[pic] | ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ |

Βρυξέλλες, 4.4.2006

COM(2006) 160 τελικό

2004/0001 (COD)

Τροποποιημένη πρόταση

ΟΔΗΓΙΑΣ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ

σχετικά με τις υπηρεσίες στην εσωτερική αγορά

(υποβληθείσα από την Επιτροπή)

ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ

Η Επιτροπή υποβάλλει τροποποιημένη πρόταση οδηγίας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου σχετικά με τις υπηρεσίες στην εσωτερική αγορά. Η τροποποιημένη πρόταση λαμβάνει υπόψη όσες από τις τροπολογίες που πρότεινε το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο σε πρώτη ανάγνωση γίνονται δεκτές από την Επιτροπή, καθώς και πολλές από τις διευκρινίσεις που συζητήθηκαν από το Συμβούλιο. Σέβεται επίσης πλήρως τα συμπεράσματα του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, όπου τονίζεται η ανάγκη για πλήρη και απρόσκοπτη λειτουργία της εσωτερικής αγοράς υπηρεσιών, με παράλληλη διαφύλαξη του ευρωπαϊκού κοινωνικού μοντέλου.

1. Ιστορικο

Η Επιτροπή ενέκρινε την πρότασή της στις 13 Ιανουαρίου 2004. Η πρόταση διαβιβάστηκε επίσημα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και στο Συμβούλιο στις 6 Φεβρουαρίου 2004.

Η Επιτροπή των Περιφερειών διατύπωσε τη γνώμη της στις 29 Σεπτεμβρίου 2004 και η Ευρωπαϊκή Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή στις 9 Φεβρουαρίου 2005. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο εξέδωσε σχετικό νομοθετικό ψήφισμα κατά την πρώτη ανάγνωσή του στις 16 Φεβρουαρίου 2006 και πρότεινε τροπολογίες στην πρόταση της Επιτροπής.

2. Στοχοσ τησ προτασησ τησ επιτροπησ

Βελτίωση της βάσης για την οικονομική ανάπτυξη και την απασχόληση στην ΕΕ . Η παρούσα πρόταση οδηγίας εντάσσεται στη διαδικασία οικονομικών μεταρρυθμίσεων που δρομολογήθηκε με τη στρατηγική της Λισαβόνας. Δεδομένου ότι οι υπηρεσίες αντιπροσωπεύουν το μεγαλύτερο ποσοστό της οικονομίας της ΕΕ, η ύπαρξη ανταγωνιστικών αγορών υπηρεσιών έχει καθοριστική σημασία για την οικονομική ανάπτυξη. Σήμερα, τα πολλά και διάφορα εμπόδια που υπάρχουν στην εσωτερική αγορά δεν επιτρέπουν σε πολλές επιχειρήσεις παροχής υπηρεσιών, και ιδίως στις ΜΜΕ, να επεκταθούν πέραν των εθνικών τους συνόρων και να επωφεληθούν πλήρως από την εσωτερική αγορά. Η κατάσταση αυτή υπονομεύει επίσης τη συνολική ανταγωνιστικότητα όχι μόνο των παρόχων υπηρεσιών της ΕΕ, αλλά και του μεταποιητικού τομέα της ΕΕ, ο οποίος στηρίζεται ολοένα και περισσότερο σε υπηρεσίες υψηλής ποιότητας. Καθιστά επίσης την Ευρώπη λιγότερο ελκυστικό τόπο για ξένες επενδύσεις.

Δημιουργία μιας πραγματικής εσωτερικής αγοράς υπηρεσιών με την άρση των νομικών και διοικητικών εμποδίων που παρακωλύουν την ανάπτυξη των δραστηριοτήτων παροχής υπηρεσιών . Τα εμπόδια αυτά ανακύπτουν τόσο όταν πάροχοι υπηρεσιών εγκατεστημένοι σε ένα κράτος μέλος εκφράζουν τη βούληση να εγκατασταθούν σε άλλο κράτος μέλος όσο και όταν εκφράζουν την επιθυμία να παράσχουν μια υπηρεσία από το κράτος μέλος στο οποίο είναι εγκατεστημένοι σε άλλο κράτος μέλος, π.χ. μεταβαίνοντας προσωρινά στο εν λόγω άλλο κράτος μέλος. Σκοπός της πρότασης είναι να διευκολύνει την άσκηση αυτών των δύο θεμελιωδών ελευθεριών, που προβλέπονται στη συνθήκη ΕΚ - της ελευθερίας εγκατάστασης και της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών - και να παράσχει στους παρόχους υπηρεσιών μεγαλύτερη ασφάλεια δικαίου.

Ενίσχυση των δικαιωμάτων των καταναλωτών ως χρηστών υπηρεσιών . Η ζήτηση των καταναλωτών για διασυνοριακές υπηρεσίες δεν ικανοποιείται λόγω των σημαντικών νομικών και διοικητικών δυσχερειών, αλλά και εξαιτίας της έλλειψης πληροφοριών και εμπιστοσύνης για τις υπηρεσίες που προέρχονται από άλλα κράτη μέλη. Η πρόταση θα αντιμετωπίσει αυτά τα προβλήματα με την επιβολή στα κράτη μέλη της υποχρέωσης να άρουν τους περιορισμούς στη χρήση των διασυνοριακών υπηρεσιών, με την εφαρμογή της αρχής της απαγόρευσης των διακρίσεων και με την απαίτηση μεγαλύτερης διαφάνειας και καλύτερης πληροφόρησης από τους παρόχους υπηρεσιών.

Καθιέρωση νομικά δεσμευτικών υποχρεώσεων για την αποτελεσματική διοικητική συνεργασία μεταξύ των κρατών μελών. Η αποτελεσματική και εύρυθμη διοικητική συνεργασία είναι απαραίτητη για την ομαλή λειτουργία της εσωτερικής αγοράς υπηρεσιών. Οι ρυθμιστικές αρχές των κρατών μελών έχουν ελάχιστες γνώσεις για το νομικό και εποπτικό πλαίσιο που ισχύει στα άλλα κράτη μέλη και, επομένως, πολύ μικρή εμπιστοσύνη στο πλαίσιο αυτό. Η κατάσταση αυτή οδηγεί στην αλληλεπικάλυψη των κανόνων και στη διεξαγωγή διπλών ελέγχων για τις διασυνοριακές δραστηριότητες, ενώ μπορεί επίσης να δώσει τη δυνατότητα σε αδίστακτους εμπόρους να αποφύγουν την εποπτεία ή να παρακάμψουν τους εφαρμοστέους εθνικούς κανόνες, με τους κινδύνους που συνεπάγεται αυτό για τους χρήστες των υπηρεσιών. Η πρόταση θεσπίζει νομικές υποχρεώσεις ανταλλαγής πληροφοριών και αμοιβαίας συνδρομής μεταξύ των κρατών μελών, με την υποστήριξη ενός αποτελεσματικού ηλεκτρονικού συστήματος πληροφόρησης, που θα παρέχει στις αρμόδιες αρχές τη δυνατότητα να εντοπίζουν εύκολα τους ομολόγους τους φορείς στα άλλα κράτη μέλη και να επικοινωνούν μεταξύ τους.

3. Γνώμη της Επιτροπής για τις τροπολογίες του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου

3.1. Πεδίο εφαρμογής και άλλες γενικές διατάξεις (άρθρα 1-4)

Υπηρεσίες κοινής ωφέλειας. Οι τροπολογίες 13 και 44, καθώς και τμήματα των τροπολογιών 72 και 289 , που αφορούν τα άρθρα 1 και 2 και τις αντίστοιχες αιτιολογικές σκέψεις, καθιστούν σαφές ότι οι υπηρεσίες γενικού οικονομικού ενδιαφέροντος συμπεριλαμβάνονται στο πεδίο εφαρμογής της οδηγίας, αλλά ότι η οδηγία δεν προβλέπει την απελευθέρωση ή την ιδιωτικοποίηση των δημόσιων φορέων που παρέχουν τέτοιες υπηρεσίες ούτε εξετάζει τη χρηματοδότησή τους ή τις κρατικές ενισχύσεις. Η τροπολογία 73 διευκρινίζει στο άρθρο 2 ότι οι υπηρεσίες γενικού ενδιαφέροντος δεν περιλαμβάνονται στο πεδίο εφαρμογής της οδηγίας. Η Επιτροπή συμφωνεί με την τροπολογία 44 και με τα σχετικά τμήματα των τροπολογιών 72 και 289. Η Επιτροπή δέχεται επίσης τις τροπολογίες 13 και 73, αλλά αναδιατυπώνει ελαφρώς το κείμενο της τροπολογίας 73 (άρθρο 2), καθώς και το κείμενο της τροπολογίας 13 (νέα αιτιολογική σκέψη 7α), εξηγώντας ότι - με την επιφύλαξη της ρητής εξαίρεσης ορισμένων ειδικών τομέων - οι υπηρεσίες γενικού οικονομικού ενδιαφέροντος συμπεριλαμβάνονται στο πεδίο εφαρμογής της οδηγίας, διότι οι εν λόγω υπηρεσίες έχουν οικονομικό χαρακτήρα.

Υπηρεσίες υγειονομικής περίθαλψης. Η τροπολογία 78 αποκλείει από το πεδίο εφαρμογής τόσο τις ιδιωτικές όσο και της δημόσιες υπηρεσίες υγειονομικής περίθαλψης, προσθέτοντας την αντίστοιχη τροποποίηση στο άρθρο 2. Η τροπολογία 304 διευκρινίζει στην αιτιολογική σκέψη 10γ ότι αυτός ο αποκλεισμός καλύπτει τις υπηρεσίες υγειονομικής περίθαλψης και τις φαρμακευτικές υπηρεσίες που παρέχονται από μέλη νομοθετικά κατοχυρωμένων επαγγελμάτων του τομέα της υγείας σε ασθενείς για την αξιολόγηση, τη διατήρηση ή την αποκατάσταση της υγείας τους. Οι τροπολογίες 233/403 εξηγούν στο άρθρο 1 ότι η οδηγία δεν θίγει τις δημόσιες υπηρεσίες ή την πρόσβαση των παρόχων υγειονομικής περίθαλψης στη δημόσια χρηματοδότηση. Η τροπολογία 305 προσθέτει μια νέα αιτιολογική σκέψη 10δ , που εξηγεί ότι η οδηγία δεν επηρεάζει την επιστροφή εξόδων υπηρεσιών υγειονομικής περίθαλψης που προσφέρονται σε άλλο κράτος μέλος και τονίζει ότι αυτό το ζήτημα πρέπει να αντιμετωπιστεί σε άλλη κοινοτική πράξη, ώστε να επιτευχθεί μεγαλύτερη ασφάλεια δικαίου και σαφήνεια. Η Επιτροπή δέχεται τον αποκλεισμό των υπηρεσιών υγειονομικής περίθαλψης από το πεδίο εφαρμογής και επιβεβαιώνει τη δέσμευσή της να αναλάβει ειδική πρωτοβουλία για τις υπηρεσίες υγειονομικής περίθαλψης. Επομένως, οι τροπολογίες 78, 304 και 305 γίνονται δεκτές. Οι τροπολογίες 233/403 για τη δημόσια υγειονομική περίθαλψη έχουν καταστεί άνευ αντικειμένου λόγω της αλληλεπικάλυψης με τον ορισμό του άρθρου 2.

Κοινωνικές υπηρεσίες. Η τροπολογία 292 ορίζει, στο άρθρο 1, ότι η οδηγία δεν θίγει τις υπηρεσίες που επιδιώκουν στόχους κοινωνικής ευημερίας, ενώ η τροπολογία 252 , που αφορά το άρθρο 2, αποκλείει από το πεδίο εφαρμογής της οδηγίας τις κοινωνικές υπηρεσίες όπως είναι οι κοινωνικές υπηρεσίες που σχετίζονται με την κοινωνική στέγαση, την παιδική μέριμνα και τη στήριξη της οικογένειας. Οι τροπολογίες 294 και 296 προβλέπουν δύο νέες αιτιολογικές σκέψεις που εξηγούν τη φύση των κοινωνικών υπηρεσιών και, ειδικότερα, της κοινωνικής στέγασης, της παιδικής μέριμνας και της στήριξης της οικογένειας. Η τροπολογία 295 εισάγει μια αιτιολογική σκέψη που διευκρινίζει ότι η οδηγία δεν αφορά τη χρηματοδότηση ή τις ενισχύσεις που συνδέονται με την κοινωνική στέγαση ή με τα κριτήρια ή τους όρους που τίθενται από τα κράτη μέλη για τις υπηρεσίες κοινωνικής στέγασης. Επιπλέον, η τροπολογία 10 προσθέτει, σε μια άλλη αιτιολογική σκέψη, ότι η οδηγία δεν αφορά τις απαιτήσεις που διέπουν την πρόσβαση σε δημόσια κεφάλαια, π.χ. για τις κοινωνικές υπηρεσίες. Η Επιτροπή πιστεύει ότι οποιοσδήποτε αποκλεισμός από την οδηγία πρέπει να καθορίζεται με σαφήνεια, ούτως ώστε να εξασφαλιστεί μεγαλύτερη ασφάλεια δικαίου και να αποφευχθούν τυχόν αποκλίνουσες ερμηνείες στα κράτη μέλη. Ως εκ τούτου, η Επιτροπή αναδιατυπώνει τον ορισμό της τροπολογίας 252 (άρθρο 2) και συγχωνεύει τις τροπολογίες 294 και 296 σε μια νέα αιτιολογική σκέψη 10η, για να διευκρινίσει ότι ο αποκλεισμός από την οδηγία αφορά μόνο τις κοινωνικές υπηρεσίες που σχετίζονται με την κοινωνική στέγαση, την παιδική μέριμνα και τη στήριξη σε οικογένειες και άτομα που έχουν ανάγκη και οι οποίες, λόγω της σημασίας τους για την κοινωνία, παρέχονται είτε από το κράτος είτε από παρόχους υπηρεσιών στους οποίους το κράτος αναθέτει το στόχο της στήριξης εκείνων οι οποίοι έχουν ιδιαίτερη ανάγκη. Κατά συνέπεια, η Επιτροπή τροπολογία 292 καθίσταται περιττή. Το κείμενο της τροπολογίας 295 αναδιατυπώνεται, για να διευκρινιστεί ότι αφορά τις κοινωνικές υπηρεσίες γενικά και όχι μόνο την κοινωνική στέγαση. Η τροπολογία γίνεται εξ ολοκλήρου δεκτή. Η τροπολογία 232 επισημαίνει το συγκεκριμένο κοινωνικό ρόλο των μη κερδοσκοπικών αθλητικών δραστηριοτήτων. Γίνεται δεκτή και προστίθεται στη νέα αιτιολογική σκέψη 16α, υπό τον όρο της αναδιατύπωσής της για να εξασφαλιστεί η νομική συνοχή του κειμένου.

Άλλοι τομεακοί αποκλεισμοί και πλήρης αποκλεισμός της φορολογίας. Οι τροπολογίες 300 και 302/332 αφορούν το άρθρο 2 και αποκλείουν αντιστοίχως τα γραφεία εύρεσης προσωρινής εργασίας και τις υπηρεσίες ασφάλειας από το πεδίο εφαρμογής της οδηγίας. Οι αντίστοιχες αιτιολογικές σκέψεις, που προστίθενται με τις τροπολογίες 301 και 303, υπογραμμίζουν ότι οι κανόνες που εφαρμόζονται σ’ αυτούς τους τομείς πρέπει να εναρμονιστούν πλήρως. Η τροπολογία 77 αποκλείει τις νομικές υπηρεσίες, στο βαθμό που διέπονται από άλλες κοινοτικές πράξεις. Οι τροπολογίες 79, 80 και 81 , που αφορούν το άρθρο 2, και οι τροπολογίες 16 , 17 και 18 , στις αντίστοιχες αιτιολογικές σκέψεις, αποκλείουν από το πεδίο εφαρμογής τις οπτικοακουστικές υπηρεσίες - ανεξάρτητα από τον τρόπο παραγωγής, διανομής και μετάδοσής τους –, τις δραστηριότητες τυχερών παιχνιδιών και τα επαγγέλματα που συνδέονται με την άσκηση δημόσιας εξουσίας , και ιδίως τους συμβολαιογράφους. Η Επιτροπή δέχεται τον αποκλεισμό των υπηρεσιών που παρέχονται από γραφεία εύρεσης προσωρινής εργασίας και των ιδιωτικών υπηρεσιών ασφάλειας, που προβλέπονται από τις τροπολογίες 300 και 302/333. Ωστόσο, η ανάγκη για πλήρη εναρμόνιση των υπηρεσιών που παρέχονται από γραφεία εύρεσης προσωρινής εργασίας και των υπηρεσιών ασφάλειας δεν έχει αποδειχθεί και, κατά συνέπεια, οι τροπολογίες 301 και 303 δεν μπορούν να γίνουν δεκτές. Η Επιτροπή δεν δέχεται την τροπολογία 77, που αφορά τον αποκλεισμό των νομικών υπηρεσιών· αυτό δεν χρειάζεται να γίνει, διότι το άρθρο 3 ορίζει ήδη ότι σε περίπτωση σύγκρουσης μεταξύ των διατάξεων της οδηγίας περί υπηρεσιών και διάταξης άλλης κοινοτικής πράξης που ρυθμίζει τις ειδικές πτυχές της δραστηριότητας παροχής υπηρεσιών, υπερισχύει η δεύτερη διάταξη. Όσον αφορά τις οπτικοακουστικές υπηρεσίες, η Επιτροπή δέχεται τον αποκλεισμό που προβλέπεται από την τροπολογία 79 και αναδιατυπώνει την τροπολογία 19 (νέα αιτιολογική σκέψη 10ε), για να την ευθυγραμμίσει με την τροπολογία που αφορά το άρθρο και για να διευκρινίσει ότι η οδηγία δεν εφαρμόζεται στις ενισχύσεις που χορηγούνται στον οπτικοακουστικό τομέα και οι οποίες καλύπτονται από τους κοινοτικούς κανόνες περί ανταγωνισμού. Η Επιτροπή δέχεται επίσης ως προς το πνεύμα του τον αποκλεισμό των υπηρεσιών τυχερών παιχνιδιών, αλλά αναδιατυπώνει τα κείμενα των τροπολογιών 17 και 80, προκειμένου να τον περιορίσει σαφώς στις δραστηριότητες τυχερών παιχνιδιών αυτές καθαυτές. Η Επιτροπή δέχεται μόνον εν μέρει τις τροπολογίες 18 και 81, που αφορούν τα επαγγέλματα που συνδέονται με την άσκηση δημόσιας εξουσίας, και ευθυγραμμίζει τη διατύπωση του αποκλεισμού με τα ακριβή όρια που καθορίζονται από το άρθρο 45 της συνθήκης ΕΚ, που προβλέπει παρέκκλιση από την ελευθερία εγκατάστασης και την ελεύθερη παροχή υπηρεσιών για συγκεκριμένες δραστηριότητες που συνεπάγονται άμεση και συγκεκριμένη συμμετοχή στην άσκηση δημόσιας εξουσίας και όχι για τα επαγγέλματα αυτού του είδους συνολικά.

Η Επιτροπή δέχεται τον πλήρη αποκλεισμό της φορολογίας, που προβλέπεται από την τροπολογία 82 , στο άρθρο 2, και την τροπολογία 19 (αιτιολογική σκέψη 11).

Οι τροπολογίες 14, 15, 20 74, 75 και 306 αφορούν τους τομεακούς αποκλεισμούς (στο άρθρο 2 και τις αντίστοιχες αιτιολογικές σκέψεις) που είχαν προταθεί αρχικά για τις χρηματοοικονομικές υπηρεσίες, τις υπηρεσίες ηλεκτρονικών επικοινωνιών και τις υπηρεσίες μεταφορών, αλλά παρέχουν πρόσθετες διευκρινίσεις. Η Επιτροπή μπορεί να δεχτεί τις τροπολογίες 14, 15, 20, 74 και 306 εξ ολοκλήρου ή έπειτα από αναδιατύπωση για να εξασφαλίσει τη νομική συνοχή του κειμένου (βλ. άρθρο 2 και αιτιολογικές σκέψεις 9, νέα 10α, νέα 10β), αλλά δεν μπορεί να δεχτεί την τροπολογία 75, διότι η αιτιολογική σκέψη 10α περιλαμβάνει ήδη τη σχετική διευκρίνιση για τις τηλεπικοινωνιακές υπηρεσίες.

Ειδικοί νομοθετικοί τομείς . Η τροπολογία 298 διευκρινίζει, στο άρθρο 1, τη σχέση της οδηγίας με τα θεμελιώδη δικαιώματα, όπως αναγνωρίζονται στα κράτη μέλη και από το Χάρτη των θεμελιωδών δικαιωμάτων, ενώ η τροπολογία 299 εισάγει μια νέα αιτιολογική σκέψη που ορίζει ότι η οδηγία πρέπει να ερμηνεύεται κατά τρόπο που να συνδυάζει την άσκηση των θεμελιωδών δικαιωμάτων με τις θεμελιώδεις ελευθερίες που ορίζονται στα άρθρα 43 και 49 της Συνθήκης. Η τροπολογία 8 διευκρινίζει ότι η οδηγία σέβεται πλήρως τις κοινοτικές πρωτοβουλίες που βασίζονται στο άρθρο 137 της συνθήκης σχετικά με την προώθηση της απασχόλησης και τη βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης και εργασίας. Η τροπολογία 297, που αφορά το άρθρο 1, και η τροπολογία 9, που αφορά την αντίστοιχη αιτιολογική σκέψη, ορίζουν ότι η οδηγία δεν εφαρμόζεται ούτε θίγει το εργατικό δίκαιο δηλ. οποιαδήποτε νομική ή συμβατική διάταξη που αφορά τους όρους απασχόλησης ή τους όρους εργασίας, περιλαμβανομένης της υγείας και της ασφάλειας κατά την εργασία, και τις σχέσεις μεταξύ εργοδοτών και εργαζομένων, ότι θα σεβαστεί πλήρως τις σχέσεις μεταξύ των κοινωνικών εταίρων, συμπεριλαμβανομένου του δικαιώματος εργατικών κινητοποιήσεων, και ότι δεν θίγει τη νομοθεσία των κρατών μελών στον τομέα της κοινωνικής ασφάλισης. Η τροπολογία 290, που αφορά το άρθρο 1, και η τροπολογία 291 (αιτιολογική σκέψη) , ορίζουν ότι η οδηγία δεν πρέπει να θίγει τους κανόνες του ποινικού δικαίου . Η τροπολογία 7 και μέρος της τροπολογίας 72 διευκρινίζουν, τόσο σε μια αιτιολογική σκέψη όσο και στο κείμενο του άρθρου 1, ότι η οδηγία δεν θίγει τα μέτρα που λαμβάνονται από τα κράτη μέλη, σύμφωνα με το κοινοτικό δίκαιο, για την προστασία ή την προώθηση της πολιτιστικής και γλωσσικής πολυμορφίας και του πλουραλισμού των μέσων ενημέρωσης . Η Επιτροπή δέχεται, σε σχέση με τα ζητήματα που αφορούν τα θεμελιώδη δικαιώματα, την τροπολογία 298, υπό τον όρο της αναδιατύπωσης της σχετικής διάταξης, ούτως ώστε να εξασφαλιστεί η νομική συνοχή του κειμένου, και την τροπολογία 299 εξ ολοκλήρου. Σχετικά με το εργατικό δίκαιο, η Επιτροπή συμφωνεί ότι η οδηγία δεν θίγει το εργατικό δίκαιο, όπως ορίζεται στην τροπολογία 297, συμπεριλαμβανομένου του δικαιώματος εργατικών κινητοποιήσεων, καθώς επίσης και τη νομοθεσία των κρατών μελών στον τομέα της κοινωνικής ασφάλισης. Ωστόσο, για να εξασφαλιστεί η νομική συνοχή του κειμένου και για να αυξηθεί η σαφήνεια και η ευχέρεια κατανόησής του, η Επιτροπή βελτιώνει τα κείμενα των τροποποιήσεων 297 και 298, ούτως ώστε το εργατικό δίκαιο να μνημονεύεται στο άρθρο 1, παράγραφος 6, και το ζήτημα των θεμελιωδών δικαιωμάτων, συμπεριλαμβανομένων των δικαιωμάτων των σχετικών με τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας, να ρυθμίζεται στο άρθρο 1, παράγραφος 7. Όσον αφορά το ποινικό δίκαιο, η Επιτροπή δέχεται την τροπολογία 290, που ορίζει ότι η οδηγία δεν θίγει τις διατάξεις του ποινικού δικαίου, καθώς και την τροπολογία 291 (νέα αιτιολογική σκέψη 6ε), αναδιατυπώνοντάς την για να αποσαφηνίσει ότι δεν πρέπει να γίνεται κακή χρήση των κανόνων του ποινικού δικαίου για να παρακάμπτονται οι κανόνες που θεσπίζει η οδηγία. Όσον αφορά την προστασία ή την προώθηση της πολιτιστικής και γλωσσικής πολυμορφίας και του πλουραλισμού των μέσων ενημέρωσης, η Επιτροπή δέχεται εξ ολοκλήρου την τροπολογία 7 και αναδιατυπώνει το σχετικό μέρος της τροπολογίας 72 για να εξασφαλίσει τη νομική συνοχή του κειμένου. Τέλος, η Επιτροπή δέχεται εξ ολοκλήρου την τροπολογία 8 (νέα αιτιολογική σκέψη 6στ).

Σχέση της οδηγίας με άλλες διατάξεις του κοινοτικού δικαίου . Οι τροπολογίες 83 και 21 αντιμετωπίζουν αυτό το ζήτημα στο άρθρο 3 και στην αντίστοιχη αιτιολογική σκέψη 13. Η Επιτροπή δέχεται την περαιτέρω διευκρίνιση που περιλαμβάνεται στην τροπολογία 83 ότι η οδηγία δεν υπερισχύει άλλων κοινοτικών πράξεων και ότι σε περίπτωση σύγκρουσης με άλλες κοινοτικές πράξεις που διέπουν ειδικές πτυχές της πρόσβασης και της άσκησης μιας δραστηριότητας παροχής υπηρεσιών, οι διατάξεις που ρυθμίζουν αυτές τις ειδικές πτυχές στις εν λόγω πράξεις θα υπερισχύει. Για να εξασφαλιστεί η συνολική συνοχή του κειμένου και για να επιτευχθεί μεγαλύτερη προσέγγιση μεταξύ των εργασιών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, η Επιτροπή πρόσθεσε περαιτέρω διευκρινίσεις (αιτιολογικές σκέψεις 13α και 13β). Επιπλέον, οι τροπολογίες 307 και 219 (που συγχωνεύθηκαν με την τροπολογία 83) ορίζουν ότι η παρούσα οδηγία δεν θίγει το ιδιωτικό διεθνές δίκαιο και, ειδικότερα, το ιδιωτικό διεθνές δίκαιο που διέπει τις συμβατικές και τις εξωσυμβατικές ενοχές και εξηγούν τις σχετικές συνέπειες για τους κανόνες περί προστασίας των καταναλωτών. Η Επιτροπή δέχεται την τροπολογία 307 και την τροπολογία 219, με μικρές φραστικές προσαρμογές, ούτως ώστε η αναφορά στην προστασία των καταναλωτών να είναι νομικά άψογη.

Ορισμοί (άρθρο 4). Οι τροπολογίες 23 έως 26, 39, 84 έως 90, 308, 92 έως 98 αφορούν τους ορισμούς των όρων που περιλαμβάνονται στο κείμενο της οδηγίας (βλ. το άρθρο 4 και τις αντίστοιχες αιτιολογικές σκέψεις). Η Επιτροπή δέχεται τις τροπολογίες 25-26, 93-94 και 97-98 εξ ολοκλήρου και τις τροπολογίες 23-24 με μικρές φραστικές προσαρμογές και έπειτα από συγχώνευσή τους. Επιπλέον, η Επιτροπή δέχεται κατ’ αρχήν τις τροπολογίες 39, 84, 88 έως 90, 95 και 308, αλλά τις έχει αναδιατυπώσει ούτως ώστε το κείμενο να ευθυγραμμιστεί με το κοινοτικό κεκτημένο ή με το πεδίο εφαρμογής της οδηγίας. Ωστόσο, η Επιτροπή δεν μπορεί να δεχτεί τις τροπολογίες 85 και 86. Η τροπολογία 96, που αφορά τον ορισμό του «εργαζομένου», είναι επίσης περιττή σε σχέση με το αναπροσδιορισμένο πεδίο εφαρμογής και δεν γίνεται δεκτή. Η τροπολογία 92, που αφορά την έννοια των «αρμόδιων αρχών», και η τροπολογία 87, που αφορά την έννοια του «παρόχου υπηρεσιών», δεν γίνονται δεκτές για λόγους σαφήνειας και συνοχής του κειμένου με το κοινοτικό κεκτημένο. Τέλος, η Επιτροπή δεν μπορεί να δεχτεί την τροπολογία 22, η οποία διαγράφει τον περιλαμβανόμενο στο αιτιολογική σκέψη 14 ενδεικτικό κατάλογο υπηρεσιών που καλύπτονται από την οδηγία. Αυτή η αιτιολογική σκέψη είναι χρήσιμη για την αποσαφήνιση της οδηγίας και, ως εκ τούτου, επανεισάγεται, με μικρές φραστικές προσαρμογές που αντανακλούν το νέο πεδίο εφαρμογής. Επιπλέον, για να αξιοποιηθεί η χρήσιμη πρόσθετη διευκρίνιση στην οποία προέβη το Συμβούλιο, η Επιτροπή συμπλήρωσε την αιτιολογική σκέψη 18ε ( τροπολογία 25 ) και την αιτιολογική σκέψη 20α και πρόσθεσε τη νέα αιτιολογική σκέψη 18β.

Η Επιτροπή δέχεται εξ ολοκλήρου ή με μικρές φραστικές προσαρμογές τις τροπολογίες 1 έως 3, 5, 6 και 11 , οι οποίες αφορούν αιτιολογικές σκέψεις που περιγράφουν τους γενικούς στόχους της οδηγίας και διευκρινίζουν ότι η οδηγία δεν θίγει την εσωτερική κατανομή εξουσιών εντός των κρατών μελών, αλλά δεν μπορεί να δεχτεί την τροπολογία 4 .

3.2. Διοικητική απλούστευση (άρθρα 5-8)

Απλούστευση διαδικασιών (άρθρο 5). Η τροπολογία 99 μετατρέπει το τμήμα 1 του κεφαλαίου για το δικαίωμα εγκατάστασης των παρόχων υπηρεσιών σε χωριστό νέο κεφάλαιο για τη "διοικητική απλούστευση". Η τροπολογία 27 διευκρινίζει ότι οι κανόνες που σχετίζονται με τις διοικητικές διαδικασίες δεν αποσκοπούν στην εναρμόνιση του εθνικού διοικητικού δικαίου αλλά στην άρση των υπερβολικά επαχθών στοιχείων που παρεμποδίζουν την ελευθερία εγκατάστασης. Η τροπολογία 100 αναφέρει, στο άρθρο 5, ότι τα κράτη μέλη εξετάζουν (το ρήμα «πιστοποιούν» που χρησιμοποιείται στην τροπολογία δεν φαίνεται ακριβές) και, αν χρειαστεί, απλουστεύουν τις διαδικασίες και τις διατυπώσεις που ισχύουν για την πρόσβαση σε μια δραστηριότητα παροχής υπηρεσιών και για την άσκησή της. Επιπλέον, θεσπίζει την υποχρέωση των κρατών μελών, «σε συνδυασμό με την Επιτροπή», να καθιερώσουν εναρμονισμένα ευρωπαϊκά έντυπα (το ίδιο προκύπτει από την τροπολογία 29 ) και προσθέτει έναν κατάλογο υφισταμένων κοινοτικών νομοθετικών πράξεων στις οποίες δεν εφαρμόζεται το άρθρο 5 παράγραφος 1 στοιχείο α) και παράγραφος 2. Η τροπολογία 100 εξηγεί επίσης ότι το δικαίωμα των κρατών μελών να απαιτούν «μη επικυρωμένες» μεταφράσεις εγγράφων στην επίσημη γλώσσα τους δεν επηρεάζεται. Η τροπολογία 30 τονίζει ότι δεν μπορούν να επιβληθούν επίσημες απαιτήσεις, όπως η προσκόμιση πρωτότυπων εγγράφων, συμπεριλαμβανομένων των επικυρωμένων μεταφράσεων, εκτός αν αυτό δικαιολογείται από επιτακτικό λόγο δημοσίου συμφέροντος. Η Επιτροπή δέχεται τις τροπολογίες 99, 27 και 29-30 εξ ολοκλήρου και την τροπολογία 100 κατ’ αρχήν, υπό τον όρο ότι θα αναδιατυπωθεί ούτως ώστε το κείμενο να έχει νομική συνοχή και να αξιοποιηθούν οι εργασίες του Συμβουλίου. Ειδικότερα, το κείμενο της Επιτροπής καθιστά σαφές ότι η κατάρτιση των ευρωπαϊκών εντύπων θα γίνει σύμφωνα με τη διαδικασία της επιτροπολογίας και προσθέτει μια νέα αιτιολογική σκέψη (22β), που προτείνει ορισμένες παραμέτρους τις οποίες τα κράτη μέλη μπορούν να λάβουν υπόψη τους, όταν εξετάζουν την ανάγκη απλούστευσης των διαδικασιών και διατυπώσεων.

Ενιαία κέντρα εξυπηρέτησης (άρθρο 6). Η τροπολογία 102 εξηγεί ότι, στις περιπτώσεις στις οποίες απαιτείται προεγγραφή, αυτή πρέπει να μπορεί να γίνει με ηλεκτρονικά μέσα στα ενιαία κέντρα εξυπηρέτησης. Η τροπολογία 103 επιβάλλει στην Επιτροπή την υποχρέωση να συντονίζει τα ενιαία κέντρα εξυπηρέτησης, δημιουργώντας ένα ευρωπαϊκό ενιαίο κέντρο εξυπηρέτησης. Η τροπολογία 104 διευκρινίζει ότι η δημιουργία ενιαίων κέντρων εξυπηρέτησης θα γίνεται με την επιφύλαξη της κατανομής αρμοδιοτήτων και εξουσιών μεταξύ των διαφόρων αρχών εντός των εθνικών συστημάτων. Η τροπολογία 309 καθορίζει ένα νέο χρονοδιάγραμμα για τη δημιουργία των ενιαίων κέντρων εξυπηρέτησης. Η τροπολογία 310 ορίζει ότι πρέπει επίσης να είναι δυνατόν να ολοκληρωθούν σ’ αυτά τα κέντρα όλες οι διαδικασίες και οι διατυπώσεις που απαιτούνται για την επίβλεψη της συμμόρφωσης με την οδηγία 96/71/EK. Η Επιτροπή δέχεται τις τροπολογίες 309 και 104 και επιπλέον διευκρινίζει στη νέα αιτιολογική σκέψη 25α (διάταξη που αντανακλά τις εργασίες του Συμβουλίου) ότι τα τέλη τα οποία θα μπορούν να χρεώνουν τα ενιαία κέντρα εξυπηρέτησης θα πρέπει να είναι ανάλογα προς το κόστος των σχετικών διαδικασιών και διατυπώσεων. Ωστόσο, η Επιτροπή δεν μπορεί να δεχτεί την τροπολογία 102, διότι η προεγγραφή στα ενιαία κέντρα εξυπηρέτησης θα ήταν περιττή διοικητική επιβάρυνση. Η Επιτροπή δεν μπορεί να δεχτεί ούτε την τροπολογία 103, διότι η δημιουργία ενός ευρωπαϊκού ενιαίου κέντρου εξυπηρέτησης θα αντιπροσώπευε μια περιττή διοικητική δομή και θα αντέβαινε στην αρχή της επικουρικότητας (δεδομένου ότι η διοικητική συνεργασία μπορεί να αντιμετωπιστεί καλύτερα από τα ίδια τα κράτη μέλη). Η τροπολογία 310 δεν μπορεί να γίνει δεκτή, διότι η αναφορά στην εποπτεία της συμμόρφωσης με την οδηγία 96/71/EK, η οποία ουδόλως θίγεται από την παρούσα πρόταση, είναι άστοχη.

Δικαίωμα ενημέρωσης (άρθρο 7). Η τροπολογία 105 αποσαφηνίζει ότι το δικαίωμα ενημέρωσης αφορά μόνο τα εν γένει διαθέσιμα μέσα προσφυγής. Οι τροπολογίες 31, 106 και 110 διευκρινίζουν ότι η υποχρέωση των αρμόδιων αρχών να παρέχουν βοήθεια δεν καλύπτει την παροχή νομικών συμβουλών σε μεμονωμένες υποθέσεις· ότι η υποχρέωση παροχής πληροφοριών μπορεί να εκπληρωθεί με τη διάθεση των πληροφοριών αυτών μέσω ιστοχώρου στο Διαδίκτυο· ότι οι συμβουλές θα μπορούσαν να αναγράφονται σε απλό, βήμα προς βήμα, οδηγό· και ότι οι πληροφορίες πρέπει να παρέχονται σε απλή και κατανοητή γλώσσα. Η τροπολογία 107 ορίζει ότι οι πληροφορίες και η βοήθεια πρέπει να είναι προσβάσιμες, μεταξύ άλλων, εξ αποστάσεως και με ηλεκτρονικά μέσα. Η τροπολογία 108 καθορίζει μια προθεσμία για την εφαρμογή των υποχρεώσεων παροχής πληροφοριών και η τροπολογία 109 διευκρινίζει ότι η διαθεσιμότητα των πληροφοριών σε άλλες γλώσσες πρέπει να είναι συμβατή με τη νομοθεσία των κρατών μελών για τη χρήση των γλωσσών. Η τροπολογία 33 , με την εισαγωγή μιας νέας αιτιολογικής σκέψης, ενισχύει τις διατάξεις του άρθρου 7. Η Επιτροπή δέχεται τις τροπολογίες 105-106, 108-110, 31, 33 και, ευθυγραμμιζόμενη με τις εργασίες του Συμβουλίου, προσθέτει στην τροπολογία 31 (αιτιολογική σκέψη 25γ) ότι θέματα όπως η ευθύνη λόγω παροχής ανακριβών ή παραπλανητικών πληροφοριών ρυθμίζονται από τα κράτη μέλη. Από την άλλη πλευρά, η Επιτροπή δεν μπορεί να δεχτεί την τροπολογία 107, διότι θα αφαιρούσε την υποχρέωση παροχής πληροφοριών με ηλεκτρονικά μέσα, πράγμα που αποτελεί πολύ σημαντικό εργαλείο για να γίνει η διοικητική απλούστευση απτή πραγματικότητα.

Ηλεκτρονική διεκπεραίωση διαδικασιών (άρθρο 8). Η τροπολογία 111 καθορίζει ένα αναθεωρημένο χρονοδιάγραμμα υλοποίησης, εξηγεί ότι οι διαδικασίες και οι διατυπώσεις μπορούν να διεκπεραιωθούν εύκολα, μεταξύ άλλων, με ηλεκτρονικά μέσα (όπως κάνει και η τροπολογία 32 ) και ότι οι ηλεκτρονικές διαδικασίες δεν πρέπει να εφαρμόζονται στις περιπτώσεις στις οποίες μπορούν να ζητηθούν πρωτότυπα έγγραφα. Η Επιτροπή δεν μπορεί να δεχτεί την τροπολογία 111, εκτός από το αναθεωρημένο χρονοδιάγραμμα, ούτε την τροπολογία 32, διότι, όπως αναφέρεται ανωτέρω, οι ηλεκτρονικές διαδικασίες αποτελούν θεμελιώδες μέτρο διοικητικής απλούστευσης και μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν για τα πρωτότυπα έγγραφα, δεδομένου ότι η απόδειξη της γνησιότητας μπορεί να γίνει με ηλεκτρονική πιστοποίηση. Ωστόσο, η Επιτροπή κρίνει σκόπιμο να διευκρινίσει, βάσει της τροπολογίας 32 (αιτιολογική σκέψη 26), η οποία βασίζεται στις εργασίες του Συμβουλίου, ότι η υποχρέωση θέσπισης διαδικασιών που εφαρμόζουν ηλεκτρονικά μέσα δεν εμποδίζει τα κράτη μέλη να προσφέρουν, πέραν των ηλεκτρονικών, και άλλα μέσα για τη διεκπεραίωση των διαδικασιών και διατυπώσεων.

3.3. Ελευθερία εγκατάστασης των παρόχων υπηρεσιών (άρθρα 9-15)

Συστήματα αδειοδότησης. Η τροπολογία 35 διευκρινίζει στην αιτιολογική σκέψη 27γ ότι οι διατάξεις της οδηγίας σχετικά με τα συστήματα αδειοδότησης δεν αφορούν ούτε αποφάσεις αρμοδίων αρχών για τη σύσταση προσώπου ιδιωτικού ή δημοσίου δικαίου ούτε τη σύναψη συμβάσεων εκ μέρους των αρμόδιων αρχών. Η τροπολογία 37 αναφέρει ότι επιτακτικοί λόγοι που συνδέονται με το δημόσιο συμφέρον, όπως η δημόσια υγεία, μπορούν να δικαιολογήσουν την εφαρμογή συστημάτων αδειοδότησης και άλλων περιορισμών στις κοινωνικές υπηρεσίες, με την προϋπόθεση ότι τηρούνται οι αρχές της απαγόρευσης των διακρίσεων, της αναγκαιότητας και της αναλογικότητας. Οι τροπολογίες 112-113 αναδιοργανώνουν και μετονομάζουν το κεφάλαιο και το τμήμα αντίστοιχα. Η τροπολογία 116 (καθώς και η τροπολογία 209 ) αποκλείουν τα συστήματα αδειοδότησης από τη διαδικασία αμοιβαίας αξιολόγησης. Η Επιτροπή δέχεται τις τροπολογίες 35 και 112-113 εξ ολοκλήρου και την τροπολογία 37 με μικρές φραστικές προσαρμογές. Από την άλλη πλευρά, η Επιτροπή δεν μπορεί να δεχτεί τις τροπολογίες 116 και 209, διότι η υποχρέωση αξιολόγησης και υποβολής έκθεσης σχετικά με τα συστήματα αδειοδότησης αποτελεί πολύ σημαντικό μέτρο για τη διευκόλυνση της πρόσβασης σε δραστηριότητες παροχής υπηρεσιών και την άσκησή τους. Ωστόσο, η Επιτροπή διευκρινίζει σε μια νέα αιτιολογική σκέψη (27δ), βάσει των εργασιών του Συμβουλίου, ότι η υποχρέωση υποβολής έκθεσης αφορά μόνο την ύπαρξη των συστημάτων αδειοδότησης και όχι τα κριτήρια και τις προϋποθέσεις αδειοδότησης. Όσον αφορά τις τροπολογίες 114, 115 και 117 , που περιέχουν κυρίως τεχνικές αλλαγές, η Επιτροπή δέχεται την τροπολογία 115 και την τροπολογία 117, υπό τον όρο ότι θα γίνει η αναδιατύπωση που απαιτείται για να εξασφαλιστεί η νομική συνοχή. Ωστόσο, η Επιτροπή δεν μπορεί να δεχτεί την τροπολογία 114, η οποία θα καθιστούσε το κείμενο λιγότερο σαφές.

Όροι για τη χορήγηση της άδειας. Οι τροπολογίες 34 και 121 ορίζουν ότι η άδεια πρέπει κανονικά να καλύπτει ολόκληρη την εθνική επικράτεια εκτός αν, για επιτακτικούς λόγους δημοσίου συμφέροντος, όπως η προστασία του περιβάλλοντος, δικαιολογείται εδαφικός περιορισμός. Οι τροπολογίες 34 και 123 ορίζουν ότι οι τοπικές και περιφερειακές αρμοδιότητες για τη χορήγηση άδειας δεν θίγονται από την οδηγία. Η τροπολογία 119 προσθέτει τη «διαφάνεια» και τη «δυνατότητα πρόσβασης» στα κριτήρια με τα οποία πρέπει να συμμορφώνονται τα συστήματα αδειοδότησης. Η τροπολογία 120 διευκρινίζει ότι κατά την αξιολόγηση του κατά πόσον οι συνθήκες για τη χορήγηση της άδειας είναι ισοδύναμες ή κατ' ουσίαν συγκρίσιμες με εκείνες στις οποίες υπόκειται ήδη ο πάροχος σε άλλο κράτος μέλος (μη αλληλεπικάλυψη), εξετάζονται όχι μόνο ο στόχος και ο σκοπός τους αλλά και οι επιπτώσεις τους και η αποτελεσματικότητα της εφαρμογής τους. Η τροπολογία 122 αποκλείει τις αποφάσεις για χορήγηση άδειας από την απαίτηση αιτιολόγησης και πρόβλεψης μέσων προσφυγής ενώπιον των δικαστηρίων. Η τροπολογία 118 διαγράφει τη λέξη «αντικειμενικά» από τη φράση «να δικαιολογούνται αντικειμενικά από επιτακτικό λόγο δημόσιου συμφέροντος» στο άρθρο 10. Η Επιτροπή δέχεται εξ ολοκλήρου τις τροπολογίες 34, 118, 119 και 123. Όσον αφορά την τροπολογία 120, η αποδοχή συνδέεται με την προσθήκη μιας νέας αιτιολογική σκέψης (27ζ): αυτό γίνεται με στόχο να διευκρινιστεί ότι η απαίτηση για μη αλληλεπικάλυψη δεν εμποδίζει τα κράτη μέλη να εφαρμόζουν τις δικές τους προϋποθέσεις, αλλά τους επιβάλλει απλώς την υποχρέωση να λαμβάνουν υπόψη τους ισοδύναμες προϋποθέσεις οι οποίες έχουν ήδη πληρωθεί από τον αιτούντα σε κάποιο άλλο κράτος μέλος. Επιπλέον, η Επιτροπή συμφωνεί με την ουσία της τροπολογίας 121, αλλά επιλέγει διαφορετική διατύπωση. Από την άλλη πλευρά, η Επιτροπή δεν μπορεί να δεχτεί την τροπολογία 122, διότι ο αποκλεισμός των αποφάσεων χορήγησης άδειας από την υποχρέωση αιτιολόγησης είναι δυνατόν να καταστήσει το δικαστικό έλεγχο μιας διοικητικής απόφασης, ιδίως για τους τρίτους, λιγότερο αποτελεσματική ή και ουσιαστικά αδύνατη.

Διάρκεια της άδειας. Επιλογή μεταξύ περισσοτέρων υποψηφίων. Οι τροπολογίες 128 και 36 ορίζουν ότι η δυνατότητα των κρατών μελών να ανακαλούν τις άδειες, ιδίως όταν οι όροι για τη χορήγησή τους δεν πληρούνται πλέον, δεν θίγεται. Οι τροπολογίες 124-127, 129, 38 και 30 παρέχουν χρήσιμες διευκρινίσεις στο άρθρο 11 και τις αντίστοιχες αιτιολογικές σκέψεις. Η τροπολογία 130 ορίζει ότι τα κράτη μέλη μπορούν να λάβουν υπόψη, κατά την εφαρμογή της διαδικασίας επιλογής τους, ορισμένους στόχους δημόσιου συμφέροντος. Η Επιτροπή δέχεται τις τροπολογίες 128 και 36, που περιορίζονται σε καταστάσεις στις οποίες οι όροι για τη χορήγηση της άδειας δεν πληρούνται πλέον. Επιπλέον, η Επιτροπή δέχεται εξ ολοκλήρου ή εν μέρει τις τροπολογίες 124-127, 129 και 38 και τις τροπολογίες 130 και 30 με μικρές φραστικές προσαρμογές.

Διαδικασίες αδειοδότησης. Οι τροπολογίες 134 και 28 διαγράφουν τον κανόνα σύμφωνα με τον οποίο, αν δεν υπάρξει απάντηση εντός ορισμένης προθεσμίας, η άδεια θεωρείται ότι έχει χορηγηθεί («σιωπηρή αδειοδότηση»). Η τροπολογία 135 δηλώνει ότι η βεβαίωση παραλαβής της αίτησης αποστέλλεται μόνο εφόσον το ζητήσει ο αιτών και ότι δεν χρειάζεται να προσδιορίζονται τα διαθέσιμα μέσα έννομης προστασίας. Οι τροπολογίες 131-133 και 136-137 περιλαμβάνουν τεχνικές διευκρινίσεις τις οποίες μπορεί να δεχθεί η Επιτροπή με μικρές αλλαγές όσον αφορά τις τροπολογίες 136-137. Αντιθέτως, η Επιτροπή δεν μπορεί να δεχθεί τις τροπολογίες 134 και 28, επειδή η σιωπηρή αδειοδότηση (σε περίπτωση μη απάντησης από τις αρχές) αποτελεί βασικό παράγοντα για τη διευκόλυνση της ελευθερίας εγκατάστασης. Ωστόσο, η Επιτροπή, βασιζόμενη στις εργασίες του Συμβουλίου, διασαφηνίζει σε μια νέα αιτιολογική σκέψη (28α) ότι, όσον αφορά τη σιωπηρή αδειοδότηση, μπορούν να προβλεφθεί διαφορετικό καθεστώς για ορισμένες δραστηριότητες, όταν αυτό δικαιολογείται αντικειμενικά από επιτακτικό λόγο δημοσίου συμφέροντος. Παρομοίως, η Επιτροπή δεν μπορεί να δεχθεί την τροπολογία 135, επειδή θα δημιουργήσει επιπλέον επιβάρυνση για τους αιτούντες και θα δυσχεράνει τον δικαστικό έλεγχο.

Απαιτήσεις που απαγορεύονται (Άρθρο 14). Η τροπολογία 138 τροποποιεί τον τίτλο του τμήματος αυτού. Η τροπολογία 140 (και 41 ) διασαφηνίζει ότι η απαγόρευση της εφαρμογής κατά περίπτωση οικονομικής δοκιμής δεν αφορά απαιτήσεις προγραμματισμού οι οποίες δεν επιδιώκουν οικονομικούς στόχους, αλλά εξυπηρετούν επιτακτικούς λόγους που συνδέονται με το δημόσιο συμφέρον. Η τροπολογία 141 διευκρινίζει ότι η απαγόρευση της άμεσης ή έμμεσης ανάμειξης ανταγωνιστικών φορέων στη χορήγηση της άδειας δεν αφορά τις διαβουλεύσεις με οργανώσεις, όπως τα εμπορικά επιμελητήρια, σε θέματα άλλα πλην των ατομικών αιτήσεων για αδειοδότηση. Η τροπολογία 40 ορίζει ότι σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να δικαιολογείται η υποχρέωση παρουσίας του παρόχου κατά την άσκηση της δραστηριότητας. Η τροπολογία 142 εξηγεί ότι η απαγόρευση απαίτησης χρηματοοικονομικής εγγύησης ή ασφάλισης από πάροχο υπηρεσίας εγκατεστημένο στο έδαφος ενός κράτους μέλους δεν επηρεάζει τη δυνατότητα του κράτους μέλους να απαιτήσει χρηματοοικονομικές εγγυήσεις ή τη σύναψη ασφάλισης από επιχείρηση στην οποία εκχωρήθηκαν ειδικά ή αποκλειστικά προνόμια ούτε επηρεάζει τις απαιτήσεις σχετικά με τη συμμετοχή σε ταμείο συλλογικών αποζημιώσεων. Η τροπολογία 143 διευκρινίζει τις απαιτήσεις προεγγραφής σε μητρώα . Η Επιτροπή δέχεται εξ ολοκλήρου τις τροπολογίες 138, 140, 141, 143 και 41 και την τροπολογία 40 υπό τον όρο ότι θα γίνουν πρόσθετες διευκρινίσεις. Η Επιτροπή δέχεται την τροπολογία 142 ως προς το πνεύμα της, αλλά αναδιατύπωσε τη σχετική διάταξη ώστε να υπάρχει συνοχή με την κοινοτική νομοθεσία και πρόσθεσε περαιτέρω διευκρίνιση στη νέα αιτιολογική σκέψη 32α, με βάση τις εργασίες του Συμβουλίου. Επιπλέον, η τροπολογία 143 προβλέπει τεχνικές διευκρινίσεις που γίνονται δεκτές από την Επιτροπή, ενώ παράλληλα μια νέα αιτιολογική σκέψη (32β), βασισμένη στις εργασίες του Συμβουλίου, περιέχει περαιτέρω διευκρίνιση σχετικά με την απαγόρευση της προεγγραφής.

Απαιτήσεις που πρέπει να αξιολογηθούν (άρθρο 15) . Η τροπολογία 42 διευκρινίζει ότι η διαδικασία αμοιβαίας αξιολόγησης δεν επηρεάζει την ελευθερία των κρατών μελών να θεσπίζουν στη νομοθεσία τους υψηλό επίπεδο προστασίας του δημοσίου συμφέροντος και ότι η αξιολόγηση πρέπει να λαμβάνει υπόψη την ιδιαιτερότητα των υπηρεσιών γενικού οικονομικού ενδιαφέροντος και τα ιδιαίτερα καθήκοντα που ανατίθενται σε αυτές και τα οποία μπορούν να δικαιολογήσουν κάποιους περιορισμούς στην ελευθερία εγκατάστασης. Οι τροπολογίες 144 και 145 αφαιρούν ορισμένα παραδείγματα απαιτήσεων σχετικά με τη νομική μορφή του παρόχου ή την κατοχή του κεφαλαίου μιας εταιρείας. Οι τροπολογίες 147/242 αποκλείουν από τη διαδικασία αξιολόγησης τις απαιτήσεις σχετικά με τις πωλήσεις κάτω από το κόστος και τις εκπτώσεις. Οι τροπολογίες 149/242 διαγράφουν τη λέξη «αντικειμενικά» από τη φράση «να δικαιολογούνται αντικειμενικά από επιτακτικό λόγο δημοσίου συμφέροντος». Η τροπολογία 148/242 (καθώς και η τροπολογία 43 ) αποκλείει τις υποχρεώσεις διανομής («must-carry») από τη διαδικασία αξιολόγησης. Παρομοίως, η τροπολογία 150 αποκλείει τις υπηρεσίες γενικού οικονομικού ενδιαφέροντος και τα συστήματα κοινωνικής ασφάλισης από το άρθρο 15 παράγραφοι 1 έως 4. Επιπλέον, η τροπολογία 150 και η τροπολογία 151 αφαιρούν την απαγόρευση εισαγωγής από τα κράτη μέλη κάθε νέας απαίτησης του είδους αυτού εκτός εάν αυτές πληρούν τα κριτήρια της απαγόρευσης των διακρίσεων, της αναγκαιότητας και της αναλογικότητας, καθώς και την αντίστοιχη υποχρέωση των κρατών μελών να κοινοποιούν αυτές τις νέες νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις. Η τροπολογία 146 προσθέτει αναφορά στην οδηγία για την αναγνώριση των επαγγελματικών προσόντων. Η Επιτροπή δέχεται τις τροπολογίες 42, 147 και 148/149/242. Η Επιτροπή δέχεται επίσης τη διαγραφή ορισμένων παραδειγμάτων στα αντίστοιχα άρθρα, όπως προβλέπεται στις τροπολογίες 144 και 145. Η Επιτροπή προσθέτει επίσης μια διευκρίνιση στην αιτιολογική σκέψη 34, με βάση τις εργασίες του Συμβουλίου, η οποία αναφέρει ότι η αξιολόγηση των απαιτήσεων που επιβάλλουν ελάχιστες ή/και ανώτατες τιμές αφορά μόνο τις τιμές που επιβάλλονται από τις αρμόδιες αρχές ειδικά για την παροχή ορισμένων υπηρεσιών και δεν αφορά τους γενικούς κανόνες καθορισμού των τιμών, π.χ. για τα ενοίκια των κατοικιών. Η Επιτροπή δέχεται κατ’ αρχήν την τροπολογία 150 που αφορά τις υπηρεσίες γενικού οικονομικού ενδιαφέροντος και διευκρινίζει ότι οι παράγραφοι 1 έως 3 του άρθρου 15 εφαρμόζονται μόνο στη νομοθεσία στον τομέα των υπηρεσιών γενικού οικονομικού ενδιαφέροντος στο βαθμό που η εφαρμογή των κανόνων αυτών δεν εμποδίζει νομικά ή πραγματικά την εκπλήρωση της ιδιαίτερης αποστολής που τους έχει ανατεθεί. Η διαγραφή των υποχρεώσεων κοινοποίησης (τροπολογία 151) θα αλλοίωνε το χαρακτήρα της διαδικασίας αξιολόγησης και επομένως δεν μπορεί να γίνει δεκτή. Τέλος, οι τροπολογίες 146, 148 και 149/242 προτείνουν τεχνικές αλλαγές που γίνονται δεκτές από την Επιτροπή (όσον αφορά την 146, ωστόσο, γίνεται αναφορά στην οδηγία για την αναγνώριση των επαγγελματικών προσόντων ως σύνολο και όχι μόνο στον τίτλο II).

3.4. Ελεύθερη παροχή υπηρεσιών και παρεκκλίσεις (άρθρα 16-19)

Ελευθερία παροχής υπηρεσιών (άρθρο 16). Η τροπολογία 152 (σχετικά με τον τίτλο του κεφαλαίου) και η τροπολογία 293/αναθ.4 (για το άρθρο 16) αντικαθιστούν την αρχή της χώρας καταγωγής με διάταξη για την ελεύθερη παροχή υπηρεσιών. Η τροπολογία 293/αναθ.4 επιβεβαιώνει το δικαίωμα των παρόχων υπηρεσιών να παρέχουν μια υπηρεσία σε άλλο κράτος μέλος εκτός από εκείνο στο οποίο είναι εγκατεστημένοι και υποχρεώνει το κράτος μέλος στο οποίο παρέχεται η υπηρεσία να εξασφαλίζει ελεύθερη πρόσβαση στη δραστηριότητα παροχής υπηρεσιών και στην άσκησή της στην επικράτειά του. Η παράγραφος 1 του άρθρου 16 ορίζει επιπλέον ότι το κράτος μέλος όπου παρέχεται η υπηρεσία δεν μπορεί να εφαρμόσει τις εθνικές του απαιτήσεις στους παρόχους υπηρεσιών που είναι εγκατεστημένοι σε άλλο κράτος μέλος εκτός εάν αυτές δικαιολογούνται από λόγους δημόσιας τάξης, δημόσιας ασφάλειας, δημόσιας υγείας ή προστασίας του περιβάλλοντος, δεν εισάγουν διακρίσεις, είναι αναγκαίες και αναλογικές. Η παράγραφος 3 επιβεβαιώνει ακόμη μια φορά τη δυνατότητα των κρατών μελών, που προβλέπεται στην παράγραφο 1, να επιβάλλουν τους εθνικούς τους κανόνες σε παρόχους υπηρεσιών από άλλα κράτη μέλη στην επικράτειά τους, όταν αυτοί δικαιολογούνται από λόγους δημόσιας τάξης, δημόσιας ασφάλειας, δημόσιας υγείας ή προστασίας του περιβάλλοντος. Η παράγραφος 3 διευκρινίζει επίσης ότι τα κράτη μέλη, σύμφωνα με την κοινοτική νομοθεσία, είναι ελεύθερα να εφαρμόσουν τις συνθήκες απασχόλησης που ισχύουν σε αυτά. Το άρθρο 16 παράγραφος 2 καταρτίζει κατάλογο υποχρεώσεων τις οποίες τα κράτη μέλη δεν μπορούν να επιβάλουν στους παρόχους υπηρεσιών που είναι εγκατεστημένοι σε άλλα κράτη μέλη, π.χ. την υποχρέωση να έχουν εγκατάσταση στο έδαφος τους ώστε να επιτρέπεται η παροχή μιας υπηρεσίας. Η τροπολογία 293/αναθ.4 προβλέπει επίσης ότι η Επιτροπή, ύστερα από διαβουλεύσεις με τα κράτη μέλη και τους κοινωνικούς εταίρους, υποβάλλει έκθεση σχετικά με την εφαρμογή του άρθρου 16 στην οποία εξετάζεται κατά πόσο είναι αναγκαίο να υποβληθεί πρόταση εναρμονισμένων μέτρων.

Η Επιτροπή δέχεται τις τροπολογίες 152 και 293/αναθ.4 υπό τον όρο ότι θα γίνουν μικρές φραστικές προσαρμογές στη διατύπωση της παραγράφου 3 που διευκρινίζει – σύμφωνα με τη νομολογία του Δικαστηρίου – ότι οι εθνικές απαιτήσεις πρέπει πάντα να απαγορεύουν τις διακρίσεις, να είναι αναγκαίες και αναλογικές. Η Επιτροπή δέχεται επίσης – υπό τον όρο ότι θα γίνουν προσαρμογές στη διατύπωση – την τροπολογία 45 στην αιτιολογική σκέψη 37, η οποία αναφέρει ότι τα κράτη μέλη μπορούν να επιβάλουν τις απαιτήσεις τους οι οποίες είναι απαραίτητες για λόγους δημόσιας τάξης ή δημόσιας ασφάλειας ή για την προστασία της υγείας ή του περιβάλλοντος. Δέχεται επίσης τις τροπολογίες 46-47 με τις οποίες διαγράφονται οι αιτιολογικές σκέψεις που αναφέρονται στην αρχή της χώρας καταγωγής. Επίσης, η Επιτροπή προσθέτει, με βάση τις εργασίες του Συμβουλίου, περαιτέρω επεξηγηματικές αιτιολογικές σκέψεις, από τις οποίες η μία αναφέρεται στη νομολογία του Δικαστηρίου για το δικαίωμα των κρατών μελών να λαμβάνουν μέτρα για την αποτροπή της κατάχρησης των αρχών της εσωτερικής αγοράς από τους παρόχους υπηρεσιών (αιτιολογική σκέψη 37α), μια άλλη τονίζει την ανάγκη να εξασφαλίζεται στους παρόχους υπηρεσιών η δυνατότητα να μεταφέρουν και τον εξοπλισμό που συνδέεται αναπόσπαστα με την παροχή της υπηρεσίας σε ένα άλλο κράτος μέλος (αιτιολογική σκέψη 39α) και μια τρίτη εξηγεί την έννοια του «εξοπλισμού» (αιτιολογική σκέψη 39β).

Πρόσθετες παρεκκλίσεις από την ελεύθερη παροχή υπηρεσιών (άρθρο 17) . Η τροπολογία 400 τροποποιεί τον τίτλο του άρθρου 17 και ορίζει ότι η διάταξη περί ελεύθερης παροχής υπηρεσιών δεν εφαρμόζεται στις υπηρεσίες γενικού οικονομικού ενδιαφέροντος που παρέχονται σε άλλο κράτος μέλος, μεταξύ άλλων στις ταχυδρομικές υπηρεσίες, τις υπηρεσίες διανομής ηλεκτρικής ενέργειας, φυσικού αερίου και ύδατος, τις υπηρεσίες επεξεργασίας λυμάτων και τις υπηρεσίες επεξεργασίας αποβλήτων. Η Επιτροπή δέχεται την τροπολογία 400. Επίσης, η Επιτροπή διευκρινίζει σε μια αιτιολογική σκέψη (40α), με βάση τις εργασίες του Συμβουλίου, ότι η παρέκκλιση όσον αφορά τις ταχυδρομικές υπηρεσίες καλύπτει τόσο τις αποκλειστικές δραστηριότητες του παρόχου καθολικής υπηρεσίας όσο και τις άλλες ταχυδρομικές υπηρεσίες. Επιπλέον, μπορεί να γίνει δεκτή η τροπολογία 165 που αποσαφηνίζει την παρέκκλιση του άρθρου 17 σημείο 12 για το σύστημα αδειοδότησης που προβλέπεται στα άρθρα 3 και 4 του κανονισμού (ΕΟΚ) του Συμβουλίου 259/93 σχετικά με την παρακολούθηση και τον έλεγχο των μεταφορών αποβλήτων στο εσωτερικό της Ευρωπαϊκής Ένωσης καθώς και κατά την είσοδο και έξοδό τους.

Όσον αφορά τις δραστηριότητες δικηγόρων και συμβολαιογράφων , η τροπολογία 160 διαγράφει την παρέκκλιση για θέματα που καλύπτονται από την οδηγία 77/249/ΕΟΚ του Συμβουλίου για τη διευκόλυνση της πραγματικής άσκησης της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών από δικηγόρους και η τροπολογία 166 διαγράφει την παρέκκλιση για πράξεις για τις οποίες ο νόμος επιτάσσει την παρέμβαση συμβολαιογράφου. Οι τροπολογίες αυτές είναι χωρίς αντικείμενο, δεδομένου ότι η Επιτροπή δεν δέχεται γενικό αποκλεισμό των δραστηριοτήτων των δικηγόρων ή των συμβολαιογράφων από το πεδίο εφαρμογής της οδηγίας. Επομένως οι παρεκκλίσεις αυτές θα διατηρηθούν. Όσον αφορά τη δικαστική είσπραξη οφειλών, η τροπολογία 161 εισάγει νέα παρέκκλιση η οποία μπορεί να γίνει δεκτή από την Επιτροπή. Παράλληλα, η Επιτροπή διευκρινίζει σε μια νέα αιτιολογική σκέψη (40β) το πεδίο εφαρμογής αυτής της παρέκκλισης, με βάση τις εργασίες του Συμβουλίου.

Όσον αφορά τις απαιτήσεις που περιορίζουν κάποια δραστηριότητα σε συγκεκριμένο επάγγελμα, η τροπολογία 162/404 προσθέτει μια νέα παρέκκλιση, εκτός από την παρέκκλιση που αφορά θέματα που καλύπτονται από τον τίτλο II της οδηγίας 2005/36/ΕΚ σχετικά με την αναγνώριση των επαγγελματικών προσόντων. Η τροπολογία 162/404 και η τροπολογία 48 που εξηγούν αυτή τη νέα παρέκκλιση σε μια αιτιολογική σκέψη (41γ) μπορούν να γίνουν δεκτές κατ’ αρχήν, υπό τον όρο ότι θα αναδιατυπωθούν ώστε να είναι πιο ακριβείς.

Όσον αφορά την ελεύθερη κυκλοφορία των προσώπων και την κατοικία τους , η τροπολογία 163 διευκρινίζει την παρέκκλιση που σχετίζεται με την οδηγία 2004/38/ΕΚ και μπορεί να γίνει δεκτή.

Όσον αφορά την παρέκκλιση για τη μετακίνηση υπηκόων τρίτων χωρών στο πλαίσιο της παροχής υπηρεσίας , η τροπολογία 164 αναδιατυπώνει την παρέκκλιση που περιέχει το άρθρο 17 σημείο 11. Αφού καταργήθηκε το άρθρο 25, η παρέκκλιση του άρθρου 17 σημείο 11 πρέπει να αναδιατυπωθεί. Οι τροπολογίες 50 και 51, που εισάγουν τις αιτιολογικές σκέψεις 41α και 41β, οι οποίες περιέχουν εξηγήσεις σχετικά με την παρέκκλιση από την οδηγία για την απόσπαση εργαζομένων, γίνονται δεκτές υπό τον όρο ότι θα γίνουν μικρές φραστικές αλλαγές.

Όσον αφορά ιδιαίτερες απαγορεύσεις και ιδιαίτερες απαιτήσεις που δικαιολογούνται από λόγους δημόσιας τάξης ή δημόσιας ασφάλειας ή για την προστασία της δημόσιας υγείας ή του περιβάλλοντος , οι τροπολογίες 167 και 168 προβλέπουν τροποποιήσεις των παρεκκλίσεων που περιέχει το άρθρο 17 σημεία 16 και 17. Η Επιτροπή εκτιμά ότι οι τροπολογίες αυτές δεν έχουν αντικείμενο εφόσον, λόγω του ότι το άρθρο 16 παρέχει τώρα στα κράτη μέλη γενικά τη δυνατότητα να επιβάλουν εθνικές απαιτήσεις σχετικά με τη δημόσια τάξη, τη δημόσια ασφάλεια, τη δημόσια υγεία και την προστασία του περιβάλλοντος, οι ειδικότερες παρεκκλίσεις στο άρθρο 17 σημεία 16 και 17 έχουν καταστεί περιττές. Κατά συνέπεια, διαγράφονται μαζί με τις αντίστοιχες αιτιολογικές σκέψεις.

Όσον αφορά την επιστροφή των δαπανών νοσοκομειακής περίθαλψης , η τροπολογία 169 διαγράφει την παρέκκλιση για το σύστημα αδειοδότησης που εφαρμόζεται στην επιστροφή των δαπανών νοσοκομειακής περίθαλψης. Δεδομένου ότι οι υπηρεσίες υγειονομικής περίθαλψης δεν περιλαμβάνονται στο πεδίο εφαρμογής και έχει διαγραφεί το άρθρο 23 σχετικά με την κάλυψη των δαπανών υγειονομικής περίθαλψης, η Επιτροπή δέχεται την τροπολογία 169.

Όσον αφορά το ιδιωτικό διεθνές δίκαιο , η τροπολογία 170 εισάγει στο άρθρο 17 μια παρέκκλιση για όλες τις διατάξεις του ιδιωτικού διεθνούς δικαίου, και ιδίως εκείνες που αφορούν τις συμβατικές και εξωσυμβατικές ενοχές, περιλαμβανομένης της μορφής των συμβάσεων. Οι τροπολογίες 171, 172 και 173 διαγράφουν τις παρεκκλίσεις για τις συμβάσεις που συνάπτονται από καταναλωτές, του τυπικού κύρους των συμβάσεων σχετικά με ακίνητα περιουσιακά στοιχεία και την εξωσυμβατική ευθύνη του παρόχου σε περίπτωση ατυχήματος, οι οποίες καλύπτονται τώρα από την ευρύτερη παρέκκλιση για όλες τις διατάξεις του ιδιωτικού διεθνούς δικαίου. Η Επιτροπή δέχεται τις τροπολογίες αυτές καθώς και τις αντίστοιχες αλλαγές στις αιτιολογικές σκέψεις ( τροπολογίες 53 και 54 για τις αιτιολογικές σκέψεις 45 και 46).

Επιπλέον, η Επιτροπή πρόσθεσε τεχνικές διευκρινίσεις που απορρέουν από τις εργασίες του Συμβουλίου.

Μεταβατικές παρεκκλίσεις (άρθρο 18). Η τροπολογία 174 διαγράφει εξ ολοκλήρου το άρθρο 18 που περιέχει μεταβατικές παρεκκλίσεις από την (προηγούμενη) αρχή της χώρας καταγωγής. Η Επιτροπή δέχεται την τροπολογία αυτή, επειδή οι δραστηριότητες τυχερών παιχνιδιών έχουν αποκλειστεί από το πεδίο εφαρμογής της οδηγίας, η πρόσβαση στη δραστηριότητα της δικαστικής είσπραξης οφειλών καλύπτεται από μια νέα παρέκκλιση στο άρθρο 17 σημείο 7α και οι υπηρεσίες μεταφοράς χρημάτων και τιμαλφών έχουν περιληφθεί στο άρθρο 40 παράγραφος 1.

Παρεκκλίσεις για μεμονωμένες περιπτώσεις (άρθρο 19). Η τροπολογία 175 προσαρμόζει τον τίτλο με βάση το νέο τίτλο του άρθρου 16. Η τροπολογία 176 αναφέρεται στους όρους υπό τους οποίους μπορεί να εφαρμοστεί παρέκκλιση σε μεμονωμένες περιπτώσεις και καταργεί την υποχρέωση να τηρείται η διαδικασία αμοιβαίας συνδρομής πριν από τη λήψη αυτών των μέτρων. Οι παρεκκλίσεις για μεμονωμένες περιπτώσεις που αφορούν τη δημόσια υγεία και τη δημόσια τάξη, καθώς και την άσκηση επαγγελμάτων του τομέα της υγείας δεν έχουν πλέον αντικείμενο λόγω του ότι οι υπηρεσίες υγειονομικής περίθαλψης δεν συμπεριλαμβάνονται στο πεδίο εφαρμογής της οδηγίας και το άρθρο 16 επιτρέπει τώρα γενικά στα κράτη μέλη να επιβάλουν απαιτήσεις σχετικά με τη δημόσια τάξη και τη δημόσια υγεία. Επομένως, η Επιτροπή διαγράφει τις αντίστοιχες παρεκκλίσεις για μεμονωμένες περιπτώσεις και περιορίζει το άρθρο 19 στην ασφάλεια των υπηρεσιών. Ωστόσο, η Επιτροπή δεν μπορεί να δεχτεί τη διαγραφή της διαδικασίας αμοιβαίας συνδρομής η οποία είναι ουσιαστικής σημασίας για να εξασφαλιστεί ότι η παρέκκλιση αυτή δεν θα οδηγήσει σε περιττούς περιορισμούς της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών.

3.5. Δικαιώματα των αποδεκτών των υπηρεσιών (άρθρα 20-23)

Περιορισμοί που απαγορεύονται/μη εισαγωγή διακρίσεων . Οι τροπολογίες 177 και 55, σχετικά με το άρθρο 21 και την αιτιολογική σκέψη 50, αναφέρουν ότι ο αποδέκτης των υπηρεσιών δεν πρέπει να υπόκειται σε μεροληπτικές απαιτήσεις που βασίζονται "αποκλειστικά" στην ιθαγένειά του ή τον τόπο κατοικίας του. Η Επιτροπή δεν μπορεί να δεχτεί την προσθήκη αυτήν στην ρήτρα για τη μη εισαγωγή διακρίσεων που περιέχεται στο άρθρο 21, επειδή θα μπορούσε να ερμηνευθεί ότι επιτρέπει τις διακρίσεις αν βασίζονται και σε άλλους λόγους. Το υπόλοιπο της τροπολογίας 55 διευκρινίζει την αιτιολογική σκέψη 50 και μπορεί να γίνει δεκτό. Επιπλέον, η Επιτροπή προσθέτει ορισμένες διευκρινίσεις σύμφωνα με τις εργασίες του Συμβουλίου σχετικά με την έννοια της οικονομικής ενίσχυσης που αναφέρεται στο άρθρο 20 (πρβλ. αιτιολογική σκέψη 48 και νέα αιτιολογική σκέψη 48α).

Βοήθεια προς τους αποδέκτες. Η τροπολογία 178 , σχετικά με το άρθρο 22, για τη βοήθεια προς τους αποδέκτες των υπηρεσιών διευκρινίζει διάφορα σημεία όσον αφορά τις πληροφορίες και τις συμβουλές που δίνονται από τα ενιαία κέντρα εξυπηρέτησης στους αποδέκτες. Επιπλέον, η τροπολογία διαγράφει τα σημεία πληροφόρησης του δικτύου των Ευρωπαϊκών Κέντρων Καταναλωτών από τα στοιχεία επικοινωνίας των ενώσεων και των οργανώσεων τα οποία πρέπει να γνωστοποιούνται στους αποδέκτες και τα οποία θα μπορούσαν να προσφέρουν πρακτική βοήθεια. Η τροπολογία 179 προσθέτει ένα νέο άρθρο 22α σχετικά με τη δυνατότητα του παρόχου υπηρεσιών να ολοκληρώσει όλες τις διαδικασίες και τις διατυπώσεις στο ενιαίο κέντρο εξυπηρέτησης. Η Επιτροπή δέχεται την τροπολογία 178, εκτός από το μέρος που διαγράφει την αναφορά στο δίκτυο των Ευρωπαϊκών Κέντρων Καταναλωτών, το οποίο, σύμφωνα με την Επιτροπή, αναμένεται να διαδραματίσει έναν ιδιαίτερα ενεργό ρόλο στην παροχή πρακτικής βοήθειας στους καταναλωτές. Η Επιτροπή δεν μπορεί να δεχτεί την τροπολογία 179 και τη διάταξη ενός νέου άρθρου 22α, δεδομένου ότι ο ρόλος και οι ευθύνες των ενιαίων κέντρων εξυπηρέτησης αναφέρονται ήδη επαρκώς στο κεφάλαιο της οδηγίας για τη διοικητική απλούστευση.

Επιστροφή των δαπανών υγειονομικής περίθαλψης που χορηγείται σε ένα άλλο κράτος μέλος. Οι τροπολογίες 56 έως 62 και 180/247 διαγράφουν το άρθρο 23, τις διατάξεις που αφορούν την επιστροφή δαπανών υγειονομικής περίθαλψης που χορηγείται σε ένα άλλο κράτος μέλος και τις αντίστοιχες αιτιολογικές σκέψεις. Η Επιτροπή δέχεται αυτές τις διαγραφές και, όπως αναφέρεται ανωτέρω, θα υποβάλει ξεχωριστή πρωτοβουλία για τις υπηρεσίες υγειονομικής περίθαλψης.

3.6. Απόσπαση εργαζομένων (άρθρα 24-25)

Ειδικές διατάξεις για την απόσπαση εργαζομένων και την απόσπαση υπηκόων τρίτων χωρών (άρθρο 26). Οι τροπολογίες 181, 182/248, 63-64, 183/249 και 65-66 διαγράφουν τις σχετικές διατάξεις σχετικά με την άρση των διοικητικών εμποδίων και τις υποχρεώσεις των κρατών μελών να συνεργαστούν για την απόσπαση εργαζομένων και την απόσπαση υπηκόων τρίτων χωρών. Ενώ η Επιτροπή θεωρεί ότι είναι εξαιρετικά σημαντικό να εξαλείψει οποιεσδήποτε αδικαιολόγητες διοικητικές επιβαρύνσεις που μειώνουν τις ευκαιρίες των παρόχων υπηρεσιών να παρέχουν διασυνοριακές υπηρεσίες μέσω της απόσπασης του προσωπικού τους και επίσης ότι είναι σημαντικό να βελτιωθεί η διοικητική συνεργασία προκειμένου να καταπολεμηθούν η «μαύρη» εργασία και το «κοινωνικό ντάμπινγκ», η Επιτροπή δέχεται τη διαγραφή αυτών των διατάξεων στο πλαίσιο ενός γενικού συμβιβασμού. Προκειμένου να εξαλειφθούν οι αδικαιολόγητες διοικητικές επιβαρύνσεις και να καθιερωθεί ένα σύστημα διοικητικής συνεργασίας το οποίο θα λειτουργεί καλύτερα, η Επιτροπή θα παράσχει καθοδήγηση στα κράτη μέλη για τα ζητήματα αυτά.

3.7. Ποιότητα υπηρεσιών (άρθρα 26-32)

Πληροφορίες για τους παρόχους και τις υπηρεσίες τους. Οι τροπολογίες 184 και 186 καθορίζουν συστηματική υποχρέωση για τους παρόχους υπηρεσιών να μεριμνούν ώστε οι πάροχοι υπηρεσιών να θέτουν στη διάθεση του αποδέκτη τους πληροφορίες μέσω των ενιαίων κέντρων εξυπηρέτησης. Η τροπολογία 185 εισάγει την υποχρέωση να θέτουν στη διάθεση του αποδέκτη τους πληροφορίες για τη νομική μορφή του παρόχου υπηρεσιών. Η Επιτροπή δέχεται την τροπολογία 185, υπό τον όρο να αναδιατυπωθεί ελαφρά. Αντίθετα η Επιτροπή δεν μπορεί να δεχτεί τις τροπολογίες 184 και 186, επειδή θα δημιουργούσαν περιττό φόρτο στους παρόχους υπηρεσιών.

Ασφάλιση επαγγελματικής ευθύνης (άρθρο 27) Η πρώτη πρόταση της τροπολογίας 187 διαγράφει την υποχρέωση των κρατών μελών να εξασφαλίζουν ότι οι πάροχοι υπηρεσιών, οι υπηρεσίες των οποίων παρουσιάζουν ιδιαίτερο κίνδυνο για την υγεία ή την ασφάλεια του αποδέκτη ή έναν ιδιαίτερο οικονομικό κίνδυνο για τον αποδέκτη, συνάπτουν ασφάλιση επαγγελματικής ευθύνης, και την αντικαθιστά από μια απλή δήλωση στην οποία αναφέρεται η δυνατότητα των κρατών μελών να απαιτήσουν τέτοια ασφαλιστική κάλυψη. Η δεύτερη πρόταση διευκρινίζει ότι η ασφάλιση καλύπτει επίσης τους κινδύνους που παρουσιάζουν οι υπηρεσίες αυτές όταν παρέχονται σε άλλα κράτη μέλη. Η Επιτροπή αποδέχεται και τις δύο προτάσεις της τροπολογίας, υπό τον όρο να προσαρμοστεί η διατύπωσή τους. Επιπλέον, η τροπολογία 67 με την οποία προστίθεται η αιτιολογική σκέψη 63α γίνεται δεκτή υπό τον όρο να αναδιατυπωθεί ώστε να απηχεί τις αλλαγές στο άρθρο 27 παράγραφος 1. Η αιτιολογική σκέψη 63 προσαρμόζεται αναλόγως. Οι τροπολογίες 188, 189 και 190 γίνονται δεκτές από την Επιτροπή εφόσον είναι απαραίτητες και δεν δημιουργούν πρόσθετο φόρτο για τους παρόχους υπηρεσιών. Επιπλέον, βάσει των εργασιών του Συμβουλίου, η Επιτροπή διευκρινίζει το κείμενο του άρθρου 27 και των αντίστοιχων αιτιολογικών σκέψεων, ειδικότερα όσον αφορά το πεδίο της εφαρμογής του άρθρου αυτού, και αποτρέπει τον κίνδυνο κρίσης στην ασφαλιστική αγορά προβλέποντας τη δυνατότητα να καθιερωθεί διαδικασία για την αντιμετώπιση καταστάσεων επαληθεύσιμης κρίσης στην ασφαλιστική αγορά.

Εγγυήσεις μετά την πώληση (άρθρο 28). Η τροπολογία 191 διαγράφει την υποχρέωση των παρόχων υπηρεσιών να παρέχουν πληροφορίες όσον αφορά τις εγγυήσεις που προσφέρουν μετά την πώληση. Η τροπολογία 192 διαγράφει τη διάταξη που διευκρινίζει ότι οι εγγυήσεις μετά την πώληση που προβλέπονται σε άλλες κοινοτικές πράξεις δεν πρέπει να επηρεαστούν. Η Επιτροπή δεν μπορεί να δεχτεί την τροπολογία 191 επειδή οι σχετικές πληροφορίες για τις εγγυήσεις μετά την πώληση πρέπει να παρέχονται στους αποδέκτες από τους παρόχους υπηρεσιών. Επιπλέον, η Επιτροπή δεν μπορεί να δεχτεί την τροπολογία 192 επειδή η σύνδεση με άλλη κοινοτική νομοθετική πράξη για τις εγγυήσεις μετά την πώληση πρέπει να αναφέρεται ρητά.

Εμπορικές επικοινωνίες (άρθρο 29). Η Επιτροπή αποσαφηνίζει το κείμενο βάσει των εργασιών του Συμβουλίου, σύμφωνα με τις οποίες οι επαγγελματικοί κανόνες για τις εμπορικές επικοινωνίες πρέπει να συμμορφώνονται με τις αρχές της μη εισαγωγής διακρίσεων, της αναγκαιότητας και της αναλογικότητας.

Δραστηριότητες πολλαπλών ειδικοτήτων (άρθρο 30). Η τροπολογία 193 (καθώς επίσης και η τροπολογία 210 ) αποκλείουν τις δραστηριότητες πολλαπλών ειδικοτήτων από την αμοιβαία διαδικασία αξιολόγησης. Η Επιτροπή δεν μπορεί να δεχτεί τις τροπολογίες 193 και 210 επειδή η υποχρέωση αξιολόγησης και υποβολής εκθέσεων σχετικά με τους περιορισμούς στις δραστηριότητες πολλαπλών ειδικοτήτων αποτελεί ουσιώδες μέτρο για να διευκολυνθεί η πρόσβαση σε δραστηριότητες παροχής υπηρεσιών και η άσκησή τους. Η Επιτροπή, βάσει των εργασιών του Συμβουλίου, παρέχει περαιτέρω διευκρίνιση όσον αφορά εκείνους τους περιορισμούς που μπορούν να δικαιολογηθούν και δίνει σχετικές εξηγήσεις σε μια νέα αιτιολογική σκέψη (64α).

Πολιτική για την ποιότητα των υπηρεσιών (άρθρο 31). Η τροπολογία 194 διευκρινίζει ότι τα κράτη μέλη, σε συνεργασία με την Επιτροπή, θα ενθαρρύνουν την ανάπτυξη εθελοντικών ευρωπαϊκών προτύπων. Η Επιτροπή δέχεται την τροπολογία 194, τονίζοντας συγχρόνως, βάσει των εργασιών του Συμβουλίου, το ρόλο των ενώσεων καταναλωτών.

Ρύθμιση των διαφορών (άρθρο 32). Η τροπολογία 195 εισάγει περαιτέρω στοιχεία επικοινωνίας που πρέπει να παρέχουν οι πάροχοι. Η τροπολογία 196 αντικαθιστά τη λέξη "κατάλληλης" με τη λέξη "ικανοποιητικής". Η Επιτροπή δέχεται τις τροπολογίες 195 και 196, διευκρινίζοντας συγχρόνως, βάσει των εργασιών του Συμβουλίου, ποιες ισοδύναμες οικονομικές εγγυήσεις πρέπει να θεωρούνται ισοδύναμες κατά την έννοια αυτού του εν λόγω άρθρου και δίνει σχετικές εξηγήσεις σε μια νέα αιτιολογική σκέψη (65α).

3.8. Διοικητική συνεργασία (άρθρα 34-38)

Αμοιβαία συνδρομή και εποπτεία (άρθρο 33). Οι τροπολογίες 199 έως 202 και οι τροπολογίες 68 έως 69 αναδιοργανώνουν το κεφάλαιο σχετικά με τη διοικητική συνεργασία και διευκρινίζουν τις υποχρεώσεις των αντίστοιχων κρατών μελών. Η τροπολογία 199 αλλάζει τον τίτλο του κεφαλαίου. Οι τροπολογίες 200 έως 202 αποσκοπούν να καθοριστεί σαφέστερα η κατανομή των καθηκόντων μεταξύ του κράτους μέλους εγκατάστασης και του κράτους μέλους στο οποίο παρέχεται η υπηρεσία. Ειδικότερα, το κράτος μέλος εγκατάστασης είναι αρμόδιο για τον έλεγχο των παρόχων υπηρεσιών που είναι εγκατεστημένοι στο έδαφός του και δεν μπορεί να αρνηθεί να λάβει ή να εφαρμόσει εποπτικά μέτρα με την αιτιολογία ότι η υπηρεσία έχει παρασχεθεί σε άλλο κράτος μέλος. Το κράτος μέλος εγκατάστασης πρέπει να διεξάγει ελέγχους, επιθεωρήσεις και έρευνες καθώς επίσης και να παρέχει πληροφορίες για τους παρόχους υπηρεσιών που εγκαθίστανται στο έδαφός του κατόπιν αιτήσεως ενός άλλου κράτους μέλους. Το κράτος μέλος στο οποίο παρέχεται η υπηρεσία είναι αρμόδιο για την εποπτεία της δραστηριότητας του παρόχου υπηρεσιών στο έδαφός του όσον αφορά τα ζητήματα για τα οποία μπορεί να επιβάλει τις εθνικές απαιτήσεις του σύμφωνα με το άρθρο 16 παράγραφος 1 (άρθρο 21 παράγραφος 1 στο ενοποιημένο κείμενο του Κοινοβουλίου). Σε άλλες περιπτώσεις, θα πραγματοποιεί ελέγχους, επιθεωρήσεις και έρευνες επί τόπου, όταν δικαιολογούνται αντικειμενικά και δεν εισάγουν διακρίσεις ή όταν ζητούνται από το κράτος μέλος εγκατάστασης. Η τροπολογία 69 εξηγεί ότι η αποτελεσματική διοικητική συνεργασία είναι αναγκαία προκειμένου να αποφευχθεί ο πολλαπλασιασμός των κανόνων που εφαρμόζονται στους παρόχους υπηρεσιών ή η αλληλεπικάλυψη των ελέγχων για τις διασυνοριακές δραστηριότητες και για να μην έχουν οι απατεώνες έμποροι τη δυνατότητα να αποφύγουν την εποπτεία ή να παρακάμψουν τους ισχύοντες εθνικούς κανόνες για τις υπηρεσίες. Η τροπολογία 68 καθορίζει την ανάγκη για ένα λειτουργικό ηλεκτρονικό σύστημα πληροφοριών. Η Επιτροπή δέχεται τις τροπολογίες 68-69 πλήρως και τις τροπολογίες 200-202 ως προς το πνεύμα τους. Η Επιτροπή αναγνωρίζει ότι, προκειμένου να υπάρξει αποτελεσματική διοικητική συνεργασία, πρέπει να καθοριστούν σαφώς τα καθήκοντα και οι υποχρεώσεις του κράτους μέλους εγκατάστασης και του κράτους μέλους στο οποίο παρέχεται η υπηρεσία και επομένως ενσωματώνει τις τροπολογίες του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στη δομή που διαμόρφωσε το Συμβούλιο.

Μηχανισμός προειδοποίησης. Η τροπολογία 203 καθορίζει έναν μηχανισμό προειδοποίησης σε περίπτωση που ένα κράτος μέλος αντιλαμβάνεται την ύπαρξη σοβαρών συγκεκριμένων πράξεων ή περιστάσεων που θα μπορούσαν να προκαλέσουν σοβαρή ζημία στην υγεία ή την ασφάλεια των προσώπων. Με τον εν λόγω μηχανισμό, ενημερώνονται αμέσως η Επιτροπή και τα οικεία κράτη μέλη. Η Επιτροπή δέχεται την τροπολογία 203 και έχει επίσης προσθέσει το περιβάλλον στους λόγους που ενεργοποιούν το μηχανισμό προειδοποίησης. Εντούτοις, αυτό το νέο σύστημα εξυπηρετεί έναν διαφορετικό σκοπό σε σχέση με το σύστημα αμοιβαίας βοήθειας σε περίπτωση παρεκκλίσεων για μεμονωμένες περιπτώσεις και επομένως δεν μπορεί να το αντικαταστήσει.

Πληροφορίες για την καλή φήμη των παρόχων. Η τροπολογία 197 προσθέτει ότι οι πληροφορίες που πρέπει να παρέχουν τα κράτη μέλη, κατόπιν αιτήματος της αρμόδιας αρχής άλλου κράτους μέλους, πρέπει να είναι συνδέονται στενά με την ικανότητα του παρόχου υπηρεσιών και ότι το ίδιο το αίτημα πρέπει να τεκμηριώνεται κατάλληλα. Η τροπολογία 198 διευκρινίζει ότι οι διατάξεις για τα αιτήματα πληροφοριών πρέπει να είναι συμβατές με τους κανόνες για την παροχή δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα και ότι οι καταναλωτές πρέπει να έχουν πρόσβαση σε όλες τις πληροφορίες που διατίθενται για το κοινό. Η Επιτροπή δέχεται και τις δύο τροπολογίες και, σύμφωνα με τις εργασίες του Συμβουλίου, διευκρινίζει περαιτέρω: ότι τα κράτη μέλη θα παρέχουν πληροφορίες για τις πειθαρχικές ή διοικητικές ενέργειες ή τις ποινικές κυρώσεις και τις αποφάσεις σχετικά με την αφερεγγυότητα ή την πτώχευση, σύμφωνα με την εθνική νομοθεσία τους· ότι οι κυρώσεις και οι ενέργειες θα κοινοποιούνται μόνο όταν έχει ληφθεί τελική απόφαση· και ότι οι διατάξεις για την καλή φήμη των παρόχων δεν θίγουν πρωτοβουλίες στον τομέα της αστυνομικής και δικαστικής συνεργασίας σε ποινικά θέματα (νέα αιτιολογική σκέψη 66στ).

Συνοδευτικά μέτρα. Η τροπολογία 68 περιγράφει την ανάγκη για ένα λειτουργικό ηλεκτρονικό σύστημα πληροφοριών ώστε να βελτιωθεί η συνεργασία μεταξύ των κρατών μελών. Η Επιτροπή δέχεται την τροπολογία 68, μεταφέρει το περιεχόμενό της σε ένα άρθρο και δίνει σχετικές εξηγήσεις σε μια νέα αιτιολογική σκέψη (66ζ). Επιπλέον, η Επιτροπή, σύμφωνα με τις εργασίες του Συμβουλίου, θεσπίζει άλλο ένα συνοδευτικό μέτρο για την ανταλλαγή υπαλλήλων που είναι υπεύθυνοι για την υλοποίηση της αμοιβαίας βοήθειας.

3.9. Πρόγραμμα σύγκλισης και τελικές διατάξεις (άρθρα 39-48)

Κώδικες δεοντολογίας (άρθρο 39). Οι τροπολογίες 205 και 70 τονίζουν τη σημασία των κωδίκων δεοντολογίας σε κοινοτικό επίπεδο που καταρτίζονται ιδίως, από επαγγελματικούς φορείς, οργανώσεις ή ενώσεις και διευκρινίζουν ότι οι κώδικες δεοντολογίας συμπληρώνουν τις νομικές απαιτήσεις των κρατών μελών. Η τροπολογία 71 μεταφέρει σε αιτιολογική σκέψη την περιγραφή των τομέων που πρέπει να περιληφθούν στους κώδικες δεοντολογίας. Η Επιτροπή δέχεται αυτές τις τροπολογίες και προσθέτει, σύμφωνα με τις εργασίες του Συμβουλίου, μια νέα αιτιολογική σκέψη (67β) που περιγράφει το στόχο των κωδίκων δεοντολογίας.

Συμπληρωματική εναρμόνιση (άρθρο 40). Σύμφωνα με το επαναπροσδιορισμένο πεδίο εφαρμογής, η τροπολογία 206 διαγράφει τις δραστηριότητες τυχερών παιχνιδιών και η τροπολογία 208 διαγράφει άλλα σημεία από τα ζητήματα για ενδεχόμενη συμπληρωματική εναρμόνιση, όπως τα ζητήματα που διέπονται από τις παρεκκλίσεις για μεμονωμένες περιπτώσεις ή τη διαδικασία αμοιβαίας αξιολόγησης. Η τροπολογία 207 προσθέτει τις υπηρεσίες ασφάλειας στον κατάλογο των θεμάτων που αξιολογούνται για συμπληρωματική εναρμόνιση. Η Επιτροπή δέχεται τις τροπολογίες 206, 208 και 207, διευκρινίζοντας παράλληλα ότι θα πραγματοποιηθεί αξιολόγηση της δυνατότητας συμπληρωματικής εναρμόνισης για τις υπηρεσίες ασφάλειας και τη μεταφορά μετρητών και τιμαλφών, ένα έτος μετά την ημερομηνία εφαρμογής της παρούσας οδηγίας.

Επιπλέον, η Επιτροπή δέχεται τις τροπολογίες 211-212 που αφορούν την ημερομηνία που θα παρουσιάσει η Επιτροπή την έκθεση για την αμοιβαία αξιολόγηση και την ρήτρα αναθεώρησης.

Τέλος, η τροπολογία 213 καθορίζει προθεσμία 3 ετών για τη μεταφορά της οδηγίας στο δίκαιο των κρατών μελών. Λόγω της επείγουσας ανάγκης προώθησης της εσωτερικής αγοράς για τις υπηρεσίες, η Επιτροπή θεωρεί ότι πρέπει να διατηρηθεί η προθεσμία των δύο ετών.

4. Τροποποιημένη πρόταση

Σύμφωνα με το άρθρο 250 παράγραφος 2 της συνθήκης ΕΚ, η Επιτροπή τροποποιεί την πρότασή της ως ανωτέρω.

2004/0001 (COD)

Τροποποιημένη πρόταση

ΟΔΗΓΙΑΣ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ

σχετικά με τις υπηρεσίες στην εσωτερική αγορά (Κείμενο που παρουσιάζει ενδιαφέρον για τον ΕΟΧ)

ΤΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ,

Έχοντας υπόψη:

τη συνθήκη για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, και ιδίως το άρθρο 47 παράγραφος 2 πρώτη και τρίτη φράση και τα άρθρα 55, 71 και 80 παράγραφος 2,

την πρόταση της Επιτροπής[1],

τη γνώμη της Ευρωπαϊκής Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής[2],

τη γνώμη της Επιτροπής των Περιφερειών[3],

Αποφασίζοντας σύμφωνα με τη διαδικασία του άρθρου 251 της συνθήκης,

Εκτιμώντας τα ακόλουθα:

(1) Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει ως στόχο να σφυρηλατήσει ολοένα στενότερους δεσμούς μεταξύ των χωρών και των λαών της Ευρώπης και να εξασφαλίσει την οικονομική και κοινωνική πρόοδο. Σύμφωνα με το άρθρο 14 παράγραφος 2 της συνθήκης, η εσωτερική αγορά περιλαμβάνει ένα χώρο χωρίς εσωτερικά σύνορα, στον οποίο εξασφαλίζονται η ελεύθερη κυκλοφορία των υπηρεσιών και η ελευθερία εγκατάστασης. Η εξάλειψη των εμποδίων για την ανάπτυξη των δραστηριοτήτων παροχής υπηρεσιών μεταξύ των κρατών μελών αποτελεί ουσιαστικό μέσο για την ενίσχυση της ενσωμάτωσης μεταξύ των λαών της Ευρώπης και την προώθηση της ισορροπημένης και βιώσιμης οικονομικής και κοινωνικής προόδου. Για να αρθούν οι φραγμοί αυτού του είδους, πρέπει να εξασφαλιστεί ότι η ανάπτυξη των δραστηριοτήτων παροχής υπηρεσιών συμβάλλει στην εκπλήρωση της αποστολής που καθορίζεται στο άρθρο 2 της συνθήκης, το οποίο προβλέπει προώθηση της αρμονικής, ισόρροπης και αειφόρου ανάπτυξης των οικονομικών δραστηριοτήτων, υψηλό επίπεδο απασχόλησης και κοινωνικής προστασίας, ισότητα μεταξύ ανδρών και γυναικών, αειφόρο, μη πληθωριστική ανάπτυξη, υψηλό βαθμό ανταγωνιστικότητας και σύγκλισης των οικονομικών επιδόσεων, υψηλό επίπεδο προστασίας και βελτίωσης της ποιότητας του περιβάλλοντος, άνοδο του βιοτικού επιπέδου και της ποιότητας ζωής, οικονομική και κοινωνική συνοχή και αλληλεγγύη μεταξύ των κρατών μελών.

(1a) Για την προώθηση της οικονομικής ανάπτυξης και τη δημιουργία θέσεων εργασίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, είναι απαραίτητη η ύπαρξη μιας ανταγωνιστικής αγοράς υπηρεσιών. Σήμερα τα πολλά εμπόδια που υπάρχουν στην εσωτερική αγορά δεν επιτρέπουν στους παρόχους υπηρεσιών, και ιδίως στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις (ΜΜΕ), να επεκτείνουν τις δραστηριότητές τους πέραν των εθνικών τους συνόρων και να επωφεληθούν πλήρως από την εσωτερική αγορά. Αυτό αποδυναμώνει την παγκόσμια ανταγωνιστικότητα των παρόχων υπηρεσιών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η δημιουργία μιας ελεύθερης αγοράς που θα υποχρεώνει τα κράτη μέλη να άρουν τους περιορισμούς στη διασυνοριακή κυκλοφορία των υπηρεσιών, με ταυτόχρονη αύξηση της διαφάνειας και βελτίωση της ενημέρωσης των καταναλωτών, θα συνεπαγόταν περισσότερες επιλογές και καλύτερες υπηρεσίες για τους καταναλωτές σε χαμηλότερες τιμές.

(2) Η έκθεση της Επιτροπής σχετικά με την «Κατάσταση της εσωτερικής αγοράς υπηρεσιών»[4] επισημαίνει μεγάλο αριθμό εμποδίων που αποτρέπουν ή επιβραδύνουν την ανάπτυξη υπηρεσιών μεταξύ των κρατών μελών, και ιδίως υπηρεσιών που παρέχονται από ΜΜΕ, οι οποίες κυριαρχούν στον τομέα των υπηρεσιών. Η έκθεση καταλήγει στο συμπέρασμα ότι μια δεκαετία μετά την προβλεπόμενη ολοκλήρωση της εσωτερικής αγοράς υπάρχει ακόμη τεράστιο χάσμα μεταξύ του οράματος για μια ολοκληρωμένη οικονομία της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της πραγματικότητας, όπως τη βιώνουν οι ευρωπαίοι πολίτες και οι ευρωπαίοι πάροχοι υπηρεσιών. Τα εμπόδια που απαριθμούνται επηρεάζουν μεγάλο φάσμα υπηρεσιών σε όλα τα στάδια των δραστηριοτήτων των παρόχων υπηρεσιών και παρουσιάζουν κοινά σημεία, όπως κυρίως το γεγονός ότι οφείλονται συχνά στην υπερβολική γραφειοκρατία, στη νομική ασάφεια όσον αφορά τις διασυνοριακές δραστηριότητες και στην έλλειψη αμοιβαίας εμπιστοσύνης μεταξύ των κρατών μελών.

(3) Ενώ οι υπηρεσίες αποτελούν την κινητήρια δύναμη της οικονομικής ανάπτυξης και αντιστοιχούν στο 70% του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος και των θέσεων εργασίας στα περισσότερα κράτη μέλη, αυτός ο κατακερματισμός της εσωτερικής αγοράς επιδρά αρνητικά στην ευρωπαϊκή οικονομία στο σύνολό της, και ιδίως στην ανταγωνιστικότητα των ΜΜΕ και τη μετακίνηση των εργαζόμενων, και εμποδίζει τους καταναλωτές να έχουν πρόσβαση σε μεγαλύτερη ποικιλία υπηρεσιών σε ανταγωνιστικές τιμές. Είναι σημαντικό να τονιστεί ότι ο τομέας των υπηρεσιών αποτελεί βασικό πεδίο απασχόλησης, ιδίως για τις γυναίκες, οι οποίες επομένως αναμένεται να επωφεληθούν τα μέγιστα από τις νέες δυνατότητες που προσφέρει η ολοκλήρωση της εσωτερικής αγοράς των υπηρεσιών. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο έχουν τονίσει ότι η εξάλειψη των νομικών εμποδίων στα οποία προσκρούει η δημιουργία μιας πραγματικής εσωτερικής αγοράς αποτελεί προτεραιότητα για την επίτευξη του στόχου που τέθηκε από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο της Λισαβόνας για βελτίωση της απασχόλησης και της κοινωνικής συνοχής και επίτευξη βιώσιμης οικονομικής ανάπτυξης, προκειμένου να καταστεί η Ευρωπαϊκή Ένωση, έως το 2010, η πιο ανταγωνιστική και δυναμική οικονομία που βασίζεται στη γνώση και προωθεί την απασχόληση, παγκοσμίως. Η εξάλειψη αυτών των εμποδίων , με την παράλληλη εξασφάλιση ενός ευρωπαϊκού κοινωνικού μοντέλου υψηλού επιπέδου, αποτελεί επομένως βασική προϋπόθεση για την υπέρβαση των δυσκολιών στις οποίες προσκρούει η υλοποίηση της στρατηγικής της Λισαβόνας και για την οικονομική ανάκαμψη της Ευρώπης, ιδίως από την άποψη της απασχόλησης και των επενδύσεων. Είναι επομένως σημαντικό να δημιουργηθεί μια ενιαία αγορά στον τομέα των υπηρεσιών, με σωστή ισορροπία μεταξύ του ανοίγματος της αγοράς και της διαφύλαξης των δημόσιων υπηρεσιών, των κοινωνικών δικαιωμάτων και των δικαιωμάτων των καταναλωτών .

(4) Συνεπώς, πρέπει να εξαλειφθούν τα εμπόδια που παρακωλύουν την ελευθερία εγκατάστασης των παρόχων υπηρεσιών στα κράτη μέλη και την ελεύθερη κυκλοφορία των υπηρεσιών μεταξύ των κρατών μελών και να παρασχεθεί στους αποδέκτες και στους παρόχους υπηρεσιών η ασφάλεια δικαίου την οποία χρειάζονται για να ασκήσουν στην πράξη τις δύο αυτές θεμελιώδεις ελευθερίες που κατοχυρώνονται στη συνθήκη. Δεδομένου ότι τα εμπόδια στην εσωτερική αγορά των υπηρεσιών επηρεάζουν τόσο τους φορείς που επιθυμούν να εγκατασταθούν σε άλλα κράτη μέλη όσο και εκείνους που παρέχουν μια υπηρεσία σε άλλο κράτος μέλος χωρίς να έχουν εγκατασταθεί στο κράτος αυτό, πρέπει να επιτρέπεται στον πάροχο υπηρεσιών να αναπτύσσει τις δραστηριότητές του στην εσωτερική αγορά είτε αφού εγκατασταθεί σε άλλο κράτος μέλος είτε εκμεταλλευόμενος την ελεύθερη κυκλοφορία των υπηρεσιών. Οι πάροχοι των υπηρεσιών πρέπει να είναι σε θέση να επιλέγουν μεταξύ αυτών των δύο ελευθεριών βάσει της αναπτυξιακής τους στρατηγικής για κάθε κράτος μέλος.

(5) Η εξάλειψη των εμποδίων αυτών δεν μπορεί να γίνει μόνο με την άμεση εφαρμογή των άρθρων 43 και 49 της συνθήκης, διότι, αφενός, η αντιμετώπιση κάθε περίπτωσης με κίνηση διαδικασιών επί παραβάσει κατά των εμπλεκόμενων κρατών μελών - ιδίως μετά τη διεύρυνση - θα ήταν εξαιρετικά πολύπλοκη για τα εθνικά και τα κοινοτικά όργανα και, αφετέρου, επειδή η άρση πολλών εμποδίων προϋποθέτει τον προηγούμενο συντονισμό των διαφόρων εθνικών νομικών συστημάτων, μεταξύ άλλων για την καθιέρωση της συνεργασίας των διοικητικών υπηρεσιών. Όπως έχουν διαπιστώσει το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο, η έκδοση μιας κοινοτικής νομοθετικής πράξης θα καταστήσει δυνατή τη δημιουργία μιας πραγματικής εσωτερικής αγοράς υπηρεσιών.

(6) Η παρούσα οδηγία καθιερώνει ένα γενικό νομικό πλαίσιο το οποίο θα καλύψει μεγάλη ποικιλία υπηρεσιών, ενώ παράλληλα θα λαμβάνει υπόψη τα ειδικά χαρακτηριστικά κάθε είδους δραστηριότητας ή επαγγέλματος και το αντίστοιχο κανονιστικό σύστημα. Το εν λόγω πλαίσιο βασίζεται σε μια δυναμική και επιλεκτική προσέγγιση, η οποία συνίσταται στην κατά προτεραιότητα εξάλειψη των εμποδίων που μπορούν εύκολα να αρθούν και, όσον αφορά τα υπόλοιπα εμπόδια, στη εφαρμογή μιας διαδικασίας αξιολόγησης, διαβούλευσης και εναρμόνισης για ειδικά ζητήματα, η οποία θα δώσει στα εθνικά συστήματα που διέπουν τις δραστηριότητες παροχής υπηρεσιών τη δυνατότητα να εκσυγχρονιστούν κατά τρόπο προοδευτικό και συντονισμένο, πράγμα ζωτικής σημασίας για να δημιουργηθεί, μέχρι το 2010, μια πραγματική εσωτερική αγορά υπηρεσιών. Πρέπει να προβλεφθεί ισορροπημένος συνδυασμός μέτρων, που να περιλαμβάνουν τη στοχοθετημένη εναρμόνιση, τη διοικητική συνεργασία, τη διάταξη περί ελεύθερης παροχής υπηρεσιών και την παρότρυνση για κατάρτιση κωδίκων δεοντολογίας για ορισμένα θέματα. Ο εν λόγω συντονισμός των εθνικών νομοθεσιών πρέπει να εξασφαλίζει υψηλό βαθμό νομικής ολοκλήρωσης στην Κοινότητα και υψηλό επίπεδο προστασίας για θέματα γενικού ενδιαφέροντος, ιδίως όσον αφορά την προστασία των καταναλωτών , που έχει ζωτική σημασία για την εξασφάλιση της αμοιβαίας εμπιστοσύνης μεταξύ των κρατών μελών. Η παρούσα οδηγία λαμβάνει επίσης υπόψη άλλους στόχους γενικού ενδιαφέροντος, όπως την προστασία του περιβάλλοντος, τη δημόσια ασφάλεια και τη δημόσια υγεία, καθώς και την ανάγκη συμμόρφωσης με το εργατικό δίκαιο.

(6a) Δεδομένου ότι οι στόχοι της προτεινόμενης δράσης, δηλαδή η εξάλειψη των εμποδίων που παρακωλύουν την ελευθερία εγκατάστασης των παρόχων υπηρεσιών στα κράτη μέλη και την ελεύθερη παροχή υπηρεσιών μεταξύ των κρατών μελών, είναι αδύνατον να επιτευχθούν επαρκώς από τα κράτη μέλη και δύνανται συνεπώς, λόγω της διάστασης της δράσης, να επιτευχθούν καλύτερα σε κοινοτικό επίπεδο, η Κοινότητα μπορεί να λάβει μέτρα, σύμφωνα με την αρχή της επικουρικότητας, όπως αυτή διατυπώνεται στο άρθρο 5 της συνθήκης. Σύμφωνα με την αρχή της αναλογικότητας, όπως διατυπώνεται στο εν λόγω άρθρο, η παρούσα οδηγία δεν υπερβαίνει τα αναγκαία όρια για την επίτευξη των στόχων αυτών.

(6β) Οι διατάξεις της παρούσας οδηγίας σχετικά με την ελευθερία εγκατάστασης και την ελεύθερη κυκλοφορία των υπηρεσιών πρέπει να εφαρμόζονται μόνο στο βαθμό που οι σχετικές δραστηριότητες είναι ανοικτές στον ανταγωνισμό και, επομένως, δεν υποχρεώνουν τα κράτη μέλη να ελευθερώσουν υπηρεσίες γενικού οικονομικού ενδιαφέροντος ή να ιδιωτικοποιήσουν δημόσιους φορείς παροχής των εν λόγω υπηρεσιών ή να καταργήσουν υφιστάμενα μονοπώλια για άλλες δραστηριότητες ή ορισμένες υπηρεσίες διανομής .

(6γ) Η παρούσα οδηγία δεν αφορά απαιτήσεις που διέπουν την πρόσβαση ορισμένων παρόχων υπηρεσιών σε δημόσιους πόρους. Οι απαιτήσεις αυτές περιλαμβάνουν ιδίως εκείνες που καθορίζουν τους όρους υπό τους οποίους οι πάροχοι υπηρεσιών δικαιούνται δημόσια χρηματοδότηση, συμπεριλαμβανομένων ειδικών συμβατικών όρων, και ιδίως των ποιοτικών προδιαγραφών που πρέπει να τηρούνται ως προϋπόθεση για την είσπραξη δημοσίων κονδυλίων, επί παραδείγματι για την παροχή κοινωνικών υπηρεσιών.

(6δ) Η παρούσα οδηγία δεν επηρεάζει τα μέτρα που λαμβάνουν τα κράτη μέλη, σύμφωνα με την κοινοτική νομοθεσία, για την προστασία ή την προώθηση της πολιτιστικής και γλωσσικής πολυμορφίας και του πλουραλισμού των μέσων ενημέρωσης, συμπεριλαμβανομένης και της χρηματοδότησής τους.

(6ε) Η παρούσα οδηγία αποσκοπεί στη δημιουργία ενός νομικού πλαισίου για να εξασφαλιστεί η ελευθερία εγκατάστασης και η ελεύθερη κυκλοφορία των υπηρεσιών μεταξύ των κρατών μελών και δεν εναρμονίζει ούτε θίγει το ποινικό δίκαιο. Επομένως, οι κανόνες του ποινικού δικαίου δεν θίγονται γενικά από την παρούσα οδηγία. Ωστόσο, τα κράτη μέλη δεν πρέπει να έχουν τη δυνατότητα να παρακάμπτουν τους κανόνες που θεσπίζει η παρούσα οδηγία και να περιορίζουν την ελεύθερη παροχή υπηρεσιών μέσω της εφαρμογής διατάξεων του ποινικού δικαίου που θίγουν συγκεκριμένα την πρόσβαση σε μια δραστηριότητα παροχής υπηρεσιών ή την άσκησή της.

(6στ) Είναι εξίσου σημαντικό να σεβαστεί πλήρως η παρούσα οδηγία τις κοινοτικές πρωτοβουλίες που βασίζονται στο άρθρο 137 της συνθήκης, με σκοπό την επίτευξη των στόχων του άρθρου 136 της συνθήκης, όσον αφορά την προώθηση της απασχόλησης και τη βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης και εργασίας.

(6ζ) Η παρούσα οδηγία δεν θίγει τους γενικούς και ειδικούς όρους απασχόλησης, όπως τις μέγιστες περιόδους εργασίας και τις ελάχιστες περιόδους ανάπαυσης, την ελάχιστη διάρκεια της ετήσιας άδειας μετ’ αποδοχών και τα ελάχιστα όρια μισθού, καθώς επίσης τους κανόνες για την υγεία, την ασφάλεια και την υγιεινή στην εργασία, ούτε επηρεάζει τις σχέσεις μεταξύ των κοινωνικών εταίρων, συμπεριλαμβανομένων των δικαιωμάτων διαπραγμάτευσης και σύναψης συλλογικών συμβάσεων, του δικαιώματος απεργίας και του δικαιώματος εργατικών κινητοποιήσεων, ούτε θίγει τις υπηρεσίες που παρέχονται από γραφεία εύρεσης προσωρινής εργασίας. Δεν θίγει επίσης την εθνική νομοθεσία των κρατών μελών στον τομέα της κοινωνικής ασφάλισης.

(6η) Η παρούσα οδηγία πρέπει να ερμηνεύεται κατά τρόπο που να συνδυάζει την άσκηση των θεμελιωδών δικαιωμάτων που αναγνωρίζονται στα κράτη μέλη και στο Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ενώσεως με τις θεμελιώδεις ελευθερίες που ορίζονται στα άρθρα 43 και 49 της συνθήκης. Στα ανωτέρω θεμελιώδη δικαιώματα περιλαμβάνεται, μεταξύ άλλων, το δικαίωμα εργατικών κινητοποιήσεων. Η παρούσα οδηγία πρέπει να ερμηνεύεται κατά τρόπο που να εξασφαλίζει την πλήρη άσκηση των ανωτέρω θεμελιωδών δικαιωμάτων και ελευθεριών.

(6θ) Η παρούσα οδηγία αφορά μόνο τους παρόχους υπηρεσιών οι οποίοι είναι εγκατεστημένοι σε κράτος μέλος και δεν καλύπτει τις εξωτερικές πτυχές. Δεν αφορά τις διαπραγματεύσεις που διεξάγονται στα πλαίσια διεθνών οργανισμών σχετικά με το εμπόριο υπηρεσιών, ιδίως στο πλαίσιο της GATS.

[Αιτιολογική σκέψη 7: διαγράφεται]

(7a) Η παρούσα οδηγία καλύπτει μόνο τις υπηρεσίες που παρέχονται έναντι οικονομικού ανταλλάγματος . Οι υπηρεσίες κοινής ωφέλειας δεν καλύπτονται από τον ορισμό που προβλέπεται στο άρθρο 50 της συνθήκης και, επομένως, δεν εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής της παρούσας οδηγίας. Οι υπηρεσίες γενικού οικονομικού ενδιαφέροντος είναι υπηρεσίες που παρέχονται έναντι οικονομικού ανταλλάγματος και, επομένως, περιλαμβάνονται στο πεδίο εφαρμογής της παρούσας οδηγίας. Ωστόσο, ορισμένες υπηρεσίες γενικού οικονομικού ενδιαφέροντος, όπως αυτές που μπορεί να υπάρχουν στον τομέα των μεταφορών, αποκλείονται από το πεδίο εφαρμογής της παρούσας οδηγίας, ενώ για ορισμένες άλλες υπηρεσίες γενικού οικονομικού ενδιαφέροντος, π.χ. για εκείνες που μπορεί να υπάρχουν στον τομέα των ταχυδρομικών υπηρεσιών, προβλέπεται παρέκκλιση από τη διάταξη περί ελεύθερης παροχής υπηρεσιών. Η π αρούσα οδηγία δεν αφορά τη χρηματοδότηση των υπηρεσιών γενικού οικονομικού ενδιαφέροντος και δεν καλύπτει τις ενισχύσεις που χορηγούνται από τα κράτη μέλη, ιδίως στον κοινωνικό τομέα, σύμφωνα με τους κοινοτικούς κανόνες περί ανταγωνισμού. Η παρούσα οδηγία δεν αφορά τη συνέχεια που θα δοθεί στη Λευκή Βίβλο της Επιτροπής για τις υπηρεσίες κοινής ωφέλειας.

[Αιτιολογική σκέψη 8: μεταφέρεται σε άλλο σημείο]

(9) Οι χρηματοοικονομικές υπηρεσίες πρέπει να αποκλειστούν από το πεδίο εφαρμογής της παρούσας οδηγίας, δεδομένου ότι οι δραστηριότητες αυτές αποτελούν αντικείμενο ειδικής κοινοτικής νομοθεσίας που έχει ως στόχο, όπως και η παρούσα οδηγία, τη δημιουργία μιας πραγματικής εσωτερικής αγοράς υπηρεσιών. Κατά συνέπεια, η εν λόγω εξαίρεση καλύπτει όλες τις χρηματοοικονομικές υπηρεσίες, όπως αυτές που αφορούν τράπεζες, πιστώσεις, ασφαλίσεις, συμπεριλαμβανομένων των αντασφαλίσεων, επαγγελματικές ή προσωπικές συντάξεις, χρεόγραφα, επενδύσεις, ταμεία, πληρωμές, συμβουλές επενδύσεων, συμπεριλαμβανομένων των υπηρεσιών που απαριθμούνται στο παράρτημα Ι της οδηγίας 2000/12/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου σχετικά με την ανάληψη και την άσκηση δραστηριότητας πιστωτικών ιδρυμάτων[5] .

(10) Λαμβανομένης υπόψη της έκδοσης, το 2002, μιας δέσμης νομοθετικών πράξεων σχετικά με τις υπηρεσίες και τα δίκτυα ηλεκτρονικών επικοινωνιών και τους συναφείς πόρους και υπηρεσίες, που καθιέρωσε ένα ρυθμιστικό πλαίσιο για τη διευκόλυνση της πρόσβασης στις δραστηριότητες αυτές εντός της εσωτερικής αγοράς, ιδίως με την κατάργηση των περισσότερων συστημάτων χωριστής αδειοδότησης, είναι αναγκαίο να αποκλειστούν τα ζητήματα που ρυθμίζονται από τις πράξεις αυτές από το πεδίο εφαρμογής της παρούσας οδηγίας.

(10a) Οι εξαιρέσεις από το πεδίο εφαρμογής για τα θέματα υπηρεσιών ηλεκτρονικών επικοινωνιών που καλύπτονται από τις οδηγίες 2002/19/ΕΚ [6] , 2002/20/ΕΚ [7] , 2002/21/ΕΚ [8] , 2002/22/ΕΚ [9] και 2002/58/ΕΚ [10] του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου πρέπει να ισχύουν όχι μόνο για τα ζητήματα που ρυθμίζονται ρητά στις εν λόγω οδηγίες, αλλά και για τα ζητήματα για τα οποία οι οδηγίες παρέχουν ρητά στα κράτη μέλη τη δυνατότητα θέσπισης μέτρων σε εθνικό επίπεδο .

(10β) Οι υπηρεσίες μεταφορών, συμπεριλαμβανομένων των αστικών συγκοινωνιών, των αγοραίων οχημάτων (ταξί), των ασθενοφόρων και των λιμενικών υπηρεσιών, αποκλείονται από το πεδίο εφαρμογής της παρούσας οδηγίας.

(10γ) Η εξαίρεση των υπηρεσιών υγειονομικής περίθαλψης καλύπτει τις ιατρικές και φαρμακευτικές υπηρεσίες που προσφέρονται από επαγγελματίες του τομέα της υγείας σε ασθενείς για την αξιολόγηση, διατήρηση ή αποκατάσταση της υγείας τους, όταν αυτές οι δραστηριότητες επιτρέπονται αποκλειστικά σε νομοθετικώς κατοχυρωμένα επαγγέλματα, στο κράτος μέλος στο οποίο παρέχονται οι ανωτέρω υπηρεσίες.

(10δ) Η παρούσα οδηγία δεν επηρεάζει την επιστροφή εξόδων υπηρεσιών υγειονομικής περίθαλψης που προσφέρονται σε κράτος μέλος διαφορετικό από εκείνο του οποίου είναι κάτοικος ο αποδέκτης της υπηρεσίας. Το θέμα αυτό εξετάσθηκε σε πολυάριθμες περιπτώσεις από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, το οποίο αναγνώρισε τα δικαιώματα των ασθενών. Είναι σημαντικό να αντιμετωπισθεί το εν λόγω ζήτημα σε άλλη κοινοτική πράξη, ώστε να επιτευχθεί μεγαλύτερη ασφάλεια δικαίου και σαφήνεια της νομοθεσίας, στο βαθμό που το θέμα αυτό δεν αντιμετωπίζεται ήδη στον κανονισμό (ΕΟΚ) αριθ. 1408/71 του Συμβουλίου για το συντονισμό των συστημάτων κοινωνικής ασφάλισης [11] .

(10ε) Οι οπτικοακουστικές υπηρεσίες, ανεξάρτητα από τον τρόπο μετάδοσής τους, συμπεριλαμβανομένης της μετάδοσής τους εντός κινηματογραφικών αιθουσών, πρέπει επίσης να αποκλειστούν από το πεδίο εφαρμογής της παρούσας οδηγίας. Επιπλέον, η οδηγία δεν εφαρμόζεται στις ενισχύσεις που χορηγούν τα κράτη μέλη στον οπτικοακουστικό τομέα οι οποίες καλύπτονται από τους κοινοτικούς κανόνες περί ανταγωνισμού.

(10στ) Οι δραστηριότητες τυχερών παιχνιδιών, συμπεριλαμβανομένων των λαχειοφόρων αγορών και των στοιχημάτων, πρέπει να αποκλειστούν από το πεδίο εφαρμογής της παρούσας οδηγίας, λαμβανομένου υπόψη του ειδικού χαρακτήρα των δραστηριοτήτων αυτών, που έχουν ως συνέπεια την εφαρμογή, από τα κράτη μέλη, πολιτικών που αφορούν τη δημόσια τάξη και την προστασία των καταναλωτών.

(10ζ) Η παρούσα οδηγία δεν θίγει την εφαρμογή του άρθρου 45 της συνθήκης, το οποίο αφορά ιδίως ορισμένες δραστηριότητες, συμβολαιογράφων και άλλων επαγγελμάτων, που συνδέονται με την εξουσία βεβαίωσης της γνησιότητας και πιστοποίησης.

(10η) Η παρούσα οδηγία δεν καλύπτει τις κοινωνικές υπηρεσίες που παρέχονται, στους τομείς της στέγασης, της παιδικής μέριμνας και της στήριξης οικογενειών και ατόμων που έχουν ανάγκη, από το κράτος ή από παρόχους υπηρεσιών στους οποίους το κράτος αναθέτει - σε εθνικό, περιφερειακό ή τοπικό επίπεδο - το στόχο της στήριξης εκείνων οι οποίοι έχουν ιδιαίτερη ανάγκη λόγω της ανεπάρκειας του οικογενειακού τους εισοδήματος ή της πλήρους ή μερικής έλλειψης αυτονομίας ή εκείνων που κινδυνεύουν να περιθωριοποιηθούν. Οι υπηρεσίες αυτές έχουν ουσιώδη σημασία για την εξασφάλιση των θεμελιωδών δικαιωμάτων ανθρώπινης αξιοπρέπειας και ακεραιότητας και αποτελούν εκδήλωση των αρχών της κοινωνικής συνοχής και αλληλεγγύης και δεν πρέπει να θιγούν από την παρούσα οδηγία.

(10θ) Η παρούσα οδηγία δεν αφορά τη χρηματοδότηση των κοινωνικών υπηρεσιών ούτε το σύστημα των ενισχύσεων που συνδέονται με τις εν λόγω υπηρεσίες. Δεν θίγει επίσης τα κριτήρια ή τους όρους που θέτουν τα κράτη μέλη για να διασφαλίσουν ότι οι κοινωνικές υπηρεσίες λειτουργούν πράγματι προς όφελος του δημοσίου συμφέροντος και της κοινωνικής συνοχής.

(11) Δεδομένου ότι η συνθήκη προβλέπει συγκεκριμένες νομικές βάσεις για τα φορολογικά ζητήματα και λαμβανομένων υπόψη των κοινοτικών πράξεων που έχουν ήδη εκδοθεί στον τομέα αυτόν, ο τομέας της φορολογίας πρέπει να αποκλειστεί από το πεδίο εφαρμογής της παρούσας οδηγίας.

[Αιτιολογική σκέψη 12: μεταφέρεται σε άλλο σημείο]

(13) Υπάρχει ήδη σημαντικός όγκος κοινοτικού δικαίου για τις δραστηριότητες παροχής υπηρεσιών . Η παρούσα οδηγία βασίζεται και, επομένως, συμπληρώνει το κοινοτικό κεκτημένο. Έχουν εντοπιστεί συγκρούσεις μεταξύ της παρούσας οδηγίας και άλλων κοινοτικών πράξεων, υπάρχει δε σχετική πρόβλεψη στην παρούσα οδηγία, ακόμη και μέσω παρεκκλίσεων. Ωστόσο, είναι ανάγκη να προβλεφθεί κανόνας για οποιεσδήποτε εναπομένουσες και εξαιρετικές περιπτώσεις κατά τις οποίες υφίσταται σύγκρουση μεταξύ της οδηγίας και διατάξεως άλλης κοινοτικής πράξης. Η ύπαρξη τέτοιας σύγκρουσης πρέπει να κρίνεται με γνώμονα τους κανόνες της συνθήκης που διέπουν το δικαίωμα εγκατάστασης και την ελεύθερη κυκλοφορία των υπηρεσιών. Η σύγκρουση μεταξύ διατάξεως της οδηγίας και μελλοντικής κοινοτικής πράξης θα πρέπει να αποφεύγεται κατά την εκπόνηση και διαπραγμάτευση της σχετικής πράξης.

(13α) Η παρούσα οδηγία συνάδει και δεν θίγει την οδηγία 2005/36/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου σχετικά με την αναγνώριση των επαγγελματικών προσόντων[12]. Πραγματεύεται θέματα που δεν αφορούν τα επαγγελματικά προσόντα, π.χ. την ασφάλιση επαγγελματικής ευθύνης, τις εμπορικές επικοινωνίες, τις δραστηριότητες πολλαπλών ειδικοτήτων και τη διοικητική απλούστευση. Όσον αφορά την προσωρινή παροχή διασυνοριακών υπηρεσιών, μια παρέκκλιση από τη διάταξη περί ελεύθερης παροχής υπηρεσιών στην παρούσα οδηγία διασφαλίζει ότι δεν θίγεται ο Τίτλος ΙΙ, σχετικά με την ελεύθερη παροχή υπηρεσιών, της οδηγίας 2005/36/ΕΚ σχετικά με την αναγνώριση των επαγγελματικών προσόντων. Ως εκ τούτου, κανένα μέτρο το οποίο εφαρμόζεται στο κράτος μέλος στο οποίο παρέχεται η υπηρεσία δυνάμει της οδηγίας 2005/36/ΕΚ δεν θίγεται από τη διάταξη περί ελεύθερης παροχής υπηρεσιών.

(13β) Η παρούσα οδηγία συνάδει με τις άλλες κοινοτικές πρωτοβουλίες για τις υπηρεσίες, και ιδίως με εκείνες που αφορούν την ασφάλεια των υπηρεσιών. Συνάδει επίσης με τις άλλες πρωτοβουλίες στον τομέα της εσωτερικής αγοράς και με τις πρωτοβουλίες για την προστασία των καταναλωτών, όπως είναι η οδηγία 2005/29/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου για τις αθέμιτες εμπορικές πρακτικές[13] και ο κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 2006/2004 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου σχετικά με τη συνεργασία μεταξύ των εθνικών αρχών που είναι αρμόδιες για την επιβολή της νομοθεσίας για την προστασία των καταναλωτών (εφεξής: «κανονισμός σχετικά με τη συνεργασία σε θέματα προστασίας καταναλωτών»)[14].

(14) Οι υπηρεσίες που καλύπτονται από την παρούσα οδηγία αφορούν ευρύ φάσμα δραστηριοτήτων που εξελίσσεται διαρκώς, μεταξύ των οποίων συγκαταλέγονται: οι υπηρεσίες προς τις επιχειρήσεις, όπως είναι οι υπηρεσίες παροχής συμβουλών σε θέματα διοίκησης και διαχείρισης, οι υπηρεσίες πιστοποίησης και οι υπηρεσίες δοκιμών· οι υπηρεσίες διαχείρισης εγκαταστάσεων, συμπεριλαμβανομένης της συντήρησης γραφείων· οι υπηρεσίες διαφήμισης· οι υπηρεσίες προσλήψεων· και οι υπηρεσίες εμπορικών πρακτόρων. Οι υπηρεσίες που καλύπτονται είναι επίσης υπηρεσίες που παρέχονται συγχρόνως σε επιχειρήσεις και σε καταναλωτές, όπως είναι οι υπηρεσίες νομικών ή φορολογικών συμβούλων· οι υπηρεσίες που συνδέονται με ακίνητα, όπως υπηρεσίες μεσιτικών γραφείων· οι υπηρεσίες κατασκευαστικών εταιρειών, περιλαμβανομένων των υπηρεσιών αρχιτεκτόνων· το διανεμητικό εμπόριο· η οργάνωση εμπορικών εκθέσεων· η ενοικίαση αυτοκινήτων· τα ταξιδιωτικά γραφεία. Καλύπτονται ακόμη οι υπηρεσίες προς τους καταναλωτές, όπως είναι οι υπηρεσίες στον τομέα του τουρισμού, περιλαμβανομένων των ξεναγών, οι υπηρεσίες αναψυχής, τα αθλητικά κέντρα και τα πάρκα αναψυχής, και , στο βαθμό που δεν αποκλείονται από το πεδίο εφαρμογής της οδηγίας, οι υπηρεσίες υποστήριξης κατ’ οίκον, όπως η παροχή βοήθειας σε ηλικιωμένα άτομα. Αυτές οι δραστηριότητες μπορεί να περιλαμβάνουν υπηρεσίες για τις οποίες ο πάροχος πρέπει να είναι κοντά στον αποδέκτη, υπηρεσίες που συνεπάγονται τη μετακίνηση του παρόχου ή του αποδέκτη, καθώς και υπηρεσίες που μπορούν να παρασχεθούν από απόσταση ή μέσω του Διαδικτύου.

[Αιτιολογική σκέψη 15: διαγράφεται]

(16) Σύμφωνα με τη νομολογία του Δικαστηρίου, η εκτίμηση του αν ορισμένες δραστηριότητες, και ιδίως δραστηριότητες που χρηματοδοτούνται από δημόσιους πόρους ή που παρέχονται από δημόσιους φορείς, αποτελούν «υπηρεσία» πρέπει να γίνεται κατά περίπτωση, με βάση το σύνολο των χαρακτηριστικών τους, και ιδίως με βάση τον τρόπο με τον οποίο παρέχονται, οργανώνονται και χρηματοδοτούνται στο οικείο κράτος μέλος. Το Δικαστήριο έχει αποφανθεί ότι το ουσιώδες χαρακτηριστικό της αμοιβής έγκειται στο γεγονός ότι η αμοιβή αποτελεί το αντάλλαγμα για τις αντίστοιχες υπηρεσίες και έχει αναγνωρίσει ότι το χαρακτηριστικό της αμοιβής δεν υπάρχει στην περίπτωση δραστηριοτήτων που εκτελούνται, χωρίς οικονομικά ανταλλάγματα, από το κράτος ή για λογαριασμό του κράτους στο πλαίσιο της αποστολής του στον κοινωνικό, πολιτιστικό, εκπαιδευτικό και δικαστικό τομέα, όπως η παροχή μαθημάτων στο πλαίσιο του εθνικού εκπαιδευτικού συστήματος ή η διαχείριση προγραμμάτων κοινωνικής ασφάλισης που δεν ενέχουν οικονομική δραστηριότητα. Η πληρωμή ενός ποσού από τους αποδέκτες, π.χ. η καταβολή διδάκτρων ή τελών εγγραφής από σπουδαστές, με σκοπό κάποια συμμετοχή στα λειτουργικά έξοδα του συστήματος, δεν συνιστά από μόνη της αμοιβή, διότι η υπηρεσία εξακολουθεί να χρηματοδοτείται κατά βάση από δημόσια κεφάλαια. Επομένως, αυτές οι δραστηριότητες δεν καλύπτονται από τον ορισμό της υπηρεσίας του άρθρου 50 της συνθήκης και, κατά συνέπεια, δεν εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής της παρούσας οδηγίας.

(16α) Οι μη κερδοσκοπικές ερασιτεχνικές αθλητικές δραστηριότητες έχουν μεγάλη σημασία από κοινωνική άποψη. Συχνά επιδιώκουν εξ ολοκλήρου κοινωνικούς ή ψυχαγωγικούς στόχους. Επομένως, είναι δυνατόν να μην αποτελούν οικονομικές δραστηριότητες κατά την έννοια του κοινοτικού δικαίου και να μην εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής της παρούσας οδηγίας.

[Αιτιολογική σκέψη 17: μεταφέρεται σε άλλο σημείο]

(18) Η έννοια του «παρόχου υπηρεσιών» καλύπτει κάθε φυσικό πρόσωπο που έχει την ιθαγένεια κράτους μέλους ή κάθε νομικό πρόσωπο που ασκεί δραστηριότητα παροχής υπηρεσιών στο πλαίσιο είτε της ελευθερίας εγκατάστασης είτε της ελεύθερης κυκλοφορίας των υπηρεσιών. Επομένως, η έννοια του παρόχου υπηρεσιών δεν περιορίζεται σε περιπτώσεις διασυνοριακής παροχής των υπηρεσιών στο πλαίσιο της ελεύθερης κυκλοφορίας των υπηρεσιών, αλλά καλύπτει επίσης περιπτώσεις στις οποίες οι φορείς εγκαθίστανται σε ένα κράτος μέλος προκειμένου να επεκτείνουν τις δραστηριότητες τους στο κράτος αυτό. Από την άλλη πλευρά, η έννοια του παρόχου δεν καλύπτει τα υποκαταστήματα εταιρειών τρίτων χωρών σε κράτος μέλος, καθόσον, σύμφωνα με το άρθρο 48 της συνθήκης, η ελευθερία εγκατάστασης και η ελεύθερη κυκλοφορία των υπηρεσιών ισχύουν μόνο για τις εταιρείες που έχουν συσταθεί σύμφωνα με τη νομοθεσία ενός κράτους μέλους και έχουν την καταστατική τους έδρα, την κεντρική διοίκηση ή την κύρια εγκατάστασή τους εντός της Κοινότητας. Η έννοια του αποδέκτη καλύπτει επίσης τους υπηκόους τρίτων χωρών που επωφελούνται ήδη από δικαιώματα που τους παρέχουν κοινοτικές πράξεις όπως ο κανονισμός (ΕΟΚ) αριθ. 1408/71[15], η οδηγία 2003/109/ΕΚ[16], ο κανονισμός (ΕΚ) 859/2003[17] και η οδηγία 2004/38/ΕΚ[18]. Επιπλέον, τα κράτη μέλη έχουν τη δυνατότητα να επεκτείνουν την έννοια του αποδέκτη και σε άλλους υπηκόους τρίτων χωρών που είναι παρόντες στην επικράτειά τους.

(18α) Ο προσδιορισμός του τόπου εγκατάστασης του παρόχου των υπηρεσιών πρέπει να γίνεται βάσει της νομολογίας του Δικαστηρίου, σύμφωνα με την οποία η έννοια της εγκατάστασης συνεπάγεται την επ' αόριστον ουσιαστική άσκηση οικονομικής δραστηριότητας μέσω μιας μόνιμης εγκατάστασης. Αυτή η προϋπόθεση μπορεί να πληρούται επίσης όταν μια εταιρία ιδρύεται για ορισμένη περίοδο ή όταν ενοικιάζει το κτίριο ή την εγκατάσταση μέσω της οποίας επιδιώκει τη δραστηριότητά της. Μπορεί επίσης να πληρούται όταν ένα κράτος μέλος χορηγεί άδειες περιορισμένης μόνο διάρκειας για συγκεκριμένη υπηρεσία. Η εγκατάσταση δεν είναι ανάγκη να έχει τη μορφή θυγατρικής, υποκαταστήματος ή πρακτορείου, αλλά μπορεί να αποτελείται από ένα γραφείο που το διαχειρίζεται το προσωπικό του παρόχου ή ένα πρόσωπο ανεξάρτητο μεν, αλλά εξουσιοδοτημένο να ενεργεί σε μόνιμη βάση για την επιχείρηση, όπως θα συνέβαινε στην περίπτωση πρακτορείου. Σύμφωνα με τον ορισμό αυτό, που προϋποθέτει την ταυτόχρονη άσκηση οικονομικής δραστηριότητας στον τόπο εγκατάστασης του παρόχου υπηρεσιών, μόνο η ύπαρξη γραμματοκιβωτίου δεν συνιστά εγκατάσταση. Αν υπάρχουν περισσότεροι του ενός τόποι εγκατάστασης του ίδιου φορέα, είναι σημαντικό να προσδιοριστεί από ποιο τόπο εγκατάστασης παρέχεται η εν λόγω υπηρεσία. Αν είναι δύσκολο να προσδιοριστεί από ποιο τόπο εγκατάστασης παρέχεται η υπηρεσία, ως τόπος εγκατάστασης θεωρείται ο τόπος όπου ο πάροχος των υπηρεσιών έχει το κέντρο των δραστηριοτήτων του που χετίζονται με την υπηρεσία αυτή.

(18β) Οι διατάξεις της συνθήκης σχετικά με την εγκατάσταση επιτρέπουν στους οικονομικούς φορείς να επιλέγουν τη νομική μορφή που θεωρούν κατάλληλη για την άσκηση της δραστηριότητάς τους. Κατά συνέπεια, ως «νομικά πρόσωπα» κατά την έννοια της συνθήκης νοούνται όλες οι οντότητες που ιδρύονται σύμφωνα με τη νομοθεσία κράτους μέλους ή διέπονται από αυτήν, ανεξάρτητα από τη νομική μορφή τους.

[Αιτιολογική σκέψη 19: μεταφέρεται σε άλλο σημείο]

(20) Η έννοια του «συστήματος αδειοδότησης» καλύπτει, μεταξύ άλλων, τις διοικητικές διαδικασίες βάσει των οποίων χορηγούνται άδειες, εγκρίσεις ή παραχωρήσεις, καθώς επίσης και την υποχρέωση του προσώπου που επιθυμεί να ασκήσει τη δραστηριότητα να γίνει μέλος επαγγελματικού οργάνου ή να εγγραφεί σε σχετικό μητρώο ή βάση δεδομένων, να διοριστεί επίσημα σε κάποιο όργανο ή να αποκτήσει επαγγελματική κάρτα που να πιστοποιεί την ιδιότητά του ως μέλους συγκεκριμένου επαγγελματικού κλάδου. Η χορήγηση άδειας μπορεί να προκύπτει όχι μόνο από επίσημη αλλά και από σιωπηρή απόφαση, για παράδειγμα σε περίπτωση μη απάντησης της αρμόδιας αρχής ή όταν ο ενδιαφερόμενος πρέπει να αναμένει ειδοποίηση παραλαβής της δήλωσής του για να αρχίσει τη δραστηριότητά του ή για να την ασκεί νομίμως.

(20α) Η έννοια των επιτακτικών λόγων δημόσιου συμφέροντος στους οποίους αναφέρονται ορισμένες διατάξεις της παρούσας οδηγίας αναπτύχθηκε σταδιακά από το Δικαστήριο στο πλαίσιο της νομολογίας του για τα άρθρα 43 και 49 της συνθήκης και ενδέχεται να εξακολουθήσει να εξελίσσεται. Η εν λόγω έννοια, όπως αναγνωρίζεται στη νομολογία του Δικαστηρίου, καλύπτει τουλάχιστον τους εξής λόγους: δημόσια τάξη, δημόσια ασφάλεια και δημόσια υγεία, κατά την έννοια των άρθρων 46 και 55 της συνθήκης· διατήρηση της κοινωνικής τάξης· στόχοι κοινωνικής πολιτικής· προστασία των αποδεκτών των υπηρεσιών· προστασία των καταναλωτών· προστασία των εργαζομένων, συμπεριλαμβανομένης και της κοινωνικής προστασίας των εργαζομένων· διατήρηση της χρηματοοικονομικής ισορροπίας του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης· πρόληψη της απάτης· πρόληψη του αθέμιτου ανταγωνισμού· προστασία του περιβάλλοντος και του αστικού περιβάλλοντος, συμπεριλαμβανομένης και της χωροταξίας πόλεων και υπαίθρου· προστασία των πιστωτών· διασφάλιση της χρηστής απονομής της δικαιοσύνης· οδική ασφάλεια· προστασία της διανοητικής ιδιοκτησίας· στόχοι πολιτιστικής πολιτικής, συμπεριλαμβανομένης και της διασφάλισης της ελευθερίας έκφρασης διαφόρων στοιχείων και ιδίως των κοινωνικών, πολιτιστικών, θρησκευτικών και φιλοσοφικών αξιών της κοινωνίας· διατήρηση της πολυφωνίας του Τύπου και προώθηση της εθνικής γλώσσας· διατήρηση της εθνικής ιστορικής και καλλιτεχνικής κληρονομιάς και κτηνιατρική πολιτική.

[Αιτιολογική σκέψη 21: διαγράφεται]

(21α) Οι κανόνες που σχετίζονται με τις διοικητικές διαδικασίες δεν αποσκοπούν στην εναρμόνισή τους αλλά στην άρση των υπερβολικά επαχθών απαιτήσεων, διαδικασιών και διατυπώσεων αδειοδότησης που παρεμποδίζουν την ελευθερία εγκατάστασης και, συνεπώς, τη δημιουργία νέων επιχειρήσεων παροχής υπηρεσιών.

(22) Μια από τις σημαντικότερες δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι επιχειρήσεις, και ιδίως οι ΜΜΕ, για την πρόσβαση σε δραστηριότητες παροχής υπηρεσιών και την άσκησή τους συνίσταται στην πολυπλοκότητα, τη διάρκεια και τη νομική ασάφεια των διοικητικών διαδικασιών. Για το λόγο αυτό, στα πρότυπα ορισμένων πρωτοβουλιών που έχουν αναληφθεί σε κοινοτικό και σε εθνικό επίπεδο με στόχο τον εκσυγχρονισμό και την υιοθέτηση ορθών διοικητικών πρακτικών, πρέπει να καθιερωθούν αρχές διοικητικής απλούστευσης, μεταξύ άλλων με τη συντονισμένη, σε κοινοτικό επίπεδο, θέσπιση ενός συστήματος ενιαίων κέντρων εξυπηρέτησης, με τον περιορισμό της υποχρέωσης για εκ των προτέρων απόκτηση άδειας στις περιπτώσεις στις οποίες αυτό είναι απολύτως αναγκαίο, καθώς και με τη θέσπιση της αρχής της σιωπηρής έγκρισης εκ μέρους των αρμόδιων αρχών μετά την πάροδο ορισμένης προθεσμίας. Ο εν λόγω εκσυγχρονισμός, εξασφαλίζοντας ταυτόχρονα την τήρηση των απαιτήσεων περί διαφάνειας και επικαιροποίησης των πληροφοριών όσον αφορά τους παρόχους υπηρεσιών, αποσκοπεί στην εξάλειψη των καθυστερήσεων, των δαπανών και των αντικινήτρων που προκύπτουν, π.χ., από την ύπαρξη μη αναγκαίων ή υπερβολικά περίπλοκων και δαπανηρών διαδικασιών, από την αλληλεπικάλυψη ενεργειών, από τις γραφειοκρατικές διατυπώσεις κατά την υποβολή εγγράφων, από τις αυθαιρεσίες των αρμόδιων φορέων, από τα ατέρμονα ή υπερβολικά μεγάλα χρονικά διαστήματα που πρέπει να περιμένει ο ενδιαφερόμενος για να λάβει απάντηση, από την περιορισμένη διάρκεια ισχύος των αδειών που χορηγούνται και από τις δυσανάλογες δαπάνες και ποινές. Οι πρακτικές αυτές δημιουργούν σοβαρότατα αντικίνητρα για τους παρόχους υπηρεσιών που επιθυμούν να επεκτείνουν τις δραστηριότητές τους σε άλλα κράτη μέλη και καθιστούν αναγκαίο το συντονισμένο εκσυγχρονισμό στο πλαίσιο της διευρυμένης εσωτερικής αγοράς των είκοσι πέντε κρατών μελών.

( 22α) Τα κράτη μέλη θα πρέπει να καθιερώσουν, όπου ενδείκνυται, έντυπα εναρμονισμένα σε κοινοτικό επίπεδο, που θα καταρτιστούν από την Επιτροπή και τα οποία θα χρησιμεύουν ως ισοδύναμα πιστοποιητικών, βεβαιώσεων ή άλλων εγγράφων σε σχέση με την εγκατάσταση.

(22β) Όταν εξετάζουν αν απαιτείται απλούστευση των διαδικασιών και διατυπώσεων, τα κράτη μέλη μπορούν ιδίως να λαμβάνουν υπόψη την αναγκαιότητα, τον αριθμό, την ενδεχόμενη αλληλεπικάλυψη, το κόστος, τη σαφήνεια, την ευχέρεια πρόσβασης στις διαδικασίες αυτές καθώς και τις καθυστερήσεις και πρακτικές δυσχέρειες που θα μπορούσαν να δημιουργήσουν για τον ενδιαφερόμενο πάροχο υπηρεσιών.

(23) Για να διευκολυνθεί η πρόσβαση σε δραστηριότητες παροχής υπηρεσιών και η άσκησή τους στην εσωτερική αγορά, πρέπει σε όλα τα κράτη μέλη να τεθεί ο κοινός στόχος της διοικητικής απλούστευσης και να προβλεφθούν διατάξεις όσον αφορά, μεταξύ άλλων, τα ενιαία κέντρα εξυπηρέτησης , το δικαίωμα πληροφόρησης, τις διαδικασίες ηλεκτρονικής διεκπεραίωσης και την κατάρτιση ενός πλαισίου για τα συστήματα αδειοδότησης. Άλλα μέτρα που λαμβάνονται σε εθνικό επίπεδο για την επίτευξη του στόχου αυτού μπορούν να συνίστανται στη μείωση του αριθμού των διαδικασιών και των διατυπώσεων που εφαρμόζονται στις δραστηριότητες παροχής υπηρεσιών και στον περιορισμό των εν λόγω διαδικασιών και διατυπώσεων σε εκείνες οι οποίες είναι απαραίτητες για την επίτευξη στόχου γενικού συμφέροντος και δεν αλληλεπικαλύπτονται μεταξύ τους από την άποψη του περιεχομένου ή των σκοπών τους.

(24) Στο πλαίσιο της διοικητικής απλούστευσης, πρέπει να μην επιβάλλονται γενικές τυπικές απαιτήσεις, όπως είναι η απαίτηση για προσκόμιση πρωτότυπων εγγράφων, επικυρωμένων αντιγράφων η επικυρωμένης μετάφρασης, εκτός αν αυτό δικαιολογείται αντικειμενικά από επιτακτικό λόγο δημοσίου συμφέροντος, όπως είναι π.χ. η προστασία των εργαζομένων , η δημόσια υγεία, η προστασία του περιβάλλοντος ή η προστασία των καταναλωτών . Πρέπει επίσης να εξασφαλιστεί ότι μια άδεια παρέχει κανονικά πρόσβαση στη δραστηριότητα παροχής υπηρεσιών ή στην άσκησή της σε όλη την εθνική επικράτεια, εκτός αν δικαιολογείται αντικειμενικά από επιτακτικό λόγο δημοσίου συμφέροντος η έκδοση χωριστής άδειας για κάθε εγκατάσταση, π.χ. για κάθε νέο μεγάλο εμπορικό κέντρο, ή η έκδοση άδειας που περιορίζεται σε συγκεκριμένο τμήμα του εθνικού εδάφους .

(25) Πρέπει να προβλεφθούν ενιαία κέντρα εξυπηρέτησης που θα έχουν ως προορισμό να εξασφαλίζουν ότι κάθε πάροχος υπηρεσιών θα μπορεί να απευθύνεται σε ενιαίο φορέα για όλες τις διαδικασίες