ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ 
Βρυξέλλες, 14.11.1996 
COM(96) 573 τελικό 
ΕΚΘΕΣΗ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ 
ΣΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ, ΣΤΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ, 
ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ 
ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΩΝ 
σχετικά με τη συνέχεια που δόθηκε στο ψήφισμα του Συμβουλίου και των υπουργών 
υγείας των κρατών μελών συνελθοντων στα πλαίσια του Συμβουλίου 
σχετικά με την απαγόρευση του καπνίσματος στους δημόσιους χώρους 

1. ΕΙΣΑΓΩΓΗ 
1.1 Γενική επισκόπηση 
Εκτιμάται ότι σήμερα οι καπνιστές ανέρχονται παγκοσμίως σε 1,1 
δισεκατομμύριο. Η ΠΟΥ δημοσίευσε στοιχεία σύμφωνα με τα οποία στις 
αναπτυγμένες χώρες το 41% των ανδρών και το 21% των γυναικών 
καπνίζουν' συστηματικά. 
Ταυτόχρονα, όμως, η έρευνα του Ευρωβαρόμετρου, η οποία διεξάγεται στο 
πλαίσιο του προγράμματος "Η Ευρώπη κατά του καρκίνου", δείχνει ότι ο 
αριθμός των καπνιστών μειώθηκε στα κράτη μέλη στην περίοδο 1987-1994: 
από 37% το 1987 σε 34% το 1994, με σημαντική μείωση μεταξύ των ανδρών. 
Όσον αφορά την ηλικία των καπνιστών, οι ίδιες μελέτες δείχνουν ότι οι 
γυναίκες καπνίζουν περισσότερο από τους άνδρες στις ηλικίες από 15 ως 39, 
αλλά πάνω από αυτήν την ηλικία οι άνδρες που καπνίζουν είναι 
περισσότεροι. 
Μια ευρύτατη μελέτη2 περί της θνησιμότητας που αποδίδεται στο κάπνισμα, 
έδειξε ότι οι μισοί περίπου από τους συστηματικούς καπνιστές θα πεθάνουν 
τελικά ως αποτέλεσμα της συνήθειας τους αυτής. 
Το 1990, το τελευταίο έτος για το οποίο υπάρχουν πλήρη στατιστικά 
στοιχεία, το κάπνισμα θεωρήθηκε υπεύθυνο για 510.000 θανάτους περίπου 
στη δωδεκαμελή τότε Ευρωπαϊκή Κοινότητα3. 
Στις αναπτυγμένες χώρες εκτιμάται ότι το 1995 θα σημειωθούν συνολικά 
τρία εκατομμύρια θάνατοι που θα οφείλονται σε σχετιζόμενες με το 
κάπνισμα αιτίες· μεταξύ αυτών, τα άτομα που θα πεθάνουν μεταξύ 35 και 
69 ετών θα πεθάνουν 22 χρόνια νωρίτερα κατά μέσο όρο3. Με βάση τα ίδια 
στοιχεία, το κάπνισμα θα προκαλέσει το 30% περίπου του συνόλου των 
θανάτων ατόμων μεταξύ 35 και 69 ετών, και επομένως αποτελεί την 
υπ'αριθμύν ένα αιτία θανάτου που είναι δυνατόν να προληφθεί. Αν το 
κάπνισμα συνεχίσει να εξελίσσεται πάνω στα ίδια πρότυπα, το τίμημα αυτό 
θα ανέλθει σε 10 εκατομμύρια παγκοσμίως το έτος 2025, αν και οι 
υπολογισμοί δεν είναι ακριβείς4. 
Υπάρχουν αδιάσειστα στοιχεία ότι το παθητικό κάπνισμα αυξάνει το 
σχετικό κίνδυνο για καρκίνο του πνεύμονα και χρόνιες αναπνευστικές 
παθήσεις στους ενήλικες (περίπου 25%) και για οξείες αναπνευστικές 
ασθένειες στα παιδιά (μεταξύ 50% και 100%). Επιπλέον ενδέχεται το 
παθητικό κάπνισμα να αυξάνει τον κίνδυνο καρδιοπάθειας, αλλά οι 
διάφορες εκτιμήσεις της έκτασης του κινδύνου αυτού διαφέρουν σημαντικά5. 
Ωστόσο, ο γενικότερος κίνδυνος αρκεί για να δικαιολογήσει τη λήψη μέτρων 
για τον περιορισμό του καπνίσματος σε δημόσιους χώρους και στους 
χώρους εργασίας. 
WHO Tobacco and Health: The facts (Κάπνισμα και υγεία: τα γεγονότα), 1995 
Mortality in relation to smoking: 40 years observations on male British doctors, 
(Θνησιμότητα και κάπνισμα: 40 χρόνια παρατηρήσεις σε άρρενες βρετανούς 
γιατρούς), Doll, Peto et al. BMJ 8.10.94, σ. 901 
Mortality from smoking in developed countries 1950-2000 (Θνησιμότητα λύγο) 
καπνίσματος στις ανεπτυγμένες χώρες 1950-2000), Peto, Lopez et al, Oxford Medical 
Publications, 1994, σ. A7 
Mortality from smoking worldwide (Θνησιμότητα λόγω καπνίσματος σε ολόκληρο τον 
κόσμο), Peto et al., British Medical Bulletin, τόμος 52, 1996. 
Environmental tobacco smoke (περιβαλλοντικό(παθητικό) κάπνισμα) - M.R. Law και 
Α.Κ. Hackshaw, British Medical Bulletin, τόμος 52, 1996. 
1.2 Κοινοτικά μέτρα 
Το Συμβούλιο και οι υπουργοί υγείας των κρατών μελών, συνελθόντες στα 
πλαίσια του Συμβουλίου, στις 18 Ιουλίου 1989, εξέδωσαν ψήφισμα σχετικά 
με την απαγόρευση του καπνίσματος στους δημόσιους χώρους6. Στο ψήφισμα 
καλούν τα κράτη μέλη να λάβουν τα εξής μέτρα δια της νομοθετικής οδού 
ή μέσω άλλων οδών, σύμφωνα με τις ισχύουσες σε κάθε κράτος πρακτικές 
και συνθήκες: 
1. Να απαγορεύσουν το κάπνισμα στους κλειστούς δημόσιους χώρους 
που αποτελούν τμήμα των δημόσιων ή ιδιωτικών κτιρίων που 
περιλαμβάνονται στο παράρτημα του ψηφίσματος. Τα κράτη μέλη 
μπορούν να συμπληρώνουν τον εν λόγω κατάλογο. 
2. Να επεκτείνουν την απαγόρευση του καπνίσματος σε όλα τα μαζικά 
μέσα μεταφοράς. 
3. Να προβλέψουν να υπάρχουν ενδεχομένως για τους καπνιστές 
σαφώς προσδιορισμένοιχώροι στα παραπάνω κτίρια και, ει δυνατόν, 
στα μαζικά μέσα μεταφοράς, ιδίως για τις μεγάλες διαδρομές. 
4. Να εξασφαλίσουν ότι, σε περίπτωση διαμάχης, εκτός από τους 
χώρους που προορίζονται αποκλειστικά για τους καπνιστές, το 
δικαίωμα των μη καπνιστών στην υγεία θα υπερισχύει του 
δικαιώματος των καπνιστών να καπνίσουν. 
Επιπλέον πρέπει να ενημερώνουν την Επιτροπή κάθε δυο χρόνια για 
τη συνέχεια που δίδουν στο παρόν ψήφισμα. 
Με βάση τις πληροφορίες που έλαβε από κάθε κράτος μέλος, η 
Επιτροπή παρουσίασε ενδιάμεση έκθεση το 19927, την οποία ακολούθησαν τα 
συμπεράσματα του Συμβουλίου στις 27/05/19938. Σύμφωνα με το Συμβούλιο, 
η συστηματική αξιολόγηση σε κοινοτικό επίπεδο των λαμβανομένων μέτρων 
συμβάλλει στο να αξιοποιείται η κεκτημένη πείρα και να αντλούνται χρήσιμα 
διδάγματα και κατευθύνσεις για το μέλλον. 
Όπως της ζητήθηκε στα προαναφερθέντα συμπεράσματα του 
Συμβουλίου, η Επιτροπή κατήρτισε την παρούσα έκθεση που αναφέρεται στην 
τρέχουσα κατάσταση, για την οποία χρησιμοποιήθηκαν πληροφορίες που 
υποβλήθηκαν στην Επιτροπή από τις αρμόδιες αρχές των κρατών μελών με 
βάση ερωτηματολόγιο,το οποίο ελάμβανε υπόψη τη διεύρυνση της Ένωσης το 
1995. 
Το παράρτημα Ι περιλαμβάνει σύντομη επισκόπηση των εθνικών 
κανονισμών. Στο παράρτημα Η δίνεται ένας πίνακας ο οποίος παρουσιάζει την 
κατάσταση στα διάφορα κράτη μέλη και συνοψίζει την εφαρμογή του 
ψηφίσματος. 
Η παρούσα έκθεση αναφέρει όλες τις διαφορετικές απόψεις που 
υιοθέτησαν τα κράτη μέλη ανταποκρινόμενα στην πρόσκληση για ανάληψη 
δράσης που τους απευθύνθηκε με το ψήφισμα της 18ης Ιουλίου 1989. 
ΕΕ αριθ. Cl89 της 26/7/89 σ. 1 
SEC(92) 1979 τελικό 
ΕΕ αριθ. Cl74 της 25/06/93 σ. 4. 
2. ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ ΣΤΑ ΚΡΑΤΗ ΜΕΛΗ 
Σε όλα τα κράτη μέλη ισχύουν διάφορα νομοθετήματα για τον περιορισμό του 
καπνίσματος σε δημόσιους χώρους. Με ελάχιστες εξαιρέσεις οι σημερινές ρυθμίσεις 
φαίνεται ότι είναι πιο ομοιογενείς από εκείνες που περιγράφονται στην τελευταία 
έκθεση της Επιτροπής του 1992, τόσο από πλευράς πεδίου εφαρμογής όσο και από 
πλευράς προσέγγισης, η οποία σε όλες σχεδόν τις περιπτώσεις εμπνέεται από την 
επιδίωξη της προστασίας της υγείας των μη καπνιστών. 
Από την έκθεση του 1992 προέκυπτε ότι στα περισσότερα από τα δώδεκα, τότε, 
κράτη μέλη, οι ρυθμίσεις για την απαγόρευση του καπνίσματος σε δημόσιους χώρους 
θεσπίστηκαν λίγο πριν ή μετά την έκδοση του ψηφίσματος C 189/01. Σε πολύ λίγες 
περιπτώσεις, όπως στο Ηνωμένο Βασίλειο, δεν υπάρχει κανονισμός με ισχύ νόμου, 
και όλες οι πρωτοβουλίες στο συγκεκριμένο τομέα είναι σε εθελοντική βάση 
(κώδικας ορθής πρακτικής). Τα τρία νέα κράτη μέλη, δηλαδή η Αυστρία, η 
Φινλανδία και η Σουηδία, κατήρτισαν και έθεσαν σε ισχύ - στην περίοδο από το 
1993 ως το 1995 - νέους κανονισμούς με σκοπό την υλοποίηση του ψηφίσματος του 
Συμβουλίου. 
2.1. Νομικά μέσα 
α) Εθνικοί νόμοι (σε ορισμένες περιπτώσεις συνοδεύονται από 
κανονισμούς): Αυστρία, Δανία, Φινλανδία, Γαλλία, Ιρλανδία, Ιταλία, 
Λουξεμβούργο, Πορτογαλία, Σουηδία. 
β) Εθνικές ρυθμίσεις : Ισπανία και Βέλγιο. 
γ) Ρυθμίσεις άλλου είδους, όπως διατάγματα, βουλεύματα ή εγκύκλιοι: 
Γερμανία, Ελλάδα, Κάτω Χώρες. 
ο) Κανένα νομικό μέσο: Ηνωμένο Βασίλειο. 
2.2. Πεδία εφαρμογής 
Σε σημαντικό βαθμό τα εθνικά μέσα απηχούν τα μέτρα που ορίζονται 
στο ψήφισμα και εφαρμόζονται στους χώρους που αναφέρονται στο 
παράρτημα. 
2.3 Εκστρατείες ευαισθητοποίησης και εθελοντικές συμφωνίες 
Σε όλα τα κράτη μέλη διευρύνεται η συνειδητοποίηση της βλάβης που 
προκαλεί το κάπνισμα στην υγεία, με αποτέλσμα να διεξάγονται εκστρατείες 
ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης οι οποίες βασίζονται είτε σε υφιστάμενες 
ρυθμίσεις είτε στο περιεχόμενο "κωδίκων ορθής πρακτικής" ή εθελοντικών 
συμφωνιών. Πρωτοβουλίες στην κατεύθυνση αυτή σημειώθηκαν σε όλες τις 
χώρες και ιδίως στο Ηνωμένο Βασίλειο (κώδικας ορθής πρακτικής), στη 
Γερμανία (ενημερωτικές εκστρατείες για το κοινό γενικότερα, αλλά και για τα 
παιδιά και τους νέους και τα νοσοκομεία ειδικότερα), στην Ελλάδα 
(αντικαπνιστικές εκστρατείες για το υγειονομικό προσωπικό, τους μαθητές, 
τους δασκάλους, τους εργαζομένους, το στρατό), στο Βέλγιο, στην Ιρλανδία, 
στην Ιταλία (εκστρατείες που απευθύνονται στο κοινό γενικότερα και σύσταση 
τεχνικής συμβουλευτικής επιτροπής για το συντονισμό όλων των 
δραστηριοτήτων που αφορούν την πρόληψη του καπνίσματος), στις Κάτω 
Χώρες (εκστρατεία στα σχολεία και σε άλλα ιδρύματα) και στην Ισπανία 
(εκστρατεία για τους εφήβους το 1993). 
3. ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ "Η ΕΥΡΩΠΗ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΚΑΡΚΙΝΟΥ" 
Στο πλαίσιο του πρώτου και του δεύτερου σχεδίου δράσης για τον καρκίνο 
πραγματοποιήθηκαν πολυάριθμα αντικαπνιστικά σχέδια ως μέρος του 
προγράμματος "Η Ευρώπη κατά του καρκίνου", ιδίως στο πλαίσιο νοσοκομείων, 
σχολείων και εταιρειών, ενώ οργανώθηκαν και αντικαπνιστικές εκστρατείες για την 
ενημέρωση του κοινού γενικότερα. Το σχέδιο δράσης για τον καρκίνο, 1996-2000, 
αναφέρεται στη διαμόρφωση στρατηγικών που αποσκοπούν στην προστασία των 
πλεόν ευάλωτων ομάδων, ιδίως των εγγύων και των παιδιών, από τους κινδύνους 
που συνεπάγεται το παθητικό κάπνισμα9. Το σχέδιο προβλέπει επίσης την εκτέλεση 
στα μέσα μαζικής ενημέρωσης ενός πειραματικού σχεδίου για την καταπολέμηση του 
παθητικού καπνίσματος. Οι διάφορες αυτές ενέργειες θα μελετηθούν κατά την 
εκτέλεση του σχεδίου δράσης. Επίσης θα υποστηριχθούν εκπαιδευτικά προγράμματα 
σε σχολεία και σε ειδικές ομάδες πληθυσμού (χώρος εργασίας, ηλικιωμένοι, 
νοσοσκομεία). 
4. ΤΕΛΙΚΕΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ 
Οι πληροφορίες που παρασχέθηκαν από τα κράτη μέλη μας επιτρέπουν να 
σχηματίσουμε μια γενική εικόνα για την εφαρμογή του ψηφίσματος του Συμβουλίου. 
Απ'ό,τι φαίνεται τα κράτη μέλη δίνουν σαφώς την υπόσχεση ότι θα εφαρμόσουν το 
ψήφισμα. Η παρούσα έκθεση, ωστόσο, δεν ασχολείται με το ζήτημα της εφαρμογής 
των κανόνων σε εθνικό επίπεδο, για το οποίο δεν παρασχέθηκαν πληροφορίες από 
τα κράτη μέλη. Το ζήτημα αυτό είναι αρμοδιότητα των εθνικών αρχών και μπορεί 
να είναι καθοριστικό για το κατά πόσον προστατεύεται ουσιαστικά η υγεία των μη 
καπνιστών στην πράξη. 
Εντούτοις, η Επιτροπή θα προσπαθήσει, όπως αναφέρεται στο τρίτο πρόγραμμα 
δράσης του προγράμματος "Η Ευρώπη κατά του καρκίνου", να προσδιορίσει την 
πραγματική εφαρμογή των εθνικών κανόνων, συνεκτιμώντας τις πληροφορίες που 
λαμβάνει από όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη. 
ΕΕ αριθ. L95 της 16/04/96 σ.9 
ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ I 
Σύντομη επισκόπηση των εθνικών ρυθμίσεων. 
(με βάση τα στοιχεία από τις αρχές των κρατών μελών). 
Αυστρία 
Πηγές ρυθμίσεων: νόμος για το κάπνισμα, BGB1 431/1995· Νόμος για την προστασία της 
μητρότητας, BGB1221/1979 και BGB1257/1993· Νόμος για την προστασία των εργαζομένων, 
BGB1 45/1994. 
Ο νόμος για το κάπνισμα εξασφαλίζει την προστασία των μη καπνιστών, προβλέποντας 
συγκεκριμένες απαγορεύσεις για το κάπνισμα τόσο σε αίθουσες που χρησιμοποιούνται για 
συγκεκριμένους λόγους (αίθουσες συνεδριάσεων, διδασκαλίας, αθλοπαιδιών σε σχολεία και 
πολλαπλών χρήσεων) όσο και σε χώρους που προορίζονται για το κοινό (επίσημα κτίρια, 
σχολεία και ανάλογα κτίρια όπου γίνονται δεκτοί, διαμένουν ή βρίσκονται για επίβλεψη 
παιδιά και νέοι, ιδρύματα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, ιδρύματα επαγγελματικήςκατάρτισης, 
θέατρα και άλλα κτίρια που χρησιμοποιούνται για παραστάσεις και εκθέσεις). Με την 
τροποποίηση του σχολικού κανονισμού το 1995 προβλέφθηκαν ιδιαίτερα μέτρα για την 
προστασία των μη καπνιστών, παράλληλα με το νόμο για το κάπνισμα, που επιβάλλει 
απαγόρευση καπνίσματος σε όλους τους χώρους των σχολείων. Στους υπόλοιπους χώρους 
επιτρέπεται η ύπαρξη καπνιστηρίων, εφόσον πληρούνται ορισμένοι όροι. 
Ο νόμος για το κάπνισμα απαιτεί επίσης την πρόβλεψη χώρων μη καπνιζόντων στα κτίρια 
των σταθμών των δημόσιων και ιδιωτικών λεωφορείων, τρένων, αεροπλάνων και πλοίων. 
Αλλες διατάξεις που αφορούν το κάπνισμα βρίσκονται στο νόμο για την προστασία της 
μητρότητας (BGB1 221/1979 και BGBI 257/1993) και στο νόμο για την προστασία των 
εργαζομένων (BGB145/1994). Επιβάλλεται απαγόρευση καπνίσματος εφόσον καπνιστές και 
μη καπνιστές είναι υποχρεωμένοι, για λόγους που έχουν να κάνουν με την εργασία τους, 
να εργάζονται στο ίδιο γραφείο και οι μη καπνιστές δεν μπορούν να προστατευτούν 
επαρκώς με βελτίωση του εξαερισμού. 
Οι μη καπνιστές πρέπει επίσης να προστατεύονται στις αίθουσες ψυχαγωγίας και τελετών· 
υ νόμος για την προστασία των εργαζομένων απαγορεύει ειδικά το κάπνισμα σε ιατρεία και 
αποδυτήρια. Το κάπνισμα στα νοσοκομεία καλύπτεται από ειδική νομοθεσία (BGB11/1957, 
BGB1 801/1993). Εντούτοις, οι διατάξεις του νόμου για το κάπνισμα υπερισχύουν στην 
περίπτωση κτιρίων για τα οποία επιβάλλεται γενική απαγόρευση του καπνίσματος. 
Και ο νόμος για τις μεταφορές προβλέπει ορισμένα μέτρα (π.χ. διαμερίσματα μη 
καπνιζόντων σε τρένα, απαγόρευση του καπνίσματος στα δημοτικά δίκτυα συγκοινωνιών) 
σε ρυθμίσεις για την προστασία των νέων που έχουν θεσπιστεί από τα Lander. 
Βέλγιο 
Πηγή ρυθμίσεων: Βασιλικό Διάταγμα της 15ης Μαΐου 1990, και στη συνέχεια το Υπουργικό 
Διάταγμα της 9ης Ιανουαρίου 1991 και το Βασιλικό Διάταγμα της 31ης Μαρτίου 1993. 
Το Βασιλικό Διάταγμα του 1990 ορίζει, με βάση το παράρτημα του ψηφίσματος του 
Συμβουλίου, τους διάφορους χώρους που είναι ανοικτοί στο κοινό, στους οποίους 
απαγορεύεται το κάπνισμα. 
Στις περισσότερεςπεριπτώσεις (ιδρύματα όπου παρέχονται υπηρεσίες στο κοινό, χορηγείται 
υγειονομική περίθαλψη, παραδίδονται μαθήματα σε παιδιά ή φυλάσσονται παιδιά, 
οργανώνονται θεάματα ή εκθέσεις και εκτελούνται αθλοπαιδιές), απαγορεύεται γενικά το 
κάπνισμα. Είναι δυνατόν να υπάρχουν σε αυτά τα μέρη σαφώς προσδιοριζόμενοιχώροιπου 
προορίζονται για τους καπνιστές. Από την 1η Ιανουαρίου 1993, αυτοί οι χώροι δεν μπορούν 
να υπερβαίνουν το ήμισυ της επιφάνειας του κτιρίου. Όσον αφορά το χώρο εργασίας, το 
Βασιλικό Διάταγμα του 1993 προβλέπει ότι ο εργοδότης πρέπει να λάβει μέτρα για τη 
ρύθμιση του καπνίσματος στην εργασία, λαμβάνοντας υπόψη τις προσδοκίες τόσο των 
καπνιστών όσο και των μη καπνιστών. Εφόσον δεν είναι δυνατή η επίτευξη συμφωνίας, 
πρέπει να προστατεύονται οι μη καπνιστές. 
Λανία 
Οι δανικές αρχές ψήφισαν πρόσφατα ένα νέο νόμο υ οποίος αφορά τους χώρους χωρίς 
καπνό στα δημόσια κτίρια, στα μέσα μεταφοράς, στο χώρο εργασίας, στα εκπαιδευτικά 
ιδρύματα, στα σταθμούς ημερήσιας και εικοσιτετράωρης φροντίδας και στα νοσοσκομεία 
τόσο σε τοπικό όσο και εθνικό επίπεδο. Ειδικότερα, όλες οι τοπικές αρχές και όλα τα 
επαρχιακά συμβούλια, η νοσοκομειακή αρχή της Κοπεγχάγης και το κράτος οφείλουν να 
εφαρμόζουν το νόμο αυτό το αργότερο από την 1η Ιανουαρίου 1996. Σε όλους αυτούς τους 
χώρους με το χωρίς καπνό περιβάλλον απαγορεύεται το κάπνισμα με εξαίρεση τις αίθουσες 
που είναι ειδικά σχεδιασμένες για τους καπνιστές και τις αίθουσες σε χώρους εργασίας του 
δημόσιου τομέα όπου βρίσκονται εργαζόμενοι που επιθυμούν να καπνίζουν. Το κάπνισμα 
απαγορεύεται στις συσκέψεις, εκτός εάν όλοι οι παριστάμενοι συμφωνούν ότι μπορούν να 
καπνίσουν. 
Φινλανδία 
Πηγές ρυθμίσεων: νόμος για το κάπνισμα του 1995. 
Ο νέος νόμος για το κάπνισμα που ισχύει από πέρυσι απαγορεύει το κάπνισμα στους εξής 
χώρους: στους παιδικούς σταθμούς και σε όλα τα εκπαιδευτικά ιδρύματα 
(συμπεριλαμβανομένωντων πανεπιστημίων) και στους χώρους τους που χρησιμοποιούνται 
από άτομα κάτω των 18 ετών· σε κλειστούς χώρους δημόσιων αρχών ή ανάλογων δημόσιων 
υπηρεσιών που χρησιμοποιούνται από πελάτες και από το κοινό· σε εκδηλώσεις σε 
κλειστούς χώρους που είναι ανοικτές στο κοινό- σε κλειστούς χώρους των δημόσιων 
υπηρεσιών συγκοινωνιών σε μέρη στους χώρους εργασίας που χρησιμοποιούνται για 
λύγους άσχετους με την εργασία και σε μέρη που χρησιμοποιούνται από πελάτες· σε όλους 
τος χώρους εργασίας, εκτός από τα εστιατόρια, και τα εστιατόρια και τα δωμάτια των 
ξενοδοχείων. 
Ωστόσο, το κάπνισμα επιτρέπεται μόνο σε ειδικά καπνιστήρια αρκεί ο καπνός να μην 
διαφεύγει από τους χώρους αυτούς και να μην βρίσκονται αυτά σε μέρη που προορίζονται 
για άτομα κάτω των 18 ετών. 
Γαλλία 
Πηγή ρυθμίσεων: Νόμος 91-32 της 10ης Ιανουαρίου 1991 και Διάταγμα 478 της 29ης Μαΐου 
1992. 
Ο γαλλικός νόμος προβλέπει γενική απαγόρευση του καπνίσματος σε δημόσιους χώρους, 
ειδικά σε σχολεία και στις δημόσιες συγκοινωνίες, εκτός των ειδικών χώρων για τους 
καπνιστές. 
Το Διάταγμα του 1992 ορίζει τους όρους για την απαγόρευση του καπνίσματος. Οι βασικοί 
στόχοι είναι η προστασία της υγείας των μη καπνιστών· το Διάταγμα καθορίζει τους χώρους 
όπου απαγορεύεται το κάπνισμα, οι οποίοι είναι: 1 ) τα μαζικά μέσα μεταφοράς, με το 
ενδεχόμενο ύπαρξης ειδικών χώρων για τους καπνιστές στα υπεραστικά τρένα, 2) οι χώροι 
εργασίας, με εξαίρεση τα ατομικά γραφεία, 3) τα σχολεία, όπου προβλέπονται χώροι που 
επιτρέπεται το κάπνισμα για τους δασκάλους και το προσωπικό και 4) τα μπαρ και τα 
εστιατόρια, τα οποία μπορούν να έχουν χώρους για καπνιστές. Οι χώροι για το καπνιστές 
προσδιορίζονται από το άτομο ή τον οργανισμό που είναι υπεύθυνος για το χώρο. 
Σε ύλες τις περιπτώσεις είναι απαραίτητη η εξσφάλιση καλού εξαερισμού. 
8 
Γερμανία 
Οι γερμανικοί κανύνες λαμβάνουν υπύψη το διαχωρισμύ των αρμοδιοτήτων μεταξύ των 
διαφύρων διοικητικών φορέων (ομοσπονδιακή κυβέρνηση και Lander). 
Οι μη καπνιστές προστατεύονται σε ομοσπονδιακό επίπεδο απύ τον αστικύ κώδικα. Ιδύυς 
στην εργασία, οι εργαζύμενοι έχουν δικαίωμα να εργάζονται χωρίς να βλάπτεται η υγεία 
τους, ενώ τις διαδικασίες για τη σύναψη συμφωνίας σχετικά με την προστασία των μη 
καπνιστών μπορεί να τις κινήσουν τύσο ο εργοδύτης ύσο και το εργατικύ συμβούλιο. Το 
γερμανικύυπουργείο εργασίας συνέβαλε, με μια απύφαση του 1975, στην επίλυση ορισμένων 
προβλημάτων μεταξύ καπνιστών και μη καπνιστών στα κτίρια της ομοσπονδιακής 
διοίκησης. Πράγματι, ύποτε αυτύ είναι δυνατύν, οι καπνιστές και οι μη καπνιστές 
στεγάζονται σε διαφορετικούς χώρους. Και στις ένοπλες δυνάμεις παρέχεται επαρκής 
προστασία στους μη καπνιστές με μια απύφαση του ομοσπονδιακού διοικητικού 
δικαστηρίου του 1993. 
Οι γερμανικοί σιδηρύδρομοι απαγορεύουν το κάπνισμα σε κλειστούς χώρους, ύπως 
ταξιδιωτικά κέντρα και μικροί σταθμοί. Για την υπεραστική κυκλοφορία, έχει εφαρμοστεί 
ο διαχωρισμύς σε οχήματα καπνιζύντων και μη, ενώ στα διεθνή τρένα προβλέπεται χώρος 
μη καπνιζύντων. Οι γερμανικοί σιδηρύδρομοι υποχρεώνουν τους υπεύθυνους παροχής 
υπηρεσιών τροφοδοσίας στους σιδηροδρομικούς σταθμούς να διαρρυθμίζουν χωριστούς 
χώρους για μη καπνιστές και καπνιστές. 
Το ίδιο συμβαίνει και στους αντίστοιχους χώρους στους αυτοκινητοδρύμους ενώ ο 
γερμανικύς αερομεταφορέας εισήγαγε την απύλυτη απαγύρευση του καπνίσματος στις 
εσωτερικές πτήσεις και σε ορισμένες διηπειρωτικές πτήσεις. 
Σε επίπεδο Land, η 66η Διάσκεψη των υπουργών υγείας των κρατιδίων απαιτεί 
περισσύτερους περιορισμούς στις διαφημίσεις και στη διαθεσιμύτητα των προϊόντων 
καπνού, ειδικά για την προστασία των παιδιών και των νέων. Βρίσκονται σε εξέλιξη 
συζητήσεις σχετικά με τον περιορισμύ της εγκατάστασης αυτύματων πωλητών τσιγάρων σε 
δημύσιους χώρους. 
Η επέκταση και η ένταση των συζητήσεων σχετικά με τα πλεονεκτήματα και τα 
μειονεκτήματα της κρατικής δράσης για την προστασία των μη καπνιστών οδήγησε σε 
πληθώρα συμπληρωματικών μέτρων. Αντιστοίχως, η ένωση ιδιοκτητών ξενοδοχείων και 
εστιατορίων υποσχέθηκε ύτι θα δραστηριοποιηθεί για τη βελτίωση της προστασίας των μη 
καπνιστών στα ξενοδοχειακοί στους ξενώνες, ενώ τύνισε και την προτίμηση της για κατά 
περίπτωση ρυθμίσεις ανάλογα με το χώρο και την κατάσταση. 
Ακολουθώντας το ψήφισμα του Συμβουλίου, οι γερμανικές αρχές προτίμησαν να δώσουν 
έμφαση στις εκστρατείες ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης. Πράγματι, απύ το 1987 το 
ομοσπονδιακύ κέντρο αγωγής υγείας διεξάγει εκστρατεία για τα παιδιά και τους νέους. Το 
ίδιο κέντρο, απύ το 1994, διεξάγει ευρύτατη εκστρατεία ενημέρωσης για το κοινύ με 
κεντρικύ θέμα την προστασία των μη καπνιστών. Επίσης, το ομοσπονδιακύ κέντρο αγωγής 
υγείας κατήρτισε ειδικύ σχέδιο για τα νοσοκομεία. 
Αν και η έρευνα που πργματοποιήθηκε στα 16 Lander αποκάλυψε μικρύ μύνο αριθμύ νέων 
κανύνων για την προστασία των μη καπνιστών σε δημύσιους χώρους απύ την προηγούμενη 
έκθεση της Επιτροπής (1992), φαίνεται ύτι οι υφιστάμενες διατάξεις εξασφαλίζουν την 
απαραίτητη προστασία για τους μη καπνιστές, και ύτι οι διατάξεις αυτές εφαρμόζονται. 
Ελλάδα 
Από το 1952 απαγορεύεται το κάπνισμα σε όλα τα μεταφορικά μέσα. Απύ το 1980 
απαγορεύεται σε κλειστούς χώρους που ανήκουν σε κυβερνητικούς φορείς, σε δημύσιεςκαι 
ιδιωτικές επιχειρήσεις καθώς και σε άλλους οργανισμούς ύπως είναι ο ΟΤΕ, η ΔΕΗ, τα 
ΕΛΤΑ κ.τ.λ., με περιστασιακή εξαίρεση χώρους στους οποίους τα άτομα αναμένουν για 
μεγαλύτερο χρονικύ διάστημα, αρκεί να υπάρχουν καθορισμένοι χώροι για τους καπνιστές. 
Το κάπνισμα απαγορεύεται απύ το 1990 στις πτήσεις εσωτερικού. Επιπλέον, απαγορεύεται 
σε ύλους τους χώρους παροχής υεγιονομικής περίθαλψης (απύ το 1993). 
Το ελληνικύ υπουργείο υγείας, πρόνοιας και κοινωνικών ασφαλίσεων διενεργεί τακτικά 
εκστρατείες κατά του καπνίσματος σε δημόσιους χώρους, δίνοντας ιδιαίτερη προτεραιότητα 
στο υγειονομικό προσωπικό, στους μαθητές της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, στους 
δασκάλους, στους εργαζόμενους στο χώρο εργασίας, στο στρατό και μέσω πολλών άλλων 
ομίλων, ενώσεων και κονοτήτων. 
Ιρλανδία 
Πηγές ρυθμίσεων: Κανονισμός για την προαγωγή και την προστασία της υγείας του 1990. 
Το κάπνισμα απαγορεύεται απύ τον κανονισμύ του 1990 σε ύλους τους κοινύχρηστους 
χώρους (διαδρύμους,ανελκυστήρες, αίθουσες κ.τ.λ.), στα κτίρια της δημύσιας διοίκησης και 
σε δημύσια γραφεία, στα σχολεία της πρωτοβάθμιας και της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, 
στα πανεπιστήμια, στα νοσοκομεία, στα κέντρα υγείας, στα σούπερ μάρκετ, στα αθλητικά 
κέντρα, στους κινηματογράφους, στα θέατρα, στους χώρους προετοιμασίας φαγητού και στα 
λεωφορεία. 
Περιορισμοί για το κάπνισμα ισχύουν σε ύλους τους χώρους στους οποίους παρέχεται 
υγειονομική περίθαλψη, στα εστιατύρια, στα καφενεία, στα μπαρ, στους σταθμούς, στα 
αεροδρύμια, στα λιμάνια, στα τρένα και στα αεροπλάνα. Τα άτομα που είναι υπεύθυνα για 
τους χώρους αυτούς είναι υπεύθυνα και για τυχύν παραβάσεις των σχετικών κανονισμών. 
Ο προτεινύμενος κανονισμύς του 1995 θα περιορίσει τις δυνατύτητες καπνίσματος με τον 
περιορισμύ ή την απαγύρευση του καπνίσματος σε συγκεκριμένους χώρους που δεν 
καλύπτονταν προηγουμένως απύ τον κανονισμύ του 1990. Αυτοί είναι οι τράπεζες, οι 
κατασκευαστικές εταιρείες, οι ασφαλιστικές εταιρείες, τα φαρμακεία, οι προσχολικοί 
σταθμοί, οι παιδικοί σταθμοί, τα ταξί, τα κομμωτήρια, τα σφαιριστήρια και οι αίθουσες 
μπίνγκο. Έχει επιτευχθεί συμφωνία για την εφαρμογή ενύς κώδικα ορθής πρακτικής σχετικά 
με το κάπνισμα στο χώρο εργασίας. Η πλήρης εφαρμογή της συμφωνίας θα ξεκινήσει στις 
21 Αυγούστου 1996, με τη γενική απαγύρευση του καπνίσματος στα κοινά γραφεία, ενώ θα 
επιτρέπεται το κάπνισμα στα ατομικά γραφεία, πράγμα που επαφίεται στη διακριτική 
ευχέρεια των ατύμων που εργάζονται σε αυτά. Το κάπνισμα δεν θα επιτρέπεται σε 
συσκέψεις, ακύμη και σε ατομικά γραφεία. Επίσης, σε κτίρια με μεγάλες καντίνες θα 
υπάρχει καθορισμένος χώρος καπνιζύντων, ενώ σε κτίρια με μικρές καντίνες, θα πρέπει να 
προβλεφθούν τοπικές ρυθμίσεις ώστε να μπορούν να τις χρησιμοποιούν τύσο οι καπνιστές 
ύσο και οι μη καπνιστές. Οι αντικαπνιστικές εκστρατείες και τα προγράμματα για την 
προαγωγή της υγείας θα εξακολουθήσουν σταθερά για τα επύμενα χρύνια. 
Ιταλία 
Πηγή ρυθμίσεων: Νύμος 584 της 11ης Νοεμβρίου 1975, Νομοθετικύ διάταγμα αριθ. 1580. 
Ο νύμος αυτύς προβλέπει απαγύρευση του καπνίσματος στους περισσύτερους δημύσιους 
χώρους, ύπως νοσοκομεία, σχολεία, βιβλιοθήκες, μουσεία αλλά και στις αίθουσες 
συναυλιών, στους κινηματογράφους, στα θέατρα και σε κλειστές αίθουσες χορού. Σε 
ορισμένες περιπτώσεις, είναι δυνατύν η τοπική διοίκηση να παραχωρήσει εξαιρέσεις, αρκεί 
να υπάρχει επαρκής κλιματισμύς. Το κάπνισμα απαγορεύεται επίσης στα δημύσια 
μεταφορικά μέσα εκτύς των χώρων που προορίζονται ειδικά για τους καπνιστές. Τα 
τελευταία χρύνια τα διάφορα υπουργεία έχουν προτείνει διάφορα σχέδια κανονισμών, με 
σκοπύ την πιο συγκεκριμένη και πλήρη εφαρμογή του ψηφίσματος του Συμβουλίου. Μεταξύ 
αυτών περιλαμβάνεται και η πρύταση αριθ. 1580 η οποία αποσκοπεί στην κάλυψη ύλων των 
θεμάτων που έχουν εγκριθεί σε κοινοτικύ επίπεδο και ενσωματώνει νέες κατηγορίες κτιρίων 
στα οποία πρέπει να απαγορευτεί το κάπνισμα. Η πρύταση αυτή πρέπει να εγκριθεί τελικά 
απύ το Κοινοβούλιο, κάτι που δεν έχει συμβεί μέχρι σήμερα. Προβλέπει απαγύρευση του 
καπνίσματος: 
στα δημύσια και ιδιωτικά ιδρύματα υγειονομικής περίθαλψης, στα σχολεία ύλων των ειδών 
και ύλων των επιπέδων και σε άλλα εκπαιδευτικά ιδρύματα, συμπεριλαμβανομένων των 
πανεπιστημίων, στα κτίρια που παρέχουν υπηρεσίες σε ηλικιωμένους και νέους ανθρώπους, 
στα αθλήματα, στις δραστηριότητες ψυχαγωγίας, στις συσκέψεις κ.τ.λ., στα δημόσια και 
ιδιωτικά κτίρια στα οποίοι παρέχονται υπηρεσίες στο κοινό, σε εμπορικούς χώρους 
συμπεριλαμβανομένων των υπηρεσιών τροφοδοσίας, στους κλειστούς χώρους εργασίας 
(δημύσιους και ιδιωτικούς) ύπους βρίσκονται πολλά άτομα. Σε ορισμένους τύπους κτιρίων 
10 
(π.χ. δημύσια και ιδιωτικά ιδρύματα υγείας), είναι υποχρεωτική η πρύβλεψη χώρων για τους 
καπνιστές, ενώ σε άλλα (π.χ. στα κτίρια που χρησιμοποιούνται για αθλητικές εκδηλώσεις) 
είναι δυνατόν να υπάρχουν τέτοιοι χώροι ώστε να μπορούν οι καπνιστές να καπνίζουν, 
σεβύμενοι ταυτοχρύνοος τα δικαιώματα των μη καπνιστών. Για την εφαρμογή του 
προτεινύμενου αυτού μέτρου απαιτείται η εγκατάσταση κλιματισμού ή εξαερισμού στους 
χώρους που προορίζονται για τους καπνιστές, προκειμένου να εξασφαλίζεται η τήρηση των 
ορίων που ισχύουν για τη θερμοκρασία, τη σχετική υγρασία και το ρυθμύ ανανέωσης του 
αέρα. 
Στο πλαίσιο των μέτρων που λαμβάνει για την καταπολέμηση του καπνίσματος και την 
πρύληψη των βλαβών για την υγεία, το υπουργείο υγείας προέβη 1) στη διοργάνωση 
σύσκεψης σε συνδυασμύ με την "παγκύσμια ημέρα κατά του καπνίσματος 1995" με θέμα τον 
προγραμματισμύ πρωτοβουλιών για τη βελτίωση της συνειδητοποίησης εκ μέρους του 
κοινού των κινδύνων που συνεπάγεται το κάπνισμα και 2) στη σύσταση τεχνικής 
συμβουλευτικής επιτροπής για το συντονισμύ ύλων των δραστηριοτήτων που αφορούν την 
πρύληψη του καπνίσματος και την προστασία της υγείας και των μη καπνιστών. 
Λουξεμβούργο 
Πηγή ρυθμίσεων: Νύμος της 24ης Μαρτίους 1989· Νύμος της 6ης Ιανουαρίου 1995. 
Ο νύμος καλύπτει γενικά του χώρους που είναι ανοικτοί στο κοινύ (νοσοκομεία, σχολεία 
ή χώρους που στεγάζουν νέους κάτω των 16 ετών, αθλητικές αίθουσες, κινηματογράφους, 
θέατρα, μουσεία, καθώς και φαρμακεία, αίθουσες αναμονής ιατρών και οδοντιάτρων και 
αίθουσες αναμονής σταθμών). Προβλέπει γενική απαγύρευση του καπνίσματος στα 
λεωφορεία της γραμμής. Ένας πιο πρύσφατος νύμος του 1995 επεκτείνει την απαγύρευση 
του καπνίσματος και στα ιδρύματα για ηλικιωμένους. 
Μέχρι σήμερα, δεν υπάρχουν διατάξεις για τους χώρους που είναι ανοικτοί στο κοινύ και 
ανήκουν σε ιδιώτες ύπως μπαρ, εστιατύρια, ξενοδοχεία κ.τ.λ. 
Κάτω Χώρες 
Πηγή ρυθμίσεων: Διάταγμα της 29ης Δεκεμβρίου 1989 για την εφαρμογή των άρθρων 9-12 
του νύμου 342 του 1988. 
Το Διάταγμα τέθηκε σε ισχύ την 1η Ιανουαρίου 1990 και αφορά περίπου 50.000 δημύσια 
κτίρια στα οποία επιβάλλεται η υποχρέωση απαγύρευσης του καπνίσματος. Όλα αυτά είναι 
ιδρύματα, υπηρεσίες και επιχειρήσεις που βρίσκονται υπύ τον έλεγχο του κράτους, των 
δημύσιων φορέων ή των επαρχιακών ή τοπικών αρχών. Το κάπνισμα απαγορεύεται επίσης 
στους χώρους παροχής υγειονομικής περίθαλψης, στα εκπαιδευτήρια, στα ιδρύματα 
πρύνοιαςκαι στα πολιτιστικά ιδρύματα και στους κλειστούς κρατικούς αθλητικούς χώρους. 
Όπου χρειάζεται, είναι δυνατύν να προβλέπονται χώροι για τους καπνιστές. Ο κανονισμύς 
για την επίβλεψη της εφαρμογής του νύμου για το κάπνισμα προβλέπει, μεταξύ άλλων, την 
παρακολούθηση της συμμύρφωσης με την απαγύρευση καπνίσματος. 
Το ολλανδικύ ίδρυμα για το κάπνισμα και την υγεία πραγματοποίησε ενημερωτική 
εκστρατεία το Δεκέμβριο του 1995 στην οποία συμμετείχαν 75.000 σχολεία και άλλα 
ιδρύματα, με στύχο την αξιολύγηση και τη διαχείριση των πολιτικών που αποσκοπούν στην 
προστασία των μη καπνιστών. Η κυβέρνηση έχει την πρύθεση να προωθήσει και να 
επεκτείνει τις απαγορεύσεις του καπνίσματος για να προστατεύσει τους μη καπνιστές. 
11 
Πορτογαλία10 
Η Πορτογαλία διαθέτει εδώ και πολλά χρύνια νύμους που απαγορεύουν το κάπνισμα σε 
δημύσιους χώρους. Τα διατάγματα που ίσχυαν απύ το 1978 τροποποιήθηκαν απύ το νόμο 
για την πρύληψη του καπνίσματος το 1982 και, στη συνέχεια, απύ διατάγματα ή νομοθετικά 
διατάγματα το 1983, 1987, 1988 και 1989. 
Η νομοθεσία καλύπτει τους διάφορους χώρους που είναι ανοικτοί στο κοινύ: νοσοκομεία 
και χοίρους παροχής υγειονομικής περίθαλψης, εκπαιδευτήρια, χώρους που προορίζονται 
για ανήλικους, αίθουσες συναυλκόν, κλειστές αθλητικές αίθουσες κ.τ.λ., στους οποίους 
πρέπει να προβλέπονται χώροι για τους καπνιστές. Το κάπνισμα απαγορεύεται στις αστικές 
συγκοινωνίες και, γενικά, σε ύλα τα μέσα μαζικής μεταφοράς (τρένα, τουριστικά λεωφορεία, 
πλοία κ.τ.λ.) για διαδρομές που διαρκούν λιγύτερο απύ μία ώρα. Στις μεγαλύτερες 
διαδρομές πρέπει να προβλέπονται χώρου για τους καπνιστές. 
Η νομοθεσία προβλέπει επίσης την πρόβλεψη χώρων μη καπνιζύντων στα εστιατόρια, στα 
ξενοδοχεία και σε άλλα ανάλογα κτίρια που ελέγχονται απύ τις δημύσιες αρχές. Ωστόσο, 
η απαγύρευση του καπνίσματος δεν εφαρμύζεται στις περιπτώσεις που δεν είναι δυνατύν 
να διαμορφωθεί χωριστός χώρος για τους καπνιστές. 
Ισπανία 
Πηγή ρυθμίσεων: Βασιλικό Διάταγμα αριθ. 192 του 1988 - Βασιλικό Διάταγμα αριθ. 510 
του 1992 - Βασιλικό Διάταγμα αριθ. 1185 του 1994. 
Οι ισπανικοί κανονισμοί που αφορούν απαγορεύσεις του καπνίσματος σε δημύσιους χώρους 
βασίζονται στα Βασιλικά Διατάγματα αριθ. 192 της 4ης Μαρτίου 1988 και 510 της 14ης 
Μαΐου 1992. Τα διατάγματα εισαγάγουν τη γενική αρχή ότι, σε περίπτωση διαμάχης, 
υπερισχύει το δικαίωμα του μη καπνιστή στην υγεία έναντι των δικαιωμάτων του καπνιστή. 
Ισχύει γενική απαγύρευση του καπνίσματος σε χώρους εργασίας ύπου υπάρχει υψηλός 
κίνδυνος για την υγεία λύγω του χειρισμού επικίνδυνων ουσιών, σε χώρους ύπου 
εργάζονται έγγυοι και στους ανελκυστήρες. 
Το 1994 δημοσιεύθηκε ένα νέο Βασιλικό Διάταγμα (αριθ. 1185 της 3ης Ιουνίου 1994) για την 
επισήμανση των προϊόντων καπνού εκτός των τσιγάρων, το οποίο απαγορεύει ορισμένα 
προϊόντα που προορίζονται για στοματική χρήση και προσαρμόζει στα σύγχρονα δεδομένα 
το σύστημα επιβολής ποινών που αφορά τον καπνό. Το διάταγμα αυτό απαγορεύει το 
κάπνισμα στα "εμπορικά αεροπλάνα σε πτήσεις εσωτερικού διαρκείας μικρότερης των 90 
λεπτών". Επιπλέον, οργανώθηκαν εκστρατείες ενημέρωσης και εκπαίδευσης. Το 1993, 
διοργανώθηκε εκστρατεία σε εθνικό επίπεδο, η οποία απευθυνόταν στους μαθητές 12-16 
ετών. Ταυτόχρονα, οι αυτόνομες περιοχές της Ισπανίας συμμετείχαν ενεργά στα μέτρα που 
λαμβάνονταν σε αυτόν τον τομέα, εισάγοντας τη δική τους νομοθεσία η οποία επεκτείνει ή 
συμπληρώνει την εθνική νομθεσία. Στη Μαδρίτη, επετεύχθη συμφωνία με τους εστιάτορες 
για τη δημιουργία χωριστών χώρων για τους καπνιστές. 
Σουηδία 
Πηγές ρυθμίσεων: Νόμος αριθ. 581 του 1993 και Νόμος αριθ. 98 του 1994. 
Το κάπνισμα απαγορεύεται στους εξής χώρους: στα σχολεία, στα μαθήματα ψυχαγωγικών 
εκδηλώσεων και σε ανάλογους χώρους, συμπεριλαμβανομένων των παιδικών σταθμών· σε 
χώρους όπου παρέχεται ιατρική περίθαλψη και σε άλλα κτίρια παροχής υγειονομικής 
περίθαλψης· σε κοινόχρηστους χώρους οίκων ευγηρία και άλλους χώρους που παρέχουν 
ανάλογες υπηρεσίες· σε χώρους που είναι ανοικτοί στο κοινό (αίθουσες συνεδριάσεων, 
χώρους πολιτιστικών και αθλητικών εκδηλώσεων)· σε άλλους δημύσιους χώρους ύπως π.χ. 
καταστήματα και εθνικά μέσα μεταφοράς. Είναι δυνατύν να προβλέπονται ειδικοί χώροι για 
τους καπνιστές. Στα ξενοδοχεία και σε ανάλογα κτίρια καθώς και στα εστιατόρια, πρέπει 
να προβλέπονται χώροι για τους καπνιστές, αλλά εφόσον κάτι τέτοιο δεν είναι δυνατύν ο 
κανύνας είναι ύτι απαγορεύεται το κάπνισμα. Στο χώρο εργασίας, ο εργοδύτης είναι 
Τα στοιχεία αφορούν το 1992, αφού δεν παρασχέθηκαν νεότερα στοιχεία. 
12 
υπεύθυνος για την υγεία των εργαζομένων του, ιδίως όσον αφορά τους κινδύνους του 
παθητικού καπνίσματος. 
Ηνωμένο Βασίλειο 
Πηγή ρυθμίσεων: Κώδικας ορθής πρακτικής, κάπνισμα σε δημύσιους χώρους. 
Υπάρχουν κανονισμοί όσον αφορά τους δημόσιους χώρους που βρίσκονται υπό τον έλεγχο 
των κρατικών ή τοπικών αρχών. Η πολιτική που ακολουθείται είναι ότι κατά κανόνα δεν 
επιτρέπεται το κάπνισμα σε όλα τα κτίρια που χρησιμοποιούνται απύ το κοινύ, ενώ 
προβλέπονται χωριστοί χώροι ή αίθουσες για κάπνισμα ύπου χρειάζεται. Το Δεκέμβριο του 
1991, εκδύθηκε ένας κώδικας ορθής πρακτικής για το κάπνισμα σε δημύσιους χώρους ο 
οποίος επιδιώκει την εφαρμογή κατάλληλης πολιτικής για το κάπνισμα η οποία θα 
βασίζεται σε εθελοντικά μέσα. 
Το κάπνισμα απαγορεύεται τελείως στον υπύγειο σιδηρύδρομο, σε πολλά τρένα και 
λεωφορεία, στα καταστρώματα οχημάτων των οχηματαγωγών πλοίων και σε ορισμένες 
πτήσεις εσωτερικού και εξωτερικού. Σε ύλες τις άλλες μορφές δημόσιων συγκοινωνιών, με 
εξαίρεση τα ταξί, προβλέπονται χωριστοί χώροι για τους μη καπνιστές. Σε όλο και 
περισσότερα σχολεία είτε απαγορεύεται το κάπνισμα στους χώρους του σχολείου, είτε 
περιορίζεται σε ένα συγκεκριμένο χώρο για τους δασκάλους, το μη εκπαιδευτικό προσωπικό 
και για τους επισκέπτες. 
Στην εθνική υπηρεσία υγείας δεν επιτρέπεται πουθενά το κάπνισμα εκτός απύ τους 
περιορισμένους ειδικούς χώρους που υπάρχουν όπου αυτό είναι αναπόφευκτο. 
Χώροι που αναφέρονται στο ψήφισμα C189/01 
1. Κτίρια στα οποία παρέχονται υπηρεσίες στο 
κοινό, επί πληρωμή ή δωρεάν, 
συμπεριλαμβανομένης της πώλησης αγαθών. 
2. Κτίρια στα οποία παρέχεται νοσοκομειακή ή 
υγειονομική περίθαλψη και παντός είδους ιατρικά 
ιδρύματα. 
3. Κτίρια υποδοχής ηλικιωμένων 
4. Σχολικές εγκαταστάσεις και άλλοι χώροι 
υποδοχής ή διαμονής παιδιών ή νέων 
5. Κτίρια στα οποία παρέχεται τρσοβάθμια 
εκπαίδευση και επαγγελματική κατάρτιση. 
6. Κλειστοί χώροι θεαμάτων (κινηματογράφοι, 
θέατρα κ.τ.λ.) ραδιοφωνικά και τηλεοπτικά 
στούντιο τα οποία είναι ανοικτά στο κοινό. 
7. Κλειστοί εκθεσιακοί χώροι. 
8. Κλειστοί χώροι αθλοπαιδιών και αθλητικές 
εγκαταστάσεις. 
9. Κλειστοί χώροι σταθμών υπόγειου και επίγειου 
σιδηροδρόμου, λιμένων και αεροδρομίων. 
10. Δημόσιες μεταφορές: 
* Αεροπλάνα 
* Αστικές συγκοινωνίες (λεωφορείο, υπόγειος ) 
γ Τρένα Κατάσταση στα διάφορα κράτη μέλη όσον αφορά την 
εφαρμογή του ψηφίσματος 89 C189/01 
Α 
α 
Ο 
Ο 
Ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο χκ 
Ο 
Ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο Β 
α 
Ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο χκ 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο D 
α 
Ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο Χ* 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο FIN 
α 
Ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο χκ 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο F 
α 
Ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
0 
ο χκ 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο D 
α 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο χκ 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο GR 
α 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο χκ 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο IRL 
α 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο χκ 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
0 
ο 
0 
ο ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ IV 
h 
α 
ο 
0 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
0 
ο 
ο χκ 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο L 
α 
ο 
0 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο χ* 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο NL 
α 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο χκ 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο Ρ 
α 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο χκ 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο Ε 
α 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο χκ 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο SW 
α 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο χκ 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
0 
ο UK2 
α 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο χκ 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
ο 
Ισχύοντα μέτρα, α: απαγορεύεται, χκ: χώροι καπνιστών, 1 : με βάση το νομοσχέδιο που έχει κατατεθεί στο κοινοβούλιο. 2: "Κώδικας ορθής πρακτικής 1991 ". 
LP 

At 
ISSN 0254-1483 
COM(96) 573 τελικό 
ΕΓΓΡΑΦΑ 
GR 05 06 
Αριθ. καταλόγου : CB-CO-96-572-GR-C 
ISBN 92-78-11456-1 
Υπηρεσία Επίσημων Εκδόσεων των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων 
L-2985 Λουξεμβούργο