15.1.85 Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων Αριθ. C13/3 
Πρόταση κανονισμού (ΕΟΚ) του Συμβουλίου που τροποποιεί τον κανονισμό (ΕΟΚ) αριθ. 
355/77 σχετικά με την κοινή δράση για τη βελτίωση των όρων μεταποιήσεως και εμπορίας των 
γεωργικών προϊόντων και των προϊόντων αλιείας 
COM(84) 682 τελικό 
(Υποβληθείσα από την Επιτροπή στο Συμβούλιο στις 7 Δεκεμβρίου 1984) 
(85/C 13/03) 
ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ, 
Έχοντας υπόψη: 
τη συνθήκη για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Οικονομικής 
Κοινότητας, και ιδίως το άρθρο 43, 
την πρόταση της Επιτροπής, 
τη γνώμη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, 
Εκτιμώντας: 
ότι το άρθρο 16 παράγραφος 3 του κανονισμού (ΕΟΚ) 
αριθ. 355/77 ('), όπως τροποποιήθηκε τελευταία από τον 
κανονισμό (ΕΟΚ) αριθ. 1932/84 (2), προβλέπει ότι το 
προβλεπόμενο κόστος για την κοινή δράση που δημιουρ­
γείται από τον κανονισμό αυτό και που επιβαρύνει το 
Ευρωπαϊκό Γεωργικό Ταμείο Προσανατολισμού και 
Εγγυήσεων, τμήμα Προσανατολισμού, για την περίοδο 
από 1ης Ιανουαρίου 1985 έως 31 Δεκεμβρίου 1989, θα 
καθοριστεί πριν από τις 31 Δεκεμβρίου 1984* 
ότι εν όψει των πραγματικών αναγκών για τη βελτίωση 
των όρων εμπορίας και μεταποιήσεως των γεωργικών 
προϊόντων και των προϊόντων αλιείας, θα πρέπει να προ-
(') ΕΕ αριθ. L 51 της 23. 2. 1977, σ. 
(2) ΕΕ αριθ. L 180 της 7. 7. 1984, σ. βλεφθεί μια συνολική κοινοτική παρέμβαση που υπολογί­
ζεται σε 242,5 εκατομμύρια ECU κατά το 1985 και σε 
300 εκατομμύρια ECU κατ' έτος για τα επόμενα χρόνια, 
ΕΞΕΔΩΣΕ ΤΟΝ ΠΑΡΟΝΤΑ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟ: 
Άρθρο 1 
Ο κανονισμός (ΕΟΚ) αριθ. 355/77 τροποποιείται ως 
εξής: 
Στο άρθρο 16, το τελευταίο εδάφιο της παραγράφου 3 
αντικαθίσταται από το εξής κείμενο: 
«Το προβλεπόμενο κόστος για την κοινή δράση που 
επιβαρύνει το Ταμείο για την περίοδο από 1η Ιανουα­
ρίου 1985 έως 31 Δεκεμβρίου 1989 ανέρχεται σε 1 422,5 
εκατομμύρια ECU, ήτοι ένα προβλεπόμενο κόστος 
242,5 εκατομμυρίων ECU κατά το 1985 και 300 εκα­
τομμυρίων ECU, κατ' έτος για τα επόμενα έτη. Τα 
ποσά αυτά δεν έχουν παρά ενδεικτική αξία.» 
Άρθρο 2 
Ο παρών κανονισμός αρχίζει να ισχύει την τρίτη μέρα 
από τη δημοσίευση του στην Επίσημη Εφημερίδα των 
Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων. 
Ο παρών κανονισμός είναι δεσμευτικός ως προς όλα τα 
μέρη του και ισχύει άμεσα σε κάθε κράτος μέλος. 
Πρόταση οδηγίας του Συμβουλίου σχετικά με την ειδική εκπαίδευση στη γενική ιατρική 
COM(84) 654 τελικό 
(Υποβληθείσα από την Επιτροπή στο Συμβούλιο στις 11 Δεκεμβρίου 1984) 
(85/C 13/04) 
ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ, 
Έχοντας υπόψη: 
τη συνθήκη για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Οικονομικής 
Κοινότητας, και ιδίως τα άρθρα 49, 57 και 66, την πρόταση της Επιτροπής, 
τη γνώμη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, 
τη γνώμη της Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής, 
Αριθ. C 13/4 Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων 15.1.85 
Εκτιμώντας: 
ότι οι οδηγίες του Συμβουλίου 75/362/ΕΟΚ (') και 
75/363/ΕΟΚ (2) σχετικά με την ελεύθερη κυκλοφορία 
των ιατρών δεν περιλαμβάνουν καμία διάταξη σχετικά 
με την αμοιβαία αναγνώριση των διπλωμάτων που θα 
πιστοποιούν την ειδική εκπαίδευση στη γενική ιατρική 
ούτε σχετικά με τα κριτήρια από τα οποία πρέπει να διέ­
πεται αυτή η εκπαίδευση · 
ότι, παρόλο που το Συμβούλιο δεν θεώρησε σκόπιμο να 
θεσπιστούν οι αναγκαίες διατάξεις για το θέμα αυτό σε 
κοινοτικό επίπεδο, ωστόσο, είχε διαπιστώσει ότι σε 
ορισμένα κράτη μέλη διαγραφόταν μια τάση που επι­
χειρεί να υπογραμμίσει το ρόλο του γενικού ιατρού και 
τη σημασία της εκπαίδευσης του" ότι είχε ζητήσει από 
καιρό από την Επιτροπή να μελετηθούν τα προβλήματα 
που θα προέκυπταν από αυτή την εξέλιξη * 
ότι έκτοτε η τάση αυτή συνεχίστηκε και επεκτάθηκε σε 
σημείο που να αναγνωρίζεται πλέον, κατά τρόπο σχεδόν 
καθολικό, η ανάγκη ειδικής εκπαίδευσης του γενικού 
ιατρού, που θα του επιτρέψει να ανταποκριθεί καλύτερα 
στο λειτούργημα του' ότι το λειτούργημα αυτό στηρί­
ζεται, κατά σημαντικό μέρος, στη προσωπική του γνώμη 
όσον αφορά το περιβάλλον των ασθενών του και συνί­
σταται στην παροχή γενικά περίθαλψης και συμβουλών 
σχετικών με την υγεία του ατόμου · 
ότι η ανάγκη ειδικής εκπαίδευσης στη γενική ιατρική 
προκύπτει ιδίως από το γεγονός ότι η εξέλιξη των 
ιατρικών επιστημών είχε σαν αποτέλεσμα ένα όλο και 
περισσότερο διευρυνόμενο χάσμα μεταξύ της εκπαί­
δευσης και της ιατρικής έρευνας αφενός, και της πρα­
κτικής της γενικής ιατρικής αφετέρου, με τρόπο ώστε να 
μην είναι δυνατόν να διδαχθούν επαρκώς σημαντικά 
θέματα της γενικής ιατρικής στο παραδοσιακό πλαίσιο 
της βασικής ιατρικής εκπαίδευσης· 
ότι, πέρα από το όφελος για τους ασθενείς, αναγνωρί­
ζεται επίσης, στο γενικό πλαίσιο της πολιτικής της 
υγείας, ότι μια καλύτερη προσαρμογή του γενικού 
ιατρού στο ειδικό λειτούργημα του θα συνέβαλε στη βελ­
τίωση του συστήματος περίθαλψης, ιδίως με το να 
καταστήσει περισσότερο επιλεκτική την προσφυγή στους 
ειδικευμένους γιατρούς καθώς και στα εργαστήρια και 
στα άλλα ιδρύματα και εγκαταστάσεις με υψηλή ειδί­
κευση-
ότι η βελτίωση της εκπαίδευσης στη γενική ιατρική θα 
πρέπει να καταστήσει ελκυστικότερο το λειτούργημα 
αυτό' 
ότι παρόλο που η τάση αυτή φαίνεται αδύνατο να ανα­
κοπεί, αναπτύσσεται με διαφορετικούς ρυθμούς στα 
κράτη μέλη' ότι πρέπει, χωρίς να προκαταληφθούν με 
τρόπο άκαιρο οι εξελίξεις, να διασφαλισθεί η σταδιακή 
σύγκλιση, με τελικό σκοπό την εξάρτηση, σε όλα τα 
(') ΕΕ αριθ. L 167 της 30. 6. 1975, σ. 1. 
(2) ΕΕ αριθ. L 167 της 30. 6. 1975, σ. 14. κράτη μέλη, της πρόσβασης στην ιατρική και στην 
άσκηση της από την ειδική εκπαίδευση που συμπληρώνει 
την εκπαίδευση που ορίζεται από την οδηγία 75/363/ 
ΕΟΚ· 
ότι, για να διασφαλισθεί η σταδιακή εφαρμογή αυτής 
της μεταρρύθμισης, πρέπει σε πρώτη φάση να 
καθιερωθεί σε κάθε κράτος μέλος μια ειδική εκπαίδευση 
στη γενική ιατρική που να ανταποκρίνεται στις ελάχι­
στες ποσοτικές και ποιοτικές ανάγκες και να 
δημιουργηθεί στο καθένα απ' αυτά ένας επαγγελματικός 
τίτλος γι' αυτούς οι οποίοι έχουν τύχει της εν λόγω 
εκπαίδευσης' ότι, σε δεύτερη φάση, πρέπει επιπλέον να 
προβλεφθεί ότι η άσκηση των δραστηριοτήτων του 
ιατρού στο πλαίσιο του καθεστώτος της κοινωνικής 
ασφάλισης πρέπει να εξαρτάται από τη συμπληρωματική 
εκπαίδευση στη γενική ιατρική' ότι, τέλος, στο μέλλον 
πρέπει να υποβληθούν νέες προτάσεις για να τελειο­
ποιηθεί η μεταρρύθμιση' 
ότι ο συντονισμός των ελάχιστων προϋποθέσεων 
χορήγησης διπλωμάτων, πιστοποιητικών και άλλων 
τίτλων που πιστοποιούν τη συμπληρωματική εκπαίδευση 
στη γενική ιατρική, ο οποίος γίνεται με την παρούσα 
οδηγία, επιτρέπει στα κράτη μέλη να προχωρήσουν στην 
αμοιβαία αναγνώριση αυτών των διπλωμάτων, πιστο­
ποιητικών και άλλων τίτλων 
ότι, βάσει των διατάξεων της οδηγίας 75/362/ΕΟΚ, ένα 
κράτος μέλος δεν έχει το δικαίωμα να απαιτήσει από 
τους ιατρούς που έχουν αποκτήσει διπλώματα σε άλλο 
κράτος μέλος, και αναγνωρισμένα βάσει αυτής της οδη­
γίας, οιαδήποτε συμπληρωματική εκπαίδευση για την 
άσκηση δραστηριοτήτων ιατρού στο πλαίσιο του 
καθεστώτος της κοινωνικής ασφάλισης, ακόμα και αν 
απαιτεί εκπαίδευση αυτού του είδους από τους ιατρούς 
που έχουν αποκτήσει τα διπλώματα τους στην επικρά­
τεια του' ότι αυτό το αποτέλεσμα της οδηγίας 
75/362/ΕΟΚ δεν μπορεί να πάψει να ισχύει όσον αφορά 
την άσκηση της γενικής ιατρικής στο πλαίσιο της κοινω­
νικής ασφάλισης πριν από την 1η Ιανουαρίου 1993, ημε­
ρομηνία κατά την οποία η παρούσα οδηγία υποχρεώνει 
όλα τα κράτη μέλη να εξαρτήσουν την άσκηση γενικής 
ιατρικής, στο πλαίσιο του καθεστώτος τους κοινωνικής 
ασφάλισης, από την ύπαρξη ειδικής εκπαίδευσης στη 
γενική ιατρική' ότι οι ιατροί που έχουν αρχίσει να 
ασκούν το λειτούργημα τους πριν από την ημερομηνία 
αυτή βάσει της οδηγίας 75/362/ΕΟΚ πρέπει να έχουν 
κεκτημένο δικαίωμα να ασκούν τις δραστηριότητες τους 
ως ιατροί της γενικής ιατρικής στο πλαίσιο του 
καθεστώτος κοινωνικής ασφάλισης του κράτους μέλους, 
όπου μεταβαίνουν, χωρίς να έχουν ειδική εκπαίδευση 
στη γενική ιατρική, 
ΕΞΕΔΩΣΕ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΑ ΟΔΗΓΙΑ: 
Άρ'&ρο Ι 
1. Κάθε κράτος μέλος καθιερώνει ειδική εκπαίδευση 
στη γενική ιατρική, ανταποκρινόμενη τουλάχιστον στις 
15.1.85 Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων Αριθ. C 13/5 
προϋποθέσεις που προβλέπονται στο άρθρο 2, με τρόπο 
ώστε τα πρώτα διπλώματα, πιστοποιητικά ή άλλοι τίτλοι 
που την πιστοποιούν να εκδοθούν το αργότερο την 1η 
Ιανουαρίου 1990. 
2. Το αργότερο την 1η Ιανουαρίου 1990, κάθε κράτος 
μέλος εξαρτά, υπό την επιφύλαξη των διατάξεων που 
έχει υιοθετήσει σχετικά με τα κεκτημένα δικαιώματα, 
την ισχύ του επαγγελματικού τίτλου που ορίζει, από την 
κατοχή ενός τίτλου που πιστοποιεί την ειδική εκπαί­
δευση που προβλέπεται στην παράγραφο 1. 
Άρ&ρο 2 
1. Η ειδική εκπαίδευση στη γενική ιατρική που προβλέ­
πεται στο άρθρο 1 πρέπει να ανταποκρίνεται τουλάχι­
στον στις ακόλουθες προϋποθέσεις: 
α) να είναι δυνατή μετά από τη συμπλήρωση και την 
επικύρωση τουλάχιστον έξι ετών σπουδών στο 
πλαίσιο του κύκλου εκπαίδευσης που προβλέπεται 
στο άρθο 1 της οδηγίας 75/363/ΕΟΚ · 
6) να έχει διάρκεια τουλάχιστον δύο ετών με πλήρη 
απασχόληση και να πραγματοποιείται υπό τον 
έλεγχο των αρμοδίων αρχών ή οργανισμών 
γ) να είναι περισσότερο πρακτική παρά θεωρητική, η δε 
πρακτική εκπαίδευση να γίνεται σε νοσοκομειακό 
περιβάλλον που να διαθέτει τον απαραίτητο εξο­
πλισμό και για έξι τουλάχιστον μήνες, στο πλαίσιο 
ενός αναγνωρισμένου ιατρείου γενικής ιατρικής- να 
διεξάγεται σε συνδυασμό με άλλα ιδρύματα ή συ­
γκροτήματα περίθαλψης που ασχολούνται με τη 
γενική ιατρική · 
δ) να προβλέπει την προσωπική συμμετοχή του υποψή­
φιου στη δραστηριότητα και στην ανάληψη ευθυνών 
για τα πρόσωπα με τα οποία ασχολείται. 
2. Τα κράτη μέλη εξαρτούν τη χορήγηση των διπλω­
μάτων, των πιστοποιητικών και των άλλων τίτλων που 
επικυρώνουν την ειδική εκπαίδευση στη γενική ιατρική, 
από την κατοχή ενός από τα διπλώματα, πιστοποιητικά 
και άλλους τίτλους που προβλέπονται στο άρθρο 3 της 
οδηγίας 75/362/ΕΟΚ του Συμβουλίου. 
3. Τα κράτη μέλη ορίζουν τις αρμόδιες αρχές ή οργα­
νισμούς για τη χορήγηση των διπλωμάτων, πιστοποιη­
τικών και άλλων τίτλων που επικυρώνουν την ειδική 
εκπαίδευση στη γενική ιατρική. 
Άρΰρο 3 
1. Με την επιφύλαξη της αρχής της κατά πλήρη απα­
σχόληση εκπαίδευσης, που εκφράστηκε στο άρθρο 2 
παράγραφος 1 στοιχείο 6), τα κράτη μέλη μπορούν να 
επιτρέψουν τη συμπληρωματική εκπαίδευση στη γενική 
ιατρική κατά μερική απασχόληση εφόσον, εξαιτίας 
αιτιολογημένων ατομικών περιστάσεων, δεν θα είναι 
εφικτή η εκπαίδευση με πλήρη απασχόληση. 2. Η εκπαίδευση κατά μερική απασχόληση πρέπει να 
είναι ίσου ποιοτικά επιπέδου με την εκπαίδευση κατά 
πλήρη απασχόληση. Η συνολική της διάρκεια δεν μπορεί 
να επιβραχυνθεί λόγω του γεγονότος ότι πραγματοποι­
είται κατά μερική απασχόληση. Επικυρώνεται με το 
δίπλωμα, πιστοποιητικό ή άλλο τίτλο που προβλέπεται 
στο άρθρο 1 παράγραφος 1. 
ΆρΦρο 4 
1. Ανεξάρτητα από τις διατάξεις των κεκτημένων 
δικαιωμάτων που υιοθετούν, τα κράτη μέλη μπορούν να 
χορηγήσουν το δίπλωμα, πιστοποιητικό ή άλλο τίτλο 
που προβλέπεται στο άρθρο 1 παράγραφος 1, σε ιατρό 
που δεν έχει συμπληρώσει την εκπαίδευση που προβλέ­
πεται στο άρθρο 2, αλλά διαθέτει άλλη συμπληρωματική 
εκπαίδευση επικυρωμένη με δίπλωμα, πιστοποιητικό ή 
άλλο τίτλο που εκδίδεται από τις αρμόδιες αρχές ενός 
κράτους μέλους, υπό τον όρο ότι: 
— δικαιολογείται από τις ατομικές περιστάσεις, και 
— το δίπλωμα που εκδίδουν πιστοποιεί γνώσεις επι­
πέδου ποιοτικά ισοδύναμου με εκείνες που προκύ­
πτουν από την εκπαίδευση που προβλέπεται στο 
άρθρο 2. 
2. Τα κράτη μέλη καθορίζουν, με τους κανόνες που 
θεσπίζουν σύμφωνα με την παράγραφο 1, σε ποιο μέτρο 
η συμπληρωματική εκπαίδευση που έχει ήδη αποκτηθεί 
από τον αιτούντα καθώς και η επαγγελματική του 
εμπειρία μπορούν να ληφθούν υπόψη για να αντικαταστή­
σουν συνολικά ή μερικά την εκπαίδευση που προβλέ­
πεται στο άρθρο 2. 
ΆρΦρο 5 
1. Από την 1η Ιανουαρίου 1993, κάθε κράτος μέλος 
εξαρτά, υπό την επιφύλαξη των διατάξεων σχετικά με τα 
κεκτημένα δικαιώματα, την άσκηση του ιατρικού επαγ­
γέλματος με την ιδιότητα του γενικού ιατρού στο 
πλαίσιο του εθνικού καθεστώτος του κοινωνικής ασφά­
λισης, από την κατοχή διπλώματος, πιστοποιητικού ή 
άλλου τίτλου που προβλέπεται στο άρθρο 1 παράγραφος 
1. 
Πάντως, τα κράτη μέλη δύνανται να εξαιρούν από αυτόν 
τον όρο τα πρόσωπα που βρίσκονται στο στάδιο ειδικής 
εκπαίδευσης τους στη γενική ιατρική. 
2. Κάθε κράτος μέλος προσδιορίζει τα κεκτημένα 
δικαιώματα. Πάντως, πρέπει να θεωρεί ως κεκτημένο το 
δικαίωμα άσκησης του ιατρικού επαγγέλματος με την 
ιδιότητα του γενικού ιατρού στο πλαίσιο του εθνικού 
καθεστώτος της κοινωνικής ασφάλισης χωρίς το 
δίπλωμα, πιστοποιητικό ή άλλο τίτλο, που προβλέπονται 
στο άρθρο 1 παράγραφος 1, σε όλους τους ιατρούς που 
έχουν το δικαίωμα αυτό στις 31 Δεκεμβρίου 1992, βάσει 
της οδηγίας 75/362/ΕΟΚ, και είναι εγκατεστημένοι 
κατά την ημερομηνία αυτή στην επικράτεια έχοντας 
επωφεληθεί από τις διατάξεις του άρθρου 2 ή του 
άρθρου 9 παράγραφος 1 της εν λόγω οδηγίας. 
Αριθ. C 13/6 Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων 15.1.85 
3. Κάθε κράτος μέλος μπορεί να εφαρμόσει την παρά­
γραφο 1 πριν από την 1η Ιανουαρίου 1993, υπό τον όρο 
ότι κάθε ιατρός μπορεί να εγκατασταθεί στην επικρά­
τεια του μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 1992 επικαλούμενος το 
ευεργέτημα των διατάξεων του άρθρου 2 και του άρθρου 
9 παράγραφος 1 της οδηγίας 75/362/ΕΟΚ. 
4. Οι αρμόδιες αρχές κάθε κράτους μέλους εκδίδουν, 
μετά από αίτηση, πιστοποιητικό που αποδεικνύει το 
δικαίωμα άσκησης του ιατρικού επαγγέλματος στο 
πλαίσιο του εθνικού καθεστώτος κοινωνικής ασφάλισης 
χωρίς το δίπλωμα, το πιστοποιητικό ή άλλο τίτλο, που 
προβλέπονται στο άρθρο 1 παράγραφος 1, σε ιατρούς 
που είναι κάτοχοι δικαιωμάτων αποκτημένων βάσει της 
παραγράφου 2. 
5. Οι διατάξεις της παραγράφου 1 δεν παρεμποδίζουν 
τη δυνατότητα των κρατών μελών να επιτρέπουν να 
ασκείται στην επικράτεια τους, βάσει της νομοθεσίας 
τους, το ιατρικό επάγγελμα με την ιδιότητα γενικού 
ιατρού στο πλαίσιο καθεστώτος κοινωνικής ασφάλισης 
σε πρόσωπα που δεν είναι κάτοχοι διπλωμάτων, πιστο­
ποιητικών ή άλλων τίτλων που να πιστοποιούν την 
ιατρική εκπαίδευση και μια ειδική εκπαίδευση στη 
γενική ιατρική, αποκτημένα, και το ένα και το άλλο, σε 
ένα κράτος μέλος, αλλά είναι κάτοχοι διπλωμάτων, 
πιστοποιητικών ή άλλων τίτλων που πιστοποιούν ότι οι 
εκπαιδεύσεις αυτές, ή μία εξ αυτών, αποκτήθηκαν σε 
τρίτο κράτος. 
Άρ$ρο 6 
1. Κάθε κράτος μέλος αναγνωρίζει τα διπλώματα, τα 
πιστοποιητικά και τους άλλους τίτλους, που προβλέ­
πονται στο άρθρο 1 παράγραφος 1, τα οποία απονέ­
μονται στους υπηκόους των κρατών μελών από άλλα 
κράτη μέλη σύμφωνα με τα άρθρα 2, 3 ή 4, καθιστώντας 
τα ισότιμα στην επικράτεια του με τα διπλώματα, τα 
πιστοποιητικά και τους άλλους τίτλους που απονέμει το 
ίδιο, και τα οποία επιτρέπουν την άσκηση του ιατρικού 
επαγγέλματος με την ιδιότητα γενικού ιατρού στο 
πλαίσιο του εθνικού καθεστώτος κοινωνικής ασφάλισης. 
2. Κάθε κράτος μέλος αναγνωρίζει τα πιστοποιητικά 
που προβλέπονται στο άρθρο 5 παράγραφος 4, τα οποία 
απονέμονται στους υπηκόους των κρατών μελών από 
άλλα κράτη μέλη, καθιστώντας τα ισότιμα στην επικρά­
τεια του με τα διπλώματα, τα πιστοποιητικά και τους 
άλλους τίτλους που απονέμει το ίδιο και τα οποία επιτρέ­
πουν την άσκηση του ιατρικού επαγγέλματος με την 
ιδιότητα γενικού ιατρού στο πλαίσιο του εθνικού 
καθεστώτος κοινωνικής ασφάλισης. 
Άρ&ρο 7 
Οι υπήκοοι ενός κράτους μέλους στους οποίους ένα 
κράτος μέλος απένειμε τα διπλώματα, πιστοποιητικά ή 
τους άλλους τίτλους, που προβλέπονται στο άρθρο 1 
παράγραφος 1, έχουν το δικαίωμα να χρησιμοποιούν 
στο κράτος μέλος, υποδοχής τον επαγγελματικό τίτλο που έχει θεσπίσει το κράτος αυτό κατ' εφαρμογή του 
άρθρο 1 παράγραφος 2 και να κάνουν χρήση της 
σύντμησης του. 
Άρΰρο 8 
1. Με την επιφύλαξη του άρθρου 7, τα κράτη μέλη 
υποδοχής μεριμνούν ώστε να αναγνωρίζεται το 
δικαίωμα στους δικαιούχους του άρθρου 6 να χρησιμο­
ποιούν το θεμιτό τίτλο εκπαίδευσης, και ενδεχόμενα τη 
σύντμηση του, του κράτους μέλους καταγωγής ή προ­
έλευσης τους, στη γλώσσα αυτού του κράτους. Τα κράτη 
μέλη υποδοχής μπορούν να απαιτήσουν να συνοδεύεται 
ο τίτλος αυτός από το όνομα και την έδρα ιδρύματος της 
επιτροπής που τον απένειμε. 
2. Στη περίπτωση κατά την οποία ο τίτλος εκπαί­
δευσης του κράτους μέλους καταγωγής προέλευσης 
δύναται να αποτελέσει αντικείμενο σύγχυσης στο 
κράτος μέλος υποδοχής με κάποιο τίτλο ο οποίος 
απαιτεί, στο κράτος μέλος αυτό, συμπληρωματική εκπαί­
δευση την οποία δεν έχει ο δικαιούχος, το. κράτος μέλος 
υποδοχής δύναται να απαιτήσει από τον δικαιούχο να 
χρησιμοποιεί τον τίτλο εκπαίδευσης του κράτους μέλους 
καταγωγής ή προέλευσης με την κατάλληλη μορφή που 
θα υποδείξει το κράτος μέλος υποδοχής. 
Άρΰρο 9 
Το αργότερο την 1η Ιανουαρίου 1995, η Επιτροπή θα 
υποβάλει στο Συμβούλιο έκθεση που θα αναφέρει σε 
ποιο μέτρο η εφαρμογή του άρθρου 5 συνετέλεσε στην 
υλοποίηση του στόχου σύμφωνα με τον οποίο κάθε 
ιατρός που επιθυμεί να εργαστεί με την ιδιότητα του 
γενικού ιατρού πρέπει να κατέχει ειδική εκπαίδευση στη 
γενική ιατρική. Η Επιτροπή θα υποβάλει στο Συμβούλιο 
τις απαραίτητες προτάσεις για να επιτυχθεί η υλοποίηση 
του στόχου αυτού. 
Άρΰρο 10 
1. Τα κράτη μέλη ανακοινώνουν στην Επιτροπή και 
στα άλλα κράτη μέλη τα μέτρα που έλαβαν για να συμ­
μορφωθούν με την παρούσα οδηγία. 
Επίσης κοινοποιούν στην Επιτροπή και στα άλλα κράτη 
μέλη την ημερομηνία έναρξης ισχύος των μέτρων αυτών. 
2. Μόλις ένα κράτος μέλος κοινοποιήσει στην Επι­
τροπή την ημερομηνία έναρξης ισχύος των μέτρων που 
έλαβε, σύμφωνα με το άρθρο 1 παράγραφοι 1 και 2, η 
Επιτροπή προβαίνει στην αρμόζουσα ανακοίνωση στην 
Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, 
προσδιορίζοντας τις ονομασίες που υιοθετήθηκαν από 
το κράτος αυτό για το δίπλωμα, πιστοποιητικό ή άλλο 
τίτλο εκπαίδευσης καθώς και για τον επαγγελματικό 
τίτλο. 
Άρΰρο 11 
Η παρούσα οδηγία απευθύνεται στα κράτη μέλη.