Γνωμοδότηση της Επιτροπής των Περιφερειών για την "Πρόταση οδηγίας του Συμβουλίου σχετικά με τις ελάχιστες προδιαγραφές παροχής προσωρινής προστασίας σε περίπτωση μαζικής συρροής εκτοπισθέντων και μέτρα που επιδιώκουν τη δίκαιη κατανομή των βαρών μεταξύ κρατών μελών όσον αφορά την υποδοχή αυτών των ατόμων και την αντιμετώπιση των συνεπειών της υποδοχής τους"

(2001/C 357/02)

Η ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΩΝ,

έχοντας υπόψη την πρόταση οδηγίας του Συμβουλίου σχετικά με τις ελάχιστες προδιαγραφές παροχής προσωρινής προστασίας σε περίπτωση μαζικής συρροής εκτοπισθέντων και μέτρα που επιδιώκουν τη δίκαιη κατανομή των βαρών μεταξύ κρατών μελών όσον αφορά την υποδοχή αυτών των ατόμων και την αντιμετώπιση των συνεπειών της υποδοχής τους [COM(2000) 303 τελικό) - 2000/0127 (CNS)]·

έχοντας υπόψη την απόφαση του Συμβουλίου της 25ης Ιουλίου 2000 να ζητήσει τη γνωμοδότησή της επί του θέματος αυτού, σύμφωνα με τα άρθρα 265, παράγραφος 1, και 137 της Συνθήκης περί ιδρύσεως των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων·

έχοντας υπόψη την απόφαση του Προεδρείου της 19ης Οκτωβρίου 2000, σύμφωνα με το άρθρο 39 του Εσωτερικού Κανονισμού, να αναθέσει στην επιτροπή 5 "Κοινωνική πολιτική, δημόσια υγεία, προστασία των καταναλωτών, έρευνα, τουρισμός", την κατάρτιση γνωμοδότησης για το θέμα αυτό·

έχοντας υπόψη το σχέδιο γνωμοδότησης (έγγραφο CdR 420/2000) που υιοθετήθηκε από την επιτροπή 5 στις 19 Απριλίου 2001 (εισηγητής: ο κ. von Plüskow (DE/PES)·

υιοθέτησε κατά τη 39η σύνοδο ολομέλειας της 13ης και 14ης Ιουνίου 2001 (συνεδρίαση της 13ης Ιουνίου) την ακόλουθη γνωμοδότηση.

Η Επιτροπή των Περιφερειών

1. υπογραμμίζει ότι τα κράτη μέλη πρέπει να συμφωνήσουν σύντομα σχετικά με το θέμα της προσωρινής προστασίας σε περίπτωση μαζικής συρροής εκτοπισμένων. Ακριβώς επειδή δεν προβλέπεται στο άμεσο μέλλον μια τόσο δραματική εξέλιξη, όπως αυτή που παρατηρήθηκε τελευταία με την κρίση στο Κοσσυφοπέδιο, είναι καιρός να θεσπιστούν μελετημένοι και κατάλληλα σταθμισμένοι κανόνες.

2. είναι της γνώμης ότι η παροχή προσωρινής προστασίας σε περίπτωση μαζικής συρροής εκτοπισμένων αποτελεί σημαντικό στόχο σε ένα χώρο ελευθερίας, ασφάλειας. και δικαίου. Πρόκειται για ένα σημαντικό στοιχείο ενός κοινού ευρωπαϊκού συστήματος παροχής ασύλου, το οποίο οφείλει να εξασφαλίζει τόσο "τη μεταχείριση των προσφύγων σύμφωνα με τη Σύμβαση της Γενεύης" όσο και "την επικουρική προστασία μέσω των συστημάτων παροχής ασύλου των κρατών μελών".

3. επικροτεί τα συμπεράσματα της Προεδρίας του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου του Τάμπερε, του Οκτωβρίου 1999, σύμφωνα με τα οποία πρέπει να επιδιωχθεί η θέσπιση ενός ενιαίου ευρωπαϊκού συστήματος παροχής ασύλου, το οποίο να θεμελιώνεται στην ακριβή και ολοκληρωμένη εφαρμογή της Σύμβασης της Γενεύης, καθώς και στο σεβασμό της αρχής της μη επιστροφής.

4. παραπέμπει στις πάμπολλες εκκλήσεις της γερμανικής και της φινλανδικής Προεδρίας και στα συμπεράσματα του Συμβουλίου της 27ης Μαΐου 1999 για την επίτευξη προόδου στον τομέα αυτό.

5. υπενθυμίζει ότι, σύμφωνα με το άρθρο 63, παράγραφος 2, σημεία α) και β), της ΣΕΚ, το Συμβούλιο θεσπίζει μέτρα περί προσφύγων και εκτοπισθέντων, στους ακόλουθους τομείς:

- ελάχιστες προδιαγραφές παροχής προσωρινής προστασίας σε εκτοπισθέντες από τρίτες χώρες οι οποίοι δεν μπορούν να επιστρέψουν στη χώρα καταγωγής τους και σε άλλα πρόσωπα που χρειάζονται, για άλλους λόγους, διεθνή προστασία,

- τη δίκαιη κατανομή των βαρών μεταξύ κρατών μελών όσον αφορά την υποδοχή και την αντιμετώπιση των συνεπειών της υποδοχής προσφύγων και εκτοπισθέντων.

Οι εμπειρίες από τον τρόπο με τον οποίο η ΕΕ αντιμετώπισε την κρίση στην πρώην Γιουγκοσλαβία (Βοσνία-Ερζεγοβίνη, Κοσσυφοπέδιο) καταδεικνύουν μια θετική περαιτέρω εξέλιξη των δομών που αφορούν τις δράσεις και τις διαδικασίες στα κράτη μέλη, ιδιαιτέρως όσον αφορά τη συνεργασία τους. Στην κρίση του Κοσσυφοπεδίου, η συντονισμένη δράση των κρατών μελών συνέβαλε σημαντικά στον περιορισμό της διένεξης.

6. τονίζει ότι, σε περίπτωση μαζικής συρροής, τις μεγαλύτερες πρακτικές προκλήσεις θα αντιμετωπίσουν κυρίως οι περιφέρειες και οι κοινότητες. Έχει αποδειχτεί ότι η πληθώρα εθνικών ρυθμίσεων για την παροχή προσωρινής προστασίας δημιουργούσε δυσχέρειες στο συντονισμό των μέτρων των κρατών μελών για την υποδοχή των εν λόγω προσώπων στην επικράτειά τους. Διαφορές υπάρχουν κυρίως όσον αφορά τα δικαιώματα και τις κοινωνικές παροχές των οποίων απολαύουν οι εκτοπισμένοι που έχουν γίνει δεκτοί.

7. από την άποψη αυτή, επικροτεί κατά βάση την υποβληθείσα πρόταση οδηγίας, η οποία μπορεί, πράγματι, να προωθήσει σαφώς τις προσπάθειες για μιαν αποτελεσματική κοινή αντιμετώπιση του προβλήματος, και υποστηρίζει για τις καταστάσεις που περιγράφονται τους στόχους:

- της αλληλεγγύης και της παροχής αποτελεσματικής βοήθειας εκ μέρους της ΕΕ,

- της δυνατότητας λειτουργίας των εθνικών συστημάτων παροχής ασύλου, με την αποτροπή της υπερβολικής επιβάρυνσης αυτών,

- της ταχείας και με βάση απλές διαδικασίες παροχή προστασίας στα θιγόμενα πρόσωπα, καθώς και

- της ίσης κατανομής των βαρών στα κράτη μέλη.

8. επισημαίνει ότι η προτεινόμενη οδηγία θα επηρεάσει άμεσα την τοπική και περιφερειακή διοίκηση με τη μορφή

- κοινωνικών καθηκόντων σε σχέση με την υποδοχή των εκτοπισμένων,

- πρακτικών καθηκόντων σε σχέση με τη στέγασή τους ή

- οικονομικών δαπανών για την προστασία και την προσφορά παροχών.

Πράγματι, με τις δράσεις τους στον κοινωνικό τομέα. οι τοπικές και περιφερειακές αρχές διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στην υποδοχή των εκτοπισθέντων. Πρέπει να σημειωθεί ότι οι εμπειρίες που αποκτώνται σε τοπικό επίπεδο μπορούν να αποτελέσουν σημαντική πηγή σχεδίων που είναι δυνατό να μεταφερθούν και σε άλλες περιοχές.

9. εκφράζει τη λύπη της διότι η πρόταση οδηγίας δεν περιλαμβάνει κανόνες για την εκ μέρους των κρατών μελών συντονισμένη επιστροφή των σχετικών προσώπων.

10. υπογραμμίζει ότι η πρόταση οδηγίας σκιαγραφεί ένα κατάλληλο γενικό πλαίσιο μέτρων.

11. διαπιστώνει, όμως, ότι πρέπει να επέλθουν τροποποιήσεις σε ορισμένα σημεία, δεδομένου ότι θίγονται άμεσα οι περιφέρειες. Αυτό ισχύει ακόμη περισσότερο επειδή η οδηγία υποτίθεται ότι θεσπίζει μόνο βασικές προδιαγραφές (βλέπε επίσης άρθρο 3, παράγραφος 5).

Συστάσεις

Η Επιτροπή των Περιφερειών, επικεντρώνοντας την προσοχή της στα βασικά στοιχεία του σχεδίου, συνιστά να επέλθουν στην πρόταση οδηγίας οι ακόλουθες τροποποιήσεις και προσθήκες:

12. Διάρκεια και εφαρμογή της προσωρινής προστασίας (άρθρο 4)

Η Επιτροπή των Περιφερειών υποστηρίζει την πρόταση για τον περιορισμό της προσωρινής προστασίας σε ένα χρόνο, με τη δυνατότητα παράτασης σε δύο χρόνια συνολικά. Η απόφαση αυτή διασαφηνίζει και υποστηρίζει τον προσωρινό χαρακτήρα της υποδοχής προσφύγων σε περίπτωση μαζικής συρροής.

13. Η διαπίστωση της μαζικής συρροής εκτοπισμένων (άρθρο 5)

Η Επιτροπή των Περιφερειών επικροτεί την πρόταση να διαπιστώνεται η μαζική συρροή εκτοπισμένων με απόφαση που θα λαμβάνεται με ειδική πλειοψηφία από το Συμβούλιο, μετά από πρόταση της Επιτροπής. Με τη αποφυγή του κανόνα της ομοφωνίας, συνεκτιμάται περισσότερο ο στόχος της ταχύτερης παροχής ανθρωπιστικής βοήθειας σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης.

14. Πρόσβαση στην αγορά εργασίας (άρθρο 10)

14.1. Η Επιτροπή των Περιφερειών επικροτεί την προσπάθεια να επιτραπεί στους δικαιούχους προστασίας να χρησιμοποιήσουν τον χρόνο παραμονής τους με χρήσιμο τρόπο.

14.2. Εξάλλου, η Επιτροπή των Περιφερειών θεωρεί υπερβολικό να προκαταλαμβάνονται οι προθέσεις των κρατών μελών όσον αφορά τη ρύθμιση της πρόσβασης στην αγορά εργασίας με την προτεινόμενη θέσπιση ελάχιστων προδιαγραφών με τόσο ευρύ χαρακτήρα.

15. Πρόσβαση στο γενικό εκπαιδευτικό σύστημα και στην επαγγελματική κατάρτιση (άρθρο 12)

15.1. Η Επιτροπή των Περιφερειών υπογραμμίζει ότι η πρόσβαση στο γενικό εκπαιδευτικό σύστημα και στην επαγγελματική κατάρτιση και επιμόρφωση ή μετεκπαίδευση είναι απαραίτητη προκειμένου οι δικαιούχοι προσωρινής προστασίας να επωφεληθούν της παραμονής τους.

15.2. Επικροτείται η πρόσβαση των ανηλίκων στο γενικό εκπαιδευτικό σύστημα υπό τους αυτούς όρους που ισχύουν και για τους υπηκόους της χώρας υποδοχής.

16. Ελάχιστες προδιαγραφές για τις ρυθμίσεις για την επανένωση οικογενειών (άρθρα 13, και 14, παράγραφος 3)

16.1. Η Επιτροπή των Περιφερειών τονίζει ότι η επανένωση οικογενειών αποτελεί αναγκαιότητα. Επικροτεί, όμως, το γεγονός ότι, σε αντίθεση με την πρόταση οδηγίας για το δικαίωμα επανένωσης οικογενειών, της 1ης Δεκεμβρίου 1999, η παρούσα πρόταση δεν αποσκοπεί να προσδώσει το χαρακτήρα δικαιώματος στην επανένωση οικογενειών. Αυτό συμβαίνει, κυρίως, ενόψει του προσωρινού χαρακτήρα της προστασίας. Η ρύθμιση στηρίζεται στην παροχή ανθρωπιστικής βοήθειας η οποία αιτιολογείται από τους λόγους της φυγής. Ο κίνδυνος χωρισμού των οικογενειών είναι ιδιαίτερα μεγάλος στην περίπτωση μαζικών μετακινήσεων. Ορθώς περιορίζεται η επανένωση στην οικογένεια που έχει δημιουργηθεί στη χώρα προέλευσης. Έτσι, αποκλείεται η επανένωση με σκοπό τη δημιουργία οικογένειας και η επανένωση με μέλη της οικογενείας από χώρες εκτός της χώρας προέλευσης (σχόλια σχετικά με το άρθρο 13).

16.2. Περαιτέρω, η Επιτροπή των Περιφερειών δεν θεωρεί σκόπιμο να χορηγηθεί στις οικογένειες το δικαίωμα να επιλέγουν ελεύθερα το κράτος μέλος υποδοχής. Η προβλεπόμενη στο άρθρο 13, παράγραφος 5, ελεύθερη επιλογή εκ μέρους των μελών μιας οικογενείας του κράτους μέλους στο οποίο θα αποκατασταθεί η ενότητά της προσκρούει σε επιφυλάξεις γιατί, με τη διαδικασία που προτείνεται, δεν μπορεί να αποκλειστεί το ενδεχόμενο να διαταραχτεί η ισόρροπη κατανομή των βαρών κατά την υποδοχή δικαιούχων προσωρινής προστασίας στα κράτη μέλη. Η πείρα δείχνει ότι ο βαθμός ελκυστικότητας τω κρατών μελών που υποδέχονται πρόσωπα που αναζητούν προσωρινή προστασία είναι διαφορετικός. Έτσι, τα δευτερεύοντα προσφυγικά ρεύματα θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε μια μη ισόρροπη κατανομή των βαρών και θα δημιουργούσαν μια πρόσθετη γραφειοκρατία που δεν θα μπορούσε να δικαιολογηθεί. Για να αποτραπεί το ενδεχόμενο δημιουργίας δευτερευόντων προσφυγικών ρευμάτων, πρέπει να επαληθεύεται η ταυτότητα των δικαιούχων ώστε να μπορούν να κατανέμονται στα διάφορα κράτη μέλη υποδοχής.

16.3. Για το λόγο αυτό, η Επιτροπή των Περιφερειών είναι της γνώμης ότι η επανένωση πρέπει κατά κανόνα να πραγματοποιείται στο κράτος μέλος στο οποίο διαμένει ήδη η πλειοψηφία τω μελών μιας οικογενείας. Εάν ο αριθμός των μελών μιας οικογένειας είναι ο ίδιος σε περισσότερες από μια χώρες, η επανένωση πρέπει να πραγματοποιείται στο κράτος μέλος όπου τα μέλη της διαμένουν για μεγαλύτερο διάστημα.

17. Μέτρα μετά το πέρας της προσωρινής προστασίας (άρθρο 19)

17.1. Η Επιτροπή των Περιφερειών επικροτεί το γεγονός ότι, μετά το πέρας της προσωρινής προστασίας, θα ισχύουν για τα άτομα που έχουν γίνει δεκτά οι εθνικές ρυθμίσεις των κρατών μελών σχετικά με την προστασία, την είσοδο, και την παραμονή αλλοδαπών.

17.2. Ταυτόχρονα, ζητά τον αμοιβαίο συντονισμό των μέτρων που λαμβάνουν τα κράτη μέλη για την διευκόλυνση του επαναπατρισμού. Επιπλέον, εκφράζει τη λύπη της διότι στην πρόταση οδηγίας δεν προβλέπεται συντονισμός των δράσεων των κρατών μελών για τη λήψη μέτρων μετά το πέρας της προσωρινής προστασίας. Οι εμπειρίες με την επιστροφή προσφύγων από τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη και το Κοσσυφοπέδιο δικαιολογούν την ενιαία και συντονισμένη δράση των κρατών μελών και στην περίπτωση του επαναπατρισμού. Η διασύνδεση της οικονομικής ενίσχυσης με σχέδια ανασυγκρότησης θα πρέπει να αυξήσει σαφώς την αποτελεσματικότητα των προσπαθειών για την προαγωγή και την υποστήριξη του εθελούσιου επαναπατρισμού. Συνεπώς, η Επιτροπή των Περιφερειών είναι της άποψης ότι η οδηγία πρέπει να προβλέπει κοινές προσπάθειες των κρατών μελών, στο πλαίσιο μιας συντονισμένης πολιτικής επαναπατρισμού, για την προώθηση της ανασυγκρότησης και την επανένταξη των πρώην δικαιούχων προσωρινής προστασίας στη χώρα προέλευσης.

Και ως προς τούτο, τονίζει όσα υποστηρίχθηκαν στη γνωμοδότηση με θέμα "Τα μεταναστευτικά ρεύματα στην Ευρώπη"(1) και ειδικότερα τις πρωτοβουλίες που αναφέρονται στο σημείο 3.5 με στόχο την προώθηση κάθε δραστηριότητας η οποία συμβάλλει στην έναρξη της διαδικασίας ανάπτυξης στις περιοχές προέλευσης της μετανάστευσης. Εξάλλου, η ΕΤΠ υπενθυμίζει τα συμπεράσματα στο σημείο 4 της ίδιας γνωμοδότησης τα οποία προτείνουν ορισμένα πρώτα βήματα για την θέσπιση μέτρων που ενδείκνυνται προκειμένου να διασφαλιστεί η εφαρμογή πολιτικών με στόχο τη βελτίωση των συνθηκών επανένταξης στις χώρες καταγωγής.

17.3. Επιπλέον, η Επιτροπή των Περιφερειών θεωρεί ότι, στην περίπτωση του άρθρου 6, παράγραφος 1, περίπτωση α), πρέπει να αποτραπεί το ενδεχόμενο τα κράτη μέλη να εκτιμούν και να ερμηνεύουν με διαφορετικό τρόπο τη δυνατότητα επαναπατρισμού και να προβαίνουν ανεξάρτητα το ένα από το άλλο σε επαναπατρισμούς ή σε παράταση της παραμονής των εν λόγω προσώπων.

18. Απαγόρευση του επαναπατρισμού σε περίπτωση παρατεινόμενης ιατρικής περίθαλψης (άρθρο 22)

18.1. Η Επιτροπή των Περιφερειών υποστηρίζει ρητώς τη ρύθμιση που προτείνεται στο άρθρο 11, σύμφωνα με το οποίο τα πρόσωπα που χαίρουν προσωρινής προστασίας, εκτός από κατάλληλη στέγαση, δικαιούνται πρόσβαση σε κοινωνικές παροχές και στην κατάλληλη ιατρική και ψυχική περίθαλψη. Επίσης, αναγνωρίζει ότι είναι απαραίτητο να προσφέρεται στους δικαιούχους προσωρινής προστασίας ιατρική περίθαλψη η οποία θα συνεκτιμά τις ιδιαίτερες συνέπειες των εμπειριών που προξενεί ο πόλεμος.

19. Χρηματοδότηση με πόρους του Ευρωπαϊκού Ταμείου για τους Πρόσφυγες (άρθρο 24)

19.1. Η Επιτροπή των Περιφερειών επικροτεί την προτεινόμενη αλληλέγγυα χρηματοδότηση των μέτρων που προβλέπονται στην πρόταση οδηγίας από πόρους του Ευρωπαϊκού Ταμείου για τους Πρόσφυγες. Προτείνει, ωστόσο, είτε να δημιουργηθεί ένα αποθεματικό της Κοινότητας για την περίπτωση μαζικής συρροής, είτε να προβλεφθεί ότι, ταυτόχρονα με την απόφαση για τη διαπίστωση της μαζικής συρροής, θα λαμβάνεται και απόφαση για την αύξηση των πόρων του Ευρωπαϊκού Ταμείου για τους Πρόσφυγες.

19.2. Αυτό γιατί, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της Επιτροπής των Περιφερειών, οι σημερινοί πόροι του Ευρωπαϊκού ταμείου για τους Πρόσφυγες δεν αρκούν ούτε κατά προσέγγιση για την κάλυψη των αναγκών που θα προκύψουν με την παροχή προσωρινής προστασίας στα κράτη μέλη. Ακόμη και εάν στην προκειμένη περίπτωση ισχύουν οι κανόνες της συγχρηματοδότησης, για να μπορέσει πραγματικά το ταμείο να χρησιμεύσει ως μέσο αλληλέγγυας χρηματοδότησης, ταυτόχρονα με την προτεινόμενη στο άρθρο 5 απόφαση του Συμβουλίου για τη διαπίστωση της μαζικής συρροής εκτοπισμένων, πρέπει να υποβληθεί και πρόταση για τη σημαντική και βραχυπρόθεσμη αύξηση των πόρων του Ευρωπαϊκού Ταμείου για τους Πρόσφυγες.

20. Η αρχή της διπλής εθελούσιας συμμετοχής (άρθρο 25)

20.1. Η Επιτροπή των Περιφερειών επικροτεί κατ' αρχήν την πρόταση της αλληλέγγυας κατανομής των βαρών που προκύπτουν από την παροχή προσωρινής προστασίας και των συνεπειών της υποδοχής. Ωστόσο, θεωρεί σκόπιμο να συμπεριληφθεί στην οδηγία μια κατανομή στα κράτη μέλη με βάση μια καθορισμένη δυνατότητα υποδοχής. Η καθιέρωση ποσοστώσεων σε συνδυασμό με την υποχρέωση υποδοχής θα διευκόλυνε περισσότερο την αποτελεσματική παροχή προστασίας και τη σαφή και διαφανή κατανομή των βαρών.

20.2. Αντιθέτως, η Επιτροπή των Περιφερειών είναι της γνώμης ότι προτεινόμενη αρχή της διπλής εθελούσιας συμμετοχής είναι λιγότερο αποτελεσματική. Ήδη η διαδικασία δέσμευσης, που εφαρμόστηκε με την υποδοχή προσφύγων από το Κοσσυφοπέδιο, επέτρεψε σε περιορισμένο βαθμό την ταχεία και μη γραφειοκρατική παροχή βοήθειας. Η απόφαση των κρατών μελών να δηλώσουν ότι έχουν τη διάθεση να δεχθούν πρόσφυγες δεν εξαρτιόταν μόνο από την ικανότητα και τη βούλησή τους, αλλά και από γενικά πολιτικά σκεπτικά και από υφιστάμενα κοινωνικά ρεύματα. Η ύπαρξη παρόμοιων αστάθμιστων παραγόντων δεν εξυπηρετεί το στόχο της παροχής αποτελεσματικής προστασίας.

21. Κοινή επιλογή δικαιούχων στην περίπτωση εκκενώσεων

21.1. Η Επιτροπή των Περιφερειών είναι της άποψης ότι στην οδηγία θα έπρεπε να προβλέπεται ότι, στην περίπτωση που υπάρχει ανάγκη να εκκενωθούν πρόσωπα που χρειάζονται προστασία, η επιλογή των δικαιούχων στη χώρα προέλευσης θα γίνεται από ομάδα προσώπων που θα εκπαιδεύονται από κοινού από τα κράτη μέλη.

21.2. Οι εμπειρίες του παρελθόντος δείχνουν ότι, στην περίπτωση εκκενώσεων από περιοχές κρίσεως - όπως η εκκένωση Κοσοβάρων προσφύγων από στρατόπεδα της ΠΓΔΜ - κάθε κράτος μέλος αποστέλλει τις δικές του ομάδες επιλογής στην περιοχή για να επιλέξει τους δικαιούχους. Συνεπώς, στην περίπτωση μέτρων εκκένωσης, πρέπει να ενεργεί μια ομάδα που θα εκπαιδεύεται από κοινού από τα κράτη μέλη (ενδεχομένως με τη συμμετοχή ΜΚΟ) και θα επιλέγει σύμφωνα με ενιαία κριτήρια τα πρόσωπα που πρέπει να εκκενωθούν, ενώ η επιλογή αυτή θα είναι δεσμευτική.

Βρυξέλλες, 13 Ιουνίου 2001.

Ο Πρόεδρος

της Επιτροπής των Περιφερειών

Jos Chabert

(1) CdR 227/1999 fin, ΕΕ C 57 της 29.2.2000, σ. 67.