[pic] | ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ |

Βρυξέλλες, 21.9.2006

COM(2006) 514 τελικό

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ, ΤΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ

σχετικά με την εφαρμογή της οδηγίας 1997/7/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 20ής Μαΐου 1997, για την προστασία των καταναλωτών κατά τις εξ αποστάσεως συμβάσεις

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Σκοπός της παρούσας ανακοίνωσης είναι η υποβολή έκθεσης στο Συμβούλιο, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και την Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή σχετικά με την εφαρμογή, από τα κράτη μέλη, της οδηγίας 1997/7/ΕΚ για την προστασία των καταναλωτών κατά τις εξ αποστάσεως συμβάσεις.

Η ανακοίνωση περιέχει επίσης ερωτηματολόγιο για δημόσια διαβούλευση στο παράρτημα ΙΙ. Ο σκοπός του ερωτηματολογίου και η διαδικασία απάντησης περιγράφονται στο ίδιο παράρτημα.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ, ΤΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ

σχετικά με την εφαρμογή της οδηγίας 1997/7/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 20ής Μαΐου 1997, για την προστασία των καταναλωτών κατά τις εξ αποστάσεως συμβάσεις (Κείμενο που παρουσιάζει ενδιαφέρον για τον ΕΟΧ)

ΠΙΝΑΚΑΣ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΩΝ

ΠΡΟΛΟΓΟΣ 2

1. Εισαγωγή 4

2. Οι κύριες διατάξεις της οδηγίας 5

3. Ορισμοί - αρθρο 2 6

4. Πεδιο εφαρμογησ – αρθρο 3 εξαιρεσεισ 7

5. Εκ των προτερων πληροφορηση – αρθρο 4 9

6. Εγγραφη επιβεβαιωση των πληροφοριων – αρθρο 5 10

7. Δικαίωμα υπαναχώρησης – αρθρο 6 11

8. Εκτέλεση – αρθρο 7 13

9. Περιορισμοί χρήσης ορισμένων μέσων επικοινωνίας εξ αποστάσεως – αρθρο 10 13

10. Συμπερασματα 14

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ I 15

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ ΙΙ 17

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ III 21

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ IV 22

1. Εισαγωγή

Όλα τα κράτη μέλη έχουν μεταφέρει στην εθνική τους νομοθεσία την οδηγία 1997/7/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 20ής Μαΐου 1997, για την προστασία των καταναλωτών κατά τις εξ αποστάσεως συμβάσεις[1] (στο εξής «η οδηγία») (βλ. παράρτημα Ι). Με το παρόν έγγραφο (η «έκθεση») η Επιτροπή υποβάλει έκθεση σχετικά με την εφαρμογή της οδηγίας, όπως προβλέπεται στο άρθρο 15 παράγραφος 4 της εν λόγω οδηγίας.[2] Η Επιτροπή καθυστέρησε αρχικά να συμμορφωθεί με το άρθρο 15 παράγραφος 4 λόγω καθυστερήσεων στη μεταφορά της οδηγίας σε ορισμένα από τα 15 κράτη μέλη. Η Επιτροπή αποφάσισε να αναβάλει τη δημοσίευση της έκθεσης για την περίοδο μετά την προσχώρηση των 10 κρατών μελών, με σκοπό να εκπονήσει μία ενιαία έκθεση που να καλύπτει την κατάσταση και στα 25 κράτη μέλη.

Στην παρούσα έκθεση παρατίθεται ως παράρτημα (παράρτημα ΙΙ) ένα ερωτηματολόγιο (το «ερωτηματολόγιο»). Σκοπός του παραρτήματος αυτού είναι να συγκεντρώσει τις απόψεις των ενδιαφερόμενων μερών σχετικά με ορισμένα θέματα που αφορούν την οδηγία. Ειδικότερα, η Επιτροπή θα εξετάσει κατά πόσον οι αποκλίσεις μεταξύ των κρατών μελών ως προς τη μεταφορά της οδηγίας, οι οποίες οφείλονται στις ρυθμιστικές επιλογές που προβλέπονται στην οδηγία, καθώς και τη χρήση της ρήτρας στοιχειώδους προστασίας του άρθρου 14, σύμφωνα με την οποία τα κράτη μέλη μπορούν να θεσπίσουν ή διατηρήσουν πλέον αυστηρές διατάξεις συνάδουσες προς τη συνθήκη, προκειμένου να διασφαλίσουν ένα υψηλότερο επίπεδο προστασίας του καταναλωτή, έχουν επιπτώσεις την εσωτερική αγορά και επηρεάζουν την εμπιστοσύνη των επιχειρήσεων και των καταναλωτών στο διασυνοριακό εμπόριο.

Η Επιτροπή δεν κρίνει σκόπιμο να υποβάλει πρόταση αναθεώρησης της οδηγίας έως ότου ολοκληρωθεί το διαγνωστικό στάδιο της αναθεώρησης του κοινοτικού κεκτημένου για την προστασία των καταναλωτών (το «κεκτημένο») (βλ. παράρτημα ΙΙΙ). Στόχος της αναθεώρησης αυτής είναι να αξιολογηθούν τυχόν ελλείψεις στην προστασία του καταναλωτών, ιδιαίτερα λαμβανομένων υπόψη των νέων πρακτικών μάρκετινγκ και των νέων τεχνολογιών, όπως το εμπόριο μέσω του Διαδικτύου ή κινητών επικοινωνιών, και να εντοπιστούν τυχόν αντιφάσεις μεταξύ των διαφόρων υπό εξέταση οδηγιών για τους καταναλωτές. Η Επιτροπή, λαμβάνοντας υπόψη τα συμπεράσματα της διαβούλευσης που θα βασιστεί στο ερωτηματολόγιο, καθώς και τα αποτελέσματα της επανεξέτασης, θα εξετάσει την ανάγκη να ληφθούν περαιτέρω νομοθετικές πρωτοβουλίες στον τομέα των πωλήσεων εξ αποστάσεως, σύμφωνα με τους στόχους της καλύτερης ρύθμισης που έχει θέσει η Επιτροπή για την απλούστευση του ρυθμιστικού περιβάλλοντος.[3]

Για να ελέγξει τη μεταφορά της οδηγίας στις εθνικές νομοθεσίες, η Επιτροπή συχνά έκανε χρήση μεταφράσεων. Κατά συνέπεια, ορισμένα από τα προβλήματα που αφορούν τη μεταφορά στις εθνικές νομοθεσίες και εντοπίζονται στην παρούσα έκθεση ενδέχεται να οφείλονται σε μεταφραστικά προβλήματα.

2. Οι κύριες διατάξεις της οδηγίας

Σκοπός της οδηγίας είναι να διασφαλίσει ότι οι καταναλωτές που αγοράζουν αγαθά ή υπηρεσίες με μεθόδους εξ αποστάσεως πώλησης, δηλαδή χωρίς να έρχονται σε άμεση επαφή με την προμηθευτή, δεν βρίσκονται σε δυσχερέστερη θέση από τους καταναλωτές που πραγματοποιούν αγορές με προσωπική επαφή.

Η οδηγία καλύπτει τόσο τα αγαθά όσο και τις υπηρεσίες. Ωστόσο, το άρθρο 3 περιορίζει το πεδίο εφαρμογής της οδηγίας, αποκλείοντας ορισμένα είδη συμβάσεων από όλες ή ορισμένες από τις διατάξεις της οδηγίας. Οι εξαιρέσεις αυτές δικαιολογούνται λόγω της φύσης των σχετικών αγαθών ή υπηρεσιών. Οι χρηματοοικονομικές υπηρεσίες, λόγω της πολυπλοκότητας και της αξίας τους, συγκαταλέγονται στις εν λόγω εξαιρέσεις και καλύπτονται από την οδηγία 2002/65/ΕΚ για την εξ αποστάσεως εμπορία χρηματοπιστωτικών υπηρεσιών[4], η οποία θα αποτελέσει επίσης αντικείμενο επανεξέτασης στο προσεχές μέλλον[5]. Για το λόγο αυτό, οι χρηματοοικονομικές υπηρεσίες δεν καλύπτονται από την παρούσα έκθεση. Ωστόσο, για την αναθεώρηση της οδηγίας 2002/65/ΕΚ θα ληφθούν υπόψη τα σχετικά συμπεράσματα που θα εξαχθούν από την αναθεώρηση της παρούσας οδηγίας (π.χ. τα συμπεράσματα σχετικά με το «μόνιμο υπόθεμα»).

Στο άρθρο 4 της οδηγίας παρατίθενται οι πληροφορίες που πρέπει να παρέχονται στον καταναλωτή κάθε φορά που συνάπτει σύμβαση για εξ αποστάσεως πώληση. Τα στοιχεία αυτά αντιστοιχούν στις πληροφορίες που θα έπρεπε να έχει στη διάθεσή του ο καταναλωτής εάν πραγματοποιούσε άμεσα τις αγορές, π.χ. τα βασικά χαρακτηριστικά των αγαθών ή των υπηρεσιών και την τιμή συμπεριλαμβανομένων των φόρων. Η οδηγία ορίζει επίσης τον τρόπο με τον οποίο, καθώς και τη χρονική στιγμή κατά την οποία, πρέπει να παρέχονται οι πληροφορίες αυτές.

Για να εξασφαλίζεται η προστασία των καταναλωτών μετά τη σύναψη της σύμβασης, το άρθρο 5 ορίζει ότι πρέπει να δίνεται στον καταναλωτή μία διεύθυνση στην οποία θα μπορεί να απευθύνει τις καταγγελίες του. Η απαίτηση αυτή πρέπει να ικανοποιείται εγγράφως ή με άλλο μόνιμο υπόθεμα εντός ορισμένης προθεσμίας. Επιπροσθέτως, σύμφωνα με το άρθρο 5 παράγραφος 1, οι περισσότερες από τις πληροφορίες που παρέχονται εκ των προτέρων, καθώς και επιπλέον πληροφορίες που είναι σημαντικές ύστερα από τη σύναψη της σύμβασης, π.χ. εξυπηρέτηση μετά την πώληση και εγγυήσεις, πρέπει, στις περισσότερες περιπτώσεις, να επιβεβαιώνονται με αυτό τον τρόπο.

Δεδομένου ότι ο καταναλωτής που αγοράζει εξ αποστάσεως αγαθά ή υπηρεσίες δεν μπορεί να κρίνει απόλυτα εάν η αγορά ανταποκρίνεται στις ανάγκες του τη στιγμή της παραγγελίας, η οδηγία προβλέπει δικαίωμα υπαναχώρησης διάρκειας τουλάχιστον 7 εργάσιμων ημερών. Ο καταναλωτής, όταν κάνει χρήση του δικαιώματος αυτού, δεν υποχρεούται να αιτιολογήσει την απόφασή του. Δεν υπόκειται σε πρόστιμο και πρέπει να του επιστραφούν άμεσα τα καταβληθέντα ποσά. Μπορεί να επιβαρυνθεί μόνο με το κόστος επιστροφής των αγαθών. Σύμφωνα με το άρθρο 6 παράγραφος 3, ορισμένα αγαθά και υπηρεσίες εξαιρούνται από το δικαίωμα υπαναχώρησης λόγω της φύσης τους (π.χ. αναλώσιμα αγαθά).

Η οδηγία επίσης προστατεύει τους καταναλωτές από υπερβολικές καθυστερήσεις στην εκτέλεση της σύμβασης. Σύμφωνα με το άρθρο 7, η σύμβαση πρέπει να εκτελεστεί εντός προθεσμίας τριάντα ημερών από την επαύριον της ημέρας κατά την οποία διαβιβάστηκε η παραγγελία στον προμηθευτή. Παρέχεται στα κράτη μέλη το δικαίωμα να θεσπίζουν διατάξεις σχετικά με τα αγαθά ή τις υπηρεσίες αντικατάστασης στην περίπτωση που δεν είναι διαθέσιμα τα αγαθά που είχαν αρχικώς παραγγελθεί. Εάν τα κράτη μέλη δεν έκαναν χρήση του δικαιώματος αυτού ή εάν ο προμηθευτής δεν παρέχει αγαθά ή υπηρεσίες αντικατάστασης, ο καταναλωτής δικαιούται πλήρη επιστροφή χρημάτων εντός τριάντα ημερών.

Σύμφωνα με το άρθρο 10, απαιτείται η προηγούμενη συγκατάθεση του καταναλωτή εάν ο προμηθευτής κάνει χρήση μηχανήματος τηλεομοιοτυπίας (φαξ) ή αυτοματοποιημένου συστήματος κλήσης. Άλλα μέσα επικοινωνίας εξ αποστάσεως μπορούν να χρησιμοποιηθούν μόνο εάν ο καταναλωτής δεν εκδηλώσει την αντίθεσή του.

Η παρούσα έκθεση δεν καλύπτει τις διατάξεις του άρθρου 9 σχετικά με την παροχή μη παραγγελθέντων επειδή οι εν λόγω διατάξεις θα αντικατασταθούν και θα εναρμονιστούν πλήρως με το άρθρο 15 της οδηγίας για τις αθέμιτες εμπορικές πρακτικές[6]. Στο πλαίσιο της παρούσας έκθεσης δεν εξετάζονται επίσης οι διατάξεις του άρθρου 8 σχετικά με την πληρωμή με κάρτα επειδή βρίσκονται σε εξέλιξη διαπραγματεύσεις σχετικά με την πρόταση της Επιτροπής για τις υπηρεσίες πληρωμών[7] στην οποία προτείνεται η διαγραφή του άρθρου 8. Οι διατάξεις σχετικά με την προσφυγή (άρθρο 11) θα εξεταστούν στο ευρύτερο πλαίσιο της αναθεώρησης και των εργασιών της Επιτροπής σχετικά με τις προσφυγές.

3. Ορισμοί - αρθρο 2

Το άρθρο 2 περιέχει τους βασικούς ορισμούς που χρησιμοποιούνται στην οδηγία. Ο ορισμός του « καταναλωτή » και του « προμηθευτή » δεν αφορούν αποκλειστικά τη ρύθμιση των εξ αποστάσεως πωλήσεων και θα εξεταστούν στο ευρύτερο πλαίσιο της αναθεώρησης του κεκτημένου.

Ο ορισμός της «εξ αποστάσεως σύμβασης» στο άρθρο 2 παράγραφος 1 δεν έχει δημιουργήσει συγκεκριμένα προβλήματα. Γενικά, τα κράτη μέλη έχουν ακολουθήσει αρκετά πιστά τη διατύπωση της οδηγίας. Αν και η Επιτροπή δεν έχει λάβει συγκεκριμένες καταγγελίες σχετικά με την έννοια του « συστήματος πωλήσεων ή παροχής υπηρεσιών εξ αποστάσεως που οργανώνεται από τον προμηθευτή », πιστεύει ότι οι καταναλωτές ενδέχεται να μην γνωρίζουν ότι η οδηγία δεν εφαρμόζεται στην περίπτωση που ο προμηθευτής πραγματοποιεί συναλλαγές εξ αποστάσεως σε βάση ad-hoc. Αρκετά κράτη μέλη, όπως η Γαλλία, η Λετονία και η Σλοβακία, δεν έχουν μεταφέρει την έννοια αυτή στην εθνική νομοθεσία, ενδεχομένως για να παρακάμψουν το πρόβλημα αυτό.

Η Επιτροπή πιστεύει ότι ο ισχύων ορισμός του «μέσου επικοινωνίας εξ αποστάσεως» είναι αρκετά ευέλικτος για να καλύπτει νέα μέσα επικοινωνίας εξ αποστάσεως, όπως το m-commerce (δηλ. τις εμπορικές συναλλαγές μέσω σύντομων μηνυμάτων κινητού τηλεφώνου). Ωστόσο, σε ορισμένα κράτη μέλη πρέπει να αποσαφηνιστεί ο όρος όπως μεταφέρθηκε στην εθνική νομοθεσία. Για παράδειγμα η Τσεχική Δημοκρατία φαίνεται να έχει αποκλείσει την « αλληλογραφία ».

Η Τσεχική Δημοκρατία, η Δανία, η Γερμανία, η Γαλλία, η Ελλάδα, η Λετονία, η Πολωνία, η Σουηδία, η Αυστρία, η Σλοβακία και η Σλοβενία δεν έχουν διαβιβάσει στην Επιτροπή τη μεταφορά του ορισμού του « φορέα μέσου επικοινωνίας », ενώ η Ισπανία, η Λιθουανία, η Μάλτα και οι Κάτω Χώρες πρέπει να αποσαφηνίσουν τον ορισμό όπως μεταφέρθηκε στη νομοθεσία τους.

Σε άλλα σημεία της παρούσας έκθεσης θα τεθούν και άλλα θέματα σχετικά με τους ορισμούς, όπως και όταν αυτά προκύψουν.

4. Πεδιο εφαρμογησ – αρθρο 3 εξαιρεσεισ

Το άρθρο 3 περιορίζει το πεδίο εφαρμογής της οδηγίας αποκλείοντας ορισμένα είδη συμβάσεων από όλες ή ορισμένες από τις διατάξεις της οδηγίας. Η Επιτροπή πρέπει να κρίνει εάν οι εξαιρέσεις είναι ακόμα σκόπιμες, εάν πρέπει να αναθεωρηθούν, να επεκταθούν ή να καταργηθούν. Η παρούσα έκθεση θα εξετάσει ορισμένα προβλήματα που αντιμετώπισε η Επιτροπή.

Τα κράτη μέλη έχουν μεταφέρει με διαφορετικούς τρόπους τις εξαιρέσεις αυτές στην εθνική νομοθεσία. Για παράδειγμα, οι Κάτω Χώρες φαίνεται να έχουν εξαιρέσει μόνο την κατασκευή ακινήτων αλλά όχι και την πώλησή τους.

Η Επιτροπή έχει εντοπίσει ορισμένα θέματα που χρειάζονται αποσαφήνιση. Για παράδειγμα, το Βέλγιο δεν έχει διαβιβάσει στην Επιτροπή τη μεταφορά των εξαιρέσεων του άρθρου 3, εκτός από ό,τι αφορά τις χρηματοοικονομικές υπηρεσίες. Η Επιτροπή γνωρίζει ότι τουλάχιστον ορισμένες από αυτές έχουν μεταφερθεί στην εθνική νομοθεσία.

Εκτός από τις εξαιρέσεις που προβλέπονται στο άρθρο 3, η Ισπανία και το Λουξεμβούργο προβλέπουν στην εθνική τους νομοθεσία για τις εξ αποστάσεως πωλήσεις γενικές εξαιρέσεις για συμβάσεις που συνάπτονται με ηλεκτρονικά μέσα, αν και, σύμφωνα με την οδηγία το ηλεκτρονικό εμπόριο[8], αυτό πρέπει να γίνεται με την επιφύλαξη της οδηγίας. Ίσως πρέπει να διευκρινιστούν η σχέση μεταξύ της οδηγίας για τη χρονομεριστική μίσθωση[9] και της υπό εξέταση οδηγίας και της έννοια των « δικαιωμάτων επί ακινήτων ». Ορισμένα κράτη μέλη, όπως η Ουγγαρία, η Δανία, η Σλοβενία και το Ηνωμένο Βασίλειο, έχουν αποκλείσει ρητώς τη χρονομεριστική μίσθωση στο σύνολό της ή εν μέρει από το πεδίο της οδηγίας όπως μεταφέρθηκε στην εθνική νομοθεσία στο σημείο που αφορά τις εξαιρέσεις σε αντίθεση με άλλα κράτη μέλη.

Η αύξηση της δημοτικότητας των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών από την έκδοση της οδηγίας είχε ως αποτέλεσμα να αυξηθούν σημαντικά οι καταγγελίες από καταναλωτές. Ενώ αρχικά δικτυακοί τόπο όπως το eBay επικεντρώνονταν σε πωλήσεις μεταχειρισμένων αγαθών από καταναλωτή σε καταναλωτή, σήμερα χρησιμοποιούνται όλο και περισσότερο για τις πωλήσεις καινούριων εμπορευμάτων από επιχειρήσεις σε καταναλωτές. Η Επιτροπή γνωρίζει ότι υπάρχει εθνική νομολογία σύμφωνα με την οποία δικτυακοί τόποι όπως ο eBay ισοδυναμούν με οίκους πλειστηριασμών και, συνεπώς, εξαιρούνται από την οδηγία. Οι έλεγχοι της μεταφοράς της οδηγίας την εθνική νομοθεσία επιβεβαίωσαν την ανάγκη να εξεταστεί η έννοια του «πλειστηριασμού » στις εθνικές νομοθεσίες. Για παράδειγμα, στη Γαλλία η εξαίρεση περιορίζεται στους « δημόσιους » πλειστηριασμούς· στη Δανία η εξαίρεση αφορά τους πλειστηριασμούς που οργανώνονται με τέτοιο τρόπο ώστε να παρίσταται συνήθως στον τόπο του πλειστηριασμού μεγάλο ποσοστό πλειοδοτών. Ορισμένα κράτη μέλη φαίνεται να έχουν μεταφέρει μόνο εν μέρει την εξαίρεση (π.χ. στην Εσθονία η εξαίρεση για τους πλειστηριασμούς περιορίζεται στη μη εφαρμογή του δικαιώματος υπαναχώρησης).

Ορισμένα κράτη μέλη φαίνεται ότι έχουν επεκτείνει τις μερικές εξαιρέσεις που προβλέπονται στο άρθρο 3 παράγραφος 2 σε όλες τις διατάξεις της οδηγίας (π.χ. η Σλοβενία, η Τσεχική Δημοκρατία και η Ελλάδα). Οι νομοθεσίες άλλων κρατών μελών είναι σαφείς ως προς το σημείο αυτό (π.χ. Λετονία, Φινλανδία, Λιθουανία, Κάτω Χώρες, Σλοβενία, Δανία, Ελλάδα, Πολωνία, Ουγγαρία). Για παράδειγμα, η εξαίρεση των « διανομέων που πραγματοποιούν συχνές και τακτικές παραδόσεις», που προβλέπεται στο άρθρο 3 παράγραφος 2 πρώτη περίπτωση, έχει δημιουργήσει προβλήματα ερμηνείας. Στη μετάφραση της φινλανδικής νομοθεσίας για τις εξ αποστάσεως πωλήσεις που διαθέτει η Επιτροπή γίνεται λόγος για « σύστημα τακτικής διανομής», που μπορεί να έχει ευρύτερη έννοια. Η διάταξη, όπως μεταφέρθηκε στην ουγγρική νομοθεσία, εφαρμόζεται σε εμπορεύματα που παραδίδονται καθημερινά στον καταναλωτή. Οι νέες εξελίξεις της αγοράς, όπως η αύξηση της αγοράς τροφίμων μέσω του Διαδικτύου, δείχνουν ότι η εξαίρεση αυτή ίσως θα πρέπει να αναθεωρηθεί. Στο πλαίσιο των εξαιρέσεων αυτών έγινε χρήση και της ρήτρας στοιχειώδους προστασίας. Για παράδειγμα, στην πολωνική μεταφορά της οδηγίας δεν γίνεται αναφορά στα ποτά ή στα αγαθά τρέχουσας οικιακής κατανάλωσης.

Η εξαίρεση που προβλέπεται στο άρθρο 3 παράγραφος 2 δεύτερη περίπτωση ενδέχεται να έχει επίσης δημιουργήσει προβλήματα ερμηνείας σε ορισμένα κράτη μέλη. Για παράδειγμα, η Λετονία, η Λιθουανία και η Πολωνία επέκτειναν την εξαίρεση στις συμβάσεις στις οποίες η ημερομηνία εκτέλεσης καθορίζεται ύστερα από τη σύναψη της σύμβασης. Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο στην απόφασή του για την υπόθεση Easycar[10], στην οποία αποφάνθηκε ότι η μίσθωση αυτοκινήτου ισοδυναμεί με « υπηρεσία μεταφοράς » κατά την έννοια της οδηγίας, δηλώνει ότι η οδηγία δεν καλύπτει ορισμένες εξ αποστάσεως συμβάσεις τις οποίες η Επιτροπή και, τουλάχιστον ορισμένα, κράτη μέλη σκόπευαν να καλύψουν[11]. Η έννοια των « υπηρεσιών διασκέδασης » είναι επίσης ασαφής. Αυτό μπορεί να εξηγήσει για ποιο λόγο το δικαίωμα των προμηθευτών να μην εφαρμόζουν το άρθρο 7 παράγραφος 2 σε υπαίθριες υπηρεσίες ελευθέρου χρόνου σε συγκεκριμένες περιστάσεις έχει μεταφερθεί μόνο στην εθνική νομοθεσία της Κύπρου, της Ιρλανδίας, της Πορτογαλίας και του Ηνωμένου Βασιλείου. Στα κράτη μέλη στα οποία έχει εφαρμοστεί η εν λόγω εξαίρεση, η ασάφεια των « συγκεκριμένων περιστάσεων » μπορεί να δημιουργήσει νομική αβεβαιότητα τόσο για τους καταναλωτές όσο και για τις επιχειρήσεις.

5. Εκ των προτερων πληροφορηση – αρθρο 4

Οι απαιτήσεις για εκ των προτέρων πληροφόρηση που ορίζονται στο άρθρο 4 της οδηγίας δημιουργούν ορισμένα σημαντικά προβλήματα ερμηνείας.

Αν και ένας μεγάλος αριθμός κρατών μελών έχουν μεταφέρει αυτολεξεί το άρθρο 4 παράγραφος 1, τα περισσότερα έχουν επίσης χρησιμοποιήσει τη ρήτρα στοιχειώδους προστασίας για να ενισχύσουν την προστασία των καταναλωτών σε εθνικό επίπεδο. Από τους ελέγχους της μεταφοράς στις εθνικές νομοθεσίες προέκυψε ότι ορισμένες απαιτήσεις έχουν μεταφερθεί ανεπαρκώς σε ορισμένα κράτη μέλη. Η έκθεση επικεντρώνεται στις απαιτήσεις που μπορεί να μην μεταφέρθηκαν ικανοποιητικά λόγω πιθανών προβλημάτων ερμηνείας που απορρέουν από την οδηγία.

Πρέπει να επανεξεταστούν η χρονική στιγμή της εκ των προτέρων πληροφόρησης και οι όροι που τη διέπουν ώστε να διασφαλίζεται ότι οι καταναλωτές ενημερώνονται επαρκώς όταν αποφασίζουν εάν θα προβούν ή όχι στη συναλλαγή. Οι έννοιες « πριν από τη σύναψη οποιασδήποτε συμβάσεως…πρέπει να διαθέτει εγκαίρως » στο άρθρο 4 παράγραφος 1 και « κατά τρόπο ευκρινή και κατανοητό με όποιο μέσο αρμόζει στο χρησιμοποιούμενο μέσο εξ αποστάσεως επικοινωνίας » στο άρθρο 4 παράγραφος 2 έχουν οδηγήσει σε αποκλίνουσες ερμηνείες. Για παράδειγμα, φαίνεται ότι στην Πολωνία η εκ των προτέρων πληροφόρηση πρέπει να παρέχεται πριν από τη χρήση ενός μέσου εξ αποστάσεως επικοινωνίας.

Η εκ των προτέρων πληροφόρηση σχετικά με την τιμή που προβλέπεται στο άρθρο 4 παράγραφος 1 στοιχείο γ) αποτελεί ένα καλό παράδειγμα του τρόπου με τον οποίο η εκ των προτέρων πληροφόρηση μπορεί να επηρεάσει την απόφαση του καταναλωτή να προβεί ή όχι στη συναλλαγή. Ορισμένα κράτη μέλη, όπως το Βέλγιο και η Σουηδία, δεν αναφέρουν ρητώς στη μεταφορά τους τους φόρους. Η Επιτροπή θα εξακριβώσει αφού επικοινωνήσει μαζί τους εάν είναι αρχή του εθνικού δικαίου οι φόροι να συμπεριλαμβάνονται πάντοτε στις αναφορές των τιμών. Θα εξετάσει επίσης εάν η οδηγία πρέπει να αναφέρεται ρητώς σε άλλες μορφές επιβαρύνσεων που χρεώνονται στον καταναλωτή, π.χ. τέλη κράτησης/εξυπηρέτησης βάσει του άρθρου 7 παράγραφος 4 στοιχείο γ) της οδηγίας για τις αθέμιτες εμπορικές πρακτικές.

Η Επιτροπή γνωρίζει επίσης ότι υπάρχουν προβλήματα όσον αφορά τη διαφάνεια των τιμών και τη λειτουργία των υπηρεσιών πρόσθετου τέλους . Η Επιτροπή θα εξετάσει εάν πρέπει να ενισχυθούν οι διατάξεις της οδηγίας που αφορούν τις υπηρεσίες πρόσθετου τέλους , π.χ. το άρθρο 4 παράγραφος 1 στοιχείο ζ) εκ των προτέρων πληροφόρηση σχετικά με το κόστος χρησιμοποιήσεως του μέσου επικοινωνίας εξ αποστάσεως όταν υπολογίζεται με βάση άλλη εκτός των βασικών τιμολογίων.

Τα περισσότερα κράτη μέλη έχουν ήδη χρησιμοποιήσει τη ρήτρα στοιχειώδους προστασίας για να καταστήσουν υποχρεωτική την παροχή μιας διεύθυνσης για την αποστολή των καταγγελιών (π.χ. Αυστρία, Τσεχική Δημοκρατία, Δανία, Φινλανδία, Λουξεμβούργο, Μάλτα, Σλοβακία, Σλοβενία) ενώ πολλά από αυτά έχουν επιλέξει να επισημαίνουν εάν εφαρμόζεται ή όχι το δικαίωμα υπαναχώρησης (π.χ. Βέλγιο, Γερμανία, Ιταλία, Κάτω Χώρες, Σλοβενία, Ισπανία).

Η ρήτρα στοιχειώδους προστασίας έχει χρησιμοποιηθεί επίσης με πολλούς άλλους τρόπους. Για παράδειγμα, στην Ιταλία ο καταναλωτής μπορεί να ζητήσει την εκ προτέρων πληροφόρηση στα ιταλικά όταν χρησιμοποιούνται μέσα ατομικής επικοινωνίας. Η Εσθονία και η Ισπανία έχουν θεσπίσει πρόσθετες απαιτήσεις πληροφόρησης σχετικά με τα εμπορεύματα αντικατάστασης.

Πολλά κράτη μέλη δεν έχουν μεταφέρει ρητώς στη νομοθεσία τους την απαίτηση καλής πίστης που ορίζεται στο άρθρο 4 παράγραφος 2 και/ή δεν κάνουν ρητή αναφορά στην προστασία ορισμένων κατηγοριών καταναλωτών, όπως οι ανήλικοι. Οι διατάξεις αυτές θα εξεταστούν ενδελεχέστερα στη συνέχεια της έκθεσης.

6. Εγγραφη επιβεβαιωση των πληροφοριων – αρθρο 5

Το άρθρο 5 προβλέπει την έγγραφη επιβεβαίωση ορισμένων πληροφοριών, συμπεριλαμβανομένων των περισσότερων από τις πληροφορίες που ορίζονται στο άρθρο 4. Για το λόγο αυτό, το άρθρο 5 πρέπει να εξεταστεί από κοινού με το άρθρο 4. Πρέπει να συζητηθεί με ορισμένα κράτη μέλη (Δανία, Γερμανία, Ουγγαρία, Λετονία, Λιθουανία, Πολωνία) η χρονική στιγμή που ορίζεται για την έγγραφη επιβεβαίωση.

Επιπλέον, σε ορισμένα κράτη μέλη πρέπει να εξεταστούν οι πληροφορίες για τις οποίες υπάρχει υποχρέωση έγγραφης επιβεβαίωσης, καθώς ορισμένα κράτη ενδέχεται να έχουν παραλείψει να ορίσουν την υποχρέωση επιβεβαίωσης στο σύνολό της ή όσον αφορά ορισμένες από τις απαιτούμενες πληροφορίες (π.χ. στην Τσεχική Δημοκρατία πρέπει να επιβεβαιώνονται εγγράφως μόνο οι πληροφορίες που αφορούν την ταυτότητα και τη γεωγραφική θέση του προμηθευτή).

Επιπλέον, η ρήτρα στοιχειώδους προστασίας έχει οδηγήσει σε αποκλίσεις μεταξύ των εθνικών απαιτήσεων όσον αφορά τη γλώσσα ή τις συμπληρωματικές πληροφορίες που πρέπει να παρέχονται εγγράφως. Ειδικότερα, η επιβεβαίωση των πληροφοριών σχετικά με το δικαίωμα υπαναχώρησης οδήγησε στη θέσπιση συμπληρωματικών εθνικών κανόνων. Η Κύπρος έχει επιβάλει τη χρήση τυποποιημένης κοινοποίησης υπαναχώρησης που πρέπει να κοινοποιείται στο καταναλωτή μαζί με τη γραπτή επιβεβαίωση. Στην Ισπανία, ο προμηθευτής πρέπει να παρέχει μαζί με τη γραπτή επιβεβαίωση ένα έγγραφο υπαναχώρησης/ακύρωσης με τις υποχρεωτικές πληροφορίες. Το Βέλγιο προχώρησε ακόμα περισσότερο επιβάλλοντας τη χρήση τυποποιημένων ρητρών συγκεκριμένης μορφής και ορίζοντας τις συνέπειες που επιφέρει η μη συμμόρφωση με την υποχρέωση αυτή.

Ορισμένα κράτη μέλη και ενδιαφερόμενα μέρη έχουν επισημάνει την ανάγκη να διευκρινιστεί η έννοια « μόνιμο υπόθεμα » στο άρθρο 5 παράγραφος 1 με βάση την οδηγία 202/65/ΕΚ και τις νέες τεχνολογίες. Η Ιταλία απέφυγε τα ερμηνευτικά προβλήματα καθιερώνοντας αυστηρότερους κανόνες, δηλ. η επιβεβαίωση μπορεί να δίνεται με άλλο μόνιμο υπόθεμα μόνο εάν το επιλέξει ο καταναλωτής. Η Λιθουανία, η Τσεχική Δημοκρατία, η Σλοβακία και η Πολωνία επέλεξαν να μην αναφερθούν στο « μόνιμο υπόθεμα ».

7. Δικαίωμα υπαναχώρησης – αρθρο 6

Το δικαίωμα υπαναχώρησης που θεσπίζεται σε τέσσερις οδηγίες για τους καταναλωτές, όπως και στο άρθρο 6 της υπό εξέταση οδηγίας, χρησιμοποιείται συχνά ως χαρακτηριστικό παράδειγμα ασυνέπειας που παρατηρείται στο κεκτημένο (π.χ. οι λεγόμενες περίοδοι «υπαναχώρησης» διαφέρουν από οδηγία σε οδηγία)[12] και εθνικών αποκλίσεων που οφείλονται στη χρήση της ρήτρας στοιχειώδους προστασίας. Στον τομέα των εξ αποστάσεως πωλήσεων η οδηγία ορίζει ελάχιστη περίοδο επτά εργάσιμων ημερών εντός των οποίων ο καταναλωτής μπορεί να υπαναχωρήσει από τη σύμβαση. Τα κράτη μέλη έχουν μεταφέρει την απαίτηση αυτή με πολλούς διαφορετικούς τρόπους· πιο συχνά με την καθιέρωση επτά εργάσιμων ή δεκατεσσάρων ημερολογιακών ημερών (βλ. παράρτημα IV).

Η μεταφορά του άρθρου 6 παράγραφος 1, το οποίο ορίζει τη διάρκεια και την έναρξη της προθεσμίας υπαναχώρησης, δεν έχει δημιουργήσει πολλά προβλήματα. Στη Γαλλία η προθεσμία υπαναχώρησης υπολογίζεται σε « jours francs », μία έννοια που οι γαλλικές αρχές πρέπει να αποσαφηνίσουν. Η χρονική στιγμή από την οποία αρχίζει να τρέχει η περίοδος έχει δημιουργήσει πιο θεμελιώδη προβλήματα. Για παράδειγμα, η έννοια της « παραλαβής » των αγαθών μπορεί να ερμηνευτεί διαφορετικά στα διάφορα κράτη μέλη. Έχει τεθεί το ζήτημα του πότε λαμβάνει χώρα η παραλαβή (π.χ. στην περίπτωση που το πακέτο παραδίδεται όταν ο καταναλωτής είναι απών, θεωρείται ότι γίνεται παραλαβή όταν ο ταχυδρόμος αφήνει σημείωμα με το οποίο ειδοποιεί ότι έγινε προσπάθεια παράδοσης ή όταν ο καταναλωτής παραλαμβάνει το πακέτο από το ταχυδρομείο) και το θέμα αυτό θα εξεταστεί στο ευρύτερο πλαίσιο των εργασιών αναθεώρησης. Η Επιτροπή διερωτάται επίσης εάν πρέπει να επανεξεταστεί κατά την αναθεώρηση και το ζήτημα των τμηματικών παραδόσεων. Στη Γερμανία, την Εσθονία, τη Λετονία και τη Σουηδία, οι εθνικοί κανόνες ορίζουν ότι η προθεσμία υπαναχώρησης τρέχει από την πρώτη παράδοση μέρους των εμπορευμάτων. Η αιτιολογική σκέψη 10 φαίνεται ότι επιτρέπει αυτή την ερμηνεία. Κατά τη γνώμη της Επιτροπής, εάν η παραγγελία αφορά διαφορετικά προϊόντα, ο καταναλωτής πρέπει να έχει το δικαίωμα υπαναχώρησης μετά την παράδοση καθενός από τα παραγγελθέντα προϊόντα. Αυτό δεν πρέπει να ισχύει όταν η παραγγελία αφορά ένα ενιαίο προϊόν που παραδίδεται σε τμήματα. Για παράδειγμα, η παραγγελία διαφορετικών βιβλίων στο Διαδίκτυο (π.χ. ενός μυθιστορήματος και μίας βιογραφίας) που δεν μπορούν να παραδοθούν μαζί διότι ένα από αυτά δεν είναι διαθέσιμο δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται με τον ίδιο τρόπο όπως μία σύμβαση για την παράδοση μίας εγκυκλοπαίδειας εντός μίας χρονικής περιόδου.

Πρέπει επίσης να συζητηθούν με ορισμένα κράτη μέλη οι οικονομικές συνέπειες της υπαναχώρησης από μία σύμβαση και/ή η προθεσμία επιστροφής των καταβληθέντων (άρθρο 6 παράγραφοι 1 και 2) (π.χ. η Τσεχική Δημοκρατία φαίνεται ότι δεν έχει μεταφέρει το άρθρο 6 παράγραφος 2)· η Γερμανία και η Λιθουανία δεν αναφέρονται στην προθεσμία για την επιστροφή των καταβληθέντων). Η μεταφορά της Ουγγαρίας είναι ασαφής, όπως και η μεταφορά της Αυστρίας και της Σουηδίας όσον αφορά τις κυρώσεις. Στη Φινλανδία, η επιστροφή των καταβληθέντων πρέπει να γίνεται εντός 30 ημερών από την επιστροφή των αγαθών. Δεδομένου ότι η οδηγία δεν προσδιορίζει εάν η προθεσμία των 30 ημερών τρέχει π.χ. από τη στιγμή της κοινοποίησης της υπαναχώρησης ή από τη στιγμή της παραλαβής των αγαθών από τον προμηθευτή, δεν είναι σαφές εάν η ερμηνεία αυτή είναι αποδεκτή.

Στο άρθρο 6 παράγραφος 3 απαριθμούνται οι εξαιρέσεις από το δικαίωμα υπαναχώρησης. Γενικά, οι εξαιρέσεις αυτές φαίνεται ότι έχουν μεταφερθεί ικανοποιητικά, αν και χρειάζονται ορισμένες διευκρινίσεις (π.χ. η εξαίρεση που προβλέπεται στο άρθρο 6 παράγραφος 3 τέταρτη περίπτωση ενδέχεται να είναι γενικότερη από ό,τι προβλέπεται στην Ισπανία, το Λουξεμβούργο, την Ιταλία και την Πολωνία). Οι εξαιρέσεις αυτές θα εξεταστούν με μεγαλύτερη προσοχή κατά την αναθεώρηση που θα πραγματοποιηθεί για να εξακριβωθεί κατά πόσον ανταποκρίνονται στην τρέχουσα κατάσταση.

Η ρήτρα στοιχειώδους προστασίας χρησιμοποιήθηκε και κατά τη μεταφορά του άρθρου 6. Ορισμένες από τις εξαιρέσεις του άρθρου 6 παράγραφος 3 δεν μεταφέρθηκαν ομοιόμορφα σε όλα τα κράτη μέλη (π.χ. στο Βέλγιο, οι εξαιρέσεις δεν εφαρμόζονται εάν ο προμηθευτής δεν προσδιόρισε κατά την εκ των προτέρων πληροφόρηση ότι δεν ισχύει το δικαίωμα υπαναχώρησης· στη Δανία η εξαίρεση για τις εφημερίδες εφαρμόζεται μόνο σε συγκεκριμένες περιπτώσεις). Οι εθνικές αποκλίσεις είναι ιδιαίτερα εμφανείς όσον αφορά τις λεπτομέρειες άσκησης του δικαιώματος υπαναχώρησης: στην Πορτογαλία τα αγαθά πρέπει να επιστρέφονται εντός 30 ημερών· σε ορισμένα κράτη μέλη ορίζεται η μορφή της κοινοποίησης υπαναχώρησης· ορισμένα κράτη μέλη, όπως το Ηνωμένο Βασίλειο, η Φινλανδία και η Πορτογαλία έχουν θεσπίσει διατάξεις που αφορούν το καθήκον φροντίδας των αγαθών για την περίοδο κατά την οποία βρίσκονται στην κατοχή του καταναλωτή. Τα κράτη μέλη έχουν επίσης χρησιμοποιήσει με διαφορετικούς τρόπους την ρυθμιστική επιλογή σχετικά με το κόστος της επιστροφής των αγαθών, όπως επιβάρυνση του καταναλωτή σε κάθε περίπτωση (π.χ. Κύπρος), επιβάρυνση του καταναλωτή σε ορισμένες περιπτώσεις (π.χ. Ηνωμένο Βασίλειο, Ιρλανδία, Βέλγιο), επιβάρυνση του καταναλωτή κατ’ επιλογή του προμηθευτή (Εσθονία, Μάλτα) και επιβάρυνση του προμηθευτή εάν η επιστροφή μπορεί να πραγματοποιηθεί με απλό ταχυδρομείο (Φινλανδία). Στην Εσθονία το κόστος που επιβαρύνει τον καταναλωτή κατά την επιστροφή των αγαθών δεν μπορεί να υπερβαίνει τα 10 ευρώ.

Δεν έχουν κοινοποιήσει όλα τα κράτη μέλη τη μεταφορά του άρθρου 6 παράγραφος 4 σχετικά με την καταγγελία πιστωτικών συμβάσεων με άσκηση του δικαιώματος υπαναχώρησης (π.χ. Σλοβενία) ενώ άλλα κράτη πρέπει να αποσαφηνίσουν τη μεταφορά της εν λόγω διάταξης (π.χ. Τσεχική Δημοκρατία, Κύπρος, Πολωνία).

Τέλος, αξίζει να επισημανθεί ότι το μέτρο μεταφοράς του Βελγίου επιτρέπει τη θέσπιση ειδικών κανόνων για τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Αν και η Επιτροπή δεν διαθέτει αποδείξεις ότι έχει γίνει χρήση του δικαιώματος αυτού, τέτοιοι κανόνες ενδέχεται να αντιβαίνουν στις διατάξεις της οδηγίας.

8. Εκτέλεση – αρθρο 7

Συνολικά, η μεταφορά του άρθρου 7 σχετικά με την εκτέλεση των συμβάσεων δημιουργεί προβλήματα που αφορούν την προθεσμία. Πρέπει να επισημανθεί ότι ούτε η Τσεχική Δημοκρατία ούτε η Γερμανία δεν έχουν κοινοποιήσει τη μεταφορά του άρθρου 7 παράγραφος 1.

Η κύρια παρατήρηση που πρέπει να γίνει σχετικά με το άρθρο 7 αφορά τη μη συνεπή χρήση της ορολογίας σε όλη την οδηγία και ειδικότερα στο άρθρο 7. Όντως, το άρθρο 7 αναφέρεται σε « ημέρες » ενώ στο άρθρο 6 σε « εργάσιμες ημέρες ». Επιπλέον, στο άρθρο 7 παράγραφος 1 η χρονική στιγμή από την οποία αρχίζει να τρέχει η προθεσμία προσδιορίζεται (« από την επαύριον της ημέρας κατά την οποία ο καταναλωτής διαβίβασε την παραγγελία») ενώ δεν προσδιορίζεται στο άρθρο 7 παράγραφος 2. Όπως είναι διατυπωμένο το άρθρο 7 παράγραφος 2 μπορεί να ερμηνευτεί με δύο τρόπους. Ορισμένα κράτη μέλη θεώρησαν ότι η χρονική απαίτηση εφαρμόζεται μόνο στην επιστροφή, άλλα ότι αφορά τόσο την επιστροφή όσο και την κοινοποίηση της μη διαθεσιμότητας των αγαθών. Τα ζητήματα αυτά πρέπει να συζητηθούν με την Εσθονία, την Ελλάδα, την Ουγγαρία, τη Λετονία, τη Λιθουανία, τις Κάτω Χώρες, την Αυστρία και το Ηνωμένο Βασίλειο. Αντιστρόφως, ορισμένα κράτη μέλη, όπως η Φινλανδία, η Κύπρος, η Σλοβενία και η Σλοβακία, θέσπισαν αυστηρότερες διατάξεις για όλες οι ορισμένες από τις χρονικές απαιτήσεις. Άλλα, όπως η Γαλλία και η Δανία, επέβαλαν χρηματικό πρόστιμο με τη μορφή της καταβολής τόκου.

Επίσης, σε ορισμένα κράτη μέλη η μεταφορά του άρθρου 7 παράγραφος 3 είναι ανεπαρκής. Για παράδειγμα, στην Ιταλία δεν γίνεται αναφορά στο « σαφή και κατανοητό τρόπο » με τον οποίο ο καταναλωτής πρέπει να ενημερώνεται για τη δυνατότητα που έχει ο προμηθευτής να παράσχει αγαθά ή υπηρεσίες αντικατάστασης. Η Εσθονία απέφυγε αυτό το πρόβλημα ενσωματώνοντας την απαίτηση ενημέρωσης στις διατάξεις για τη μεταφορά των άρθρων 4 και 5. Το Βέλγιο, το Λουξεμβούργο, η Δανία, η Γερμανία και η Αυστρία φαίνεται ότι έχουν ασκήσει το δικαίωμα να μην μεταφέρουν τις διατάξεις του άρθρου 7 παράγραφος 3 σχετικά με τα αγαθά αντικατάστασης.

9. Περιορισμοί χρήσης ορισμένων μέσων επικοινωνίας εξ αποστάσεως – αρθρο 10

Πολλά κράτη μέλη δεν έχουν κοινοποιήσει το σύνολο ή μέρος των εθνικών διατάξεων για τη μεταφορά του άρθρου αυτού. Αυτό μπορεί να αιτιολογηθεί από το γεγονός ότι η μεταγενέστερη κοινοτική νομοθεσία καλύπτει επίσης αυτούς τους περιορισμούς. Πράγματι, η οδηγία για την προστασία της ιδιωτικής ζωής στις ηλεκτρονικές επικοινωνίες 2002/58/ΕΚ[13] απαιτεί από τα κράτη μέλη να εξασφαλίζουν ότι η χρήση των συστημάτων κλήσης χωρίς ανθρώπινη παρέμβαση, τηλεομοιοτυπικών συσκευών (φαξ) ή ηλεκτρονικού ταχυδρομείου για σκοπούς απευθείας εμπορικής προώθησης επιτρέπεται μόνον στην περίπτωση συνδρομητών οι οποίοι έχουν δώσει εκ των προτέρων τη συγκατάθεσή τους (σύστημα εθελοντικής επιλογής). Όσον αφορά τις άλλες μορφές εξ αποστάσεως επικοινωνίας, εναπόκειται στα κράτη μέλη να αποφασίσουν εάν θα υιοθετήσουν ένα σύστημα εθελοντικής επιλογής ή αυτοεξαίρεσης (opt-in ή opt-out ).

10. Συμπερασματα

Η μεταφορά της οδηγίας στα κράτη μέλη δημιουργεί ορισμένα επιβεβαιωμένα ή εμφανή προβλήματα. Πολλά από αυτά απορρέουν από τη διατύπωση της οδηγίας. Αν και η οδηγία φαίνεται ότι είναι αρκετά ευέλικτη ώστε να καλύπτει τις νέες τεχνολογίες και τις νέες μορφές μάρκετινγκ, η πρακτική εφαρμογή της ίσως δεν αντέξει στη δοκιμή του χρόνου. Η σωστή εφαρμογή των δικαιωμάτων και των υποχρεώσεων που ορίζονται στην οδηγία δεν είναι πάντα εφικτή. Επιπλέον, οι έλεγχοι της μεταφοράς της στην εθνική νομοθεσία έφεραν στο φως σημαντικές αποκλίσεις μεταξύ των εθνικών νόμων ως αποτέλεσμα της χρήσης της ρήτρας στοιχειώδους προστασίας. Δεν είναι σαφές στο στάδιο αυτό σε ποιο βαθμό οι αποκλίσεις αυτές επηρεάζουν τη σωστή λειτουργία της εσωτερικής αγοράς και της εμπιστοσύνης του καταναλωτή. Η Επιτροπή πρέπει να το διαπιστώσει για να αποφασίσει εάν πρέπει να αναθεωρηθεί η οδηγία.

Τα θέματα αυτά θα εξεταστούν όλα αναλυτικότερα κατά την αναθεώρηση του κεκτημένου. Κατά την εξέταση αυτή, η Επιτροπή θα πρέπει να λάβει υπόψη όχι μόνο τη νομοθεσία για την προστασία του καταναλωτή αλλά και άλλους τομείς της κοινοτικής νομοθεσίας, όπως τη νομοθεσία για το ηλεκτρονικό εμπόριο και την προστασία των προσωπικών δεδομένων.

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ I

ΠΙΝΑΚΑΣ ΤΩΝ ΕΘΝΙΚΩΝ ΜΕΤΡΩΝ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ ΤΩΝ ΚΡΑΤΩΝ ΜΕΛΩΝ

Κράτος μέλος | Μέτρα εφαρμογής γνωστά στην Επιτροπή την 1η Απριλίου 2006 | Ημερομηνία έναρξης ισχύος της νομοθεσίας |

Αυστρία | Bundesgesetz, mit dem Bestimmungen über den Vertragsabschluß in Fernabsatz in das Konsumentenschutzgesetz eingefügt und das Bundesgesetz gegen den unlauteren Wettbewerb 1984 sowie das Produkthaftungsgesetz geändert werden (Fernabsatz-Gesetz) BGBI. Nr. 185/1999 | 1η Ιουνίου 2000 |

Βέλγιο | Loi du 14 juillet 1991 sur les pratiques du commerce et sur l’information et la protection du consommateur, modifiée par la loi du 25 mai 1999 transposant la directive européenne concernant la protection des consommateurs en matière de contrats à distance. | 1η Νοεμβρίου 1999? |

Κύπρος | Ο περί της Σύναψης Καταναλωτικών Συμβάσεων εξ Αποστάσεως Νόμος του 2000 (Ν.14(Ι)/2000) | 28 Μαρτίου 2000 |

Τσεχική Δημοκρατία | Zákon č. 367/2000 Sb., kterým se mění zákon č. 40/1964 Sb., občanský zákoník, ve znění pozdějších předpisů, a některé další zákony | 1η Ιανουαρίου 2001 |

Δανία | Bekendtgørelse af lov om visse forbrugeraftaler (Dørsalg mv., fjernsalg og løbende tjenesteydelser) (Forbrugeraftaleloven), som ændret ved lov nr 262 af 6. maj 1993, lov nr. 1098 af 21.december og lov nr. 442 af 31. maj 2000. | 1η Ιουνίου 2000 και 1η Ιουλίου 2000 |

Εσθονία | Võlaõigusseadus RT I 2004, 37, 255 | 1 Μαΐου 2004 |

Φινλανδία | Laki kuluttajansuojalain muuttamisesta, 15.12.2000 (Suomen säädöskokoelma 2000 N° 1072) Laki sopimattomasta menettelystä elinkeinotoiminnassa annetun lain 2 §:n muuttamisesta, 15.12.2000 (Suomen säädöskokoelma 2000 N° 1073). | 1 Μαρτίου 2001 |

Γαλλία | Articles 5 à 15 de l’ordonnance n° 2001-741 du 23 août 2001 et Article 36 de la Loi n°2001-1062 du 15 novembre 2001 relative à la sécurité quotidienne | 25 Αυγούστου 2001 |

Γερμανία | Gesetz über Fernabsatzverträge und andere Fragen des Verbraucherrechts sowie zur Umstellung von Vorschriften auf Euro vom 27. Juni 2000 | 30 Ιουνίου 2000 |

Ελλάδα | Κοινή Υπουργική Απόφαση Ζ1-496/2000 περί πωλήσεων από απόσταση και συγκριτικής διαφήμισης, τροποποιητική του Ν.2251/94 για την Προστασία των Καταναλωτών | 18 Δεκεμβρίου 2000 |

Ουγγαρία | 1997. évi CLV. törvény a fogyasztóvédelemről 17/1999. (II. 5.) Korm. rendelet a távollévők között kötött szerződésekről | Δεν υπάρχουν πληροφορίες |

Ιρλανδία | European Communities (Protection of Consumers in Respect of Contracts made by Means of Distance Communication) Regulations 2001 (S.I. 207 of 2001) | 15 Μαΐου 2001 |

Ιταλία | Decreto Legislativo 6 settembre 2005, n.206, “Codice del consumo, a norma dell’ articolo 7 della legge 29 luglio 2003, n.229”. | 23 Οκτωβρίου 2005 (αρχικά μεταφέρθηκε με διάταγμα με έναρξη ισχύος τον Οκτώβριο του 1999) |

Λετονία | Patērētāju tiesību aizsardzības likums, Grozījumi: 22.11.2001. likums Miniostru kabineta 2002.gada.28 maija noteikumi Nr 207 “Noteikumi par distances lîgumi” | Δεν υπάρχουν πληροφορίες |

Λιθουανία | Lietuvos Respublikos vartotojų teisių gynimo įstatymo pakeitimo įstatymas Nr. VIII – 1946 (nauja redakcija) Lietuvos Respublikos ūkio ministro 2001 m. rugpjūčio 17 d. įsakymas Nr.258 „Dėl daiktų pardavimo ir paslaugų teikimo, kai sutartys sudaromos naudojant ryšio priemones, taisyklių patvirtinimo | Δεν υπάρχουν πληροφορίες |

Λουξεμβούργο | Loi du 16 avril 2003 concernant la protection des consommateurs en matière de contrats à distance et abrogeant l’article 7 de la loi modifiée du 25 août 1983 relative à la protection juridique du consommateur | 11 Μαΐου 2003. |

Μάλτα | Distance Selling Regulations (LN186/01) Consumer Affairs Act (Chapter 378) | 1 Ιανουαρίου 2002 |

Κάτω Χώρες | Wet van 21.12.2000 tot aanpassing van Boek 7 van het Burgerlijk Wetboek aan richtlijn nr. 97/7/EG van het Europees Parlement en de Raad van de Europese Unie van 20 mei 1997 betreffende de bescherming van de consument bij op afstand gesloten overeenkomsten (PbEG L 144) (21.12.2000) | 1η Φεβρουαρίου 2001 |

Πολωνία | Ustawa z dnia 2 marca 2000r. o ochronie niektórych praw konsumentów oraz o odpowiedzialności za szkodę wyrzadzoną przez produkt niebezpieczny | 30 Ιουνίου 2000 |

Πορτογαλία | Decreto-Lei nº 143/2001 de 26 de Abril 2000 | 25 Μαΐου 2001 |

Σλοβενική Δημοκρατία | Zákon č. 108/2000 Z. z. o ochrane spotrebiteľa pri podomovom predaji a zásielkovom predaji | 1 Απριλίου 2000 |

Σλοβενία | Zakon o varstvu potrošnikov - uradno prečiščeno besedilo (N 700-01/190-6/24 (ZVPot-UPB1)) | 2003 |

Ισπανία | Ley 47/2002, de 19 de diciembre, de reforma de la Ley 7/1996, de 15 de enero, de Ordenación del Comercio Minorista, para la transposición al ordenamiento jurídico español de la Directiva 97/7/CE, en materia de contratos a distancia, y para la adaptación de la Ley a diversas Directivas comunitarias | 1 Ιανουαρίου 2003 |

Σουηδία | Lag (2000:274) om konsumentskydd vid distansavtal och hemforsaljningsavtal | 1 Ιουνίου 2000 |

Ηνωμένο Βασίλειο | The Consumer Protection (Distance Selling) Regulations 2000 (SI 2000 No. 2334) as amended by The Consumer Protection (Distance Selling) (Amendment) Regulations 2005 (SI 2005 No. 689) | 31 Οκτωβρίου 2000 |

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ ΙΙ

ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΔΗΜΟΣΙΑ ΔΙΑΒΟΥΛΕΥΣΗ

Η Επιτροπή επιθυμεί να συγκεντρώσει τις απόψεις των κρατών μελών και των ενδιαφερόμενων μερών σχετικά με την εφαρμογή της οδηγίας και την καταλληλότητά της για τις νέες συνθήκες της αγοράς και/ή τα νέα προϊόντα. Για το σκοπό αυτό, η Επιτροπή κατάρτισε έναν κατάλογο ερωτήσεων για δημόσια διαβούλευση. Οι ερωτήσεις αυτές θα εξεταστούν μαζί με την έκθεση στην οποία το ερωτηματολόγιο παρατίθεται ως παράρτημα ώστε να διαμορφωθεί μια πλήρης εικόνα των προβλημάτων που έχει έως σήμερα εντοπίσει η Επιτροπή στον τομέα των εξ αποστάσεως πωλήσεων. Είναι επίσης ευπρόσδεκτες παρατηρήσεις σχετικά με προβλήματα που δεν αναφέρονται στην έκθεση ή στο ερωτηματολόγιο.

Μετά την ολοκλήρωση της περιόδου διαβούλευσης, η Επιτροπή θα δημοσιεύσει μία περίληψη των απαντήσεων στο δικτυακό τόπο της. Οι απαντήσεις και οι παρατηρήσεις των ενδιαφερόμενων μερών θα δημοσιοποιηθούν επίσης στο δικτυακό τόπο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, εκτός εάν υπάρχει ρητό αίτημα των αποστολέων για το αντίθετο. Οι απαντήσεις αυτές θα ενσωματωθούν επίσης στη βάση στοιχείων που συγκεντρώνονται την εποχή αυτή ώστε να χρησιμοποιηθούν στο γενικότερο πλαίσιο των εργασιών για την αναθεώρηση του ρυθμιστικού πλαισίου που αφορά τους καταναλωτές.

Η Επιτροπή θα αξιολογήσει επίσης την ανάγκη για διοργάνωση δημόσιας ακρόασης για ενδελεχέστερη συζήτηση των θεμάτων που θίγονται στην έκθεση και στο παρόν ερωτηματολόγιο. Στο πλαίσιο αυτό, η Επιτροπή θα λάβει επίσης υπόψη το αποτέλεσμα της δημόσιας διαβούλευσης που θα δρομολογηθεί σχετικά με το πράσινο βιβλίο για την ευρύτερη αναθεώρηση του ρυθμιστικού πλαισίου για τους καταναλωτές. Το πράσινο βιβλίο θα λάβει υπόψη την τρέχουσα κατάσταση των εργασιών για την αναθεώρηση του κεκτημένου. Με βάση τα στοιχεία που έχουν έως τώρα συγκεντρωθεί, θα παρουσιαστούν επίσης οι πιθανές επιλογές για τη μεταρρύθμιση του ρυθμιστικού πλαισίου για τους καταναλωτές και θα ζητηθεί η γνώμη των κρατών μελών και των ενδιαφερόμενων μερών σχετικά με το βέλτιστο τρόπο δράσης. Η έκδοση του πράσινου βιβλίου έχει προγραμματιστεί για το φθινόπωρο του 2006.

Όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη που επιθυμούν να απαντήσουν στο παρόν ερωτηματολόγιο πρέπει να αποστείλουν τις απαντήσεις τους στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή έως τις 21.11.2006. Σας παρακαλούμε να απαντήσετε με τον πληρέστερο δυνατό τρόπο και να αποστείλετε τις παρατηρήσεις σας (με την επισήμανση «πρώτη διαβούλευση για την οδηγία για τις εξ αποστάσεως συμβάσεις») στη διεύθυνση:

European Commission

Directorate-General for Health and Consumer Protection

Rue de la Loi 200

B-1049 Brussels

Belgium

ή με ηλεκτρονικό ταχυδρομείο στη διεύθυνση: SANCO-B2@ec.europa.eu

Άρθρο 2 – Ορισμοί

1. Οι ισχύοντες ορισμοί του «καταναλωτή» και του «προμηθευτή» επαρκούν για τους σκοπούς του τομέα που ρυθμίζεται από την οδηγία 97/7/ΕΚ; (το ζήτημα αυτό θα εξεταστεί επίσης στις γενικότερες εργασίες για την αναθεώρηση του κεκτημένου που αφορά τους καταναλωτές) 2. Είναι αρκετά σαφής ο ισχύων ορισμός της «εξ αποστάσεως σύμβασης»; Ειδικότερα, ο όρος «σύστημα πωλήσεων ή παροχής υπηρεσιών εξ αποστάσεως που οργανώνεται από τον προμηθευτή» είναι σαφής ή πρέπει η προστασία των καταναλωτών να επεκταθεί σε όλες τις εξ αποστάσεως συμβάσεις ανεξάρτητα από το εάν ο προμηθευτής κατά κανόνα πραγματοποιεί συναλλαγές εξ αποστάσεως; 3. Είναι αρκετά σαφής ο ισχύων ορισμός του «μέσου επικοινωνίας εξ αποστάσεως»; 4. Ο ορισμός του «φορέα μέσου επικοινωνίας» παρέχει προστιθέμενη αξία; 5. Υπάρχουν ασαφείς ορισμοί σε σχέση με οποιαδήποτε άλλη έννοια ή υπάρχουν άλλες έννοιες σχετικές με τις πωλήσεις εξ αποστάσεως που θα έπρεπε να οριστούν; |

Άρθρο 3 - Eξαιρέσεις

6. Πρέπει να αναθεωρηθούν, να επεκταθούν ή να καταργηθούν οι ισχύουσες εξαιρέσεις με βάση τις νέες εξελίξεις της αγοράς (π.χ. τηλεφόρτωση μουσικής ή άλλων υπηρεσιών) και/ή των τεχνολογιών (π.χ. εμφάνιση του εμπορίου μέσω κινητών επικοινωνιών) ή λόγω ερμηνευτικών προβλημάτων (π.χ. το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο στην απόφασή του για την υπόθεση Easycar αποφάνθηκε ότι η μίσθωση αυτοκινήτων ισοδυναμεί με «μεταφορά» και ότι, κατά συνέπεια, εξαιρείται από το πεδίο εφαρμογής της οδηγίας χρήση γενικής ορολογίας όπως «υπηρεσίες διασκέδασης»); 7. Η ενσωμάτωση του ορισμού των χρηματοοικονομικών υπηρεσιών του άρθρου 18 της οδηγίας 202/65 στην υπό εξέταση οδηγία έχει επιλύσει τυχόν προβλήματα που ενδεχομένως αντιμετώπισαν τα κράτη μέλη κατά τη μεταφορά της οδηγίας; (το θέμα αυτό θα εξεταστεί λεπτομερέστερα κατά την αναθεώρηση της οδηγίας 2002/65) 8. Η εξαίρεση που καλύπτει την κατασκευή και την πώληση ακινήτων ή τα δικαιώματα επί ακινήτων προκαλεί τυχόν προβλήματα ερμηνείας, π.χ. αλληλεπίδρασης της εν λόγω οδηγίας με την οδηγία για τη χρονομεριστική μίσθωση; 9. Πρέπει οι πλειστηριασμοί ή συγκεκριμένα είδη πλειστηριασμών να καλύπτονται από την οδηγία; |

Άρθρο 4 – εκ των προτέρων πληροφόρηση

10. Μπορεί το άρθρο 4 να βελτιωθεί (π.χ. σαφέστερες διατάξεις σχετικά με το χρόνο και/ή τη μορφή της εκ των προτέρων πληροφόρησης· θέσπιση συμπληρωματικών απαιτήσεων ή κατάργηση ορισμένων απαιτήσεων); 11. Η οδηγία προστατεύει επαρκώς όλες οι ομάδες καταναλωτών (π.χ. ανηλίκους); Αν όχι, με ποιο τρόπο μπορεί να βελτιωθεί η προστασία; |

Άρθρο 5– Έγγραφη επιβεβαίωση των πληροφοριών

12. Μπορεί το άρθρο 5 να βελτιωθεί, π.χ. με την ενσωμάτωση του ορισμού του «μόνιμου υποθέματος» όπως ορίζεται στην οδηγία 2002/65/ΕΚ· εισαγωγή περισσότερων πληροφοριών που πρέπει να επιβεβαιώνονται γραπτώς ή διαγραφή ορισμένων πληροφοριών) 13. Η συγχώνευση των απαιτήσεων πληροφόρησης που προβλέπονται στα άρθρα 4 παράγραφος 1 και 5 παράγραφος 1 θα συνέβαλε στην απλούστευση των κανόνων προς όφελος τόσο των καταναλωτών όσο και των προμηθευτών; |

Άρθρο 6 - Δικαίωμα υπαναχώρησης

14. Νομίζετε ότι η διάρκεια της προθεσμίας υπαναχώρησης για τις εξ αποστάσεως πωλήσεις πρέπει να εναρμονιστεί στα κράτη μέλη και, εάν ναι, ποια πρέπει να είναι η διάρκεια της προθεσμίας αυτής; (το κατά πόσον η διάρκεια των προθεσμιών υπαναχώρησης που προβλέπονται στις διάφορες οδηγίες για τους καταναλωτές πρέπει να εναρμονιστεί σε όλο το κεκτημένο θα εξεταστεί κατά τις γενικότερες εργασίες για την αναθεώρηση του κεκτημένου για τους καταναλωτές. Ωστόσο, μπορείτε εάν θέλετε να κάνετε κάποιο σχόλιο στο σημείο αυτό); 15. Πρέπει να αποσαφηνιστούν οι κανόνες σχετικά με την άσκηση του δικαιώματος υπαναχώρησης και τις συνέπειές του; 16. Πρέπει να αναθεωρηθούν, να επεκταθούν ή να καταργηθούν οι ισχύουσες εξαιρέσεις από το δικαίωμα υπαναχώρησης με βάση τις νέες εξελίξεις της αγοράς και/ή τις νέες τεχνολογίες; 17. Πρέπει οι διατάξεις σχετικά με το κόστος της επιστροφής των αγαθών να εναρμονιστούν στον τομέα των εξ αποστάσεως πωλήσεων και, εάν ναι, ποιος πρέπει να βαρύνεται με το κόστος της επιστροφής; (το ζήτημα αυτό θα εξεταστεί επίσης στις γενικότερες εργασίες για την αναθεώρηση του κεκτημένου που αφορά τους καταναλωτές) |

Άρθρο 7 - Εκτέλεση

18. Οι διατάξεις του άρθρου 7 εξασφαλίζουν τη σωστή εκτέλεση των εξ αποστάσεως συμβάσεων, π.χ. είναι σαφείς οι κανόνες που διέπουν τις χρονικές προθεσμίες και τη μορφή; 19. Πρέπει να καταστούν υποχρεωτικές οι προαιρετικές διατάξεις σχετικά με τα αγαθά αντικατάστασης που προβλέπονται στο άρθρο 7 παράγραφος 3 για να αυξηθεί ομοιόμορφα το επίπεδο προστασίας των καταναλωτών σε όλη την εσωτερική αγορά; |

Άρθρο 10

20. Πρέπει το άρθρο 10 να καταργηθεί ρητώς για να αποσαφηνιστεί η σχέση μεταξύ του εν λόγω άρθρου και της οδηγίας 2002/58/ΕΚ για τα προσωπικά δεδομένα στις ηλεκτρονικές επικοινωνίες; |

Γενικές ερωτήσεις

21. Με ποιο τρόπο η χρήση της ρήτρας στοιχειώδους προστασίας, δηλαδή η δυνατότητα που έχουν τα κράτη μέλη να διατηρούν ή να θεσπίζουν διατάξεις που παρέχουν υψηλότερο επίπεδο προστασίας των καταναλωτών έχει επηρεάσει το διασυνοριακό εμπόριο και τον ανταγωνισμό, π.χ. έχει αποτελέσει τροχοπέδη για το διασυνοριακό εμπόριο ή έχει αυξήσει τα εμπόδια για την άσκηση του δικαιώματος εγκατάστασης; Αν ναι, να αναφέρετε παραδείγματα. 22. Έχετε αντιμετωπίσει άλλα τυχόν προβλήματα με την ισχύουσα ρύθμιση των εξ αποστάσεως πωλήσεων; 23. Πιστεύετε ότι υπάρχουν άλλες πτυχές των εξ αποστάσεως πωλήσεων που θα πρέπει να αποτελέσουν αντικείμενο ρύθμισης; |

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ III

Οι οδηγιεσ για τους καταναλωτεσ που αποτελουν αντικειμενο αναθεωρησησ

Οδηγία 85/577/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 20ής Δεκεμβρίου 1985, για την προστασία των καταναλωτών κατά τη σύναψη συμβάσεων εκτός εμπορικού καταστήματος, ΕΕ L 372 της 31.12.1985, σ. 31.

Οδηγία 90/314/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 13ης Ιουνίου 1990, για τα οργανωμένα ταξίδια και οργανωμένες διακοπές και περιηγήσεις, ΕΕ L 158 της 23.6.1990, σ. 59.

Οδηγία 93/13/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 5ης Απριλίου 1993, σχετικά με τις καταχρηστικές ρήτρες των συμβάσεων που συνάπτονται με καταναλωτές, ΕΕ L 95 της 21.4.1993, σ. 29.

Οδηγία 94/47/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 26ης Οκτωβρίου 1994, περί της προστασίας των αγοραστών ως προς ορισμένες πλευρές των συμβάσεων που αφορούν την απόκτηση δικαιώματος χρήσης ακινήτων υπό καθεστώς χρονομεριστικής μίσθωσης, ΕΕ L 280 της 29.10.1994, σ. 83.

Οδηγία 97/7/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 20ής Μαΐου 1997, για την προστασία των καταναλωτών κατά τις εξ αποστάσεως συμβάσεις, ΕΕ L 144 της 4.6.1997, σ. 19.

Οδηγία 98/6/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 16ης Φεβρουαρίου 1998, περί της προστασίας των καταναλωτών όσον αφορά την αναγραφή των τιμών των προϊόντων που προσφέρονται στους καταναλωτές, ΕΕ L 080 της 18.03.1998, σ. 27.

Οδηγία 98/27/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 19ης Μαΐου 1998, περί των αγωγών παραλείψεως στον τομέα της προστασίας των συμφερόντων των καταναλωτών, ΕΕ L 166 της 11.6.1998, σ. 51.

Οδηγία 1999/44/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 25ης Μαΐου 1999, σχετικά με ορισμένες πτυχές της πώλησης και των εγγυήσεων καταναλωτικών αγαθών, ΕΕ L 171 της 7.7.1999, σ. 12.

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ IV

Διαρκεια της προθεσμιασ υπαναχωρησησ στα κρατη μελη

Κράτος μέλος | Διάρκεια της προθεσμίας υπαναχώρησης |

Αυστρία | 7 εργάσιμες ημέρες (εξαιρείται ρητώς το Σάββατο) |

Βέλγιο | 7 εργάσιμες ημέρες |

Κύπρος | 14 ημέρες |

Τσεχική Δημοκρατία | 14 ημέρες |

Δανία | 14 ημέρες |

Εσθονία | 14 ημέρες |

Φινλανδία | 14 ημέρες |

Γαλλία | 7 εργάσιμες ημέρες ; (πρέπει να διευκρινιστεί η έννοια του «jours francs») |

Γερμανία | 2 εβδομάδες |

Ελλάδα | 10 εργάσιμες ημέρες |

Ουγγαρία | 8 εργάσιμες ημέρες |

Ιρλανδία | 7 εργάσιμες ημέρες |

Ιταλία | 10 εργάσιμες ημέρες |

Λετονία | τουλάχιστον 14 ημέρες |

Λιθουανία | 7 εργάσιμες ημέρες |

Λουξεμβούργο | 7 εργάσιμες ημέρες |

Μάλτα | 15 ημέρες |

Κάτω Χώρες | 7 εργάσιμες ημέρες |

Πολωνία | 10 ημέρες |

Πορτογαλία | 14 ημέρες |

Σλοβακία | 7 εργάσιμες ημέρες |

Σλοβενία | 15 ημέρες |

Ισπανία | 7 εργάσιμες ημέρες με βάση τη νομοθεσία της χώρας παράδοσης |

Σουηδία | 14 ημέρες |

Ηνωμένο Βασίλειο | 7 εργάσιμες ημέρες |

[1] ΕΕ L 144 της 4.6.1997, σ. 19.

[2] Το άρθρο 14 παράγραφος 4 ορίζει ότι «το αργότερο τέσσερα έτη μετά την έναρξη ισχύος της παρούσας οδηγίας, η Επιτροπή υποβάλλει στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο έκθεση σχετικά με την εφαρμογή της παρούσας οδηγίας, συνοδευόμενη, ενδεχομένως, από πρόταση αναθεώρησής της»

[3] Βλέπε την ανακοίνωση της Επιτροπής προς το Συμβούλιο και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, της 16ης Μαρτίου 2005, βελτίωση της νομοθεσίας για την ανάπτυξη και την απασχόληση στην Ευρωπαϊκή Ένωση (COM(2005) 97 τελικό) και την ανακοίνωση της Επιτροπής προς το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, το Συμβούλιο και την Ευρωπαϊκή Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή και την Επιτροπή των Περιφερειών, της 25ης Οκτωβρίου 2005, για την εφαρμογή του κοινοτικού προγράμματος της Λισαβόνας: στρατηγική για την απλούστευση του ρυθμιστικού περιβάλλοντος (COM(2005) 535 τελικό). Η αναθεώρηση του κεκτημένου για την προστασία των καταναλωτών περιλαμβάνεται στο κυλιόμενο πρόγραμμα απλούστευσης που παρατίθεται ως παράρτημα στην εν λόγω ανακοίνωση».

[4] Οδηγία 2002/65/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 23ης Σεπτεμβρίου 2002, σχετικά με την εξ αποστάσεως εμπορία χρηματοοικονομικών υπηρεσιών προς τους καταναλωτές και την τροποποίηση των οδηγιών 90/619/ΕΟΚ του Συμβουλίου, 97/7/ΕΚ και 98/27/ΕΚ, ΕΕ L 271 της 9.10.2002, σ. 16 .

[5] Ανακοίνωση της Επιτροπής της 6ης Απριλίου 2006 για την αναθεώρηση της οδηγίας 2002/65/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 23ης Σεπτεμβρίου 2002, σχετικά με την εξ αποστάσεως εμπορία χρηματοοικονομικών υπηρεσιών προς τους καταναλωτές και την τροποποίηση των οδηγιών 90/619/ΕΟΚ, 97/7/ΕΚ και 98/27/ΕΚ του Συμβουλίου(COM(2006) 161 τελικό).

[6] Οδηγία 2005/29/EK, της 11ης Μαΐου 2005, για τις αθέμιτες εμπορικές πρακτικές των επιχειρήσεων προς τους καταναλωτές στην εσωτερική αγορά και για την τροποποίηση της οδηγίας 84/450/ΕΟΚ του Συμβουλίου, των οδηγιών 97/7/ΕΚ, 98/27/ΕΚ, 2002/65/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου και του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 2006/2004 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (οδηγία για τις αθέμιτες εμπορικές πρακτικές) ΕΕ L 149 της 11.6.2005, σ. 22 .

[7] προτεινόμενο άρθρο 81 του COM(2005) 603 τελικό.

[8] Άρθρο 1 παράγραφος 3 σε συνδυασμό με την αιτιολογική σκέψη 11 της οδηγίας 2000/31/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 8ης Ιουνίου 2000, για ορισμένες νομικές πτυχές των υπηρεσιών της κοινωνίας της πληροφορίας, ιδίως του ηλεκτρονικού εμπορίου, στην εσωτερική αγορά (οδηγία για το ηλεκτρονικό εμπόριο), ΕΕ L 178 της 17.7.2000, σ. 1.

[9] Οδηγία 94/47/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 26 Οκτωβρίου 1994, περί της προστασίας των αγοραστών ως προς ορισμένες πλευρές των συμβάσεων που αφορούν την απόκτηση δικαιώματος χρήσης ακινήτων υπό καθεστώς χρονομεριστικής μίσθωσης, ΕΕ L 280 της 29.10.1994, σ. 83.

[10] Υπόθεση C-336/03 Easycar (UK) Ltd κατά Office of Fair Trading , Συλλογή 2005, σ. I-1947.

[11] Γαλλία, Ισπανία και Ηνωμένο Βασίλειο.

[12] Η οδηγία για τη χρονομεριστική μίσθωση αναφέρεται σε ελάχιστη περίοδο 10 ημερολογιακών ημερών ενώ η οδηγία για τις πωλήσεις εκτός εμπορικού καταστήματος 85/577/ΕΟΚ αναφέρεται σε ελάχιστη περίοδο 7 ημερών (οδηγία 85/577/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 20ής Δεκεμβρίου 1985, για την προστασία των καταναλωτών κατά τη σύναψη συμβάσεων εκτός εμπορικού καταστήματος, ΕΕ L 372 της 31.12.1985, σ. 31) . Η οδηγία για την εξ αποστάσεως εμπορία χρηματοπιστωτικών υπηρεσιών αναφέρεται σε 14 ημερολογιακές ημέρες.

[13] Οδηγία 2002/58/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 12ης Ιουλίου 2002 σχετικά με την επεξεργασία των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα και την προστασία της ιδιωτικής ζωής στον τομέα των ηλεκτρονικών επικοινωνιών (οδηγία για την προστασία ιδιωτικής ζωής στις ηλεκτρονικές επικοινωνίες), ΕΕ L 201 της 31.7.2002, σ.37.