31. 12. 91 Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων Αριθ. C 339/75 
ι) Να αναγνωρισθεί στη Συνθήκη η συνεργασία με τις ανα­
πτυσσόμενες χώρες και η παροχή βοήθειας προς τις χώρες 
αυτές ως συνέπεια της συνυπευθυνότητας της Κοινότητας. 
ια) Οι διεθνείς νομισματικές αρχές (ΔΝΤ, Ομάδα των 7 κλπ.) 
να αναλάβουν πρωτοβουλία για μια ανάλυση και ενδεχο­
μένως μεταρρύθμιση του υφισταμένου διεθνούς νομισμα-
Βρυξέλλες, 26 Σεπτεμβρίου 1991. 
Ι. ΠΡΟΟΙΜΙΟ 
1. Επιδοκιμασία της προσπάθειας για ολοκληρωμένη 
πολιτική 
1.1. Προσαρμογή 
1.1.1. Η ΟΚΕ επικροτεί την υπό εξέταση ανακοίνωση και 
συγχαίρει την Επιτροπή για την πρόθεση της να υιοθετήσει 
μια κοινή αλιευτική πολιτική που θα ανταποκρίνεται στη νέα 
συγκυρία. 
1.2. Διαβούλευση 
1.2.1. Η ΟΚΕ επισημαίνει ότι πρόκειται για μια 
ανακοίνωση η οποία προηγείται της έκθεσης που θα τικού συστήματος, που σύμφωνα με πολλές γνώμες, είναι 
υπεύθυνο για τις σημερινές δυσχέρειες στην παγκόσμια 
οικονομική εξέλιξη αλλά και στην Κοινότητα. 
ιβ) Να δοθεί προσοχή στα αναμενόμενα μεταναστευτικά 
ρεύματα από, ιδίως, την Κεντρική και Ανατολική 
Ευρώπη αλλά και τη Βόρεια Αφρική. 
Ο Πρόεδρος της 
Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής 
Francois STAEDELIN 
υποβληθεί στο Συμβούλιο πριν από την 31η Δεκεμβρίου 1991 
και για την οποία η Επιτροπή επιθυμεί να γνωρίσει τις 
αντιδράσεις των δημοσίων διοικήσεων των κρατών μελών 
καθώς και των επαγγελματιών του κλάδου, τόσο σε εθνικό 
όσο και κοινοτικό επίπεδο. 
1.3. Ολοκληρωμένη πολιτική 
1.3.1. Επειδή η αλιεία στο σύνολο της είναι μια ιδιαίτερα 
πολύπλοκη δραστηριότητα, επιβάλλεται να υπάρξει μια 
προσέγγιση με βάση μια ολοκληρωμένη πολιτική που να 
αντιμετωπίζει συνολικά το θέμα (αλιευτικοί πόροι, τιμές και 
αγορές, διαρθρώσεις, κοινωνική διάσταση). Γνωμοδότηση για την Ανακοίνωση της Επιτροπής προς το Συμβούλιο και το Κοινοβούλιο «Η κοινή 
αλιευτική πολιτική» 
(91/C 339/14) 
Στις 11 Ιανουαρίου 1991 και βάσει του άρθρου 198 της Συνθήκης ΕΟΚ το Συμβούλιο αποφάσισε να 
ζητήσει τη γνωμοδότηση της ΟΚΕ για την Ανακοίνωση της Επιτροπής προς το Συμβούλιο και το 
Κοινοβούλιο: «Η κοινή αλιευτική πολιτική». 
Το τμήμα γεωργίας και αλιείας, που επιφορτίσθηκε με την προετοιμασία των εργασιών της ΟΚΕ για 
το θέμα, εξέδωσε τη γνωμοδότηση του στις 5 Σεπτεμβρίου 1991 με βάση εισήγηση του κ. Silva. 
Κατά τη 289η σύνοδο ολομέλειας (συνεδρίαση της 26ης Σεπτεμβρίου 1991), η ΟΚΕ εξέδωσε με 
πλειοψηφία χωρίς ψήφους κατά και δύο αποχές την ακόλουθη γνωμοδότηση. 
Αριθ. C 339/76 Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων 31.12.91 
2. Ανάγκη για κοινωνική πολιτική 
2.1. Σοβαρή παράλειψη 
2.1.1. Η έλλειψη της κοινωνικής συνιστώσας από την 
κοινοτική αλιευτική πολιτική αποτελεί σοβαρή παράλειψη. 
2.1.2. Οπωσδήποτε η Επιτροπή φαίνεται να έχει 
συνειδητοποιήσει την ανάγκη συνεκτίμησης της κοινωνικής 
πλευράς του θέματος. 
2.2. Γνωμοδότηση της ΟΚΕ 
2.2.1. Η ΟΚΕ, στις προγενέστερες γνωμοδοτήσεις της και 
ιδίως σ'αυτήν για τις «κοινωνικές πτυχές της θαλάσσιας 
αλιείας»('), επεσήμανε επανειλημμένα την έλλειψη μιας 
πραγματικής κοινωνικής πτυχής από την κοινή αλιευτική 
πολιτική, γεγονός που τείνει να υποβαθμίζει τις θετικές 
δράσεις που έχουν αναληφθεί σε άλλους τομείς. 
2.3. Ενσωμάτωση της κοι νωνι κής διάστασης 
2.3.1. Το κοινοτικό Δίκαιο αναφέρεται ευρέως στην έννοια 
της ενσωμάτωσης, και γι'αυτό το λόγο δεν χωρεί αμφιβολία 
ότι θα επιτευχθεί η ενσωμάτωση της κοινωνικής διάστασης 
στις λοιπές πολιτικές της Κοινότητας. 
3. Πρόβλεψη για κοινωνικο-οικονομικά συνοδευτικά μέτρα 
3.1. Οι κοινωνικο-οικονομικές συνέπειες της διαρ­
θρωτικής πολιτικής των Πολυετών Προγραμμάτων 
Προσανατολισμού (ΠΠΠ), καθώς και αυτές της πολιτικής 
για τη διαχείριση των πόρων πρέπει να εξετάζονται πριν 
τεθούν σε ισχύ οι εν λόγω πολιτικές και είναι αναγκαίο να 
προβλέπονται συνοδευτικά μέτρα. 
4. Αποδοχή των επαγγελματιών του κλάδου: μια επιτακτική 
ανάγκη 
4.1. Η επιτυχία της αλιευτικής πολιτικής είναι συνάρτηση 
της αποδοχής των στόχων της από τους εφοπλιστές και τους 
αλιείς. Η αποδοχή θα είναι ανάλογη με τη συμβολή της στη 
βέλτιστη εκμετάλλευση των κοινοτικών αλιευτικών πόρων, 
στην αξιοποίηση τους και στη βιωσιμότητα των 
επιχειρήσεων προκειμένου να εξασφαλισθούν δίκαια 
εισοδήματα και σύγχρονες κοινωνικές συνθήκες. 
5. Μεσόγειος 
5.1. Δεδομένης της ιδιομορφίας του τομέα της αλιείας στη 
Μεσόγειο, κρίθηκε επιθυμητό να συμπεριληφθεί η εν λόγω 
περιοχή στην κοινή αλιευτική πολιτική. Η ΟΚΕ φρονεί ότι 
η Κοινότητα πρέπει να καταβάλει, σε πολιτικό, τεχνικό και 
κανονιστικό επίπεδο, τις απαραίτητες προσπάθειες 
προκειμένου να συμπεριληφθεί πλήρως η περιοχή της 
Μεσογείου στην κοινή αλιευτική πολιτική. 
(') ΕΕ αριθ. C237 της 12. 9. 1988. II. ΓΕΝΙΚΕΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ 
1. Διατήρηση και διαχείριση των αλιευτικών πόρων 
1.1. Διασφάλιση του μέλλοντος 
1.1.1. Ο στόχος των αλιευτικών δραστηριοτήτων 
συνίσταται στην άντληση με διαρκή τρόπο των μεγαλυτέρων 
δυνατών οφελών από τους ανανεώσιμους αλιευτικούς πόρους, 
με παράλληλη διατήρηση της ισορροπίας του θαλάσσιου 
περιβάλλοντος, προκειμένου να διασφαλισθεί το μέλλον. 
1.2. Διατήρηση της αλιευτικής δραστηριότητας και 
βελτίωση των εισοδημάτων 
1.2.1. Μια πολιτική διατήρησης, καταλλήλως 
προσαρμοσμένη στον τομέα της αλιείας και βασισμένη στην 
εξέλιξη των επιστημονικών γνώσεων και την τεχνολογική 
πρόοδο που συνεπάγεται, δύναται να επιτρέψει την κατά 
τακτά χρονικά διαστήματα ανανέωση των αλιευτικών πόρων 
καθιστώντας έτσι δυνατή τη διατήρηση της εν λόγω 
σημαντικής οικονομικής δραστηριότητας, καθώς και τη 
βελτίωση των εισοδημάτων των απασχολουμένων στον 
κλάδο. 
1.3. Προστασία του θαλάσσιου περιβάλλοντος 
1.3.1. Περιβαλλοντικές παράμετροι 
1.3.1.1. Μια τέτοιου είδους πολιτική διατήρησης και 
διαχείρισης των αλιευτικών πόρων πρέπει να λαμβάνει υπόψη 
την προστασία του θαλάσσιου πριβάλλοντος. Πράγματι, η 
εν λόγω δραστηριότητα είναι συνάρτηση της βιολογικής 
πραγματικότητας που επηρεάζεται σε μεγάλο βαθμό από 
περιβαλλοντικές παραμέτρους μεταξύ των οποίων διακρίνεται 
η ρύπανση. Απαιτεί ολοκληρωμένα περιβαλλοντικά μέτρα, 
τα οποία δεν μπορεί να έχουν σχέση μόνο με την κοινοτική 
περιβαλλοντική πολιτική, αλλά μάλλον να αποτελούν 
αναπόσπαστο μέρος της κοινής αλιευτικής πολιτικής. Το 
άρθρο 130 Π της Συνθήκης περί ιδρύσεως της ΕΟΚ αναφέρει 
συγκεκριμένα ότι: «Οι ανάγκες στον τομέα της προστασίας 
του περιβάλλοντος αποτελούν συνιστώσα των άλλων 
πολιτικών της Κοινότητας». 
1.3.1.2. Η καλή γνώση και χρησιμοποίηση των 
περιβαλλοντικών παραμέτρων κατά τον καθορισμό των 
βιομαζών ιχθύων θα επέτρεπαν να γίνει αντιληπτός ο βαθμός 
κατά τον οποίο οι εν λόγω παράμετροι επηρεάζουν τη 
θνησιμότητα των ειδών και ενδεχομένως θα είχαν ως 
αποτέλεσμα να μην καταλογίζεται συστηματικά η μείωση των 
αποθεμάτων μόνο στη θνησιμότητα λόγω αλιείας. 
1.3.2. Ποιότητα των υδάτων 
1.3.2.1. Επιβάλλεται να γνωρίζουμε ποια είναι η εξέλιξη 
της ποιότητας των κοινοτικών υδάτων. Οι αντιπροσωπευτικές 
οργανώσεις του εν λόγω τομέα θα έπρεπε να ενημερώνονται 
για την επικρατούσα κατάσταση, τους στόχους και δράσεις 
της ΕΚ, καθώς και για τα σχετικά αποτελέσματα. Περαιτέρω, 
η ΕΚ, στο πλαίσιο της εν λόγω προοπτικής, θα έπρεπε να 
προβεί σε ενέργειες προς τα κράτη μέλη και τη διεθνή 
κοινότητα. Θα έπρεπε επίσης να αναλάβει παιδαγωγική 
δράση για τους πολίτες που ασχολούνται ερασιτεχνικώς με 
την αλιεία. 
31.12.91 Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων Αριθ. C 339/77 
1.4. Συνολικά Επιτρεπόμενα Αλιεύματα (ΤAC) και 
ποσοστώσεις 
1.4.1. Διατήρηση του ισχύοντος καθεστώτος 
με παράλληλη βελτίωση του 
1.4.1.1. Παρά τις αδυναμίες του συστήματος ρύθμισης της 
αλιευτικής δραστηριότητας, η εμπειρία καταδεικνύει τη 
χρησιμότητα της διατήρησης του ισχύοντος καθεστώτος των 
Συνολικών Επιτρεπομένων Αλιευμάτων (TAC) και των 
ποσοστώσεων. Το εν λόγω σύστημα, το οποίο επιδέχεται 
βελτιώσεις, σε συνδυασμό με άλλα μέτρα διαρθρωτικού 
χαρακτήρα, επέτρεψε την ανάσχεση των καταστρεπτικών 
συνεπειών της υπεραλίευσης ορισμένων αποθεμάτων(') και 
την εξασφάλιση της ισόροροπης κατανομής των 
δυνατοτήτων αλίευσης μεταξύ των διαφόρων κρατών μελών. 
Περαιτέρω, είναι ευρέως διαδεδομένο και οι επαγγελματίες 
του κλάδου, που γνωρίζουν ήδη τους μηχανισμούς του, έχουν 
ευαισθητοποιηθεί ως προς αυτό. 
1.4.1.2. Ωστόσο, η αποκλειστική χρήση των αναλυτικών 
μεθόδων, χωρίς αναφορά σε άλλες παραμέτρους (πρβλ. 1.3), 
δεν ανταποκρίνεται πάντοτε στη βιολογική πραγματικότητα. 
Μία πολύπλευρη προσέγγιση θα επέτρεπε να κατανοηθεί 
καλύτερα η εξέλιξη των ειδών εντός του οικοσυστήματος. 
1.4.2. Ετήσια μεταφορά 
1.4.2.1. Όσον αφορά το καθεστώς των TAC και των 
ποσοστώσεων, μήπως θα ήταν προσφορότερο να καθορισθεί 
για κάθε κράτος μέλος ξεχωριστά ένα ετήσιο σύστημα 
μεταφοράς, θετικής ή αρνητικής, προκειμένου να 
αντιμετωπίζονται οι διαπιστόμενες ελλείψεις; 
1.4.3. Ανταλλαγές ποσοστώσεων και συντε­
λεστές ανταλλαγών 
1.4.3.1. Οπωσδήποτε, για περιπτώσεις υπέρβασης των 
ποσοστώσεων από ένα κράτος μέλος εις βάρος άλλου, 
προβλέπεται ήδη ανάλογο σύστημα [κανονισμός (ΕΟΚ) αριθ. 
493/87 της 18ης Φεβρουαρίου 1987]. 
1.4.3.2. Υπό το πρίσμα αυτό, το άρθρο 5 του κανονισμού 
(ΕΟΚ) αριθ. 170/83 προβλέπει τη δυνατότητα προσαρμογής 
των διαφόρων εθνικών αλιευτικών δραστηριοτήτων στις 
μεταβολές που πραγματοποιούνται στον εν λόγω τομέα: οι 
ανταλλαγές μεταξύ των κρατών μελών, που επιτρέπονται 
βάσει του προαναφερθέντος άρθρου, είναι σημαντικές και 
χρήσιμες, διότι, στα πλαίσια του άρθρου αυτού, τηρείται η 
αρχή της «σχετικής σταθερότητας» και επιτρέπεται 
παράλληλα ορισμένη ελαστικότητα όσον αφορά την 
προαναφερθείσα δραστηριότητα. Θα ήταν ίσως σκόπιμο να 
προσαρμοσθούν οι συντελεστές ανταλλαγών που 
προβλέφθηκαν το 1983 (αντιστοιχία τόνων βακαλάου), 
δεδομένου ότι η εξέλιξη των αγορών και της αλιείας 
επέφεραν, χωρίς αμφιβολία, αύξηση της αξίας (ή μείωση των 
τιμών) για ορισμένα είδη που εκτιμούνται σήμερα 
διαφορετικά στην αγορά. 
(') «Κατευθυντήριες γραμμές και κίνητρα για την ανάπτυξη της κοι­
νής αλιευτικής πολιτικής», Ανακοίνωση της Επιτροπής προς το 
Συμβούλιο της 12ης Ιουνίου 1986 [έγγρ. COM(86) 302 τελικό]. 1.4.4. Υποδείξεις 
1.4.4.1. Φαίνεται επίσης αναγκαία: 
— πρόβλεψη για μεγαλύτερη συμμετοχή των επαγγελματιών 
του κλάδου, 
— πρόβλεψη για ποσοστώσεις που θα αφορούν διάφορα είδη 
ή αλιεύματα από κοινού και ποσοστώσεις για πολλαπλές 
περιοχές έστω και αν τούτο δεν είναι εντελώς 
ικανοποιητικό από επιστημονική άποψη, 
— πρόβλεψη, εκτός της προαναφερθείσας πολύπλευρης 
προσέγγισης, για καθορισμό «παρεμπίπτουσας αλιείας» 
(by-catches) για την αλιευτική δραστηριότητα το προϊόν 
της οποίας προορίζεται για ανθρώπους. Στην περίπτωση 
που απαγορεύεται η αλίευση ενός είδους σε μια 
συγκεκριμένη αλιευτική ζώνη, οι αλιείς θα μπορούσαν να 
κρατήσουν στο σκάφος μικρό ποσοστό των 
παρεμπιπτόντων ειδών που αλίευσαν, χωρίς τη θέληση 
τους, κατά την αλίευση άλλου είδους, αντί να τα 
επιστρέψουν οπωσδήποτε στη θάλασσα. Από τη στιγμή 
που οι ιχθύες έχουν αποβιώσει, η πρακτική της απόρριψης 
τους στη θάλασσα δεν συμβάλλει κατά κανόνα στη 
διατήρηση του αντίστοιχου αποθέματος και δεν ευνοεί 
την αλιευτική δραστηριότητα, ενώ αντιθέτως η πώληση 
των εν λόγω αλιευμάτων, έστω και περιορισμένη, θα 
αύξανε την ποσότητα των συνολικών αλιευμάτων και 
επομένως και το εισόδημα των αλιέων, 
— συμπληρωματική πρόβλεψη, μόνο στην περίπτωση που η 
σοβαρότητα της κατάστασης το δικαιολογεί, ενός 
συστήματος κοινοτικών αδειών για τις ευαίσθητες ζώνες 
βάσει του οποίου τα κράτη μέλη θα είναι υπεύθυνα για 
την κατάρτιση σχετικών καταλόγων πλοίων, ενώ οι 
κατάλογοι, θα επιδέχονται αλλαγές σε συγκεκριμένα 
χρονικά διαστήματα. Ο συνολικός αριθμός των αδειών 
που χορηγούνται πρέπει να αντιστοιχεί στην επιτρεπτή 
αλιευτική δραστηριότητα. 
1.4.5. Προληπτικά TAC 
1.4.5.1. Αφετέρου, φαίνεται λογικό να εφαρμόζονται τα 
TAC με ελαστικότητα, εφόσον δεν είναι γνωστή επαρκώς η 
εξέλιξη των αποθεμάτων. 
1.4.6. Απλά μέτρα 
1.4.6.1. Το τέλειο σύστημα διαχείρισης των αλιευτικών 
πόρων δεν υπάρχει. Η ορθολογική διαχείριση πρέπει να 
συνδυάζεται με μέτρα μη τεχνοκρατικού χαρακτήρα. Τα απλά 
μέτρα που επιδέχονται βελτιώσεις είναι προτιμότερα από ένα 
πολύπλοκο σύστημα που φαινομενικώς είναι τέλειο αλλά 
αδύνατο να εφαρμοστεί. 
1.5. Μέτρα τεχνικού χαρακτήρα 
1.5.1. Ευχερή διαδικασία ελέγχου 
1.5.1.1. Είναι επιθυμητό να υιοθετηθούν μέτρα των οποίων 
η εφαρμογή θα μπορεί να ελεγχθεί, και οι λεπτομέρειες 
Αριθ^]^ Επίσημη Εφημερίδα των ευρωπαϊκών Κοινοτήτων ^ιι^ι 
εφαρμογής τους να είναι τέτοιας φύσεως ώστε να μην 
προκαλούν λαθηηδιαφορετικες εκτιμήσεις ανάλογα με τον 
εκάστοτε επιθεωρητή 
1^ Ιιροκαταρκτικεςδοκιμες 
^^^ ϋριναπο τη θέσπιση νέων διατάξεων ^δίχτυα με 
τετραγωνιδια αυ^ησητωνδιαστασεωντωντετραγωνιδιων 
κτλ^ πρέπει να προηγούνται προκαταρκτικές δοκιμές σε 
συνεργασία με τους επαγγελματίες του κλάδους προκείμενου 
ναεκτιμηθειηεπιδρασητουςκαιναπρο^λεφθουνπαραλληλα 
μέτρα 
1^ ^^^^^^^^ 
1^1 Επιπτώσεις επι των αλιευτικών αποθε 
ματων 
1^11 Είναι χρήσιμο να αποτιμηθούν επακριβώς οι 
επιπτώσεις της εν λόγω αλιευτικής μεθόδου τοπροιοντης 
οποίας δεν προορίζεται να καταναλωθεί απο ανθρώπους^ επι 
τωναλιευτικωναποθεματων^τηνπεριπτωσηπουηεπιδραση 
της εν λόγω αλιευτικής μεθόδου που υπερβαίνει τα 
προβλεπόμενα όρια επι του συνόλου των αλιευτικών 
αποθεμάτων είναι σημαντική δεν θα είναι δυνατόν ^α 
προβλεφθεί ενίσχυση των τεχνικών μέτρων διαχείρισης 
μείωση των ποσοστώσεων και αναδιάρθρωση των αλιευτικών 
στολών 
1^1^ ^ε περίπτωση διατήρησης της βιομηχανικής 
αλιείας για ορισμένα είδη που μπορεί μονό να 
χρησιμοποιηθουνγιααλλουςσκοπουςκαιοχι για ανθρωπινή 
κατανάλωση η άσκηση της αλιείας αυτής πρέπει να 
επιτρέπεται τότε μονό όταν δεν υπάρχει οιαδήποτε επίπτωση 
στα αποθέματα που προορίζονται για ανθρωπινή 
κατανάλωση ^πο τις συνθήκες αυτές πρεπεινα ελέγχεται 
αυστηρών 
1υ^ μετατροπή 
^^ ϋ μετατροπή του εν λόγω τομέα καθώς καιοανα-
προσανατολισμός του προς προϊόντα που προορίζονται να 
καταναλωθούν απο ανθρώπους πρέπει να τύχουν προτεραιό­
τητας 
171 Αικτυοπληροφορικης 
1711 Οπως αναφέρεται στο σημειο^^τελευταια παρά­
γραφος του έγγραφου της Επιτροπης^ηενδεχομενη χρησιμο­
ποίηση ενός ολοκληρωμένου δικτύου πληροφορικής για την 
εντόπιση των σκαφων^πρεπει να ανταποκρίνεται σε πραγμα­
τική βούληση εκ μέρους τουκλαδουκαινα^ασιζεταισε 
προκαταρκτική μελέτη στην οποία θαεκτιθενται οι πραγματι­
κές δυνατοτητεςκαι θα καθορίζεται τόσο το κόστος οσο και 
ησκοπιμοτητα του δικτύου για το σύνολο του κοινοτικού 
στόλου Απο τη χρησιμοποίηση ενός τέτοιου δικτύου δεν θα 
πρέπει ναπροκυ^ουνδιαφορεςμεταχειρισηςαναλογα με 
τους διαφορετικούς τύπους ναυτιλίας και σκαφωνΤοδικτυο 
δενπρεπει να αντικαταστήσει τις επιθεωρήσεις^ στη θάλασσα 
και στην ^ηρα που επιτρέπουν να ελεγχονταιτα είδη τις 
ποσοτητεςκαι το μέγεθος των αλιευομενωνιχθυωνητοντυπο 
των χρησιμοποιηθέντων δικτύων συνεπώς το δίκτυο πρέπει 
να αποτελέσει συμπληρωματικό μεσο^ελεγχου^ 17^ μεγαλύτερη εποπτεία 
17^1 Εν πάση περιπτωσε4ηθΚΕ είναι της γνώμης οτι 
μονονεναςαυστηροτεροςελεγχοςστη θάλασσα και την^ηρα 
δύναται ναεπιτρει^ειτηνα^ιολογηση της αποτελεσματικοτη-
ταςηοχι των τεχνικών μετρωνκαθως και να δικαιολογήσει 
την ανάγκη τροποποίησης τους 
17] Κατάρτιση αρμοδιότητες και στελε 
χώση του σώματος των επιθεωρητών 
17]1 Οελεγχος της εφαρμογής της κοινοτικής νομοθε 
σιας στον τομέα της αλιείας διενεργείται απο εθνικούς επιθε 
ωρητες που ορίζονται απο τα κράτη μελη^ οι οποίοι ωστόσο 
^ασει των διατάξεων του κανονισμού ^ΕΟΚ^αριθ ^7^ 
επικουρουνται στα καθήκοντα τους απο υπάλληλους που 
ε^ουσιοδοτειηΕπιτροπη 
17]^ Ησυνοχη της κοινής αλιευτικής πολιτικής και το 
κοινοτικό ενδιαφέρον γι^αυτη θέτουν το ζήτημα της κατάρτι­
σης των εθνικών επιθεωρητών Ι^ασει κοινοτικών προτύπων^ 
της ενίσχυσης των αρμοδιοτητωνκαι της αύξησης των μελών 
του σώματος των κοινοτικών επιθεωρητών τόσο αυτών που 
απασχολούνται στη θάλασσα οσο και αυτών που απασχολού­
νται στην ^ηρα 
17^ Οικονομική βοήθεια 
17^1 ΗΟΚΕ επισημαίνει την ανάγκη για παροχή μεγα­
λύτερης βοήθειας στα κράτη μέλη προκείμενου να ενισχυθεί 
οελεγχος και καταστεί έτσι αποτελεσματικός Οσον άφορα 
την αύξηση των μέσων έλεγχου στη θάλασσαν τα κράτη μέλη 
θαεπρεπεναλα^ουν βοήθεια για την αποκτησηητη χρήση 
αλιευτικών σκάφων που ενδεχομένως έχουν παροπλισθεί 
ρ^ασει της διαρθρωτικής πολιτικής 
^1 Α^ησ^^^ 
^11 Ηδιαχειριση των αλιευτικών πόρων απαιτεί αντί 
στοιχια μεταξύ της αλιευτικής ικανοτηταςκαιτηςεπιτρεπτης 
αλιευτικής δραστηριότητας^ πράγμα που δεν συμβαίνει 
παντοτεσημεραΑυτοπρουποθετειτονελεγχοτουαλιευτικου 
στόλου 
^^1 Η επίτευξη της πλήρους αντιστοιχίας είναι αδύνατη 
Απαιτούνται προσωρινεςμορφεςπροσαρμογης^ γεγονός όμως 
που θετειτο ζήτημα του τύπου διαχείρισης που πρεπεινα 
εφαρμοστεί 
^^ συγκεκριμένα^ είναι δυνατόν να επιτευχθεί σταθερό­
τητα τωναλιευτικων δραστηριοτήτων μεσωενοςκαταλληλου 
συνδυασμού των μέτρων που ρυθμίζουν τη διαχείριση των 
31. 12.91 Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων Αριθ. C 339/79 
αλιευτικών πόρων και των διαρθρωτικών μέτρων που αποβλέ­
πουν στον έλεγχο της αλιευτικής ικανότητας του κοινοτικού 
στόλου. 
2.3. Κοινωνικές επιπτώσεις 
2.3.1. Συνοδευτικά μέτρα 
2.3.1.1. Είναι επιτακτική ανάγκη να συνδυαστεί το σύνολο 
των διατάξεων με ενδεδειγμένα μέτρα όσον αφορά την κοινω­
νική πολιτική. Πρέπει να επισημανθεί ότι η τελευταία αποτε­
λεί τον κυριότερο στόχο των επικρίσεων που προέρχονται 
από τους επαγγελματίες του κλάδου και ένα από τα εμπόδια 
όσον αφορά το αξιόπιστο των ΠΠΠ. 
2.3.2. Επίδραση των κοινοτικών μέτρων 
2.3.2.1. Ενόψει ενός καλύτερου καθορισμού των μελλοντι­
κών προτεραιοτήτων της κοινής αλιευτικής πολιτικής, είναι 
σημαντικό να εκτιμηθεί η επίδραση των κοινοτικών μέτρων, 
ιδίως επί του επιπέδου της απασχόλησης και της εξέλιξης 
των εισοδημάτων, και ειδικότερα όσον αφορά τα μικρά σκάφη 
(μήκους μικρότερου των 12 μέτρων) που δημιουργούν την 
πλειοψηφία των άμεσων θέσεων εργασίας. 
2.4. Υπολογισμός της αλιευτικής δραστηριότητας 
2.4.1. Κοινοτικό μητρώο αλιευτικών σκαφών 
2.4.1.1. Μια κατάλληλα προσαρμοσμένη διαρθρωτική 
πολιτική προϋποθέτει την ύπαρξη κοινοτικού μητρώου αλιευ­
τικών σκαφών. Οι προσπάθειες που έχουν ήδη αναληφθεί 
προκειμένου να διαπιστωθεί, όσον το δυνατόν ακριβέστερα, η 
χωρητικότητα του κοινοτικού στόλου καθώς και τα ιδιαίτερα 
χαρακτηριστικά των πλοίων, ιδίως εκείνα που επιτρέπουν να 
εκτιμηθεί η αλιευτική δραστηριότητα, αξίζουν να υποστηρι­
χθούν. 
2.4.2. Δείκτες που επιτρέπουν να υπολογισθεί 
η αλιευτική δραστηριότητα 
2.4.2.1. Τα ΠΠΠ άλλωστε, υπολογίζονται βάσει της ισχύος 
του κινητήρα σε kW και των κόρων ολικής χωρητικότητας 
που δεν είναι ακριβώς κατάλληλοι δείκτες για τον υπολογι­
σμό της αλιευτικής δραστηριότητας. Άλλοι παράγοντες όπως 
το μήκος των διχτύων και των πετονιών, ο πραγματικός χρό­
νος αλίευσης κτλ. πρέπει να ληφθούν υπόψη. 
2.5. Ρύθμιση της προσπάθειας για μείωση 
2.5.1. Όσον αφορά την απαραίτητη αναδιάρθρωση του 
κοινοτικού στόλου (μείωση της χωρητικότητας του κατά 
μέσο όρο της τάξεως του 40% προτάθηκε από τους εμπειρο­
γνώμονες των οποίων τη γνωμοδότηση ζήτησε η Επιτροπή) 
πρέπει να επισημανθεί ότι αυτή δεν μπορεί να πραγματοποιη­
θεί ομοιομόρφως σε όλη την Κοινότητα. Πρέπει να αντιμετω­
πισθεί με διάφορους τρόπους ανάλογα με τη χώρα και το 
επίπεδο αντιστοιχίας των εθνικών ΠΠΠ της. Στην πράξη, 
είναι απαραίτητο να εκπονηθεί μια πιο εμπεριστατωμένη μελέτη για τον κάθε στόλο ξεχωριστά και να υπολογισθούν 
οι αντίστοιχες αλιευτικές ικανότητες σε συσχετισμό με τις 
προβλεπόμενες ποσοστώσεις. Αυτό αποτελεί άλλωστε και τη 
μοναδική μέθοδο εφαρμογής στην πράξη της πρότασης της 
Επιτροπής για μείωση των συνολικών τόπων αλιείας στην 
Κοινότητα. 
2.6. Αλιεία στα ύδατα τρίτων χωρών 
2.6.1. Ο βασικότερος στόχος της διαρθρωτικής πολιτικής 
είναι η εξασφάλιση της ισορροπίας μεταξύ των εσωτερικών 
αλιευτικών πόρων και της αλιευτικής ικανότητας των κοινο­
τικών στόλων. Υπό την έννοια αυτή οι δραστηριότητες όπου 
χρησιμοποιούνται μόνον οι αλιευτικοί πόροι τρίτων χωρών 
είναι ανάγκη να υποβάλλονται σε περιορισμούς άλλους από 
εκείνους που επιβάλλονται από τα ΠΠΠ. 
2.7. Ενισχύσεις 
2.7.1. Καινοτομία 
2.7.1.1. Οι ενισχύσεις για εκσυγχρονισμό πρέπει να χορη­
γούνται κατά προτεραιότητα στα καινοτόμα προγράμματα, 
καθώς και σε εκείνα που αποβλέπουν στη βελτίωση των 
συνθηκών ασφαλείας, διαβίωσης και εργασίας. 
2.7.2. Προτεραιότητα στην αναδιάρθρωση 
2.7.2.1. Ωστόσο, καθ'όσο διάστημα υφίσταται σημαντική 
ανισοσκέλεια μεταξύ των «αλιευτικών πόρων και της αλιευτι­
κής ικανότητας», πρέπει να δοθεί μεγαλύτερη βαρύτητα στα 
προγράμματα αναδιάρθρωσης των κρατών μελών, προκειμέ­
νου να επιτευχθεί αντιστοιχία μεταξύ της αλιευτικής ικανότη­
τας και των διαθέσιμων αλιευτικών πόρων. 
2.7.3. Αποφυγή των στρεβλώσεων του ανταγω­
νισμού 
2.7.3.1. Περαιτέρω, είναι λογικό να αποφεύγεται, για τα 
σκάφη που αλιεύουν στην ίδια αλιευτική ζώνη, η χορήγηση 
πολύ διαφορετικών ενισχύσεων ναυπήγησης, διότι αυτές 
ενδέχεται να προκαλέσουν στρεβλώσεις του ανταγωνισμού. 
2.7.4. Ανεπαρκής προϋπολογισμός 
2.7.4.1. Πρέπει επίσης να επισημανθεί, σχετικά με τη χρη­
ματοδότηση της διαρθρωτικής πολιτικής, ότι τα μέτρα χρη­
ματοδότησης που προβλέποναι στο πλαίσιο των κονδυλίων 
του προϋπολογισμού που προτείνονται στον κανονισμό 
(ΕΟΚ) αριθ. 4028/86 (όπως τροποποιήθηκε), είναι περιορι­
σμένα συγκριτικά με τους αναγγελθέντες στόχους και τις 
προσδοκίες που δημιούργησε η ανακοινωθείσα νέα διαρθρω­
τική πολιτική. Δικαιολογημένα αναμένεται όπως η κατά­
σταση αυτή βελτιωθεί με τις μελλοντικές πιστώσεις του προϋ­
πολογισμού. 
Αριθ. C 339/80 Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων 31. 12.91 
2.8. Υδατοκαλλιέργεια 
2.8.1. Συμπληρωματικότητα 
2.8.1.1. Βάσει των διατάξεων του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 
4028/86, η Επιτροπή καθόρισε το πλαίσιο των κοινοτικών 
παρεμβάσεων διαρθρωτικού χαρακτήρα της δεκαετίας, οι 
οποίες αποβλέπουν ιδίως στη μεγαλύτερη ανάπτυξη της υδα­
τοκαλλιέργειας που πρέπει ωστόσο να συνεχίσει να θεωρείται 
ως δραστηριότητα συμπληρωματική της αλιείας, η οποία 
αποτελεί παράδοση και είναι αναντικατάστατη. 
2.8.2. Προτεραιότητες και όροι 
2.8.2.1. Μια εμπεριστατωμένη ανάλυση της αγοράς είναι 
επιθυμητή πριν απο την ανάπτυξη ενός καθορισμένου είδους 
στην υδατοκαλλιέργεια. 
2.8.2.2. Τα σχέδια των επαγγελματιών που αναπτύσσουν 
ήδη δραστηριότητα στον τομέα της αλιείας και της υδατοκαλ­
λιέργειας, και ιδίως εκείνα που αποβλέπουν σε μετατροπή, 
πρέπει να υποστηριχθούν κατά προτεραιότητα. 
2.8.2.3. Αν ληφθούν υπόψη οι απαιτήσεις του εν λόγω 
τύπου δραστηριότητας που προϋποθέτει σημαντική οικονο­
μική βάση, οι ενώσεις συνεταιριστικού χαρακτήρα μπορούν 
να αποτελέσουν κατάλληλη μορφή επιχείρησης για το συγκε­
κριμένο τομέα. 
2.8.3. Μεγάλη αύξηση της αξίας 
2.8.3.1. Στον τελευταίο ακριβώς κρίκο της αλυσίδας δια­
τροφής, όπου τα είδη έχουν μεγαλύτερη άμεση αξία στην 
αγορά και μπορούν να αποκτήσουν μεγαλύτερη προστιθέμενη 
αξία οι προοπτικές που παρέχει η υδατοκαλλιέργεια φαίνεται 
να είναι οι πλέον υποσχόμενες. 
2.8.4. Κονδύλια του προϋπολογισμού 
2.8.4.1. Μια μεγαλύτερη ενίσχυση στα γεωργικά προϊόντα 
βάσει της κοινής οργάνωσης αγοράς θα ήταν ευκταία. 
2.8.4.2. Αυτό ενισχύει τις παρατηρήσεις που διατυπώθηκαν 
στο σημείο 2.7.4. 
3. Κοινή οργάνωση των αγορών 
3.1. Βελτίωση και απλοποίηση 
3.1.1. Αν και η κοινή οργάνωση αγορών δοκιμάσθηκε επι­
τυχώς στην πράξη, θα έπρεπε επίσης να προσαρμοσθεί στις 
αλλαγές που πραγματοποιήθηκαν από τη θέσπιση της το 1970 
και εφεξής. Η Επιτροπή χρειάζεται ιδιαιτέρως να εξετάσει τις 
δυνατότητες βελτίωσης και απλοποίησης των υφισταμένων 
διαδικασιών π.χ. για τα επιδόματα μεταφοράς και εξοπλισμού. 3.2. Εισαγωγές 
3.2.1. Εφοδιασμός της αγοράς 
3.2.1.1. Όσον αφορά τον εφοδιασμό της κοινοτικής αγο­
ράς, η εξάρτηση από τις εισαγωγές παραμένει μεγάλη και 
ιδίως από εκείνες που προορίζονται για τη μεταποιητική 
βιομηχανία. 
3.2.1.2. Πρέπει ωστόσο να αποφευχθεί η αποσταθεροποί­
ηση των κοινοτικών παραγωγών από τις εισαγωγές, με την 
αξιολόγηση είδους προς είδος αλλά και με τη συνεκτίμηση 
της αλληλεπίδρασης τους. 
3.2.2. Εφαρμογή των υγειονομικών διατάξεων 
3.2.2.1. Ο ανταγωνισμός μεταξύ των προϊόντων εισαγωγής 
και των κοινοτικών προϊόντων δεν πρέπει να στρεβλώνεται 
από τη χαλαρότερη εφαρμογή των υγειονομικών μέτρων στην 
περίπτωση των εισαγωγών. 
3.3. Αναδιάρθρωση ή μείωση της δραστηριότητας 
3.3.1. Κατά τις περιόδους αναδιάρθρωσης του στόλου προ­
κειμένου να μειωθεί η αλιευτική ικανότητα ή περιορισμού 
της αλιευτικής δραστηριότητας, ενδείκνυται να εφαρμόζονται 
οικονομικές συνοδευτικές πολιτικές προκειμένου να αντι­
σταθμίζεται η μείωση της ποσότητας των αλιευμάτων. 
4. Σχέσεις με τρίτες χώρες 
4.1. Ισχύουσες αρχές 
4.1.1. Πρόσβαση στους αλιευτικούς πόρους, 
πρόσβαση στις αγορές 
4.1.1.1. Βάσει των διατάξεων του νέου Δίκαιου της Θάλασ­
σας και ειδικότερα του άρθρου 62 της Σύμβασης των Ηνωμέ­
νων Εθνών η πρόσβαση στα ύδατα και τους πόρους συνδέεται 
με την έννοια των ανταλλαγμάτων που απαιτούνται από τις 
τρίτες χώρες, γεγονός που καθορίζει, εκ των πραγμάτων, 
μια άμεση σχέση μεταξύ της εν λόγω πρόσβασης και του 
εμπορίου. Οι συμφωνίες αλιείας διαδραμάτισαν έτσι το σημα­
ντικό ρόλο που τους αποδίδεται. 
4.1.2. Μη παρέκκλιση από την εν λόγω αρχή 
4.1.2.1. Η αρχή της «Πρόσβασης στους πόρους σε αντάλ­
λαγμα της πρόσβασης στις αγορές» αποτέλεσε τον ακρογω­
νιαίο λίθο της κοινοτικής πολιτικής. Ο εν λόγω κανόνας 
πρέπει να συνεχίσει να λαμβάνεται υπόψη και να εφαρμόζεται 
κατά τη σύναψη όλων των μελλοντικών συμφωνιών. Σήμερα 
αποτελεί το αντικείμενο ορισμένων εξαιρέσεων, που πρέπει 
επειγόντως να καταργηθούν. Η πρόσβαση στις κοινοτικές 
αγορές με μειωμένο ή μηδενικό φόρο δεν συνδυάζεται, αντι­
στρόφως, με πρόσβαση στα ύδατα των αντιστοίχων χωρών. 
31.12.91 Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων Αριθ. C 339/81 
4.2. Μεικτές επιχειρήσεις 
4.2.1. Ορισμένες πτυχές των συμφωνιών αλιείας, που απο­
καλούνται «δεύτερης γενιάς» (μεικτές επιχειρήσεις) δύναται 
σε ορισμένες περιπτώσεις να αποδειχθούν ακατάλληλες όπως 
στην περίπτωση των ειδών που μεταναστεύουν, π.χ. του 
τόνου. 
5. Εμπορική πολιτική 
5.1. Ανταλλάγματα 
5.1.1. Οι εμπορικές συμφωνίες ανοίγουν σε πολλές περι­
πτώσεις, τα σύνορα της Κοινότητας για τα προϊόντα της 
θαλάσσιας αλιείας, διότι αυτή επιθυμεί να προωθήσει στις 
αγορές των τρίτων χωρών προϊόντα ή υπηρεσίες των κλάδων 
της αεροναυπηγικής, του αυτοκινήτου, των σιδηροδρόμων, 
των κατασκευών κτλ. Ωστόσο, η πρόσβαση στις κοινοτικές 
αγορές δεν συνδυάζεται με ικανοποιητικά ανταλλάγματα 
όσον αφορά τον τομέα της αλιείας. 
Βρυξέλλες, 26 Σεπτεμβρίου 1991. 5.2. Μέσο ανταλλαγής 
5.2.1. Η αλιεία δεν μπορεί να συνεχίσει να αποτελεί μέσο 
ανταλλαγής, ιδίως στις περιπτώσεις που η επιβίωση του ίδιου 
του κλάδου απειλείται. 
5.3. Σεβασμός των αρχών 
5.3.1. Θα πρέπει να υπάρξει σαφήνεια και σεβασμός όσον 
αφορά ορισμένες βασικές αρχές που αναφέρθηκαν ανωτέρω 
(μεταξύ άλλων, πρόσβαση στα ύδατα και κοινοτική προτί­
μηση). Η Κοινότητα αποτελεί τη μεγαλύτερη στον κόσμο 
αγορά κατανάλωσης προϊόντων θαλάσσιας αλιείας, η οποία 
άλλωστε τείνει να αυξάνει. Η εν λόγω αυξητική τάση αποτε­
λεί ένα παράγοντα που θα ευνοήσει τις μαζικές εισαγωγές 
ανάλογων προϊόντων από τις αναπτυσσόμενες χώρες αλλά 
επίσης και από αυτές που δεν εφαρμόζουν την αρχή της 
αμοιβαιότητας στον τομέα των εμπορικών συναλλαγών. 
5.3.2. Σε οριμένες περιπτώσεις, χώρες όπως οι Ηνωμένες 
Πολιτείες, ο Καναδάς, η Ιαπωνία, η Αυστραλία, η Νορβηγία, 
η Νέα Ζηλανδία, η Νότιος Αφρική, η Ισλανδία κ.ά., των 
οποίων το βιοτικό επίπεδο είναι υψηλό και ως εκ τούτου 
αποτελούν δυνητικούς πελάτες, μετατράπηκαν, εξαιτίας της 
εμπορικής πολιτικής που εφαρμόζεται, σε απλούς προμηθευ­
τές. 
Ο Πρόεδρος της 
Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής 
Frangois STAEDELIN