Πρόταση ΟΔΗΓΙΑ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ σχετικά με υπηρεσίες πληρωμών στην εσωτερική αγορά και την τροποποίηση των οδηγιών 2002/65/ΕΚ, 2013/36/ΕΕ και 2009/110/EΚ και την κατάργηση της οδηγίας 2007/64/ΕΚ /* COM/2013/0547 final - 2013/0264 (COD) */





ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ 1. Πλαισιο της προτασης Αιτιολόγηση και στόχοι της πρότασης Η αγορά ηλεκτρονικών πληρωμών στην Ευρώπη προσφέρει μεγάλες ευκαιρίες για καινοτομία. Οι καταναλωτές έχουν ήδη αλλάξει σημαντικά τις συνήθειες πληρωμής τους τα τελευταία χρόνια. Εκτός από τον συνεχώς αυξανόμενο αριθμό των πιστωτικών και χρεωστικών καρτών, η άνοδος του ηλεκτρονικού εμπορίου και η αυξανόμενη δημοτικότητα των έξυπνων τηλεφώνων έχει ανοίξει τον δρόμο για την εμφάνιση νέων μέσων πληρωμών. Τα οφέλη από την καλύτερη ενοποίηση της αγοράς και τον περιορισμό του κατακερματισμού στον τομέα αυτό σε ευρωπαϊκό επίπεδο είναι σημαντικά. Η πρωτοβουλία αυτή θα επιτρέψει στους καταναλωτές και τους εμπόρους να επωφεληθούν πλήρως από την εσωτερική αγορά, ιδίως στον τομέα του ηλεκτρονικού εμπορίου. Στόχος της παρούσας πρότασης είναι να συμβάλει στην περαιτέρω ανάπτυξη μιας πανευρωπαϊκής αγοράς για τις ηλεκτρονικές πληρωμές, η οποία θα επιτρέψει στους καταναλωτές, τους εμπόρους λιανικής και άλλους παράγοντες της αγοράς να απολαύσουν τα πλήρη οφέλη της εσωτερικής αγοράς της ΕΕ, σύμφωνα με τη στρατηγική για την «Ευρώπη 2020» και το ψηφιακό θεματολόγιο. Αυτή η περαιτέρω ενοποίηση αποκτά ολοένα και μεγαλύτερη σημασία, καθώς ο κόσμος μετατοπίζεται από το συμβατικό εμπόριο προς την ψηφιακή οικονομία. Για την επίτευξη του εν λόγω στόχου και την ενίσχυση του ανταγωνισμού, της αποτελεσματικότητας και της καινοτομίας στον τομέα των ηλεκτρονικών πληρωμών, θα πρέπει να υπάρχουν νομική σαφήνεια και ίσοι όροι ανταγωνισμού, που οδηγούν σε σύγκλιση προς τα κάτω του κόστους και των τιμών για τους χρήστες των υπηρεσιών πληρωμών, περισσότερες επιλογές και διαφάνεια στις υπηρεσίες πληρωμών, διευκολύνοντας την παροχή καινοτόμων υπηρεσιών πληρωμών, καθώς και την εξασφάλιση ασφαλών και διαφανών υπηρεσιών πληρωμών. Οι στόχοι αυτοί θα επιτευχθούν με την ενημέρωση και τη συμπλήρωση του τρέχοντος πλαισίου για τις υπηρεσίες πληρωμών, τη θέσπιση κανόνων που ενισχύουν τη διαφάνεια, την καινοτομία και την ασφάλεια στον τομέα των λιανικών πληρωμών και τη βελτίωση της συνοχής μεταξύ των εθνικών κανόνων, με έμφαση στις θεμιτές ανάγκες των καταναλωτών. Κάτι το οποίο τα προτεινόμενα μέτρα επιδιώκουν να πράξουν με τεχνολογικά ουδέτερο τρόπο που θα εξακολουθεί να ισχύει όσο οι υπηρεσίες πληρωμών εξελίσσονται. Επιπλέον, στην παρούσα πρόταση ενσωματώνεται η οδηγία 2007/64/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (η λεγόμενη «οδηγία περί υπηρεσιών πληρωμών» ή «ΟΥΠ») [1], η οποία και καταργείται. Η εν λόγω οδηγία θέτει τις βάσεις για το εναρμονισμένο νομικό πλαίσιο που θα οδηγήσει στη δημιουργία της ενιαίας αγοράς πληρωμών, βελτιώνοντας έτσι την ισοτιμία των όρων ανταγωνισμού και την δυνατότητα πρόσβασης όλων των ενδιαφερομένων στο ισχύον πλαίσιο πληρωμών. Σε μια εποχή που η διάκριση μεταξύ των ιδρυμάτων πληρωμών (με την επιφύλαξη της ΟΥΠ) και των ιδρυμάτων ηλεκτρονικού χρήματος (με την επιφύλαξη της οδηγίας 2009/110/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου[2], της δεύτερης οδηγίας για το ηλεκτρονικό χρήμα ή «ΟΗΧ») καθίσταται ολοένα και πιο δυσδιάκριτη, καθώς η τεχνολογία και τα επιχειρηματικά μοντέλα συγκλίνουν, κρίνεται σκόπιμος ο πλήρης εκσυγχρονισμός του πλαισίου ψηφιακών πληρωμών που οδηγεί στη συγχώνευση των φορέων αμφοτέρων των κατηγοριών και των αντίστοιχων νομοθεσιών. Τούτο, ωστόσο, προϋποθέτει την αναθεώρηση της ΟΗΧ για τη διασφάλιση ενός συνεκτικού κανονιστικού πλαισίου. Δυστυχώς, η καθυστερημένη μεταφορά της ΟΗΧ στο εθνικό δίκαιο, από πολλά κράτη μέλη, δεν επέτρεψε την απόκτηση ικανοποιητικής εμπειρίας με την οδηγία αυτή για την αξιολόγησή της από κοινού με την οδηγία για τις υπηρεσίες πληρωμών και την εξέταση ενδεχόμενων συνεργιών κατά την αναθεώρηση. Η αναθεώρηση της οδηγίας 2009/110/ΕΚ προβλέπεται ότι θα πραγματοποιηθεί το 2014. Γενικό πλαίσιο Τα τελευταία 12 χρόνια, έχει επιτευχθεί σημαντική πρόοδος και έχει προχωρήσει η ενοποίηση της αγοράς των λιανικών πληρωμών στην ΕΕ, με το ισχύον πλαίσιο κανόνων και το νομοθετικό κεκτημένο για τις πληρωμές. Το νομικό πλαίσιο που θεσπίζεται από την οδηγία περί υπηρεσιών πληρωμών, ο κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 924/2009[3] για τις διασυνοριακές πληρωμές και η δεύτερη οδηγία για το ηλεκτρονικό χρήμα συντέλεσαν ώστε να σημειωθεί σημαντική πρόοδος ως προς την ενοποίηση των ευρωπαϊκών αγορών λιανικών πληρωμών. Ο κανονισμός (ΕΕ) αριθ. 260/2012[4] όσον αφορά τις ημερομηνίες λήξεως για τη μετάβαση στον ΕΧΠΕ συνέβαλε περαιτέρω στην επίτευξη του στόχου αυτού με τον καθορισμό προθεσμιών μετάβασης για πανευρωπαϊκές μεταφορές πίστωσης και άμεσες χρεώσεις, αντικαθιστώντας τα εθνικά μέσα πληρωμών με εθνικές και διασυνοριακές πληρωμές σε ευρώ στο εσωτερικό της ΕΕ (1 Φεβρουαρίου 2014 για την Ευρωζώνη). Αυτό το πλαίσιο κανόνων συμπληρώνεται από τη νομολογία του ΔΕΚ και τις αποφάσεις που λαμβάνει η Επιτροπή στο πλαίσιο του δικαίου του ανταγωνισμού στον τομέα των λιανικών πληρωμών. Η αγορά λιανικών πληρωμών είναι πολύ δυναμική και έχει χαρακτηριστεί, κατά τα τελευταία χρόνια, από υψηλό ρυθμό καινοτομίας. Ταυτόχρονα, σημαντικοί τομείς της αγοράς πληρωμών, ιδίως οι πληρωμές με κάρτα και με νέα μέσα πληρωμών, όπως οι πληρωμές μέσω Διαδικτύου και οι κινητές πληρωμές, εξακολουθούν να είναι κατακερματισμένοι, με κριτήριο τα εθνικά σύνορα, καθιστώντας δύσκολη την αποτελεσματική ανάπτυξη καινοτόμων και εύκολων στη χρήση ψηφιακών υπηρεσιών πληρωμών και την παροχή άνετων και ασφαλών μεθόδων πληρωμών σε καταναλωτές και εμπόρους λιανικής πώλησης (με την πιθανή εξαίρεση των πιστωτικών καρτών) σε πανευρωπαϊκό επίπεδο για την αγορά ευρέος φάσματος προϊόντων και υπηρεσιών. Οι τελευταίες εξελίξεις στις αγορές αυτές έχουν επίσης επισημάνει ορισμένα κενά στο υφιστάμενο νομικό πλαίσιο για τις πληρωμές, καθώς και προβλήματα στις αγορές πληρωμών με κάρτα, μέσω Διαδικτύου και με κινητά μέσα που πρέπει να αντιμετωπιστούν με την εν λόγω πρωτοβουλία. Η αναθεώρηση του ευρωπαϊκού πλαισίου και κυρίως η οδηγία για τις υπηρεσίες πληρωμών και η διαβούλευση σχετικά με την Πράσινη Βίβλο της Επιτροπής «Προς ενοποιημένη ευρωπαϊκή αγορά πληρωμών με κάρτα, μέσω του Διαδικτύου και μέσω κινητών τηλεφώνων»[5], το 2012, οδήγησαν στο συμπέρασμα ότι απαιτούνται περαιτέρω μέτρα και κανονιστικές ενημερώσεις, συμπεριλαμβανομένων των προσαρμογών στην οδηγία περί υπηρεσιών πληρωμών, έτσι ώστε το πλαίσιο των πληρωμών να μπορεί να εξυπηρετήσει καλύτερα τις ανάγκες της αποτελεσματικής ευρωπαϊκής αγοράς πληρωμών, συμβάλλοντας ενεργά σε ένα περιβάλλον πληρωμών που καλλιεργεί τον ανταγωνισμό, την καινοτομία και την ασφάλεια. Στην ανακοίνωσή της, το 2012, με τίτλο «Ενιαία Αγορά - Πράξη II: Μαζί για νέα ανάπτυξη»[6], η Επιτροπή αναγνωρίζει ως βασική προτεραιότητα τον εκσυγχρονισμό του νομοθετικού πλαισίου για τις λιανικές πληρωμές λαμβάνοντας υπόψη τις δυνατότητες που υπάρχουν για περαιτέρω ανάπτυξη και καινοτομία του τομέα. Η αναθεώρηση της οδηγίας περί υπηρεσιών πληρωμών και η προετοιμασία της νομοθετικής πρότασης σχετικά με τις πολυμερείς διατραπεζικές προμήθειες για τις κάρτες πληρωμών ορίστηκαν ως μία από τις βασικές δράσεις της Επιτροπής για το 2013. Ισχύουσες διατάξεις στον τομέα που αφορά η πρόταση Η πρωτοβουλία αυτή αποτελεί μέρος ευρύτερης δέσμης νομοθετικών μέτρων σχετικά με τις υπηρεσίες πληρωμών. Θα συμπληρώσει και θα επικαιροποιήσει το υπάρχον νομικό πλαίσιο για τις υπηρεσίες πληρωμών εντός της ΕΕ, και ιδίως: – Την οδηγία 2007/64/ΕΚ, η οποία δημιούργησε το εναρμονισμένο νομικό πλαίσιο ώστε οι πληρωμές να γίνονται ευκολότερα και ταχύτερα σε ολόκληρη την ΕΕ, καθιέρωσε τον αυξημένο ανταγωνισμό στα συστήματα πληρωμών και διευκόλυνε τις οικονομίες κλίμακας. Διευκόλυνε επίσης τη λειτουργική εφαρμογή του Ενιαίου Χώρου Πληρωμών σε Ευρώ (ΕΧΠΕ). – Τον κανονισμό (ΕΚ) 924/2009 για τις διασυνοριακές πληρωμές, ο οποίος κατήργησε τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 2560/2001 και επέκτεινε το πεδίο εφαρμογής του κανονισμού στις άμεσες χρεώσεις. Εξάλειψε τις διαφορές στα τέλη πληρωμών για τους χρήστες υπηρεσιών πληρωμών μεταξύ εθνικών και διασυνοριακών πληρωμών σε ευρώ στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Ισχύει για όλες τις πληρωμές που υποβάλλονται σε ηλεκτρονική επεξεργασία . – Τον κανονισμό (ΕΕ) αριθ. 260/2012, ο οποίος καθορίζει προθεσμίες για τη μετάβαση για τις πανευρωπαϊκές μεταφορές πίστωσης και τις πανευρωπαϊκές άμεσες χρεώσεις και αντικαθιστά τα εθνικά συστήματα πληρωμών με εθνικές και διασυνοριακές πληρωμές σε ευρώ στο εσωτερικό της Ευρωπαϊκής Ένωσης. – Την οδηγία 2009/110/ΕΚ σχετικά με το ηλεκτρονικό χρήμα, η οποία θεσπίζει το νομικό πλαίσιο για την έκδοση και εξαργύρωση ηλεκτρονικού χρήματος και ευθυγραμμίζει το καθεστώς προληπτικής εποπτείας για τα ιδρύματα ηλεκτρονικού χρήματος με τις απαιτήσεις για τα ιδρύματα πληρωμών στην οδηγία περί υπηρεσιών πληρωμών. – Τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 1781/2006, ο οποίος θεσπίζει κανόνες για τους παρόχους υπηρεσιών πληρωμών για τη διαβίβαση πληροφοριών για τον πληρωτή σε όλο το μήκος της αλυσίδας πληρωμών για λόγους πρόληψης, διερεύνησης και εντοπισμού της νομιμοποίησης εσόδων από παράνομες δραστηριότητες και της χρηματοδότησης της τρομοκρατίας. Εκτός από το νομοθετικό πλαίσιο, μια σειρά από διαδικασίες ανταγωνισμού που διεξάγονται σε ευρωπαϊκό και εθνικό επίπεδο στοχεύουν στην αντιμετώπιση αντίθετων προς τον ανταγωνισμό πρακτικών στην αγορά πληρωμών. Συνοχή με τις υπόλοιπες πολιτικές και στόχους της Ένωσης Οι στόχοι της πρότασης είναι απολύτως συνεπείς με τις πολιτικές και τους στόχους της Ένωσης. Πρώτον, η παρούσα πρόταση θα βελτιώσει τη λειτουργία της εσωτερικής αγοράς για τις υπηρεσίες πληρωμών και γενικότερα για όλα τα αγαθά και τις υπηρεσίες, έχοντας υπόψη την ανάγκη για καινοτόμα, αποτελεσματικά και ασφαλή μέσα πληρωμών. Η διευκόλυνση των οικονομικών συναλλαγών εντός της Ένωσης θα συμβάλει επίσης στην επίτευξη των ευρύτερων στόχων της στρατηγικής «Ευρώπη 2020» και την προώθηση της νέας ανάπτυξης. Δεύτερον, η παρούσα πρωτοβουλία στηρίζει τις πολιτικές της ΕΕ σε άλλους τομείς, όπως η προστασία των δεδομένων, οι διοικητικές κυρώσεις, η καταπολέμηση της νομιμοποίησης εσόδων από παράνομες δραστηριότητες και η χρηματοδότηση της τρομοκρατίας και ειδικότερα: – Τις νομοθετικές πρωτοβουλίες της Επιτροπής σχετικά με το ψηφιακό θεματολόγιο για την Ευρώπη[7] και κυρίως την πρόταση της Επιτροπής για ένα νομικό πλαίσιο για την ηλεκτρονική ταυτοποίηση και την εμπιστοσύνη στον τομέα των υπηρεσιών για τις ηλεκτρονικές συναλλαγές[8] και την πρότασή της σχετικά με τα μέτρα για την εξασφάλιση κοινού υψηλού επιπέδου ασφάλειας των δικτύων και των πληροφοριών σε ολόκληρη την Ένωση[9] και τις βασικές προτεραιότητες που καθορίστηκαν στην ανακοίνωση για το ηλεκτρονικό εμπόριο και τις ηλεκτρονικές υπηρεσίες[10], που αποσκοπούν στην επίτευξη της ενιαίας ψηφιακής αγοράς. – Τις προσπάθειες της Επιτροπής για την αύξηση του ανταγωνισμού με την καθιέρωση ισότιμων υποχρεώσεων, δικαιωμάτων και ευκαιριών για τους παράγοντες της αγοράς και τη διευκόλυνση της διασυνοριακής παροχής υπηρεσιών πληρωμής. – Τη νομοθετική πρόταση της Επιτροπής σχετικά με τις διατραπεζικές προμήθειες για τις συναλλαγές με κάρτα πληρωμής και για τη χρήση ορισμένων περιοριστικών επιχειρηματικών κανόνων και πρακτικών, η οποία προετοιμάζεται παράλληλα και σε στενό συντονισμό με την παρούσα πρόταση. – Την οδηγία 2011/83/ΕΕ σχετικά με τα δικαιώματα των καταναλωτών[11], η οποία αποσκοπεί στην προώθηση μιας πραγματικής εσωτερικής αγοράς συναλλαγών μεταξύ επιχειρήσεων και καταναλωτών, επιτυγχάνοντας τη σωστή ισορροπία μεταξύ υψηλού επιπέδου προστασίας των καταναλωτών και ανταγωνιστικότητας των επιχειρήσεων, περιορίζοντας έτσι τη διακριτική ευχέρεια των εμπόρων να επιβάλλουν τέλη για τη χρήση των μέσων πληρωμής στις συγκεκριμένες δαπάνες. 2. Διαβουλευσεις με τα ενδιαφερομενα μερη και εκτιμηση των επιπτωσεων Διαβούλευση με τα ενδιαφερόμενα μέρη Στις 11 Ιανουαρίου 2012, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δημοσίευσε την Πράσινη Βίβλο με τίτλο «Προς ενοποιημένη ευρωπαϊκή αγορά πληρωμών με κάρτα, μέσω του Διαδικτύου και μέσω κινητών τηλεφώνων»[12]. Ακολούθησε εκτενής δημόσια διαβούλευση. Η Επιτροπή έλαβε περισσότερες από 300 απαντήσεις από τις αρχές, την κοινωνία των πολιτών, τις ομοσπονδίες επιχειρήσεων, καθώς και εταιρείες διαφόρων κλάδων, που αντιπροσωπεύουν ευρύ φάσμα ενδιαφερομένων. Επιπλέον, εκτός διαβούλευσης, έλαβε σχόλια, έγγραφα διατύπωσης θέσεων και εισηγήσεις. Με την εκτενή ανατροφοδότηση από την πλευρά των ενδιαφερομένων[13] δόθηκαν χρήσιμες πληροφορίες για ορισμένες πρόσφατες νέες εξελίξεις και όσον αφορά τις πιθανές απαιτήσεις για αλλαγές στο υφιστάμενο πλαίσιο πληρωμών. Στο ίδιο πλαίσιο, στις 4 Μαΐου 2012, πραγματοποιήθηκε δημόσια ακρόαση, την οποία παρακολούθησαν περίπου 350 ενδιαφερόμενοι. Στις 20 Νοεμβρίου 2012, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ενέκρινε ψήφισμα με τίτλο «Προς ενοποιημένη ευρωπαϊκή αγορά πληρωμών με κάρτα, μέσω Διαδικτύου και μέσω κινητών τηλεφώνων».[14] Το ψήφισμα αναγνωρίζει τους στόχους και τις δυσκολίες ενοποίησης που επισημαίνονται στην Πράσινη Βίβλο και ζητά τη λήψη νομοθετικών μέτρων σε διάφορους τομείς που αφορούν τις πληρωμές με κάρτα, ενώ προτείνει μεγαλύτερη προσοχή όσον αφορά τις πληρωμές μέσω Διαδικτύου και τις κινητές πληρωμές, λόγω του λιγότερου ώριμου χαρακτήρα των εν λόγω αγορών. Επιπλέον, ζητά τη μεταρρύθμιση του τρόπου διακυβέρνησης του ενιαίου χώρου πληρωμών σε ευρώ (ΕΧΠΕ). Η διαβούλευση έδειξε ότι απαιτούνται σημαντικές ρυθμιστικές προσαρμογές στο υφιστάμενο πλαίσιο, ούτως ώστε να ενισχυθεί η αποτελεσματικότητα της ευρωπαϊκής αγοράς πληρωμών και να συγκροτηθεί το περιβάλλον πληρωμών, το οποίο θα προωθεί τον ανταγωνισμό, την καινοτομία και την ασφάλεια. Χρήση της εμπειρογνωμοσύνης Όσον αφορά την επανεξέταση της οδηγίας περί υπηρεσιών πληρωμών και του κανονισμού για τις διασυνοριακές πληρωμές στην εσωτερική αγορά, καθώς και την ενδεχόμενη ανάγκη αναθεώρησης και των δύο νομικών κειμένων, η Επιτροπή επιφορτίστηκε με το πρόσθετο έργο να προβεί σε συγκέντρωση αποδεικτικών στοιχείων για το ζήτημα αυτό και να διασφαλίσει την πλήρη συμμετοχή όλων των ενδιαφερόμενων μερών. Η διαδικασία που ακολουθεί η Επιτροπή για την αξιολόγηση του αντικτύπου της οδηγίας περί υπηρεσιών πληρωμών και του κανονισμού για τις διασυνοριακές πληρωμές στην εσωτερική αγορά βασίζεται σε δύο ειδικές εξωτερικές μελέτες. Οι μελέτες αυτές εφοδίασαν την Επιτροπή με ολοκληρωμένη εικόνα για τις οικονομικές και νομικές συνέπειες που απορρέουν από την οδηγία περί υπηρεσιών πληρωμών. Η πρώτη μελέτη, η οποία πραγματοποιήθηκε από εξωτερικούς συμβούλους της εταιρείας Tipik, το 2011, αξιολόγησε τη νομική συμμόρφωση, στο πλαίσιο της μεταφοράς της οδηγίας περί υπηρεσιών πληρωμών στο εθνικό δίκαιο των 27 κρατών μελών.[15] Κατά τη διάρκεια του 2012, μια δεύτερη μελέτη του London Economics και του IFF, σε συνεργασία με το PaySys, ανέλυσε τις επιπτώσεις της οδηγίας για τις υπηρεσίες πληρωμών στην εσωτερική αγορά και την εφαρμογή του κανονισμού για τις διασυνοριακές πληρωμές στην Κοινότητα. Επιπλέον, συγκεντρώθηκαν πληροφορίες από τα κράτη μέλη και από σχετικούς φορείς της αγοράς, μέσω συμβουλευτικών επιτροπών της Επιτροπής στο πεδίο της πολιτικής πληρωμών, δηλαδή μέσω της επιτροπής πληρωμών (που αποτελείται από εκπροσώπους των χωρών της ΕΕ) και της ομάδας εμπειρογνωμόνων της αγοράς για τα συστήματα πληρωμών (που αποτελείται από εκπροσώπους της αγοράς τόσο στο σκέλος της προσφοράς όσο και στο σκέλος της ζήτησης). Επιπλέον, η Επιτροπή προέβη σε περαιτέρω διαβουλεύσεις με σχετικούς φορείς για συγκεκριμένα θέματα, όπως κρίθηκε σκόπιμο. Εκτίμηση επιπτώσεων Η Επιτροπή διενήργησε εκτίμηση των επιπτώσεων[16], κατά την οποία ανέλυσε τις πιθανές συνέπειες από την έλλειψη της ενοποιημένης ευρωπαϊκής αγοράς πληρωμών. Ειδικότερα, εξετάστηκαν οι ακόλουθες εστίες προβλημάτων: – Η ανομοιογενής εφαρμογή των υφιστάμενων κανόνων σε όλα τα κράτη μέλη, λόγω των πολλών επιλογών και συχνά πολύ γενικών κριτηρίων εφαρμογής. Ειδικότερα, ορισμένες απαλλαγές που προβλέπονται στην οδηγία για τις υπηρεσίες πληρωμών φαίνονται πολύ γενικές ή παρωχημένεςς όσον αφορά την εξέλιξη της αγοράς και ερμηνεύονται πολύ διαφορετικά. Επιπλέον, το πεδίο εφαρμογής παρουσιάζει κενά στις περιπτώσεις κατά τις οποίες το ένα σκέλος της συναλλαγής βρίσκεται εκτός του ΕΟΧ και οι πληρωμές γίνονται σε νομίσματα εκτός των νομισμάτων των χωρών της ΕΕ, γεγονός που οδηγεί στον διαιωνιζόμενο κατακερματισμό των αγορών, με αποτέλεσμα τη κανονιστική διαμεσολάβηση (ρυθμιστικό αρμπιτράζ) και την στρέβλωση του ανταγωνισμού. – Το νομικό κενό για ορισμένους νέους παρόχους υπηρεσιών Διαδικτύου, όπως τρίτους παρόχους που προσφέρουν τη δυνατότητα πληρωμής με ηλεκτρονική τραπεζική συναλλαγή. Οι υπηρεσίες αυτές αποτελούν βιώσιμη και συχνά φθηνότερη εναλλακτική μέθοδο πληρωμής από τις πληρωμές με κάρτα, ενώ είναι ελκυστικές και για τους καταναλωτές που δεν διαθέτουν πιστωτικές κάρτες. Οι περισσότεροι από αυτούς τους παρόχους δεν εμπίπτουν στο ισχύον νομικό πλαίσιο, δεδομένου ότι δεν διαθέτουν τους πόρους ανά πάσα στιγμή. Το νομικό κενό θέτει σε κίνδυνο την καινοτομία και τις κατάλληλες συνθήκες πρόσβασης στην αγορά. – Η έλλειψη τυποποίησης και διαλειτουργικότητας μεταξύ των διαφόρων λύσεων πληρωμής (με κάρτα, μέσω Διαδικτύου και με κινητές πληρωμές), στις διάφορες πτυχές της και σε διαφορετικό βαθμό, ιδίως σε διασυνοριακό επίπεδο, η οποία επιτάθηκε από τις αδύναμες διευθετήσεις διακυβέρνησης για την αγορά λιανικών πληρωμών της ΕΕ. – Οι διαφορετικές και ανομοιογενείς πρακτικές χρέωσης (για τη χρήση από τους εμπόρους ενός συγκεκριμένου μέσου πληρωμών) μεταξύ των κρατών μελών (όπου περίπου τα μισά κράτη μέλη της ΕΕ επιτρέπουν και τα άλλα μισά απαγορεύουν τις πρόσθετες χρεώσεις), που οδηγούν σε σύγχυση τους καταναλωτές όταν πραγματοποιούν αγορές στο εξωτερικό ή μέσω Διαδικτύου και σε μη ισότιμους όρους ανταγωνισμού. – Στο πεδίο των καρτών πληρωμής, αρκετοί περιοριστικοί κανόνες και πρακτικές των επιχειρήσεων που στρεβλώνουν τον ανταγωνισμό (σχετικά με τις ΠΔΠ και τους κανόνες για την επιλογή και την ευελιξία των εμπόρων όσον αφορά την αποδοχή της κάρτας). Τα προβλήματα που έχουν εντοπιστεί και περιγράφονται ανωτέρω έχουν συνέπειες για τους καταναλωτές, τους εμπόρους, τους νέους παρόχους υπηρεσιών πληρωμών και την αγορά υπηρεσιών πληρωμών στο σύνολό της. Η εκτίμηση επιπτώσεων κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι καλύτερες επιλογές πολιτικής για τη βελτίωση της υφιστάμενης κατάστασης μέσω (i) της διευκόλυνσης της δημιουργίας ισότιμων όρων ανταγωνισμού μεταξύ των κατεστημένων και των νέων παρόχων πληρωμών με κάρτα, μέσω Διαδικτύου και με κινητές πληρωμές, (ii) της αύξησης της αποτελεσματικότητας, της διαφάνειας και της επιλογής των μέσων πληρωμών για τους χρήστες υπηρεσιών πληρωμών (καταναλωτές και εμπόρους) και (iii) της εξασφάλισης υψηλού επιπέδου προστασίας των τελευταίων θα είναι, στα θέματα που αφορούν την ΟΥΠ: – η ενίσχυση του προγράμματος ΕΧΠΕ και η ώθηση όλων των ενδιαφερόμενων μερών να αναλάβουν πιο ενεργό ρόλο στον σχεδιασμό και την υλοποίηση της πολιτικής λιανικών πληρωμών (διακυβέρνηση)· – η διευκόλυνση της τυποποίησης με τη δημιουργία κατάλληλου πλαισίου διακυβέρνησης και με την βελτιωμένη συμμετοχή των Ευρωπαϊκών Οργανισμών Τυποποίησης (τυποποίηση)· – η εξασφάλιση της ασφάλειας δικαίου στον τομέα των διατραπεζικών προμηθειών για τις πληρωμές με κάρτα και ο σαφής προσδιορισμός του αποδεκτού επιχειρηματικού μοντέλου για τις τρέχουσες και μελλοντικές πρωτοβουλίες πληρωμής με κάρτα (διατραπεζικές προμήθειες)· – η κατάργηση των περιοριστικών κανόνων των επιχειρήσεων για τις πληρωμές με κάρτα που οδηγούν σε στρεβλώσεις της αγοράς (συνοδευτικά μέτρα για τις διατραπεζικές προμήθειες)· – η εναρμόνιση των πολιτικών των κρατών μελών σχετικά με τις πρόσθετες χρεώσεις, σύμφωνα με τις κανονιστικές αποφάσεις για τις διατραπεζικές προμήθειες (συνοδευτικά μέτρα για τις διατραπεζικές προμήθειες)· – ο καθορισμός των όρων πρόσβασης σε πληροφορίες σχετικά με τη διαθεσιμότητα πόρων για τρίτους παρόχους, συμπεριλαμβανομένων των υπηρεσιών έναρξης πληρωμής (πεδίο εφαρμογής της ΟΥΠ)· – η προσαρμογή του πεδίου εφαρμογής και η βελτίωση της συνοχής του νομοθετικού πλαισίου (πεδίο εφαρμογής της ΟΥΠ)· – η βελτίωση της εφαρμογής της υφιστάμενης οδηγίας περί υπηρεσιών πληρωμών (μέτρα εξειδικευμένης εναρμόνισης της οδηγίας για τις υπηρεσίες πληρωμών)· – η ενίσχυση των δικαιωμάτων των χρηστών ΥΠ και η διασφάλιση των δικαιωμάτων των καταναλωτών ενόψει των κανονιστικών αλλαγών (πεδίο εφαρμογής της οδηγίας για τις υπηρεσίες πληρωμών, συνοδευτικά μέτρα για τις διατραπεζικές προμήθειες ). Για την εκτίμηση των επιπτώσεων εκδόθηκε θετική γνωμοδότηση από την επιτροπή εκτίμησης επιπτώσεων κατά τη διάρκεια των ακροάσεων της 20ής Μαρτίου 2013. Σύμφωνα με τις συστάσεις του διοικητικού συμβουλίου, έγιναν διάφορες αλλαγές στο έγγραφο, ιδίως αναφορικά με: – την στοιχειοθέτηση της επείγουσας ανάγκης για την αναθεώρηση της οδηγίας περί υπηρεσιών πληρωμών (ΟΥΠ), καθώς και τους λόγους για τη ρύθμιση των ΠΔΠ μέσω της νομοθεσίας· – την ορθολογική οργάνωση της παρουσίασης των επιπτώσεων εστιάζοντας την προσοχή στις επιπτώσεις των πιο σημαντικών αλλαγών στο βασικό κείμενο και μετακινώντας τα λιγότερο σημαντικά θέματα στα παραρτήματα· – την καλύτερη επεξήγηση των αλληλεξαρτήσεων μεταξύ των διαφορετικών επιλογών και των δεσμών. Τα περισσότερα από τα προτεινόμενα μέτρα πολιτικής προβλέπονται στην παρούσα πρόταση. Αυτό ισχύει κυρίως για τους τομείς που καλύπτονται ήδη από τους ισχύοντες κανόνες της οδηγίας περί υπηρεσιών πληρωμών, π.χ. την πρόσβαση των τρίτων παρόχων στην αγορά, τις πρόσθετες χρεώσεις και τους κανόνες για τα ιδρύματα πληρωμών. Άλλα μέτρα, ιδίως η ρύθμιση των ΠΔΠ και των συνοδευτικών μέτρων, θα πρέπει να ληφθούν με ειδική νομοθετική πρόταση, η οποία θα υποβληθεί παράλληλα. Ορισμένα από τα μέτρα που περιγράφονται ανωτέρω πρέπει να προσεγγίζονται με μη νομοθετικά μέσα, όπως για παράδειγμα ζητήματα που αφορούν τη συμμετοχή των ευρωπαϊκών οργανισμών τυποποίησης και τη διακυβέρνηση του ΕΧΠΕ. Θα πρέπει να ενισχυθεί το ισχύον πλαίσιο διακυβέρνησης του ΕΧΠΕ, συμπεριλαμβανομένου του ρόλου του υφιστάμενου Συμβουλίου ΕΧΠΕ, ενός ειδικού ανώτερου οργάνου διακυβέρνησης, το οποίο θεσπίστηκε υπό τη κοινή προεδρία της Επιτροπής και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, για αρχική περίοδο τριών ετών, με στόχο τη βελτίωση της συμμετοχής των ενδιαφερόμενων μερών στον ΕΧΠΕ. Για τον σκοπό αυτόν, πρέπει να αποσαφηνιστεί η εντολή του Συμβουλίου ΕΧΠΕ, να επανεξεταστεί η σύνθεσή του και να υπάρξει καλύτερη ισορροπία συμφερόντων μεταξύ προσφοράς και ζήτησης, ούτως ώστε να εξασφαλιστεί η αποτελεσματική παροχή συμβουλών στην Επιτροπή και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα για τον μελλοντικό προσανατολισμό του έργου ΕΧΠΕ, καθώς και για να διευκολυνθεί η δημιουργία μιας ολοκληρωμένης, ανταγωνιστικής και καινοτόμου αγοράς λιανικών πληρωμών, ιδίως στη ζώνη του ευρώ. Η Επιτροπή θα συνεργαστεί με την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα προκειμένου να προσδιορίσει τους κατάλληλους τρόπους για τον καθορισμό των καθηκόντων, της σύνθεσης, της προεδρίας και της λειτουργίας του πλαισίου διακυβέρνησης του ΕΧΠΕ. 3. ΝΟΜΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΗΣ ΠΡΟΤΑΣΗΣ Νομική βάση Η παρούσα πρόταση βασίζεται στο άρθρο 114 της ΣΛΕΕ. Επικουρικότητα και αναλογικότητα Η ενοποιημένη ευρωπαϊκή αγορά ηλεκτρονικών λιανικών πληρωμών συμβάλλει στην επίτευξη του στόχου του άρθρου 3 της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία θεσπίζει μια εσωτερική αγορά. Η ενοποίηση της αγοράς είναι απαραίτητη προκειμένου να απελευθερώσει πλήρως μια σειρά από οφέλη για τους ευρωπαίους πολίτες. Τα οφέλη αυτά περιλαμβάνουν την αύξηση του ανταγωνισμού μεταξύ των παρόχων υπηρεσιών πληρωμών και περισσότερες επιλογές, καινοτομία και ασφάλεια για τους χρήστες υπηρεσιών πληρωμών, ιδίως για τους καταναλωτές. Η ενοποιημένη αγορά πληρωμών διευκολύνει τελικά τη διασυνοριακή παροχή αγαθών και υπηρεσιών και συνεπώς συμβάλλει στη δημιουργία της πραγματικής ενιαίας αγοράς. Το βάθος της αναθεώρησης της οδηγίας περί υπηρεσιών πληρωμών είναι ανάλογο προς τα θέματα που προέκυψαν μέχρι σήμερα. Η οδηγία εξακολουθεί να εξυπηρετεί τον σκοπό της· την ίδια στιγμή, ωστόσο, το νομικό πλαίσιο της ΕΕ πρέπει να εξελιχθεί ώστε να λάβει δεόντως υπόψη τις τελευταίες τεχνολογικές και επιχειρηματικές εξελίξεις στον τομέα των λιανικών πληρωμών. Από τη φύση της, η ενοποιημένη αγορά πληρωμών, η οποία βασίζεται σε δίκτυα που υπερβαίνουν τα εθνικά σύνορα, απαιτεί μια προσέγγιση σε επίπεδο Ένωσης, καθώς οι ισχύουσες αρχές, οι κανόνες, οι διαδικασίες και τα πρότυπα πρέπει να είναι ομοιογενείς σε όλα τα κράτη μέλη, προκειμένου να επιτευχθεί ασφάλεια δικαίου και ισότιμοι όροι ανταγωνισμού για όλους τους σχετικούς φορείς της αγοράς. Λόγω του κατακερματισμού της αγοράς που επικρατεί επί του παρόντος, η μεμονωμένη δράση σε επίπεδο κρατών μελών δεν θα ήταν σε θέση να επιτύχει τον στόχο της ολοκληρωμένης και αποτελεσματικής ευρωπαϊκής αγοράς εγχώριων και διασυνοριακών πληρωμών για αγαθά και υπηρεσίες. Η προσέγγιση υποστηρίζει την περαιτέρω ενίσχυση του Ενιαίου Χώρου Πληρωμών σε Ευρώ (ΕΧΠΕ) και είναι συνεπής με το ψηφιακό θεματολόγιο, ιδίως με τη δημιουργία της ψηφιακής ενιαίας αγοράς. Θα προωθήσει την τεχνολογική καινοτομία και θα συμβάλει στην ανάπτυξη και την απασχόληση, ιδίως στους τομείς του ηλεκτρονικού εμπορίου και των κινητών πληρωμών . 4. ΔΗΜΟΣΙΟΝΟΜΙΚΕΣ ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ Η οδηγία έχει δημοσιονομικές επιπτώσεις, όπως αναφέρεται στο νομοθετικό δημοσιονομικό δελτίο που επισυνάπτεται στην πρόταση. 5. Προσθετες πληροφοριες Ευρωπαϊκός Οικονομικός Χώρος Η προτεινόμενη πράξη αφορά θέμα του ΕΟΧ και θα πρέπει, συνεπώς, να επεκταθεί στον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο. Επεξηγηματικά έγγραφα Η προτεινόμενη νέα οδηγία προβλέπει αρκετές μεταβολές στην υφιστάμενη οδηγία και ορισμένες νέες υποχρεώσεις για τα κράτη μέλη με ικανοποιητικό περιθώριο διακριτικής ευχέρειας ως προς τον τρόπο που οι υποχρεώσεις αυτές μεταφέρονται στο εθνικό δίκαιο, όπως οι νέες διατάξεις σχετικά με την ασφάλεια. Τα κράτη μέλη καλούνται ως εκ τούτου να παράσχουν επεξηγηματικά έγγραφα όσον αφορά τα μέτρα που πρόκειται να λάβουν για τη μεταφορά της οδηγίας στο εθνικό δίκαιο ώστε να μπορέσει η Επιτροπή να προσδιορίσει καλύτερα τα σχετικά εθνικά μέτρα και να παρακολουθήσει την ορθή μεταφορά της οδηγίας. Λεπτομερής επεξήγηση της πρότασης Η ακόλουθη σύντομη περίληψη στοχεύει στη διευκόλυνση της διαδικασίας λήψης αποφάσεων σκιαγραφώντας τις κύριες τροποποιήσεις σε σχέση με την υπό κατάργηση οδηγία περί υπηρεσιών πληρωμών: Άρθρο 2 - Πεδίο εφαρμογής: Προτείνεται να επεκταθεί το πεδίο εφαρμογής όσον αφορά το καλυπτόμενο γεωγραφικό πεδίο εφαρμογής και νομίσματα: Το άρθρο 2 παράγραφος 1: Οι διατάξεις της ΟΥΠ για τη διαφάνεια και την ενημέρωση θα ισχύουν και σε σχέση με τις πράξεις πληρωμών σε τρίτες χώρες, όταν μόνο ένας από τους παρόχους υπηρεσιών πληρωμών είναι εγκατεστημένος εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης (η λεγόμενη «μονομερής συναλλαγή»), όσον αφορά τα μέρη της συναλλαγής που πραγματοποιούνται στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Το άρθρο 2 παράγραφος 2: Οι διατάξεις της ΟΥΠ για τις απαιτήσεις διαφάνειας και ενημέρωσης θα επεκταθούν και θα ισχύουν για όλα τα νομίσματα και όχι, όπως σήμερα, μόνο για τα νομίσματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Άρθρο 3 - Εξαιρέσεις από το πεδίο εφαρμογής: Η παρούσα διάταξη διευκρινίζει και επικαιροποιεί τις «εξαιρέσεις από το πεδίο εφαρμογής» που προβλέπονται στην παρούσα οδηγία, η οποία εξαιρεί ορισμένες πληρωμές (συναφών) δραστηριοτήτων από το πεδίο εφαρμογής της ΟΥΠ: Άρθρο 3 στοιχείο β): Η εξαίρεση του «εμπορικού αντιπρόσωπου» έχει τροποποιηθεί για να ισχύει μόνο για τους εμπορικούς αντιπροσώπους που ενεργούν για λογαριασμό είτε του πληρωτή είτε του δικαιούχου, και όχι για εκείνους που ενεργούν για λογαριασμό τόσο του πληρωτή, όσο και του δικαιούχου. Η εξαίρεση που θεσπίζει η υφιστάμενη ΟΥΠ χρησιμοποιείται ολοένα και περισσότερο για πράξεις πληρωμών που διεκπεραιώνονται από πλατφόρμες ηλεκτρονικού εμπορίου για λογαριασμό τόσο του πωλητή (δικαιούχου) όσο και του αγοραστή (πληρωτή). Αυτή η χρήση υπερβαίνει τον σκοπό της εξαίρεσης και θα πρέπει, συνεπώς, να οριοθετηθεί περαιτέρω. Άρθρο 3 στοιχείο ια): Η εξαίρεση του «περιορισμένου δικτύου» έχει εφαρμοστεί ευρύτατα σε μεγάλα δίκτυα με υψηλό όγκο πληρωμών και πλήθος προϊόντων και υπηρεσιών. Αυτό σαφώς υπερβαίνει τον αρχικό σκοπό της εν λόγω εξαίρεσης, με αποτέλεσμα μεγάλος όγκος πληρωμών να βρίσκεται εκτός του κανονιστικού πλαισίου και να δημιουργείται ανταγωνιστικό μειονέκτημα για τους παράγοντες εκείνους που υπόκεινται στους κανόνες της αγοράς. Ο νέος ορισμός, ο οποίος συνάδει με τον ορισμό των περιορισμένων δικτύων όπως ορίζεται στην οδηγία 2009/110/ΕΚ, θα συμβάλει στον περιορισμό των εν λόγω κινδύνων. Άρθρο 3 στοιχείο ιβ) η τρέχουσα εξαίρεση ψηφιακού περιεχομένου ή «τηλεπικοινωνιακών υπηρεσιών» ορίζεται εκ νέου με πιο περιορισμένη εστίαση, καθώς θα ισχύει αποκλειστικά για τις βοηθητικές υπηρεσίες πληρωμών που πραγματοποιούνται από τους παρόχους δικτύων ηλεκτρονικών επικοινωνιών ή υπηρεσιών, όπως για παράδειγμα, από τους φορείς εκμετάλλευσης τηλεπικοινωνιών. Η εξαίρεση θα ισχύει για την παροχή ψηφιακού περιεχομένου, από κάποιον τρίτο, με την επιφύλαξη των συγκεκριμένων ορίων που τίθενται στην παρούσα οδηγία. Ο νέος ορισμός πρέπει να διασφαλίζει ίσους όρους ανταγωνισμού μεταξύ των διαφόρων παρόχων και να αντιμετωπίζει πιο αποτελεσματικά τις ανάγκες προστασίας των καταναλωτών όσον αφορά τις πληρωμές. Διαγραφή του παλαιού άρθρου 3 παράγραφος ιε: Η εξαίρεση από την ΟΥΠ των υπηρεσιών αυτόματων ταμειολογιστικών μηχανών (ΑΤΜ) που προσφέρονται από ανεξάρτητους παρόχους ΑΤΜ , οδήγησε στη δημιουργία δικτύων ΑΤΜ όπου οι καταναλωτές χρεώνονται με υψηλά τέλη για αναλήψεις από ΑΤΜ. Φαίνεται ότι η διάταξη ενθαρρύνει τα υφιστάμενα τραπεζικής ιδιοκτησίας δίκτυα ATM να ακυρώσουν τη σημερινή συμβατική σχέση με τους άλλους παρόχους υπηρεσιών πληρωμών, προκειμένου να επιβάλλουν υψηλότερα τέλη απευθείας στους καταναλωτές. Ως εκ τούτου, η εν λόγω εξαίρεση θα πρέπει να καταργηθεί. Άρθρο 9 - Απαιτήσεις διασφάλισης: Οι εν λόγω απαιτήσεις θα εξορθολογιστούν και οι απαιτήσεις διασφάλισης για τα ιδρύματα πληρωμών που έχουν άδεια λειτουργίας δυνάμει της ΟΥΠ θα εναρμονιστούν περαιτέρω, μειώνοντας ιδίως τις τρέχουσες δυνατότητες των κρατών μελών να περιορίζουν τις απαιτήσεις διασφάλισης και να μειώνουν τον αριθμό των πιθανών μεθόδων προστασίας, με σκοπό την ενίσχυση των ισότιμων όρων ανταγωνισμού και τη βελτίωση της ασφάλειας δικαίου. Άρθρο 14 - Ευρωπαϊκό σημείο ηλεκτρονικής πρόσβασης στο πλαίσιο της ΕΑΤ: Ένα μοναδικό σημείο ηλεκτρονικής πρόσβασης παρέχει μεγαλύτερη διαφάνεια όσον αφορά τα ιδρύματα πληρωμών που έχουν αδειοδοτηθεί και καταχωριστεί στο δημόσιο μητρώο, μεριμνώντας για τη διασύνδεση των δημόσιων μητρώων των κρατών μελών σε επίπεδο ΕΕ. Άρθρο 27 - Προϋποθέσεις: Η δυνατότητα χρήσης ενός «χαλαρότερου καθεστώτος» για «μικρά ιδρύματα πληρωμών» θα επεκταθεί ώστε να καλύπτει μεγαλύτερο αριθμό μικρών ιδρυμάτων, δεδομένου ότι ορισμένα κράτη μέλη είχαν αρνητικές εμπειρίες (όπως αφερεγγυότητα), με μικρούς παρόχους υπηρεσιών πληρωμών που ασκούν δραστηριότητες που υπερβαίνουν το υφιστάμενο όριο που θέτει το καθεστώς εξαίρεσης. Ο σκοπός είναι να επιτευχθεί η σωστή ισορροπία και, αφενός, να αποφευχθεί η άσκοπη κανονιστική επιβάρυνση για τα πολύ μικρά ιδρύματα και, αφετέρου, να διασφαλιστεί ότι οι χρήστες υπηρεσιών πληρωμών απολαμβάνουν ικανοποιητικό επίπεδο προστασίας. Άρθρο 29 - Πρόσβαση στα συστήματα πληρωμών: Το παρόν άρθρο εξειδικεύει επακριβώς τους κανόνες σχετικά με την πρόσβαση στα συστήματα πληρωμών αποσαφηνίζοντας τους όρους της μη άμεσης πρόσβασης των ιδρυμάτων πληρωμών στα συστήματα πληρωμών που ορίζονται δυνάμει της οδηγίας 98/26/ΕΚ (οδηγία σχετικά με το αμετάκλητο του διακανονισμού) κατά τρόπο ανάλογο με την πρόσβαση που χρησιμοποιείται από μικρότερα πιστωτικά ιδρύματα. Άρθρο 55 παράγραφοι 3 και 4 – εφαρμοστέες επιβαρύνσεις: Το άρθρο αυτό θα εναρμονίσει περαιτέρω τις πρακτικές πρόσθετων χρεώσεων, λαμβάνοντας δεόντως υπόψη την οδηγία 2011/83 σχετικά με τα δικαιώματα των καταναλωτών και την πρόταση της Επιτροπής για κανονισμό (ΕΕ) XXX του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου όσον αφορά τις διατραπεζικές προμήθειες για συναλλαγές με κάρτα πληρωμής, τα οποία παρουσιάζονται παράλληλα. Η ευελιξία που παρέχει η τρέχουσα οδηγία περί υπηρεσιών πληρωμών, η οποία επιτρέπει στους εμπόρους να ζητούν από τον πληρωτή να καταβάλει πρόσθετη επιβάρυνση, να του προσφέρουν μείωση ή αλλιώς να τον κατευθύνουν προς τη χρήση των πλέον αποδοτικών μέσων πληρωμής, με το χαρακτηριστικό ότι τα κράτη μέλη μπορούν να απαγορεύσουν ή να περιορίσουν τέτοιες πρόσθετες χρεώσεις στην επικράτειά τους, έχει οδηγήσει σε ακραία ετερογένεια στην αγορά. Δεκατρία κράτη μέλη έχουν χρησιμοποιήσει αυτήν την επιλογή για να απαγορεύσουν πρόσθετες χρεώσεις στο πλαίσιο της τρέχουσας ΟΥΠ. Τα διαφορετικά καθεστώτα που ισχύουν στα κράτη μέλη δημιουργούν προβλήματα και σύγχυση στους εμπόρους και τους καταναλωτές, ιδίως κατά τη διασυνοριακή πώληση ή αγορά αγαθών και υπηρεσιών μέσω του Διαδικτύου. Η προτεινόμενη απαγόρευση της πρόσθετης χρέωσης συνδέεται άμεσα με την περικοπή των διατραπεζικών προμηθειών, σύμφωνα με την προαναφερθείσα πρόταση κανονισμού περί διατραπεζικών προμηθειών για τις συναλλαγές με κάρτα. Με δεδομένη τη σημαντική μείωση των τελών που ο έμπορος θα πρέπει να καταβάλλει στην τράπεζά του, η πρόσθετη χρέωση δεν δικαιολογείται πλέον για τις κάρτες που εφαρμόζουν ΠΔΠ, οι οποίες θα αντιπροσωπεύουν περισσότερο από το 95% της αγοράς καταναλωτικών καρτών. Οι προτεινόμενοι κανόνες θα συμβάλουν στη βελτίωση των εμπειριών του καταναλωτή κατά την πληρωμή με κάρτα σε ολόκληρη την Ένωση και σε μεγαλύτερη χρήση των καρτών πληρωμής, αντί της χρήσης μετρητών. Όσον αφορά τις κάρτες που δεν υπόκεινται στον κανονισμό για τις διατραπεζικές προμήθειες, σύμφωνα με την ανωτέρω πρόταση περί διατραπεζικών προμηθειών για τις συναλλαγές με κάρτα, δηλαδή τις εταιρικές κάρτες και τις πιστωτικές κάρτες των τριμερών καθεστώτων, οι έμποροι θα εξακολουθήσουν να έχουν τη δυνατότητα να επιβάλλουν πρόσθετες χρεώσεις, εφόσον η πρόσθετη χρέωση αντιστοιχεί στο πραγματικό κόστος που προκύπτει, λαμβάνοντας δεόντως υπόψη την οδηγία 2011/83. Άρθρα 65 και 66 - Ευθύνη του παρόχου υπηρεσιών πληρωμών και του πληρωτή για μη εγκεκριμένες πράξεις πληρωμής Οι προτεινόμενες τροποποιήσεις θα απλοποιήσουν και θα εναρμονίσουν περαιτέρω τους κανόνες για την ευθύνη σε περίπτωση μη εγκεκριμένων πράξεων, εξασφαλίζοντας την ενισχυμένη προστασία των νόμιμων συμφερόντων των χρηστών των υπηρεσιών πληρωμών. Με εξαίρεση τις περιπτώσεις απάτης και βαριάς αμέλειας, το μέγιστο ποσό που ο χρήστης υπηρεσιών πληρωμών μπορεί να υποχρεωθεί να καταβάλει, υπό οποιεσδήποτε συνθήκες, σε περίπτωση μη εγκεκριμένης πράξης πληρωμής, θα μειωθεί από το τρέχον ποσό των 150 ευρώ σε 50 ευρώ. Επίσης, θα αποσαφηνίσουν ότι οι καθυστερημένες πληρωμές δεν συνεπάγονται κατ’ ανάγκην την επιστροφή των ποσών. Άρθρο 67 - Επιστροφές χρημάτων για πράξεις πληρωμής οι οποίες κινούνται από δικαιούχο ή μέσω αυτού: Ο κανόνας αυτός αποσαφηνίζει το δικαίωμα επιστροφής για τις πράξεις άμεσης χρέωσης, σύμφωνα με το εγχειρίδιο κανόνων άμεσης χρέωσης του ΕΧΠΕ, υπό την προϋπόθεση ότι το αγαθό ή η υπηρεσία που παρέχεται δεν έχει ακόμη καταναλωθεί. Σύμφωνα με τους ισχύοντες κανόνες, εφαρμόζονται διαφορετικά καθεστώτα επιστροφής για τις άμεσες χρεώσεις, ανάλογα με το αν προηγουμένως έχει δοθεί άδεια και το ποσό υπερβαίνει το αναμενόμενο ποσό ή, εναλλακτικά, εάν είχε συμφωνηθεί κάποιο πρόσθετο δικαίωμα. Άρθρο 85 - Μέτρα ασφαλείας: Οι προτεινόμενοι κανόνες μεριμνούν για τις πτυχές της ασφάλειας και τις πτυχές της εξακρίβωσης ταυτότητας, σύμφωνα με την πρόταση της Επιτροπής για οδηγία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου σχετικά με την Ασφάλεια Δικτύων και Πληροφοριών. Τίτλος I-V και παράρτημα Ι, σημείο 7: Κάλυψη νέων υπηρεσιών και παρόχων υπηρεσιών που επιτρέπουν την πρόσβαση σε λογαριασμούς πληρωμών - Η τρέχουσα ΟΥΠ δεν καλύπτει αυτούς τους φορείς, καθώς δεν περιέρχονται ποτέ στην κατοχή τους οι χρηματικοί πόροι του πληρωτή ή του δικαιούχου. Το γεγονός ότι η δραστηριότητα των εν λόγω ΤΠΥ δεν διέπεται επί του παρόντος από κανόνες, τουλάχιστον σε ορισμένα κράτη μέλη, προκαλεί προβλήματα σε θέματα ασφάλειας, προστασίας δεδομένων και αστικής ευθύνης, παρά τα πιθανά οφέλη που προσφέρουν αυτές οι υπηρεσίες και οι πάροχοι υπηρεσιών. Η παρούσα πρόταση θα εντάξει τους τρίτους παρόχους, που προσφέρουν ιδίως ηλεκτρονικές τραπεζικές υπηρεσίες έναρξης των πληρωμών, στο πεδίο εφαρμογής της ΟΥΠ (παράρτημα I σημείο 7). Αυτό θα ενισχύσει τις νέες χαμηλού κόστους λύσεις ηλεκτρονικών πληρωμών στο Διαδίκτυο εξασφαλίζοντας παράλληλα την εφαρμογή κατάλληλων προτύπων ασφάλειας, προστασίας δεδομένων και ευθύνης. Προκειμένου να είναι σε θέση να παρέχουν υπηρεσίες έναρξης πληρωμών, οι ΤΠΥ θα απαιτείται να έχουν άδεια, να είναι καταχωρισμένοι στο μητρώο και να εποπτεύονται ως ιδρύματα πληρωμών (Τίτλος ΙΙ). Όπως και άλλοι πάροχοι υπηρεσιών πληρωμών, θα υπόκεινται σε εναρμονισμένα δικαιώματα και υποχρεώσεις, και ιδίως σε απαιτήσεις ασφαλείας (Άρθρα 85 και 86). Οι κανόνες που προβλέπονται θα αφορούν ειδικότερα τους όρους για τη χορήγηση άδειας λειτουργίας, για την πρόσβαση στις πληροφορίες του λογαριασμού (άρθρο 58), τις απαιτήσεις όσον αφορά την εξακρίβωση της ταυτότητας (άρθρο 87) και την επανόρθωση των συναλλαγών (άρθρα 63 και 64) και τον εξισορροπημένη καταμερισμό ευθυνών (άρθρα 65 και 66).Οι νέοι πάροχοι υπηρεσιών πληρωμών θα επωφεληθούν από αυτό το νέο καθεστώς, ανεξάρτητα από το αν περιέρχονται οποτεδήποτε στην κατοχή τους τα χρηματικά ποσά του πληρωτή ή του δικαιούχου. Το κεφάλαιο 6 - Εξωδικαστικές διαδικασίες υποβολής ενστάσεων και προσφυγών για την επίλυση διαφορών - θα ενισχύσει την αποτελεσματική συμμόρφωση με την οδηγία. Τα νέα μέτρα επικαιροποιούν τις απαιτήσεις σχετικά με τις εξωδικαστικές διαδικασίες ενστάσεων και προσφυγών και τις κατάλληλες κυρώσεις. Άρθρο 92 - Κυρώσεις: Σύμφωνα με άλλες πρόσφατες προτάσεις που διατυπώθηκαν για τον τομέα των χρηματοπιστωτικών υπηρεσιών, τα κράτη μέλη θα έχουν την ευθύνη να εναρμονίσουν τις διοικητικές κυρώσεις, να εξασφαλίσουν ότι υπάρχουν τα κατάλληλα διοικητικά μέτρα και κυρώσεις για παραβιάσεις της οδηγίας και να διασφαλίσουν ότι οι κυρώσεις αυτές εφαρμόζονται δεόντως. Ευρωπαϊκή Αρχή Τραπεζών - Η οδηγία περιλαμβάνει πολλούς τομείς όπου προβλέπεται η συμβολή της ΕΑΤ υπό την ιδιότητά της να συμβάλλει στη συνεπή και συνεκτική λειτουργία εποπτείας (όπως αναφέρεται στον κανονισμό (ΕΕ) αριθ. 1093/2010). Ειδικότερα, η ΕΑΤ καλείται να εκδώσει κατευθυντήριες γραμμές και σχέδια κανονιστικών τεχνικών προτύπων σε διάφορους τομείς, έτσι ώστε, για παράδειγμα, να αποσαφηνίσει τους κανόνες σχετικά με τον μηχανισμό «διαβατηρίου» για ιδρύματα πληρωμών που λειτουργούν σε πολλά κράτη μέλη, ή για να εξασφαλίσει την καθιέρωση κατάλληλων απαιτήσεων ασφαλείας. 2013/0264 (COD) Πρόταση ΟΔΗΓΙΑ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ σχετικά με υπηρεσίες πληρωμών στην εσωτερική αγορά και την τροποποίηση των οδηγιών 2002/65/ΕΚ, 2013/36/ΕΕ και 2009/110/EΚ και την κατάργηση της οδηγίας 2007/64/ΕΚ (Κείμενο που παρουσιάζει ενδιαφέρον για τον ΕΟΧ) ΤΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ, Έχοντας υπόψη τη Συνθήκη για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και ιδίως το άρθρο 114, Έχοντας υπόψη την πρόταση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Κατόπιν διαβίβασης του σχεδίου νομοθετικής πράξης στα εθνικά κοινοβούλια, Έχοντας υπόψη τη γνώμη της Ευρωπαϊκής Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής,[17] Έχοντας υπόψη τη γνώμη της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας,[18] Κατόπιν διαβούλευσης με τον Ευρωπαίο Επόπτη Προστασίας Δεδομένων, Αποφασίζοντας σύμφωνα με τη συνήθη νομοθετική διαδικασία, Εκτιμώντας τα ακόλουθα: (1) Τα τελευταία χρόνια έχει επιτευχθεί σημαντική πρόοδος όσον αφορά την ενοποίηση των λιανικών πληρωμών στην Ένωση, ιδίως στο πλαίσιο των πράξεων της Ένωσης σχετικά με τις πληρωμές, και ιδίως της οδηγίας 2007/64/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου[19], του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 924/2009 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου[20], της οδηγίας 2009/110/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου[21] και του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 260/2012 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου.[22] Η οδηγία 2011/83/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου[23] έχει συμπληρώσει περαιτέρω το νομικό πλαίσιο για τις υπηρεσίες πληρωμών με τη θέσπιση συγκεκριμένου ορίου όσον αφορά τη δυνατότητα των εμπόρων λιανικής πώλησης να χρεώνουν τους πελάτες τους για τη χρήση συγκεκριμένου μέσου πληρωμών. (2) Η οδηγία 2007/64/ΕΚ εγκρίθηκε τον Δεκέμβριο του 2007, βάσει πρότασης της Επιτροπής του Δεκεμβρίου 2005. Έκτοτε, η αγορά λιανικών πληρωμών γνώρισε σημαντικές τεχνικές καινοτομίες με την ταχεία αύξηση του αριθμού των ηλεκτρονικών πληρωμών και των κινητών πληρωμών και την εμφάνιση στην αγορά νέων τύπων υπηρεσιών πληρωμών. (3) Η αναθεώρηση του νομικού πλαισίου της Ένωσης για τις υπηρεσίες πληρωμών και ιδίως η ανάλυση των επιπτώσεων της οδηγίας 2007/64/ΕΚ και της διαβούλευσης για την Πράσινη Βίβλο της Επιτροπής με τίτλο «Προς ενοποιημένη ευρωπαϊκή αγορά για τις πληρωμές με κάρτα, μέσω Διαδικτύου καιτις κινητές πληρωμές »[24] έδειξαν ότι οι εξελίξεις έχουν οδηγήσει σε σημαντικές προκλήσεις από κανονιστική άποψη. Σημαντικοί τομείς της αγοράς πληρωμών, ιδίως οι πληρωμές με κάρτα, μέσω Διαδικτύου και οι κινητές πληρωμές συχνά εξακολουθούν να είναι κατακερματισμένοι κατά μήκος των εθνικών συνόρων. Πολλά καινοτόμα προϊόντα ή υπηρεσίες πληρωμών δεν εμπίπτουν, εξ ολοκλήρου ή σε μεγάλο μέρος, στο πεδίο εφαρμογής της οδηγίας 2007/64/ΕΚ. Επιπλέον, το πεδίο εφαρμογής της οδηγίας 2007/64/ΕΚ και, ειδικότερα, τα στοιχεία που εξαιρούνται από αυτό, όπως ορισμένες πράξεις πληρωμών που εξαιρούνται από τους γενικούς κανόνες, αποδείχθηκε σε μερικές περιπτώσεις υπερβολικά αμφίσημο, υπερβολικά γενικό ή απλά παρωχημένο, έχοντας υπόψη τις εξελίξεις στην αγορά. Αυτό οδήγησε σε νομική αβεβαιότητα, πιθανούς κίνδυνους για την ασφάλεια στην αλυσίδα πληρωμών και έλλειψη προστασίας του καταναλωτή σε ορισμένους τομείς. Έχει αποδειχθεί ότι είναι δύσκολη η εδραίωση καινοτόμων και εύκολων στη χρήση ψηφιακών υπηρεσιών πληρωμών που θα παράσχουν στους καταναλωτές και τους εμπόρους λιανικής πώλησης αποτελεσματικές, άνετες και ασφαλείς μεθόδους πληρωμής στο χώρο της Ένωσης. (4) Η δημιουργία της ενοποιημένης αγοράς για τις ηλεκτρονικές πληρωμές είναι ζωτικής σημασίας προκειμένου να διασφαλιστεί ότι οι καταναλωτές, οι έμποροι και οι εταιρείες θα αποκομίσουν στο έπακρο τα οφέλη της εσωτερικής αγοράς, δεδομένης της ανάπτυξης της ψηφιακής οικονομίας. (5) Θα πρέπει να θεσπιστούν νέοι κανόνες, με σκοπό να καλύψουν αυτά τα ρυθμιστικά κενά, ενώ ταυτόχρονα θα παρέχουν μεγαλύτερη νομική σαφήνεια και θα διασφαλίζουν τη συνεπή εφαρμογή του νομοθετικού πλαισίου σε ολόκληρη την Ένωση. Θα πρέπει να διασφαλιστούν ισοδύναμες συνθήκες λειτουργίας τόσο για τους υφιστάμενους, όσο και για τους νέους συντελεστές της αγοράς, διευκολύνοντας τα νέα μέσα πληρωμών να προσεγγίσουν μια ευρύτερη αγορά και εξασφαλίζοντας υψηλό επίπεδο προστασίας των καταναλωτών όσον αφορά τη χρήση των εν λόγω υπηρεσιών πληρωμών σε ολόκληρη την Ένωση. Αυτό θα πρέπει να οδηγήσει σε πτωτική τάση του κόστους και των τιμών για τους χρήστες των υπηρεσιών πληρωμών και σε περισσότερες επιλογές και διαφάνεια στις υπηρεσίες πληρωμών. (6) Τα τελευταία χρόνια, οι κίνδυνοι ως προς την ασφάλεια των ηλεκτρονικών πληρωμών έχουν αυξηθεί, γεγονός που οφείλεται στη μεγαλύτερη τεχνική πολυπλοκότητα των ηλεκτρονικών πληρωμών, τον διαρκώς αυξανόμενο όγκο των ηλεκτρονικών πληρωμών παγκοσμίως και τα αναδυόμενα είδη υπηρεσιών πληρωμών. Δεδομένου ότι οι ασφαλείς υπηρεσίες πληρωμών αποτελούν απαραίτητη προϋπόθεση για την εύρυθμη λειτουργία της αγοράς των υπηρεσιών πληρωμών, οι χρήστες των υπηρεσιών πληρωμών θα πρέπει να προστατεύονται επαρκώς έναντι αυτών των κινδύνων. Οι υπηρεσίες πληρωμών είναι απαραίτητες για τη διατήρηση των ζωτικών οικονομικών και κοινωνικών δραστηριοτήτων και, ως εκ τούτου, οι πάροχοι υπηρεσιών πληρωμών, όπως τα πιστωτικά ιδρύματα, έχουν χαρακτηριστεί ως φορείς της αγοράς, σύμφωνα με το άρθρο 3 παράγραφος 8 της οδηγίας [παράκληση να αναγραφεί ο αριθμός της οδηγίας ΑΔΠ μετά την έγκριση] του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου.[25] (7) Εκτός από τα γενικά μέτρα που πρέπει να ληφθούν σε επίπεδο κρατών μελών στην οδηγία [παράκληση να αναγραφεί ο αριθμός της οδηγίας ΑΔΠ μετά την έγκριση], οι κίνδυνοι ασφαλείας που συνδέονται με τις συναλλαγές πληρωμής πρέπει επίσης να αντιμετωπιστούν στο επίπεδο των παρόχων υπηρεσιών πληρωμών. Τα μέτρα ασφαλείας που πρέπει να ληφθούν από τους παρόχους υπηρεσιών πληρωμών πρέπει να είναι ανάλογα με τους σχετικούς κινδύνους ασφαλείας. Θα πρέπει να συσταθεί ένας τακτικός μηχανισμός υποβολής εκθέσεων, έτσι ώστε να διασφαλιστεί ότι οι υπηρεσίες πληρωμών θα παρέχουν στις αρμόδιες αρχές σε ετήσια βάση νεότερες πληροφορίες σχετικά με την αξιολόγηση των κινδύνων για την ασφάλειά τους και τα (πρόσθετα) μέτρα που έχουν ληφθεί για την αντιμετώπιση των κινδύνων αυτών. Επιπλέον, προκειμένου να διασφαλιστεί ότι οι ζημίες σε άλλους παρόχους υπηρεσιών πληρωμών και σε συστήματα πληρωμών, όπως μια σημαντική διαταραχή ενός συστήματος πληρωμών, καθώς και σε χρήστες, διατηρούνται στο ελάχιστο, είναι σημαντικό οι πάροχοι υπηρεσιών πληρωμών να έχουν την υποχρέωση να αναφέρουν εντός εύλογου χρονικού διαστήματος σημαντικά περιστατικά ασφάλειας στην Ευρωπαϊκή Αρχή Τραπεζών. (8) Το αναθεωρημένο κανονιστικό πλαίσιο για τις υπηρεσίες πληρωμών συμπληρώνεται με τον κανονισμό (ΕΕ) [XX/XX/XX] του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου.[26] Ο εν λόγω κανονισμός θεσπίζει κανόνες σχετικά με την επιβολή πολυμερών και διμερών διατραπεζικών προμηθειών για όλες τις καταναλωτικές συναλλαγές με χρεωστικές και πιστωτικές κάρτες, καθώς και τις ηλεκτρονικές πληρωμές και κινητές πληρωμές που βασίζονται σε αυτές τις συναλλαγές, και θέτει περιορισμούς στη χρήση ορισμένων επιχειρηματικών κανόνων όσον αφορά τις συναλλαγές με κάρτα. Ο εν λόγω κανονισμός στοχεύει στην ταχύτερη επίτευξη μιας αποτελεσματικής ενιαίας αγοράς για πληρωμές με κάρτα. (9) Προκειμένου να αποφευχθούν αποκλίνουσες προσεγγίσεις μεταξύ των κρατών μελών εις βάρος των καταναλωτών, οι διατάξεις σχετικά με τις απαιτήσεις διαφάνειας και ενημέρωσης για τους παρόχους υπηρεσιών πληρωμών στην παρούσα οδηγία θα πρέπει επίσης να ισχύουν και σε συναλλαγές στις οποίες ο πάροχος υπηρεσιών πληρωμών του πληρωτή ή του δικαιούχου πληρωμών βρίσκεται εντός του Ευρωπαϊκού Οικονομικού Χώρου (εφεξής «ΕΟΧ») και ο άλλος πάροχος υπηρεσιών πληρωμών βρίσκεται εκτός του ΕΟΧ. Είναι επίσης σκόπιμο να επεκταθεί η εφαρμογή των διατάξεων περί διαφάνειας και πληροφόρησης σε συναλλαγές σε όλα τα νομίσματα μεταξύ των παρόχων υπηρεσιών πληρωμών που βρίσκονται εντός του ΕΟΧ. (10) Ο ορισμός των υπηρεσιών πληρωμών θα πρέπει να είναι τεχνολογικά ουδέτερος και να επιτρέπει την περαιτέρω ανάπτυξη νέων τύπων υπηρεσιών πληρωμών, εξασφαλίζοντας παράλληλα ισοδύναμους όρους λειτουργίας τόσο για υφιστάμενους όσο και για νέους παρόχους υπηρεσιών πληρωμών. (11) Η εξαίρεση των πράξεων πληρωμής μέσω εμπορικού αντιπροσώπου για λογαριασμό του πληρωτή ή του δικαιούχου, όπως ορίζεται στην οδηγία 2007/64/ΕΚ, εφαρμόζεται με πολύ διαφορετικό τρόπο στα κράτη μέλη. Ορισμένα κράτη μέλη επιτρέπουν τη χρήση της εξαίρεσης από πλατφόρμες ηλεκτρονικού εμπορίου που ενεργούν ως μεσάζοντες για λογαριασμό τόσο των εκάστοτε αγοραστών όσο και των πωλητών χωρίς πραγματικό περιθώριο να διαπραγματεύονται ή να συνάπτουν συμφωνίες πώλησης ή αγοράς αγαθών ή υπηρεσιών. Αυτό υπερβαίνει το σκοπούμενο πεδίο εφαρμογής των εξαιρέσεων και μπορεί να αυξήσει τους κινδύνους για τους καταναλωτές, καθώς οι εν λόγω πάροχοι παραμένουν έξω από την προστασία του νομικού πλαισίου. Επιπλέον, οι διαφορετικές πρακτικές στρεβλώνουν τον ανταγωνισμό στην αγορά πληρωμών. Θα πρέπει να υπάρξει πιο ακριβής και πιο σαφής ορισμός για την αντιμετώπιση των εν λόγω ζητημάτων. (12) Η ανατροφοδότηση με τις πληροφορίες που φθάνουν από την αγορά αποκαλύπτει ότι οι πράξεις πληρωμών που καλύπτονται από την εξαίρεση του περιορισμένου δικτύου συχνά περιλαμβάνουν τεράστιο όγκο πληρωμών και αξιών και προσφέρουν στους καταναλωτές εκατοντάδες ή χιλιάδες διαφορετικά προϊόντα και υπηρεσίες, γεγονός που παρεκκλίνει από τον σκοπό της εξαίρεσης του περιορισμένου δικτύου, όπως προβλέπεται στην οδηγία 2007/64/ΕΚ. Αυτό συνεπάγεται μεγαλύτερους κινδύνους και καμία νομική προστασία των χρηστών υπηρεσιών πληρωμών, ιδίως για τους καταναλωτές, και προφανή μειονεκτήματα για τους φορείς της ρυθμιζόμενης αγοράς. Μια πιο ακριβής περιγραφή ενός περιορισμένου δικτύου, σύμφωνα με την οδηγία 2009/110/ΕΚ, είναι απαραίτητη για τον περιορισμό των εν λόγω κινδύνων. Ένα μέσο πληρωμών θα πρέπει, επομένως, να θεωρείται ότι χρησιμοποιείται εντός περιορισμένου δικτύου όταν μπορεί να χρησιμοποιείται μόνο για την αγορά αγαθών και υπηρεσιών σε συγκεκριμένο κατάστημα ή σε συγκεκριμένη αλυσίδα καταστημάτων ή για την αγορά περιορισμένου φάσματος αγαθών ή υπηρεσιών, ανεξάρτητα από τη γεωγραφική θέση του σημείου πώλησης. Στα μέσα αυτά θα μπορούσαν να περιληφθούν οι κάρτες που εκδίδουν διάφορα καταστήματα, οι κάρτες για την πληρωμή των καυσίμων, οι κάρτες μέλους, οι κάρτες για τις δημόσιες συγκοινωνίες, τα δελτία σίτισης ή δελτία για συγκεκριμένες υπηρεσίες, τα οποία ενίοτε υπόκεινται σε ειδικό νομικό πλαίσιο για τη φορολογία και την εργασία με σκοπό την προώθηση της χρήσης τέτοιων μέσων για την υλοποίηση των στόχων που ορίζονται στην κοινωνική νομοθεσία. Όταν ένα τέτοιο μέσο ειδικού σκοπού εξελίσσεται σε μέσο γενικού σκοπού, δεν πρέπει να ισχύει πλέον η εξαίρεση από το πεδίο εφαρμογής της παρούσας οδηγίας. Δεν πρέπει να εξαιρούνται από το πεδίο εφαρμογής της παρούσας οδηγίας τα μέσα που μπορούν να χρησιμοποιούνται για αγορές σε καταστήματα εμπόρων οι οποίοι περιλαμβάνονται σε συγκεκριμένους καταλόγους, καθώς τα μέσα αυτά σχεδιάζονται ειδικά για ένα δίκτυο παρόχων υπηρεσιών που διαρκώς μεγαλώνει. Η εξαίρεση πρέπει να ισχύει σε συνδυασμό με την υποχρέωση των δυνητικών παρόχων υπηρεσιών πληρωμών να κοινοποιούν τις δραστηριότητες που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του ορισμού του περιορισμένου δικτύου. (13) Η οδηγία 2007/64/ΕΚ εξαιρεί από το πεδίο εφαρμογής της ορισμένες πράξεις πληρωμής μέσω τηλεπικοινωνιακής ή πληροφορικής συσκευής, όταν ο φορέας εκμετάλλευσης του δικτύου δεν ενεργεί μόνο ως μεσάζων στην παροχή αγαθών και υπηρεσιών μέσω της εν λόγω συσκευής, αλλά προσθέτει επίσης αξία σε αυτά τα αγαθά ή τις υπηρεσίες. Ειδικότερα, η εν λόγω εξαίρεση για τις λεγόμενες αγορές με χρέωση του καλούντα ή αγορές με χρέωση του λογαριασμού τηλεφώνου, ξεκινώντας με τις αγορές ήχων κλήσης και υψηλής ποιότητας υπηρεσιών αποστολής γραπτών μηνυμάτων, συνεχίζει να συμβάλλει στην ανάπτυξη νέων επιχειρηματικών μοντέλων που βασίζονται σε πωλήσεις χαμηλής αξίας του ψηφιακού περιεχομένου. Οι πληροφορίες που φθάνουν από την αγορά δεν παρέχουν καμία ένδειξη ότι η εν λόγω μέθοδος πληρωμής, την οποία εμπιστεύονται οι καταναλωτές ως κατάλληλη για πληρωμές ελάχιστων ποσών, εξελίχθηκε σε γενική υπηρεσία διαμεσολάβησης πληρωμών. Ωστόσο, λόγω της ασαφούς διατύπωσης της τρέχουσας εξαίρεσης, η εν λόγω διάταξη εφαρμόστηκε με διαφορετικό τρόπο στα διάφορα κράτη μέλη. Αυτό μεταφράζεται σε έλλειψη ασφάλειας δικαίου για τις επιχειρήσεις και τους καταναλωτές και ενίοτε επέτρεψε σε άλλες υπηρεσίες διαμεσολάβησης πληρωμών να διεκδικήσουν την επιλεξιμότητα για την εξαίρεση της εφαρμογής της οδηγίας 2007/64/EC. Επομένως, κρίνεται σκόπιμο να περιοριστεί το πεδίο εφαρμογής της εν λόγω οδηγίας. Η εξαίρεση θα πρέπει να επικεντρωθεί ειδικά σε μικρο-πληρωμές σχετικά με το ψηφιακό περιεχόμενο, όπως ήχους κλήσης, φόντο επιφάνειας εργασίας, μουσική, παιχνίδια, βίντεο ή εφαρμογές («apps»). Η εξαίρεση θα πρέπει να ισχύει μόνο για τις υπηρεσίες πληρωμών, όταν παρέχονται ως επικουρικές υπηρεσίες στις υπηρεσίες ηλεκτρονικών επικοινωνιών (δηλαδή την κύρια δραστηριότητα του οικείου φορέα). (14) Ομοίως, η οδηγία 2007/64/ΕΚ εξαίρεσε από το πεδίο εφαρμογής της τις υπηρεσίες πληρωμών που προσφέρονται από παρόχους Αυτόματων Ταμειολογιστικών Μηχανών (εφεξής «ΑΤΜ») που είναι ανεξάρτητοι από τράπεζες ή άλλους παρόχους υπηρεσιών πληρωμών. Αρχικά σχεδιάστηκε ως κίνητρο για την εγκατάσταση αυτοδύναμων ΑΤΜ σε απομακρυσμένες και αραιοκατοικημένες περιοχές, επιτρέποντάς τους να χρεώνουν επιπλέον τέλη επί των τελών που καταβάλλονταν στους παρόχους υπηρεσιών πληρωμών που εξέδιδαν την κάρτα, ωστόσο, σκοπός της διάταξης αυτής δεν ήταν να χρησιμοποιηθεί από παρόχους ΑΤΜ με δίκτυα που περιλαμβάνουν εκατοντάδες ή ακόμα και χιλιάδες ΑΤΜ, που καλύπτουν ένα ή περισσότερα κράτη μέλη. Αυτό οδηγεί στη μη εφαρμογή της εν λόγω οδηγίας σε αυξανόμενο τμήμα της αγοράς ATM, με αρνητικές συνέπειες για την προστασία των καταναλωτών. Ενθαρρύνει επίσης τους υφιστάμενους παρόχους ATM να επανασχεδιάσουν το επιχειρηματικό τους πρότυπο και να ακυρώσουν τη συνήθη συμβατική σχέση με τους παρόχους υπηρεσιών πληρωμών, προκειμένου να επιβάλλουν υψηλότερα τέλη απευθείας στους καταναλωτές. Ως εκ τούτου, η εξαίρεση θα πρέπει να καταργηθεί. (15) Οι πάροχοι υπηρεσιών, καθώς επιδιώκουν να επωφεληθούν από κάποια εξαίρεση δυνάμει της οδηγίας 2007/64/ΕΚ, συχνά δεν συμβουλεύονται τις αρχές σχετικά με το εάν οι δραστηριότητές τους καλύπτονται ή εξαιρούνται από την οδηγία, αλλά στηρίζονται στις δικές τους εκτιμήσεις. Φαίνεται ότι ορισμένοι πάροχοι υπηρεσιών πληρωμών μπορεί να έχουν χρησιμοποιήσει κάποιες εξαιρέσεις προκειμένου να επανασχεδιάσουν τα επιχειρηματικά τους πρότυπα, έτσι ώστε οι υπηρεσίες πληρωμών που προσφέρουν να είναι επίτηδες εκτός του πεδίου εφαρμογής της εν λόγω οδηγίας. Αυτές οι πρακτικές ενδέχεται να συνεπάγονται αυξημένους κινδύνους για τους χρήστες υπηρεσιών πληρωμών και άνισους όρους για τους παρόχους υπηρεσιών πληρωμών στην εσωτερική αγορά. Οι πάροχοι υπηρεσιών θα πρέπει να υποχρεούνται να κοινοποιούν ορισμένες δραστηριότητες στις αρμόδιες αρχές, ώστε να διασφαλίζεται η ομοιογενής ερμηνεία των κανόνων σε ολόκληρη την εσωτερική αγορά. (16) Εκείνο που προέχει είναι οι δυνητικοί πάροχοι υπηρεσιών πληρωμών να είναι υποχρεωμένοι να κοινοποιούν την πρόθεσή τους να παρέχουν δραστηριότητες στο πλαίσιο ενός περιορισμένου δικτύου, εφόσον ο όγκος των συναλλαγών υπερβαίνει ένα ορισμένο όριο. Οι αρμόδιες αρχές θα πρέπει να εξετάσουν και να λάβουν αιτιολογημένη απόφαση, με βάση τα κριτήρια που ορίζονται στο άρθρο 3 στοιχείο ια), για το εάν οι εν λόγω δραστηριότητες μπορούν να θεωρηθούν δραστηριότητες που ασκούνται στο πλαίσιο περιορισμένου δικτύου. (17) Οι νέοι κανόνες θα πρέπει να ακολουθούν την προσέγγιση που υιοθετήθηκε στην οδηγία 2007/64/ΕΚ, καλύπτοντας όλα τα είδη των ηλεκτρονικών υπηρεσιών πληρωμών. Δεν ενδείκνυται, ωστόσο, η εφαρμογή των νέων κανόνων σε υπηρεσίες όπου η μεταβίβαση χρηματικών ποσών από τον πληρωτή στον δικαιούχο ή η μεταφορά τους εκτελείται αποκλειστικά με χαρτονομίσματα και κέρματα ή όταν η μεταφορά βασίζεται σε έντυπη επιταγή, συναλλαγματική, γραμμάτιο ή άλλα μέσα, και έντυπα παραστατικά ή κάρτες με τα οποία χρεώνεται ο πάροχος υπηρεσιών πληρωμών ή κάποιος άλλος για να θέσει τα χρήματα στη διάθεση του δικαιούχου. (18) Μετά την έκδοση της οδηγίας 2007/64/ΕΚ έχουν προκύψει νέοι τύποι υπηρεσιών πληρωμών, ιδίως στον τομέα των πληρωμών μέσω Διαδικτύου. Ειδικότερα, οι τρίτοι πάροχοι (εφεξής «ΤΠ») έχουν εξελιχθεί, προσφέροντας υπηρεσίες πληρωμών σε καταναλωτές και εμπόρους, συχνά χωρίς ποτέ να περιέρχονται στην κατοχή τους τα υπό μεταφορά χρηματικά ποσά. Οι υπηρεσίες αυτές διευκολύνουν τις πληρωμές του ηλεκτρονικού εμπορίου δημιουργώντας μια γέφυρα μεταξύ της ιστοσελίδας του εμπόρου και της πλατφόρμας ηλεκτρονικής τραπεζικής εξυπηρέτησης του καταναλωτή, προκειμένου να πραγματοποιήσει πληρωμές στο Διαδίκτυο με βάση τις μεταφορές πίστωσης ή άμεσες χρεώσεις. Οι τρίτοι πάροχοι προσφέρουν χαμηλού κόστους εναλλακτική λύση για τις πληρωμές με κάρτα τόσο για τους εμπόρους όσο και για τους καταναλωτές και παρέχουν στους καταναλωτές τη δυνατότητα να πραγματοποιήσουν τις αγορές τους ηλεκτρονικά, ακόμη και αν δεν έχουν πιστωτικές κάρτες. Ωστόσο, οι τρίτοι πάροχοι δεν υπόκεινται επί του παρόντος στην οδηγία 2007/64/ΕΚ και, ως εκ τούτου, δεν εποπτεύονται κατ’ ανάγκην από την αρμόδια αρχή και δεν ακολουθούν τις απαιτήσεις της οδηγίας 2007/64/ΕΚ. Αυτό εγείρει σειρά από νομικά ζητήματα, όπως η προστασία των καταναλωτών, η ασφάλεια και η ευθύνη, καθώς και ο ανταγωνισμός και η προστασία των δεδομένων. Οι νέοι κανόνες θα πρέπει, επομένως, να αντιδρούν σε αυτά τα ζητήματα. (19) Το έμβασμα είναι απλή υπηρεσία πληρωμών, συνήθως βάσει μετρητών που ο πληρωτής δίνει σε έναν πάροχο υπηρεσιών πληρωμών, ο οποίος και εμβάζει το ποσό, π.χ. μέσω δικτύου επικοινωνίας, σε έναν δικαιούχο ή σε άλλον πάροχο υπηρεσιών πληρωμών που ενεργεί για λογαριασμό του δικαιούχου. Σε μερικά κράτη μέλη, τα σουπερμάρκετ, οι έμποροι και άλλοι λιανοπωλητές παρέχουν στους καταναλωτές τέτοια υπηρεσία, δίνοντας τη δυνατότητα πληρωμής λογαριασμών των υπηρεσιών κοινής ωφελείας και άλλων τακτικών οικιακών λογαριασμών. Αυτές οι υπηρεσίες πληρωμής λογαριασμών θα πρέπει να αντιμετωπίζονται ως έμβασμα, εκτός αν οι αρμόδιες αρχές θεωρούν ότι η δραστηριότητα εμπίπτει σε άλλη υπηρεσία πληρωμών. (20) Είναι αναγκαίο να προσδιοριστούν οι κατηγορίες παρόχων υπηρεσιών πληρωμών που δύνανται νομίμως να παρέχουν υπηρεσίες πληρωμών σε ολόκληρη την Ένωση, και συγκεκριμένα τα πιστωτικά ιδρύματα που δέχονται καταθέσεις από χρήστες οι οποίες μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τη χρηματοδότηση πράξεων πληρωμής, και τα οποία θα πρέπει να εξακολουθήσουν να υπόκεινται στην προληπτική εποπτεία που θεσπίζει η οδηγία 2013/36/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου[27], τα ιδρύματα ηλεκτρονικού χρήματος τα οποία εκδίδουν ηλεκτρονικό χρήμα που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τη χρηματοδότηση πράξεων πληρωμής και τα οποία θα πρέπει να συνεχίσουν να υπόκεινται στις απαιτήσεις προληπτικής εποπτείας της οδηγίας 2009/110/ΕΚ, τα ιδρύματα πληρωμών, καθώς και γραφεία ταχυδρομικών επιταγών που έχουν αυτό το δικαίωμα βάσει της εθνικής νομοθεσίας. (21) Η παρούσα οδηγία θα πρέπει να καθορίζει τους κανόνες για την εκτέλεση πράξεων πληρωμής όταν τα χρηματικά ποσά είναι ηλεκτρονικό χρήμα, όπως προβλέπεται στην οδηγία 2009/110/ΕΚ. Η παρούσα οδηγία δεν θα πρέπει, ωστόσο, να ρυθμίζει την έκδοση του ηλεκτρονικού χρήματος ούτε να τροποποιεί την προληπτική εποπτεία των ιδρυμάτων ηλεκτρονικού χρήματος που προβλέπει η εν λόγω οδηγία. Επομένως, τα ιδρύματα πληρωμών δεν θα πρέπει να επιτρέπεται να εκδίδουν ηλεκτρονικό χρήμα. (22) Η οδηγία 2007/64/ΕΚ έχει δημιουργήσει το καθεστώς προληπτικής εποπτείας, καθιερώνοντας ενιαία άδεια για όλους τους παρόχους υπηρεσιών πληρωμών που δεν έχουν σχέση με την αποδοχή καταθέσεων ή την έκδοση ηλεκτρονικού χρήματος. Για τον σκοπό αυτό, η οδηγία 2007/64/ΕΚ εισήγαγε νέα κατηγορία παρόχων υπηρεσιών πληρωμών, τα «ιδρύματα πληρωμών», εξουσιοδοτώντας, βάσει σειράς αυστηρών και διεξοδικών προϋποθέσεων, φυσικά ή νομικά πρόσωπα που δεν εμπίπτουν στις ήδη υπάρχουσες κατηγορίες, να παρέχουν υπηρεσίες πληρωμών σε ολόκληρη την Ένωση. Έτσι, θα ισχύουν σε ολόκληρη την Ένωση οι ίδιες προϋποθέσεις για τέτοιες υπηρεσίες. (23) Οι όροι χορήγησης και διατήρησης της άδειας λειτουργίας ιδρυμάτων πληρωμών δεν έχουν αλλάξει ουσιαστικά. Όπως και στην οδηγία 2007/64/ΕΚ, οι όροι περιλαμβάνουν απαιτήσεις προληπτικής εποπτείας ανάλογες με τους λειτουργικούς και χρηματοοικονομικούς κινδύνους που αντιμετωπίζουν οι οργανισμοί αυτοί στη δραστηριότητά τους. Χρειάζεται εδώ ένα υγιές καθεστώς αρχικού κεφαλαίου σε συνδυασμό με μόνιμο κεφάλαιο που θα μπορούσε να διαμορφωθεί με πιο σύνθετο τρόπο εν ευθέτω χρόνω, ανάλογα με τις ανάγκες της αγοράς. Λόγω της ευρείας ποικιλίας στον τομέα των υπηρεσιών πληρωμών, η παρούσα οδηγία θα πρέπει να επιτρέπει διάφορες μεθόδους σε συνδυασμό με ορισμένο περιθώριο εκτίμησης των αρχών ώστε οι ίδιοι κίνδυνοι να αντιμετωπίζονται με τον ίδιο τρόπο για όλους τους παρόχους υπηρεσιών πληρωμών. Οι απαιτήσεις για τα ιδρύματα πληρωμών θα πρέπει να βασίζονται στο γεγονός ότι οι δραστηριότητές τους είναι πιο εξειδικευμένες και περιορισμένες, και ενέχουν έτσι μικρότερους κινδύνους που ελέγχονται και παρακολουθούνται ευκολότερα, σε σχέση με τους κινδύνους που περικλείει το ευρύτερο φάσμα δραστηριοτήτων των πιστωτικών ιδρυμάτων. Ειδικότερα, θα πρέπει να απαγορεύεται στα ιδρύματα πληρωμών να δέχονται καταθέσεις από χρήστες, και να τους επιτρέπεται να χρησιμοποιούν τα κεφάλαια που λαμβάνουν από τους χρήστες μόνο για την παροχή υπηρεσιών πληρωμών. Οι απαιτούμενοι κανόνες προληπτικής εποπτείας, συμπεριλαμβανομένου του αρχικού κεφαλαίου, θα πρέπει να είναι ανάλογοι με τους κινδύνους που εγείρει η αντίστοιχη υπηρεσία που παρέχει το ίδρυμα πληρωμών. Υπηρεσίες οι οποίες επιτρέπουν αποκλειστικά και μόνο την πρόσβαση σε λογαριασμούς πληρωμών, χωρίς, όμως, να προσφέρουν κανέναν λογαριασμό, θα πρέπει να θεωρούνται μεσαίου κινδύνου σε σχέση με το αρχικό κεφάλαιο. (24) Θα πρέπει να καταβάλλεται μέριμνα, ώστε τα κεφάλαια των πελατών να διατηρούνται χωριστά από τα κεφάλαια του ιδρύματος πληρωμών που προορίζονται για άλλες επιχειρηματικές δραστηριότητες. Κρίνεται, ωστόσο, ότι οι απαιτήσεις διαφύλαξης είναι απαραίτητες μόνο όταν ένα ίδρυμα πληρωμών έχει στην κατοχή του τα κεφάλαια των πελατών. Τα ιδρύματα πληρωμών θα πρέπει επίσης να υπόκεινται στις δέουσες απαιτήσεις όσον αφορά τη νομιμοποίηση εσόδων από παράνομες δραστηριότητες και τη χρηματοδότηση της τρομοκρατίας. (25) Η παρούσα οδηγία δεν θα πρέπει να καθιερώσει αλλαγές όσον αφορά τις υποχρεώσεις των ιδρυμάτων πληρωμών ως προς την υποβολή λογιστικών εκθέσεων και ελέγχου ισολογισμών στους ετήσιους και ενοποιημένους λογαριασμούς τους. Τα ιδρύματα πληρωμών θα πρέπει να καταρτίζουν τους ετήσιους και τους ενοποιημένους λογαριασμούς τους σύμφωνα με την οδηγία 78/660/ΕΟΚ[28] του Συμβουλίου και, κατά περίπτωση, την οδηγία 83/349/ΕΟΚ[29] του Συμβουλίου και την οδηγία 86/635/ΕΟΚ[30] του Συμβουλίου. Οι ετήσιοι και οι ενοποιημένοι λογαριασμοί θα πρέπει να ελέγχονται, εκτός εάν το ίδρυμα πληρωμών απαλλαγεί από την υποχρέωση αυτήν δυνάμει της οδηγίας 78/660/ΕΟΚ και, εφόσον συντρέχει περίπτωση, δυνάμει των οδηγιών 83/349/ΕΟΚ και 86/635/ΕΟΚ. (26) Με την εξέλιξη της τεχνολογίας, έχει εμφανιστεί επίσης τα τελευταία χρόνια σειρά συμπληρωματικών υπηρεσιών, όπως οι υπηρεσίες παροχής πληροφοριών για τον λογαριασμό και συγκέντρωσης λογαριασμού. Οι υπηρεσίες αυτές θα πρέπει επίσης να καλύπτονται από το πεδίο εφαρμογής της παρούσας οδηγίας, προκειμένου να παρέχουν στους καταναλωτές επαρκή προστασία και ασφάλεια δικαίου για την κατάστασή τους. (27) Οι πάροχοι υπηρεσιών πληρωμών, οι οποίοι εμπλέκονται στην παροχή μιας ή περισσοτέρων υπηρεσιών πληρωμών που καλύπτονται από την παρούσαοδηγία θα πρέπει πάντοτε να διατηρούν λογαριασμούς πληρωμών που χρησιμοποιούνται αποκλειστικά για πράξεις πληρωμών. Προκειμένου τα ιδρύματα πληρωμών να είναι σε θέση να παρέχουν υπηρεσίες πληρωμών, είναι απαραίτητο να έχουν πρόσβαση σε λογαριασμούς πληρωμών. Τα κράτη μέλη θα πρέπει να διασφαλίζουν ότι η πρόσβαση αυτή είναι ανάλογη προς τον θεμιτό σκοπό που προτίθεται να εξυπηρετήσει. (28) Η παρούσα οδηγία θα πρέπει να ρυθμίζει τη χορήγηση πιστώσεων από ιδρύματα πληρωμών, δηλαδή τη χορήγηση πιστωτικής γραμμής και την έκδοση πιστωτικών καρτών, μόνον εάν συνδέεται στενά με υπηρεσίες πληρωμών. Μόνον όταν η πίστωση χορηγείται για να διευκολυνθούν οι υπηρεσίες πληρωμών και η πίστωση είναι βραχυπρόθεσμη και δεν χορηγείται για περίοδο που υπερβαίνει τους δώδεκα μήνες, ακόμα και σε κυλιόμενη βάση, είναι σκόπιμο να επιτρέπεται σε ιδρύματα πληρωμών να χορηγούν τέτοιες πιστώσεις όσον αφορά τις διασυνοριακές τους δραστηριότητες υπό τον όρο ότι αναχρηματοδοτούνται μέσω κυρίως των ιδίων κεφαλαίων του ιδρύματος πληρωμών, καθώς και κεφαλαίων που αντλούνται από τις κεφαλαιαγορές, αλλά όχι των χρημάτων που φυλάσσονται για λογαριασμό των πελατών για τις υπηρεσίες πληρωμών. Οι εν λόγω κανόνες ισχύουν με την επιφύλαξη της οδηγίας 2008/48/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου[31] ή άλλων σχετικών ενωσιακών ή εθνικών νομοθετικών διατάξεων που αφορούν πτυχές οι οποίες δεν εναρμονίζονται με την παρούσα οδηγία, όσον αφορά τους όρους της καταναλωτικής πίστης. (29) Σε γενικές γραμμές, έχει αποδειχθεί ότι η συνεργασία μεταξύ των αρμόδιων εθνικών αρχών που είναι υπεύθυνες για τη χορήγηση αδειών στα ιδρύματα πληρωμών, τη διενέργεια ελέγχου και την απόφαση ανάκλησης των αδειών αυτών λειτουργούν ικανοποιητικά. Ωστόσο, η συνεργασία μεταξύ των αρμόδιων αρχών πρέπει να ενισχυθεί σε περιπτώσεις όπου τα αδειοδοτημένα ιδρύματα πληρωμών θα ήθελαν επίσης να παράσχουν υπηρεσίες πληρωμών σε άλλο κράτος μέλος εκτός από το κράτος μέλος καταγωγής τους, τόσο όσον αφορά τόσο την ανταλλαγή των πληροφοριών, όσο και τη συνεκτική εφαρμογή και ερμηνεία της οδηγίας, κατά την άσκηση του δικαιώματος εγκατάστασης ή ελεύθερης παροχής υπηρεσιών («μηχανισμός διαβατηρίου»). Η Ευρωπαϊκή Αρχή Τραπεζών (ΕΑΤ) πρέπει να κληθεί να καταρτίσει τη δέσμη κατευθυντήριων γραμμών για τη συνεργασία και την ανταλλαγή δεδομένων, όπως ορίζεται περαιτέρω στην οδηγία. (30) Για την ενίσχυση της διαφάνειας για τα ιδρύματα πληρωμών στα οποία έχει χορηγηθεί άδεια ή τα οποία καταγράφονται από τις τις αρμόδιες αρχές, συμπεριλαμβανομένων των αντιπροσώπων και των υποκαταστημάτων τους, μία δικτυακή πύλη που χρησιμεύει ως ευρωπαϊκό σημείο ηλεκτρονικής πρόσβασης θα πρέπει να καθοριστεί από την ΕΑΤ με σκοπό τη διασύνδεση των εθνικών μητρώων. Τα εν λόγω μέτρα θα πρέπει να έχουν ως σκοπό να συμβάλουν στην ενίσχυση της συνεργασίας μεταξύ των αρμόδιων αρχών. (31) Η διάθεση ακριβούς και επικαιροποιημένης πληροφόρησης θα πρέπει να ενισχυθεί απαιτώντας από τα ιδρύματα πληρωμών να ενημερώνουν την αρμόδια αρχή του κράτους καταγωγής τους, χωρίς αδικαιολόγητη καθυστέρηση, για κάθε τυχόν μεταβολή που επηρεάζει την ακρίβεια των πληροφοριών και τα δικαιολογητικά που προβλέπονται σε σχέση με την άδεια, καθώς και πληροφοριών που αφορούν αντιπροσώπους, υποκαταστήματα ή φορείς στους οποίους ανατίθενται δραστηριότητες. Οι αρμόδιες αρχές θα πρέπει επίσης να επαληθεύουν, σε περίπτωση αμφιβολίας, κατά πόσο οι παρεχόμενες πληροφορίες είναι σωστές. (32) Μολονότι η παρούσα οδηγία καθορίζει το ελάχιστο σύνολο των εξουσιών που οι αρμόδιες αρχές θα πρέπει να έχουν κατά την εποπτεία της συμμόρφωσης των ιδρυμάτων πληρωμών, οι εν λόγω εξουσίες πρέπει να ασκούνται με σεβασμό προς τα θεμελιώδη δικαιώματα, συμπεριλαμβανομένου του δικαιώματος στην ιδιωτική ζωή. Για την άσκηση των εν λόγω εξουσιών που ενδέχεται να συνεπάγονται σοβαρές παρεμβάσεις στο δικαίωμα στον σεβασμό της ιδιωτικής και οικογενειακής ζωής, της κατοικίας και των επικοινωνιών, τα κράτη μέλη θα πρέπει να διαθέτουν κατάλληλες και αποτελεσματικές εγγυήσεις ενάντια σε κάθε κατάχρηση ή αυθαιρεσία, για παράδειγμα, κατά περίπτωση , προσκομίζοντας προηγούμενη άδεια από τη δικαστική αρχή του οικείου κράτους μέλους. (33) Είναι σημαντικό να διασφαλίζεται ότι όλα τα πρόσωπα που παρέχουν υπηρεσίες εμβασμάτων υπόκεινται σε ορισμένες στοιχειώδεις νομικές και κανονιστικές απαιτήσεις. Ως εκ τούτου, είναι επιθυμητό να απαιτείται να καταγράφεται η ταυτότητα και ο τόπος δραστηριοποίησης όλων των προσώπων που παρέχουν υπηρεσίες εμβασμάτων, μεταξύ άλλων και εκείνων των προσώπων που δεν είναι σε θέση να πληρούν όλες τις προϋποθέσεις αδειοδότησης ως ιδρύματα πληρωμών. Η προσέγγιση αυτή είναι σύμφωνη με τη λογική της ειδικής σύστασης VI της ομάδας διεθνούς χρηματοοικονομικής δράσης για το ξέπλυμα χρήματος, η οποία προβλέπει τη δημιουργία ενός μηχανισμού βάσει του οποίου οι πάροχοι υπηρεσιών πληρωμών, οι οποίοι δεν πληρούν όλες τις προϋποθέσεις που ορίζονται στη σύσταση αυτή, θα μπορούν εντούτοις να αντιμετωπίζονται ως ιδρύματα πληρωμών. Για τον σκοπό αυτόν, τα κράτη μέλη θα πρέπει να εγγράφουν τα πρόσωπα αυτά στο μητρώο των ιδρυμάτων πληρωμών, αν και δεν πληρούν όλες ή ορισμένες από τις προϋποθέσεις άδειας λειτουργίας. Ωστόσο, είναι ουσιώδες να υπόκειται η δυνατότητα παρέκκλισης σε αυστηρές απαιτήσεις όσον αφορά τον όγκο των συναλλαγών πληρωμών. Τα απαλλασσόμενα ιδρύματα πληρωμών δεν θα πρέπει να έχουν ούτε το δικαίωμα εγκατάστασης ούτε την ελευθερία παροχής υπηρεσιών, ενώ δεν θα πρέπει να ασκούν εμμέσως τα δικαιώματα αυτά όταν είναι μέλη συστήματος πληρωμών. (34) Είναι βασικό για κάθε πάροχο υπηρεσιών πληρωμών να έχει πρόσβαση στις υπηρεσίες τεχνικής υποδομής των συστημάτων πληρωμών. Ωστόσο, η πρόσβαση αυτή θα πρέπει να υπόκειται σε κατάλληλες απαιτήσεις για την εξασφάλιση της ακεραιότητας και της σταθερότητας αυτών των συστημάτων. Κάθε πάροχος υπηρεσιών πληρωμών που ζητεί να συμμετάσχει σε σύστημα πληρωμών πρέπει να αποδεικνύει στα μέλη του συστήματος πληρωμών ότι οι εσωτερικές του ρυθμίσεις επαρκούν για την αντιμετώπιση κάθε κινδύνου. Τα εν λόγω συστήματα πληρωμών περιλαμβάνουν κατά κανόνα π.χ. τα τετραμερή συστήματα πιστωτικών καρτών καθώς και τα μείζονα συστήματα διεκπεραίωσης μεταφορών πιστώσεων και άμεσων χρεώσεων. Για να διασφαλίζεται σε ολόκληρη την Ένωση η ισότιμη μεταχείριση των διαφορετικών κατηγοριών των αδειοδοτημένων παροχών υπηρεσιών πληρωμών, σύμφωνα με τους όρους της αδειοδότησής τους , είναι αναγκαίο να αποσαφηνιθούν οι κανόνες πρόσβασης στην παροχή υπηρεσιών πληρωμών και στα συστήματα πληρωμών. (35) Θα πρέπει να προβλέπεται ισότιμη μεταχείριση των αδειοδοτημένων ιδρυμάτων πληρωμών και πιστωτικών ιδρυμάτων, προκειμένου κάθε πάροχος υπηρεσιών πληρωμών που συμμετέχει στον ανταγωνισμό στην εσωτερική αγορά να μπορεί να χρησιμοποιεί τις υπηρεσίες τεχνικής υποδομής των συστημάτων πληρωμών υπό τους ίδιους όρους. Είναι σκόπιμο να προβλεφθεί μια διαφορά μεταχείρισης μεταξύ των αδειοδοτημένων παρόχων υπηρεσιών πληρωμών και των ωφελουμένων από την παρέκκλιση δυνάμει της παρούσας οδηγίας, καθώς και από την εξαίρεση δυνάμει του άρθρου 3 της οδηγίας 2009/110/ΕΚ, λόγω των διαφορών του σχετικού πλαισίου προληπτικής εποπτείας στο οποίο υπόκεινται. Εν πάση περιπτώσει, διαφορές τιμών θα πρέπει να επιτρέπονται μόνον όταν το δικαιολογούν οι διαφορές κόστους των παρόχων υπηρεσιών πληρωμών. Αυτό δεν πρέπει να θίγει το δικαίωμα των κρατών μελών να περιορίζουν την πρόσβαση στα θεμελιωδώς σημαντικά συστήματα σύμφωνα με την οδηγία 98/26/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου[32] και τις αρμοδιότητες της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και του ευρωπαϊκού συστήματος κεντρικών τραπεζών (ΕΣΚΤ) σχετικά με την πρόσβαση στα συστήματα πληρωμών. (36) Σε ορισμένες περιπτώσεις, τα κράτη μέλη έχουν παραχωρήσει, σε συγκεκριμένους παρόχους υπηρεσιών πληρωμών, έμμεση πρόσβαση σε συγκεκριμένα συστήματα πληρωμών, σύμφωνα με τις διατάξεις της οδηγίας 98/26/ΕΚ. Η απόφαση αυτή εναπόκειται στη διακριτική ευχέρεια του οικείου κράτους μέλους. Ωστόσο, για να εξασφαλιστεί ο θεμιτός ανταγωνισμός μεταξύ των παρόχων υπηρεσιών πληρωμών, η παρούσα οδηγία θα πρέπει να προβλέπει ότι όταν ένα κράτος μέλος έχει παραχωρήσει σε έναν πάροχο υπηρεσιών πληρωμών έμμεση πρόσβαση σε αυτά τα συστήματα, οι λοιποί πάροχοι υπηρεσιών πληρωμών που βρίσκονται στην ίδια κατάσταση θα πρέπει να επωφελούνται από την ίδια, μη διακριτική μεταχείριση. (37) Τα τελευταία χρόνια, ορισμένα συστήματα πληρωμών τρίτου παρόχου, στα οποία το σύστημα λειτουργεί ως ο μοναδικός πάροχος υπηρεσιών πληρωμών τόσο για τον πληρωτή όσο και για τον δικαιούχο, έχουν γίνει υπολογίσιμοι παράγοντες της αγοράς παροχής υπηρεσιών πληρωμών. Επομένως, δεν δικαιολογείταιπλέον η απαλλαγή των εν λόγω συστημάτων από την υποχρέωση παροχής πρόσβασης σε άλλους παρόχους υπηρεσιών πληρωμών, όταν τα άλλα συστήματα πληρωμών δεν τυγχάνουν της απαλλαγής αυτής. (38) Θα πρέπει να θεσπιστεί σύνολο κανόνων για να διασφαλίζεται η διαφάνεια των προϋποθέσεων και των απαιτήσεων πληροφόρησης που διέπουν τις υπηρεσίες πληρωμών. (39) Η παρούσα οδηγία δεν θα πρέπει να εφαρμόζεται στις πράξεις πληρωμής που πραγματοποιούνται με μετρητά, δεδομένου ότι υπάρχει ήδη ενιαία αγορά πληρωμών για τις πληρωμές σε μετρητά, ούτε σε πράξεις πληρωμής που βασίζονται σε έντυπες επιταγές δεδομένου ότι, λόγω της φύσης τους, δεν μπορούν να διεκπεραιωθούν το ίδιο αποτελεσματικά με τα άλλα μέσα πληρωμής. Η ορθή πρακτική σε αυτόν τον τομέα πρέπει, ωστόσο, να έχει ως βάση τις αρχές που καθορίζονται στην παρούσα οδηγία. (40) Δεδομένου ότι καταναλωτές και επιχειρήσεις δεν βρίσκονται στην ίδια θέση, δεν χρειάζονται το ίδιο επίπεδο προστασίας. Ενώ είναι σημαντικό να διασφαλίζονται τα δικαιώματα του καταναλωτή με διατάξεις από τις οποίες δεν επιτρέπεται παρέκκλιση με σύμβαση, είναι λογικό να αφήνονται οι επιχειρήσεις και οι οργανώσεις να συμφωνούν διαφορετικά, όταν δεν συναλλάσσονται με πελάτες. Ωστόσο, τα κράτη μέλη θα πρέπει να έχουν τη δυνατότητα να ορίζουν ότι οι πολύ μικρές επιχειρήσεις, όπως ορίζονται στη σύσταση 2003/361/ΕΚ της Επιτροπής, θα πρέπει να αντιμετωπίζονται με τον ίδιο τρόπο όπως και οι καταναλωτές.[33] Εν πάση περιπτώσει, ορισμένες βασικές διατάξεις της παρούσας οδηγίας θα πρέπει πάντα να εφαρμόζονται, ανεξάρτητα από το καθεστώς του χρήστη. (41) Η παρούσα οδηγία θα πρέπει να καθορίζει τις υποχρεώσεις που υπέχουν οι πάροχοι υπηρεσιών πληρωμών όσον αφορά την πληροφόρηση των χρηστών υπηρεσιών πληρωμών, οι οποίοι, για να προβαίνουν σε ενημερωμένες επιλογές και να είναι σε θέση να επιλέγουν ελεύθερα τις πιο συμφέρουσες υπηρεσίες στην αγορά της ΕΕ, θα πρέπει να λαμβάνουν σαφή πληροφόρηση στο ίδιο υψηλό επίπεδο. Χάριν διαφάνειας, η παρούσα οδηγία θα πρέπει να θεσπίσει τις δέουσες εναρμονισμένες απαιτήσεις που απαιτούνται για την παροχή των αναγκαίων και επαρκών πληροφοριών στους χρήστες υπηρεσιών πληρωμών τόσο σχετικά με τη σύμβαση υπηρεσιών πληρωμών όσο και με την καθαυτό πράξη πληρωμής. Προκειμένου να προαχθεί η ομαλή λειτουργία της ενιαίας αγοράς των υπηρεσιών πληρωμών, τα κράτη μέλη δεν πρέπει να δύνανται να εκδίδουν διατάξεις σχετικά με την πληροφόρηση πέραν των διατάξεων που καθορίζονται στην παρούσα οδηγία. (42) Οι καταναλωτές θα πρέπει να προστατεύονται από αθέμιτες και παραπλανητικές πρακτικές σύμφωνα με την οδηγία 2005/29/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου[34], καθώς και την οδηγία 2000/31/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου[35] και την οδηγία 2002/65/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου.[36] Οι πρόσθετες διατάξεις σε αυτές τις οδηγίες εξακολουθούν να ισχύουν. Ωστόσο, η σχέση των απαιτήσεων προσυμβατικής πληροφόρησης μεταξύ της παρούσας οδηγίας και της οδηγίας 2002/65/ΕΚ χρειάζεται ειδική διευκρίνιση. (43) Οι αιτούμενες πληροφορίες θα πρέπει να είναι ανάλογες με τις ανάγκες των χρηστών και να γνωστοποιούνται με τυποποιημένη μορφή. Ωστόσο, οι απαιτήσεις πληροφόρησης για μία μεμονωμένη πράξη πληρωμής θα πρέπει να είναι διαφορετικές από τις απαιτήσεις σύμβασης-πλαισίου η οποία προβλέπει σειρά πράξεων πληρωμής. (44) Στην πράξη, οι συμβάσεις-πλαίσια και οι συναλλαγές πληρωμών που καλύπτουν είναι πολύ συνηθέστερες και οικονομικώς σημαντικότερες από τις μεμονωμένες πράξεις πληρωμής. Εάν υπάρχει λογαριασμός πληρωμών ή ειδικό μέσο πληρωμών, απαιτείται σύμβαση-πλαίσιο. Επομένως, οι απαιτήσεις εκ των προτέρων ενημέρωσης για τις συμβάσεις-πλαίσια θα πρέπει να είναι πολύ διεξοδικές και οι πληροφορίες θα πρέπει πάντα να παρέχονται είτε εγγράφως είτε σε άλλο μέσο που αντέχει στον χρόνο, όπως τα αποσπάσματα λογαριασμών που εκτυπώνονται από ειδικούς εκτυπωτές, οι δισκέτες, τα CD-ROM, τα DVD και οι σκληροί δίσκοι προσωπικών υπολογιστών στους οποίους μπορεί να αποθηκεύεται το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο, και οι ιστοσελίδες, εφόσον οι ιστοσελίδες αυτές είναι προσιτές κατά τρόπο που να επιτρέπει τη μελλοντική πρόσβαση στις αποθηκευμένες πληροφορίες για χρονικό διάστημα κατάλληλο για την πληροφόρηση, και εφόσον επιτρέπουν την ακριβή αναπαραγωγή των αποθηκευμένων πληροφοριών. Ωστόσο, ο τρόπος παροχής εκ των υστέρων πληροφόρησης σχετικά με τις εκτελεσθείσες πράξεις πληρωμών θα πρέπει να μπορεί να συμφωνείται στη σύμβαση-πλαίσιο μεταξύ του παρόχου υπηρεσιών πληρωμών και του χρήστη υπηρεσιών πληρωμών, π.χ., είναι δυνατόν να συμφωνείται ότι, στις τραπεζικές εργασίες μέσω του Διαδικτύου, όλες οι πληροφορίες για τον λογαριασμό πληρωμών παρέχονται σε απευθείας σύνδεση. (45) Στις μεμονωμένες πράξεις πληρωμής θα πρέπει πάντα να παρέχονται μόνο οι ουσιώδεις πληροφορίες με πρωτοβουλία του ιδίου του παρόχου υπηρεσιών πληρωμών. Δεδομένου ότι ο πληρωτής είναι συνήθως παρών όταν δίνει την εντολή πληρωμής, δεν είναι απαραίτητο να απαιτείται πάντα η παροχή πληροφοριών σε έντυπο ή άλλο ανθεκτικό στον χρόνο μέσο. Ο πάροχος υπηρεσιών πληρωμών μπορεί να παρέχει τις πληροφορίες προφορικά χωρίς διατυπώσεις ή να τις καθιστά προσβάσιμες με άλλο τρόπο, π.χ. με την αναγραφή των όρων σε πίνακα ανακοινώσεων στην επαγγελματική του στέγη. Πρέπει επίσης να υπάρχει ενημέρωση σχετικά με το πού βρίσκονται άλλες διεξοδικότερες πληροφορίες (π.χ. η διεύθυνση της ιστοσελίδας). Ωστόσο, εάν το ζητήσει ο καταναλωτής, οι ουσιώδεις πληροφορίες θα πρέπει να του δίδονται είτε εγγράφως είτε σε άλλο μέσο που αντέχει στο χρόνο. (46) Η παρούσα οδηγία θα πρέπει να προβλέπει το δικαίωμα του καταναλωτή να του παρέχονται δωρεάν οι σχετικές πληροφορίες προτού δεσμευθεί από οποιαδήποτε σύμβαση υπηρεσίας πληρωμών. Ο καταναλωτής θα πρέπει επίσης να μπορεί να ζητήσει προηγούμενη πληροφόρηση καθώς και τη σύμβαση-πλαίσιο σε έντυπη μορφή, δωρεάν, σε οποιαδήποτε στιγμή κατά τη διάρκεια της συμβατικής σχέσης, έτσι ώστε να μπορεί να συγκρίνει τις υπηρεσίες των παρόχων υπηρεσιών πληρωμών και τους όρους τους και, σε περίπτωση διαφοράς, να εξακριβώνει τα συμβατικά δικαιώματα και υποχρεώσεις του. Οι διατάξεις αυτές θα πρέπει να είναι σύμφωνες με την οδηγία 2002/65/ΕΚ. Οι ρητές διατάξεις της παρούσας οδηγίας σχετικά με τη δωρεάν ενημέρωση δεν θα πρέπει να οδηγήσουν στην επιβολή χρέωσης για την παροχή πληροφοριών στους καταναλωτές δυνάμει άλλων εφαρμοστέων οδηγιών. (47) Ο τρόπος με τον οποίον οι απαιτούμενες πληροφορίες δίδονται από τον πάροχο υπηρεσιών πληρωμών στον χρήστη των υπηρεσιών πληρωμών θα πρέπει να λαμβάνει υπόψη τις ανάγκες του χρήστη αυτού καθώς και τις πρακτικές τεχνικές πτυχές και την οικονομική αποδοτικότητα ανάλογα με την κατάσταση όσον αφορά τη συμφωνία στη σχετική σύμβαση υπηρεσιών πληρωμών. Έτσι, η παρούσα οδηγία θα πρέπει να διακρίνει δύο τρόπους με τους οποίους ο πάροχος υπηρεσιών πληρωμών δίνει πληροφορίες: οι πληροφορίες θα πρέπει να δίδονται, δηλαδή να κοινοποιούνται όντως από τον πάροχο υπηρεσιών πληρωμών την κατάλληλη στιγμή όπως απαιτείται από την παρούσα οδηγία χωρίς περαιτέρω όχληση εκ μέρους του χρήστη των υπηρεσιών πληρωμών ή θα πρέπει να δίδονται στον χρήστη των υπηρεσιών πληρωμών, αν ζητήσει πρόσθετη πληροφόρηση. Στην περίπτωση αυτήν, ο χρήστης υπηρεσιών πληρωμών θα πρέπει να αναλαμβάνει κάποια συγκεκριμένη πρωτοβουλία για πρόσβαση στις πληροφορίες π.χ. υποβάλλοντας ρητό αίτημα στον πάροχο των υπηρεσιών πληρωμών, συνδεόμενος με θυρίδα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου τραπεζικού λογαριασμού ή εισάγοντας μια τραπεζική κάρτα στον εκτυπωτή αντιγράφων κίνησης λογαριασμού. Για τους σκοπούς αυτούς, ο πάροχος υπηρεσιών πληρωμών θα πρέπει να μεριμνά ώστε η πρόσβαση στις πληροφορίες να είναι δυνατή και οι πληροφορίες να είναι διαθέσιμες στον χρήστη των υπηρεσιών πληρωμών. (48) Θα πρέπει να παρέχονται στον καταναλωτή οι βασικές πληροφορίες για τις εκτελούμενες πράξεις πληρωμών χωρίς πρόσθετη επιβάρυνση. Σε περίπτωση μεμονωμένης πράξης πληρωμής, ο πάροχος υπηρεσιών πληρωμών δεν θα πρέπει να χρεώνει χωριστά την ενημέρωση αυτή. Ομοίως, η συνακόλουθη μηνιαία ενημέρωση για τις πράξεις πληρωμής δυνάμει σύμβασης-πλαισίου θα πρέπει να παρέχεται δωρεάν. Ωστόσο, λαμβάνοντας υπόψη τη σημασία της διαφάνειας στην τιμολόγηση και τις διαφορετικές ανάγκες των πελατών, τα μέρη θα πρέπει να μπορούν να συμφωνούν μια χρέωση για μια συχνότερη ή πρόσθετη ενημέρωση. Προκειμένου να ληφθούν υπόψη διαφορετικές εθνικές πρακτικές, θα πρέπει να επιτρέπεται στα κράτη μέλη να θεσπίζουν κανόνες δυνάμει των οποίων τα μηνιαία έντυπα αντίγραφα κίνησης λογαριασμού πληρωμών θα παρέχονται πάντοτε δωρεάν. (49) Για να διευκολύνεται η κινητικότητα των πελατών, θα πρέπει να παρέχεται στους καταναλωτές η δυνατότητα να καταγγέλλουν χωρίς επιβάρυνση μια σύμβαση-πλαίσιο μετά έναν χρόνο. Για τους καταναλωτές, η προθεσμία προειδοποίησης δεν θα πρέπει να συμφωνηθεί μεγαλύτερη του ενός μηνός, και, για τους παρόχους υπηρεσιών πληρωμών, μικρότερη των δύο μηνών. Η παρούσα οδηγία θα πρέπει να ισχύει υπό την επιφύλαξη της υποχρέωσης του παρόχου υπηρεσιών πληρωμών να θέτει τέρμα στη σύμβαση υπηρεσιών πληρωμών σε εξαιρετικές περιστάσεις δυνάμει άλλων σχετικών ενωσιακών ή εθνικών νομικών διατάξεων, όπως η νομοθεσία για το ξέπλυμα χρημάτων και τη χρηματοδότηση της τρομοκρατίας, τυχόν ενέργειες που αφορούν τη δέσμευση περιουσιακών στοιχείων ή συγκεκριμένα μέτρα που συνδέονται με την πρόληψη και τη διερεύνηση εγκλημάτων. (50) Τα μέσα πληρωμών μικρής αξίας θα πρέπει να είναι μια φθηνή και εύχρηστη εναλλακτική λύση στην περίπτωση αγαθών και υπηρεσιών με χαμηλή τιμή και δεν θα πρέπει να βαρύνονται με υπερβολικές απαιτήσεις. Θα πρέπει, επομένως, να περιορίζονται στις ουσιώδεις πληροφορίες οι σχετικές απαιτήσεις πληροφόρησης, καθώς και οι κανόνες εκτέλεσης των εν λόγω πληρωμών, λαμβανομένων υπόψη των τεχνικών δυνατοτήτων που μπορούν ευλόγως να αναμένονται από μέσα που χρησιμοποιούνται μόνον για πληρωμές μικρής αξίας. Παρά το απλούστερο καθεστώς, στους παρόχους υπηρεσιών πληρωμών θα πρέπει να παρέχεται επαρκής προστασία, ενόψει των κινδύνων που ενέχουν τα μέσα πληρωμών αυτά, ιδίως τα προπληρωμένα. (51) Είναι απαραίτητο να καθοριστούν τα κριτήρια βάσει των οποίων επιτρέπεται στους ΤΠΥ να έχουν πρόσβαση και να χρησιμοποιούν πληροφορίες σχετικά με τη διαθεσιμότητα κεφαλαίων στον λογαριασμό του χρήστη της υπηρεσίας πληρωμών που τηρείται σε άλλον πάροχο υπηρεσιών πληρωμών. Ειδικότερα, η απαραίτητη προστασία των δεδομένων και οι απαιτήσεις ασφαλείας που καθορίζονται ή αναφέρονται στην παρούσα οδηγία ή περιλαμβάνονται στις κατευθυντήριες γραμμές ΕΑΤ θα πρέπει να πληρούνται τόσο από τους τρίτους παρόχους όσο και από τον πάροχο υπηρεσιών πληρωμών που εξυπηρετεί τον λογαριασμό του χρήστη υπηρεσιών πληρωμών. Οι πληρωτές θα πρέπει να δώσουν ρητή συγκατάθεση στους τρίτους παρόχους για την πρόσβαση στον λογαριασμό πληρωμών τους και να ενημερώνονται επαρκώς για την έκταση αυτής της πρόσβασης. Για να καταστεί δυνατή η ανάπτυξη των άλλων παρόχων υπηρεσιών πληρωμών, οι οποίοι δεν μπορούν να δεχτούν καταθέσεις, είναι απαραίτητο τα πιστωτικά ιδρύματα να τους παράσχουν πληροφορίες σχετικά με τη διαθεσιμότητα των κεφαλαίων, εφόσον ο πληρωτής έχει συναινέσει ως προς την κοινοποίηση των εν λόγω πληροφοριών στον πάροχο της υπηρεσίας πληρωμών που εκδίδει το μέσο πληρωμής. (52) Τα δικαιώματα και οι υποχρεώσεις των χρηστών υπηρεσιών πληρωμών και των παρόχων υπηρεσιών πληρωμών θα πρέπει να προσαρμόζονται κατάλληλα ώστε να ληφθεί υπόψη η συμμετοχή των ΤΠΥ στη συναλλαγή κάθε φορά που χρησιμοποιείται η υπηρεσία έναρξης πληρωμής. Συγκεκριμένα, η ισορροπημένη κατανομή ευθύνης μεταξύ του παρόχου υπηρεσιών πληρωμών που τηρεί τον λογαριασμό και των ΤΠΥ που εμπλέκονται στη συναλλαγή θα πρέπει να τους υποχρεώσει να αναλάβουν την ευθύνη για τα αντίστοιχα μέρη της συναλλαγής, που είναι υπό τον έλεγχό τους και να υποδείξουν σαφώς το μέρος που φέρει την ευθύνη σε περίπτωση ατυχημάτων. Σε περίπτωση απάτης ή διαφοράς, οι ΤΠΥ θα πρέπει να έχουν συγκεκριμένη υποχρέωση να παράσχουν στον πληρωτή και τον πάροχο υπηρεσιών πληρωμών εξυπηρέτησης λογαριασμού την αναφορά της συναλλαγής και τα στοιχεία που αφορούν την έγκριση της συναλλαγής. (53) Προκειμένου να μειωθούν οι κίνδυνοι και οι συνέπειες των μη εγκεκριμένων ή εσφαλμένων πράξεων πληρωμών, ο χρήστης των υπηρεσιών πληρωμών θα πρέπει να ενημερώνει, το συντομότερο δυνατόν, τον πάροχο υπηρεσιών πληρωμών σχετικά με τυχόν αμφισβητήσεις εικαζόμενων μη εγκεκριμένων ή εσφαλμένων πράξεων πληρωμών υπό την προϋπόθεση ότι ο πάροχος υπηρεσιών πληρωμών έχει εκπληρώσει τις υποχρεώσεις πληροφόρησης που υπέχει σύμφωνα με την παρούσα οδηγία. Εάν ο χρήστης των υπηρεσιών πληρωμών τηρήσει την προθεσμία αυτήν, θα πρέπει να μπορεί να ασκεί τις εν λόγω αξιώσεις εντός των περιόδων παραγραφής που ορίζονται από το εθνικό δίκαιο. Η παρούσα οδηγία θα πρέπει να μην επηρεάσει άλλες αξιώσεις μεταξύ χρηστών και παρόχων υπηρεσιών. (54) Σε περίπτωση μη εγκεκριμένων πράξεων πληρωμών, ο πληρωτής θα πρέπει να αποζημιωθεί αμέσως με το ποσό της αντίστοιχης συναλλαγής. Προκειμένου να αποφευχθεί η επιβάρυνση του πληρωτή, η ημερομηνία αξίας για την πίστωση του λογαριασμού πληρωμών του δικαιούχου δεν επιτρέπεται να είναι μεταγενέστερη της ημερομηνίας κατά την οποία πιστώνεται το αντίστοιχο ποσό. Για να δοθεί κίνητρο στον χρήστη των υπηρεσιών να γνωστοποιεί στον πάροχο χωρίς αδικαιολόγητη καθυστέρηση τυχόν κλοπή ή απώλεια του μέσου πληρωμών και να περιορίζεται έτσι ο κίνδυνος διενέργειας μη εγκεκριμένων πράξεων πληρωμών, θα πρέπει να φέρει την ευθύνη μόνο ενός περιορισμένου ποσού, εκτός εάν έχει ενεργήσει με δόλο ή βαριά αμέλεια. Στο πλαίσιο αυτό, το ποσό των 50 ευρώ φαίνεται να είναι επαρκές ώστε να διασφαλίζεται η εναρμονισμένη και υψηλού επιπέδου προστασία των χρηστών στο εσωτερικό της Ένωσης. Επιπλέον, άπαξ ο χρήστης ενημερώσει τον πάροχο για τον κίνδυνο δόλιας χρήσης του μέσου επαλήθευσης πληρωμών, δεν θα πρέπει να είναι υπόχρεος να καλύψει περαιτέρω ζημίες από τη μη εγκεκριμένη χρήση του εν λόγω μέσου. Η παρούσα οδηγία θα πρέπει να ισχύει υπό την επιφύλαξη της ευθύνης πληρωμής των παρόχων υπηρεσιών για την τεχνική ασφάλεια των προϊόντων τους. (55) Για να εκτιμάται αν υπάρχει αμέλεια του χρήστη υπηρεσιών πληρωμών, θα πρέπει να λαμβάνονται υπόψη όλα τα περιστατικά. Τα αποδεικτικά στοιχεία και ο βαθμός της καταγγελλόμενης αμέλειας θα πρέπει να αξιολογούνται βάσει του εθνικού δικαίου. Οι συμβατικοί όροι και οι όροι παροχής και χρήσης ηλεκτρονικού μέσου πληρωμών που θα συνεπάγονταν αύξηση του βάρους της απόδειξης έναντι του καταναλωτή ή μείωση του βάρους της απόδειξης έναντι του εκδότη, θα πρέπει να θεωρούνται άκυροι. Εξάλλου, σε ειδικές περιπτώσεις και ιδίως στις περιπτώσεις όπου το μέσο πληρωμής δεν είναι παρόν στο σημείο πώλησης, όπως στην περίπτωση των ηλεκτρονικών πληρωμών μέσω του Διαδικτύου, είναι σκόπιμο να απαιτείται από τον πάροχο υπηρεσιών πληρωμών να παρέχει αποδείξεις της καταγγελλόμενης αμέλειας, δεδομένου ότι τα μέσα που διαθέτει ο πληρωτής είναι πολύ περιορισμένα σε αυτές τις περιπτώσεις. (56) Θα πρέπει να προβλέπεται η κατανομή των ζημιών σε περίπτωση μη εγκεκριμένων πράξεων πληρωμής. Με εξαίρεση τις περιπτώσεις απάτης και βαριάς αμέλειας, ο καταναλωτής δεν πρέπει ποτέ να υποχρεωθεί να πληρώσει ποσό μεγαλύτερο από το ανώτατο όριο των 50 ευρώ σε περίπτωση μη εγκεκριμένης πράξης από τον λογαριασμό του. Διαφορετικές διατάξεις μπορούν να ισχύουν για τους χρήστες υπηρεσιών πληρωμών που δεν είναι καταναλωτές, δεδομένου ότι οι χρήστες αυτοί βρίσκονται κατά κανόνα σε καλύτερη θέση να εκτιμήσουν τον κίνδυνο απάτης και να λάβουν τα μέτρα. (57) Η παρούσα οδηγία θα πρέπει να καθορίζει κανόνες για επιστροφή χρημάτων προκειμένου να προστατεύονται οι καταναλωτές όταν η εκτελούμενη πράξη πληρωμής υπερβαίνει το ευλόγως αναμενόμενο ποσό. Προκειμένου να αποφευχθεί η οικονομική επιβάρυνση του πληρωτή, θα πρέπει να διασφαλίζεται ότι η ημερομηνία αξίας για την πίστωση του λογαριασμού πληρωμών του δικαιούχου δεν είναι μεταγενέστερη της ημερομηνίας κατά την οποία πιστώνεται το αντίστοιχο ποσό. Στην περίπτωση των άμεσων χρεώσεων, οι πάροχοι υπηρεσιών πληρωμών θα πρέπει να μπορούν να προσφέρουν ακόμη ευνοϊκότερους όρους στους πελάτες τους, οι οποίοι θα πρέπει να τηρούν ανεπιφύλακτο δικαίωμα επιστροφής του ποσού των αμφισβητούμενων πράξεων πληρωμών. Ωστόσο, αυτό το άνευ όρων δικαίωμα επιστροφής, το οποίο εξασφαλίζει το υψηλότερο δυνατό επίπεδο προστασίας των καταναλωτών, δεν δικαιολογείται σε περιπτώσεις όπου ο έμπορος έχει ήδη εκπληρώσει τη σύμβαση και το αντίστοιχο αγαθό ή υπηρεσία έχει ήδη καταναλωθεί. Στην περίπτωση που ο χρήστης προβάλει αξίωση για επιστροφή πληρωμής, το δικαίωμα επιστροφής δεν θα πρέπει να επηρεάζει την ευθύνη του πληρωτή έναντι του δικαιούχου από την υποκείμενη σχέση π.χ. για τα αγαθά ή τις υπηρεσίες που έχουν παραγγελθεί, καταναλωθεί ή νομίμως χρεωθεί, ούτε το δικαίωμα του χρήστη όσον αφορά την ανάκληση της εντολής πληρωμής. (58) Για τον χρηματοοικονομικό σχεδιασμό και την εκπλήρωση των υποχρεώσεων έγκαιρης πληρωμής, οι καταναλωτές και οι επιχειρήσεις θα πρέπει να έχουν βεβαιότητα για τον χρόνο που απαιτεί η εκτέλεση μιας εντολής πληρωμής. Ως εκ τούτου, η παρούσα οδηγία θα πρέπει να εισάγει ένα χρονικό σημείο μετά το οποίο αρχίζουν να ισχύουν τα δικαιώματα και οι υποχρεώσεις, δηλαδή ένα χρονικό σημείο κατά το οποίο ο πάροχος υπηρεσιών πληρωμών λαμβάνει την εντολή πληρωμής, καθώς και η στιγμή κατά την οποία είχε τη δυνατότητα να τη λάβει με μέσο επικοινωνίας που συμφωνείται στο πλαίσιο της σύμβασης υπηρεσίας πληρωμών, ανεξάρτητα από οποιαδήποτε προηγούμενη συμμετοχή στη διαδικασία που καταλήγει στη δημιουργία και τη διαβίβαση της εντολής πληρωμής, π.χ. ασφάλεια και διαθεσιμότητα ελέγχων επάρκειας κεφαλαίων, πληροφορίες για τη χρήση του ΡΙΝ, έκδοση υπόσχεσης πληρωμής. Επιπλέον, λήψη της εντολής πληρωμής θα πρέπει να είναι η στιγμή που ο πάροχος υπηρεσιών πληρωμών του πληρωτή λαμβάνει την εντολή πληρωμής προς χρέωση από τον λογαριασμό του πληρωτή. Η ημέρα ή η χρονική στιγμή κατά την οποία δικαιούχος διαβιβάζει στον πάροχο υπηρεσιών πληρωμών του εντολές είσπραξης π.χ. της πληρωμής κάρτας ή άμεσων χρεώσεων ή όταν στον δικαιούχο χορηγείται προχρηματοδότηση για τα σχετικά ποσά από τον πάροχο υπηρεσιών πληρωμών του (μέσω ενδεχόμενης πίστωσης στον λογαριασμό του) δεν θα πρέπει να έχει σημασία εν προκειμένω. Οι χρήστες θα πρέπει να μπορούν να προσδοκούν την ορθή εκτέλεση μιας πλήρους και έγκυρης εντολής πληρωμής, εφόσον ο πάροχος υπηρεσιών πληρωμών δεν έχει κανένα συμβατικό ή νομικό λόγο να την αρνηθεί. Εάν ο πάροχος υπηρεσιών πληρωμών αρνηθεί την εκτέλεση εντολής πληρωμής, η άρνηση και ο λόγος της άρνησης θα πρέπει να κοινοποιούνται στον χρήστη υπηρεσιών πληρωμών με την πρώτη ευκαιρία, υπό την επιφύλαξη των απαιτήσεων του εθνικού και του ενωσιακού δικαίου. (59) Λόγω της ταχύτητας με την οποία τα σύγχρονα, πλήρως αυτοματοποιημένα, συστήματα διεκπεραιώνουν τις πράξεις πληρωμής, ύστερα από ένα ορισμένο χρονικό σημείο οι εντολές πληρωμής είναι αδύνατο να ανακληθούν χωρίς υψηλό κόστος ανθρώπινης παρέμβασης. Για τον λόγο αυτό, είναι αναγκαίος ο καθορισμός σαφούς προθεσμίας ανάκλησης. Ωστόσο, αναλόγως του είδους της υπηρεσίας πληρωμών και της εντολής πληρωμής, το χρονικό σημείο μπορεί να είναι διαφορετικό κατόπιν συμφωνίας των μερών. Η ανάκληση, στο πλαίσιο αυτό, θα πρέπει να ισχύει μόνον όσον αφορά τη σχέση ενός χρήστη υπηρεσιών πληρωμών και ενός παρόχου υπηρεσιών πληρωμών και, κατά συνέπεια, δεν θίγει το ανέκκλητο και τον οριστικό χαρακτήρα των πράξεων πληρωμής στα συστήματα πληρωμών. (60) Το ανέκκλητο των εντολών δεν θα πρέπει να επηρεάζει το δικαίωμα ή την υποχρέωση του παρόχου υπηρεσιών πληρωμών κατά τη νομοθεσία ορισμένων κρατών μελών, βάσει της σύμβασης-πλαισίου του πληρωτή ή των εθνικών νόμων, κανονισμών, διοικητικών διατάξεων ή κατευθυντήριων γραμμών, να επιστρέφει στον πληρωτή το ποσό εκτελεσθείσας πράξης πληρωμής σε περίπτωση διαφοράς μεταξύ του πληρωτή και του δικαιούχου. Η επιστροφή αυτή πρέπει να θεωρείται νέα εντολή πληρωμής. Εκτός από αυτές τις περιπτώσεις, τυχόν νομική διαμάχη που προκύπτει στο πλαίσιο της σχέσης επί της οποίας βασίζεται η εντολή πληρωμής θα πρέπει να διευθετείται μόνον μεταξύ του πληρωτή και του δικαιούχου. (61) Είναι απαραίτητο για την απολύτως ολοκληρωμένη και αυτοματοποιημένη επεξεργασία των πληρωμών, καθώς και για την ασφάλεια δικαίου περί την εκπλήρωση οποιασδήποτε υποχρέωσης μεταξύ χρηστών υπηρεσιών πληρωμών, να πιστώνεται στον λογαριασμό του δικαιούχου ολόκληρο το ποσό που μεταφέρει ο πληρωτής. Έτσι, κανείς απ’ όσους μεσολαβούν στην εκτέλεση των πράξεων πληρωμής δεν θα μπορεί να προβαίνει σε κρατήσεις από το μεταφερόμενο ποσό. Ο δικαιούχος θα μπορεί, ωστόσο, να συνάψει ρητή συμφωνία με τον πάροχο της υπηρεσίας πληρωμών βάσει της οποίας ο τελευταίος θα μπορεί να κρατήσει τα έξοδά του. Ωστόσο, για να μπορεί ο δικαιούχος να επαληθεύει την ορθή καταβολή του οφειλόμενου ποσού, οι πληροφορίες που παρέχονται μετά την πράξη πληρωμής θα πρέπει να εμφανίζουν όχι μόνο το πλήρες ποσό που μεταβιβάστηκε αλλά και το ύψος των τυχόν εξόδων. (62) Όσον αφορά τις χρεώσεις, η εμπειρία έχει δείξει ότι ο καταμερισμός των χρεώσεων μεταξύ πληρωτή και δικαιούχου είναι το πιο αποτελεσματικό σύστημα γιατί διευκολύνει την αυτοματοποιημένη επεξεργασία των πληρωμών. Θα πρέπει συνεπώς, υπό κανονικές συνθήκες, να προβλέπεται η άμεση είσπραξη των χρεώσεων από τον πληρωτή και το δικαιούχο εκ μέρους των αντίστοιχων παρόχων υπηρεσιών πληρωμών. Αυτό, όμως, θα πρέπει να ισχύει μόνον εφόσον η συναλλαγή πληρωμών δεν απαιτεί συναλλαγματική μετατροπή. Το ύψος των τυχόν χρεώσεων μπορεί να είναι και μηδενικό, δεδομένου ότι οι διατάξεις της παρούσας οδηγίας δεν θα πρέπει να θίγουν την πρακτική κατά την οποία ο πάροχος υπηρεσιών πληρωμών δεν χρεώνει τους καταναλωτές για την πίστωση των λογαριασμών τους. Ομοίως, ανάλογα με τους όρους της σύμβασης, ο πάροχος υπηρεσιών πληρωμών μπορεί να χρεώνει μόνο τον δικαιούχο (έμπορο) για τη χρήση της υπηρεσίας πληρωμής, εκ του οποίου προκύπτει μηδενική χρέωση του πληρωτή. Η χρέωση των συστημάτων πληρωμών μπορεί να γίνεται υπό μορφή συνδρομής. Οι διατάξεις για το μεταφερόμενο ποσό ή τις τυχόν χρεώσεις δεν έχουν καμία άμεση επίδραση στην τιμολόγηση μεταξύ παρόχων υπηρεσιών πληρωμών ή τυχόν μεσαζόντων. (63) Οι διαφορετικές εθνικές πρακτικές χρεώσεων για τη χρήση ενός συγκεκριμένου μέσου πληρωμών (εφεξής «πρόσθετες χρεώσεις») έχουν οδηγήσει σε ακραία ετερογένεια στην αγορά πληρωμών της Ένωσης και έχουν γίνει πηγή σύγχυσης για τους καταναλωτές, ιδίως στο ηλεκτρονικό εμπόριο και σε διασυνοριακό πλαίσιο. Έμποροι οι οποίοι βρίσκονται σε κράτη μέλη όπου επιτρέπεται η πρόσθετη χρέωση προσφέρουν προϊόντα και υπηρεσίες σε κράτη μέλη όπου απαγορεύεται και παρά ταύτα επιβάλλουν πρόσθετη χρέωση στον καταναλωτή. Επιπλέον, ένα ισχυρό επιχείρημα για την αναθεώρηση των πρακτικών πρόσθετων χρεώσεων στηρίζεται στο γεγονός ότι ο κανονισμός (ΕΕ) αριθ. xxx/εεεε θεσπίζει κανόνες για τις πολυμερείς διατραπεζικές προμήθειες (ΠΔΠ) για πληρωμές με κάρτα. Δεδομένου ότι οι διατραπεζικές προμήθειες αποτελούν το κύριο στοιχείο που καθιστά ακριβές (κυρίως) τις πληρωμές με κάρτα και η επιβολή πρόσθετων χρεώσεων περιορίζεται στην πράξη στις πληρωμές με κάρτα, οι κανόνες των διατραπεζικών προμηθειών θα πρέπει να συνοδεύονται από μια αναθεώρηση των κανόνων επιβολής πρόσθετων χρεώσεων. Για να προωθηθεί η τιμολογιακή διαφάνεια και η χρήση πιο αποτελεσματικών μέσων πληρωμών, τα κράτη μέλη και οι πάροχοι υπηρεσιών πληρωμών δεν θα πρέπει να εμποδίζουν τον δικαιούχο να ζητά τη χρέωση του πληρωτή για τη χρήση συγκεκριμένου μέσου πληρωμών, λαμβάνοντας δεόντως υπόψη τις διατάξεις της οδηγίας 2011/83/ΕΕ. Ωστόσο, το δικαίωμα του δικαιούχου να ζητήσει πρόσθετη χρέωση πρέπει να εφαρμόζεται μόνο στα μέσα πληρωμών για τα οποία δεν επιβάλλονται διατραπεζικές προμήθειες. Αυτό θα πρέπει να λειτουργήσει ως μηχανισμός ελέγχου προς τα φθηνότερα μέσα πληρωμών. (64) Για να βελτιωθεί η αποτελεσματικότητα των πληρωμών στην Κοινότητα, θα πρέπει να ορίζεται μέγιστη προθεσμία εκτέλεσης μιας ημέρας για όλες τις εντολές πληρωμής τις οποίες πραγματοποιεί ο πληρωτής και που εκφράζονται σε ευρώ ή στο εθνικό νόμισμα κράτους μέλους εκτός της ζώνης ευρώ, όπως οι μεταφορές πίστωσης και τα εμβάσματα. Για όλες τις άλλες πληρωμές, όπως οι πληρωμές που πραγματοποιούνται εκ μέρους ή μέσω του δικαιούχου (μεταξύ άλλων άμεσες χρεώσεις και πληρωμές με κάρτα), εφόσον δεν υπάρχει ρητή συμφωνία μεταξύ του παρόχου υπηρεσιών πληρωμών και του πληρωτή που προβλέπει παράταση του χρόνου εκτέλεσης, θα πρέπει να ισχύει η ίδια προθεσμία της μιας ημέρας. Οι εν λόγω προθεσμίες θα πρέπει να μπορούν να παρατείνονται κατά μία επιπλέον εργάσιμη ημέρα για τις εντολές πληρωμής που δίδονται εγγράφως. Έτσι καθίσταται δυνατή η αδιάκοπη παροχή υπηρεσιών πληρωμών για τους καταναλωτές που είναι συνηθισμένοι μόνο στα έντυπα έγγραφα. Όταν χρησιμοποιείται καθεστώς άμεσης χρέωσης, ο πάροχος υπηρεσιών πληρωμών του δικαιούχου πρέπει να διαβιβάζει την εντολή είσπραξης εντός της προθεσμίας που συμφωνήθηκε μεταξύ του δικαιούχου και του παρόχου υπηρεσιών πληρωμών του, καθιστώντας δυνατή την τακτοποίησή της κατά τη συμφωνηθείσα προβλεπόμενη ημερομηνία. Δεδομένου ότι οι υποδομές πληρωμών είναι συχνά ιδιαίτερα αποτελεσματικές, θα πρέπει να παρέχεται στα κράτη μέλη η δυνατότητα να διατηρήσουν ή να θεσπίσουν κανόνες που προβλέπουν χρόνο εκτέλεσης συντομότερο της μιας εργάσιμης ημέρας, εφόσον ενδείκνυται, ώστε να αποφευχθεί τυχόν επιδείνωση των σημερινών συνθηκών παροχής υπηρεσιών. (65) Οι διατάξεις που αφορούν την εκτέλεση για ολόκληρο το ποσό και την προθεσμία εκτέλεσης θα πρέπει να αποτελούν ορθή πρακτική όταν ένας από τους παρόχους υπηρεσιών δεν είναι εγκατεστημένος στην Ένωση. (66) Για να επιλέξει, ο χρήστης υπηρεσιών πληρωμών είναι ανάγκη να γνωρίζει το πραγματικό κόστος και τις επιβαρύνσεις των υπηρεσιών πληρωμών. Κατά συνέπεια, δεν θα πρέπει να επιτρέπεται η χρήση μη διαφανών μεθόδων τιμολόγησης, αφού είναι κοινώς αποδεκτό ότι οι μέθοδοι αυτές καθιστούν εξαιρετικά δυσχερή για τον χρήστη τον προσδιορισμό της πραγματικής τιμής της υπηρεσίας πληρωμών. Συγκεκριμένα, δεν θα πρέπει να επιτρέπεται η χρήση ημερομηνιών αξίας που αποβαίνουν σε βάρος του χρήστη. (67) Η ομαλή και αποτελεσματική λειτουργία του συστήματος πληρωμών εξαρτάται από την εμπιστοσύνη του χρήστη ότι ο πάροχος θα εκτελέσει την πράξη πληρωμής ορθά και εντός του συμφωνηθέντος χρόνου. Συνήθως, ο πάροχος μπορεί να αποτιμήσει τους κινδύνους που συνεπάγεται η πράξη πληρωμής που δέχεται να εκτελέσει. Ο πάροχος είναι εκείνος που παρέχει το σύστημα πληρωμών, φροντίζει για την ανάκληση εσφαλμένα μεταφερθέντων ή διατεθέντων χρηματικών ποσών και επιλέγει, στις περισσότερες περιπτώσεις, τους φορείς που μεσολαβούν στην εκτέλεση της συναλλαγής πληρωμής. Βάσει των παραπάνω εκτιμήσεων, είναι απολύτως δικαιολογημένο, εκτός από μη συνήθεις και απρόβλεπτες περιστάσεις, να θεωρείται ο πάροχος υπηρεσιών πληρωμών αντικειμενικά υπεύθυνος για την εκτέλεση της πράξης πληρωμής την οποία έχει αποδεχθεί από τον χρήστη, εκτός από τις πράξεις και τις παραλείψεις του παρόχου των υπηρεσιών πληρωμών του δικαιούχου για την επιλογή των οποίων είναι υπεύθυνος αποκλειστικά ο δικαιούχος. Ωστόσο, για να μη μείνει ο πληρωτής απροστάτευτος σε απίθανες συγκυρίες περιστάσεων όπου μπορεί να μένει ανοικτό (non liquet) εάν το ποσό της πληρωμής παρελήφθη δεόντως από τον πάροχο υπηρεσιών πληρωμών του δικαιούχου ή όχι, το αντίστοιχο βάρος της απόδειξης θα πρέπει να φέρει ο πάροχος υπηρεσιών πληρωμών του πληρωτή. Κατά κανόνα, μπορεί να αναμένεται ότι το ενδιάμεσο ίδρυμα (συνήθως «ουδέτερος» φορέας όπως μια κεντρική τράπεζα ή οργανισμός συμψηφισμού) που μεταφέρει το ποσό της πληρωμής από τον αποστέλλοντα στον λαμβάνοντα πάροχο υπηρεσιών πληρωμών θα αποθηκεύσει τα στοιχεία του λογαριασμού και θα είναι σε θέση να τα παρουσιάσει εφόσον απαιτηθεί. Εάν το ποσό πληρωμής έχει πιστωθεί στον λογαριασμό του λαμβάνοντος παρόχου υπηρεσιών πληρωμών, ο δικαιούχος θα πρέπει να έχει αμέσως αξίωση κατά του παρόχου υπηρεσιών πληρωμών του για πίστωση στον λογαριασμό του. (68) Ο πάροχος υπηρεσιών πληρωμών του πληρωτή θα πρέπει να αναλαμβάνει την ευθύνη για την ορθή εκτέλεση της πληρωμής, συμπεριλαμβανομένων, ιδίως, του πλήρους ποσού της πράξης πληρωμής και του χρόνου εκτέλεσης, και την πλήρη ευθύνη για κάθε παράλειψη σε άλλα μέρη της αλυσίδας πληρωμών μέχρι τον λογαριασμό του δικαιούχου. Συνεπεία αυτής της ευθύνης, ο πάροχος υπηρεσιών πληρωμών του πληρωτή θα πρέπει, αν δεν πιστωθεί στον πάροχο υπηρεσιών πληρωμών του δικαιούχου ολόκληρο το ποσό, να διορθώνει την πράξη πληρωμής ή, χωρίς καθυστέρηση, να επιστρέφει στον πληρωτή το ποσό της πράξης, με την επιφύλαξη κάθε άλλης αξίωσης που είναι δυνατόν να εγερθεί σύμφωνα με το εθνικό δίκαιο. Λόγω της ευθύνης του παρόχου υπηρεσιών πληρωμών, ο πληρωτής ή ο δικαιούχος δεν πρέπει να επιβαρύνονται με τυχόν έξοδα που σχετίζονται με την εσφαλμένη πληρωμή. Σε περίπτωση μη εκτέλεσης, εσφαλμένης ή καθυστερημένης εκτέλεσης πράξεων πληρωμής, τα κράτη μέλη θα πρέπει να διασφαλίζουν ότι η ημερομηνία αξίας των διορθωτικών πληρωμών των παρόχων υπηρεσιών πληρωμών είναι πάντα ίδια με την ημερομηνία αξίας της ορθής εκτέλεσης. (69) Η παρούσα οδηγία θα πρέπει να αφορά μόνον συμβατικές υποχρεώσεις και ευθύνες μεταξύ του χρήστη υπηρεσιών πληρωμών και του οικείου παρόχου υπηρεσιών πληρωμών. Ωστόσο, για την ορθή λειτουργία των μεταφορών πιστώσ