ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ 
ΚΟΜ(93)532 τελικό 
Βρυξέλλες, IQ Νοεμβρίου 1993 
gpMnVEVTiKnc ανακοίνωσα Tnc Ειπτοοιτής 
οχετικα U€ τη γοηση των 6ια·6ο«ν νλϋοοΑν 
κατά την ευιτοοία τ»ν Too»futiv 
υετά αϊτό την απόφαση "Peeters* 
ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ 
eounvEUTiKnc ανακοίνωσηο Tnc EniToonnc 
Οϊετικά ue τη γοηση των διαωόοων γλωσσών 
κατά την ευπορία των TPQ»(UWV 
μετά από την απόβαση Teeters" 
Α. Εισαγωγή 
1. Η παρούσα ανακοίνωση αποτελεί συνέχεια της ερμηνευτικής ανακοίνωσης 
της Επιτροπής σχετικά με την ελεύθερη κυκλοφορία των τροφίμων στο 
εσωτερικό της Κοινότητας^1). 
2. Λόγω της σημασίας του προβλήματος που αφορά τη χρήση διαφόρων γλωσσών 
κατά την εμπορία των τροφίμων, η Επιτροπή κρίνει σκόπιμο να 
υπενθυμίσει τις αρχές που ισχύουν σχετικά, δυνάμει των άρθρων 30 και 
επομένων της συνθήκης ΕΟΚ, με τα οποία καθιερώνεται η αρχή της 
ελεύθερης κυκλοφορίας των αγαθών, όπως ερμηνεύτηκαν από το Ευρωπαϊκό 
Δικαστήριο, και του άρθρου 14 της οδηγίας 79/112/ΕΟΚ του Συμβουλίου, 
της 18ης Δεκεμβρίου 1978, σχετικά με την προσέγγιση των νομοθεσιών 
των κρατών μελών για την επισήμανση και την παρουσίαση των τροφίμων 
καθώς επίσης και τη διαφήμιση τους^2). 
3. Για τους σκοπούς της παρούσας ανακοίνωσης, η Επιτροπή με την έννοια 
επισήμανση υπονοεί "τις μνείες, ενδείξεις, εμπορικά ή βιομηχανικά 
σήματα, εικόνες ή σύμβολα που αναφέρονται σε ένα είδος τροφίμου και 
φέρονται σε κάθε συσκευασία, έγγραφο, πινακίδα, ετικέτα, δακτύλιο ή 
ταινία, που συνοδεύουν ή αναφέρονται στο εν λόγω είδος τροφίμου" 
(άρθρο 1, παράγραφος 3, σημείο α) της προαναφερόμενης οδηγίας 
79/112/ΕΟΚ). 
4. Επιβάλλεται επίσης να διευκρινιστεί ότι σε θέματα αμπελο-οινολογικά, 
στο άρθρο 3, παράγραφος 5 του κανονισμού ΕΟΚ αριθ. 2392/89 της 24ης 
Ιουλίου 1989 στο οποίο θεσπίζονται οι γενικοί κανόνες για την 
περιγραφή και παρουσίαση των κρασιών και μούστων σταφυλιού(3)> 
καθορίζονται οι ειδικοί όροι χρησιμοποίησης των διαφόρων γλωσσών για 
την επισήμανση των εν λόγω προϊόντων. 
(1) 
(2) 
(3) ΕΕ C 271 της 24.10.1989, σ. 3. 
Η παρούσα ανακοίνωση δεν αφορά τα στοιχεία ενημέρωσης των εργαζομένων 
με σκοπό την εξασφάλιση ικανοποιητικών συνθηκών υγιεινής και 
ασφάλειας στους τόπους εργασίας, που αποτελούν αντικείμενο ειδικής 
κοινοτικής νομοθεσίας. 
ΕΕ L 232 της 9.08.1989, σ. 13 
Rue de Ια Loi 200 Β-1049 Bruxel les - Βέλγιο - Γροφείο: ... 
Τηλέφωνα: απ'ευθείας (+32-2)29 κέντρο 299.11.11 - Τηλεομοιοτυπία: 29. 
Τηλέτυπο: OOCU Β 21877 - Τηλεγραφική Δυαη: 0OCUR Bruxelles 
Α^ 
Β. ΓενικΛ ποοΒληυατική και aoYéc : αποτίυηση με Βάση το κοινοτικό 6(καιο 
5. Αρκετές είναι οι εθνικές νομοθεσίες που επιβάλλουν τη σύνταξη 
ορισμένων ενδείξεων πάνω στο προϊόν ή τουλάχιστο τη μετάφραση τους, 
στην ή στις επίσημες γλώσσες της χώρας όπου το προϊόν αυτό τίθεται 
στο εμπόριο. 
6. Μια τέτοια υποχρέωση, ακόμη και αν εφαρμόζεται χωρίς διάκριση στα 
εθνικά προϊόντα και στα εισαγόμενα προϊόντα, μπορεί να προβάλει 
εμπόδια στο ενδοκοινοτικό εμπόριο κατά το μέτρο που παραγωγός 
εγκατεστημένος σε ένα άλλο κράτος μέλος της Κοινότητας υποχρεούται να 
βάλει "ad hoc" επισήμανση ανάλογα με την χώρα εμπορίας ή ακόμη και να 
μεταφράσει τα έγγραφα που συνοδεύουν το εν λόγω προϊόν. 
7. Η υποχρέωση αυτή, που μπορεί να επισύρει πρόσθετες δαπάνες για τους 
επιχειρηματίες είναι ωστόσο δικαιολογημένη αφού πρόκειται για την 
προστασία του τελικού καταναλωτή ο οποίος ενημερώνεται έτσι για τη 
φύση, τη σύσταση, της συνθήκης χρησιμοποίησης και για την εγγύηση του 
προϊόντος. 
8. Στο σημείο αυτό πρέπει να γίνει διάκριση μεταξύ δύο περιπτώσεων 
ανάλογα με το αν τα προϊόντα προορίζονται να πωληθούν ως έχουν στους 
καταναλωτές ή όχι. Στην πρώτη περίπτωση η αποτίμηση των εθνικών 
κανονισμών θα γίνει υπό το φως του άρθρου 14 της προαναφερόμενης 
οδηγίας 79/112/ΕΟΚ και του άρθρου 30 της συνθήκης ΕΟΚ· στη δεύτερη 
περίπτωση εφαρμόζεται μόνο το άρθρο 30. 
9. Ένα είδος τροφίμων δεν μπορεί να διατεθεί ως έχει αλλά πρέπει είτε 
να γίνει αντικείμενο μεταποιήσεων, π.χ όταν πρόκειται για ενδιάμεσο 
προϊόν που χρησιμοποιείται από τη βιομηχανία τροφίμων, είτε να 
χρειάζεται ή να προβλέπεται ακόμη κάποια επεξεργασία του από τον 
επιχειρηματία ο οποίος το παραλαμβάνει και το διαθέτει προς πώληση. 
Αυτό συμβαίνει συγκεκριμένα όταν η συσκευασία του προϊόντος υπόκειται 
σε τροποποιήσεις ή δεν είναι η ενδεδειγμένη ώστε το προϊόν να 
διατεθεί στον τελικό καταναλωτή (για παράδειγμα τα προϊόντα που 
παραδίδονται χύμα σε στάδια προγενέστερα της διάθεσης στους τελικούς 
καταναλωτές). Το ίδιο ισχύει όταν ο επιχειρηματίας επιθυμεί ή 
υποχρεούται, δυνάμει συμβατικών ή νομικών υποχρεώσεων, να 
τροποποιήσει, συμπληρώσει ή διορθώσει την επισήμανση του προϊόντος. 
Μια τέτοια κατάσταση προκύπτει συγκεκριμένα όταν ο επιχειρηματίας 
θέτει στο εμπόριο είδος τροφίμων προερχόμενο από άλλο κράτος μέλος, 
ανεπαρκώς γνωστό ή άγνωστο στους καταναλωτές της χώρας εισαγωγής, και 
επιθυμεί να διευκολύνει την προώθηση του προϊόντος με κάποια 
ιδιαίτερη επισήμανση, καλύτερα προσαρμοσμένη στις κοινωνικο-
πολιτιστικές ιδιαιτερότητες της υπόψη αγοράς. 
10. Οι δύο αυτές περιπτώσεις εξετάζονται χωριστά: η περίπτωση των ειδών 
τροφίμων που δεν μπορούν να πωληθούν ως έχουν στον τελικό καταναλωτή 
και στα οποία εφαρμόζεται το άρθρο 30 της συνθήκης ΕΟΚ θα εξεταστεί 
στο κεφάλαιο Γ· η περίπτωση των ειδών τροφίμων που προορίζονται να 
διατεθούν ως έχουν στον τελικό καταναλωτή, που αναφέρονται στο άρθρο 
14 της προαναφερόμενης οδηγίας 79/112/ΕΟΚ, όπως ερμηνεύεται υπό το 
φως του άρθρου 30 της συνθήκης, θα εξεταστεί στο κεφάλαιο Δ. 
Γ. Άοθοο 30 Tnc Συνθήκηο ΕΟΚ 
11. Σε ό,τι αφορά την πρώτη περίπτωση δηλαδή τις πράξεις μεταξύ 
παραγωγών, εισαγωγέων, χονδρεμπόρων και μεταπωλητών λιανικής, όταν 
αυτοί εκτελούν μια τελευταία επεξεργασία του προϊόντος ή της 
συσκευασίας του συμπεριλαμβανομένων και θεμάτων σχετικών με την 
επισήμανση, θα πρέπει να λαμβάνονται υπόψη οι παρακάτω εκτιμήσεις. 
12. Από τη συνήθη παρατηρούμενη εμπορική πρακτική προκύπτει ότι οι 
προαναφερόμενοι επιχειρηματίες δεν προβληματίζονται για γλωσσικά 
θέματα κατά το μέτρο που γνωρίζουν τη γλώσσα των οικονομικών εταίρων 
τους, ή είναι σε θέση να ζητήσουν από τους προμηθευτές τους, στα 
πλαίσια των συμβατικών τους σχέσεων, να τους κοινοποιούν οι 
τελευταίοι όλες τις χρήσιμες και απαραίτητες πληροφορίες για τη σωστή 
πορεία των ζητημάτων τους, που είναι επίσης απαραίτητες για τη 
χρησιμοποίηση και την ορθή μεταποίηση του προϊόντος. Στην περίπτωση 
αυτή η επιβολή μιας συγκεκριμένης γλώσσας θα ήταν μέτρο υπερβολικό 
και σε αντίθεση με τ ι ς διατάξεις του άρθρου 30 της συνθήκης ΕΟΚ. 
13. Η κατάσταση εμφανίζεται διαφορετικά στο στάδιο της πώλησης στον 
τελικό καταναλωτή, αφού προκειμένου για τρόφιμα που τίθεται στο 
εμπόριο στην τελική τους κατάσταση, ισχύει το άρθρο 14 της οδηγίας 
79/112/ΕΟΚ, όπως ερμηνεύτηκε από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο δυνάμει του 
άρθρου 30 της συνθήκης. Η διαφορετική αυτή προσέγγιση γίνεται εύκολα 
κατανοητή στο μέτρο που οι καταναλωτές δεν είναι υποχρεωμένοι να 
γνωρίζουν τις γλώσσες που χρησιμοποιούνται στα άλλα κράτη μέλη, 
αντίθετα με εκείνους στους οποίους η γνώση αυτή είναι απαραίτητη για 
την άσκηση του επαγγέλματος τους ή που μπορούν να διαθέτουν τα 
πληροφοριακά στοιχεία που τους είναι απαραίτητα. Επιβάλλεται κατά 
συνέπεια να εξασφαλιστεί η προστασία της υγείας καθώς και η 
πληροφόρηση των καταναλωτών ώστε να μπορούν να εκφράζουν τις 
προτιμήσεις τους σωστά ενημερωμένοι. 
14. Τα άρθρα 30 έως 36 εξάλλου εφαρμόζονται σε συμμόρφωση προς την αρχή 
της αναλογικότητας. Σχετικά με το θέμα αυτό, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο 
αναφέρει στην απόφαση του "Stoke & Norwich" της 16ης Δεκεμβρίου 1992 
(υπόθεση C-161/91), ότι "ο έλεγχος της αναλογικότητας μιας εθνικής 
νομοθετικής ρύθμισης με την οποία επιδιώκεται η επίτευξη ενός θεμιτού 
στόχου με βάση το κοινοτικό δίκαιο, σταθμίζει το εθνικό συμφέρον για 
την επίτευξη του στόχου αυτού προς το κοινοτικό συμφέρον για την 
ελεύθερη κυκλοφορία των αγαθών" (15). 
15. Από τα παραπάνω έπεται, όπως έκρινε το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο στην 
απόφαση "Peeters" της 18ης Ιουνίου 1991 (υπόθεση C-369/89), "η 
υποχρέωση της αποκλειστικής χρησιμοποίησης της γλώσσας της γλωσσικής 
περιοχής [διάθεσης των προϊόντων] θα αποτελεί μέτρο αποτελέσματος 
ισοδύναμου προς ποσοτικό περιορισμό των εισαγωγών, το οποίο 
απαγορεύεται από το άρθρο 30 της Συνθήκης". 
16. Η εν λόγω αρχή της αναλογικότητας, εφαρμόζεται ωστόσο με την 
επιφύλαξη του δικαιώματος της διοίκησης να ζητεί σε φάσεις 
προγενέστερες της λιανικής πώλησης τη μετάφραση της επισήμανσης, όπου 
αυτό απαιτείται για την ορθή εκτέλεση της επίσημης αποστολής της 
(π. χ. για την ορθή πραγματοποίηση ελέγχων στη φάση χονδρικού 
εμπορίου). 
17. Εντούτοις, θα ήταν υπερβολικό για ένα κράτος μέλος να ζητεί την 
κυρωμένη ή νομικά κατοχυρωμένη μετάφραση από μία προξενική ή 
διοικητική αρχή (βλέπε σχετικά την απόφαση της Επιτροπής κατά της 
Ιταλίας της 17ης Ιουνίου 1989, υπόθεση 154/87). Δυσανάλογο επίσης 
μέτρο θα ήταν η επιβολή υπερβολικά σύντομης προθεσμίας για την 
απόκτηση μιας τέτοιας μετάφρασης, εξαιρουμένων πολύ ειδικών 
περιστάσεων (αλλοιούμενα σε βραχύ χρονικό διάστημα προϊόντα, για 
παράδειγμα). 
18. Είναι αυτονόητο ότι η αρχή της αναλογικότητας, που απορρέει από το 
άρθρο 30, εφαρμόζεται επίσης προκειμένου για τις μη υποχρεωτικές 
ενδείξεις, δυνάμει της ισχύουσας νομοθεσίας, στις οποίες ένα κράτος 
μέλος θα επέβαλε τη χρήση μιας ορισμένης γλώσσας. 
Δ. ΆΡΒΡΟ 14 της oônviac 79/112/ΕΟΚ 
19. 0 κοινοτικός νομοθέτης δεν εξεκλινε από τις αρχές που διέπουν το 
άρθρο 30 της συνθήκης σε θέματα ελεύθερης κυκλοφορίας αγαθών, 
υιοθετώντας το άρθρο 14 της οδηγίας 79/112/ΕΟΚ, του οποίου το εδάφιο 
2 προβλέπει την αναγραφή σε γλώσσα εύκολα καταληπτή από τον αγοραστή, 
υποχρεωτικών ενδείξεων της επισήμανσης εκτός αν η πληροφόρηση του 
καταναλωτή εξασφαλίζεται με άλλον τρόπο. Διευκρινίζεται επίσης ότι 
οι εν λόγω ενδείξεις μπορούν να αναγράφονται σε πολλές γλώσσες. 
20. Η διάταξη αυτή, που απευθύνεται στα κράτη μέλη, τους δίδει μεγάλα 
περιθώρια εκτίμησης της έννοιας της εύκολα καταληπτής από τον 
καταναλωτή γλώσσας, σε ό,τι αφορά τις προαναφερόμενες υποχρεωτικές 
ενδείξεις. Η δυνατότητα αυτή ωστόσο πρέπει να ασκείται εντός των 
ορίων που χάραξε το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο στο θέμα ερμηνείας των 
άρθρων 30 και επομένων της συνθήκης ΕΟΚ, όπως αναφέρθηκε στο κεφάλαιο 
Γ. Πράγματι, ακόμη και αν η οδηγία 79/112/ΕΟΚ θεσπίστηκε ειδικά για 
την εξάλειψη των εμποδίων στην ελεύθερη κυκλοφορία των ειδών 
διατροφής, εμποδίων που προέρχονται από τις υπάρχουσες διαφορές 
μεταξύ εθνικών νομοθεσιών που αφορούν την επισήμανση των προϊόντων 
αυτών (βλέπε την πρώτη αιτιολογική σκέψη της οδηγίας 79/112/ΕΟΚ), η 
οδηγία δεν μπορεί παρά να συμβάλει στην εφαρμογή του άρθρου 30 της 
Συνθήκης. 
21. Επιβάλλεται λοιπόν να διευκρινιστούν οι όροι με τους οποίους, δυνάμει 
του κοινοτικού δικαίου, ένα κράτος μέλος είναι σε θέση να επιβάλει τη 
χρήση της επίσημης γλώσσας του ή των επισήμων γλωσσών του και 
δεσμεύεται να δεχθεί τη χρήση άλλων γλωσσών αντ' αυτής (αυτών), ιδίως 
δε υπό το φως των προβλημάτων που προέκυψαν κατά την προσαρμογή του 
άρθρου 14 της οδηγίας 79/112/ΕΟΚ. 
22. Με το άρθρο 1, παράγραφος 1 της οδηγίας αυτής, επιτρέπεται να 
κατανοηθεί η σημασία του άρθρου 14: η επισήμανση, για την οποία 
γίνεται λόγος, αφορά όλα τα στάδια εμπορίας με την προϋπόθεση ότι το 
είδος τροφίμων προορίζεται να διατεθεί ως έχει στον τελικό καταναλωτή 
καθώς και στους συλλογικούς φορείς, είδος τροφίμων που δεν πρόκειται 
να υποβληθεί περαιτέρω σε μεταγενέστερες μεταποιήσεις ή επεξεργασίες. 
Η σημασία του κανόνα αυτού συζητήθηκε παραπάνω στο κεφάλαιο Β. 
Η γλώσσα ή οι γλώσσες που γρησιυοποιουνται στην ετησήυανση των 
τρο<ρ(μων 
23. Δυνάμει του άρθρου 14 της οδηγίας 79/112/ΕΟΚ και για να εξασφαλίζεται 
η ενημέρωση και προστασία του καταναλωτή, η επισήμανση πρέπει να 
είναι γραμμένη σε εύκολα καταληπτή γλώσσα η οποία, σε γενικές 
γραμμές, είναι η επίσημη ή οι επίσημες γλώσσες της χώρας 
εμπορευματοπο ί ησης. 
24. Η αρχή της αναλογικότητας, στην οποία αναφέρεται το άρθρο 14 της 
οδηγίας, οδηγεί στη στάθμιση αφενός του συμφέροντος για την επίτευξη 
ενός στόχου που επιδιώκεται από την εθνική νομοθεσία, επί του 
προκειμένου την ενημέρωση των καταναλωτών, και αφετέρου του 
συμφέροντος για την ελεύθερη κυκλοφορία των αγαθών. 
25. Στόχος του άρθρου 14, εδάφιο 2 είναι λοιπόν να αποφευχθούν αδυναμίες 
κατανόησης της επισήμανσης εκ μέρους του καταναλωτή παρά να επιβληθεί 
η χρήση μιας ιδιαίτερης γλώσσας. 
26. Κατά συνέπεια, το κράτος μέλος που θα επέβαλε χωρίς εξαιρέσεις την ή 
τις επίσημες γλώσσες παραβαίνει τόσο το άρθρο 14 της οδηγίας 
79/112/ΕΟΚ, που απαγορεύει ρητά έναν τέτοιο περιορισμό όσο και το 
άρθρο 30 της συνθήκης, για τους λόγους που προαναφέρονται στο 
κεφάλαιο Γ. 
27. Όπως ήδη έχει διευκρινιστεί το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο επιβεβαίωσε την 
εν λόγω ερμηνεία αναφέροντας στην παραπάνω απόφαση "Peeters" ότι η 
εθνική νομοθεσία που επιβάλλει την αποκλειστική χρήση μιας ορισμένης 
γλώσσας δημιουργεί μέτρο ισοδύναμου αποτελέσματος και παραβαίνει για 
το λόγο αυτό το άρθρο 30 της Συνθήκης. 
28. Στις διατάξεις της ίδιας απόφασης, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο 
αποφαίνεται ότι το άρθρο 30 της Συνθήκης ΕΟΚ και το άρθρο 14 της 
οδηγίας 79/112/ΕΟΚ αντιτίθενται κατά το ότι η εθνική νομοθεσία 
επιβάλλει αποκλειστικά τη χρήση μιας ορισμένης γλώσσας για την 
επισήμανση των τροφίμων, χωρίς να προβλέπει τη δυνατότητα 
χρησιμοποίησης μιας άλλης εύκολα καταληπτής για τους αγοραστές 
γλώσσας ή την εξασφάλιση της πληροφόρησης του αγοραστή με άλλους 
τρόπους. 
29 Πρέπει να διευκρινιστεί εξάλλου ότι δεδομένης της σκοπιμότητας του 
άρθρου 14, αυτό που κυρίως ενδιαφέρει δεν είναι η γλώσσα καθαυτή αλλά 
κυρίως το περιεχόμενο των ενδείξεων που αναγράφονται στην ετικέτα. 
Έτσι, το ότι χρησιμοποιείται μια γλώσσα για μια ορισμένη ένδειξη δε 
σημαίνει ότι η χρήση της γλώσσας αυτής δικαιολογείται για όλες τις 
άλλες ενδείξεις. 
1. Η έννοια Tnc εύκολα καταληπτά γλώσσαο 
30. Είναι σίγουρο ότι η έννοια της "εύκολα καταληπτής στον αγοραστή 
γλώσσας" πρέπει να αφεθεί στην εκτίμηση των κρατών μελών, ενώ η 
επίσημη γλώσσα του κράτους μέλους εμπορίας είναι ουσιαστικά η γλώσσα 
που εξασφαλίζει την καλή κατανόηση της επισήμανσης από τον 
καταναλωτή. 
31. Εξάλλου, μπορεί να γίνει διάκριση μεταξύ γλώσσας εύκολα καταληπτής 
και όρων - εκφράσεων εύκολα καταληπτών· στο άρθρο 11 παράγραφος 2 της 
οδηγίας 79/112/ΕΟΚ ζητείται να είναι εύκολα καταληπτές οι ενδείξεις 
των ετικετών. Δεν αποκλείεται τέτοιοι όροι και εκφράσεις αν και σε 
ξένη γλώσσα να είναι πράγματι εύκολα καταληπτές. 
2. npQtJïïQQéoç \ ς KJU όρια υποχρεωτικής χρησιμοποίησης ins επίσημης 
γλ«οσας 
32. Στόχος του άρθρου 14 της οδηγίας 79/112/ΕΟΚ είναι να εξασφαλιστεί η 
κατανόηση των ενδείξεων που πρέπει υποχρεωτικά να αναγράφονται στις 
ετικέτες δυνάμει των άρθρων 3, 4 και 16 της οδηγίας. Σύμφωνα με την 
εν λόγω διάταξη το άτομο που είναι αρμόδιο για την επισήμανση δεν 
μπορεί να υποχρεωθεί να μεταφράζει τις εκφράσεις και τους όρους της 
ξένης γλώσσας από τη στιγμή που αυτές είναι εύκολα καταληπτές. Αλλά 
αυτό πρέπει να είναι σίγουρο· πράγματι δεν υπάρχει περίπτωση να 
μπορούν να αποφύγουν τις ευθύνες τους οι επιχειρηματίες σε θέματα 
ενημέρωσης καταναλωτών. 
33. Αντίστροφα, μπορεί να αποδειχθεί άσκοπο να υποχρεώνεται ο εισαγωγέας 
να μεταφράζει συστηματικά όλες τις ενδείξεις των ετικετών για να 
ικανοποιεί τις απαιτήσεις κατανόησης των ενδείξεων, πράγμα που 
έρχεται σε αντίθεση με το άρθρο 30 της συνθήκης και το άρθρο 14 της 
οδηγίας 79/112/ΕΟΚ. Έτσι τα κράτη μέλη μπορούν κατ'εφαρμογήν τουν 
άρθρου 14 της οδηγίας 79/112/ΕΟΚ, να ζητούν τη χρησιμοποίηση της 
επίσημης γλώσσας τους για τις ενδείξεις που πρέπει υποχρεωτικά να 
αναγράφονται στις ετικέτες των τροφίμων των προοριζομένων προς 
διάθεση ως έχουν στον τελικό καταναλωτή, με την προϋπόθεση αφενός ότι 
με την απαίτηση αυτή δεν ζητείται αποκλειστικά η ενδεχόμενη 
ταυτόχρονη χρήση άλλων γλωσσών ή η προσφυγή σε άλλα μέτρα 
πληροφόρησης του αγοραστή. 
3. Κοιτήοια ïonoitK^oinonc όρων &gj εκφράσεων εύκολα καταληπτών η 
ανηκόντων στην ή OTIC επ Ionise γλακχ^ του KDOTOOC I^OUC ôiaSeonc 
στον τελικό καταναλωτή 
34. Τα κράτη μέλη δεσμεύονται να εξασφαλίσουν την τήρηση των αρχών που 
παρατίθενται στο άρθρο 30 της Συνθήκης ΕΟΚ και στο άρθρο 14 της 
οδηγίας 79/112/ΕΟΚ και, στα πλαίσια αυτά, δέχονται τη χρησιμοποίηση 
στις ετικέτες εκφράσεων και όρων που ανήκουν σε μια άλλη γλώσσα, με 
την προϋπόθεση ότι το γεγονός αυτό δεν διακυβεύει τη σωστή κατανόηση 
τους εκ μέρους του καταναλωτή. 
35. Το επιχείρημα για την προστασία των καταναλωτών που μπορεί να 
δικαιολογήσει την επιβολή της επίσημης γλώσσας ενός κράτους μέλους 
εξαφανίζεται στην περίπτωση όπου οι ξένοι όροι και εκφράσεις, οι 
αναγραφόμενοι στις ετικέτες του προϊόντος, είναι εύκολα καταληπτοί 
και πληρούν κατά συνέπεια την ενημερωτική αποστολή τους. 
36. Οι διάφορες εξαιρέσεις, σε ό,τι αφορά τη χρήση της επίσημης γλώσσας 
του κράτους μέλους εμπορίας, απαριθμούνται παρακάτω: 
α) xonoiuottoinon όοων και εκφράσεων γενχκά Yv^o^v_j2imLJiaxav,(?A»iA 
37. Ένας ορισμένος αριθμός όρων ή εκφράσεων, που διατυπώνονται σε 
γλώσσα διαφορετική της(των) επίσημης(-ων) γλώσσας(-ών) των 
κρατών μελών διάθεσης στον τελικό καταναλωτή, είναι ευρείας 
χρήσεως στα κράτη μέλη (παράδειγμα : made in ....). 
β ) Χοησιυοποίηση όοων πο^—fi£M JJlïïQfiOVV να μεJϋ3<eoj3K3τJpjj,^ TQ<K 
oπoioυc δεν υπάρχουν ισοδύναμοι OTnv(OTLC) επ\omànL·-^Λ_*λ&00α 
(-ε^ του κοάτους μέλους διάθεσης των προϊόντων 
38. Στην περίπτωση που ο ξένος όρος δεν βρίσκει ισοδύναμο όρο στην 
(στις) επίσημη(-ες) γλώσσα(-ες) του κράτους μέλους διάθεσης, ο 
εισαγωγέας δεν έχει άλλη επιλογή· δεν μπορεί παρά να 
χρησιμοποιήσει τον όρο αυτόν. Η μετάφραση αναπόφευκτα 
προσεγγιστική του όρου θα μπορούσε να οδηγήσει σε σύγχυση τον 
καταναλωτή. Δεν είναι δυνατό να απαγορευτεί η εισαγωγή των υπόψη 
προϊόντων από το γεγονός και μόνο ότι η(οι) επίσημη(-ες) γλώσσα 
(-ες) του κράτους μέλους παρουσιάζει(-ουν) κενά στο σημείο αυτό. 
39. Εξάλλου, δεν πρέπει η νομοθεσία ενός κράτους μέλους να 
"χρησιμοποιείται για να αποκρυσταλλώνονται καταναλωτικές 
συνήθειες" αντιδρώντας στην εμπορία ενός νέου προϊόντος της 
αγοράς (αποφάσεις "φορολογικό καθεστώς του κρασιού" της 27ης 
Φεβρουαρίου 1980 υπόθεση 170/78, σ. 14 και "νομοθεσία για την 
καθαρότητα της μπύρας" της 12ης Μαρτίου 1987, υπόθεση 178/84, 
σ. 32). 
γ) Χρησιμοποίηση όρων και εκφράσεων εύκολα καταληπτών λόγω 
ορθογραφικής ομοιότητας 
40. Πρόκειται εδώ για όρους ή εκφράσεις που δεν εμφανίζουν διαφορές 
ορθογράφησης με την ή τις λέξεις της επίσημης γλώσσας ή των 
επισήμων γλωσσών του κράτους μέλους εμπορίας. 
41. Πράγματι, στην περίπτωση αυτή, η αρχική ετικέτα του εισαγομένου 
προϊόντος μπορεί να εμφανίζει πληροφοριακό περιεχόμενο σε ό,τι 
αφορά τη φύση του προϊόντος, να είναι δε εξίσου καταληπτή στους 
καταναλωτές του κράτους εισαγωγής όσο και ο όρος στην επίσημη 
γλώσσα. 
42. Οι αρχικές ενδείξεις που αφορούν χαρακτηριστικά του προϊόντος, 
και οι οποίες συγγενεύουν προς τους όρους της επίσημης γλώσσας, 
πρέπει να εμφανίζουν επαρκή ακρίβεια κατά τρόπο ώστε να 
επιτρέπουν στον αγοραστή να γνωρίζει την πραγματική φύση του 
προϊόντος και να το διακρίνει από άλλα προϊόντα με τα οποία θα 
μπορούσε ενδεχομένως να το εξομοιώσει. Μπορεί κανείς να αναφέρει 
ως παραδείγματα τον καφέ, το λίτσι, το μάνγκο, τον πουρέ, τη 
σόγια. 
43. Σε ό,τι αφορά το ειδικό πρόβλημα των χαρακτηρισμών του προϊόντος κατά 
την πώληση όταν πρόκειται για την ένδειξη της σύνθεσης του προϊόντος, 
η Επιτροπή υπενθυμίζει ότι οι αρχές που εφαρμόζονται σχετικά 
εκτίθενται στα σημεία 14 και επόμενα της ανακοίνωσης της 24ης 
Οκτωβρίου 1989 για την ελεύθερη κυκλοφορία των τροφίμων στο εσωτερικό 
της Κοινότητας (ΕΕ C 271, 24 Οκτωβρίου 1989). 
Ε. Τελι^ παοατηοησε^ 
44. Η Επιτροπή εκτιμά ότι η χρήση όρων που ανήκουν σε γλώσσα διαφορετική 
από την(τις) επίσημη(-ες) γλώσσα(-ες) για την επισήμανση των 
τροφίμων που διατίθενται ως έχουν στον τελικό καταναλωτή, θα πρέπει 
στην πράξη να παραμείνει εξαίρεση. 
45. Η Επιτροπή προφανώς θα συνεχίσει να πληροί όπως μέχρι τώρα, την 
αποστολή της για τον έλεγχο και την επιτήρηση εφαρμογής του άρθρου 30 
της Συνθήκης και του άρθρου 14 της οδηγίας 79/112/ΕΟΚ, μεριμνώντας 
για την εξασφάλιση της ορθής ενημέρωσης του καταναλωτή και για την 
παραδοχή όρων προερχομένων από μη επίσημες γλώσσες, στις περιπτώσεις 
που αναφέρονται στην παρούσα ανακοίνωση. 
ISSN 0254-1483 
COM(93)532 τελικό 
ΕΓΓΡΑΦΑ 
GR ίο 
Apitl. καταλόγου : CB-CO-93-571-GR-C 
ISBN 92-77-60268-6 
Υπηρεσία Επισήμων Εκδόσεων ίων Ευρωπαϊκών Κοινότατων 
L·2985 Luxembourg