[pic] | ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ |

Βρυξέλλες, 6.10.2005

COM(2005) 472 τελικό

2005/0201 (CNS)

Πρόταση

ΚΑΝΟΝΙΣΜΟ Υ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ

για την θέσπιση μέτρων για την ανασύσταση του αποθέματος ευρωπαϊκού χελιού.

(υποβληθείσα από την Επιτροπή)

ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ

1. Πλαίσιο της πρότασης

1.1 Στόχοι

Η πρόταση αποβλέπει στην επαναφορά των αποθεμάτων ευρωπαϊκού χελιού στα παραδοσιακά επίπεδά του καθώς και στην αποκατάσταση της δυνατότητας μετανάστευσης των νεαρών χελιών.

1.2 Ιστορικό πλαίσιο

Το χέλι είναι διαδεδομένο στα ύδατα των εκβολών και στα εσωτερικά ύδατα της Ευρώπης. Τα ενήλικα χέλια γεννούν στον κεντρικό – δυτικό τμήμα του Ατλαντικού Ωκεανού, ενώ, στη συνέχεια, οι νεοσσοί μεταναστεύουν στις εκβολές της Ευρώπης. Η διαχείριση του αποθέματος χελιού αποτελεί ζήτημα που αφορά όλη την Κοινότητα, δεδομένου ότι το είδος αποτελεί ένα ενιαίο απόθεμα κατανεμημένο στο σύνολο της ευρωπαϊκής ηπείρου.

Οι επιστημονικές εκθέσεις επισημαίνουν ότι το απόθεμα χελιού βρίσκεται σε εξαιρετικά χαμηλά επίπεδα.

1.3 Ισχύουσες διατάξεις

Πολλά κράτη μέλη θέσπισαν ευρύ φάσμα μέτρων διαχείρισης του χελιού μεταξύ των οποίων συγκαταλέγονται, ειδικότερα, η θέσπιση ελάχιστων μεγεθών εκφορτώσεων, ο χρονικός περιορισμός των περιόδων αλιείας, ο καθορισμός απαγορευμένων ζωνών, η προσφυγή στις άδειες για τους αλιείς χελιού, περιορισμοί σε ότι αφορά την κατασκευή φραγμάτων και υποχρέωση δημιουργίας περασμάτων για το χέλι. Η θέσπιση της οδηγίας της ΕΕ για τους οικοτόπους, το 1992, καθώς και η οδηγία – πλαίσιο για τα ύδατα του 2000, απέβλεπε, ιδίως στην προστασία, διατήρηση και βελτίωση του υδάτινου περιβάλλοντος στο οποίο τα χέλια διαβιώνουν κατά το μεγαλύτερο τμήμα του κύκλου ζωής τους.

1.4 Διαφορές με τις ισχύουσες διατάξεις

Λόγω της ποικιλομορφίας των οικοτόπων και των τύπων αλιείας που αφορούν τους πληθυσμούς χελιού στις διάφορες ποτάμιες λεκάνες, η διαχείριση του αποθέματος δεν είναι δυνατόν να στηριχθεί κατά αποκλειστικότητα στα ίδια μέσα σε όλες τις περιοχές. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο προτεινόμενος κανονισμός καθορίζει έναν ειδικό στόχο σε ότι αφορά τη διαχείριση του χελιού, επαφήνοντας στο κάθε κράτος μέλος την εφαρμογή των προσαρμοσμένων στις τοπικές ιδιαιτερότητες διαχειριστικών μέτρων προκειμένου να επιτευχθεί ο επιδιωκόμενος στόχος. Η θέσπιση κοινού στόχου για όλα τα κράτη μέλη είναι αναγκαία προκειμένου να εξασφαλιστεί ο ισότιμος χαρακτήρας των μέτρων ανασύστασης του αποθέματος. Επίσης, ο προτεινόμενος κανονισμός επιβάλει στα κράτη μέλη την επεξεργασία, εφαρμογή, τον έλεγχο και αξιολόγηση των μέτρων που είναι αναγκαία για την επίτευξη των εν λόγω στόχων. Προβλέπεται εξάλλου η αξιολόγηση της πείρας που θα αποκτηθεί στο εν λόγω πλαίσιο.

Μία κοινοτική προσέγγιση αποδεικνύεται απαραίτητη προκειμένου να εξασφαλιστεί ότι κάθε κράτος μέλος συμβάλλει κατά τρόπο ισόρροπο και ισότιμο στη διαχείριση του χελιού. Δεν υπάρχει βεβαιότητα εις ότι αφορά την καταλληλότητα ή ισοτιμία των υφισταμένων εθνικών μέτρων.

1.5 Συνέπεια με τις άλλες πολιτικές

Ο συντονισμός και η συνοχή των υπό θέσπιση, στο πλαίσιο του προτεινόμενου κανονισμού μέτρων, καθώς και αυτών που απορρέουν από τις ανωτέρω οδηγίες έχει καίρια σημασία, δεδομένου ότι η ανασύσταση ενός υγιούς πληθυσμού χελιού αποτελεί δείκτη της συνέχειας του ποταμού και της ποιότητας των υδάτων κατά την έννοια της οδηγίας – πλαίσιο για τα ύδατα.

2. Αποτελέσματα των διαβουλεύσεων και ανάλυση του αντίκτυπου

2.1 Διαβουλεύσεις

Το Μάρτιο του 2003, η Επιτροπή διοργάνωσε περιφερειακό σεμινάριο για τη διαχείριση του χελιού, κατά τη διάρκεια του οποίου κατετέθησαν, προκειμένου να συζητηθούν από επιστήμονες, από τους εκπροσώπους του κλάδου της αλιείας του χελιού, καθώς και από τα κράτη μέλη με επιστημονικές εκθέσεις σχετικές με το ζήτημα. Την 1η Οκτωβρίου 2003, η Επιτροπή εξέδωσε την ανακοίνωσή της με τίτλο "Ανάπτυξη κοινοτικού σχεδίου δράσης για τη διαχείριση του χελιού" (COM(2003) 573 τελικό). Το εν λόγω έγγραφο εξετάστηκε στο Συμβούλιο, το οποίο υιοθέτησε τα συμπεράσματά του τον Ιούλιο 2004. Βάσει των εν λόγω συμπερασμάτων, η Επιτροπή διοργάνωσε δεύτερο σεμινάριο, στις 17 Σεπτεμβρίου 2004, προκειμένου να εξετάσει τους ειδικούς στόχους και τα άμεσα μέτρα διαχείρισης του χελιού.

Η Επιτροπή, οι επιστημονικοί σύμβουλοι, οι ενδιαφερόμενοι οικονομικοί κλάδοι καθώς και τα κράτη μέλη αναγνώρισαν ότι το απόθεμα χελιού βρισκόταν σε εξαιρετικά χαμηλά επίπεδα και ότι ήταν αναγκαίο να ληφθούν μέτρα προκειμένου να αναστραφεί η φθίνουσα αυτή πορεία. Συμφώνησαν εξάλλου ότι η Επιτροπή θα υπέβαλλε προτάσεις στοχοθετημένων μέτρων ανασύστασης, βασισμένων τόσο στις περιβαλλοντικές πτυχές όσο και στις αλιευτικές. Όλοι οι κλάδοι θεώρησαν κατάλληλη την προσέγγιση που συνίσταται στον καθορισμό διαχειριστικού στόχου σε κοινοτικό επίπεδο, αφήνοντας στα κράτη μέλη την επιλογή υιοθέτησης των αναγκαίων μέτρων υλοποίησης.

Ωστόσο, ορισμένοι κλάδοι τόνισαν τα προβλήματα που συνδέονται με τον εφοδιασμό της αγοράς σε νεαρά χέλια και ζήτησαν την απαγόρευση της εξαγωγής τους και τη χορήγηση κρατικών ενισχύσεων με στόχο την ανασύσταση του πληθυσμού. Η Επιτροπή θα εξετάσει τη δυνατότητα λήψεων μέτρων σχετικών με την αγορά, πλην όμως υπογραμμίζει ότι οι διατάξεις του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου, απαιτούν, ιδίως, ότι τα αγοραία μέτρα προβιβάζονται για λόγους διατήρησης να θίγουν κατά τρόπο ισοβαρή τους εμπλεκόμενους κλάδους. Η Επιτροπή θα εξετάσει τις δυνατότητες κρατικών ενισχύσεων για την ανασύσταση των πληθυσμών στο πλαίσιο του νέου Ευρωπαϊκού Ταμείου Αλιείας.

2.2. Απόκτηση και χρήση τεχνογνωσίας

Η Επιτροπή έγινε αποδέκτης επιστημονικών δεδομένων εκ μέρους του Διεθνούς Συμβουλίου για την εκμετάλλευσης της θάλασσας και της ευρωπαϊκής συμβουλευτικής επιτροπής για την αλιεία στα εσωτερικά ύδατα. Το συμπέρασμα που προέκυψε είναι ότι επείγει η λήψη διαχειριστικών μέτρων προκειμένου να ανασυσταθεί το απόθεμα. Οι τελευταίες μεταναστεύσεις αντιπροσωπεύουν λιγότερο από το 1% των παραδοσιακών επιπέδων και τα ενήλικα χέλια που διαφεύγουν προς τις ζώνες ωοτοκίας αντιμετωπίζουν υψηλά επίπεδα θνησιμότητας. Είναι αναγκαίο να προστατευθούν οι εν λόγω πόροι προκειμένου να διασφαλιστούν επαρκή επίπεδα πληθυσμών μεταναστευόντων χελιών στις ποτάμιες λεκάνες των κρατών μελών καθώς και ένα ικανοποιητικό ποσοστό επιβίωσης χελιών που βρίσκονται σε περίοδο ωοτοκίας.

2.3 Ανάλυση του αντίκτυπου

Ο τομέας της αλιείας του χελιού στην Ευρώπη είναι ιδιαίτερα διαφοροποιημένος. Οι κυριότερες δραστηριότητες συνίστανται στην αλιεία νεαρού χελιού στη Γαλλία, στο Ηνωμένο Βασίλειο και την Ισπανία, καθώς και στην πάχυνση χελιού σε ευρωπαϊκές επιχειρήσεις ιχθυοτροφείων. Δεν υπάρχουν, σε ευρωπαϊκό επίπεδο, πλήρεις στατιστικές σχετικές με την αλιεία του χελιού. Σύμφωνα την Οργάνωση των Ηνωμένων Εθνών για τη Διατροφή και τη Γεωργία (FAO/ΟΑΑ) τα μέσα αλιεύματα μη εκτρεφόμενων ψαριών κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990 κυμαίνονταν γύρω στους 15 000 τόνους ετησίως και η ετήσια ιχθυοτροφική παραγωγή κυμαινόταν στους 18.000 τόνους περίπου ενώ η συνολική αγοραία αξία των αλιευμάτων και της ιχθυοτροφικής παραγωγής ανέρχονταν σε 150 εκατομμύρια ευρώ περίπου. Εξάλλου, περίπου 500 - 800 τόνοι νεαρών χελιών (πολύ μεγάλης αξίας) αλιεύθηκαν την δεκαετία του 1980, ενώ τα εν λόγω αλιεύματα σήμερα βρίσκονται σε πολύ χαμηλά επίπεδα. Τα πλέον πρόσφατα αριθμητικά δεδομένα σχετικά με το μέγεθος του ευρωπαϊκού κλάδου της αλιείας χελιού αναφέρονται σε περίπου 25 000 ενεργούς αλιείς περίπου. Σε ορισμένες ζώνες, η αλιεία του χελιού ενδέχεται να αντιπροσωπεύει ποσοστά μέχρι και 75% του κύκλου εργασιών των αλιέων. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα στην περίπτωση των λιμνοθαλασσών ψαρότοπων της Γαλλίας, όπου, όπως προκύπτει κατόπιν συνεννοήσεων με τον κλάδο, δραστηριοποιούνται περίπου 1100 πλοία στις λιμνοθάλασσες, ενώ 450 αλιείς εργάζονται στους ποταμούς.

Εάν δεν ληφθεί κανένα μέτρο για τη βελτίωση που ποσοστού επιβίωσης των ενήλικων αργυρόχελων, οι ακόμη και σήμερα ασθενέστατοι πληθυσμοί νεαρών χελιών θα επιστούν περαιτέρω μείωση των πληθυσμών κιτρινόχελων στους ποταμούς και μικρά ποτάμια, με τη λήξη της πενταετούς ή δεκαετούς περιόδου που διαρκεί η ανάπτυξη, με μείωση των πληθυσμών ενήλικων αργυρόχελων που θα κατευθυνθούν προς τη θάλασσα. Εάν η μείωση των ενήλικων πληθυσμών αντανακλά τη μείωση της μετανάστευσης των νεαρών χελιών, οι πληθυσμοί χελιών θα μειωνόντουσαν στο ένα εκατοστό. Εάν, εξάλλου, η μετανάστευση νεαρών χελιών περιορίζεται στο βαθμό που μειώνεται ο βαθμός διαφυγής των αργυρόχελων, πρέπει να συναχθεί το συμπέρασμα ότι με τη λήξη δεκαετούς περιόδου, οι πληθυσμοί χελιού δεν θα συνιστούν πλέον πραγματικά εκμεταλλεύσιμο πόρο και ότι οι εξαρτώμενες θέσεις εργασίας και αγορές θα εξαφανιστούν. Οι επιπτώσεις αυτές θα προστεθούν, αφενός, στα άμεσα προβλήματα δυσκολιών εφοδιασμού και επακόλουθης αύξησης των τιμών και σπανιότητας των αργυροχελιών και, αφετέρου, στις επιπτώσεις που θα παρατηρηθούν στην αλιεία ψυχαγωγίας.

Ο προτεινόμενος κανονισμός αφήνει στα κράτη μέλη την επιλογή των μέτρων διατήρησης που αποβλέπουν στην επιβίωση του χελιού. Ο περιορισμός της αλιείας του κιτρινόχελου κατά τη διάρκεια του θέρους, ο περιορισμός της αλιείας του αργυρόχελιου το φθινόπωρο κατά τις ανάντη μεταναστεύσεις, η ένταση της αύξησης του πληθυσμού, η βελτίωση της ποιότητας των υδάτων, η τροποποίηση των φραγμάτων και στροβίλων προκειμένου να βελτιωθεί η μετανάστευση, ο περιορισμός της ψυχαγωγικής αλιείας και η υποβοήθηση των μεταναστεύσεων συνιστούν μέτρα που μπορούν να ενσωματωθούν στα προγράμματα διαχείρισης του χελιού. Ανάλογα με τα εκάστοτε επιλεγόμενα μέτρα, θα είναι διαφορετικές και οι κοινωνικοοικονομικές επιπτώσεις και, ως εκ τούτου δεν είναι δυνατόν να αξιολογηθούν συνολικά. Το αναμφισβήτητο γεγονός είναι ότι, εάν δεν ληφθούν μέτρα προκειμένου να αναστραφεί η σημερινή φθίνουσα πορεία του αποθέματος, θα εξαφανιστούν όλοι οι αλιευτικοί και υδατοκαλλιεργητικοί τομείς που αφορούν το χέλι.

3. Νομικά στοιχεία

Τα μέτρα προστασίας του αποθέματος χελιού συνιστούν απόρροια του άρθρου 37 της Συνθήκης, δεδομένου ότι εξομοιώνονται μετά, κατά την έννοια του εν λόγω άρθρου, γεωργικά προϊόντα.

3.1. Προγράμματα διαχείρισης του χελιού

Βασικό στοιχείο του προτεινόμενου κανονισμού είναι η κατάρτιση εθνικών προγραμμάτων διαχείρισης του χελιού, τα οποία θα επιτρέψουν στα κράτη μέλη να επιτύχουν, για κάθε ποτάμια λεκάνη, το στόχο ενός ποσοστού διαφυγής 40% των μη υλικών αργυρόχελων (σε σύγκριση με το ποσοστό διαφυγής υπό κανονικές / μη διαταραγμένες συνθήκες). Η Επιστημονική, τεχνική και οικονομική επιτροπή της αλιείας θα εξετάσει τα εν λόγω προγράμματα τα οποία, αφή στιγμής εγκριθούν από την Επιτροπή, θα τεθούν σε ισχύ την 1η Ιουλίου 2007.

3.2 Βραχυπρόθεσμα μέτρα

Λόγω του επείγοντος χαρακτήρα της κατάστασης, είναι σκόπιμο να βελτιωθεί στο μέγιστο δυνατό βαθμό ο βαθμός επιβίωσης του χελιού, συνεκτιμώντας τις κοινωνικοοικονομικές ανάγκες και επιβάλλοντας, κάθε μήνα, περίοδο δεκαπενθήμερης απαγόρευσης της αλιείας. Το μέτρο αυτό θα παραμείνει εν ισχύ μέχρι την εκ μέρους των κρατών μελών εφαρμογή των οικείων προγραμμάτων διαχείρισης του χελιού.

3.3. Παρεκκλίσεις από τα βραχυπρόθεσμα μέτρα

Κατά τις περιόδους απαγόρευσης, οι αλιευτικές δραστηριότητες θα είναι δυνατόν να συνεχιστούν σε συγκεκριμένο κράτος μέλος, εφόσον το τελευταίο αποδεικνύει κατά τρόπο αξιόπιστο ότι τα ισχύοντα στην επικράτεια του μέτρα επιτρέπουν την επίτευξη του στόχου του 40% που αναφέρθηκε στην παράγραφο 3.1. Το ίδιο ισχύει εφόσον η αλιεία του νεαρού χελιού προορίζεται για την αποκατάσταση των επιπέδων πληθυσμών.

3.4. Επικουρικότητα και αναλογικότητα

Η ανασύσταση που αποθέματος χελιού θα ωφελήσει τους εμπλεκόμενους αλιείς σε όλα τα κράτη μέλη. Εξάλλου, θα έχει θετικές κοινωνικοοικονομικές επιπτώσεις για όλους τους άλλους κλάδους που εξαρτώνται από το χέλι, ιδιαίτερα δε για αυτούς που ασχολούνται με την αλιεία, τη διανομή και τις υδατοκαλλιέργειες. Όλα τα κράτη μέλη οφείλουν να συμβάλλουν κατά τρόπο ισοβαρή, συντονισμένο και εναρμονισμένο στην προστασία των οικείων πληθυσμών χελιού. Κατ΄αυτό τον τρόπο, όλοι θα ωφεληθούν από την σύσταση του αποθέματος. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο ο προτεινόμενος κανονισμός λαμβάνει κυρίως τη μορφή υποχρέωσης των κρατών μελών για την επίτευξη στόχου εις ότι αφορά τη διαχείριση του χελιού. Η επιλογή των μέσων εφαρμογής επαφίεται στη διακριτική ευχέρειά τους. Πρόκειται για μία κατάλληλη κατανομή των ευθυνών μεταξύ των κρατών μελών και της Κοινότητας. Η επιλογή μιας από αποκεντρωμένης προσέγγισης, στηριζόμενης στα προγράμματα διαχείρισης των κρατών μελών, πλην όμως με στόχο που είναι ενσωματωμένος στην κοινοτική νομοθεσία και με εποπτεία, εκ μέρους των κοινοτικών θεσμικών οργάνων, της ποιότητας και επάρκειας, συνιστά κατάλληλη μέθοδο, τόσο από πλευράς αναλογικότητας όσο και επικουρικότητας που εξασφαλίζει τη διαχείριση ενός κοινού, για όλα τα μέλη της Κοινότητας, αλιευτικού πόρου, απατώμενου σε διάφορες ποτάμιες λεκάνες και σημαντικούς και πολλούς τύπους αλιείας και υποδομών.

4. Δημοσιονομικές επιπτώσεις

Ο άμεσος δημοσιονομικός αντίκτυπος του κανονισμού στον προϋπολογισμό της Κοινότητας είναι αμελητέος. Οι δημοσιονομικές επιπτώσεις που αφορούν τη στήριξη της σχετικής με το χέλι έρευνας εντάσσεται στο πεδίο εφαρμογής του έβδομου προγράμματος – πλαισίου. Από πλευράς του, το Ευρωπαϊκό Ταμείο Αλιείας αναλαμβάνει τις κρατικές ενισχύσεις προς την αλιεία, ιδίως σε ότι αφορά την αλιεία του χελιού και τα υπέρ του εν λόγω είδους περιβαλλοντικά μέτρα.

5. Συμπληρωματικές πληροφορίες

Σύντομα, η Επιτροπή προτείνει τη θέσπιση συστήματος ιχνηλασιμότητας προκειμένου να ενισχυθεί η καταπολέμηση της παράνομης αλιείας. Σε πρώτη φάση, η Επιτροπή προτείνει την εφαρμογή, στην αλιεία του χελιού και στα παράγωγα προϊόντα, των διατάξεων του ελέγχου και εφαρμογής που προβλέπει η Κοινή Αλιευτική Πολιτική. Εξάλλου, η Επιτροπή σκοπεύει να μελετήσει ορισμένα μέτρα για τον περιορισμό – τηρουμένων των κανόνων του διεθνούς εμπορίου – των εξαγωγών νεαρών χελιών, προκειμένου να αυξηθεί η ποσότητα των διαθέσιμων νεαρών χελιών στο πλαίσιο των μέτρων βελτίωσης του αποθέματος και των αναγκαίων για τη διαφύλαξη.

Οι ορθές πρακτικές διαχείρισης του αποθέματος χελιού απαιτούν τη συνεκτίμηση τόσο των επιπτώσεων που συνδέονται με την αλιεία όσο και αυτών που απορρέουν από περιβαλλοντικούς παράγοντες, και ιδίως φραγμάτων, περασμάτων χελιού και υδροηλεκτρικών εγκαταστάσεων. Ο προτεινόμενος κανονισμός αναφέρεται στην καθ΄αυτό διαχείριση των αποθεμάτων χελιού. Η έκταση και οι όροι χορήγησης χρηματοδοτικής ενίσχυσης στο πλαίσιο της εφαρμογής των εν λόγω διαχειριστικών μέτρων που θα καθοριστούν από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Αλιείας για την περίοδο προγραμματισμού2007-2013.

2005/0201 (CNS)

Πρόταση για

ΚΑΝΟΝΙΣΜΟ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ

για την θέσπιση μέτρων για την ανασύσταση του αποθέματος ευρωπαϊκού χελιού.

ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ,

τη συνθήκη για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας και ιδίως το άρθρο 37,

την πρόταση της Επιτροπής,

τη γνώμη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου,

Εκτιμώντας τα εξής:

(1) Από τα τελευταία επιστημονικά δεδομένα που αφορούν το χέλι, και τα οποία προέρχονται από τον Διεθνές Συμβούλιο Επεξερεύνησης της Θάλασσας (ICES) ότι το απόθεμα δεν βρίσκεται πλέον στο πλαίσιο λογικών βιολογικών ορίων και ότι η σήμερα διενεργούμενη αλιεία δεν είναι αειφόρος.

(2) Το ICES επεσήμανε επίσης ότι η διαχείριση της αλιείας του χελιού απαιτεί συντονισμένες ενέργειες στις ζώνες αλιείας και σε υψηλότερα επίπεδα.

(3) Το ICES συνιστά την επείγουσα κατάρτιση προγράμματος ανασύστασης για το σύνολο του αποθέματος και, εξάλλου, συνιστά τον – στην πράξη – μηδενισμό των ρυθμών εκμετάλλευσης, καθώς και των άλλων ανθρωπίνων δραστηριοτήτων που επηρεάζουν την αλιεία ή το απόθεμα χελιού, εν αναμονή της θέσπισης του εν λόγω προγράμματος.

(4) Στις 19 Ιουλίου 2004, το Συμβούλιο υιοθέτησε τα συμπεράσματα σχετικά με την ανακοίνωση της Επιτροπής προς το Συμβούλιο και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, της 1ης Οκτωβρίου 2003 σχετικά με την ανάπτυξη κοινοτικού σχεδίου δράσης για τη διαχείριση του χελιού[1], στα οποία (συμπεράσματα) καλούσε την Επιτροπή να υποβάλλει προτάσεις μακροπρόθεσμης διαχείρισης.

(5) Στην κοινότητα παρουσιάζονται ποικίλες καταστάσεις και ανάγκες, κάθε μία των οποίων απαιτεί ιδιαίτερες λύσεις. Κατά την επεξεργασία και την εφαρμογή των μέτρων για την εξασφάλιση της προστασίας της αειφόρου εκμετάλλευσης του αποθέματος χελιού επιβάλλεται να συνεκτιμηθεί η εν λόγω ποικιλομορφία. Είναι αναγκαίο να λαμβάνονται οι αποφάσεις σε επίπεδα που είναι όσο το δυνατόν πλησιέστερα προς τις ζώνες εκμετάλλευσης του χελιού. Είναι σκόπιμο να δοθεί προτεραιότητα στις δράσεις των κρατών μελών, τα οποία καλούνται να καταρτίσουν προγράμματα διαχείρισης του χελιού προσαρμοσμένα στις περιφερειακές και τοπικές ιδιαιτερότητες.

(6) Η οδηγία 92/43/ΕΟΚ για τη διατήρηση των φυσικών οικοτόπων καθώς και της άγριας πανίδας και χλωρίδας[2] και η οδηγία 2000/60/ΕΚ για τη θέσπιση πλαισίου κοινοτικής δράσης στον τομέα της πολιτικής των υδάτων[3] αποβλέπουν, ιδίως, στην προστασία, διατήρηση και βελτίωση υδάτινου περιβάλλοντος στο οποίο τα χέλια διάγωγουν μέρους του οικείου κύκλου ζωής. Είναι αναγκαίο να εξασφαλιστεί ο συντονισμός και η συνοχή των μέτρων που θα ληφθούν δυνάμει του παρόντος κανονισμού καθώς και αυτών που στηρίζονται στις εν λόγω οδηγίες.

(7) Είναι επίσης σκόπιμο, σε ότι αφορά τα προγράμματα διαχείρισης του χελιού, να καλύπτουν τις ποτάμιες λεκάνες που ορίζονται σύμφωνα με την οδηγία 2000/60/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 23ης Οκτωβρίου 2000 για τη θέσπιση πλαισίου κοινοτικής δράσης στον τομέα της πολιτικής των υδάτων[4].

(8) Η επιτυχία των μέτρων ανασύστασης του αποθέματος χελιού εξαρτάται από τη στενή συνεργασία και την συνοχή των δράσεων σε κοινοτικό, εθνικό και τοπικό επίπεδο καθώς και από την ενημέρωση, τις διαβουλεύσεις και την στράτευση των λεγόμενων δημόσιων τομέων.

(9) Προκειμένου να εξασφαλιστεί η αποδοτικότητα και ο ισοβαρής χαρακτήρας των μέτρων ανασύστασης, είναι αναγκαίο να προσδιοριστούν, εκ μέρους των κρατών μελών τα μέτρα τα οποία εκείνα έχουν τη πρόθεση να θεσπίσουν, όπως επίσης και τις καλυπτόμενες ζώνες, καθώς και η ευρεία κοινοποίηση των εν λόγω στοιχείων και η εκτίμηση της αποδοτικότητας των θεσπιζόμενων μέτρων.

(10) Σε περίπτωση που η αλιεία και άλλες ανθρώπινες δραστηριότητες που αφορούν το χέλι δέχεται να έχουν διαμεθοριακές επιπτώσεις σε συγκεκριμένη ποτάμια λεκάνη, είναι σκόπιμος ο συντονισμός όλων των προγραμμάτων και μέτρων σε επίπεδο του συνόλου της συγκεκριμένης ποτάμιας λεκάνης. Εις ότι αφορά τις ποτάμιες λεκάνες που εκτείνονται πέραν των κοινοτικών συνόρων είναι σημαντικό να καταβληθούν προσπάθειες εκ μέρους της Κοινότητας ώστε να εξασφαλιστεί ο κατάλληλος συντονισμός με τις εμπλεκόμενες τρίτες χώρες. Ωστόσο, η εν λόγω ανάγκη συντονισμού δεν πρέπει να εμποδίσει τα κράτη μέλη να λαμβάνουν τα επιβαλλόμενα επείγοντα μέτρα.

ΕΞΕΔΩΣΕ ΤΟΝ ΠΑΡΟΝΤΑ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟ:

Άρθρο 1

Αντικείμενο

Ο παρών κανονισμός θεσπίζει πλαίσιο για την προστασία και την αειφόρα εκμετάλλευση του αποθέματος χελιού του είδους Anguilla anguilla στους ποταμόκολπους, ποταμούς και μικρά ποτάμια των κρατών μελών που εκβάλουν στις θάλασσες των ζωνών III, IV, VI, VII, VIII, IX των ζωνών της Διεθνούς Σύμβασης για την Εξερεύνηση της Θάλασσας (ICES) ή στη Μεσόγειο Θάλασσα.

Τα μέτρα που προβλέπονται στον παρόντα κανονισμό θεσπίζονται και τίθενται σε εφαρμογή με την επιφύλαξη των σχετικών διατάξεων των κοινοτικών οδηγιών 92/43/ΕΚ του Συμβουλίου για τη διατήρηση των φυσικών οικοτόπων (ενδ….) καθώς και της άγριας πανίδας και χλωρίδας και 2000/60/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, για τη θέσπιση πλαισίου κοινοτικής δράσης στον τομέα της πολιτικής των υδάτων.

Άρθρο 2

Εποχιακές απαγορεύσεις αλιείας του χελιού

Από την πρώτη μέχρι την δέκατη πέμπτη ημέρα κάθε μηνός, απαγορεύεται η αλιεία, η εκφόρτωση ή η διατήρηση χελιού του είδους Anguilla anguilla .

Άρθρο 3

Προσωρινές παρεκκλίσεις στις εποχιακές απαγορεύσεις, προκειμένου να αυξηθούν τα ποσοστά διαφυγής

Κατά παρέκκλιση του άρθρου 2, επιτρέπεται, μέχρι την 30 Ιουλίου 2007, η αλίευση, διατήρηση και εκφόρτωση χελιού του είδους Anguilla anguilla από την πρώτη έως τη δέκατη πέμπτη ημέρα κάθε μηνός, υπό την προϋπόθεση ότι:

(α) τα χέλια έχουν μήκος μικρότερο των 12cm·

(β) όλα τα αλιευόμενα χέλια απελευθερώνονται στα εσωτερικά ευρωπαϊκά ύδατα, παρέχοντάς τους πρόσβαση στην θάλασσα προκειμένου να αυξηθεί το ποσοστό διαφυγής των ενήλικων αργυρόχελων.

Άρθρο 4

Προσωρινές παρεκκλίσεις από τις εποχιακές απαγορεύσεις για ορισμένες ποτάμιες λεκάνες

1. Σε περίπτωση που τα υφιστάμενα εθνικά μέτρα ήδη εξασφαλίζουν, προκειμένου περιορισμένων ποτάμιων λεκανών, την επίτευξη του στόχου που ορίζεται στο άρθρο 6 παράγραφος 4, το συγκεκριμένο κράτος μέλος δύναται να ζητήσει, για τις εν λόγω λεκάνες, παρέκκλιση από τα μέτρα που προβλέπονται στο άρθρο 2, και αυτό μέχρι τις 30 Ιουλίου 2007.

2. Το κράτος μέλος υποβάλει την αίτησή του επισυνάπτοντας ήδη επιστημονική και τεχνική τεκμηρίωση η οποία διαβιβάζεται στην Επιτροπή και στα άλλα κράτη μέλη.

3. Η Επιτροπή αποφαίνεται επί της αιτήσεως αφού συμβουλευθεί την Επιστημονική, Τεχνική και Οικονομική επιτροπή αλιείας.

Άρθρο 5

Παρεκκλίσεις από τις εποχιακές απαγορεύσεις λόγω της ύπαρξης διαχειριστικών προγραμμάτων

Κατά παρέκκλιση του άρθρου 2, επιτρέπεται, αρχής γενομένης από την 1η Ιουλίου 2007, η αλίευση, η διατήρηση και εκφόρτωση χελιού του είδους Anguilla anguilla από την πρώτη έως τη δέκατη πέμπτη ημέρα κάθε μηνός, υπό την προϋπόθεση ότι η εν λόγω αλίευση τηρεί τους όρους και περιορισμούς που ορίζονται σε πρόγραμμα διαχείρισης του χελιού.

Άρθρο 6

Κατάρτιση προγράμματος διαχείρισης του χελιού

1. Τα κράτη μέλη προσδιορίζουν και καθορίζουν τις ποτάμιες λεκάνες που βρίσκονται στην οικεία εθνική επικράτεια οι οποίες, πριν από την ανθρώπινη παρέμβαση, αποτελούσαν φυσικούς οικοτόπους για το ευρωπαϊκό χέλι (καλούμενος εν προκειμένω “ποτάμιες λεκάνες του χελιού”).

2. Κατά τον καθορισμό των εν λόγω ποτάμιων λεκανών, τα κράτη μέλη συνεκτιμούν τα διοικητικά μέτρα που ορίζονται στο άρθρο 3 της οδηγίας 2000/60/ΕΚ.

3. Τα κράτη μέλη καταρτίζουν πρόγραμμα διαχείρισης χελιού για κάθε ποτάμια λεκάνη που ορίζεται σύμφωνα με την παράγραφο 1.

4. Στόχος κάθε διαχειριστικού προγράμματος είναι η εξασφάλιση, με μεγάλη πιθανότητα επιτυχίας, ποσοστού διαφυγής, για τη συγκεκριμένη ποτάμια λεκάνη, τουλάχιστον 40% βιομάζας ενήλικων χελιών που αντιστοιχούν στη βέλτιστη δυνατή εκτίμηση του δυνατού ποσοστού διαφυγής της ποτάμιας λεκάνης, ελλείψει ανθρωπίνων δραστηριοτήτων που επηρεάζουν τη ζώνη αλίευσης ή το απόθεμα.

5. Κάθε πρόγραμμα διαχείρισης του χελιού περιλαμβάνει τόσο τα μέτρα εφαρμογής για την επίτευξη του στόχου που ορίζεται στην παράγραφο 4, όσο και τα μέσα εποπτείας και επαλήθευσης της επίτευξης του εν λόγω στόχου.

Άρθρο 7

Έγκριση των προγραμμάτων διαχείρισης του χελιού

1. Τα κράτη μέλη κοινοποιούν στην Επιτροπή, το αργότερο στις 31 Δεκεμβρίου 2006, όλα τα προγράμματα διαχείρισης του χελιού τα οποία καταρτίστηκαν σύμφωνα με το άρθρο 6.

2. Βάσει τεχνικής και επιστημονικής αξιολόγησης που δημιουργείται από την επιστημονική, τεχνική και οικονομική επιτροπή αλιείας, τα προγράμματα διαχείρισης εγκρίνονται, κατά περίπτωση, σύμφωνα με τις διαδικασίες που ορίζονται στο άρθρο 30 παράγραφος 2 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 2371/2002.

3. Αρχής γενομένης από την 1η Ιουλίου 2007, τα κράτη μέλη θέτουν σε εφαρμογή σύμφωνα με την παράγραφο 2 εγκεκριμένα προγράμματα διαχείρισης του χελιού.

4. Έως την 31η Δεκεμβρίου 2006, κάθε κράτος μέλος κοινοποιεί σε όλα τα άλλα κράτη μέλη, καθώς και στην Επιτροπή, εθνική περίληψη των προγραμμάτων διαχείρισης τα οποία προτείνει.

Άρθρο 8

Διαμεθοριακά προγράμματα διαχείρισης του χελιού

1. Προκειμένου περί των ποτάμιων λεκανών χελιού οι οποίες εκτείνονται στις επικράτειες περισσοτέρων κρατών μελών, τα εμπλεκόμενα κράτη μέλη καταρτίζουν από κοινού σχέδιο διαχείρισης του χελιού.

2. Σε περίπτωση κατά την οποία η ποτάμια λεκάνη εκτείνεται πέραν της επικράτειας της Κοινότητας, τα εμπλεκόμενα κράτη μέλη καταβάλλουν προσπάθειες για την κατάρτιση προγράμματος διαχείρισης του χελιού σε συνεννόηση με τις εμπλεκόμενες τρίτες χώρες.

3. Σε περίπτωση κατά την οποία η ποτάμια λεκάνη εκτείνεται πέραν της επικράτειας της Κοινότητας, αναγνωρίζεται η αρμοδιότητα κάθε εμπλεκόμενου περιφερειακού αλιευτικού οργανισμού.

4. Τα άρθρα 6 και 7 εφαρμόζονται τηρουμένων των αναλογιών των διαμεθοριακών προγραμμάτων διαχείρισης του χελιού που ορίζονται στις παραγράφους 1 και 2.

Άρθρο 9

Ενημέρωση και αξιολόγηση

1. Το αργότερο έως τις 31 Δεκεμβρίου 2009, κάθε κράτος μέλος κοινοποιεί στην Επιτροπή τα επακόλουθα μέτρα, την αποδοτικότητα και τα αποτελέσματα κάθε ενός από τα σχέδια διαχείρισης του χελιού και διαβιβάζει, ιδίως, ανά ποτάμια λεκάνη, εκτίμηση του ποσοστού της βιομάζας χελιού που φθάνει στη θάλασσα προκειμένου να αναπαραχθεί, βιομάζα η οποία αντιστοιχεί στη βέλτιστη δυνατή εκτίμηση του δυνατού ποσοστού διαφυγής από την ποτάμια λεκάνη ελλείψει ανθρωπίνων δραστηριοτήτων που επηρεάζουν την αλιευτική ζώνη ή το απόθεμα.

2. Το αργότερο έως την 1η Ιουλίου 2010, η Επιτροπή υποβάλει στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και στο Συμβούλιο έκθεση η οποία περιλαμβάνει στατιστική και επιστημονική αξιολόγηση των αποτελεσμάτων της εφαρμογής των προγραμμάτων διαχείρισης του χελιού, στην οποία επισυνάπτεται γνώμη της επιστημονικής, τεχνικής και οικονομικής αλιευτικής επιτροπής.

3. Συναρτήσει της εκθέσεως που ορίζεται στην παράγραφο 2, η Επιτροπή προτείνει όλα τα μέτρα που είναι κατάλληλα για την εξασφάλιση, με υψηλό ποσοστό πιθανοτήτων, την ανασύσταση του αποθέματος χελιού.

Άρθρο 10

Έλεγχος και εκτέλεση

1. Το κεφάλαιο V του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 2371/2002 του Συμβουλίου της 20ης Δεκεμβρίου 2002 για τη διατήρηση και βιώσιμη εκμετάλλευση των αλιευτικών πόρων στο πλαίσιο της Κοινής Αλιευτικής Πολιτικής[5] εφαρμόζεται, τηρουμένων των αναλογιών, σε όλα τα μέτρα που ορίζονται στον παρόντα κανονισμό.

2. Το άρθρο 22 παράγραφος 1 σημείο β) του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 2371/2002 δεν εφαρμόζεται.

Άρθρο 11

Θέση σε ισχύ

Ο παρών κανονισμός αρχίζει να ισχύει την τρίτη ημέρα από τη δημοσίευσή του στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης .

Ο παρών κανονισμός είναι δεσμευτικός ως προς όλα τα μέρη και εφαρμόζεται άμεσα σε όλα τα κράτη μέλη.

Βρυξέλλες,

Για το Συμβούλιο

Ο Πρόεδρος

[1] COM(2003) 573 τελικό

[2] ΕΕ L 206, 22.7.1992, σ. 7. Οδηγία όπως τροποποιήθηκε για τελευταία φορά από τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 1882/2003 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (ΕΕ αριθ. L 284, 31.10.2003, σ. 1)

[3] ΕΕ. L 327, 22.12.2000, σ. 1.

[4] ΕΕ L 327, 22.12.2000, σ.1. Οδηγία όπως τροποποιήθηκε για τελευταία φορά από την απόφαση 2455/2001/ΕΚ (ΕΕ L 331, 15.12.2001, σ. 1)

[5] ΕΕ L 358, 31.12.2002, σ. 59.