[pic] | ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ |

Βρυξέλλες, 21.02.2006

COM(2006) 72 τελικό

ΕΚΘΕΣΗ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ

Δεύτερη έκθεση της Επιτροπής βάσει του άρθρου 6 της απόφασης-πλαισίου του Συμβουλίου της 26ης Ιουνίου 2001 για το ξέπλυμα χρήματος, τον προσδιορισμό, τον εντοπισμό, τη δέσμευση, την κατάσχεση και τη δήμευση των οργάνων και των προϊόντων του εγκλήματος { SEC(2006) 219}

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Η δεύτερη αυτή αξιολόγηση αποτελεί επέκταση της έκθεσης της Επιτροπής της 5ης Απριλίου 2001[1], που είχε εκπονηθεί βάσει του άρθρου 6 της απόφασης-πλαισίου του Συμβουλίου, της 26ης Ιουνίου 2001[2], για το ξέπλυμα χρήματος, τον προσδιορισμό, τον εντοπισμό, τη δέσμευση, την κατάσχεση και τη δήμευση των οργάνων και των προϊόντων του εγκλήματος. Το Συμβούλιο κατά τη συνεδρίασή του της 25ης και 26ης Οκτωβρίου 2004, έλαβε υπό σημείωση την έκθεση που εκπόνησε η Επιτροπή και κάλεσε τα κράτη μέλη που δεν είχαν ακόμα συμμορφωθεί πλήρως προς την απόφαση-πλαίσιο να το πράξουν το συντομότερο δυνατό και να παράσχουν πληροφορίες σχετικά με την επιτευχθείσα πρόοδο. Δήλωσε ότι επιθυμούσε δεύτερη έκθεση αξιολόγησης και ζήτησε από τα νέα κράτη μέλη, που δεν είχαν φυσικά αποτελέσει αντικείμενο της πρώτης αξιολόγησης, να διαβιβάσουν τα πληροφοριακά στοιχεία σχετικά με τη μεταφορά του κειμένου στα αντίστοιχα εθνικά τους δίκαια.

Παρά την προθεσμία που είχε καθοριστεί στις 31 Δεκεμβρίου 2004 για την πρώτη διαβίβαση πληροφοριών, δεν ήταν σε θέση όλα τα κράτη μέλη να απαντήσουν εντός της αυτής προθεσμίας. Η Επιτροπή απέστειλε επιστολή υπενθύμισης με ημερομηνία 4 Μαρτίου 2005, η οποία συμπληρώθηκε τον Ιούνιο από μία τελευταία παράινεση με ηλεκτρονικό ταχυδρομείο, παρότι κατά τα τέλη Ιουλίου 2005, μόνον ένα νέο κράτος μέλος (ΜΤ) δεν είχε διαβιβάσει πληροφορίες στην Επιτροπή. Τα δύο μόνα κράτη μέλη (ΑΤ και ΡΤ) που δεν είχαν παράσχει εγκαίρως καμία πληροφορία για την πρώτη αξιολόγηση διαβίβασαν εν τω μεταξύ ουσιαστικές πληροφορίες. Ωστόσο, δυστυχώς λείπουν πληροφορίες από ορισμένα κράτη μέλη τα οποία κρίθηκε ότι είχαν μόνο εν μέρει συμμορφωθεί με το κείμενο της απόφασης ή δεν είχαν παράσχει επαρκή πληροφοριακά στοιχεία που να επιτρέπουν στην Επιτροπή να προβεί στη σχετική ανάλυση. Οι πληροφορίες που παρέσχε η GR παρουσιάζουν ιδιαίτερα κενά. Μόνον οι DE, IT , SE και UK παρέσχον συμπληρωματικές εξηγήσεις που στηρίζονταν σε παρατηρήσεις που περιλαμβάνονται στην πρώτη έκθεση.

Η παρούσα έκθεση αφορά κατά μεγάλο μέρος τα κράτη μέλη που δεν καλύπτονταν από την πρώτη. Όσον αφορά τα κράτη μέλη που είχαν αποτελέσει αντικείμενο της πρώτης έκθεσης, αλλά είχαν προβεί σε διευκρινίσεις αργότερα, η έκθεση παρουσιάζει μια παγιωμένη άποψη της κατάστασής τους. Λήφθηκαν υπόψη μόνον οι απαντήσεις που περιήλθαν στην Επιτροπή πριν από τις 30 Ιουλίου 2005.

Για λόγους που αφορούν το μέγιστο μέγεθος των εγγράφων που επιλέγονται προς μετάφραση σε όλες τις γλώσσες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στο παρόν έγγραφο παρουσιάζεται μόνο μια περίληψη των απαντήσεων των τίτλων των άρθρων 2, 3 και 4[3].

ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΩΝ ΕΘΝΙΚΩΝ ΜΕΤΡΩΝ ΠΟΥ ΛΑΜΒΑΝΟΝΤΑΙ ΠΡΟΣ ΣΥΜΜΟΡΦΩΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΑΠΟΦΑΣΗ-ΠΛΑΙΣΙΟ

Άρθρο 1: Επιφυλάξεις ως προς τη Σύμβαση του 1990

Άρθρο 1 παρ. (a) : Επιφυλάξεις ως προς το άρθρο 2 της Σύμβασης του 1990

Στην πρώτη αξιολόγηση είχε επισημανθεί ότι τρία κράτη (GR, LU και SE) δεν είχαν συμμορφωθεί προς το άρθρο 1 παρ. (α). Η SE είχε παράσχει συμπληρωματικές πληροφορίες με τις επιστολές της της 30ής Αυγούστου 2004 και 29ης Ιουνίου 2005. Ο νόμος της 19ης Μαΐου 2005, που άρχισε να ισχύει την 1η Ιουλίου 2005, σχετικά με την τροποποίηση του Ποινικού Κώδικα επεκτείνει και σε άλλα αδικήματα που τιμωρούνται με ποινή στερητική της ελευθερίας τουλάχιστον ενός έτους το πλεονέκτημα της διαδικασίας δήμευσης. Η επιφύλαξη εξακολουθεί να ισχύει για τη δήμευση προϊόντος οικονομικών αδικημάτων, όμως η απόφαση-πλαίσιο επιτρέπει την εξαίρεση αυτή.

Όσον αφορά τα δέκα νέα κράτη μέλη, εννέα από αυτά έχουν συμμορφωθεί με τις διατάξεις του άρθρου 1 παρ. (α). Η ΜΤ έχει περιορίσει την εφαρμογή του άρθρου 2 στα αδικόιματα που θεωρούνται κακουργήματα σύμφωνα με τη νομοθεσία της χώρας αυτής μέσω δήλωσης που υπέβαλε στις 19 Νοεμβρίου 1999.

Άρθρο 1 παρ. (β): Επιφυλάξεις ως προς το άρθρο 6 της σύμβασης του 1990

Τέσσερα κράτη (AT, GR, LU και PT) είχε θεωρηθεί κατά την πρώτη αξιολόγηση ότι είχαν προβάλει επιφυλάξεις μη σύμφωνες προς το άρθρο 1 παρ. (β).

Η ΡΤ είχε ανακοινώσει πληροφορίες σύμφωνα με τις οποίες μια τροποποίηση του ποινικού της κώδικα προβλέπει ότι στα υποκείμενα αδικήματα περιλαμβάνονται όλες οι αξιόποινες πράξεις που τιμωρούνται με ποινή στερητική της ελευθερίας από έξι τουλάχιστον μήνες μέχρι το πολύ πέντε έτη.

Η ΑΤ περιορίζει μέσω επιφύλαξης το πεδίο των υποκείμενων αδικημάτων, για τα οποία σύμφωνα με τον αυστριακό Ποινικό Κώδικα μπορεί να επιβληθεί ποινή φυλάκισης άνω των τριών ετών. Η ΑΤ κρίνει ότι είναι σύμφωνη με το περιεχόμενο του άρθρου 1 παρ. (β), δεδομένου ότι θεωρείται ως η χώρα που διαθέτει σύστημα ελάχιστων ποινών. Οι ελάχιστες αυτές ποινές ισχύουν για αδικήματα που τιμωρούνται με ποινή στερητική της ελευθερίας τουλάχιστον πέντε ετών. Υπάρχουν όμως επίσης αδικήματα που τιμωρούνται με ποινές στερητικές της ελευθερίας τριών ετών και λιγότερο (και περισσότερο του ενός έτους) που δεν συνδυάζονται με ελάχιστες ποινές. Τα αδικήματα αυτά αποκλείονται σήμερα από το πεδίο εφαρμογής του άρθρου 6 της Σύμβασης του 1990 λόγω της επιφύλαξης της Αυστρίας, πράγμα που οδηγεί σε μη συμμόρφωσή της προς το κείμενο του άρθρου 1 παρ. (β).

Η GR δήλωσε ότι ένα νομοσχέδιο που έχει υποβληθεί προς εξέταση θα καταργήσει τις επιφυλάξεις στα άρθρα 2 και 6 που περιλαμβάνει ο νόμος αριθ. 2655/1998. Το εν λόγω νομοσχέδιο θα δημιουργήσει τρεις κατηγορίες αδικημάτων που προηγούνται της νομιμοποίηση παρανόμων προσόδων (ξεπλύματος). Πέραν του ειδικού καταλόγου εγκλημάτων το νομοσχέδιο θα συμπληρώσει τον ορισμό του υποκείμενου αδικήματος συμπεριλαμβάνοντας τα εγκλήματα που τιμωρούνται με φυλάκιση (εκ των οποίων ένα μόνο παραμένει να προσδιοριστεί) και τις αξιόποινες πράξεις που τιμωρούνται με φυλάκιση των οποίων το όριο θα πρέπει ακόμα να προσδιοριστεί και τα οποία έχουν οδηγήσει στο σχηματισμό προϊόντων ποσού ανώτερου από ένα όριο που δεν έχει προς το παρόν καθοριστεί. Δεν είναι δυνατόν στο παρόν στάδιο να προσδιοριστεί κατά πόσον το νομοσχέδιο επιτρέψει να αρθούν οριστικά οι αντιρρήσεις που περιελάμβανε η πρώτη έκθεση.

Ελλείψει συμπληρωματικών πληροφοριών, δεν είναι δυνατό να αξιολογηθεί κατά πόσον όσον αφορά το LU δεν εξακολουθούν να είναι βάσιμα τα δυσμενή σχόλια που διατυπώθηκαν μετά την πρώτη αξιολόγηση.

Όσον αφορά τα δέκα νέα κράτη μέλη, φαίνεται ότι οκτώ από αυτά έχουν συμμορφωθεί με το άρθρο 1 παρ. (β). Ωστόσο, η ΜΤ έχει περιορίσει την εφαρμογή του άρθρου 6 παρ. 1 στα αδικήματα που θεωρεί κακουργήματα σύμφωνα με τη νομοθεσία της χώρας αυτής, βάσει δήλωσης της 19ης Νοεμβρίου 1999. Η HU έχει περιορίσει την εφαρμογή του άρθρου 6 παρ. 1 στα υποκείμενα αδικήματα στον Αστικό της Κώδικα με δήλωση της 2ας Μαΐου 2000.

Άρθρο 2 : Κυρώσεις

Στην πρώτη αξιολόγηση επισημαίνετο ότι οι έντεκα χώρες που είχαν διαβιβάσει πληροφορίες είχαν συμμορφωθεί προς το άρθρο 2. Ωστόσο, οι νομοθεσίες των DK, FI και SE προέβλεπαν ποινή σύμφωνη με τις διατάξεις του άρθρου 2 μόνο στην περίπτωση σοβαρής ή επιβαρημένης νομιμοποίησης παρανόμων προσόδων. Το βασικό αδίκημα εξακολουθεί να τιμωρείται με ποινή κάτω του επιπέδου που προβλέπει η απόφαση-πλαίσιο.

Η SE θέλησε να προσδιορίσει ότι δεν υπήρχε καμία ουσιαστική διαφορά μεταξύ του εθνικού της συστήματος και εκείνων που ίσχυαν στα περισσότερα υπόλοιπα κράτη μέλη, δεδομένου ότι οι ποινές επιβάλλονται συστηματικά λαμβανομένης υπόψη της σοβαρότητας του αδικήματος, είτε η σχέση μεταξύ σοβαρότητας και ποινής είναι σαφής, όπως στην περίπτωση της Σουηδίας, ή δεν είναι, όπως στα άλλα ευρωπαϊκά νομοθετικά συστήματα, όπου ο δικαστής έχει μεγαλύτερη ευχέρεια να επιβάλει ποινή ανάλογη προς τα διαπραχθέντα αδικήματα. Η απάντηση της SE παρέχει ως εκ τούτου συμπληρωματικά ερμηνευτικά στοιχεία που στηρίζουν τη θέση σύμφωνα με την οποία η SE έχει συμμορφωθεί προς τις διατάξεις του άρθρου 2. Πέραν από τη δηλούμενη κλίμακα ποινών στις διάφορες χώρες, μόνο η εμπεριστατωμένη ανάλυση της νομολογίας μπορεί να παράσχει δυνατότητα σύγκρισης ουσιαστικά του βαθμού αυστηρότητας των διαφόρων ευρωπαϊκών νομοθετικών συστημάτων όσον αφορά τη νομιμοποίηση παρανόμων προσόδων, πράγμα που δεν αποτελεί αντικείμενο της παρούσας αξιολόγησης. Η ΑΤ επίσης επικαλέστηκε την ανάγκη να ληφθεί υπόψη η συνοχή των νομοθετικών συστημάτων για να δικαιολογήσει την κλίμακα ποινών της βάσει εκείνης των άλλων χωρών.

Ωστόσο, παρατηρείται ότι η κλιμάκωση των ποινών μπορεί να ασκήσει μη αναμενόμενα και ανεπιθύμητα αποτελέσματα στην εφαρμογή της απόφασης-πλαισίου 2005/212/JAI. Στον τομέα των αδικημάτων που αφορούν νομιμοποίηση παρανόμων προσόδων, οι ενισχυμένες εξουσίες δήμευσης που αναφέρονται στο άρθρο 3 ισχύουν εάν το αδίκημα έχει διαπραχθεί στο πλαίσιο εγκληματικής οργάνωσης και τιμωρείται με μέγιστη ποινή στερητική της ελευθερίας τουλάχιστον τεσσάρων ετών.

Θα ήταν, ως εκ τούτου, χρήσιμο να ελεγχθεί κατά πόσον η νομιμοποίηση παρανόμων προσόδων από οργανωμένη συμμορία εξομοιούται συστηματικά με νομιμοποίηση παρανόμων προσόδων «ιδιαίτερα σοβαρή ή συνήθη» (DK) ή «με προεκτάσεις και επαγγελματική»(FI)[4]. Γενικότερα, τίθεται θέμα του κατά πόσον το αδίκημα της απλής νομιμοποίησης παρανόμων προσόδων θεωρείται για την εφαρμογή των διατάξεων της απόφασης-πλαισίου 2005/212/JAI ως αδίκημα διαφορετικό από την επιβαρημένη νομιμοποίηση παρανόμων προσόδων[5].

Η GR δεν παρέσχε γραπτές πληροφορίες για να αξιολογηθεί η εφαρμογή του άρθρου 2.

Από τα εννέα νέα κράτη μέλη που διαβίβασαν πληροφορίες προκύπτουν τα εξής:

– Η ουγγρική νομοθεσία προβλέπει εξαίρεση αυτοδικαίως από κάθε δίωξη για τα άτομα που αποκαλύπτουν ή έχουν αρχίσει να αποκαλύπτουν γεγονότα νομιμοποίησης παρανόμων προσόδων άγνωστα στις αστυνομικές αρχές. Η εξαίρεση αυτή κρίνεται υπερβολική δεδομένου ότι μπορεί να την επικαλεσθεί κάποιος «θρασύς» νομιμοποιών παράνομες προσόδους, να αποκαλύψει δηλαδή τις δραστηριότητές του νομιμοποίησης παρανόμων προσόδων στην αστυνομία για να τύχει της εξαίρεσης αυτής. Αφετέρου, θα πρέπει να επισημανθεί ότι ένα άτομο σύμφωνα με την ουγγρική νομοθεσία διαπράττει αδίκημα νομιμοποίησης παρανόμων προσόδων μόνο στο πλαίσιο των επαγγελματικών του δραστηριοτήτων, πράγμα που κρίνεται αδικαιολόγητα περιοριστικό.

– Το σχέδιο νόμου που εξέδωσε η Δημοκρατία της Τσεχίας, στις 9 Ιουνίου 2004, αυξάνει τη μέγιστη ποινή για το βασικό αδίκημα από δύο έως τέσσερα έτη, αλλά εισάγει διάταξη που προβλέπει ότι σε περίπτωση σωρευτικής ποινής, η ποινή που αφορά τα υποκείμενα αδικήματα υπερτερεί εάν η επιβαλλόμενη ποινή για το προηγούμενο αδίκημα είναι κατώτερη από την ποινή που επιβάλλεται για το αδίκημα της νομιμοποίησης παρανόμων προσόδων. Παρότι είναι δυσχερές να αξιολογηθεί το ουσιαστικό πεδίο εφαρμογής του μέτρου αυτού, φαίνεται ότι η Τσεχική Δημοκρατία θα πρέπει να τροποποιήσει τη λεπτομέρεια αυτή του νομοσχεδίου της ώστε η μελλοντική της νομοθεσία να συμμορφούται πλήρως.

Άρθρο 3 : Δήμευση αντίστοιχης αξίας

Η πρώτη αξιολόγηση είχε καθορίσει ότι η δήμευση αντίστοιχης αξίας ήταν δυνατή σε διάφορους βαθμούς, αλλά τουλάχιστον ως εναλλακτικό μέτρο (ακόμα και εάν μερικές φορές περιορίζεται σε ειδικές περιπτώσεις ή σε ορισμένα είδη αδικημάτων ή αγαθών), στις εσωτερικές διαδικασίες των έντεκα κρατών μελών (BE, DK, DE, FR, IE, IT, LU, NL, FI, SE και UK) και τουλάχιστον εννέα κρατών μελών (BE, DK, FR, IE, IT, NL, FI, SE και UK και ενδεχομένως DE) όσον αφορά τις αιτήσεις από το εξωτερικό.

Το LU και η ES ανέφεραν κατά την πρώτη αξιολόγηση ότι προετοίμαζαν νόμους που συμπλήρωναν τις αντίστοιχες εθνικές τους διατάξεις για να συμμορφωθούν προς το άρθρο 3, αλλά δεν είχε ανακοινωθεί η εξέλιξη των αντίστοιχων νομοθετικών τους εργασιών.

Η GR δήλωσε ότι είχε συμμορφωθεί με το άρθρο 3, χωρίς όμως να παράσχει τα αντίστοιχα κείμενα.

Εθνικές διαδικασίες

Από τις πληροφορίες που διαβιβάστηκαν κατά τη δεύτερη περίοδο συγκέντρωσης στοιχείων προκύπτει ότι η διαδικασία δήμευσης αντίστοιχης αξίας είναι ιδιαίτερα διαδεδομένη, τουλάχιστον στις περιπτώσεις που καθίσταται αδύνατο να πραγματοποιηθεί δήμευση των προϊόντων του εγκλήματος. Οι IT, PT, LT, PL, CY, CZ, SK, SI και HU φαίνεται, ως εκ τούτου, ότι συμμορφούνται με το άρθρο 3 από πλευράς εθνικών διαδικασιών. Στην Αυστρία, το άρθρο 20 του Ποινικού Κώδικα προβλέπει πρόστιμο για αδιακιλόγητο πλουτισμό που μπορεί να επιβληθεί σε πρόσωπα που έχουν διαπράξει αδικήματα μέχρι το ποσό των κερδών που έχουν προκύψει από τη διάπραξη του αδικήματος ή μέχρι το ποσό που έχει εισπραχθεί για τη διάπραξη αυτού του ιδίου αδικήματος. Το εν λόγω πρόστιμο δεν μπορεί να επιβληθεί εάν το ποσό από αδιακιλόγητο πλουτισμό δεν υπερβαίνει τα 21.802 ευρώ, πράγμα που είναι πολύ ανώτερο από το όριο που προβλέπει το άρθρο 3. Από τις πληροφορίες που διαβίβασε η LV δεν φαίνεται να προβλέπεται η δυνατότητα δήμευσης αντίστοιχης αξίας.

Εξωτερικές διαδικασίες

Υπενθυμίζεται ότι όλα τα κράτη μέλη έχουν κυρώσει τη σύμβαση αριθ. 141 του Συμβουλίου της Ευρώπης, που υποχρεώνει τα συμβαλλόμενα μέρη να λάβουν τα απαιτούμενα μέτρα ώστε να συμμορφωθούν με τις αιτήσεις δήμευσης χρηματικών ποσών από την αλλοδαπή που αντιστοιχούν στην αξία του προϊόντος εγκλήματος.

Στην πρώτη έκθεση αξιολόγησης είχε επισημανθεί ο σχετικά ασαφής χαρακτήρας ορισμένων εξηγήσεων που είχαν παράσχει μερικά κράτη μέλη. Τα ενημερωτικά στοιχεία που συγκεντρώθηκαν μετά τη δεύτερη περίοδο συγκέντρωσης, παρότι είναι πολύτιμα, οδηγούν σε ανάλογη διαπίστωση. Διαφοροποιείται η πρόταση τροποποίησης που πρότεινε η DE, η οποία μπορεί να διασαφηνίσει την κατάστασή της σε σχέση με το άρθρο 3.

Άρθρο 4 : Αντιμετώπιση των αιτήσεων αμοιβαίας συνδρομής

Σύμφωνα με το άρθρο αυτό, οι αιτήσεις αμοιβαίας συνδρομής που υποβάλλουν τα άλλα κράτη μέλη όσον αφορά τον προσδιορισμό, τον εντοπισμό, τη δέσμευση ή την κατάσχεση και τη δήμευση των προϊόντων του εγκλήματος πρέπει να αντιμετωπίζονται με τον ίδιο βαθμό προτεραιότητας που ισχύει για τα μέτρα αυτά στις εσωτερικές διαδικασίες.

Στην πρώτη αξιολόγηση επισημαίνετο ότι η Επιτροπή δεν είχε λάβει επαρκείς πληροφορίες από τα κράτη μέλη ώστε να θεωρήσει ότι η διάταξη αυτή είχε ειδικά μεταφερθεί στο εθνικό τους δίκαιο.

Τα ενημερωτικά στοιχεία που έχουν ληφθεί από τότε αναφέρονται γενικά στην εφαρμογή της Σύμβασης του 1990 του Συμβουλίου της Ευρώπης (CY, CZ, SI), σε νομοθετικά κείμενα που διέπουν τους όρους αποδοχής αλλοδαπών ερευνών (AT, CY, SE, EE και HU) ή σε κείμενα παραγώγου δικαίου που οδηγούν τις δικαστικές αρχές σχετικά με την αποδοχή αυτών των ιδίων ερευνών (DE, PT). Χωρίς να τίθεται υπό αμφισβήτηση το περιεχόμενο των παρεχομένων πληροφοριών, η Επιτροπή περιορίζεται στο να διατυπώσει το ίδιο σχόλιο, διότι φαίνεται ότι για μια αποτελεσματική αξιολόγηση της εφαρμογής του άρθρου 4 θα έπρεπε να χρησιμοποιηθούν διαφορετικές μέθοδοι αξιολόγησης.

Οι νέες διατάξεις που περιλαμβάνονται στην απόφαση-πλαίσιο 2003/577/JAI του Συμβουλίου, της 22ας Ιουλίου 2003, με την οποία πρέπει να συμμορφωθούν τα κράτη μέλη πριν από τις 2 Αυγούστου 2005, εντάσσονται έμμεσα στην προοπτική μιας καλύτερης εφαρμογής του άρθρου 4[6]. Οι διεξαγόμενες εργασίες σχετικά με την αρχή της αμοιβαίας αναγνώρισης των αποφάσεων δήμευσης εντάσσονται στην ίδια αυτή λογική. Μια ταχεία έκδοση της τελευταίας αυτής απόφασης-πλαισίου θα αποτελούσε αναμφισβήτητα σημαντική πρόοδο.

Άρθρο 7 : Εδαφική εφαρμογή

Το άρθρο 7 προβλέπει ότι η απόφαση-πλαίσιο αρχίζει να ισχύει στο Γιβραλτάρ μόλις αρχίσει να εφαρμόζεται η Σύμβαση του 1990 του Συμβουλίου της Ευρώπης. Το UK επεσήμανε ότι ο όρος αυτός δεν πληρούται και ότι δεν υπάρχει κανένα μέτρο υπό προετοιμασία για να καλύψει το κενό αυτό.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

Η κατάσταση σχετικά με τη μεταφορά των ειδικών διατάξεων έχει πλέον ως ακολούθως:

Άρθρο 1(a) : Η Ελλάδα, το Λουξεμβούργο και η Μάλτα πρέπει προφανώς να αναδιατυπώσουν τις επιφυλάξεις τους στο άρθρο 2 της Σύμβασης του 1990.

Άρθρο 1(β) : Η Αυστρία, η Ελλάδα και το Λουξεμβούργο φαίνεται ότι εξακολουθούν να μην πληρούν τους αναγκαίους όρους. Μεταξύ των νέων κρατών μελών, οι επιφυλάξεις της Μάλτας και της Ουγγαρίας φαίνεται επίσης ότι αποτελούν στοιχεία μη συμμόρφωσης.

Άρθρο 2: Όλα τα κράτη μέλη που απάντησαν έχουν συμμορφωθεί με το άρθρο αυτό. Ωστόσο υπάρχουν τρεις παρατηρήσεις:

- Η Τσεχική Δημοκρατία θα μπορούσε να τροποποιήσει τη διάταξη του σχετικού νομοσχεδίου ώστε αυτό να συμμορφούται πλήρως.

- Η Ουγγαρία θα μπορούσε να αναδιατυπώσει τη διάταξη με την οποία εξαιρούνται αυτοδικαίως όλοι όσοι αποκαλύπτουν δραστηριότητες νομιμοποίησης παρανόμων προσόδων, καθώς και τον ορισμό του αδικήματος της νομιμοποίησης αυτής.

- Η μέγιστη ποινή σύμφωνα με το άρθρο 2 προβλέπεται μόνο εάν ο δικαστής προβεί στο χαρακτηρισμό της νομιμοποίησης παρανόμων προσόδων ως επιβαρημένης (Αυστρία, Δανία, Φινλανδία, Σουηδία, Τσεχική Δημοκρατία, Σλοβακία).

Άρθρο 3: Η δήμευση αντίστοιχης αξίας φαίνεται ότι είναι δυνατή σε διάφορους βαθμούς, αλλά τουλάχιστον ως εναλλακτικό μέτρο -ακόμα και αν μερικές φορές περιορίζεται σε ειδικές περιπτώσεις ή σε ορισμένα είδη αδικημάτων ή αγαθών- στις εθνικές διαδικασίες των περισσοτέρων κρατών μελών. Μόνη εξαίρεση αποτελεί η Λετονία η οποία φαίνεται ότι δεν προβλέπει τέτοια διαδικασία. Η διαδικασία της δήμευσης στην Αυστρία ισχύει από ένα επίπεδο ανώτερο από εκείνο που προβλέπουν οι διατάξεις του άρθρου 3. Όσον αφορά τις αιτήσεις της αλλοδαπής, λίγα επιπλέον στοιχεία ήρθαν να συμπληρώσουν τις διαπιστώσεις της πρώτης αξιολόγησης. Τα νέα κράτη μέλη που παρέσχον σχετικές πληροφορίες γενικά φαίνεται να τηρούν τα διεθνή κείμενα σχετικά με το θέμα.

Άρθρο 4 : Η Επιτροπή θεωρεί πάντα ότι δεν έχει λάβει επαρκείς πληροφορίες για να προβεί στη διαπίστωση ότι η διάταξη αυτή έχει ειδικά μεταφερθεί στα εθνικά δίκαια. Η Επιτροπή θεωρεί ότι η εφαρμογή του άρθρου αυτού θα διευκολυνθεί εάν οι αναληφθείσες πρωτοβουλίες σχετικά με την αμοιβαία αναγνώριση των αποφάσεων δήμευσης φέρουν αποτελέσματα το συντομότερο δυνατό.

Άρθρο 7: Η διάταξη αυτή εξακολουθεί να μην έχει μεταφερθεί στο Ηνωμένο Βασίλειο.

[1] COM(2004)230, της 05.04.2004

[2] ΕΕ L 182 της 05.07.2001, σ.1

[3] Λεπτομερέστερη παρουσίαση υπάρχει στο έγγραφο SEC, στο παράρτημα.

[4] Παραδείγματος χάρη.

[5] Καθώς και, στην περίπτωση της Αυστρίας, της ανακύκλωσης από τρίτους στοιχείων του ενεργητικού εγκληματικών ή τρομοκρατικών οργανώσεων.

[6] Έγγραφο 14622/04 COPEN 135, της 17ης Δεκεμβρίου 2004 και 14622/04 COR 1 COPEN 135, της 17ης Ιανουαρίου 2005.