[pic] | ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ |

Βρυξέλλες, 23.1.2007

SEC(2007) 67 τελικό

Σύσταση για

ΓΝΩΜΗ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ

σύμφωνα με το άρθρο 5 παράγραφος 3του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1466/97 του Συμβουλίου της 7ης Ιουλίου 1997 σχετικά με το επικαιροποιημένο πρόγραμμα σταθερότητας της Ιταλίας, 2006-2011

(υποβληθείσα από την Επιτροπή)

ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ

Γενικο πλαισιο

Το Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης, το οποίο τέθηκε σε ισχύ την 1η Ιουλίου 1998, βασίζεται στον στόχο της επίτευξης υγιών δημόσιων οικονομικών ως μέσου ενίσχυσης των προϋποθέσεων για σταθερότητα των τιμών και ισχυρή διατηρήσιμη ανάπτυξη, οι οποίες ευνοούν τη δημιουργία απασχόλησης. Η μεταρρύθμιση του συμφώνου το 2005, αφενός, αναγνώριζε τη χρησιμότητά του για την εδραίωση της δημοσιονομικής πειθαρχίας, αφετέρου δε, αποσκοπούσε στην ενίσχυση της αποτελεσματικότητας και των οικονομικών του ερεισμάτων, καθώς επίσης στη διασφάλιση της μακροπρόθεσμης διατηρησιμότητας των δημόσιων οικονομικών.

Ο κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 1466/97 του Συμβουλίου για την ενίσχυση της εποπτείας της δημοσιονομικής κατάστασης και την εποπτεία και το συντονισμό των οικονομικών πολιτικών[1], ο οποίος αποτελεί στοιχείο του συμφώνου, ορίζει ότι τα κράτη μέλη υποβάλλουν υποχρεωτικά, στο Συμβούλιο και την Επιτροπή, προγράμματα σταθερότητας ή σύγκλισης, καθώς και ετήσιες επικαιροποιήσεις τους (τα κράτη μέλη που έχουν ήδη υιοθετήσει το ενιαίο νόμισμα υποβάλλουν (επικαιροποιημένα) προγράμματα σταθερότητας, ενώ τα κράτη μέλη που δεν το έχουν υιοθετήσει ακόμη υποβάλλουν (επικαιροποιημένα) προγράμματα σύγκλισης). Το πρώτο πρόγραμμα σταθερότητας της Ιταλίας υποβλήθηκε τον Δεκέμβριο του 1998. Κατ’ εφαρμογή του κανονισμού, το Συμβούλιο εξέδωσε γνώμη επί του προγράμματος στις 8 Φεβρουαρίου 1999 επί τη βάσει σύστασης της Επιτροπής και μετά από διαβουλεύσεις με την Οικονομική και Δημοσιονομική Επιτροπή. Βάσει της ίδιας διαδικασίας, τα προγράμματα σταθερότητας και σύγκλισης αξιολογούνται από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και εξετάζονται από την προαναφερθείσα επιτροπή, ενώ το Συμβούλιο δύναται να τα εξετάσει.

Ιστορικο για την Αξιολογηση του επικαιροποιημενου προγραμματος

Η Επιτροπή εξέτασε το πλέον πρόσφατο επικαιροποιημένο πρόγραμμα σταθερότητας της Ιταλίας, που υποβλήθηκε στις 4 Δεκεμβρίου 2006, και εξέδωσε σύσταση για την έκδοση γνώμης του Συμβουλίου επ’ αυτού (βλ. πλαίσιο για τα κυριότερα σημεία της αξιολόγησης).

Προκειμένου να σχηματισθεί μια εικόνα του πλαισίου εντός του οποίου αξιολογείται η δημοσιονομική στρατηγική του επικαιροποιημένου προγράμματος σταθερότητας, στις παραγράφους που ακολουθούν περιγράφονται συνοπτικά τα εξής:

(1) οι οικονομικές και δημοσιονομικές επιδόσεις κατά την τελευταία δεκαετία

(2) η κατάσταση της χώρας βάσει του διορθωτικού σκέλους του συμφώνου σταθερότητας και ανάπτυξης (διαδικασία υπερβολικού ελλείμματος)

(3) η πλέον πρόσφατη αξιολόγηση της κατάστασης της χώρας βάσει του προληπτικού σκέλους του συμφώνου σταθερότητας και ανάπτυξης (περίληψη της γνώμης του Συμβουλίου σχετικά με το προηγούμενο επικαιροποιημένο πρόγραμμα σταθερότητας) και

(4) η αξιολόγηση της Επιτροπής σχετικά με το εθνικό πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων του Οκτωβρίου 2006.

Πρόσφατες οικονομικές και δημοσιονομικές επιδόσεις

Στην Ιταλία, διαρθρωτικές αδυναμίες, οι οποίες συνεπάγονται χαμηλή αύξηση της παραγωγικότητας και απώλεια εξωτερικής ανταγωνιστικότητας, φαίνεται να αποτελούν την πρωταρχική αιτία των πενιχρών επιδόσεων της χώρας από την άποψη της οικονομικής ανάπτυξης την τελευταία δεκαετία. Η αύξηση του πραγματικού ΑΕΠ είναι χαμηλότερη από τον μέσο όρο της ευρωζώνης από τα μέσα της δεκαετίας του 1990 και μετά, ενώ εκτιμάται ότι η δυνητική ανάπτυξη έχει μειωθεί από ποσοστό ανώτερο του 2% μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1990 στο 1¼% κατά τη δεκαετία του 2000. Παρά την υποτονική ανάπτυξη, ο πληθωρισμός παρέμεινε σε επίπεδο ελαφρώς υψηλότερο από τον μέσο όρο της ευρωζώνης μέχρι το 2005. Στο θετικό σκέλος των εξελίξεων τώρα, η Ιταλία είναι μία από τις λίγες χώρες που γνώρισαν δυναμική αύξηση της απασχόλησης από τις αρχές του αιώνα, το δε ποσοστό ανεργίας στην Ιταλία έχει μειωθεί σημαντικά. Ωστόσο, μολονότι η Ιταλία πρέπει ακόμη να διανύσει πολύ δρόμο μέχρι να προσεγγίσει τον μέσο όρο της ΕΕ από την άποψη του ποσοστού απασχόλησης, ο παράδοξος συνδυασμός δυναμικής αύξησης της απασχόλησης και αναιμικής αύξησης του ΑΕΠ καταδεικνύει το πρόβλημα παραγωγικότητας της χώρας. Στο πεδίο των δημόσιων οικονομικών, το έλλειμμα γενικής κυβέρνησης έχει παραμείνει σε επίπεδο πάνω από τη σχετική τιμή αναφοράς βάσει της συνθήκης (3% του ΑΕΠ) από το 2003 και μετά, ενώ ο δείκτης του χρέους προς το ΑΕΠ παραμένει πολύ υψηλός και μάλιστα άρχισε ξανά να αυξάνεται το 2005, φτάνοντας το 106,6% του ΑΕΠ. Το κυκλικά προσαρμοσμένο πρωτογενές αποτέλεσμα επιδεινώνεται σταθερά από το 1998 και μετά, ενώ ο δείκτης των τρεχουσών πρωτογενών δαπανών προς το ΑΕΠ αυξάνεται διαρκώς από το 2001.

Η διαδικασία υπερβολικού ελλείμματος για την Ιταλία

Στις 28 Ιουλίου 2005, το Συμβούλιο εξέδωσε απόφαση στην οποία διαπιστωνόταν η ύπαρξη υπερβολικού ελλείμματος στην Ιταλία με βάση το άρθρο 104 παράγραφος 6. Συγχρόνως, το Συμβούλιο απηύθυνε σύσταση δυνάμει του άρθρου 104 παράγραφος 7, με την οποία έτασσε διορία μέχρι το 2007 για τη διόρθωση του υπερβολικού ελλείμματος. Ειδικότερα, συνιστάτο στην Ιταλία: να εκτελέσει απαρεγκλίτως τον προϋπολογισμό του 2005· να μειώσει το διαρθρωτικό έλλειμμα κατά τουλάχιστον 1,6% του ΑΕΠ μέχρι το 2007 σε σύγκριση με το επίπεδο στο οποίο βρισκόταν το 2005, ενώ το ήμισυ τουλάχιστον της διόρθωσης αυτής έπρεπε να συντελεσθεί το 2006· και να λάβει μέριμνα ούτως ώστε ο δείκτης του χρέους προς το ΑΕΠ να περιορισθεί και να προσεγγίσει με ικανοποιητικό ρυθμό τη σχετική τιμή αναφοράς.

Στις 22 Φεβρουαρίου 2006, η Επιτροπή εξέδωσε ανακοίνωση η οποία κατέληγε στο συμπέρασμα ότι τα μέτρα που είχε λάβει η Ιταλία, εφόσον εφαρμόζονταν πλήρως και αποτελεσματικά, θα ήταν σύμφωνα με τη σύσταση του Συμβουλίου. Πλην όμως, εξακολουθεί να υπάρχει αβεβαιότητα όσον αφορά την εκτέλεση, πράγμα που επιβάλλει συνεχή παρακολούθηση.

Η αξιολόγηση που διατυπώνεται στη γνώμη του Συμβουλίου σχετικά με το προηγούμενο πρόγραμμα

Στις 14 Μαρτίου 2006, το Συμβούλιο εξέδωσε γνώμη σχετικά με το προηγούμενο επικαιροποιημένο πρόγραμμα σταθερότητας, για την περίοδο 2005-2009. Σε αυτήν, το Συμβούλιο εξέφραζε την άποψη ότι «το πρόγραμμα μπορεί να θεωρηθεί συνεπές με τη διόρθωση του υπερβολικού ελλείμματος έως το 2007, αρκεί ο προϋπολογισμός του 2006 να εκτελεσθεί πλήρως και αποτελεσματικά και να υιοθετηθούν περαιτέρω ουσιαστικά μέτρα για το 2007. Με γνώμονα τις συστάσεις που εξέδωσε το Συμβούλιο δυνάμει του άρθρου 104 παράγραφος 7 της συνθήκης στις 28 Ιουλίου 2005, και για να ενισχυθεί η διατηρησιμότητα των δημόσιων οικονομικών, το Συμβούλιο κάλεσε την Ιταλία:

(i) να επιτύχει στις διαρθρωτικές προσπάθειες που προβλέπονται στο πρόγραμμα για το 2006 και το 2007, έτσι ώστε να διασφαλισθεί η διόρθωση του υπερβολικού ελλείμματος έως το 2007 κατά τρόπο αξιόπιστο και διατηρήσιμο·

(ii) να διατυπώσει τα ευρύτερα μέτρα για την υποστήριξη της πορείας προσαρμογής κατά το 2007 και τα μετέπειτα έτη του προγράμματος και να εξασφαλίσει ότι η προσαρμογή προς τον μεσοπρόθεσμο στόχο παραμένει ευθυγραμμισμένη με τις απαιτήσεις του συμφώνου σταθερότητας και ανάπτυξης·

(iii) να μεριμνήσει ώστε το ποσοστό του χρέους προς το ΑΕΠ να μειωθεί προς το 60%, που καθορίζεται ως τιμή αναφοράς από τη συνθήκη, με ταχύτερο ρυθμό, παράλληλα με την ιδιαίτερη προσοχή σε παράγοντες, πέραν του καθαρού δανεισμού, που συμβάλλουν στη μεταβολή του ύψους του χρέους· και

(iv) να βελτιώσει τη διαδικασία του προϋπολογισμού, αυξάνοντας τη διαφάνεια και εφαρμόζοντας αποτελεσματικά τόσο τους παλιούς όσο και τους νέους μηχανισμούς παρακολούθησης, ελέγχου και αναφοράς των δαπανών».

Η αξιολόγηση της Επιτροπής σχετικά με το εθνικό πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων του Οκτωβρίου 2006.

Η έκθεση εφαρμογής του εθνικού προγράμματος μεταρρυθμίσεων της Ιταλίας, που καταρτίστηκε στο πλαίσιο της ανανεωμένης στρατηγικής της Λισαβόνας για την ανάπτυξη και την απασχόληση, υποβλήθηκε στις 19 Οκτωβρίου 2006. Το εθνικό πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων της Ιταλίας αναγνωρίζει ως βασικές προκλήσεις/προτεραιότητες τα εξής: διασφάλιση της μακροπρόθεσμης διατηρησιμότητας των δημόσιων οικονομικών· διεύρυνση του πεδίου όπου έχουν δικαίωμα ελεύθερης επιλογής οι πολίτες και οι εταιρείες· παροχή κινήτρων για την επιστημονική έρευνα και την τεχνολογική καινοτομία· ενίσχυση της εκπαίδευσης και της κατάρτισης· αναβάθμιση των υποδομών· προστασία του περιβάλλοντος.

Από την αξιολόγηση του εν λόγω προγράμματος από την Επιτροπή (που εκδόθηκε στο πλαίσιο της ετήσιας έκθεσης προόδου που συνέταξε τον Δεκέμβριο 2006[2]) προέκυψε ότι, σε σύγκριση με το εθνικό πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων του προηγούμενου έτους, η ιταλική έκθεση εφαρμογής περιλαμβάνει σαφή στρατηγική, που καλύπτει όλους τους τομείς πολιτικής και τις μεταξύ τους συνέργειες, με αποτέλεσμα να κρίνεται περισσότερο φιλόδοξη. Η πρόοδος είναι ιδιαίτερα εκτενής στον μικροοικονομικό τομέα. Οι στρατηγικές και τα μέτρα που προτείνονται στον μακροοικονομικό τομέα είναι σε γενικές γραμμές ενδεδειγμένα, αλλά η εφαρμογή τους έχει καίρια σημασία. Η πολιτική απασχόλησης χρήζει ενίσχυσης σε ορισμένους τομείς πρωταρχικής σημασίας.

Με γνώμονα τις αρετές και τις αδυναμίες που εντοπίστηκαν, συστήθηκε στην Ιταλία να λάβει μέτρα στους εξής τομείς: μακροπρόθεσμη διατηρησιμότητα των δημόσιων οικονομικών· ανταγωνισμός στις αγορές προϊόντων και υπηρεσιών· περιφερειακές ανισότητες στον τομέα της απασχόλησης· και δια βίου μάθηση και εκπαίδευση.

Πλαίσιο: Κυριότερα σημεία της αξιολόγησης Όπως απαιτεί το άρθρο 5 παράγραφος 1 (για τα προγράμματα σταθερότητας) και το άρθρο 9 παράγραφος 1 (για τα προγράμματα σύγκλισης) του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1466/97 του Συμβουλίου, κατά την αξιολόγηση εξετάζεται: αν είναι ευλογοφανείς οι οικονομικές παραδοχές στις οποίες βασίζεται το πρόγραμμα, ο μεσοπρόθεσμος δημοσιονομικός στόχος (ΜΔΣ) που καθόρισε το κράτος μέλος και αν η πορεία προσαρμογής για την επίτευξη του στόχου αυτού είναι κατάλληλη, αν τα μέτρα που λαμβάνονται ή/και προτείνονται για την τήρηση της πορείας προσαρμογής επαρκούν για την επίτευξη του ΜΔΣ κατά τη διάρκεια του δημοσιονομικού κύκλου, κατά την αξιολόγηση της πορείας προσαρμογής για την επίτευξη του ΜΔΣ, αν καταβάλλεται μεγαλύτερη προσπάθεια προσαρμογής σε περιόδους ευνοϊκής οικονομικής συγκυρίας, ενώ η προσπάθεια μπορεί να είναι πιο περιορισμένη σε περιόδους δυσμενούς οικονομικής συγκυρίας και, για τη ζώνη του ευρώ και κράτη μέλη του ΜΣΙ ΙΙ, αν το κράτος μέλος προβλέπει ετήσια βελτίωση του κυκλικά προσαρμοσμένου αποτελέσματος, μείον έκτακτα και λοιπά προσωρινά μέτρα, ίση προς 0,5% του ΑΕΠ ως ένδειξη προόδου για την επίτευξη του ΜΔΣ του, κατά τον προσδιορισμό της πορείας προσαρμογής για την επίτευξη του ΜΔΣ (για κράτη μέλη που δεν τον έχουν ακόμη επιτύχει) ή την προσωρινή απόκλιση από αυτόν (για κράτη μέλη που τον έχουν επιτύχει), αν εφαρμόζονται μείζονες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις που οδηγούν άμεσα στην εξοικονόμηση πόρων μακροπρόθεσμα (μεταξύ άλλων, μέσω της αύξησης της δυνητικής ανάπτυξης) και, ως εκ τούτου, έχουν απτά αποτελέσματα για τη μακροπρόθεσμη διατηρησιμότητα των δημόσιων οικονομικών (υπό τον όρο ότι εξασφαλίζεται κατάλληλο περιθώριο ασφαλείας σε σχέση με την τιμή αναφοράς 3% του ΑΕΠ και εφόσον η δημοσιονομική θέση αναμένεται να επανέλθει στα επίπεδα του ΜΔΣ εντός της περιόδου του προγράμματος), με ιδιαίτερη προσοχή στις μεταρρυθμίσεις του συνταξιοδοτικού συστήματος που εισάγουν πολυπυλωνικό σύστημα που περιλαμβάνει έναν υποχρεωτικό και πλήρως κεφαλαιοποιητικό πυλώνα, αν οι οικονομικές πολιτικές του κράτους μέλους παρουσιάζουν συνοχή με τους γενικούς προσανατολισμούς των οικονομικών πολιτικών. Η ευλογοφάνεια των μακροοικονομικών παραδοχών του προγράμματος αξιολογείται με βάση τις φθινοπωρινές προβλέψεις των υπηρεσιών της Επιτροπής του 2006, χρησιμοποιώντας επίσης την από κοινού συμφωνηθείσα μεθοδολογία για την εκτίμηση του δυνητικού προϊόντος και των κυκλικά προσαρμοσμένων αποτελεσμάτων. Η αξιολόγηση της συνεκτικότητας με τους γενικούς προσανατολισμούς των οικονομικών πολιτικών πραγματοποιείται με βάση τους γενικούς προσανατολισμούς των οικονομικών πολιτικών στον τομέα των δημόσιων οικονομικών όπως παρουσιάζονται στις ολοκληρωμένες κατευθυντήριες γραμμές για την περίοδο 2005-2008. Κατά την αξιολόγηση εξετάζεται επίσης: η εξέλιξη του δείκτη χρέους και οι προοπτικές της μακροπρόθεσμης διατηρησιμότητας των δημόσιων οικονομικών τα οποία, σύμφωνα με την έκθεση του Συμβουλίου της 20ής Μαρτίου 2005 για τη «Βελτίωση της εφαρμογής του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης», πρέπει να αποτελούν αντικείμενο «αρκετής προσοχής … κατά την εποπτεία των δημοσιονομικών θέσεων». Σε ανακοίνωση της Επιτροπής, της 12ης Οκτωβρίου 2006, περιγράφεται η προσέγγιση που πρέπει να τηρείται κατά την αξιολόγηση της μακροπρόθεσμης διατηρησιμότητας[3], ο βαθμός συνοχής με το εθνικό πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων που υπέβαλε το κράτος μέλος στο πλαίσιο της στρατηγικής της Λισαβόνας για την ανάπτυξη και την απασχόληση. Στο διαβιβαστικό σημείωμα της 7ης Ιουνίου 2005 προς το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο για τους γενικούς προσανατολισμούς των οικονομικών πολιτικών για την περίοδο 2005-2008, το Συμβούλιο ΕCOFIN δήλωσε ότι τα εθνικά προγράμματα μεταρρυθμίσεων πρέπει να παρουσιάζουν συνοχή με τα προγράμματα σταθερότητας και σύγκλισης, η συμμόρφωση με τον κώδικα δεοντολογίας[4], ο οποίος, μεταξύ άλλων, προβλέπει μια κοινή διάρθρωση και τυποποιημένους πίνακες δεδομένων για τα προγράμματα σταθερότητας και σύγκλισης. |

- Σύσταση για

ΓΝΩΜΗ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ

σύμφωνα με το άρθρο 5 παράγραφος 3του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1466/97 του Συμβουλίου της 7 ης Ιουλίου 1997 σχετικά με το επικαιροποιημένο πρόγραμμα σταθερότητας της Ιταλίας, 2006-2011

ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ,

Έχοντας υπόψη:

τη συνθήκη για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας,

τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 1466/97 του Συμβουλίου, της 7ης Ιουλίου 1997, για την ενίσχυση της εποπτείας της δημοσιονομικής κατάστασης και την εποπτεία και το συντονισμό των οικονομικών πολιτικών[5], και ιδίως το άρθρο 5 παράγραφος 3,

τη σύσταση της Επιτροπής,

Έπειτα από διαβουλεύσεις με την Οικονομική και Δημοσιονομική Επιτροπή,

ΕΞΕΔΩΣΕ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΑ ΓΝΩΜΗ:

(1) Στις [27 Φεβρουαρίου 2007], το Συμβούλιο εξέτασε το επικαιροποιημένο πρόγραμμα σταθερότητας της Ιταλίας, το οποίο καλύπτει την περίοδο 2006-2011.

(2) Το μακροοικονομικό σενάριο στο οποίο βασίζεται το πρόγραμμα προβλέπει ότι η αύξηση του πραγματικού ΑΕΠ θα μειωθεί αρχικά από 1,6% το 2006 σε 1,3% το 2007. Εν συνεχεία, η οικονομική ανάπτυξη θα επιταχυνθεί σταδιακά, για να φθάσει το 1,7% το 2011. Με βάση τα στοιχεία που είναι διαθέσιμα σήμερα, το σενάριο αυτό φαίνεται να στηρίζεται σε εύλογες παραδοχές για την οικονομική ανάπτυξη. Οι προβλέψεις του προγράμματος όσον αφορά τον πληθωρισμό φαίνονται χαμηλές όσον αφορά τα τελευταία έτη της περιόδου αναφοράς.

(3) Το επικαιροποιημένο πρόγραμμα σταθερότητας του 2006 προβλέπει ότι το έλλειμμα του 2006 θα διαμορφωθεί στο 5,7% του ΑΕΠ[6]. Η πρόβλεψη αυτή έρχεται σε αντίθεση με την πρόβλεψη που οι υπηρεσίες της Επιτροπής διατύπωσαν το φθινόπωρο του 2006 περί ελλείμματος 4,7% του ΑΕΠ. Το σενάριο της Επιτροπής δεν λαμβάνει υπόψη την απόκλιση από τον στόχο ύψους 0,9% του ΑΕΠ λόγω της διαγραφής του χρέους της επιχείρησης σιδηροδρόμων σε συνάρτηση με το έργο για τη δημιουργία δικτύου υψηλών ταχυτήτων ( Ferrovie dello Stato – RFI/TAV )[7], έπειτα από απόφαση που ελήφθη στο τελικό στάδιο της διαδικασίας κατάρτισης του προϋπολογισμού. Από την άλλη πλευρά, η φθινοπωρινή πρόβλεψη των υπηρεσιών της Επιτροπής για το έλλειμμα γενικής κυβέρνησης είναι υψηλότερη από το 3,5% του ΑΕΠ, που προβλέπεται στο προηγούμενο επικαιροποιημένο πρόγραμμα σταθερότητας. Η απόκλιση, η οποία ισούται με το 1,2% του ΑΕΠ οφείλεται κατά βάση στη διαφορετική επίδραση έκτακτων εξελίξεων (0,8% του ΑΕΠ) και στη μόνιμη αρνητική επίδραση της απόφασης του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου σχετικά με τον ΦΠΑ επί των εταιρικών αυτοκινήτων (περίπου 0,4% του ΑΕΠ).

(4) Η δημοσιονομική στρατηγική του προγράμματος έχει ως στόχο τη διόρθωση του υπερβολικού ελλείμματος το 2007 (το έλλειμμα προβλέπεται να μειωθεί στο 2,8% του ΑΕΠ). Στη συνέχεια, το αποτέλεσμα γενικής κυβέρνησης προβλέπεται να εξακολουθήσει να βελτιώνεται σταθερά μέχρι το τέλος της περιόδου αναφοράς του προγράμματος και να αποκτήσει θετικό πρόσημο (0,1% του ΑΕΠ) το 2011. Το πρωτογενές αποτέλεσμα προβλέπεται να βελτιωθεί από -0,9% του ΑΕΠ το 20066 σε 5% το 2011. Μέχρι το 2007, η προσαρμογή βασίζεται κατά βάση στο σκέλος των εσόδων κι έχει ως μοχλό την αύξηση των άμεσων φόρων και των κοινωνικών εισφορών. Μετά το 2007, οι παρεχόμενες πληροφορίες περιορίζονται στο μέγεθος της διόρθωσης που απαιτείται για την επίτευξη των δημοσιονομικών στόχων σε συνάρτηση με τις υφιστάμενες τάσεις. Σε σύγκριση με το προηγούμενο πρόγραμμα, οι στόχοι που τίθενται για το 2007 και τα επόμενα έτη είναι σε γενικές γραμμές αμετάβλητοι, ενώ το μακροοικονομικό σενάριο είναι λιγότερο αισιόδοξο· εντούτοις, λόγω του πολύ υψηλότερου σημείου εκκίνησης για το έλλειμμα του 2006, η προσαρμογή κατά το 2007 είναι πολύ μεγαλύτερη.

(5) Το διαρθρωτικό αποτέλεσμα (δηλαδή το κυκλικά προσαρμοσμένο αποτέλεσμα, μη συμπεριλαμβανομένων των τυχόν έκτακτων και λοιπών προσωρινών μέτρων), υπολογιζόμενο με βάση την από κοινού συμφωνηθείσα μεθοδολογία, προβλέπεται να βελτιωθεί από έλλειμμα 4% του ΑΕΠ περίπου το 2006 σε πλεόνασμα ¼% στα τέλη της περιόδου αναφοράς του προγράμματος (δηλαδή το 2011). Όπως και στο προηγούμενο επικαιροποιημένο πρόγραμμα σταθερότητας, το πρόγραμμα προβλέπει ως μεσοπρόθεσμο δημοσιονομικό στόχο (ΜΔΣ) την ισοσκέλιση του προϋπολογισμού σε διαρθρωτικούς όρους, που σύμφωνα με το πρόγραμμα επιδιώκεται να επιτευχθεί μέχρι το 2010. Το προηγούμενο επικαιροποιημένο πρόγραμμα σταθερότητας δεν προέβλεπε επίτευξη του ΜΔΣ εντός της περιόδου αναφοράς του (η οποία έληγε το 2009). Δεδομένου ότι ο ΜΔΣ είναι απαιτητικότερος από το σχετικό κατώτατο όριο (που εκτιμάται ως έλλειμμα 1½% του ΑΕΠ περίπου), η επίτευξή του θα επιτρέψει την εκπλήρωση του στόχου της δημιουργίας περιθωρίου ασφαλείας για την αποτροπή της εμφάνισης υπερβολικού ελλείμματος. Ο ΜΔΣ βρίσκεται εντός του φάσματος που υποδεικνύεται για τη ζώνη του ευρώ και για τα κράτη μέλη του ΜΣΙ ΙΙ στο σύμφωνο σταθερότητας και ανάπτυξης και στον κώδικα δεοντολογίας και αντικατοπτρίζει επαρκώς τον δείκτη χρέους και τη μέση δυνητική αύξηση του προϊόντος μακροπρόθεσμα.

(6) Τα δημοσιονομικά αποτελέσματα θα μπορούσαν να είναι καλύτερα από τα προβλεπόμενα στο πρόγραμμα το 2006 και χειρότερα από τα προβλεπόμενα στο πρόγραμμα μετά το 2007. Για το 2007, οι κίνδυνοι όσον αφορά τις δημοσιονομικές προβλέψεις του προγράμματος φαίνονται σε γενικές γραμμές ισορροπημένοι. Σε ό,τι αφορά τα θετικά στοιχεία και με βάση την πορεία των δεδομένων σχετικά με τις ταμειακές ροές, το έλλειμμα του 2006 θα μπορούσε να διαμορφωθεί σε χαμηλότερο επίπεδο από το προβλεπόμενο 5,7% του ΑΕΠ, πράγμα που υποδηλώνει μία καλύτερη από την προβλεπόμενη βασική επίδραση για το 2007. Παρόλα αυτά, η αποτελεσματικότητα αρκετών από τα μέτρα που περιλαμβάνονται στον προϋπολογισμό του 2007 υπόκειται σε σοβαρούς κινδύνους. Δεν μπορούν να αποκλεισθούν οι μεσοπρόθεσμοι κίνδυνοι για τα δημόσια οικονομικά, οι οποίοι απορρέουν κυρίως από επανειλημμένες υπερβάσεις όσον αφορά τις δαπάνες ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης. Επιπλέον, για μετά το 2007 δεν παρατίθενται λεπτομερή στοιχεία για τη στρατηγική προσαρμογής, πράγμα που επαυξάνει τους κινδύνους στους οποίους υπόκειται η σχεδιαζόμενη δημοσιονομική εξυγίανση.

(7) Με γνώμονα την ανωτέρω εκτίμηση κινδύνων, ο δημοσιονομικός προσανατολισμός του προγράμματος κρίνεται σε γενικές γραμμές συμβατός με τη διόρθωση του υπερβολικού ελλείμματος μέχρι το 2007, όπως έχει εισηγηθεί το Συμβούλιο, υπό την προϋπόθεση της πλήρους και αποτελεσματικής εφαρμογής των δημοσιονομικών μέτρων. Συνολικά, υφίστανται αρνητικοί κίνδυνοι για τη διαρθρωτική προσαρμογή (1¼% του ΑΕΠ) που προβλέπεται για το 2007. Εντούτοις, τα στοιχεία που είναι διαθέσιμα αποτελούν ένδειξη για μία καλύτερη από την προβλεπόμενη διαρθρωτική προσαρμογή το 2006 (¼% του ΑΕΠ), η οποία ενδεχομένως συνεπάγεται ένα καλύτερο εκ μεταφοράς αποτέλεσμα το 2007. Ο δημοσιονομικός προσανατολισμός ενδέχεται να μην προσφέρει ικανό περιθώριο ασφαλείας ώστε το έλλειμμα να μην υπερβεί την τιμή αναφοράς 3% του ΑΕΠ υπό κανονικές συνθήκες μακροοικονομικών διακυμάνσεων προ του 2010. Επιπλέον, είναι πιθανό να μην αρκεί για τη διασφάλιση της επίτευξης του ΜΔΣ εντός της περιόδου αναφοράς του προγράμματος, όπως προβλέπει το πρόγραμμα. Για τα έτη που έπονται της διόρθωσης του υπερβολικού ελλείμματος, ο ρυθμός της προσαρμογής που συνάγεται από το πρόγραμμα ενόψει της επίτευξης του ΜΔΣ συμβαδίζει σε γενικές γραμμές με το σύμφωνο σταθερότητας και ανάπτυξης, το οποίο ορίζει ότι, για τα κράτη μέλη που μετέχουν στην ευρωζώνη ή στον ΜΣΙ II, η ετήσια βελτίωση του διαρθρωτικού αποτελέσματος πρέπει να είναι 0,5% του ΑΕΠ, ποσοστό που αποτελεί τη σχετική τιμή αναφοράς, καθώς επίσης ότι η προσαρμογή επιβάλλεται να είναι μεγαλύτερη σε περιόδους καλής οικονομικής συγκυρίας και μπορεί να είναι μικρότερη σε περιόδους κακής οικονομικής συγκυρίας.

(8) Εκτιμάται επισήμως ότι το ακαθάριστο δημόσιο χρέος ανήλθε στο 107,6% του ΑΕΠ το 2006, υπερβαίνοντας με τον τρόπο αυτό κατά πολύ τη σχετική τιμή αναφοράς βάσει της συνθήκης (60% του ΑΕΠ). Το πρόγραμμα προβλέπει σταδιακή μείωση του δείκτη χρέους και τη διαμόρφωσή του στο 98% του ΑΕΠ περίπου το 2011. Η εξέλιξη του δείκτη χρέους θα είναι κατά πάσα πιθανότητα ευνοϊκότερη το 2006 από αυτήν που προβλέπεται στο πρόγραμμα, με βάση την πορεία των δεδομένων σχετικά με τις ταμειακές ροές. Οι κίνδυνοι στους οποίους υπόκειται η προβλεπόμενη εξέλιξη του χρέους κρίνονται σε γενικές γραμμές ισορροπημένοι το 2007. Μετά το 2007, η έλλειψη λεπτομερών στοιχείων για τη στρατηγική προσαρμογής επαυξάνει τους κινδύνους που επαπειλούν την προγραμματιζόμενη μείωση του χρέους. Με γνώμονα την ανωτέρω εκτίμηση κινδύνων, ο δείκτης χρέους είναι πιθανό να μη φθίνει σε ικανοποιητικό βαθμό ώστε να επιτευχθεί η σχετική τιμή αναφοράς εντός της περιόδου που καλύπτει το πρόγραμμα.

(9) Οι μακροπρόθεσμες δημοσιονομικές επιπτώσεις της δημογραφικής γήρανσης στην Ιταλία είναι μικρότερες από τον μέσο όρο της ΕΕ, καθώς οι δαπάνες για συντάξεις εμφανίζουν μικρότερη διόγκωση σε σύγκριση με τον μέσο όρο της ΕΕ, και τούτο χάρη στις μεταρρυθμίσεις που αποφασίστηκαν για τις συντάξεις (εφόσον υποτεθεί ότι θα υπάρξει πλήρης υλοποίησή τους), οι οποίες μεταξύ άλλων περιλαμβάνουν την προγραμματισμένη περιοδική αναλογιστική αναπροσαρμογή σε συνάρτηση με την εξέλιξη του προσδόκιμου ζωής. Η αύξηση του ποσοστού απασχόλησης, ιδίως όσον αφορά τους μεγαλύτερης ηλικίας εργαζόμενους, θα βελτίωνε τις συντάξεις των εργαζομένων μελλοντικώς και θα συντελούσε στην επιτυχία των συνταξιοδοτικών μεταρρυθμίσεων. Το αρχικό δημοσιονομικό αποτέλεσμα, καίτοι ελαφρώς βελτιωμένο σε σύγκριση με το 2005, συνιστά απειλή για τη διατηρησιμότητα των δημόσιων οικονομικών, ακόμη και χωρίς να ληφθεί υπόψη ο μακροπρόθεσμος δημοσιονομικός αντίκτυπος της δημογραφικής γήρανσης. Πέραν αυτού, το τρέχον επίπεδο του ακαθάριστου χρέους βρίσκεται σαφώς πάνω από τη σχετική τιμή αναφοράς βάσει της συνθήκης, και η μείωσή του θα απαιτήσει την επίτευξη μεγάλων πρωτογενών πλεονασμάτων και τη διατήρησή τους επί μεγάλο χρονικό διάστημα. Συνολικά, η Ιταλία φαίνεται να αντιμετωπίζει μεσαίας τάξεως κίνδυνο σε σχέση με τη διατηρησιμότητα των δημόσιων οικονομικών.

(10) Το πρόγραμμα σταθερότητας περιλαμβάνει ποιοτική αξιολόγηση της συνολικής επίδρασης της έκθεσης εφαρμογής του Οκτωβρίου 2006 με αντικείμενο το εθνικό πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων εντός του πλαισίου της μεσοπρόθεσμης δημοσιονομικής στρατηγικής. Παρέχει ορισμένες πληροφορίες σχετικά με το άμεσο δημοσιονομικό κόστος ή την εξοικονόμηση πόρων που συνεπάγονται οι κυριότερες μεταρρυθμίσεις οι οποίες προβλέπονται στο εθνικό πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων, ενώ οι δημοσιονομικές προβλέψεις που περιλαμβάνει φαίνεται να λαμβάνουν υπόψη τις δημοσιονομικές επιπτώσεις των δράσεων που περιγράφονται στο εθνικό πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων. Τα μέτρα στον τομέα των δημόσιων οικονομικών τα οποία προβλέπει το πρόγραμμα σταθερότητας φαίνεται να συνάδουν με τα μέτρα που προβλέπονται στο εθνικό πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων. Ειδικότερα, αμφότερα τα προγράμματα ασχολούνται με το ζήτημα της δημοσιονομικής διατηρησιμότητας και προβλέπουν την υλοποίηση της μείωσης της φορολογικής επιβάρυνσης της εργασίας κατά την περίοδο 2007-2008.

(11) Η δημοσιονομική στρατηγική του προγράμματος συμβαδίζει εν πολλοίς με τους γενικούς προσανατολισμούς των οικονομικών πολιτικών, που περιλαμβάνονται στις ολοκληρωμένες κατευθυντήριες γραμμές για την περίοδο 2005-2008.

(12) Σε ό,τι αφορά τις απαιτήσεις παροχής δεδομένων που καθορίζονται στον κώδικα δεοντολογίας για τα προγράμματα σταθερότητας και σύγκλισης, το πρόγραμμα εμφανίζει κενά σε σχέση με τα υποχρεωτικά και τα προαιρετικά δεδομένα[8].

Το συνολικό συμπέρασμα είναι ότι το πρόγραμμα είναι εν πολλοίς συμβατό με τη διόρθωση του υπερβολικού ελλείμματος μέχρι το 2007, υπό τον όρο της πλήρους και αποτελεσματικής εκτέλεσης του προϋπολογισμού του 2007. Μετά το 2007, η σχεδιαζόμενη προσαρμογή ανταποκρίνεται στις επιταγές του συμφώνου σταθερότητας και ανάπτυξης και εκτιμάται ότι θα επέτρεπε την επίτευξη του ΜΔΣ μέχρι το τέλος της περιόδου αναφοράς του προγράμματος. Ωστόσο, δεν παρέχονται λεπτομερή στοιχεία για τη στρατηγική προσαρμογής, πράγμα το οποίο από μόνο του συνιστά απειλή για την επίτευξη των δημοσιονομικών στόχων μετά το 2007 και δυσχεραίνει τη δέουσα αξιολόγηση της στρατηγικής εξυγίανσης.

Με βάση την ανωτέρω ανάλυση και λαμβανομένης υπόψη της σύστασης που διατυπώθηκε στις 28 Ιουλίου 2005 κατ’ εφαρμογή του άρθρου 104 παράγραφος 7, η Ιταλία καλείται:

(i) να επιτύχει τη σχεδιαζόμενη δημοσιονομική εξυγίανση το 2007, ούτως ώστε να διορθωθεί η κατάσταση υπερβολικού ελλείμματος σε συμμόρφωση με τη σύσταση του Συμβουλίου δυνάμει του άρθρου 104 παράγραφος 7·

(ii) να λάβει μέριμνα, μετά τη διόρθωση του υπερβολικού ελλείμματος, ούτως ώστε να πραγματοποιηθεί επαρκής πρόοδος όσον αφορά τον ΜΔΣ, κατά τρόπον ώστε αυτός να επιτευχθεί πράγματι μέχρι το τέλος της περιόδου αναφοράς του προγράμματος, και να διασφαλίσει την αντίστοιχη μείωση του δείκτη χρέους προς το ΑΕΠ·

(iii) να εφαρμόσει στο ακέραιο τις αποφασισθείσες μεταρρυθμίσεις στον τομέα των συντάξεων, με γνώμονα το πολύ υψηλό επίπεδο του χρέους, ούτως ώστε να αποφευχθούν μεγάλες αυξήσεις των δαπανών που συνδέονται με τη δημογραφική γήρανση· και

(iv) να βελτιώσει τη δημοσιονομική διαδικασία, με την αύξηση της διαφάνειας, την κατάστρωση δημοσιονομικής στρατηγικής με μεγαλύτερο χρονικό ορίζοντα και την αποτελεσματική εφαρμογή μηχανισμών παρακολούθησης και ελέγχου των δαπανών, ιδίως δε των δαπανών για ιατροφαρμακευτική περίθαλψη.

Η Ιταλία καλείται επίσης να βελτιώσει τη συμμόρφωσή της με τις απαιτήσεις παροχής δεδομένων του κώδικα δεοντολογίας.

Σύγκριση βασικών μακροοικονομικών και δημοσιονομικών προβλέψεων

2005 | 2006 | 2007 | 2008 | 2009 | 2010 | 2011 |

Πραγματικό ΑΕΠ(% μεταβολής) | ΠΣ Δεκ. 2006 | 0,0 | 1,6 | 1,3 | 1,5 | 1,6 | 1,7 | 1,7 |

COM Noέμ. 2006 | 0,0 | 1,7 | 1,4 | 1,4 | μ.δ.σ. | μ.δ.σ. | μ.δ.σ. |

ΠΣ Δεκ. 2005 | 0,0 | 1,5 | 1,5 | 1,7 | 1,8 | μ.δ.σ. | μ.δ.σ. |

Πληθωρισμός ΕνΔΤΚ(%) | ΠΣ Δεκ. 2006 | 2,2 | 2,2 | 2,1 | 1,7 | 1,5 | 1,5 | 1,5 |

COM Noέμ. 2006 | 2,2 | 2,3 | 2,0 | 1,9 | μ.δ.σ. | μ.δ.σ. | μ.δ.σ. |

ΠΣ Δεκ. 2005 | 2,3 | 2,3 | 2,2 | 2,0 | 2,0 | μ.δ.σ. | μ.δ.σ. |

Κενό παραγωγής(% του δυνητικού ΑΕΠ) | ΠΣ Δεκ. 20061 | -1,3 | -0,9 | -0,9 | -0,8 | -0,7 | -0,5 | -0,5 |

COM Νοέμ. 20065 | -1,4 | -1,0 | -1,0 | -1,1 | μ.δ.σ. | μ.δ.σ. | μ.δ.σ. |

ΠΣ Δεκ. 20051 | -1,5 | -1,2 | -1,0 | -0,8 | -0,6 | μ.δ.σ. | μ.δ.σ. |

Αποτέλεσμα γενικής κυβέρνησης(% του ΑΕΠ) | ΠΣ Δεκ. 20067 | -4,1 | -5,7 | -2,8 | -2,2 | -1,5 | -0,7 | 0,1 |

COM Noέμ. 2006 | -4,1 | -4,7 | -2,9 | -3,1 | μ.δ.σ. | μ.δ.σ. | μ.δ.σ. |

ΠΣ Δεκ. 2005 | -4,3 | -3,5 | -2,8 | -2,1 | -1,5 | μ.δ.σ. | μ.δ.σ. |

Πρωτογενές αποτέλεσμα(% του ΑΕΠ)6 | ΠΣ Δεκ. 20067 | 0,7 | -0,9 | 2,2 | 2,8 | 3,4 | 4,2 | 5,0 |

COM Noέμ. 2006 | 0,5 | -0,1 | 1,8 | 1,7 | μ.δ.σ. | μ.δ.σ. | μ.δ.σ. |

ΠΣ Δεκ. 2005 | 0,6 | 1,3 | 1,9 | 2,6 | 3,2 | μ.δ.σ. | μ.δ.σ. |

Κυκλικά προσαρμοσμένο αποτέλεσμα(% του ΑΕΠ) | ΠΣ Δεκ. 20061 7 | -3,5 | -5,3 | -2,3 | -1,8 | -1,2 | -0,4 | 0,3 |

COM Noέμ. 2006 | -3,4 | -4,1 | -2,4 | -2,5 | μ.δ.σ. | μ.δ.σ. | μ.δ.σ. |

ΠΣ Δεκ. 20051 | -3,5 | -2,9 | -2,3 | -1,7 | -1,2 | μ.δ.σ. | μ.δ.σ. |

Διαρθρωτικό αποτέλεσμα2 (% του ΑΕΠ) | ΠΣ Δεκ. 20061 3 | -4,0 | -3,9 | -2,5 | -1,9 | -1,2 | -0,4 | 0,3 |

COM Νοέμ. 20064 | -3,9 | -3,6 | -2,5 | -2,6 | μ.δ.σ. | μ.δ.σ. | μ.δ.σ. |

ΠΣ Δεκ. 20051 | -4,1 | -3,2 | -2,3 | -1,7 | -1,2 | μ.δ.σ. | μ.δ.σ. |

Ακαθάριστο δημόσιο χρέος(% του ΑΕΠ) | ΠΣ Δεκ. 2006 | 106,6 | 107,6 | 106,9 | 105,4 | 103,5 | 100,7 | 97,8 |

COM Noέμ. 2006 | 106,6 | 107,2 | 105,9 | 105,7 | μ.δ.σ. | μ.δ.σ. | μ.δ.σ. |

ΠΣ Δεκ. 2005 | 108,5 | 108,0 | 106,1 | 104,4 | 101,7 | μ.δ.σ. | μ.δ.σ. |

Σημ.: 1 Υπολογισμοί των υπηρεσιών της Επιτροπής βάσει των στοιχείων που παρατίθενται στο πρόγραμμα. 2 Κυκλικά προσαρμοσμένο αποτέλεσμα (όπως και στις προηγούμενες γραμμές) πλην εκτάκτων και λοιπών προσωρινών μέτρων. 3 Έκτακτα και λοιπά προσωρινά μέτρα σύμφωνα με το πρόγραμμα (0,5% του ΑΕΠ το 2005, 0,1% το 2007 και το 2008, με συνέπεια μείωση του ελλείμματος. Το 2006, 1,4% του ΑΕΠ, με συνέπεια αύξηση του ελλείμματος). 4 Έκτακτα και λοιπά προσωρινά μέτρα σύμφωνα με τις φθινοπωρινές προβλέψεις των υπηρεσιών της Επιτροπής του 2006 (0,5% του ΑΕΠ το 2005, 0,1% το 2007 και το 2008, με συνέπεια μείωση του ελλείμματος. Το 2006, 0,5% του ΑΕΠ, με συνέπεια αύξηση του ελλείμματος). 5 Βάσει εκτιμώμενης δυνητικής ανάπτυξης 1,2%, 1,3%, 1,4% και 1,5% αντιστοίχως για την περίοδο 2005-2008. 6 Τα δεδομένα για το πρωτογενές αποτέλεσμα που παρατίθενται, αφενός, στο πρόγραμμα και, αφετέρου, στις προβλέψεις των υπηρεσιών της Επιτροπής δεν είναι άμεσα συγκρίσιμα μεταξύ τους λόγω της διαφορετικής αντιμετώπισης των ΥΧΔΜΕ. Τα δεδομένα του προγράμματος βασίζονται στους ορισμούς που ισχύουν βάσει του κώδικα δεοντολογίας. Για να είναι συγκρίσιμα με τα δεδομένα του προγράμματος, τα δεδομένα της Επιτροπής για το πρωτογενές αποτέλεσμα πρέπει να αναπροσαρμοσθούν κατά +0,2% του ΑΕΠ περίπου. 7 Τα δημοσιονομικά δεδομένα του προγράμματος για το 2006 έχουν τροποποιηθεί κατά τρόπον ώστε να συμπεριλάβουν δαπάνη ίση προς το 0,9% του ΑΕΠ εξαιτίας της διαγραφής από πλευράς Δημοσίου του χρέους της επιχείρησης σιδηροδρόμων σε συνάρτηση με το έργο για τη δημιουργία δικτύου υψηλών ταχυτήτων, η οποία εξαγγελλόταν στο πρόγραμμα σταθερότητας και ενεκρίθη στο πλαίσιο της τελικής τροποποίησης του νόμου για τον προϋπολογισμό του 2007. Πηγή : Πρόγραμμα σταθερότητας (ΠΣ), φθινοπωρινές οικονομικές προβλέψεις των υπηρεσιών της Επιτροπής του 2006 (COM), υπολογισμοί των υπηρεσιών της Επιτροπής |

[1] ΕΕ L 209, 2.8.1997, σ. 1. Κανονισμός όπως τροποποιήθηκε τελευταία με τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 1055/2005 (ΕΕ L 174 της 7.7.2005, σ. 1). Όλα τα έγγραφα που αναφέρονται στο παρόν κείμενο διατίθενται στον ακόλουθο δικτυακό τόπο:

http://europa.eu.int/comm/economy_finance/about/activities/sgp/main_en.htm

[2] Ανακοίνωση της Επιτροπής προς το Εαρινό Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, "Εφαρμογή της ανανεωμένης στρατηγικής της Λισαβόνας για την ανάπτυξη και την απασχόληση - Ένα έτος επίτευξης αποτελεσμάτων", 12.12.2006, COM(2006) 816.

[3] Ανακοίνωση της Επιτροπής προς το Συμβούλιο και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο - Μακροπρόθεσμη διατηρησιμότητα των δημόσιων οικονομικών στην ΕΕ, της 12.10.2006, COM (2006) 574 τελικό και έγγραφο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Γενική Διεύθυνση Οικονομικών και Χρηματοδοτικών Υποθέσεων (2006), «Μακροπρόθεσμη διατηρησιμότητα των δημόσιων οικονομικών στην Ευρωπαϊκή Ένωση», Ευρωπαϊκή Οικονομία, τεύχος αριθ. 4/2006.

[4] «Λεπτομερείς ρυθμίσεις για την εφαρμογή του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης και κατευθυντήριες γραμμές για τη μορφή και το περιεχόμενο των προγραμμάτων σταθερότητας και σύγκλισης», που εγκρίθηκε από το Συμβούλιο ECOFIN στις 11 Οκτωβρίου 2005.

[5] ΕΕ L 209, 2.8.1997, σ. 1. Κανονισμός όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 1055/2005 (ΕΕ L 174 της 7.7.2005, σ. 1). Τα έγγραφα που αναφέρονται στο παρόν κείμενο διατίθενται στον ακόλουθο δικτυακό τόπο:

http://europa.eu.int/comm/economy_finance/about/activities/sgp/main_en.htm

[6] Οι πίνακες του προγράμματος σταθερότητας του 2006 δεν περιλαμβάνουν την έκτακτη διόγκωση των δημόσιων δαπανών κατά 0,9% του ΑΕΠ λόγω της διαγραφής του χρέους της επιχείρησης σιδηροδρόμων, για την οποία γίνεται λόγος στο κείμενο του προγράμματος. Εξαιτίας της πρόσθετης αυτής δαπάνης, το επιδιωκόμενο έλλειμμα για το 2006 αυξάνεται σε 5,7% του ΑΕΠ, σε σύγκριση με το 4,8% που εμφανίζεται στους πίνακες, και επιπλέον έχει συνέπειες και για άλλα δημοσιονομικά δεδομένα.

[7] Έπειτα από μία απόφαση της Eurostat, της 23ης Μαΐου 2005 (βλ. την ανακοίνωση τύπου της Eurostat αριθ. 65/2005), σύμφωνα με την οποία το υπόψη χρέος της επιχείρησης σιδηροδρόμων είχε ήδη καταχωρηθεί λογιστικώς ως υποχρέωση του Δημοσίου, η απόφαση της κυβέρνησης δεν έχει συνέπειες για το χρέος.

[8] Ειδικότερα, δεν υπάρχει αναλυτική παρουσίαση του προϋπολογισμού σε συνάρτηση με τους στόχους για το έλλειμμα των ετών 2008-2011.