Αριθ. C 191/2 Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων 22.7.91 
1.8. Τέλος, η ΟΚΕ παρατηρεί ότι κάθε κοινοτικό όργανο 
οφείλει να υιοθετήσει εσωτερικούς κανόνες λαμβάνοντας 
Βρυξέλλες, 29 Μαΐου 1991. 
1. Εισαγωγή 
1.1. Η ΟΚΕ επικροτεί την πρόταση αυτή που εντάσσεται 
στο πλαίσιο της εφαρμογής του προγράμματος της Επιτροπής 
για την εφαρμογή του Κοινωνικού Χάρτη και ανταποκρίνεται 
στο συνεχές ενδιαφέρον των κοινοτικών οργάνων για την 
ενσωμάτωση των μειονεκτούντων ατόμων στην κοινωνία και 
την εργασία. Μετά την υλοποίηση του Ι και II προγράμματος 
Helios, μέσα στο 1991 θα πρέπει να καθορισθεί η τρίτη φάση 
του ίδιου προγράμματος. Το Συμβούλιο της 12ης Ιουνίου 1989 
υπογράμμισε την ανάγκη προώθησης της απασχόλησης των 
ατόμων αυτών. Με την απόφαση της 18ης Δεκεμβρίου 1989 
το Συμβούλιο προώθησε περαιτέρω την ανάπτυξη του συστή­
ματος Handynet στο πλαίσιο του Helios. Στις 18 Δεκεμβρίου 
1990 η Επιτροπή υιοθέτησε την πρωτοβουλία Horizon για την 
(Μ ΕΕ αριθ. C 68 της 16. 3. 1991. σ. 7. υπόψη, αφενός τη φύση των αναγκών του και αφετέρου τη 
διευκόλυνση της ενοποίησης των λογαριασμών. 
Ο Πρόεδρος της 
Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής 
Frangois STAEDELIN 
προώθηση πρότυπων σχεδίων επαγγελματικής κατάρτισης, με 
την υποστήριξη του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Ταμείου. 
1.2. Η παρούσα οδηγία αποβλέπει στη διευκόλυνση των 
εργαζομένων με μειωμένη κινητικότητα κατά τη μεταφορά 
τους από και προς τον τόπο εργασίας, την οποία και θέλει να 
καταστήσει ασφαλέστερη, με τη θέσπιση στα κράτη μέλη 
εγγυήσεων για τη διάθεση, πρόσβαση και ασφάλεια των 
μέσων μεταφοράς που θα πρέπει να πληρούν ορισμένες ελάχι­
στες προδιαγραφές (που αναφέρονται λεπτομερώς στο παράρ­
τημα της πρότασης οδηγίας) ή, εναλλακτικά, τη λήψη ισοδύ­
ναμων μέτρων. 
2. Γενικές παρατηρήσεις 
2.1. Οι εργαζόμενοι με μειωμένη κινητικότητα αποτελούν 
μια κοινωνική μειοψηφία που κατά τις εκτιμήσεις της Επιτρο­
πής, με βάση τα δεδομένα της Διεθνούς Οργάνωσης Υγείας, 
ανέρχονται σε δώδεκα εκατομμύρια περίπου στον κοινοτικό 
χώρο. Ωστόσο, η ΟΚΕ εκτιμά ότι η καλύτερη ενσωμάτωση 
των ατόμων αυτών στην κοινωνική ζωή και την εργασία 
θα έχει μια γενική θετική επίπτωση στην κοινωνία και την Γνωμοδότηση για την πρόταση οδηγίας του Συμβουλίου περί των ελάχιστων προδιαγραφών για τη 
βελτίωση της κινητικότητας και της ασφαλούς μεταφοράς των εργαζομένων με μειωμένη κινητικότητα 
από και προς τον τόπο εργασίας (!) 
(91/C 191/02) 
Στις 14 Μαρτίου 1991, και σύμφωνα με το άρθρο 118 της συνθήκης περί ιδρύσεως της Ευρωπαϊκής 
Οικονομικής Κοινότητας, το Συμβούλιο αποφάσισε να ζητήσει τη γνωμοδότηση της Οικονομικής και 
Κοινωνικής Επιτροπής για την ανωτέρω πρόταση. 
Το τμήμα κοινωνικών, οικογενειακών, εκπαιδευτικών και πολιτισμικών θεμάτων στο οποίο ανατέθηκε 
η επεξεργασία των σχετικών εργασιών, επεξεργάσθηκε τη γνωμοδότηση του στις 13 Μαΐου 1991 με 
βάση την εισηγητική έκθεση της κ. Cassina. 
Κατά τη 287η σύνοδο ολομέλειας της 29ης και 30ής Μαΐου 1991 (συνεδρίαση της 29ης Μαΐου 1991), 
η Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή υιοθέτησε ομόφωνα την ακόλουθη γνωμοδότηση. 
22. 7. 91 Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων Αριθ. C 191/3 
οικονομία, εκτός βέβαια από το γεγονός ότι η στάση αυτή 
αποτελεί ένα στοιχειώδες ανθρώπινο και πολιτικό δικαίωμα. 
2.2. Η ΟΚΕ θεωρεί ότι η επιλογή της νομικής βάσης του 
άρθρου 118 Α είναι ορθή. Για τους εργαζομένους με μειωμένη 
κινητικότητα, πράγματι η ένταξη στην εργασία αποτελεί την 
αποφασιστική στιγμή για την κοινωνική ένταξη. Οι δυσκο­
λίες και οι κίνδυνοι στους οποίους εκτίθενται κατά τη μετα­
φορά τους από το σπίτι στον τόπο εργασίας και αντιστρόφως 
εξανεμίζουν οριστικά τις δυνατότητες απασχόλησης τους. 
Με την έννοια αυτή, και πολύ περισσότερο από ό,τι συμβαίνει 
για τα άτομα που δεν παρουσιάζουν παρόμοια προβλήματα, 
η διαδρομή από και προς την εργασία αποτελεί αναπόσπαστο 
τμήμα του εργασιακού χώρου με όλες τις συνέπειες που έχει 
αυτό σε ό.τι αφορά τα ενδεχόμενα ατυχήματα. 
Η ΟΚΕ χαίρει επειδή η οδηγία εντάσσεται στη ρυθμιστική 
διαδικασία του άρθρου 118 Α και επειδή η Επιτροπή προβλέ­
πει την υιοθέτηση ειδικών διατάξεων για τους εργαζόμενους 
με μειωμένη κινητικότητα στις προτάσεις οδηγιών για την 
υγεία και την ασφάλεια των εργαζομένων. 
2.3. Ο ορισμός «εργαζόμενος με μειωμένη κινητικότητα» 
του άρθρου 2 είναι μάλλον ευρύς. Η ΟΚΕ εκτιμά ότι θα πρέπει 
να αναφέρεται όχι μόνο στους απασχολούμενους, αλλά και 
σε κάθε πρόσωπο που αντιμετωπίζει ειδικές δυσκολίες κατά 
τις μετακινήσεις για επαγγελματικές δραστηριότητες, λόγω 
αναπηρίας που προέρχεται από σωματική, πνευματική ή 
αισθητήρια βλάβη. Στην έννοια αυτή περιλαμβάνονται πράγ­
ματι οι άνεργοι, οι εκπαιδευόμενοι σπουδαστές, οι συνταξιού­
χοι, οι εργαζόμενοι που έχουν το ελάχιστο εγγυημένο εισό­
δημα, οι εργαζόμενοι σε προστατευόμενα εργαστήρια και οι 
αυτόνομοι εργαζόμενοι. 
Αυτό παρουσιάζει συνάφεια με το στόχο της Επιτροπής που, 
μέσω της οδηγίας αυτής, αποσκοπεί στην ενθάρρυνση των 
προσπαθειών για τη γενίκευση της πρόσβασης στα δημόσια 
μέσα μεταφοράς. 
Είναι πράγματι σαφές ότι με την ορθολογική χρήση των 
μέσων και μεταφορικών υποδομών, με τρόπο που να καθίστα­
ται δυνατή η πρόσβαση σε όλους, καλύπτεται ένας πολύ 
ευρύτερος τομέας της κοινωνίας, με συνέπεια τη μείωση του 
οριακού κόστους που οφείλεται στην κατανομή σε ένα μεγα­
λύτερο αριθμό χρηστών. 
2.4. Σύμφωνα με την πρόταση δεν είναι ανάγκη όλα τα 
μέσα μεταφοράς να είναι ειδικά εξοπλισμένα (εσωτερικώς και 
εξωτερικώς) αλλά μόνο εκείνα που αφορούν τη μεταφορά 
εργαζομένων μειωμένης κινητικότητας. 
Η ΟΚΕ αναγνωρίζει βέβαια την ανάγκη ελαστικής προσαρ­
μογής, δεν μπορεί όμως να μην αναφέρει ότι λόγω της τοποθε­
σίας των κατοικιών και των τόπων εργασίας των ενδιαφερόμε­
νων μπορεί να χρειάζεται να προσαρμοσθεί, π.χ., ολόκληρο 
το δίκτυο αστικών μεταφορών μιας μεγάλης πόλης στις ανά­
γκες των προσώπων μειωμένης κινητικότητας. 
Θα ήταν συνεπώς σκόπιμη μια γενική προσαρμογή των μέσων 
μεταφοράς και των σχετικών υποδομών, με κατάλληλη ενδε­
χομένως χρονική κλιμάκωση. Με τον τρόπο αυτό είναι 
δυνατό να αποτραπεί η επικάλυψη και η διάσπαση των συστη­
μάτων μεταφοράς. Με την προοπτική αυτή μπορούν να προ­στεθούν στα δημόσια συστήματα και σε εκείνα που διαθέτουν 
οι εργοδότες μόνο περιορισμένα παράλληλα συστήματα για 
την αντιμετώπιση ιδιαίτερα σύνθετων καταστάσεων. Με την 
έννοια αυτή η ΟΚΕ συμμερίζεται την πρόταση της Επιτροπής 
όπως δοθεί μεγαλύτερη προσοχή στα προβλήματα που αντιμε­
τωπίζουν οι εργαζόμενοι με τις μεγαλύτερες δυσκολίες. 
Τέλος, η ΟΚΕ υπογραμμίζει την ανάγκη όπως καταστούν 
συμβατά τα διάφορα κριτήρια καταγραφής των αναγκών ώστε 
η διάρθρωση των παρεμβάσεων, με βάση την αρχή της επι­
κουρικότητας και αφού ληφθεί υπόψη ότι στα διάφορα κράτη 
μέλη σημαντικό τμήμα του δικτύου δημοσίων μεταφορών 
αποτελεί αντικείμενο διαχείρισης των τοπικών αρχών άμεσα 
ή μέσω κοινοπραξιών, να καθιστά δυνατή σε ολόκληρη την 
κοινοτική επικράτεια την εναλλαγή των συστημάτων μεταφο­
ράς. 
2.5. Σε ό,τι αφορά τη δυνατότητα ασφαλούς πρόσβασης η 
Επιτροπή υποδεικνύει 3 εναλλακτικές δυνατότητες: τεχνικό 
βοήθημα προσαρμοσμένο στο μεταφορικό μέσο, τεχνικό βοή­
θημα έξω από το μεταφορικό μέσο, ατομική βοήθεια. 
Οι τρεις εναλλακτικές λύσεις δεν είναι ισοδύναμες, ούτε σε 
τεχνικό επίπεδο, ούτε από την άποψη υποκειμενικών επιλο­
γών των ενδιαφερόμενων εργαζομένων, αλλά ούτε και από 
την άποψη του κόστους. Πράγματι, η πρώτη δυνατότητα 
συνεπάγεται υψηλό κόστος αλλά παρουσιάζει μεγαλύτερη 
αντοχή σε ακατάλληλους χειρισμούς και ευνοεί περισσότερο 
την αυτόνομη ενσωμάτωση των εργαζομένων αυτών στον 
κόσμο της εργασίας, με όρους ίδιους προς εκείνους των άλλων 
εργαζομένων. Η δεύτερη δυνατότητα είναι οπωσδήποτε λιγό­
τερο δαπανηρή αλλά η αποτελεσματικότητα της μειώνεται 
ευκολότερα και γίνεται λιγότερο ασφαλής υπό την επίδραση 
εξωγενών παραγόντων (φθορά, μετεωρολογικές συνθήκες, 
ζημιές, απρόβλεπτα εμπόδια κλπ.). Η τρίτη λύση οπωσδήποτε 
προσαρμόζεται περισσότερο στις επιμέρους ανάγκες των 
εργαζομένων με μειωμένη κινητικότητα, τους αφαιρεί όμως 
τη δυνατότητα της αυτονομίας μετακινήσεων, πέραν του γεγο­
νότος ότι, γενικά, είναι περισσότερο ακριβή. Η ΟΚΕ 
πιστεύει, συνεπώς, ότι δεν πρόκειται για εναλλακτικές λύσεις, 
υπό στενή έννοια, αλλά για δυνατότητες των οποίων η συνύ­
παρξη στο ίδιο σύστημα δεν αποκλείεται εκ των προτέρων. 
Θα ήταν σκόπιμη μια διεύρυνση της τεχνολογικής/εργονομι-
κής έρευνας στον τομέα αυτό, με τη χρησιμοποίηση π.χ. των 
δυνατοτήτων που παρέχει το πρόγραμμα TIDE, ώστε να δοθεί 
στα κράτη μέλη η άριστη δυνατή στήριξη των επιλογών στις 
οποίες θα προβούν για την εφαρμογή της οδηγίας. 
2.6. Η προθεσμία του άρθρου 8 της πρότασης οδηγίας 
προβλέπει μια προσαρμογή σε δύο χρόνους: στα πλαίσια της 
μικρότερης προθεσμίας (το αργότερο μέσα στο 1994) δεν 
πρέπει να επιβαρυνθούν με νέα βάρη όσοι χρειάζονται συνο-
Αριθ. C 191/4 Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων 22. 7. 91 
δεία για να μετακινηθούν. Μεγαλύτερη προθεσμία (μέσα στο 
1999) δίδεται για την προσαρμογή των μέσων μεταφοράς. Η 
ΟΚΕ δέχεται ότι πρέπει να ζητηθεί από τα κράτη μέλη να 
παρουσιάσουν, ταυτόχρονα με την πράξη εφαρμογής των 
διατάξεων που είναι αναγκαίες για τη μεταφορά της οδηγίας 
(μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 1992) τα χρονοδιαγράμματα εφαρμο­
γής που αναφέρονται στις περιπτώσεις α) και β). Με τον 
τρόπο αυτό τα κράτη μέλη παρακινούνται να προγραμματί­
σουν εγκαίρως τα μέτρα προσαρμογής των μέσων με ορθολο­
γικότερη χρονική κλιμάκωση των επιβαρύνσεων. 
Η ΟΚΕ ωστόσο πιστεύει ότι και οι δύο προθεσμίες εφαρμογής 
είναι υπερβολικά αναβλητικές και επιθυμεί περιορισμό των 
αναφερομένων προθεσμιών. 
Εξάλλου, η ΟΚΕ εκτιμά ότι θα ήταν σκόπιμο να δοθούν 
κίνητρα για την εφαρμογή της οδηγίας συνδέοντας καταλλή­
λως τη χορήγηση κοινοτικών ενισχύσεων με παρεμβάσεις 
για την κατασκευή μεταφορικών δικτύων και υποδομών με 
βάση τους στόχους της οδηγίας αυτής. 
2.7. Θα ήταν σκόπιμο να αναφέρεται ρητώς στην οδηγία 
ότι ο στόχος της ασφάλειας πρέπει να τηρείται και στα 
ιδιωτικά μέσα (άρθρο 2, δεύτερη περίπτωση) και να ανατεθεί 
στα κράτη μέλη η διασφάλιση δημοσίου ελέγχου για την 
ασφάλεια όλων των μέσων μεταφοράς. Με την προοπτική 
αυτή, εξάλλου, η οδηγία θα μπορούσε να λάβει υπόψη της 
και το πρόβλημα του ιδιωτικού μέσου (αυτοκινήτου), προβλέ­
ποντας κυρίως τη διασφάλιση χώρων στάθμευσης απο­
κλειστικά για άτομα με μειωμένη κινητικότητα και τη δυνατό­
τητα δημόσιας χρηματοδοτικής στήριξης (όπως για παρά­
δειγμα φορολογική απαλλαγή) για την αγορά κατάλληλου 
ιδιωτικού μέσου. 
3. Ειδικές παρατηρήσεις 
3.1. Άρθρο 2, περίπτωση α) 
Εφιστάται η προσοχή στην παρατήρηση που γίνεται στο 
σημείο 2, πρώτη παράγραφος. 
3.2. Άρθρο 2. περίπτωση β) 
Η ΟΚΕ θεωρεί ότι στα δημόσια μέσα μεταφοράς περιλαμβά­
νονται τα αεροπορικά, πλωτά και υπόγεια. 
3.3. Άρθρο 4, περίπτωση β) 
Στην κατάρτιση πρέπει να περιλαμβάνεται και το προσωπικό 
των ιδιωτικών επιχειρήσεων. 
3.4. Άρθρο 4, περίπτωση γ) 
Η ΟΚΕ εκτιμά ότι η πληροφόρηση χρειάζεται να είναι όσο 
το δυνατόν ευρύτερη και ότι τα κράτη μέλη είναι ανάγκη να 
αναλάβουν εκστρατείες ευαισθητοποίησης και ενημέρωσης 
του πληθυσμού για να γίνει γνωστή και κατανοητή σε όλους τους πολίτες η εμβέλεια του προβλήματος των ατόμων με 
μειωμένη κινητικότητα, ώστε να είναι σε θέση να συνεργα­
σθούν ενεργά και με θέρμη για την καλύτερη επίτευξη των 
σκοπών της οδηγίας. Για το σκοπό αυτό η ΟΚΕ επιθυμεί να 
προστεθεί μια περίπτωση δ) στο άρθρο 4 στην οποία θα 
ενθαρρύνονται τα κράτη μέλη να προχωρήσουν σε τέτοιες 
εκστρατείες. 
3.5. Άρθρο 5 
Η οδηγία πρέπει να αναφέρει ρητώς την υποχρέωση δωρεάν 
μεταφοράς του συνοδού. 
3.6. Άρθρα 6 και 7 
Η ΟΚΕ τα αποδέχεται χωρίς επιφυλάξεις. 
3.7. Άρθρο 8 
Η ΟΚΕ εκτιμά ότι οι προθεσμίες των περιπτώσεων α) και β) 
είναι κατάλληλες σε ό,τι αφορά την εφαρμογή των νομοθετι­
κών και διοικητικών διατάξεων (31 Δεκεμβρίου 1992), σε ό,τι 
αφορά όμως τα χρονοδιαγράμματα εφαρμογής οι προθεσμίες 
πρέπει να μειωθούν και να καθορισθούν, αντίστοιχα, η 31η 
Δεκεμβρίου 1995 στην περίπτωση α) και η 31η Δεκεμβρίου 
1993 για την περίπτωση β). 
3.8. Παράρτημα 
Δεδομένου ότι η ΟΚΕ επιθυμεί μια γενική προσαρμογή των 
μέσων μεταφοράς, καλεί την Επιτροπή να επανεξετάσει το 
παράρτημα προς το σκοπό αυτό. 
3.8.1. Παράγραφος Ι 
Βλ. παρατηρήσεις στο σημείο 2.4, τρίτο εδάφιο και στο 
σημείο 3.7. 
3.8.2. Παράγραφος II 
Στο σημείο αυτό επιβάλλεται να αναφερθεί ρητώς όχι μόνο 
η δυνατότητα ασφαλούς πρόσβασης, αλλά και η παραμονή 
στο μέσο υπό συνθήκες ασφαλείας, πράγμα που συνεπάγεται, 
π.χ. ειδικούς μηχανισμούς ασφάλειας και μέτρα που θα εγγυώ­
νται ιδιαίτερη προσοχή ή συντήρηση του οχήματος. Πράγ­
ματι, οι διατάξεις που αναφέρονται, στην παράγραφο III σχε­
τικά με τον εξοπλισμό του μέσου μεταφοράς αφορούν μόνο τις 
προσαρμογές που απαιτούνται για τα διάφορα είδη αναπηρίας 
όμως αυτό δεν επαρκεί για να εγγυηθεί την ασφάλεια κατά 
τη διαδρομή. 
22. 7. 91 Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων Αριθ. C 191/5 
3.8.3. Παράγραφοςίν 
Η ΟΚΕ συμφωνεί με την πρόταση ότι στη σήμανση πρέπει 
να λαμβάνονται υπόψη οι ειδικές ανάγκες των διαφορετικών 
κατηγοριών εργαζομένων με μειωμένη κινητικότητα και υπο-
Βρυξέλλες, 29 Μαΐου 1991. 
Η ΟΚΕ συμφωνεί καταρχήν με την πρόταση, με την επιφύ­
λαξη των εξής παρατηρήσεων: 
1. Εισαγωγή 
1.1. Σύμφωνα με την Επιτροπή, η παρούσα πρόταση βαίνει 
παράλληλα με την πρόταση Medspa, που αφορά επίσης κοινο­
τική δράση για τη θεραπεία των προβλημάτων της Μεσογεί­
ου. Εφαρμογή του Norspa σημαίνει ότι το σύνολο των παρα­
κτίων περιοχών της Κοινότητας (και πολλών άλλων χωρών) 
συμπεριλαμβάνεται σε παρόμοια προγράμματα. Πρόκειται 
για σειρά κοινοτικών πρωτοβουλιών που αποσκοπούν στην 
παροχή άμεσης οικονομικής βοήθειας για τη διατήρηση του 
περιβάλλοντος. 
(') ΕΕ αριθ. C 21 της 29. 1. 1991. σ. 13. γραμμίζει την ανάγκη να προωθηθεί σε βάθος αυτή η θεματική 
στο πλαίσιο της κατάρτισης του προσωπικού των επιχειρή­
σεων μεταφορών, για την οποία γίνεται λόγος στο άρθρο 4, 
περίπτωση β) της οδηγίας. 
Ο Πρόεδρος της 
Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής 
Francois STAEDELIN 
1.2. Στις 31 Ιανουαρίου 1991 η Επιτροπή δημοσίευσε πρό­
ταση κανονισμού του Συμβουλίου για την καθιέρωση ενός 
χρηματοδοτικού μέσου για το περιβάλλον [LIFE-έγγρ. 
COM(91) 28 τελ.]. Η πρόταση αυτή αποτελεί απάντηση σε 
αίτημα που υποβλήθηκε από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο στις 26 
Ιουνίου 1990, προκειμένου να εξετάσει τα κοινοτικά κεφάλαια 
που είναι διαθέσιμα για την υποστήριξη δράσεων που αφο­
ρούν το περιβάλλον. 
1.3. Η αιτιολογική βάση της πρωτοβουλίας LIFE συνίστα­
ται στη θέση ότι είναι απαραίτητη η ύπαρξη ενός χρηματοδο­
τικού μέσου για να επιτευχθούν οι περιβαλλοντικοί στόχοι 
της Κοινότητας, διότι άλλωστε οι διαθέσιμοι δημοσιονομικοί 
πόροι από τα υπάρχοντα χρηματοδοτικά μέσα της Κοινότη­
τας είναι ασήμαντοι. Προτείνεται όπως (σελίδα 14 της πρότα­
σης LIFE): 
«Μεταξύ των ενεργειών που διεξάγονται ήδη ή που προ­
τείνονται από την Επιτροπή στο Συμβούλιο και που θα Γνωμοδότηση για την πρόταση κανονισμού (ΕΟΚ) του Συμβουλίου σχετικά με δράση για την προστασία 
του περιβάλλοντος στις παράκτιες ζώνες και στα παράκτια ύδατα της θάλασσας της Ιρλανδίας, της 
Βόρειας θάλασσας, της Βαλτικής και της Βορειο-Ανατολικής περιοχής του Ατλαντικού Ωκεανού(!) 
(91/C 191/03) 
Στις 23 Ιανουαρίου 1991, και σύμφωνα με το άρθρο 130 Σ της συνθήκης περί ιδρύσεως της Ευρωπαϊκής 
Οικονομικής Κοινότητας, το Συμβούλιο αποφάσισε να ζητήσει τη γνωμοδότηση της Οικονομικής και 
Κοινωνικής Επιτροπής, για την ανωτέρω πρόταση. 
Το τμήμα προστασίας περιβάλλοντος, δημόσιας υγείας και κατανάλωσης, στο οποίο ανατέθηκε η 
προετοιμασία των σχετικών εργασιών της ΟΚΕ, υιοθέτησε τη γνωμοδότηση του στις 17 Μαρτίου 1991, 
με βάση εισηγητική έκθεση του κ. Roseingrave. 
Κατά τη 287η σύνοδο ολομέλειας (συνεδρίαση της 29ης Μαΐου 1991), η Οικονομική και Κοινωνική 
Επιτροπή υιοθέτησε ομόφωνα την ακόλουθη γνωμοδότηση.