά τη διάρκεια εξέτασης της αίτησης, τα κράτη μέλη φροντίζουν ώστε να λαμβάνεται δεόντως υπόψη το ύψιστο συμφέρον του ανήλικου παιδιού.

Κεφάλαιο IV

Υλικές προϋποθέσεις άσκησης του δικαιώματος στην οικογενειακή επανένωση

Άρθρο 8

1. Τα κράτη μέλη μπορούν να αρνηθούν την είσοδο και τη διαμονή μελών της οικογένειας για λόγους δημόσιας τάξης, εσωτερικής ασφάλειας και δημόσιας υγείας.

2. Οι λόγοι δημόσιας τάξης ή εσωτερικής ασφάλειας πρέπει να είναι θεμελιωμένοι αποκλειστικά στην προσωπική συμπεριφορά του σχετικού μέλους της οικογένειας.

3. Η απλή επέλευση ασθένειας ή αναπηρίας μετά την έκδοση του τίτλου διαμονής δεν μπορεί να δικαιολογήσει την άρνηση ανανέωσης του τίτλου διαμονής ή την απομάκρυνση από την επικράτεια εκ μέρους της αρμόδιας αρχής του σχετικού κράτους μέλους.

Άρθρο 9

1. Κατά την υποβολή της αίτησης οικογενειακής επανένωσης, το συγκεκριμένο κράτος μέλος μπορεί να ζητήσει από τον αιτούντα να προσκομίσει αποδεικτικά στοιχεία ότι διαθέτει:

(α) κατοικία, το μέγεθος της οποίας είναι τουλάχιστον ισοδύναμο με το μέγεθος κοινωνικής κατοικίας και η οποία πληροί τις γενικές προδιαγραφές ασφάλειας και υγιεινής που ισχύουν στο συγκεκριμένο κράτος μέλος . (β) ασφάλιση κατά της ασθένειας που να καλύπτει το σύνολο των κινδύνων στο συγκεκριμένο κράτος μέλος, γι' αυτόν τον ίδιο και τα μέλη της οικογενείας του.

(γ) σταθερούς πόρους και ανώτερους ή τουλάχιστον ίσους με το επίπεδο πόρων κάτω του οποίου μπορεί να χορηγηθεί κοινωνική βοήθεια στο συγκεκριμένο κράτος μέλος.

Όταν δεν μπορεί να εφαρμοσθεί το πρώτο εδάφιο, οι πόροι πρέπει να είναι ανώτεροι ή τουλάχιστον ίσοι με το επίπεδο της ελάχιστης σύνταξης της κοινωνικής ασφάλισης που καταβάλλει το συγκεκριμένο κράτος μέλος.

2. Οι προϋποθέσεις που αφορούν την κατοικία, την ασφάλιση κατά της ασθένειας και τους πόρους, οι οποίες προβλέπονται στην παράγραφο 1, μπορούν να καθορίζονται από τα κράτη μέλη μόνον προκειμένου να εξασφαλισθεί ότι ο αιτών την επανένωση θα είναι σε θέση να καλύψει τις ανάγκες των μελών της οικογενείας του, χωρίς συμπληρωματική προσφυγή στους κρατικούς πόρους. Αυτές οι διατάξεις δεν μπορούν να συνεπάγονται διακρίσεις μεταξύ των υπηκόων του κράτους μέλους και των υπηκόων τρίτων χωρών.

3. Η παράγραφος 1 δεν εφαρμόζεται αν ο αιτών είναι πρόσφυγας .

Άρθρο 10

1. Τα κράτη μέλη μπορούν να αξιώσουν από τον αιτούντα να έχει διαμείνει νόμιμα στην επικράτειά τους για περίοδο η οποία δεν μπορεί να υπερβεί το έτος, πριν να καλέσει τα μέλη της οικογενείας του.

2. Η παράγραφος 1 δεν εφαρμόζεται αν ο αιτών είναι πρόσφυγας .

Κεφάλαιο V

Είσοδος και διαμονή των μελών της οικογένειας

Άρθρο 11

1. Μόλις η αίτηση εισόδου για λόγους οικογενειακής επανένωσης γίνει δεκτή, το σχετικό κράτος μέλος επιτρέπει την είσοδο του μέλους ή των μελών της οικογένειας. Τα κράτη μέλη χορηγούν σε αυτά τα πρόσωπα κάθε διευκόλυνση για να λάβουν τις απαιτούμενες θεωρήσεις, συμπεριλαμβανομένων, ενδεχομένως, των θεωρήσεων διέλευσης. Αυτές οι θεωρήσεις είναι δωρεάν.

2. Το σχετικό κράτος μέλος εκδίδει στα μέλη της οικογένειας ανανεώσιμο τίτλο διαμονής, διάρκειας ταυτόσημης με εκείνον του αιτούντος. Αν ο τίτλος διαμονής του αιτούντος είναι μόνιμος ή αορίστου χρόνου, τα κράτη μέλη μπορούν να περιορίσουν τον πρώτο τίτλο διαμονής των μελών της οικογένειας σε ένα έτος.

Άρθρο 12

1. Τα μέλη της οικογένειας του αιτούντος έχουν δικαίωμα όπως και οι πολίτες της Ένωσης:

(α) στην πρόσβαση στην εκπαίδευση.

(β) στην πρόσβαση στην μισθωτή απασχόληση ή σε ανεξάρτητη επαγγελματική δραστηριότητα.

(γ) στην πρόσβαση στον επαγγελματικό προσανατολισμό, κατάρτιση, τελειοποίηση και επανεκπαίδευση.

2. Τα κράτη μέλη μπορούν να περιορίσουν την πρόσβαση σε μισθωτή απασχόληση ή σε ανεξάρτητη επαγγελματική δραστηριότητα των ανιόντων και των ενηλίκων παιδιών, που αναφέρονται στο άρθρο 5 παράγραφος 1, στοιχεία δ) και ε).

Άρθρο 13

1. Το αργότερο μετά από τέσσερα έτη διαμονής και στο βαθμό που υπάρχουν οι οικογενειακοί δεσμοί, ο/η σύζυγος ή το πρόσωπο με το οποίο συμβιώνει σε ελεύθερη ένωση, και το παιδί που έχει ενηλικιωθεί έχουν δικαίωμα σε αυτόνομο τίτλο διαμονής, ανεξάρτητο από αυτόν του αιτούντος την επανένωση.

2. Τα κράτη μέλη μπορούν να χορηγήσουν αυτόνομο τίτλο διαμονής στα ενήλικα παιδιά και στους ανιόντες, που αναφέρονται στο άρθρο 5 παράγραφος 1, στοιχεία δ) και ε).

3. Σε περίπτωση χηρείας, διαζυγίου, χωρισμού, θανάτου ανιόντων ή κατιόντων, τα πρόσωπα που έχουν εισέλθει στο κράτος μέλος στη βάση της οικογενειακής επανένωσης και διαμένουν εκεί τουλάχιστον ένα έτος, μπορούν να ζητήσουν αυτόνομο τίτλο διαμονής. Όταν υπάρχουν ιδιαίτερα δύσκολες καταστάσεις, τα κράτη μέλη δέχονται αυτές τις αιτήσεις.

Κεφάλαιο VI

Κυρώσεις και ένδικα μέσα

Άρθρο 14

1. Τα κράτη μέλη μπορούν να απορρίψουν την αίτηση εισόδου και διαμονής για λόγους οικογενειακής επανένωσης, να ανακαλέσουν ή να αρνηθούν να ανανεώσουν τον τίτλο διαμονής των μελών της οικογένειας, εφόσον θεμελιώνεται:

(α) ότι η είσοδός τους και/ή η διαμονή τους επιτεύχθηκε με πλαστογράφηση εγγράφου ή με απάτη, ή

(β) ότι ο γάμος ή η υιοθεσία συνάφθηκαν μόνο για να επιτραπεί στο σχετικό πρόσωπο να εισέλθει ή να διαμείνει σε ένα κράτος μέλος.

2. Τα κράτη μέλη προβαίνουν σε εμπεριστατωμένους ελέγχους όταν υπάρχουν θεμελιωμένες υπόνοιες.

Άρθρο 15

Τα κράτη μέλη λαμβάνουν δεόντως υπόψη το χαρακτήρα και τη σταθερότητα των οικογενειακών δεσμών του προσώπου και τη διάρκεια διαμονής του στο κράτος μέλος, καθώς και την ύπαρξη οικογενειακών, πολιτιστικών ή κοινωνικών δεσμών με τη χώρα προέλευσής του, σε περίπτωση ανάκλησης ή μη ανανέωσης του τίτλου διαμονής, καθώς και σε περίπτωση λήψης μέτρου απομάκρυνσης εις βάρος του αιτούντος την επανένωση ή των μελών της οικογενείας του.

Άρθρο 16

Στις περιπτώσεις απόρριψης της αίτησης οικογενειακής επανένωσης, μη ανανέωσης ή ανάκλησης του τίτλου διαμονής ή θέσπισης μέτρου απομάκρυνσης, ο αιτών και τα μέλη της οικογένειας έχουν πρόσβαση σε ένδικα μέσα στο σχετικό κράτος μέλος.

Άρθρο 17

Τα κράτη μέλη προσδιορίζουν το καθεστώς κυρώσεων που ισχύουν για παραβάσεις των εθνικών διατάξεων που λαμβάνονται κατ' εφαρμογήν της παρούσας οδηγίας και λαμβάνουν κάθε απαραίτητο μέτρο για να εξασφαλίσουν την εφαρμογή των κυρώσεων αυτών. Οι κατ'αυτόν τον τρόπο προβλεπόμενες κυρώσεις πρέπει να είναι αποτελεσματικές, ανάλογες και αποτρεπτικές. Τα κράτη μέλη κοινοποιούν αυτές τις διατάξεις στην Επιτροπή το αργότερο κατά την ημερομηνία που προβλέπεται στο άρθρο 19, και κάθε μεταγενέστερη τροποποίηση που τις αφορά το ταχύτερο δυνατόν.

Κεφάλαιο VII

Τελικές διατάξεις

Άρθρο 18

Το αργότερο δύο έτη μετά την προθεσμία που ορίζεται στο άρθρο 19, η Επιτροπή υποβάλλει έκθεση στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και στο Συμβούλιο για την εφαρμογή της παρούσας οδηγίας στα κράτη μέλη και προτείνει, ενδεχομένως, τις απαραίτητες τροποποιήσεις.

Άρθρο 19

Τα κράτη μέλη θέτουν σε ισχύ τις νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις που είναι απαραίτητες για να συμμορφωθούν με την παρούσα οδηγία το αργότερο μέχρι την 31η Δεκεμβρίου 2002. Ενημερώνουν αμέσως την Επιτροπή σχετικά.

Όταν τα κράτη μέλη θεσπίζουν τις εν λόγω διατάξεις, οι τελευταίες αυτές περιέχουν παραπομπή στην παρούσα οδηγία ή συνοδεύονται από παρόμοια παραπομπή κατά την επίσημη δημοσίευσή τους. Ο τρόπος της παραπομπής καθορίζεται από τα κράτη μέλη.

Άρθρο 20

Η παρούσα οδηγία αρχίζει να ισχύει την εικοστή μέρα μετά τη δημοσίευσή της στην Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων.

Άρθρο 21

Η παρούσα οδηγία απευθύνεται στα κράτη μέλη.

Βρυξέλλες,

Για το Συμβούλιο,

Ο Πρόεδρος

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ

Οδηγία 64/221/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 25ης Φεβρουαρίου 1964, για το συντονισμό των ειδικών μέτρων για τη διακίνηση και τη διαμονή αλλοδαπών, τα οποία δικαιολογούνται για λόγους δημόσιας τάξης, δημόσιας ασφάλειας ή δημόσιας υγείας [8].

[8] ΕΕ 56 της 4.4.1964, σ. 850/64.

Οδηγία 68/360/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 15ης Οκτωβρίου 1968, για την κατάργηση των περιορισμών στη διακίνηση και στη διαμονή των εργαζομένων των κρατών μελών και των οικογενειών τους στο εσωτερικό της Κοινότητας [9].

[9] ΕΕ L 257 της 19.10.1968, σ. 13.

Κανονισμός (ΕΟΚ) 1251/70 της Επιτροπής, της 29ης Ιουνίου 1970, για το δικαίωμα των εργαζομένων να παραμένουν στην επικράτεια κράτους μέλους μετά την άσκηση σε αυτό ορισμένης εργασίας [10].

[10] ΕΕ L 142 της 30.6.1970, σ. 24.

Οδηγία 73/148/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 21ης Μαΐου 1973, για την κατάργηση των περιορισμών στη διακίνηση και στη διαμονή των υπηκόων των κρατών μελών στο εσωτερικό της Κοινότητας στον τομέα της εγκατάστασης και της παροχής υπηρεσιών [11].

[11] ΕΕ L 172 της 28.6.1973, σ. 14.

Οδηγία 75/34/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 17ης Δεκεμβρίου 1974, για το δικαίωμα των υπηκόων ενός κράτους μέλους να παραμένουν στην επικράτεια άλλου κράτους μέλους μετά την άσκηση σε αυτό μη μισθωτής δραστηριότητας [12].

[12] ΕΕ L 14 της 20.1.1975, σ. 10.

Οδηγία 90/364/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 28ης Ιουνίου 1990, σχετικά με το δικαίωμα διαμονής [13].

[13] ΕΕ L 180 της 13.7.1990, σ. 26.

Οδηγία 90/365/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 28ης Ιουνίου 1990, σχετικά με το δικαίωμα διαμονής των μισθωτών και μη μισθωτών εργαζομένων που έχουν παύσει την επαγγελματικής τους δραστηριότητα [14].

[14] ΕΕ L 180 της 13.7.1990, σ. 28.

Οδηγία 93/96/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 29ης Οκτωβρίου 1993, σχετικά με το δικαίωμα διαμονής των σπουδαστών [15].