P6_TA(2006)0480

Αίτηση υπεράσπισης της βουλευτικής ασυλίας του Gabriele Albertini

Απόφαση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου σχετικά με την αίτηση υπεράσπισης της ασυλίας και των προνομίων του Gabriele Albertini (2006/2122(IMM))

Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο,

- έχοντας υπόψη την αίτηση του Gabriele Albertini για την υπεράσπιση της ασυλίας του σε σχέση με ποινική δίωξη ασκηθείσα εις βάρος του ενώπιον του Πρωτοδικείου του Μιλάνου, στις 28 Απριλίου 2006, και η οποία ανακοινώθηκε στη συνεδρίαση της ολομέλειας στις 15 Μαΐου 2006,

- έχοντας ακούσει τον Gabriele Albertini, σύμφωνα με το άρθρο 6, παράγραφος 3, του Κανονισμού του,

- έχοντας υπόψη τα άρθρα 9 και 10 του Πρωτοκόλλου περί Προνομίων και Ασυλιών των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων της 8ης Απριλίου 1965, και το άρθρο 4, παράγραφος 2, της Πράξης σχετικά με την εκλογή των αντιπροσώπων στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο με άμεση και καθολική ψηφοφορία, της 20ής Σεπτεμβρίου 1976,

- έχοντας υπόψη τις αποφάσεις του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων στις 12 Μαΐου 1964 και στις 10 Ιουλίου 1986 [1],

- έχοντας υπόψη το άρθρο 68 του Συντάγματος της Ιταλικής Δημοκρατίας,

- έχοντας υπόψη το άρθρο 6, παράγραφος 3, και το άρθρο 7 του Κανονισμού του,

- έχοντας υπόψη την έκθεση της Επιτροπής Νομικών Θεμάτων (A6-0383/2006),

A. λαμβάνοντας υπόψη ότι ο Gabriele Albertini είναι βουλευτής του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, εκλεγείς κατά τις, για έκτη φορά, διεξαγόμενες άμεσες εκλογές από 10 έως 13 Ιουνίου 2004, και ότι η εντολή του ελέγχθηκε από το Κοινοβούλιο στις 14 Δεκεμβρίου 2004 [2],

Β. λαμβάνοντας υπόψη ότι, κατά τη διάρκεια των συνόδων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, οι βουλευτές του απολαύουν, εντός της επικράτειας των κρατών τους, των ασυλιών που αναγνωρίζονται στα μέλη του εθνικού τους κοινοβουλίου και ότι δεν μπορεί να γίνει επίκληση της ασυλίας σε περίπτωση αυτοφώρου εγκλήματος, αλλά ότι τούτο δεν δύναται να εμποδίσει την άσκηση του δικαιώματος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου να άρει την ασυλία ενός εκ των βουλευτών του [3],

Γ. λαμβάνοντας υπόψη ότι η διάταξη που ισχύει στην περίπτωση αυτής της υπόθεσης είναι το άρθρο 68, δεύτερο εδάφιο του Ιταλικού Συντάγματος το οποίο επιτρέπει να ασκείται ποινική δίωξη εις βάρος βουλευτών χωρίς συγκεκριμένες ειδικές διατυπώσεις, καθόσον προβλέπει ότι, χωρίς την άδεια του Σώματος στο οποίο ανήκει ο βουλευτής, δεν είναι δυνατόν να διενεργηθούν εις βάρος μέλους του Κοινοβουλίου έρευνες είτε για το ίδιο το άτομο είτε κατ' οίκον, όπως δεν είναι δυνατόν να συλληφθεί βουλευτής ή να στερηθεί καθ' οιονδήποτε άλλον τρόπο την προσωπική του/της ελευθερία ή να φυλακισθεί, παρεκτός εάν πρόκειται για περίπτωση επιβολής της οριστικής καταδίκης ή για περίπτωση που ο βουλευτής συλληφθεί να διαπράττει αδίκημα για το οποίο είναι υποχρεωτική η σύλληψη (περίπτωση flagrante delicto),

Δ. λαμβάνοντας υπόψη τις κατηγορίες που διατυπώθηκαν εις βάρος του Gabriele Albertini από την Εισαγγελία του Πρωτοδικείου του Μιλάνου σχετικά με την κατάθεση "λευκών" τροπολογιών (κενών περιεχομένου), στο πλαίσιο της διαδικασίας έγκρισης του προϋπολογισμού του δημοτικού συμβουλίου του Μιλάνου, με σκοπό να τις συμπληρώσει αργότερα αφού λάβει γνώση των τροπολογιών που κατέθεσε η αντιπολίτευση, ώστε να αποφύγει την εκπρόθεσμη κατάθεση τροπολογιών οι οποίες θα εκρίνοντο μη παραδεκτές,

Ε. λαμβάνοντας υπόψη ότι η κατάθεση "λευκών" τροπολογιών μπορεί να θεωρηθεί πτυχή της πολιτικής και της πολιτικής ζωής εν γένει και ότι, στο μέτρο που η τελική πράξη στην οποία αναφέρονται δεν έχει εγκριθεί, ανάλογες τροπολογίες αποτελούν απλώς και μόνον πράξεις εσωτερικής διαδικασίας χωρίς εξωτερικές επιπτώσεις, ιδίως και πρωτίστως από την άποψη του ποινικού δικαίου, εφόσον η κατάθεση παρομοίων τροπολογιών ισοδυναμεί με ανέφικτο έγκλημα και, σε οποιαδήποτε περίπτωση, με ανύπαρκτο αδίκημα,

ΣΤ. λαμβάνοντας υπόψη ότι σε άλλες διαδικασίες (υπόθεση αριθ. 9384/03 R.G.Ν.R.), το ίδιο Πρωτοδικείο του Μιλάνου, κληθέν να εξετάσει κατηγορίες ανάλογες προς αυτές που διατυπώθηκαν εις βάρος του Gabriele Albertini, τις οποίες όμως τότε διετύπωσε ο ίδιος ο Gabriele Albertini εις βάρος των πολιτικών του αντιπάλων, υποστήριξε ότι δεν υπήρξε αδίκημα προς εκδίκαση και ακύρωσε την υπόθεση,

Ζ. εκτιμώντας ότι το γεγονός ότι το ίδιο δικαστήριο κράτησε διαμετρικά αντίθετη στάση σε δύο κατ' ουσίαν όμοιες υποθέσεις ισοδυναμεί με παράλογη άνιση μεταχείριση και μας οδηγεί στην υπόθεση ότι ο Gabriele Albertini διώκεται αδίκως,

Η. λαμβάνοντας υπόψη ότι το διακύβευμα είναι εξαιρετικά ευαίσθητου χαρακτήρα και οι συνέπειές του για τα προνόμια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου είναι απαράδεκτες, εφόσον δεν υπάρχει αιτιολόγηση για την άνιση μεταχείριση του Gabriele Albertini, με αποτέλεσμα να τίθεται ζήτημα "fumus persecutionis",

Θ. λαμβάνοντας υπόψη ότι οποιαδήποτε υπόθεση πολιτικής δίωξης ενός εκ των βουλευτών του συνιστά επίθεση κατά της ακεραιότητας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου ως πολιτικού θεσμικού οργάνου δημοκρατικά εκλεγμένου από τους λαούς της Ευρώπης και ισοδυναμεί με περιφρόνηση του Κοινοβουλίου,

Ι. λαμβάνοντας υπόψη ότι η μεροληπτική στάση του ιταλικού δικαστηρίου παραβλάπτει τον Gabriele Albertini,

ΙΑ. λαμβάνοντας υπόψη ότι, σε περίπτωση που το καθεστώς των βουλευτών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου είχε ήδη τεθεί σε ισχύ, πράγμα το οποίο δεν συμβαίνει, παρά το γεγονός ότι το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο το έχει εγκρίνει δις, στα ψηφίσματά του της 5ης Δεκεμβρίου 2002 [4] και της 17ης Δεκεμβρίου 2003 [5], η ποινική διαδικασία κατά του Gabriele Albertini θα μπορούσε να έχει ανασταλεί,

1. εκφράζει τη λύπη του διότι το Πρωτόκολλο Προνομίων και Ασυλιών των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων της 8ης Απριλίου 1965, υπό την σημερινή του μορφή, δεν παρέχει στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο τα μέσα να αναλάβει δεσμευτική δράση προκειμένου να προστατεύσει τον Gabriele Albertini και, κατά συνέπεια, αποφασίζει να μην υπερασπισθεί την ασυλία του·

2. αναθέτει στον Πρόεδρό του να διαβιβάσει αμέσως την παρούσα απόφαση και την έκθεση της αρμόδιας επιτροπής του στην Εισαγγελία του Πρωτοδικείου του Μιλάνου σε σχέση με την ποινική υπόθεση αριθ. 8629/05 R.G.

[1] Υπόθεση 101/63, Wagner κατά Fohrmann και Krier, Συλλογή 1964, σελ. 397, και υπόθεση 149/85, Wybot κατά Faure και άλλων, Συλλογή 1986, σελ. 2391.

[2] Απόφαση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου σχετικά με τον έλεγχο της εντολής (ΕΕ C 226 Ε της 15.9.2005, σ. 51).

[3] Άρθρο 10 του Πρωτοκόλλου περί Προνομίων και Ασυλιών των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων της 8ης Απριλίου 1965.

[4] ΕΕ C 27 Ε της 30.1.2004, σ. 139.

[5] ΕΕ C 91 Ε της 15.4.2004, σ. 230.

--------------------------------------------------