ΚΟΙΝΗ ΘΕΣΗ (ΕΚ) αριθ. 53/96 η οποία καθορίστηκε απο το Συμβούλιο στις 18 Ιουνίου 1996 για τη θέσπιση της απόφασης . . ./96/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της . . ., για τη διατήρηση των εθνικών νομοθεσιών που απαγορεύουν τη χρήση ορισμένων προσθέτων στην παραγωγή ορισμένων ειδικών τροφίμων (96/C 315/02)

ΤΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ,

Έχοντας υπόψη:

τη συνθήκη για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, και ιδίως το άρθρο 100 Α,

την οδηγία 89/107/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 21ης Δεκεμβρίου 1988, για την προσέγγιση των νομοθεσιών των κρατών μελών σχετικά με τα πρόσθετα που μπορούν να χρησιμοποιούνται στα τρόφιμα τα οποία προορίζονται για ανθρώπινη διατροφή (1), και ιδίως το άρθρο 3α,

την πρόταση της Επιτροπής (2),

τη γνώμη της Οικονομικής και κοινωνικής Επιτροπής (3),

Αποφασίζοντας με τη διαδικασία του άρθρου 189 Β της συνθήκης (4),

Εκτιμώντας:

ότι οι κανόνες εναρμόνισης σε θέματα προσθέτων δεν πρέπει να θέτουν υπό αμφισβήτηοη την εφαρμογή των διατάξεων των κρατών μελών που ίσχυαν την 1η Ιανουαρίου 1992 και που απαγορεύουν τη χρήση ορισμένων προσθέτων σε ορισμένα ειδικά τρόφιμα που θεωρούνται παραδοσιακά και παράγονται στο έδαφός τους 7 ότι ο κατάλογος των τροφίμων που θεωρούνται παραδοσιακά πρέπει να καταρτιστεί με βάση τις κοινοποιήσεις που πραγματοποίησαν τα κράτη μέλη στην Επιτροπή πριν από την 1η Ιουλίου 1994 7 ότι, ωστόσο, πρέπει να ληφθούν υπόψη και οι κοινοποιήσεις των νέων κρατών μελών που έγιναν μετά την ημερομηνία αυτή 7 ότι, ωστόσο, η παρούσα απόφαση δεν αποβλέπει, εν γένει, στον ορισμό του παραδοσιακού χαρακτήρα των τροφίμων 7 ότι, ειδικότερα, ο παραδοσιακός αυτός χαρακτήρας δεν είναι δυνατόν να συνοψίζεται στην απλή απαγόρευση της χρησιμοποίησης προσθέτων στα εν λόγω τρόφιμα 7 ότι, εντούτοις, πρέπει να ληφθεί υπόψη η σημασία που έχει η απαγόρευση, που επέβαλε η εθνική νομοθεσία που ίσχυε την 1η Ιανουαρίου 1992, όσον αφορά τη χρήση ορισμένων κατηγοριών προσθέτων στο σύνολο των πρακτικών παραγωγής τροφίμων 7 ότι θα πρέπει να διατηρηθεί η ιδιαιτερότητα ενός τέτοιου τρόπου παραγωγής 7 ότι θα πρέπει να ληφθούν υπόψη οι θεμιτές πρακτικές στο εμπόριο αυτών των τροφίμων καθώς και το συμφέρον των καταναλωτών πριν να επιτραπεί η διατήρηση της απαγόρευσης της χρήσης ορισμένων κατηγοριών προσθέτων 7 ότι ο χαρακτηρισμός ως «παραδοσιακού» ενός προϊόντος για το οποίο ένα κράτος μέλος μπορεί να εξακολουθήσει να εφαρμόζει την εθνική του νομοθεσία, δεν πρέπει να θίγει τις διατάξεις των κανονισμών (ΕΟΚ) αριθ. 2081/92 (5) και (ΕΟΚ) αριθ. 2082/92 (6) που αφορούν, αντιστοίχως, τις ονομασίες προέλευσης και τις βεβαιώσεις ιδιοτυπίας 7 ότι η οδηγία 89/107/ΕΟΚ και οι ειδικές οδηγίες επιτρέπουν μόνο τα πρόσθετα που δεν βλάπτουν τη δημόσια υγεία 7 επομένως, η προστασία της δημόσιας υγείας δεν μπορεί να αποτελεί κριτήριο για την απαγόρευση της χρήσης ορισμένων προσθέτων σε ορισμένα ειδικά τρόφιμα που θεωρούνται παραδοσιακά 7 ότι, καταρχήν, η απαγόρευση της χρήσης ορισμένων προσθέτων δεν πρέπει να εισάγει διακρίσεις σε σχέση με άλλα πρόσθετα που ανήκουν στην ίδια κατηγορία που αναφέρεται στο παράρτημα I της οδηγίας 89/107/ΕΟΚ και, με τον τρόπο αυτό, δεν πρέπει να θίγει την κοινοτική εναρμόνιση 7 ότι, για λόγους διαφάνειας, θα πρέπει να προσδιορισθούν οι απαγορεύσεις της χρήσης ορισμένων κατηγοριών προσθέτων σε ορισμένες κατηγορίες τροφίμων, τις οποίες τα κράτη μέλη μπορούν να διατηρήσουν κατά παρέκκλιση των διατάξεων της οδηγίας 89/107/ΕΟΚ καθώς και των ειδικών οδηγιών 94/35/ΕΚ (7), 94/36/ΕΚ (8), 95/2/ΕΚ (9) 7 ότι η ελευθερία εγκατάστασης και η ελεύθερη κυκλοφορία των εμπορευμάτων δεν πρέπει να απειλούνται ούτε από την άδεια διατήρησης των εθνικών νομοθεσιών ούτε από ενδεχόμενες ρυθμίσεις σε θέματα επισήμανσης οι οποίες επιτρέπουν τη διάκριση των εν λόγω προϊόντων από άλλα παρόμοια τρόφιμα 7 ότι, επομένως, η ελεύθερη κυκλοφορία, η διάθεση στην αγορά και η παραγωγή, σε όλα τα κράτη μέλη, παρόμοιων τροφίμων, παραδοσιακών ή μη, πρέπει να διατηρηθούν σύμφωνα με τις διατάξεις της συνθήκης,

ΕΞΕΔΩΣΑΝ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΑ ΑΠΟΦΑΣΗ:

Άρθρο 1

Δυνάμει του άρθρου 3α της οδηγίας 89/107/ΕΟΚ και με τους όρους που καθορίζονται σ' αυτό, επιτρέπεται στα κράτη μέλη που απαριθμουνται στο παράρτημα να διατηρήσουν στη νομοθεσία τους την απαγόρευση της χρήσης, κατά την παραγωγή τροφίμων, των κατηγοριών προσθέτων που απαριθμούνται στο εν λόγω παράρτημα.

Η παρούσα απόφαση εφαρμόζεται με την επιφύλαξη των κανονισμών (ΕΟΚ) αριθ. 2081/92 και (ΕΟΚ) αριθ. 2082/92.

Άρθρο 2

Η παρούσα απόφαση απευθύνεται στα κράτη μέλη.

Βρυξέλλες, . . .

Για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο Ο Πρόεδρος Για το Συμβούλιο Ο Πρόεδρος

(1) ΕΕ αριθ. L 40 της 11. 2. 1989, σ. 27 7 οδηγία όπως τροποποιήθηκε τελευταία από την οδηγία 94/34/ΕΚ (ΕΕ αριθ. L 237 της 10. 9. 1994, σ. 1).

(2) ΕΕ αριθ. C 134 της 1. 6. 1995, σ. 20.

(3) ΕΕ αριθ. C 301 της 13. 11. 1995, σ. 43.

(4) Γνώμη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, της 16ης Νοεμβρίου 1996 (ΕΕ αριθ. C 32 της 5. 2. 1996, σ. 21), κοινή θέση του Συμβουλίου της 18ης Ιουνίου 1996 (δεν έχει ακόμα δημοσιευθεί στην Επίσημη Εφημερίδα), και απόφαση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου της . . . (δεν έχει ακόμα δημοσιευθεί στην Επίσημη Εφημερίδα).

(5) ΕΕ αριθ. L 208 της 24. 7. 1992, σ. 1 7 κανονισμός όπως τροποποιήθηκε από την πράξη προσχώρησης του 1994.

(6) ΕΕ αριθ. L 208 της 24. 7. 1992, σ. 9 7 κανονισμός όπως τροποποιήθηκε από την πράξη προσχώρησης του 1994.

(7) ΕΕ αριθ. L 237 της 10. 9. 1994, σ. 3.

(8) ΕΕ αριθ. L 237 της 10. 9. 1994, σ. 13.

(9) ΕΕ αριθ. L 61 της 18. 3. 1995, σ. 1.

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ

>ΘΕΣΗ ΠΗΝΑΚΑ>

ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ

Ι. ΕΙΣΑΓΩΓΗ

1. Στις 19 Απριλίου 1995, η Επιτροπή υπέβαλε πρόταση απόφασης (1) η οποία βασίζεται στο άρθρο 100 Α της συνθήκης ΕΚ, και αφορά τη διατήρηση των εθνικών νομοθεσιών που απαγορεύουν τη χρήση ορισμένων πρόσθετων στην παραγωγή ορισμένων τροφίμων.

2. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και η Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή έδωσαν τη γνώμη τους στις 16 Ιανουαρίου 1996 (2) και στις 13 Σεπτεμβρίου 1995 (3) αντιστοιχως. Ύστερα από τη γνώμη που έδωσε το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, η Επιτροπή υπέβαλε τροποποιημένη πρόταση στις 6 Μαΐου 1996 (4).

3. Στις 18 Ιουνίου 1996, το Συμβούλιο καθόρισε την κοινή του θέση σύμφωνα με το άρθρο 189 Β της συνθήκης.

II. ΣΤΟΧΟΣ

Στόχος αυτής της πρότασης είναι η κατάρτιση καταλόγου των τροφίμων που θεωρούνται παραδοσιακά ώστε να διαφυλαχθεί ο πλούτος της κοινοτικής κληρονομιάς στον τομέα των τροφίμων. Για την επίτευξη του στόχου αυτού τα ενδιαφερόμενα κράτη μέλη μπορούν να διατηρούν την εθνική τους νομοθεσία απαγορεύοντας τη χρήση ορισμένων πρόσθετων στην παραγωγή ορισμένων τροφίμων.

III. ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΗΣ ΘΕΣΗΣ

1. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο πρότεινε τρεις τροπολογίες:

- διευκρινήσεις για τον καθορισμό των τροφίμων που θεωρούνται παραδοσιακά (τροπολογία αριθ. 2),

- την προσθήκη δύο δανικών τροφίμων και ενός σουηδικού (τροπολογία αριθ. 3),

- διατάξεις που απαιτούν να υπάρχει στις ετικέτες η ένδειξη της παραδοσιακής μεθόδου παραγωγής (τροπολογία 1).

2. Ύστερα από εξέταση της πρότασης, το Συμβούλιο επανεπεξεργάστηκε, διευκρίνισε και διεύρυνε γενικώς την εμβέλεια της πρότασης, ώστε, αφενός, να ληφθούν καλύτερα υπόψη οι εθνικές νομοθεσίες και αφετέρου να ληφθούν υπόψη οι τροπολογίες του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, και ιδίως οι τροπολογίες αριθ. 2 και 3.

Όλες οι τροποποιήσεις της τροποποιημένης πρότασης που εγκρίθηκαν από το Συμβούλιο έγιναν δεκτές από την Επιτροπή.

3. Σύμφωνα με την τροπολογνα αριθ. 2 (η οποία έγινε δεκτή από την Επιτροπή στην τροποποιημένη της πρόταση), το Συμβούλιο δέχεται τις τροποποιήσεις των ορισμών για τα οποία τα κράτη μέλη μπορούν να διατηρούν τις σχετικές νομοθεσίες τους. Ωστόσο, το Συμβούλιο δεν δέχεται να ισχύσει για το «τυρί φέτα» ο όρος «ελληνικής παράδοσης» διότι επισημαίνει ότι το τυρί αυτό, κατ'αρχήν, παρασκευάζεται μόνο στην Ελλάδα οπότε δεν χρειάζεται σχετική διευκρίνιση.

4. Τέλος, το συμβούλιο, λαμβάνοντας υπόψη του ότι η ονομασία «παραδοσιακό γαλλικό ψωμί» μπορει να μεταφρασθεί σε όλες τις γλώσσες, αποφάσισε να μην τίθεται η ονομασία αυτή εντός εισαγωγικών.

5. Όσον αφορά τα προϊόντα «παραδοσιακές γαλλικές κονσέρβες κρεατοσκευασμάτων (confit) χήνας και πάπιας», το Συμβούλιο, λαμβάνοντας υπόψη του τον τρόπο παραγωγής, διευκρίνησε ότι το εν λόγω κράτος μέλος μπορεί να διατηρήσει την απαγόρευση για όλες τις κατηγορίες πρόσθετων.

6. Το Συμβούλιο συμπεριέλαβε όλα τα τρόφιμα που αναγράφονται στην τροπολογία αριθ. 3 (η Επιτροπή απέρριψε αυτή την τροπολογία). Ωστόσο, το Συμβούλιο διευκρίνησε, όσον αφορά τα δανικά προϊόντα «leverposteij» και «Kψdboller», τις κατηγορίες προσθέτων για τις οποίες μπορεί να διατηρηθεί η απαγόρευση. Κατόπιν, το Συμβούλιο προσέθεσε τη Φινλανδία στην κατηγορία «σιρόπι φρούτων σουηδικής παράδοσης», δεδομένου ότι το εν λόγω κράτος μέλος παράγει επίσης τα τρόφιμα αυτά.

7. Τέλος, το Συμβούλιο προσέθεσε στον κατάλογο ένα ισπανικό προϊόν «Lomo embuchado», και τρία ιταλικά προϊόντα «Salame cacciatore», «mortadella» και «cotechino e zampone».

Τα τέσσερα αυτά προϊόντα θεωρούνται παραδοσιακά και οι νομοθεσίες που απαγορεύουν τη χρήση ορισμένων πρόσθετων στα τρόφιμα αυτά υπάρχουν εδώ και πολλά έτη.

8. Το Συμβούλιο δεν συμπεριέλαβε την τροπολογία αριθ. 1 βάσει της οποίας πρέπει να αναγράφεται στην ετικέτα ότι το προϊόν παρασκευάζεται σύμφωνα με την παράδοση του κράτους μέλους. Το Συμβούλιο κρίνει ότι οι ίδιοι οι κατασκευαστές θα πρέπει να καθορίζουν αν μια τέτοια μνεία είναι απαραίτητη (η Επιτροπή απέρριψε επίσης την τροπολογία αυτή).

9. Συνολικά, δεχόμενο δύο από τις τρεις τροπολογίες που πρότεινε το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, και έχοντας λάβει υπόψη του τα κριτήρια για την κατάρτιση του καταλόγου των παραδοσιακών προϊόντων, το Συμβούλιο εκτιμά ότι επιτεύχθηκε μια ισορροπημένη συμβιβαστική λύση.

(1) ΕΕ αριθ. C 134 της 1. 6. 1995, σ. 20.

(2) ΕΕ αριθ. C 32 της 5. 2. 1996, σ. 21.

(3) ΕΕ αριθ. C 301 της 13. 11. 1995, σ. 43.

(4) ΕΕ αριθ. C 186 της 26. 6. 1996, σ. 7.