Τροποποιημένη πρόταση ΟΔΗΓΙΑΣ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ σχετικά με την προστασία του περιβάλλοντος μέσω του ποινικού δικαίου (υποβληθείσα από την Επιτροπή σύμφωνα με το άρθρο 250, παράγραφος 2 της συνθήκης ΕΚ)

2001/0076 (COD)

Τροποποιημένη πρόταση ΟΔΗΓΙΑΣ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ σχετικά με την προστασία του περιβάλλοντος μέσω του ποινικού δικαίου

Όπως ορίζεται στο άρθρο 250 παράγραφος 2 της συνθήκης ΕΚ, εφόσον το Συμβούλιο δεν έχει αποφασίσει, η Επιτροπή μπορεί να τροποποιήσει την πρότασή της καθ'όλη τη διάρκεια των διαδικασιών που οδηγούν στη θέσπιση κοινοτικής πράξης.

Η Επιτροπή διατυπώνει στη συνέχεια τη γνώμη της επί των τροπολογιών που εγκρίθηκαν από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

1. Ιστορικο

Διαβίβαση της πρότασης στο Συμβούλιο και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο (CΟΜ (2001)139 ΤΕΛΙΚΟ - 2001/0076 (COD) βάσει του άρθρου 175 παράγραφος 1 της συνθήκης ΕΚ // 15/03/2001

Γνώμη της Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής στο τμήμα (δεν ζητήθηκε από το Συμβούλιο στον φάκελο αυτό η έκδοση γνωμοδότησης από την ΟΚΕ) // 11/07/2001

Γνώμη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου - σε πρώτη ανάγνωση // 09/04/2002

2. Σκοποσ τησ Προτασησ τησ Επιτροπησ

Το περιβαλλοντικό δίκαιο της ΕΚ υπάρχει επί μία 25ετία. Σήμερα έχουν τεθεί σε ισχύ περισσότερες από 200 οδηγίες στον τομέα του περιβάλλοντος. Ωστόσο, εξακολουθούν να υπάρχουν ακόμα πολλές σοβαρές περιπτώσεις μη συμμόρφωσης με τις διατάξεις της κοινοτικής περιβαλλοντικής νομοθεσίας.

Από τις προαναφερόμενες τάσεις των σοβαρών περιστατικών μη συμμόρφωσης με τις διατάξεις της περιβαλλοντικής νομοθεσίας αποδεικνύεται ότι οι σημερινές κυρώσεις που έχουν θεσπιστεί από τα κράτη μέλη δεν αποδεικνύονται επαρκείς για την επίτευξη πλήρους συμμόρφωσης με τις διατάξεις του κοινοτικού δικαίου.

Με την πρόταση της Επιτροπής για την έκδοση της οδηγίας απαιτείται από τα κράτη μέλη η επιβολή των ποινικών κυρώσεων, επειδή ακριβώς μόνο αυτή η κατηγορία μέτρων εμφανίζεται κατάλληλη και επαρκώς αποτρεπτική για να επιτευχθεί η ορθή εφαρμογή των διατάξεων του περιβαλλοντικού δικαίου.

3. Γνωμη τησ Επιτροπησ επι των Τροπολογιων που εγκριθηκαν απο το ευρωπαϊκο κοινοβουλιο

Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ενέκρινε στις 9 Απριλίου 2002 24 τροπολογίες, από τις 32 οι οποίες είχαν υποβληθεί.

Οι τροπολογίες 2, 5, 7, 15, 16, 22 και 23 έγιναν πλήρως αποδεκτές από την Επιτροπή.

Οι τροπολογίες 1, 3, 4, 6, 12 και 14 έγιναν κατ'αρχήν αποδεκτές, υπό τον όρο είτε της αναδιατύπωσης και/ή της μετακίνησής τους σε κάποιο άλλο σχετικό κεφάλαιο της πρότασης.

Η Επιτροπή αποδέχθηκε εν μέρει τις τροπολογίες 9, 21 και 30.

Οι τροπολογίες 8, 10, 11, 13, 18, 19, 20, 24 και 27 δεν έγιναν αποδεκτές από την Επιτροπή.

Η θέση της Επιτροπής επί των τροπολογιών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου έχει ως εξής:

3.1. Τροπολογίες που έγιναν πλήρως αποδεκτές από την Επιτροπή

Η τροπολογία 2 αποτελεί γενική αναφορά στη νομική βάση της πρότασης έκδοσης οδηγίας (άρθρο 175 παράγραφος 1 ΣΕΚ).

Στην τροπολογία 5 αναφέρεται ότι οι κοινοτικές αρμοδιότητες είναι δυνατό να συμπληρωθούν από πρόσθετα μέτρα του τρίτου πυλώνα. Πρόκειται για την προσέγγιση της Επιτροπής η οποία την έχει υποστηρίξει ενώπιον του Συμβουλίου.

Με την τροπολογία 7 αποσαφηνίζεται στις αιτιολογικές σκέψεις ότι οι ρυθμίσεις του ποινικού δικαίου πρέπει να στοιχειοθετούνται σε εθνική κλίμακα και ότι δεν αποτελεί πρόθεση της οδηγίας να παραχωρηθούν στην Κοινότητα εξουσίες παρέμβασης στις διατάξεις του εθνικού ποινικού δικαίου. Παρά το γεγονός ότι στα άρθρα 3 (ποινικά αδικήματα) και 4 (κυρώσεις) της πρότασης γίνεται ήδη σαφώς αναφορά στις διατάξεις του εθνικού ποινικού δικαίου, η αποσαφήνιση αυτή μπορεί να αποδειχθεί χρήσιμη στις αιτιολογικές σκέψεις.

Με τις τροπολογίες 15, 22 και 23 ενισχύεται η διατύπωση του κειμένου της Επιτροπής, σε ευθυγράμμιση με τις οικείες διατάξεις της κοινοτικής περιβαλλοντικής νομοθεσίας (κυρίως της οδηγίας 79/409/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 2ας Απριλίου 1979 περί της διατηρήσεως των αγρίων πτηνών [1], της οδηγίας 92/43/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 21ης Μαΐου 1992 για τη διατήρηση των φυσικών οικοτόπων καθώς και της άγριας πανίδας και χλωρίδας [2] και του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 2037/2000 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 29ης Ιουνίου 2000, για τις ουσίες που καταστρέφουν τη στοιβάδα του όζοντος [3]).

[1] ΕΕ L 103, 25/04/1979, σ. 1 - 18

[2] ΕΕ L 206 , 22/07/1992 , σ. 7 - 50

[3] ΕΕ L 244 , 29/09/2000 , σ. 1 - 24

Με την τροπολογία 16 αποσαφηνίζεται ότι στο πλαίσιο του επιμερισμού των εξουσιών μεταξύ της Κοινότητας και της Ένωσης, η πρόταση έκδοσης οδηγίας βάσει του πρώτου πυλώνα αποτελεί τον κατάλληλο νομικό μηχανισμό και ότι το άρθρο 175 παράγραφος 1 της ΣΕΚ αποτελεί την ορθή νομική βάση για την προστασία του περιβάλλοντος μέσω του ποινικού δικαίου στην Κοινότητα. Ευθυγραμμίζεται απόλυτα με τη θέση της Επιτροπής όσον αφορά τις κοινοτικές αρμοδιότητες να υποχρεωθούν τα κράτη μέλη σε επιβολή ποινικών κυρώσεων στις περιπτώσεις της παραβίασης των διατάξεων της περιβαλλοντικής νομοθεσίας.

3.2. Τροπολογίες που έγιναν κατ'αρχήν αποδεκτές από την Επιτροπή

Η τροπολογία 1 αναφέρεται στην πολιτική εντολή που ανατέθηκε από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Κορυφής του Tampere, με την οποία προσδιορίζεται ότι τα περιβαλλοντικά εγκλήματα αποτελούν τομέα προτεραιότητας στο πλαίσιο του οποίου τα κράτη μέλη θα πρέπει να συμφωνήσουν τους κοινούς ορισμούς και τις κυρώσεις που επιβάλλονται στον τομέα του εθνικού ποινικού δικαίου. Πρόκειται για πολιτική δήλωση η οποία δεν είναι κατάλληλο να συμπεριληφθεί στις αιτιολογικές σκέψεις ενός νομικού κειμένου. Η τροπολογία αυτή γίνεται ωστόσο κατ'αρχήν αποδεκτή και η Επιτροπή θα μπορούσε να αποδεχθεί την εν λόγω τροπολογία, χωρίς αναδιατύπωσή της.

Στην τροπολογία 3 αναλύεται το ζήτημα των κοινοτικών αρμοδιοτήτων θέσπισης ποινικών κυρώσεων με σκοπό την εγγύηση της εφαρμογής και της αποτελεσματικότητας του κοινοτικού δικαίου. Η τροπολογία παραπέμπει στα άρθρα 29 και 47 της ΣΕΕ, στα οποία επιβεβαιώνεται η υπεροχή της συνθήκης ΕΚ καθώς και στη νομολογία του Δικαστηρίου των ΕΚ. Η παραπομπή στις διατάξεις του τρίτου πυλώνα δεν αρμόζει, από νομική σκοπιά, στο πλαίσιο λειτουργικών μηχανισμών του πρώτου πυλώνα. Η Επιτροπή θα μπορούσε παρόλα αυτά να αποδεχθεί την προαναφερόμενη τροπολογία, χωρίς να προβεί σε αναδιατύπωσή της.

Οι τροπολογίες 4 και 14 αναφέρονται εύλογα στη βασική αρχή της επικουρικότητας. Θα μπορούσαν κατά πάσα πιθανότητα να συγχωνευθούν σε μία ενιαία τροπολογία και να ανατρέχουν σε τυποποιημένες ισχύουσες ρήτρες. Η αναδιατύπωση που ακολουθεί προτείνεται από την Επιτροπή, με παραπομπή στο κείμενο της τυποποιημένης ρήτρας, όπως αυτή υφίσταται για παράδειγμα στις ρυθμίσεις της τρέχουσας περιβαλλοντικής νομοθεσίας (οδηγία 2000/76/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 4ης Δεκεμβρίου 2000 για την αποτέφρωση των αποβλήτων [4]):

[4] ΕΕ L 332 , 28/12/2000, σ. 91 - 111

"Σύμφωνα με τη βασική αρχή της επικουρικότητας και της αναλογικότητας, όπως αυτές καθορίζονται στο άρθρο 5 της Συνθήκης, είναι αναγκαία η λήψη δράσης σε κοινοτικό επίπεδο. Η παρούσα οδηγία αυτοπεριορίζεται στις ελάχιστες απαιτήσεις που πρέπει να σέβονται τα κράτη μέλη"

Η ενοποιημένη τροπολογία θα μπορούσε εύλογα να αντικαταστήσει την τροπολογία 4, στην ίδια θέση.

Με την τροπολογία 6 διασυνδέεται η πρόταση με τις ισχύουσες ρυθμίσεις της κοινοτικής περιβαλλοντικής νομοθεσίας. Ήδη συμπεριλαμβάνεται στις αιτιολογικές σκέψεις 3 και 4 της αρχικής πρότασης. Η Επιτροπή θα μπορούσε ωστόσο να αποδεχθεί την εν λόγω τροπολογία, χωρίς να την αναδιατυπώσει.

Στην τροπολογία 12 αποσαφηνίζεται ότι η χρήση των ποινικών κυρώσεων είναι απαραίτητη για τους σκοπούς της επιβολής των περιβαλλοντικών κανόνων και ότι στη συνθήκη της ΕΚ παρέχεται το περιθώριο θέσπισης ποινικών κυρώσεων. Το περιεχόμενο της εν λόγω τροπολογίας διατυπώνεται ήδη στην αιτιολογική σκέψη 4 της πρότασης.

Η Επιτροπή θα μπορούσε ωστόσο να αποδεχθεί την εν λόγω τροπολογία, χωρίς να την αναδιατυπώσει.

3.3. Τροπολογίες οι οποίες έγιναν εν μέρει αποδεκτές από την Επιτροπή

Η τροπολογία 9 αναφέρεται στην πρώτη περίπτωση (που έγινε πλήρως αποδεκτή) στο γεγονός ότι τα κράτη μέλη είναι ελεύθερα να διατηρήσουν σε ισχύ ή να θεσπίσουν αυστηρότερα προστατευτικά μέτρα. Η δεύτερη πρόταση (η οποία απορρίφθηκε) αναφέρεται στο γεγονός ότι η οδηγία ενδέχεται να συμπληρωθεί από πρόσθετα μέτρα του τρίτου πυλώνα. Η πτυχή αυτή μνημονεύεται ήδη στην τροπολογία 5 (η οποία έγινε πλήρως αποδεκτή από την Επιτροπή. Δεν συντρέχει καμία ανάγκη επανάληψής της. Η εν λόγω τροπολογία γίνεται ως εκ τούτου πλήρως αποδεκτή για το πρώτο της μέρος, ενώ απορρίπτεται για το δεύτερο μέρος της.

Η Επιτροπή προτείνει την ακόλουθη αναδιατύπωση:

"Η παρούσα οδηγία περιλαμβάνει μόνο τους ελάχιστους κανόνες, με αποτέλεσμα να παραμένουν τα κράτη μέλη ελεύθερα να θεσπίσουν ή να εφαρμόσουν αυστηρότερες ποινές προς πάταξη των άλλων περιβαλλοντικών παραβιάσεων, διαφορετικών από εκείνων που αναφέρονται στην οδηγία".

Με την τροπολογία 21, στο πρώτο μέρος της πρότασης, ενισχύεται το κείμενο της Επιτροπής, σε ευθυγράμμιση με τις υφιστάμενες διατάξεις της κοινοτικής περιβαλλοντικής νομοθεσίας. Το δεύτερο μέρος του εδαφίου προβαίνει σε νέα παραπομπή στην "παραγωγή" επικίνδυνων αποβλήτων. Η κοινοτική περιβαλλοντική νομοθεσία δεν καθιερώνει γενική απαγόρευση κατά της παραγωγής επικίνδυνων αποβλήτων. Για το λόγο αυτό, είναι αδύνατη η παραπομπή στην παραγωγή στο άρθρο 3 στοιχείο β) της πρότασης.

Η τροπολογία 21 είναι δυνατόν να γίνει αποδεκτή από την Επιτροπή υπό τον όρο ότι θα αναδιατυπωθεί ως εξής:

"η απόρριψη, έκχυση ή παντοιοτρόπως εισαγωγή ποσότητας υλικών στον αέρα, στο έδαφος ή το υπέδαφος ή τα ύδατα επιφανείας ή τα υπόγεια ύδατα καθώς και η επεξεργασία, η διάθεση, η αποθήκευση, η μεταφορά, η εξαγωγή ή η εισαγωγή επικινδύνων αποβλήτων".

Με την τροπολογία 30 προτείνεται η προσθήκη της παραπομπής στο γεγονός ότι οι ποινές φυλάκισης οι οποίες αναφέρονται στην οδηγία τελούν υπό τον όρο της έκδοσης ή της παράδοσης των ενόχων. Η απαίτηση οι ποινές να είναι τέτοιας μορφής, ώστε να οδηγούν στην έκδοση των ενόχων, ευθυγραμμίζεται με τις ρυθμίσεις άλλων κειμένων της ΕΕ και είναι κατά βάση αποδεκτή. Η επιπλέον παραπομπή στο γεγονός ότι "εάν αυτό προβλέπεται από την εθνική νομοθεσία του κράτους μέλους" δεν είναι σαφής και είναι προτιμότερο να απαλειφθεί. Η εν λόγω τροπολογία γίνεται κατά συνέπεια αποδεκτή για το πρώτο μέρος, κατ'αρχήν, ενώ απορρίπτεται για το υπόλοιπο μέρος. Η Επιτροπή θα αποδεχθεί την εν λόγω τροπολογία, εάν αναδιατυπωθεί ως εξής:

"Όσον αφορά τα φυσικά πρόσωπα, τα κράτη μέλη προβλέπουν ποινικές κυρώσεις, συμπεριλαμβανομένων σε σοβαρές περιπτώσεις ποινών στερητικών της ελευθερίας, ικανών να οδηγήσουν σε έκδοση ή παράδοση των ενόχων."

3.4. Τροπολογίες οι οποίες απορρίφθηκαν από την Επιτροπή

Η τροπολογία 8 παραπέμπει εσφαλμένα στο άρθρο 31 της ΣΕΕ. Η παραπομπή στο άρθρο 31 στοιχείο ε) της ΣΕΕ εστιάζεται στις αρμοδιότητες της ΕΕ ("τρίτος πυλώνας") να προβλέπει τη δικαστική συνεργασία στους τομείς του οργανωμένου εγκλήματος, της τρομοκρατίας και της παράνομης διακίνησης ναρκωτικών βάσει του τίτλου VI της συνθήκης ΕΕ. Με την παραπομπή αυτή δεν είναι δυνατό να επιδιωχθούν οι σκοποί που αναφέρονται στην αιτιολογία της τροπολογίας, που συνίστανται στην υποστήριξη των κοινοτικών αρμοδιοτήτων επιβολής στα κράτη μέλη της υποχρέωσης θέσπισης ποινικών κυρώσεων για τις περιπτώσεις της παραβίασης της κοινοτικής περιβαλλοντικής νομοθεσίας. Εξάλλου, στην τροπολογία 16 (η οποία έχει γίνει πλήρως αποδεκτή από την Επιτροπή) αποσαφηνίζεται ήδη ότι το άρθρο 175 παράγραφος 1 της ΣΕΚ αποτελεί την ορθή νομική βάση για την προστασία του περιβάλλοντος μέσω του ποινικού δικαίου στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα.

Στην τροπολογία 10 υπογραμμίζεται ότι το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο είχε ενθαρρύνει την προσέγγιση της Επιτροπής σε μία προηγούμενη σύσταση [5]. Η εν λόγω παραπομπή στη σύσταση δεν αποτελεί νομικά βάσιμη αιτιολογία για την ενσωμάτωση μέρους της πρότασης οδηγίας και δεν είναι δυνατόν να διατηρηθεί στις αιτιολογικές σκέψεις.

[5] Σύσταση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για τις ποινικές κυρώσεις και το κοινοτικό δίκαιο, B-0707/2001, 15/11/2001

Η τροπολογία 11 αποτελεί πολιτική διακήρυξη, με την οποία απευθύνεται έκκληση να ληφθεί υπόψη η γνώμη του αρμόδιου τμήματος της ΟΚΕ, την ουσία της οποίας υποστηρίζει η Επιτροπή. Η παραπομπή αυτή δεν μπορεί να διατηρηθεί στις αιτιολογικές σκέψεις, επειδή η πρόταση οδηγίας, όταν εγκρίνεται, αναφέρεται στις παραπομπές της γνώμης της ΟΚΕ, οι οποίες διατυπώνονται στη σύνοδο της ολομελείας. Η αντίστοιχη παραπομπή στη σύσταση δεν αποτελεί νομικά βάσιμη αιτία για την ενσωμάτωση στο διατακτικό μέρος της πρότασης οδηγίας και δεν είναι δυνατόν να διατηρηθεί στις αιτιολογικές σκέψεις.

Η τροπολογία 13 αποτελεί πολιτική διακήρυξη την οποία η Επιτροπή υποστηρίζει πλήρως στο θέμα αυτό, καθώς δίνει προτεραιότητα στην έγκριση της πρότασης οδηγίας της Επιτροπής αντί της διαδικασίας έγκρισης από το Συμβούλιο με την υιοθέτηση σχεδίου απόφασης-πλαισίου. Η αναφορά αυτή στη σύσταση δεν αποτελεί νομικά βάσιμη αιτιολογία για την ενσωμάτωση στο διατακτικό σκέλος της πρότασης οδηγίας και δεν είναι δυνατό να διατηρηθεί στις αιτιολογικές σκέψεις.

Με την τροπολογία 18 προστίθεται η παραπομπή στην ηθική αυτουργία στον ορισμό των "δραστηριοτήτων" (άρθρο 2 της πρότασης). Η μνεία αυτή ήδη συμπεριλαμβάνεται στο άρθρο 4 της πρότασης, το οποίο αφορά το θέμα των κυρώσεων. Σύμφωνα με το άρθρο 4 της πρότασης, τα αδικήματα (όπως ορίζονται στο άρθρο 2 και αναφέρονται στο άρθρο 3) καθώς και "η συμμετοχή ή η ηθική αυτουργία στη διάπραξη τέτοιου είδους αδικημάτων" είναι τιμωρητέα. Η νέα μνεία της ηθικής αυτουργίας στο άρθρο 2 δεν επρόκειτο να προσθέσει τίποτα.

Οι τροπολογίες 19 και 27 αναφέρονται στη διαγραφή του παραρτήματος της πρότασης.

Η Επιτροπή αποφάσισε να εγκρίνει την πρόταση οδηγίας με την προσάρτηση παραρτήματος, για λόγους νομικής βεβαιότητας. Το παράρτημα του άρθρου 3 καλύπτει το συνολικό φάσμα της κοινοτικής περιβαλλοντικής νομοθεσίας και επιλέγει, σε εξαντλητική βάση, εκείνες τις υποχρεώσεις που απορρέουν από το κοινοτικό δίκαιο (51 σχετικές οδηγίες και κανονισμούς), που συνιστούν σοβαρές ζημίες για το περιβάλλον.

Το παράρτημα αυτό είχε κριθεί αναγκαίο, εφόσον η οδηγία θα επιβάλλει στα κράτη μέλη την υποχρέωση να θεσπίζουν ποινικές κυρώσεις στο πλαίσιο του συστήματος των εθνικών έννομων τάξεών τους και εφόσον θα ήταν αδύνατη η θέσπιση των αντίστοιχων ποινικών κυρώσεων, χωρίς σαφή ορισμό τους.

Η τροπολογία 20 αναφέρεται κατ'αρχήν στις "βλαβερές ουσίες" και κατά δεύτερο λόγο στα πυρηνικά υλικά.

(1) "βλαβερές ουσίες"

- "ουσία"

Η λέξη "ουσία" έχει περιοριστική έννοια. Χρησιμοποιείται, για παράδειγμα, στην οδηγία 76/769/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 27ης Ιουλίου 1976 για την προσέγγιση των νομοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων των κρατών μελών που αφορούν τους περιορισμούς της εμπορίας και της χρήσης ορισμένων επικίνδυνων ουσιών και παρασκευασμάτων [6]. Σκοπός της τροπολογίας είναι να δοθεί η μεγαλύτερη δυνατή εμβέλεια εφαρμογής στο άρθρο 3. Η χρήση της περιοριστικής έννοιας δεν πρόκειται να εξυπηρετήσει το σκοπό αυτό. Στην πρόταση οδηγίας, στο άρθρο 3β), γίνεται λόγος για "υλικό" (αγγλικό κείμενο). Πρέπει να διατηρηθεί αυτή η ευρεία διατύπωση.

[6] ΕΕ L 262 , 27/09/1976 σ. 201 - 203

- "βλαβερή"

Με την εν λόγω τροπολογία προστίθεται νέος όρος για την εκτέλεση των περιβαλλοντικών οδηγιών οι οποίες αναφέρονται στην απόρριψη, την έκχυση ή την με οποιοδήποτε άλλο τρόπο εισαγωγή ποσοτήτων βλαβερών ουσιών στον αέρα, στο έδαφος ή στο νερό. Αυτό είναι άσκοπο, εφόσον οι εν λόγω οδηγίες αποτελούν ήδη πλήρες και συμπαγές φάσμα κανόνων. Πρόκειται για επικίνδυνη πρακτική, επειδή με τον τρόπο αυτό θα επιβαλλόταν κάποιο νέο στοιχείο η αξία του οποίου πρέπει να αποδειχθεί, πριν καταστεί δυνατή η εκτέλεση των εν λόγω οδηγιών.

(2) Πυρηνικά υλικά

Πρόθεση της τροπολογίας είναι η κάλυψη των πυρηνικών υλικών. Είναι νομικά αδύνατο να θεσπιστούν ποινικές κυρώσεις κατά των παράνομων δραστηριοτήτων οι οποίες αφορούν τα πυρηνικά υλικά που εμπίπτουν στη νομική βάση της πρότασης οδηγίας, το άρθρο 175 της ΣΕΚ. Το θέμα αυτό μπορεί να αντιμετωπισθεί στο πλαίσιο της συνθήκης για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Ατομικής Ενέργειας.

Με την τροπολογία 24 προστίθεται η λέξη "ποινικές" στην εισαγωγή του άρθρου 4 της πρότασης. Η τροπολογία αυτή δεν τέθηκε σε ψηφοφορία διότι το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο τη θεώρησε γλωσσικής φύσεως.

Ωστόσο, η Επιτροπή κρίνει ότι η συγκεκριμένη τροπολογία αλλοιώνει ουσιαστικά το αρχικό κείμενο της πρότασης της Επιτροπής.

Οι περισσότερες κυρώσεις που αναφέρονται στην πρόταση οδηγίας είναι ποινικές. Σε ορισμένα κράτη μέλη, όμως, είναι ορισμένες φορές δύσκολο να γίνει διάκριση, από νομικής απόψεως, μεταξύ διοικητικών και ποινικών κυρώσεων, ιδίως όταν πρόκειται για νομικά πρόσωπα. Για το λόγο αυτό, ο "ποινικός" χαρακτήρας των κυρώσεων αναφέρεται μόνο στο στοιχείο α) που αφορά τα νομικά πρόσωπα. Το στοιχείο β) που αφορά και τα φυσικά και τα νομικά πρόσωπα δεν περιέχει τέτοια διευκρίνιση. Η προσθήκη της λέξης "ποινικές" στο κείμενο του άρθρου 4 θα δημιουργούσε επομένως προβλήματα εφαρμογής της οδηγίας στα εν λόγω κράτη μέλη.

3.5. Τροποποιημένη πρόταση

Έχοντας υπόψη τη διάταξη του άρθρου 250, παράγραφος 2, της συνθήκης ΕΚ, η Επιτροπή τροποποιεί την πρότασή της, σύμφωνα με όσα αναφέρονται προηγουμένως.