Πρόταση ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΥ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ για τη θέσπιση των κριτηρίων και μηχανισμών για τον προσδιορισμό του κράτους μέλους που είναι υπεύθυνο για την εξέταση αίτησης ασύλου που υποβάλλεται σε κράτος μέλος από υπήκοο τρίτης χώρας.

(υποβληθείσα από την Επιτροπή)

ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ

1. ΚΡΙΤΗΡΙΑ ΚΑΙ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΜΕΛΟΥΣ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΕΙΝΑΙ ΥΠΕΥΘΥΝΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΕΤΑΣΗ ΑΙΤΗΣΗΣ ΑΣΥΛΟΥ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΥΠΟΒΛΗΘΕΙ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΜΕΛΟΣ ΑΠΟ ΥΠΗΚΟΟ ΤΡΙΤΗΣ ΧΩΡΑΣ

Σύμφωνα με τα συμπεράσματα της προεδρίας του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου του Τάμπερε του Οκτωβρίου 1999, το ενιαίο ευρωπαϊκό σύστημα χορήγησης ασύλου θα πρέπει να περιλαμβάνει, σε μία βραχυχρόνια προοπτική, ένα σαφή και λειτουργικό καθορισμό του κράτους που είναι υπεύθυνο για την εξέταση κάθε αίτησης χορήγησης ασύλου, κοινές προδιαγραφές για δίκαιες και αποτελεσματικές διαδικασίες χορήγησης ασύλου, κοινές ελάχιστες συνθήκες υποδοχής των ζητούντων άσυλο και την προσέγγιση των κανόνων που αφορούν την αναγνώριση και το περιεχόμενο του καθεστώτος του πρόσφυγα. Θα πρέπει επίσης να συμπληρωθεί με μέτρα για επικουρικές μορφές προστασίας, οι οποίες θα προσφέρουν το προσήκον εκάστοτε καθεστώς σε κάθε άτομο το οποίο χρειάζεται τέτοια προστασία. Με σκοπό την υλοποίηση αυτού του στόχου, η Επιτροπή υπέβαλε διαδοχικά: πρόταση οδηγίας του Συμβουλίου για την παροχή προσωρινής προστασίας σε περίπτωση μαζικής συρροής εκτοπισθέντων (COM(2000)303 τελικό της 24.05.2000), πρόταση οδηγίας του Συμβουλίου για τις ελάχιστες προδιαγραφές για τις διαδικασίες με τις οποίες τα κράτη μέλη χορηγούν και ανακαλούν το καθεστώς του πρόσφυγα (COM(2000)578 τελικό της 20.09.2000), πρόταση οδηγίας του Συμβουλίου σχετικά με τις ελάχιστες απαιτήσεις για την υποδοχή των προσώπων που ζητούν άσυλο στα κράτη μέλη (COM(2001)181 τελικό της 03.04.2001).

Με την παρούσα πρόταση κανονισμού για τα κριτήρια και τους μηχανισμούς για τον προσδιορισμό του κράτους μέλους το οποίο είναι υπεύθυνο για την εξέταση αίτησης ασύλου που έχει υποβληθεί σε κράτος μέλος από υπήκοο τρίτης χώρας, η Επιτροπή προσθέτει έναν ακόμη λίθο στην οικοδόμηση του ενιαίου ευρωπαϊκού συστήματος χορήγησης ασύλου, σύμφωνα με τον προγραμματισμό που προβλέπεται στον πίνακα αποτελεσμάτων για την παρακολούθηση της προόδου όσον αφορά τη δημιουργία «χώρου ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης» στην Ευρωπαϊκή Ένωση, έγγραφο που υποβλήθηκε στο Συμβούλιο στις 27 Μαρτίου 2000.

Πριν από την παρούσα πρόταση κανονισμού διεξάχθηκε ευρεία συζήτηση:

* Πρώτον, η συζήτηση ξεκίνησε στη βάση του εγγράφου εργασίας των υπηρεσιών της Επιτροπής «επανεξέταση της Σύμβασης του Δουβλίνου: θέσπιση κοινοτικής νομοθεσίας για τον καθορισμό του κράτους μέλους που είναι υπεύθυνο για την εξέταση αίτησης ασύλου που έχει υποβληθεί σε κράτος μέλος» (SEC(2000)522 τελικό της 21.03.2000). Αυτό το έγγραφο, το οποίο αναλύει ορισμένες δυσκολίες που αντιμετωπίσθηκαν κατά την εφαρμογή της Σύμβασης, συγκρίνει τα συγκεκριμένα αποτελέσματα με τους ανακοινωθέντες στο προοίμιο στόχους και με άλλους δυνάμει στόχους ενός συστήματος προσδιορισμού του υπεύθυνου κράτους μέλους και αναφέρει ορισμένες πιθανές επιλογές για την αντικατάσταση της Σύμβασης, συζητήθηκε στις αρχές του Συμβουλίου και προκάλεσε γραπτές παρατηρήσεις διαφόρων ενδιαφερομένων οργανισμών, εκ των οποίων, κυρίως, της Ύπατης Αρμοστείας των Ηνωμένων Εθνών για τους πρόσφυγες, της ILPA/MPG, της Διεθνούς Αμνηστίας, της Επιτροπής Εκκλησιών για τους διακινούμενους στην Ευρώπη και του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου για ομάδες προσφύγων και εξορίστων (CERE).

* Δεύτερον, η Επιτροπή, σύμφωνα με τη δέσμευση που είχε αναλάβει κατόπιν αιτήσεως του Συμβουλίου προέβη, κατά τη διάρκεια του φθινοπώρου 2000, σε αξιολόγηση της εφαρμογής της Σύμβασης. Η ανάλυση των απαντήσεων των κρατών μελών σε λεπτομερές ερωτηματολόγιο που συντάχθηκε προς το σκοπό αυτό και η συζήτηση με τους εμπειρογνώμονες των υπηρεσιών που είναι επιφορτισμένες για την καθημερινή εφαρμογή της Σύμβασης στα κράτη μέλη επέτρεψαν να διαπιστωθούν οι πρακτικές και νομικές δυσκολίες που αντιμετωπίζονται κατά την εφαρμογή των διατάξεων της Σύμβασης και να γίνει ακριβής στατιστικός απολογισμός. Οι διαπιστώσεις που έγιναν με την ευκαιρία αυτή παρουσιάζονται στο έγγραφο εργασίας των υπηρεσιών της Επιτροπής "Αξιολόγηση της Σύμβασης του Δουβλίνου" (SEC(2001) 756 τελικό της 13.06.2001).

2. ΣΤΟΧΟΙ ΚΑΙ ΠΕΔΙΟ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ ΤΗΣ ΠΡΟΤΑΣΗΣ

2.1. Στόχοι

Η Επιτροπή με την παρούσα πρόταση προτίθεται όχι μόνο να θέσει σε λειτουργία το άρθρο 63, παράγραφος 1, εδάφιο α), της Συνθήκης ΕΚ, αλλά επίσης να ανταποκριθεί στην επιθυμία που εκφράστηκε από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο κατά την έκτακτη συνεδρίασή του στο Τάμπερε να προβλεφθεί σύστημα κριτηρίων και μηχανισμών για τον καθορισμό του κράτους μέλους που είναι υπεύθυνο για την εξέταση αίτησης ασύλου στηριζόμενο σε «μέθοδο σαφή και λειτουργική» που να εγγράφεται στο πλαίσιο διαδικασίας ασύλου «δίκαιης και αποτελεσματικής».

Προς το σκοπό αυτό, η πρόταση κανονισμού επιδιώκει:

* να εξασφαλίσει στους αιτούντες άσυλο πραγματική πρόσβαση στις διαδικασίες προσδιορισμού της ιδιότητας του πρόσφυγα προβλέποντας τις απαραίτητες διασυνδέσεις με τις εν λόγω διαδικασίες όπως αυτές καθορίζονται στην πρόταση οδηγίας για τις ελάχιστες προδιαγραφές που τους αφορούν και καθορίζοντας κανόνες σχετικά με τις συνέπειες της υπέρβασης των προθεσμιών.

* να αποτρέψει την κατάχρηση των διαδικασιών ασύλου που αποτελεί το φαινόμενο των πολλαπλών αιτήσεων ασύλου που υποβάλλονται ταυτοχρόνως ή διαδοχικά για το ίδιο πρόσωπο σε πολλά κράτη μέλη με μόνο στόχο την παράταση της διαμονής τους στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

* να καλύψει τα κενά και να διορθώσει τις ανακρίβειες που διαπιστώνονται στη Σύμβαση του Δουβλίνου.

* να προσαρμόσει το σύστημα στις νέες πραγματικές συνθήκες που προκύπτουν από την επιτευχθείσα πρόοδο κατά τη δημιουργία ενός χώρου χωρίς εσωτερικά σύνορα, ιδίως στις συνέπειες της έναρξης ισχύος του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 539/2001 του Συμβουλίου, της 15ης Μαρτίου 2001, περί του καταλόγου τρίτων χωρών οι υπήκοοι των οποίων υπόκεινται στην υποχρέωση θεώρησης για τη διέλευση των εξωτερικών συνόρων των κρατών μελών, και του καταλόγου των τρίτων χωρών οι υπήκοοι των οποίων απαλλάσσονται από την υποχρέωση αυτή .

* να διευκολύνει τον προσδιορισμό του υπευθύνου κράτους μέλους το ταχύτερο δυνατόν, αφ' ενός, καθορίζοντας εύλογες προθεσμίες για τις διάφορες φάσεις της διαδικασίας και, αφ' ετέρου, παρέχοντας διευκρινίσεις στο επίπεδο των αποδεικτικών στοιχείων που απαιτούνται για τον προσδιορισμό του υπευθύνου κράτους μέλους.

* να αυξήσει την αποτελεσματικότητα του συστήματος χορηγώντας στα κράτη μέλη πιο ρεαλιστικές προθεσμίες για την εκτέλεση των αποφάσεων που αφορούν τις μεταγωγές των αιτούντων άσυλο και παρέχοντας το κατάλληλο πλαίσιο για τις ιδιαίτερες λεπτομέρειες εφαρμογής μεταξύ των κρατών μελών τα οποία οφείλουν να ανταποκριθούν από κοινού σε μεγάλο όγκο υποθέσεων που έχουν σχέση με τον προσδιορισμό του υπευθύνου κράτους μέλους.

2.2. Πεδίο εφαρμογής

Στο έγγραφο εργασίας που αναφέρθηκε ανωτέρω, «Επανεξέταση της Σύμβασης του Δουβλίνου», εξετάσθηκαν πολλές πιθανές λύσεις για την αντικατάσταση του συστήματος της Σύμβασης του Δουβλίνου. Το έγγραφο κατέληγε στη διαπίστωση ότι δεν υπάρχουν πολλές άλλες βιώσιμες λύσεις πέραν του ισχύοντος συστήματος.

Η πλέον αξιόπιστη εναλλακτική λύση, συγκεκριμένα αυτή που θα εξαρτούσε την αρμοδιότητα αποκλειστικά από τον τόπο υποβολής της αίτησης, θα επέτρεπε αναμφίβολα να τεθεί σε λειτουργία ένα σαφές και βιώσιμο σύστημα που να ανταποκρίνεται σε ορισμένους στόχους: ταχύτητα και ασφάλεια, αποφυγή των περιπλανώμενων προσφύγων, αντιμετώπιση του προβλήματος των πολλαπλών αιτήσεων ασύλου και κατοχύρωση της οικογενειακής ενότητας. Αυτό όμως, όπως διαπίστωνε η Επιτροπή, θα απαιτούσε εναρμόνιση και άλλων τομέων όπως οι διαδικασίες ασύλου, οι προϋποθέσεις υποδοχής, η ερμηνεία του όρου "πρόσφυγας" και η επικουρική προστασία για να περιορισθούν οι παράγοντες που θα παρότρυναν ενδεχομένως τους αιτούντες άσυλο να επιλέγουν μεταξύ των κρατών μελών κατά τη στιγμή υποβολής της αίτησής τους.

Σε αυτό το στάδιο οικοδόμησης του ενιαίου ευρωπαϊκού συστήματος ασύλου, υπάρχουν διαφορές μεταξύ των κρατών μελών, όσον αφορά τις διαδικασίες έγκρισης του καθεστώτος του πρόσφυγα, τους όρους υποδοχής των αιτούντων άσυλο και τη διοργάνωση των συμπληρωματικών μορφών προστασίας, οι οποίες μπορούν να ασκήσουν επίδραση στον προσανατολισμό των κυμάτων αιτούντων άσυλο. Αυτές θα συνεχίσουν να υπάρχουν, βεβαίως σε μικρότερη έκταση, μετά την έναρξη ισχύος των οδηγιών που προτείνονται από την Επιτροπή για αυτά τα θέματα.

Ως εκ τούτου, δεν θα ήταν ρεαλιστικό να προβλεφθεί σύστημα προσδιορισμού του κράτους μέλους το οποίο είναι υπεύθυνο για την εξέταση αίτησης ασύλου που να διαφέρει θεμελιωδώς από τη Σύμβαση του Δουβλίνου. Όπως προσδιόριζε η Επιτροπή στην ανακοίνωσή της στο Συμβούλιο και στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο «Για τη θέσπιση κοινής διαδικασίας παροχής ασύλου και ομοιόμορφου καθεστώτος σε όλη την Ένωση για τα άτομα στα οποία χορηγείται άσυλο» (COM(2000)755 τελικό της 22.11.2000), ένα σύστημα θεμελιωμένο σε διαφορετικές αρχές θα μπορούσε πιθανόν να προβλεφθεί μόνο στο πλαίσιο της εγκαθίδρυσης κοινής διαδικασίας για το άσυλο και ενιαίας νομικής κατάστασης, δηλαδή σε μεταγενέστερη φάση.

Κατά συνέπεια, η παρούσα πρόταση κανονισμού βασίζεται στις ίδιες αρχές με τη Σύμβαση του Δουβλίνου και καλύπτει το ίδιο πεδίο εφαρμογής. Με άλλα λόγια:

* η γενική αρχή είναι ότι η ευθύνη της εξέτασης αίτησης ασύλου ανατίθεται στο κράτος μέλος το οποίο είχε τη μεγαλύτερη συμμετοχή στην είσοδο ή τη διαμονή του αιτούντος άσυλο στα εδάφη των κρατών μελών, με εξαιρέσεις που επιδιώκουν να προστατεύσουν την ενότητα των οικογενειακών ομάδων.

* το σύστημα προσδιορισμού του κράτους που είναι υπεύθυνο για την εξέταση αίτησης ασύλου δεν εφαρμόζεται στα άτομα που επιδιώκουν την αναγνώριση της ιδιότητας του πρόσφυγα κατά την έννοια της Σύμβασης της Γενεύης της 28ης Ιουλίου 1951 σχετικά με το καθεστώς των προσφύγων - στην οποία έχουν συμβληθεί όλα τα κράτη μέλη -, και δεν καλύπτει τις μορφές επικουρικής προστασίας για τις οποίες δεν υπάρχει ακόμα εναρμόνιση.

Εν τούτοις, προκειμένου να ληφθούν υπόψη διδάγματα του παρελθόντος, η πρόταση κανονισμού περιλαμβάνει πολλές καινοτομίες:

* νέες διατάξεις που δίνουν βάρος στην ευθύνη που αναλαμβάνει κάθε κράτος μέλος έναντι του συνόλου των εταίρων του της Ένωσης επιτρέποντας να διαιωνίζονται καταστάσεις παράνομης διαμονής στην επικράτειά του.

* προθεσμίες διαδικασίας πολύ πιο σύντομες και συνεκτικές με τις προθεσμίες που προτείνονται όσον αφορά τις διαδικασίες χορήγησης και ανάκλησης του καθεστώτος του πρόσφυγα, προκειμένου να εξυπηρετηθεί ο στόχος της ταχείας εξέτασης των αιτήσεων ασύλου.

* μεγαλύτερες προθεσμίες για την πραγματοποίηση των μεταγωγών προς το υπεύθυνο κράτος μέλος προκειμένου να ληφθούν υπόψη οι πρακτικές δυσκολίες που αντιμετωπίζονται κατά την εκτέλεση τέτοιων μεταγωγών.

* νέες διατάξεις που επιδιώκουν να διατηρήσουν την ενότητα της οικογένειας των αιτούντων άσυλο στο μέτρο που αυτό είναι συμβιβάσιμο με τους άλλους στόχους της πολιτικής ασύλου και μετανάστευσης, δηλαδή, αφ'ενός, με το στόχο της όσο το δυνατόν ταχύτερης εξέτασης των αιτήσεων ασύλου στο πλαίσιο δίκαιης και αποτελεσματικής διαδικασίας και, αφ' ετέρου, με τη μέριμνα να μην παρασχεθεί η δυνατότητα να μπορούν να χρησιμοποιηθούν καταχρηστικά αυτές οι διατάξεις για την καταστρατήγηση των κανόνων που αφορούν την οικογενειακή επανένωση που προτείνονται από την Επιτροπή στην πρόταση οδηγίας του Συμβουλίου σχετικά με το δικαίωμα στην οικογενειακή επανένωση (COM(1999)638 τελικό - 1999/0258 (CNS)), η οποία ευρίσκεται στο στάδιο της διαπραγμάτευσης.

Η παρούσα πρόταση κανονισμού προορισμένη να αντικαταστήσει τη Σύμβαση του Δουβλίνου, ορίζει κυρίως τις υποχρεώσεις που έχουν τα κράτη μέλη μεταξύ τους και οι οποίες πρέπει να εφαρμόζονται σε όλα υπό τους ίδιους όρους. δεν περιλαμβάνει διατάξεις σχετικά με τις υποχρεώσεις των κρατών μελών έναντι των αιτούντων άσυλο των οποίων η αίτηση αποτελεί το αντικείμενο διαδικασίας προσδιορισμού του κράτους μέλους που είναι υπεύθυνο παρά μόνο στο μέτρο που αυτές έχουν επίπτωση για τη διεξαγωγή της διαδικασίας μεταξύ κρατών μελών ή είναι απαραίτητες για να εξασφαλισθεί η συνοχή με την πρόταση οδηγίας για τις διαδικασίες χορήγησης και ανάκλησης του καθεστώτος του πρόσφυγα.

3. ΕΠΙΣΚΟΠΗΣΗ ΤΩΝ ΔΙΑΤΑΞΕΩΝ

3.1. Τα κριτήρια αρμοδιότητας

Η παρούσα πρόταση κανονισμού στηρίζεται στις ίδιες αρχές με τη Σύμβαση του Δουβλίνου, δηλαδή στην ιδέα ότι, σε ένα χώρο όπου εξασφαλίζεται η ελεύθερη κυκλοφορία των προσώπων σύμφωνα με τις διατάξεις της Συνθήκης, κάθε κράτος μέλος είναι υπεύθυνο έναντι όλων των υπολοίπων για τη δράση του όσον αφορά την είσοδο και τη διαμονή υπηκόων τρίτων χωρών και οφείλει να επωμίζεται τις συνέπειες με πνεύμα αλληλεγγύης και καλόπιστης συνεργασίας.

Τα κύρια κριτήρια ανάθεσης της αρμοδιότητας και η παρουσίασή τους κατά ιεραρχική σειρά αντικατοπτρίζουν αυτή τη γενική προσέγγιση δίνοντας βάρος στην ευθύνη του κράτους μέλους το οποίο συμμετείχε στο μεγαλύτερο βαθμό στην είσοδο ή τη διαμονή του αιτούντος άσυλο στα εδάφη των κρατών μελών, είτε χορηγώντας του θεώρηση εισόδου ή άδεια διαμονής είτε παραλείποντας τις υποχρεώσεις του κατά τον έλεγχο στα σύνορά του είτε ακόμα επιτρέποντας την είσοδο χωρίς θεώρηση εισόδου.

Εν τούτοις, προστέθηκαν νέα κριτήρια:

Μία πρώτη ομάδα κριτηρίων στοχεύει στην προστασία της ενότητας των οικογενειών. Η Σύμβαση του Δουβλίνου προέβλεπε ήδη την αρμοδιότητα του κράτους όπου διαμένει ως πρόσφυγας μέλος της οικογένειας του αιτούντος άσυλο, παρά την ενδεχόμενη ύπαρξη άλλου κριτηρίου αρμοδιότητας.

* Η πρόταση προσθέτει ένα κριτήριο με σκοπό την προσέγγιση σε κάθε περίπτωση ενός μη συνοδευόμενου ανήλικου με κάποιο ενήλικο μέλος της οικογενείας του που ήδη βρίσκεται σε κάποιο κράτος μέλος και είναι σε θέση να αναλάβει την επιμέλειά του.

* Η πρόταση προβλέπει επίσης την ανάθεση της αρμοδιότητας εξέτασης της αίτησης ασύλου στο κράτος μέλος που εξετάζει στο πλαίσιο κανονικής διαδικασίας (κατά την έννοια της πρότασης οδηγίας για τις ελάχιστες προδιαγραφές που αφορούν τη διαδικασία χορήγησης του καθεστώτος του πρόσφυγα) την αίτηση που υποβάλλεται από μέλος της οικογενείας του που έχει φθάσει προηγουμένως και η οποία δεν έχει ακόμα αποτελέσει το αντικείμενο απόφασης σε πρώτο βαθμό.

* Τέλος, προκειμένου να αποφευχθεί το ενδεχόμενο η κατά λέξη εφαρμογή των κριτηρίων αρμοδιότητας να καταλήξει στο χωρισμό των μελών μιας οικογενειακής ομάδας που έχουν υποβάλλει αίτηση στο ίδιο κράτος μέλος, μία διάταξη ορίζει τους κανόνες σύμφωνα με τους οποίους θα γίνεται παρέκκλιση από την κανονική εφαρμογή των κριτηρίων προκειμένου να διατηρηθεί η ενότητα της οικογενειακης ομάδας σε ένα μόνο κράτος μέλος.

Μία δεύτερη ομάδα κριτηρίων στοχεύει στο να ορίσει τις συνέπειες της παράλειψης κάποιου κράτους μέλους όσον αφορά την καταπολέμηση της παράνομης μετανάστευσης. Η Σύμβαση του Δουβλίνου προέβλεπε ήδη ότι το κράτος μέλος στο οποίο διέμεινε παράνομα ο αιτών άσυλο για διάστημα ανώτερο των έξι μηνών πριν να υποβάλει την αίτηση ασύλου δεν μπορεί να επικαλεσθεί το κριτήριο της παράνομης εισόδου για να ζητήσει από το κράτος μέλος μέσω του οποίου ο αιτών έφθασε στην Ευρωπαϊκή Ένωση να αναλάβει την ευθύνη της εξέτασης αυτής της αίτησης. Αυτή η διάταξη όριζε ότι το κράτος μέλος που δεν καταπολεμά αποτελεσματικά την παράνομη παρουσία υπηκόων τρίτων χωρών στην επικράτειά του έχει, έναντι των εταίρων του, ευθύνη ανάλογη με εκείνη του κράτους μέλους που παρέλειψε τις υποχρεώσεις του κατά τον έλεγχο στα σύνορά του. Η πρόταση επεκτείνει αυτή την προσέγγιση σε πολλές καταστάσεις.

Κατ' εφαρμογή αυτών των νέων κριτηρίων, αν δεν μπορεί να θεμελιωθεί η αρμοδιότητα στη βάση κανενός εκ των κριτηρίων που αναφέρονται προηγουμένως κατά ιεραρχική σειρά:

* το κράτος μέλος το οποίο εν γνώσει του, για περίοδο τουλάχιστον δύο μηνών, ανέχθηκε (μη λαμβάνοντας κανένα μέτρο που να αποσκοπεί είτε στην απομάκρυνση είτε στην ρύθμιση) την παράνομη παρουσία υπηκόου τρίτης χώρας στην επικράτειά του, πρέπει να αναλάβει τις συνέπειες της ευθύνης που υπέχει έναντι των άλλων κρατών μελών επιτρέποντας τη διαιώνιση αυτής της κατάστασης.

* το κράτος μέλος στην επικράτεια του οποίου ο υπήκοος τρίτης χώρας παρέμεινε σε παράνομη κατάσταση για περίοδο τουλάχιστον έξι μηνών πρέπει να αναλάβει τις συνέπειες της παράλειψής του όσον αφορά την καταπολέμηση της παράνομης μετανάστευσης.

3.2. Η διαδικασία ανάληψης και εν νέου ανάληψης

Το σύστημα που αφορά τις αιτήσεις με σκοπό την ανάληψη και την εκ νέου ανάληψη ακολουθεί το ίδιο σχέδιο με αυτό της Σύμβασης του Δουβλίνου.

Οι πιο χαρακτηριστικές διαφορές με τη Σύμβαση συνίστανται στις ακόλουθες αλλαγές:

* μείωση της προθεσμίας των έξι μηνών σε εξήντα πέντε εργάσιμες ημέρες για την υποβολή αίτησης με σκοπό την ανάληψη.

* δυνατότητα να απαιτηθεί επειγόντως απάντηση.

* νέες διευκρινίσεις όσον αφορά το επίπεδο της απόδειξης που απαιτείται για να θεμελιωθεί η ευθύνη του κράτους μέλους.

* για την εκτέλεση της μεταγωγής μεγαλύτερη προθεσμία έξι μηνών, υπέρβαση της οποίας επαναφέρει την ευθύνη στο κράτος μέλος στο οποίο υπεβλήθη η αίτηση ασύλου.

* εξάλειψη της αρμοδιότητας του υπευθύνου κράτους όταν ο αιτών άσυλο διέμεινε για περίοδο τουλάχιστον έξι μηνών στο κράτος μέλος όπου βρίσκεται χωρίς να έχει λάβει άδεια.

* υποχρέωση κοινοποίησης στον αιτούντα άσυλο αιτιολογημένης και επιδεχόμενης προσφυγής απόφασης αλλά, λαμβάνοντας υπόψη το γεγονός ότι η μεταγωγή προς κάποιο άλλο κράτος μέλος δεν προκαλεί σοβαρή και δύσκολα επανορθώσιμη ζημία, κατάργηση της δυνατότητας να προσδοθεί στη συγκεκριμένη προσφυγή ανασταλτικός χαρακτήρας. Αυτό το μέτρο αποβλέπει να βελτιώσει την αποτελεσματικότητα και την ταχύτητα του συστήματος και να αποτρέψει το ενδεχόμενο προσφυγών που ασκούνται για λόγους αποκλειστικά αναβλητικούς.

3.3. Η συνεργασία μεταξύ κρατών μελών

Ο μηχανισμός προσδιορισμού του κράτους που είναι υπεύθυνο μπορεί να λειτουργήσει μόνο αν τα κράτη μέλη καθιερώσουν μεταξύ τους καλόπιστη συνεργασία προκειμένου να συγκεντρωθούν τα απαραίτητα αποδεικτικά στοιχεία, να εξετασθούν οι αιτήσεις εντός των προβλεπόμενων προθεσμιών και να διοργανωθούν οι μεταγωγές υπό τις καλύτερες προϋποθέσεις.

Το κύριο μέτρο συνεργασίας μεταξύ κρατών μελών συνίσταται στην ανταλλαγή των απαραίτητων πληροφοριών για τον προσδιορισμό της αρμοδιότητας, συμπεριλαμβανομένων των προσωπικών δεδομένων τηρώντας τις διατάξεις της οδηγίας 95/46/ΕΚ για την προστασία των φυσικών προσώπων έναντι της επεξεργασίας δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα και την ελεύθερη κυκλοφορία αυτών των δεδομένων. Όταν αυτές οι ανταλλαγές πληροφοριών έχουν ως αντικείμενο τη συγκέντρωση των απαραίτητων στοιχείων για να προσδιορισθεί η αρμοδιότητα κράτους μέλους, φαίνεται ενδεδειγμένο να ορίζεται στο κράτος μέλος που ερωτάται προθεσμία απάντησης συμβιβάσιμη με το στόχο του σύντομου προσδιορισμού του υπευθύνου κράτους (γεγονός που δεν συνέβαινε με τη Σύμβαση του Δουβλίνου). Η προτεινόμενη προθεσμία ανέρχεται σε ένα μήνα.

Αποτελεί υποχρέωση των κρατών μελών να εφοδιάσουν τις υπηρεσίες που είναι αρμόδιες για τη λειτουργία του μηχανισμού προσδιορισμού του υπεύθυνου κράτους με τους απαραίτητους πόρους.

Τέλος, τα κράτη μέλη είναι εξουσιοδοτημένα να καταρτίζουν μεταξύ τους σε διμερή βάση διοικητικούς διακανονισμούς με σκοπό να διευκολύνουν τη λειτουργία των διατάξεων της παρούσας πρότασης και να αυξήσουν την αποτελεσματικότητά τους. Αυτοί οι διακανονισμοί μπορεί να αφορούν τις ανταλλαγές υπαλλήλων-συνδέσμων, την απλούστευση των διαδικασιών ή την σύντμηση των προθεσμιών απάντησης ή ακόμα τους μηχανισμούς εξορθολογισμού των μεταγωγών που αποβλέπουν στον περιορισμό της αδιάκοπης παραπομπής των αιτούντων άσυλο μεταξύ δύο κρατών μελών.

3.4. Τελικές και μεταβατικές διατάξεις

Το μεγαλύτερο μέρος αυτών των διατάξεων είναι «τυποποιημένες» διατάξεις που αφορούν τη μη διακριτική μεταχείριση, τις κυρώσεις ή την έναρξη ισχύος.

Αξίζει να σημειωθούν:

* διατάξεις που επιτρέπουν την απρόσκοπτη μετάβαση από τη Σύμβαση του Δουβλίνου στην εφαρμογή της παρούσας πρότασης κανονισμού, κυρίως μία διάταξη που καθορίζει προθεσμία μεταξύ της έναρξης ισχύος του κανονισμού και της ημερομηνίας πραγματικής εφαρμογής του.

* η δημιουργία μίας επιτροπής του είδους «επιτροπή διακανονισμού» προορισμένης να επικουρεί την Επιτροπή στην επεξεργασία των μέτρων εφαρμογής της πρότασης, κυρίως όσον αφορά τους κανόνες που αφορούν τη διεξαγωγή αποδείξεων, την εκτέλεση, τις μεταγωγές και τα τυποποιημένα έγγραφα που επιτρέπουν στα κράτη μέλη να συντάσσουν τις αιτήσεις τους ανάληψης ή εκ νέου ανάληψης.

Αυτό το κεφάλαιο θα μπορούσε, σε περίπτωση ανάγκης, να συμπεριλάβει συμπληρωματικές μεταβατικές διατάξεις στην περίπτωση που η εφαρμογή του κανονισμού προηγηθεί της εφαρμογής της οδηγίας που αφορά τις διαδικασίες ασύλου.

4. ΝΟΜΙΚΗ ΒΑΣΗ

Το άρθρο 63 της Συνθήκης ΕΚ προβλέπει στο σημείο 1) α) τη θέσπιση κριτηρίων και μηχανισμών για τον προσδιορισμό του κράτους μέλους το οποίο είναι υπεύθυνο για την εξέταση αίτησης ασύλου που έχει υποβληθεί σε κράτος μέλος από υπήκοο τρίτης χώρας.

Ο τίτλος IV της Συνθήκης δεν εφαρμόζεται στο Ηνωμένο Βασίλειο και την Ιρλανδία, εκτός αν αυτά τα δύο κράτη αποφασίσουν διαφορετικά, σύμφωνα με τις λεπτομέρειες που ορίζονται στο πρωτόκολλο για τη θέση του Ηνωμένου Βασιλείου και της Ιρλανδίας που προσαρτάται στη Συνθήκη. Ο τίτλος IV δεν εφαρμόζεται εξίσου στη Δανία, δυνάμει του πρωτοκόλλου για τη θέση της Δανίας που προσαρτάται στις Συνθήκες.

5. ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΑΝΑΛΟΓΙΚΟΤΗΤΑ

Επικουρικότητα

Η παρούσα πρόταση αποβλέπει να θεσπίσει στο κοινοτικό δίκαιο κριτήρια και μηχανισμούς προσδιορισμού του κράτους που είναι υπεύθυνο για την εξέταση αίτησης ασύλου που δημιουργεί μεταξύ των κρατών μελών αμοιβαία δικαιώματα και υποχρεώσεις. Αυτά τα δικαιώματα και οι υποχρεώσεις δεν μπορούν εμφανώς λόγω του χαρακτήρα τους να υλοποιηθούν από τα κράτη μέλη χωριστά και μπορούν, λόγω των διαστάσεων ή των αποτελεσμάτων της προβλεπόμενης ενέργειας να υλοποιηθούν μόνο σε κοινοτικό επίπεδο.

Αναλογικότητα

Η παρούσα πρόταση αποσκοπεί να αντικαταστήσει μία πράξη δημοσίου διεθνούς δικαίου η οποία θεσπίζει μεταξύ των κρατών μελών αμοιβαία δικαιώματα και υποχρεώσεις με όρους ταυτόσημους για όλα τα κράτη μέλη. Η μόνη πράξη που πληροί αυτές τις προϋποθέσεις στο κοινοτικό δίκαιο είναι ο κανονισμός.

Σχολιασμός των άρθρων

ΚΕΦΑΛΑΙΟ I: Στόχος και ορισμοί

Άρθρο 1

Το άρθρο 1 ορίζει το σκοπό του κανονισμού, ο οποίος είναι η θέσπιση κριτηρίων και μηχανισμών για τον προσδιορισμό του κράτους μέλους το οποίο είναι υπεύθυνο για την εξέταση αίτησης ασύλου που έχει υποβληθεί σε κράτος μέλος από υπήκοο τρίτης χώρας.

Άρθρο 2

Το άρθρο αυτό ορίζει τις διάφορες έννοιες και όρους που χρησιμοποιούνται στον κανονισμό.

α) «Υπήκοος τρίτης χώρας» είναι κάθε άτομο που δεν είναι πολίτης της Ένωσης. εκ του λόγου αυτού, οι απάτριδες καλύπτονται εξίσου από τον προτεινόμενο ορισμό.

β) Η έκφραση «Σύμβαση της Γενεύης» αναφέρεται στη Σύμβαση της 28ης Ιουλίου 1951 περί του καθεστώτος των προσφύγων, όπως συμπληρώθηκε από το πρωτόκολλο της Νέας Υόρκης της 21ης Ιανουαρίου 1967. Όλα τα κράτη μέλη είναι συμβαλλόμενα μέρη αυτής της Σύμβασης και του πρωτοκόλλου της χωρίς χρονικό ή γεωγραφικό προσδιορισμό.

γ) Η «αίτηση ασύλου» ορίζεται σε σχέση με τον ορισμό της έννοιας του πρόσφυγα που περιλαμβάνεται στη Σύμβασης της Γενεύης. Κάθε αίτηση προστασίας που υποβάλλεται από υπήκοο τρίτης χώρας στα σύνορα ή στην επικράτεια κράτους μέλους θεωρείται ότι υπάγεται στη Σύμβαση της Γενεύης, εκτός εάν ο ενδιαφερόμενος ζητεί ρητά άλλη μορφή προστασίας σε περίπτωση που το κράτος μέλος διαθέτει διαφορετική διαδικασία για το σκοπό αυτό.

δ) Η κατάσταση του «αιτούντος άσυλο» ορίζεται σε σχέση με τη διαδικασία για την έκδοση τελεσίδικης απόφασης όσον αφορά το καθεστώς του πρόσφυγα.

ε) Η «εξέταση αίτησης ασύλου» συνίσταται στο σύνολο των διαδικασιών που προβλέπονται από την οδηγία .../.../ΕΚ του Συμβουλίου για τις ελάχιστες προδιαγραφές για τις διαδικασίες με τις οποίες τα κράτη μέλη χορηγούν και ανακαλούν το καθεστώς του πρόσφυγα, εξαιρουμένων των διαδικασιών που αφορούν το παραδεκτό, που αποβλέπουν στον προσδιορισμό του κράτους που είναι υπεύθυνο για την εξέταση αίτησης ασύλου δυνάμει των διατάξεων του παρόντος κανονισμού.

στ) Η «απόσυρση της αίτησης ασύλου» διαπιστώνεται στις περιπτώσεις που προβλέπονται από την οδηγία .../.../ΕΚ [του Συμβουλίου για τις ελάχιστες προδιαγραφές για τις διαδικασίες με τις οποίες τα κράτη μέλη χορηγούν και ανακαλούν το καθεστώς του πρόσφυγα] και, για τους σκοπούς της εφαρμογής του παρόντος κανονισμού, όταν ο αιτών άσυλο εγκαταλείπει την υπό εξέταση αίτησή του μεταβαίνοντας σε άλλο κράτος μέλος χωρίς να έχει λάβει την άδεια.

ζ) Ο «πρόσφυγας» ορίζεται από το γεγονός ότι το σχετικό άτομο διαμένει κανονικά υπό αυτή την ιδιότητα στην επικράτεια κράτους μέλους.

η) Η έννοια του «ασυνόδευτου ανηλίκου» στηρίζεται στον ορισμό που περιλαμβάνεται στο ψήφισμα του Συμβουλίου της 26ης Ιουνίου 1997 σχετικά με τους μη συνοδευόμενους ανηλίκους υπηκόους τρίτων χωρών.

θ) Το «μέλος της οικογένειας» του αιτούντος άσυλο ορίζεται όχι μόνο ως μέλος του οικογενειακού πυρήνα που έχει ήδη δημιουργηθεί στη χώρα καταγωγής αλλά εξίσου ως πρόσωπο με το οποίο υπάρχει δεσμός συγγένειας και το οποίο ζούσε στην ίδια εστία στη χώρα καταγωγής εφόσον κάποιο από τα σχετικά πρόσωπα εξαρτάται από το άλλο.

ι) Ο «τίτλος διαμονής» περιλαμβάνει όλους τους τίτλους και τις άδειες που εκδίδονται από τις αρχές κράτους μέλους για να επιτραπεί σε υπήκοο τρίτης χώρας να διαμείνει στην επικράτειά τους, συμπεριλαμβανομένων των εγγράφων που χορηγούνται στους δικαιούχους προσωρινής προστασίας ή στα πρόσωπα των οποίων η απομάκρυνση δεν μπορεί προσωρινά να πραγματοποιηθεί χωρίς ωστόσο να χορηγείται άδεια παραμονής στον υπήκοο τρίτης χώρας, εξαιρουμένων των θεωρήσεων και των αδειών διαμονής που εκδίδονται κατά τη διάρκεια της εξέτασης αίτησης άδειας διαμονής ή αίτησης ασύλου.

ια) Ο ορισμός της «θεώρησης» εμπνέεται από τον ορισμό της «θεώρησης» όπως αναφέρεται στον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 539/2001 (θεωρήσεις). Υποδιαιρείται σε τέσσερεις ορισμούς που αντικατοπτρίζουν τους διάφορους τύπους θεώρησης τους χρησιμοποιούμενους στα κράτη μέλη :

i) « θεώρηση για διαμονή μακράς διαρκείας », χορηγούμενη για διαμονή διάρκειας άνω των τριών μηνών .

ii) « θεώρηση για διαμονή σύντομης διαρκείας », χορηγούμενη για διαμονή η διάρκεια της οποίας δεν υπερβαίνει τους τρεις μήνες, σύμφωνα με τον ορισμό του κανονισμού για τις θεωρήσεις .

iii) « θεώρηση διέλευσης », χορηγούμενη για διέλευση με προορισμό τρίτο κράτος.

iv) « θεώρηση διέλευσης από αερολιμένα », χορηγούμενη για να επιτραπεί η διέλευση από τη διεθνή ζώνη ενός αεροδρομίου κατά την προσγείωση λόγω ανταπόκρισης σε ένα κράτος μέλος, χωρίς δυνατότητα πρόσβασης στο έδαφος του οικείου κράτους μέλους.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ II: Γενικές αρχές

Άρθρο 3

1. Η θεμελιώδης αρχή για τη θέσπιση κριτηρίων και μηχανισμών για τον προσδιορισμό του υπευθύνου κράτους μέλους είναι ότι η αίτηση ασύλου θα πρέπει κανονικά να εξετάζεται από ένα μόνο κράτος μέλος που προσδιορίζεται στη βάση αντικειμενικών κριτηρίων.

2. Το υπεύθυνο κράτος μέλος εξετάζει την αίτηση σύμφωνα με τις διαδικασίες που έχει θέσει σε εφαρμογή σύμφωνα με τις διατάξεις της οδηγίας .../.../ΕΚ [του Συμβουλίου για τις ελάχιστες προδιαγραφές για τις διαδικασίες με τις οποίες τα κράτη μέλη χορηγούν και ανακαλούν το καθεστώς του πρόσφυγα].

3. Εν τούτοις, ένα κράτος μέλος μπορεί ασκώντας τα κυριαρχικά του δικαιώματα να αποφασίσει, σε συνάρτηση με πολιτικούς, ανθρωπιστικούς ή πρακτικούς προβληματισμούς, να δεχθεί να εξετάσει αίτηση ασύλου που του υποβάλλεται από υπήκοο τρίτης χώρας ακόμα και αν δεν είναι υπεύθυνο κατ' εφαρμογή των κριτηρίων του κανονισμού. Η προϋπόθεση της συναίνεσης του αιτούντος άσυλο που αναφερόταν στη Σύμβαση του Δουβλίνου δεν περιλαμβάνεται στον παρόντα κανονισμό επειδή είναι ο ίδιος ο αιτών που αναλαμβάνει την πρωτοβουλία να υποβάλλει αίτηση ασύλου στο συγκεκριμένο κράτος μέλος: συναινεί κατά συνέπεια απαραιτήτως στο γεγονός ότι αυτό το κράτος θα εξετάσει την αίτησή του. Το κράτος μέλος το οποίο λαμβάνει μια τέτοια απόφαση καθίσταται υπεύθυνο κράτος κατά την έννοια του κανονισμού και αναλαμβάνει όλες τις υποχρεώσεις που συνδέονται με αυτή την αρμοδιότητα. Προκειμένου να αποφευχθεί το ενδεχόμενο να διεξάγονται παράλληλα σε δύο κράτη μέλη διαδικασίες σχετικά με την ίδια αίτηση, το κράτος μέλος που κάνει χρήση αυτής της διακριτικής ευχέρειας οφείλει, κατά περίπτωση, να ενημερώσει τα άλλα ενδιαφερόμενα κράτη μέλη.

Προκειμένου να τηρηθούν πραγματικά οι προθεσμίες που ορίζονται στην οδηγία .../.../ΕΚ [του Συμβουλίου για τις ελάχιστες προδιαγραφές για τις διαδικασίες με τις οποίες τα κράτη μέλη χορηγούν και ανακαλούν το καθεστώς του πρόσφυγα], ο αιτών άσυλο πρέπει να ενημερώνεται γραπτά για την ημερομηνία κατά την οποία η αίτησή του γίνεται δεκτή στη διαδικασία καθορισμού της ιδιότητας του πρόσφυγα.

Άρθρο 4

1. Η διαδικασία προσδιορισμού του κράτους μέλους που είναι υπεύθυνο για την εξέταση της αίτησης ασύλου είναι διαδικασία παραδεκτού που προβλέπεται από την οδηγία .../.../ΕΚ [του Συμβουλίου για τις ελάχιστες προδιαγραφές για τις διαδικασίες με τις οποίες τα κράτη μέλη χορηγούν και ανακαλούν το καθεστώς του πρόσφυγα]. Προηγείται της εξέτασης της ουσίας της αίτησης και πρέπει να κινείται με την υποβολή της αίτησης.

2. Η αίτηση ασύλου πρέπει να θεωρείται ως πραγματικά υποβληθείσα μόλις επιβεβαιωθεί σε αρμόδια αρχή η πρόθεση του αιτούντος άσυλο με την παραλαβή είτε εγγράφου συμπληρωμένου από αυτόν είτε πρακτικών που συνέταξε εξουσιοδοτημένη αρχή. Η παραλαβή αυτής της γραπτής επιβεβαίωσης αποτελεί το σημείο εκκίνησης για τον υπολογισμό των προθεσμιών. Αυτή η διάταξη περιλαμβάνεται στην απόφαση 1/97 της επιτροπής του άρθρου 18.

3. Λόγω της μέχρι σήμερα απουσίας εναρμόνισης του ορισμού και του περιεχομένου της επικουρικής προστασίας, οι εναλλακτικές μορφές προστασίας στο καθεστώς του πρόσφυγα που ορίζεται από τη Σύμβαση της Γενεύης δεν υπάγονται στο πεδίο εφαρμογής του παρόντος κανονισμού. Εν τούτοις, όταν, στα κράτη μέλη που αυτό έχει καταστεί δυνατό από την ύπαρξη χωριστών διαδικασιών, ο αιτών άσυλο τροποποιεί κατά τη διάρκεια της διαδικασίας το χαρακτήρα της αίτησής του προστασίας, ιδιαίτερα προκειμένου να διαφύγει της εφαρμογής του συστήματος προσδιορισμού του υπεύθυνου κράτους μέλους, αυτή η επιλογή του αιτούντος άσυλο δεν θα πρέπει, κατ' αρχήν, να αποτελεί εμπόδιο στη συνέχιση της διαδικασίας προσδιορισμού του υπεύθυνου κράτους μέλους επειδή ο αιτών είχε αρχικά θεωρήσει ότι θα μπορούσε να διεκδικήσει το πλέον ευνοϊκό καθεστώς, δηλ. το καθεστώς του πρόσφυγα, το οποίο είναι θεμιτό να επιδιώξει εξίσου στο υπεύθυνο κράτος. Η λύση αυτή δεν ζημιώνει σε τίποτα τα οικεία πρόσωπα, εφόσον όλα τα κράτη μέλη ανέλαβαν τις ίδιες υποχρεώσεις όσον αφορά το σεβασμό των θεμελιωδών δικαιωμάτων, την προστασία από τα βασανιστήρια και τις απάνθρωπες ή εξευτελιστικές ποινές ή μεταχείριση καθώς και την προστασία από την απαγόρευση εισόδου. Επιτρέπει να τεθούν επί ίσοις όροις τα κράτη μέλη στα οποία υπάρχουν χωριστές διαδικασίες για την πρόσβαση σε συμπληρωματικές μορφές προστασίας με τα κράτη μέλη στα οποία, λόγω της ενιαίας διαδικασίας, ο αιτών δεν έχει επιλογή ως προς τον καθορισμό της κατάλληλης μορφής προστασίας.

4. Οι νομοθεσίες των κρατών μελών διαφέρουν όσον αφορά τις διατυπώσεις που πρέπει να γίνουν ώστε ο ανήλικος που συνοδεύει ενήλικο, ο οποίος έχει την επιμέλειά του, να θεωρείται και ο ίδιος ως αιτών άσυλο: σε ορισμένα κράτη μέλη, η αίτηση ασύλου του ενηλίκου συνεπάγεται αναγκαστικά ότι η αναγνώριση της ιδιότητας του πρόσφυγα ζητείται εξίσου για το παιδί. σε άλλα κράτη μέλη, η αίτηση πρέπει να υποβάλλεται από τον ενήλικο εξ ονόματος του ανηλίκου. σε άλλα, ο ανήλικος οφείλει, από μία ορισμένη ηλικία και πέρα, να υποβάλει ο ίδιος χωριστή αίτηση. Ο κανονισμός θέτει ως αρχή ότι η κατάσταση του ανηλίκου πρέπει να θεωρείται αδιαχώριστη από αυτήν του ενηλίκου από τον οποίο εξαρτάται. Αυτός ο κανόνας επιτρέπει να εξασφαλισθεί ότι οι διαφορές νομοθεσίας δεν θα οδηγήσουν σε διαφορετικές εφαρμογές των κανόνων προσδιορισμού του κράτους μέλους που είναι υπεύθυνο επιτρέπει επίσης να διατηρηθεί η ενότητα της οικογενειακής ομάδας τη μεταφορά προς το υπεύθυνο κράτος της εξέτασης της αίτησης ασύλου ακόμα και στην περίπτωση κατά την οποία ο ανήλικος δεν είναι τυπικά αιτών άσυλο από την άποψη της νομοθεσίας του κράτους μέλους στο οποίο υποβλήθηκε η αίτηση ασύλου.

5. Η διαδικασία προσδιορισμού του υπευθύνου κράτους μέλους πρέπει να διεξάγεται από το κράτος μέλος στην επικράτεια του οποίου ευρίσκεται ο αιτών άσυλο, ακόμα και αν ο αιτών απευθύνεται στις αρχές άλλου κράτους μέλους, για παράδειγμα σε διπλωματική η προξενική αντιπροσωπεία ή επίσης στα σύνορα. Ο κανόνας που θεσπίζεται στη συγκεκριμένη παράγραφο επιτρέπει την ανάθεση της αίτησης ασύλου στο κράτος μέλος του οποίου η αρμοδιότητα απορρέει από την παρουσία του αιτούντος άσυλο.

6. Η διαδικασία προσδιορισμού του υπευθύνου κράτους μέλους ανατίθεται στο κράτος μέλος όπου υποβλήθηκε πρώτα η αίτηση. κατά συνέπεια, αυτό το κράτος μέλος είναι υποχρεωμένο να αναλάβει εκ νέου τον αιτούντα αν αυτός μετέβη σε κάποιο άλλο κράτος μέλος κατά τη διεξαγωγή αυτής της διαδικασίας.

Εν τούτοις, αυτή η υποχρέωση παύει:

- αν ο αιτών εγκατέλειψε τα εδάφη των κρατών μελών για διάρκεια μεγαλύτερη των τριών μηνών. Στην περίπτωση που ο υπήκοος τρίτης χώρας επανέρχεται και υποβάλει αίτηση ασύλου, αυτή αποτελεί νέα αίτηση.

- εάν κάποιο άλλο κράτος μέλος χορηγήσει στον αιτούντα τίτλο διαμονής κατά την έννοια του ορισμού του άρθρου 2. Σε αντίθεση με τη Σύμβαση του Δουβλίνου, δεν προσδιορίζεται εάν ο εν λόγω τίτλος πρέπει να έχει διάρκεια ισχύος ανώτερη των τριών μηνών. Πράγματι, το άρθρο 5 παράγραφος 1 της Σύμβασης (το οποίο αποτελεί το άρθρο 9, παράγραφος 1 του παρόντος κανονισμού) αναθέτει την ευθύνη στο κράτος μέλος που εξέδωσε τίτλο διαμονής, χωρίς περιορισμό όσον αφορά τη διάρκειά του. θεωρήθηκε πιο συνεκτικό να εφαρμοσθεί η ίδια αρχή σε όλες τις περιπτώσεις κατά τις οποίες κάποιο κράτος μέλος εκδίδει τίτλο διαμονής κατά την έννοια του ορισμού αυτού του όρου που αναφέρεται στο άρθρο 2.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ III: Ιεράρχηση των κριτηρίων

Άρθρο 5

(1) Τα κριτήρια εφαρμόζονται με την ιεραρχική σειρά με την οποία έχουν ορισθεί.

(2) Η διάταξη αυτή, που έχει ληφθεί χωρίς μεταβολή από τη Σύμβαση του Δουβλίνου, είναι το χρονικό σημείο αναφοράς για τον καθορισμό του υπεύθυνου κράτους.

Άρθρο 6

Το κριτήριο που αναφέρεται στο συγκεκριμένο άρθρο προστίθεται στα κριτήρια που αναφέρονται στη Σύμβαση του Δουβλίνου. Το άρθρο αποσκοπεί να αποτρέψει το ενδεχόμενο να βρεθεί κάποιος ανήλικος σε κατάσταση μη συνοδευόμενου ανηλίκου στην επικράτεια κράτους μέλους ενώ κάποιο μέλος της οικογενείας του που μπορεί να τον αναλάβει είναι παρόν στην επικράτεια άλλου κράτους μέλους. Αυτή η διάταξη αντιστοιχεί σε μία από τις περιπτώσεις που αναφέρονται στην απόφαση 1/2000 της επιτροπής του άρθρου 18.

Άρθρο 7

Αυτό το κριτήριο περιλαμβανόταν ήδη στη Σύμβαση του Δουβλίνου. Αποβλέπει στην προστασία της ενότητας της οικογένειας των προσφύγων και βασίζεται στην ιδέα ότι τα μέλη της οικογένειας ενός πρόσφυγα μπορούν και αυτά τα ίδια να απειλούνται στη χώρα καταγωγής τους. Το κράτος μέλος που εξασφαλίζει την προστασία του πρόσφυγα είναι το πιο κατάλληλο για να αξιολογήσει το βάσιμο των φόβων δίωξης των μελών της οικογενείας του.

Άρθρο 8

Το κριτήριο που αναφέρεται στο άρθρο 8 αποτελεί συμπλήρωμα της Σύμβασης του Δουβλίνου και αποβλέπει να ρυθμίσει με ένα αυτόνομο και δεσμευτικό κριτήριο ορισμένες από τις περιπτώσεις που αναφέρονται στην απόφαση 1/2000 της επιτροπής του άρθρου 18. Στηρίζεται στην ιδέα ότι η εξέταση των αιτήσεων ασύλου διαφόρων μελών μιας οικογένειας από ένα και μόνο κράτος μέλος αποτελεί μέτρο που μπορεί να επιτρέψει την εμπεριστατωμένη εξέταση των αιτήσεων και τη συνοχή των αποφάσεων που λαμβάνονται σχετικά με αυτές. Εν τούτοις, αυτό το μέτρο μπορεί να εφαρμοσθεί επωφελώς μόνον εφόσον δεν θίγει άλλους σημαντικούς στόχους της κοινοτικής πολιτικής στον τομέα του ασύλου, κυρίως το στόχο της ταχείας εξέτασης των αιτήσεων, ιδιαίτερα των έκδηλα αβάσιμων αιτήσεων.

1. Επίσης προβλέπεται στην παράγραφο 1 ότι η προσέγγιση των αιτούντων άσυλο με το μέλος της οικογένειας που έφθασε πρώτο που αιτείται το ίδιο άσυλο γίνεται μόνον εφόσον η αίτηση αυτού του τελευταίου εκκρεμεί ενώπιον της αρχής που είναι υπεύθυνη για τον προσδιορισμό της ιδιότητας του πρόσφυγα στο πλαίσιο κανονικής διαδικασίας όπως ορίζεται από την οδηγία .../.../ΕΚ [του Συμβουλίου για τις ελάχιστες προδιαγραφές για τις διαδικασίες με τις οποίες τα κράτη μέλη χορηγούν και ανακαλούν το καθεστώς του πρόσφυγα]. Πράγματι, θα ήταν δυσανάλογο και θα οδηγούσε σε αδικαιολόγητες προθεσμίες όσον αφορά την εξέταση των αιτήσεων ασύλου το να διοργανωθεί η προσέγγιση των συγκεκριμένων προσώπων εάν η αίτηση του μέλους της οικογένειας που έφθασε πρώτο αποτελεί αντικείμενο διαδικασίας παραδεκτού ικανής να καταλήξει σε μεταγωγή προς κάποιο άλλο κράτος μέλος ή σε απομάκρυνση προς τρίτο κράτος, συνοπτικής διαδικασίας με ισχυρή πιθανότητα αρνητικού αποτελέσματος ή εάν η αίτηση έχει απορριφθεί σε πρώτο βαθμό.

2. Εν τούτοις, λαμβανομένου υπόψη ότι η διαδικασία παραδεκτού μπορεί να καταλήξει στην αποδοχή της αίτησης στην κανονική διαδικασία, προβλέπεται ότι το κράτος μέλος προς το οποίο απευθύνεται το αίτημα ανάληψης πρέπει, όταν παρουσιάζεται μία τέτοια περίπτωση, να ενημερώνει το κράτος μέλος το οποίο υποβάλει το αίτημα, κατ' αρχάς για το στάδιο της διαδικασίας και στη συνέχεια για την έκβασή της, προκειμένου η προσέγγιση των μελών της οικογένειας να μπορεί να πραγματοποιηθεί, εφ' όσον πληρωθούν οι προϋποθέσεις της παραγράφου 1.

Άρθρο 9

Η ανάθεση της ευθύνης της εξέτασης της αίτησης ασύλου στο κράτος μέλος το οποίο, με συγκεκριμένη πράξη όπως η έκδοση θεώρησης εισόδου ή τίτλου διαμονής, είχε τη μεγαλύτερη συμμετοχή κατά την είσοδο ή τη διαμονή υπηκόου τρίτης χώρας στα εδάφη των κρατών μελών αντικατοπτρίζει την αρχή στην οποία βασίζεται το σύστημα, συγκεκριμένα ότι σε ένα χώρο ελεύθερης κυκλοφορίας κάθε κράτος μέλος είναι υπόλογο έναντι όλων των άλλων για τη δράση του όσον αφορά την είσοδο και τη διαμονή των υπηκόων τρίτων χωρών. Ωστόσο, κατ'εφαρμογή του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 539/2001 (θεωρήσεις) που εισάγει κοινό καθεστώς θεωρήσεων, ορισμένες από τις περιπτώσεις που αναφέρονται στη Σύμβαση του Δουβλίνου δεν μπορούν πλέον να προκύψουν. Η πρόταση λαμβάνει υπόψη αυτή την εξέλιξη καταργώντας τις διατάξεις που εφαρμόζονταν μόνο σε περίπτωση που ένας υπήκοος τρίτης χώρας είναι αναγκασμένος να κατέχει θεωρήσεις πολλών κρατών μελών.

Πρέπει να σημειωθεί ότι οι περιπτώσεις που συνδέονται με την κατοχή πολλών θεωρήσεων μπορούν ακόμη να εμφανιστούν λόγω της ύπαρξης θεωρήσεων χορηγούμενων με σκοπό τη διέλευση με προορισμό τρίτη χώρα, θεωρήσεων περιορισμένης εδαφικής ισχύος και θεωρήσεων για διαμονή μακράς διαρκείας, οι προϋποθέσεις χορήγησης των οποίων δεν καλύπτονται από τον κανονισμό για τις θεωρήσεις.

Για να αποτραπούν ενδεχόμενες διαφορές ερμηνείας, προσδιορίζεται στην παράγραφο 5 ότι η δόλια απόκτηση θεώρησης ή τίτλου διαμονής δεν απαλλάσσει το συγκεκριμένο κράτος μέλος από τις υποχρεώσεις του, εκτός εάν μπορέσει να θεμελιωθεί ότι η απάτη, όπως αντικατάσταση ή παραποίηση, ήταν μεταγενέστερη της έκδοσης του εν λόγω εγγράφου.

Άρθρο 10

Αυτή η διάταξη περιλαμβάνεται στη Σύμβαση του Δουβλίνου και στηρίζεται στην ίδια υποκείμενη αρχή της ευθύνης των κρατών μελών έναντι όλων των υπολοίπων όσον αφορά τη δράση τους στον τομέα του ελέγχου της εισόδου και της διαμονής των υπηκόων τρίτων χωρών.

Η ευθύνη του κράτους μέλους από τα σύνορα του οποίου εισήλθε στην Ευρωπαϊκή Ένωση ο αιτών άσυλο παύει εφ' όσον το συγκεκριμένο πρόσωπο διέμεινε τουλάχιστον έξι μήνες στο κράτος μέλος όπου υποβάλει την αίτησή του. Ο όρος «μπορεί να αποδειχθεί» που αναφερόταν στη Σύμβαση του Δουβλίνου αντικαταστάθηκε από τον όρο «μπορεί να καταδειχθεί» προκειμένου να ορισθεί ότι απαιτήσεις στον τομέα της απόδειξης δεν πρέπει να είναι υπερβολικά αυξημένες.

Άρθρο 11

Οι διατάξεις αυτού του άρθρου προσαρμόζουν τις διατάξεις του άρθρου 7 της Σύμβασης του Δουβλίνου στις πραγματικότητες που απορρέουν, αφ' ενός, από την εφαρμογή της σύμβασης εφαρμογής της Συνθήκης του Σένγκεν και αφ' ετέρου, από τον κανονισμό για τις θεωρήσεις.

1. Η παράγραφος 1 θέτει την αρχή της αρμοδιότητας του κράτους μέλους στο οποίο ο υπήκοος τρίτης χώρας που δεν υπόκειται στην υποχρέωση θεώρησης υποβάλλει την αίτησή του. Πράγματι, όταν ο υπήκοος τρίτης χώρας απαλλάσσεται από την υποχρέωση θεώρησης, δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι το κράτος από το οποίο εισήλθε στον κοινό χώρο αθέτησε τις υποχρεώσεις του έναντι των εταίρων του επιτρέποντας την είσοδο, εφόσον κάθε άλλο κράτος μέλος θα είχε επιτρέψει την είσοδο του οικείου προσώπου υπό τις ίδιες προϋποθέσεις. Επιπλέον, το σημείο εισόδου καθορίζεται συχνά από τους περιορισμούς που σχετίζονται με την ύπαρξη αεροπορικών συνδέσεων. Υπό τις συνθήκες αυτές δεν υπάρχει λόγος να θίγεται το κράτος εισόδου.

2. Εάν η αίτηση ασύλου υποβάλλεται επ' ευκαιρία διέλευσης από ταξιδιώτη του οποίου ο τελικός προορισμός είναι κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το κράτος διέλευσης είναι υπεύθυνο για την εξέταση της αίτησης. Αυτή η ευθύνη δεν αποκλείει την ενδεχόμενη εφαρμογή από το συγκεκριμένο κράτος μέλος της έννοιας της τρίτης ασφαλούς χώρας.

Άρθρο 12

Το κριτήριο που προβλέπεται στο συγκεκριμένο άρθρο αποτελεί συμπλήρωμα στη Σύμβαση του Δουβλίνου. Αποσκοπεί να αναθέσει την ευθύνη της εξέτασης της αίτησης ασύλου στο κράτος μέλος που ανέχθηκε εν γνώσει του για περίοδο ανώτερη των δύο μηνών την παράνομη παρουσία υπηκόου τρίτης χώρας στην επικράτειά του. Πρόκειται για καταστάσεις στις οποίες η παράνομη παρουσία του συγκεκριμένου προσώπου είναι γνωστή στις αρχές του κράτους μέλους και αυτό το κράτος μέλος δεν έλαβε κανένα μέτρο με σκοπό την απομάκρυνσή του. Πράγματι, το κράτος που ανέχθηκε μία τέτοια κατάσταση έχει, με την αδράνειά του ευνοήσει τα σχέδια υπηκόου τρίτης χώρας, ο οποίος βρήκε στην επικράτειά του την ευκαιρία να μεταβεί παράνομα σε άλλο κράτος μέλος προκειμένου να δηλώσει εκεί την πρόθεσή του να επιδιώξει την αναγνώριση της ιδιότητας του πρόσφυγα, ενώ η απειλή απομάκρυνσης θα είχε υποχρεώσει το συγκεκριμένο πρόσωπο, εάν έκρινε ότι η επιστροφή στη χώρα καταγωγής του θα το εξέθετε σε δίωξη, να υποβάλει αίτηση ασύλου, της οποίας η ύπαρξη θα είχε επιτρέψει να τεθεί σε λειτουργία η διαδικασία προσδιορισμού του κράτους μέλους που είναι υπεύθυνο δυνάμει του παρόντος κανονισμού.

Άρθρο 13

Το κριτήριο που προβλέπεται στο συγκεκριμένο άρθρο αποτελεί συμπλήρωμα της Σύμβασης του Δουβλίνου. Επεκτείνει το πεδίο εφαρμογής της αρχής που ορίζεται στο δεύτερο εδάφιο του άρθρου 10 και στηρίζεται στην ιδέα ότι το κράτος μέλος το οποίο, για διάστημα τουλάχιστον έξι μηνών, δεν διαπίστωσε την παράνομη παρουσία υπηκόου τρίτης χώρας παρέλειψε, κατά κάποιο τρόπο, τις υποχρεώσεις του όσον αφορά την εφαρμογή των στόχων ελέγχου της παράνομης μετανάστευσης που είναι κοινοί στα κράτη μέλη και οφείλει να αναλάβει τις συνέπειες έναντι των εταίρων του.

Άρθρο 14

Το κριτήριο που ορίζεται από το συγκεκριμένο άρθρο λαμβάνεται χωρίς αλλαγή από τη Σύμβαση του Δουβλίνου. Στοχεύει να εξασφαλίσει τη στεγανότητα του συστήματος ορίζοντας ότι το κράτος μέλος στο οποίο υποβλήθηκε πρώτα η αίτηση ασύλου είναι υπεύθυνο «εξ ορισμού» όταν η αρμοδιότητα δεν μπορεί να θεμελιωθεί στη βάση κανενός εκ των κριτηρίων που αναφέρονται προηγουμένως.

Άρθρο 15

Το άρθρο 15 προστίθεται στη Σύμβαση του Δουβλίνου και στοχεύει να ορίσει έναν κανόνα σαφή και δεσμευτικό για τη διατήρηση της ενότητας της οικογενειακής ομάδας όταν η αυστηρή εφαρμογή των κριτηρίων έχει ως αποτέλεσμα τον προσδιορισμό διαφορετικών κρατών μελών ως υπευθύνων για την εξέταση της αίτησης ασύλου διαφόρων μελών της οικογένειας. Τα κριτήρια που επιλέγονται -ανάθεση της αρμοδιότητας στο κράτος μέλος που είναι υπεύθυνο για την εξέταση των αιτήσεων του μεγαλύτερου αριθμού των μελών της οικογένειας, ή ελλείψει αυτού, στο κράτος μέλος που είναι υπεύθυνο για την εξέταση της αίτησης του πλέον ηλικιωμένου μέλους της οικογενειακής ομάδας- είναι απλά στην εφαρμογή τους και ουδέτερα ως προς τα αποτελέσματά τους για τα κράτη μέλη. Παρέχουν τη δυνατότητα να δοθεί υποχρεωτική ισχύς σε ορισμένες από τις περιπτώσεις που προβλέπονται στην απόφαση 1/2000 της επιτροπής του άρθρου 18 υπό τη μορφή «κατευθυντηρίων γραμμών» που υπόκεινται σε αξιολόγηση για κάθε περίπτωση χωριστά.

Κεφαλαιο IV : Ανθρωπιστική ρήτρα

Άρθρο 16

1. Η παράγραφος 1 του άρθρου 16 επαναλαμβάνει χωρίς τροποποίηση στο άρθρο 9 της Σύμβασης του Δουβλίνου. Αυτή η διάταξη, η επονομαζόμενη «ανθρωπιστική ρήτρα», χρησιμοποιήθηκε κυρίως για να αποτρέψει ή να επανορθώσει το διασκορπισμό των μελών μιας οικογένειας που μπορεί ενίοτε να προκληθεί από την αυστηρή εφαρμογή των κριτηρίων αρμοδιότητας. Παρά το γεγονός ότι ο παρών κανονισμός προβλέπει πολλές δεσμευτικές διατάξεις που αποβλέπουν στη διοργάνωση της προσέγγισης ή της διατήρησης της ενότητας των αιτούντων άσυλο που ανήκουν στην ίδια οικογενειακή ομάδα, οι καταστάσεις που μπορούν να εμφανισθούν είναι τόσο διαφορετικές που δεν μπορούν όλες να ρυθμιστούν από ειδικές διατάξεις, κατά τρόπο ώστε παραμένει απαραίτητη προς το συμφέρον των κρατών μελών και των αιτούντων άσυλο μία ανθρωπιστική και προαιρετική ρήτρα. Η δεύτερη φράση στηρίζεται στις συστάσεις για τις οποίες συμφώνησαν τα κράτη μέλη στην απόφαση 1/2000 της επιτροπής του άρθρου 18 και αποβλέπει να προσδιορίσει τις αρχές από τις οποίες πρέπει να εμπνέονται για να προβούν, κατά παρέκκλιση των κριτηρίων αρμοδιότητας στην προσέγγιση ενός αιτούντος άσυλο με μέλος της οικογενείας του που είναι παρόν στην επικράτεια κάποιου εκ των κρατών μελών.

2. Πιο ακριβείς κανόνες σχετικά με τις προϋποθέσεις και τις διαδικασίες εφαρμογής της ανθρωπιστικής ρήτρας που αναφέρεται στην παράγραφο 1, κυρίως ένας μηχανισμός που θα επιτρέπει τη διευθέτηση ενδεχόμενων διαφορών αξιολόγησης μεταξύ κρατών μελών για την ανάγκη της προσέγγισης ή για τον τόπο όπου πρέπει να πραγματοποιηθεί αυτή η προσέγγιση, θα μπορέσουν, ενδεχομένως, να θεσπισθούν μεταγενέστερα υπό το φως της εμπειρίας που θα αποκτηθεί σύμφωνα με τη διαδικασία της «επιτροπολογίας» που προβλέπεται στο άρθρο 29.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ V: Ανάληψη και εν νέου ανάληψη

Άρθρο 17

Αυτό το άρθρο αναφέρει τις υποχρεώσεις του κράτους μέλους που είναι υπεύθυνο και τις συνθήκες υπό τις οποίες παύουν αυτές οι υποχρεώσεις. Έχει παραληφθεί από τη Σύμβαση του Δουβλίνου με ορισμένες τροποποιήσεις διατύπωσης.

1. Τα σημεία α), β) και δ) σχετικά, αντίστοιχα, με την υποχρέωση ανάληψης του αιτούντος άσυλο, την υποχρέωση περάτωσης της εξέτασης της αίτησής του και την υποχρέωση εκ νέου ανάληψης του αιτούντος ο οποίος υποβάλλει αίτηση σε κάποιο άλλο κράτος μέλος αφού απέσυρε την αίτησή του στο υπεύθυνο κράτος μέλος επαναλαμβάνονται χωρίς τροποποιήσεις.

Στα σημεία γ) και ε) η λέξη «παράνομα» αντικαθίσταται από την έκφραση «χωρίς να έχει λάβει την άδεια». Αυτή η τροποποίηση δικαιολογείται από το γεγονός ότι ο αιτών άσυλο που είναι απαλλαγμένος από την υποχρέωση θεώρησης ή ο κάτοχος ισχύουσας θεώρησης, ο οποίος διατήρησε το διαβατήριό του, δεν είναι τυπικά σε παράνομη κατάσταση στο μη υπεύθυνο κράτος μέλος στο οποίο εισήλθε, γεγονός που καθιστά ανεφάρμοστη σε ορισμένες περιπτώσεις τη διάταξη όπως αυτή διατυπώνεται στη Σύμβαση του Δουβλίνου.

2. Για τους ίδιους λόγους με αυτούς του άρθρου 4, παράγραφος 6, φάνηκε πιο συνεκτικό να μην υπάρξουν περιορισμοί όσον αφορά τη διάρκεια του τίτλου διαμονής.

3. Ισχύει επίσης η αρχή σύμφωνα με την οποία το κράτος μέλος στην επικράτεια του οποίου ο υπήκοος τρίτης χώρας παρέμεινε για περίοδο μεγαλύτερη των έξι μηνών οφείλει να αναλάβει τις συνέπειες.

4. Καταργώντας τις λέξεις «σημεία α) έως δ)», η ρήτρα απαλλαγής που προβλέπεται στην παράγραφο αυτή επεκτείνεται στο σημείο ε) της παραγράφου 1, κατά τρόπο ώστε η υποχρέωση εκ νέου ανάληψης που βαρύνει το υπεύθυνο κράτος μέλος, όταν υπήκοος τρίτης χώρας, του οποίου απέρριψε την αίτηση, διατυπώνει αίτηση ασύλου σε ένα άλλο κράτος μέλος, παύει εφ' όσον το εν λόγω πρόσωπο είχε εν τω μεταξύ εγκαταλείψει τα εδάφη των κρατών μελών για περίοδο ανώτερη των τριών μηνών. Η αίτηση που υποβάλλεται μετά από αυτή την απουσία πρέπει να θεωρείται ως νέα αίτηση η οποία επιβάλλει εκ νέου την υποχρέωση προσδιορισμού του υπευθύνου κράτους μέλους.

5. Η παράγραφος 5 προβλέπει την άμεση απαλλαγή από τις υποχρεώσεις εκ νέου ανάληψης που αναφέρονται στα σημεία δ) και ε) της παραγράφου 1 όταν το υπεύθυνο κράτος μέλος προέβη στην πραγματική απομάκρυνση υπηκόου τρίτης χώρας, ο οποίος έπαυσε να είναι αιτών άσυλο μετά από την απόσυρση ή την απόρριψη της αίτησής του, όταν αυτή η απομάκρυνση πραγματοποιήθηκε με εξαναγκαστικά μέτρα ή το συγκεκριμένο πρόσωπο συναίνεσε το ίδιο στην εντολή που του κοινοποιήθηκε να εγκαταλείψει την επικράτεια. Εξ αυτών προκύπτει, όπως και στην προηγούμενη παράγραφο, ότι κάθε αίτηση ασύλου που υποβάλλεται από το ίδιο πρόσωπο μετά από πραγματική απομάκρυνση αποτελεί νέα αίτηση που επιβάλλει την υποχρέωση προσδιορισμού του υπευθύνου κράτους μέλους.

Άρθρο 18

Οι διατάξεις που αποτελούν το άρθρο 11 της Σύμβασης του Δουβλίνου κατανεμήθηκαν σε τρία χωριστά άρθρα προκειμένου να αντικατοπτρισθεί καλύτερα η σειρά των γεγονότων και να διακριθούν οι πράξεις που ανατίθενται στο κράτος μέλος που υποβλήθηκε η αίτηση από τις πράξεις που ανατίθενται στο κράτος μέλος προς το οποίο απευθύνεται το αίτημα ανάληψης.

1. Στην παράγραφο 1, η προθεσμία που ορίζεται για την υποβολή αιτήματος ανάληψης στο εικαζόμενο ως υπεύθυνο κράτος μέλος μειώνεται από έξι μήνες σε εξήντα πέντε εργάσιμες ημέρες (δεκατρείς εβδομάδες, δηλαδή, κατά προσέγγιση, τρεις μήνες). Αυτή η προθεσμία ευθυγραμμίζεται με αυτήν της οδηγίας .../.../ΕΚ [του Συμβουλίου για τις ελάχιστες προδιαγραφές για τις διαδικασίες με τις οποίες τα κράτη μέλη χορηγούν και ανακαλούν το καθεστώς του πρόσφυγα] που προβλέπεται για τις διαδικασίες που αφορούν το παραδεκτό και ανταποκρίνεται στην επιθυμία των κρατών μελών να διεξαχθεί καλώς ο προσδιορισμός του υπευθύνου κράτους εντός ευλόγων προθεσμιών, οι οποίες να είναι συμβιβάσιμες με το γενικό στόχο της ταχείας εξέτασης των αιτήσεων ασύλου.

2. Στην παράγραφο 2 ο όρος «να διαπιστώσει» αντικαθίσταται με τον όρο «να επαληθεύσει» προκειμένου να τονισθεί καλύτερα, σύμφωνα με τις αρχές που συμφωνήθηκαν από τα κράτη μέλη στην απόφαση 1/97 της επιτροπής του άρθρου 18, ότι το κράτος προς το οποίο απευθύνεται το αίτημα δεν μπορεί να περιορισθεί στην αξιολόγηση των πληροφοριών που του υποβάλλονται από το κράτος που υποβάλλει το αίτημα στην αίτηση ανάληψης, αλλά πρέπει να προβεί σε ενεργητικές έρευνες.

Ένα νέο εδάφιο προβλέπει τη δυνατότητα να θεσπισθούν σύμφωνα με τη διαδικασία «επιτροπολογίας» που αναφέρεται στο άρθρο 29 κανόνες σχετικά με την σύνταξη και τις λεπτομέρειες διαβίβασης των αιτημάτων ανάληψης, για παράδειγμα τυποποιημένο έντυπο που περιλαμβάνει τις αναγκαίες στήλες για την επεξεργασία των αιτημάτων, ή μεταγενέστερα κανόνες για τη χρήση του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου.

3. Η παράγραφος 3 εισάγει στο σύστημα τη διαδικασία επείγοντος για την οποία συμφώνησαν τα κράτη μέλη στην απόφαση 1/97 της επιτροπής του άρθρου 18 προκειμένου να ρυθμίζουν εντός των καλύτερων δυνατών προθεσμιών τις καταστάσεις κατά τις οποίες η αίτηση ασύλου υποβάλλεται επ' ευκαιρία άρνησης εισόδου ή παραμονής, σύλληψης για παράνομη παραμονή ή επίδοσης ή εκτέλεσης μέτρου απομάκρυνσης και κατά τις οποίες ο αιτών άσυλο κρατείται.

4. Η παράγραφος 4 επαναλαμβάνει ανάλογη διάταξη που αναφέρεται στην οδηγία .../.../ΕΚ [του Συμβουλίου για τις ελάχιστες προδιαγραφές για τις διαδικασίες με τις οποίες τα κράτη μέλη χορηγούν και ανακαλούν το καθεστώς του πρόσφυγα] και εισάγει στο σύστημα την υποχρέωση ενημέρωσης του αιτούντος άσυλο για το γεγονός ότι απευθύνθηκε αίτημα ανάληψης σε άλλο κράτος μέλος και για τις ισχύουσες προθεσμίες.

Άρθρο 19

1. Η παράγραφος 1 περιλαμβάνει πολλές τροποποιήσεις σε σχέση με την ανάλογη διάταξη της Σύμβασης του Δουβλίνου:

* Πρώτον, και σε συνοχή με τη διατύπωση της παραγράφου 2 του προηγούμενου άρθρου, προσδιορίζεται ότι το κράτος μέλος προς το οποίο απευθύνεται το αίτημα ανάληψης δεν μπορεί να περιορισθεί στην εξέταση των αποδεικτικών στοιχείων που περιλαμβάνονται στο αίτημα αλλά πρέπει ενεργά να ερευνήσει στα δικά του δελτία και αρχεία το κατά πόσον υπάρχει δική του ευθύνη. Αυτή η προσέγγιση αντανακλά τη συμφωνία στην οποία κατέληξαν τα κράτη μέλη στην απόφαση 1/97 της επιτροπής του άρθρου 18.

* Δεύτερον, η προθεσμία απάντησης σε αίτημα ανάληψης μειώνεται σε ένα μήνα, όπως έκριναν τα κράτη μέλη στην απόφαση 1/97 της επιτροπής του άρθρου 18.

* Τρίτον, παρέχονται οι διευκρινίσεις όσον αφορά τα απαιτούμενο επίπεδο απόδειξης: εάν ένα ή περισσότερα αποδεικτικά στοιχεία δεν είναι διαθέσιμα το κράτος μέλος προς το οποίο απευθύνεται το αίτημα θα πρέπει να αναγνωρίζει την ευθύνη του εφ' όσον υπάρχει ένα σύνολο ενδείξεων που επιτρέπουν τη θεμελίωσή της με εύλογο βαθμό αληθοφάνειας. Η επιτροπή του άρθρου 18 είχε τονίσει στην απόφασή της 1/97, ότι: «ο καθορισμός της αρμοδιότητας θα πρέπει να απαιτεί τα λιγότερα δυνατά αποδεικτικά στοιχεία. Πράγματι, εάν οι απαιτήσεις για την απόδειξη είναι υπερβολικές, η διαδικασία καθορισμού της αρμοδιότητας θα διαρκούσε τελικά περισσότερο από την ίδια την εξέταση της αίτησης ασύλου. Στην περίπτωση αυτή, η σύμβαση θα απέκλινε τελείως από το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα και θα αντέβαινε μάλιστα σε έναν από τους στόχους της επειδή οι καθυστερήσεις θα δημιουργούσαν μία νέα κατηγορία "περιπλανώμενων προσφύγων", εκείνη των αιτούντων άσυλο των οποίων η αίτηση δεν μπορεί να εξετασθεί όσο διαρκεί η διαδικασία που προβλέπει η σύμβαση. Στα πλαίσια ενός υπερβολικά άκαμπτου συστήματος αποδείξεως, τα κράτη μέλη δεν θα αποδέχονταν την αρμοδιότητά τους και η σύμβαση θα εφαρμοζόταν σπανίως. Εξάλλου, τα κράτη μέλη που διαθέτουν εθνικά μητρώα πληρέστερα από αυτά των εταίρων τους θα ευρίσκονταν σε μειονεκτική θέση, επειδή η αρμοδιότητά τους θα μπορούσε να θεμελιωθεί ευκολότερα. Τα κράτη μέλη θα πρέπει να δέχονται να αναλαμβάνουν την ευθύνη εξέτασης αίτησης ασύλου ακόμα και στη βάση απόδειξης μέσω τεκμηρίων εφ' όσον προκύψει από τη γενική εξέταση της κατάστασης του αιτούντος άσυλο ότι, κατά πάσα πιθανότητα, θεμελιώνεται η αρμοδιότητα του εν λόγω κράτους μέλους». Η ευελιξία στο θέμα της διεξαγωγής των αποδείξεων πρέπει, εν τούτοις, να παραμένει λογική και να μην συνεπάγεται τη θεμελίωση της αρμοδιότητας στη βάση απλής εικασίας.

* Οι κανόνες σχετικά με τα αποδεικτικά στοιχεία και τεκμήρια και την ερμηνεία τους θεσπίζονται σύμφωνα με τη διαδικασία της «επιτροπολογίας» που αναφέρεται στο άρθρο 29.

2. Η παράγραφος 2 ορίζει ποιες είναι οι υποχρεώσεις του κράτους μέλους προς το οποίο απευθύνεται αίτημα ανάληψης όταν το κράτος που υποβάλλει το αίτημα επικαλείται τη διαδικασία επείγοντος που προβλέπεται στην παράγραφο 3 του προηγουμένου άρθρου.

3. Η παράγραφος 3 ορίζει την κύρωση που συνδέεται με απουσία απάντησης εντός της προθεσμίας του ενός μηνός που προβλέπεται στην παράγραφο 1: αυτή ισοδυναμεί με σιωπηρή αποδοχή της αρμοδιότητας.

Άρθρο 20

1. Αυτή η διάταξη αποτελεί συμπλήρωμα της Σύμβασης του Δουβλίνου, η οποία επαναλαμβάνει τις αρχές που συμφωνήθηκαν από τα κράτη μέλη στην απόφαση 1/97 της επιτροπής του άρθρου 18 προβαίνοντας ταυτόχρονα σε διευκρίνιση όσον αφορά την προθεσμία που τάσσεται στο κράτος μέλος για να κοινοποιήσει στον αιτούντα άσυλο, όταν το κράτος μέλος προς το οποίο απευθύνεται το αίτημα δέχεται την αρμοδιότητά του, ότι η αίτησή του κρίνεται ως απαράδεκτη στο κράτος μέλος όπου υποβλήθηκε και ότι πρέπει να μεταβεί στο αρμόδιο κράτος μέλος. Αυτή η κοινοποίηση γίνεται: α) εντός προθεσμίας δεκαπέντε εργάσιμων ημερών, προθεσμία επαρκής για την έκδοση της απόφασης και συμβιβάσιμη με την επιθυμία να μην παραταθεί υπερβολικά η διάρκεια των διαδικασιών, β) υπό τη μορφή μίας ταυτόχρονης απόφασης για το απαράδεκτο της αίτησης και για την υποχρέωση εγκατάλειψης της επικράτειας του κράτους μέλους για να μεταβεί στο υπεύθυνο κράτος. Πράγματι, δεδομένου ότι οι δύο όψεις της απόφασης συνδέονται στενά, η ενιαία απόφαση φαίνεται ότι αποτελεί ορθολογικό μέσο για να εξασφαλισθεί ότι θα αποτελέσουν το αντικείμενο ενιαίας διαφοράς.

2. Η παράγραφος 2 προσδιορίζει το περιεχόμενο της απόφασης που αναφέρεται στην παράγραφο 1 και προβλέπει ότι η απόφαση αυτή υπόκειται σε προσφυγή. Δεδομένου ότι η μεταγωγή προς άλλο κράτος μέλος δεν μπορεί από το χαρακτήρα της να προξενήσει στο συγκεκριμένο πρόσωπο σοβαρή και δύσκολα επανορθώσιμη ζημία, δεν είναι απαραίτητο η εκτέλεση της μεταγωγής να ανασταλεί εν αναμονή του αποτελέσματος της διαδικασίας αμφισβήτησης.

3. Η παράγραφος 3 ορίζει τους κανόνες που εφαρμόζονται στη μεταγωγή του αιτούντος άσυλο προς το υπεύθυνο κράτος μέλος. Πραγματοποιείται μόλις αυτό καταστεί πρακτικά δυνατό, μετά από διαβούλευση μεταξύ των ενδιαφερομένων κρατών μελών, και εντός μέγιστης προθεσμίας έξι μηνών. Η παράταση από έναν σε έξι μήνες της προθεσμίας που ορίζεται για τη μεταγωγή αποσκοπεί να λάβει υπόψη τις πρακτικές δυσκολίες που έχουν αντιμετωπίσει τα κράτη μέλη σχετικά με το θέμα αυτό κατά την εφαρμογή της Σύμβασης του Δουβλίνου.

Εάν είναι απαραίτητο, ο αιτών άσυλο εφοδιάζεται με άδεια ελεύθερης διακίνησης που συντάσσεται προς το σκοπό αυτό και είναι σύμφωνη με το μοντέλο που υιοθετείται σύμφωνα με τη διαδικασία που αναφέρεται στο άρθρο 29.

Το υπεύθυνο κράτος μέλος πρέπει να ενημερώσει το κράτος το οποίο υποβάλλει το αίτημα, ανάλογα με την περίπτωση, για την άφιξη του αιτούντος άσυλο ή για το γεγονός ότι αυτός δεν εμφανίστηκε εντός των προβλεπόμενων προθεσμιών.

4. Εάν η μεταγωγή δεν έχει πραγματοποιηθεί εντός της προθεσμίας των έξι μηνών που προβλέπεται στην παράγραφο 3, η αποδοχή της αρμοδιότητάς του από το κράτος μέλος προς το οποίο απευθύνεται το αίτημα καθίσταται ανίσχυρη και η ευθύνη εξέτασης της αίτησης ανήκει στο κράτος μέλος στο οποίο υπεβλήθη η αίτηση. Αυτή η διάταξη, νέα σε σχέση με τη διάταξη του Δουβλίνου, η οποία δεν προέβλεπε μία τέτοια συνέπεια σε περίπτωση αποτυχίας της μεταγωγής, στηρίζεται στους προβληματισμούς του δεύτερου εδαφίου του άρθρου 10 και του κριτηρίου αρμοδιότητας του άρθρου 13, συγκεκριμένα ότι το κράτος μέλος που παρέλειψε τις υποχρεώσεις του κατά την εφαρμογή των στόχων ελέγχου της παράνομης μετανάστευσης οι οποίοι είναι κοινοί για τα κράτη μέλη πρέπει να αναλάβει τις συνέπειες αυτές έναντι των εταίρων του. Από την άλλη πλευρά, αποσκοπεί να αποτρέψει τη δημιουργία «περιπλανώμενων αιτούντων άσυλο», των οποίων η αίτηση δεν εξετάζεται σε κανένα κράτος μέλος.

5. Εάν είναι απαραίτητο, κανόνες σχετικοί με την λειτουργία των μεταγωγών θεσπίζονται σύμφωνα με τη διαδικασία που προβλέπεται στο άρθρο 29.

Άρθρο 21

Αυτό το άρθρο περιλαμβάνει διατάξεις που αφορούν την εκ νέου ανάληψη από το υπεύθυνο κράτος μέλος του αιτούντος άσυλο, ο οποίος μετέβη σε άλλο κράτος μέλος.

1. Στα σημεία α) και β) της παραγράφου 1 οι τροποποιήσεις που επήλθαν στη διατύπωση των αντίστοιχων διατάξεων της Σύμβασης του Δουβλίνου είναι του ίδιου χαρακτήρα με τις τροποποιήσεις που επήλθαν στην παράγραφο 2 του άρθρου 18 και στην παράγραφο 1 του άρθρου 19 και αποσκοπούν να καθορίσουν με σαφήνεια ότι το κράτος προς το οποίο απευθύνεται το αίτημα ανάληψης είναι υποχρεωμένο να προβεί ενεργητικά σε εξακριβώσεις στα δελτία και αρχεία του.

Το σημείο γ) εισάγει στο σύστημα τη δυνατότητα του κράτους προς το οποίο απευθύνεται το αίτημα να χορηγήσει προσωρινή απάντηση όταν οι εξακριβώσεις στις οποίες προβαίνει ενδέχεται να υπερβαίνουν την επιτακτική προθεσμία των οκτώ ημερών. Αυτή η ευχέρεια, η οποία παρέχει στο κράτος προς το οποίο απευθύνεται το αίτημα τη δυνατότητα να διαθέτει, σε εξαιρετικές περιπτώσεις, δύο συμπληρωματικές εβδομάδες, αποτέλεσε το αντικείμενο συμφωνίας μεταξύ των κρατών μελών στην απόφαση 1/97 της επιτροπής του άρθρου 18.

Το σημείο δ) καθορίζει τη συνέπεια που έχει η απουσία απάντησης εντός των προθεσμιών που καθορίζονται στα σημεία β) και γ), που είναι συγκεκριμένα η σιωπηρή αποδοχή της εκ νέου ανάληψης.

Το σημείο ε) επαναλαμβάνει, όσον αφορά την εκ νέου ανάληψη, τους κανόνες που αφορούν την μεταγωγή που περιλαμβάνεται στην παράγραφο 3 του άρθρου 20, συγκεκριμένα: προθεσμία έξι μηνών, διαβούλευση μεταξύ των ενδιαφερομένων κρατών μελών, ενδεχόμενη έκδοση άδειας ελεύθερης διακίνησης, ενημέρωση για την άφιξη ή την απουσία του μεταγομένου αιτούντος άσυλο.

Το σημείο στ) καθιστά εφαρμόσιμες στις αποφάσεις που αφορούν την εκ νέου ανάληψη από το υπεύθυνο κράτος μέλος τις ίδιες τυπικές προδιαγραφές με εκείνες που εφαρμόζονται για τις αποφάσεις που αφορούν το απαράδεκτο και τη μεταγωγή προς το υπεύθυνο κράτος μέλος.

2. Η παράγραφος 2 ορίζει τη συνέπεια της αδυναμίας του κράτους που υποβάλει το αίτημα να πραγματοποιήσει τη μεταγωγή προς το υπεύθυνο κράτος: η συναίνεση που εκφράζεται για την εκ νέου ανάληψη καθίσταται άκυρη και το κράτος μέλος που υποβάλει το αίτημα οφείλει να αναλάβει την ευθύνη του αιτούντος άσυλο.

3. Όπως και για τα αιτήματα ανάληψης, είναι αναγκαίο να καθοριστούν κανόνες για τη σύνταξη και τις λεπτομέρειες διαβίβασης των αιτημάτων εκ νέου ανάληψης. Μολονότι μπορεί να αναμένεται ότι τα αποδεικτικά στοιχεία που μπορούν να θεμελιώσουν την εκ νέου ανάληψη θα παρέχονται, κατά γενικό κανόνα, από το Eurodac, ωστόσο είναι αναγκαίο να καθοριστούν κανόνες για την εκτίμηση των λοιπών αποδεικτικών στοιχείων, ιδίως όσον αφορά της ρήτρες μεταβίβασης της ευθύνης και τις ρήτρες παύσης της ευθύνης που αναφέρονται στο άρθρο 17 παράγραφοι 2 έως 5.

4. Κανόνες σχετικοί με την λειτουργία των μεταγωγών μπορούν να θεσπισθούν σύμφωνα με τη διαδικασία που αναφέρεται στο άρθρο 29.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ VΙ: Διοικητική συνεργασία

Άρθρο 22

Ανταλλαγές πληροφοριών μεταξύ κρατών μελών είναι απαραίτητες για την εφαρμογή του παρόντος κανονισμού, ιδιαίτερα όταν οι ενδείξεις που διαθέτει κάποιο κράτος μέλος όσον αφορά την ενδεχόμενη αρμοδιότητα άλλου κράτους μέλους είναι αποσπασματικές και είναι απαραίτητο να τις συμπληρώσει ή να τις επιβεβαιώσει. Οι διατάξεις της οδηγίας 95/46/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 24ης Οκτωβρίου 1995 σχετικά με την προστασία των φυσικών προσώπων έναντι της επεξεργασίας δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα και την ελεύθερη κυκλοφορία αυτών των δεδομένων εφαρμόζονται αυτοδικαίως στην επεξεργασία των δεδομένων που πραγματοποιείται κατ' εφαρμογή του παρόντος κανονισμού και, ειδικότερα, στις ανταλλαγές πληροφοριών που αναφέρονται στο συγκεκριμένο άρθρο. Είναι απαραίτητη η αποσαφήνιση της εφαρμογής τους, ενώ είναι ευνόητο ότι επαφίεται στις εθνικές αρχές ελέγχου που λειτουργούν στα κράτη μέλη να ασκούν τα καθήκοντά τους ελέγχου.

1. Η παράγραφος 1 προσδιορίζει τους σκοπούς για τους οποίους μπορούν να ανταλλαγούν πληροφορίες, που είναι συγκεκριμένα:

α) ο προσδιορισμός του κράτους μέλους που είναι υπεύθυνο για την εξέταση της αίτησης ασύλου.

β) η εξέταση της αίτησης ασύλου.

γ) η εφαρμογή όλων των υποχρεώσεων που απορρέουν από τον παρόντα κανονισμό, για παράδειγμα: η εκ νέου ανάληψη αιτούντος άσυλο ο οποίος μετέβη σε άλλο κράτος μέλος χωρίς να έχει λάβει την άδεια.

2. Η παράγραφος 2 καθορίζει το χαρακτήρα των πληροφοριών που μπορούν να ανταλλαγούν:

α) στοιχεία ταυτότητας του αιτούντος και, ενδεχομένως, των μελών της οικογενείας του.

β) πληροφορίες που αφορούν τα έγγραφα ταυτότητας και/ή ταξιδίου του αιτούντος.

γ) όλα τα άλλα στοιχεία που επιτρέπουν να διαπιστωθεί ή να επιβεβαιωθεί η ταυτότητα του αιτούντος, συμπεριλαμβανομένων των δακτυλικών αποτυπωμάτων προκειμένου, κυρίως, να πραγματοποιηθούν οι έλεγχοι που προβλέπονται στο άρθρο 4, παράγραφος 6, του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 2725/2000 του Συμβουλίου, της 11ης Δεκεμβρίου 2000, σχετικά με τη θέσπιση του «Eurodac» για την αντιπαραβολή δακτυλικών αποτυπωμάτων για την αποτελεσματική εφαρμογή της Σύμβασης του Δουβλίνου. Η επεξεργασία των δακτυλικών αποτυπωμάτων πρέπει να γίνεται σύμφωνα με τις διατάξεις του εν λόγω κανονισμού.

δ) πληροφορίες σχετικά με τον τόπο διαμονής του αιτούντος άσυλο ή, ενδεχομένως, μέλους της οικογενείας του που είναι παρόν στην επικράτεια κράτους μέλους, καθώς και με το οδοιπορικό του αιτούντος άσυλο, προκειμένου να μπορέσουν να εφαρμοσθούν τα κριτήρια αρμοδιότητας που στηρίζονται στις συγκεκριμένες πληροφορίες.

ε) τίτλοι διαμονής ή θεωρήσεις που έχουν εκδοθεί από ένα κράτος μέλος επειδή αυτοί μπορεί να είναι καθοριστικοί για την ανάθεση της αρμοδιότητας.

στ) τόπος υποβολής της αίτησης.

ζ) ημερομηνία υποβολής προηγούμενης ή τωρινής αίτησης ασύλου, στάδιο της διαδικασίας και, ενδεχομένως, περιεχόμενο της ληφθείσας απόφασης και όλες οι απαραίτητες πληροφορίες που αποσκοπούν στον προσδιορισμό του υπευθύνου κράτους μέλους ή στην εκ νέου ανάληψη ή ακόμα στην εξέταση της αίτησης ασύλου.

3. Υπάρχει το ενδεχόμενο αίτηση ασύλου να εξετάζεται διαδοχικά από πολλά κράτη μέλη είτε λόγω της εφαρμογής της ρήτρας κυριαρχίας που προβλέπεται στο άρθρο 3 παράγραφος 3, είτε ως συνέπεια της παρέλευσης προθεσμιών που μπορεί να θέσει τέλος στην αρμοδιότητα του υπευθύνου κράτους ή να αναθέσει την αρμοδιότητα στο κράτος μέλος στο έδαφος του οποίου ευρίσκεται ο αιτών άσυλο. Αυτή η κατάσταση μπορεί εξίσου να παρατηρηθεί στην περίπτωση που ο υπήκοος τρίτης χώρας εγκατέλειψε τα εδάφη των κρατών μελών για περίοδο μεγαλύτερη των τριών μηνών και υπέβαλε εκ νέου αίτηση ασύλου για την οποία είναι υπεύθυνο άλλο κράτος μέλος από εκείνο που είχε εξετάσει την προηγούμενη αίτηση. Σε τέτοιες περιπτώσεις, είναι χρήσιμο για το κράτος μέλος που εξετάζει νέα αίτηση που προέρχεται από το ίδιο πρόσωπο να μπορεί να ενημερωθεί για το περιεχόμενο της προηγούμενης αίτησης και, ενδεχομένως, για τους λόγους της απόφασης που ελήφθη προηγουμένως. Εν τούτοις, λαμβάνοντας υπόψη τον ενίοτε ευαίσθητο χαρακτήρα των πληροφοριών που αφορούν το περιεχόμενο αίτησης ασύλου, επαφίεται στο κράτος μέλος να αξιολογήσει το κατά πόσον μπορεί να δώσει συνέχεια σε αίτηση πληροφοριών, χωρίς να θέσει σε κίνδυνο ουσιώδη συμφέροντα ούτε να θίξει την προστασία των δικαιωμάτων και ελευθεριών του οικείου προσώπου ή άλλων προσώπων, και να εξασφαλίσει ότι συναινεί ο αιτών άσυλο.

4. Αυτή η διάταξη και η επόμενη αποτελούν συμπλήρωμα της Σύμβασης του Δουβλίνου. Η διατύπωση της παραγράφου 1 είναι επιτακτική και αναθέτει στα κράτη μέλη υποχρέωση απάντησης σε οποιοδήποτε αίτημα παροχής πληροφοριών, γεγονός που μπορεί ενδεχομένως να αντιπροσωπεύει μεγάλο φόρτο εργασίας για τις αρμόδιες διοικήσεις και να τις εξαναγκάζει να ασχολούνται με το θέμα αυτό εις βάρος της εξέτασης αιτημάτων αναλήψεως ή εκ νέου αναλήψεως. Φάνηκε απαραίτητο να τεθούν όρια στη δυνατότητα των κρατών μελών να απευθύνουν αιτήσεις παροχής πληροφοριών προβλέποντας ότι κάθε αίτηση αυτού του χαρακτήρα πρέπει να είναι δεόντως αιτιολογημένη και, προκειμένου να διευκολυνθούν οι έρευνες του κράτους μέλους προς το οποίο απευθύνεται, να προσδιορίζει σε ποιο επαληθεύσιμο τεκμήριο ή στοιχείο θεμελιώνεται.

5. Σε αντάλλαγμα, χορηγείται προθεσμία ενός μηνός στο κράτος μέλος προς το οποίο απευθύνεται το αίτημα παροχής πληροφοριών. Σε περίπτωση ιδιαίτερης δυσκολίας, το ερωτώμενο κράτος μέλος μπορεί, εντός των δύο εβδομάδων που έπονται του ερωτήματος, να απαντήσει προσωρινά προσδιορίζοντας την προθεσμία στην οποία θα είναι πράγματι σε θέση να απαντήσει. Αυτή η συμπληρωματική προθεσμία δεν μπορεί να υπερβεί τις έξι εβδομάδες, καταλήγοντας σε μέγιστη συνολική προθεσμία οκτώ εβδομάδων. Καμία κύρωση δεν προβλέπεται για την ενδεχόμενη υπέρβαση αλλά το κράτος το οποίο κάνει χρήση της δυνατότητας παράτασης της προθεσμίας απάντησης δεν μπορεί να επικαλεσθεί την παρέλευση της προθεσμίας των εξηνταπέντε εργασίμων ημερών που προβλέπεται στο άρθρο 18 παράγραφος 1 για να αποποιηθεί αίτηση αναλήψεως εφ' όσον θεμελιώνεται η αρμοδιότητά του.

6. Η παράγραφος 6 ορίζει έναν κανόνα αρμοδιότητας προσδιορίζοντας ότι οι ανταλλαγές πληροφοριών μπορούν να λαμβάνουν χώρα μόνο μεταξύ των αρχών που έχουν ορισθεί προς το σκοπό αυτό.

7. Η παράγραφος 7 καθορίζει το στόχο της ανταλλαγής πληροφοριών και το χαρακτήρα των αρχών που μπορούν να λαμβάνουν τις πληροφορίες: πρέπει να πρόκειται για στόχους που αναφέρονται στην παράγραφο 1 και για αρχές που είναι επιφορτισμένες με υποχρεώσεις που απορρέουν από τον παρόντα κανονισμό όπως ορίζονται στην ίδια παράγραφο, ενώ είναι ευνόητο ότι κάθε αρχή μπορεί να είναι αποδέκτης μόνο των πληροφοριών που είναι απαραίτητες για την άσκηση των καθηκόντων της: τοιουτοτρόπως, αν οι αρχές που είναι επιφορτισμένες με τον προσδιορισμό του υπευθύνου κράτους μέλους είναι διαφορετικές από τις αρχές που είναι επιφορτισμένες με την εξέταση της αίτησης ασύλου, μόνο αυτές οι τελευταίες μπορούν να είναι αποδέκτες πληροφοριών που αφορούν την ουσία της αίτησης ασύλου και τους λόγους της απόφασης που ελήφθη σχετικά με την αίτηση αυτή.

8. Η παράγραφος 8 ορίζει τους κανόνες που αφορούν την ακρίβεια και τη νομιμότητα των δεδομένων που ανταλλάσσονται.

9. Η παράγραφος 9 υπενθυμίζει το δικαίωμα πρόσβασης του αιτούντος άσυλο στις υπό επεξεργασία πληροφορίες που τον αφορούν καθώς επίσης το δικαίωμα διόρθωσης ή διαγραφής που διαθέτει και προσθέτει στη διατύπωση της Σύμβασης του Δουβλίνου την έννοια του κλειδώματος των δεδομένων κατά την έννοια της οδηγίας 95/46/ΕΚ.

10. Η παράγραφος 10 ορίζει την υποχρέωση ύπαρξης στοιχείων για την ανταλλαγή και την παραλαβή των πληροφοριών.

11. Η παράγραφος 11 ορίζει μία γενική αρχή σχετικά με τη διάρκεια διατήρησης των ανταλλαγέντων δεδομένων, συγκεκριμένα: διάρκεια που δεν υπερβαίνει εκείνη που είναι απαραίτητη για τους σκοπούς για τους οποίους οι πληροφορίες αυτές ανταλλάχθηκαν. Κάποιος κανόνας που να ορίζει ενιαία διάρκεια θα ήταν ακατάλληλος επειδή, εφόσον οι πληροφορίες που ανταλλάσσονται με σκοπό τον προσδιορισμό του υπευθύνου κράτους μέλους μπορούν να διαγραφούν μόλις οι αποφάσεις που λαμβάνονται σχετικά με το θέμα αυτό δεν μπορούν πλέον να αμφισβητηθούν, οι πληροφορίες που ανταλλάσσονται με σκοπό την εξέταση της αίτησης ασύλου καθίστανται εγγενές τμήμα του φακέλου του αιτούντος και αρχειοθετούνται αντίστοιχα.

12. Η παράγραφος 12 προβλέπει την υποχρέωση πραγματοποίησης πραγματικών ελέγχων για να εξασφαλισθεί η τήρηση του παρόντος άρθρου.

Οι παράγραφοι 10 και 12 του άρθρου 15 της Σύμβασης του Δουβλίνου δεν επαναλαμβάνονται: η πρώτη επειδή επιτρέπει σιωπηρά διαφορετικά επίπεδα προστασίας των δεδομένων, γεγονός που απαγορεύεται πλέον από την οδηγία 95/46/ΕΚ. η δεύτερη επειδή στερείται αντικειμένου, δεδομένου ότι οι απαραίτητες διατάξεις ευρίσκονται στην εν λόγω οδηγία.

Άρθρο 23

Είναι απαραίτητο για τις αρμόδιες υπηρεσίες στα κράτη μέλη να διαθέτουν επαρκείς πόρους για την εκπλήρωση της αποστολής τους, κυρίως για να είναι σε θέση να τηρήσουν τις προθεσμίες που ορίζονται από τον παρόντα κανονισμό.

Άρθρο 24

Ο κανονισμός καθορίζει γενικούς κανόνες που εφαρμόζονται σε όλα τα κράτη μέλη και δεν μπορεί να λάβει υπόψη του ιδιαίτερες καταστάσεις. Όμως η συχνότητα των ανταλλαγών μεταξύ κρατών μελών για τον προσδιορισμό του υπευθύνου κράτους μέλους μπορεί να ποικίλλει σε συνάρτηση με διάφορους παράγοντες, κυρίως τη γεωγραφική τους θέση. Η εμπειρία απέδειξε ότι ορισμένα κράτη μέλη αναπτύσσουν με κάποιο κράτος μέλος μεγαλύτερη δραστηριότητα ανάληψης ή εκ νέου ανάληψης απ' ότι συμβαίνει με άλλα. Σε αυτές τις περιπτώσεις, διμερείς μηχανισμοί που αποβλέπουν να διευκολύνουν την εφαρμογή του παρόντος κανονισμού και συμβιβάσιμοι με τις διατάξεις του μπορούν να αποτελούν αποτελεσματική λύση.

1. Η παράγραφος 1 παρέχει στα κράτη μέλη τη δυνατότητα να καταρτίζουν τέτοιους διακανονισμούς που μπορούν, ανάλογα με την περίπτωση και τον όγκο των προς εξέταση υποθέσεων, να αφορούν:

α) Ανταλλαγές υπαλλήλων-συνδέσμων. Αυτή η λύση επιτρέπει την καλύτερη επικοινωνία μεταξύ διοικήσεων, των οποίων η διοργάνωση και οι μέθοδοι είναι διαφορετικές.

β) Την απλούστευση των διαδικασιών και τη μείωση των προθεσμιών που εφαρμόζονται στις διαδικασίες μεταξύ των ενδιαφερομένων κρατών μελών. Τέτοιες συμφωνίες έχουν συναφθεί μεταξύ ορισμένων κρατών μελών για την εφαρμογή της Σύμβασης του Δουβλίνου και έχουν αποδείξει την αποτελεσματικότητά τους, κυρίως για την ταχεία διευθέτηση, με άμεσες επαφές μεταξύ των αρμοδίων αρχών, πολύ συγκεκριμένων περιπτώσεων που παρουσιάζονται στις παραμεθόριες ζώνες δύο γειτονικών κρατών.

γ) Ένα μηχανισμό περιορισμού των μεταγωγών. Όταν δύο κράτη μέλη παρουσιάζουν μεταξύ τους σημαντικό όγκο αναλήψεων και εκ νέου αναλήψεων που πραγματοποιούνται προς τις δύο κατευθύνσεις και καταλήγουν κατά κάποιο τρόπο σε ένα «πήγαινε - έλα» αιτούντων άσυλο που αποτελούν το αντικείμενο μεταγωγών στις οποίες συναινούν ή οι οποίες γίνονται υπό συνοδεία, δεν θα ήταν ασυμβίβαστο με τον παρόντα κανονισμό να παραιτηθούν και τα δύο μέρη από την πραγματοποίηση ίσου αριθμού μεταγωγών προκειμένου να προβούν μόνο στη μεταγωγή, προς μία μόνη κατεύθυνση, περιορισμένου αριθμού προσώπων, επιλεγόμενων βάσει των κατάλληλων κριτηρίων, που αντιστοιχούν στη διαφορά μεταξύ των μεταγωγών που γίνονται δεκτές από κάθε πλευρά. Ένα τέτοιο μέτρο μπορεί από το χαρακτήρα του να ελαφρύνει το φόρτο εργασίας και τα έξοδα λειτουργίας των υπηρεσιών που είναι αρμόδιες για τις μεταγωγές. Προκειμένου να τηρηθούν οι στόχοι του παρόντος κανονισμού, πρέπει, αφ' ενός, να περιορισθεί σε ένα μήνα η περίοδος μετά τη λήξη της οποίας γίνεται απολογισμός των μεταγωγών που πρέπει να πραγματοποιηθούν και, αφ' ετέρου, οι μεταγωγές που θεμελιώνονται στις διατάξεις του παρόντος κανονισμού που έχουν ως στόχο να ευνοήσουν την προσέγγιση των μελών μιας οικογένειας να πραγματοποιούνται οπωσδήποτε.

2. Η Επιτροπή πρέπει να ενημερώνεται για τις συμφωνίες που συνάπτονται από τα κράτη μέλη. Προκειμένου να εξασφαλισθεί η συμβατότητά τους με τους όρους του παρόντος κανονισμού, οι διακανονισμοί που αναφέρονται στα σημεία β) και γ), οι οποίοι, από τον ίδιο το στόχο τους, μπορούν να περιλαμβάνουν διατάξεις διαφορετικές από αυτές του κανονισμού, πρέπει να εγκρίνονται από την Επιτροπή.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ VIΙ: Μεταβατικές και τελικές διατάξεις

Άρθρο 25

1. Ο παρών κανονισμός αντικαθιστά τη Σύμβαση του Δουβλίνου.

2. Εν τούτοις, είναι απαραίτητο να εξασφαλισθεί η συνέχεια του συστήματος προσδιορισμού του υπευθύνου κράτους μέλους που αποτελεί συνοδευτικό μέτρο της ελεύθερης κυκλοφορίας των προσώπων στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Προς το σκοπό αυτό, προβλέπεται ότι οι «γενεσιουργές αιτίες» της αρμοδιότητας κράτους μέλους, με άλλους όρους τα κριτήρια αρμοδιότητας, λαμβάνονται υπόψη ακόμα και αν είναι προηγούμενα της ημερομηνίας έναρξης ισχύος του κανονισμού που ορίζεται στο άρθρο 31, δεύτερο εδάφιο.

Η προτεινόμενη λύση για να εξασφαλισθεί η συνέχεια του συστήματος είναι η ίδια με εκείνη που υιοθέτησαν τα συμβαλλόμενα κράτη της σύμβασης εφαρμογής της Συνθήκης του Σένγκεν για να εξασφαλίσουν τη μετάβαση μεταξύ της εν λόγω σύμβασης εφαρμογής και της Σύμβασης του Δουβλίνου.

3. Είναι εξίσου απαραίτητο να εξασφαλισθεί η συνοχή με το σύστημα «Eurodac» για την αντιπαραβολή των δακτυλικών αποτυπωμάτων των αιτούντων άσυλο που ορίζεται για την αποτελεσματική εφαρμογή της Σύμβασης του Δουβλίνου προβλέποντας ότι οι παραπομπές που γίνονται στην εν λόγω Σύμβαση στον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 2725/2000 θα πρέπει να θεωρούνται ως παραπομπές στον παρόντα κανονισμό.

Άρθρο 26

Ως πράξη που διαδέχεται τη Σύμβαση του Δουβλίνου, ο παρών κανονισμός έχει το ίδιο εδαφικό πεδίο εφαρμογής.

Άρθρο 27

Εισάγεται πάγια διάταξη για τη μη διακριτική μεταχείριση. Η διατύπωση εμπνέεται από αυτήν του άρθρου 21 του Χάρτη θεμελιωδών δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Άρθρο 28

Αυτό το άρθρο είναι πάγια διάταξη του κοινοτικού δικαίου, η οποία προβλέπει πραγματικές, ανάλογες και αποτρεπτικές κυρώσεις. Αναθέτει στα κράτη μέλη την εξουσία να καθορίσουν τις κυρώσεις που ισχύουν σε περίπτωση παράβασης των διατάξεων του παρόντος κανονισμού.

Άρθρο 29

Η Επιτροπή επικουρείται από επιτροπή που απαρτίζεται από αντιπροσώπους των κρατών μελών υπό την προεδρία του αντιπροσώπου της Επιτροπής. Αυτή η επιτροπή έχει σαν καθήκον να θεσπίζει τα μέτρα για τα οποία προβλέπεται η αρμοδιότητά της στα διάφορα άρθρα του παρόντος κανονισμού και να επαληθεύει το συμβιβάσιμο με τις διατάξεις των διμερών συμφωνιών που έχουν ενδεχόμενα συναφθεί μεταξύ κρατών μελών. Πρόκειται, μεταξύ άλλων, για τη θέσπιση, με βάση τις προηγούμενες εργασίες της επιτροπής του άρθρου 18, ενός υποδείγματος άδειας ελεύθερης διακίνησης, ενός τυποποιημένου εγγράφου για την υποβολή των αιτημάτων, καθώς και καταλόγων αποδεικτικών στοιχείων και τεκμηρίων για την αρμοδιότητα κράτους μέλους. Αυτά τα έγγραφα δεν επισυνάπτονται στον παρόντα κανονισμό επειδή μπορεί να αποδειχθεί απαραίτητο να ενημερωθούν ταχέως υπό το φως της αποκτηθείσας εμπειρίας. Λαμβάνοντας υπόψη το χαρακτήρα των μέτρων που θα θεσπισθούν, τα οποία είναι γενικά μέτρα κατά την έννοια του άρθρου 2 της απόφασης 1999/468/ΕΚ του Συμβουλίου της 28ης Ιουνίου 1999 για τον καθορισμό των όρων άσκησης των εκτελεστικών αρμοδιοτήτων που ανατίθενται στην Επιτροπή, η επιτροπή που συστήνεται από το συγκεκριμένο άρθρο είναι κανονιστική επιτροπή.

Άρθρο 30

Η Επιτροπή θα επεξεργασθεί έκθεση για την εφαρμογή του παρόντος κανονισμού, σύμφωνα με το ρόλο της που συνίσταται στην επαγρύπνηση της εφαρμογής των διατάξεων που θεσπίζονται από τα όργανα δυνάμει της συνθήκης. Θα προτείνει επίσης ενδεχόμενες τροποποιήσεις. Μία πρώτη έκθεση θα υποβληθεί το αργότερο τρία έτη μετά την έναρξη ισχύος του κανονισμού. Μετά από αυτή την πρώτη έκθεση, η Επιτροπή επεξεργάζεται έκθεση για την εφαρμογή του κανονισμού ταυτόχρονα με την έκθεση συνολικής αξιολόγησης Eurodac που προβλέπεται στο άρθρο 24 παράγραφος 5 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 2725/2000, δηλ. τουλάχιστον ανά έξι έτη.

Είναι σαφές ότι η επεξεργασία των εκθέσεων που προβλέπονται σε αυτό το άρθρο απαιτεί λεπτομερείς στατιστικές πληροφορίες. Η Επιτροπή προτίθεται να εξετάσει το θέμα των στατιστικών σχετικά με την εφαρμογή του μηχανισμού καθορισμού του υπεύθυνου κράτους μέλους στο πλαίσιο μεταγενέστερων προτάσεων σχετικών με τη συλλογή των στατιστικών στοιχείων που αφορούν το άσυλο και τη μετανάστευση.

Άρθρο 31

Αυτό το άρθρο ορίζει την ημερομηνία έναρξη ισχύος του κανονισμού. Το δεύτερο εδάφιο ορίζει την ημερομηνία από την οποία ο κανονισμός θα εφαρμόζεται στις αιτήσεις ασύλου. Το διάστημα μεταξύ της ημερομηνίας έναρξης ισχύος και της ημερομηνίας εφαρμογής επιτρέπει τη θέσπιση, σύμφωνα με τη διαδικασία που αναφέρεται στο άρθρο 29, των μέτρων εφαρμογής που είναι απαραίτητα για την υλοποίησή του. Στη διάρκεια αυτού του διαστήματος, ο προσδιορισμός του υπευθύνου κράτους μέλους γίνεται σύμφωνα με τα κριτήρια που ορίζονται στη Σύμβαση του Δουβλίνου.

2001/0182(CNS)

Πρόταση ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΥ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ για τη θέσπιση των κριτηρίων και μηχανισμών για τον προσδιορισμό του κράτους μέλους που είναι υπεύθυνο για την εξέταση αίτησης ασύλου που υποβάλλεται σε κράτος μέλος από υπήκοο τρίτης χώρας.

ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ,

Έχοντας υπόψη:

τη Συνθήκη για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, και κυρίως το άρθρο 63, πρώτο εδάφιο σημείο 1 α),

την πρόταση της Επιτροπής [1],

[1] ΕΕ C της ..., σ. .

τη γνώμη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου [2],

[2] ΕΕ C της ..., σ. .

τη γνώμη της Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής [3],

[3] ΕΕ C της ..., σ. .

εκτιμώντας τα εξής:

(1) Η κοινή πολιτική στον τομέα του ασύλου, που περιλαμβάνει ένα ενιαίο ευρωπαϊκό σύστημα ασύλου, αποτελεί αναπόσπαστο μέρος του στόχου της Ευρωπαϊκής Ένωσης για προοδευτική εγκαθίδρυση ενός χώρου ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης ανοιχτού σε εκείνους οι οποίοι, αναγκασμένοι από τις περιστάσεις, αναζητούν νομίμως προστασία στην Κοινότητα.

(2) Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, κατά την ειδική σύνοδο που πραγματοποίησε στο Τάμπερε στις 15 και 16 Οκτωβρίου 1999, συμφώνησε να αρχίσουν οι εργασίες για την εγκαθίδρυση ενός ενιαίου ευρωπαϊκού συστήματος χορήγησης ασύλου, που θα βασίζεται στην πλήρη και συμπεριληπτική εφαρμογή της Σύμβασης της Γενεύης της 28ης Ιουλίου 1951, η οποία συμπληρώθηκε από το πρωτόκολλο της Νέας Υόρκης της 31ης Ιανουαρίου 1967, ώστε να εξασφαλίζεται ότι κανείς δεν θα αποστέλλεται πίσω εκεί όπου θα υποστεί διώξεις δηλ. να διατηρηθεί η αρχή της μη επαναπροώθησης.

(3) Τα συμπεράσματα του Τάμπερε προσδιόρισαν επίσης ότι το σύστημα θα πρέπει να περιλαμβάνει σε μία βραχυχρόνια προοπτική, ένα σαφή και λειτουργικό καθορισμό του κράτους που είναι υπεύθυνο για την εξέταση κάθε αίτησης χορήγησης ασύλου.

(4) Μία τέτοια μέθοδος πρέπει να θεμελιώνεται σε αντικειμενικά και δίκαια κριτήρια τόσο για τα κράτη μέλη όσο και για τα ενδιαφερόμενα πρόσωπα. Πρέπει ειδικότερα, να επιτρέπει τον ταχύ προσδιορισμό του κράτους μέλους που είναι υπεύθυνο προκειμένου να κατοχυρώνεται η πραγματική πρόσβαση στις διαδικασίες καθορισμού του καθεστώτος του πρόσφυγα και να μην διακυβεύεται ο στόχος της ταχύτητας κατά την εξέταση των αιτήσεων ασύλου που εμπνέει την οδηγία .../.../ΕΚ του Συμβουλίου σχετικά με τις ελάχιστες προδιαγραφές που αφορούν την διαδικασία χορήγησης και ανάκλησης του καθεστώτος του πρόσφυγα στα κράτη μέλη [4].

[4] ΕΕ L [...] της [...], σ. [...].

(5) Στο πλαίσιο της υλοποίησης κατά διαδοχικές φάσεις ενός ενιαίου ευρωπαϊκού συστήματος ασύλου που θα μπορεί να οδηγήσει σε ενιαία διαδικασία και ενιαίο καθεστώς, σε όλο το έδαφος της Ένωσης, για εκείνους στους οποίους χορηγείται άσυλο, φαίνεται ενδεδειγμένο, στο παρόν στάδιο, επιφέροντας τις απαραίτητες βελτιώσεις σύμφωνα με την αποκτηθείσα εμπειρία, να επιβεβαιωθούν οι αρχές στις οποίες θεμελιώνεται η σύμβαση περί καθορισμού του κράτους μέλους που είναι υπεύθυνο για την εξέταση αίτησης παροχής ασύλου η οποία υποβάλλεται σε ένα από τα κράτη μέλη των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, η οποία υπεγράφη στο Δουβλίνο στις 15 Ιουνίου 1990 [5] (στο εξής "Σύμβαση του Δουβλίνου") της οποίας η εφαρμογή τόνωσε τη διαδικασία εναρμόνισης των πολιτικών ασύλου και επέτρεψε το μετριασμό των μειονεκτημάτων που προκύπτουν από τον άνισο προσανατολισμό των κυμάτων αιτούντων άσυλο.

[5] ΕΕ C 254 της 19.8.1997, σ. 1.

(6) Η ενότητα των οικογενειών πρέπει να διατηρείται στο μέτρο που αυτό συμβιβάζεται με τους άλλους στόχους που επιδιώκονται από τη θέσπιση κριτηρίων και μηχανισμών προσδιορισμού του κράτους που είναι υπεύθυνο για την εξέταση αίτησης ασύλου.

(7) Η κοινή εξέταση των αιτήσεων ασύλου των μελών μιας οικογένειας από το ίδιο κράτος μέλος αποτελεί μέτρο που επιτρέπει να εξασφαλισθεί η εις βάθος εξέταση των αιτήσεων και η συνοχή των αποφάσεων που λαμβάνονται σε σχέση με αυτές. Εν τούτοις, αυτή η αρχή δεν πρέπει να αντιτίθεται στο στόχο της ταχύτητας εξέτασης των αιτήσεων ασύλου και πρέπει συνεπώς να περιορίζεται στις περιπτώσεις στις οποίες η αίτηση ασύλου του μέλους της οικογένειας που έφθασε πρώτο εκκρεμεί ενώπιον της αρχής που είναι αρμόδια για τον προσδιορισμό της ιδιότητας του πρόσφυγα στο πλαίσιο κανονικής διαδικασίας, εξαιρουμένων των διαδικασιών που αφορούν το παραδεκτό, των συνοπτικών διαδικασιών που εφαρμόζονται στις έκδηλα αβάσιμες αιτήσεις και των προσφυγών. Εν τούτοις, τα κράτη μέλη πρέπει να μπορούν να παρεκκλίνουν από τα κριτήρια αρμοδιότητας προκειμένου να επιτρέψουν την προσέγγιση των μελών μιας οικογένειας όταν αυτό καθίσταται απαραίτητο για σοβαρούς λόγους, κυρίως ανθρωπιστικού χαρακτήρα.

(8) Η σταδιακή υλοποίηση ενός χώρου χωρίς εσωτερικά σύνορα στο εσωτερικό του οποίου κατοχυρώνεται η ελεύθερη κυκλοφορία των προσώπων σύμφωνα με τις διατάξεις της Συνθήκης για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας συνεπάγεται ότι κάθε κράτος μέλος είναι υπόλογο έναντι όλων των υπολοίπων για τη δράση του όσον αφορά την είσοδο και τη διαμονή υπηκόων τρίτων χωρών και οφείλει, με πνεύμα αλληλεγγύης και υπευθυνότητας, να αναλαμβάνει τις συνέπειες όσον αφορά το άσυλο. Τα κριτήρια ανάθεσης της αρμοδιότητας πρέπει να αντικατοπτρίζουν αυτή την αρχή.

(9) Η οδηγία 95/46/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 24ης Οκτωβρίου 1995 για την προστασία των φυσικών προσώπων έναντι της επεξεργασίας δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα και για την ελεύθερη κυκλοφορία των δεδομένων αυτών [6] εφαρμόζεται. Είναι απαραίτητο, προκειμένου να επιτραπούν οι ανταλλαγές δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα που είναι απαραίτητα για την υλοποίηση των διατάξεων που αφορούν την ανάληψη και την εκ νέου ανάληψη των αιτούντων άσυλο και κάθε υποχρέωσης που απορρέει από τον παρόντα κανονισμό, να διευκρινισθεί η εφαρμογή ορισμένων διατάξεων της οδηγίας αυτής.

[6] ΕΕ L 281 της 23.11.1995, σ. 31.

(10) Η υλοποίηση του παρόντος κανονισμού μπορεί να διευκολυνθεί και η αποτελεσματικότητά του να ενισχυθεί με διμερείς διακανονισμούς μεταξύ κρατών μελών με σκοπό να βελτιωθούν οι επικοινωνίες μεταξύ των αρμοδίων υπηρεσιών, να μειωθούν οι διαδικαστικές προθεσμίες ή να απλουστευθεί η εξέταση των αιτήσεων ανάληψης ή εκ νέου ανάληψης των αιτούντων άσυλο ή να καθορισθούν οι λεπτομέρειες σχετικά με την εκτέλεση των μεταγωγών.

(11) Ένα σύστημα που θα περιορίζει τον αριθμό των μεταγωγών των αιτούντων άσυλο μεταξύ δύο κρατών μελών μπορεί να αποτελεί μέτρο εξορθολογισμού που να είναι επωφελές τόσο για τα ενδιαφερόμενα κράτη μέλη όσο και για τους αιτούντες άσυλο.

(12) Πρέπει να εξασφαλισθεί η συνέχεια μεταξύ του συστήματος προσδιορισμού του υπευθύνου κράτους μέλους που θεσπίζεται από τη Σύμβαση του Δουβλίνου και του συστήματος που θεσπίζεται από τον παρόντα κανονισμό. Επίσης πρέπει να εξασφαλισθεί η συνοχή μεταξύ του παρόντος κανονισμού και του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 2725/2000 του Συμβουλίου της 11ης Δεκεμβρίου 2000, σχετικά με τη θέσπιση του συστήματος «Eurodac» για την αντιπαραβολή δακτυλικών αποτυπωμάτων με σκοπό την αποτελεσματική εφαρμογή της Σύμβασης του Δουβλίνου [7].

[7] ΕΕ L 316 της 15.12.2000, σ. 1.

(13) Δεν υπάρχει λόγος να προβλεφθεί στον παρόντα κανονισμό διαφορετικό πεδίο εδαφικής εφαρμογής από αυτό της Σύμβασης του Δουβλίνου, την οποία πρόκειται να αντικαταστήσει, λαμβανομένων ιδίως υπόψη των υπερβολικών περιορισμών που θα επέβαλε στα ενδιαφερόμενα πρόσωπα η ενδεχόμενη μεταγωγή από απομακρυσμένα εδάφη.

(14) Η εφαρμογή του παρόντος κανονισμού πρέπει να είναι ισότιμη για όλους τους αιτούντες άσυλο χωρίς διακρίσεις.

(15) Τα κράτη μέλη πρέπει να προβλέψουν ένα σύστημα κυρώσεων σε περίπτωση παράβασης των διατάξεων του παρόντος κανονισμού.

(16) Δεδομένου ότι τα μέτρα που είναι απαραίτητα για την υλοποίηση του παρόντος κανονισμού είναι γενικά μέτρα κατά την έννοια του άρθρου 2 της απόφασης 1999/468/ΕΚ του Συμβουλίου της 28ης Ιουνίου 1999 για τον καθορισμό των όρων άσκησης των εκτελεστικών αρμοδιοτήτων που ανατίθενται στην Επιτροπή [8], φαίνεται ενδεδειγμένο αυτά τα μέτρα να θεσπισθούν σύμφωνα με τη διαδικασία της κανονιστικής επιτροπής που προβλέπεται στο άρθρο 5 της εν λόγω απόφασης.

[8] ΕΕ L 184 της 17.7.1999, σ. 23.

(17) Η εφαρμογή του παρόντος κανονισμού πρέπει να αξιολογείται σε τακτά διαστήματα.

(18) Ο παρών κανονισμός τηρεί τα θεμελιώδη δικαιώματα και τις αρχές που αναγνωρίζονται, κυρίως, από το Χάρτη θεμελιωδών δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης [9]. Ιδιαίτερα, αποσκοπεί να εξασφαλίσει την πλήρη τήρηση του δικαιώματος ασύλου που διασφαλίζεται από το άρθρο 18 του εν λόγω Χάρτη.

[9] ΕΕ C 364 της 18.12.2000, σ. 1.

(19) Σύμφωνα με τις αρχές της επικουρικότητας και της αναλογικότητας όπως ορίζονται στο άρθρο 5 της Συνθήκης, ο στόχος της προβλεπόμενης δράσης, δηλ. η θέσπιση κριτηρίων και μηχανισμών για τον προσδιορισμό του κράτους μέλους που είναι υπεύθυνο για την εξέταση αίτησης ασύλου που υποβάλλεται σε κράτος μέλος από υπήκοο τρίτης χώρας, είναι αδύνατον να επιτευχθεί από τα κράτη μέλη και δεν μπορεί συνεπώς, λόγω των διαστάσεων και των αποτελεσμάτων της προβλεπόμενης δράσης, να επιτευχθεί παρά μόνο σε κοινοτικό επίπεδο. Ο παρών κανονισμός περιορίζεται στο ελάχιστο που απαιτείται για την επίτευξη αυτού του στόχου και δεν υπερβαίνει τα αναγκαία για το σκοπό αυτό όρια.

ΕΞΕΔΩΣΕ ΤΟΝ ΠΑΡΟΝΤΑ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟ:

ΚΕΦΑΛΑΙΟ I

Στόχος και ορισμοί

Άρθρο 1

Ο παρών κανονισμός θεσπίζει τα κριτήρια και τους μηχανισμούς προσδιορισμού του κράτους μέλους που είναι υπεύθυνο για την εξέταση αίτησης ασύλου που υποβάλλεται σε κράτος μέλος από υπήκοο τρίτης χώρας.

Άρθρο 2

Για τους σκοπούς του παρόντος κανονισμού νοείται ως:

α) «υπήκοος τρίτης χώρας»: κάθε πρόσωπο που δεν είναι πολίτης της Ένωσης κατά την έννοια του άρθρου 17 παράγραφος 1 της Συνθήκης για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας.

β) «Σύμβαση της Γενεύης»: η σύμβαση της 28ης Ιουλίου 1951 σχετικά με το καθεστώς των προσφύγων, που συμπληρώθηκε από το πρωτόκολλο της Νέας Υόρκης της 31ης Ιανουαρίου 1967.

γ) «αίτηση ασύλου»: η αίτηση προστασίας που υποβάλλεται από υπήκοο τρίτης χώρας σε κράτος μέλος και μπορεί να θεωρηθεί ότι υποβάλλεται λόγω του ότι ο υπήκοος τρίτης χώρας είναι πρόσφυγας κατά την έννοια του άρθρου 1, σημείο Α της Σύμβασης της Γενεύης. Κάθε αίτηση προστασίας τεκμαίρεται ότι αποτελεί αίτηση ασύλου, εκτός εάν ο ενδιαφερόμενος ζητά ρητά άλλο είδος προστασίας που μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο χωριστής αίτησης.

δ) «αιτών» ή «αιτών άσυλο»: ο υπήκοος τρίτης χώρας που έχει υποβάλει αίτηση ασύλου για την οποία δεν έχει ακόμη ληφθεί τελεσίδικη απόφαση. τελεσίδικη είναι κάθε απόφαση έναντι της οποίας έχουν εξαντληθεί όλα τα δυνατά ένδικα μέσα που προβλέπονται από την οδηγία .../.../ΕΚ σχετικά με τις ελάχιστες προδιαγραφές που αφορούν τη διαδικασία χορήγησης και ανάκλησης του καθεστώτος του πρόσφυγα στα κράτη μέλη.

ε) «εξέταση αίτησης ασύλου»: το σύνολο των μέτρων εξέτασης, των αποφάσεων ή των δικαστικών αποφάσεων που εκδίδονται από τις αρχές που είναι αρμόδιες για την αίτηση ασύλου σύμφωνα με την οδηγία .../.../ΕΚ [του Συμβουλίου σχετικά με τις ελάχιστες προδιαγραφές που αφορούν τη διαδικασία χορήγησης και ανάκλησης του καθεστώτος του πρόσφυγα στα κράτη μέλη], εξαιρουμένων των διαδικασιών προσδιορισμού του υπευθύνου κράτους μέλους δυνάμει των διατάξεων του παρόντος κανονισμού.

στ) «απόσυρση της αίτησης ασύλου»: το διάβημα με το οποίο ο αιτών άσυλο θέτει τέλος στις διαδικασίες που έχουν κινηθεί με την υποβολή της αίτησής του ασύλου. αυτό το διάβημα μπορεί να είναι είτε ρητό όταν ο αιτών καθιστά εγγράφως γνωστή τη βούλησή του στην αρμόδια αρχή είτε σιωπηρό όταν πληρούνται οι προϋποθέσεις που προβλέπονται από τις διατάξεις της οδηγίας .../.../ΕΚ [του Συμβουλίου σχετικά με τις ελάχιστες προδιαγραφές που αφορούν τη διαδικασία χορήγησης και ανάκλησης του καθεστώτος του πρόσφυγα στα κράτη μέλη] ή όταν ο αιτών διαμένει χωρίς να έχει λάβει την άδεια στο έδαφος άλλου κράτους μέλους κατά τη διαδικασία προσδιορισμού του υπευθύνου κράτους ή κατά την εξέτασή της αίτησής του.

ζ) «πρόσφυγας»: υπήκοος τρίτης χώρας δικαιούχος του καθεστώτος που ορίζεται από τη Σύμβαση της Γενεύης, στον οποίο έχει χορηγηθεί η άδεια να διαμένει υπό αυτήν του την ιδιότητα στην επικράτεια κράτους μέλους.

η) «μη συνοδευόμενος ανήλικος»: υπήκοος τρίτης χώρας κάτω των δέκα οκτώ ετών ο οποίος εισέρχεται ή ευρίσκεται στο έδαφος κράτους μέλους χωρίς να συνοδεύεται από ενήλικο υπεύθυνο γι' αυτόν δυνάμει νόμου ή εθίμου και για όσο χρονικό διάστημα δεν τελεί πραγματικά υπό τη φροντίδα υπευθύνου ενηλίκου.

θ) «μέλος της οικογένειας»: ο/η σύζυγος του αιτούντος άσυλο ή ο ανύπαντρος σύντροφός του με τον οποίο διατηρεί σταθερή σχέση, εφόσον η νομοθεσία του υπευθύνου κράτους μέλους εξομοιώνει την κατάσταση των ανύπανδρων ζευγαριών με εκείνη των ύπανδρων ζευγαριών, υπό τον όρο ότι το ζεύγος έχει δημιουργηθεί στη χώρα καταγωγής. το ανήλικο ανύπανδρο τέκνο του κάτω των δέκα οκτώ ετών, ανεξαρτήτως του χαρακτήρα της γονικής σχέσης ή ο επιτροπευόμενος ανήλικος. ο πατέρας, η μητέρα ή ο επίτροπος εφ' όσον ο αιτών άσυλο είναι ο ίδιος ανύπανδρος ανήλικος κάτω των δέκα οκτώ ετών. ενδεχομένως, άλλα πρόσωπα με τα οποία υπάρχει συγγενική σχέση και τα οποία ζούσαν στην ίδια εστία στη χώρα καταγωγής, εάν ο ένας εκ των ενδιαφερομένων εξαρτάται από τον άλλο.

ι) «τίτλος διαμονής»: άδεια εκδιδόμενη από τις αρχές κράτους μέλους που επιτρέπει την διαμονή υπηκόου τρίτης χώρας στην επικράτειά του, συμπεριλαμβανομένων των εγγράφων που περιλαμβάνουν την άδεια που του χορηγείται να παραμείνει στην επικράτεια στο πλαίσιο συστήματος προσωρινής προστασίας ή αναμένοντας τη λήξη των συνθηκών που εμποδίζουν την εκτέλεση μέτρου απομάκρυνσης, εξαιρουμένων των θεωρήσεων και των αδειών διαμονής που εκδίδονται κατά τη διάρκεια της εξέτασης αίτησης τίτλου διαμονής ή αίτησης ασύλου.

ια) «θεώρηση»: η άδεια ή η απόφαση κράτους μέλους, που απαιτείται με σκοπό τη διέλευση ή την είσοδο για προβλεπόμενη διαμονή στο συγκεκριμένο κράτος μέλος ή σε περισσότερα κράτη μέλη. Ο τύπος της θεώρησης εκτιμάται σύμφωνα με τους ακόλουθους ορισμούς :

i) « θεώρηση για διαμονή μακράς διαρκείας » : η άδεια ή η απόφαση κράτους μέλους, που απαιτείται με σκοπό την είσοδο για προβλεπόμενη διαμονή, διαρκείας άνω των τριών μηνών, στο συγκεκριμένο κράτος μέλος.

ii) « θεώρηση για διαμονή σύντομης διαρκείας » : η άδεια ή η απόφαση κράτους μέλους, που απαιτείται με σκοπό την είσοδο για προβλεπόμενη διαμονή στο συγκεκριμένο κράτος μέλος ή σε περισσότερα κράτη μέλη για χρονική περίοδο της οποίας η συνολική διάρκεια δεν υπερβαίνει τους τρεις μήνες.

iii) «θεώρηση διέλευσης»: η άδεια ή η απόφαση κράτους μέλους που απαιτείται με σκοπό την είσοδο για διέλευση μέσω του εδάφους αυτού του κράτους μέλους ή περισσοτέρων κρατών μελών, εξαιρουμένης της διέλευσης από αερολιμένα.

iv) «θεώρηση διέλευσης από αερολιμένα»: η άδεια ή η απόφαση που επιτρέπει σε υπήκοο τρίτης χώρας, που υποβάλλεται ειδικά σε αυτή την αξίωση, να διέλθει από τη ζώνη διερχομένων αεροδρομίου, χωρίς να μεταβεί στην εθνική επικράτεια του συγκεκριμένου κράτους μέλους, κατά τη διάρκεια στάσης ή μετεπιβίβασης μεταξύ δύο τμημάτων διεθνούς πτήσεως.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ II

Γενικές αρχές

Άρθρο 3

1. Η αίτηση ασύλου εξετάζεται από ένα μόνο κράτος μέλος. Αυτό το κράτος μέλος είναι εκείνο που ορίζεται υπεύθυνο σύμφωνα με τα κριτήρια που αναφέρονται στο κεφάλαιο ΙΙΙ.

2. Αυτή η αίτηση εξετάζεται από το υπεύθυνο κράτος μέλος σύμφωνα με την οδηγία .../.../ΕΚ [του Συμβουλίου σχετικά με τις ελάχιστες προδιαγραφές που αφορούν τη διαδικασία χορήγησης και ανάκλησης του καθεστώτος του πρόσφυγα στα κράτη μέλη].

3. Κατά παρέκκλιση της παραγράφου 1, κάθε κράτος μέλος μπορεί να εξετάσει αίτηση ασύλου που του υποβάλλεται από υπήκοο τρίτης χώρας, ακόμα και αν δεν έχει την αρμοδιότητα εξέτασης δυνάμει των κριτηρίων του παρόντος κανονισμού. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, αυτό το κράτος καθίσταται το υπεύθυνο κράτος μέλος κατά την έννοια του παρόντος κανονισμού και αναλαμβάνει τις υποχρεώσεις που συνδέονται με αυτή την αρμοδιότητα. Ενδεχομένως, ενημερώνει το προηγουμένως υπεύθυνο κράτος μέλος, εκείνο που διεξάγει διαδικασία προσδιορισμού του υπευθύνου κράτους ή εκείνο στο οποίο υποβλήθηκε αίτημα ανάληψης ή εκ νέου ανάληψης.

Ο αιτών άσυλο ενημερώνεται εγγράφως για την ημερομηνία κατά την οποία αρχίζει η εξέταση της αίτησής του.

Άρθρο 4

1. Η διαδικασία προσδιορισμού του υπευθύνου κράτους μέλους δυνάμει του παρόντος κανονισμού κινείται μόλις υποβληθεί για πρώτη φορά στο κράτος μέλος αίτηση ασύλου.

2. Η αίτηση ασύλου θεωρείται υποβληθείσα από τη στιγμή που έντυπο που υποβάλλεται από τον αιτούντα άσυλο ή πρακτικά που καταρτίζονται από τις αρχές παραλαμβάνονται από τις αρμόδιες αρχές του συγκεκριμένου κράτους μέλους. Στην περίπτωση μη γραπτής αίτησης, η προθεσμία μεταξύ της δήλωσης πρόθεσης και της κατάρτισης πρακτικού πρέπει να είναι όσο το δυνατόν συντομότερη.

3. Η υποκατάσταση αίτησης προστασίας με άλλη βάση εκτός της Σύμβασης της Γενεύης σε αίτηση ασύλου δεόντως υποβληθείσα δεν εμποδίζει την εξακολούθηση της διαδικασίας προσδιορισμού του υπευθύνου κράτους.

4. Για την εφαρμογή του παρόντος κανονισμού, η κατάσταση του ανηλίκου τέκνου που συνοδεύει τον αιτούντα άσυλο και ανταποκρίνεται στον ορισμό του μέλους της οικογένειας που αναφέρεται στο άρθρο 2 σημείο θ) είναι αδιαχώριστη από αυτή του γονέα ή κηδεμόνα του και υπάγεται στην αρμοδιότητα του κράτους μέλους που είναι υπεύθυνο για την εξέταση της αίτησης ασύλου του εν λόγω γονέα ή κηδεμόνα ακόμα και αν ο ανήλικος δεν είναι από μόνος του αιτών άσυλο.

5. Όταν η αίτηση ασύλου υποβάλλεται στις αρμόδιες αρχές κράτους μέλους από αιτούντα που ευρίσκεται στην επικράτεια άλλου κράτους μέλους, ο προσδιορισμός του υπευθύνου κράτους μέλους ανατίθεται στο κράτος μέλος στην επικράτεια του οποίου ευρίσκεται ο αιτών άσυλο. Αυτό το κράτος μέλος ενημερώνεται αμελλητί από το κράτος μέλος στο οποίο υπεβλήθη η αίτηση ασύλου και θεωρείται ως εκ τούτου, για τους σκοπούς του παρόντος κανονισμού, ως το κράτος στο οποίο υπεβλήθη η αίτηση.

Ο αιτών ενημερώνεται εγγράφως για τη συγκεκριμένη διαβίβαση και την ημερομηνία που αυτή έλαβε χώρα.

6. Το κράτος μέλος στο οποίο υποβλήθηκε η αίτηση ασύλου είναι υποχρεωμένο, υπό τους όρους που προβλέπονται στο άρθρο 21 και με σκοπό την ολοκλήρωση της διαδικασίας προσδιορισμού του κράτους που είναι υπεύθυνο για την εξέταση αίτησης, να αναλάβει εκ νέου τον αιτούντα ο οποίος ευρίσκεται σε άλλο κράτος μέλος και έχει εκ νέου υποβάλει εκεί αίτηση ασύλου, αφού απέσυρε την αίτησή του κατά τη διάρκεια της διαδικασίας προσδιορισμού του υπεύθυνου κράτους.

Αυτή η υποχρέωση παύει εάν ο αιτών άσυλο εγκατέλειψε εν τω μεταξύ το έδαφος των κρατών μελών για περίοδο τουλάχιστον τριών μηνών ή απέκτησε τίτλο διαμονής από κάποιο κράτος μέλος.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ III

Ιεράρχηση των κριτηρίων

Άρθρο 5

1. Τα κριτήρια για τον προσδιορισμό του υπευθύνου κράτους μέλους που καθορίζονται από το παρόν κεφάλαιο εφαρμόζονται με τη σειρά παρουσίασής τους.

1. Ο προσδιορισμός του υπευθύνου κράτους μέλους κατ' εφαρμογή των κριτηρίων γίνεται στη βάση της κατάστασης που υπήρχε τη στιγμή κατά την οποία ο αιτών άσυλο υπέβαλε την αίτησή του για πρώτη φορά σε κάποιο κράτος μέλος.

Άρθρο 6

Εάν ο αιτών άσυλο είναι μη συνοδευόμενος ανήλικος, το κράτος μέλος στο οποίο ευρίσκεται ένα μέλος της οικογενείας του που μπορεί να τον αναλάβει είναι υπεύθυνο, στο βαθμό που αυτό αποτελεί το ύψιστο συμφέρον του παιδιού.

Άρθρο 7

Εάν ο αιτών άσυλο έχει μέλος της οικογενείας του το οποίο έγινε δεκτό να διαμείνει ως πρόσφυγας σε κράτος μέλος, αυτό το κράτος μέλος είναι υπεύθυνο για την εξέταση της αίτησης ασύλου, υπό τον όρο ότι το επιθυμούν οι ενδιαφερόμενοι.

Άρθρο 8

1. Εάν ο αιτών άσυλο έχει μέλος της οικογενείας του, του οποίου η αίτηση ασύλου ευρίσκεται υπό εξέταση σε κάποιο κράτος μέλος στο πλαίσιο κανονικής διαδικασίας κατά την έννοια της οδηγίας .../.../ΕΚ [σχετικά με τις ελάχιστες προδιαγραφές που αφορούν τη διαδικασία χορήγησης και ανάκλησης του καθεστώτος του πρόσφυγα στα κράτη μέλη] και δεν έχει ακόμα αποτελέσει το αντικείμενο απόφασης της αρμόδιας για τον προσδιορισμό αρχής κατά την έννοια της εν λόγω οδηγίας, αυτό το κράτος μέλος είναι υπεύθυνο για την εξέταση της αίτησης ασύλου, υπό τον όρο ότι το επιθυμούν οι ενδιαφερόμενοι.

2. Εάν η αίτηση ασύλου του μέλους της οικογενείας αποτελεί αντικείμενο διαδικασίας παραδεκτού κατά την έννοια της οδηγίας .../.../ΕΚ [σχετικά με τις ελάχιστες προδιαγραφές που αφορούν τη διαδικασία χορήγησης και ανάκλησης του καθεστώτος του πρόσφυγα στα κράτη μέλη], όταν το κράτος μέλος στην επικράτεια του οποίου ευρίσκεται το μέλος της οικογένειας ειδοποιείται από το κράτος μέλος το οποίο διεξάγει τη διαδικασία προσδιορισμού του κράτους που είναι υπεύθυνο για την εξέταση της αίτησης ασύλου, το κράτος μέλος προς το οποίο απευθύνεται το αίτημα ενημερώνει το κράτος μέλος που υποβάλλει το αίτημα με προσωρινή απάντηση εντός προθεσμίας που δεν υπερβαίνει τις δύο εβδομάδες. Το κράτος στο οποίο ευρίσκεται το μέλος της οικογένειας ενημερώνει αμελλητί το κράτος που υποβάλλει το αίτημα για την έκβαση της διαδικασίας παραδεκτού. Εάν η αίτηση του μέλους της οικογένειας γίνει δεκτή στην κανονική διαδικασία, εφαρμόζεται η παράγραφος 1.

Άρθρο 9

1. Εάν ο αιτών είναι κάτοχος ισχύοντος τίτλου διαμονής, το κράτος μέλος που εξέδωσε αυτόν τον τίτλο είναι υπεύθυνο για την εξέταση της αίτησης ασύλου.

2. Εάν ο αιτών είναι κάτοχος ισχύουσας θεώρησης, το κράτος μέλος που εξέδωσε αυτή τη θεώρηση είναι υπεύθυνο για την εξέταση της αίτησης ασύλου, εκτός εάν αυτή η θεώρηση εκδόθηκε κατ'αντιπροσώπευση ή γραπτή εξουσιοδότηση άλλου κράτους μέλους. Στην περίπτωση αυτή, το τελευταίο αυτό είναι υπεύθυνο για την εξέταση της αίτησης ασύλου. Όταν κάποιο κράτος μέλος συμβουλεύεται προηγουμένως, για λόγους, κυρίως, ασφάλειας, την κεντρική αρχή άλλου κράτους μέλους, η απάντηση του τελευταίου δεν αποτελεί γραπτή εξουσιοδότηση κατά την έννοια της παρούσας διάταξης.

3. Εάν ο αιτών άσυλο είναι κάτοχος περισσοτέρων τίτλων διαμονής ή θεωρήσεων εν ισχύ, που έχουν εκδοθεί από διάφορα κράτη μέλη, το κράτος μέλος που είναι υπεύθυνο για την εξέταση της αίτησης ασύλου είναι:

α) το κράτος που εξέδωσε τον τίτλο διαμονής που χορηγεί το μεγαλύτερο δικαίωμα διαμονής ή, σε περίπτωση ταυτόσημης διάρκειας ισχύος, το κράτος που εξέδωσε τον τίτλο διαμονής με την απώτερη λήξη ισχύος.

β) το κράτος το οποίο εξέδωσε τη θεώρηση που έχει την απώτερη λήξη ισχύος όταν οι θεωρήσεις είναι του αυτού χαρακτήρα.

γ) σε περίπτωση θεωρήσεων διαφορετικού χαρ