Πρόταση ΑΠΟΦΑΣΗΣ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ περί εξουσιοδοτήσεως των κρατών μελών που είναι συμβαλλόμενα μέρη της Σύμβασης των Παρισίων της 29ης Ιουλίου 1960 για την αστική ευθύνη στον τομέα της πυρηνικής ενέργειας να κυρώσουν το πρωτόκολλο περί τροποποιήσεως της εν λόγω Σύμβασης, ή να προσχωρήσουν σε αυτό, προς το συμφέρον της Ευρωπαϊκής Κοινότητας

(υποβληθείσες από την Επιτροπή)

ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ

1. Στόχος των προτάσεων

Η Επιτροπή προτείνει να εξουσιοδοτήσει το Συμβούλιο τα κράτη μέλη που είναι συμβαλλόμενα μέρη της Σύμβασης της 29ης Ιουλίου 1960 για την αστική ευθύνη στον τομέα της πυρηνικής ενέργειας ("Σύμβαση των Παρισίων") να υπογράψουν και να κυρώσουν το πρωτόκολλο περί τροποποιήσεως της εν λόγω Σύμβασης το οποίο εγκρίθηκε υπό την αιγίδα του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης ή να προσχωρήσουν σε αυτό, προς το συμφέρον της Ευρωπαϊκής Κοινότητας.

2. Το τροποποιητικό πρωτόκολλο της Σύμβασης των Παρισίων

2.1. Η Σύμβαση των Παρισίων

Η σύναψη της Σύμβασης των Παρισίων της 29ης Ιουλίου 1960 για την αστική ευθύνη στον τομέα της πυρηνικής ενέργειας έγινε στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Οργάνωσης Οικονομικής Συνεργασίας η οποία μετατράπηκε στον Οργανισμό Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης. Η έγκριση της Σύμβασης πραγματοποιήθηκε για να εξυπηρετηθεί ο σκοπός της καταβολής επαρκούς και δίκαιας αποζημίωσης στα θύματα των ζημιών που προκαλούνται από πυρηνικά ατυχήματα.

Με τη Σύμβαση των Παρισίων καθιερώνεται ένα ειδικό καθεστώς αστικής ευθύνης στον τομέα της πυρηνικής ενέργειας, που είναι προσαρμοσμένο στα ιδιάζοντα προβλήματα που υπάρχουν στον τομέα αυτό, το οποίο παρεκκλίνει σε πολλά σημεία από τις ρυθμίσεις για την αστική ευθύνη του κοινού δικαίου. Χαρακτηριστικό για το εν λόγω καθεστώς είναι η αντικειμενική (ανυπαίτια) και αποκλειστική ευθύνη του φορέα εκμετάλλευσης της πυρηνικής εγκατάστασης, ο οποίος επιβαρύνεται με την υποχρέωση της καταβολής αποζημιώσεων μέχρι το συγκεκριμένο ανώτατο ύψος που καθορίζεται και με την υποχρέωση κάλυψης των ευθυνών του με τη σύναψη ασφάλισης ή με την παροχή κάποιας άλλης χρηματικής εγγύησης. Το πεδίο εφαρμογής επεκτείνεται στα πυρηνικά ατυχήματα που λαμβάνουν χώρα σε ορισμένες πυρηνικές εγκαταστάσεις ή που συμβαίνουν κατά τη διάρκεια της μεταφοράς των πυρηνικών ουσιών που καθορίζονται από τη Σύμβαση στο έδαφος των συμβαλλομένων κρατών, συμπεριλαμβανομένων των χωρικών υδάτων.

Η Σύμβαση των Παρισίων ολοκληρώνεται από τη Σύμβαση των Βρυξελλών της 31ης Ιανουαρίου 1963, η οποία συμπληρώνει τη Σύμβαση των Παρισίων (πρόκειται για την αποκαλούμενη "συμπληρωματική Σύμβαση των Βρυξελλών"), με την οποία καθιερώνεται ένα συμπληρωματικό καθεστώς αποζημιώσεων, το οποίο τροφοδοτείται από κρατικούς πόρους. Το σύστημα της επανόρθωσης συμπεριλαμβάνει τρία σκέλη. Η πρώτη βαθμίδα αποζημίωσης, η οποία αντιστοιχεί στην ευθύνη του φορέα εκμετάλλευσης της πυρηνικής εγκατάστασης, καλύπτεται από την ασφάλεια ή από τις χρηματικές εγγυήσεις του φορέα εκμετάλλευσης. Η δεύτερη βαθμίδα, πέρα από το ποσό της ευθύνης του φορέα εκμετάλλευσης, τροφοδοτείται από τους κρατικούς πόρους που χορηγούνται από το κράτος στο οποίο βρίσκεται η πυρηνική εγκατάσταση, έως το ποσό των 175 εκατομμυρίων Ειδικών Τραβηκτικών Δικαιωμάτων (ΕΤΔ) [1]. Η τρίτη βαθμίδα, που τροφοδοτείται από τις συνεισφορές των συμβαλλομένων μερών, καλύπτει την επανόρθωση των πυρηνικών ζημιών που υπερβαίνουν το ποσό των 175 εκατομμυρίων ΕΤΔ έως και το ποσό των 300 εκατομμυρίων ΕΤΔ.

[1] Με βάση την αξία των νομισμάτων που αντιστοιχούν στα Ειδικά Τραβηκτικά Δικαιώματα, στις 2 Ιανουαρίου 2002, όπως αυτά δημοσιεύθηκαν από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, το 1 Ειδικό Τραβηκτικό Δικαίωμα = 1,39732 ευρώ.

Η Σύμβαση των Παρισίων τροποποιήθηκε από το πρόσθετο πρωτόκολλο της 28ης Ιανουαρίου 1964 και από το πρωτόκολλο της 16ης Νοεμβρίου 1982. Τη στιγμή αυτή ισχύει στις σχέσεις μεταξύ 15 χωρών, από τις οποίες οι 12 είναι κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, εφόσον η Αυστρία, η Ιρλανδία και το Λουξεμβούργο δεν είναι συμβαλλόμενα μέρη.

2.2. Το τροποποιητικό πρωτόκολλο

Για να βελτιώσουν το καθεστώς αποζημίωσης των πυρηνικών ατυχημάτων, τα συμβαλλόμενα μέρη της Σύμβασης των Παρισίων εγκαινίασαν από το 1998 τις διαπραγματεύσεις για την αναθεώρηση της εν λόγω Σύμβασης. Στόχος της αναθεώρησης είναι η εξασφάλιση της διαθεσιμότητας αυξημένων πόρων επανόρθωσης, για να αποζημιωθεί ο μεγαλύτερος δυνατός αριθμός θυμάτων, με βάση ένα διευρυμένο ορισμό της ζημίας.

Το οριστικό κείμενο της πρότασης πρωτοκόλλου περί τροποποιήσεως της Σύμβασης των Παρισίων εγκρίθηκε από τα συμβαλλόμενα μέρη τον Φεβρουάριο 2002 και έγινε αποδεκτό από τη Διευθύνουσα Επιτροπή Πυρηνικής Ενέργειας του ΟΟΣΑ, το Μάιο 2002.

Οι πιο αξιοσημείωτες τροποποιήσεις σχετίζονται με την επέκταση του πεδίου γεωγραφικής εφαρμογής της Σύμβασης στις πυρηνικές ζημίες που συμβαίνουν στα εδάφη ή τη θαλάσσια ζώνη κρατών που δεν είναι συμβαλλόμενα μέρη της Σύμβασης και τη διεύρυνση της έννοιας της αποζημιωτέας ζημίας στις άυλες ζημίες και στο κόστος των μέτρων διασφάλισης και των μέτρων αποκατάστασης του περιβάλλοντος.

Η σημαντικότερη βελτίωση είναι η αύξηση των ποσών της ευθύνης που φέρει ο φορέας εκμετάλλευσης της πυρηνικής εγκατάστασης. Από το ανώτατο ποσό των 15 εκατομμυρίων Ειδικών Τραβηκτικών Δικαιωμάτων (ΕΤΔ) που καθορίζεται στην τρέχουσα Σύμβαση, η ευθύνη του φορέα εκμετάλλευσης αυξάνεται σε ένα ελάχιστο βασικό ποσό αναφοράς ύψους 700 εκατ. ευρώ, με αποτέλεσμα οι εθνικοί νομοθέτες να έχουν την ευχέρεια να καθορίσουν ανώτερα ποσά ή να θεσπίσουν την απεριόριστη ευθύνη του φορέα εκμετάλλευσης. Η αύξηση αυτή αφορά επίσης τις εγκαταστάσεις χαμηλού κινδύνου, στις οποίες η ευθύνη του φορέα εκμετάλλευσης αυξάνεται από 5 εκατ. ΕΤΔ σε 70 εκατομμύρια ευρώ, τουλάχιστον, και για τα ατυχήματα που συμβαίνουν κατά τη διάρκεια της μεταφοράς πυρηνικών ουσιών για τα οποία η ευθύνη του φορέα εκμετάλλευσης αυξάνεται από 5 εκατ. ΕΤΔ σε 80 εκατ. ευρώ, τουλάχιστον.

Η εν λόγω αύξηση των ποσών ευθύνης των φορέων εκμετάλλευσης των πυρηνικών εγκαταστάσεων συνοδεύεται, παράλληλα, από την αύξηση του ποσού των συμπληρωματικών πόρων που προβλέπονται από τη συμπληρωματική Σύμβαση των Βρυξελλών, η οποία αποτελεί επίσης αντικείμενο αναθεώρησης. Σύμφωνα με την προτεινόμενη τροποποίηση, οι βαθμίδες επανόρθωσης που προβλέπονται από τη συμπληρωματική Σύμβαση των Βρυξελλών διαμορφώνονται ως εξής: το ποσό της πρώτης βαθμίδας που αντιστοιχεί στην ευθύνη του φορέα εκμετάλλευσης αυξάνεται σε 700 εκατ. ευρώ, τουλάχιστον. το αντίστοιχο ποσό της δεύτερης βαθμίδας, με το οποίο επιβαρύνεται το κράτος της εγκατάστασης, τοποθετείται κάπου μεταξύ του ποσού της πρώτης βαθμίδας και ποσού 1,2 δισεκατ. ευρώ. το ποσό για την τρίτη βαθμίδα ανέρχεται σε 300 εκατ. ευρώ. Το σύνολο των τριών προαναφερόμενων βαθμίδων ανέρχεται συνεπώς στο ποσό του 1,5 δισεκατ. ευρώ.

3. Ο κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 44/2001 του Συμβουλίου

Στον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 44/2001 του Συμβουλίου, της 22ας Δεκεμβρίου 2000, για τη διεθνή δικαιοδοσία, την αναγνώριση και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις [2] καθορίζονται οι κοινοί κανόνες δικαιοδοσίας, αναγνώρισης και εκτέλεσης των αποφάσεων στις αστικές και εμπορικές υποθέσεις. Ο κανονισμός είναι δεσμευτικός για όλα τα κράτη μέλη, εκτός της Δανίας. Η Σύμβαση των Βρυξελλών του 1968 παραμένει σε ισχύ στις σχέσεις μεταξύ της Δανίας και των υπόλοιπων κρατών μελών.

[2] ΕΕ L 12, της 16.1.2001, σ. 1.

Οι κανόνες δικαιοδοσίας που θεσπίζονται από τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 44/2001 εφαρμόζονται όταν ο εναγόμενος έχει την κατοικία του σε ένα από τα κράτη μέλη που δεσμεύονται από τις διατάξεις του κανονισμού, ενώ ο εναγόμενος που δεν έχει την κατοικία του σε ένα κράτος μέλος μπορεί να εναχθεί ενώπιον των δικαστηρίων κάθε κράτους μέλους, με βάση τους εθνικούς κανόνες δικαιοδοσίας του τελευταίου αυτού κράτους, υπό την επιφύλαξη των άρθρων 22 (αποκλειστική αρμοδιότητα) και 23 (ρήτρες συμφωνιών εκλογής δωσιδικίας).

Το καθεστώς της δικαιοδοσίας βασίζεται κατά πρώτο λόγο στον τόπο κατοικίας του εναγόμενου. Επιπλέον, όταν συντρέχει η περίπτωση αξιώσεων εξ αδικημάτων, ενοχών αδικοπραξίας ή οιονεί αδικοπραξίας, το πρόσωπο που έχει την κατοικία του στο έδαφος κράτους μέλους μπορεί να εναχθεί στο κράτος μέλος στο οποίο συνέβη ή ενδέχεται να συμβεί το ζημιογόνο γεγονός. Όπως εξυπακούεται, σύμφωνα με τη νομολογία του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, ο τόπος επέλευσης του ζημιογόνου γεγονότος είναι ο τόπος όπου έχει παραχθεί το ζημιογόνο γεγονός ή ο τόπος στον οποίο συντελέστηκε η ζημία. Σε διαφορές σχετικές με υποθέσεις ασφαλίσεων, ο ασφαλιστής που έχει την κατοικία του σε ένα κράτος μέλος μπορεί να εναχθεί α) ενώπιον των δικαστηρίων του κράτους μέλους όπου έχει την κατοικία του, ή β) στο κράτος μέλος, στο οποίο ο ενάγων έχει την κατοικία του, εφόσον την αγωγή έχει ασκήσει ο αντισυμβαλλόμενος του ασφαλιστή, ο ασφαλισμένος ή ο δικαιούχος, ή γ) εάν πρόκειται για συνασφαλιστή, ενώπιον του δικαστηρίου του κράτους μέλους στο οποίο έχει εναχθεί ο κύριος ασφαλιστής. Σε υποθέσεις ασφάλισης αστικής ευθύνης, ο ασφαλιστής μπορεί επιπλέον να εναχθεί ενώπιον των δικαστηρίων του τόπου όπου συνέβη το ζημιογόνο γεγονός και μπορεί επίσης να προσεπικληθεί ενώπιον του δικαστηρίου που έχει επιληφθεί της αγωγής του ζημιωθέντος κατά του ασφαλισμένου, αν το δίκαιο του δικαστηρίου το επιτρέπει.

Όπως ορίζεται στον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 44/2001, η απόφαση που εκδίδεται σε ένα κράτος μέλος οφείλει να αναγνωρίζεται και να εκτελείται στα άλλα κράτη μέλη, χωρίς να χρειάζεται να τηρηθεί καμία ειδική διαδικασία. Προβλέπεται, πάντως, περιορισμένος αριθμός λόγων μη αναγνώρισης, για να ληφθούν υπόψη οι λόγοι δημοσίας τάξεως, ο σεβασμός των δικαιωμάτων της υπεράσπισης και η ύπαρξη ορισμένων αντικρουόμενων αποφάσεων.

4. Η αρμοδιότητα της Κοινότητας

Δεν υπάρχει κοινοτική νομοθεσία που να διέπει την αστική ευθύνη στον τομέα της πυρηνικής ενέργειας. Στο νέο τροποποιητικό πρωτόκολλο της Σύμβασης των Παρισίων, αντιθέτως, περιλαμβάνονται διατάξεις οι οποίες επηρεάζουν τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 44/2001 του Συμβουλίου της 22ας Δεκεμβρίου 2000, για τη διεθνή δικαιοδοσία, την αναγνώριση και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις. Πράγματι, σε αντίθεση με τις πολυάριθμες δωσιδικίες αρμοδιότητας που είναι διαθέσιμες βάσει του κανονισμού, στο άρθρο 13 της Σύμβασης των Παρισίων, όπως αυτό τροποποιείται από το πρωτόκολλο, θεσπίζεται κατά βάση η αποκλειστική αρμοδιότητα του κράτους μέλους, στο έδαφος του οποίου έχει λάβει χώρα το πυρηνικό ατύχημα.

Στο άρθρο 13 της Σύμβασης των Παρισίων καθιερώνεται πλέον η αποκλειστική αρμοδιότητα των δικαστηρίων του συμβαλλόμενου κράτους, στο έδαφος του οποίου έλαβε χώρα το πυρηνικό ατύχημα, για τον προσδιορισμό των αγωγών αποζημίωσης για τη ζημία που προκάλεσε το ατύχημα. Εάν το ατύχημα έλαβε χώρα είτε εκτός του εδάφους των συμβαλλομένων κρατών, ή εάν το ατύχημα δεν είναι δυνατόν να προσδιοριστεί με βεβαιότητα, αρμόδια δικαστήρια είναι εκείνα τα δικαστήρια του συμβαλλόμενου κράτους, στο έδαφος του οποίου βρίσκεται η έδρα του υπεύθυνου φορέα εκμετάλλευσης.

Εξάλλου, λόγω της βασικής αρχής της ενότητας κατά την απονομή της δικαιοσύνης, οι οριστικές αποφάσεις που εκδίδονται από το αρμόδιο δικαστήριο υποβάλλονται στην απλουστευμένη διαδικασία περιαφής του εκτελεστήριου τίτλου, για να καταστούν εκτελεστές στα συμβαλλόμενα κράτη, εκτός από το κράτος εκείνο στο οποίο εδρεύει το αρμόδιο δικαστήριο, χωρίς να γίνει οποιαδήποτε νέα εξέταση της ουσίας της υπόθεσης.

Το σχέδιο πρωτοκόλλου προβλέπει προσέτι την αποκλειστική αρμοδιότητα των δικαστηρίων του συμβαλλόμενου παράκτιου κράτους για τα ατυχήματα που έγιναν στην Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη του (ΑΟΖ). Η αρμοδιότητα αυτή παραχωρείται υπό την προϋπόθεση ότι ο θεματοφύλακας της Σύμβασης έλαβε κοινοποίηση για την καθιέρωση μιας τέτοιας ζώνης, πριν από την επέλευση του πυρηνικού ατυχήματος. Όπως διευκρινίζεται στο πρωτόκολλο, ούτε η κοινοποίηση μιας Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης στο θεματοφύλακα, αλλά ούτε και η άσκηση των αρμοδιοτήτων δυνάμει αυτής της νέας διάταξης δεν εγείρει το δικαίωμα ή την υποχρέωση στο θέμα της οριοθέτησης των θαλασσίων συνόρων μεταξύ κρατών που έχουν αντικείμενες ή συνεχόμενες ακτές.

Από την άλλη πλευρά, εάν ένα πυρηνικό ατύχημα λαμβάνει χώρα σε μία θαλάσσια περιοχή που αποτελεί αντικείμενο διαφοράς σε συνάρτηση με την οριοθέτησή της, η αρμοδιότητα θα πρέπει να παραχωρείται στο δικαστήριο που κρίνεται ότι είναι το αμεσότερα συνδεόμενο με το ατύχημα και το οποίο επηρεάζεται από τις επιπτώσεις του.

Η Κοινότητα είναι αποκλειστικά αρμόδια για τα θέματα των διατάξεων της διεθνούς δικαιοδοσίας, της αναγνώρισης και της εκτέλεσης των αποφάσεων που απαριθμούνται στο τροποποιητικό πρωτόκολλο, επειδή αυτά επηρεάζουν, κατά την έννοια της νομολογίας του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, τους αντίστοιχους κανόνες του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 44/2001 του Συμβουλίου. Τα κράτη μέλη δεν δικαιούνται συνεπώς να παρεκκλίνουν πλέον μεταξύ τους όσον αφορά τους κανόνες αυτούς, ούτε δικαιούνται να συνάπτουν διεθνείς συμβατικές σχέσεις με τρίτα κράτη, οι οποίες θίγουν τους εν λόγω κανόνες [3].

[3] Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, υπόθεση 22/70, AETR, Συλλογή 1971, σ. 263.

Για να καταστεί δυνατή η άσκηση των αρμοδιοτήτων της Κοινότητας, το Συμβούλιο ανέθεσε στις 13 Σεπτεμβρίου 2002 στην Επιτροπή την εντολή να διαπραγματευθεί στα ζητήματα που εμπίπτουν στις αρμοδιότητες της Κοινότητας τη σύναψη του πρωτοκόλλου της Σύμβασης των Παρισίων της 29ης Ιουλίου 1960. Το Συμβούλιο δεν προέβλεψε, κατ'εξαίρεση την προσχώρηση της Κοινότητας στη Σύμβαση, εν προκειμένω. Το πραγματικό αυτό καθεστώς δεν επιτρέπεται να αποτελέσει προηγούμενο, στο μέλλον.

Στις διαπραγματευτικές οδηγίες διευκρινιζόταν ότι η Κοινότητα θα διατηρούσε την πρόταση τροποποίησης του άρθρου 13 της Σύμβασης των Παρισίων, η οποία είχε επεξεργασθεί από τα συμβαλλόμενα μέρη και είχε γίνει αποδεκτή από τη Διευθύνουσα Επιτροπή πυρηνικής ενέργειας, το Μάιο του 2002. Με την πρόταση αυτή διασφαλίζεται στην ουσία η βασική αρχή της ενότητας των δικαιοδοτικών αρμοδιοτήτων της Σύμβασης των Παρισίων, που είναι αναγκαία για την κατοχύρωση του ακριβοδίκαιου επιμερισμού των διαθέσιμων πόρων αποζημίωσης, μεταξύ των θυμάτων.

Βάσει των διαπραγματευτικών οδηγιών, η Επιτροπή ενημέρωσε επίσημα στις 25 Οκτωβρίου 2002 τον Οργανισμό Πυρηνικής Ενέργειας του ΟΟΣΑ, που είναι ο θεματοφύλακας της Σύμβασης των Παρισίων, ότι η Κοινότητα θα αποδεχόταν την πρόταση τροποποίησης του άρθρου 13 του σχεδίου πρωτοκόλλου, όπως είχε εγκριθεί το Φεβρουάριο του 2002, και ότι θα μπορούσε να αρθεί η επιφύλαξη που είχαν διατυπώσει αναφορικά με το άρθρο αυτό δώδεκα συμβαλλόμενα κράτη που είναι μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η εν λόγω αποδοχή, η οποία επιβεβαιώθηκε από την ανταλλαγή επιστολών μεταξύ της Επιτροπής και του Οργανισμού Πυρηνικής Ενέργειας, έθεσε πέρας στις διαπραγματεύσεις.

Μετά από την ολοκλήρωση των διαπραγματεύσεων, το τροποποιητικό πρωτόκολλο εγκρίθηκε οριστικά από τα συμβαλλόμενα μέρη, με τη μορφή που είχε εγκριθεί από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Η Διευθύνουσα Επιτροπή του Οργανισμού Πυρηνικής Ενέργειας έλαβε επισήμως γνώση της έγκρισης αυτής, κατά τη διάρκεια της 106ης συνόδου της, στις 24 Απριλίου 2003, κατά την οποία ήταν παρών ένας εκπρόσωπος της Επιτροπής. Η Διευθύνουσα Επιτροπή του Οργανισμού Πυρηνικής Ενέργειας σημείωσε επίσης ότι τα συμβαλλόμενα μέρη ήταν έτοιμα να υπογράψουν το εν λόγω πρωτόκολλο, μόλις θα διανοιγόταν η δυνατότητα αυτή με την ολοκλήρωση της διαδικασίας έγκρισης που εκκρεμεί στους κόλπους της Ευρωπαϊκής Κοινότητας.

Το κείμενο του τροποποιητικού πρωτοκόλλου της Σύμβασης των Παρισίων είναι σύμφωνο με τις διαπραγματευτικές οδηγίες που εγκρίθηκαν από το Συμβούλιο. Η άσκηση των αρμοδιοτήτων της Κοινότητας στους προαναφερόμενους τομείς συνεπάγεται ότι η Ευρωπαϊκή Κοινότητα θα καταστεί συμβαλλόμενο μέρος του τροποποιητικού πρωτοκόλλου. Ωστόσο, στο μέτρο που το τροποποιητικό πρωτόκολλο δεν επιτρέπει τη συμμετοχή των περιφερειακών οργανισμών ολοκλήρωσης, η Κοινότητα δεν θα είναι σε θέση να το υπογράψει και να το κυρώσει, αλλά ούτε και να προσχωρήσει σε αυτό.

Διασφαλίζοντας τη βελτιωμένη προστασία των θυμάτων στις περιπτώσεις πυρηνικών ατυχημάτων, το νέο πρωτόκολλο της Σύμβασης των Παρισίων εμφανίζει βαρύνουσα σημασία για την Ευρωπαϊκή Κοινότητα και τα κράτη μέλη της, γεγονός που δικαιολογεί, κατ'εξαίρεση την υποχρέωση άσκησης από την πλευρά της Κοινότητας των αρμοδιοτήτων της, μέσω των κρατών μελών της που είναι συμβαλλόμενα μέρη στη Σύμβαση των Παρισίων.

Τρία κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, η Αυστρία, η Ιρλανδία και το Λουξεμβούργο, δεν είναι ωστόσο συμβαλλόμενα μέρη στη Σύμβαση των Παρισίων. Κατ'εξαίρεση, θεωρήθηκε ότι είναι αντικειμενικά δικαιολογημένο να επιτραπεί στα προαναφερόμενα τρία κράτη να μην καταστούν συμβαλλόμενα μέρη του πρωτοκόλλου και να εξακολουθήσουν, συνεπώς, να εφαρμόζουν τους κανόνες του κανονισμού 44/2001. Αυτή η διαφοροποιημένη εφαρμογή των κανόνων της διεθνούς δικαιοδοσίας εντός του πλαισίου της Κοινότητας εμφανίζεται δικαιολογημένη για τρεις λόγους:

- το πρωτόκολλο τροποποιεί μία σύμβαση στην οποία τα προαναφερόμενα τρία κράτη μέλη δεν είναι συμβαλλόμενα μέρη.

- ο κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 44/2001 δεν επηρεάζει τις συμβάσεις, των οποίων συμβαλλόμενα μέρη είναι τα κράτη μέλη, και

- το πρωτόκολλο δεν επιφέρει ουσιαστικές τροποποιήσεις στους κανόνες ανταγωνισμού της Σύμβασης.

Στις διαπραγματευτικές οδηγίες προβλεπόταν, ως εκ τούτου, ότι θα εγκαινιάζονταν οι σχετικές διαδικασίες, για να υπογράψουν και να κυρώσουν το πρωτόκολλο ή να προσχωρήσουν σε αυτό μόνο εκείνα τα κράτη μέλη που είναι τη στιγμή αυτή συμβαλλόμενα μέρη στη Σύμβαση των Παρισίων, προς το συμφέρον της Κοινότητας.

Όπως προβλέπεται στα άρθρα 1 και 2 του πρωτοκόλλου για το καθεστώς της Δανίας, το οποίο επισυνάπτεται στη συνθήκη για την Ευρωπαϊκή Ένωση και στη συνθήκη για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, η Δανία δεν δεσμεύεται από τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 44/2001, ούτε υπόκειται στην εφαρμογή του. Συνεπώς, η Δανία δεν συμμετέχει στην έγκριση των εν λόγω αποφάσεων, οι οποίες δεν δεσμεύουν ως εκ τούτου τη Δανία και δεν εφαρμόζονται στην περίπτωσή της.

Συμπέρασμα

Για τους προαναφερόμενους λόγους, η Επιτροπή συνιστά το Συμβούλιο να εγκρίνει τις εξής αποφάσεις:

- αφενός μεν, την απόφαση με την οποία εξουσιοδοτούνται τα κράτη μέλη που είναι συμβαλλόμενα μέρη στη Σύμβαση των Παρισίων να υπογράψουν το πρωτόκολλο περί τροποποιήσεως της εν λόγω Σύμβασης προς το συμφέρον της Ευρωπαϊκής Κοινότητας.

- αφετέρου, την απόφαση με την οποία εξουσιοδοτούνται τα κράτη μέλη που είναι συμβαλλόμενα μέρη στη Σύμβαση των Παρισίων, να κυρώσουν το πρωτόκολλο περί τροποποιήσεως της εν λόγω Σύμβασης ή να προσχωρήσουν σε αυτό, προς το συμφέρον της Ευρωπαϊκής Κοινότητας.

2003/0150 (AVC)

Πρόταση ΑΠΟΦΑΣΗΣ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ περί εξουσιοδοτήσεως των κρατών μελών που είναι συμβαλλόμενα μέρη της Σύμβασης των Παρισίων της 29ης Ιουλίου 1960 για την αστική ευθύνη στον τομέα της πυρηνικής ενέργειας να κυρώσουν το πρωτόκολλο περί τροποποιήσεως της εν λόγω Σύμβασης, ή να προσχωρήσουν σε αυτό, προς το συμφέρον της Ευρωπαϊκής Κοινότητας

ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ

Έχοντας υπόψη:

τη συνθήκη για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας και ιδίως το άρθρο 61, περίπτωση γ), το άρθρο 67, παράγραφος 5 και το άρθρο 300, παράγραφος 3, δεύτερο εδάφιο,

την πρόταση της Επιτροπής [4],

[4] ΕΕ C ... της ..., σ. ...

τη σύμφωνη γνώμη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου [5],

[5] ΕΕ C ... της ..., σ. ...

Εκτιμώντας τα εξής:

(1) Οι διαπραγματεύσεις για τη σύναψη του πρωτοκόλλου περί τροποποιήσεως της Σύμβασης της 29ης Ιουλίου 1960 για την αστική ευθύνη στον τομέα της πυρηνικής ενέργειας, όπως αυτή τροποποιήθηκε από το πρόσθετο πρωτόκολλο της 28ης Ιανουαρίου 1964 και από το πρωτόκολλο της 16ης Νοεμβρίου 1982 (η οποία στο εξής καλείται "η Σύμβαση των Παρισίων") έγιναν με σκοπό τη βελτίωση των αποζημιώσεων που καταβάλλονται στα θύματα ζημιών που προκλήθηκαν από πυρηνικά ατυχήματα. Το πρωτόκολλο προβλέπει την αύξηση των ποσών της ευθύνης και την επέκταση του καθεστώτος αστικής ευθύνης στο χώρο της πυρηνικής ενέργειας στις περιβαλλοντικές ζημίες.

(2) Στα ζητήματα που υπάγονται στην αρμοδιότητα της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, η Επιτροπή διεξήγαγε εξ ονόματος της Κοινότητας τις διαπραγματεύσεις για τη σύναψη του πρωτοκόλλου περί τροποποίησης της Σύμβασης των Παρισίων, βάσει των διαπραγματευτικών οδηγιών του Συμβουλίου της 13ης Σεπτεμβρίου 2002. Ωστόσο, στις διαπραγματευτικές οδηγίες του Συμβουλίου δεν προβλεπόταν η διαπραγμάτευση της ρήτρας που θα επέτρεπε την προσχώρηση της Κοινότητας στο πρωτόκολλο.

(3) Το πρωτόκολλο εγκρίθηκε οριστικά από τα συμβαλλόμενα μέρη της Σύμβασης των Παρισίων. Το κείμενο του πρωτοκόλλου είναι σύμφωνο με τις διαπραγματευτικές οδηγίες του Συμβουλίου.

(4) Η Κοινότητα έχει αποκλειστική αρμοδιότητα στα θέματα της τροποποίησης του άρθρου 13 της Σύμβασης των Παρισίων, στο μέτρο που η εν λόγω τροποποίηση επηρεάζει τους κανόνες που θεσπίζονται με τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 44/2001 του Συμβουλίου, της 22ας Δεκεμβρίου 2000, για τη διεθνή δικαιοδοσία, την αναγνώριση και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις. Τα κράτη μέλη διατηρούν τις αρμοδιότητές τους στους θεματικούς τομείς που καλύπτονται από το πρωτόκολλο, οι οποίοι δεν επηρεάζουν το κοινοτικό δίκαιο. Λαμβάνοντας υπόψη το αντικείμενο και το σκοπό του τροποποιητικού πρωτοκόλλου, η αποδοχή των ρυθμίσεων του πρωτοκόλλου που εμπίπτουν στις κοινοτικές αρμοδιότητες δεν είναι δυνατόν να διαχωρισθεί από τις ρυθμίσεις που υπάγονται στην αρμοδιότητα των κρατών μελών.

(5) Το πρωτόκολλο περί τροποποίησης της Σύμβασης των Παρισίων εμφανίζει ιδιαίτερη σημασία για τα συμφέροντα της Κοινότητας και των κρατών μελών της, επειδή επιτρέπει τη βελτίωση των αποζημιώσεων για τις ζημίες που προκαλούνται από πυρηνικά ατυχήματα.

(6) Το πρωτόκολλο υπογράφηκε από τα κράτη μέλη, που είναι συμβαλλόμενα μέρη της Σύμβασης, εξ ονόματος της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, την/στις ....... 2003, υπό την επιφύλαξη της ενδεχόμενης σύναψης σε κάποια μεταγενέστερη ημερομηνία, βάσει της απόφασης .../.../ΕΚ του Συμβουλίου της ............. 2003 [6].

[6] ΕΕ C ... της ..., σ. ...

(7) Η Σύμβαση των Παρισίων και το τροποποιητικό της πρωτόκολλο δεν παραμένουν ανοικτά στη συμμετοχή περιφερειακών οργανώσεων. Εξαιτίας του γεγονότος αυτού, η Κοινότητα δεν ήταν η ίδια σε θέση να υπογράψει και να κυρώσει το πρωτόκολλο, αλλά ούτε και να προσχωρήσει σε αυτό. Υπό τις περιστάσεις αυτές, δικαιολογείται, κατ'εξαίρεση, τα κράτη μέλη να υπογράψουν το πρωτόκολλο, προς το συμφέρον της Κοινότητας.

(8) Ωστόσο, τρία κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, η Αυστρία, η Ιρλανδία και το Λουξεμβούργο, δεν είναι συμβαλλόμενα μέρη της Σύμβασης των Παρισίων. Λαμβάνοντας υπόψη ότι το πρωτόκολλο τροποποιεί τη Σύμβαση των Παρισίων, ότι ο κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 44/2001 εξουσιοδοτεί τα κράτη μέλη που δεσμεύονται από την εν λόγω Σύμβαση να εξακολουθήσουν να εφαρμόζουν τους κανόνες αρμοδιότητας που προβλέπονται από την εν λόγω Σύμβαση και το ότι πρωτόκολλο δεν τροποποιεί ουσιαστικά τους κανόνες αρμοδιότητας της προαναφερόμενης Σύμβασης, κρίθηκε ότι είναι αντικειμενικά δικαιολογημένο, κατ'εξαίρεση, να επιτραπεί τα εν λόγω τρία κράτη μέλη να μην καταστούν συμβαλλόμενα μέρη του πρωτοκόλλου.

(9) Κατά συνέπεια, επιβάλλεται τα κράτη μέλη που είναι συμβαλλόμενα μέρη στη Σύμβαση των Παρισίων να υπογράψουν, προς το συμφέρον της Ευρωπαϊκής Κοινότητας και υπό τους όρους που παρατίθενται στην παρούσα απόφαση, το πρωτόκολλο περί τροποποίησης της Σύμβασης των Παρισίων.

(10) Συνεπώς, η εφαρμογή των ρυθμίσεων του πρωτοκόλλου, σε ό,τι αφορά την Ευρωπαϊκή Κοινότητα, περιορίζεται σε εκείνα μόνο τα κράτη μέλη που είναι τη στιγμή αυτή συμβαλλόμενα μέρη της Σύμβασης των Παρισίων.

(11) Το Ηνωμένο Βασίλειο και η Ιρλανδία δεσμεύονται από τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 44/2001 και συμμετέχουν ως εκ τούτου στην έγκριση της παρούσας απόφασης. Το Ηνωμένο Βασίλειο συμμετέχει εξάλλου στην εφαρμογή της παρούσας απόφασης.

(12) Βάσει των άρθρων 1 και 2 του πρωτοκόλλου για το καθεστώς της Δανίας το οποίο επισυνάπτεται στη συνθήκη για την Ευρωπαϊκή Ένωση και στη συνθήκη για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, η Δανία δεν συμμετέχει στην έγκριση της παρούσας απόφασης, η οποία δεν δεσμεύει συνεπώς τη Δανία και δεν εφαρμόζεται στην περίπτωσή της.

ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ:

Άρθρο 1

1. Τα κράτη μέλη που είναι την παρούσα στιγμή συμβαλλόμενα μέρη στη Σύμβαση των Παρισίων υπογράφουν, υπό την επιφύλαξη της ενδεχόμενης σύναψης σε κάποια μεταγενέστερη χρονική ημερομηνία και προς το συμφέρον της Κοινότητας, το πρωτόκολλο περί τροποποιήσεως της Σύμβασης των Παρισίων, με την επιφύλαξη των αρμοδιοτήτων της Κοινότητας.

2. Το κείμενο του πρωτοκόλλου περί τροποποίησης της Σύμβασης των Παρισίων επισυνάπτεται στην παρούσα απόφαση.

3. Ως "κράτος μέλος" νοούνται στην παρούσα απόφαση όλα τα κράτη μέλη που είναι την παρούσα στιγμή συμβαλλόμενα μέρη στη Σύμβαση των Παρισίων, εκτός της Δανίας.

Άρθρο 2

1. Τα κράτη μέλη λαμβάνουν τα αναγκαία μέτρα για να καταθέσουν σε εύλογο χρονικό διάστημα τα έγγραφά τους κύρωσης του πρωτοκόλλου ή προσχώρησης σε αυτό στη Γενική Γραμματεία του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης, εάν αυτό είναι δυνατό πριν από τις 31 Δεκεμβρίου 2008.

2. Τα κράτη μέλη ενημερώνουν το Συμβούλιο και την Επιτροπή, πριν από τις 31 Δεκεμβρίου 2006, σχετικά με την προβλεπόμενη ημερομηνία για την ολοκλήρωση των διαδικασιών τους κύρωσης ή προσχώρησης.

3. Τα κράτη μέλη μεριμνούν για την ανταλλαγή των πληροφοριών σχετικά με την πρόοδο των διαδικασιών τους κύρωσης ή προσχώρησης.

Άρθρο 3

Κατά την κύρωση του τροποποιητικού πρωτοκόλλου της Σύμβασης των Παρισίων ή της προσχώρησης σε αυτό, τα κράτη μέλη ενημερώνουν εγγράφως το Γενικό Γραμματέα του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης ότι η κύρωση ή η προσχώρηση πραγματοποιήθηκαν σύμφωνα με τους όρους της παρούσας απόφασης.

Βρυξέλλες,

Για το Συμβούλιο

Ο Πρόεδρος

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ

ΣΥΜΒΑΛΛΟΜΕΝΑ ΜΕΡΗ ΣΤΗ ΣΥΜΒΑΣΗ ΤΟ ΠΑΡΙΣΙΟΥ

ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΟ

ΠΕΡΙ ΤΡΟΠΟΠΟΙΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ ΠΕΡΙ ΑΣΤΙΚΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ ΣΤΟΝ ΤΟΜΕΑ ΤΗΣ ΠΥΡΗΝΙΚΗΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ ΤΗΣ 29ης ΙΟΥΛΙΟΥ 1960, ΟΠΩΣ ΤΡΟΠΟΠΟΙΗΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΟΣΘΕΤΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΟ ΤΗΣ 28ης ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 1964 ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΟ ΤΗΣ 16ης ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 1982

[NEA/LEG/CPPC(98)10/ΤΕΛΙΚΟ/ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ 1]

ΟΙ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙΣ της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας, του Βασιλείου του Βελγίου, του Βασιλείου της Δανίας, του Βασιλείου της Ισπανίας, της Δημοκρατίας της Φινλανδίας, της Γαλλικής Δημοκρατίας, της Ελληνικής Δημοκρατίας, της Ιταλικής Δημοκρατίας, του Βασιλείου της Νορβηγίας, του Βασιλείου των Κάτω Χωρών, της Πορτογαλικής Δημοκρατίας, του Ηνωμένου Βασιλείου της Μεγάλης Βρετανίας και της Βορείου Ιρλανδίας, της Δημοκρατίας της Σλοβενίας, του Βασιλείου της Σουηδίας, της Ελβετικής Συνομοσπονδίας και της Δημοκρατίας της Τουρκίας,

ΕΚΤΙΜΩΝΤΑΣ ΟΤΙ είναι επιθυμητή η τροποποίηση της Σύμβασης περί της αστικής ευθύνης στον τομέα της πυρηνικής ενέργειας, η οποία είχε συναφθεί στο Παρίσι στις 29 Ιουλίου 1960, στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Οργάνωσης Οικονομικής Συνεργασίας, που αποτελεί πλέον τον Οργανισμό Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης, όπως τροποποιήθηκε από το πρόσθετο πρωτόκολλο που υπογράφηκε στο Παρίσι στις 28 Ιανουαρίου 1964 και από το πρωτόκολλο που υπογράφηκε στο Παρίσι στις 16 Νοεμβρίου 1982,

ΣΥΜΦΩΝΗΣΑΝ τα εξής:

I

Η Σύμβαση περί της αστικής ευθύνης στον τομέα της ενέργειας της 29ης Ιουλίου 1960, όπως τροποποιήθηκε από το πρόσθετο πρωτόκολλο της 28ης Ιανουαρίου 1964 και από το πρωτόκολλο της 16ης Νοεμβρίου 1982, τροποποιείται ως εξής:

A. Τα εδάφια (i) και (ii) της παραγράφου (a) του άρθρου 1 αντικαθίστανται από το εξής κείμενο:

i) Ως «πυρηνικό ατύχημα» νοείται κάθε γεγονός ή διαδοχική σειρά γεγονότων, που έχουν την αυτή προέλευση, που προκαλούν πυρηνική ζημία.

ii) Ως «πυρηνική εγκατάσταση» νοούνται οι πυρηνικοί αντιδραστήρες, εξαιρουμένων των αντιδραστήρων που αποτελούν εξάρτημα οποιουδήποτε μεταφορικού μέσου. Τα εργοστάσια βιομηχανικής παραγωγής ή επεξεργασίας πυρηνικών ουσιών. τα εργοστάσια διαχωρισμού των ισοτόπων του πυρηνικού καυσίμου. τα εργοστάσια επανεπεξεργασίας ακτινοβοληθέντων, πυρηνικών καυσίμων. οι άλλες εγκαταστάσεις για την εναποθήκευση των πυρηνικών ουσιών, εκτός των εγκαταστάσεων που προορίζονται για την περιστασιακή εναποθήκευση των ουσιών αυτών κατά τη διάρκεια της μεταφοράς τους. οι εγκαταστάσεις για τη διάθεση των πυρηνικών ουσιών. κάθε αντιδραστήρας, εργοστάσιο, μονάδα ή εγκατάσταση της μορφής αυτής, που είναι στη φάση του παροπλισμού τους. και οι υπόλοιπες εγκαταστάσεις αυτού του είδους στις οποίες υπάρχουν πυρηνικά καύσιμα ή ραδιενεργά προϊόντα ή απόβλητα, όπως προσδιορίζει η Διευθύνουσα Επιτροπή Πυρηνικής Ενεργείας του Οργανισμού (η οποία στο εξής καλείται «Διευθύνουσα Επιτροπή», κατά διαστήματα. κάθε συμβαλλόμενο μέρος μπορεί να προσδιορίζει ότι δύο ή περισσότερες πυρηνικές εγκαταστάσεις ενός φορέα εκμετάλλευσης οι οποίες βρίσκονται στον ίδιο τόπο εγκατάστασης πρέπει από κοινού να αντιμετωπίζονται ως ενιαία πυρηνική εγκατάσταση μαζί με τους άλλους χώρους σε εκείνο τον τόπο εγκατάστασης, στον οποίο διατηρούνται οι πυρηνικές ουσίες ή τα ραδιενεργά προϊόντα ή απόβλητα.

B. Στην παράγραφο (α) του άρθρου 1 προστίθενται τα εξής τέσσερα νέα εδάφια (vii), (viii), (ix )και (x):

vii) Ως «πυρηνική ζημία» νοείται

1. η απώλεια της ζωής ή ο τραυματισμός ενός προσώπου

2. η απώλεια ή ή ζημία ενός περιουσιακού στοιχείου

και κάθε μία από τις ακόλουθες περιπτώσεις, στο βαθμό που προσδιορίζεται από το νόμο του αρμόδιου δικαστηρίου,

3. η οικονομική απώλεια που απορρέει από την απώλεια ή τη ζημία που αναφέρονται στα προαναφερόμενα εδάφια 1 ή 2, στο μέτρο που δεν συμπεριλαμβάνονται στα προαναφερόμενα εδάφια, εάν πλήττει κάποιο πρόσωπο το οποίο δικαιούται να προβάλει αξιώσεις αναφορικά με την εν λόγω απώλεια ή ζημία,

4. οι δαπάνες των μέτρων αποκατάστασης του περιβάλλοντος που έχει υποστεί βλάβες, εκτός εάν οι βλάβες αυτές είναι ασήμαντες, εάν τα μέτρα αυτά λαμβάνονται κατά τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή ή πρόκειται να ληφθούν και στο βαθμό που δεν συμπεριλαμβάνονται στο προαναφερόμενο εδάφιο 2,

5. οι απώλειες εισοδήματος που είναι απόρροια του άμεσου οικονομικού συμφέροντος που εμφανίζει κάθε μορφή χρήσης ή απόλαυσης του περιβάλλοντος, που αποτελούν συνέπεια των σημαντικών ζημιών που επιφέρονται στο εν λόγω περιβάλλον και στο μέτρο που δεν συμπεριλαμβάνονται στο προαναφερόμενο εδάφιο 2,

6. οι δαπάνες των προληπτικών μέτρων αντιμετώπισης και οι περαιτέρω απώλειες ή ζημίες που προκαλούνται από τα μέτρα αυτά,

στην περίπτωση των προαναφερόμενων εδαφίων 1 έως 5, στο βαθμό που οι απώλειες ή οι ζημίες προκύπτουν ή είναι συνέπεια της ιοντίζουσας ακτινοβολίας η οποία εκπέμπεται από οποιαδήποτε πηγή ραδιενέργειας εντός μίας πυρηνικής εγκατάστασης ή οι οποίες εκπέμπονται από πυρηνικά καύσιμα ή ραδιενεργά προϊόντα ή απόβλήτα που βρίσκονται εντός ή από πυρηνικές ουσίες η οποίες προέρχονται, έχουν την αφετηρία τους ή διαβιβάζονται σε μια πυρηνική εγκατάσταση, ανεξάρτητα από το εάν αυτό οφείλεται στις ραδιενεργές ιδιότητες της προαναφερόμενης ύλης ή εάν αποτελεί συνδυασμό των ραδιενεργών ιδιοτήτων που επενεργούν με τοξικές, εκρηκτικές ή άλλες επικίνδυνες ιδιότητες της ουσίας αυτής.

viii) Ως «μέτρα αποκατάστασης» νοούνται όλα τα εύλογα μέτρα τα οποία έχουν εγκριθεί από τις αρμόδίες αρχές του κράτους στο οποίο θεσπίστηκαν τα μέτρα αυτά και σκοπός των οποίων είναι η αποκατάσταση ή η επανόρθωση των βασικών στοιχείων του περιβάλλοντος που έχουν υποστεί ζημία ή έχουν καταστραφεί ή η ένταξη, όπου αυτό εμφανίζεται εύλογο, των αντίστοιχων αυτών βασικών στοιχείων στο περιβάλλον. Η νομοθεσία του κράτους στο οποίο έχει συντελεστεί η πυρηνική ζημία προσδιορίζει ποιος δικαιούται να λάβει τα μέτρα αυτά.

ix) Ως «προληπτικά μέτρα αντιμετώπισης» νοούνται οποιαδήποτε εύλογα μέτρα που λαμβάνονται από οποιοδήποτε πρόσωπο έπειτα από την επέλευση ενός πυρηνικού ατυχήματος ή ενός γεγονότος από το οποίο εκπορεύεται μία σοβαρή και επικείμενη απειλή πυρηνικής ζημίας, προς αποτροπή ή ελαχιστοποίηση των πυρηνικών ζημιών που αναφέρονται στα προαναφερόμενα εδάφια (a)(vii) 1 έως 5, υπό τον όρο ότι θα εκδοθούν οι ενδεχόμενες εγκρίσεις των αρμοδίων αρχών οι οποίες απαιτούνται βάσει της νομοθεσίας του κράτους στο οποίο θεσπίστηκαν τα μέτρα αυτά.

x) Ως «εύλογα μέτρα» νοούνται τα μέτρα εκείνα τα οποία, βάσει της νομοθεσίας του αρμόδιου δικαστηρίου, κρίνονται κατάλληλα και ανάλογα, λαμβάνοντας υπόψη όλες τις περιστάσεις, όπως για παράδειγμα:

1. τη φύση και την έκταση της πυρηνικής ζημίας που έχει συντελεστεί ή, στην περίπτωση των προληπτικών μέτρων αντιμετώπισης, τη φύση και την έκταση του κινδύνου επέλευσης της ζημίας αυτής,

2. την έκταση στην οποία τα εν λόγω μέτρα ενδέχεται να αποδειχθούν αποτελεσματικά, κατά τη στιγμή της θέσπισής τους, και

3. τις συναφείς επιστημονικές και τεχνικές ειδικές γνώσεις.

Γ. Το άρθρο 2 αντικαθίσταται από το εξής κείμενο:

a) Η εν λόγω σύμβαση εφαρμόζεται στις πυρηνικές ζημίες οι οποίες συντελούνται στο έδαφος του κράτους ή σε οποιεσδήποτε θαλάσσιες ζώνες οι οποίες έχουν καθιερωθεί σύμφωνα με τις αρχές του διεθνούς δικαίου ή, με εξαίρεση το έδαφος ενός μη συμβαλλόμενου κράτους που δεν μνημονεύεται στα σημεία (ii) έως (iv) της παραγράφου αυτής, σε ένα πλοίο ή αεροσκάφος που είναι νηολογημένα

i) σε ένα συμβαλλόμενο μέρος

ii) σε κάποιο μη συμβαλλόμενο κράτος, το οποίο, κατά τη χρονική στιγμή της επέλευσης του πυρηνικού ατυχήματος, είναι συμβαλλόμενο μέρος της Σύμβασης της Βιέννης περί της αστικής ευθύνης σε περίπτωση πυρηνικού ατυχήματος της 21ης Μαΐου 1963 και οποιασδήποτε αντίστοιχης τροποποίησης της σύμβασης αυτής η οποία ισχύει για το προαναφερόμενο συμβαλλόμενο μέρος και στο κοινό πρωτόκολλο που διέπει την εφαρμογή της σύμβασης της Βιέννης και της Σύμβασης του Παρισιού της 21ης Σεπτεμβρίου 1988, υπό τον όρο, ωστόσο, ότι το συμβαλλόμενο μέρος στη Σύμβαση του Παρισιού. Ωστόσο, υπό τον όρο, ότι το συμβαλλόμενο μέρος στη Σύμβαση του Παρισιού, στο έδαφος του οποίου βρίσκεται η εγκατάσταση του υπεύθυνου φορέα εκμετάλλευσης, είναι συμβαλλόμενο μέρος στο εν λόγω κοινό πρωτόκολλο,

iii) σε ένα μη συμβαλλόμενο κράτος, το οποίο, κατά τη χρονική στιγμή της επέλευσης του πυρηνικού ατυχήματος, δεν είχε πυρηνικές εγκαταστάσεις στο έδαφός του ή σε οποιεσδήποτε θαλάσσιες ζώνες οι οποίες έχουν καθιερωθεί από το κράτος αυτό σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο ή

iv) σε οποιοδήποτε άλλο μη συμβαλλόμενο κράτος, το οποίο κατά τη χρονική στιγμή της επέλευσης του πυρηνικού ατυχήματος, διατηρούσε σε ισχύ νομοθετικές διατάξεις περί της αστικής ευθύνης σε περίπτωση πυρηνικού ατυχήματος, βάσει της οποίας παρέχονται ισοδύναμα αμοιβαία ευεργετικά οφέλη και η οποία βασίζεται σε βασικές αρχές ταυτόσημες με τις αντίστοιχες αρχές της παρούσας Σύμβασης, συμπεριλαμβανομένης, μεταξύ άλλων, της ανυπαίτιας ευθύνης του υπεύθυνου φορέα εκμετάλλευσης, της αποκλειστικής ευθύνης του φορέα εκμετάλλευσης ή κάποιας ρύθμισης προς τον αυτό σκοπό, της αποκλειστικής δικαιοδοσίας του αρμόδιου δικαστηρίου, της ισότιμης μεταχείρισης που επιφυλάσσεται σε όλα τα θύματα ενός πυρηνικού ατυχήματος, της αναγνώρισης και εκτέλεσης των αποφάσεων, της ελεύθερης μεταφοράς των αποζημιώσεων, των τόκων και των εξόδων.

β) Ουδεμία διάταξη του παρόντος άρθρου δεν επιτρέπεται να παρεμποδίσει ένα συμβαλλόμενο μέρος, στο έδαφος του οποίου βρίσκεται η πυρηνική εγκατάσταση του υπεύθυνου φορέα εκμετάλλευσης, από την καθιέρωση ενός ευρύτερου πεδίου εφαρμογής της παρούσας σύμβασης, βάσει των διατάξεων της νομοθεσίας του.

Δ. Το άρθρο 2 αντικαθίσταται από το εξής κείμενο:

a) Ο φορέας εκμετάλλευσης της πυρηνικής εγκατάστασης ευθύνεται, σύμφωνα με όσα ορίζονται στην παρούσα σύμβαση, για τις άλλες πυρηνικές ζημιές, εκτός από:

i) τις ζημίες που προκαλούνται στην ίδια την πυρηνική εγκατάσταση και σε οποιαδήποτε άλλη πυρηνική εγκατάσταση, συμπεριλαμβανομένης της υπό κατασκευήν πυρηνικής εγκατάστασης, στην τοποθεσία στην ο ποία βρίσκεται η εγκατάσταση αυτή και

ii) τις ζημίες που προκαλούνται σε οποιοδήποτε περιουσιακό στοιχείο το οποίο βρίσκεται στην ίδια τοποθεσία, το οποίο χρησιμοποιείται ή πρόκειται να χρησιμοποιηθεί σε συνδυασμό με οποιαδήποτε άλλη τέτοια εγκατάσταση,

όταν προσκομίζεται η απόδειξη ότι η ζημία αυτή προκλήθηκε από ένα πυρηνικό ατύχημα στην εν λόγω εγκατάσταση ή ότι το ατύχημα έγινε με τη συμμετοχή πυρηνικών ουσιών που προέρχονται από την εγκατάσταση αυτή, εκτός εάν ορίζεται κάτι άλλο στο άρθρο 4.

β) Στις περιπτώσεις που προκαλείται πυρηνική ζημία από κοινού από ένα πυρηνικό ατύχημα και από ένα άλλο ατύχημα, διαφορετικό από το πυρηνικό ατύχημα, εκείνο το μέρος της ζημίας το οποίο προκαλείται από το εν λόγω άλλο ατύχημα, πρέπει να λογίζεται ότι αποτελεί πυρηνική ζημία που προκλήθηκε από το πυρηνικό ατύχημα, στο βαθμό που δεν είναι εύλογα δυνατό να διαχωριστεί από την πυρηνική ζημία που προκλήθηκε από το πυρηνικό ατύχημα. Όταν η πυρηνική ζημία προκαλείται από κοινού από ένα πυρηνικό ατύχημα και από την εκπομπή ιοντιζουσών ακτινοβολιών που δεν καλύπτονται από τις διατάξεις της παρούσας Σύμβασης, καμία ρύθμιση στην παρούσα Σύμβαση δεν επιτρέπεται να περιορίσει ή να επηρεάσει με οποιονδήποτε άλλο τρόπο την αστική ευθύνη οποιουδήποτε προσώπου σε συνδυασμό με αυτήν την εκπομπή ιοντιζουσών ακτινοβολιών.

E. Οι παράγραφοι (γ) και (δ) του άρθρου 4 φέρουν την νέα αρίθμηση των παραγράφων (δ) και (ε) αντιστοίχως, ενώ προστίθεται η νέα παράγραφος (γ) η ο ποία διατυπώνεται ως εξής:

γ) Η μεταβίβαση της ευθύνης στον φορέα εκμετάλλευσης μίας άλλης πυρηνικής εγκατάστασης, βάσει των διατάξεων των παραγράφων (a)(i) και (ii) and (β)(i) και (ii) του παρόντος άρθρου επιτρέπεται να λάβει χώρα μόνο εάν ο εν λόγω φορέας εκμετάλλευσης έχει άμεσο οικονομικό συμφέρον στις πυρηνικές ουσίες οι οποίες βρίσκονται στη φάση της μεταφοράς.

ΣΤ. Οι παράγραφοι (β) και (δ) του άρθρου 5 αντικαθίσταται από το εξής κείμενο:

β) Στις περιπτώσεις, ωστόσο, που η πυρηνική ζημία προκαλείται από ένα πυρηνικό ατύχημα το οποίο λαμβάνει χώρα σε μία πυρηνική εγκατάσταση και με τη συμμετοχή μόνο των πυρηνικών ουσιών οι οποίες είναι αποθηκευμένες στην εγκατάσταση αυτή, με την ευκαιρία της μεταφοράς τους, ο φορέας εκμετάλλευσης της πυρηνικής εγκατάστασης δεν ευθύνεται, όταν την ευθύνη τη φέρει ένας άλλος φορέας εκμετάλλευσης ή πρόσωπο βάσει του άρθρου 4.

δ) Εάν η πυρηνική ζημία συνεπάγεται την ευθύνη ενός ή περισσοτέρων φορέων εκμετάλλευσης, σύμφωνα με όσα ορίζονται στην παρούσα Σύμβαση, οι εν λόγω φορείς εκμετάλλευσης ευθύνονται από κοινού και εις ολόκληρον, υπό τον όρο ότι η ευθύνη τους αυτή αποτελεί απόρροια της πυρηνικής ζημίας που προκλήθηκε από ένα πυρηνικό ατύχημα με τη συμμετοχή πυρηνικών ουσιών κατά τη διάρκεια της μεταφοράς σε ένα και το αυτό μέσο μεταφοράς, ή στην περίπτωση της συμπτωματικής αποθήκευσής τους με την ευκαιρία της μεταφοράς, σε μία και την αυτή πυρηνική εγκατάσταση, το ανώτατο συνολικό ποσό της ευθύνης των εν λόγω φορέων εκμετάλλευσης ισούται προς το μεγαλύτερο ποσό που καθορίζεται για κάθε ένα από τους φορείς αυτούς, σύμφωνα με το άρθρο 7. Σε ουδεμία περίπτωση δεν επιτρέπεται να ζητηθεί από οποιονδήποτε φορέα εκμετάλλευσης να καταβάλει για το συγκεκριμένο πυρηνικό ατύχημα ποσό μεγαλύτερο από το καθοριζόμενο για την περίπτωσή του, σύμφωνα με το άρθρο 7.

Ζ. Οι παράγραφοι (γ) και (ε) του άρθρου 6 αντικαθίστανται από το εξής κείμενο:

γ) i) Ουδεμία διάταξη της παρούσας Σύμβασης δεν επιτρέπεται να θίξει την ευθύνη:

1. οποιουδήποτε μεμονωμένου ατόμου για τις πυρηνικές ζημίες που προκαλούνται από ένα πυρηνικό ατύχημα, για το οποίο δεν ευθύνεται βάσει της παρούσας σύμβασης ο φορέας εκμετάλλευσης, δυνάμει του άρθρου 3α ή του άρθρου 9, και το οποίο είναι το αποτέλεσμα μίας πράξης ή παράλειψης του εν λόγω μεμονωμένου ατόμου, η οποία έγινε με την πρόθεση της πρόκλησης ζημίας,

2. ενός προσώπου που είναι δεόντως εξουσιοδοτημένο να θέτει σε λειτουργία έναν αντιδραστήρα που συμπεριλαμβάνεται σε ένα μέσο μεταφοράς για την πυρηνική ζημία που προκαλείται από ένα πυρηνικό ατύχημα, όταν ο φορέας εκμετάλλευσης δεν ευθύνεται για τη ζημία αυτή, βάσει του άρθρου 4(a)(iii) ή (β)(iii).

ii) Ο φορέας εκμετάλλευσης δεν φέρει καμία ευθύνη εκτός του πλαισίου της παρούσας Σύμβασης για την πυρηνική ζημία που προκαλείται από ένα πυρηνικό ατύχημα.

e) Εάν ο φορέας εκμετάλλευσης αποδεικνύει ότι η πυρηνική ζημία ήταν συνολικά ή εν μέρει συνέπεια είτε της βαρείας αμέλειας του προσώπου που υπέστη τη ζημία ή κάποιας πράξης ή παράλειψης του προσώπου αυτού που την διαπράττει με την πρόθεση της πρόκλησης της ζημίας, το αρμόδιο δικαστήριο ενδέχεται, εάν αυτό προβλέπεται από τις διατάξεις της οικείας εθνικής νομοθεσίας, να απαλλάξει το φορέα εκμετάλλευσης συνολικά ή εν μέρει από την υποχρέωσή του να καταβάλει αποζημίωση για τη ζημία που υπέστη το εν λόγω πρόσωπο.

H. Το άρθρο 7 αντικαθίσταται από το ακόλουθο κείμενο:

a) Κάθε συμβαλλόμενο μέρος υποχρεούται να καθορίσει σύμφωνα με τις διατάξεις της νομοθεσίας του ότι η ευθύνη του φορέα εκμετάλλευσης για την πυρηνική ζημία που προκαλείται από οποιοδήποτε πυρηνικό ατύχημα δεν είναι δυνατόν να είναι κατώτερη από το ποσό των 700 εκατομμυρίων ευρώ.

β) Με την επιφύλαξη της διάταξης της παραγράφου (α) του παρόντος άρθρου και του άρθρου 21 (γ), κάθε συμβαλλόμενο μέρος δύναται

i) λαμβάνοντας υπόψη τη φύση της ενεχόμενης πυρηνικής εγκατάστασης και τις πιθανές συνέπειες ενός πυρηνικού ατυχήματος που προέρχεται από αυτήν, να καθορίσει χαμηλότερο ποσό ευθύνης για την εν λόγω εγκατάσταση, υπό τον όρο ότι οποιοδήποτε ποσό το οποίο καθορίζεται με τον τρόπο αυτό, δεν επιτρέπεται να είναι κατώτερο από το ποσό των 70 εκατ. ευρώ υπό οποιεσδήποτε περιστάσεις, και

ii) λαμβάνοντας υπόψη τη φύση των ενεχόμενων πυρηνικών ουσιών και τις πιθανές συνέπειες που έχει ένα πυρηνικό ατύχημα που προέρχεται από αυτές, να καθορίσει χαμηλότερο ποσό ευθύνης για τη μεταφορά των πυρηνικών ουσιών, υπό τον όρο ότι οποιοδήποτε ποσό το οποίο καθορίζεται με τον τρόπο αυτό δεν θα είναι κατώτερο από το ποσό των 80 εκατομμυρίων ευρώ, υπό οποιεσδήποτε περιστάσεις.

γ) Η αποζημίωση για την πυρηνική ζημία που προκλήθηκε στο μέσο μεταφοράς, στο οποίο βρίσκονταν οι ενεχόμενες πυρηνικές ουσίες, κατά τη χρονική στιγμή της επέλευσης του πυρηνικού ατυχήματος, δεν επιτρέπεται να έχει ως αποτέλεσμα τη μείωση της ευθύνης του φορέα εκμετάλλευσης σε ό,τι αφορά τις άλλες πυρηνικές ζημίες, σε ποσό κατώτερο είτε των 80 εκατομμυρίων ευρώ είτε όποιου άλλου μεγαλύτερου ύψους το οποίο καθορίζεται από τη νομοθεσία ενός συμβαλλόμενου μέρους.

δ) Το ποσό της ευθύνης των φορέων εκμετάλλευσης των πυρηνικών εγκαταστάσεων που βρίσκονται στο έδαφος ενός συμβαλλόμενου μέρους, το οποίο έχει καθοριστεί σύμφωνα με τις παραγράφους (α) ή (β) του παρόντος άρθρου, ή βάσει του άρθρου 21 (γ), καθώς και οι διατάξεις της νομοθεσίας ενός συμβαλλόμενου μέρους, οι οποίες καθορίζονται βάσει της παραγράφου (γ) του παρόντος άρθρου εφαρμόζονται για τον προσδιορισμό της ευθύνης των προαναφερόμενων φορέων εκμετάλλευσης, σε οπουδήποτε συντελείται το πυρηνικό ατύχημα.

ε) Το συμβαλλόμενο μέρος δύναται να εξαρτήσει τη διαμετακόμιση των πυρηνικών ουσιών μέσω του εδάφους του από τον όρο ότι το ανώτατο ποσό της ευθύνης του εν λόγω αλλοδαπού φορέα εκμετάλλευσης θα αυξηθεί, εάν κρίνει ότι το εν λόγω ποσό δεν καλύπτει επαρκώς τους κινδύνους επέλευσης πυρηνικού ατυχήματος κατά τη διάρκεια της διαμετακόμισης, υπό την προϋπόθεση ότι το ανώτατο ποσό που προκύπτει από την αύξηση αυτή δεν θα υπερβαίνει το ανώτατο ποσό της ευθύνης των φορέων εκμετάλλευσης πυρηνικών εγκαταστάσεων, που βρίσκονται στο έδαφός του.

στ) Οι διατάξεις της παραγράφου (ε) του παρόντος άρθρου δεν εφαρμόζονται:

i) στις θαλάσσιες μεταφορές στην περίπτωση των οποίων, βάσει των ρυθμίσεων του διεθνούς δικαίου, υπάρχει το δικαίωμα του κατάπλου στους λιμένες του προαναφερόμενου συμβαλλόμενου μέρους, στις περιπτώσεις κατεπείγοντος κινδύνου, ή εάν υφίσταται το δικαίωμα της αβλαβούς διέλευσης μέσω του εδάφους του ή

ii) της αεροπορικής μεταφοράς, όταν, βάσει μίας συμφωνίας ή βάσει των διατάξεων του διεθνούς δικαίου, υπάρχει το δικαίωμα της πτήσεως υπεράνω του εδάφους ή της προσγειώσεως στο έδαφος του εν λόγω συμβαλλόμενου μέρους.

ζ) Στις περιπτώσεις που η Σύμβαση εφαρμόζεται σε ένα μη συμβαλλόμενο κράτος, σύμφωνα με όσα ορίζόνται στο άρθρο 2 (α)(iv), κάθε συμβαλλόμενο μέρος δύναται να προσδιορίσει σε ό,τι αφορά την πυρηνική ζημία ότι τα ποσά της ευθύνης θα είναι χαμηλότερα από τα ανώτατα ποσά που καθορίζονται βάσει του παρόντος άρθρου ή βάσει του άρθρου 21(γ) στο βαθμό που το κράτος αυτό δεν παραχωρεί αμοιβαία ευεργετικά οφέλη ισοδύναμου ύψους.

η) Οι τόκοι και τα έξοδα που επιδικάζονται από κάποιο δικαστήριο στις περιπτώσεις των αγωγών αποζημίωσης δυνάμει των ρυθμίσεων της παρούσας Σύμβασης δεν λογίζεται ότι αποτελούν αποζημίωση για τους σκοπούς της παρούσας Σύμβασης και είναι καταβλητέα από τον φορέα εκμετάλλευσης επιπροσθέτως σε κάθε ποσό για το οποίο αυτός ευθύνεται, σύμφωνα με τις διατάξεις του παρόντος άρθρου.

θ) Τα ποσά που αναφέρονται στο παρόν άρθρο δύνανται να μετατραπούν στο εθνικό νόμισμα σε στρογγυλεμένα ποσά.

ι) Κάθε συμβαλλόμενο μέρος καταβάλλει μέριμνα, ώστε τα πρόσωπα που έχουν υποστεί ζημία να έχουν τη δυνατότητα να διεκδικούν τα δικαιώματά τους καταβολής αποζημίωσης, χωρίς να είναι υποχρεωμένα να κινούν χωριστές διαδικασίες ανάλογα με την προέλευση των ποσών που προβλέπεται να καταβληθούν για τις ανάλογες αποζημιώσεις.

I. Το άρθρο 8 αντικαθίσταται από το εξής κείμενο:

a) Το δικαίωμα της αποζημίωσης βάσει των διατάξεων της παρούσας Σύμβασης, υπόκειται σε παραγραφή ή απόσβεση εάν η αγωγή αποζημιώσεως δεν ασκείται

i) όσον αφορά την απώλεια ζωής και τους τραυματισμούς προσώπων, εντός προθεσμίας 30 ετών από την ημερομηνία της επέλευσης του πυρηνικού ατυχήματος

ii) όσον αφορά τις υπόλοιπες πυρηνικές ζημίες, εντός προθεσμίας δέκα ετών από την ημερομηνία επέλευσης του πυρηνικού ατυχήματος.

β) Στην εθνική νομοθεσία επιτρέπεται, ωστόσο, να καθορίζεται χρονική περίοδος μεγαλύτερη της καθοριζόμενης στα εδάφια (i) ή (ii) της παραγράφου (a) του παρόντος άρθρου, εάν τα μέτρα έχουν θεσπιστεί από το συμβαλλόμενο μέρος, εντός των ορίων του εδάφους του οποίου βρίσκεται η πυρηνική εγκατάσταση του ευθυνόμενου φορέα εκμετάλλευσης, προς κάλυψη της ευθύνης του εν λόγω φορέα εκμετάλλευσης σε συνάρτηση με τις αγωγές αποζημιώσεως που έχουν ασκηθεί έπειτα από τη παρέλευση της χρονικής περιόδου που καθορίζεται στα εδάφια (i) ή (ii) της παραγράφου (α) του παρόντος άρθρου και κατά τη διάρκεια αυτής της μακροσκελέστερης χρονικής περιόδου.

γ) Εάν όμως καθορίζεται μια μακροσκελέστερη χρονική περίοδος, βάσει της παραγράφου (β) του παρόντος άρθρου, η αγωγή αποζημιώσεως που ασκείται μέσα σε αυτό το χρονικό διάστημα δεν θίγει ουδόλως το δικαίωμα αποζημιώσεως, οποιουδήποτε προσώπου που έχει καταθέσει σχετική αγωγή κατά του φορέα εκμετάλλευσης, βάσει της παρούσας Σύμβασης,

i) εντός προθεσμίας 30 ετών για τον προσωπικό τραυματισμό ή την απώλεια ζωής

ii) εντός προθεσμίας 10 ετών για κάθε άλλη πυρηνική ζημία.

δ) Στην εθνική νομοθεσία επιτρέπεται να καθορίζεται προθεσμία όχι μικρότερη των τριών ετών για την παραγραφή ή την απόσβεση των δικαιωμάτων αποζημίωσης βάσει της Σύμβασης, η οποία προσδιορίζεται από την ημερομηνία κατά την οποία το πρόσωπο που έχει υποστεί την πυρηνική ζημία έλαβε γνώση ή από την ημερομηνία κατά την οποία το πρόσωπο αυτό όφειλε εύλογα να έχει λάβει γνώση τόσο για την πυρηνική ζημία όσο και για τον υπεύθυνο φορέα εκμετάλλευσης, εφόσον δεν σημειώνεται υπέρβαση των προσδιοριζόμενων προθεσμιών βάσει των παραγράφων (α) και (β) του παρόντος άρθρου.

ε) Σε περίπτωση εφαρμογής των διατάξεων του άρθρου 13 (στ)(ιι) το δικαίωμα της αποζημίωσης δεν υπόκειται ωστόσο σε παραγραφή ή απόσβεση εάν, εντός των προθεσμιών που καθορίζονται στις παραγράφους (α), (β) και (δ) του παρόντος άρθρου

i) πριν προβεί το δικαστήριο για το οποίο γίνεται λόγος στο άρθρο 17 στον σχετικό προσδιορισμό, ασκηθεί η σχετική αγωγή ενώπιον ενός των δικαστηρίων από τα οποία επιτρέπεται να επιλέξει το δικαστήριο. εάν το δικαστήριο προσδιορίζει ότι αρμόδιο δικαστήριο είναι ένα διαφορετικό δικαστήριο από εκείνο ενώπιον του οποίου ασκήθηκε ήδη η αντίστοιχη αγωγή, μπορεί να καθορίσει την ημερομηνία κατά την οποία η ανάλογη αγωγή οφείλει να κατατεθεί ενώπιον του αρμοδίου δικαστηρίου το οποίο προσδιορίζεται με τον τρόπο αυτό, ή

ii) εάν υποβλήθηκε σχετικό αίτημα σε ένα ενδιαφερόμενο συμβαλλόμενο μέρος για να κινηθεί η διαδικασία προσδιορισμού από το δικαστήριο του αρμοδίου δικαστηρίου, σύμφωνα με το άρθρο 13 (στ)(ii) και εάν ασκήθηκε η αντίστοιχη αγωγή συνεπεία του προαναφερόμενου προσδιορισμού εντός της προθεσμίας η οποία καθορίζεται ενδεχομένως από το Δικαστήριο.

στ) Εκτός από τις περιπτώσεις που στην εθνική νομοθεσία καθορίζεται κάτι αντίθετο, κάθε πρόσωπο το οποίο υφίσταται πυρηνική ζημία από ένα πυρηνικό ατύχημα το οποίο υπέβαλε αγωγή αποζημιώσεως εντός τής προσδιοριζόμενης στο παρόν άρθρο προθεσμίας δικαιούται να τροποποιήσει την προβαλλόμενη αξίωσή του σε συνδυασμό με την επιδείνωση της πυρηνικής ζημίας η οποία επέρχεται έπειτα από την εκπνοή της προθεσμίας αυτής, εφόσον το αρμόδιο δικαστήριο δεν έχει ακόμη εκδώσει την τελική απόφαση.

Ι. Το άρθρο 9 αντικαθίσταται από το εξής κείμενο:

Ο φορέας εκμετάλλευσης δεν ευθύνεται για την πυρηνική ζημία που προκλήθηκε από ένα πυρηνικό ατύχημα που είναι άμεση απόρροια πράξεων ένοπλης σύρραξης, εχθροπραξιών, εμφυλίου πολέμου ή εξεγέρσεως.

K. Το άρθρο 10 αντικαθίσταται από το εξής κείμενο:

α) Προς κάλυψη της ευθύνης που υπέχει βάσει της παρούσας Σύμβασης, ο φορέας εκμετάλλευσης υποχρεούται να διαθέτει και να διατηρεί σε ισχύ την ασφάλεια ή κάθε άλλη χρηματική εγγύηση για το ποσό που προσδιορίζεται βάσει του άρθρου 7 (α) ή το άρθρο 7 (β) ή του άρθρου 21 (γ) με τη μορφή και υπό τους όρους που καθορίζονται από την αρμόδια δημόσια αρχή.

β) Όταν η ευθύνη του φορέα εκμετάλλευσης δεν περιορίζεται ως προς το ποσό, το συμβαλλόμενο μέρος εντός του εδάφους στο οποίο βρίσκεται η πυρηνική εγκατάσταση του υπεύθυνου φορέα εκμετάλλευσης προσδιορίζει το όριο της χρηματικής εγγύησης του υπεύθυνου φορέα εκμετάλλευσης, υπό τον όρο ότι το όριο που προσδιορίζεται με τον τρόπο αυτό δεν θα είναι κατώτερο από το ποσό που αναφέρεται στα άρθρα 7 (α) ή 7 (β).

γ) Το συμβαλλόμενο μέρος, εντός του εδάφους του οποίου βρίσκεται η πυρηνική εγκατάσταση του ευθυνόμενου φορέα εκμετάλλευσης, μεριμνά για την εξόφληση των αξιώσεων αποζημίωσης για την πυρηνική ζημία οι οποίες έχουν εξακριβωθεί σε βάρος του φορέα εκμετάλλευσης, διαθέτοντας τους απαιτούμενους πόρους στο βαθμό που η ασφάλεια ή οι άλλες χρηματικές εγγυήσεις δεν είναι διαθέσιμες ή δεν επαρκούν για την ικανοποίηση των αξιώσεων αυτών, με όριο ένα ποσό που δεν επιτρέπεται να είναι μικρότερο από το ποσό που αναφέρεται στο άρθρο 7(α) ή στο άρθρο 21(γ).

δ) Κανένας ασφαλιστής ή άλλος εγγυητής που παρέχει χρηματική ασφάλεια δεν επιτρέπεται να αναστείλει ή να ακυρώσει την ασφάλεια ή άλλη χρηματική εγγύηση που παρέχεται σύμφωνα με τις παραγράφους (α) ή (β) του παρόντος άρθρου, χωρίς να απευθύνει σχετική έγγραφη προειδοποίηση τουλάχιστον δύο μήνες νωρίτερα στην αρμόδια δημόσια αρχή, ή στο βαθμό που η ασφάλεια αυτή ή η άλλη χρηματική εγγύηση τελεί σε συνάρτηση με τη μεταφορά των πυρηνικών ουσιών, κατά το χρονικό διάστημα της εν λόγω μεταφοράς τους.

ε) Η απορρόφηση των προβλεπόμενων ποσών στην ασφάλεια, την αντασφάλεια ή τις άλλες χρηματικές εγγυήσεις επιτρέπεται μόνο για τους σκοπούς της αποζημίωσης των πυρηνικών ζημιών που προκαλούνται από ένα πυρηνικό ατύχημα.

ΚΑ. Το άρθρο 12 αντικαθίσταται από το εξής κείμενο:

Η καταβλητέα βάσει της παρούσας σύμβασης αποζημίωση, τα ασφάλιστρα και αντασφάλιστρα, τα ποσά της ασφάλειας, της αντασφάλειας ή κάθε άλλης χρηματικής εγγύησης που απαιτείται να καταβληθούν σύμφωνα με το άρθρο 10 καθώς και οι τόκοι και τα έξοδα που αναφέρονται στο άρθρο 7 (η) είναι ελευθέρως μεταβιβάσιμα μεταξύ των νομισματικών ζωνών των συμβαλλομένων μερών.

ΚΒ. Το άρθρο 13 αντικαθίσταται από το εξής κείμενο:

a) Εκτός από τις περιπτώσεις στις οποίες προβλέπεται κάτι διαφορετικό βάσει του παρόντος άρθρου, αρμόδια για την εκδίκαση των αγωγών οι οποίες ασκούνται βάσει των άρθρων 3, 4 και 6 (α) είναι μόνο τα δικαστήρια του συμβαλλόμενου μέρους, στο έδαφος του οποίου έχει συμβεί το πυρηνικό ατύχημα.

β) Όταν το πυρηνικό ατύχημα συμβαίνει εντός της περιοχής της αποκλειστικής οικονομικής ζώνης ενός συμβαλλόμενου μέρους, ή, εάν η ζώνη αυτή δεν έχει καθοριστεί, σε μία περιοχή που δεν υπερβαίνει τα όρια της αποκλειστικής οικονομικής ζώνης εάν αυτή έχει προσδιοριστεί, αρμόδία δικαστήρια για την εκδίκαση των αγωγών αναφορικά με την πυρηνική ζημία που προκλήθηκε από το εν λόγω πυρηνικό ατύχημα, είναι για τους σκοπούς της παρούσας Σύμβασης μόνο τα δικαστήρια εκείνου του συμβαλλόμενου μέρους, υπό τον όρο ότι το ενδιαφερόμενο συμβαλλόμενο μέρος γνωστοποίησε στο γενικό γραμματέα της οργάνωσης την περιοχή αυτή πριν από την επέλευση του πυρηνικού ατυχήματος. Ουδεμία ρύθμιση στην παρούσα παράγραφο δεν επιτρέπεται να ερμηνευθεί ότι επιτρέπει την άσκηση της δικαιοδοσίας ή την οριοθέτηση της θαλάσσιας ζώνης κατά τρόπο που αντίκειται στο διεθνές δίκαιο της θάλασσας.

γ) Όταν το πυρηνικό ατύχημα λαμβάνει χώρα εκτός του εδάφους των συμβαλλομένων μερών, ή στις περιπτώσεις που αυτό συμβαίνει εντός των ορίων μίας περιοχής για την οποία δεν έχει απευθυνθεί η σχετική ειδοποίηση βάσει της παραγράφου (β) του παρόντος άρθρου ή στις περιπτώσεις που η τοποθεσία επέλευσης του πυρηνικού ατυχήματος δεν είναι δυνατόν να προσδιοριστεί με βεβαιότητα, αρμόδια δικαστήρια για την εκδίκαση των αγωγών αυτών είναι τα δικαστήρια εκείνου του συμβαλλόμενου μέρους στο έδαφος του οποίου βρίσκεται η πυρηνική εγκατάσταση του ευθυνόμενου φορέα.

δ) Όταν ένα πυρηνικό ατύχημα συμβαίνει σε μία περιοχή στην οποία συντρέχουν οι περιστάσεις του άρθρου 17 (δ), αρμόδια είναι τα δικαστήρια που προσδιορίζονται, έπειτα από σχετικό αίτημα του ενδιαφερόμενου συμβαλλόμενου μέρους, από το Δικαστήριο που καθορίζεται στο άρθρο 17, ότι αποτελούν εκείνα τα δικαστήρια του εν λόγω συμβαλλόμενου μέρους που έχει την αμεσότερη συνάφεια και τα οποίο επηρεάζεται από τις συνέπειες του ατυχήματος.

ε) Η άσκηση της αρμοδιότητας βάσει του παρόντος άρθρου καθώς και η γνωστοποίηση της περιοχής που γίνονται σύμφωνα με την παράγραφο (β) του παρόντος άρθρου δεν θεσμοθετούν κανένα δικαίωμα ή υποχρέωση ούτε καθορίζουν ένα προηγούμενο σε συνάρτηση με την οριοθέτηση των θαλάσσιων περιοχών μεταξύ κρατών με αντικείμενες ή συνεχόμενες ακτές.

στ) Εάν αρμόδια για την εκδίκαση των υποθέσεων είναι τα δικαστήρια περισσοτέρων του ενός συμβαλλομένων μερών, βάσει της παραγράφου (α), (β) ή (γ) του παρόντος άρθρου, η αρμοδιότητα περιέρχεται

i) εάν το πυρηνικό ατύχημα έχει εν μέρει συμβεί εκτός του εδάφους οποιουδήποτε συμβαλλόμενου μέρους και εν μέρει στο έδαφος ενός μεμονωμένου συμβαλλόμενου μέρους, στα δικαστήρια του εν λόγω συμβαλλόμενου μέρους, και

ii) σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση, στα δικαστήρια τα οποία προσδιορίζονται, έπειτα από σχετικό αίτημα ενός ενδιαφερόμενου συμβαλλόμενου μέρους, από το Δικαστήριο που προβλέπεται στο άρθρο 17, ότι αποτελούν τα Δικαστήρια του εν λόγω συμβαλλόμενου μέρους που έχει την αμεσότερη συνάφεια και το οποίο επηρεάζεται από τις συνέπειες του ατυχήματος.

ζ) Τα συμβαλλόμενα μέρη, τα δικαστήρια των οποίων δεν είναι αρμόδια, μεριμνούν ώστε σε συνάρτηση με τις αγωγές αποζημιώσεως που ασκούνται λόγω της πυρηνικής ζημίας.

i) οποιοδήποτε κράτος να έχει τη δυνατότητα να ασκήσει την αγωγή για λογαριασμό των προσώπων που έχουν υποστεί την πυρηνική ζημία, τα οποία έχουν την υπηκοότητα του κράτους αυτού ή τα οποία έχουν τη μόνιμη κατοικία ή διαμονή τους στο έδαφός του, και τα οποία έδωσαν τη συγκατάθεσή τους προς τον σκοπό αυτό και

ii) κάθε άτομο να έχει τη δυνατότητα να ασκήσει αγωγή διεκδικώντας βάσει της παρούσας σύμβασης, τα δικαιώματά του, τα οποία έχει αποκτήσει δυνάμει υποκατάστασης ή εκχώρησης.

η) Το συμβαλλόμενο μέρος, τα δικαστήρια του οποίου είναι αρμόδια, βάσει της παρούσας σύμβασης, καταβάλλει μέριμνα, ώστε μόνο ένα από τα δικαστήριά του να έχει την αρμοδιότητα να εκδώσει αποφάσεις σχετικά με τις αποζημιώσεις για τις πυρηνικές ζημίες που έχουν προκληθεί από οποιοδήποτε πυρηνικό ατύχημα. τα κριτήρια της επιλογής του εν λόγω δικαστηρίου προσδιορίζονται από την εθνική νομοθεσία του εν λόγω συμβαλλόμενου μέρους.

θ) Οι αποφάσεις οι οποίες εκδίδονται βάσει του παρόντος άρθρου από το αρμόδιο Δικαστήριο, κατ' αντιμωλία ή ερημοδικία, όταν έχουν καταστεί εκτελεστέες, βάσει της νομοθεσίας που εφαρμόστηκε από το εν λόγω Δικαστήριο, είναι επίσης εκτελεστέες στο έδαφος κάθε άλλου συμβαλλόμενου μέρους, ευθύς μόλις έχουν συμπληρωθεί οι απαιτούμενες διατυπώσεις από το ενδιαφερόμενο συμβαλλόμενο μέρος. Δεν επιτρέπεται η διεξαγωγή καμίας περαιτέρω έρευνας με αντικείμενο την ουσία της υπόθεσης. Οι προηγούμενες διατάξεις δεν έχουν εφαρμογή σε προσωρινώς εκτελεστές αποφάσεις.

ι) Εάν η αγωγή ασκείται κατά ενός συμβαλλόμενου μέρους, βάσει της παρούσας Σύμβασης, το εν λόγω συμβαλλόμενο μέρος δεν επιτρέπεται δυνάμει του παρόντος άρθρου, να επικαλεσθεί τα προνόμια της ετεροδικίας του ενώπιον του αρμόδιου δικαστηρίου, εξαιρουμένων των εκτελεστικών μέτρων.

ΚΓ. Η παράγραφος (β) του άρθρου 14 αντικαθίσταται από το εξής κείμενο:

β) Ως «εθνικό δίκαιο» και «εθνική νομοθεσία» εννοούνται το δίκαιο ή η εθνική νομοθεσία του δικαστηρίου που είναι αρμόδιο δυνάμει της παρούσας Σύμβασης για την εκδίκαση των αξιώσεων που απορρέουν από ένα πυρηνικό ατύχημα, αποκλειομένων των κανόνων για τη ρύθμιση των αντικρουόμενων επίδικων ρυθμίσεων σε συνάρτηση με τις αξιώσεις αυτές. Ο εν λόγω νόμος ή νομοθεσία εφαρμόζονται σε όλα τα ζητήματα τόσο ουσιαστικού όσο και διαδικαστικού χαρακτήρα τα οποία δεν διέπονται ειδικότερα από τις διατάξεις της παρούσας Σύμβασης.

ΚΔ. Η παράγραφος (β) του άρθρου 15 αντικαθίσταται από το εξής κείμενο:

β) Στο βαθμό που οι αποζημιώσεις για τις προκαλούμενες πυρηνικές ζημίες υπερβαίνουν το ποσό των 700 εκατομμυρίων ευρώ που αναφέρεται στο άρθρο 7 (α), η εφαρμογή του μέτρου αυτού, υπό οποιαδήποτε μορφή, μπορεί να εξαρτηθεί από την τήρηση όρων κατά παρέκκλιση από τις διατάξεις της παρούσας σύμβασης.

Ο. Έπειτα από το άρθρο 16 προστίθεται ένα νέο άρθρο 16 (α), η διατύπωση του οποίου έχει ως εξής:

Άρθρο 16(α)

Η παρούσα Σύμβαση δεν επηρεάζει τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις ενός συμβαλλόμενου μέρους, βάσει των γενικών κανόνων του διεθνούς δημοσίου δικαίου.

ΚΕ. Το άρθρο 17 αντικαθίσταται από το εξής κείμενο:

α) Στις περιπτώσεις διαφωνιών μεταξύ δύο ή περισσοτέρων συμβαλλομένων μερών αναφορικά με την ερμηνεία ή εφαρμογή της παρούσας Σύμβασης, τα συμβαλλόμενα μέρη που αντιδικούν αναφορικά με τη συμφωνία αυτή διεξάγουν διαβουλεύσεις ενόψει της διευθέτησης της διαφωνίας τους με προσφυγή σε διαπραγματεύσεις ή σε άλλα μέτρα φιλικής διευθέτησης.

β) Όταν η διαφωνία για την οποία γίνεται λόγος στην παράγραφο (α) δεν επιλύεται μέσα σε χρονικό διάστημα έξι μηνών από την ημερομηνία κατά την οποία κάποιο συμβαλλόμενο μέρος στη διαφωνία επιβεβαιώνει την ύπαρξή της, τα συμβαλλόμενα μέρη συναντώνται για να υποβοηθήσουν τα μέρη της διαφωνίας να καταλήξουν σε φιλική διευθέτησή της.

γ) Όταν δεν επιτυγχάνεται η επίλυση της διαφωνίας εντός χρονικής προθεσμίας τριών μηνών από τη συνάντηση που αναφέρθηκε στην παράγραφο (β), η διαφωνία υποβάλλεται έπειτα από σχετικό αίτημα ενός ενεχόμενου μέρους της στο δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Πυρηνικής Ενεργείας το οποίο εγκαθιδρύθηκε από τη Σύμβαση της 20ής Δεκεμβρίου 1957, για την καθιέρωση του ελέγχου διασφαλίσεων στον τομέα της πυρηνικής ενέργειας.

δ) Οι διαφωνίες που αναφύονται αναφορικά με την οριοθέτηση των θαλάσσιων συνόρων είναι εκτός του πεδίου εφαρμογής της παρούσας σύμβασης.

ΚΣΤ. Το άρθρο 18 αντικαθίσταται από το εξής κείμενο:

a) Οι επιφυλάξεις σχετικά με μία ή περισσότερες διατάξεις της παρούσας Σύμβασης είναι δυνατόν να διατυπωθούν οποιαδήποτε στιγμή πριν από τη κύρωση, την αποδοχή ή την έγκριση ή την προσχώρηση στην παρούσα σύμβαση ή πριν από τη χρονική στιγμή της γνωστοποίησης βάσει του άρθρου 23 όσον αφορά οποιοδήποτε έδαφος ή εδάφη που κατονομάζονται στη γνωστοποίηση και είναι αποδεκτές μόνο εάν οι όροι των επιφυλάξεων αυτών έγιναν ρητώς αποδεκτοί από τα συνυπογράφοντα μέρη.

β) Η αποδοχή αυτή δεν απαιτείται από ένα συνυπογράφον μέρος, το οποίο δεν έχει το ίδιο κυρώσει, αποδεχθεί ή εγκρίνει την παρούσα Σύμβαση, εντός προθεσμίας 12 μηνών από την ημερομηνία της κοινοποίησης σε αυτό της προαναφερόμενης επιφύλαξης από το γενικό γραμματέα του οργανισμού, σύμφωνα με όσα ορίζονται στο άρθρο 24.

γ) Κάθε επιφύλαξη η οποία γίνεται αποδεκτή βάσει των διατάξεων του παρόντος άρθρου επιτρέπεται να ανακληθεί οποιαδήποτε χρονική στιγμή, με σχετική κοινοποίηση η οποία απευθύνεται στο γενικό γραμματέα του οργανισμού.

ΚΖ. Το άρθρο 19 αντικαθίσταται από το εξής κείμενο:

a) Η παρούσα Σύμβαση υπόκειται σε κύρωση, αποδοχή ή έγκριση. Τα έγγραφα της κύρωσης, της αποδοχής ή της έγκρισης κατατίθενται στον γενικό γραμματέα του οργανισμού.

β) Η παρούσα Σύμβαση τίθεται σε ισχύ ευθύς μόλις τουλάχιστον πέντε συνυπογράφοντα μέρη καταθέσουν τα έγγραφα κύρωσης, αποδοχής ή έγκρισής τους. Για κάθε συνυπογράφον μέρος το οποίο κυρώνει, αποδέχεται ή εγκρίνει μεταγενέστερα, η παρούσα Σύμβαση τίθεται σε ισχύ τη στιγμή της κατάθεσης των εγγράφων κύρωσης, αποδοχής ή έγκρισής της.

ΚΗ. Το άρθρο 20 αντικαθίσταται από το εξής κείμενο:

Οι τροποποιήσεις της παρούσας σύμβασης εγκρίνονται με αμοιβαία συμφωνία όλων των συμβαλλομένων μερών. Τίθενται σε ισχύ ευθύς μόλις κυρωθούν, γίνουν αποδεκτές ή εγκριθούν από τα δύο τρίτα των συμβαλλομένων μερών. Για κάθε συμβαλλόμενο μέρος το οποίο κυρώνει, αποδέχεται ή εγκρίνει μεταγενέστερα, οι τροποποιήσεις τίθενται σε ισχύ κατά την ημερομηνία της αντίστοιχης κύρωσης, αποδοχής ή έγκρισης.

ΚΘ. Στο άρθρο 21 προστίθεται μία νέα παράγραφος (γ) η διατύπωση της οποία έχει ως εξής:

γ) Με την επιφύλαξη της διάταξης του άρθρου 7 (α), όταν μία κυβέρνηση η οποία δεν είναι συνυπογράφον μέρος στην παρούσα Σύμβαση προσχωρεί στη σύμβαση αυτή έπειτα από την 1η Ιανουαρίου 1999, έχει τη δυνατότητα να προβλέψει βάσει της νομοθεσίας της ότι η ευθύνη του φορέα εκμετάλλευσης για την πυρηνική ζημία που προκαλείται από οποιοδήποτε πυρηνικό ατύχημα, δύναται να περιορίζεται, για ανώτατο χρονικό διάστημα 5 ετών από την ημερομηνία της έγκρισης του πρωτοκόλλου της ....... (ημερομηνία) τροποποίησης της παρούσας σύμβασης, σε προσωρινό ποσό που ανέρχεται τουλάχιστον σε 350 εκατομμύρια ευρώ για οποιοδήποτε πυρηνικό ατύχημα, το οποίο λαμβάνει χώρα κατά τη διάρκεια του διαστήματος αυτού.

Λ. Η παράγραφος (γ) του άρθρου 22 αριθμείται εκ νέου ως παράγραφος (δ), ενώ προστίθεται μία νέα παράγραφος (γ), η διατύπωση της οποίας έχει ως εξής:

γ) Τα συμβαλλόμενα μέρη διεξάγουν μεταξύ τους διαβουλεύσεις κατά την εκπνοή κάθε πενταετούς χρονικής περιόδου έπειτα από την ημερομηνία κατά την οποία η παρούσα σύμβαση τέθηκε σε ισχύ, για όλα τα θέματα κοινού ενδιαφέροντος που εγείρονται από την εφαρμογή της παρούσας Σύμβασης και ιδίως για να εξεταστεί κατά πόσο είναι επιθυμητή η αύξηση των ποσών ευθύνης και χρηματικής ασφαλείας, βάσει των διατάξεων της παρούσας Σύμβασης.

ΛΑ. Η παράγραφος (β) του άρθρου 23 αντικαθίσταται από το εξής κείμενο:

β) Κατά τη στιγμή της υπογραφής, της κύρωσης, της αποδοχής ή της έγκρισης ή της προσχώρησης στην παρούσα Σύμβαση ή σε οποιαδήποτε μεταγενέστερη χρονική στιγμή, κάθε συνυπογράφον ή συμβαλλόμενο μέρος δύναται να γνωστοποιήσει στον γενικό γραμματέα του οργανισμού ότι η παρούσα Σύμβαση εφαρμόζεται σε εκείνα τα εδάφη του, συμπεριλαμβανομένων των εδαφών για τις διεθνείς σχέσεις των οποίων φέρει την ευθύνη, στα οποία η παρούσα σύμβαση δεν εφαρμόζεται βάσει της παραγράφου (α) του παρόντος άρθρου και τα οποία κατονομάζονται στη γνωστοποίηση. Κάθε τέτοια γνωστοποίηση είναι δυνατόν να ανακληθεί αναφορικά με οποιοδήποτε έδαφος ή εδάφη που κατονομάζονται σε αυτήν, υπό την προϋπόθεση ότι τηρείται προθεσμία προειδοποίησης 12 μηνών προς τον σκοπό αυτό στην ειδοποίηση που απευθύνεται στο Γενικό Γραμματέα του Οργανισμού.

ΛΒ. Το άρθρο 24 αντικαθίσταται από το εξής κείμενο:

Ο Γενικός Γραμματέας του Οργανισμού γνωστοποιεί σε όλα τα συνυπογράφοντα μέρη και τις κυβερνήσεις που προσχωρούν την παραλαβή των εγγράφων κύρωσης, αποδοχής, έγκρισης, προσχώρησης ή ανάκλησης ή κάθε γνωστοποίηση που απευθύνεται βάσει των άρθρων 13 (β) και 23 για τις αποφάσεις στις οποίες κατέληξε η Διευθύνουσα Επιτροπή βάσει του άρθρου 1 (a)(ii), 1(a)(iii) και 1(β), σχετικά με την ημερομηνία κατά την οποία τίθεται σε ισχύ η παρούσα Σύμβαση, σχετικά με το κείμενο των τροποποιήσεων που επέρχονται σε αυτήν και σχετικά με την ημερομηνία κατά την οποία τίθεται σε ισχύ η αντίστοιχη τροποποίηση καθώς και σχετικά με οποιαδήποτε επιφύλαξη έχει διατυπωθεί σύμφωνα με όσα ορίζονται στο άρθρο 18.

ΛΓ. Ο όρος «ζημία» ο οποίος αναγράφεται στα ακόλουθα άρθρα αντικαθίσταται από τον όρο «πυρηνική ζημία».

Άρθρο 4 (a) και (β)

Άρθρο 5 (a) και (γ)

Άρθρο 6 (a), (β), (δ), (στ) και (η)

ΛΔ. Η λέξη "stockage" («εναποθήκευση») στην πρώτη φράση του άρθρου 4 του γαλλικού κειμένου αντικαθίσταται από τη λέξη "entreposage" («ενδιάμεση εναπόθεση»), και στο αυτό άρθρο οι λέξεις "transportιes" («μεταφερομένας») αντικαθίσταται από τις λέξεις "en cours de transport" («διαρκούσης της μεταφοράς»). Στην παράγραφο (η) του άρθρου 6 του αγγλικού κειμένου, η λέξη "workmen's" («εργαζόμενοι») αντικαθίσταται από την λέξη "workers" («εργάτες»).

ΛΕ. Το παράρτημα ΙΙ της Σύμβασης διαγράφεται.

II

a) Οι διατάξεις του παρόντος πρωτοκόλλου, όπως έχουν συναφθεί μεταξύ των συμβαλλομένων μερών του, συναποτελούν αναπόσπαστο μέρος της Σύμβασης περί της αστικής ευθύνης στον τομέα της πυρηνικής ενέργειας της 29ης Ιουλίου 1960, όπως αυτή τροποποιήθηκε από το πρόσθετο πρωτόκολλο της 28ης Ιανουαρίου 1964 και από το πρωτόκολλο της 16ης Νοεμβρίου 1982 (η οποία στο εξής καλείται «η Σύμβαση»), η οποία είναι γνωστή με τον τίτλο «Σύμβαση περί της αστικής ευθύνης στον τομέα της πυρηνικής ενέργειας της 29ης Ιουλίου 1960, όπως τροποποιήθηκε από το πρόσθετο πρωτόκολλο της 28ης Ιανουαρίου 1964, από το πρωτόκολλο της 16ης Νοεμβρίου 1982 και από το πρωτόκολλο της ..............................................................".

β) Το παρόν πρωτόκολλο υπόκειται σε κύρωση, αποδοχή ή έγκριση. Τα έγγραφα κύρωσης, αποδοχής ή έγκρισης κατατίθενται στον Γενικό Γραμματέα του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης.

γ) Τα συνυπογράφοντα μέρη στο παρόν πρωτόκολλο, τα οποία έχουν ήδη κυρώσει τη Σύμβαση ή προσχωρήσει σε αυτή εκφράζουν την πρόθεσή τους να κυρώσουν, να αποδεχθούν ή να εγκρίνουν το Πρωτόκολλο, το ταχύτερο δυνατόν. Τα υπόλοιπα συνυπογράφοντα μέρη το παρόντος Πρωτοκόλλου δεσμεύονται να το κυρώσουν, να το αποδεχθούν ή να το εγκρίνουν ταυτόχρονα με την κύρωση της Σύμβασης από την πλευρά τους.

δ) Το παρόν πρωτόκολλο παραμένει ανοικτό σε προσχώρηση σύμφωνα με τις ρυθμίσεις του άρθρου 21 της Σύμβασης. Οι προσχωρήσεις στη Σύμβαση γίνονται αποδεκτές μόνο εάν συνοδεύονται από την προσχώρηση στο παρόν Πρωτόκολλο.

ε) Το παρόν πρωτόκολλο τίθεται σε ισχύ σύμφωνα με όσα ορίζονται στο άρθρο 20 της Σύμβασης.

στ) Ο Γενικός Γραμματέας του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης γνωστοποιεί στα υπογράφοντα μέρη και τις προσχωρούσες κυβερνήσεις την παραλαβή κάθε εγγράφου κύρωσης, αποδοχής, έγκρισης ή προσχώρησης στο παρόν Πρωτόκολλο.