ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ 
Βρυξέλλες, 18.02.1998 
(Χ)Μ(1998)49τελικό 
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΊΉΣ ΕΓΠΤΡΟΠΗΣ 
ΠΡΟΣ ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΚΑΙ ΤΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ 
σχετικά με την 
απομάκρυνση και διάθεση των εκτός λειτουργίας εγκαταστάσεων 
ανοικτής θαλάσσης εξόρυξης πετρελαίου και αερίου 

Εισαγωγή 
Τον Ιούνιο 1995, αφού έλαβε άδεια από την κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου, η εταιρεία 
δΙΐθΙΙ αποφάσισε να διαθέσει μια αχρηστευμένη εξέδρα αποθήκευσης πετρελαίου, την 
«ΒΓΘΠΙ δρ3Γ», βυθίζοντάς την σε μεγάλου βάθους ύδατα του Βόρειου Ατλαντικού. Το 
περιστατικό επανέφερε στην επικαιρότητα την ευρεία συζήτηση του συνολικού ζητήματος 
της διάθεσης των αχρηστευμένων εγκαταστάσεων άντλησης πετρελαίου και αερίου στα 
ευρωπαϊκά ύδατα, οι οποίες ανέρχονται σε 600 περίπου. Η αττόφαση συνέπεσε με τη 
Διάσκεψη της Βόρειας Θάλασσας και στην υπουργική δήλωση που επακολούθησε, η 
ττλειοψηφία των παρόντων υπουργών απαίτησαν την πλήρη απαγόρευση της διάθεσης στη 
θάλασσα όλων των εγκαταστάσεων αυτού του τύπου προκειμένου να ττροστατευθεί το 
θαλάσσιο περιβάλλον. Τη δήλωση συνυττέγραψε η Επίτροπος αλλά όχι οι υπουργοί του 
Ηνωμένου Βασιλείου και της Νορβηγίας οι οποίοι αντιπροσωπεύουν τα μοναδικά δύο κράτη 
που διαθέτουν σημαντικό αριθμό μεγάλων εγκαταστάσεων οι οποίες βάσει των 
υφιστάμενων κατευθυντηρίων γραμμών μπορούν να θεωρηθούν ως υποψήφιες για διάθεση 
στη θάλασσα. 
Η «υπόθεση ΒΓΘΠΙ δρ3Γ» προκάλεσε το έντονο ενδιαφέρον της κοινής γνώμης και απέδειξε 
ότι όταν μια πολιτική διάθεσης δεν διαθέτει επαρκή και ευρεία στήριξη είναι πολύ δύσκολο 
να εφαρμοστεί. Αποτέλεσμα της συντονισμένης εκστρατείας που αντιμετώπισε η δΙιβΙΙ, η 
οποία περιλάμβανε μποϋκοτάζ της κατανάλωσης προϊόντων της σε πολλά κράτη μέλη, ήταν 
να αναθεωρήσει η εταιρεία την απόφασή της και η ΒΓΘΓΓΙ δρ3Γ να ρυμουλκηθεί σε ένα φιόρδ 
της Νορβηγίας αναμένοντας μεταγενέστερη επανεξέταση όλων των εναλλακτικών λύσεων 
όσον αφορά τη διάθεση. Μετά από αναλυτική επανεξέταση, τον Ιανουάριο 1998 η δΙιβΙΙ 
ανακοίνωσε ότι έχει υποβάλει αίτηση στο Ηνωμένο Βασίλειο για να της επιτραπεί η 
αποσυναρμολόγηση του άνω τμήματος στην ξηρά και ο παροπλισμός και 
επαναχρησιμοποίηση του κύτους για την προέκταση μιας αποβάθρας στη Νορβηγία. Από 
τότε το ζήτημα έχει συζητηθεί ευρέως στο πλαίσιο της ΟδΡΑΡ και η συζήτηση σχετικά με τη 
διάθεση παρόμοιων εγκαταστάσεων συνεχίζεται. Προγραμματίζεται επίσης η έγκριση 
απόφασης η οποία θα αφορά την πρόληψη, τον περιορισμό και τον έλεγχο της ρύπανσης 
από τη διάθεση εγκαταστάσεων ανοικτής θαλάσσης που έχουν τεθεί εκτός λειτουργίας στο 
πλαίσιο της σύμβασης για την προστασία του θαλάσσιου περιβάλλοντος του 
Βορειοανατολικού Ατλαντικού (σύμβαση ΟδΡΑΡ1 του 1992)· η απόφαση θα συζητηθεί κατά 
την υπουργική διάσκεψη η οποία θα πραγματοποιηθεί στο πλαίσιο της σύμβασης στην 
Πορτογαλία τον Ιούλιο 1998. Εξακολουθούν να υπάρχουν διαφορές απόψεων σε σοβαρά 
ζητήματα αλλά όλοι συμφωνούν ότι πρέπει να βελτιωθεί η διαδικασία διαβουλεύσεων, οι 
αποτυχίες της οποίας έπαιξαν ρόλο στην υπόθεση ΒΓβηί δρ3Γ, και ότι οι εγκαταστάσεις 
σκυροδέματος πρέπει να εξετάζονται χωριστά. Αυτά και άλλα καίρια ζητήματα εξετάζονται 
λεπτομερώς εηι του ηαρόντος. 
1 Στην παρούσα ανακοίνωση, οι αναφορές σχην ΟδΡΑΚ. αποχελούν αναφορές σχη σύμβαση για χην πρόληψη 
χης θαλάσσιας ρύπανσης συνεπεία επιχειρήσεων πόνχισης από σκάφη και αεροσκάφη ("Σύμβαση χου Όσλο"), 
η οποία υπεγράφη σχις 15 Φεβρουαρίου 1972 και, όχαν θα αρχίσει να ισχύει, σχη διάδοχό χης σύμβαση για χην 
προσχασία χου θαλάσσιου περιβάλλονχος χου Βορειοαναχολικού Αχλανχικού η οποία υπεγράφη σχο Παρίσι 
σχις 9 Σεπχεμβρίου 1992 καθώς και σχις εκχελεσχικές επιχροπές που έχουν συσχαθεί δυνάμει χων εν λόγω 
συμβάσεων. 
-2-
1. Ιστορικό 
1.1. Κατά τη διάσκεψη της Βόρειας Θάλασσας του Ιουνίου 1995, η Επιτροπή υποστήριξε 
την άποψη ότι η καλύτερη μέθοδος διάθεσης για τις εγκαταστάσεις ανοικτής θαλάσσης 
άντλησης πετρελαίου και αερίου είναι η επαναχρησιμοποίηση ή η μεταφορά τους στην ξηρά 
για ανακύκλωση και διάθεση των αναπόφευκτων απορλήτων. 
Η Επιτροπή επομένως συνυπέγραψε την υπουργική δήλωση η οποία υποστήριζε αυτόν τον 
τρόπο διάθεσης, καλώντας τα συμραλλόμενα μέρη στη σύμΡαση του Όσλο και του 
Παρισιού για την προστασία του θαλάσσιου περιράλλοντος του Βορειοανατολικού 
Ατλαντικού (σύμΡαση ΟδΡΑΡ η οποία καλύπτει και τη Βόρεια Θάλασσα) να την 
εφαρμόσουν έως το 1997. Το Ηνωμένο Βασίλειο και η ΝορΡηγία διαφώνησαν, ενώ η Γαλλία 
δήλωσε ότι η δήλωση ισχύει μόνο για τις χαλύρδινες κατασκευές. 
1.2. Κατά τη συνεδρίαση της Επιτροπής ΟδΡΑΡ η οποία επακολούθησε, εγκρίθηκε κατά 
πλειοψηφία απόφαση με την οποία θεσπίστηκε αναστολή της διάθεσης στη θάλασσα εν 
αναμονή της έγκρισης νέας απόφασης σχετικά με τη διάθεση. Το Ηνωμένο Βασίλειο και η 
ΝορΡηγία δεν συνυπέγραψαν την απόφαση ενώ η Γαλλία διατήρησε τη θέση που είχε 
υποστηρίξει κατά τη διάσκεψη της Βόρειας Θάλασσας. Η εν λόγω απόφαση βρίσκεται υπό 
συζήτηση στο πλαίσιο της ΟδΡΑΡ και καταράλλονται μεγάλες προσπάθειες προκειμένου να 
επιτευχθεί ομοφωνία. 
1.3. Οι υπηρεσίες της Επιτροπής ανέθεσαν σε αξιόπιστη μηχανολογική εταιρεία 
ασχολούμενη με εγκαταστάσεις ανοικτής θαλάσσης την εκπόνηση κοινής μελέτης με 
αντικείμενο τις τεχνικές, περιραλλοντικές και οικονομικές πτυχές της απομάκρυνσης και 
διάθεσης των εν λόγω εγκαταστάσεων. Η μελέτη ολοκληρώθηκε τον ΝοέμΡριο 1996 και η 
σχετική έκθεση2 διανεμήθηκε και συζητήθηκε με τα κράτη μέλη και τα μέλη του ΕΟΧ, τους 
περιΡαλλοντικούς μη κυρερνητικούς οργανισμούς και τη ριομηχανία. Διανεμήθηκε επίσης 
στα συμραλλόμενα μέρη της ΟδΡΑΡ ώστε να ροηθηθούν κατά τις συζητήσεις τους. 
1.4. Κυριότερο έναυσμα για τη μελέτη αποτέλεσαν η υπόθεση «ΒΓΘΠΙ δρ3Γ» και η 
υπουργική δήλωση της διάσκεψης της Βόρειας Θάλασσας του Ιουνίου 1995. Επρόκειτο 
σαφώς για ζήτημα με επιπτώσεις στην Κοινότητα και δεδομένου ότι δεν υπήρχε συμφωνία 
μεταξύ των ενεχομένων κρατών θεωρήθηκε προτιμητέο να εκπονηθεί αναλυτική τεχνική 
μελέτη ώστε να ροηθηθούν στις εργασίες τους η Επιτροπή και τα άλλα ενδιαφερόμενα μέρη 
- δεδομένου ότι η μελέτη διατέθηκε ευρέως - ώστε να επιλέξουν τον καλύτερο τρόπο 
δράσης έχοντας πλήρη γνώση όλων των πτυχών του ζητήματος. 
1.5. Η μελέτη κατέληξε σε δύο κύριες ομάδες συμπερασμάτων. Όσον αφορά τις μεγάλες 
εγκαταστάσεις σκυροδέματος, η δυνατότητα πλήρους απομάκρυνσης δεν έχει αποδειχθεί 
τεχνικά, δεν φαίνεται να παρέχει περιραλλοντικά οφέλη και είναι αδύνατον, σε αυτή τη φάση, 
να εκτιμηθεί το κόστος της. Όσον αφορά τις υπόλοιπες εγκαταστάσεις (π.χ. χαλύρδινες 
κατασκευές), πλην περιορισμένου αριθμού, η πλήρης απομάκρυνση είναι τεχνικά εφικτή και 
ευσταθεί οικονομικά όταν ληφθεί υπόψη το συνολικό κόστος απομάκρυνσης όλων των 
εγκαταστάσεων ως σύνολο και είναι δυνατόν να πραγματοποιηθεί με ασφαλή τρόπο. 
ΑΤεοΗηΐοαΙ Κ.ενίε\ν οίΊΗβ ροδδΐ&ΐβ ΜείΗοάδ οί Οβοοπιιτπδδίοηΐηβ &ικ1 Οϊδροδΐη§ οί ΟίΓδΗθΓε Οϋ αηά 
035 ΐηδΙ&ΙΙ&Ιίοηδ - .ΙοΗη ΒΐΌννη βν 
1.6. Για όλους τους εναλλακτικούς τρόπους διάθεσης, η επίπτωση στο περιβάλλον των 
τοξικών καταλοίπων και επικίνδυνων ουσιών μπορεί να μειωθεί σε αποδεκτά επίπεδα 
εφόσον συσκευάζονται, απομακρύνονται και διατίθενται με τη δέουσα προσοχή. Η πλήρης 
απομάκρυνση και διάθεση στην ξηρά θα εξασφάλιζε τη δυνατότητα ανακύκλωσης του 
χάλυρα. Είναι επιπλέον προφανές ότι, αναλόγως της επιλεγόμενης λύσης για την 
απομάκρυνση και διάθεση, μεγάλες ποσότητες απορλήτων και υπολειμμάτων κατεδάφισης 
θα εναπομένουν ενδεχομένως στο θαλάσσιο Ρυθό στην περιοχή της εγκατάστασης και στον 
ένα πιθανό τόπο διάθεσης. 
1.7. Το μέγιστο συνολικό πρόσθετο κόστος εάν όλες οι χαλύρδινες εξέδρες μεταφερθούν 
στην ξηρά για ανακύκλωση, αντί να εφαρμοστούν τα απολύτως ελάχιστα μέτρα που ορίζουν 
οι κανονισμοί του Διεθνούς Ναυτιλιακού Οργανισμού (ΔΝΟ), υπολογίστηκε σε 2 δισεκατ. 
ΕΟΙ) για μια περίοδο 25 ετών ή σε 80 εκατομ. ΕΟΙΙ το μέγιστο ανά έτος, κατά μέσο όρο. Η 
επίπτωση μιας παρόμοιας απόφασης στο συνολικό κόστος παραγωγής πετρελαίου και 
αερίου θα είναι αμελητέα παρόλο που η διαφορά κόστους για ορισμένες μεμονωμένες 
εγκαταστάσεις θα μπορούσε να είναι ουσιαστική για την επιχείρηση στην οποία ανήκουν 
(Ρλέπε επίσης τμήμα 4.3). 
1.8. Στα ευρωπαϊκά ύδατα υπάρχουν σήμερα περίπου 600 εγκαταστάσεις. Είναι 
δύσκολο να υπάρξουν ακριβή στοιχεία επειδή η έννοια της εγκατάστασης επιδέχεται 
διαφορετικών ορισμών, στις περιπτώσεις για παράδειγμα που δύο εξέδρες συνδέονται με 
σταθερή γέφυρα ή που οι εγκαταστάσεις είναι πολύ κοντά στα όρια ράρους ή ράθους 
υδάτων. Υπάρχει ωστόσο γενική συμφωνία ότι από τις 600 εγκαταστάσεις οι 100 αποτελούν 
μεγάλες χαλύρδινες εγκαταστάσεις και οι 20 αποτελούν μεγάλες εγκαταστάσεις 
σκυροδέματος, κατηγορία για την οποία σήμερα επιτρέπεται μερική απομάκρυνση ράσει 
των κατευθυντηρίων γραμμών του ΔΝΟ για την ασφάλεια της ναυσιπλόίας. Οι εν λόγω 
κατευθυντήριες γραμμές καλύπτουν μόνο την απομάκρυνση, δεν ασχολούνται με ζητήματα 
διάθεσης. Οι μεγάλες χαλύρδινες εγκαταστάσεις Ρρίσκονται κυρίως σε ύδατα του Ηνωμένου 
Βασιλείου (60 περίπου) και της ΝορΡηγίας (30 περίπου). Λίγες ακόμη (περίπου 10 
συνολικά) Ρρίσκονται σε ύδατα της Ιρλανδίας, της Ισπανίας και της Ιταλίας. Καθώς ωστόσο 
ανακαλύπτονται νέες, αυτοί οι αριθμοί ενδέχεται να αυξηθούν. Οι 100 χαλύρδινες 
εγκαταστάσεις αντιπροσωπεύουν το 85% της συνολικής ποσότητας χάλυρα των 
εγκαταστάσεων ανοικτής θαλάσσης της Βόρειας Θάλασσας. Μεγάλες εγκαταστάσεις 
σκυροδέματος υπάρχουν σήμερα μόνο στα ύδατα του Ηνωμένου Βασιλείου και της 
ΝορΡηγίας. 
2. Διεθνής νομοθεσία 
2.1. Η απομάκρυνση και διάθεση των εκτός λειτουργίας εγκαταστάσεων ανοικτής 
θαλάσσης άντλησης πετρελαίου και αερίου καλύπτεται από εκτεταμένη διεθνή νομοθεσία 
(περιφερειακές και παγκόσμιες συμΡάσεις και κατευθυντήριες γραμμές), κοινοτική 
νομοθεσία και εθνική νομοθεσία. Τα κυριότερα νομοθετικά κείμενα είναι τα εξής: 
σύμραση της Γενεύης για την υφαλοκρηπίδα του 1958 (παγκοσμίου επιπέδου) 
σύμΡαση των Ηνωμένων Εθνών για το δίκαιο της θάλασσας του 1982 («ΙΙΝΟίΟδ») 
σύμραση του Λονδίνου (για την πόντιση) του 1972 (παγκοσμίου επιπέδου) 
-4-
κατευθυντήριες γραμμές και πρότυπα του Διεθνούς Ναυτιλιακού Οργανισμού για την 
απομάκρυνση των εγκαταστάσεων και κατασκευών ανοικτής θαλάσσης της 
υφαλοκρηπίδας 1989 («ΙΜΟ») (παγκοσμίου επιπέδου) 
σύμΡαση της Βασιλείας για τον έλεγχο της διασυνοριακής διακίνησης επικίνδυνων 
απορλήτων και της διάθεσής τους του 1989 (παγκοσμίου επιπέδου) 
σύμΡαση του Οσλο και σύμΡαση του Παρισιού («ΟδΡΑΡ») του 1992 και οι 
προκάτοχές τους σύμΡαση του Όσλο του 1972 και σύμΡαση του Παρισιού του 1974 
(περιφερειακού επιπέδου) 
σύμΡαση του Ελσίνκι για την προστασία του θαλάσσιου περιράλλοντος της περιοχής 
της Βαλτικής 1992 (περιφερειακού επιπέδου) 
σύμΡαση της Βαρκελώνης για την προστασία της Μεσογείου Θάλασσας από τη 
ρύπανση του 1976 (περιφερειακού επιπέδου) 
Βλέπε τμήμα 5 για τη σχετική κοινοτική νομοθεσία 
2.2. Καθώς ο σχετικός ριομηχανικός κλάδος επεκτείνει τις δραστηριότητές του και τα 
περιραλλοντικά ζητήματα αποσπούν περισσότερη προσοχή, οι κανόνες και κανονισμοί 
αναπτύσσονται και δεν υφίσταται κοινό νομοθετικό καθεστώς. Σε ορισμένες περιπτώσεις, το 
ζήτημα της απομάκρυνσης αντιμετωπίζεται χωριστά από τη διάθεση, σε άλλες το ζήτημα 
της διάθεσης συνεπάγεται ότι καλύπτει επίσης την απομάκρυνση. Πρέπει να σημειωθεί ότι, 
ως γενικός κανόνας, αυτές οι διεθνείς και περιφερειακές συμράσεις και κατευθυντήριες 
γραμμές ασχολούνται μόνο με τα ελάχιστα πρότυπα, ενώ τα μεμονωμένα κράτη μπορούν 
να επιράλλουν αυστηρότερους όρους. 
2.3. Η αρχική σύμΡαση της Γενεύης καλούσε για πλήρη αποράκρυνση, αλλά η ΙΙΝΟΙΟδ 
(η οποία δεν έχει ακόμη κυρωθεί από όλα τα συμΡαλλόμενα μέρη) διατήρησε την απαίτηση 
απομάκρυνσης ως τον κύριο κανόνα εισάγοντας όμως τη δυνατότητα μερικής 
απομάκρυνσης και επομένως τη δυνατότητα μερικής διάθεσης στη θάλασσα. Για τη μερική 
διάθεση, η υΝΟΙΟδ απαιτεί να λαμΡάνονται υπόψη οι κατευθυντήριες γραμμές του ΔΝΟ 
για την ασφάλεια της ναυσιπλόίας. 
2.4. Η σύμΡαση του Λονδίνου καλύπτει τη διάθεση στη θάλασσα μέσω πόντισης και 
επιτρέπει να εξετάζεται και να αξιολογείται χωριστά κάθε περίπτωση διάθεσης στη θάλασσα 
εγκαταστάσεων άντλησης πετρελαίου. Απαιτεί επίσης να μην χορηγείται άδεια πόντισης εάν 
υφίστανται δυνατότητες επαναχρησιροποίησης, ανακύκλωσης ή επεξεργασίας των 
απορλήτων χωρίς αδικαιολόγητους κινδύνους για την ανθρώπινη υγεία ή το περιράλλον ή 
δυσανάλογο κόστος. 
2.5. Οι κατευθυντήριες γραμμές του ΔΝΟ ορίζουν κυρίως τεχνικά κριτήρια για τις εξέδρες 
(κριτήρια σχετικά με το ράθος των υδάτων και το ράρος) τα οποία μπορούν να ληφθούν 
υπόψη για την μερική ρόνο απομάκρυνση και ορίζουν την απαραίτητη καθαρότητα του 
νερού μετά την μερική απομάκρυνση με σκοπό την ασφάλεια της ναυσιπλόίας. Τα Ρασικά 
κριτήρια κατά την εν λόγω εξέταση είναι να Ρρίσκονται οι εγκαταστάσεις σε περιοχή με 
ράθος υδάτων ρεγαλύτερο των 75 μέτρων ή να ζυγίζουν περισσότερους από 4000 τόνους. 
Μια σύσταση προς την επιστημονική ομάδα της ΣύμΡασης του Λονδίνου σύμφωνα με την 
οποία πρέπει να αναθεωρηθούν οι εν λόγω κατευθυντήριες γραμμές θα εξετασθεί από τη 
συμΡουλευτική επιτροπή των συμΡαλλομένων μερών τον ΝοέμΡριο. 
2.6. Η σύμΡαση της Βασιλείας αφορά τη διασυνοριακή διακίνηση επικίνδυνων 
απορλήτων και τη διάθεση τους. Η Κοινότητα αποτελεί συμΡαλλόμενο μέρος στη σύμΡαση 
και το ίδιο ισχύει για τα κράτη μέλη. Παρόλο που η σύμΡαση δεν περιέχει ειδικές διατάξεις 
σχετικά με τη διάθεση των εγκαταστάσεων ανοικτής θαλάσσης ή τη διάθεση απορλήτων στη 
θάλασσα, απαιτεί από τα συμΡαλλόμενα μέρη να εξασφαλίσουν ότι η παραγωγή 
επικίνδυνων απορλήτων περιορίζεται στο ελάχιστο και ότι, όταν δεν μπορεί να αποφευχθεί, 
εξασφαλίζεται η περιραλλοντικά ορθή διαχείρισή τους. 
2.7. Ορισμένες συμράσεις που αφορούν περιφερειακές θάλασσες και την προστασία του 
θαλάσσιου περιράλλοντός τους καθορίζουν απαιτήσεις για τις εγκαταστάσεις σε 
συγκεκριμένες θάλασσες. Η Ευρωπαϊκή Κοινότητα αποτελεί συμΡαλλόμενο μέρος στη 
σύμΡαση του Ελσίνκι η οποία καλύπτει την Βαλτική και απαιτεί πλήρη απομάκρυνση και 
διάθεση στην ξηρά και στη σύμΡαση της Βαρκελώνης η οποία αφορά τη Μεσόγειο 
Θάλασσα και επαναλαμράνει τις απαιτήσεις της ΙΙΝΟίΟδ. Τέλος, η Ευρωπαϊκή Κοινότητα, 
έχει συνυπογράψει και συντόμως θα αποτελέσει συμΡαλλόμενο μέρος της σύμΡασης 
ΟδΡΑΡ. 
2.8. Η δράση σε επίπεδο συμράσεων για περιφερειακές θάλασσες ενδεχομένως 
οδηγήσει σε διαφορετικά πρότυπα μεταξύ περιοχών. Για παράδειγμα, στη σύμΡαση ΟδΡΑΡ 
(12 κράτη μέλη της ΕΚ, 2 μέλη του ΕΟΧ, μία τρίτη χώρα και η Ευρωπαϊκή Κοινότητα) 
συζητείται σήμερα το θέμα. Στη σύμΡαση του Ελσίνκι (4 κράτη μέλη της ΕΚ, 5 τρίτες χώρες 
και η Ευρωπαϊκή Κοινότητα) έχει ήδη αποφασιστεί ότι όλες οι εγκαταστάσεις εκτός 
λειτουργίας πρέπει να "απομακρύνονται πλήρως και να μεταφέρονται στην ξηρά". 
2.9. Η ΟδΡΑΡ συγχωνεύει τη σύμΡαση του Παρισιού η οποία καλύπτει τη ρύπανση από 
χερσαίες πηγές, την οποία έχει συνυπογράψει η Κοινότητα και στην οποία 
διαπραγματεύεται και ψηφίζει εξ ονόματος της Κοινότητας η Επιτροπή, και την σύμΡαση του 
Όσλο η οποία καλύπτει τη ρύπανση από θαλάσσιες πηγές, όπου η Κοινότητα είναι 
παρατηρητής. Τον ΟκτώΡριο 19973 η Κοινότητα αποφάσισε να επικυρώσει τη σύμΡαση η 
οποία αναμένεται τώρα να αρχίσει να ισχύει στις αρχές του 1998. 
2.10. Κάθε κράτος διαθέτει επίσης τη δική του εθνική νομοθεσία και κανονισμούς. Γενικά, 
το Ηνωμένο Βασίλειο και η ΝορΡηγία αντιμετωπίζουν κάθε εγκατάσταση κατά περίπτωση 
εντός των ορίων που θέτουν οι κατευθυντήριες γραμμές του ΔΝΟ, ενώ τα υπόλοιπα κράτη 
ακολουθούν πολιτικές οι οποίες απαιτούν η διάθεση να γίνεται στην ξηρά, παρόλο που 
πρέπει να αναφερθεί ότι, ράσει των κατευθυντηρίων γραμμών του ΔΝΟ και της σύμΡασης 
του Όσλο, πρακτικά θα ήταν ούτως ή άλλως υποχρεωμένες να απομακρύνουν πλήρως 
όλες τις εγκαταστάσεις τους. 
Αναφορά στην ΕΕ 
3. Τρέχουσες δραστηριότητες 
3.1. Οι πρόσφατες συζητήσεις πραγματοποιήθηκαν στο πλαίσιο της ΟδΡΑΡ - ως 
αποτέλεσμα της υπουργικής δήλωσης της διάσκεψης της Βόρειας Θάλασσας η οποία 
καλούσε να ληφθεί απόφαση ΟδΡΑΡ για την εφαρμογή της δήλωσης. Το ζήτημα είναι 
δύσκολο να επιλυθεί δεδομένου ότι τα συμΡαλλόμενα μέρη στη σύμΡαση ΟδΡΑΡ έχουν τη 
δυνατότητα να επιλέξουν να μην συμμετάσχουν στις αποφάσεις που λαμράνονται στο 
πλαίσιο της σύμΡασης. Επομένως, για να έχει νόημα η απόφαση είναι απαραίτητη 
προϋπόθεση να υπάρχει ομοφωνία. 
3.2. Οι υπηρεσίες της Επιτροπής συμμετέχουν στις προπαρασκευαστικές συζητήσεις 
υπό την αιγίδα της ΟδΡΑΡ οι οποίες αναμένεται να καταλήξουν σε οριστικό σχέδιο 
απόφασης το οποίο θα συζητηθεί κατά την υπουργική διάσκεψη της ΟδΡΑΡ τον Ιούλιο 
1998. Έχει συνταχθεί προκαταρκτικό σχέδιο απόφασης αλλά τα καίριας σημασίας ζητήματα 
δεν έχουν ακόμη επιλυθεί. Τα κύρια σημεία διαφωνίας τα οποία, σε κάποιο ραθμό, 
αλληλοεξαρτώνται, είναι τα εξής: 
Η δομή της απόφασης - Το Ηνωμένο Βασίλειο και η ΝορΡηγία υποστηρίζουν ότι πρέπει 
γενικά να επιτρέπεται να εξετάζεται η διάθεση στη θάλασσα και να υπάρχει κατάλογος 
κατηγοριών εγκαταστάσεων για τις οποίες απαγορεύεται η διάθεση στη θάλασσα 
(κατάλογος απαγορεύσεων), ενώ τα άλλα συμΡαλλόμενα μέρη προτιμούν απόφαση ράσει 
της οποίας θα απαγορεύεται γενικά η πόντιση συνοδευόμενη από κατάλογο εγκαταστάσεων 
οι οποίες θα μπορούσαν ωστόσο να εξετασθούν προκειμένου να επιτραπεί η διάθεση τους 
στη θάλασσα (αντίστροφος κατάλογος). Εντούτοις, με πρόσφατες υπουργικές δηλώσεις, το 
Ηνωμένο Βασίλειο ανέφερε ότι θα μπορούσε ενδεχομένως να αποδεχθεί την προσέγγιση 
του αντίστροφου καταλόγου εάν πραγματοποιηθεί επαρκής πρόοδος σε άλλους τομείς του 
υπό συζήτηση σχεδίου απόφασης. 
Το ζήτημα της ρήτρας εξαίρεσης - Τό Ηνωμένο Βασίλειο και η ΝορΡηγία πρότειναν να 
συμπληρωθεί η προσέγγιση του "καταλόγου απαγορεύσεων" που αυτές προτείνουν με μια 
ρήτρα εξαίρεσης η οποία θα επιτρέπει, υπό ορισμένες συνθήκες, να εξετάζεται η περίπτωση 
να επιτραπεί η διάθεση στη θάλασσα και στις εγκαταστάσεις που περιέχονται στον 
κατάλογο απαγορεύσεων. Πρότειναν επίσης ότι, εάν εγκριθεί η προσέγγιση του 
"αντίστροφου καταλόγου", θα έπρεπε και αυτή να συμπληρωθεί με ρήτρα εξαίρεσης η οποία 
θα επιτρέπει να εξετάζονται οι εγκαταστάσεις που δεν περιέχονται στον αντίστροφο 
κατάλογο προκειμένου να τους χορηγηθεί άδεια για διάθεση στη θάλασσα. Τα υπόλοιπα 
συμΡαλλόμενα μέρη αναρωτιούνται εάν υπάρχει πραγματική ανάγκη για παρόμοια ρήτρα 
εξαίρεσης, ιδίως στην περίπτωση που εγκριθεί η προσέγγιση του καταλόγου 
απαγορεύσεων και, σε κάθε περίπτωση, δεν υπάρχει συμφωνία σχετικά με τα κριτήρια 
ράσει των οποίων θα ήταν δυνατό να καθοριστούν παρόμοιες εξαιρέσεις. 
Ο ορισμός των τεχνικών χαρακτηριστικών των κατηγοριών (ρεγάλων χαλύρδινων) 
εγκαταστάσεων οι οποίες θα είνα δυνατόν να εξεταστούν, ράσει της απόφασης, 
προκειμένου να επιτραπεί η διάθεση τους στη θάλασσα. Το Ηνωμένο Βασίλειο και η 
ΝορΡηγία επιθυμούν να εξασφαλίσουν ότι όλες οι εγκαταστάσεις των οποίων δεν απαιτείτα 
πλήρης απομάκρυνση ράσει των κατευθυντηρίων γραμμών του ΔΝΟ, θα είναι δυνατόν να 
εξετασθούν προκειμένου να επιτραπεί η διάθεση τους στη θάλασσα. 
-7 
Τα λοιπά συμΡαλλόμενα μέρη φαίνεται ότι επιθυμούν να απαγορευθεί η διάθεση στη 
θάλασσα χαλύρδινων εγκαταστάσεων ή να περιοριστεί ο αριθμός αυτών οι οποίες θα 
μπορούσαν να εξετασθούν για διάθεση στη θάλασσα μέσω της εισαγωγής αυστηρότερων 
τεχνικών κριτηρίων από αυτά που προρλέπουν οι κατευθυντήριες γραμμές του ΔΝΟ για την 
απομάκρυνση. 
Μελλοντικές εγκαταστάσεις - Οι κατευθυντήριες γραρμές του ΔΝΟ διακρίνουν τις 
υφιστάμενες εγκαταστάσεις και αυτές που κατασκευάστηκαν μετά την 1η Ιανουαρίου 1998 
μόνο από την άποψη ότι το κριτήριο του ράθους των υδάτων αυξάνεται από 75 μέτρα σε 
100 μέτρα και ότι αυτές οι νέες εγκαταστάσεις πρέπει να σχεδιάζονται με τρόπο ώστε να 
είναι δυνατή η απομάκρυνση τους. Το Ηνωμένο Βασίλειο και η ΝορΡηγία φαίνεται ότι 
επιθυμούν να επαναληφθεί αυτού του είδους η μεταχείριση στην απόφαση ΟδΡΑΡ ενώ τα 
λοιπά συμΡαλλόμενα μέρη φαίνεται ότι επιδιώκουν να εξασφαλίσουν ότι οι εν λόγω 
μελλοντικές εγκαταστάσεις θα διατίθενται όλες στην ξηρά. Δεδομένου ότι απαιτείται οι νέες 
εγκαταστάσεις να επιτρέπουν από το σχεδιασμό τους την απομάκρυνση τους, στοιχείο το 
οποίο εξάλλου απαιτείται από ορισμένα κράτη εδώ και πολλά χρόνια, θα ήταν προτιμητέο 
να καταστήσει η απόφαση υποχρεωτική τη διάθεση στην ξηρά για όλες τις νέες 
εγκαταστάσεις. Ωστόσο, δεδομένου ότι η ανάπτυξη, εκμετάλλευση και εξάντληση των 
δεξαμενών είναι μακροχρόνια διαδικασία, δεν είναι πιθανόν να υπάρξουν νέες 
εγκαταστάσεις υποψήφιες για παροπλισμό για πολλά έτη. 
Διαρουλεύσεις - Γενικά εκτιμάται ότι κάθε πρόταση χορήγησης αδείας για διάθεση στη 
θάλασσα πρέπει να αποτελεί αντικείμενο διαρουλεύσεων. Δεν έχει ωστόσο ακόμη 
επιτευχθεί συμφωνία όσον αφορά τα χρονικά περιθώρια για τις διαρουλεύσεις αυτές και 
ιδίως η δυνατότητα συμΡουλευτικών συσκέψεων μεταξύ των συμραλλομένων μερών, του 
σχετικού ριομηχανικού κλάδου και των περιραλλοντικών ΜΚΟ, σε όλες τις περιπτώσεις 
όπου προτείνεται διάθεση στην θάλασσα, ούτε όσον αφορά την ποιότητα των πληροφοριών 
που τίθενται στη διάθεση των συμραλλομένων μερών που συμμετέχουν στις διαρουλεύσεις. 
Το Ηνωμένο Βασίλειο και η ΝορΡηγία τάχθηκαν υπέρ λιγότερο εκτεταμένων διαρουλεύσεων 
σε σύγκριση με τα άλλα συμΡαλλόμενα μέρη, αλλά φαίνεται πλέον ότι είναι δυνατόν να 
επιτευχθεί ομοφωνία όσον αφορά τη μορφή των διαρουλεύσεων. 
Το ζήτημα των κριτηρίων που εφαρμόζονται στις εγκαταστάσεις που θα μπορούσαν να 
εξετασθούν για διάθεση στη θάλασσα είναι σημαντικό επειδή οι συζητήσεις οδηγούν προς 
τη θέση ότι ορισμένες εγκαταστάσεις θα πρέπει πάντοτε να μεταφέρονται στην ξηρά ενώ 
άλλες θα είναι δυνατόν να διατεθούν στη θάλασσα με απόφαση η οποία θα λαμράνεται κατά 
περίπτωση. Θεμελιώδες στοιχείο για τη λήψη απόφασης είναι ο αριθμός των εν λόγω 
μεγάλων χαλύρδινων εγκαταστάσεων ράσει του ορισμού του ΔΝΟ. Λύση στο αδιέξοδο θα 
μπορούσαν να αποτελέσουν η θέσπιση των κριτηρίων του ΔΝΟ, η δημιουργία νέων ή η 
αποφυγή του προρλήματος μέσω της απαγόρευσης της διάθεσης στη θάλασσα όλων των 
εγκαταστάσεων και η επικέντρωση στη ρήτρα εξαίρεσης. 
3.3. Οι υπηρεσίες της Επιτροπής ανέκαθεν υπογραμμίζουν ότι για να είναι 
αποτελεσματική οποιαδήποτε απόφαση ΟδΡΑΡ πρέπει να υποστηρίζεται από όλα τα 
συμΡαλλόμενα μέρη. Για το σκοπό αυτό προσπάθησαν σε κάποιο ραθμό να αποτελέσουν 
διαμεσολαΡητές μεταξύ των δύο ομάδων συμφερόντων, λαμράνοντας υπόψη τη θέση που 
ενέκρινε η Επιτροπή κατά τη διάσκεψη της Βόρειας Θάλασσας του 1995 και τα 
συμπεράσματα της τεχνικής μελέτης των υπηρεσιών της Επιτροπής. 
-8 
3.4. Τον Μάιο 1997, η κυρέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου επανεξέτασε την πολιτική της 
σε θέματα προστασίας του περιράλλοντος και αναζήτησης και παραγωγής 
υδρογονανθράκων σε εγκαταστάσεις ανοικτής θαλάσσης. Σύμφωνα με τις πρώτες δηλώσεις 
στον τύπο και στην επιτροπή ΟδΡΑΡ, κατά τη συνεδρίασή της του ΣεπτεμΡρίου 1997, η 
θέση του Ηνωμένου Βασιλείου προσεγγίζει αυτές των άλλων κρατών μελών της ΕΚ, ιδίως 
όσον αφορά την αντίθεση με τη διάθεση στη θάλασσα για λόγους αρχής. Παραμένουν 
ωστόσο σημαντικά σημεία διαφωνίας όσον αφορά τη μορφή και το περιεχόμενο του σχεδίου 
απόφασης. 
3.5. Η απόφαση θα εγκριθεί πιθανώς κατά την υπουργική διάσκεψη ΟδΡΑΡ τον Ιούλιο 
του 1998. 'Εως τότε, η σύμΡαση ΟδΡΑΡ, υπό κανονικές συνθήκες, θα έχει αρχίσει να 
ισχύει. Σε περίπτωση ρη κύρωσης της νέας σύμΡασης, η έγκριση απόφασης θα ανήκει 
επισήμως στη δικαιοδοσία της σύμΡασης του Όσλο, στην οποία η Κοινότητα έχει καθεστώς 
παρατηρητή. 
4. Άλλα ζητήματα που πρέπει να εξετασθούν κατά την αξιολόγηση των 
επιλογών 
Εκτός από τα τεχνικά και περιραλλοντικά ζητήματα που προαναφέρθηκαν, ιδιαίτερη 
σημασία έχουν επίσης τα εξής: 
4.1. Κράτη μέλη 
4.1.1. Το κόστος της απομάκρυνσης και διάθεσης καλύπτεται κατ' αρχάς από τους 
ιδιοκτήτες των εγκαταστάσεων, τις εταιρείες πετρελαιοειδών, στις οποίες σε ορισμένες 
περιπτώσεις υπάρχει κρατική συμμετοχή. Επειδή αυτή η δαπάνη σε μεγάλο Ραθμό 
απαλλάσσεται φορολογικά, τα κράτη μέλη ενδεχομένως θα χρηματοδοτούν εμμέσως τμήμα 
της δαπάνης μέσω της μείωσης των εισοδημάτων τους από τη φορολογία. Για παράδειγμα, 
το υπολογιζόμενο κόστος για το Ηνωμένο Βασίλειο, το κράτος μέλος το οποίο θα υποστεί 
τις μεγαλύτερες επιπτώσεις από τυχόν θέσπιση κανόνων αυστηρότερων από τους 
υφιστάμενους, ανέρχεται σε 70% κάθε πρόσθετης δαπάνης για απομάκρυνση και διάθεση. 
4.1.2. Το Ηνωμένο Βασίλειο διαθέτει σήμερα το μεγαλύτερο μέρος των μεγάλων 
χαλύρδινων εγκαταστάσεων αλλά περισσότερα κράτη μέλη θα υποστούν υλικές συνέπειες 
στο μέλλον εάν αποκτήσουν σημαντικό αριθμό εγκαταστάσεων ανοικτής θαλάσσης 
αναζήτησης και παραγωγής πετρελαίου και αερίου. Το Ηνωμένο Βασίλειο εμφανίζεται 
σθεναρά υπέρ της προσέγγισης σύρφωνα με την οποία κάθε περίπτωση πρέπει να 
εξετάζεται χωριστά και είναι πιθανόν ότι θα δώσει μεγαλύτερη έμφαση σε μια ανάλυση 
Ρασιζόμενη στη σχέση της ωφέλειας ως προς το κόστος ή της αποτελεσματικότητας ως 
προς το κόστος όσον αφορά τους εναλλακτικούς τρόπους διάθεσης σε σύγκριση με άλλα 
κράτη μέλη που διαθέτουν παρόμοιες εγκαταστάσεις. 
4.2. ΝορΡηγία 
4.2.1 Η ΝορΡηγία είναι η άλλη χώρα η οποία θα υποστεί σοραρές επιπτώσεις και ως 
μέλος του ΕΟΧ θα υπόκειται ενδεχομένως στην κοινοτική νομοθεσία. Η ΝορΡηγία ακολουθεί 
τώρα παρόμοια προσέγγιση με αυτή του Ηνωμένου Βασιλείου κατά τη διαδικασία λήψης 
αποφάσεων παρόλο που, επειδή η συμμετοχή του νορΡηγικού κράτους στις δαπάνες 
γίνεται με καταρολή μετρητών στον ιδιοκτήτη (Ράσει της φορολογικής ιστορίας του σχετικού 
κοιτάσματος πετρελαίου ή αερίου), απαιτείται έγκριση από το δτ.οι1ίη9, το νορΡηγικό 
κοινορούλιο. Οι ενδεχόμενες φορολογικές επιπτώσεις επομένως θα εκφραστούν με αύξηση 
των δημοσίων δαπανών ενώ στην περίπτωση του Ηνωμένου Βασιλείου εκφράζονται με 
μείωση των φορολογικών εσόδων. 
4.3. Βιομηχανία 
4.3.1. Ο ριομηχανικός κλάδος αναζήτησης και παραγωγής αντιτίθεται σθεναρά σε κάθε 
αλλαγή στην υφιστάμενη σήμερα προσέγγιση κατά περίπτωση, ιδίως όσον αφορά τις 
μεγάλες εγκαταστάσεις στις οποίες θεωρούν ότι περιλαμράνονται όλες οι περίπου 100 
εγκαταστάσεις για τις οποίες δεν απαιτείται πλήρης απομάκρυνση σύμφωνα με τις 
κατευθυντήριες γραμμές του ΔΝΟ. Αρχικά ως σημαντικότερο παράγοντα προέραλλαν την 
τεχνική σκοπιμότητα αλλά κατόπιν όλο και περισσότερο τονίζονται από τον ριομηχανικό 
κλάδο παράγοντες όπως οι πρόσθετες δαπάνες και η ασφάλεια σε σύγκριση με τα 
περιραλλοντικά οφέλη. Ο σύνδεσμός τους Ε & Ρ ΡθΓυιτι αμφισρήτησε ορισμένες από τις 
εκτιμήσεις για τις γενικές δαπάνες που περιέχει η τεχνική μελέτη της ϋοηη ΒΓΟ\Λ/Π 
θεωρώντας ότι δεν είναι αντιπροσωπευτικές για μεμονωμένες περιπτώσεις και ανέφεραν τα 
αποτελέσματα από μελέτες που έχουν γίνει σχετικά με δύο συγκεκριμένες εγκαταστάσεις 
όπου οι δαπάνες ήταν σημαντικά υψηλότερες από τις εκτιμώμενες στη μελέτη που 
πραγματοποίησε η ϋοηη ΒΐΌννπ. Αφετέρου, ο κλάδος συμράσεων ανοικτής θαλάσσης 
υποστήριξε με επιχειρήματα ότι όλες οι χαλύρδινες εγκαταστάσεις μπορούν να 
απομακρυνθούν με ασφάλεια, υιοθετώντας ωστόσο χαμηλούς τόνους κατά τη διατύπωση 
των απόψεών τους. Ο σύνδεσμός τους ΙΡΙ.ΟΟΑ, κατά τη διατύπωση σχολίων σχετικά με 
την τεχνική μελέτη της ϋοηη ΒΓοννπ, δεν αμφισρήτησε τις εκτιμήσεις που αφορούν το κόστος. 
4.3.2. Ο σύνδεσμος επιχειρήσεων αλιείας ΕυΓορκοηβ υποστηρίζει την πλήρη 
απομάκρυνση όλων των εγκαταστάσεων όταν έχουν παροπλισθεί. Τις επιχειρήσεις αλιείας 
παραδοσιακά απασχολεί το γεγονός ότι η αναζήτηση και παραγωγή πετρελαίου και αερίου 
μέσω εγκαταστάσεων ανοικτής θαλάσσης μπορεί να ρλάψει την αλιεία είτε λόγω ρύπανσης 
των υδάτων, είτε λόγω περιορισμού των διαθέσιμων αλιευτικών περιοχών, είτε λόγω 
ενδεχόμενης πρόκλησης ζημιών στα αλιευτικά εξαρτήματα από τις εγκαταστάσεις. 
4.4. ΠεριΡαλλοντικοί μη κυρερνητικοί οργανισμοί 
4.4.1. Οι περιραλλοντικές ομάδες παραμένουν σθεναρά υπέρ της μεταφοράς των 
χαλύρδινων εγκαταστάσεων στην ξηρά για ανακύκλωση ή/και διάθεση παρόλο που έχουν 
ελαφρώς τροποποιήσει τη θέση τους όσον αφορά τις εγκαταστάσεις σκυροδέματος. Δίνουν 
ιδιαίτερη έμφαση στο καθήκον να ακολουθηθεί προφυλακτική προσέγγιση δεδομένου ότι η 
διάθεση στη θάλασσα παρουσιάζει αρεραιότητες και φαίνεται δύσκολο να αιτιολογηθεί η 
εξαιρετικά ευνοϊκή, κατά τη γνώμη τους, μεταχείριση που επιφυλάσσεται στις ριομηχανίες 
πετρελαίου και αερίου όσον αφορά τα απόρλητά τους. 
- ιο 
Ιδίως εάν ληφθεί υπόψη ότι η διεθνής και η κοινοτική νομοθεσία τείνουν προς λιγότερη, και 
όχι περισσότερη, διάθεση απορλήτων στη θάλασσα. 
4.5. Ζητήματα σχετικά με τη νομική ευθύνη για εγκαταστάσεις που έχουν εγκαταλειφθεί ή 
ποντισθεί 
4.5.1. Παρόλο που η ΙΙΝΟίΟδ σιωπά ως προς το ζήτημα της νομικής ευθύνης, οι 
κατευθυντήριες γραμμές του ΔΝΟ του 1989 και το πρωτόκολλο του 1996 της σύμΡασης του 
Λονδίνου του 1972 απαιτούν από τα συμΡαλλόμενα μέρη να αντιμετωπίσουν το ζήτημα της 
νομικής ευθύνης. Για παράδειγμα, οι κατευθυντήριες γραμμές του ΔΝΟ απαιτούν από τα 
παράκτια κράτη να διασφαλίσουν ότι το ιδιοκτησιακό καθεστώς των εγκαταστάσεων και 
κατασκευών που δεν έχουν πλήρως απομακρυνθεί από το θαλάσσιο Ρυθό είναι 
αδιαμφισρήτητο και ότι η ευθύνη για τη συντήρηση και η οικονομική ικανότητα για ανάληψη 
ευθύνης σε περίπτωση μελλοντικών ζημιών είναι σαφώς καθορισμένες. 
4.5.2. Φαίνεται πως, στις περισσότερες περιπτώσεις, την ευθύνη εξακολουθεί να φέρει ο 
αρχικός κάτοχος της εγκατάστασης. Παραδείγματος χάριν, το συμΡουλευτικό έγγραφο του 
Ηνωμένου Βασιλείου «Κατευθυντήριες οδηγίες για τη Ριομηχανία - εγκατάλειψη 
εγκαταστάσεων ανοικτής θαλάσσης και σωληναγωγών σύμφωνα με το νόμο περί 
πετρελαιοειδών του 1987» (1995) αναγνώρισε ότι η εγκατάλειψη υπό κανονικές συνθήκες 
δεν συνεπάγεται αλλαγή στο ιδιοκτησιακό καθεστώς και επομένως η εναπομένουσα ευθύνη 
για κάθε αποζημίωση ή πρόκληση ζημιών εξακολουθεί να Ραρύνει τους αρχικούς ιδιοκτήτες 
εις το διηνεκές. Παρόλο που αυτή η προσέγγιση είναι σύμφωνη με την αρχή «ο ρυπαίνων 
πληρώνει», η ευθύνη εις το διηνεκές δημιουργεί ορισμένα ζητήματα ανησυχίας, κυρίως όσον 
αφορά το κατά πόσο θα είναι πραγματικά δυνατόν να κληθούν οι ιδιοκτήτες να 
λογοδοτήσουν εάν προκληθούν ζημιές στο μέλλον. 
4.5.3. Μια εναλλακτική προσέγγιση θα ήταν να αναλάρει το κράτος την υπευθυνότητα για 
τις εκτός λειτουργίας εγκαταστάσεις. Ορισμένα αμερικανικά κράτη για παράδειγμα έχουν 
αποδεχθεί την ευθύνη για ορισμένες εγκαταλειμμένες εξέδρες. Όταν ο αρμόδιος οργανισμός 
των εν λόγω κρατών εκδίδει άδεια προς τον ιδιοκτήτη για διάθεση στη θάλασσα τον 
απαλλάσσει από ενδεχόμενες μελλοντικές ευθύνες. Η ριομηχανία φαίνεται ευνοϊκή ως προς 
κάποια ρορφή περιορισμού ή μεταφοράς της ευθύνης σε μια κρατική αρχή. Κατά πόσον 
άλλα κράτη είναι διατεθειμένα να πράξουν το ίδιο δεν είναι σαφές. 
4.5.4. Με τους υφιστάμενους κανόνες, έχει αναγνωριστεί η σημασία του σαφούς 
προσδιορισμού του νόμιμου ιδιοκτήτη και οικονομικώς υπεύθυνου για κάθε εγκατάσταση 
που έχει διατεθεί στη θάλασσα. Δεν έχει τόση σημασία εάν τελικός υπεύθυνος είναι το 
κράτος ή η επιχείρηση όσο το να εξασφαλιστεί ότι τη στιγμή της διάθεσης στη θάλασσα ο 
υπεύθυνος είναι σαφώς προσδιορισμένος και επομένως εξασφαλίζεται η αποτελεσματική 
προστασία των χρηστών της θάλασσας. 
4.6. Ανταγωνισμός και ανταγωνιστικότητα 
4.6.1. Θεωρητικά, μια αλλαγή των προτύπων θα μπορούσε να δημιουργήσει προρλήματα 
ανταγωνισμού. Η Βόρειος Θάλασσα είναι μια ώριμη περιοχή παραγωγής πετρελαίου και 
αερίου με σταθερό κανονιστικό καθεστώς και οι πρόσθετες δαπάνες μιας πολιτικής πλήρους 
απομάκρυνσης και διάθεσης στην ξηρά δεν αποτελούν στοιχείο κατά τη λήψη επενδυτικών 
αποφάσεων. 
11 -
Οι δαπάνες αυτές προκύπτουν στη λήξη μιας πολύχρονης περιόδου εισροής εισοδημάτων 
και το καθαρό παρόν κόστος τους κατά τη στιγμή της λήψης της απόφασης για επένδυση 
είναι αμελητέο. Δεν είναι επομένως πιθανό να υπάρξει σοραρός κίνδυνος στροφής 
επενδύσεων από τη Βόρεια Θάλασσα προς άλλες περιοχές λόγω κόστους. 
4.6.2. Όσον αφορά εντούτοις την περιραλλοντική πολιτική, και ιδίως τη διαχείριση των 
απορλήτων, ίσως να δημιουργηθούν προρλήματα εάν δύο περιοχές εφαρμόζουν 
διαφορετικά πρότυπα. Ωστόσο, οι διαπραγματεύσεις και η εφαρρογή σε κοινοτικό επίπεδο 
θα εξασφάλιζε ομοιομορφία μεταξύ των περιοχών όπου ενδείκνυται, με αποτέλεσμα να 
αποφευχθούν πιθανά προρλήματα ανταγωνισμού σε αυτόν τον τομέα. Με τον τρόπο αυτό 
θα μεταφέρονταν αποτελεσματικά οι ανακύπτουσες διαφωνίες από την ΟδΡΑΡ στην 
Κοινότητα. 
4.7. Τρίτες χώρες 
4.7.1. Οι σχέσεις της Κοινότητας ρε τις τρίτες χώρες, πλην της ΝορΡηγίας, ενδεχομένως να 
αποτελέσουν πρόρλημα εάν η πλήρης απομάκρυνση αποτελέσει γενική απαίτηση με 
περιορισμένο αριθμό εξαιρέσεων, δεδομένου ότι ορισμένες εταιρείες που εκμεταλλεύονται 
εγκαταστάσεις στη Βόρεια Θάλασσα έχουν ως τελική μητρική εταιρεία οργανισμούς μη 
κοινοτικούς ή προερχόμενους από τρίτες χώρες. Στις ΗΠΑ για παράδειγμα, παρόλο που 
σήμερα απαιτείται γενικά η πλήρης απομάκρυνση, υπάρχει εκτεταρένη 
επαναχρησιμοποίηση ράσει του προγράμματος «Π93 Ιο Γββίδ» και επομένως υπάρχει 
ουσιαστικά διάθεση στη θάλασσα, αλλά μέσω «επαναχρησιμοποίησης». Είναι ωστόσο 
ολιγάριθμες οι εγκαταστάσεις μεγάλου μεγέθους όπως αυτές της Βόρειας Θάλασσας και 
σίγουρα καμία δεν έχει φθάσει στο τέλος της χρήσιμης ζωής της. Υπάρχουν διαφωνίες ως 
προς τη δυνατότητα μεταφοράς της πολιτικής «Π93 Ιο Γββίδ» στη Βόρεια Θάλασσα όπου οι 
συνθήκες είναι αρκετά διαφορετικές από αυτές που ισχύουν στον κόλπο του Μεξικού. Στο 
πλαίσιο της ΟδΡΑΡ επιτρέπεται θεωρητικά αλλά δεν έχουν ακόμη ορισθεί και συμφωνηθεί 
οι απαραίτητες κατευθυντήριες γραμμές. Καθώς κάθε κατευθυντήρια γραμμή ή κανονισμός 
θα ισχύει για όλες τις εγκαταστάσεις, ανεξαρτήτως εθνικότητας του ιδιοκτήτη, δεν θα πρέπει 
να υφίσταται ζήτημα διακρίσεων εναντίον των επιχειρήσεων τρίτων χωρών. 
5. Η κοινοτική διάσταση 
5.1. Η διάθεση παροπλισμένων εγκαταστάσεων ανοικτής θαλάσσης ευρισκόμενων σε 
μέρη όπου τα κράτη μέλη διαθέτουν δικαιοδοσία αποτελεί σαφώς ζήτημα επί του οποίου η 
Κοινότητα διαθέτει αρροδιότητα, ρλ. άρθρο 130 Ρ παράγραφος 1 της συνθήκης ΕΚ. 
Περαιτέρω, η Κοινότητα μπορεί να ασκήσει εξωτερική αρροδιότητα για περιραλλοντικά 
ζητήματα, ρλ. άρθρο 130 Ρ παράγραφος 4 της συνθήκης και μπορεί επομένως να 
συμμετάσχει, εξ ονόματος των κρατών μελών, σε διεθνείς διαπραγματεύσεις. 
Το πεδίο του σχεδίου απόφασης ΟδΡΑΡ εκτείνεται τόσο στις νέες όσο και στις υφιστάμενες 
εγκαταστάσεις και θα επηρεάσει επομένως και τις γνωστές περιοχές όπου υπάρχουν ήδη 
εγκαταστάσεις και άγνωστες περιοχές στις οποίες ενδεχομένως τοποθετηθούν 
εγκαταστάσεις στο μέλλον. 
- Ι2-
5.2. Σημαντική περιΡαλλοντική πρόκληση την οποία θέτουν οι παροπλισμένες 
εγκαταστάσεις ανοικτής θαλάσσης αποτελεί το δυναμικό τους για πρόκληση ρύπανσης από 
επικίνδυνες ουσίες, συμπεριλαμΡανομένων καταλοίπων πετρελαίου, τόσο από τις ίδιες τις 
εγκαταστάσεις όσο και από τους σωρούς εκχωματώσεων που έχουν δημιουργηθεί από τις 
γεωτρήσεις. Άλλες σημαντικές περιραλλοντικές προκλήσεις αποτελούν οι μεγάλες 
ποσότητες υλικών που περιέχουν φυσικά ραδιενεργές ουσίες χαμηλής ειδικής 
δραστικότητας καθώς και η διαχείριση και διάθεση των πολύ μεγάλων ποσών απορλήτων 
κατεδάφισης από τις φυσικές δομές των εγκαταστάσεων. Επίσης, το ζήτημα του 
παροπλισμού προκαλεί περιραλλοντικά ζητήματα όσον αφορά τη διασφάλιση άλλων 
χρήσεων της θάλασσας. 
5.3. Οι επικίνδυνες και ραδιενεργές ουσίες, όταν έχουν ελευθερωθεί στο θαλάσσιο 
περιράλλον, μεταφέρονται ελεύθερα στη θάλασσα διαμέσω συνόρων αναλόγως των 
επικρατούντων ρευμάτων και των μετεωρολογικών συνθηκών και προκαλούν ρύπανση. Στο 
πλαίσιο αυτό, η ανάγκη απομάκρυνσης των ρυπανθέντων εκχωματώσεων από τις 
γεωτρήσεις ενδεχομένως επηρεάσει τις αποφάσεις σχετικά με την ανάγκη πλήρους 
απομάκρυνσης των εγκαταστάσεων από το θαλάσσιο Ρυθό. Η απαίτηση για προστασία της 
θάλασσας από παρόμοια ρύπανση έχει σαφώς διεθνή χαρακτήρα. Υφίσταται ήδη σημαντική 
κοινοτική νομοθεσία πρόληψης της άρεσης και έμμεσης ρύπανσης της θάλασσας από 
επικίνδυνες ουσίες. Παραδείγματα αυτής της σημαντικής νομοθεσίας αποτελούν, μεταξύ 
άλλων, οι οδηγίες 76/464/ΕΟΚ (διάθεση επικίνδυνων ουσιών) και 76/769/ΕΟΚ (περιορισμοί 
στην τοποθέτηση στην αγορά και χρήση ορισμένων επικίνδυνων ουσιών και 
παρασκευασμάτων) καθώς και το πλαίσιο αξιολόγησης του κινδύνου το οποίο καθορίστηκε 
με την οδηγία του ΣυμΡουλίου 793/93/ΕΟΚ (αξιολόγηση του κινδύνου). Επίσης, η Κοινότητα 
έχει θέσει ρασικά πρότυπα ασφάλειας στον τομέα της έκθεσης σε ακτινορολία με την οδηγία 
96/29/ΕΥΡΑΤΟΜ (Ρασικά πρότυπα ασφαλείας). Μια απόφαση ΟδΡΑΡ για τις μελλοντικές 
εγκαταστάσεις θα μπορούσε, αναλόγως του περιεχομένου της, να υπονομεύσει ορισμένα 
από τα περιραλλοντικά οφέλη που προκύπτουν από την εφαρμογή της κοινοτικής 
νομοθεσίας σχετικά με τις επικίνδυνες ουσίες και την έκθεση στην ακτινορολία. 
5.4. Στον τομέα της διάθεσης απορλήτων, υφίσταται ήδη κοινοτική πολιτική και 
εκτεταμένη κοινοτική νομοθεσία, ιδίως οι οδηγίες 75/442/ΕΟΚ (πλαίσιο για τα απόρλητα) και 
91/689/ΕΟΚ (επικίνδυνα απόρλητα). Στους στόχους της νομοθεσίας για τα απόρλητα 
περιλαμράνεται η μείωση των κινδύνων για το περιράλλον από τα επικίνδυνα απόρλητα, η 
προστασία της ανθρώπινης υγείας και του περιράλλοντος από τις επιρλαρείς επιπτώσεις 
λόγω μεταφοράς, επεξεργασίας και απόρριψης απορλήτων και η προώθηση της ανάκτησης 
των απορλήτων με σκοπό τη διατήρηση των φυσικών πόρων. Η νομοθεσία για τα 
απόρλητα απαγορεύει μεταξύ άλλων την εγκατάλειψη απορλήτων, απαιτεί την κατεργασία 
των απορλήτων χωρίς χρήση μεθόδων οι οποίες θα μπορούσαν να απορούν επιζήμιες για 
το περιράλλον και χωρίς κίνδυνο για τα ύδατα και απαιτεί τον διαχωρισμό των επικίνδυνων 
απορλήτων από τα μη επικίνδυνα απόρλητα και την εν συνεχεία ασφαλή κατεργασία και 
διάθεση τους. Η Κοινότητα ενδιαφέρεται επομένως σοραρά για την εξασφάλιση της 
συνέπειας μεταξύ του μελλοντικού καθεστώτος απομάκρυνσης και διάθεσης των 
εγκαταστάσεων ανοικτής θαλάσσης και της κοινοτικής πολιτικής και νομοθεσίας για τα 
απόρλητα. 
Ι3 
5.5. Η προστασία των ειδών και των ενδιαιτημάτων τους και η διατήρηση της 
Ριοποικιλότητας αποτελούν τομέα στον οποίο απαιτείται εναρμονισμένη δράση των κρατών 
μελών. Η Κοινότητα έχει θεσπίσει νομοθεσία στον τομέα αυτό, ιδίως τις οδηγίες 79/409/ΕΟΚ 
(άγρια πτηνά) και 92/43/ΕΟΚ (διατήρηση των φυσικών ενδιαιτημάτων). Δεδομένου ότι τα 
μέτρα που λαμράνονται για την απομάκρυνση και διάθεση των εγκαταστάσεων ανοικτής 
θαλάσσης ενδεχομένως έχουν επιπτώσεις στα είδη και τα ενδιαιτήματα, η διάθεση των 
εγκαταστάσεων ανοικτής θαλάσσης αποτελεί σαφώς ζήτημα για το οποίο απαιτείται λύση σε 
διεθνές πλαίσιο. 
5.6. Η μελέτη που έχει εκπονηθεί για τις υπηρεσίες της Επιτροπής έδειξε ότι όταν πρέπει 
να διατεθεί μια εγκατάσταση στη θάλασσα, η μόνη γενικά αποδοτική ως προς το κόστος 
λύση είναι να ποντιστεί στον τόπο που λειτούργησε. Παρόλο που δεν υφίστανται 
επιστημονικά στοιχεία σύμφωνα με τα οποία η παρουσία αυτών των κατασκευών στο 
θαλάσσιο ρυθό θα επηρεάσει τη θαλάσσια ζωή συνολικά, ενδεχομένως να προκαλέσει 
τοπική συγκέντρωση ψαριών και άλλων έμΡιων ομάδων πάνω και γύρω στις κατασκευές 
αυτές, το πιθανότερο εις ράρος άλλων περιοχών. 
Επιπλέον, ο θαλάσσιος Ρυθός στις περισσότερες από αυτές τις τοποθεσίες εμφανίζει υψηλή 
ρύπανση λόγω της παρουσίας μεγάλων σωρών εκχωματώσεων προερχόμενων από την 
άντληση πετρελαίου και αερίου που έχουν ρυπανθεί με πετρέλαιο. Η διάθεση στη θάλασσα 
επομένως μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα την άσκοπη έκθεση της θαλάσσιας ζωής στη 
ρύπανση από πετρέλαιο η οποία, επιπλέον των γενικών επιρλαρών επιπτώσεών της, θα 
μπορούσε να προκαλέσει και μόλυνση των ψαριών. Η διάθεση στη θάλασσα θα 
αντισταθμίσει τα οφέλη από την κοινοτική νομοθεσία προστασίας των ειδών και 
ενδιαιτημάτων και ενδεχομένως να οδηγήσει στο μέλλον σε παραράσεις της νομοθεσίας 
αυτής. Επιπλέον, ενδεχομένως να επηρεάσει αρνητικά την ποιότητα των ψαριών που 
προορίζονται για την ανθρώπινη διατροφή. 
5.7. Η διασφάλιση άλλων χρήσεων της θάλασσας και του θαλάσσιου ρυθού από τον 
άνθρωπο αποτελεί σημαντικό ζήτημα το οποίο πρέπει να ληφθεί υπόψη. Αξιόλογο 
παράδειγμα αποτελεί η ασφάλεια της ναυσιπλοΐας για την οποία φροντίζουν καταλλήλως, 
σε διεθνές επίπεδο, οι κατευθυντήριες γραμμές του ΔΝΟ για την απομάκρυνση των 
εγκαταστάσεων. Άλλο σημαντικό ζήτημα είναι η αλληλεπίδραση των αποφάσεων για 
απομάκρυνση με τη διαχείριση της αλιείας στην ανοικτή θάλασσα η οποία, ράσει της κοινής 
πολιτικής αλιείας, αποτελεί κοινοτική αρροδιότητα. Σαφώς, ο Ραθμός απομάκρυνσης των 
παροπλισμένων εγκαταστάσεων ανοικτής θαλάσσης θα αλληλεπιδράσει με τη 
διαθεσιμότητα των σχετικών περιοχών για ορισμένους τύπους αλιείας και με την ασφάλεια 
των αλιέων και θα αυξήσει τον κίνδυνο απωλειών σε εξαρτήματα και σκάφη. 
Επομένως τα θεσπιζόμενα μέτρα για απομάκρυνση και διάθεση των παροπλισμένων 
εγκαταστάσεων ανοικτής θαλάσσης παρουσιάζουν σημαντική αλληλεπίδραση με την κοινή 
πολιτική αλιείας, ιδίως αλληλεπιδρώντας με τη διαχείριση των διαθέσιμων για την αλιεία 
περιοχών. Παρόλο που η επιρροή των αποφάσεων για απομάκρυνση και διάθεση των 
εγκαταστάσεων ανοικτής θαλάσσης στην τιμή παραγωγής του πετρελαίου και αερίου είναι 
αμελητέα, ενδιαφέρει ωστόσο σοραρά την Κοινότητα να διασφαλιστεί ότι ο κλάδος 
αναζήτησης και εκμετάλλευσης πετρελαίου και αερίου υπόκειται στην ίδια προσέγγιση όσον 
αφορά τις απαιτήσεις απομάκρυνσης και διάθεσης στο σύνολο της Κοινότητας, ώστε να 
εξασφαλιστεί ότι οι σχετικές απαιτήσεις δεν μετατρέπονται σε παράγοντα ανταγωνισρού. 
14-
5.8. Για να συνοψίσουμε, η Κοινότητα ενδιαφέρεται σοραρά για το ζήτημα της 
απομάκρυνσης και διάθεσης των εγκαταστάσεων ανοικτής θαλάσσης άντλησης πετρελαίου 
και αερίου που έχουν τεθεί εκτός λειτουργίας. Στον περιραλλοντικά τομέα, ενδιαφέρεται 
κυρίως για τα ζητήματα ρύπανσης από επικίνδυνες ουσίες και ραδιενεργά απόρλητα 
χαμηλής δραστικότητας, ρύπανσης από επικίνδυνα και μη επικίνδυνα απόρλητα, 
διατήρησης της ριοποικιλότητας και προστασίας των ειδών και ενδιαιτημάτων. Σε άλλους 
τομείς, ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για την κοινή πολιτική αλιείας και τη διασφάλιση κοινής 
προσέγγισης στο σύνολο της Κοινότητας στα θέματα των απαιτήσεων παροπλισμού και 
εναπομένουσας ευθύνης, ώστε να εξασφαλιστεί ότι δεν αποραίνουν σε παράγοντες 
ανταγωνισμού μεταξύ των κρατών μελών. Μια κοινοτική πολιτική υλοποιούμενη με σαφή και 
καθαρό τρόπο θα Ροηθήσει ιδίως στην εξασφάλιση ομοιόμορφης εφαρμογής και επιΡολής 
της κοινοτικής πολιτικής και των σχετικών μέτρων τόσο στην ίδια θάλασσα όσο και μεταξύ 
διαφορετικών θαλασσών και θα μετριάσει ιδίως τους ενδογενείς κινδύνους για 
ασυμΡατότητες και άνιση μεταχείριση οι οποίοι ενδεχομένως προκύψουν εάν οι διάφορες 
συμράσεις για περιφερειακές θάλασσες εγκρίνουν διαφορετικές προσεγγίσεις. 
Είναι επομένως ενδεδειγμένο να θεσπίσει η Κοινότητα μέτρα σχετικά με τη διάθεση των 
εγκαταστάσεων ανοικτής θαλάσσης άντλησης πετρελαίου και αερίου. Είναι σαφές ότι οι 
στόχοι στον τομέα αυτό δεν είναι δυνατόν να επιτευχθούν επαρκώς από τα κράτη μέλη και 
επομένως μπορούν να επιτευχθούν καλύτερα από την Κοινότητα. 
6. Προσδιορισμός της κοινοτικής θέσης 
6.1. Η διάθεση εγκαταστάσεων ανοικτής θαλάσσης άντλησης πετρελαίου και φυσικού 
αερίου αποτελεί ζήτημα άμεσου κοινοτικού ενδιαφέροντος. Εάν δεν υπάρξει άμεση κοινοτική 
δράση, τότε οι πρωτορουλίες θα περιοριστούν στις διαπραγματεύσεις που διεξάγει κάθε 
κράτος μέλος στο πλαίσιο των διαφόρων περιφερειακών συμράσεων και η δράση θα 
διεξάγεται κυρίως στο επίπεδο κάθε μεμονωμένου κράτους μέλους. Κάθε κράτος μέλος θα 
έχει την υποχρέωση να εφαρρόζει μόνο τους ειδικούς κανόνες που θα υποστηρίξουν και θα 
θεσπίσουν οι συμράσεις στις οποίες αποτελεί συμΡαλλόμενο μέρος. Θα υπάρχει ο κίνδυνος 
να μην ακολουθείται ενδεχομένως συνεκτική προσέγγιση στο σύνολο της Κοινότητας με 
αποτέλεσμα την άνιση μεταχείριση ανταγωνιστικών επιχειρήσεων και πιθανώς αντιφατικά 
μέτρα περιραλλοντικής προστασίας. Ακόμη και αν οι διάφορες συμράσεις για περιφερειακές 
θάλασσες θεσπίσουν παρόμοιους κανόνες, αυτοί ενδέχεται να εφαρμοστούν με διαφορετικό 
τρόπο σε διαφορετικές περιοχές της Κοινότητας, τόσο εντός των ίδιων των θαλασσών όσο 
και μεταξύ διαφορετικών θαλασσών. Περαιτέρω αποφάσεις λαρρανόρενες από τις 
συμράσεις θα είναι ίσως δύσκολο να εφαρμοστούν. Αυτή η πιθανή έλλειψη συνοχής και 
επιρολής ενδεχομένως οδηγήσει στο να απαιτηθεί στο μέλλον η λήψη κοινοτικών μέτρων 
για την επανόρθωση της κατάστασης και για να μην είναι αντιμέτωπες οι κοινοτικές 
επιχειρήσεις με σειρά διαφορετικών κανονιστικών καθεστώτων. 
6.2. Ένας τρόπος για να σημειωθεί πρόοδος θα ήταν να προταθεί εσωτερική κοινοτική 
νομοθεσία, όπως οδηγία, του ΣυμΡουλίου, άμεσα. Η φύση της Κοινότητας και της 
νομοθετικής διαδικασίας της θα επέτρεπε την ενιαία εφαρμογή και επιρολή της αλλά μόνο 
εντός της Κοινότητας και του ΕΟΧ. Το μειονέκτημα αυτής της προσέγγισης είναι ότι μόνο τα 
κράτη μέλη της Κοινότητας και του ΕΟΧ θα δεσμεύονται από την κοινή προσέγγιση ενώ οι 
τρίτες χώρες με τις οποίες μοιραζόμαστε τις σχετικές θάλασσες δεν θα δεσμεύονται να 
εφαρμόσουν τα ίδια ή παρόμοια μέτρα χωρίς να λάβει η Κοινότητα την πρωτορουλία να 
διαπραγματευθεί και να εγκρίνει αυτούς τους κανόνες στις σχετικές συμράσεις 
περιφερειακών θαλασσών. Παρόλο που αυτή η προσέγγιση θα είχε το πλεονέκτημα να 
ισχύει σε όλα τα κράτη μέλη αμέσως, και στα κράτη μέλη εκτός ΟδΡΑΡ - ιδίως την Αυστρία, 
την Ελλάδα και την Ιταλία, για τη ΝορΡηγία θα ίσχυε μετά από απόφαση της κοινής 
επιτροπής ΕΟΧ. Θα μπορούσε επίσης να ερμηνευθεί ως επιρλαρές για τα κοινοτικά 
συμφέροντα σε άλλες πολιτικές ΟδΡΑΡ το να εμφανισθεί η Κοινότητα να πιέζει για δράση 
μέσω της κοινοτικής νομοθεσίας και όχι μέσω της προσφάτως κυρωθείσας σύμΡασης 
ΟδΡΑΡ. Επιπλέον, θα μπορούσε να θεωρηθεί ως προσπάθεια αποκλεισμού της ΝορΡηγίας 
από τις διαπραγματεύσεις για οποιαδήποτε τελική πολιτική. 
6.3. Συνετότερος και καταλληλότερος δρόμος δράσης θα ήταν η διαπραγμάτευση από 
την Κοινότητα των κανόνων και κανονισμών μέσω των σχετικών περιφερειακών συμΡάσεων 
για το θαλάσσιο περιράλλον που θα εξασφάλιζε ότι οι ορθές πολιτικές ισχύουν ενιαία σε 
όλες τις περιοχές, επεκτεινόμενες, όπου τυχαίνουν εφαρμογής, σε τρίτες χώρες εκτός 
Κοινότητας. Η εφαρμογή και επιρολή για τις τρίτες χώρες θα παραμείνει σαφώς στη 
δικαιοδοσία των συμΡάσεων αλλά τα κράτη μέλη της Κοινότητας και του ΕΟΧ θα 
επωφεληθούν από την ύπαρξη θεσπισμένων κοινοτικών προτύπων εφαρμογής και 
επιρολής. Η δράση με τον τρόπο αυτό μέσω ΟδΡΑΡ εξασφαλίζει ότι θα αποτελέσει 
πλεονέκτημα η σοραρή προσπάθεια που έχει ήδη καταρληθεί εντός της σύμΡασης για 
διαπραγματεύσεις με προοπτική την επίτευξη συμφωνίας φέτος τον Ιούλιο και δίνει τη 
δυνατότητα στη ΝορΡηγία να διαδραματίσει πληρέστερο ρόλο στη διαπραγμάτευση της 
απόφασης. Θα ήταν επομένως δυνατόν να αναληφθεί παρόμοια κοινοτική δράση στις άλλες 
περιφερειακές συμράσεις, επεκτείνοντας την πολιτική ώστε να περιλαμράνονται 
περισσότερα κράτη. 
7. Συμπεράσματα 
7.1. Η συνιστώμενη προσέγγιση είναι επομένως η διαπραγμάτευση και εφαρμογή εκ 
μέρους της Κοινότητας μιας πολιτικής απομάκρυνσης και διάθεσης των εγκαταστάσεων 
ανοικτής θαλάσσης άντλησης πετρελαίου και αερίου μέσω πολυμερών συμφωνιών στα 
διεθνή φόρουμ όπως η ΟδΡΑΡ. 
7.2. Σε αυτό το στάδιο, η Κοινότητα πρέπει να απορλέπει στη διατήρηση της μέγιστης 
δυνατής ευελιξίας όσον αφορά το λεπτομερές περιεχόμενο κάθε απόφασης, κανονισμού ή 
νομοθεσίας, αποφεύγοντας επομένως τον κίνδυνο να ζημιωθούν οι τρέχουσες προσπάθειες 
εντός της ΟδΡΑΡ για την επίτευξη κοινά αποδεκτής λύσης. Προκειμένου ωστόσο να είναι 
πολιτικά αποδεκτή οιαδήποτε απόφαση ΟδΡΑΡ, πρέπει να ευθυγραμμίζεται με τις 
τρέχουσες κοινοτικές πολιτικές και, στις περιπτώσεις όπου μια πολιτική είναι υπό 
επανεξέταση, να ευθυγραμμίζεται με τις πλέον πρόσφατες αναλύσεις και συμπεράσματα και 
κατά συνέπεια να προσδιορίζονται γενικοί και όχι λεπτομερείς στόχοι. 
16 
7.3. Κάθε δράση που αναλαμΡάνει η Κοινότητα πρέπει να απορλέπει σε υψηλό επίπεδο 
περιραλλοντικής προστασίας και να εξασφαλίζει ότι οι εκτός λειτουργίας εγκαταστάσεις 
αντιμετωπίζονται με τρόπο που παρουσιάζει συνοχή με τον τρόπο αντιμετώπισης των 
άλλων απορλήτων από την κοινοτική νομοθεσία και με την κοινοτική περιραλλοντική και 
ενεργειακή πολιτική καθώς και με τις ανάγκες της κοινής πολιτικής αλιείας. 
7.4. Πρέπει επίσης να ληφθούν καταλλήλως υπόψη τα αποτελέσματα της τεχνικής 
μελέτης την οποία εκπόνησε η Επιτροπή, με εξωτερική ανάθεση, το 1996, ιδίως όσον 
αφορά τα συμπεράσματα σχετικά με την τεχνική σκοπιμότητα και ασφάλεια και τα 
αποτελέσματα της υπό εξέλιξη εσωτερικής μελέτης και ανάλυσης τα οποία, με ορισμένες 
εξαιρέσεις, στηρίζουν την αρχική θέση που υποστήριξε η Επιτροπή στην τέταρτη διάσκεψη 
για τη Βόρεια Θάλασσα. το 1995 σύμφωνα με την οποία η πλήρης απομάκρυνση και 
ανακύκλωση και διάθεση στην ξηρά αποτελούν προτιμητέα επιλογή. 
7.5. Η απόφαση ΟδΡΑΡ πρέπει επίσης να αναγνωρίσει ότι, ακόμη και ράσει των 
κανονιστικών καθεστώτων που ισχύουν σήμερα, είναι γενικά αποδεκτό ότι ελάχιστες 
εγκαταστάσεις είναι έστω και υποψήφιες για διάθεση στη θάλασσα και ότι οι ίδιοι οι 
κανονισμοί εκφράζουν σαφή προτίμηση για τη διάθεση στην ξηρά. 
Επομένως η απόφαση ΟδΡΑΡ πρέπει να Ρασιστεί στον ρασικό κανόνα ότι είναι προτιμητέα 
η πλήρης απομάκρυνση και ανακύκλωση και διάθεση στην ξηρά και ότι το πεδίο για τυχόν 
εξαιρέσεις σε αυτόν τον κανόνα, είτε εξετάζεται η πλήρης είτε η μερική απομάκρυνση και 
διάθεση στη θάλασσα, πρέπει να περιορίζεται σε ελάχιστες εγκαταστάσεις και να είναι 
σαφώς καθορισμένο. 
7.6. Βάσει της παρούσας ανακοίνωσης και των συμπερασμάτων του ΣυμΡουλίου της 
16ης ΔεκεμΡρίου 1997 με τα οποία επιτρέπεται στην Επιτροπή να διαπραγματευθεί και να 
ψηφίσει εξ ονόματος της Κοινότητας αποφάσεις δυνάμει του άρθρου 10 παράγραφος 3 της 
σύμΡασης ΟδΡΑΡ, η Επιτροπή θα υποράλει στο ΣυμΡούλιο χωριστό έγγραφο με το οποίο 
θα ζητά από το ΣυμΡούλιο να εγκρίνει τις συνιστώμενες ειδικές οδηγίες διαπραγμάτευσης. 
7.7. Στο ραθμό που επιτρέπεται από τη σύμΡαση, κρθε απόφαση πρέπει να 
αντιμετωπίζει όλα τα σχετικά ζητήματα και να προρλέπει τις μέγιστες διαρουλεύσεις και 
διάλογο μεταξύ των ενδιαφερομένων μερών με διαφανή τρόπο. Βάσει των ανωτέρω αρχών, 
η απόφαση ΟδΡΑΡ πρέπει να επιδιώκει τα εξής: 
α. μια απόφαση ΟδΡΑΡ η οποία να βασίζεται στην αρχή της απαγόρευσης της 
διάθεσης στη θάλασσα παρόμοιων εγκαταστάσεων· 
ρ. όλες οι εγκαταστάσεις, πλην περιορισμένου αριθμού εγκαταστάσεων 
προσδιοριζόμενων σε εξαιρετικές περιστάσεις ράσει μεμονωμένων αξιολογήσεων 
και λαμράνοντας υπόψη όλες τις σχετικές πτυχές συμπεριλαμρανομένων τεχνικών 
και περιΡαλλοντικών παραγόντων και παραγόντων ασφάλειας και κόστους, 
απομακρύνονται πλήρως όταν παροπλισθούν και μεταφέρονται στην ξηρά για 
ανακύκλωση και ασφαλή διάθεση των αναπόφευκτων καταλοίπων· 
γ. οι μεγάλες εγκαταστάσεις σκυροδέματος εξαιρούνται από τις απαιτήσεις υπό ρ. 
επειδή δεν υφίστανται έως σήμερα τεχνολογίες αποδεδειγμένης αξίας 
δ. τυχόν αποφάσεις για μη μεταφορά ορισμένων εγκαταστάσεων, πλήρως ή μερικώς, ή 
για διάθεση τους, πλήρως ή μερικώς, στη θάλασσα, προετοιμάζονται καί 
17 
λαμράνονται με πλήρη διαρούλευση με τα άλλα συμΡαλλόμενα μέρη και τους 
ενδιαφερόμενους οργανισμούς· 
ε. οι νέες εγκαταστάσεις (μετά την 1η Ιανουαρίου 1998) πρέπει να απομακρύνονται 
τελείως όταν παροπλίζονται και να μεταφέρονται στην ξηρά για ανακύκλωση και 
ασφαλή διάθεση των αναπόφευκτων καταλοίπων όποτε αυτό είναι εφικτό, ασφαλές 
και δεν δημιουργεί σοραρούς κινδύνους για το περιράλλον. 
7.8. Επιπλέον, η απόφαση ΟδΡΑΡ πρέπει να εξασφαλίζει: 
• ότι θα υπόκειται σε τακτική πλήρη επανεξέταση, τουλάχιστον ανά πενταετία, 
προκειμένου να εξασφαλιστεί ότι η εμπειρία από τον παροπλισμό, τα σχετικά 
επιστημονικά και τεχνολογικά επιτεύγματα και άλλες σχετικές πληροφορίες, 
περιλαμρανομένων των αποτελεσμάτων των μεμονωμένων αξιολογήσεων που 
έχουν εκτελεστεί όπως ορίζεται στο σημείο 7.7.Ρ), λαμράνονται καταλλήλως 
υπόψη. 
• το νομικό ιδιοκτησιακό καθεστώς των εγκαταστάσεων και κατασκευών που δεν 
έχουν απομακρυνθεί πλήρως από το θαλάσσιο Ρυθό δεν επιδέχεται 
αμφισρήτησης και ότι η ευθύνη για τη συντήρηση και η ικανότητα ανάληψης 
ευθύνης για μελλοντικές ζημιές, συμπεριλαμΡανομένης της οικονομικής 
ικανότητας ανάληψης της εν λόγω ευθύνης, είναι σαφώς καθορισμένες. 
18-
Ι58Ν 0254-1483 
<:0Μ(98) 49 τελικό 
ΕΓΓΡΑΦΑ 
ΟΚ 14 12 07 15 
Αριθ. καταλόγου : ΟΒ-<:θ-98-100-αΚ-α 
Ι5ΒΝ 92-78-31250-9 
Υπηρεσία Επισήμων Εκδόσεων των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων 
ί-2985 Αουξεμβούργο