ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ Πρώτη έκθεση για την εφαρμογή του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 764/2008 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 9ης Ιουλίου 2008, για τη θέσπιση διαδικασιών σχετικά με την εφαρμογή ορισμένων εθνικών τεχνικών κανόνων στα προϊόντα που κυκλοφορούν νομίμως στην αγορά άλλου κράτους μέλους και για την κατάργηση της απόφασης αριθ. 3052/95/ΕΚ /* COM/2012/0292 final */





ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ Πρώτη έκθεση για την εφαρμογή του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 764/2008 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 9ης Ιουλίου 2008, για τη θέσπιση διαδικασιών σχετικά με την εφαρμογή ορισμένων εθνικών τεχνικών κανόνων στα προϊόντα που κυκλοφορούν νομίμως στην αγορά άλλου κράτους μέλους και για την κατάργηση της απόφασης αριθ. 3052/95/ΕΚ (Κείμενο που παρουσιάζει ενδιαφέρον για τον ΕΟΧ) ΠΙΝΑΚΑΣ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΩΝ 1........... ΕΙΣΑΓΩΓΗ................................................................................................................... 4 2........... ΙΣΤΟΡΙΚΟ.................................................................................................................... 4 2.1........ Η αρχή της αμοιβαίας αναγνώρισης............................................................................. 5 2.2........ Κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 764/2008................................................................................. 6 3........... ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΟΥ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΥ (ΕΚ) αριθ. 764/2008 ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟ 2009 – 2012 7 3.1........ Η σύσταση «σημείων επαφής για τα προϊόντα»............................................................ 7 3.2........ Κατάρτιση του καταλόγου προϊόντων.......................................................................... 8 3.3........ Κοινοποιήσεις από τα κράτη μέλη................................................................................ 8 3.4........ Οι ετήσιες εκθέσεις από τα κράτη μέλη..................................................................... 10 3.5........ Συνεδριάσεις της συμβουλευτικής επιτροπής σχετικά με την αμοιβαία αναγνώριση 11 4........... ΔΙΑΔΟΣΗ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΩΝ..................................................................................... 12 4.1........ Τα έγγραφα οδηγιών................................................................................................... 12 4.2........ Οδηγός της εφαρμογής των διατάξεων της Συνθήκης που διέπουν την ελεύθερη κυκλοφορία των αγαθών.................................................................................................................................... 13 4.3........ Συνέδρια, σεμινάρια και στρογγυλά τραπέζια............................................................ 13 5........... ΣΥΜΜΟΡΦΩΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟ.............................................................. 13 6........... ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ.................................................................................................... 13 1. ΕΙΣΑΓΩΓΗ Σύμφωνα με το άρθρο 12 παράγραφος 3 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 764/2008[1] («ο κανονισμός για την αμοιβαία αναγνώριση» ή «ο κανονισμός»), η Επιτροπή επανεξετάζει την εφαρμογή αυτού του νομικού μέσου σε τακτική βάση. Η πρώτη έκθεση της Επιτροπής σχετικά με την εφαρμογή του κανονισμού για την αμοιβαία αναγνώριση λαμβάνει δεόντως υπόψη το αποτέλεσμα των τριών συνεδριάσεων της συμβουλευτικής επιτροπής για την αμοιβαία αναγνώριση που πραγματοποιήθηκαν έως σήμερα[2], τις κοινοποιήσεις που απευθύνθηκαν στην Επιτροπή από τα κράτη μέλη βάσει του άρθρου 6 παράγραφος 2 και του άρθρου 7 παράγραφος 2 του κανονισμού, τις πληροφορίες που περιλαμβάνονται στις ετήσιες εκθέσεις που απευθύνονται από τα κράτη μέλη στην Επιτροπή σύμφωνα με το άρθρο 12 παράγραφος 1 του κανονισμού[3], τα στοιχεία που παρέχονται από τα εθνικά «σημεία επαφής για τα προϊόντα»[4], τα ειδικά στοιχεία που παρέχονται από τους ενδιαφερομένους και τις καταγγελίες, τις σχετικές με τον τομέα αυτό αναφορές και κοινοβουλευτικές ερωτήσεις που έλαβε η Επιτροπή. Στο πλαίσιο του μη εναρμονισμένου τομέα, ο κανονισμός καθορίζει τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις, αφενός, των εθνικών αρχών και, αφετέρου, των επιχειρήσεων που επιθυμούν να διαθέσουν σε ένα κράτος μέλος προϊόντα τα οποία κυκλοφορούν νομίμως στην αγορά άλλου κράτους μέλους, όταν οι αρμόδιες αρχές σκοπεύουν να λάβουν περιοριστικά μέτρα για το επίμαχο προϊόν βάσει εθνικών τεχνικών κανόνων. Γενικά, θεωρείται ότι είναι χρήσιμο μέσο νομοθεσίας και ότι συνέβαλε στη μεγαλύτερη ευαισθητοποίηση σχετικά με την αρχή της αμοιβαίας αναγνώρισης. Ο κανονισμός ελάφρυνε την επιβάρυνση στους οικονομικούς φορείς που εισάγουν σε κάποιο συγκεκριμένο κράτος μέλος προϊόντα που προηγουμένως κυκλοφορούσαν νομίμως στην αγορά άλλου κράτους μέλους. Η έκθεση θα αποδείξει ότι ο κανονισμός λειτουργεί, σε μεγάλο βαθμό, ικανοποιητικά και ότι δεν συντρέχει προς το παρόν ανάγκη τροποποίησης. Δείχνει επίσης ότι υπάρχουν ορισμένες ειδικές κατηγορίες προϊόντων στις οποίες φαίνεται να επικεντρώνονται οι δυσκολίες εφαρμογής του κανονισμού. 2. ΙΣΤΟΡΙΚΟ Εξακολουθούν να υπάρχουν πολλά τεχνικά εμπόδια στην ελεύθερη κυκλοφορία αγαθών στο εσωτερικό της ΕΕ. Αυτό συμβαίνει όταν οι εθνικές αρχές εφαρμόζουν εθνικούς κανόνες που ορίζουν απαιτήσεις τις οποίες πρέπει να πληρούν τα προϊόντα (απαιτήσεις που αφορούν, π.χ., την περιγραφή, τη μορφή, το μέγεθος, το βάρος, τη σύσταση, την παρουσίαση, την επισήμανση και τη συσκευασία) προέλευσης άλλων κρατών μελών, στα οποία παράγονται και/ή διατίθενται στην αγορά νόμιμα. Σε περίπτωση που οι κανόνες αυτοί δεν υλοποιούν το παράγωγο δίκαιο της ΕΕ, συνιστούν τεχνικά εμπόδια που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής των άρθρων 34 και 36 της ΣΛΕΕ. Αυτό ισχύει ακόμη και αν οι εν λόγω κανόνες εφαρμόζονται αδιακρίτως σε όλα τα προϊόντα, τόσο τα ξένα όσο και τα εγχώρια. 2.1. Η αρχή της αμοιβαίας αναγνώρισης Η αρχή της αμοιβαίας αναγνώρισης, η οποία πηγάζει από τη νομολογία του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης[5], είναι ένα από τα μέσα που εξασφαλίζουν την ελεύθερη κυκλοφορία των εμπορευμάτων εντός της εσωτερικής αγοράς. Η αμοιβαία αναγνώριση εφαρμόζεται στα προϊόντα που δεν υπόκεινται στη νομοθεσία εναρμόνισης της ΕΕ ή σε πτυχές των προϊόντων που δεν εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής της νομοθεσίας αυτής. Σύμφωνα με την αρχή της αμοιβαίας αναγνώρισης, εξακολουθούν να συνυπάρχουν διάφοροι εθνικοί τεχνικοί κανόνες εντός της εσωτερικής αγοράς. Ωστόσο, ένα κράτος μέλος δεν μπορεί, κατ’ αρχήν, να απαγορεύει την πώληση στην επικράτειά του εμπορευμάτων που παράγονται και/ή διατίθενται νόμιμα στην αγορά κάποιου άλλου κράτους μέλους, εκτός αν τα εν λόγω εμπορεύματα παράγονται με τεχνικές ή ποιοτικές προδιαγραφές που διαφέρουν από εκείνες που απαιτούνται για τα δικά του αγαθά. Τα κράτη μέλη μπορούν να παρεκκλίνουν από την αρχή αυτή και να λάβουν μέτρα που απαγορεύουν ή περιορίζουν την πρόσβαση των αγαθών αυτών στην εθνική αγορά μόνο κάτω από πολύ αυστηρές προϋποθέσεις. Έτσι, η αρχή της αμοιβαίας αναγνώρισης σε μη εναρμονισμένους τομείς συνίσταται σε έναν κανόνα και μία εξαίρεση: · ο γενικός κανόνας είναι ότι, παρά την ύπαρξη ενός εθνικού τεχνικού κανόνα στο κράτος μέλος προορισμού, τα προϊόντα που έχουν παραχθεί και/ή διατεθεί νόμιμα στην αγορά άλλου κράτους μέλους απολαμβάνουν του βασικού δικαιώματος της ελεύθερης κυκλοφορίας το οποίο είναι διασφαλισμένο από τη ΣΛΕΕ· · η εξαίρεση έγκειται στο ότι τα προϊόντα τα οποία παράγονται και/ή διατίθενται νόμιμα στην αγορά ενός άλλου κράτους μέλους δεν απολαμβάνουν αυτού του δικαιώματος, εάν το κράτος μέλος προορισμού μπορεί να αποδείξει ότι έχει ζωτική σημασία να επιβάλει τον δικό του τεχνικό κανόνα στα εν λόγω προϊόντα βάσει των λόγων που επισημαίνονται στο άρθρο 36 της ΣΛΕΕ (προστασία δημόσιας ηθικής ή δημόσιας ασφάλειας, προστασία της υγείας και της ζωής των ανθρώπων και των ζώων ή προφύλαξη των φυτών κ.λπ.) ή των επιτακτικών αναγκών που έχουν διαμορφωθεί βάσει της νομολογίας του Δικαστηρίου και υπό την προϋπόθεση ότι τηρείται η αρχή της αναλογικότητας. 2.2. Κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 764/2008 Έως πρόσφατα, ένα σημαντικό πρόβλημα για την εφαρμογή της αρχής της αμοιβαίας αναγνώρισης ήταν η έλλειψη ασφάλειας δικαίου σχετικά με το βάρος της απόδειξης. Η έλλειψη αυτή ήταν ένας από τους λόγους για την έκδοση του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 764/2008 για τη θέσπιση διαδικασιών σχετικά με την εφαρμογή ορισμένων εθνικών τεχνικών κανόνων στα προϊόντα που κυκλοφορούν νομίμως στην αγορά άλλου κράτους μέλους και για την κατάργηση της απόφασης αριθ. 3052/95/ΕΚ. Ο κανονισμός ούτε καλύπτει ούτε προορίζεται να καλύψει το σύνολο του τομέα εφαρμογής της αρχής της αμοιβαίας αναγνώρισης. Αντ’ αυτού, ο κανονισμός καθορίζει τους κανόνες και τις διαδικασίες που πρέπει να τηρούν οι αρμόδιες αρχές κράτους μέλους όταν λαμβάνουν ή προτίθενται να λάβουν απόφαση, σύμφωνα με τους εθνικούς τεχνικούς κανόνες, η οποία ενδεχομένως να παρεμποδίζει την ελεύθερη κυκλοφορία προϊόντος που κυκλοφορεί νομίμως στην αγορά άλλου κράτους μέλους και με την επιφύλαξη του άρθρου 34 της ΣΛΕΕ. Συνεπώς, οι εθνικές αρχές πρέπει να εφαρμόσουν τον κανονισμό, αν η διοικητική απόφαση που πρόκειται να ληφθεί: (1) αφορά προϊόν που διατίθεται νόμιμα σε κάποιο άλλο κράτος μέλος· (2) αφορά προϊόν που δεν υπόκειται σε εναρμονισμένη νομοθεσία της ΕΕ· (3) απευθύνεται σε οικονομικούς φορείς· (4) βασίζεται σε τεχνικό κανόνα· και (5) έχει ως άμεσο ή έμμεσο αποτέλεσμα ότι το προϊόν: α) απαγορεύεται να διατεθεί στην αγορά· β) τροποποιείται ή υπόκειται σε πρόσθετες δοκιμές πριν να καταστεί δυνατό να διατεθεί ή να διατηρηθεί στην αγορά· ή γ) αποσύρεται από την αγορά. Ο κανονισμός θέτει το βάρος της απόδειξης στις εθνικές αρχές που προτίθενται να αρνηθούν την πρόσβαση στην αγορά. Οι αρχές αυτές οφείλουν να προσδιορίσουν εγγράφως την επακριβή τεχνική ή επιστημονική αιτιολόγηση της πρόθεσής τους να αρνηθούν την πρόσβαση του προϊόντος στην εθνική αγορά. Στον οικονομικό φορέα παρέχεται η δυνατότητα να υπερασπιστεί τη θέση του και να υποβάλει αρραγή επιχειρήματα στις αρμόδιες αρχές. Ο κανονισμός μειώνει, επίσης, τον κίνδυνο που υπάρχει για τις επιχειρήσεις στον βαθμό που τα προϊόντα τους μπορεί να μην αποκτήσουν πρόσβαση στην αγορά του κράτους μέλους προορισμού με τη σύσταση ενός ή περισσότερων σημείων επαφής για τα προϊόντα σε κάθε κράτος μέλος. Η φιλοσοφία του κανονισμού ακολουθεί τη διττή προσέγγιση του συνδυασμού διαφάνειας και αποδοτικότητας: διαφάνεια των πληροφοριών που θα ανταλλάσσονται μεταξύ επιχειρήσεων και εθνικών αρχών, αποδοτικότητα με την αποφυγή τυχόν επικάλυψης ελέγχων και δοκιμών. Ο προληπτικός διάλογος που θεσπίστηκε μεταξύ επιχειρήσεων και διοικήσεων αξιοποιεί πλήρως τα μέσα πρόληψης και φιλικής και αποτελεσματικής διευθέτησης των προβλημάτων που δημιουργούνται από την ελεύθερη κυκλοφορία και μπορεί να θεωρηθεί ως ο βασικός μηχανισμός του κανονισμού. Η κύρια αξία του κανονισμού για την αμοιβαία αναγνώριση πρωταρχικά γίνεται αντιληπτή με βάση τον τρόπο με τον οποίο αυτή η νομοθετική πράξη μείωσε το κόστος ενημέρωσης (π.χ., καθιστώντας τους εθνικούς τεχνικούς κανόνες πιο προσβάσιμους για τις ΜΜΕ) και, με τον τρόπο αυτό, διευκόλυνε την εκμετάλλευση της ελεύθερης κυκλοφορίας των εμπορευμάτων και της αμοιβαίας αναγνώρισης[6]. Ο κανονισμός για την αμοιβαία αναγνώριση εφαρμόζεται και στα 27 κράτη μέλη. Η έγκρισή του στο πλαίσιο της συμφωνίας ΕΟΧ εξακολουθεί να εκκρεμεί κατά την εκπόνηση της παρούσας έκθεσης. Ενώ η αρχή της αμοιβαίας αναγνώρισης εφαρμόζεται επίσης στις σχέσεις ΕΕ-Τουρκίας[7], ο ίδιος ο κανονισμός για την αμοιβαία αναγνώριση δεν εφαρμόζεται[8]. 3. ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΟΥ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΥ (ΕΚ) αριθ. 764/2008 ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟ 2009 – 2012 Κατά την υπό εξέταση περίοδο η Επιτροπή παρακολούθησε την εφαρμογή του κανονισμού στα κράτη μέλη, κυρίως αλλά όχι μόνο, μέσω των κοινοποιήσεων και των εκθέσεων που αποστέλλονται από τα κράτη μέλη. Διοργάνωσε, επίσης, τις συνεδριάσεις της συμβουλευτικής επιτροπής. Η Επιτροπή ανέλαβε συγκεκριμένες ενέργειες για να αυξήσει την ευαισθητοποίηση του κοινού για την αρχή της αμοιβαίας αναγνώρισης και τον κανονισμό για την αμοιβαία αναγνώριση στην ενιαία αγορά. 3.1. Η σύσταση «σημείων επαφής για τα προϊόντα» Το άρθρο 9 παράγραφοι 1 και 2 απαιτούσαν, αντίστοιχα, τον ορισμό σημείων επαφής για τα προϊόντα από τα κράτη μέλη και τη δημοσίευση και την τακτική επικαιροποίηση από την Επιτροπή καταλόγου με τα λεπτομερή στοιχεία επικοινωνίας τους. 3.2. Κατάρτιση του καταλόγου προϊόντων Στη συνέχεια, το άρθρο 12 παράγραφος 4 απαιτούσε από την Επιτροπή τη δημοσίευση μη εξαντλητικού καταλόγου προϊόντων που δεν υπόκεινται στη νομοθεσία εναρμόνισης της ΕΕ. Τα στοιχεία επικοινωνίας των σημείων επαφής για τα προϊόντα δημοσιεύτηκαν στην Επίσημη Εφημερίδα[9]. Μαζί με τη βάση δεδομένων που περιέχει τον κατάλογο προϊόντων που δεν υπόκεινται σε νομοθεσία εναρμόνισης της ΕΕ, διατίθενται πλέον και στο διαδίκτυο[10], με στόχο τη διευκόλυνση της ανταλλαγής πληροφοριών μεταξύ των οικονομικών φορέων, των σημείων επαφής για τα προϊόντα και των αρμόδιων αρχών των κρατών μελών. 3.3. Κοινοποιήσεις από τα κράτη μέλη Το άρθρο 6 παράγραφος 2 και το άρθρο 7 παράγραφος 2 του κανονισμού θεσπίζουν την υποχρέωση των εθνικών αρχών να κοινοποιούν στους οικονομικούς φορείς και στην Επιτροπή, αντίστοιχα, αποφάσεις που αναφέρονται στο άρθρο 2 παράγραφος 1[11] και άλλες αποφάσεις που θεσπίζουν την προσωρινή ανάκληση της διάθεσης κάποιου προϊόντος στην αγορά. Στην περίοδο μεταξύ της έναρξης ισχύος του κανονισμού στις 13 Μαΐου 2009 και 31ης Δεκεμβρίου 2011 η Επιτροπή έλαβε 1.524 κοινοποιήσεις σύμφωνα με το άρθρο 6 παράγραφος 2 και καμία σύμφωνα με το άρθρο 7 παράγραφος 2. Από τις κοινοποιήσεις αυτές, το 90% αναφέρεται σε αγαθά πολύτιμων μετάλλων, ενώ οι υπόλοιπες σε μια ποικιλία προϊόντων: τρόφιμα (ή πρόσθετα τροφίμων/φάρμακα), τονωτικά ποτά και ηλεκτρολογικό εξοπλισμό. Οι κοινοποιήσεις έως σήμερα προέρχονται από επτά κράτη μέλη. Ωστόσο, 1.378 από το σύνολο των κοινοποιήσεων προέρχονται από ένα κράτος μέλος και αφορούν αγαθά πολύτιμων μετάλλων. Κατά τη γνώμη της Επιτροπής, και όπως αναπτύσσεται περαιτέρω στο σημείο 3.4 παρακάτω, αυτό τονίζει το γεγονός ότι τα κράτη μέλη δεν κοινοποιούν όλες τις αποφάσεις που λαμβάνουν και οι οποίες εμπίπτουν στο άρθρο 6 παράγραφος 2 και στο άρθρο 7 του κανονισμού. Ο μεγάλος αριθμός κοινοποιήσεων που αφορά τον τομέα των πολύτιμων μετάλλων μπορεί να εξηγηθεί, κατά την άποψη της Επιτροπής, από την ύπαρξη σε πολλά κράτη μέλη μόνιμων και με πολυετή δραστηριότητα φορέων ελέγχου (γραφείων αναλύσεων) που ασχολούνται αποκλειστικά με την ανάλυση (ελέγχους), τη σφράγιση και τον έλεγχο των αγαθών από πολύτιμα μέταλλα. Πρέπει να υπενθυμιστεί ότι η Επιτροπή υπέβαλε, κατά το παρελθόν, δύο διαφορετικές προτάσεις σχετικά με την εναρμόνιση των εθνικών νόμων που αφορούν αγαθά από πολύτιμα μέταλλα. Η πρώτη πρόταση[12] υποβλήθηκε το 1975 και αποσύρθηκε το 1977. Η πιο πρόσφατη υποβλήθηκε[13] το 1993. Ορισμένα κράτη μέλη (εκείνα που ακολουθούν ένα υποχρεωτικό σύστημα σφράγισης) επιμένουν σθεναρά στην αντίθεσή τους στις εν λόγω προτάσεις, η οποία συνεχίστηκε ακόμη και μετά την υποβολή τροποποιημένης πρότασης το 1994. Κατά τα επόμενα έτη δεν κατέστη δυνατό να επιτευχθεί συμφωνία και, κατά συνέπεια, η πρόταση αποσύρθηκε στις 24 Μαρτίου 2005. Υπό το πρίσμα των επακόλουθων αποφάσεων του Δικαστηρίου στον τομέα αυτό[14], κατέστη σαφές ότι τα αγαθά από πολύτιμα μέταλλα που εισάγονται από ένα κράτος μέλος και διατίθενται στην αγορά κάποιου άλλου κράτους μέλους με σφραγίδα που τίθεται από έναν φορέα ο οποίος παρέχει εγγυήσεις ανεξαρτησίας και ο οποίος παρέχει κατάλληλη πληροφόρηση στους καταναλωτές θα πρέπει να επιτρέπεται να διατεθούν στην αγορά. Δεν θα πρέπει να γίνεται διάκριση μεταξύ εγκεκριμένων σφραγίδων που τίθενται σε αγαθά που κατασκευάζονται στο κράτος μέλος προορισμού και των σφραγίδων του ίδιου τύπου που τίθενται σε αγαθά που εισάγονται από άλλα κράτη μέλη[15]. Συνεπώς, καθώς δεν υπάρχει εναρμονισμένη νομοθεσία της ΕΕ, η ελεύθερη κυκλοφορία εμπορευμάτων από πολύτιμα μέταλλα μεταξύ των κρατών μελών μπορεί να επιτευχθεί σύμφωνα με την πορεία αμοιβαίας αναγνώρισης που χαράχθηκε με την απόφαση Houtwipper[16]. Κατά συνέπεια, η Επιτροπή δεν εξετάζει επί του παρόντος την πρόταση περαιτέρω εναρμόνισης στον εν λόγω τομέα. Όσον αφορά τα τρόφιμα, τα πρόσθετα τροφίμων και τα φάρμακα, υπό το πρίσμα της μερικής εναρμόνισης στον τομέα αυτό, ενδέχεται να υπάρχουν διαφορές στην εθνική νομοθεσία (π.χ. η ταξινόμηση κάποιων προϊόντων ως φαρμάκων ή τροφίμων σε διάφορα κράτη μέλη, η χρήση ουσιών εκτός βιταμινών ή μετάλλων στην παρασκευή συμπληρωμάτων διατροφής κ.λπ.) που ενδέχεται να αποδειχθούν παράγοντες που επηρεάζουν την ελεύθερη κυκλοφορία των εν λόγω προϊόντων. Προβλέπονται περαιτέρω προσπάθειες εναρμόνισης στους εν λόγω τομείς. 3.4. Οι ετήσιες εκθέσεις από τα κράτη μέλη Σύμφωνα με το άρθρο 12 παράγραφος 1 του κανονισμού, κάθε κράτος μέλος πρέπει να αποστέλλει σε ετήσια βάση στην Επιτροπή έκθεση για την εφαρμογή του εν λόγω κανονισμού. Η εν λόγω έκθεση θα πρέπει να περιλαμβάνει τουλάχιστον τις πληροφορίες για τον αριθμό των γραπτών σημειωμάτων που αποστέλλονται σύμφωνα με το άρθρο 6 παράγραφος 1 και τον τύπο του υπό εξέταση προϊόντος· επαρκείς πληροφορίες για τις τυχόν αποφάσεις που έχουν ληφθεί σύμφωνα με το άρθρο 6 παράγραφος 2, συμπεριλαμβανομένων της αιτιολόγησης της απόφασης και του τύπου των υπό εξέταση προϊόντων· και τον αριθμό των αποφάσεων που ελήφθησαν σύμφωνα με το άρθρο 6 παράγραφος 3 – σκόπιμα απορριπτικών αποφάσεων που τελικά δεν εγκρίθηκαν καθώς και τον τύπο των υπό εξέταση προϊόντων. Έως σήμερα τα κράτη μέλη υπέβαλαν στην Επιτροπή τρεις τέτοιες εκθέσεις: μια πρώτη έκθεση που καλύπτει την εφαρμογή του κανονισμού από τον Μάιο του 2009 έως τον Μάιο του 2010, μια δεύτερη που καλύπτει μια τέτοια περίοδο από το 2010 έως το 2011 και μια συμπληρωματική έκθεση που καλύπτει την περίοδο έως τις 31 Δεκεμβρίου 2011. Από τη στιγμή εκείνη και μετά οι εκθέσεις θα ζητούνται σε βάση ημερολογιακού έτους. Επιπλέον των πληροφοριών που επισημαίνονται ανωτέρω, προτάθηκαν τα ακόλουθα σημεία από την Επιτροπή: · ανάλυση των ειδών των προϊόντων και/ή των τομέων στους οποίους ο κανονισμός εφαρμόστηκε συχνότερα· · πληροφορίες για τη δομή και τη λειτουργία των σημείων επαφής για τα προϊόντα (προσωπικό, αριθμός και φύση των ερευνών, προβλήματα που αντιμετώπισαν κ.λπ.)· · εκτίμηση τυχόν δυσκολιών που αντιμετώπισαν στη διαδικασία εφαρμογής του κανονισμού και προτάσεις για πιθανές βελτιώσεις· και · αξιολόγηση του αντικτύπου του κανονισμού στη λειτουργία της αρχής της αμοιβαίας αναγνώρισης στην πράξη. Από τις εν λόγω εκθέσεις προέκυψαν τα ακόλουθα κύρια συμπεράσματα: (1) Οι γνώμες των κρατών μελών ήταν σχεδόν ομόφωνα θετικές όσον αφορά την αποτελεσματικότητα του κανονισμού σχετικά με την ευαισθητοποίηση για την αρχή της αμοιβαίας αναγνώρισης μεταξύ των επιχειρήσεων που συμμετέχουν στο ενδοενωσιακό εμπόριο. (2) Η πλειονότητα των αποφάσεων, των αιτήσεων για ενημέρωση και των καταγγελιών που ελήφθησαν από τις εθνικές διοικήσεις αφορούν ειδικές κατηγορίες αγαθών: αγαθά πολύτιμων μετάλλων, τρόφιμα, πρόσθετα τροφίμων και συμπληρώματα διατροφής, οικοδομικά προϊόντα, λιπάσματα, ανταλλακτικά αυτοκινήτων, ηλεκτρικά προϊόντα και νερό πηγής. (3) Επιβεβαιώνουν ότι οι εθνικές αρχές δεν διαβιβάζουν πάντα στην Επιτροπή τις αρνητικές αποφάσεις που πράγματι εγκρίνονται από αυτές. Η κατάσταση αυτή μπορεί να οφείλεται σε διάφορους λόγους: – σε ορισμένα αποκεντρωμένα κράτη μέλη, περιφερειακοί ή τοπικοί φορείς είναι σε θέση να εγκρίνουν, και το πράττουν πράγματι, απορριπτικές αποφάσεις που, με τη σειρά τους, δεν κοινοποιούνται ούτε στην κεντρική κυβέρνηση (που εκπονεί τις ετήσιες εκθέσεις) ούτε στην Επιτροπή· – φαίνεται ότι εξακολουθούν να υπάρχουν κάποιες παρανοήσεις όσον αφορά το πεδίο εφαρμογής του κανονισμού[17], καθώς και τη σχέση του με άλλες νομοθετικές πράξεις της ΕΕ[18]· έτσι, ορισμένες απορριπτικές αποφάσεις που εγκρίθηκαν από ορισμένα κράτη μέλη φαίνεται να μην έχουν εξεταστεί, όπως οι αποφάσεις εκείνες που αναφέρονται στο άρθρο 2 παράγραφος 1 του κανονισμού και, συνεπώς, δεν κοινοποιήθηκαν στην Επιτροπή. Επίσης, οι επιχειρήσεις, τα σημεία επαφής για τα προϊόντα καθώς και οι εθνικές διοικήσεις αναφέρουν συχνά κάποια ασάφεια σχετικά με τον τρόπο και τον χρόνο εφαρμογής της αμοιβαίας αναγνώρισης στην πράξη. Περαιτέρω διάδοση πληροφοριών, όπως περιγράφεται λεπτομερώς στο σημείο 4 παρακάτω, φαίνεται να είναι ο επαρκής τρόπος αντιμετώπισης του προβλήματος αυτού. Ωστόσο, η Επιτροπή πρέπει να επαναλάβει ό,τι προβλέπεται στο άρθρο 6 παράγραφος 2 και στο άρθρο 7 παράγραφος 2 του κανονισμού ότι, όποτε μια απόφαση βάσει του κανονισμού για την αμοιβαία αναγνώριση εγκρίνεται από τις εθνικές αρχές, δεσμεύονται να την κοινοποιήσουν στην Επιτροπή ταυτόχρονα με την κοινοποίηση στον οικονομικό φορέα. 3.5. Συνεδριάσεις της συμβουλευτικής επιτροπής σχετικά με την αμοιβαία αναγνώριση Κατά τις τρεις έως σήμερα συνεδριάσεις που πραγματοποιήθηκαν από τη συμβουλευτική επιτροπή που συστάθηκε με το άρθρο 13 του κανονισμού, η Επιτροπή και οι εκπρόσωποι των κρατών μελών[19] συζήτησαν θέματα σχετικά με την εφαρμογή αυτού του νομοθετικού μέσου. Τα κύρια θέματα συζήτησης κατά τις τρεις αυτές πρώτες συζητήσεις ήταν τα έγγραφα καθοδήγησης που εκπόνησε η Επιτροπή (βλέπε σημείο 4.1 παρακάτω), ο ρόλος των σημείων επαφής για τα προϊόντα, ο κατάλογος των προϊόντων που εμπίπτουν στον κανονισμό, ζητήματα που αφορούν τις υποχρεώσεις ενημέρωσης, οι δυσκολίες που προκύπτουν κατά την εφαρμογή του κανονισμού και η αξιολόγηση των δυνατοτήτων βάσει του τηλεματικού δικτύου που αναφέρεται στο άρθρο 11 του κανονισμού σχετικά με την ανταλλαγή πληροφοριών μεταξύ των σημείων επαφής για τα προϊόντα και/ή των αρμόδιων αρχών των κρατών μελών. 4. ΔΙΑΔΟΣΗ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΩΝ Η Επιτροπή επεξεργάστηκε έγγραφα οδηγιών σχετικά με την εφαρμογή του κανονισμού σε συγκεκριμένους τομείς και προέβη και σε άλλες ενέργειες με σκοπό τη βελτίωση του τρόπου με τον οποίο λειτουργούν και οι δύο, τόσο η αρχή της αμοιβαίας αναγνώρισης όσο και ο κανονισμός για την αμοιβαία αναγνώριση. 4.1. Τα έγγραφα οδηγιών Ένα σύνολο εγγράφων οδηγιών (9 επί του παρόντος) που παρέχουν πρακτικές πληροφορίες σχετικά με την εφαρμογή του κανονισμού σε ορισμένα ιδιαίτερα ζητήματα εκπονήθηκαν από την Επιτροπή κατόπιν αιτήματος και με τη συμμετοχή των μελών της συμβουλευτικής επιτροπής. Οι διατάξεις αυτές αφορούν: · τη σχέση μεταξύ της οδηγίας 98/34/ΕΚ και του κανονισμού για την αμοιβαία αναγνώριση, · την εφαρμογή του κανονισμού για την αμοιβαία αναγνώριση στα αγαθά πολύτιμων μετάλλων, · τη σχέση μεταξύ της οδηγίας 2001/95/ΕΚ και του κανονισμού για την αμοιβαία αναγνώριση, · την εφαρμογή του κανονισμού για την αμοιβαία αναγνώριση στα συμπληρώματα διατροφής, · την εφαρμογή του κανονισμού για την αμοιβαία αναγνώριση στα ναρκωτικά και τις ψυχοτρόπες ουσίες, · την εφαρμογή του κανονισμού για την αμοιβαία αναγνώριση στις διαδικασίες προέγκρισης, · την εφαρμογή του κανονισμού για την αμοιβαία αναγνώριση στα όπλα και στα πυροβόλα όπλα, · την εφαρμογή του κανονισμού για την αμοιβαία αναγνώριση στα λιπάσματα και στα καλλιεργητικά μέσα, και · την εφαρμογή του κανονισμού για την αμοιβαία αναγνώριση σε οικοδομικά προϊόντα χωρίς σήμανση CE. Αυτά τα ενδεικτικά, μη νομικώς δεσμευτικά έγγραφα δημοσιεύτηκαν επίσης στην ιστοσελίδα της Επιτροπής σχετικά με την αμοιβαία αναγνώριση[20]. Επιδιώκουν να παράσχουν φιλική προς τον χρήστη καθοδήγηση σχετικά με την εφαρμογή του κανονισμού και θα επικαιροποιούνται για να αντικατοπτρίζουν την εμπειρία και την πληροφόρηση από τα κράτη μέλη, τις αρχές και τις επιχειρήσεις. 4.2. Οδηγός της εφαρμογής των διατάξεων της Συνθήκης που διέπουν την ελεύθερη κυκλοφορία των αγαθών Η εφαρμογή της αρχής της αμοιβαίας αναγνώρισης απαιτεί βασική γνώση των αρχών της ελεύθερης κυκλοφορίας των αγαθών. Η Επιτροπή δημοσίευσε το έγγραφο «Ελεύθερη κυκλοφορία των εμπορευμάτων. Οδηγός της εφαρμογής των διατάξεων της Συνθήκης που διέπουν την ελεύθερη κυκλοφορία των εμπορευμάτων» στο οποίο περιγράφεται ειδικότερα η αρχή της αμοιβαίας αναγνώρισης και το οποίο συνοψίζει τη σχετικότερη με το θέμα νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου. Διατίθεται στην ιστοσελίδα της Επιτροπής σχετικά με την ελεύθερη κυκλοφορία στον μη εναρμονισμένο τομέα[21]. 4.3. Συνέδρια, σεμινάρια και στρογγυλά τραπέζια Από το 2009 και μετά η Επιτροπή διοργάνωσε ή συμμετείχε σε 12 σεμινάρια σχετικά με την αμοιβαία αναγνώριση στην εσωτερική αγορά και την εφαρμογή του κανονισμού για την αμοιβαία αναγνώριση. Οι κύριοι συμμετέχοντες ήταν ακαδημαϊκοί και φορείς ειδικών επιχειρηματικών τομέων τους οποίους αφορά συχνότερα η αμοιβαία αναγνώριση. Οι εθνικές διοικήσεις φαίνεται να είναι υπέρ της πιο τακτικής διεξαγωγής αυτών των σεμιναρίων. 5. ΣΥΜΜΟΡΦΩΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟ Κατά την περίοδο που καλύπτεται από την παρούσα έκθεση, δεν υπήρχαν ούτε ειδικές αποφάσεις από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο ούτε διαδικασίες για παράβαση που να επικεντρώνονται στην εφαρμογή του κανονισμού αμοιβαίας αναγνώρισης. Λόγω της φύσης του κανονισμού, ως άμεσα εφαρμόσιμης νομοθετικής πράξης της Ευρωπαϊκής Ένωσης, είναι αμέσως και άμεσα εφαρμόσιμος σε όλα τα κράτη μέλη. Όπως καθορίζεται στον κανονισμό, κάθε απόφαση στην οποία εφαρμόζεται ο παρών κανονισμός θα πρέπει να προσδιορίζει τα διαθέσιμα μέσα ένδικης προστασίας, έτσι ώστε οι οικονομικοί φορείς να μπορούν να φέρουν μια υπόθεση ενώπιον του αρμόδιου εθνικού δικαστηρίου. Έτσι, κατά την άποψη της Επιτροπής, τα θέματα σχετικά με την ορθή εφαρμογή του κανονισμού σε συγκεκριμένες καταστάσεις, ενώ δεν αποκλείουν πιθανή δράση της Επιτροπής, θα πρέπει να αντιμετωπιστούν από τους αρμόδιους εθνικούς φορείς. 6. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ Υπό το πρίσμα των ανωτέρω, ορισμένες πτυχές του κανονισμού για την αμοιβαία αναγνώριση απαιτούν συνεχή παρακολούθηση και μπορεί να υπόκεινται σε περαιτέρω αποσαφήνιση. Πέρα από τις ειδικές κατηγορίες εμπορευμάτων που αναφέρονται στα σημεία 3.3 και 3.4 ανωτέρω, τα ακόλουθα ζητήματα συνιστούν τομείς στους οποίους η Ευρωπαϊκή Επιτροπή προτείνει να πραγματοποιείται στενή και τακτική παρακολούθηση μέσω της συμβουλευτικής επιτροπής για την αμοιβαία αναγνώριση: · δυσκολίες να αποδειχτεί ότι ένα προϊόν διατέθηκε νόμιμα στην αγορά άλλου κράτους μέλους· · δυσκολίες να προσδιοριστούν οι νομικές διατάξεις που εφαρμόζονται και οι αρμόδιες εθνικές αρχές· · διαφορετικές μέθοδοι δοκιμών που εξαρτώνται από τα κράτη μέλη και πιθανή συμβατότητά τους μέσω αμοιβαίας αναγνώρισης· και · ο ρόλος των διαδικασιών προέγκρισης. Η Επιτροπή, αφού συνεκτίμησε τις πληροφορίες που έλαβε όσον αφορά την εφαρμογή του κανονισμού, δεν κρίνει απαραίτητο, στο παρόν στάδιο, να υποβάλει πρόταση τροποποίησής του. Ωστόσο, η Επιτροπή θα ήθελε επίσης να υπογραμμίσει τη δέσμευσή της να εξακολουθήσει να παρακολουθεί τον ιδιαίτερα σημαντικό τομέα της αμοιβαίας αναγνώρισης στην ενιαία αγορά με: α) τη βελτίωση της ενημέρωσης και την ανάπτυξη της κατάρτισης· β) την αξιοποίηση των μέσων πρόληψης και φιλικής και αποτελεσματικής διευθέτησης των προβλημάτων της ελεύθερης κυκλοφορίας και γ) την προσφυγή, εάν χρειαστεί, σε υφιστάμενες δυνατότητες που εξασφαλίζονται δυνάμει του δικαίου της ΕΕ για την εξάλειψη των παράνομων εμποδίων. Στο πλαίσιο αυτό, η Επιτροπή προτείνει να συνεχιστούν, κατά την περίοδο 2012-2017, η εξέταση και η συζήτηση στο πλαίσιο της συμβουλευτικής επιτροπής των θεμάτων στους τομείς που αναφέρονται ανωτέρω με σκοπό την ανάλυση της λειτουργίας του υφιστάμενου νομικού πλαισίου της ΕΕ για αμοιβαία αναγνώριση. Αν κάποιες αποκλίσεις στη λειτουργία του κανονισμού για την αμοιβαία αναγνώριση μεταξύ κρατών μελών προσλάβουν μεγαλύτερη πρακτική σημασία, μπορεί να δικαιολογείται παρέμβαση από την Επιτροπή. Τέλος, πρέπει να τονιστεί ότι η αμοιβαία αναγνώριση γενικά και η εφαρμογή του κανονισμού ειδικότερα δεν μπορούν πάντα να προσφέρουν λύση για την εξασφάλιση της ελεύθερης κυκλοφορίας των εμπορευμάτων στην ενιαία αγορά. Η εναρμόνιση παραμένει ένα από πιο αποτελεσματικά μέσα, τόσο για τους οικονομικούς φορείς όσο και για τις εθνικές διοικήσεις. Η Επιτροπή, σύμφωνα με το άρθρο 12 παράγραφος 3 του κανονισμού θα εξακολουθήσει, συνεπώς, να παρακολουθεί την εφαρμογή και τις επιδράσεις του κανονισμού και να αξιολογεί τυχόν ενδεχόμενη ανάγκη για μελλοντικές τροποποιήσεις στην επόμενη έκθεσή της σχετικά με την εφαρμογή του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 764/2008. xxx Η Επιτροπή καλεί το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, το Συμβούλιο και την Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή να λάβουν υπόψη την παρούσα έκθεση. [1] Κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 764/2008 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 9ης Ιουλίου 2008, για τη θέσπιση διαδικασιών σχετικά με την εφαρμογή ορισμένων εθνικών τεχνικών κανόνων στα προϊόντα που κυκλοφορούν νόμιμα στην αγορά άλλου κράτους μέλους και για την κατάργηση της απόφασης αριθ. 3052/95/ΕΚ (Κείμενο που παρουσιάζει ενδιαφέρον για τον ΕΟΧ), ΕΕ L 218 της 13 Αυγούστου 2008, σ. 21-29. [2] Οι εν λόγω τρεις συνεδριάσεις πραγματοποιήθηκαν αντίστοιχα στις 4 Μαρτίου 2009, στις 19 Νοεμβρίου 2010 και στις 30 Νοεμβρίου 2011. [3] Οι εν λόγω εκθέσεις καλύπτουν την περίοδο από 13 Μαΐου 2009 –την ημερομηνία από την οποία ισχύει ο κανονισμός για την αμοιβαία αναγνώριση– έως τις 31 Δεκεμβρίου 2011. [4] Τα σημεία επαφής δημιουργήθηκαν με το άρθρο 9 του κανονισμού και η αποστολή τους συζητήθηκε βάσει του άρθρου 10. [5] Η αρχή ανάγεται στη γνωστή απόφαση Cassis de Dijon του Δικαστηρίου, της 20ής Φεβρουαρίου 1979 (υπόθεση 120/78 Rewe-Zentral [1979] Συλλογή 649) και αποτέλεσε τη βάση για μια νέα εξέλιξη στην εσωτερική αγορά αγαθών. Αν και αρχικά δεν αναφερόταν ρητά στη νομολογία του Δικαστηρίου, σήμερα αναγνωρίζεται πλήρως (βλ. π.χ. υπόθεση C-110/05 Επιτροπή κατά Ιταλίας [2009], Συλλογή Ι-519, παράγραφος 34). [6] Για όλα, βλέπε Pelkmans, J., “Mutual recognition: rationale, logic and application in the EU internal goods market”, εργασία που υποβλήθηκε στο δωδέκατο συμπόσιο Travemuender, 24 – 26 Μαρτίου 2010 με θέμα «Oekonomische Analyse des Europarechts: Primaerrecht, Sekundaerrecht und die Rolle des EuGH». [7] Η υποχρέωση να εφαρμοστεί η αρχή της αμοιβαίας αναγνώρισης σε προϊόντα που κατασκευάζονται και/ή διατίθενται νόμιμα στην Τουρκία βασίζεται στα άρθρα 5 έως 7 της απόφασης 1/95 του συμβουλίου σύνδεσης ΕΚ-Τουρκίας, της 22ας Δεκεμβρίου 1995, για την εφαρμογή της οριστικής φάσης της τελωνειακής ένωσης (ΕΕ L 35 της 13ης Φεβρουαρίου 1996) που προβλέπουν την κατάργηση των μέτρων ισοδύναμου αποτελέσματος με ποσοτικούς περιορισμούς μεταξύ της ΕΕ και της Τουρκίας. Σύμφωνα με το άρθρο 66 της απόφασης 1/95, τα άρθρα 5 έως 7 πρέπει, για τους σκοπούς της υλοποίησης και εφαρμογής τους σε προϊόντα που καλύπτονται από την τελωνειακή ένωση, να ερμηνευτούν σύμφωνα με τις σχετικές αποφάσεις του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Συνεπώς, οι αρχές που προκύπτουν από τη νομολογία του Δικαστηρίου για θέματα που αφορούν τα άρθρα 34 και 36 της ΣΛΕΕ, ιδίως η υπόθεση «Cassis de Dijon», εφαρμόζονται στα κράτη μέλη της ΕΕ και την Τουρκία. [8] Ωστόσο, η Τουρκία πρόσφατα ανέλαβε να ξεκινήσει την εσωτερική διαδικασία για την έγκριση του δικού της σχεδίου κανονισμού για την αμοιβαία αναγνώριση στον μη εναρμονισμένο τομέα. [9] Τα λεπτομερή στοιχεία επικοινωνίας των σημείων επαφής για τα προϊόντα δημοσιεύτηκαν αρχικά στην ΕΕ C 185 της 7ης Αυγούστου 2009, σ. 6-12. [10] http://ec.europa.eu/enterprise/intsub/a12/ [11] Δηλαδή, οι εν λόγω διοικητικές αποφάσεις των οποίων το άμεσο ή έμμεσο αποτέλεσμα είναι η απαγόρευση της διάθεσης στην αγορά του εν λόγω προϊόντος ή τύπου προϊόντος· η τροποποίηση ή οι πρόσθετες δοκιμές του προϊόντος ή τύπου προϊόντος, για να μπορέσει να διατεθεί ή να παραμείνει στην αγορά· ή η απόσυρση του εν λόγω προϊόντος ή τύπου προϊόντος από την αγορά. [12] Πρόταση οδηγίας του Συμβουλίου περί προσέγγισης των νομοθεσιών των κρατών μελών σχετικά με τα έργα από πολύτιμα μέταλλα, COM/1975/607/τελικό, 1 Δεκεμβρίου 1975· δημοσιεύτηκε στην ΕΕ C 11 της 16ης Ιανουαρίου 1976, σ. 2-11. [13] Πρόταση οδηγίας του Συμβουλίου περί των τεχνουργημάτων από πολύτιμα μέταλλα, COM(93) 322 τελικό, 14 Οκτωβρίου 1993· που τροποποιήθηκε με την τροποποιημένη πρόταση οδηγίας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου περί των τεχνουργημάτων από πολύτιμα μέταλλα, COM(94) 267 τελικό, 30 Ιουνίου 1994· [14] Οι κύριες υποθέσεις είναι η απόφαση του Δικαστηρίου της 22ας Ιουνίου 1982, ποινική δίωξη κατά Timothy Frederick Robertson και άλλων, υπόθεση C-220/81· η απόφαση του Δικαστηρίου, της 15ης Σεπτεμβρίου 1994, ποινική δίωξη κατά Ludomira Neeltje Barbara Houtwipper, υπόθεση C-293/93 [1994] Συλλογή I-04249]· και η απόφαση του Δικαστηρίου, της 21ης Ιουνίου 2001, υπόθεση C-30/99, Επιτροπή κατά Ιρλανδίας [2001] Συλλογή I-04619. [15] Για περαιτέρω συγκεκριμένες πληροφορίες σχετικά με το ζήτημα αυτό, βλ. το έγγραφο καθοδήγησης «Η εφαρμογή του κανονισμού για την αμοιβαία αναγνώριση σε αγαθά πολύτιμων μετάλλων» που αναφέρεται στο σημείο 4.1. παρακάτω. [16] Υπόθεση C-293/93. Βλ. υποσημείωση 14. [17] Ιδίως όσον αφορά προηγούμενες διαδικασίες εξουσιοδότησης (και, συνεπώς, δεν καλύπτονται από τον κανονισμό) σε ορισμένα κράτη μέλη. [18] Κυρίως με την οδηγία 2001/95/ΕΚ (η οδηγία για τη γενική ασφάλεια των προϊόντων). [19] Και, από το 2011 και μετά, επίσης από την ΕΖΕΣ. [20] http://ec.europa.eu/enterprise/policies/single-market-goods/free-movement-non-harmonised-sectors/mutual-recognition/ [21] http://ec.europa.eu/enterprise/policies/single-market-goods/free-movement-non-harmonised-sectors/index_en.htm