Γνωμοδότηση της Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής για το «Πράσινο Βιβλίο σχετικά με την αναθεώρηση του Κανονισμού για τις συγκεντρώσεις»

(96/C 295/04)

Στις 2 Φεβρουαρίου 1996, η Επιτροπή, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 198 της Συνθήκης περί ιδρύσεως της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, αποφάσισε να ζητήσει τη γνωμοδότηση της ΟΚΕ για το «Πράσινο Βιβλίο σχετικά με την αναθεώρηση του Κανονισμού για τις συγκεντρώσεις».

Το τμήμα βιομηχανίας, εμπορίου, βιοτεχνίας και υπηρεσιών, στο οποίο ανατέθηκε η προετοιμασία των σχετικών εργασιών της ΟΚΕ, υιοθέτησε τη γνωμοδότησή του βάσει της εισηγητικής έκθεσης του κ. Bagliano, στις 19 Ιουνίου 1996.

Κατά την 337η σύνοδο ολομέλειας (συνεδρίαση της 10ης Ιουλίου 1996), η Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή υιοθέτησε με 96 ψήφους υπέρ, 1 κατά και 2 αποχές την ακόλουθη γνωμοδότηση.

1. Εισαγωγή

1.1. Δυόμισυ χρόνια μετά την έκθεση προς το Συμβούλιο τα τρία πρώτα έτη εφαρμογής του Κανονισμού σχετικά με τον έλεγχο των συγκεντρώσεων (έγγρ. COM(95) 385 τελικό της 28 Ioυλίου 1993), η Επιτροπή υποβάλλει τώρα Πράσινο Βιβλίο για την αναθεώρηση του κανονισμού αυτού.

1.2. Η υπόθεση αυτής της αναθεώρησης προβλέπεται ρητά στον Κανονισμό 4064/89 () («έως τα έτη του τέταρτου έτους μετά την υιοθέτηση») στο άρθρο 1.3 για τα «κατώτατα όρια» και στο άρθρο 9.10 για την «παραπομπή». Επιπλέον, την ίδια τη στιγμή της υιοθέτησης του Κανονισμού (που άρχισε να ισχύει στις 21. 9. 1990) τόσο η Επιτροπή όσο και το Συμβούλιο, από κοινού, εξέφρασαν την πρόθεση και τη σκοπιμότητα περαιτέρω τροποποιήσεων (που αφορούν τα πιστωτικά ιδρύματα, τον υπολογισμό του κύκλου εργασιών, τη διαφάνεια). Οι τροποποιήσεις αυτές αποτελούν και τα όρια της «αναθεώρησης».

1.3. Βάσει της έκθεσης του 1993 (), το Συμβούλιο έχει δεχτεί την πρόταση της Επιτροπής για παραπομπή της επανεξέτασης του Κανονισμού (που προβλέπεται μεταξύ του 1994) σε ημερομηνία που τοποθετείται πριν από το τέλος του 1996. Έγκαιρα, συνεπώς, στις αρχές του έτους αυτού η Επιτροπή υποβάλλει αυτό το Πράσινο Βιβλίο.

1.4. Πρόκειται για έγγραφο προβληματισμού που επαναλαμβάνει τα θέματα και τους προβληματισμούς της έκθεσης του 1993, διευρύνοντας και ολοκληρώνοντάς τους.

Στα κεφάλαια σχετικά με:

- τον ενιαίο έλεγχο των υποθέσεων - τα «κατώτατα όρια»

- τον κανονισμό των «δύο τρίτων»

- τις «παραπομπές»

- τις «κοινές επιχειρήσεις» που έχουν χαρακτήρα συγκέντρωσης και συνεργασίας - τις «δεσμεύσεις» στην πρώτη και στη δεύτερη φάση - τα πιστωτικά ιδρύματα και τους άλλους χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς - τη διαφάνεια της διαδικασίας λήψεως αποφάσεων η Επιτροπή προσθέτει ad hoc παραγράφους που αφορούν τις - «πολλαπλές» κοινοποιήσεις - την κατάσταση στα κράτη μέλη και, τέλος, αφιερώνει πολύ πιο εμπεριστατωμένες αναλύσεις στο σημαντικό πρόβλημα - των κοινών επιχειρήσεων («συγκεντρωτικές» και «συνεταιριστικές») - και των διαδικασιών παραπομπής (άρθρο 9 και άρθρο 22 του Κανονισμού 4069/89).

1.5. Για ορισμένα θέματα η Επιτροπή εκδηλώνει ή καθιστά προφανή την πρόθεσή της, μεταξύ των διαφόρων επιλογών, τις δικές της προτιμήσεις, που επιπλέον αιτιολογούνται.

1.6. Πρόκειται, συνεπώς, για Πράσινο Βιβλίο που βρίσκεται στα όρια Λευκής Βίβλου. Αυτό όμως θεωρείται από την Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή ως άκρως θετικό χαρακτηριστικό του εγγράφου αυτού γιατί μπορεί έτσι να επιταχύνει τη συζήτηση σε ένα πλαίσιο αποτελεσματικής διαφάνειας και πραγματικής συμμετοχής όλων των ενδιαφερόμενων πλευρών, για θέματα και ζητήματα που περιγράφονται και τεκμηριώνονται με τρόπο σαφή και εξαντλητικό.

2. Προκαταρκτικές παρατηρήσεις

2.1. Σε όλα αυτά σχεδόν τα θέματα που επαναλαμβάνονται και αναλύονται εμπεριστατωμένα στο Πράσινο Βιβλίο, η ΟΚΕ έχει ήδη εκφράσει τις απόψεις της στις γνωμοδοτήσεις του 1994 και του 1995 ().

Ωστόσο, η ΟΚΕ, με μεγάλη της χαρά, επανεξετάζει το σύνολο του προβλήματος, λαμβάνοντας υπόψη τους τελευταίους προβληματισμούς της Επιτροπής στα όρια πάντοτε αυτής της «αναθεώρησης».

2.2. Η ΟΚΕ κρίνει πάνω απ'όλα ότι οφείλει να εκφράσει την ικανοποίησή της για την αυστηρότητα και την λεπτότητα με την οποία, αυτή τη φορά, η Επιτροπή επεδίωξε προκαταβολικά να συλλέξει τις απόψεις των επιχειρήσεων, οργανώσεων, δικηγόρων, εμπειρογνωμόνων, όπως και των ιδίων των κρατών μελών.

Αυτό είχε ήδη επαναληφθεί και κατά τη διάρκεια της κατάρτισης του κανονισμού '93, όμως συνεχίστηκε ευρύτερα κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας αυτού του Πράσινου Βιβλίου, μέσω προσανατολισμένων ερωτηματολογίων και ανοικτών ερωτημάτων. Όλοι, συνεπώς, είχαν τη δυνατότητα να εκφράσουν τις πεποιθήσεις τους και τις εμπειρίες τους, εμπλουτίζοντας και ολοκληρώνοντας έτσι τις πληροφορίες που είχε η Επιτροπή στη διάθεσή της.

2.3. Έστω και εάν το πρόβλημα περιορίστηκε στην «αναθεώρηση» του ισχύοντος από έτη Κανονισμού, και σε ειδικά θέματα χρειάζεται, ωστόσο, να έχουμε υπόψη μας ότι πρόκειται πάντοτε για μέσο ελέγχου του ανταγωνισμού και όχι για αυτοσκοπό, με επιδίωξη δηλαδή την προώθηση τόσο του ανταγωνισμού όσο και της συνεργασίας μεταξύ επιχειρήσεων.

2.4. Κατ'αρχάς, σ'αυτή την αναγκαία δράση βελτίωσης ορισμένων κανόνων πρέπει με κάθε τρόπο να αποφευχθούν γραφειοκρατικά και περιοριστικά μέτρα και να επιχειρηθεί, αντιθέτως, απλοποίηση των διατυπώσεων και μεγαλύτερη σαφήνεια των ίδιων των κανόνων σε ένα πάντοτε πιο διαφανές και δυναμικό ανταγωνιστικό κλίμα.

2.5. Εάν, από τη μια πλευρά, οι δράσεις ελέγχου των συγκεντρώσεων πρέπει να εγγυώνται και να προωθούν τον δίκαιο και αποκλειστικό ανταγωνισμό - με ειδική προσοχή στις απαιτήσεις, των ΜΜΕ - από την άλλη, είναι απαραίτητο να έχουμε υπόψη μας ότι η ενίσχυση των οικονομικοπαραγωγικών διαρθρώσεων πρέπει να αποβλέπει στην όλο και μεγαλύτερη ανταγωνιστικότητα της κοινοτικής οικονομίας στο σύνολό της σε παγκόσμιο επίπεδο. Ο κοινοτικός έλεγχος των συγκεντρώσεων πρέπει να εντάσσεται πάντοτε σε μια σφαιρική θεώρηση της οικονομίας, για να λαμβάνεται υπόψη το διεθνές πλαίσιο που χαρακτηρίζεται από ισχυρή και αυξανόμενη ανταγωνιστικότητα.

2.6. H OKE εκφράζει την ικανοποίησή της διαπιστώνοντας την προσπάθεια της Επιτροπής να εμβαθύνει τη συζήτηση και να τη διευρύνει προς τις απόψεις όλων των ενδιαφερόμενων πλευρών.

Στο πνεύμα αυτό ακριβώς, και για να ενισχυθεί ο ίδιος ο ρόλος της Επιτροπής προς το Συμβούλιο και τα κράτη μέλη, η ΟΚΕ υποδεικνύει να μην περιοριστεί η συζήτηση, αλλά να συμπεριλάβει όλους τους ενδιαφερόμενους φορείς λόγω ακριβώς των κοινωνικών επιπτώσεων που συνεπάγεται η διαδικασία αναδιάρθρωσης της οικονομίας.

3. Η «κοινοτική διάσταση» - Η αρχή της «επικουρικότητας» και του «ενιαίου ελέγχου των υποθέσεων»

3.1. Το πρόβλημα της αξιολόγησης εάν πράξη συγκέντρωσης μεταξύ επιχειρήσεων έχει «κοινοτική διάσταση» (και, συνεπώς, υπεισέρχεται στη σφαίρα εφαρμογής του Κανονισμού 4064/89 και ακολούθων) θα πρέπει να αντιμετωπισθεί στο φως των δύο προδικαστικών εννοιών που έχουν, για το λόγο αυτό, θεμελιώδη σημασία:

- την αρχή της «επικουρικότητας»

- την αρχή της «ενιαίου ελέγχου των υποθέσεων».

3.2. Ήδη στη γνωμοδότηση του 1994 (1.5), η ΟΚΕ υπογράμμιζε την ανάγκη ορθής ερμηνείας της αρχής της επικουρικότητας.

3.3. Βοηθούν στο σκοπό αυτό και οι ίδιοι οι κανόνες της Συνθήκης, που αφορούν τις συμφωνίες μεταξύ επιχειρήσεων (άρθρο 85), και οι οποίες αναμφίβολα αποτελούν τα κατάλληλα μέσα αυθεντικής ερμηνείας.

Πράγματι, το κριτήριο «ενδεχόμενων αρνητικών επιπτώσεων στο εμπόριο των κρατών μελών» (άρθρο 85.1 της Συνθήκης) είναι συνεκτικό και συγκλίνει, όσον αφορά τον ορισμό της «κοινοτικής διάστασης», με το κριτήριο των «αποτελεσμάτων μιας συγκέντρωσης που επεκτείνονται πέρα από τα εθνικά όρια ενός κράτους μέλους» όπως δηλώνει η ίδια η Επιτροπή. Αυτό είναι το κριτήριο που η Επιτροπή επισημαίνει στο Πράσινο Βιβλίο επινοώντας την αποτελεσματική έκφραση «συγκεντρώσεις που έχουν ουσιαστικές διαμεθοριακές επιπτώσεις».

3.4. Η ΟΚΕ συμφωνεί, κατ'αρχήν, με το γεγονός ότι οι συγκεντρώσεις που έχουν «σημαντικές διαμεθοριακές επιπτώσεις» πρέπει να θεωρούνται «κοινοτικής διάστασης».

3.5. Από αυτό απορρέει, αντιθέτως, ότι «όλα τα σχέδια συγκέντρωσης» που προωθούνται σε ένα μόνο κράτος της Ένωσης ... θα πρέπει λογικά να παραμείνουν στη σφαίρα αρμοδιότητας του εν λόγω κράτους μέλους (σημείο 2.3.1 της γνωμοδότησης CES του 1995).

3.6. Αντιθέτως η «κοινοτική διάσταση» - επιφέρει λογικά, επίσης, και την κοινοτική αρμοδιότητα του «ελέγχου» των συγκεντρώσεων.

Από την άποψη αυτή, η αρχή του «ενιαίου ελέγχου των υποθέσεων» διασφαλίζει κανόνες, συνθήκες και κριτήρια αξιολόγησης που είναι ενιαία και, συνεπώς, τελικά τη νομική βεβαιότητα.

Η ΟΚΕ, επιβεβαιώνοντας τη γνωμοδότηση του 1995 (2.2), συμφωνεί στο σημείο αυτό με τον προβληματισμό της Επιτροπής, όπως αυτός εκφράζεται στο σημείο 28 του Πράσινου Βιβλίου, προβληματισμό που αποτελεί έμμεση επιλογή που την υιοθετεί και η ίδια η Επιτροπή: «Είναι σημαντικό η έκταση και οι τρόποι ελέγχου των επιπτώσεων των διασυνοριακών συγκεντρώσεων να είναι ενιαίοι σε ολόκληρη την Κοινότητα».

4. Κατώτατα όρια κύκλου εργασιών

4.1. Για να αξιολογηθούν οι - σημαντικές διαμεθοριακές - επιπτώσεις στην αγορά της ΕΕ, το κριτήριο του «παγκόσμιου κατώτατου ορίου» του συνολικού κύκλου εργασιών, του συνόλου των συμμετεχουσών επιχειρήσεων, σε συνδυασμό με το «κοινοτικό κατώτατο όριο» τουλάχιστον δύο από τις επιχειρήσεις αυτές, αποτελεί αναγκαία ποσοτική παράμετρο για έναν αποδεκτό βαθμό νομικής βεβαιότητας.

Και αυτό, ανεξάρτητα από τα αντίστοιχα ποσά που αποτελούν τώρα αντικείμενο συζήτησης.

4.2. Οι παρατηρήσεις στις οποίες προβαίνει η Επιτροπή σχετικά με το θέμα αυτό στο Πράσινο Βιβλίο (από 31 έως 47) επιβεβαιώνουν τις επικριτικές παρατηρήσεις που η ΟΚΕ είχε εκφράσει στη γνωμοδότησή της (2.6).

«Ένας σημαντικός αριθμός συγκεντρώσεων με σημαντικές διαμεθοριακές επιπτώσεις αποκλείονται, στην πράξη, από το πεδίο εφαρμογής του Κανονισμού 4064/89», δηλώνει τώρα η Επιτροπή, καταλήγοντας στα συμπεράσματά της βάσει, επίσης, των ερευνών που πραγματοποιήθηκαν (σημείο 33 του Πράσινου Βιβλίου) 4.3. Οι παρατηρήσεις που εκθέτει η ίδια η Επιτροπή με μεγάλη σαφήνεια και βάσει των τομεακών αναλύσεων, είναι, χωρίς αμφιβολία, αντικειμενικές στο βαθμό που εκφράζουν την πραγματικότητα. Το συμπέρασμα ότι «τα σημερινά κατώτατα όρια δεν αφορούν παρά μόνο ένα μικρό τμήμα των ευρωπαϊκών επιχειρήσεων (Πράσινο Βιβλίο αριθ. 46) δικαιολογεί εμμέσως την επιλογή της μείωσης των ίδιων των κατώτατων ορίων».

Η ΟΚΕ είναι ακόμη προσανατολισμένη προς αυτή την κατεύθυνση, μολονότι αναγνωρίζει την εγκυρότητα ορισμένων εναλλακτικών λύσεων, που είναι χωρίς αμφιβολία ενδιαφέρουσες, όπως θα δούμε στη συνέχεια, και οι οποίες, σε τελευταία ανάλυση, είναι προτιμότερες από την υπάρχουσα κατάσταση (βλ. σημεία 4.6 και 5 και Πράσινο Βιβλίο από 72 έως 88).

4.4. Η ΟΚΕ είχε πράγματι εξετάσει στη γνωμοδότηση του 1994, μια διαδικασία μείωσης των κατώτερων ορίων, επιφυλακτική και ρεαλιστική, δηλαδή «βαθμιαία».

Για να προβεί σε συγκεκριμένη τώρα πρόταση - εναλλακτική λύση στην καθαρή μείωση από 5 σε 2 - η ΟΚΕ θεωρεί ότι το κατώτατο όριο 5 δισεκατ. Ecu (παγκόσμιο κατώτατο όριο) θα μπορούσε να μειωθεί σε ένα ενδιάμεσο επίπεδο μεταξύ 5 και 2 (μεταξύ 250 και 100 εκατ. Ecu για τον κοινοτικό κύκλο εργασιών), με πρόβλεψη - σύμφωνα με το σημερινό άρθρο 1, παράγραφος 3 του Κανονισμού -επανεξέτασης τρία ή τέσσερα έτη μετά την έναρξη ισχύος των νέων κατώτατων ορίων.

4.5. Από την άλλη μεριά, από τα κριτήρια επιφυλακτικότητας και βαθμιαίας προσέγγισης, ρεαλισμού και ευελιξίας, υπονοούνται επίσης και στο ίδιο το άρθρο 1.3 του Κανονισμού 4064/89 (όπως, επίσης, στην αιτιολογική σκέψη 10), που εναποθέτει πράγματι στην επαλήθευση της εμπειρίας την αξιολόγηση της καταλληλότητας του ελέγχου των συγκεντρώσεων ως προς τους πρωταρχικούς στόχους του ίδιου του κανονισμού («αιτιολογική σκέψη» αριθ. 1).

4.6. Η σχετική επιλογή - επιλογή που πρέπει να γίνει χωρίς περαιτέρω καθυστέρηση - δεν θα πρέπει ωστόσο να επηρεασθεί από θεωρήσεις διάφορες από την εμπειρία (πολιτικές θεωρήσεις, για παράδειγμα). Η ΟΚΕ έχει ήδη σαφώς δηλώσει τη σκέψη της, την οποία επαναλαμβάνει εδώ (γνωμοδότηση 1994, 2.6.2): η τροποποίηση του Κανονισμού είναι αναγκαία και επιτακτική.

4.7. Κάθε πρόβλεψη σχετικά με τον συμπληρωματικό αριθμό συγκεντρώσεων που θα πρέπει να εξετάζονται εκ μέρους της Επιτροπής, κατόπιν της μείωσης των ορίων, όχι μόνον είναι δύσκολη (βλέπε Πράσινο Βιβλίο αριθ. 69), αλλά επίσης και από πολλές απόψεις αυθαίρετη.

Εν πάση περιπτώσει, η ΟΚΕ κρίνει ότι η Επιτροπή είναι σε θέση να διαχειρισθεί με ευελιξία και καταλληλότητα και, συνεπώς, αποτελεσματικότητα, τους εσωτερικούς πόρους της για να αντιμετωπίσει μεγαλύτερη εργασία, χωρίς αυτό να αποβεί εις βάρος της «ποιότητας» (Πράσινο Βιβλίο 71). Η ειδική συνεργασία με τις εθνικές διοικήσεις μπορεί χωρίς αμφιβολία να είναι σχετικά επωφελής.

4.8. Η ΟΚΕ συμφωνεί, τέλος, με την Επιτροπή τελικά θεωρούνται οριακές «οι επιπτώσεις του πληθωρισμού και της διεύρυνσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης στα σημερινά κατώτατα όρια» (Πράσινο Βιβλίο αριθ. 68).

5. Ο κανόνας των «δύο τρίτων»

5.1. Το άρθρο 1, παράγραφος 2, αποκλείει από την εφαρμογή του Κανονισμού τις συγκεντρώσεις των οποίων ο συσσωρευμένος κοινοτικός κύκλος εργασιών αναφέρεται πάνω από τα δύο τρίτα σε ένα κράτος μέλος.

Τόσο στη γνωμοδότηση 1994 (2.7.2), όσο και στη γνωμοδότηση του 1995 (2.3.2), η ΟΚΕ εκφράστηκε υπέρ της διαγραφής από τα κριτήρια αποκλεισμού από τη σφαίρα εφαρμογής του κοινοτικού ελέγχου.

Το υψηλό ποσοστό εθνικότητας του κύκλου εργασιών δεν είναι πάντοτε από μόνο του επαρκής δείκτης για τον προσδιορισμό μιας αδιάφορης στο κοινοτικό επίπεδο συγκέντρωσης. Πολλοί τομείς - βιομηχανικοί και υπηρεσιών - θα αποκλεισθούν στην περίπτωση αυτή, μολονότι διαθέτουν μια γεωγραφική αγορά αναφοράς πολύ μεγαλύτερη από την εθνική αγορά.

6. Οι πολλαπλές κοινοποιήσεις

6.1. Στο πρόβλημα των συγκεντρώσεων που κοινοποιούνται σε περισσότερα από ένα κράτος μέλος (πολλαπλές κοινοποιήσεις), οι παρατηρήσεις του Πράσινου Βιβλίου έχουν έναν πιο εμπεριστατωμένο χαρακτήρα όπως, επίσης, παρουσιάζουν ένα φάσμα λύσεων που σίγουρα είναι ενδιαφέρουσες (Πράσινο Βιβλίο από 72 έως 88).

6.2. Αυτές οι νέες υποθέσεις λύσης του προβλήματος των πολλαπλών κοινοποιήσεων - συγκεντρώσεων που είναι κατώτερες από τα κατώτερα όρια του Κανονισμού 4064/89 - μπορούν επίσης να αποτελέσουν ενδιαφέρουσα και εναλλακτική λύση στη μείωση των «κατώτατων ορίων», στην περίπτωση που δεν επιτυγχάνεται η εξεύρεση ικανοποιητικής ομοφωνίας για να υπάρξει δράση στις ποσοτικές παραμέτρους πρόσβασης στην κοινοτική διάσταση.

6.3. Είναι γενικά αποδεκτή η άποψη ότι στην πράξη η κοινοποίηση μιας συγκέντρωσης σε περισσότερες από μία εθνικές αρχές συνεπάγεται μεγαλύτερο κόστος και μικρότερη νομική βεβαιότητα.

6.4. Άλλη συνέπεια είναι η ενδεχόμενη διαφοροποίηση και η αντιφατική εκτίμηση, σε σχέση με αυτές που μπορούν να πραγματοποιηθούν μέσω του ενιαίου «κοινοτικού ελέγχου των υποθέσεων».

6.5. Πρόκειται πράγματι για συγκεντρώσεις οι οποίες, στο βαθμό που υπόκεινται σε πολλαπλές κοινοποιήσεις (σε περισσότερα του ενός κράτη μέλη), μπορούν να έχουν κατά κάποιο τρόπο, «σημαντικές διαμεθοριακές επιπτώσεις» και, συνεπώς, κοινοτική σημασία, έστω και αν η κοινοτική διάσταση σύμφωνα με την έννοια του άρθρου 1 του Κανονισμού 4064/89 (στο βαθμό που είναι κάτω από το κατώτατο όριο κύκλου εργασιών, τόσο του παγκόσμιου όσο και του κοινοτικού, που αναφέρεται στο ίδιο άρθρο 1).

Φαίνεται, συνεπώς, λογικό να μπορούν αυτές οι συγκεντρώσεις να εξετάζονται και σε κοινοτικό επίπεδο.

6.6. Από τις έρευνες της Επιτροπής προκύπτει σαφώς ο διαφοροποιημένος χαρακτήρας των εθνικών συστημάτων ελέγχου των συγκεντρώσεων, τόσο για τα έντυπα όσο και για τις διαδικασίες, ακόμη και σε ό,τι αφορά ιδιαίτερα τον προαιρετικό ή υποχρεωτικό χαρακτήρα της κοινοποίησης.

Η ΟΚΕ συμφωνεί με την άποψη της Επιτροπής (Πράσινο Βιβλίο αριθ. 74) ότι η εναρμόνιση των εθνικών συστημάτων που, εν πάση περιπτώσει, είναι επιθυμητός και μάλλον αναγκαίος, αποτελεί μακρόχρονη διαδικασία και δεν θα επιλύσει οπωσδήποτε το πρόβλημα της παράλληλης αρμοδιότητας, δηλαδή κοινοτικής και εθνικής. Διαδικασία ωστόσο που θα πρέπει να ακολουθηθεί.

6.7. Ούτε από την άλλη μεριά, στην περίπτωση των συγκεντρώσεων που έχουν σημαντικές διαμεθοριακές επιπτώσεις, αλλά βρίσκονται κάτω από το κατώτατο όριο του Κανονισμού 4064/89, μπορεί να αφεθεί στη διάκριση της επιχείρησης η επιλογή της αρμόδιας αρχής στην οποία θα κοινοποιήσει την επιχείρηση.

6.8. «Με σκοπό να επιλυθεί το πρόβλημα των πολλαπλών κοινοποιήσεων» (Πράσινο Βιβλίο αριθ. 77), λύση μπορεί να αποτελέσει - στην περίπτωση που παραμένει σταθερό το σημερινό επίπεδο κατώτατων ορίων - η επέκταση της αρμοδιότητας της Επιτροπής στις συγκεντρώσεις εκείνες οι οποίες, μολονότι δεν προσεγγίζουν τα κατώτατα όρια του κανονισμού, εμπίπτουν, εν τούτοις, στο πεδίο εφαρμογής περισσότερων από ένα εθνικών συστημάτων ελέγχου.

Κριτήριο θα είναι συνεπώς το «πολλαπλόν» των κοινοποιήσεων που ενδέχεται να δικαιολογεί από μόνο του την «απόκτηση» κοινοτικής αρμοδιότητας. Κι αυτό ανεξάρτητα από τον προαιρετικό ή υποχρεωτικό χαρακτήρα (της κοινοποίησης) που προβλέπεται από την εθνική νομοθεσία. Παράλληλα παραμένει προφανώς στην αρμοδιότητα των κρατών μελών ή εκτίμηση σχετικά με την επίτευξη των εθνικών «κατώτατων ορίων».

6.9. Με λίγα λόγια, όταν η κοινοποίηση μιας συγκέντρωσης αφορά τουλάχιστον δύο εθνικά συστήματα, δηλαδή δύο κράτη μέλη, «είναι πιθανόν - όπως ρητά αναφέρεται από την Επιτροπή (Πράσινο Βιβλίο αριθ. 80)» - ότι η συγκέντρωση αυτή έχει «σημαντικές διαμεθοριακές επιπτώσεις».

Στις περιπτώσεις αυτές, συμπεραίνει η Επιτροπή, η επιχείρηση της συγκέντρωσης θα πρέπει να μπορεί να επωφεληθεί από τη δυνατότητα «ενιαίου ελέγχου» που προσφέρει ο κοινοτικός κανονισμός.

Η ΟΚΕ συμφωνεί.

6.10. Η Επιτροπή, ωστόσο, κρίνει, για να ληφθούν υπόψη οι παρατηρήσεις των κρατών μελών, να αναθέσει σε περαιτέρω διαβουλεύσεις το ενδεχόμενο της οικοδόμησης της εν λόγω επιλογής συσχετίζοντάς της, ωστόσο, με τρία κράτη μέλη και όχι μόνο με δύο.

Σύμφωνα με την άποψη της ΟΚΕ, σε περίπτωση στην οποία ενδιαφέρονται μόνο δύο κράτη μέλη δεν είναι απολύτως ειρηνικό ούτε τόσο πιθανό ότι «οι ενδεχόμενες δυσκολίες μπορούν να επιλυθούν με τρόπο λιγότερο ή περισσότερο ικανοποιητικό (!) χάρη στη διμερή συνεργασία». (Πράσινο Βιβλίο από 80 έως το τέλος).

Κατά την άποψη της ΟΚΕ, δεν υπάρχουν λόγοι να περιορισθεί η έννοια των σημαντικών διαμεθοριακών επιπτώσεων - και, συνεπώς, η έννοια της κοινοτικής διάστασης - μόνο στην περίπτωση που οι ενδιαφερόμενοι είναι τουλάχιστον τρία κράτη μέλη.

6.11. Ως προς τον ορισμό της «σημασίας» των διαμεθοριακών επιπτώσεων και, συνεπώς, της δυνατότητας να υπεισέλθουν στην έννοια της κοινοτικής διάστασης οι συγκεντρώσεις που υπόκεινται σε πολλαπλές κοινοποιήσεις, στις περιπτώσεις που δεν θεωρείται επαρκές από μόνο του το κριτήριο του «πολλαπλού» των κοινοποιήσεων (βλ. 6.8) πρέπει να γίνει αναγκαστικά προσφυγή σε ποσοτικές παραμέτρους.

Για παράδειγμα: μια ψαλίδα κατώτατων ορίων που ορίζεται από κατώτατο όριο συνολικού παγκόσμιου κύκλου εργασιών μικρότερο από 5 δισ. Ecu και ελάχιστο όριο που πρέπει να καθορισθεί (2 δισεκατ. Ecu, π.χ.) για τον κοινοτικό κύκλο εργασιών, από κατώτατο όριο 250 εκατ. και ελάχιστο όριο που θα πρέπει να καθορισθεί (100 δισεκατ. Ecu) 7 μέσα στα όρια αυτά, οι συγκεντρώσεις που υπόκεινται σε πολλαπλή κοινοποίηση αποκτούν «κοινοτική διάσταση».

6.12. Όσον αφορά τη διαδικασία, η Επιτροπή λογικά τείνει στο να αφεθεί στα κράτη μέλη η εφαρμογή των αντίστοιχων εθνικών ορίων.

Για το θέμα αυτό, καθώς και για άλλες πτυχές της διαδικασίας, η ΟΚΕ κρίνει, από κοινού με την Επιτροπή, ότι θα πρέπει να υπάρξει «η δυνατότητα μελέτης του ζητήματος στη διάρκεια των διαβουλεύσεων που θα ακολουθήσουν την υιοθέτηση του Πράσινου Βιβλίου» (Πράσινο Βιβλίο αριθ. 85).

Είναι σημαντικό, ωστόσο, να προβλεφθούν γρήγορες διαδικασίες, απλά έντυπα, σύντομες προθεσμίες, έτσι ώστε να διατηρηθούν οι δαπάνες πραγματικά κάτω από τα όρια που προβλέπονται για κοινοποίηση σε περισσότερα του ενός κράτη μέλη. Ο «ενιαίος έλεγχος των υποθέσεων» πρέπει να είναι «άνετος» από οικονομική άποψη και κατάλληλος από νομική άποψη.

7. Διαδικασίες παραπομπής

7.1. Παραπομπή στις εθνικές αρχές 7.1.1. Η ΟΚΕ έχει ήδη εκφραστεί σαφώς τόσο στη γνωμοδότηση του '94 (2.10) όσο και στη γνωμοδότηση του '95 (3.3.2) με την έννοια μιας περιοριστικής ερμηνείας όταν πρόκειται για εξαίρεση.

Οι λίγες «περιπτώσεις» που επαληθεύθηκαν σχετικά με αυτό επιβεβαιώνουν ότι πράγματι η Επιτροπή χρησιμοποίησε το κριτήριο αυτό.

7.1.2. Ωστόσο, στην περίπτωση μείωσης των κατώτατων ορίων, η πιθανή αύξηση των αιτήσεων παραπομπής στις εθνικές αρχές δεν θα πρέπει εν πάση περιπτώσει να συνοδευτεί από πιο ελαστική ερμηνεία του άρθρου 9 του Κανονισμού 4064/89.

7.1.3. Θεμελιώδες κριτήριο θα πρέπει να παραμείνει εκείνο των επιπτώσεων στην αγορά: εάν πρόκειται για ένα μη σημαντικό τμήμα της Κοινής Αγοράς ή εάν πρόκειται για περιφερειακή ή τοπική αγορά ενός μόνο κράτους μέλους, η εφαρμογή του άρθρου 9 είναι ορθή. Η ΟΚΕ επιθυμεί να υποστηρίξει την Επιτροπή στην πρόθεσή της να μην θέσει σε κίνδυνο την λεπτή ισορροπία των εν λόγω κανόνων (Πράσινο Βιβλίο αριθ. 94). Όμως, η ισορροπία δεν είναι ποτέ «λεπτή» όταν η εφαρμογή του κανόνα είναι συνεπής με τους στόχους του ίδιου του κανόνα, σε μια ορθή αξιολόγηση των πολλαπλών πτυχών των αγορών.

7.1.4. Η αρχή του «ενιαίου ελέγχου των υποθέσεων» και η πρόθεση να διασφαλιστεί σε κάθε περίπτωση στις επιχειρήσεις η καλύτερη δυνατή νομική βεβαιότητα αποτελούν τα θεμελιώδη κριτήρια στα οποία θα πρέπει να καταφεύγει κανείς για να διαχειριστεί με συνεκτικό τρόπο την αναγκαία ευελιξία εφαρμογής του κανονισμού.

7.1.5. Η ΟΚΕ συμφωνεί, ωστόσο, με την Επιτροπή ως προς τη σκοπιμότητα μιας σχετικής ερμηνευτικής ανακοίνωσης, στα πλαίσια πάντοτε των στόχων και των προϋποθέσεων αποτελεσματικού ελέγχου των συγκεντρώσεων και της προστασίας του υγιούς και δίκαιου ανταγωνισμού, τόσο σε κοινοτικό, όσο και σε διεθνές επίπεδο.

7.2. Παραπομπή στην Επιτροπή 7.2.1. Το άρθρο 22.3 του Κανονισμού 4064/89 προβλέπει ότι τα κράτη μέλη μπορούν να ζητούν από την Επιτροπή την εφαρμογή του κανονισμού για τις συγκεντρώσεις οι οποίες, μολονότι στερούνται της κοινοτικής διάστασης, μπορούν να δημιουργήσουν ή να ενισχύσουν μια κυρίαρχη θέση, «έτσι ώστε να παρεμποδίσουν με ουσιαστικό τρόπο τον πραγματικό ανταγωνισμό στην επικράτεια του ενδιαφερόμενου κράτους μέλους».

Η Επιτροπή προτείνει να διατηρηθεί αυτό το χρήσιμο μέσο (Πράσινο Βιβλίο αριθ. 97) υποδεικνύοντας ορισμένες διαδικαστικές τροποποιήσεις.

7.2.2. Η ΟΚΕ επαναλαμβάνει την αρχή ότι η παραπομπή στις εθνικές αρχές «δεν θα πρέπει να αποτελεί μονόδρομο» (γνωμοδότηση ΟΚΕ του '95, 3.3.3) και ότι για το λόγο αυτό «τα κράτη μέλη πρέπει να είναι υποχρεωμένα να υποβάλουν για εξέταση στην Επιτροπή τις κοινοποιηθείσες συγκεντρώσεις, στην περίπτωση που αυτές ενδέχεται να έχουν έμμεσες ή ενδεχόμενες επιπτώσεις στην κοινοτική αγορά». Η παραπομπή μπορεί να γίνεται κατόπιν αιτήσεως μιας ενδιαφερόμενης επιχείρησης, ενός κράτους μέλους ή μιας υπηρεσίας και συνεπώς της Επιτροπής. Η ΟΚΕ συμφωνεί συνεπώς με την Επιτροπή σχετικά με τη χρησιμότητα αυτού του κανόνα και την σκοπιμότητα βελτίωσης της διαδικασίας εφαρμογής του.

8. Οι κοινές επιχειρήσεις

8.1. Ορισμοί Μετά την ανακοίνωση της 21 Δεκεμβρίου 94 () τα αναθεωρημένα, αποσαφηνισμένα και διευρυμένα κριτήρια επιτρέπουν τώρα το διαχωρισμό, με μικρότερη αβεβαιότητα, των κοινών επιχειρήσεων «συγκεντρωτικού» χαρακτήρα από τις αντίστοιχες «συνεταιριστικού» χαρακτήρα (γνωμοδότηση ΟΚΕ του 1994, αριθ. 2.15).

8.2. Παραμένουν, ωστόσο, προβλήματα τόσο διαδικαστικού χαρακτήρα όσο και ουσίας, όπως η απαίτηση - όπως παραδέχεται η ίδια η Επιτροπή - «να καταστεί πιο απλό, πιο διάφανο και πιο αποτελεσματικό το σύστημα» (Πράσινο Βιβλίο αριθ. 106). Ειδικότερα, οι κοινές επιχειρήσεις συνεργασίας, με διαρθρωτικό χαρακτήρα, ακόμη και μετά τις τροποποιήσεις των κανονισμών εφαρμογής του άρθρου 85.3, συνεχίζουν να αποτελούν αντικείμενο διαδικαστικής μεταχείρισης (χρονοβόρες προθεσμίες και νομική αβεβαιότητα) που κρίνεται δυσμενής έναντι των κοινών επιχειρήσεων με χαρακτήρα συγκέντρωσης (σύντομες προθεσμίες και νομική βεβαιότητα). Κ'αυτό, έστω και αν πρόκειται για κοινές επιχειρήσεις που έχουν παρόμοιες επιπτώσεις στις διαρθρώσεις της αγοράς.

8.3. Από τις πέντε επιλογές που προβάλλει η Επιτροπή (Λευκή Βίβλος αριθ. 107), τρεις είναι διαδικαστικές και δύο αναφέρονται επίσης στην ουσία.

8.3.1. Σχετικά με τις επιλογές επί της ουσίας, η ΟΚΕ κρίνει ότι οι προβληματισμοί και οι αναλύσεις που έχουν γίνει ως τώρα, όσο κατατοπιστικές και εάν είναι, δεν επαρκούν ακόμη για να υπάρξει ερμηνευτικός καθησυχασμός. Χρειάζεται να αποκτηθεί περισσότερη εμπειρία και εμβάθυνση του προβληματισμού πριν υιοθετηθούν επιλογές που τροποποιούν τα ουσιαστικά κριτήρια αξιολόγησης.

8.3.2. Πράγματι, ο ορισμός, π.χ. της οικονομικά αυτόνομης κοινής επιχείρησης με χαρακτήρα συνεργασίας περιέχει στην πραγματικότητα - όσον αφορά το υπό συζήτηση πρόβλημα - δύο έννοιες: την έννοια της «οικονομικά αυτόνομης» κοινής επιχείρησης και την έννοια της κοινής επιχείρησης «με χαρακτήρα συνεργασίας».

Σχετικά με αυτό, οι νομικές και οικονομικές πτυχές είναι στενά συνδεδεμένες μεταξύ τους και τα συγκεκριμένα υπό συζήτηση θέματα διαφέρουν, επίσης, στους διάφορους τομείς εμπορικούς, κατασκευαστικούς και υπηρεσιών. Η πολυπλοκότητα επίτευξης ενός έγκυρου ορισμού - τόσο από νομική όσο και από οικονομική άποψη - είναι προφανής.

8.3.3. Επίσης, εάν ληφθεί υπόψη - όπως υπενθυμίζει η Επιτροπή (Λευκή Βίβλος αριθ. 105) «υπάρχει βασική διαφορά μεταξύ των περιορισμών του ανταγωνισμού που αξιολογούνται βάσει του άρθρου 85, αφενός, και των συγκεντρώσεων» (που υπεισέρχονται στα πλαίσια της εφαρμογής του Κανονισμού 4064/89) γίνονται κατανοητές οι δυσκολίες της επίτευξης, σε γρήγορες προθεσμίες, συμφωνημένων αποτελεσμάτων σχετικά με τον ορισμό εκείνο που επιτρέπει τη νομική βεβαιότητα.

8.3.4. Η ΟΚΕ κρίνει ότι η πιο εφαρμόσιμη επιλογή, βραχυπρόθεσμα, συγκαταλέγεται μεταξύ των τριών «υποθέσεων διαδικασίας», επί των οποίων η Επιτροπή μπορεί πιο εποικοδομητικά και γρήγορα να εργαστεί για την κατάρτιση σχεδίου αποδεκτού από όλους, ιδιαίτερα από τον κόσμο των επιχειρήσεων, που είναι οι πιο άμεσοι και συγκεκριμένοι ενδιαφερόμενοι.

8.3.5. Μεταξύ των τριών υποθέσεων διαδικαστικής επιλογής η ΟΚΕ υποδεικνύει στην Επιτροπή να διερευνήσει την επιλογή α), που προβλέπει «ad hoc» κανονισμό που θα αποβλέπει στην απλοποίηση των διαδικασιών και θα διευκολύνει έτσι την ταχύτητα λήψεως αποφάσεων, εξασφαλίζοντας έτσι μεγαλύτερη νομική βεβαιότητα.

9. Δεσμεύσεις στα πλαίσια πράξεων συγκέντρωσης (Πράσινο Βιβλίο 122-126).

9.1. Το άρθρο 8, παράγραφος 2 του Κανονισμού 4064/89 προβλέπει στο «δεύτερο στάδιο» μόνο (δηλαδή όταν θα έχει ήδη προωθηθεί η διαδικασία που θα κλείσει εντός 4 μηνών) ότι η απόφαση έγκρισης «μπορεί να συνοδεύεται από όρους και υποχρεώσεις για να εξασφαλιστεί ότι τα ενδιαφερόμενα μέρη θα τηρήσουν τις δεσμεύσεις που έχουν αναλάβει έναντι της Επιτροπής για την τροποποίηση του αρχικού σχεδίου συγκέντρωσης».

9.2. Ωστόσο, και στο «πρώτο στάδιο» ακόμη (δηλαδή όταν η απόφαση λαμβάνεται μέσα σε ένα μήνα), η Επιτροπή δέχεται στην πραγματικότητα δεσμεύσεις, κι αυτό συμβαίνει στην περίπτωση πράξεων συγκέντρωσης για τις οποίες το πρόβλημα του ανταγωνισμού έχει σαφώς προσδιορισθεί, οριοθετηθεί και αντιμετωπισθεί εύκολα, ενώ παράλληλα είναι δυνατόν να ελέγχεται εύκολα η τήρηση των δεσμεύσεων που έχουν αναληφθεί.

9.3. Για μεγαλύτερη βεβαιότητα του δικαίου, η Επιτροπή κρίνει χρήσιμο να τροποποιηθεί ο κανονισμός, προκειμένου να προβλεφθεί, και για το πρώτο στάδιο, η ίδια διαδικασία που καταρτίστηκε για το δεύτερο στάδιο.

Η ΟΚΕ συμφωνεί.

9.4. Όσον αφορά τη διαδικασία, λαμβάνοντας υπόψη τις υποδείξεις που η ΟΚΕ με σαφήνεια και αποφασιστικότητα έχει προωθήσει ήδη σε προηγούμενες γνωμοδοτήσεις (καμία παράταση προθεσμιών), από τις επιλογές που εξετάζονται στο Πράσινο Βιβλίο η πιο κατάλληλη και πιο συνεκτική με τον Κανονισμό 4064/89 είναι η υπόθεση ενός «μηχανισμού ανάλογου με αυτού του άρθρου 9: οι δεσμεύσεις πρέπει να έχουν προταθεί εντός τριών εβδομάδων από την κοινοποίηση και η προθεσμία διάρκειας του πρώτου σταδίου πρέπει να παραταθεί σε έξι εβδομάδες» (Πράσινο Βιβλίο αριθ. 126). Προφανώς, είναι αδύνατο να φανταστεί κανείς πιο σύντομες προθεσμίες.

10. Πράξη ήσσονος σημασίας

Η ανάλυση και ο προβληματισμός της Επιτροπής (Πράσινο Βιβλίο 127 και 134) προσανατολίζονται προς τις υποδείξεις της ΟΚΕ στις γνωμοδοτήσεις του 1994 (αριθ. 2.16) και το 1995 (αριθ. 3.4.2).

Ιδιαίτερα, εάν στην απλοποιημένη κοινοποίηση, που έχει ήδη καθιερωθεί, προστεθεί - όπως υποδεικνύει η Επιτροπή - ως διευκόλυνση για τη συμπλήρωση του εντύπου CO και συντομευμένη διαδικασία «απόφασης», κάθε δευτερεύον πρόβλημα λογικά θα επιλυθεί.

11. Πιστωτικά ιδρύματα και άλλοι χρηματοδοτικοί οργανισμοί - Υπολογισμός κύκλου εργασιών

11.1. Η Επιτροπή (Πράσινο Βιβλίο 135 έως 141) δηλώνει ότι είναι διαθέσιμη σε τροποποιήσεις οι οποίες, σε μεγάλο τμήμα, λαμβάνουν υπόψη τους την κριτική που ασκήθηκε από την ΟΚΕ στις γνωμοδοτήσεις του 1994, αριθ. 2.13 και του 1995, αριθ. 2.4.2.

11.2. Ιδιαίτερα η ΟΚΕ επιβεβαιώνει τη σκοπιμότητα να τροποποιηθεί ο σημερινός ορισμός του κύκλου εργασιών, βάσει του προϋπολογισμού (το δέκατο του συνόλου των περουσιακών ενεργητικών) και να χρησιμοποιηθεί αντιθέτως η έννοια του «διαχειριστικού εισοδήματος», που όχι μόνο «απεικονίζει πιο πιστά την πραγματικότητα της τραπεζικής δραστηριότητας» (Πράσινο Βιβλίο αριθ. 138), αλλά κρίνεται ότι ευθυγραμμίζεται περισσότερο με τον ορισμό του «κύκλου εργασιών των επιχειρήσεων».

11.3. Παραμένει, ωστόσο, ως προς αυτά, η επιλογή ανάμεσα στο «ακαθάριστο» και «καθαρό». Η Επιτροπή - μολονότι συμφωνεί με την σκοπιμότητα να χρησιμοποιηθεί για τον υπολογισμό του κύκλου εργασιών το ακαθάριστο τραπεζικό εισόδημα - επιφυλάσσεται να «εξετάσει ποιος από τους δύο τύπους τραπεζικού εισοδήματος αντικατοπτρίζει ακριβέστερα την οικονομική πραγματικότητα του συνόλου του τραπεζικού τομέα».

Η ΟΚΕ συμμερίζεται την προτίμηση της Επιτροπής για τη χρήση του ακαθάριστου τραπεζικού εισοδήματος ως βάσης για τον υπολογισμό του κύκλου εργασιών: αυτή η μέθοδος είναι σύμφωνη εξάλλου με τη γενική στάση της Επιτροπής κατά τον υπολογισμό του κύκλου εργασιών στους τομείς της «μεταποιητικής βιομηχανίας» και των «υπηρεσιών».

12. Συμπεράσματα

12.1. Η ΟΚΕ εκφράζει την ικανοποίησή της για την προσοχή και την λεπτότητα που έδειξε αυτή τη φορά η Επιτροπή να συλλέξει προκαταρκτικά τις απόψεις των επιχειρήσεων, των ενώσεων, των νομικών, των εμπειρογνωμόνων, όπως επίσης των κρατών μελών.

12.2. Εάν από τη μία πλευρά οι ενέργειες ελέγχου των συγκεντρώσεων πρέπει να διασφαλίζουν και να προωθούν τον θεμιτό και αποτελεσματικό ανταγωνισμό - με ιδιαίτερη προσοχή στις απαιτήσεις των ΜΜΕ - από την άλλη είναι απαραίτητο να ληφθεί υπόψη ότι η ενίσχυση των οικονομικοπαραγωγικών διαρθρώσεων θα πρέπει να αποβλέπει στην συνεχώς μεγαλύτερη ανταγωνιστικότητα σε παγκόσμιο επίπεδο της κοινοτικής οικονομίας στο σύνολό της. Ο κοινοτικός έλεγχος των συγκεντρώσεων πρέπει να εντάσσεται πάντοτε σε μια σφαιρική θεώρηση της οικονομίας, για να λαμβάνεται υπόψη το διεθνές πλαίσιο που χαρακτηρίζεται από ισχυρή και αυξανόμενη ανταγωνιστικότητα.

12.3. Η ΟΚΕ υποδεικνύει να μην παραμείνει η συζήτηση περιορισμένη, αλλά να συμπεριλάβει όλους τους ενδιαφερόμενους φορείς, λόγω επίσης των κοινωνικών επιπτώσεων που συνεπάγεται η διαδικασία αναδιάρθρωσης της οικονομίας.

12.4. Η ΟΚΕ επιβεβαιώνει την αξιοπιστία της αρχής του «ενιαίου ελέγχου» που διασφαλίζει κανόνες, συνθήκες και κριτήρια αξιολόγησης που είναι «ενιαία» και συνεπώς, τελικά, τη νομική βεβαιότητα και υποδεικνύει μία σύγχρονη απλοποίηση των διατυπώσεων όπως επίσης μεγαλύτερη σαφήνεια των κανόνων.

12.5. Η ΟΚΕ είναι υπέρ της μείωσης των κατώτατων όριων. Ωστόσο εάν δεν γίνει δυνατό να επιτευχθεί η αναγκαία ομοφωνία για τη μείωση σε 2 δισεκατομμύρια Ecu (παγκόσμιος κύκλος εργασιών) και 100 εκατομ. Ecu (κοινοτικός κύκλος εργασιών) μπορεί να εξετασθεί η δυνατότητα ενδιάμεσου επιπέδου. Πρέπει ωστόσο να ληφθεί χωρίς άλλες αναβολές μία απόφαση. Εάν δεν επιτευχθεί η απαραίτητη ομοφωνία για τη μείωση των «κατώτατων ορίων» οι νέες υποθέσεις επίλυσης του προβλήματος των πολλαπλών κοινοποιήσεων - που εξετάζει λεπτομερώς η Επιτροπή - μπορεί να αποτελέσουν και μία ενδιαφέρουσα και συγκεκριμένη εναλλακτική λύση.

12.6. Στην περίπτωση συγκεντρώσεων, που δεν υπεισέρχονται στο άρθρο 2 του Κανονισμού 4064/89, που υπόκεινται σε κοινοποιήσεις σε 2 ή περισσότερα κράτη μέλη, η ΟΚΕ κρίνει λογικό να εξετάζονται σε κοινοτικό επίπεδο και προτείνει μία ψαλίδα ποσοτικών παραμέτρων κύκλου εργασιών σε συνοχή με την έννοια των «αισθητών» διαμεθοριακών επιπτώσεων.

12.7. Η Επιτροπή όφειλε να προσαρμόσει τους πόρους τους στην ενδεχόμενη μεγαλύτερη ποσότητα εργασίας, έστω με τη συνεργασία των εθνικών διοικήσεων.

12.8. Η ΟΚΕ επιβεβαιώνει ότι είναι υπέρ της κατάργησης του κανόνα των 2/3 κι αυτό στην προοπτική της ενιαίας αγοράς η οποία πλέον είναι πραγματικότητα.

12.9. Η ΟΚΕ επιβεβαιώνει την αξιοπιστία της διαδικασίας παραπομπής στις εθνικές αρχές (άρθρο 9.2 του Κανονισμού 4064/89 - που δεν θα πρέπει όμως να αποτελέσει μονόδρομο.

Για το λόγο αυτό, το άρθρο 22.3 του Κανονισμού 4064/89 - που προβλέπει την παραπομπή στην Επιτροπή - πρέπει να βελτιωθεί σε ό,τι αφορά τη διαδικασία της εφαρμογής του.

Η παραπομπή μπορεί να γίνεται κατόπιν αιτήσεως μιας ενδιαφερόμενης επιχείρησης, ενός κράτους μέλους ή μιας υπηρεσίας και συνεπώς της Επιτροπής.

12.10. Σχετικά με τις κοινές επιχειρήσεις με χαρακτήρα συνεργασίας, και τις κοινές επιχειρήσεις συγκέντρωσης η ΟΚΕ αναγνωρίζει την πολυπλοκότητα του προβλήματος της εξεύρεσης λύσεως που δεν θα επιφέρει διακρίσεις σε διαδικαστικό επίπεδο (διάρκεια της διάρκειας και νομική βεβαιότητα) μεταξύ αυτών των δύο μορφών «Joint ventures».

Προς το σκοπό αυτό, και εν αναμονή της ολοκλήρωσης των αναγκαίων νομικοοικονομικών εμβαθύνσεων η ΟΚΕ υποδεικνύει στην Επιτροπή την λύση που προβλέπει «ad hoc» κανονισμό για την απλοποίηση των διαδικασιών, τη διευκόλυνση της ταχύτητας λήψεως των αποφάσεων διασφαλίζοντας έτσι μεγαλύτερη νομική βεβαιότητα.

12.11. Σχετικά με τις δεσμεύσεις που αναλαμβάνουν οι επιχειρήσεις να τροποποιήσουν το αρχικό σχέδιο συγκέντρωσης, η ΟΚΕ συμφωνεί με την Επιτροπή να επισημοποιηθεί αυτή η δυνατότητα και στην πρώτη φάση, σύμφωνα με όσα προβλέπει ο κανονισμός 4064/89 για τη δεύτερη φάση.

12.12. Πράξεις «ήσσονος σημασίας»: η ΟΚΕ είναι υπέρ της περαιτέρω μείωσης των διατυπώσεων απλοποιημένης κοινοποίησης.

12.13. Η ΟΚΕ συμφωνεί με την προτίμηση που δείχνει η Επιτροπή στη χρησιμοποίηση του ακαθάριστου εισοδήματος κατά τον υπολογισμό του κύκλου εργασιών στον τραπεζικό τομέα.

Βρυξέλλες, 10 Ιουλίου 1996.

Ο Πρόεδρος της Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής Carlos FERRER

() Καν. (ΕΟΚ) αριθ. 4064/89 της 21. 12. 1989 στην ΕΕ αριθ. L 395 της 30. 12. 1989.

() Για το οποίο η ΟΚΕ κατήρτισε «γνωμοδότηση» (ΕΕ αριθ. C 388 της 31. 12. 1994).

() EE αριθ. C 388 της 31. 12. 1994 και ΕΕ αριθ. C 18 της 22. 1. 1996.

() ΕΕ αριθ. C 385 της 31. 12. 1994.