EL    EL  ΕΠΙΤΡΟΠΗ  ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ  ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ  
Βρυξέλλες , 22.10.2004 
COM(2004) 718 τελικό  
2004/0251 (COD)   
Πρόταση  
Ο∆ΗΓΙΕΣ  ΤΟΥ  ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ  ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ  ΚΑΙ  ΤΟΥ  ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ   
για ορισ µένα θέµατα διαµεσολάβησης  σε αστικές  και εµπορικές  υποθέσεις  
{SEC(2004) 1314} 
(υποβληθείσα  από την Επιτροπή ) 
 
EL 2   EL ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΚΗ  ΕΚΘΕΣΗ  
1. ΠΕ∆ΙΟ  ΚΑΙ  ΣΤΟΧΟΙ  ΤΗΣ  ΠΡΟΤΑΣΗΣ  
1.1. Στόχος  
1.1.1. Καλύτερη  πρόσβαση  στη δικαιοσύνη  
Η καλύτερη  πρόσβαση  στη δικαιοσύνη  είναι  ένας από τους βασικούς  στόχους  της 
πολιτικής  της Ευρωπαϊκής  Ένωσης  για τη δηµιουργία  ενός χώρου  ελευθερίας , 
ασφάλειας  και δικαιοσύνης , στον  οποίο  τα άτοµα και οι επιχειρήσεις  δεν πρέπει  να 
εµποδίζονται  ή να αποθαρρύνονται  από την άσκηση  των δικαιω µάτων  τους λόγω  της 
ασυµβατότητας  ή της πολυπλοκότητας  των νοµικών  και διοικητικών  συστη µάτων  
στα κράτη  µέλη. Η έννοια  της πρόσβασης  στη δικαιοσύνη  πρέπει  στο συγκεκρι µένο 
πλαίσιο  να περιλα µβάνει  την προώθηση  της προσφυγής  σε δέουσες  διαδικασίες  
επίλυσης  των διαφορών  για τα άτοµα και τις επιχειρήσεις  και όχι µόνο την 
πρόσβαση  στο δικαστικό  σύστη µα.  
Η προτεινό µενη οδηγία  συµβάλει  στο συγκεκρι µένο στόχο  διευκολύνοντας  την 
πρόσβαση  στην  επίλυση  των διαφορών  µέσω δύο ειδών  διατάξεων : πρώτον , 
διατάξεις  που αποσκοπούν  να εξασφαλίσουν  ορθή  σχέση  µεταξύ  διαµεσολάβησης  
και δικαστικής  διαδικασίας , θεσπίζοντας  ελάχιστους  κοινούς  κανόνες  στην  
Κοινότητα  για σειρά  βασικών  θεµάτων  της πολιτικής  δικονο µίας. ∆εύτερον , 
παρέχοντας  τα απαραίτητα  εργαλεία  στα δικαστήρια  των κρατών  µελών  για να 
προωθήσουν  ενεργά  τη χρήση  της διαµεσολάβησης , χωρίς  εντούτοις  να 
καταστήσουν  τη διαµεσολάβηση  αναγκαστική  ή να τη συνδυάσου  µε ειδικές  
κυρώσεις .  
∆ιατάξεις  που αφορούν  τη διαδικασία  διαµεσολάβησης  ή το διορισ µό ή τη 
διαπίστευση  διαµεσολαβητών  έχουν  αποκλειστεί  από την πρόταση  οδηγίας . Έχοντας  
υπόψη  τις αντιδράσεις  στην  Πράσινη  Βίβλο  του 2002 και τις τρέχουσες  εξελίξεις  σε 
εθνικό  επίπεδο  δεν είναι  βέβαιο  ότι οι νοµοθετικές  διατάξεις  αποτελούν  την 
καλύτερη  λύση . Η Επιτροπή  δεν συµπεριέλαβε  στην  παρούσα  πρόταση  διατάξεις  
όσον  αφορά  τη διαδικασία  διαµεσολάβησης  και αντ’ αυτού  προτί µησε να 
ενθαρρύνει  πρωτοβουλίες  αυτορρύθ µισης και επιζητεί  να συνεχίσει  να πράττει  
τοιουτοτρόπως  µέσω της προτεινό µενης οδηγίας . 
Στις διαβουλεύσεις  για το προκαταρκτικό  σχέδιο  της παρούσας  πρότασης  οι 
περισσότερες  απαντήσεις  υποστήριζαν  τη συνολική  προσέγγιση  του σχεδίου  όσον  
αφορά  τόσο  τα καλυπτό µενα όσο και τα αποκλειό µενα θέµατα. Σε σύγκριση  µε το 
προκαταρκτικό  σχέδιο  επήλθαν  ορισµένες αλλαγές , κυρίως  του τεχνικού  χαρακτήρα , 
σε ορισµένες ειδικές  διατάξεις  και εξηγούνται  περαιτέρω  στο τµήµα 3.  
1.1.2. Υγιής  σχέση  µεταξύ  διαµεσολάβησης  και δικαστικής  διαδικασίας  σε αστικές  υποθέσεις  
Τα στοιχεία  που επελέγησαν  για την παρούσα  πρόταση  αποτελούν  ουσιαστικά  
θέµατα που δεν µπορούν  να αντιµετωπισθούν  ικανοποιητικά  µέσω λύσεων  µε βάση  
την αγορά . Αυτό  αφορά  κυρίως  τους κανόνες  πολιτικής  δικονο µίας που µπορούν  να 
έχουν  επιπτώσεις  στη χρήση  της διαµεσολάβησης  καθώς  και στην  
αποτελεσ µατικότητά  της. Η αλληλεπίδραση  µεταξύ  διαµεσολάβησης  και 
 
EL 3   EL παραδοσιακής  δικαστικής  διαδικασίας  µπορεί  να παρατηρηθεί  σε διάφορες  
περιπτώσεις  όπως  για παράδειγ µα: 
– τα µέρη προβλέπουν  να προσφύγουν  στη διαµεσολάβηση  αµέσως  µετά τη γένεση  
της διαφοράς  ως εναλλακτική  λύση  στην  υποβολή  αγωγής · εάν τα µέρη επιλέξουν  
να χρησι µοποιήσουν  τη διαµεσολάβηση  και αποτύχουν  να καταλήξουν  σε 
συµφωνία  διακανονισ µού, µετά το πέρας  της διαµεσολάβησης  κινείται  δικαστική  
διαδικασία ·  
– εάν επιτευχθεί  µέσω της διαµεσολάβησης  συµφωνία  διακανονισ µού, ένα από τα 
µέρη µπορεί  να παραλείψει  να εκπληρώσει  τη συµφωνία , ζητώντας  την έναρξη  
δικαστικής  διαδικασίας · 
– τα µέρη κινούν  δικαστική  διαδικασία  αµέσως  µετά τη γένεση  της διαφοράς , χωρίς  
να έχουν  (ακόµα) εξετάσει  τη δυνατότητα  διαµεσολάβησης . 
Προς  το παρόν  στη σχέση  µεταξύ  διαµεσολάβησης  και δικαστικής  διαδικασίας  
υπάρχουν  ορισµένα ασαφή  στοιχεία  που οφείλονται  στην  απουσία  εθνικών  
δικονο µικών  διατάξεων  ή στις διαφορές  που υφίστανται  µεταξύ  αυτών  των 
τελευταίων , στοιχεία  που γίνονται  ιδιαίτερα  εµφανή  στις καταστάσεις  που 
παρουσιάζουν  διασυνοριακά  χαρακτηριστικά . Ακόµα και αν η διαµεσολάβηση  
µπορεί  να αποτελεί  την πιο κατάλληλη  µορφή  επίλυσης  της διαφοράς  σε κάποια  
δεδοµένη περίπτωση  αυτές  οι ασάφειες  µπορούν  να ωθήσουν  τα µέρη να επιλέξουν  
την παραδοσιακή  δικαστική  διαδικασία . Ένα σταθερό  και προβλέψι µο νοµικό 
πλαίσιο  θα καταστήσει  τη διαµεσολάβηση  ισοδύνα µη της δικαστικής  διαδικασίας  
κατά  τρόπον  ώστε  οι παράγοντες  που αφορούν  τη συγκεκρι µένη διαφορά  να 
διαδρα µατίζουν  καθοριστικό  ρόλο  στην  επιλογή  των διαδίκων  όσον  αφορά  τη 
µέθοδο  επίλυσης  της διαφοράς . Ένα τέτοιο  πλαίσιο  θα συντελούσε  επίσης  στο να 
διατηρηθεί  η δυνατότητα  των µερών  να επιλύουν  τη διαφορά  τους µέσω δικαστικής  
διαδικασίας  ακόµα και αν έχει επιχειρηθεί  διαµεσολάβηση .  
1.1.3. Προώθηση  της χρήσης  της διαµεσολάβησης  
Η αξία την οποία  αντιπροσωπεύει  η αυξη µένη προσφυγή  στη διαµεσολάβηση  
έγκειται  κυρίως  στα προτερή µατα του ίδιου  του µηχανισ µού επίλυσης  της διαφοράς : 
είναι  ένας ταχύτερος , απλούστερος  και οικονο µικότερος  τρόπος  επίλυσης  των 
διαφορών , ο οποίος  επιτρέπει  να λαµβάνεται  υπόψη  ευρύτερη  κλίµακα συµφερόντων  
των µερών , µε µεγαλύτερη  πιθανότητα  επίτευξης  συµφωνίας  η οποία  θα τηρηθεί  
οικειοθελώς  και η οποία  εξασφαλίζει  τη φιλική  και σταθερή  σχέση  µεταξύ  τους. Η 
Επιτροπή  πιστεύει  ότι η διαµεσολάβηση  διαθέτει  ανεκ µετάλλευτο  δυνα µικό ως 
µέθοδος  επίλυσης  των διαφορών  και ως µέσο για την παροχή  πρόσβασης  στη 
δικαιοσύνη  στα άτοµα και στις επιχειρήσεις .  
Ο ρόλος  της Κοινότητας  στην  άµεση προώθηση  της διαµεσολάβησης  είναι  εντούτοις  
κατ’ ανάγκη  περιορισ µένος και το µόνο συγκεκρι µένο µέτρο για την προώθηση  της 
διαµεσολάβησης  που περιέχεται  στην  πρόταση  είναι  η υποχρέωση  των κρατών  
µελών  να επιτρέπουν  στα δικαστήρια  να προτείνουν  τη διαµεσολάβηση  στους  
διαδίκους . Η ορθή  σχέση  µεταξύ  διαµεσολάβησης  και δικαστικής  διαδικασίας  θα 
συµβάλει  εντούτοις  έµµεσα στην  έµµεση προώθηση  της διαµεσολάβησης . 
 
EL 4   EL Οι στόχοι  της παρούσας  πρότασης  δεν µπορούν  να επιδιωχθούν  µεµονωµένα χωρίς  
να ληφθεί  υπόψη  αυτή  ακριβώς  η παροχή  των υπηρεσιών  διαµεσολάβησης . Το 
ζήτηµα της ποιότητας  των υπηρεσιών  διαµεσολάβησης  πρέπει  ως εκ τούτου  να 
εξεταστεί  από κοινού  και σαν συνάρτηση  των άλλων  διατάξεων  της προτεινό µενης 
οδηγίας  οι οποίες  προϋποθέτουν  επαρκή  βαθµό αµοιβαίας  εµπιστοσύνης  µεταξύ  των 
κρατών  µελών  στις διασυνοριακές  καταστάσεις .  
1.1.4. Σχέση  µε τη διοργάνωση  των δικαστικών  συστη µάτων  των κρατών  µελών  
Ένα από τα συχνά  αναφερό µενα προτερή µατα της διαµεσολάβησης  συνίσταται  στο 
γεγονός  ότι η αυξη µένη χρήση  της µπορεί  να ελαφρύνει  την πίεση  που αντιµετωπίζει  
το δικαστικό  σύστη µα, µειώνοντας  τις συχνά  µακρές  προθεσ µίες για την εξέταση  
των υποθέσεων  και επιτρέποντας  ενδεχο µένως  την εξοικονό µηση δηµοσίων  πόρων . 
∆εδο µένου ότι προτεινό µενη οδηγία  επιδιώκει  να προωθήσει  τη χρήση  της 
διαµεσολάβησης , µπορεί  να έχει αληθώς  θετική  επίπτωση  υπ’ αυτή  την έννοια . Αυτό  
όµως δεν επιδιώκεται  σαν ανεξάρτητος  στόχος  για διάφορους  λόγους . Πρώτον , η 
διοργάνωση  του δικαστικού  συστή µατος αποτελεί  αποκλειστική  αρµοδιότητα  των 
κρατών  µελών . ∆εύτερον  και σηµαντικότερο  η διαµεσολάβηση  έχει αξία από µόνη 
της σαν µέθοδος  επίλυσης  των διαφορών , στην  οποία  οι πολίτες  και οι επιχειρήσεις  
µπορεί  να έχουν  εύκολη  πρόσβαση  και η οποία  αξίζει  να προωθηθεί  ανεξάρτητα  από 
τη δυνατότητά  της να µειώσει  την πίεση  του δικαστικού  συστή µατος. Η Επιτροπή  
δεν θεωρεί  τη διαµεσολάβηση  σαν εναλλακτική  λύση  προς  τις δικαστικές  
διαδικασίας · αποτελεί  µάλλον  µία από τις διάφορες  µεθόδους  επίλυσης  των 
διαφορών  τις οποίες  διαθέτει  η σύγχρονη  κοινωνία  και η οποία  µπορεί  ενδεχο µένως  
να είναι  πιο κατάλληλη  για ορισµένες διαφορές  αλλά  όχι αναγκαστικά  για όλες. 
Επιπλέον , πρέπει  να τονιστεί  ότι η ύπαρξη  εναλλακτικών  τρόπων  επίλυσης  των 
διαφορών  εν γένει  δεν µπορεί  µε κανένα  τρόπο  να άρει την υποχρέωση  των κρατών  
µελών  να διατηρούν  ένα αποτελεσ µατικό  και δίκαιο  νοµικό σύστη µα το οποίο  να 
ανταποκρίνεται  στις αξιώσεις  της ευρωπαϊκής  σύµβασης  ανθρωπίνων  δικαιω µάτων , 
η οποία  αποτελεί  ένα από τους κεντρικούς  πυλώνες  µιας δηµοκρατικής  κοινωνίας ..  
1.1.5. Αξιολόγηση  αντίκτυπου  
Πραγ µατοποιήθηκε  προκαταρτική  αξιολόγηση  του αντίκτυπου  της παρούσας  
πρότασης  στο πλαίσιο  της ετήσιας  στρατηγικής  πολιτικής  για το 2004. Η πρόταση  
δεν επελέγη  για εις βάθος  αξιολόγηση  του αντίκτυπου . Η προτεινό µενη οδηγία  
στοχεύει  να αυξήσει  τη χρήση  της διαµεσολάβησης  στην  ΕΕ, η οποία  θα έχει 
επωφελή  οικονο µικά αποτελέσ µατα µειώνοντας  το κόστος  συναλλαγών  για τους 
πολίτες  και τις επιχειρήσεις , µέσω ταχύτερης  και οικονο µικότερης  επίλυσης  των 
διαφορών . Η διαµεσολάβηση  µπορεί  επίσης  να συµβάλει  στην  εγκαθίδρυση  
σταθερότερου  οικονο µικού και κοινωνικού  κλίµατος διατηρώντας  τη σχέση  µεταξύ  
των µερών  µετά την επίλυση  της διαφοράς , σε αντίθεση  µε τα συχνά  αρνητικά  
αποτελέσ µατα που συνεπάγεται  η επίλυση  µιας διαφοράς  µέσω δικαστικής  
διαδικασίας . Η διαδικασία  διαβούλευσης  και άλλα  προπαρασκευαστικά  στάδια  
περιγράφονται  στο παράρτη µα. Από άποψη  πολιτικών  εναλλακτικών  λύσεων  η 
προτεινό µενη οδηγία  περιλα µβάνει  ουσιαστικά  κανόνες  πολιτικής  δικονο µίας και τα 
αποτελέσ µατα δεν µπορούν  να επιτευχθούν  µε κανένα  άλλο  νοµικό µέσο.  
 
EL 5   EL 1.2. Νοµική βάση  
Ο στόχος  και το περιεχό µενο της παρούσας  πρότασης  οδηγίας  εµπίπτει  στο πεδίο  
εφαρ µογής του άρθρου  65 ΣΕΚ  δεδοµένου ότι αφορά  κανόνες  πολιτικής  δικονο µίας, 
ενώ η διάταξη  για την ποιότητα  και την κατάρτιση  στο άρθρο  4 είναι  
συµπληρω µατική  προς  τις άλλες  διατάξεις . Η προτεινό µενη οδηγία  είναι  απαραίτητη  
για την ορθή  λειτουργία  της εσωτερικής  αγοράς  ενόψει  της ανάγκης  να 
εξασφαλιστεί  η πρόσβαση  σε µηχανισ µούς επίλυσης  των διαφορών  για τους πολίτες  
και τις επιχειρήσεις  που ασκούν  τις τέσσερις  ελευθερίες  και της ανάγκης  να 
εξασφαλιστεί  η ελευθερία  παροχής  και λήψης  υπηρεσιών  διαµεσολάβησης . 
Όπως  τονίστηκε  στην  περιγραφή  των στόχων  της πρότασης  η ανάγκη  κοινοτικής  
δράσης  στον  συγκεκρι µένο τοµέα απορρέει  από την ανάγκη  να υπάρχει  ασφάλεια  
δικαίου  καθόλη  τη διάρκεια  της διαφοράς  ανεξάρτητα  από την παρουσία  
διασυνοριακών  στοιχείων  σε οποιοδήποτε  στάδιο . Για να εξασφαλιστεί  ένα 
συνεκτικό  νοµικό πλαίσιο  είναι  ως εκ τούτου  απαραίτητο  να εξετασθούν  βασικά  
ζητήµατα της συνολικής  αλυσίδας  ενδεχό µενων  γεγονότων  που µπορούν  να 
προκύψουν  µετά τη γένεση  της διαφοράς , έχοντας  υπόψη  όλα τα πιθανά  ενεχό µενα 
σενάρια  (επιτυχία /αποτυχία  της διαµεσολάβησης , συµφωνία  διακανονισ µού 
τηρού µενη ή µη από τους διαδίκους , κλπ.). 
Στο πλαίσιο  των εναλλακτικών  τρόπων  επίλυσης  των διαφορών , η επίπτωση  των 
διασυνοριακών  στοιχείων  ενδέχεται  να είναι  µεγαλύτερη  από την περίπτωση  
εξέτασης  µέτρων  που αφορούν  µεµονωµένα τη δικαστική  διαδικασία , επειδή  πρέπει  
να ληφθούν  υπόψη  οι σχετικοί  παράγοντες  τόσο  κατά  το χρόνο  της διαµεσολάβησης  
όσο και σε κάθε  µεταγενέστερη  αστική  διαδικασία , συµπεριλα µβανο µένου του 
γεγονότος  ότι αυτοί  οι παράγοντες  µπορούν  να µεταβληθούν  στο εν τω µεταξύ . Για 
παράδειγ µα, τα διασυνοριακά  στοιχεία  µπορούν  να απορρέουν  από την κατοικία  ή 
τον τόπο  εγκατάστασης  ενός ή και των δύο µερών , από τον τόπο  της 
διαµεσολάβησης  ή από την έδρα  του αρµόδιου  δικαστηρίου . Η αποδοχή  της 
διαµεσολάβησης  µπορεί  από µόνη της να διέπεται  από δίκαιο  διαφορετικό  από 
εκείνο  που εφαρ µόζεται  στην  αρχική  έννοµη ή συµβατική  σχέση  µεταξύ  των µερών  
και η συµφωνία  διακανονισ µού που ακολουθεί  µπορεί  να διέπεται  από το δίκαιο  
τρίτης  χώρας . Ενδέχεται  η εν λόγω  συµφωνία  να πρέπει  να εκτελεστεί  επιπλέον  σε 
ένα άλλο  κράτος  µέλος, σε συνάρτηση  για παράδειγ µα από τον τόπο  όπου  
ευρίσκονται  τα αγαθά  του οφειλέτη  κατά  τη στιγµή της εκτέλεσης .  
∆εν θα ήταν  εντούτοις  εύλογο  να περιοριστεί  η έκταση  εφαρ µογής της πρότασης  µε 
µόνο στόχο  να εξαλειφθούν  τα εµπόδια  που δηµιουργούνται  από τα διασυνοριακά  
στοιχεία  ή να διευκολυνθεί  η επίλυση  µόνον  εκείνων  των διαφορών  που 
παρουσιάζουν  διασυνοριακό  στοιχείο , ανεξάρτητα  από τον ορισµό. 
Εξετάζοντας  το ενδεδειγ µένο της διαµεσολάβησης  ως τρόπου  επίλυσης  της 
συγκεκρι µένης διαφοράς , τα διασυνοριακά  στοιχεία  αντιπροσωπεύουν  µόνο µία από 
τις πολυάριθ µες συνθήκες  που πρέπει  να εξεταστούν . Οι υπόλοιπες  αφορούν  τόσο  
τον χαρακτήρα  της διαφοράς  και την ουσία  της υπόθεσης  όσο και τους παράγοντες  
που συνδέονται  µε το κόστος , τις προθεσ µίες και της προοπτικές  επιτυχίας . Η 
ενθάρρυνση  της προσφυγής  στη διαµεσολάβηση  στις περιπτώσεις  µόνο των 
διαφορών  που περιλα µβάνουν  διασυνοριακό  στοιχείο  θα ήταν  κατά  συνέπεια  
καταχρηστική  και θα δηµιουργούσε  τον κίνδυνο  διακρίσεων  επειδή  τα δικαστήρια  
θα πρότειναν  αυτή  τη λύση  σε ορισµένους  διαδίκους  µόνο σε συνάρτηση  µε τον 
 
EL 6   EL τόπο  κατοικίας  τους. Ένας  περιορισ µός αυτού  του είδους  θα σήµαινε αναµφίβολα  
ουσιαστική  µείωση  της πρακτικής  επίπτωσης  της προτεινό µενης οδηγίας . Η 
εξάρτηση  της ικανότητας  εφαρ µογής των κανόνων  πολιτικής  δικονο µίας που 
περιλα µβάνονται  στην  προτεινό µενη οδηγία  από την παρουσία  διασυνοριακών  
στοιχείων  θα οδηγούσε  µάλλον  σε αυξη µένη αβεβαιότητα  δικαίου . Ένας  τέτοιος  
περιορισ µός του πεδίο  εφαρ µογής θα άφηνε  εξάλλου  τη δυνατότητα  εφαρ µογής της 
οδηγίας  στα χέρια  των διαδίκων  οι οποίοι  θα µπορούσαν  να εισάγουν  διασυνοριακά  
στοιχεία  µε την επιλογή  διαµεσολαβητή  η δικαστηρίου  για να επωφεληθούν  από 
τους κανόνες  που θεσπίζονται  από την οδηγία .  
Η προτεινό µενη οδηγία  θα αποτελέσει  σηµαντικό  µέρος του νοµικού πλαισίου  των 
υπηρεσιών  διαµεσολάβησης  στην  Κοινότητα  όσον  αφορά  την ελευθερία  παροχής  
και λήψης  υπηρεσιών  σε άλλο  κράτος  µέλος. Ο περιορισ µός της έκτασης  εφαρ µογής 
της στις διασυνοριακές  καταστάσεις  θα συνεπαγόταν  τη δηµιουργία  δύο 
παράλληλων  νοµικών  καθεστώτων , δηλαδή  διαφορετικών  κανόνων  όσον  αφορά  την 
παροχή  και τη λήψη  υπηρεσιών  διαµεσολάβησης , µε κίνδυνο  να υπάρχουν  δυσµενείς  
διακρίσεις  τόσο  για τους χρήστες  όσο και τους παρόχους  αυτών  των υπηρεσιών . 
Αυτά  τα αποτελέσ µατα αντιτίθενται  τόσο  στις αρχές  της εσωτερικής  αγοράς  όσο και 
στις προσπάθειες  που έχουν  καταβληθεί  από την Κοινότητα  για να απλουστευθεί  το 
ρυθµιστικό  πλαίσιο  για τους ιδιώτες  και τις επιχειρήσεις . 
Συµπερασ µατικά , η Επιτροπή  θεωρεί  ότι η εισαγωγή  προϋπόθεσης  που να επιβάλει  
ρητά  την παρουσία  διασυνοριακών  επιπτώσεων  θα εµπόδιζε  την υλοποίηση  των 
στόχων  της προτεινό µενης οδηγίας  και θα έβλαπτε  την καλή  λειτουργία  της 
εσωτερικής  αγοράς . Η οδηγία  πρέπει  κατά  συνέπεια  να εφαρ µόζεται  σε όλες τις 
καταστάσεις  ανεξάρτητα  από την παρουσία  διασυνοριακών  στοιχείων  κατά  τη 
στιγµή της διαµεσολάβησης  ή της δικαστικής  διαδικασίας . 
1.3. Επικουρικότητα  και αναλογικότητα  
Λαµβάνοντας  υπόψη  την ανάγκη  ασφάλειας  δικαίου  και προβλεψι µότητας  στις 
καταστάσεις  που υπάρχει  σχέση  µεταξύ  διαµεσολάβησης  και δικαστικής  διαδικασίας  
µε την παρουσία  διασυνοριακού  στοιχείου  καθώς  και την ανάγκη  να εξασφαλιστεί  η 
καλή  λειτουργία  της εσωτερικής  αγοράς  κατά  την προσφορά  ή τη λήψη  υπηρεσιών  
διαµεσολάβησης , οι στόχοι  της παρούσας  πρότασης  δεν µπορούν  να επιτευχθούν  
επαρκώς  από τα κράτη  µέλη. Τα µέτρα που λαµβάνονται  σε κοινοτικό  επίπεδο  θα 
είναι  πιο αποτελεσ µατικά  από τις µεµονωµένες πρωτοβουλίες  κάθε  κράτους  µέλους  
για λόγους  συνοχής  και θέσπισης  ορισµένων  βασικών  ενιαίων  κανόνων  που θα 
ισχύουν  τόσο  στις διασυνοριακές  καταστάσεις  όσο και σε εθνική  κλίµακα.  
Οι διατάξεις  της παρούσας  πρότασης  δεν υπερβαίνουν  τα αναγκαία  όρια για την 
επίτευξη  των προβλεπό µενων  στόχων . Η οδηγία  επελέγη  ως το καλύτερα  
προσαρ µοσµένο µέσο επειδή  οι διατάξεις  της στοχεύουν  στην  επίτευξη  ορισµένων  
ειδικών  στόχων  αφήνοντας  στα κράτη  µέλη την επιλογή  των µέσων  για την επίτευξή  
τους. Η παρούσα  πρόταση  περιορίζεται  επίσης  στα προβλή µατα που µπορούν  να 
επιλυθούν  µόνο µέσω της νοµοθετικής  οδού  και αποκλείει  αντιθέτως  εκείνα  στα 
οποία  µπορεί  να δοθούν  λύσεις  µε βάση  την αγορά . 
 
EL 7   EL 2. ΠΛΑΙΣΙΟ  ΤΗΣ  ΠΡΟΤΑΣΗΣ , ∆ΙΑΒΟΥΛΕΥΣΗ  ΤΩΝ  ΕΝ∆ΙΑΦΕΡΟΜΕΝΩΝ  ΜΕΡΩΝ  ΚΑΙ  
ΣΧΟΛΙΑ  ΓΙΑ ΤΙΣ ΒΑΣΙΚΕΣ  ∆ΙΑΤΑΞΕΙΣ  
Πληροφορίες  σχετικά  µε αυτά  τα θέµατα περιλα µβάνονται  στο συνη µµένο έγγραφο  
εργασίας . 
 
EL 8   EL 2004/0251 (COD) 
Πρόταση  
Ο∆ΗΓΙΕΣ  ΤΟΥ  ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ  ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ  ΚΑΙ  ΤΟΥ  ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ   
για ορισ µένα θέµατα διαµεσολάβησης  σε αστικές  και εµπορικές  υποθέσεις  
ΤΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ  ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ  ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ  ΤΗΣ  ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ  
ΕΝΩΣΗΣ , 
Έχοντας  υπόψη : 
τη συνθήκη  για την ίδρυση  της Ευρωπαϊκής  Κοινότητας , και ιδίως  το άρθρο  61, στοιχεία  γ), 
καθώς  και το άρθρο  67, παράγραφος  5, δεύτερη  περίπτωση , 
την πρόταση  της Επιτροπής1, 
τη γνώµη της Οικονο µικής και Κοινωνικής  Επιτροπής2, 
∆ρώντας  σύµφωνα  µε τη διαδικασία  που ορίζεται  στο άρθρο  251 της Συνθήκης3, 
Εκτιµώντας  τα εξής: 
(1) Η Κοινότητα  όρισε  σαν στόχο  τη διατήρηση  και την ανάπτυξη  ενός χώρου  
ελευθερίας , ασφάλειας  και δικαιοσύνης , εντός  του οποίου  εξασφαλίζεται  η ελεύθερη  
κυκλοφορία  των ατόµων. Προς  το σκοπό  αυτό , η Κοινότητα  θεσπίζει  κυρίως  στον  
τοµέα της δικαστικής  συνεργασίας  σε αστικές  υποθέσεις  τα µέτρα που είναι  
απαραίτητα  για την καλή  λειτουργία  της εσωτερικής  αγοράς . 
(2) Το Ευρωπαϊκό  Συµβούλιο  του Τάµπερε της 15ης και 16ης Οκτωβρίου  1999 κάλεσε  τα 
κράτη  µέλη να δηµιουργήσουν , στο πλαίσιο  καλύτερης  πρόσβασης  στη δικαιοσύνη  
στην  Ευρώπη , εναλλακτικές  εξωδικαστικές  διαδικασίες . 
(3) Το Συµβούλιο  θέσπισε  συµπεράσ µατα για τους εναλλακτικούς  τρόπους  επίλυσης  των 
διαφορών  (ADR) σσύµφωνα  µε το αστικό  και εµπορικό  δίκαιο  το 2000 και δήλωσε  
ότι ο καθορισ µός βασικών  αρχών  στον  συγκεκρι µένο τοµέα αποτελεί  ουσιαστικό  
στάδιο  για να δοθεί  η δυνατότητα  επεξεργασίας  και καλής  λειτουργίας  εξωδικαστικών  
διαδικασιών  για την επίλυση  των διαφορών  σε αστικές  και εµπορικές  υποθέσεις  κατά  
τρόπον  ώστε  να απλουστευθεί  και να βελτιωθεί  η πρόσβαση  στη δικαιοσύνη . 
(4) Η Ευρωπαϊκή  Επιτροπή  παρουσίασε  το 2002 Πράσινη  Βίβλο , η οποία  προβαίνει  σε 
απολογισ µό της τρέχουσας  κατάστασης  όσον  αφορά  τους ADR στην  Ευρώπη  και 
                                                 
1 ΕΕ C , , σ.. . 
2 ΕΕ C , , σ.. . 
3 ΕΕ C , , σ.. . 
 
EL 9   EL ξεκίνησε  ευρεία  διαβούλευση  µε τα κράτη  µέλη και τους ενδιαφερο µένους  σχετικά  µε 
ενδεχό µενα µέτρα προοριζό µενα να ενθαρρύνουν  τη χρήση  της διαµεσολάβησης . 
(5) Ο στόχος  που συνίσταται  στην  εξασφάλιση  καλύτερης  πρόσβασης  στη δικαιοσύνη , ο 
οποίος  αποτελεί  µέρος της πολιτικής  της Ευρωπαϊκής  Ένωσης  για τη δηµιουργία  ενός 
χώρου  ελευθερίας , ασφάλειας  και δικαιοσύνης , θα πρέπει  να περιλα µβάνει  την 
πρόσβαση  στις δικαστικές  και εξωδικαστικές  µεθόδους  επίλυσης  των διαφορών . Η 
παρούσα  οδηγία  θα πρέπει  να συµβάλει  στην  καλή  λειτουργία  της εσωτερικής  αγοράς , 
κυρίως  όσον  αφορά  την παροχή  και τη λήψη  υπηρεσιών  διαµεσολάβησης . 
(6) Η διαµεσολάβηση  µπορεί  να προσφέρει  οικονο µική και ταχεία  εξωδικαστική  επίλυση  
των διαφορών  σε αστικές  και εµπορικές  υποθέσεις  µέσω διαδικασιών  
προσαρ µοσµένων  στις ανάγκες  των διαδίκων . Οι συµφωνίες  διακανονισ µού που 
επιτυγχάνονται  µέσω της διαµεσολάβησης  προσφέρονται  περισσότερο  για εκούσια  
εκτέλεση  και επιτρέπουν  να διατηρηθεί  φιλική  και βιώσι µη σχέση  µεταξύ  των µερών . 
Αυτά  τα προτερή µατα είναι  ακόµη πιο έντονα  στις καταστάσεις  που περιλα µβάνουν  
διασυνοριακά  στοιχεία .  
(7) Είναι  κατά  συνέπεια  απαραίτητο  να θεσπιστεί  νοµοθεσία -πλαίσιο , η οποία  να εξετάζει  
βασικά  ζητήµατα πολιτικής  δικονο µίας ειδικότερα , για να ενθαρρυνθεί  η περαιτέρω  
χρήση  της διαµεσολάβησης  και να εξασφαλιστεί  ότι οι διάδικοι  που προσφεύγουν  στη 
διαµεσολάβηση  µπορούν  να στηρίζονται  σε ένα προβλέψι µο νοµικό πλαίσιο .  
(8) Η παρούσα  οδηγία  πρέπει  να καλύπτει  τις διαδικασίες  στις οποίες  δύο ή περισσότερα  
µέρη σε µία διαφορά  επικουρούνται  από έναν διαµεσολαβητή  για να καταλήξουν  σε 
φιλικό  διακανονισ µό για την επίλυση  της διαφοράς , αλλά  αποκλείει  τις οιονεί  
δικαστικές  διαδικασίες  όπως  η διαιτησία , η παρέ µβαση  διαµεσολαβητή , οι 
καταγγελίες  καταναλωτών , οι αποφάσεις  εµπειρογνω µόνων  και οι διαδικασίες  στις 
οποίες  αρχές  εκδίδουν  τυπική  σύσταση , δεσµευτική  ή µη, όσον  αφορά  την επίλυση  
της διαφοράς . 
(9) Απαιτείται  ένας ελάχιστος  βαθµός συµβατότητας  των κανόνων  πολιτικής  δικονο µίας 
όσον  αφορά  το αποτέλεσ µα της διαµεσολάβησης  για την παραγραφή  και τον τρόπο  µε 
τον οποίο  προστατεύεται  ο εµπιστευτικός  χαρακτήρας  της διαµεσολάβησης  σε κάθε  
µεταγενέστερη  δικαστική  διαδικασία . Η δυνατότητα  την οποία  έχει το δικαστήριο  να 
παραπέ µπει τα µέρη σε διαµεσολάβηση  θα πρέπει  εξίσου  να καλυφθεί , διατηρώντας  
ταυτόχρονα  την αρχή  σύµφωνα  µε την οποία  η διαµεσολάβηση  αποτελεί  εκούσια  
διαδικασία . 
(10) Η διαµεσολάβηση  δεν πρέπει  να θεωρείται  ως δευτερεύουσα  λύση  σε σχέση  µε τη 
δικαστική  διαδικασία  λόγω  του ότι η εκτέλεση  των συµφωνιών  διακανονισ µού 
εξαρτάται  από την καλή  θέληση  των µερών . Είναι  κατά  συνέπεια  απαραίτητο  να 
εξασφαλιστεί  ότι όλα τα κράτη  µέλη καθιερώνουν  διαδικασία  µε την οποία  µια 
συµφωνία  διακανονισ µού µπορεί  να επικυρωθεί  µε δικαστική  ή άλλη  απόφαση  ή µε 
έγκυρο  έγγραφο  δικαστηρίου  ή δηµόσιας  αρχής . 
(11) Μια τέτοια  δυνατότητα  θα επιτρέψει  την αναγνώριση  και την εκτέλεση  των 
συµφωνιών  διακανονισ µού σε όλη την Ένωση , υπό τις προϋποθέσεις  που ορίζονται  
από τις κοινοτικές  πράξεις  που διέπουν  την αµοιβαία  αναγνώριση  και εκτέλεση  των 
δικαστικών  και άλλων  αποφάσεων . 
 
EL 10   EL (12) Για να εξασφαλιστεί  η απαραίτητη  εµπιστοσύνη  µεταξύ  των κρατών  µελών  κατά  την 
τήρηση  του απορρήτου , την αναστολή  των προθεσ µιών παραγραφής  καθώς  και την 
αναγνώριση  και την εκτέλεση  των συµφωνιών  διακανονισ µού, πρέπει  να τεθούν  σε 
εφαρ µογή αποτελεσ µατικοί  µηχανισ µοί ελέγχου  της ποιότητας  όσον  αφορά  την 
παροχή  των υπηρεσιών  διαµεσολάβησης  και την κατάρτιση  των διαµεσολαβητών .  
(13) Αυτοί  οι µηχανισ µοί και αυτά  τα µέτρα, τα οποία  θα καθοριστούν  από τα κράτη  µέλη 
και µπορούν  να συµπεριλα µβάνουν  την προσφυγή  σε λύσεις  µε βάση  την αγορά , θα 
πρέπει  να φροντίζουν  να διατηρούν  την ευελιξία  της διαδικασίας  διαβούλευσης  και 
την αυτονο µία των µερών . Η Επιτροπή  θα ενθαρρύνει  αυτορρυθ µιστικά  µέτρα σε 
κοινοτικό  επίπεδο  µέσω, για παράδειγ µα, της επεξεργασίας  ενός ευρωπαϊκού  κώδικα  
δεοντολογίας  σχετικά  µε τα ουσιαστικά  ζητήµατα της διαδικασίας  διαµεσολάβησης . 
(14) Στον  τοµέα της προστασίας  του καταναλωτή , η Επιτροπή  θέσπισε  το 2001 σύσταση4 η 
οποία  θεσπίζει  τα ελάχιστα  κριτήρια  ποιότητας  τα οποία  πρέπει  να προσφέρουν  στους  
χρήστες  τους οι εξωδικαστικές  αρχές  που είναι  επιφορτισ µένες µε τη συναινετική  
επίλυση  καταναλωτικών  διαφορών . Είναι  ευκταία  η τήρηση  των αρχών  από κάθε  
διαµεσολαβητή  ή κάθε  οργανισ µό καλυπτό µενο από την εν λόγω  σύσταση . Για να 
εξασφαλιστεί  η διάδοση  πληροφοριών  σχετικά  µε αυτές  τις αρχές , η Επιτροπή  
δηµιουργεί  µια βάση  δεδοµένων  των εξωδικαστικών  συστη µάτων  τα οποία  
θεωρούνται  από τα κράτη  µέλη ότι συµµορφώνονται  µε τις αρχές  της σύστασης . 
(15) Η παρούσα  οδηγία  τηρεί  τα θεµελιώδη  δικαιώ µατα και τις αρχές  που αναγνωρίζονται  
ιδιαίτερα  από τον Χάρτη  θεµελιωδών  δικαιω µάτων  της Ευρωπαϊκής  Ένωσης . 
Φροντίζει  ειδικότερα  να εξασφαλίσει  την πλήρη  τήρηση  του δικαιώ µατος δίκαιης  
δίκης  που αναγνωρίζεται  από το άρθρο  47 του εν λόγω  Χάρτη . 
(16) ∆εδο µένου ότι οι στόχοι  της παρούσας  οδηγίας  είναι  αδύνατον  να επιτευχθούν  
επαρκώς  από τα κράτη  µέλη και µπορούν  συνεπώς , λόγω  των διαστάσεων  και των 
αποτελεσ µάτων  της προβλεπό µενης δράσης , να επιτευχθούν  καλύτερα  σε κοινοτικό  
επίπεδο , η Κοινότητα  µπορεί  να θεσπίσει  µέτρα σύµφωνα  µε την αρχή  της 
επικουρικότητας  που ορίζεται  στο άρθρο  5 της Συνθήκης . Σύµφωνα  µε την αρχή  της 
αναλογικότητας , που ορίζεται  στο συγκεκρι µένο άρθρο , η παρούσα  οδηγία  δεν 
υπερβαίνει  τα αναγκαία  όρια για την επίτευξη  των στόχων  της. 
(17) [Σύµφωνα  µε το άρθρο  3 του πρωτοκόλλου  για τη θέση  του Ηνωµένου Βασιλείου  και 
της Ιρλανδίας , που προσαρτάται  στη συνθήκη  για την Ευρωπαϊκή  Ένωση  και στη 
συνθήκη  για την ίδρυση  της Ευρωπαϊκής  Κοινότητας , το Ηνωµένο Βασίλειο  και η 
Ιρλανδία  γνωστοποίησαν  την επιθυ µία τους να συµµετέχουν  στη θέσπιση  και στην  
εφαρ µογή της παρούσας  οδηγίας . / Σύµφωνα  µε τα άρθρα  1 και 2 του πρωτοκόλλου  
για τη θέση  του Ηνωµένου Βασιλείου  και της Ιρλανδίας , που προσαρτάται  στη 
συνθήκη  για την Ευρωπαϊκή  Ένωση  και στη συνθήκη  για την ίδρυση  της Ευρωπαϊκής  
Κοινότητας , το Ηνωµένο Βασίλειο  και η Ιρλανδία  δεν συµµετέχουν  στη θέσπιση  της 
παρούσας  οδηγίας  και δεν δεσµεύονται  από αυτήν ] 
(18) Σύµφωνα  µε τα άρθρα  1 και 2 του πρωτοκόλλου  σχετικά  µε τη θέση  της ∆ανίας , που 
προσαρτάται  στη συνθήκη  για την Ευρωπαϊκή  Ένωση  και στη συνθήκη  για την 
                                                 
4 Σύσταση  της Επιτροπής  της 4ης Απριλίου  2001 σχετικά  µε τις αρχές  που εφαρ µόζονται  στα 
εξωδικαστικά  όργανα  συναινετικής  επίλυσης  καταναλωτικών  διαφορών  (ΕΕ L 109, 19.4.2001, σ.. 56). 
 
EL 11   EL ίδρυση  της Ευρωπαϊκής  Κοινότητας , η ∆ανία  δεν συµµετέχει  στη θέσπιση  της 
παρούσας  οδηγίας , η οποία  κατά  συνέπεια  δεν τη δεσµεύει και δεν ισχύει  έναντι  
αυτής . 
ΕΞΕ∆ΩΣΑΝ  ΤΗΝ  ΠΑΡΟΥΣΑ  Ο∆ΗΓΙΑ : 
Άρθρο  1 – Στόχος  και πεδίο  εφαρ µογής 
1. Στόχος  της παρούσας  οδηγίας  είναι  η διευκόλυνση  της πρόσβασης  στην  επίλυση  
διαφορών  ενθαρρύνοντας  την προσφυγή  στη διαµεσολάβηση  και φροντίζοντας  για 
τη δηµιουργία  υγιούς  σχέσης  µεταξύ  της διαµεσολάβησης  και των δικαστικών  
διαδικασιών . 
2. Η παρούσα  οδηγία  εφαρ µόζεται  σε αστικές  και εµπορικές  υποθέσεις . 
3. Για τους σκοπούς  της παρούσας  οδηγίας , ως «κράτος  µέλος» νοούνται  τα κράτη  
µέλη εξαιρου µένης της ∆ανίας . 
Άρθρο  2 – Ορισ µοί 
Για τους σκοπούς  της παρούσας  οδηγίας  ισχύουν  οι ακόλουθοι  ορισµοί: 
(α) ως «διαµεσολάβηση » νοείται  κάθε  διαδικασία , ανεξαρτήτως  ονοµασίας , στην  οποία  
δύο ή περισσότερα  µέρη µιας διαφοράς  επικουρούνται  από έναν τρίτο  για να 
καταλήξουν  σε συµφωνία  σχετικά  µε την επίλυση  της διαφοράς , ανεξάρτητα  από το 
αν αυτή  η διαδικασία  κινείται  µε πρωτοβουλία  των µερών , προτείνεται  ή 
διατάσσεται  από δικαστήριο  ή προβλέπεται  από το εθνικό  δίκαιο  κράτους  µέλους . 
∆εν καλύπτει  τις απόπειρες  που γίνονται  από τον δικαστή  για την επίλυση  της 
διαφοράς  κατά  τη διάρκεια  της δικαστικής  διαδικασίας  που αφορά  την εν λόγω  
διαφορά · 
(β) ως «διαµεσολαβητής » νοείται  οποιοσδήποτε  τρίτος  ο οποίος  αναλα µβάνει  
διαµεσολάβηση , ανεξαρτήτως  της ονοµασίας  του ή του επαγγέλ µατός του στο 
σχετικό  κράτος  µέλος και του τρόπου  µε τον οποίο  διορίστηκε  για τη διεξαγωγή  της 
εν λόγω  διαµεσολάβησης  ή επιφορτίστηκε  µε τη διεξαγωγή  της. 
Άρθρο  3 – Παραπο µπή στη διαµεσολάβηση  
1. Ένα δικαστήριο  επιλα µβανό µενο υπόθεσης  µπορεί , ανάλογα  µε την περίπτωση  και 
λαµβάνοντας  υπόψη  όλες τις περιστάσεις  της υπόθεσης , να καλέσει  τα µέρη να 
προσφύγουν  στη διαµεσολάβηση  για να επιλύσουν  τη διαφορά . Το δικαστήριο  
µπορεί  σε κάθε  περίπτωση  να καλέσει  τα µέρη να συµµετέχουν  σε ενηµερωτική  
συνεδρίαση  για τη χρήση  της διαµεσολάβησης . 
2. Η παρούσα  οδηγία  εφαρ µόζεται  υπό την επιφύλαξη  εθνικής  νοµοθεσίας  η οποία  
καθιστά  την προσφυγή  στη διαµεσολάβηση  υποχρεωτική  ή υποκεί µενη σε κίνητρα  ή 
κυρώσεις , ανεξάρτητα  από το αν γίνεται  πριν ή µετά την έναρξη  της δικαστικής  
διαδικασίας , στο βαθµό που αυτή  η νοµοθεσία  δεν εµποδίζει  το δικαίω µα 
 
EL 12   EL πρόσβασης  στο δικαστικό  σύστη µα, κυρίως  στις καταστάσεις  στις οποίες  ένας εκ 
των διαδίκων  κατοικεί  σε κράτος  µέλος διαφορετικό  εκείνου  στο οποίο  βρίσκεται  το 
δικαστήριο . 
Άρθρο  4 – Ποιότητα  της διαµεσολάβησης  
1. Η Επιτροπή  και τα κράτη  µέλη ενθαρρύνουν  την επεξεργασία  προαιρετικών  
κωδίκων  δεοντολογίας  και την προσχώρηση  σε αυτούς  τους κώδικες  των 
διαµεσολαβητών  και των οργανισ µών που παρέχουν  υπηρεσίες  διαµεσολάβησης , 
τόσο  σε κοινοτικό  όσο και σε εθνικό  επίπεδο , καθώς  και αποτελεσ µατικών  
µηχανισ µών ελέγχου  της ποιότητας  σχετικά  µε την παροχή  υπηρεσιών  
διαµεσολάβησης . 
2. Τα κράτη  µέλη ενθαρρύνουν  την κατάρτιση  διαµεσολαβητών  προκει µένου να 
δίνεται  η δυνατότητα  στα µέρη της διαφοράς  να επιλέγουν  ένα διαµεσολαβητή  ικανό  
να διεξαγάγει  τη διαµεσολάβηση  µε την αναµενόµενη από τα µέρη 
αποτελεσ µατικότητα . 
Άρθρο  5 –Εκτέλεση  των συµφωνιών  διακανονισ µού  
1. Τα κράτη  µέλη φροντίζουν  ώστε  κατόπιν  αιτήσεως  των µερών , µια συµφωνία  
διακανονισ µού που επιτυγχάνεται  µετά το πέρας  διαµεσολάβησης  να µπορεί  να 
επικυρωθεί  µέσω δικαστικής  ή άλλης  απόφασης , δηµοσίου  εγγράφου  ή 
οποιασδήποτε  άλλης  πράξης  δικαστηρίου  ή δηµόσιας  αρχής  που καθιστά  τη 
συµφωνία  εκτελεστή  κατά  τον ίδιο τρόπο  µε δικαστική  απόφαση  σύµφωνα  µε το 
εθνικό  δίκαιο , υπό την επιφύλαξη  ότι η εν λόγω  συµφωνία  δεν είναι  αντίθετη  προς  
το ευρωπαϊκό  δίκαιο  ή το εθνικό  δίκαιο  του κράτους  µέλους  στο οποίο  υποβάλλεται  
η αίτηση . 
2. Τα κράτη  µέλη ανακοινώνουν  στην  Επιτροπή  το όνοµα των δικαστηρίων  ή των 
δηµοσίων  αρχών  που είναι  αρµόδιες  να παραλάβουν  αίτηση  σύµφωνα  µε την 
παράγραφο  1. 
Άρθρο  6 – Παραδεκτό  των αποδεικτικών  στοιχείων  κατά  την αστική  δικαστική  διαδικασία  
1. Ο διαµεσολαβητής  καθώς  και οποιοδήποτε  άλλο  πρόσωπο  συµµετέχει  στην  παροχή  
υπηρεσιών  διαµεσολάβησης  δεν µπορεί  να καταθέτει  σε δικαστική  διαδικασία  
µαρτυρία  ή αποδεικτικά  στοιχεία  που αφορούν  οποιοδήποτε  από τα ακόλουθα  
στοιχεία : 
(α) πρόσκληση  ενός εκ των µερών  να προσφύγει  σε διαµεσολάβηση  ή το γεγονός  
ότι ένα εκ των µερών  ήταν  διατεθει µένο να συµµετέχει  σε διαµεσολάβηση · 
(β) τις γνώµες που εκφράζονται  ή τις υποδείξεις  που διατυπώνονται  από ένα εκ 
των µερών  σε διαµεσολάβηση  επ’ ευκαιρία  ενδεχό µενης επίλυσης  της 
διαφοράς · 
(γ) τις δηλώσεις  ή τις οµολογίες  που γίνονται  από ένα εκ των µερών  κατά  τη 
διαµεσολάβηση · 
 
EL 13   EL (δ) τις προτάσεις  που γίνονται  από τον διαµεσολαβητή · 
(ε) το γεγονός  ότι ένα εκ των µερών  δήλωσε  ότι είναι  διατεθει µένο να δεχθεί  
πρόταση  διακανονισ µού που γίνεται  από τον διαµεσολαβητή · 
(στ) έγγραφο  το οποίο  έχει συνταχθεί  αποκλειστικά  για τους σκοπούς  της 
διαµεσολάβησης . 
2. Η παράγραφος  1 ισχύει  ανεξάρτητα  από τη µορφή  των πληροφοριών  ή των 
αποδείξεων  που αναφέρονται  σε αυτήν . 
3. Η αποκάλυψη  των πληροφοριών  που αναφέρονται  στην  παράγραφο  1 δεν µπορεί  να 
διαταχθεί  από δικαστήριο  ή οποιαδήποτε  άλλη  δικαστική  αρχή  σε αστική  δικαστική  
διαδικασία  και, εάν αυτές  οι πληροφορίες  προσφέρονται  ως αποδεικτικά  στοιχεία  
κατά  παράβαση  της παραγράφου  1, αυτά  τα αποδεικτικά  στοιχεία  θεωρούνται  
απαράδεκτα . Αυτές  οι πληροφορίες  µπορούν  εντούτοις  να αποκαλύπτονται  ή να 
γίνονται  δεκτές  ως αποδεικτικά  στοιχεία  
(α) στο µέτρο που είναι  απαραίτητο  για την εφαρ µογή η την εκτέλεση  συµφωνίας  
διακανονισ µού που προκύπτει  άµεσα από τη διαµεσολάβηση , 
(β) για επιτακτικούς  λόγους  δηµόσιας  τάξης , κυρίως  για να εξασφαλιστεί  η 
προστασία  παιδιών  ή να αποφευχθεί  ο κίνδυνος  να θιγεί  η φυσική  και 
ψυχολογική  ακεραιότητα  προσώπου , ή 
(γ) εφόσον  συµφωνείται  από τον διαµεσολαβητή  και τα µέρη. 
4. Οι διατάξεις  των παραγράφων  1, 2 και 3 εφαρ µόζονται  ανεξάρτητα  από το κατά  
πόσο  η δικαστική  διαδικασία  αφορά  ή µη τη διαφορά  που αποτελεί  ή που αποτέλεσε  
το αντικεί µενο της διαµεσολάβησης . 
5. Υπό την επιφύλαξη  της παραγράφου  1, αποδεικτικά  στοιχεία  τα οποία  θα ήταν  
άλλως  παραδεκτά  σε δικαστική  διαδικασία  δεν καθίστανται  απαράδεκτα  λόγω  του 
ότι έχουν  χρησι µοποιηθεί  σε διαµεσολάβηση . 
Άρθρο  7 – Αναστολή  των προθεσ µιών παραγραφής  
1. Η προθεσ µία παραγραφής  όσον  αφορά  την καταγγελία  η οποία  αποτέλεσε  το 
αντικεί µενο της διαµεσολάβησης  αναστέλλεται  από τη στιγµή κατά  την οποία , µετά 
τη γένεση  της διαφοράς :  
(α) τα µέρη συµφωνούν  να προσφύγουν  στη διαµεσολάβηση ,  
(β) η προσφυγή  στη διαµεσολάβηση  διατάσσεται  από το δικαστήριο , ή 
(γ) η υποχρέωση  προσφυγής  στη διαµεσολάβηση  γεννάται  δυνά µει του εθνικού  
δικαίου  κράτους  µέλους . 
2. Όταν  η διαδικασία  διαµεσολάβησης  λαµβάνει  τέλος  χωρίς  να έχει καταλήξει  σε 
συµφωνία , η προθεσ µία αρχίζει  εκ νέου να µετράει  από τη στιγµή κατά  την οποία  η 
διαµεσολάβηση  λήγει  χωρίς  να υπάρχει  συµφωνία  διακανονισ µού, αρχής  γενοµένης 
 
EL 14   EL από την ηµεροµηνία κατά  την οποία  είτε ένας εκ των µερών  ή και τα δύο είτε ο 
διαµεσολαβητής  δηλώνουν  ότι η διαµεσολάβηση  έληξε  ή αποσύρονται  πραγ µατικά . 
Αυτή  η προθεσ µία διαρκεί  σε κάθε  περίπτωση  τουλάχιστον  ένα µην από την 
ηµεροµηνία κατά  την οποία  αρχίζει  να µετράει , εκτός  εάν πρόκειται  για προθεσ µία 
εντός  της οποίας  πρέπει  να ασκηθεί  αγωγή  για να αποφευχθεί  το ενδεχό µενο ένα 
προσωρινό  ή ανάλογο  µέτρο να παύσει  να παράγει  τα αποτελέσ µατά του ή να 
ανακληθεί . 
Άρθρο  8 – ∆ιατάξεις  εκτέλεσης  
Η Επιτροπή  δηµοσιεύει  τις πληροφορίες  για τις αρχές  και τα δικαστήρια  που ανακοινώνονται  
από τα κράτη  µέλη σύµφωνα  µε το άρθρο  5 παράγραφος  2. 
Άρθρο  9 - Μεταφορά  
1. Τα κράτη  µέλη θέτουν  σε ισχύ τις νοµοθετικές , κανονιστικές  και διοικητικές  
διατάξεις  που είναι  απαραίτητες  για να συµµορφωθούν  µε την παρούσα  οδηγία  το 
αργότερο  την 1η Σεπτε µβρίου  2007. Ενηµερώνουν  αµέσως  την Επιτροπή . 
2. Όταν  τα κράτη  µέλη θεσπίζουν  τις εν λόγω  διατάξεις , αυτές  οι τελευταίες  
περιλα µβάνουν  παραπο µπή στην  παρούσα  οδηγία  ή συνοδεύονται  από αυτή  την 
παραπο µπή κατά  την επίση µη δηµοσίευσή  της. Οι λεπτο µέρειες  αυτής  της 
παραπο µπής θεσπίζονται  από τα κράτη  µέλη. 
Άρθρο  10 – Έναρξη  ισχύος  
Η παρούσα  οδηγία  αρχίζει  να ισχύει  την εικοστή  ηµέρα µετά τη δηµοσίευσή  της στην  
Επίση µη Εφηµερίδα  της Ευρωπαϊκής  Ένωσης . 
Άρθρο  11 - Αποδέκτες  
Η παρούσα  οδηγία  απευθύνεται  στα κράτη  µέλη. 
Βρυξέλλες  
Για το Ευρωπαϊκό  Κοινοβούλιο  Για το Συµβούλιο  
Ο Πρόεδρος  Ο Πρόεδρος