Γνωμοδότηση αριθ. 2/2001

σχετικά με την πρόταση κανονισμού του Συμβουλίου περί δημοσιονομικού κανονισμού που εφαρμόζεται στο γενικό προϋπολογισμό των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων

(υποβαλλόμενη δυνάμει του άρθρου 279 της συνθήκης ΕΚ)

(2001/C 162/01)

ΤΟ ΕΛΕΓΚΤΙΚΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΙΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ,

Έχοντας υπόψη:

τη συνθήκη για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας και ιδίως το άρθρο 248 παράγραφος 4 και το άρθρο 279,

τη συνθήκη για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Άνθρακα και Χάλυβα και ιδίως το άρθρο 45 Γ παράγραφος 4 και το άρθρο 78η,

τη συνθήκη για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Ατομικής Ενέργειας και ιδίως το άρθρο 160 Γ παράγραφος 4 και το άρθρο 183,

την πρόταση κανονισμού του Συμβουλίου περί δημοσιονομικού κανονισμού που εφαρμόζεται στο γενικό προϋπολογισμό των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων(1),

την αίτηση γνωμοδότησης για την πρόταση αυτή που υπέβαλε το Συμβούλιο στο Ελεγκτικό Συνέδριο στις 24 Νοεμβρίου την οποία έλαβε το Συνέδριο στις 29 Νοεμβρίου 2000,

ΕΞΕΔΩΣΕ ΤΗΝ ΑΚΟΛΟΥΘΗ ΓΝΩΜΟΔΟΤΗΣΗ:

1. Η Επιτροπή άρχισε το 1998 τη διαδικασία αναδιατύπωσης των δημοσιονομικών ρυθμίσεων με την υποβολή του "Εγγράφου εργασίας περί αναδιατύπωσης"(2). Το έγγραφο αυτό ήταν η απάντηση της Επιτροπής στην υποδοχή που επιφυλάχθηκε στην "έβδομη δέσμη" τροποποιήσεων του δημοσιονομικού κανονισμού, μεταξύ άλλων από τη γνωμοδότηση αριθ. 4/97 του Συνεδρίου(3), το οποίο ζήτησε ουσιαστική αναθεώρηση των δημοσιονομικών ρυθμίσεων.

2. Η Επιτροπή δεν ακολούθησε τη σύσταση του Συνεδρίου για τη δημιουργία μιας ομάδας εργασίας υψηλού επιπέδου που να περιλαμβάνει εξωτερικούς εμπειρογνώμονες για να προβούν σε μια πραγματική μελέτη ουσίας πριν από κάθε απόπειρα σύνταξης ενός αναθεωρημένου σχεδίου δημοσιονομικού κανονισμού(4). Η Επιτροπή προσέφυγε σε εξωτερικούς πόρους σε δύο τομείς μόνο: την απλοποίηση του δημοσιονομικού κανονισμού, καθώς και τη λογιστική και την απόδοση λογαριασμών. Το Συνέδριο, αφού εξέτασε τη μελέτη των εμπειρογνωμόνων των οποίων η γνώμη ζητήθηκε στο λογιστικό τομέα, εκφράζει τη λύπη του που το χρονοδιάγραμμα, το οποίο κατάρτισε η Επιτροπή, δεν της επέτρεψε να εισαγάγει στην πρόταση δημοσιονομικού κανονισμού τις προτάσεις που περιλαμβάνονται στη μελέτη αυτή αφήνοντας εκκρεμή μια σημαντική πλευρά της αναδιατύπωσης (βλέπε σημεία 41 έως 43).

3. Η πρόταση της Επιτροπής αποτελεί βάση για την αναδιατύπωση των δημοσιονομικών ρυθμίσεων, μολονότι δεν λαμβάνει υπόψη τα μελήματα που εξέφρασε το Συνέδριο στη γνωμοδότησή του αριθ. 4/97 και δεν είναι, κατά γενικό κανόνα, αρκετά ριζοσπαστική. Στην παρούσα γνωμοδότηση το Συνέδριο προτείνει τροποποιήσεις στο κείμενο της Επιτροπής όταν το έκρινε αναγκαίο, εκτός από τους τομείς που αφορούν το βασικό λογιστικό πλαίσιο, καθώς και τους στόχους της λογιστικής και των δημοσιονομικών καταστάσεων για τους οποίους οι διατάξεις στα αντίστοιχα τμήματα είναι ανεπαρκείς.

4. Η γενική φιλοσοφία στην οποία βασίζεται η παρούσα γνωμοδότηση του Συνεδρίου είναι η ακόλουθη:

α) το κοινοτικό δημοσιονομικό σύστημα θα πρέπει να εφαρμόζει τις αρχές του προϋπολογισμού και να επιτρέπει τις απαραίτητες μόνο εξαιρέσεις·

β) το δημοσιονομικό σύστημα θα πρέπει να είναι το απλούστερο δυνατό·

γ) ο προϋπολογισμός, τόσο κατά την πρόβλεψη όσο και κατά την εκτέλεση, καθώς και οι δημοσιονομικές καταστάσεις θα πρέπει να απεικονίζουν την πραγματικότητα των πράξεων και της οικονομικής κατάστασης των Κοινοτήτων.

Αρχές του προϋπολογισμού (μέρος Ι τίτλος I άρθρα 1 έως 28)

5. Το Συνέδριο είχε αφιερώσει πολλά σημεία της γνωμοδότησής του αριθ. 4/97(5) στο θέμα των γενικών αρχών του προϋπολογισμού εκφράζοντας την επιθυμία για μια αυστηρότερη εφαρμογή των αρχών του προϋπολογισμού και για έναν περιορισμό των εξαιρέσεων στο απολύτως απαραίτητο. Στο σχέδιο αναδιατύπωσης της Επιτροπής συγκεντρώνονται οι αρχές σε έναν μόνο τίτλο. Το Συνέδριο προτείνει να τροποποιηθεί ή να συμπληρωθεί η σύνταξη ορισμένων άρθρων για να καταστούν αυστηρότεροι και σαφέστεροι οι προτεινόμενοι ορισμοί. Εκφράζει τη λύπη του που ορισμένες εξαιρέσεις από τις αρχές εμφανίζονται ακόμη στο σχέδιο δημοσιονομικού κανονισμού.

6. Η διάταξη που περιλαμβάνεται στο άρθρο 6 παράγραφος 2 και που επιτρέπει την πραγματοποίηση δημοσιονομικών δεσμεύσεων ανά ετήσια δόση, αποδυναμώνει το ενδιαφέρον του διαχωρισμού των πιστώσεων και κατά συνέπεια θα πρέπει να καταργηθεί (βλέπε σημεία 29 και 30).

7. Η μεταφορά πιστώσεων, που επιτρέπει το άρθρο 8 του σχεδίου, αντιβαίνει στην ίδια την αρχή του ενιαυσίου του προϋπολογισμού. Οι κανόνες μεταφοράς των πιστώσεων δεν είναι πλέον αναγκαίοι σε καθεστώς διαχωριζόμενων πιστώσεων (που η Επιτροπή προτείνει να γενικεύσει), εφόσον οι αναληφθείσες υποχρεώσεις καλύπτονται από πιστώσεις πληρωμών μεταγενεστέρων ετών, όταν αποδειχθεί αναγκαίο. Η ενδεχόμενη μεμονωμένη ανεπάρκεια πιστώσεων πληρωμών σε ορισμένα κονδύλια του προϋπολογισμού θα μπορούσε πάντοτε να αντιμετωπίζεται με τη χαλάρωση των κανόνων μεταφοράς που προτείνει η Επιτροπή (βλέπε σημείο 10) και κατ' εξαίρεση με τη δυνατότητα αίτησης πιστώσεων μέσω του συμπληρωματικού προϋπολογισμού. Αυτές οι μεταφορές πιστώσεων δεν είναι αναγκαίες και έχουν μόνο οριακή οικονομική επίπτωση. Αντίθετα, εισάγουν μια επιπλέον πολυπλοκότητα στα συστήματα διαχείρισης, ιδίως στα πληροφορικά λογιστικά συστήματα και μπορούν μάλιστα να δημιουργήσουν κάποια σύγχυση κατά την ανάγνωση των δημοσιονομικών καταστάσεων. Οι στόχοι στους οποίους αποβλέπουν μπορούν να επιτευχθούν με μηχανισμούς έγκρισης και εκτέλεσης του προϋπολογισμού κοινού δικαίου.

8. Το σύστημα των προσωρινών δωδεκατημορίων, που περιγράφεται στο άρθρο 12, θα μπορούσε να παρατεθεί μετά το άρθρο 33 του σχεδίου, διότι αφορά, κυρίως, τη διαδικασία έγκρισης του προϋπολογισμού. Οι παρούσες διατάξεις, οι οποίες είναι άσκοπα πολύπλοκες, θα μπορούσαν να απλοποιηθούν.

9. Μεταξύ των άλλων εξαιρέσεων εμφαίνονται οι διατάξεις, οι οποίες παρεκκλίνουν από την αρχή της καθολικότητας του προϋπολογισμού, σχετικά με τη διατήρηση του συστήματος ειδικού προορισμού ορισμένων εσόδων (άρθρο 17). Όπως τόνισε το Συνέδριο στη γνωμοδότησή του αριθ. 1/2001(6): "Ενδεχομένως να υπάρξουν περιπτώσεις κατά τις οποίες ορισμένα ειδικά έσοδα, που δεν περιλαμβάνονται στον τομέα του ΕΓΤΠΕ-Εγγυήσεις, να δώσουν τη δυνατότητα στα κοινοτικά όργανα να δαπανήσουν αντίστοιχα ποσά για συναφείς σκοπούς, χωρίς να χρειάζεται να ληφθεί νέα έγκριση στο πλαίσιο του προϋπολογισμού". Το Συνέδριο είναι υπέρ της διατήρησης του συστήματος αυτού, επιθυμεί όμως οι οριακές περιπτώσεις να αντιμετωπίζονται σύμφωνα με τις γενικές διατάξεις.

10. Το Συνέδριο εκτιμά ότι η πρόταση του άρθρου 21, η οποία παρέχει στην Επιτροπή ένα μεγαλύτερο περιθώριο ελιγμών σχετικά με τις μεταφορές πιστώσεων, είναι λογική, ιδίως από την πλευρά της κατάρτισης του προϋπολογισμού με βάση τις δραστηριότητες. Η βελτίωση της παρούσας κατάστασης επιτυγχάνεται επίσης με την εξέταση της εφαρμογής της αρχής της ειδικότητας του προϋπολογισμού και της διάρθρωσής του (βλέπε το σημείο 16 σχετικά με τη διάρθρωση του προϋπολογισμού).

11. Όσον αφορά τις αρχές της χρηστής δημοσιονομικής διαχείρισης, που αναφέρονται στο άρθρο 25 του σχεδίου, θα ήταν χρήσιμη η συμπλήρωσή τους με την προσθήκη ορισμού κάθε αρχής.

12. Στις προαναφερθείσες εξαιρέσεις προστίθενται ιδιαίτερες διατάξεις σχετικές με ορισμένες κοινοτικές δραστηριότητες (διατάξεις σχετικά με το ΕΓΤΠΕ-Εγγυήσεις, τα Διαρθρωτικά Ταμεία, την έρευνα, τις εξωτερικές δράσεις, τις υπηρεσίες και τις διοικητικές πιστώσεις) στο μέρος ΙΙ του σχεδίου του δημοσιονομικού κανονισμού (άρθρα 134 έως 168). Μια αυστηρότερη εφαρμογή των αρχών θα καθιστούσε περιττές πολλές διατάξεις παρέκκλισης, ενώ οι ειδικότερες διατάξεις, λόγω της φύσης τους, θα μπορούσαν να παραπεμφθούν στους λεπτομερείς κανόνες εφαρμογής του δημοσιονομικού κανονισμού. Οι απομένουσες σημαντικές παρεκκλίσεις θα μπορούσαν να ενσωματωθούν στο μέρος Ι του κανονισμού.

13. Γενικά, το Συνέδριο φρονεί ότι για λόγους συνοχής και νομικής ασφάλειας οι ενδεχόμενες εξαιρέσεις από τις αρχές του προϋπολογισμού πρέπει να εγκρίνονται πάντοτε με σαφήνεια στο δημοσιονομικό κανονισμό και όχι με τομεακές ρυθμίσεις εγκρινόμενες σε βάσεις διαφορετικές από το άρθρο 279 της συνθήκης.

Κατάρτιση και διάρθρωση του προϋπολογισμού (μέρος Ι τίτλος II άρθρα 29 έως 44)

14. Η Επιτροπή διατήρησε στο άρθρο 41 του σχεδίου τη δυνατότητα εγγραφής στον προϋπολογισμό ενός αρνητικού αποθεματικού ανώτατου ποσού 200 εκατομμυρίων ευρώ. Η έννοια του αρνητικού αποθεματικού κωλύει τη σαφή και ακριβή παρουσίαση των περιοριστικών εγκρίσεων του προϋπολογισμού και έτσι αντιβαίνει στην αρχή διαφάνειας που αναφέρεται από την Επιτροπή στο ίδιο αυτό σχέδιο.

15. Το Συνέδριο έχει ορισμένες συστάσεις για τη βελτίωση ή την αποσαφήνιση των κειμένων των άρθρων 39 και 43 σχετικά με την απαγόρευση αρνητικών εσόδων και δαπανών στον προϋπολογισμό και με τη γενική παρουσίαση του προϋπολογισμού αντίστοιχα. Το Συνέδριο εγκρίνει την πρόταση του άρθρου 44 να παρέχεται στα θεσμικά όργανα μια ορισμένη ελαστικότητα στη σύνθεση και στη βαθμολογική κατάταξη του προσωπικού τους· πρέπει να εξεταστεί κατά πόσο η ελαστικότητα αυτή θα πρέπει να επεκταθεί περισσότερο έτσι ώστε τα όργανα να μπορούν, με μια συνολική χρηματοδότηση από τον προϋπολογισμό για έξοδα προσωπικού, να επιλέγουν τον πλέον κατάλληλο γι' αυτά συνδυασμό μόνιμου και έκτακτου προσωπικού, καθώς και προσωπικού εργαζόμενου βάσει εξωτερικών συμβάσεων.

16. Το Συνέδριο είχε αναφέρει, στη γνωμοδότησή του αριθ. 4/97(7), την καταστρατήγηση που διαπιστώθηκε στην εφαρμογή της αρχής της ειδικότητας του προϋπολογισμού έχοντας ως συνέπεια τη συνύπαρξη κονδυλίων στον προϋπολογισμό χρηματοδοτούμενων με τεράστια ποσά πιστώσεων και άλλων χρηματοδοτούμενων με ολίγες χιλιάδες ευρώ. Σ' ένα πρώτο στάδιο ο δημοσιονομικός κανονισμός θα πρέπει να περιλαμβάνει μια διάταξη που να περιορίζει αυτές τις ανισότητες. Στη συνέχεια, θα πρέπει να πραγματοποιηθεί μια εξέταση για τη συνάφεια της κλίμακας των υποδιαιρέσεων των κονδυλίων του προϋπολογισμού σε τίτλους, κεφάλαια, άρθρα και θέσεις. Η ονοματολογία του προϋπολογισμού θα μπορούσε να αναθεωρηθεί και η ανώτατη προϋπολογιστική υποδιαίρεση θα μπορούσε να περιορίζεται σ' ένα συγκεκριμένο επίπεδο, παραδείγματος χάριν το κεφάλαιο, ή σ' ένα ποσό καθοριζόμενο από την αρμόδια για τον προϋπολογισμό αρχή, για να εξασφαλίζεται στα θεσμικά όργανα μια μεγαλύτερη ελαστικότητα διαχείρισης.

Εκτέλεση του προϋπολογισμού (μέρος Ι τίτλος ΙΙΙ άρθρα 45 έως 54)

17. Η Επιτροπή ανέλαβε μια προσπάθεια αποσαφήνισης προτείνοντας ένα κεφάλαιο ειδικό για τους τρόπους εκτέλεσης του προϋπολογισμού (άρθρα 50 έως 54). Η προσπάθεια αυτή αποδεικνυόταν αναγκαία ύστερα από τα πολλαπλά προβλήματα που οφείλονταν στη σταδιακή αύξηση των εργασιών της Επιτροπής, στη διεύρυνση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στο ρόλο των γραφείων τεχνικής βοήθειας (ΓΤΒ) και στο μέγεθος των προς διαχείριση προϋπολογισμών.

18. Πέρα από τις βελτιώσεις που επήλθαν από την Επιτροπή, είναι αναγκαίο να διευκρινιστεί η σύνταξη ορισμένων άρθρων, κατά τρόπο που να διαφοροποιούνται οι αρμοδιότητες της Επιτροπής και των άλλων παρεμβαινόντων ανάλογα με τον προβλεπόμενο τρόπο εκτέλεσης, έχοντας συγχρόνως κατά νου ότι η Επιτροπή παραμένει τελικά υπεύθυνη για την εκτέλεση του προϋπολογισμού σύμφωνα με το άρθρο 274 της συνθήκης. Όποιος κι αν είναι ο προβλεπόμενος τρόπος εκτέλεσης, το Συνέδριο χαιρετίζει ευνοϊκά τη σημασία που έδωσε η Επιτροπή στον έλεγχο των ενεργειών που αναλήφθηκαν και προτείνει να καθορίζονται οι αρμοδιότητες των εταίρων της Επιτροπής, όταν αυτή εκτελεί τον προϋπολογισμό με αποκεντρωμένη διαχείριση. Το Συνέδριο χαιρετίζει την ύπαρξη διατάξεων, οι οποίες θα πρέπει να δίνουν τη δυνατότητα στην Επιτροπή να εργάζεται περισσότερο ορθολογικά και αποτελεσματικά με τους διεθνείς οργανισμούς.

Δημοσιονομικοί παράγοντες/Ευθύνη των δημοσιονομικών παραγόντων/Εσωτερικός ελεγκτής (μέρος Ι τίτλος III άρθρα 55 έως 64 και 80 έως 82)

19. Το Συνέδριο, στη γνωμοδότησή του αριθ. 4/97, είχε ενθαρρύνει την Επιτροπή να εξερευνήσει την κατεύθυνση ενός εκσυγχρονισμού του ρόλου των δημοσιονομικών παραγόντων(8). Είχε εκφράσει ιδιαίτερα την επιθυμία ένας νέος δημοσιονομικός κανονισμός να περιλαμβάνει τις ακόλουθες αρχές και διατάξεις όσον αφορά την άσκηση του καθήκοντος εσωτερικού ελέγχου στο όργανο::

- «επαναπροσδιορισμός της υπηρεσιακής κατάστασης και των αρμοδιοτήτων του δημοσιονομικού ελεγκτή, με την προοπτική της άσκησης καθηκόντων εσωτερικού ελεγκτή του οργάνου·

- να αναφερθεί με μεγαλύτερη σαφήνεια σε τι θα συνίστανται οι αρμοδιότητες των διατακτών στον τομέα της δημοσιονομικής διαχείρισης και του δημοσιονομικού ελέγχου. Πράγματι, με την προοπτική σημαντικού περιορισμού της εφαρμογής της διαδικασίας της προηγούμενης θεώρησης, μάλιστα δε, εν καιρώ, της εξάλειψής της, επιβάλλεται η θέσπιση συμπληρωματικών διατάξεων για την εξασφάλιση της νομιμότητας, της κανονικότητας και της χρηστής δημοσιονομικής διαχείρισης των κοινοτικών ενεργειών και την προστασία των οικονομικών συμφερόντων των Κοινοτήτων, ιδίως προκειμένου να αποφεύγεται να αντιμετωπίζουν οι υπάλληλοι κάθε κατάσταση σύγκρουσης μεταξύ των υπηρεσιακών συμφερόντων και των συμφερόντων τρίτων·

- με την ίδια προοπτική, ενίσχυση των αρμοδιοτήτων του υπολόγου.»

Πράγματι, οι διατάξεις σχετικά με τους δημοσιονομικούς παράγοντεςκαι, κατά συνέπεια, η διάρθρωση του κοινοτικού συστήματος εσωτερικού ελέγχου θα είχαν σημαντική εξέλιξη κατά την έννοια που επιθυμεί το Συνέδριο, ιδιαίτερα με την πρόταση να ασκεί στο εξής ένας εσωτερικός ελεγκτής έλεγχο στα συστήματα εσωτερικού ελέγχου.

20. Το Συνέδριο, στη γνωμοδότησή του αριθ. 1/2000(9) σχετικά με την πρόταση της Επιτροπής για τον διαχωρισμό των καθηκόντων εσωτερικού ελεγκτή και δημοσιονομικού ελεγκτή, επέμεινε στην ανεξαρτησία του εσωτερικού ελεγκτή. Η σημασία, που έχει η αρχή αυτή, θα απαιτούσε να ορίζει ο δημοσιονομικός κανονισμός χωρίς αμφιλεγόμενα ότι "κατά την άσκηση των καθηκόντων του, ο εσωτερικός ελεγκτής είναι υπεύθυνος μόνο έναντι του οργάνου που τον έχει ορίσει και ότι λογοδοτεί απευθείας σ' αυτό"(10), η προσθήκη δε αυτή προτείνεται με τους όρους αυτούς στο άρθρο 80.

21. Η πρόταση της Επιτροπής σχετικά με τους δημοσιονομικούς παράγοντεςβασίζεται σε μια σημαντική τροποποίηση της διάρθρωσης του κοινοτικού συστήματος δημοσιονομικού ελέγχου και εσωτερικού ελέγχου με την οποία συμφωνεί γενικά το Συνέδριο και η οποία ακολουθεί σε μεγάλο βαθμό τις συστάσεις της γνωμοδότησης του Συνεδρίου αριθ. 4/97. Εντούτοις, η πρόταση δεν αναφέρεται καθόλου στο δημοσιονομικό ελεγκτή, μολονότι το άρθρο 279 στοιχείο γ) της συνθήκης αναφέρεται ρητά στο δημοσιονομικό ελεγκτή ως έναν από τους δημοσιονομικούς παράγοντεςγια τους οποίους οι κανόνες σχετικά με τις αρμοδιότητες πρέπει να καθορίζονται από το Συμβούλιο.

22. Τα άρθρα 56 και 57 της πρότασης της Επιτροπής σχετικά με το διατάκτη θα πρέπει να τροποποιηθούν. Είναι περιττό να προτείνεται να υποβάλλει λογαριασμούς ενώ δεν φαίνεται καθαρά για ποιους λογαριασμούς πρόκειται. Θα πρέπει επίσης να διευκρινιστεί ποια θα ήταν στον τομέα του η αρμοδιότητά του σχετικά με τη νομιμότητα και την κανονικότητα των πράξεων, καθώς και με τα συστήματα εσωτερικού ελέγχου. Όπως ανέφερε επανειλημμένα το Συνέδριο, η κατάργηση της συγκεντρωτικής εκ των προτέρων θεώρησης δεν θα ήταν αποδεκτή αν δεν την αντικαθιστούσαν άλλες διαδικασίες που να παρείχαν τουλάχιστον ισοδύναμες εγγυήσεις στις οποίες να μπορούσαν να συμμετέχουν και άλλοι παράγοντες εκτός από το δημοσιονομικό ελεγκτή.

23. Όσο για τον υπόλογο, θα ενισχυόταν ο ρόλος του στην τήρηση των λογαριασμών και στην κατάρτιση των δημοσιονομικών καταστάσεων, ιδιαίτερα έναντι των διατακτριών υπηρεσιών, το κείμενο όμως του άρθρου 58 θα πρέπει επίσης να συμπληρωθεί.

24. Το Συνέδριο εφιστά την προσοχή στο γεγονός ότι το προτεινόμενο κείμενο (άρθρο 62) σχετικά με την ευθύνη του διατάκτη παραλείπει κάθε διάταξη για εκείνο που θα μπορούσε να αποτελέσει σοβαρό σφάλμα ικανό να θέσει θέμα πειθαρχικής ή χρηματικής ευθύνης των διατακτών, όπως προτείνεται για τους υπολόγους και τους υπολόγους πάγιων προκαταβολών στα άρθρα 63 και 64. Ο κανονισμός πρέπει να καθορίζει ότι οι διατάκτες μπορούν να καταστούν υπεύθυνοι για απώλειες προϋπολογισμού ή ζημίες που θίγουν τα οικονομικά συμφέροντα της Κοινότητας, οι οποίες προκύπτουν από τις ενέργειές τους (ή από την αδράνειά τους) και τις οποίες έπρεπε να είχαν προβλέψει. Επιπλέον, το Συνέδριο παρατηρεί και πάλι (όπως το είχε αναφέρει προηγουμένως στο σημείο 5.20 του παραρτήματος της γνωμοδότησής του αριθ. 4/97) ότι οι σχετικές διατάξεις του Κανονισμού υπηρεσιακής κατάστασης των υπαλλήλων είναι ανεπαρκείς για να αναληφθούν οι αναγκαίες διώξεις· οι διατάξεις αυτές δεν είναι κατάλληλες για την είσπραξη των κεφαλαίων και εν πάση περιπτώσει δεν έχουν ποτέ εφαρμοστεί. Συνεπώς, η Επιτροπή θα πρέπει να μελετήσει τη δυνατότητα δημιουργίας μέσα στο σημερινό πλαίσιο μιας ανεξάρτητης διάρθρωσης ικανής να αποφασίζει για τη χρηματική ευθύνη αυτών των μονίμων και λοιπών υπαλλήλων, και της οποίας η νομική βάση δεν θα ήταν ο κανονισμός υπηρεσιακής κατάστασης.

Πράξεις εσόδων (μέρος Ι τίτλος III άρθρα 65 έως 69)

25. Η κατάργηση κάθε μορφής βεβαίωσης απαιτήσεων σχετικά με τους ιδίους πόρους, όπως προβλέπεται στο άρθρο 66 παράγραφος 1 δεν είναι ικανοποιητική. Ακόμη και αν μια πρόβλεψη απαιτήσεων δεν μπορεί να γίνει για τους παραδοσιακούς ιδίους πόρους, διότι το ποσό των εσόδων αυτών είναι γνωστό μόνο τη στιγμή της απόδοσής τους στην Επιτροπή από τα κράτη μέλη, ο διατάκτης θα πρέπει να υποχρεούται να καταρτίζει τουλάχιστον ένα προσωρινό χρονοδιάγραμμα που θα επιτρέπει την παρακολούθηση της είσπραξης των διαφόρων ιδίων πόρων τους οποίους πρέπει να καταβάλλουν περιοδικά τα κράτη μέλη.

26. Όσον αφορά τα γεωργικά έσοδα που κατατάσσονται στα διάφορα έσοδα, το σχέδιο δεν διευκρινίζει αν θα ακολουθούν το γενικό καθεστώς ή αν θα εφαρμόζεται σ' αυτά ένα καθεστώς ανάλογο με εκείνο που προβλέπεται για τους ιδίους πόρους. Δεδομένου ότι τα γεωργικά αυτά έσοδα δεν αποτελούν ιδίους πόρους, πρέπει να υπάγονται στο γενικό καθεστώς.

Πράξεις δαπανών - αναλήψεων υποχρεώσεων (μέρος Ι τίτλος III άρθρα 70 έως 72)

27. Το Συνέδριο εκτιμά ότι η πρόταση της Επιτροπής σχετικά με τον ορισμό της έννοιας ανάληψης υποχρέωσης δεν επιλύει όλα τα θέματα που τίθενται με την ανάγνωση του άρθρου 1 παράγραφος 4 τρίτο εδάφιο και του άρθρου 36 παράγραφος 2 του παρόντος δημοσιονομικού κανονισμού, επειδή ο τομέας αυτός παραμένει μόνιμη αιτία δυσκολιών για την εκτέλεση του προϋπολογισμού και τη λογιστική.

28. Κατά συνέπεια, το Συνέδριο προτείνει δύο τροποποιήσεις στις διατάξεις που προβλέπονται στο σχέδιο κανονισμού. Καταρχήν μια "δημοσιονομική δέσμευση" θα πρέπει να ορίζεται ως το αντικείμενο μιας ειδικής τεκμηριωμένης απόφασης ενός θεσμικού οργάνου ή των εκπροσώπων του με σκοπό τη δαπάνη ενός δεδομένου χρηματικού ποσού για ένα καθορισμένο σκοπό. Σύμφωνα με τις προτάσεις της Επιτροπής, τα ποσά που αφορούν οι αποφάσεις αυτές θα καταλογίζονταν στις πιστώσεις ανάληψης υποχρεώσεων. Οι αποφάσεις αυτές θα πρέπει να οδηγήσουν, όπως προτείνει η Επιτροπή, σε νομικές υποχρεώσεις συναπτόμενες με τρίτους το αργότερο στο τέλος του οικονομικού έτους που ακολουθεί εκείνο της έγκρισης της απόφασης. Το Συνέδριο προτείνει το τελευταίο αυτό στάδιο της διαδικασίας να χρησιμοποιεί τον όρο "νομική υποχρέωση" αποφεύγοντας έτσι τη χρησιμοποίηση του όρου "δέσμευση" για να δηλωθεί κάτι διαφορετικό από την απόφαση η οποία λαμβάνεται στο πλαίσιο του προϋπολογισμού.

29. Κατά δεύτερο λόγο, όπως αναφέρεται στο σημείο 6, που αφορά τις αρχές του προϋπολογισμού, το Συνέδριο θεωρεί ότι η διάταξη του άρθρου 70 παράγραφος 3, σύμφωνα με την οποία οι αναλήψεις υποχρεώσεων μπορούν να υποδιαιρούνται σε δόσεις (όταν η βασική πράξη το προβλέπει), είναι αντίθετη προς το βασικό στόχο του διαχωρισμού των πιστώσεων και του προϋπολογισμού των αναλήψεων υποχρεώσεων και επομένως θα πρέπει να καταργηθεί. Ο ετήσιος προϋπολογισμός των αναλήψεων υποχρεώσεων αποβλέπει στην έγκριση και στον περιορισμό των αποφάσεων των δαπανών που εγκρίνονται από τις Κοινότητες κατά τη διάρκεια του οικονομικού έτους. Αυτές οι αποφάσεις δαπανών οδηγούν σε δημοσιονομικές δεσμεύσεις, οι οποίες συνιστούν με τη σειρά τους την έγκριση και τα όρια για τη λογιστική καταχώριση των αντίστοιχων νομικών υποχρεώσεων που αναλαμβάνονται στη συνέχεια έναντι τρίτων. Ένας άλλος στόχος είναι η γνώση του πραγματικού επιπέδου των οικονομικών υποχρεώσεων των Κοινοτήτων. Ένα τέτοιο σύστημα είναι συνετό μόνο αν εφαρμόζεται κατά τρόπο συνεπή σε όλες τις αποφάσεις δαπανών σε όλους τους τομείς του προϋπολογισμού. Όλες οι αποφάσεις συγκεκριμένων δαπανών που λαμβάνονται κατά τη διάρκεια ενός δεδομένου οικονομικού έτους θα πρέπει να καταγράφονται διεξοδικά στο οικονομικό αυτό έτος. Συνεπώς, ο προϋπολογισμός των αναλήψεων υποχρεώσεων θα πρέπει να επαρκεί για την κάλυψη του συνόλου των αποφάσεων δαπανών που εγκρίνονται κατά τη διάρκεια ενός δεδομένου οικονομικού έτους, συμπεριλαμβανομένων και εκείνων που αφορούν προγράμματα, σχέδια, κ.λπ. και οι οποίες χρειάζονται τμηματικές πληρωμές επί πολλά έτη. Αν οι προβλεπόμενες πιστώσεις ανάληψης υποχρέωσης δεν είναι επαρκείς για να καλυφθεί το σύνολο των προβλεπομένων εξόδων ενός προγράμματος, η αντίστοιχη απόφαση δεν θα πρέπει να εγκριθεί, ούτε η νομική υποχρέωση να αναληφθεί.

30. Η υποθετική αυτή περίπτωση σημαίνει ότι, στους τομείς που περιλαμβάνουν σημαντικά πολυετή προγράμματα για τα οποία οι αποφάσεις δαπανών εγκρίνονται στην αρχή της περιόδου προγραμματισμού, το ποσό των πιστώσεων ανάληψης υποχρεώσεων μπορεί να ποικίλλει σημαντικά από το ένα οικονομικό έτος στο άλλο. Αυτό θα απεικόνιζε απλώς και μόνο την υποκείμενη πραγματικότητα των σχετικών πράξεων και δεν θα ήταν συμβιβάσιμο με έναν ετήσιο προϋπολογισμό αναλήψεων υποχρεώσεων που θα περιοριζόταν άμεσα, όπως μέχρι σήμερα, από γραμμικές δημοσιονομικές προοπτικές. Προς το παρόν, οι δημοσιονομικές προοπτικές (από τις οποίες ούτε η συνθήκη ούτε η πρόταση της Επιτροπής δεν παρατίθενται αλλά αναφέρονται στο άρθρο 3 του παρόντος δημοσιονομικού κανονισμού) καθορίζουν ένα ανώτατο όριο ιδίων πόρων, το οποίο εφαρμόζεται με τη σειρά του στους ετήσιους προϋπολογισμούς τόσο για τις αναλήψεις υποχρεώσεων όσο και για τις πληρωμές, παρά το γεγονός ότι μόνο οι πληρωμές χρηματοδοτούνται απευθείας από τα εισπραττόμενα έσοδα. Για να αποφευχθεί αυτή η σύγκρουση στο μέλλον, τα ανώτατα όρια των δημοσιονομικών προοπτικών θα πρέπει να εφαρμόζονται στους προϋπολογισμούς των αναλήψεων υποχρεώσεων για το σύνολο της περιόδου των δημοσιονομικών προοπτικών και όχι σε ετήσια βάση.

31. Το Συνέδριο επιθυμεί να τονίσει ότι τα κριτήρια, που προβλέπονται στο δημοσιονομικό κανονισμό για την ανάληψη δαπανών και για την καταχώριση των αναλήψεων υποχρεώσεων στους λογαριασμούς, θα πρέπει να εφαρμόζονται με συνέπεια σε ολόκληρο τον προϋπολογισμό χωρίς παρέκκλιση για ιδιαίτερους τομείς δαπανών. Αν η πρόταση της Επιτροπής δεν τροποποιηθεί βάσει του προηγούμενου σημείου, θα ήταν καλύτερα να επιλεχθεί ένας προϋπολογισμός πληρωμών μόνο, χωρίς πιστώσεις ανάληψης υποχρεώσεων. Σε μια τέτοια περίπτωση, τα θεσμικά όργανα, προς στήριξη των αιτήσεών τους για πρόβλεψη πληρωμών από τον προϋπολογισμό, θα εξακολουθούσαν να πρέπει να καταχωρίζουν και να υποβάλλουν στην αρμόδια για τον προϋπολογισμό αρχή πληροφορίες για ληφθείσες αποφάσεις δαπανών και αναληφθείσες υποχρεώσεις. Εντούτοις, στο πλαίσιο της ετήσιας διαδικασίας του προϋπολογισμού, δεν θα καθορίζονταν ειδικά όρια σχετικά με το επίπεδο των αποφάσεων των δαπανών. Τα θεσμικά όργανα θα εξακολουθούσαν να υπόκεινται στη δημοσιονομική πειθαρχία, καθότι θα έπρεπε να διαχειρίζονται τις δραστηριότητές τους κατά τέτοιο τρόπο ώστε η ανάγκη πραγματοποίησης πληρωμών να μην τα οδηγεί να υπερβαίνουν τις πιστώσεις που διέθεσε η αρμόδια για τον προϋπολογισμό αρχή για το οικονομικό έτος.

Πράξεις δαπανών - πληρωμών (μέρος Ι τίτλος III άρθρο 73 έως 77)

32. Οι πληρωμές (και όχι οι "δαπάνες", όπως αναφέρουν τα τμήματα 2 έως 5 του κεφαλαίου 6) πρέπει να παρακολουθούνται προσεκτικά στα διαδοχικά τους στάδια εντός των συστημάτων λογιστικής και διαχείρισης, ώστε τα τελευταία αυτά να δείχνουν την πραγματική κατάσταση εκτέλεσης των προϋπολογιστικών πράξεων σε επίπεδο τελικών δικαιούχων. Προς το σκοπό αυτό, η Επιτροπή προτείνει να παρουσιάζονται χωριστά οι πληρωμές προχρηματοδότησης και οι αποδόσεις δαπανών που καταλογίζονται στον ετήσιο προϋπολογισμό. Εντούτοις, είναι σημαντικό επίσης ο όγκος των πληρωμών προχρηματοδότησης που καταλογίστηκε σε προηγούμενους προϋπολογισμούς αλλά που δεν απορροφήθηκε ακόμη από τη χρηματοδότηση δαπανών σε επίπεδο τελικών δικαιούχων, καθώς και ο όγκος των προϋπολογιστικών πληρωμών που δεν "εκκαθαρίστηκε" ακόμη, να καταχωρίζονται λογιστικά σε αθροιστική βάση και να εμφανίζονται συνοπτικά στις δημοσιονομικές καταστάσεις.

33. Οι πληρωμές προχρηματοδότησης που καταλογίζονται στον προϋπολογισμό, από τις οποίες οι περισσότερες καταβάλλονται σε ενδιάμεσους και όχι στους τελικούς δικαιούχους, θα πρέπει να περιορίζονται στα ποσά, τα οποία απαιτούνται προφανώς για την κοινοτική συμμετοχή στην αναγκαία προχρηματοδότηση προγραμμάτων, σχεδίων, δραστηριοτήτων γραφείων τεχνικής βοήθειας, κ.λπ. Αν συμπληρωματικά κεφάλαια αποδεικνύονται αναγκαία, θα πρέπει να καταβάλλονται μόνο για την απόδοση δαπανών οι οποίες πραγματικά δημιουργήθηκαν. Αν οι πρώτες προκαταβολές δεν επαρκούν για την κάλυψη των πραγματικών δαπανών προχρηματοδότησης, θα καταβάλλεται συμπληρωματική προκαταβολή. Όσο οι δραστηριότητες που υπάγονται σ' ένα πρόγραμμα πλησιάζουν στο τέλος τους, οι προκαταβολές θα πρέπει να απορροφώνται με αφαίρεσή τους από τις τελευταίες πληρωμές που απαιτήθηκαν για την απόδοση δαπανών. Οι επ' άπειρο επαναλαμβανόμενοι μηχανισμοί προκαταβολών, οι οποίοι αυξάνουν τον κίνδυνο απώλειας ελέγχου και παρέχουν εσφαλμένη εικόνα της εκτέλεσης του προϋπολογισμού, δεν θα πρέπει να επιτρέπονται.

Σύναψη δημοσίων συμβάσεων (μέρος Ι τίτλος IV άρθρα 83 έως 100)

34. Ο δημοσιονομικός κανονισμός θα πρέπει να περιορίζεται να περιλαμβάνει τις βασικές διατάξεις και να παραπέμπει στους κανόνες εφαρμογής τις διατάξεις οι οποίες από τη φύση τους θα επιδέχονταν εξέλιξη. Στην τελευταία αυτή κατηγορία παρατίθενται κυρίως οι ειδικές περιπτώσεις αποκλεισμού και οι κυρώσεις (άρθρα 88 έως 90).

35. Το Συνέδριο θεωρεί σημαντικό ο κανόνας που διατυπώνεται στο άρθρο 84 παράγραφος 3 (νέο άρθρο 96α) του σχεδίου, σχετικά με καταστάσεις στις οποίες υπάρχουν υποψίες σφαλμάτων, παρατυπιών ή περιπτώσεων απάτης, να ενισχυθεί και να εφαρμόζεται υποχρεωτικά από τα θεσμικά όργανα εφόσον υπάρχει παρατυπία ή απάτη εξαιτίας του αναδόχου.

36. Το Συνέδριο προτείνει να συμπεριληφθεί ένα επιπλέον άρθρο (άρθρο 100β, που προκύπτει από τη μετάθεση του άρθρου 154 της πρότασης της Επιτροπής) σχετικά με τον καθορισμό προσώπων που μπορούν να συμμετέχουν σε ανταγωνισμό στον τομέα των εξωτερικών ενισχύσεων (βλέπε το σημείο 58).

Επιδοτήσεις (μέρος Ι τίτλος V άρθρα 101 έως 114)

37. Οι συμπεριλαμβανόμενες στον παρόντα τίτλο διατάξεις πρέπει να περιορίζονται σε διατάξεις γενικής φύσης και να εφαρμόζονται σύμφωνα με τον πρόσφατο οδηγό για τη διαχείριση των επιδοτήσεων, ο οποίος εξάλλου θα άξιζε να έχει το καθεστώς ενός κανονισμού της Επιτροπής.

38. Θα πρέπει να τροποποιηθούν πολλά στοιχεία του παρόντος σχεδίου του δημοσιονομικού κανονισμού:

α) το άρθρο 101 θα πρέπει να διακρίνει καλύτερα την επιδότηση της πληρωμής που πραγματοποιείται στο πλαίσιο μιας δημόσιας σύμβασης·

β) το ίδιο αυτό άρθρο θα πρέπει επίσης να καθορίζει καλύτερα το πεδίο εφαρμογής του παρόντος τίτλου.

39. Λαμβανομένων υπόψη των διαφόρων τομέων δραστηριότητας στους οποίους πραγματοποιείται η καταβολή επιδοτήσεων, παραδείγματος χάριν τον τομέα της ανθρωπιστικής βοήθειας, οι διατάξεις του τίτλου θα πρέπει να επιτρέπουν μια κάποια ελαστικότητα:

α) το άρθρο 102 δεν θα πρέπει να επιμένει ούτε στη συγχρηματοδότηση ούτε στον όρο της μη πραγματοποίησης κέρδους που εξάλλου δεν είναι εξακριβώσιμος·

β) το άρθρο 103 θα πρέπει να προβλέπει τη δυνατότητα καταβολής μιας επιδότησης εκτός προγράμματος·

γ) το άρθρο 106 θα πρέπει να καταργηθεί για να μη περιοριστεί αυτόματα το ποσοστό χρηματοδότησης των διοικητικών δαπανών.

40. Ορισμένες διατάξεις θα πρέπει επίσης να καταργηθούν, διότι είναι προφανείς ή μη αναγκαίες ή διότι η εφαρμογή τους δε θα αποδεικνυόταν πραγματοποιήσιμη: αυτό συμβαίνει κυρίως με τις διατάξεις που προβλέπονται στις παραγράφους 2 και 3 του άρθρου 112 σχετικά με την πληρωμή των επιδοτήσεων, εφόσον η τροποποίηση των διατάξεων που προβλέπονται στην παράγραφο 1 του άρθρου 112 είναι επαρκής.

Λογιστική και απόδοση λογαριασμών (μέρος Ι τίτλος VI άρθρα 115 έως 122)

41. Όπως αναφέρεται στο σημείο 2 της παρούσας γνωμοδότησης, οι παρατεθείσες διατάξεις δεν λαμβάνουν υπόψη τα αποτελέσματα της μελέτης για την οποία δόθηκε εντολή σε μια ομάδα εμπειρογνωμόνων. Η μελέτη αυτή αποτελεί σταθερή βάση για την ανάπτυξη των διατάξεων που δεν υπάρχουν στην παρούσα πρόταση αναδιατύπωσης (βλέπε επίσης το σημείο 43 και τις εισαγωγικές παρατηρήσεις στον τίτλο VI του μέρους Ι). Οι προτεινόμενες από την Επιτροπή διατάξεις θα πρέπει να αναθεωρηθούν προτού λάβει το Συμβούλιο τελική απόφαση. Το Συνέδριο υπενθυμίζει επίσης ότι σύμφωνα με τους όρους της τροποποίησης του δημοσιονομικού κανονισμού η οποία προτάθηκε με την "έβδομη δέσμη" και επικυρώθηκε το1998(11), η Επιτροπή περιέλαβε στο άρθρο 70 του παρόντος δημοσιονομικού κανονισμού μια διάταξη η οποία προβλέπει τη διάκριση μεταξύ "επιβαρύνσεων και προϊόντων του προϋπολογισμού" και "επιβαρύνσεων και προϊόντων εκτός προϋπολογισμού" και έχει ως συνέπεια τον υπολογισμό ενός γενικότερου λογιστικού αποτελέσματος. Έτσι διακρίνονται δύο επίπεδα αποτελέσματος, το ένα που αφορά την εκτέλεση του προϋπολογισμού, και το άλλο που λαμβάνεται προσθέτοντας στο πρώτο τις πράξεις που αφορούν τους λογαριασμούς μάλλον παρά τον προϋπολογισμό (αποσβέσεις, προβλέψεις, κ.λπ.). Το άρθρο 70 προβλέπει επίσης ότι ο ισολογισμός πρέπει να καταρτίζεται βάσει μιας λογιστικής "σε δεδουλευμένη βάση". Έτσι, οι διατάξεις, οι οποίες προσανατολίζουν το κοινοτικό λογιστικό πλαίσιο προς μια λογιστική "σε δεδουλευμένη βάση", υπάρχουν στον παρόντα δημοσιονομικό κανονισμό. Οι διατάξεις αυτές, για να είναι πλήρως εφαρμόσιμες, θα έπρεπε να είχαν αποσαφηνιστεί και αναπτυχθεί στο σχέδιο αναδιατύπωσης. Όταν η Επιτροπή θα έχει πραγματοποιήσει την εργασία αυτή, θα πρέπει στη συνέχεια να λάβει τα αναγκαία μέτρα για την εφαρμογή τους.

42. Το Συνέδριο υπογραμμίζει τη σημασία της επιλογής ενός βασικού λογιστικού πλαισίου ως προϋπόθεση οποιασδήποτε απόφασης σχετικά με τη λογιστική και την απόδοση λογαριασμών. Για να είναι αυτό εφικτό, θα ήταν χρήσιμο να εξετάζονται οι εργασίες των διεθνών οργανισμών, οι οποίοι είναι αρμόδιοι στον τομέα αυτό, πράγμα που το Συνέδριο έχει ήδη συστήσει στη γνωμοδότησή του αριθ. 4/97(12). Οι δημοσιονομικές καταστάσεις, στη σημερινή τους μορφή, παρουσιάζουν περιορισμένο μόνο ενδιαφέρον για το χρήστη: δεν κάνουν διάκριση, παραδείγματος χάριν, μεταξύ των τρεχουσών και των επενδυτικών δαπανών, ούτε μεταξύ των ενδιάμεσων και των τελικών πληρωμών ή ακόμη δεν περιλαμβάνουν τις πληρωτέες επιβαρύνσεις. Η θεραπεία των αδυναμιών αυτών θα ήταν δυνατή με την έγκριση ενός λογιστικού πλαισίου που να στηρίζεται σε μια λογιστική σε δεδουλευμένη βάση, όπως το προβλέπει το άρθρο 70 του παρόντος δημοσιονομικού κανονισμού.

43. Η εφαρμογή ενός συνεκτικού και αυστηρού λογιστικού και δημοσιονομικού σχεδίου αποτελεί ωστόσο ένα σχέδιο μεγάλης κλίμακας. Πέρα από την επιλογή ενός βασικού λογιστικού πλαισίου, είναι αναγκαίο να καθορίζονται οι στόχοι της λογιστικής και των δημοσιονομικών καταστάσεων, οι λογιστικές αρχές, κανόνες και μέθοδοι που ορίζουν τους κανόνες τήρησης των λογαριασμών και κατάρτισης των δημοσιονομικών καταστάσεων, καθώς και τα στοιχεία που συνθέτουν τις δημοσιονομικές καταστάσεις. Το χρονοδιάγραμμα κατάρτισης των δημοσιονομικών καταστάσεων θα μπορούσε να καθορίζεται νωρίτερα, χάρις στην κατάργηση των συμπληρωματικών περιόδων (που δεν είναι αναγκαίες δεδομένου ότι καταργούνται οι μεταφορές πιστώσεων και χαλαρώνουν οι διαδικασίες μεταφοράς των πιστώσεων πληρωμών), και η δημοσίευσή τους θα πρέπει να τηρεί πλήρως την αρχή της διαφάνειας.

Εξωτερικός έλεγχος και απαλλαγή (μέρος Ι τίτλος VII άρθρα 123 έως 133)

44. Οι διατάξεις που εμφαίνονται στον τίτλο αυτό αφορούν κυρίως το ρόλο του Συνεδρίου ως εξωτερικού ελεγκτή των κοινοτικών οικονομικών. Το Συνέδριο φρονεί ότι σχετικές διατάξεις έχουν τη φυσιολογική τους θέση στη συνθήκη και ότι είναι περιττό να επαναλαμβάνονται και να επεξηγούνται στο δημοσιονομικό κανονισμό. Πράγματι, ορισμένες διατάξεις, ιδίως εκείνες που αφορούν το ρόλο του Συνεδρίου και τα δικαιώματα πρόσβασης του Συνεδρίου στην πληροφόρηση [κυρίως τα άρθρα 123, 125 (εν μέρει), 127 (εν μέρει), 129 και 130 (εν μέρει)], θα μπορούσαν να ερμηνευθούν περιοριστικά από ορισμένους οργανισμούς υποκείμενους στο δικαίωμα ελέγχου του Συνεδρίου. Το Συνέδριο θα πρέπει, σε κάθε περίσταση, να είναι σε θέση να εκπληρώνει την αποστολή του χωρίς περιορισμό, σύμφωνα με τις διατάξεις της συνθήκης.

Ιδιαίτερες διατάξεις σχετικά με το ΕΓΤΠΕ-Εγγυήσεις (μέρος ΙΙ τίτλος I άρθρα 134 έως 140)

45. Φαίνεται περιττό να αφιερώνεται ολόκληρος τίτλος στο ΕΓΤΠΕ-Εγγυήσεις. Θα ήταν σκόπιμο να διατηρηθεί μόνο το άρθρο 136 παράγραφος 2 και να ενσωματωθεί στο άρθρο 70.

46. Οι περισσότερες παρεκκλίσεις που προτείνει η Επιτροπή εξηγούνται με τη διαιώνιση ενός συστήματος μη διαχωριζόμενων πιστώσεων και με τις δυσκολίες που αντιμετωπίζονται στις διαδικασίες καταλογισμού των πληρωμών στα αναλυτικά κονδύλια του προϋπολογισμού. Πράγματι, οι δαπάνες του ΕΓΤΠΕ-Εγγυήσεις αποτελούν επιστροφές δαπανών που δηλώνουν τα κράτη μέλη και για τις οποίες αρχικά πραγματοποιούνται πληρωμές εκτός προϋπολογισμού ("προκαταβολές" που αποτελούν προσωρινές πληρωμές), ακολουθούμενες από προϋπολογιστικές τακτοποιήσεις.

47. Αυτές οι τακτοποιήσεις απαιτούν συχνά την εκτέλεση μεταφορών πιστώσεων πριν καταστεί δυνατός ο καταλογισμός των δαπανών στις ενδεδειγμένες θέσεις του προϋπολογισμού. Επιπλέον, ο βαθμός λεπτομερειών που χρησιμοποιείται προς το παρόν για τον καταλογισμό στον προϋπολογισμό οδηγεί όντως στην απαράδεκτη καθυστέρηση της καταχώρισης της πληρωμής τακτοποίησης του προϋπολογισμού.

48. Η τροποποίηση που επήλθε από την Επιτροπή στο άρθρο 21 παράγραφος 1 στοιχείο γ) σχετικά με τις μεταφορές πιστώσεων μεταξύ κεφαλαίων για επιχειρησιακές δαπάνες θα πρέπει να της επιτρέπει να προβαίνει στις αναγκαίες μεταφορές χωρίς να είναι υποχρεωμένη να περιμένει την έγκριση της αρμόδιας για τον προϋπολογισμό αρχής για τις προτάσεις μεταφοράς στο τέλος του έτους. Η υποχρέωση να λαμβάνεται η έγκριση της αρμόδιας για τον προϋπολογισμό αρχής για τις μεταφορές μεταξύ των κονδυλίων του προϋπολογισμού του τμήματος ΕΓΤΠΕ-Εγγυήσεις δεν έχει νόημα σ' ένα πλαίσιο όπου οι δαπάνες είναι υποχρεωτικές και όπου οι επιστροφές στα κράτη μέλη έχουν ήδη πραγματοποιηθεί.

49. Όσον αφορά την κατανομή των δαπανών που δηλώνουν τα κράτη μέλη, το ισχύον σύστημα υποχρεώνει τα κράτη αυτά να κοινοποιούν στην Επιτροπή, το αργότερο στις 10 του κάθε μήνα, το συνολικό ποσό των δαπανών που πληρώθηκαν κατά τη διάρκεια του προηγούμενου μήνα· ένας αναλυτικότερος φάκελος για την καταχώριση στον κοινοτικό προϋπολογισμό των δαπανών που πληρώθηκαν κατά τον προηγούμενο μήνα πρέπει να διαβιβάζεται στην Επιτροπή το αργότερο στις 20 του κάθε μήνα. Ως εκ τούτου, και δεδομένου ότι οι καταβληθείσες δαπάνες λαμβάνονται υπόψη για το οικονομικό έτος του ΕΓΤΠΕ, ήτοι μέχρι τις 15 Οκτωβρίου, η Επιτροπή διαθέτει στοιχεία σε εύλογο χρόνο για να προβαίνει στον προϋπολογιστικό καταλογισμό πριν από το κλείσιμο του οικονομικού έτους(13).

50. Επιπλέον, αν εγκρινόταν η πρόταση του Συνεδρίου στο άρθρο 19 να εξειδικεύονται οι πιστώσεις μόνο κατά τμήμα, υποδιαίρεση, τίτλο, κεφάλαιο και άρθρο (και όχι κατά θέση και επιμέρους θέση), η καταχώριση των δαπανών κατά κράτος μέλος, κατά μέτρο και κατά περίοδο, για λόγους διαχείρισης, δεν θα επηρέαζε πλέον τον καταλογισμό στον προϋπολογισμό των μηνιαίων προκαταβολών που πληρώνονται στα κράτη μέλη.

51. Οι κοινοποιήσεις σχετικά με ορισμένα στοιχεία μπορεί να εμφανίζουν κάποια ανακρίβεια. Συνεπώς, ορισμένες διορθώσεις μπορεί να αποδειχθούν αναγκαίες ακόμη και μετά το κλείσιμο των λογαριασμών ενός οικονομικού έτους. Εντούτοις, τέτοιες διορθώσεις, εφόσον δεν επηρεάζουν την αξιοπιστία των λογαριασμών αναγνωρίζονται από τις γενικά αποδεκτές λογιστικές αρχές.

52. Όσο για τις πιστώσεις του ΕΓΤΠΕ-Εγγυήσεις που αφορούν την αγροτική ανάπτυξη και τα συνοδευτικά μέτρα, πρόκειται για πολυετείς δράσεις για τις οποίες το ποσό των αναλαμβανομένων υποχρεώσεων κατά τη διάρκεια ενός οικονομικού έτους συχνά διαφέρει από το ποσό των πραγματοποιούμενων πληρωμών κατά τη διάρκεια του ίδιου αυτού οικονομικού έτους. Συνεπώς, δεν ενδείκνυται να καθορίζεται στο άρθρο 135 ότι οι πιστώσεις ανάληψης υποχρέωσης είναι ίσες με τις πιστώσεις πληρωμών και το άρθρο 170 (που εμφαίνεται στις μεταβατικές και τελικές διατάξεις) θα πρέπει να καταργηθεί.

Ιδιαίτερες διατάξεις σχετικά με τα Διαρθρωτικά Ταμεία (μέρος ΙΙ τίτλος IΙ άρθρα 141 έως 145)

53. Δεν είναι αναγκαίο να προβλέπεται ειδικός τίτλος· πράγματι, η πρόταση της Επιτροπής δεν περιλαμβάνει παρά πολύ λίγες διατάξεις παρέκκλισης από τους κανόνες κοινού δικαίου.

54. To άρθρο 143 σχετικά με την "ανασύσταση" αποδεσμευθεισών πιστώσεων που αντιστοιχούν σε αναλήψεις υποχρεώσεων προηγουμένων οικονομικών ετών δεν είναι αναγκαίο.

55. Το άρθρο 144, που επιτρέπει στην Επιτροπή να προβαίνει σε μεταφορές πιστώσεων μεταξύ των Διαρθρωτικών Ταμείων (εφόσον προορίζονται για τους ίδιους στόχους) και το άρθρο 141 παράγραφος 3, σχετικά με την αποκεντρωμένη διαχείριση των προενταξιακών διαρθρωτικών και γεωργικών μέτρων, πρέπει να ενσωματωθούν στην ενδεδειγμένη θέση του μέρους Ι στους τίτλους Ι και ΙΙΙ.

56. Τα υπόλοιπα άρθρα είναι περιττά διότι:

α) είτε αναφέρουν το πρόδηλο γεγονός ότι ορισμένες πτυχές της διαχείρισης των Ταμείων υπόκεινται στις διατάξεις της "κανονιστικής ρύθμισης", η οποία διέπει τα Διαρθρωτικά Ταμεία [κυρίως ο κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 1260/1999], ενώ δεν πρόκειται για διατάξεις παρέκκλισης από τους κανόνες κοινού δικαίου (άρθρο 142 παράγραφος 1 πρώτο εδάφιο, άρθρο 142 παράγραφοι 2 και 4 και άρθρο 145),

β) είτε επαναλαμβάνουν διατάξεις που εμφαίνονται στο μέρος Ι (άρθρο 142 παράγραφος 1 δεύτερο εδάφιο),

γ) ή ακόμη φαίνεται να προκύπτουν από συγχώνευση. Το άρθρο 142 παράγραφος 3 ορίζει ότι "Η διεκπεραίωση των εκ μέρους των κρατών μελών επιστροφών των ποσών της προχρηματοδότησης καθώς και η επίδρασή της στο ύψος της συμμετοχής των προαναφερόμενων ταμείων διέπονται από τις ρυθμίσεις που αναφέρονται στο άρθρο 141". Ο εν λόγω κανονισμός, ήτοι ο κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 1260/1999, δεν κάνει καμία μνεία της ανασύστασης των πιστώσεων πληρωμών.

Ιδιαίτερες διατάξεις σχετικά με την έρευνα (μέρος ΙΙ τίτλος III άρθρα 146 και 147)

57. Δεν είναι αναγκαίο να προβλέπεται ειδικός τίτλος για την έρευνα. Οι διατάξεις παρέκκλισης από τις διατάξεις κοινού δικαίου θα πρέπει να ενσωματωθούν στα αντίστοιχα μέρη του δημοσιονομικού κανονισμού (άρθρο 146 παράγραφος 1 δεύτερο εδάφιο και παράγραφος 3, καθώς και άρθρο 147 παράγραφος 3), ενώ οι υπόλοιπες θα πρέπει να καταργηθούν, διότι οι διατάξεις κοινού δικαίου καλύπτουν τις εξεταζόμενες περιπτώσεις (άρθρο 146 παράγραφος 2 και άρθρο 147 παράγραφοι 1 και 2).

Ιδιαίτερες διατάξεις σχετικά με τις εξωτερικές ενέργειες (μέρος ΙΙ τίτλος IV άρθρα 148 έως 156)

58. Δεν είναι αναγκαίο να προβλέπεται ειδικός τίτλος· πράγματι, η πρόταση της Επιτροπής δεν περιλαμβάνει σχεδόν καμία διάταξη παρέκκλισης από τους κανόνες κοινού δικαίου. Ορισμένες λεπτομερέστερες διατυπώσεις των κανόνων που αναφέρονται στο μέρος Ι θα πρέπει να ενσωματωθούν στους ενδεδειγμένους τίτλους του ίδιου αυτού μέρους. Το άρθρο 153 παράγραφος 1, το οποίο ορίζει ότι οι κανόνες εφαρμογής περιλαμβάνουν ειδικές διατάξεις σχετικά με τα κατώτατα όρια και τις λεπτομέρειες σύναψης εξωτερικών συμβάσεων, καθώς και το άρθρο 154 σχετικά με τη συμμετοχή στις διαδικασίες προκήρυξης διαγωνισμών θα πρέπει να εμφαίνονται στον τίτλο IV του μέρους Ι (βλέπε άρθρα 100α και 100β). Το άρθρο 150 παράγραφος 2, σχετικά με την αποδοχή από τις δικαιούχους χώρες να φέρουν την πλήρη ευθύνη για τα κοινοτικά κονδύλια που καταβλήθηκαν σ' αυτές στο πλαίσιο του συστήματος αποκεντρωμένης διαχείρισης θα πρέπει να ενσωματωθεί στο άρθρο 50 του τίτλου III του μέρους Ι.

59. Τα άρθρα 148 και 149 δεν προσθέτουν κανένα νέο στοιχείο στο άρθρο 50 και επομένως είναι περιττά.

60. Τα κριτήρια που προβλέπονται στο άρθρο 150 παράγραφος 1, των οποίων η Επιτροπή πρέπει να αξιολογεί την τήρηση πριν αποφασίσει να αναθέσει στις αρχές των τρίτων χωρών τη διαχείριση ορισμένων ενεργειών στο πλαίσιο του συστήματος αποκεντρωμένης διαχείρισης, είναι ελάχιστα ρεαλιστικά και πολύ φιλόδοξα. Οι διοικητικές αρχές των κρατών μελών δεν είναι υποχρεωμένες να τηρούν τέτοια κριτήρια για να τους ανατεθούν αρμοδιότητες σχετικά με την επιμερισμένη διαχείριση. Δεν φαίνεται να είναι δικαιολογημένος ο καθορισμός τέτοιων κριτηρίων στο δημοσιονομικό κανονισμό. Οι διατάξεις του άρθρου 150 παράγραφος 2 είναι επαρκείς (βλέπε σημείο 58).

61. Το άρθρο 151 είναι ασαφές και περιττό. Το γεγονός ότι η Επιτροπή διατηρεί την αρμοδιότητα διενέργειας ελέγχων, ακόμη και όταν μεταβιβάζει ένα μέρος των αρμοδιοτήτων της στο πλαίσιο της αποκεντρωμένης διαχείρισης, προβλέπεται ήδη από το άρθρο 50 παράγραφος 3.

62. Το άρθρο 152 καθορίζει τα συμβατικά μέσα που πρέπει να χρησιμοποιούνται για την εκτέλεση των εξωτερικών ενεργειών. Το στοιχείο αυτό θα πρέπει να εμφαίνεται στους λεπτομερείς κανόνες εφαρμογής. Το γεγονός ότι οι χρηματοδοτικές συμβάσεις με δικαιούχους τρίτες χώρες εξομοιώνονται με υποχρεώσεις έναντι τρίτων θα πρέπει να αναφέρεται στο άρθρο 72.

63. Το άρθρο 152 προβλέπει ότι οι ατομικές συμβάσεις και οι συμφωνίες επιδότησης που υλοποιούν τις χρηματοδοτικές συμβάσεις πρέπει να συνάπτονται το αργότερο την 31η Δεκεμβρίου του έτους ν+ 3(14), όπου το έτος ν είναι αυτό στη διάρκεια του οποίου αναλήφθηκε η δημοσιονομική δέσμευση. Οι διατάξεις αυτές βασίζονται σε εκείνες που εφαρμόζονται στο πλαίσιο του προγράμματος Phare, δεν είναι όμως προσαρμοσμένες στους σημερινούς κανόνες εφαρμογής της αναπτυξιακής βοήθειας, διότι η ανώτατη προθεσμία εκτέλεσης είναι πολύ σύντομη. Πρόκειται για ένα πρόβλημα διαχείρισης που έχει ήδη θιγεί στο άρθρο 71 παράγραφος 3, το οποίο καθορίζει ότι κάθε δημοσιονομική δέσμευση περιλαμβάνει μια προθεσμία εκπλήρωσης.

64. Το άρθρο 153 παράγραφος 2, στο οποίο ορίζεται ότι οι διαδικασίες σύναψης των συμβάσεων πρέπει να προβλέπονται στις χρηματοδοτικές συμβάσεις, στις συμβάσεις ή συμφωνίες, θα πρέπει να μετατεθεί στον τίτλο IV του μέρους Ι.

65. Το άρθρο 155, το οποίο επιτρέπει την εξ ολοκλήρου χρηματοδότηση ορισμένων ενεργειών από τον προϋπολογισμό, αποτελεί παρέκκλιση των κανόνων κοινού δικαίου σχετικών με τις επιδοτήσεις του τίτλου V του μέρους Ι· το Συνέδριο προτείνει την κατάργηση του άρθρου 102 παράγραφος 1, το οποίο ορίζει ότι η χορήγηση επιδοτήσεων υπόκειται στην αρχή της συγχρηματοδότησης, καθώς και του άρθρου 106 παράγραφος 1, το οποίο προβλέπει ότι μια επιδότηση δεν μπορεί να χρηματοδοτεί το σύνολο των δαπανών λειτουργίας του δικαιούχου οργανισμού, κατά τρόπο που να καθίσταται περιττή η παρέκκλιση που προβλέπει το άρθρο 155.

66. Το άρθρο 156 που αφορά την επαλήθευση των λογαριασμών δεν δικαιολογείται. Εφόσον ο δημοσιονομικός κανονισμός πρέπει να προβλέπει ρητά αυτό το είδος των διατάξεων, είναι σκόπιμο οι διατάξεις αυτές να ενσωματωθούν στον τίτλο VII του μέρους Ι, είτε μεταξύ των άρθρων 126 και 127 είτε μεταξύ των άρθρων 127 και 128.

Ιδιαίτερες διατάξεις σχετικά με τις ευρωπαϊκές υπηρεσίες και με τις διοικητικές πιστώσεις (μέρος ΙΙ τίτλος V άρθρα 157 έως 168)

67. Το Συνέδριο συνιστά να αντικατασταθούν οι δύο τίτλοι που αφορούν ο ένας την Υπηρεσία Επισήμων Εκδόσεων των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, και ο άλλος την Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Καταπολέμησης της Απάτης από έναν ενιαίο τίτλο: "Ευρωπαϊκές υπηρεσίες". Επειδή τέτοιες υπηρεσίες μπορεί να αυξηθούν στον αριθμό(15), ο συνυπολογισμός τους στο δημοσιονομικό κανονισμό θα απαιτούσε αναθεώρηση του δημοσιονομικού κανονισμού κάθε φορά που θα ιδρύεται μια υπηρεσία. Επιπλέον, θα ήταν επιθυμητό να ακολουθούν οι υπηρεσίες παρόμοιους κανόνες.

68. Όσον αφορά τις διοικητικές πιστώσεις, καμία προβλεπόμενη εξαίρεση δεν είναι απαραίτητη εάν εφαρμόζονται διαχωριζόμενες πιστώσεις σε αυτό το είδος δαπανών. Είναι προφανές ότι για το πρώτο έτος εφαρμογής αυτού του νέου καθεστώτος των πιστώσεων, θα είναι σκόπιμο να προβλέπεται μια ποσότητα επαρκών αναλήψεων υποχρεώσεων για την κάλυψη αποφάσεων και νομικών υποχρεώσεων που θα έχουν ήδη λάβει τα θεσμικά όργανα.

Μεταβατικές διατάξεις (μέρος ΙΙΙ τίτλος I άρθρα 169 και 170)

69. Οι διατάξεις αυτές εξετάστηκαν παράλληλα με τις ιδιαίτερες διατάξεις που αφορούν το ΕΓΤΠΕ-Εγγυήσεις (σημεία 45 έως 52).

Τελικές διατάξεις (μέρος ΙΙΙ τίτλος II άρθρα 171 έως 176)

70. Η γενική αντίληψη που υποστηρίζει το Συνέδριο συνίσταται στη διατήρηση εντός του δημοσιονομικού κανονισμού των κυριοτέρων διατάξεων μόνο. Κατά συνέπεια, ο δημοσιονομικός κανονισμός θα πρέπει να εξουσιοδοτεί την Επιτροπή να δύναται να εγκρίνει κανόνες εφαρμογής για το σύνολο αυτών των διατάξεων, αφενός, και αφετέρου η χρησιμοποίηση των κανόνων αυτών και η έγκρισή τους θα πρέπει να γίνονται παράλληλα με τη διαδικασία έγκρισης των αναθεωρήσεων του δημοσιονομικού κανονισμού. Με το τελευταίο αυτό μέτρο θα εξασφαλιζόταν η συνοχή μέσα στο χρόνο της σχετικής εφαρμοζόμενης νομοθεσίας, βασικής ακόμη περισσότερο που ο ίδιος ο δημοσιονομικός κανονισμός θα περιλάμβανε τις βασικές διατάξεις μόνο και θα επέτρεπε στο νομοθέτη να έχει μια πλήρη εικόνα των κανόνων που θα εφαρμόζονται τελικά.

71. Αν γίνει χρήση της διαδικασίας συνεννοήσεων μεταξύ του Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου σε περίπτωση τροποποίησης του δημοσιονομικού κανονισμού και αν στο τέλος της διαδικασίας αυτής το Κοινοβούλιο εκδώσει μια νέα γνωμοδότηση, η χρησιμότητα της συγκεκριμένης αίτησης γνωμοδότησης του Συνεδρίου όσον αφορά τη δημοσιονομική κανονιστική ρύθμιση επιβάλλει να του διαβιβαστεί αυτή η γνώμη του Κοινοβουλίου για να μπορεί να συμπληρώσει τη δική του γνωμοδότηση εφόσον το κρίνει αναγκαίο.

72. Οι ειδικοί δημοσιονομικοί κανονισμοί των κοινοτικών οργανισμών, αντί να πρέπει να αντιγράφουν το υπόδειγμα του γενικού δημοσιονομικού κανονισμού το οποίο δεν είναι προσαρμοσμένο απαραίτητα στις ανάγκες τους, θα πρέπει να βασίζονται σ' ένα κοινό πλαίσιο καθοριζόμενο από την Επιτροπή ύστερα από γνωμοδότηση του Κοινοβουλίου, του Συμβουλίου και του Συνεδρίου.

73. Τόσο η ανάγκη νομιμότητας, συνοχής και του ενιαίου χαρακτήρα των εφαρμοζομένων δημοσιονομικών διατάξεων, όσο και η διαφάνεια και η σαφήνειά τους για τους χρήστες και τους διαχειριστές, επιβάλλουν να υπάρχει ένας αυστηρά περιορισμένος αριθμός παρεκκλίσεων από τους κανόνες που ορίζει ο δημοσιονομικός κανονισμός και οι μόνες αποδεκτές παρεκκλίσεις θα πρέπει να εγγράφονται στον ίδιο αυτό κανονισμό. Κατά συνέπεια, οι παρεκκλίσεις που εμφαίνονται στις τομεακές ρυθμίσεις θα πρέπει να καταργηθούν.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

74. Ο γενικός προσανατολισμός των προτάσεων της Επιτροπής που αφορούν θεμελιώδη ζητήματα (όπως είναι οι τρόποι εκτέλεσης, οι δημοσιονομικοί παράγοντες, ο εσωτερικός ελεγκτής, η σύναψη δημοσίων συμβάσεων και οι επιδοτήσεις) φαίνεται ικανοποιητικός. Εντούτοις, ορισμένες τροποποιήσεις είναι αναγκαίες ώστε οι προβλεπόμενες διατάξεις να είναι τελείως σαφείς, ακριβείς, αυστηρές ή ελαστικές ανάλογα με την περίπτωση.

75. Είναι σημαντικό να επεκταθεί η αναληφθείσα προσπάθεια απλοποίησης:

α) συνεχίζοντας τον περιορισμό των εξαιρέσεων από τις γενικές αρχές του προϋπολογισμού·

β) θέτοντας τις πολυάριθμες λεπτομερείς διατάξεις στους κανόνες εφαρμογής μόνο·

γ) καταργώντας το μέρος ΙΙ που περιλαμβάνει ειδικούς τίτλους για διάφορους τομείς δαπανών.

76. Το Συνέδριο υποστηρίζει τα μέτρα της πρότασης της Επιτροπής που αποσκοπούν στην ορθολογικοποίηση της διάρθρωσης του προϋπολογισμού (γενική εφαρμογή διαχωριζομένων πιστώσεων, κατάργηση αρνητικών δαπανών), στη μείωση ορισμένων εξαιρέσεων από τις προϋπολογιστικές αρχές του ενιαυσίου και της καθολικότητας (κατάργηση συμπληρωματικών περιόδων εκτός για το ΕΓΤΠΕ-Εγγυήσεις· κατάργηση ανασύστασης των πιστώσεων εκτός για τα Διαρθρωτικά Ταμεία· κατάργηση της επαναχρησιμοποίησης των εισπράξεων) και στην έγκριση δανεισμού μόνο για τη χρηματοδότηση της απόκτησης ενσώματων ακινητοποιήσεων. Εντούτοις, κατά την άποψη του Συνεδρίου, η ορθολογικοποίηση θα πρέπει να είχε συνεχίσει περισσότερο: ιδιαίτερα, το Συνέδριο θεωρεί ότι η μεταφορά πιστώσεων (σημείο 7), η διατήρηση της συμπληρωματικής περιόδου για το ΕΓΤΠΕ-Εγγυήσεις (σημείο 49), και η ανασύσταση πιστώσεων για τα Διαρθρωτικά Ταμεία [σημεία 54 και 56 στοιχείο γ)] δεν είναι αναγκαία.

77. Για να απεικονίζεται η πραγματικότητατων πράξεων και της οικονομικής κατάστασης των Κοινοτήτων:

α) η βάση για δημοσιονομικές δεσμεύσεις πρέπει να καθορίζεται με σαφήνεια. Όλες οι αναλαμβανόμενες νομικές υποχρεώσεις θα πρέπει να υποβάλλονται σε έγκριση στο πλαίσιο του προϋπολογισμού των αναλήψεων υποχρεώσεων. Δεν θα πρέπει να είναι δυνατή η τεχνητή κατάτμηση των αναλήψεων υποχρεώσεων σε ετήσιες δόσεις. Δεν φαίνεται να είναι λογικό οι δημοσιονομικές προοπτικές να οδηγούν "στον καθορισμό ανώτατου ορίου" στους προϋπολογισμούς των αναλήψεων υποχρεώσεων σε ετήσια βάση. Αν οι τροποποιήσεις που προτείνει το Συνέδριο δεν εγκριθούν, θα ήταν καλύτερα να επιλεγεί η λύση ενός προϋπολογισμού πληρωμών μόνο χωρίς πιστώσεις ανάληψης υποχρεώσεων (σημεία 6 και 27 έως 31)·

β) οι "προκαταβολές"που καταλογίζονται στον προϋπολογισμό θα πρέπει να περιορίζονταιστα ποσά που είναι αναγκαία για την προχρηματοδότηση. Η πραγματική φύση των πληρωμών του προϋπολογισμού καιο βαθμός χρησιμοποίησης των προκαταβολών από τους τελικούς δικαιούχους θα πρέπει να εμφαίνονταιστις ετήσιες δημοσιονομικές καταστάσεις (σημεία 32 και 33)·

γ) η πρόταση της Επιτροπής, η οποία προβλέπει ένα μεγαλύτερο περιθώριο ελιγμών σχετικά με τις μεταφορές πιστώσεων πληρωμώνείναι λογική και θα πρέπει να διατηρηθεί. Όταν αναληφθούν οι νομικές υποχρεώσεις, ο προϋπολογισμός των πληρωμών πρέπει να είναι προσαρμοσμένος για να μπορεί να ανταποκρίνεται στα νόμιμα αιτήματα των δικαιούχων που σπάνια μπορούν να προβλέπονται εύκολα (σημείο 10)·

δ) η ιδέα σύστασης ενός αρνητικού αποθεματικούθα πρέπει να εγκαταλειφθεί, διότι επιτρέπει την έγκριση ενός προϋπολογισμού που υπερβαίνει το προφανές εγκεκριμένο συνολικό ποσό (σημείο 14).

78. Οι διατάξεις των τμημάτων σχετικά με τη λογιστική και την απόδοση λογαριασμών είναι απρόσφορες.Πρόκειται για το μόνο βασικό τμήμα που περιλαμβάνει σημαντικές παραλείψεις, για το οποίο το Συνέδριο δεν προτείνει ενσωμάτωση κειμένου στον κανονισμό. Οι διατάξεις που προτείνει η Επιτροπή θα πρέπει να αναθεωρηθούν προτού λάβει το Συμβούλιο τελική απόφαση (σημεία 41 έως 43).

79. Οι διατάξεις που αφορούν τις αρμοδιότητες και τα δικαιώματα του εξωτερικού ελεγκτήείναι περιττές, διότι οι διατάξεις της συνθήκης επαρκούν από μόνες τους (σημείο 44).

Η παρούσα γνωμοδότηση εγκρίθηκε από το Ελεγκτικό Συνέδριο στο Λουξεμβούργο κατά τη συνεδρίασή του της 8ης Μαρτίου 2001.

Για το Ελεγκτικό Συνέδριο

Jan O. Κarlsson

Πρόεδρος

(1) Έγγραφο της Επιτροπής, ένδειξη. 2000/203 (CNS) - COM (2000)461 τελικό.

(2) Έγγραφο εργασίας της Επιτροπής περί αναδιατύπωσης του δημοσιονομικού κανονισμού [SEC(1998) 1228 τελικό της 22.7.1998].

(3) ΕΕ C 57 της 23.2.1998, σ.1.

(4) Σημείο 17 της γνωμοδότησης αριθ. 4/97 του Συνεδρίου.

(5) Σημείο15 (πρώτη έως τέταρτη περίπτωση) της γνωμοδότησης αριθ. 4/97 του Συνεδρίου και σημεία 1.1 έως 1.32 του παραρτήματος.

(6) Σημείο 31 της γνωμοδότησης αριθ. 1/2001 του Συνεδρίου (ΕΕ C 55 της 21.2.2001).

(7) Σημεία 1.20 και 1.21 του παραρτήματος της γνωμοδότησης του Συνεδρίου.

(8) Σημείο 16 γ) της γνωμοδότησης αριθ. 4/97 του Συνεδρίου και σημεία 5.1 έως 5.17 του παραρτήματος.

(9) Γνωμοδότηση αριθ. 1/2000 του Συνεδρίου (ΕΕ C 327 της 17.11.2000, σ. 1).

(10) Σημείο 11 της γνωμοδότησης αριθ. 1/2000 του Συνεδρίου.

(11) Κανονισμός (ΕΚ, ΕΚΑΧ, Ευρατόμ) αριθ. 2548/98 του Συμβουλίου (ΕΕ L 320 της 28.11.1998, σ. 1).

(12) Σημείο 15 (έκτη έως όγδοη περίπτωση) και σημείο 16 β) της γνωμοδότησης αριθ. 4/97 του Συνεδρίου και σημεία 1.33 έως 1.48 του παραρτήματος.

(13) Όσον αφορά τις πράξεις δημόσιας αποθεματοποίησης, η προθεσμία για πραγματοποίηση διορθώσεων είναι η 20ή Δεκεμβρίου. Δεδομένου ότι για αυτή την κατηγορία δαπανών η ημερομηνία κλεισίματος του οικονομικού έτους είναι η 15η Σεπτεμβρίου, μια τέτοια προθεσμία για την πραγματοποίηση των τελευταίων διορθώσεων δεν φαίνεται καθόλου δικαιολογημένη.

(14) Εκτός από τις συμβάσεις που αφορούν τον έλεγχο και την αξιολόγηση, οι οποίες μπορούν να συνάπτονται σε μεταγενέστερη ημερομηνία.

(15) Όπως αποδεικνύεται από την ίδρυση της νέας υπηρεσίας συνεργασίας ΕuropeAid στην αρχή του 2001.

Γνωμοδότηση του Συνεδρίου

>ΘΕΣΗ ΠΙΝΑΚΑ>