Πρόταση ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ σχετικά με τη θέσπιση ενιαίων κανόνων και ενιαίας διαδικασίας για την εξυγίανση πιστωτικών ιδρυμάτων και ορισμένων επιχειρήσεων επενδύσεων στο πλαίσιο ενός Ενιαίου Μηχανισμού Εξυγίανσης και ενός Ενιαίου Ταμείου Εξυγίανσης τραπεζών και για την τροποποίηση του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 1093/2010 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου /* COM/2013/0520 final - 2013/0253 (COD) */





ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ 1. ΠΛΑΙΣΙΟ ΤΗΣ ΠΡΟΤΑΣΗΣ Όπως περιγράφεται στην ανακοίνωση της Επιτροπής προς το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο «Χάρτης πορείας προς μια τραπεζική Ένωση»[1], στην ανακοίνωση της Επιτροπής με τίτλο «σχέδιο στρατηγικής για μια βαθιά και ουσιαστική οικονομική και νομισματική ένωση έναρξη που δρομολογεί ευρωπαϊκό διάλογο»[2] και στην έκθεση των τεσσάρων προέδρων με τίτλο «Προς μια ουσιαστική Οικονομική και Νομισματική Ένωση»[3] το 2012, ένα ενοποιημένο χρηματοοικονομικό πλαίσιο ή «τραπεζική ένωση» αποτελεί ζωτικής σημασίας στοιχείο των μέτρων πολιτικής ώστε η Ευρώπη να επανέλθει σε πορεία οικονομικής ανάκαμψης και ανάπτυξης. Η ταχεία πρόοδος προς μια τραπεζική ένωση είναι απαραίτητη για τη διασφάλιση της χρηματοπιστωτικής σταθερότητας και της ανάπτυξης στη ζώνη του ευρώ και στο σύνολο της εσωτερικής αγοράς. Καθοριστική σημασία έχουν η υπέρβαση του σημερινού κατακερματισμού και της αβεβαιότητας, η διευκόλυνση των όρων χρηματοδότησης για το ευάλωτο κρατικό χρέος και τις τράπεζες και η αποσύνδεση μεταξύ τους, και η επανεκκίνηση των διασυνοριακών τραπεζικών δραστηριοτήτων στην εσωτερική αγορά, προς όφελος των κρατών μελών της ευρωζώνης καθώς και των κρατών μελών εκτός αυτής. Βασιζόμενη στο κοινό πλαίσιο των κανονιστικών ρυθμίσεων στα 28 μέλη της εσωτερικής αγοράς (ενιαίο εγχειρίδιο κανόνων), η Ευρωπαϊκή Επιτροπή υιοθέτησε συνεπώς συνεκτική προσέγγιση και πρότεινε ένα χάρτη πορείας για την τραπεζική ένωση με διαφορετικά μέσα και μέτρα, που ενδέχεται να είναι ανοιχτή σε όλα τα κράτη μέλη, αλλά σε κάθε περίπτωση, στα 18 κράτη μέλη που σήμερα συμμετέχουν στη ζώνη του ευρώ. Τον Μάρτιο του 2013, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο ανέλαβε τη δέσμευση να ολοκληρώσει την τραπεζική ένωση στο πλαίσιο των εξής βημάτων. Πρώτον, οι εναπομένουσες νομοθετικές διαδικασίες για τη δημιουργία Ενιαίου Εποπτικού Μηχανισμού (ΕΕΜ), με τον οποίο προβλέπεται η ανάθεση εξουσιών στην ΕΚΤ για την εποπτεία των τραπεζών της ζώνης του ευρώ[4] θα πρέπει να ολοκληρωθούν κατά προτεραιότητα. Δεύτερον, θα πρέπει να επιτευχθεί συμφωνία κατά τους θερινούς μήνες σχετικά με τον τρόπο με τον οποίο ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας (ΕΜΣ) θα μπορούσε, μετά τη δημιουργία του ΕΕΜ και την επισκόπηση των τραπεζικών ισολογισμών συμπεριλαμβανομένου του ορισμού των «κληροδοτημένων στοιχείων του ενεργητικού», να ανακεφαλαιοποιήσει άμεσα τις τράπεζες. Ομοίως, το καλοκαίρι του 2013, θα πρέπει να επιτευχθεί συμφωνία σχετικά με τις προτάσεις της Επιτροπής για μια οδηγία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της [ ] σχετικά με τη θέσπιση πλαισίου για την ανάκαμψη και την εξυγίανση των πιστωτικών ιδρυμάτων και των επιχειρήσεων επενδύσεων (εφεξής «οδηγία [ ] του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου [5]. Τέλος, η πρόταση της Επιτροπής για έναν Ενιαίο Μηχανισμό Εξυγίανσης (ΕΜΕ) μαζί με κατάλληλες και αποτελεσματικές προστατευτικές ρυθμίσεις, θα πρέπει να εξεταστούν κατά προτεραιότητα, προκειμένου να εγκριθούν κατά τη διάρκεια της τρέχουσας κοινοβουλευτικής περιόδου. Όπως εγκαθιδρύεται, η Τραπεζική Ένωση θα καλύπτει όλα τα κράτη μέλη της ευρωζώνης και τα κράτη μέλη εκτός αυτής που θα επιλέξουν να συμμετάσχουν. Εντός της Τραπεζικής Ένωσης και σε όλα τα κράτη μέλη θα εφαρμόζονται το ίδιο ενιαίο εγχειρίδιο προστατευτικών κανόνων για την προληπτική εποπτεία σε επίπεδο ΕΕ[6] και οι κανόνες σχετικά με την εξυγίανση των τραπεζών. Συνεπώς, θα διαφυλαχθεί η ακεραιότητα της εσωτερικής αγοράς. Η ενισχυμένη χρηματοπιστωτική σταθερότητα που επιτυγχάνεται με την τραπεζική ένωση θα ενισχύσει επίσης την εμπιστοσύνη και τις προοπτικές ανάπτυξης σε ολόκληρη την εσωτερική αγορά. Η κεντρική και ομοιόμορφη εφαρμογή των κανόνων προληπτικής εποπτείας και εξυγίανσης στα κράτη μέλη που συμμετέχουν στην τραπεζική ένωση θα είναι επωφελής για όλα τα κράτη μέλη. Η εξάλειψη του χρηματοπιστωτικού κατακερματισμού που εμποδίζει σήμερα την οικονομική δραστηριότητα, θα συμβάλει στην κατοχύρωση του θεμιτού ανταγωνισμού και στην άρση των εμποδίων στην ελεύθερη άσκηση των θεμελιωδών ελευθεριών όχι μόνο στα συμμετέχοντα κράτη μέλη, αλλά και σε ολόκληρη την εσωτερική αγορά. 1.1. Ο Ενιαίος Μηχανισμός Εξυγίανσης και χρηματοδοτικές ρυθμίσεις, ως κύρια στοιχεία της τραπεζικής ένωσης Η άμεση συμφωνία για ενιαίο εποπτικό μηχανισμό, τον Απρίλιο 2012, μόλις επτά μήνες μετά την πρόταση της Επιτροπής του Σεπτεμβρίου του 2012 έθεσε τα θεμέλια για μια τραπεζική ένωση, ως αναπόσπαστο μέρος της Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης. Η ενισχυμένη εποπτεία στο πλαίσιο του ΕΕΜ θα αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη στην υγεία των τραπεζών. Η ΕΚΤ θα αναλάβει την τελική ευθύνη για την εποπτεία όλων των τραπεζών της ζώνης του ευρώ το 2014. Στην πράξη, η ΕΚΤ θα εποπτεύει άμεσα τις μεγαλύτερες και με την πλέον εκτεταμένη διεθνή δραστηριότητα τράπεζες, με τη δυνατότητα να «καλεί» άμεση εποπτεία όσον αφορά τις άλλες, ενώ οι εθνικές αρχές θα είναι επιφορτισμένες με την καθημερινή εποπτεία των μικρότερων τραπεζών. Η ΕΕ, βασιζόμενη στον ΕΕΜ, με σκοπό τη δημιουργία βιώσιμων τραπεζικών αγορών στα κράτη μέλη τα οποία συμμετέχουν στον ΕΕΜ, πρέπει να δημιουργήσει έναν Ενιαίο Μηχανισμό Εξυγίανσης για τον χειρισμό των προβληματικών τραπεζών. Ο κίνδυνος αντιμετώπισης από μια τράπεζα, σοβαρού προβλήματος ρευστότητας ή φερεγγυότητας δεν είναι δυνατόν να αποκλειστεί πλήρως. Επομένως, είναι αναγκαίο να καθοριστεί ένα πλαίσιο που θα επιτρέπει την εις βάθος αναδιάρθρωση των τραπεζών εκ μέρους των αρχών, με την ταυτόχρονη αποφυγή πολύ σημαντικών κινδύνων για την οικονομική σταθερότητα και του κόστους της άτακτης εκκαθάρισής τους σύμφωνα με την οικεία εθνική νομοθεσία περί αφερεγγυότητας, και την εξάλειψη της ανάγκης χρηματοδότησης της διαδικασίας με δημόσιους πόρους. Η οδηγία για την ανάκαμψη και εξυγίανση των τραπεζών, όταν εγκριθεί από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο, θα καθορίζει τους κανόνες σχετικά με τον τρόπο αναδιάρθρωσης των τραπεζών της ΕΕ που αντιμετωπίζουν σοβαρές οικονομικές δυσκολίες, τον τρόπο διατήρησης των ζωτικών λειτουργιών της πραγματικής οικονομίας, και τον τρόπο επιμερισμού των ζημιών και του κόστους μεταξύ των μετόχων των τραπεζών, των πιστωτών και των ανασφάλιστων καταθετών. Μέσω της διάσωσης με ίδια μέσα, βασικό εργαλείο της οδηγίας για την εξυγίανση, θα επιμερίζονται διαδοχικά οι απώλειες και θα διαγράφονται οι απαιτήσεις των μετόχων, των πιστωτών μειωμένης εξασφάλισης και των επιλεγμένων πιστωτών. Οι καταθέτες με καταθέσεις κάτω των 100.000 ευρώ σε καμία περίπτωση δεν θα υφίστανται απώλειες, δεδομένου ότι οι απαιτήσεις τους προστατεύονται από τα εθνικά συστήματα εγγύησης των καταθέσεων. Η οδηγία στηρίζεται σε δίκτυο εθνικών αρχών και ταμείων εξυγίανσης για την εξυγίανση των τραπεζών. Αν και αυτό αποτελεί σημαντικό βήμα προς την ελαχιστοποίηση των διαφορών μεταξύ εθνικών προσεγγίσεων και για την προάσπιση της ακεραιότητας της εσωτερικής αγοράς, δεν επαρκεί ωστόσο για τα κράτη μέλη που μοιράζονται την εποπτεία των πιστωτικών ιδρυμάτων στο πλαίσιο του ΕΕΜ. Όπως έχει αναγνωριστεί από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, στην Τραπεζική Ένωση η τραπεζική εποπτεία και εξυγίανση πρέπει να ασκούνται στο ίδιο επίπεδο εξουσίας. Διαφορετικά, μπορεί να δημιουργηθούν εντάσεις μεταξύ του επόπτη (ΕΚΤ) και των εθνικών αρχών εξυγίανσης σχετικά με τον τρόπο διάσωσης των προβληματικών τραπεζών, ενώ θα εξακολουθούν να υπάρχουν προσδοκίες της αγοράς για την (αν)ικανότητα των κρατών μελών να χειριστούν το θέμα της διάσωσης των τραπεζών σε εθνικό επίπεδο, πράγμα που ενισχύει τους βρόχους ανάδρασης μεταξύ κρατικού χρέους και τραπεζών και κατακερματισμού και στρεβλώσεων του ανταγωνισμού στην ενιαία αγορά. Συγκρινόμενος με ένα δίκτυο αρχών εξυγίανσης, ένας ενιαίος οργανισμός εξυγίανσης που να διαθέτει ισχυρό κεντρικό φορέα λήψης αποφάσεων και Ενιαίο Ταμείο Εξυγίανσης των τραπεζών θα έχει ουσιαστικά οφέλη για τα κράτη μέλη, τους φορολογούμενους και την χρηματοπιστωτική και οικονομική σταθερότητα σε ολόκληρη την ΕΕ: · ισχυρός κεντρικός φορέας λήψης αποφάσεων θα εξασφαλίζει ότι οι αποφάσεις εξυγίανσης στα συμμετέχοντα κράτη μέλη λαμβάνονται αποτελεσματικά και άμεσα, ενώ αποφεύγεται ασυντόνιστη δράση, ελαχιστοποιείται ο αρνητικός αντίκτυπος στη χρηματοπιστωτική σταθερότητα και περιορίζεται η ανάγκη χρηματοπιστωτικής στήριξης· · συνασπισμός της εμπειρογνωμοσύνης σχετικά με την εξυγίανση των τραπεζών και εμπειρίας, σε κεντρικό επίπεδο, θα καταστήσει δυνατή την αντιμετώπιση των προβληματικών τραπεζών με συστηματικότερο και αποτελεσματικότερο τρόπο, αντί μιας δράσης μεμονωμένων εθνικών αρχών, που διαθέτουν πιο περιορισμένους πόρους και εμπειρία· · το Ενιαίο Ταμείο Εξυγίανσης θα μπορεί να συγκεντρώσει σημαντικούς πόρους από εισφορές των τραπεζών και συνεπώς, να προστατεύσει αποτελεσματικότερα τους φορολογούμενους απ’ ότι τα εθνικά ταμεία, ενώ συγχρόνως θα προσφέρει ισότιμες συνθήκες ανταγωνισμού στις τράπεζες όλων των συμμετεχόντων κρατών μελών. Το Ενιαίο Ταμείο Εξυγίανσης θα αποτρέψει την εμφάνιση προβλημάτων συντονισμού κατά τη χρήση των εθνικών ταμείων ενώ θα διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο για την κατάργηση της εξάρτησης των τραπεζών από την φερεγγυότητα του κρατικού χρέους. Ο Ενιαίος Μηχανισμός Εξυγίανσης πρέπει να συσταθεί στο πλαίσιο του νομικού και θεσμικού πλαισίου της ΕΕ. Στα συμπεράσματα του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, της 14ης Δεκεμβρίου 2012, αναφέρεται ότι «(η) διαδικασία ολοκλήρωσης της ΟΝΕ θα βασίζεται στο θεσμικό και νομικό πλαίσιο της ΕΕ.» Παρά το ότι κρίθηκε αναγκαία η ανάπτυξη των επί τούτου διακυβερνητικών εργαλείων εκτός του ενωσιακού πλαισίου, για την αντιμετώπιση των έκτακτων συνθηκών της αγοράς και των ατελειών διακυβέρνησης όταν αρχικά δημιουργήθηκε η ΟΝΕ, τούτο απειλεί να υπονομεύσει τη δημοκρατική ποιότητα λήψης αποφάσεων της ΕΕ και τη συνοχή του ενωσιακού νομικού συστήματος. Η δημιουργία του ΕΜΕ εντός του ενωσιακού νομικού και θεσμικού πλαισίου, όπως ο προηγηθείς ΕΕΜ, αποτελεί συνεπώς απαραίτητο βήμα προς την ολοκλήρωση της ΟΝΕ, σύμφωνα με τα συμπεράσματα του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου και, γενικότερα, για την προστασία της δημοκρατικής και θεσμικής τάξης της ΕΕ. 1.2. Μετάβαση προς την Τραπεζική Ένωση Ο ενιαίος εποπτικός μηχανισμός πρόκειται να τεθεί σε εφαρμογή στα μέσα του 2014. Στο μεταξύ, ο Ενιαίος Μηχανισμός Εξυγίανσης αναμένεται να αρχίσει να λειτουργεί τον Ιανουάριο του 2015, όταν προβλέπεται να τεθεί σε ισχύ η οδηγία [ ], η οποία θα περιέχει το εγχειρίδιο κανόνων που διέπουν την εξυγίανση των τραπεζών σε ολόκληρη την εσωτερική αγορά[7]. Ο ΕΜΕ θα εφαρμόζει στο εξής τους κανόνες του παρόντος κανονισμού, οι οποίοι είναι σύμφωνοι με τους κανόνες της οδηγίας [ ] για τα κράτη μέλη που συμμετέχουν στην τραπεζική ένωση, ενώ οι εθνικές αρχές θα εφαρμόζουν τους κανόνες της οδηγίας [ ] για τα μη συμμετέχοντα κράτη μέλη. Σε κάθε περίπτωση, θα εφαρμόζονται οι κανόνες για τις κρατικές ενισχύσεις σχετικά με τον επιμερισμό των βαρών, εφόσον οι δράσεις εξυγίανσης συνεπάγονται κρατική στήριξη. Για να εφαρμοστεί ο επιμερισμός των βαρών μεταξύ μετόχων και πιστωτών μειωμένης εξασφάλισης, ο ΕΜΕ θα είναι σε θέση να εφαρμόζει από την έναρξη ισχύος του παρόντος κανονισμού, κανόνες που επιτρέπουν την απομείωση των μετοχών και των δανείων μειωμένης εξασφάλισης, στο βαθμό που αυτό είναι απαραίτητο για την εφαρμογή των κανόνων περί κρατικών ενισχύσεων. Επιπλέον, τα κράτη μέλη μπορούν να αποφασίσουν να εφαρμόσουν τους νέους κανόνες που καθορίζονται στην οδηγία [ ] στο εθνικό τους δίκαιο, ακόμη και πριν από τη λήξη της προθεσμίας για τη μεταφορά της εν λόγω οδηγίας. Σε κάθε περίπτωση, οι αρμοδιότητες της Επιτροπής σε ότι αφορά τις κρατικές ενισχύσεις θα διατηρηθούν σε όλες τις περιπτώσεις εξυγίανσης που συνεπάγονται παροχή στήριξης η οποία συνιστά κρατική ενίσχυση. Πράγματι, στο βαθμό που η χρήση του Ενιαίου Μηχανισμού Εξυγίανσης από τον ΕΜΕ δεν συνιστά κρατική ενίσχυση σύμφωνα με τα ειδικά κριτήρια που καθορίζονται στη Συνθήκη, τα εν λόγω κριτήρια εξακολουθούν να εφαρμόζονται κατ’ αναλογία για να διασφαλίζεται ότι στις περιπτώσεις που χρησιμοποιείται το Ταμείο εξυγίανσης, εφαρμόζονται οι ίδιοι κανόνες κατά την παρέμβαση του, όπως και στην περίπτωση χρήσης εθνικών χρηματοδοτικών ρυθμίσεων από τις εθνικές αρχές εξυγίανσης. Σε ευρωπαϊκό επίπεδο, αυτή η διαδικασία σύγκλισης διευρύνεται, αφενός, με τις αναθεωρημένες κατευθυντήριες γραμμές σχετικά με τις κρατικές ενισχύσεις για τη στήριξη των τραπεζών και, αφετέρου, με τη συμφωνία σχετικά με τον τρόπο με τον οποίο ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας θα μπορούσε να ανακεφαλαιοποιήσει τις προβληματικές τράπεζες. Οι αναθεωρημένες κατευθυντήριες γραμμές για τις κρατικές ενισχύσεις επιβάλλουν αυστηρότερες απαιτήσεις για τον επιμερισμό των ζημιών μεταξύ μετόχων και δευτερευόντων πιστωτών σε κάθε κράτος μέλος που παρέχουν δημόσια στήριξη στις τράπεζες του. Αυτό θα πρέπει να αναχαιτίσει τον συνεχή κατακερματισμό της εσωτερικής αγοράς, ανάλογα με την ισχυρή παρουσία και αντοχή του κρατικού χρέους και την ύπαρξη των κληροδοτούμενων στοιχείων του ενεργητικού. Στις κατευθυντήριες γραμμές του ΕΜΣ θα μπορούσε στο μεταξύ προσδιορίζεται υπό ποιες προϋποθέσεις και με την επιφύλαξη των κανόνων περί κρατικών ενισχύσεων τα κράτη μέλη που αδυνατούν να παράσχουν δημόσια στήριξη στις τράπεζες θα μπορούσαν να λάβουν δάνεια ή αν αυτό επιβάλλεται, πώς οι τράπεζες θα μπορούσαν να ανακεφαλαιοποιηθούν απευθείας από τον ΕΜΣ. 2. ατιολογηση της συστασησ ενός Ενιαίου Μηχανισμού Εξυγίανσης Η Επιτροπή έλαβε υπόψη την ανάλυση που διενεργήθηκε στο πλαίσιο της εκτίμησης αντίκτυπου για την έγκριση της πρότασης οδηγίας [ ], με την οποία αξιολογήθηκαν λειτουργικές και νομικές πτυχές που σχετίζονται με τη δημιουργία ενός Ενιαίου Μηχανισμού Εξυγίανσης (ΕΜΕ). Αναλύθηκαν περαιτέρω τα προτεινόμενα χαρακτηριστικά του ΕΜΕ βάσει των επικαιροποιημένων πληροφοριών που περιλαμβάνονται στην αξιολόγηση αντικτύπου. Όσον αφορά την ικανότητα του ΕΜΕ να λαμβάνει αποτελεσματικές αποφάσεις, ο χρόνος δράσης έχει μεγίστη σημασία για δύο σημαντικούς λόγους: εκ των προτέρων, για να ενισχυθεί η αξιοπιστία του νεοσύστατου ΕΜΕ ως διαδραστικού εργαλείου, που συμβάλλει στην ελαχιστοποίηση των πηγών αβεβαιότητας στις αγορές· και όταν ενεργοποιείται ο μηχανισμός, για να διαφυλάττει ο ΕΜΕ την αξία των στοιχείων του ενεργητικού που μπορεί να διαβρωθεί λόγω περιττών καθυστερήσεων κατά τη διαδικασία εξυγίανσης. Ένα δίκτυο εθνικών αρχών θα χρειαζόταν πρόσθετο διαδικαστικό χρόνο για κάθε απόφαση που αφορά διασυνοριακά ιδρύματα. Αντιθέτως, ο προτεινόμενος καταμερισμός αρμοδιοτήτων μεταξύ της λήψης αποφάσεων σε κεντρικό επίπεδο και της εκτέλεσης σε επίπεδο τοπικών αρχών θα οδηγήσει σε εξοικονόμηση χρόνου. Σε εθνικό επίπεδο, θα χρειαστεί μικρότερο χρονικό διάστημα από ό, τι σε κεντρικό επίπεδο, για τη συγκέντρωση του συνόλου της εμπειρογνωμοσύνης που αφορά την εκτελεστική διαχείριση, διότι εφαρμοστέο δίκαιο είναι το εθνικό· σε κεντρικό επίπεδο, θα υπάρχει περιθώριο ώστε η μεγαλύτερη κρίσιμη μάζα να προσελκύει και να αναπτύσσει πιο έγκαιρα το καλύτερα εξειδικευμένο ανθρώπινο κεφάλαιο. Όσον αφορά την ικανότητα του ΕΜΕ να οδηγεί σε αποτελεσματικές αποφάσεις, αν οι αποφάσεις λαμβάνονται σε κεντρικό επίπεδο αυτό θα συμβάλει στην ελαχιστοποίηση του κόστους της εξυγίανσης, εφόσον μπορεί να επιτύχει σημαντικά πλεονεκτήματα όσον αφορά τις οικονομίες κλίμακας μέσω δικτύου και επειδή έχει καθοριστική σημασία για την δυνατότητα επιβολής και τον βέλτιστο χαρακτήρα της απόφασης εξυγίανσης. Από διαρθρωτική άποψη, ένα σύστημα το οποίο δεν υπερβαίνει την εντολή των εθνικών αρχών για ελαχιστοποίηση του κόστους στο οικείο κράτος μέλος, δεν λαμβάνει πλήρως υπόψη τις διασυνοριακές εξωγενείς επιδράσεις. Από την αρχή της κρίσης, τα κράτη μέλη έχουν οραματιστεί ένα μηχανισμό επιμερισμού των υποχρεώσεων για την ελαχιστοποίηση των παγκόσμιων ζημιών από πλευράς ευημερίας σε αυτές τις περιπτώσεις[8]. Ο Ενιαίος Μηχανισμός Εξυγίανσης είναι καταλληλότερος από ένα δίκτυο για τη διασφάλιση της δυνατότητας επιβολής κατά τη μεταβίβαση βαρών, πράγμα που συνιστά απαραίτητη προϋπόθεση για τη λειτουργία μιας συμφωνίας επιμερισμού των βαρών. Θα εγγυάται επίσης την εξωτερική εκτελεστότητα της βέλτιστης πολιτικής εξυγίανσης, το οποίο επιτρέπει την επίτευξη συμφωνίας για ένα κανόνα επιμερισμού των βαρών εκ των προτέρων, βάσει του οποίου επιμερίζεται το κόστος της εξυγίανσης, με δίκαια και ισορροπημένα κριτήρια. 3. ΝΟΜΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΗΣ ΠΡΟΤΑΣΗΣ 3.1. Νομική βάση Η νομική βάση της παρούσας πρότασης είναι το άρθρο 114 της ΣΛΕΕ, το οποίο προβλέπει την έκδοση μέτρων σχετικά με την προσέγγιση των εθνικών διατάξεων που έχουν στόχο την εγκαθίδρυση και τη λειτουργία της εσωτερικής αγοράς. Η πρόταση αποσκοπεί στη διαφύλαξη της ακεραιότητας και στην ενίσχυση της λειτουργίας της εσωτερικής αγοράς. Η ενιαία εφαρμογή ενός ενιαίου συνόλου κανόνων εξυγίανσης, με την παράλληλη πρόσβαση μιας κεντρικής αρχής σε ένα ενιαίο ευρωπαϊκό Ταμείο εξυγίανσης, θα αποκαταστήσει την ομαλή λειτουργία των τραπεζικών αγορών της Ένωσης, θα άρει τα εμπόδια στην άσκηση των θεμελιωδών ελευθεριών και θα αποφύγει σημαντικές στρεβλώσεις του ανταγωνισμού τουλάχιστον σε εκείνα τα κράτη μέλη που ασκούν από κοινού την εποπτεία των πιστωτικών ιδρυμάτων σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Η οδηγία [ ] επιτυγχάνει υψηλού επιπέδου εναρμόνιση, ωστόσο εξακολουθεί να παρέχει ευελιξία στα κράτη μέλη, γεγονός που σημαίνει ότι είναι πιθανή η διατήρηση του κατακερματισμού της εσωτερικής αγοράς. Ο ΕΜΕ προβλέπει όμως ολοκληρωμένη δομή λήψης αποφάσεων που εναρμονίζει την εξυγίανση στο πλαίσιο του ΕΜΕ με την εποπτεία δυνάμει του ΕΕΜ, για την εξουδετέρωση του ανταγωνιστικού μειονεκτήματος το οποίο έχουν οι τράπεζες στα κράτη μέλη που συμμετέχουν στον ΕΕΜ σε σύγκριση με τις τράπεζες στα μη συμμετέχοντα κράτη μέλη, λόγω της έλλειψης ενός κεντρικού συστήματος για την αντιμετώπιση των προβληματικών τραπεζών. Για να εξασφαλιστεί ότι όλα τα συμμετέχοντα κράτη μέλη έχουν απόλυτη εμπιστοσύνη στην ποιότητα και την αμεροληψία της διαδικασίας εξυγίανσης τραπεζών, ιδίως όσον αφορά τις τοπικές οικονομικές επιπτώσεις, οι αποφάσεις για εξυγίανση θα εκπονούνται και θα παρακολουθούνται σε κεντρικό επίπεδο από ένα ενιαίο Συμβούλιο Εξυγίανσης, προκειμένου να εξασφαλιστεί μια συνεκτική και ενιαία προσέγγιση, ενώ την έναρξη της διαδικασίας εξυγίανσης θα δρομολογεί η Επιτροπή. Η Επιτροπή θα αποφασίσει επίσης για το πλαίσιο των εργαλείων εξυγίανσης, το οποίο θα εφαρμόζεται όσον αφορά την εν προκειμένω οντότητα και για τη χρήση του Ταμείου προς υποστήριξη της δράσης εξυγίανσης. Επιπλέον, για τη στήριξη της διαδικασίας εξυγίανσης και την ενίσχυση της αποτελεσματικότητάς της ο προτεινόμενος κανονισμός θεσπίζει ένα Ενιαίο Ταμείο Εξυγίανσης Τραπεζών. Ο προτεινόμενος κανονισμός είναι άμεσα εκτελεστός σε όλα τα κράτη μέλη, αλλά ισχύει για όλους τους φορείς που εποπτεύονται από τον ΕΕΜ. Το ενιαίο εγχειρίδιο κανόνων που θεσπίζουν ο κανονισμός (ΕΕ) αριθ. 575/2013 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 26 Ιουνίου 2013, σχετικά με τις απαιτήσεις προληπτικής εποπτείας για πιστωτικά ιδρύματα και επιχειρήσεις επενδύσεων[9], η οδηγία 2013/36/ΕΕ, της 26ης Ιουνίου 2013 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου σχετικά με την πρόσβαση στη δραστηριότητα πιστωτικών ιδρυμάτων και την προληπτική εποπτεία πιστωτικών ιδρυμάτων και επιχειρήσεων επενδύσεων[10], και η οδηγία [ ], θα εφαρμόζεται στα συμμετέχοντα κράτη μέλη, όπως εφαρμόζονται στο σύνολο της εσωτερικής αγοράς. Επομένως, η ενδεδειγμένη νομική βάση είναι το άρθρο 114 της ΣΛΕΕ. 3.2. Επικουρικότητα Σύμφωνα με την αρχή της επικουρικότητας που διατυπώνεται στο άρθρο 5 παράγραφος 3 της ΣΕΕ, στους τομείς οι οποίοι δεν υπάγονται στην αποκλειστική της αρμοδιότητα, η Ένωση θα πρέπει να παρεμβαίνει μόνο εφόσον και στον βαθμό που οι στόχοι της προβλεπόμενης δράσης δεν μπορούν να επιτευχθούν επαρκώς από τα κράτη μέλη, τόσο σε κεντρικό όσο και σε περιφερειακό και τοπικό επίπεδο, αλλά λόγω της κλίμακας ή των αποτελεσμάτων της προβλεπόμενης δράσης μπορούν να επιτευχθούν καλύτερα στο επίπεδο της Ένωσης. Μόνον με τη δράση σε ευρωπαϊκό επίπεδο μπορεί να διασφαλιστεί ότι η εξυγίανση των προβληματικών τραπεζών έχει ελάχιστες δευτερεύουσες συνέπειες και ότι θα γίνεται σε ενιαία βάση, σύμφωνα με ενιαία δέσμη κανόνων. Ο ΕΜΕ θα επιφέρει σημαντικές οικονομίες κλίμακας και θα αποτρέψει αρνητικές εξωγενείς επιδράσεις που μπορεί να οφείλονται σε καθαρά εθνικές αποφάσεις και ταμεία. Οι σημαντικές διαφορές μεταξύ των αποφάσεων εξυγίανσης που λαμβάνονται σε εθνικό επίπεδο και σε συνάρτηση με τις τοπικές ιδιαιτερότητες και δυνατότητες χρηματοδότησης, ενδέχεται να υπονομεύσουν τη σταθερότητα και την ακεραιότητα της εσωτερικής αγοράς. Ενώ η θέσπιση του ενιαίου εποπτικού μηχανισμού εξασφαλίζει ισότιμους όρους ανταγωνισμού για την εποπτεία των τραπεζών και μειώνει τον κίνδυνο ανοχής, ο ΕΜΕ εξασφαλίζει ότι όταν μια τράπεζα καθίσταται προβληματική, η αναδιάρθρωση μπορεί να πραγματοποιηθεί με το μικρότερο κόστος, οι πιστωτές μπορούν να τύχουν δίκαιης και ίσης μεταχείρισης και η χρηματοδότηση μπορεί εύκολα να χρησιμοποιηθεί με τον παραγωγικότερο τρόπο σε ολόκληρη την εσωτερική αγορά. Ως εκ τούτου, είναι σκόπιμο να προτείνει η Ένωση την αναγκαία νομοθετική δράση που θα οδηγήσει στη θέσπιση αυτής της ρύθμισης εξυγίανσης για τράπεζες υπό την εποπτεία του ΕΕΜ. Ο κανονισμός συνιστά το κατάλληλο νομικό μέσο για την αποφυγή αποκλίσεων κατά τη μεταφορά στο εθνικό δίκαιο, και για να εξασφαλιστούν ένας ενιαίος θεσμικός μηχανισμός και ισότιμοι όροι για όλες τις τράπεζες στα συμμετέχοντα κράτη μέλη. 3.3. Αναλογικότητα Βάσει της αρχής της αναλογικότητας, το περιεχόμενο και η μορφή της δράσης της Ένωσης δεν θα πρέπει να υπερβαίνουν τα απαιτούμενα όρια για την επίτευξη των στόχων των Συνθηκών. Στην τραπεζική ένωση, η τραπεζική εποπτεία και εξυγίανση είναι αναγκαίο να ασκούνται στο ίδιο επίπεδο αρχής. Διαφορετικά, μπορεί να προκύψουν εντάσεις μεταξύ του ευρωπαίου επόπτη και των εθνικών αρχών εξυγίανσης σχετικά με τον τρόπο αντιμετώπισης και κάλυψης του κόστους των προβληματικών τραπεζών. Οι προαναφερόμενες εντάσεις θα μπορούσαν να υπονομεύσουν την αποτελεσματικότητα της εποπτείας, και της εξυγίανσης και να στρεβλώσουν τον ανταγωνισμό μεταξύ των κρατών μελών. Η πρόσφατη κρίση κατέδειξε την ανάγκη για ταχεία και αποφασιστική δράση που θα υποστηρίζεται με χρηματοδοτικές ρυθμίσεις σε ευρωπαϊκό επίπεδο, προκειμένου να αποφευχθούν δυσανάλογες επιπτώσεις επί της πραγματικής οικονομίας λόγω εξυγίανσης τραπεζών σε εθνικό επίπεδο, καθώς και να περιοριστεί η αβεβαιότητα και να προληφθούν μαζικές αποσύρσεις καταθέσεων και η μετάδοση των προβλημάτων στην εσωτερική αγορά. Ο Ενιαίος Μηχανισμός Εξυγίανσης θα διασφαλίσει ότι οι ίδιοι κανόνες εφαρμόζονται με τον ίδιο τρόπο σε οποιαδήποτε προβληματική τράπεζα σε συμμετέχον κράτος μέλος. Με την κατάλληλη εφεδρική χρηματοδότηση θα περιοριζόταν ο κίνδυνος τα προβλήματα μεμονωμένων τραπεζών να έχουν ως αποτέλεσμα την απώλεια της εμπιστοσύνης στο σύνολο του τραπεζικού συστήματος του κράτους μέλους ή άλλων που οι αγορές θεωρούν ότι είναι εκτεθειμένα σε παρόμοιους κινδύνους. Η προστιθέμενη ασφάλεια δικαίου, τα καταλλήλως εναρμονισμένα κίνητρα στο πλαίσιο της τραπεζικής ένωσης και τα οικονομικά οφέλη μιας κεντρικής και ομοιόμορφης δράσης εξυγίανσης συνεπάγονται ότι η πρόταση είναι σύμφωνη με την αρχή της αναλογικότητας και δεν υπερβαίνει το αναγκαίο μέτρο για την επίτευξη των επιδιωκόμενων στόχων. Ο παρών κανονισμός σέβεται τα θεμελιώδη δικαιώματα και τηρεί τις αρχές που αναγνωρίζονται στο Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και ιδίως το δικαίωμα προστασίας των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα, την επιχειρηματική ελευθερία, το δικαίωμα αποτελεσματικής προσφυγής και αμερόληπτης δικαιοσύνης, θα πρέπει δε να εφαρμόζεται σύμφωνα με τα εν λόγω δικαιώματα και αρχές. 4. ΛΕΠΤΟΜΕΡΗΣ ΕΠΕΞΗΓΗΣΗ ΤΗΣ ΠΡΟΤΑΣΗΣ 4.1. Ο Ενιαίος Μηχανισμός Εξυγίανσης 4.1.1. Αρχές, δομή και πεδίο εφαρμογής Ο Ενιαίος Μηχανισμός Εξυγίανσης πρέπει να περιλαμβάνει δομές λήψης αποφάσεων που είναι νομικά έγκυρες και αποτελεσματικές σε περιόδους κρίσης. Η διαδικασία λήψης αποφάσεων πρέπει να εξασφαλίζει ότι οι αποφάσεις λαμβάνονται σε ευρωπαϊκό επίπεδο, με τη συμμετοχής ωστόσο των κρατών μελών, αναγνωρίζοντας τη σημασία της εξυγίανσης των τραπεζών για τις εθνικές οικονομίες. Ο Ενιαίος Μηχανισμός Εξυγίανσης θα εφαρμόζει το ενιαίο εγχειρίδιο κανόνων για την εξυγίανση των τραπεζών που καθορίζεται στην οδηγία για την ανάκαμψη και εξυγίανση των τραπεζών, στις προβληματικές τράπεζες από τα κράτη μέλη που συμμετέχουν στον εν λόγω μηχανισμό. Ο Ενιαίος Μηχανισμός Εξυγίανσης θα αποτελείται από ενιαίους κανόνες και διαδικασίες που θα πρέπει να εφαρμόζει το Ενιαίο Συμβούλιο Εξυγίανσης («το Συμβούλιο»), μαζί με την Επιτροπή και τις αρχές εξυγίανσης των συμμετεχόντων κρατών μελών. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα συμμετέχει στον ΕΜΕ μόνον εφόσον είναι αναγκαίο για την εκτέλεση των συγκεκριμένων καθηκόντων που προβλέπονται στον παρόντα κανονισμό, και σε σχέση με τον έλεγχο των κρατικών ενισχύσεων βάσει της Συνθήκης ή για τους σκοπούς της εφαρμογής, κατ’ αναλογία, των κριτηρίων που θεσπίστηκαν για την εφαρμογή του άρθρου 107 της ΣΛΕΕ. Ωστόσο, ο Ενιαίος Μηχανισμός Εξυγίανσης δεν ακολουθεί τη διαφοροποιημένη προσέγγιση του ενιαίου εποπτικού μηχανισμού για διαφορετικούς τύπους τραπεζών, λόγω των χαρακτηριστικών της διαδικασίας εξυγίανσης. Σε αντίθεση με το εν εξελίξει έργο της καθημερινής εποπτείας, μόνο ορισμένες τράπεζες είναι πιθανό να καταστούν προβληματικές και να τεθούν, ανά πάσα στιγμή, υπό εξυγίανση. Επιπλέον, το εκτεταμένο πεδίο εφαρμογής του Ενιαίου Μηχανισμού Εξυγίανσης είναι απόλυτα συνεπές με τη λογική βάσει της οποίας η ΕΚΤ μπορεί να αναλάβει την άμεση εποπτεία οποιασδήποτε τράπεζας, σε περίπτωση εμφάνισης προβλημάτων, συμπεριλαμβανομένης της προοπτικής της πιθανής εξυγίανσης. Τέλος, η κρίση κατέδειξε ότι ένα πλαίσιο εξυγίανσης σε ευρωπαϊκό επίπεδο απαιτείται μόνον για τις μεγάλες διεθνείς τράπεζες. Η ύπαρξη διαφοροποιημένων αρχών εξυγίανσης για τράπεζες διαφορετικού μεγέθους θα συνεπαγόταν επίσης διαφοροποιημένη χρηματοδότηση και εφεδρικούς μηχανισμούς προστασίας που θα μπορούσαν παγιώσουν εκ νέου τους δεσμούς μεταξύ κρατικού χρέους και τραπεζών και να στρεβλώσουν τον ανταγωνισμό. 4.1.2. Αρχές που διέπουν τις δράσεις του ΕΜΕ Για να διασφαλιστεί η αντικειμενική και δίκαιη διαδικασία εξυγίανσης, απαγορεύεται κάθε διάκριση από πλευράς Επιτροπής, Συμβουλίου και εθνικών αρχών εξυγίανσης έναντι των τραπεζών, των καταθετών, των πιστωτών ή των μετόχων, λόγω ιθαγένειας ή τόπου δραστηριοτήτων. Η εξυγίανση διασυνοριακών ομίλων πρέπει να διέπεται από ορισμένες αρχές που εξασφαλίζουν ίση μεταχείριση μεταξύ των διαφόρων οντοτήτων του ομίλου, ώστε να καθίσταται δυνατή η σωστή εκτίμηση των συμφερόντων των κρατών μελών που εμπλέκονται στην εξυγίανση και για να αποφεύγεται το ενδεχόμενο το κόστος που βαρύνει τους πιστωτές να υπερβαίνει αυτό που θα προέκυπτε υπό κανονικές διαδικασίες αφερεγγυότητας. Στην περίπτωση που η εξυγίανση αφορά μέρος μόνο του ομίλου, στόχος της πρότασης είναι να εξασφαλίσει ότι η διαδικασία εξυγίανσης δεν θα έχει αρνητικό αντίκτυπο για τις οντότητες του ομίλου τις οποίες δεν αφορά η εξυγίανση. Κατ’ αρχήν, το κόστος της εξυγίανσης θα επιβαρύνει το πλαίσιο διάσωσης με ίδια μέσα και τον τραπεζικό τομέα. Κατά συνέπεια, με την πρόταση εξασφαλίζεται ότι η Επιτροπή, το Συμβούλιο και οι εθνικές αρχές εξυγίανσης αποφασίζουν σχετικά με τις ρυθμίσεις χρηματοδότησης της εξυγίανσης, κατά τρόπο ώστε να περιορίζεται στο ελάχιστο δυνατό η χρήση έκτακτης δημόσιας χρηματοπιστωτικής στήριξης. 4.1.3. Αλληλεπίδραση με τον έλεγχο των κρατικών ενισχύσεων από την Επιτροπή Στο πλαίσιο του ΕΜΕ, ο έλεγχος των κρατικών ενισχύσεων από την Επιτροπή θα διατηρείται σε κάθε περίπτωση. Τούτο σημαίνει ότι, από τη στιγμή που η ΕΚΤ κοινοποιεί στην Επιτροπή και στο Συμβούλιο ότι η τράπεζα ή όμιλος τραπεζών βρίσκονται σε σημείο πτώχευσης ή πιθανής πτώχευσης, η διαδικασία εξυγίανσης στο πλαίσιο του ΕΜΕ πρέπει να εκτυλίσσεται παράλληλα με τη διαδικασία κρατικής ενίσχυσης που κινήθηκε κατά περίπτωση, έτσι ώστε το κράτος μέλος ή τα κράτη μέλη να κληθούν να κοινοποιήσουν τα προβλεπόμενα μέτρα στην Επιτροπή, σύμφωνα με το άρθρο 108 της ΣΛΕΕ. Αυτό απαιτεί την καθιέρωση συνεχούς συνεργασίας και ανταλλαγής πληροφοριών μεταξύ του Συμβουλίου και της Επιτροπής για την ολοκλήρωση της διαδικασίας περί κρατικών ενισχύσεων. Επιπλέον, η απόφαση της Επιτροπής βάσει των κανόνων για τις κρατικές ενισχύσεις θα αποτελεί τον προγενέστερο όρο για την έκδοση από την Επιτροπή απόφασης με την οποία μια τράπεζα τίθεται υπό εξυγίανση. Στην περίπτωση που δεν υφίσταται κρατική ενίσχυση κατά τη χρησιμοποίηση του Ταμείου, τα κριτήρια που θεσπίστηκαν για την εφαρμογή του άρθρου 107 της ΣΛΕΕ θα πρέπει να εφαρμόζονται, κατ’ αναλογία, ως προγενέστερος όρος για την έκδοση της απόφασης να τεθεί μια τράπεζα υπό εξυγίανση, προκειμένου να διατηρηθεί η ακεραιότητα της εσωτερικής αγοράς μεταξύ των συμμετεχόντων και των μη συμμετεχόντων κρατών μελών. 4.1.4. Καθήκοντα και δομή λήψης αποφάσεων Ο Ενιαίος Μηχανισμός Εξυγίανσης καλύπτει όλα τα βασικά καθήκοντα εξυγίανσης που είναι απαραίτητα για την εξυγίανση των προβληματικών τραπεζών. Τα καθήκοντα αυτά περιλαμβάνουν, μεταξύ άλλων, την έγκριση εφαρμογής απλουστευμένων υποχρεώσεων σε σχέση με την απαίτηση εκπόνησης σχεδίων εξυγίανσης, την εκπόνηση σχεδίων εξυγίανσης, την επανεξέταση των σχεδίων εξυγίανσης, την εκτίμηση της δυνατότητας εξυγίανσης των τραπεζών, την απόφαση να τεθεί μια τράπεζα υπό εξυγίανση, την άσκηση των εξουσιών εξυγίανσης έναντι ιδρύματος υπό εξυγίανση και την εφαρμογή καθεστώτων εξυγίανσης. Επιπλέον, ο ΕΜΕ καλύπτει αποφάσεις για τη χρήση των πόρων χρηματοδότησης της εξυγίανσης. Η σύνθεση του ΕΜΕ διασφαλίζει ότι οι δομές λήψης αποφάσεων που διαθέτει είναι νομικά έγκυρες και αποτελεσματικές, ακόμη και σε περιόδους κρίσης. Είναι σχεδιασμένες με τρόπο που να εξασφαλίζεται ο ευρωπαϊκός χαρακτήρας των αποφάσεων στις οποίες εξάλλου συμμετέχουν τα κράτη μέλη, λαμβανομένης υπόψη της σημασίας την οποία έχει η εξυγίανση των τραπεζών για τις εθνικές οικονομίες. Οι δομές λήψης αποφάσεων του Ενιαίου Μηχανισμού Εξυγίανσης περιλαμβάνουν το Ενιαίο Συμβούλιο Εξυγίανσης, τις εθνικές αρχές εξυγίανσης των συμμετεχόντων κρατών μελών και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Τα καθήκοντα του ΕΜΕ επιμερίζονται μεταξύ του Ενιαίου Συμβουλίου Εξυγίανσης και των εθνικών αρχών εξυγίανσης. Για να εξασφαλίζεται η αποτελεσματικότητα και η υποχρέωση λογοδοσίας του Ενιαίου Μηχανισμού Εξυγίανσης και σύμφωνα με τις νομικές απαιτήσεις, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, ως θεσμικό όργανο της ΕΕ, έχει την εξουσία να κινήσει την εξυγίανση τράπεζας, με βάση σύσταση του Συμβουλίου Εξυγίανσης ή με δική της πρωτοβουλία. Εφόσον η Επιτροπή κινεί διαδικασία εξυγίανσης, αποφασίζει επίσης για το πλαίσιο των εργαλείων εξυγίανσης που θα εφαρμοστούν σε κάθε περίπτωση και για τη χρήση του Ταμείου. Το Ενιαίο Συμβούλιο Εξυγίανσης λαμβάνει όλες τις άλλες αποφάσεις στο πλαίσιο του κανονισμού ΕΜΕ και θα τις απευθύνει στις εθνικές αρχές εξυγίανσης για να εκτελεστούν σε εθνικό επίπεδο, σύμφωνα με τον κανονισμό ΕΜΕ και την οδηγία [ ]. Το Συμβούλιο θα παρακολουθεί την εκτέλεση, εκ μέρους των εθνικών αρχών εξυγίανσης, των αποφάσεών της σε εθνικό επίπεδο, και σε περίπτωση μη συμμόρφωσης μιας εθνικής αρχής με την απόφασή του, θα μπορεί να απευθύνει αποφάσεις άμεσα στις τράπεζες. 4.1.5. Διαδικασία λήψης αποφάσεων Σύμφωνα με το εγχειρίδιο κανόνων που καθορίζεται στην οδηγία [ ], μια τράπεζα τίθεται υπό εξυγίανση όταν πτωχεύει ή κινδυνεύει να πτωχεύσει, όταν είναι αδύνατο να αποτραπεί η πτώχευση με ρυθμίσεις του ιδιωτικού τομέα και όταν η εξυγίανση είναι προς το δημόσιο συμφέρον, επειδή η τράπεζα είναι συστημική διότι η πτώχευσή της θα έβλαπτε τη χρηματοπιστωτική σταθερότητα. Ο στόχος της εξυγίανσης είναι να διασφαλιστεί η συνέχεια των κρίσιμων λειτουργιών της τράπεζας για την προστασία της χρηματοπιστωτικής σταθερότητας, την ελαχιστοποίηση της εξάρτησης από τα χρήματα των φορολογουμένων και τη προστασία των καταθετών. Η εξυγίανση ενεργοποιείται στο πλαίσιο διαδικασίας εξυγίανσης που εξασφαλίζει ότι λαμβάνεται δικαιολογημένη και αμερόληπτη απόφαση για κάθε προβληματική τράπεζα: – η ΕΚΤ, ως επόπτης τραπεζών, γνωστοποιεί στην Επιτροπή, στο Ενιαίο Συμβούλιο Εξυγίανσης και στις αρμόδιες εθνικές αρχές και τα υπουργεία ότι η τράπεζα είναι προβληματική· – το Συμβούλιο Εξυγίανσης εκτιμά αν υπάρχει συστημική απειλή και δεν υπάρχει λύση με παρέμβαση του ιδιωτικού τομέα· – στην περίπτωση αυτή, το Συμβούλιο Εξυγίανσης συνιστά στην Επιτροπή να κινήσει την εξυγίανση· – η Επιτροπή αποφασίζει να κινήσει την εξυγίανση και επισημαίνει στο Συμβούλιο Εξυγίανσης το πλαίσιο εφαρμογής των εργαλείων εξυγίανσης και χρήσης του Ταμείου για τη στήριξη της δράσης εξυγίανσης. Το Συμβούλιο Εξυγίανσης εγκρίνει, με απόφαση που απευθύνεται στις εθνικές αρχές εξυγίανσης, σχέδιο εξυγίανσης στο οποίο καθορίζονται τα εργαλεία εξυγίανσης, οι δράσεις και τα μέτρα χρηματοδότησης, και παρέχονται εντολές στις οικείες εθνικές αρχές εξυγίανσης σχετικά με την εκτέλεση των μέτρων εξυγίανσης· – οι εθνικές αρχές εξυγίανσης εκτελούν τα μέτρα εξυγίανσης που αποφασίζει το Συμβούλιο σύμφωνα με την εθνική νομοθεσία. Σε περίπτωση μη συμμόρφωσης των εθνικών αρχών εξυγίανσης με τις αποφάσεις του Συμβουλίου, το Συμβούλιο έχει την εξουσία να αντικαταστήσει τις εθνικές αρχές εξυγίανσης και να απευθύνει απευθείας στις τράπεζες ορισμένες αποφάσεις για την εφαρμογή των μέτρων εξυγίανσης . 4.1.6. Λογοδοσία και προϋπολογισμός Κάθε επιμέρους συνιστώσα του Ενιαίου Μηχανισμού Εξυγίανσης δρα ανεξάρτητα κατά την εκτέλεση των καθηκόντων της και υπόκειται σε αυστηρές διατάξεις περί λογοδοσίας, προκειμένου να διασφαλίζεται ότι χρησιμοποιεί τις εξουσίες της κατά τρόπο ορθό και αμερόληπτο, εντός των ορίων που καθορίζονται από τον παρόντα κανονισμό και την οδηγία [ ]. Ως εκ τούτου, το Συμβούλιο Εξυγίανσης θα πρέπει να λογοδοτεί στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και στο Συμβούλιο για τη λήψη των τυχόν αποφάσεων που λαμβάνονται με βάση την παρούσα πρόταση. Τα εθνικά κοινοβούλια των συμμετεχόντων κρατών μελών θα ενημερώνονται επίσης για τις δραστηριότητες του Συμβουλίου Εξυγίανσης. Το Συμβούλιο θα πρέπει να απαντά σε τυχόν παρατηρήσεις ή ερωτήσεις που του απευθύνουν τα εθνικά κοινοβούλια των συμμετεχόντων κρατών μελών. Ο προϋπολογισμός του ΕΜΕ, ο οποίος περιλαμβάνει το Ενιαίο Ταμείο Εξυγίανσης, δεν αποτελεί μέρος του προϋπολογισμού της Ένωσης. Οι δαπάνες που αφορούν τα καθήκοντα του ΕΜΕ, τη διαχείριση και τη χρήση των πόρων του Ταμείου θα χρηματοδοτούνται με εισφορές του τραπεζικού τομέα. 4.1.7. Σχέση με τα μη συμμετέχοντα κράτη μέλη Η οδηγία [ ] καθορίζει τα σώματα εξυγίανσης μεταξύ των εθνικών αρχών εξυγίανσης για τη συνδιαλλαγή με τους τραπεζικούς ομίλους, εξασφαλίζοντας την κατάλληλη και ισόρροπη συμμετοχή των αρχών εξυγίανσης όλων των κρατών μελών εκεί όπου δραστηριοποιείται η τράπεζα. Η ΕΑΤ έχει μεσολαβητικό ρόλο στις περιπτώσεις που οι εθνικές αρχές εξυγίανσης της χώρας καταγωγής και της χώρας υποδοχής διαφωνούν σε ό, τι αφορά την κατάρτιση σχεδίων εξυγίανσης, καθώς και την εξυγίανση καθαυτή. Εντός του πλαισίου του ΕΜΕ, στην περίπτωση οντοτήτων και ομάδων που συγκροτούνται μόνο στα κράτη μέλη που συμμετέχουν στον ΕΕΜ, ο ΕΜΕ αντικαθιστά τα σώματα εξυγίανσης, που προβλέπονται στην οδηγία [ ] για τη θέσπιση πλαισίου για την ανάκαμψη και την εξυγίανση πιστωτικών ιδρυμάτων και επιχειρήσεων επενδύσεων. Αντίθετα, οι εκπρόσωποι των εθνικών αρχών εξυγίανσης συμμετέχουν στο Συμβούλιο Εξυγίανσης. Για τις τράπεζες που είναι εγκατεστημένες σε μη συμμετέχοντα κράτη μέλη, όπως ορίζεται στον κανονισμό ΕΜΕ, η οδηγία [ ] εξακολουθεί να εφαρμόζεται πλήρως. Ομοίως, η αλληλεπίδραση μεταξύ του ΕΜΕ και των εθνικών αρχών εξυγίανσης σε μη συμμετέχοντα κράτη μέλη θα διέπεται πλήρως από την οδηγία. Διατάξεις σχετικά με την αλληλεπίδραση μεταξύ των διαφόρων ταμείων εξυγίανσης (αλληλασφάλιση και εκούσιες αμοιβαίες δανειοληπτικές και δανειοδοτικές πράξεις) έχουν πλήρη εφαρμογή μεταξύ του Ενιαίου Ταμείου Εξυγίανσης και των εθνικών ταμείων εξυγίανσης των μη συμμετεχόντων κρατών μελών. Η πρόταση διευκρινίζει επίσης ότι ο ρόλος της ΕΑΤ, που προβλέπεται από την οδηγία [ ] και τον κανονισμό ΕΑΤ, συμπεριλαμβανομένων των αρμοδιοτήτων διαμεσολάβησης, θα εφαρμόζεται πλήρως στο Συμβούλιο Εξυγίανσης. Επιπλέον, η πρόταση λαμβάνει υπόψη την κατάσταση των τραπεζών που είναι εγκατεστημένες σε κράτη μέλη που δεν συμμετέχουν στον ΕΜΕ, με τρεις τρόπους. Πρώτον, η πρόταση ορίζει την αρχή της απαγόρευσης των διακρίσεων για κάθε συνιστώσα του ΕΜΕ έναντι πιστωτικών ιδρυμάτων, κατόχων καταθέσεων, επενδυτών ή άλλων πιστωτών, λόγω εθνικότητας ή τόπου εγκατάστασης. Δεύτερον, η πρόταση προβλέπει ότι όταν ένας όμιλος περιλαμβάνει πιστωτικά ιδρύματα εγκατεστημένα σε συμμετέχον κράτος μέλος και σε μη συμμετέχον κράτος μέλος, το συμβούλιο αντικαθιστά τις εθνικές αρχές εξυγίανσης των συμμετεχόντων κρατών μελών στο πλαίσιο «σωμάτων εξυγίανσης», που προβλέπονται δυνάμει της οδηγίας [ ]. Τρίτον, τα μη συμμετέχοντα κράτη μέλη έχουν πάντα τη δυνατότητα να ενταχθούν στον ΕΕΜ και, ως εκ τούτου, να εξασφαλίσουν επίσης ότι οι τράπεζες που είναι εγκατεστημένες στο έδαφός τους υπόκεινται στον ΕΜΕ. 4.1.8. Σχέση με την οδηγία [ ] του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της [ ] για τη θέσπιση πλαισίου για την ανάκαμψη και την εξυγίανση πιστωτικών ιδρυμάτων και επιχειρήσεων επενδύσεων Στο πλαίσιο του Ενιαίου Μηχανισμού Εξυγίανσης, το εγχειρίδιο κανόνων που καθορίζεται στην οδηγία [ ] για τη θέσπιση πλαισίου για την ανάκαμψη και την εξυγίανση πιστωτικών ιδρυμάτων και επιχειρήσεων επενδύσεων θα εφαρμόζεται στα συμμετέχοντα κράτη μέλη, όπως εφαρμόζεται στο σύνολο της ενιαίας αγοράς. Εξαιρέσεις από τον κανόνα αυτό μπορεί να χορηγηθούν μόνο εάν οι διαδικασίες ή διατάξεις που προβλέπονται στον παρόντα κανονισμό υπερισχύουν των σχετικών διατάξεων της οδηγίας [ ] (για παράδειγμα, των διατάξεων σχετικά με τα διασυνοριακά σώματα, οι οποίες έχουν αντικατασταθεί από τη λήψη αποφάσεων εντός του ΕΜΕ). Η πρόταση για τον ΕΜΕ ενσωματώνει ορισμένες διατάξεις οι οποίες είναι παράλληλες προς την οδηγία [ ], δεδομένου ότι το Συμβούλιο Εξυγίανσης και η Επιτροπή πρέπει να στηρίζουν τη δράση τους στο άμεσα εφαρμοστέο δίκαιο της Ένωσης. Άλλες διατάξεις της παρούσας πρότασης προβλέπουν ειδικές παραπομπές στην πρόταση της Επιτροπής για την οδηγία [ ]. Ορισμένες από τις διατάξεις αυτές έχουν τροποποιηθεί με την έκθεση που ψήφισε η Επιτροπή Οικονομικής Πολιτικής του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, τον Μάιο και με τη γενική προσέγγιση του Συμβουλίου, της 26 Ιουνίου. Ο κανονισμός ΕΜΕ πρέπει να συνάδει πλήρως με τη συμφωνία για την οδηγία [ ], στην οποία κατέληξαν το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο. Η παρούσα πρόταση αναφέρεται στη γενική προσέγγιση του Συμβουλίου, δεδομένου ότι αποτελεί το πλέον πρόσφατο διαθέσιμο έγγραφο. Καθώς οι διαπραγματεύσεις μεταξύ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου βρίσκονται σε εξέλιξη και η οδηγία δεν έχει οριστικοποιηθεί ακόμη, στόχος της Επιτροπής είναι να αντικαταστήσει τις εν λόγω σημαντικές διατάξεις με την τελική έκβαση των διαπραγματεύσεων μεταξύ των συννομοθετών όσον αφορά την οδηγία [ ]. Σε ό, τι αφορά ορισμένες πτυχές που καλύπτονται ήδη από την οδηγία [ ], η περαιτέρω ευθυγράμμιση είναι απολύτως απαραίτητη για την ορθή λειτουργία ενός ΕΜΕ με Ενιαίο Ταμείο Εξυγίανσης τραπεζών. Πρώτον, η ιεράρχηση των απαιτήσεων θα πρέπει να είναι πλήρως εναρμονισμένη με εξυγίανση, βάσει της αρχής για την προτίμηση των καταθετών. Το άρθρο 15 προβλέπει την εναρμόνιση της ιεράρχησης των απαιτήσεων στο πλαίσιο της εξυγίανσης, με βάση την αρχή για την προτίμηση των καταθετών. Η Επιτροπή θεωρεί ότι μια τέτοια εναρμόνιση είναι αναγκαία για όλες τις οντότητες που υπόκεινται στην οδηγία [ ], προκειμένου να εξασφαλίζονται ισότιμοι όροι ανταγωνισμού εντός της εσωτερικής αγοράς. Δεύτερον, εντός του πλαισίου του ΕΜΕ, οποιαδήποτε ευελιξία όσον αφορά τη χρήση διάσωσης με ίδια μέσα πρέπει να γίνεται εντός αυστηρού πλαισίου και υπό τους ιδίους όρους για όλες τις τράπεζες. Ως εκ τούτου, το άρθρο 24 της πρότασης περιλαμβάνει ένα πρόσθετο αυστηρό πλαίσιο, με βάση τη γενική προσέγγιση του Συμβουλίου, της 26 Ιουνίου 2013, και αποκλείει στη περίπτωση αυτή τη χρήση τυχόν παρεκκλίσεων που προβλέπονται από την οδηγία [ ] (ιδίως σχετικά με τον υπολογισμό του κατώτατου ορίου για τη διάσωση με ίδια μέσα). 4.2. Το Συμβούλιο Εξυγίανσης 4.2.1. Διακυβέρνηση Προκειμένου να εξασφαλίζεται η αποτελεσματική και υπεύθυνη διαδικασία λήψης αποφάσεων εξυγίανσης, η διάρθρωση και οι κανόνες λειτουργίας του Συμβουλίου Εξυγίανσης προβλέπουν τη δέουσα συμμετοχή όλων των άμεσα ενδιαφερόμενων κρατών μελών. Το συμβούλιο αυτό αποτελείται από τον εκτελεστικό διευθυντή, τον αναπληρωτή εκτελεστικό διευθυντή, τους εκπροσώπους που διορίζονται από την Επιτροπή και την ΕΚΤ, και τα μέλη που διορίζει κάθε συμμετέχον κράτος μέλος, που εκπροσωπούν τις εθνικές αρχές εξυγίανσης. Το συμβούλιο, υπό την προεδρία εκτελεστικού διευθυντή, συνέρχεται και λειτουργεί στο πλαίσιο δύο συνόδων: εκτελεστική σύνοδο και σύνοδο ολομέλειας. Οι παρατηρητές μπορούν να προσκαλούνται να παρίστανται στις συνεδριάσεις του συμβουλίου. Κατά τη σύνοδο της ολομέλειας, το συμβούλιο λαμβάνει κάθε απόφαση γενικού χαρακτήρα. Στην ολομέλεια, το συμβούλιο λαμβάνει αποφάσεις που αφορούν μεμονωμένους φορείς ή τραπεζικούς ομίλους. Οι αποφάσεις αυτές αφορούν θέματα όπως ο σχεδιασμός της εξυγίανσης, οι εξουσίες έγκαιρης παρέμβασης καθώς και οι αποφάσεις για καθεστώτα εξυγίανσης, συμπεριλαμβανομένων των πληροφοριών σχετικά με τη χρήση του Ταμείου για τη χρηματοδότηση της διαδικασίας εξυγίανσης, και την καθοδήγηση της εθνικής εξυγίανσης σε ό, τι αφορά την εφαρμογή των αποφάσεων εξυγίανσης. Στην εκτελεστική του σύνοδο, το συμβούλιο απαρτίζεται από τον εκτελεστικό διευθυντή, τον αναπληρωτή εκτελεστικό διευθυντή και εκπροσώπους που διορίζονται από την Επιτροπή και την ΕΚΤ. Ανάλογα με τις τράπεζες ή ομίλους που πρέπει να τεθούν υπό εξυγίανση σε κάθε περίπτωση, στο πλαίσιο της εκτελεστικής συνόδου, το συμβούλιο συγκαλεί επίσης, πέραν του εκτελεστικού διευθυντή, του αναπληρωτή του και των εκπροσώπων που διορίζονται από την Επιτροπή και την ΕΚΤ, τα μέλη που διορίζονται από τις σχετικές εθνικές αρχές εξυγίανσης. Κατά συνέπεια, στην περίπτωση εξυγίανσης διασυνοριακών τραπεζικών ομίλων, το μέλος που έχει διοριστεί από το κράτος μέλος στο οποίο έχει την έδρα της η αρχή εξυγίανσης σε επίπεδο ομίλου, καθώς και τα μέλη που διορίζονται από τα κράτη μέλη στα οποία είναι εγκατεστημένες οι θυγατρικές εταιρείες ή οντότητες που καλύπτονται από ενοποιημένη εποπτεία, συμμετέχουν στις συνεδριάσεις και στη διαδικασία λήψης αποφάσεων. Οι κανόνες ψηφοφορίας που εφαρμόζονται στο συμβούλιο λαμβάνουν υπόψη την ανάγκη συνεκτίμησης του συμφέροντος όλων των κρατών μελών τα οποία αφορά μια απόφαση εξυγίανσης. Ουδείς εκ των συμμετεχόντων στη σύνοδο έχει δικαίωμα αρνησικυρίας. Ωστόσο, λόγω του κυριαρχικού δικαιώματος των κρατών μελών να αποφασίζουν σχετικά με τη χρήση των εθνικών προϋπολογισμών, η πρόταση προβλέπει ρητά ότι ο ΕΜΕ δεν μπορεί να απαιτήσει από τα κράτη μέλη να χορηγήσουν έκτακτη δημόσια χρηματοπιστωτική στήριξη σε οποιαδήποτε οντότητα υπό εξυγίανση. Επιπλέον, για να λαμβάνονται πλήρως υπόψη τυχόν δημοσιονομικές επιπτώσεις για τα κράτη μέλη, τα μέλη που διορίζονται από τις οικείες εθνικές αρχές εξυγίανσης στην εκτελεστική σύνοδο του συμβουλίου μπορούν να αξιώσουν περαιτέρω διαβουλεύσεις, προκειμένου να διερευνηθούν οι πιθανές επιπτώσεις. 4.2.2. Αρμοδιότητες Το Συμβούλιο Εξυγίανσης συγκεντρώνει τις πληροφορίες τις οποίες διαθέτουν η ΕΚΤ και οι εθνικές αρχές εξυγίανσης σχετικά με τη χρηματοπιστωτική ευρωστία των τραπεζών που υπάγονται στη δικαιοδοσία τους. Σε σύγκριση με ένα δίκτυο εθνικών αρχών που λειτουργούν βάσει εθνικών εντολών, αυτό επιτρέπει την καλύτερη εκτίμηση των περιστάσεων που μπορεί να οδηγήσουν στην ανάγκη να τεθεί μια τράπεζα υπό εξυγίανση και να αποφευχθούν διασυνοριακές δευτερογενείς συνέπειες. Η πρόταση βασίζεται στο πλαίσιο της οδηγίας για την ανάκαμψη και εξυγίανση τραπεζών και εξουσιοδοτεί το Συμβούλιο Εξυγίανσης να επεμβαίνει άμεσα σε περίπτωση επιδείνωσης της χρηματοπιστωτικής κατάστασης μιας τράπεζας ή ενός ομίλου τραπεζών. Το Συμβούλιο Εξυγίανσης διαθέτει εξουσίες να αποφασίζει πότε θα συνιστά στην Επιτροπή τη θέση τράπεζας ή ομίλου υπό εξυγίανση. Μόλις η Επιτροπή αποφασίσει ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις και θέσει μια τράπεζα υπό εξυγίανση, το συμβούλιο αποφασίζει, εντός του πλαισίου που θεσπίστηκε από την Επιτροπή, τα λεπτομερή στοιχεία των εργαλείων εξυγίανσης που πρέπει να εφαρμοστούν και τον τρόπο διάθεσης των πόρων του Ταμείου. Οι εν λόγω εξουσίες επιτρέπουν στο Συμβούλιο Εξυγίανσης να επιλέγει και εφαρμόζει τα εργαλεία, τους κανόνες και τις διαδικασίες εξυγίανσης με ομοιόμορφο τρόπο. Ειδικότερα, όταν οι τράπεζες λειτουργούν διασυνοριακά, αυτό θα οδηγεί σε εξάλειψη των σημερινών αποκλίσεων στους κανόνες και τις προσεγγίσεις των κρατών μελών, καθώς και των αρνητικών τους συνεπειών στη λειτουργία των τραπεζικών της Ένωσης. Αυτή η άμεση αρμοδιότητα του Συμβουλίου Εξυγίανσης θα εξασφαλίζει την ίση μεταχείριση των τραπεζών στα συμμετέχοντα κράτη μέλη και την προβλεψιμότητα και εμπιστοσύνη στην εφαρμογή του ενιαίου εγχειριδίου κανόνων για την εξυγίανση των τραπεζών. Με τον τρόπο αυτό θα ενισχύεται η ασφάλεια δικαίου και η καλύτερη διαφύλαξη της αξίας των χρηματοοικονομικών στοιχείων του ενεργητικού, με την αποφυγή περιττών διαταραχών στη ροή των κονδυλίων. Θα εξασφαλίζεται επίσης ότι τα στοιχεία ενεργητικού του προβληματικού ιδρύματος χρησιμοποιούνται κατά τον πλέον παραγωγικό τρόπο ώστε να ελαχιστοποιούνται οι απώλειες για τους πιστωτές στα συμμετέχοντα κράτη μέλη, και όχι σύμφωνα με τις επιμέρους ανησυχίες των κρατών μελών. Το Συμβούλιο Εξυγίανσης διασφαλίζει ότι οι αποφάσεις εξυγίανσης εφαρμόζονται πιστά από τις εθνικές αρχές εξυγίανσης, σύμφωνα με την εθνική νομοθεσία. Για το σκοπό αυτό, η Επιτροπή έχει την εξουσία να επιβλέπει και να αξιολογεί την εφαρμογή από τις εθνικές αρχές εξυγίανσης μέσω της αρμοδιότητας να λαμβάνει, εφόσον χρειάζεται, πληροφορίες απευθείας από τις τράπεζες ή να εκτελεί έρευνες ή επιτόπιους ελέγχους. Όταν μια εθνική αρχή εξυγίανσης δεν εφαρμόζει μια απόφαση εξυγίανσης με βάση το συμφωνηθέν καθεστώς εξυγίανσης, το συμβούλιο εξουσιοδοτείται να απευθύνει άμεσα αποφάσεις στην ενδιαφερόμενη τράπεζα ζητώντας τη λήψη των αναγκαίων μέτρων για την εφαρμογή της απόφασης εξυγίανσης. 4.2.3. Ευρωπαϊκή και διεθνής συνεργασία Για την εκπλήρωση των καθηκόντων του, το Συμβούλιο Εξυγίανσης συνεργάζεται με την ΕΚΤ και τις άλλες αρχές που είναι αρμόδιες για την εποπτεία των ενδιαφερόμενων πιστωτικών ιδρυμάτων εντός του ΕΕΜ, καθώς και με άλλες αρχές, οι οποίες αποτελούν μέρος του ευρωπαϊκού συστήματος χρηματοπιστωτικής εποπτείας. Το Συμβούλιο Εξυγίανσης συνεργάζεται επίσης στενά με τις εθνικές αρχές εξυγίανσης καθώς αυτές διαδραματίζουν βασικό ρόλο στην προετοιμασία και εκτέλεση των μέτρων εξυγίανσης. Δεδομένου ότι πολλά πιστωτικά ιδρύματα δεν λειτουργούν μόνο στο εσωτερικό της Ένωσης, αλλά και σε διεθνές επίπεδο, το Συμβούλιο Εξυγίανσης θα έχει την αποκλειστική αρμοδιότητα να συνάπτει, εξ ονόματος των εθνικών αρχών των συμμετεχόντων κρατών μελών, μη δεσμευτικές συμφωνίες συνεργασίας με τις αρχές τρίτων χωρών. 4.3. Το Ενιαίο Ταμείο Εξυγίανσης τραπεζών 4.3.1. Αρχές, σύσταση και αποστολές Σύμφωνα με την αρχή στην οποία στηρίζεται η δράση του συμβουλίου, οι όποιες ζημίες, δαπάνες ή άλλα έξοδα τα οποία συνεπάγεται η χρήση των εργαλείων εξυγίανσης θα βαρύνει κατά πρώτο λόγο τους μετόχους και τους πιστωτές του ιδρύματος υπό εξυγίανση και τελευταία, εάν είναι αναγκαίο, τον χρηματοοικονομικό τομέα. Ωστόσο, ακόμη και αν το κόστος της αναδιάρθρωσης ενός ιδρύματος πρέπει κατά πρώτο λόγο να καταλογίζεται στους εσωτερικούς του πόρους, είναι απαραίτητο να υπάρχει ένας μηχανισμός που θα επιτρέπει στο ίδρυμα (είτε στην αρχική του μορφή, μέσω μιας μεταβατικής τράπεζας ή υπό μορφή φορέα διαχείρισης στοιχείων του ενεργητικού — Bad Bank) να συνεχίσει να λειτουργεί. Είναι επομένως σημαντικό να συσταθεί ένα Ταμείο εξυγίανσης τραπεζών που θα εξασφαλίζει την αποτελεσματικότητα των δράσεων εξυγίανσης, όπως η παροχή βραχυπρόθεσμης χρηματοδότησης σε ένα ίδρυμα υπό εξυγίανση ή εγγυήσεων σε πιθανούς αγοραστές ενός ιδρύματος υπό εξυγίανση. Ο πρωταρχικός στόχος του Ενιαίου Ταμείου Εξυγίανσης είναι να εξασφαλισθεί η χρηματοοικονομική σταθερότητα και όχι η απορρόφηση ζημιών ή η παροχή κεφαλαίων περισσότερο σε ένα ίδρυμα υπό εξυγίανση. Το Ταμείο δεν θα πρέπει να θεωρηθεί ως Ταμείο διάσωσης. Ωστόσο, μπορεί να υπάρχουν εξαιρετικές περιστάσεις, όταν, μετά την εξάντληση επαρκών εσωτερικών πόρων (τουλάχιστον 8 % των υποχρεώσεων και των ιδίων κεφαλαίων του ιδρύματος υπό εξυγίανση), ο πρωταρχικός στόχος δεν μπορεί να επιτευχθεί αν δεν επιτραπεί στο Ταμείο να απορροφήσει τις ζημίες αυτές ή να διαθέσει κεφάλαιο. Μόνον στις περιπτώσεις αυτές, το Ταμείο θα μπορούσε να λειτουργήσει ως ασπίδα προστασίας έναντι των ιδιωτικών πόρων. Η σύσταση του Ενιαίου Ταμείου Εξυγίανσης δικαιολογείται, κατά κύριο λόγο, από το γεγονός ότι στις ενοποιημένες χρηματοπιστωτικές αγορές κάθε χρηματοδοτική στήριξη για την εξυγίανση μιας τράπεζας ενισχύει την χρηματοπιστωτική σταθερότητα και την υγεία των άλλων τραπεζών όχι μόνο του συγκεκριμένου κράτους μέλους, αλλά και των άλλων κρατών μελών. Δεδομένου ότι οι τράπεζες σε όλα τα συμμετέχοντα κράτη μέλη είναι έμμεσοι δικαιούχοι της στήριξης αυτής, οι εισφορές για χρηματοδότηση της στήριξης δεν θα πρέπει να περιορίζονται σε ένα κράτος μέλος. Όσον αφορά την αποτελεσματικότητα, η ικανότητα του Ταμείου να συγκεντρώνει πόρους από όλες τις τράπεζες της ζώνης του ευρώ, προσφέρει μια πολύ πιο αποτελεσματική αντιμετώπιση των τραπεζικών κρίσεων, κατά τις οποίες οι ζημίες συγκεντρώνονται κατά τρόπο ασύμμετρο σε ορισμένα κράτη μέλη, και ως προς τούτο, χρησιμεύει ως ασφαλιστικός μηχανισμός για ολόκληρη τη ζώνη του ευρώ. Η πρόσφατη κρίση κατέδειξε ότι οι ζημίες εμφανίστηκα με διαφορετικό τρόπο σε κάθε κράτος μέλος. Δεδομένου ότι οι ζημίες από τυχόν μελλοντικούς κλυδωνισμούς στον τραπεζικό κλάδο είναι πιθανό να συγκεντρώνονται σε ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα σε ορισμένα κράτη μέλη, ένας κοινός εφεδρικός ευρωπαϊκός ιδιωτικός προστατευτικός μηχανισμός, σε αντιδιαστολή με τα επί μέρους εθνικά δίκτυα ασφαλείας, θα είναι πιο αποτελεσματικός για την απορρόφηση των εν λόγω διαταραχών μέσω εισφορών εκ των προτέρων και, σε ακραίες περιπτώσεις, μέσω εισφορών εκ των υστέρων από το σύνολο του τραπεζικού τομέα της ζώνης του ευρώ. Ως εκ τούτου, με τη συγκέντρωση πόρων σε ευρωπαϊκό επίπεδο, το Ταμείο θα παρέχει μεγαλύτερο «δυναμικό» και θα αυξήσει την ανθεκτικότητα του τραπεζικού συστήματος. Ταυτόχρονα, με τον ομοιόμορφο επιμερισμό των εκ των υστέρων εισφορών μεταξύ των τραπεζών σε όλα τα συμμετέχοντα κράτη μέλη, θα μειωθεί το επίπεδο των εν λόγω εισφορών για κάθε τράπεζα, με αποτέλεσμα τον περιορισμό του τυχόν φιλοκυκλικού αντικτύπου των εισφορών αυτών. Επιπλέον, ένας μηχανισμός όπου η απορρόφηση των ζημιών υπερβαίνει τα εθνικά σύνορα, μπορεί να διακόψει αποτελεσματικά το φαύλο κύκλο της αλληλεξάρτησης μεταξύ της τραπεζικής κρίσης σε δεδομένο κράτος μέλος, και της δημοσιονομικής θέσης των κρατικών ομολόγων. Κατ’ αυτό τον τρόπο, η τρέχουσα επιβάρυνση για ορισμένα κράτη μέλη θα είχε μετριαστεί αν υπήρχε ένα Ενιαίο Ταμείο Εξυγίανσης πριν από την έναρξη της χρηματοπιστωτικής κρίσης. Επιπλέον, το Ενιαίο Ταμείο Εξυγίανσης με την ικανότητα να συγκεντρώνει κεφάλαια από τον τραπεζικό τομέα στα συμμετέχοντα κράτη μέλη θα βασίζεται σε ευρύτερη βάση εισφορών και, επομένως, θα διαθέτει αυξημένο γόητρο, παρέχοντας έτσι στο Συμβούλιο τη δυνατότητα, εφόσον να δανείζεται υψηλότερα ποσά στην αγορά και με χαμηλότερο κόστος, εάν αυτό είναι αναγκαίο. Το Ταμείο, έχοντας μεγαλύτερη ικανότητα να λάβει εξωτερική χρηματοδότηση στην αγορά, θα είναι λιγότερο αναγκασμένο να βασίζεται στα δημόσια οικονομικά σε περιπτώσεις εξαιρετικών ζημιών, γεγονός που θα μπορούσε να συμβάλει ακόμη περισσότερο στη διάρρηξη του δεσμού μεταξύ κρατικών ομολόγων και τραπεζών, καθώς και στη προστασία των φορολογουμένων από το κόστος της εξυγίανσης. Τέλος, για τη σωστή εναρμόνιση των κινήτρων σε όλα τα όργανα της τραπεζικής ένωσης απαιτείται επίσης ένα ενιαίο Ταμείο. Εάν, ιδίως στην περίπτωση των διασυνοριακών τραπεζικών ομίλων, τα μέσα για την κάλυψη του κόστους εξυγίανσης καθ’ υπέρβαση των μέσων που έχουν απορροφηθεί από τους μετόχους και τους πιστωτές, έπρεπε να παρέχονται από τα εθνικά ταμεία, θα περιοριζόταν η αποτελεσματικότητα του Ενιαίου Μηχανισμού Εξυγίανσης καθώς και του Ενιαίου Εποπτικού Μηχανισμού. Η σύσταση Ενιαίου Μηχανισμού Εξυγίανσης προϋποθέτει ότι το Συμβούλιο Εξυγίανσης έχει ταχεία και αποτελεσματική πρόσβαση στο Ενιαίο Ταμείο Εξυγίανσης Τραπεζών. Το Ταμείο δημιουργεί μια ιδιωτική εξωτερική βαθμίδα που μπορεί να παρέχει μεσοπρόθεσμη και μακροπρόθεσμη χρηματοδότηση, για την αποφυγή ή την ελαχιστοποίηση της χρήσης δημοσίων κεφαλαίων για την εξυγίανση των τραπεζών. Επιπλέον, ενισχύει την αποτελεσματικότητα της διαδικασίας εξυγίανσης δεδομένου ότι προλαμβάνει την εμφάνιση προβλημάτων συντονισμού κατά τη χρήση των εθνικών πόρων, ιδίως στην περίπτωση διασυνοριακών ομίλων. 4.3.2. Χρηματοδότηση του Ταμείου Το Ταμείο, για να διασφαλίσει επαρκή χρηματοδότηση, να αποφύγει την επίταση των φιλοκυκλικών οικονομικών διακυμάνσεων των συστημάτων άμεσων πληρωμών και να ελαχιστοποιήσει την ανάγκη να ζητηθεί εξωτερική χρηματοδοτική στήριξη, πρέπει να διαθέτει εύκολα διαθέσιμους πόρους. Για το σκοπό αυτό, το επιδιωκόμενο μέγεθος του Ταμείου που πρέπει να τοποθετείται τουλάχιστον στο 1 % των καλυπτόμενων καταθέσεων του τραπεζικού συστήματος των συμμετεχόντων κρατών μελών θα είναι επαρκές για να εξασφαλίσει την ομαλή εξυγίανση σε μελλοντική κρίση, υπό τον όρο ότι οι πιστωτές έχουν διασωθεί με ίδια μέσα σε ποσοστό μέχρι 8 % του συνόλου των υποχρεώσεων και των ιδίων κεφαλαίων του υπό εξυγίανση ιδρύματος. Με βάση τα στοιχεία του 2011 για τις τράπεζες και ένα εκτιμώμενο ποσό καλυπτόμενων καταθέσεων σε τράπεζες στη ζώνη του ευρώ, ο στόχος του 1 % για το Ενιαίο Ταμείο Εξυγίανσης αντιστοιχεί σε περίπου 55 δισεκατομμύρια ευρώ. Το επιδιωκόμενο μέγεθος του Ταμείου σε απόλυτα ποσά (ευρώ) θα παραμένει δυναμικό και θα αυξάνεται αυτόματα σε περίπτωση μεγέθυνσης του τραπεζικού τομέα. Προβλέπεται ότι θα είναι δεκαετής η μεταβατική περίοδος μέχρις ότου το Ταμείο επιτύχει πλήρως το στοχευόμενο επίπεδο. Η περίοδος αυτή θα μπορούσε να είναι έως και 14ετής, εάν οι εκταμιεύσεις του Ταμείου υπερβαίνουν το ήμισυ του στοχευόμενου μεγέθους του Ταμείου. Εάν δεν γίνουν εκταμιεύσεις από το Ταμείο κατά τη διάρκεια της αρχικής προπαρασκευαστικής φάσης, ο τραπεζικός κλάδος θα συμβάλει ετησίως περίπου κατά το ένα δέκατο του στοχευόμενου ποσού ή, σε απόλυτους όρους, περίπου κατά 5,5 δισεκατομμύρια ευρώ. Μετά από την αρχική φάση σύστασης του Ταμείου, οι τράπεζες θα υπόκεινται σε συμπληρωματικές εισφορές εφόσον αυξηθεί η βάση εισφοράς τους ή εφόσον υπάρχουν εκταμιεύσεις από το Ταμείο. Εάν τα διαθέσιμα χρηματοδοτικά μέσα του Ταμείου μειωθούν σε επίπεδο κάτω από το ήμισυ του στοχευόμενου μέγεθος, οι τράπεζες θα οφείλουν ελάχιστη ετήσια συνεισφορά, που καλύπτει τουλάχιστον το ένα πέμπτο των συνολικών υποχρεώσεων (εξαιρουμένων των υποχρεωτικών κεφαλαίων και των καλυπτόμενων καταθέσεων) όλων των τραπεζών στα κράτη μέλη που συμμετέχουν στον Ενιαίο Μηχανισμό Εξυγίανσης. Οι εισφορές θα υπολογίζονται σύμφωνα με την οδηγία για την ανάκαμψη και εξυγίανσης των τραπεζών με βάση το παθητικό της τράπεζας, εξαιρουμένων των ιδίων κεφαλαίων και των καλυπτόμενων καταθέσεων και θα προσαρμόζονται στο οικείο προφίλ κινδύνου. Αυτό σημαίνει ότι οι τράπεζες οι οποίες χρηματοδοτούνται σχεδόν αποκλειστικά από καταθέσεις, στην πράξη θα έχουν πολύ χαμηλές εισφορές. Βέβαια, αυτές οι τράπεζες θα συνεισφέρουν σε εθνικά συστήματα εγγύησης των καταθέσεων. Προβλέπονται ασφαλιστικές δικλείδες για να αποφευχθεί το ενδεχόμενο η καταβολή εισφορών να δημιουργήσει ζητήματα χρηματοπιστωτικής σταθερότητας σε υγιή ιδρύματα, δηλαδή προσωρινή απαλλαγή από την υποχρέωση καταβολής εκ των υστέρων εισφορών. Όταν οι εκ των προτέρων οι εισφορές δεν επαρκούν και δεν υπάρχει δυνατότητα πρόσβασης στις εκ των υστέρων εισφορές, μπορεί να χρειαστεί συμπληρωματική εφεδρική χρηματοδότηση, ιδίως όσον αφορά τη μεταβατική φάση, προκειμένου να εξασφαλιστεί η συνέχεια των συστημικών λειτουργιών της (των) τράπεζας (-ών) καθόλη τη διαδικασία αναδιάρθρωσης. Το Ταμείο θα είναι σε θέση να συνάπτει δάνεια ή άλλες μορφές στήριξης από χρηματοπιστωτικά ιδρύματα ή άλλα τρίτα μέρη, εφόσον αυτό χρειάζεται, για τη χρηματοδότηση της εξυγίανσης (μεταξύ άλλων, από δημόσιους πόρους). Η στήριξη αυτή θα επιστρέφεται κατ’ αρχήν από το ίδιο το υπό εξυγίανση ίδρυμα. Ωστόσο, σε περίπτωση που αυτό είναι αδύνατο, ο κανονισμός προβλέπει ότι οι ζημίες καταλογίζονται σε όλες τις τράπεζες οι οποίες υπόκεινται στον μηχανισμό μέσω εκ των υστέρων εισφορών. Αυτό θα εξασφαλίσει ότι η τυχόν χρήση των δημόσιων πόρων είναι μεσοπρόθεσμα ουδέτερη. Για να μη δημιουργηθεί μειονέκτημα για τα κράτη μέλη που συνέστησαν Ταμείο εξυγίανσης με την έναρξη ισχύος της εν λόγω πρότασης, σύμφωνα με τον κανονισμό εναπόκειται στα εν λόγω κράτη μέλη να αποφασίσουν με ποιον τρόπο πρέπει να χρησιμοποιούνται τα υφιστάμενα εθνικά ταμεία εξυγίανσης για τον σκοπό της εκπλήρωσης των υποχρεώσεων των τραπεζών δυνάμει του παρόντος κανονισμού. 4.3.3. Ο ρόλος των συστημάτων εγγύησης των καταθέσεων στο πλαίσιο της εξυγίανσης Σε περίπτωση εξυγίανσης τράπεζας, το εθνικό σύστημα εγγύησης των καταθέσεων στο οποίο συμμετέχει η τράπεζα, θα συμβάλει, μέχρι του ποσού των καλυπτόμενων καταθέσεων, στο ποσό των ζημιών, τις οποίες θα όφειλε να καλύψει εάν η τράπεζα είχε τεθεί υπό εκκαθάριση βάσει των κανονικών διαδικασιών αφερεγγυότητας. Στην οδηγία [ ] υπάρχει ήδη πλήρης πρόβλεψη του ρόλου αυτού. Επιπλέον, ο ΕΜΕ δεν επηρεάζει τα θεσμικά συστήματα προστασίας και άλλους ενδοομιλικούς χρηματοπιστωτικούς μηχανισμούς στήριξης που προβλέπονται από ορισμένους ομίλους πιστωτικών ιδρυμάτων. Ο ΕΜΕ θα παρεμβαίνει μόνο όταν οι εν λόγω λύσεις του ιδιωτικού τομέα είναι ανεπιτυχείς για την αντιμετώπιση της πτώχευσης τραπεζών. 4.3.4. Ο ρόλος του Ταμείου στην εξυγίανση ομίλων στους οποίους συμμετέχουν ιδρύματα εκτός του πλαισίου του ΕΜΕ Για την εξυγίανση ομίλων στους οποίους συμμετέχουν ιδρύματα υποκείμενα στον ΕΜΕ, η εισφορά του Ταμείου θα αντιστοιχεί στα μέρη του ομίλου που υπόκεινται στον ΕΜΕ, ενώ το υπόλοιπο θα καλύπτεται από τις εθνικές χρηματοδοτικές ρυθμίσεις που δεν υπόκεινται στη εισφορά του ΕΜΕ. Για την ενίσχυση της χρηματοδότησης της εξυγίανσης στο σύνολο της εσωτερικής αγοράς, η πρόταση επιτρέπει στο Ταμείο να δανείζεται ή να δανείζει στο πλαίσιο άλλων ρυθμίσεων χρηματοδότησης της εξυγίανσης, σε εκούσια βάση. Με τον τρόπο αυτό, το Ταμείο θα μπορεί να αναλάβει σημαντικές εκταμιεύσεις που δεν καλύπτονται από εκ των προτέρων και εκ των υστέρων εισφορές. Θα υποστηρίζει επίσης ρυθμίσεις χρηματοδότησης της εξυγίανσης σε κράτη μέλη εκτός ΕΜΕ. 4.3.5. Αντικατάσταση των εθνικών ρυθμίσεων χρηματοδότησης της εξυγίανσης Δεδομένου ότι το Ταμείο αντικαθιστά τις εθνικές ρυθμίσεις χρηματοδότησης της εξυγίανσης των κρατών μελών που συμμετέχουν σε αυτό, τα κράτη μέλη που έχουν ήδη θεσπίσει εθνικές ρυθμίσεις χρηματοδότησης της εξυγίανσης κατά τη στιγμή της έναρξης ισχύος του παρόντος κανονισμού, ενδέχεται να αποφασίσουν σχετικά με τη χρησιμοποίηση των εν λόγω ρυθμίσεων σύμφωνα με το εθνικό τους δίκαιο. Τα κράτη μέλη θα μπορούν επίσης να αποφασίσουν ότι με τις εν λόγω εθνικές ρυθμίσεις χρηματοδότησης της εξυγίανσης καταβάλλονται οι οφειλόμενες εισφορές στο Ταμείο για λογαριασμό των τραπεζών τους μέχρι την πλήρη εξάντλησή τους. 5. ΔΗΜΟΣΙΟΝΟΜΙΚΕΣ ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ Το Συμβούλιο Εξυγίανσης θα χρηματοδοτείται πλήρως από εισφορές των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων. Ωστόσο, θα υπάρχουν ορισμένες ήσσονος σημασίας επιπτώσεις για τον προϋπολογισμό της Ένωσης κατά τη φάση εκκίνησης της λειτουργίας του Συμβουλίου. Οι λεπτομέρειες εκτίθενται στο δημοσιονομικό δελτίο που επισυνάπτεται. 2013/0253 (COD) Πρόταση ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ σχετικά με τη θέσπιση ενιαίων κανόνων και ενιαίας διαδικασίας για την εξυγίανση πιστωτικών ιδρυμάτων και ορισμένων επιχειρήσεων επενδύσεων στο πλαίσιο ενός Ενιαίου Μηχανισμού Εξυγίανσης και ενός Ενιαίου Ταμείου Εξυγίανσης τραπεζών και για την τροποποίηση του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 1093/2010 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου TO EYΡΩΠΑΪΚΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ, Έχοντας υπόψη τη Συνθήκη για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και ιδίως το άρθρο 114, Έχοντας υπόψη την πρόταση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Κατόπιν διαβίβασης του σχεδίου νομοθετικής πράξης στα εθνικά κοινοβούλια, Έχοντας υπόψη τη γνώμη της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας[11], Έχοντας υπόψη τη γνώμη της Ευρωπαϊκής Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής[12], Αποφασίζοντας σύμφωνα με τη συνήθη νομοθετική διαδικασία, Εκτιμώντας τα ακόλουθα: (1) Η καλύτερα ενοποιημένη εσωτερική αγορά για τις τραπεζικές υπηρεσίες έχει ουσιαστική σημασία για την προαγωγή της οικονομικής ανάκαμψης στην Ένωση. Ωστόσο, η τρέχουσα χρηματοπιστωτική και οικονομική κρίση έχει δείξει ότι απειλείται η λειτουργία της εσωτερικής αγοράς σε αυτόν τον τομέα και ότι υπάρχει αυξανόμενος κίνδυνος χρηματοπιστωτικού κατακερματισμού. Η ρευστότητα των διατραπεζικών αγορών έχει περιοριστεί και οι διασυνοριακές τραπεζικές δραστηριότητες μειώνονται λόγω του φόβου μετάδοσης, αλλά και λόγω της έλλειψης εμπιστοσύνης σε άλλα εθνικά τραπεζικά συστήματα και στην ικανότητα των κρατών μελών να στηρίζουν τις τράπεζες. (2) Οι αποκλίσεις στους εθνικούς κανόνες εξυγίανσης των κρατών μελών και στις αντίστοιχες διοικητικές πρακτικές και η απουσία ενιαίας διαδικασίας λήψης αποφάσεων σε ενωσιακό επίπεδο σε ό, τι αφορά την εξυγίανση των διασυνοριακών τραπεζών, συμβάλλουν σε αυτή την έλλειψη εμπιστοσύνης και στην αστάθεια της αγοράς, εφόσον δεν εξασφαλίζουν βεβαιότητα και προβλεψιμότητα ως προς τα πιθανά αποτελέσματα μιας τραπεζικής χρεοκοπίας. Οι αποφάσεις εξυγίανσης που λαμβάνονται σε εθνικό επίπεδο οδηγούν σε στρεβλώσεις του ανταγωνισμού και, σε τελική ανάλυση, υπονομεύουν την εσωτερική αγορά. (3) Οι διαφορετικές πρακτικές των κρατών μελών όσον αφορά τη μεταχείριση των πιστωτών των υπό εξυγίανση τραπεζών και τα μέτρα διάσωσης τραπεζών που χρεοκοπούν, έχουν ιδίως αντίκτυπο στον διαλαμβανόμενο πιστωτικό κίνδυνο, την οικονομική ευρωστία και τη φερεγγυότητα των τραπεζών τους. Αυτό υπονομεύει την εμπιστοσύνη του κοινού στον τραπεζικό τομέα και παρακωλύει την άσκηση της ελευθερίας εγκατάστασης και της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών στην εσωτερική αγορά διότι το χρηματοδοτικό κόστος θα ήταν χαμηλότερο αν δεν υπήρχαν τέτοιες διαφορές όσον αφορά τις πρακτικές των κρατών μελών. (4) Αποκλίσεις στους εθνικούς κανόνες εξυγίανσης των διαφόρων κρατών μελών και στις αντίστοιχες διοικητικές πρακτικές μπορούν να οδηγήσουν σε υψηλότερο κόστος δανεισμού για τις τράπεζες και τους πελάτες, αποκλειστικά και μόνο λόγω του τόπου εγκατάστασής τους και ανεξάρτητα από την πραγματική πιστοληπτική τους ικανότητα. Οι πελάτες των τραπεζών σε ορισμένα κράτη μέλη αντιμετωπίζουν επιπλέον υψηλότερα επιτόκια δανεισμού σε σχέση με τους πελάτες των τραπεζών σε άλλα κράτη μέλη, ανεξάρτητα από την πιστοληπτική τους ικανότητα. (5) Εφόσον οι κανόνες εξυγίανσης, οι πρακτικές και οι προσεγγίσεις επιμερισμού των βαρών παραμένουν σε εθνικές ρυθμίσεις και οι χρηματοοικονομικοί πόροι που απαιτούνται για τη χρηματοδότηση της εξυγίανσης συγκεντρώνονται και δαπανώνται σε εθνικό επίπεδο, η εσωτερική αγορά θα παραμένει κατακερματισμένη. Επιπλέον, οι εθνικές εποπτικές αρχές διαθέτουν ισχυρά κίνητρα για ελαχιστοποίηση των δυνητικών επιπτώσεων της τραπεζικής κρίσης στην οικεία εθνική οικονομία, θεσπίζοντας μονομερή δράση για την οριοθέτηση των τραπεζικών πράξεων, για παράδειγμα περιορίζοντας τις ενδοομιλικές μεταβιβάσεις και τη χορήγηση δανείων ή επιβάλλοντας μεγαλύτερη ρευστότητα και κεφαλαιακές απαιτήσεις σε θυγατρικές υπό τη δικαιοδοσία τους για ενδεχομένως προβληματικές μητρικές επιχειρήσεις. Αυτό περιορίζει τις διασυνοριακές δραστηριότητες των τραπεζών δημιουργεί κατά συνέπεια εμπόδια στην άσκηση των θεμελιωδών ελευθεριών και νοθεύει τον ανταγωνισμό στην εσωτερική αγορά. (6) Η οδηγία [ ] του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου [13]έχει εναρμονίσει σε ορισμένο βαθμό τους εθνικούς κανόνες εξυγίανσης των τραπεζών και έχει προβλέψει τη συνεργασία μεταξύ των αρχών εξυγίανσης, κατά τον χειρισμό της πτώχευσης διασυνοριακών τραπεζών. Ωστόσο, η εναρμόνιση που προβλέπει η οδηγία [ ] δεν είναι πλήρης και η διαδικασία λήψης αποφάσεων δεν γίνεται σε κεντρικό επίπεδο. Η οδηγία [ ] προβλέπει κυρίως κοινά εργαλεία και εξουσίες εξυγίανσης για τις εθνικές αρχές κάθε κράτους μέλους αλλά παρέχει διακριτική ευχέρεια στις εθνικές αρχές σε ό, τι αφορά την εφαρμογή των εργαλείων και τη χρήση των εθνικών χρηματοδοτικών ρυθμίσεων προς υποστήριξη της διαδικασίας εξυγίανσης. Η οδηγία [ ] δεν αποφεύγει τη λήψη, από τα κράτη μέλη, χωριστών και πιθανόν αντιφατικών αποφάσεων όσον αφορά την εξυγίανση διασυνοριακών ομίλων που ενδέχεται να επηρεάσουν το συνολικό κόστος της εξυγίανσης. Εξάλλου, δεδομένου ότι προβλέπει τις εθνικές χρηματοδοτικές ρυθμίσεις, δεν περιορίζει επαρκώς την εξάρτηση των τραπεζών από την στήριξη από εθνικούς προϋπολογισμούς και δεν εμποδίζει τις διαφορετικές προσεγγίσεις από τα κράτη μέλη σε ό, τι αφορά τη χρήση των ρυθμίσεων χρηματοδότησης. (7) Η εξασφάλιση αποτελεσματικών ενιαίων αποφάσεων εξυγίανσης για τις προβληματικές τράπεζες εντός της Ένωσης, καθώς και ό, τι αφορά τη χρήση κονδυλίων που διατίθενται σε επίπεδο Ένωσης, έχει ζωτική σημασία για την ολοκλήρωση της εσωτερικής αγοράς χρηματοπιστωτικών υπηρεσιών. Στο πλαίσιο της εσωτερικής αγοράς, η πτώχευση τραπεζών σε ένα κράτος μέλος μπορεί να επηρεάσει τη σταθερότητα των χρηματοπιστωτικών αγορών σε ολόκληρη την Ένωση. Η διασφάλιση αποτελεσματικών και ομοιόμορφων κανόνων και ισότιμων όρων χρηματοδότησης της εξυγίανσης σε όλα τα κράτη μέλη είναι προς το συμφέρον όχι μόνο των κρατών μελών στα οποία λειτουργούν οι τράπεζες, αλλά και προς το συμφέρον όλων των κρατών μελών γενικά, ως μέσο διατήρησης του ανταγωνισμού και βελτίωσης της λειτουργίας της εσωτερικής αγοράς. Τα τραπεζικά συστήματα στην εσωτερική αγορά είναι σε μεγάλο βαθμό διασυνδεδεμένα, οι τραπεζικοί όμιλοι είναι διεθνείς και οι τράπεζες διαθέτουν μεγάλο ποσοστό αλλοδαπών στοιχείων ενεργητικού. Ελλείψει Ενιαίου Μηχανισμού Εξυγίανσης, οι τραπεζικές κρίσεις στα κράτη μέλη που συμμετέχουν στον ΕΕΜ θα έχουν ισχυρότερες αρνητικές συστημικές επιπτώσεις και στα μη συμμετέχοντα κράτη μέλη. Με τη δημιουργία Ενιαίου Μηχανισμού Εξυγίανσης θα αυξηθεί η σταθερότητα των τραπεζών των συμμετεχόντων κρατών μελών και θα αποτραπούν οι δευτερογενείς επιπτώσεις των κρίσεων στα μη συμμετέχοντα κράτη μέλη και, με τον τρόπο αυτό, θα διευκολυνθεί η λειτουργία του συνόλου της εσωτερικής αγοράς. (8) Μετά τη σύσταση του ΕΕΜ, με τον κανονισμό (ΕΕ) αριθ..../...[14] του Συμβουλίου, σύμφωνα με τον οποίο οι τράπεζες των συμμετεχόντων κρατών μελών εποπτεύονται από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) σε κεντρικό επίπεδο, υπάρχει απόκλιση μεταξύ της εποπτείας των εν λόγω τραπεζών από την Ένωση και της εθνικής μεταχείρισης των εν λόγω τραπεζών στο πλαίσιο των διαδικασιών εξυγίανσης, σύμφωνα με την οδηγία [ ]. (9) Ενώ οι τράπεζες σε κράτη μέλη που παραμένουν εκτός του ΕΕΜ, επωφελούνται σε εθνικό επίπεδο εναρμονισμένων ρυθμίσεων εποπτείας, εξυγίανσης και χρηματοπιστωτικής προστασίας, οι τράπεζες σε κράτη μέλη που συμμετέχουν στον ΕΕΜ υπόκεινται σε ενωσιακές ρυθμίσεις για την εποπτεία και σε εθνικές ρυθμίσεις για την εξυγίανση και τα δίκτυα χρηματοοικονομικής προστασίας. Η προαναφερόμενη έλλειψη εναρμόνισης δημιουργεί ανταγωνιστικό μειονέκτημα για τις τράπεζες στα κράτη μέλη που συμμετέχουν στον ΕΕΜ σε σύγκριση με αυτές των άλλων κρατών μελών. Επειδή η εποπτεία και εξυγίανση γίνονται σε δύο διαφορετικά επίπεδα εντός του ΕΕΜ, η παρέμβαση και εξυγίανση των τραπεζών στα κράτη μέλη που συμμετέχουν στον ΕΕΜ δεν θα είναι τόσο ταχείες, συνεπείς και αποτελεσματικές όσο σε τράπεζες στα κράτη μέλη εκτός του ΕΕΜ. Αυτό έχει αρνητικές επιπτώσεις στο κόστος χρηματοδότησης για τις εν λόγω τράπεζες και προκαλεί ανταγωνιστικό μειονέκτημα, με αρνητικές επιπτώσεις για τα κράτη μέλη στα οποία λειτουργούν οι εν λόγω τράπεζες και για τη συνολική λειτουργία της εσωτερικής αγοράς. Ως εκ τούτου, η θέσπιση ενός κεντρικού μηχανισμού εξυγίανσης για όλες τις τράπεζες που λειτουργούν στα κράτη μέλη που συμμετέχουν στον ΕΕΜ έχει θεμελιώδη σημασία για την εξασφάλιση ίσων όρων ανταγωνισμού. (10) Η από κοινού ανάληψη αρμοδιοτήτων εξυγίανσης στο εθνικό και στο ενωσιακό επίπεδο θα πρέπει να εναρμονιστεί με την από κοινού ανάληψη αρμοδιοτήτων εποπτείας μεταξύ των εν λόγω επιπέδων. Εφόσον η εποπτεία παραμένει εθνική αρμοδιότητα σε ένα κράτος μέλος, το συγκεκριμένο κράτος μέλος παραμένει υπεύθυνο για τις οικονομικές συνέπειες της πτώχευσης μιας τράπεζας. Ο Ενιαίος Μηχανισμός Εξυγίανσης θα πρέπει συνεπώς να επεκταθεί μόνο σε τράπεζες και χρηματοπιστωτικά ιδρύματα εγκατεστημένα σε κράτη μέλη που συμμετέχουν στον ΕΕΜ και υπόκεινται στην εποπτεία της ΕΚΤ στο πλαίσιο του ΕΕΜ. Τράπεζες εγκατεστημένες στα κράτη μέλη που δεν συμμετέχουν στον ΕΕΜ δεν θα πρέπει να υπόκεινται σε Ενιαίο Μηχανισμό Εξυγίανσης. Εάν τα εν λόγω κράτη μέλη υπαχθούν στον Ενιαίο Μηχανισμό Εξυγίανσης, αυτό θα θέσπιζε εσφαλμένα κίνητρα γι’ αυτά. Οι εποπτικές αρχές σε αυτά τα κράτη μέλη μπορούν να είναι πιο επιεικείς έναντι τραπεζών υπό τη δικαιοδοσία τους, εφόσον δεν θα πρέπει να επωμιστούν τον πλήρη οικονομικό κίνδυνο της πτώχευσής τους. Ως εκ τούτου, προκειμένου να εξασφαλιστεί παραλληλισμός με το τον ΕΕΜ, ο Ενιαίος Μηχανισμός Εξυγίανσης θα πρέπει να εφαρμόζεται στα κράτη μέλη που συμμετέχουν στον ΕΕΜ. Όταν τα κράτη μέλη προσχωρούν στον ΕΕΜ, θα πρέπει επίσης να υπόκεινται αυτομάτως στον Ενιαίο Μηχανισμό Εξυγίανσης. Τελικά, ο Ενιαίος Μηχανισμός Εξυγίανσης αναμένεται να επεκταθεί σε όλη την εσωτερική αγορά. (11) Το Ενιαίο Ταμείο Εξυγίανσης τραπεζών (εφεξής «Ταμείο») αποτελεί βασικό στοιχείο χωρίς το οποίο η σύσταση Ενιαίου Μηχανισμού Εξυγίανσης δεν θα είναι σε θέση να λειτουργήσει ορθά. Διαφορετικά συστήματα εθνικής χρηματοδότησης στρεβλώνουν την εφαρμογή ενιαίων κανόνων για την εξυγίανση των τραπεζών στην εσωτερική αγορά. Το Ταμείο αναμένεται να συμβάλει στην εξασφάλιση ενιαίας διοικητικής πρακτικής κατά τη χρηματοδότηση της εξυγίανσης και στην αποφυγή παρεμβολής εμποδίων στην άσκηση των θεμελιωδών ελευθεριών ή νόθευσης του ανταγωνισμού στην εσωτερική αγορά λόγω διαφορετικών εθνικών πρακτικών. Το Ταμείο θα πρέπει να χρηματοδοτείται άμεσα από τις τράπεζες και οι πόροι εξυγίανσης να συγκεντρώνονται σε επίπεδο Ένωσης έτσι ώστε να μπορούν να διατίθενται αντικειμενικά σε όλα τα κράτη μέλη, αυξάνοντας έτσι τη χρηματοπιστωτική σταθερότητα και περιορίζοντας το σύνδεσμο μεταξύ της διαλαμβανόμενης δημοσιονομικής θέσης των επιμέρους κρατών μελών και του κόστους χρηματοδότησης των τραπεζών και των επιχειρήσεων που δραστηριοποιούνται στα εν λόγω κράτη μέλη. (12) Είναι, επομένως, απαραίτητο να ληφθούν μέτρα για τη δημιουργία Ενιαίου Μηχανισμού Εξυγίανσης για όλα τα κράτη μέλη που συμμετέχουν στο ενιαίο εποπτικό μηχανισμό, προκειμένου να διευκολυνθεί η σωστή και σταθερή λειτουργία της εσωτερικής αγοράς. (13) Η σε κεντρικό επίπεδο εφαρμογή των κανόνων εξυγίανσης των τραπεζών που παρατίθενται στην οδηγία [ ] από μια ενιαία ενωσιακή αρχή εξυγίανσης στα συμμετέχοντα κράτη μέλη μπορεί να εξασφαλιστεί μόνο εάν οι κανόνες που διέπουν τη σύσταση και τη λειτουργία ενός Ενιαίου Μηχανισμού Εξυγίανσης εφαρμόζονται απευθείας στα κράτη μέλη για να αποφεύγονται διαφορετικές ερμηνείες στα κράτη μέλη. Αυτό θα είναι επωφελές για το σύνολο της εσωτερικής αγοράς, διότι θα συμβάλει στην εξασφάλιση ισότιμων όρων ανταγωνισμού και στη πρόληψη εμποδίων για την ελεύθερη άσκηση των θεμελιωδών ελευθεριών στα συμμετέχοντα κράτη μέλη καθώς και σε ολόκληρη την εσωτερική αγορά. (14) Ένας Ενιαίος Μηχανισμός Εξυγίανσης που αντικατοπτρίζει το πεδίο εφαρμογής του κανονισμού (ΕΕ) αριθ..../..., του Συμβουλίου, θα πρέπει να καλύπτει όλα τα πιστωτικά ιδρύματα που είναι εγκατεστημένα στα συμμετέχοντα κράτη μέλη. Ωστόσο, εντός του πλαισίου Ενιαίου Μηχανισμού Εξυγίανσης, θα πρέπει να είναι δυνατή η άμεση εξυγίανση κάθε πιστωτικού ιδρύματος σε ένα συμμετέχον κράτος μέλος για την αποφυγή ασυμμετριών στο πλαίσιο της εσωτερικής αγοράς σε ό, τι αφορά τη μεταχείριση προβληματικών ιδρυμάτων και πιστωτών κατά τη διάρκεια διαδικασίας εξυγίανσης. Στο βαθμό που οι μητρικές επιχειρήσεις, οι εταιρείες επενδύσεων και τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα εντάσσονται στην ενοποιημένη εποπτεία που ασκεί η ΕΚΤ, θα πρέπει να περιληφθούν στο πεδίο εφαρμογής του Ενιαίου Μηχανισμού Εξυγίανσης. Παρά το γεγονός ότι η εποπτεία της ΕΚΤ δεν θα εξατομικεύεται για κάθε εν λόγω ίδρυμα, η ΕΚΤ θα είναι η μόνη εποπτική αρχή η οποία θα έχει παγκόσμια θεώρηση του κινδύνου στον οποίο εκτίθεται ένας όμιλος και έμμεσα, τα επιμέρους μέλη. Ο αποκλεισμός οντοτήτων που αποτελούν μέρος της ενοποιημένης εποπτείας εντός του πεδίου της ΕΚΤ, από το πεδίο εφαρμογής του Ενιαίου Μηχανισμού Εξυγίανσης, θα καθιστούσε αδύνατο τον σχεδιασμό της εξυγίανσης τραπεζικών ομίλων και την υιοθέτηση μιας στρατηγικής εξυγίανσης του ομίλου και θα καθιστούσε πολύ λιγότερο αποτελεσματικές τις αποφάσεις εξυγίανσης. (15) Εντός του Ενιαίου Μηχανισμού Εξυγίανσης, οι αποφάσεις πρέπει να λαμβάνονται στο καταλληλότερο επίπεδο. (16) Η ΕΚΤ, ως επόπτης εντός του ΕΕΜ, είναι το πλέον κατάλληλο όργανο για να αξιολογήσει εάν ένα πιστωτικό ίδρυμα βρίσκεται σε σημείο πτώχευσης ή πιθανής πτώχευσης, και εάν δεν υπάρχει εύλογη προοπτική, οποιαδήποτε εναλλακτική δράση του ιδιωτικού τομέα ή εποπτικά μέτρα να αποτρέψουν την πτώχευση εντός ευλόγου χρονικού διαστήματος. Το Συμβούλιο, μετά από κοινοποίηση της ΕΚΤ, θα πρέπει να υποβάλει σύσταση στην Επιτροπή. Με δεδομένη την ανάγκη εξισορρόπησης μεταξύ των διαφόρων συμφερόντων που διακυβεύονται, η Επιτροπή θα πρέπει να αποφασίσει κατά πόσον ένα ίδρυμα θα τεθεί υπό εξυγίανση, ενώ θα πρέπει επίσης να αποφασίσει το σαφές και λεπτομερές πλαίσιο εξυγίανσης για τον καθορισμό των δράσεων εξυγίανσης τις οποίες πρέπει να αναλάβει το Συμβούλιο. Στο πλαίσιο αυτό, το Συμβούλιο θα πρέπει να αποφασίσει για καθεστώς εξυγίανσης και να δώσει εντολές στις εθνικές αρχές εξυγίανσης σχετικά με τα εργαλεία και τις εξουσίες εξυγίανσης, οι οποίες θα εκτελούνται σε εθνικό επίπεδο. (17) Το Συμβούλιο θα πρέπει να εξουσιοδοτείται να λαμβάνει αποφάσεις, ιδίως σε ό, τι αφορά τον σχεδιασμό της εξυγίανσης, την εκτίμηση της δυνατότητας εξυγίανσης, την άρση των εμποδίων στη δυνατότητα εξυγίανσης και την προετοιμασία των δράσεων εξυγίανσης. Οι εθνικές αρχές εξυγίανσης θα πρέπει να συνδράμουν το Συμβούλιο κατά το σχεδιασμό της εξυγίανσης και την προετοιμασία των αποφάσεων εξυγίανσης. Επιπλέον, καθώς η άσκηση εξουσιών εξυγίανσης συνεπάγεται την εφαρμογή του εθνικού δικαίου, οι εθνικές αρχές εξυγίανσης πρέπει να φέρουν την ευθύνη εφαρμογής των αποφάσεων εξυγίανσης. (18) Έχει αποφασιστική σημασία για την ομαλή λειτουργία της εσωτερικής αγοράς, η εφαρμογή των ιδίων κανόνων σε όλα τα μέτρα εξυγίανσης, ανεξάρτητα από το αν αυτοί θεσπίζονται από εθνικές αρχές εξυγίανσης βάσει της οδηγίας [ ] ή εντός του πλαισίου του Ενιαίου Μηχανισμού Εξυγίανσης. Η Επιτροπή θα αξιολογεί τα εν λόγω μέτρα βάσει του άρθρου 107 της ΣΛΕΕ. Στις περιπτώσεις που η χρήση των ρυθμίσεων χρηματοδότησης της εξυγίανσης δεν συνεπάγεται κρατική ενίσχυση σύμφωνα με το άρθρο 107 παράγραφος 1 της ΣΛΕΕ, η Επιτροπή θα πρέπει, προκειμένου να εξασφαλιστούν ισότιμοι όροι ανταγωνισμού εντός της εσωτερικής αγοράς, να αξιολογεί τα μέτρα αυτά κατ’ αναλογία προς το άρθρο 107 της ΣΛΕΕ. Εάν μια κοινοποίηση δυνάμει του άρθρου 108 της Συνθήκης δεν είναι αναγκαία δεδομένου ότι η προτεινόμενη από το συμβούλιο χρήση του Ταμείου δεν συνεπάγεται κρατική ενίσχυση, σύμφωνα με το άρθρο 107 της ΣΛΕΕ, για να διασφαλιστεί η ακεραιότητα της εσωτερικής αγοράς μεταξύ των συμμετεχόντων και των μη συμμετεχόντων κρατών μελών, η Επιτροπή, κατά την αξιολόγηση της προτεινόμενης χρήσης του Ταμείου, θα πρέπει να εφαρμόσει τους σχετικούς κανόνες για τις κρατικές ενισχύσεις σύμφωνα με το άρθρο 107 της ΣΛΕΕ κατ’ αναλογία. Το Συμβούλιο θα πρέπει να αποφασίσει για το καθεστώς εξυγίανσης μόνο αφού η Επιτροπή εξασφαλίσει, κατ’ αναλογία με τους κανόνες για τις κρατικές ενισχύσεις, ότι η χρήση του Ταμείου ακολουθεί τους ίδιους κανόνες όπως και οι παρεμβάσεις δυνάμει των εθνικών ρυθμίσεων χρηματοδότησης. (19) Προκειμένου να διασφαλιστεί η ταχεία και αποτελεσματική διαδικασία λήψης απόφασης για εξυγίανση, το Συμβούλιο πρέπει να είναι ειδικός οργανισμός της Ένωσης με ειδική δομή, που να αντιστοιχεί στα ειδικά καθήκοντα του και να αποκλίνει από το πρότυπο όλων των άλλων οργανισμών της Ένωσης. Η σύνθεση του πρέπει να εξασφαλίζει ότι λαμβάνονται δεόντως υπόψη όλα τα σχετικά συμφέροντα που διακυβεύονται στις διαδικασίες εξυγίανσης. Το Συμβούλιο θα πρέπει να λειτουργεί στο πλαίσιο των εκτελεστικών συνόδων ή της ολομέλειας. Στις εκτελεστικές συνόδους απαρτίζεται από τον εκτελεστικό διευθυντή, τον αναπληρωτή εκτελεστικό διευθυντή και από εκπροσώπους της Επιτροπής και της ΕΚΤ. Λαμβανομένων υπόψη των αποστολών του Συμβουλίου, ο εκτελεστικός διευθυντής και ο αναπληρωτής εκτελεστικός διευθυντής πρέπει να διορίζονται από το Συμβούλιο κατόπιν προτάσεως της Επιτροπής και μετά από ακρόαση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Κατά τη διάρκεια των διαβουλεύσεων για την εξυγίανση τράπεζας ή ομίλου οι οποίοι είναι εγκατεστημένοι σε ένα συμμετέχον κράτος μέλος, η εκτελεστική σύνοδος του Συμβουλίου πρέπει επίσης να συγκαλεί και να εμπλέκει στη διαδικασία λήψης αποφάσεων το μέλος που ορίζεται από το ενδιαφερόμενο κράτος μέλος και που εκπροσωπεί την εθνική αρχή εξυγίανσης. Κατά τη διάρκεια των διαβουλεύσεων για τον διασυνοριακό όμιλο, τα μέλη που διορίζει το κράτος μέλος καταγωγής και όλα τα ενδιαφερόμενα κράτη μέλη υποδοχής που εκπροσωπούν τις οικείες εθνικές αρχές εξυγίανσης θα πρέπει επίσης να συγκληθούν και να συμμετάσχουν στη διαδικασία λήψης αποφάσεων της εκτελεστικής συνόδου του Συμβουλίου. Ωστόσο, οι αρχές της χώρας καταγωγής και της χώρας υποδοχής θα πρέπει να επηρεάζουν με ισόρροπο τρόπο την απόφαση και, ως εκ τούτου, οι αρχές της χώρας υποδοχής θα πρέπει να διαθέτουν από κοινού μία μόνο ψήφο. Στις συνεδριάσεις του συμβουλίου μπορούν επίσης να κληθούν να παρίστανται παρατηρητές, μεταξύ άλλων και ένας εκπρόσωπος του ΕΜΣ και της Ευρωομάδας. (20) Λαμβάνοντας υπόψη τις αποστολές του Συμβουλίου και τους στόχους της εξυγίανσης στους οποίους περιλαμβάνεται η προστασία των δημοσίων πόρων, η λειτουργία του Συμβουλίου θα πρέπει να χρηματοδοτείται από εισφορές τις οποίες καταβάλλουν τα πιστωτικά ιδρύματα στα συμμετέχοντα κράτη μέλη. (21) Το συμβούλιο και η Επιτροπή, κατά περίπτωση, θα πρέπει να αντικαθιστούν τις εθνικές αρχές εξυγίανσης που ορίζονται δυνάμει της οδηγίας [ ] όσον αφορά όλες τις πτυχές που συνδέονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για εξυγίανση. Οι εθνικές αρχές εξυγίανσης που έχουν ορισθεί δυνάμει της οδηγίας [ ] θα πρέπει να συνεχίσουν τις δραστηριότητες που συνδέονται με την εφαρμογή των καθεστώτων εξυγίανσης, τα οποία εγκρίνει το Συμβούλιο. Προκειμένου να εξασφαλιστεί η διαφάνεια και ο δημοκρατικός έλεγχος, αλλά και να διαφυλαχθούν τα δικαιώματα των ευρωπαϊκών θεσμικών οργάνων, το συμβούλιο θα πρέπει να λογοδοτεί στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και στο Συμβούλιο σχετικά με τις αποφάσεις που λαμβάνονται με βάση την παρούσα πρόταση. Για τους ίδιους λόγους διαφάνειας και δημοκρατικού ελέγχου, τα εθνικά κοινοβούλια πρέπει να έχουν ορισμένα δικαιώματα πληροφόρησης σχετικά με τις δραστηριότητες του Συμβουλίου και να εγκαινιάσουν διάλογο μαζί του. (22) Όταν η οδηγία [ ] προβλέπει τη δυνατότητα εφαρμογής απλουστευμένων υποχρεώσεων ή παραίτησης των εθνικών αρχών εξυγίανσης σε ό τι αφορά την απαίτηση εκπόνησης σχεδίων εξυγίανσης, πρέπει να προβλέπεται διαδικασία βάσει της οποίας το Συμβούλιο θα επιτρέπει την εφαρμογή των εν λόγω απλουστευμένων υποχρεώσεων. (23) Για τη διασφάλιση ομοιόμορφης προσέγγισης για τα ιδρύματα και τους ομίλους, το Συμβούλιο θα πρέπει να εξουσιοδοτείται να καταρτίζει σχέδια εξυγίανσης για τέτοια ιδρύματα και ομίλους. Το Συμβούλιο θα πρέπει να αξιολογήσει τη δυνατότητα εξυγίανσης ιδρυμάτων και ομίλων και να λάβει μέτρα με στόχο την εξάλειψη των εμποδίων στη δυνατότητα εξυγίανσης, εφόσον υπάρχουν. Το Συμβούλιο θα πρέπει να ζητά από τις εθνικές αρχές εξυγίανσης να εφαρμόζουν τα εν λόγω κατάλληλα μέτρα με στόχο την εξάλειψη των εμποδίων στη δυνατότητα εξυγίανσης, προκειμένου να εξασφαλίζονται η συνέπεια και η δυνατότητα εξυγίανσης των οικείων ιδρυμάτων. (24) Ο σχεδιασμός της εξυγίανσης αποτελεί ουσιώδες στοιχείο για την αποτελεσματική εξυγίανση. Το Συμβούλιο θα πρέπει επομένως να έχει την εξουσία να απαιτεί αλλαγές στη δομή και την οργάνωση των ιδρυμάτων ή των ομίλων, προκειμένου να αρθούν τα πρακτικά εμπόδια στην εφαρμογή των εργαλείων εξυγίανσης και να διασφαλιστεί η δυνατότητα εξυγίανσης των σχετικών οντοτήτων. Λόγω του δυνητικού συστημικού χαρακτήρα όλων των ιδρυμάτων, είναι εξαιρετικά σημαντικό, για να διατηρηθεί η χρηματοπιστωτική σταθερότητα, οι αρχές να διαθέτουν τη δυνατότητα να εξυγιάνουν οποιοδήποτε ίδρυμα. Προκειμένου να τηρείται το δικαίωμα του επιχειρείν, που ορίζεται στο άρθρο 16 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων, η διακριτική ευχέρεια του Συμβουλίου θα πρέπει να περιορίζεται στο αναγκαίο για την απλούστευση της δομής και των λειτουργιών του ιδρύματος, με μοναδικό σκοπό τη βελτίωση της δυνατότητας εξυγίανσής του. Επιπλέον, κάθε μέτρο που επιβάλλεται για τους σκοπούς αυτούς θα πρέπει να συνάδει με το δίκαιο της Ένωσης. Τα μέτρα δεν θα πρέπει να συνεπάγονται ούτε άμεσες ούτε έμμεσες διακρίσεις λόγω εθνικότητας, και η εφαρμογή τους θα πρέπει να δικαιολογούνται για επιτακτικούς λόγους δημοσίου συμφέροντος με στόχο τη διατήρηση της χρηματοπιστωτικής σταθερότητας. Για να προσδιοριστεί κατά πόσον μια δράση είναι προς όφελος του δημοσίου συμφέροντος, το Συμβούλιο, ενεργώντας προς το δημόσιο συμφέρον, θα πρέπει να είναι σε θέση να επιτυγχάνει τους στόχους για εξυγίανση, χωρίς να προσκρούει σε εμπόδια κατά την εφαρμογή των εργαλείων εξυγίανσης ή όσον αφορά τη δυνατότητα άσκησης των εξουσιών που του έχουν ανατεθεί. Εξάλλου, μια δράση δεν θα πρέπει να υπερβαίνει το ελάχιστο αναγκαίο όριο για την επίτευξη των στόχων. (25) Ο Ενιαίος Μηχανισμός Εξυγίανσης θα πρέπει να βασίζεται στα πλαίσια της οδηγίας [ ] και του ΕΕΜ. Ως εκ τούτου, το Συμβούλιο θα πρέπει να έχει τη δυνατότητα να παρεμβαίνει έγκαιρα, σε περίπτωση επιδείνωσης της χρηματοπιστωτικής κατάστασης ή της φερεγγυότητας ενός ιδρύματος. Οι πληροφορίες που το Συμβούλιο λαμβάνει από τις εθνικές αρχές εξυγίανσης ή από την ΕΚΤ σε αυτό το στάδιο, είναι απαραίτητες για τον καθορισμό των ενεργειών στις οποίες ενδέχεται να προβεί για την προετοιμασία της εξυγίανσης του ενδιαφερόμενου ιδρύματος. (26) Για να εξασφαλιστεί ανάληψη ταχείας δράσης εξυγίανσης όταν τούτο καθίσταται αναγκαίο, το Συμβούλιο θα πρέπει να παρακολουθεί εκ του σύνεγγυς, σε συνεργασία με τη σχετική αρμόδια αρχή ή την ΕΚΤ, την κατάσταση των οικείων ιδρυμάτων και τη συμμόρφωση τους με κάθε μέτρο έγκαιρης παρέμβασης που λαμβάνεται υπέρ αυτών. (27) Για την ελαχιστοποίηση τυχόν διαταραχής που πλήττει τη χρηματοπιστωτική αγορά και την οικονομία, η διαδικασία εξυγίανσης θα πρέπει να επιτυγχάνεται σε σύντομο χρονικό διάστημα. Η Επιτροπή θα πρέπει, σε όλη τη διάρκεια της διαδικασίας εξυγίανσης, να έχει πρόσβαση σε κάθε πληροφορία που θεωρεί απαραίτητη για τη λήψη τεκμηριωμένης απόφασης κατά τη διαδικασία εξυγίανσης. Εάν η Επιτροπή αποφασίσει να τεθεί ένα ίδρυμα υπό εξυγίανση, το Συμβούλιο θα πρέπει να εγκρίνει αμέσως το καθεστώς εξυγίανσης στο οποίο καθορίζονται οι λεπτομέρειες για τα εφαρμοστέα εργαλεία και εξουσίες εξυγίανσης καθώς και για τη χρήση των ρυθμίσεων χρηματοδότησης. (28) Η εκκαθάριση προβληματικού ιδρύματος με συνήθεις διαδικασίες αφερεγγυότητας θα μπορούσε να θέσει σε κίνδυνο τη χρηματοπιστωτική σταθερότητα, να διακόψει την παροχή βασικών υπηρεσιών και να βλάψει την προστασία των καταθετών. Σε αυτή την περίπτωση, η εφαρμογή εργαλείων εξυγίανσης είναι θέμα δημοσίου συμφέροντος. Επομένως, οι στόχοι της εξυγίανσης θα πρέπει να είναι η διασφάλιση της συνέχισης των βασικών χρηματοπιστωτικών υπηρεσιών, η διατήρηση της σταθερότητας του χρηματοπιστωτικού συστήματος, η μείωση του ηθικού κινδύνου με την ελαχιστοποίηση της εξάρτησης των προβληματικών ιδρυμάτων από δημόσια χρηματοπιστωτική στήριξη και η προστασία των καταθετών. (29) Ωστόσο, η πριν ληφθεί απόφαση για τη διατήρηση του ιδρύματος σε λειτουργία, θα πρέπει πάντοτε να εξετάζεται η περίπτωση εκκαθάρισης ενός αφερέγγυου ιδρύματος μέσω κανονικών διαδικασιών αφερεγγυότητας. Ένα αφερέγγυο ίδρυμα θα πρέπει να διατηρείται σε λειτουργία για λόγους χρηματοπιστωτικής σταθερότητας με χρήση, στο μέτρο του δυνατού, ιδιωτικών κεφαλαίων. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί είτε μέσω της πώλησης σε αγοραστή του ιδιωτικού τομέα ή της συγχώνευσής του με αυτόν, είτε κατόπιν της απομείωσης των υποχρεώσεων του ιδρύματος ή κατόπιν της μετατροπής του χρέους του σε μετοχικό κεφάλαιο, προκειμένου να γίνει ανακεφαλαιοποίηση. (30) Κατά την άσκηση των αρμοδιοτήτων εξυγίανσης, η Επιτροπή και το Συμβούλιο θα πρέπει να διασφαλίζουν ότι οι μέτοχοι και οι πιστωτές αναλαμβάνουν κατάλληλο μερίδιο των ζημιών, ότι τα ανώτερα διοικητικά στελέχη αντικαθίστανται, ότι το κόστος της εξυγίανσης του ιδρύματος ελαχιστοποιείται, και ότι όλοι οι πιστωτές ενός αφερέγγυου ιδρύματος που ανήκουν στην ίδια τάξη ιεράρχησης τυγχάνουν της ιδίας μεταχείρισης. (31) Οι περιορισμοί στα δικαιώματα των μετόχων και των πιστωτών θα πρέπει να είναι σύμφωνοι με το άρθρο 52 του Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων. Επομένως, τα εργαλεία εξυγίανσης θα πρέπει να εφαρμόζονται μόνο στα ιδρύματα που βρίσκονται σε σημείο πτώχευσης ή κινδυνεύουν να πτωχεύσουν, και μόνο όταν αυτό είναι αναγκαίο για την επιδίωξη του στόχου της χρηματοπιστωτικής σταθερότητας υπέρ του γενικού συμφέροντος. Συγκεκριμένα, τα εργαλεία εξυγίανσης θα πρέπει να εφαρμόζονται όταν το ίδρυμα δεν δύναται να εκκαθαριστεί υπό συνήθεις διαδικασίες αφερεγγυότητας χωρίς να αποσταθεροποιηθεί το χρηματοπιστωτικό σύστημα, τα δε μέτρα είναι αναγκαία προκειμένου να διασφαλιστεί η ταχεία μεταβίβαση και η συνέχεια των συστημικά σημαντικών λειτουργιών και όταν δεν υπάρχει καμία εύλογη προοπτική για εναλλακτική λύση από τον ιδιωτικό τομέα, περιλαμβανομένης της όποιας αύξησης κεφαλαίου από τους υφιστάμενους μετόχους ή τρίτους, που να επαρκεί για την αποκατάσταση της πλήρους βιωσιμότητας του ιδρύματος. (32) Η παρεμβολή στα δικαιώματα ιδιοκτησίας δεν θα πρέπει να είναι δυσανάλογη. Κατά συνέπεια, οι θιγόμενοι μέτοχοι και πιστωτές δεν θα πρέπει να υφίστανται μεγαλύτερες ζημίες από εκείνες που θα είχαν υποστεί εάν το ίδρυμα είχε εκκαθαριστεί κατά τη στιγμή που ελήφθη η απόφαση για εξυγίανση. Σε περίπτωση μερικής μεταβίβασης στοιχείων του ενεργητικού ενός υπό εξυγίανση ιδρύματος, σε ιδιώτη αγοραστή ή σε μεταβατική τράπεζα, το εναπομένον μέρος του υπό εξυγίανση ιδρύματος θα πρέπει να εκκαθαρίζεται σύμφωνα με συνήθεις διαδικασίες αφερεγγυότητας. Προκειμένου να προστατευθούν οι εναπομένοντες μέτοχοι και οι πιστωτές κατά τη διαδικασία εκκαθάρισης του ιδρύματος, θα πρέπει να δικαιούνται να λάβουν, κατά την εξόφληση των απαιτήσεών τους στη διαδικασία εκκαθάρισης, όχι λιγότερα από όσα υπολογίζεται ότι θα είχαν ανακτήσει εάν ολόκληρο το ίδρυμα είχε εκκαθαριστεί υπό συνήθεις διαδικασίες αφερεγγυότητας. (33) Για τον σκοπό της προστασίας του δικαιώματος των μετόχων και για να εξασφαλιστεί ότι δεν λαμβάνουν λιγότερα από όσα θα ελάμβαναν σε συνήθεις διαδικασίες αφερεγγυότητας, θα πρέπει να καθορίζονται σαφείς υποχρεώσεις όσον αφορά την αποτίμηση των στοιχείων του ενεργητικού και των υποχρεώσεων του ιδρύματος, θα πρέπει δε να προβλέπεται επαρκής χρόνος για την ορθή εκτίμηση της μεταχείρισης της οποίας θα είχαν τύχει εάν το ίδρυμα είχε εκκαθαριστεί υπό συνήθεις διαδικασίες αφερεγγυότητας. Θα πρέπει να υπάρχει η δυνατότητα έναρξης της εν λόγω αποτίμησης ήδη στη φάση της έγκαιρης παρέμβασης. Πριν αναληφθεί οποιαδήποτε δράση εξυγίανσης, θα πρέπει να διενεργείται εκτίμηση της αξίας των στοιχείων του ενεργητικού και των υποχρεώσεων του ιδρύματος, καθώς και της μεταχείρισης της οποίας θα είχαν τύχει οι μέτοχοι και οι πιστωτές σε συνήθεις διαδικασίες αφερεγγυότητας. (34) Είναι σημαντικό να αναγνωρίζονται οι ζημίες κατά την πτώχευση του ιδρύματος. Η βασική αρχή για την αποτίμηση των στοιχείων του ενεργητικού και των υποχρεώσεων των ιδρυμάτων που βρίσκονται σε σημείο πτώχευσης θα πρέπει να είναι η αγοραία τιμή τους, κατά τη στιγμή που εφαρμόζονται τα εργαλεία εξυγίανσης και στον βαθμό που οι αγορές λειτουργούν κανονικά. Όταν οι αγορές είναι πράγματι δυσλειτουργικές, η αποτίμηση θα πρέπει να διενεργείται στη δεόντως δικαιολογημένη μακροπρόθεσμη οικονομική αξία των στοιχείων του ενεργητικού και των υποχρεώσεων. Θα πρέπει να είναι δυνατόν, για λόγους επείγοντος χαρακτήρα, το Συμβούλιο να προβαίνει σε ταχεία προσωρινή αποτίμηση των στοιχείων του ενεργητικού ή των υποχρεώσεων ενός ιδρύματος που βρίσκεται σε σημείο πτώχευσης, η οποία θα πρέπει να ισχύει μέχρις ότου διενεργηθεί ανεξάρτητη αποτίμηση. (35) Για να διασφαλιστεί ότι η διαδικασία εξυγίανσης παραμένει αντικειμενική και προβλέψιμη, είναι αναγκαίο να ορισθεί η σειρά με την οποία θα πρέπει να απομειώνονται ή να μετατρέπονται οι μη διασφαλισμένες απαιτήσεις των πιστωτών κατά ενός ιδρύματος υπό εξυγίανση. Προκειμένου να περιοριστεί ο κίνδυνος να υποστούν οι πιστωτές μεγαλύτερες απώλειες απ΄ ότι εάν το ίδρυμα είχε εκκαθαριστεί σύμφωνα με τις συνήθεις διαδικασίες αφερεγγυότητας, η σειρά που θα καθοριστεί πρέπει να εφαρμόζεται στις συνήθεις διαδικασίες αφερεγγυότητας καθώς και στην απομείωση ή μετατροπή διαδικασίας υπό εξυγίανση. Αυτό θα διευκολύνει επίσης την τιμολόγηση του χρέους. (36) Η Επιτροπή θα πρέπει να καθορίζει το πλαίσιο της δράσης εξυγίανσης που πρέπει να αναλαμβάνεται ανάλογα με τις περιστάσεις της υπόθεσης, και πρέπει να είναι σε θέση να ορίσει προς χρήση όλα τα αναγκαία εργαλεία εξυγίανσης. Εντός αυτού του σαφούς και συγκεκριμένου πλαισίου, το Συμβούλιο θα πρέπει να αποφασίσει σχετικά με τις λεπτομέρειες του καθεστώτος εξυγίανσης. Τα σχετικά εργαλεία εξυγίανσης θα πρέπει να περιλαμβάνουν το εργαλείο πώλησης των επιχειρηματικών δραστηριοτήτων, το εργαλείο μεταβατικού ιδρύματος, το εργαλείο διάσωσης με ίδια μέσα και το εργαλείο διαχωρισμού στοιχείων του ενεργητικού, τα οποία επίσης προβλέπονται από την οδηγία [ ]. Το πλαίσιο θα πρέπει επίσης να καθιστά δυνατή την εκτίμηση του κατά πόσον πληρούνται οι όροι για την απομείωση και μετατροπή των κεφαλαιακών μέσων. (37) Το εργαλείο πώλησης των επιχειρηματικών δραστηριοτήτων διευκολύνει την πώληση του ιδρύματος ή μέρους των δραστηριοτήτων του σε έναν ή περισσότερους αγοραστές χωρίς τη συγκατάθεση των μετόχων. (38) Το εργαλείο διαχωρισμού στοιχείων του ενεργητικού θα πρέπει να δίνει τη δυνατότητα στις αρχές να μεταβιβάζουν απομειωμένα ή μη αποδοτικά στοιχεία του ενεργητικού σε έναν χωριστό φορέα. Το εργαλείο αυτό θα πρέπει να χρησιμοποιείται μόνο σε συνδυασμό με άλλα εργαλεία, ώστε να αποφεύγεται αδικαιολόγητο ανταγωνιστικό πλεονέκτημα υπέρ του ιδρύματος που πτωχεύει. (39) Ένα αποτελεσματικό καθεστώς εξυγίανσης θα πρέπει να ελαχιστοποιεί το κόστος της εξυγίανσης ενός ιδρύματος που πτωχεύει, το οποίο βαρύνει τους φορολογουμένους. Θα πρέπει επίσης να διασφαλίζει τη δυνατότητα εξυγίανσης ακόμη και των μεγάλων και συστημικά σημαντικών ιδρυμάτων, χωρίς να τίθεται σε κίνδυνο η χρηματοπιστωτική σταθερότητα. Το εργαλείο διάσωσης με ίδια μέσα επιτυγχάνει τον εν λόγω στόχο, διασφαλίζοντας ότι οι μέτοχοι και οι πιστωτές του ιδρύματος υφίστανται τις δέουσες ζημίες και επιβαρύνονται με το ανάλογο μέρος αυτού του κόστους. Για το σκοπό αυτό, οι νόμιμες εξουσίες απομείωσης του χρέους πρέπει να περιλαμβάνονται στο πλαίσιο εξυγίανσης, ως επιπρόσθετη επιλογή σε συνδυασμό με άλλα εργαλεία εξυγίανσης, σύμφωνα με τις συστάσεις του Συμβουλίου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας. (40) Προκειμένου να διασφαλιστεί η αναγκαία ευελιξία για τον επιμερισμό των ζημιών στους πιστωτές σε ένα φάσμα περιπτώσεων, κρίνεται σκόπιμο το εν λόγω εργαλείο διάσωσης με ίδια μέσα εφαρμόζεται, τόσο όταν ο στόχος είναι η εξυγίανση του ιδρύματος που πτωχεύει ως λειτουργούσας επιχείρησης, εάν υπάρχει ρεαλιστική προοπτική ότι μπορεί να αποκατασταθεί η βιωσιμότητα του ιδρύματος, όσο και όταν συστημικά σημαντικές υπηρεσίες μεταβιβάζονται σε μεταβατικό ίδρυμα και το εναπομένον μέρος του ιδρύματος παύει να λειτουργεί και εκκαθαρίζεται. (41) Όταν εφαρμόζεται το εργαλείο διάσωσης με ίδια μέσα με στόχο την αποκατάσταση του κεφαλαίου του προβληματικού ιδρύματος, προκειμένου να κατορθώσει να συνεχίσει να λειτουργεί ως λειτουργούσα επιχείρηση, η εξυγίανση μέσω διάσωσης με ίδια μέσα θα πρέπει πάντοτε να συνοδεύεται από αντικατάσταση της διοίκησης και επακόλουθη αναδιάρθρωση του ιδρύματος και των δραστηριοτήτων του, κατά τρόπο ώστε να αντιμετωπιστούν οι λόγοι της πτώχευσής του. Η εν λόγω αναδιάρθρωση θα πρέπει να επιτυγχάνεται μέσω της εφαρμογής ενός σχεδίου αναδιοργάνωσης της επιχείρησης. (42) Δεν κρίνεται σκόπιμη η εφαρμογή του εργαλείου διάσωσης με ίδια μέσα σε απαιτήσεις στο μέτρο που είναι εξασφαλισμένες ή με άλλο τρόπο εγγυημένες. Ωστόσο, προκειμένου να διασφαλιστεί ότι το εργαλείο διάσωσης με ίδια μέσα είναι αποτελεσματικό και επιτυγχάνει τους στόχους του, είναι επιθυμητό να μπορεί να εφαρμόζεται σε όσο το δυνατόν μεγαλύτερο φάσμα των μη εξασφαλισμένων υποχρεώσεων ενός προβληματικού ιδρύματος. Παρόλα ταύτα, κρίνεται σκόπιμη η εξαίρεση ορισμένων ειδών μη εξασφαλισμένων υποχρεώσεων από το πεδίο εφαρμογής του εργαλείου διάσωσης με ίδια μέσα. Για λόγους δημόσιας πολιτικής και αποτελεσματικής εξυγίανσης, το εργαλείο διάσωσης με ίδια μέσα δεν θα πρέπει να εφαρμόζεται στις καταθέσεις που προστατεύονται από την οδηγία 94/19/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου[15], σε υποχρεώσεις προς υπαλλήλους του προβληματικού ιδρύματος ούτε σε εμπορικές απαιτήσεις που αφορούν αγαθά και υπηρεσίες, αναγκαία για την καθημερινή λειτουργία του ιδρύματος. (43) Οι καταθέτες που έχουν καταθέσεις εγγυημένες από το σύστημα εγγύησης των καταθέσεων δεν θα πρέπει να υπόκεινται στην εφαρμογή του εργαλείου διάσωσης με ίδια μέσα. Ωστόσο, το σύστημα εγγύησης των καταθέσεων συνεισφέρει στη χρηματοδότηση της διαδικασίας εξυγίανσης στον βαθμό που θα ήταν υποχρεωμένο να αποζημιώσει τους καταθέτες. Με την άσκηση των εξουσιών διάσωσης με ίδια μέσα θα διασφαλίζεται ότι οι καταθέτες θα εξακολουθήσουν να έχουν πρόσβαση στις καταθέσεις τους, πράγμα το οποίο ήταν ο κυριότερος λόγος για την καθιέρωση των συστημάτων εγγύησης των καταθέσεων. Η απουσία πρόβλεψης της συμμετοχής στα εν λόγω συστήματα σε τέτοιες περιπτώσεις θα αποτελούσε αθέμιτο πλεονέκτημα έναντι των υπολοίπων πιστωτών οι οποίοι θα έπρεπε να υπόκεινται στην άσκηση των εξουσιών από την αρχή εξυγίανσης. (44) Για να εφαρμοστεί οι επιμερισμός των βαρών από τους μετόχους και τους δευτερεύοντες πιστωτές, όπως απαιτείται βάσει των κανόνων για τις κρατικές ενισχύσεις, ο Ενιαίος Μηχανισμός Εξυγίανσης θα μπορούσε να εφαρμόσει, κατ’ αναλογία, μετά τη θέση σε εφαρμογή του παρόντος κανονισμού, το εργαλείο διάσωσης με ίδια μέσα. (45) Για να μην διαρθρώνουν τα ιδρύματα τις υποχρεώσεις τους κατά τρόπο που να εμποδίζει την αποτελεσματικότητα του εργαλείου διάσωσης με ίδια μέσα, το συμβούλιο θα πρέπει να είναι σε θέση να αποδείξει ότι τα θεσμικά όργανα κατέχουν συνολικό ποσό των ιδίων κεφαλαίων, χρέος μειωμένης εξασφάλισης και υποχρεώσεις υψηλής εξασφάλισης, που υπόκεινται στο εργαλείο διάσωσης με ίδια μέσα, εκφρασμένο ως ποσοστό των συνολικών υποχρεώσεων του ιδρύματος, που δεν είναι αποδεκτές ως ίδια κεφάλαια για την εφαρμογή του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 575/2013 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου[16] και της οδηγίας 2013/36/ΕΕ, της 26ης Ιουνίου 2013, του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου[17], τα οποία τα ιδρύματα πρέπει να διαθέτουν ανά πάσα στιγμή. (46) Η καλύτερη μέθοδος της εξυγίανσης θα πρέπει να επιλέγεται ανάλογα με τις περιστάσεις της περίπτωσης και για το σκοπό αυτό, πρέπει να είναι διαθέσιμα όλα τα εργαλεία εξυγίανσης που προβλέπονται από την οδηγία [ ]. (47) Η οδηγία [ ] αναθέτει την εξουσία για απομείωση και μετατροπή των κεφαλαιακών μέσων σε εθνικές αρχές εξυγίανσης, δεδομένου ότι οι προϋποθέσεις για την απομείωση και μετατροπή των κεφαλαιακών μέσων μπορεί να συμπίπτουν με τις προϋποθέσεις εξυγίανσης και στην περίπτωση αυτή, πρέπει να αξιολογείται κατά πόσον μόνο η απομείωση και μετατροπή των κεφαλαιακών μέσων επαρκούν για την αποκατάσταση της χρηματοπιστωτικής ευρωστίας της υπό εξέταση οντότητας ή αν είναι αναγκαία και η ανάληψη δράσης εξυγίανσης. Κατά κανόνα, θα χρησιμοποιηθεί στο πλαίσιο της εξυγίανσης. Η Επιτροπή θα πρέπει να αντικαταστήσει τις εθνικές αρχές εξυγίανσης και σε αυτή τη λειτουργία και θα πρέπει, επομένως, να εξουσιοδοτηθεί να εκτιμήσει κατά πόσον πληρούνται οι προϋποθέσεις για την απομείωση και τη μετατροπή των κεφαλαιακών μέσων και να αποφασίσει αν θα τεθεί μια οντότητα υπό εξυγίανση, εφόσον πληρούνται και οι απαιτήσεις για εξυγίανση. (48) Η αποτελεσματικότητα και η ομοιομορφία της δράσης εξυγίανσης θα πρέπει να διασφαλίζεται σε όλα τα συμμετέχοντα κράτη μέλη. Για τον σκοπό αυτόν, το Συμβούλιο Εξυγίανσης θα πρέπει να διαθέτει την εξουσία, σε εξαιρετικές περιπτώσεις και όταν μια εθνική αρχή εξυγίανσης δεν έχει εφαρμόσει ή δεν έχει εφαρμόσει επαρκώς την απόφαση του Συμβουλίου Εξυγίανσης, να μεταβιβάσει σε άλλο πρόσωπο συγκεκριμένα δικαιώματα, περιουσιακά στοιχεία ή υποχρεώσεις ενός ιδρύματος υπό εξυγίανση ή να απαιτεί τη μετατροπή των χρεωστικών μέσων που περιέχουν συμβατική ρήτρα μετατροπής, σε ορισμένες περιστάσεις. Θα πρέπει να αποκλείεται κάθε δράση των εθνικών αρχών εξυγίανσης που περιορίζει ή επηρεάζει την άσκηση των εξουσιών ή των λειτουργιών του Συμβουλίου Εξυγίανσης. (49) Προκειμένου να ενισχυθεί η αποτελεσματικότητα του ενιαίου μηχανισμού εξυγίανσης, το Συμβούλιο Εξυγίανσης θα πρέπει να συνεργάζεται στενά με την Ευρωπαϊκή Αρχή Τραπεζών, σε όλες τις περιστάσεις. Αναλόγως με την περίπτωση, το Συμβούλιο Εξυγίανσης θα πρέπει επίσης να συνεργάζεται με την Ευρωπαϊκή Αρχή Κινητών Αξιών και Αγορών, με την Ευρωπαϊκή Αρχή Ασφαλίσεων και Επαγγελματικών Συντάξεων και με το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Συστημικού Κινδύνου, καθώς και με τις άλλες αρχές που αποτελούν μέρος του Ευρωπαϊκού Συστήματος Χρηματοοικονομικής Εποπτείας. Επιπλέον, το Συμβούλιο Εξυγίανσης θα πρέπει να συνεργάζεται στενά με την ΕΚΤ και τις άλλες αρχές που εξουσιοδοτούνται να εποπτεύουν τα πιστωτικά ιδρύματα στο πλαίσιο του ΕΕΜ, ιδίως ομίλους που υπόκεινται στην ενοποιημένη εποπτεία από την ΕΚΤ. Για τη αποτελεσματική διαχείριση της διαδικασίας εξυγίανσης των προβληματικών τραπεζών, το Συμβούλιο Εξυγίανσης θα πρέπει να συνεργάζεται με τις εθνικές αρχές εξυγίανσης, σε όλα τα στάδια της διαδικασίας εξυγίανσης. Ως εκ τούτου, η συνεργασία με τις τελευταίες είναι αναγκαία όχι μόνο για την εφαρμογή των αποφάσεων εξυγίανσης που λαμβάνονται από το Συμβούλιο Εξυγίανσης, αλλά επίσης και πριν από την έκδοση οποιασδήποτε απόφασης εξυγίανσης, κατά το στάδιο του σχεδιασμού της εξυγίανσης ή κατά τη φάση της έγκαιρης παρέμβασης. (50) Δεδομένου ότι το Συμβούλιο Εξυγίανσης αντικαθιστά τις εθνικές αρχές εξυγίανσης των συμμετεχόντων κρατών μελών όσον αφορά τις αποφάσεις τους για εξυγίανση, το Συμβούλιο Εξυγίανσης θα πρέπει επίσης να αντικαθιστά τις εν λόγω αρχές για τους σκοπούς της συνεργασίας με μη συμμετέχοντα κράτη μέλη όσον αφορά τις λειτουργίες εξυγίανσης. Το Συμβούλιο Εξυγίανσης θα πρέπει, ιδίως, να αντιπροσωπεύει όλες τις αρχές από τα συμμετέχοντα μέλη στα σώματα εξυγίανσης, συμπεριλαμβανομένων των αρχών από τα μη συμμετέχοντα κράτη μέλη. (51) Επειδή πολλά ιδρύματα λειτουργούν όχι μόνο στο εσωτερικό της Ένωσης, αλλά και σε διεθνές επίπεδο, ένας αποτελεσματικός μηχανισμός εξυγίανσης χρειάζεται να καθορίζει τις αρχές της συνεργασίας με τις οικείες αρχές τρίτων χωρών. Η στήριξη στις αρχές τρίτων χωρών θα πρέπει να παρέχεται σύμφωνα με το νομικό πλαίσιο που προβλέπεται στο άρθρο 88 της οδηγίας [ ]. Για τον σκοπό αυτόν, εφόσον ότι το Συμβούλιο Εξυγίανσης θα πρέπει να είναι η ενιαία αρχή η οποία έχει την εξουσία να προβαίνει στην εξυγίανση προβληματικών τραπεζών στ