ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ 
Κ0Μ(93) 563 τελικό 
Βρυξέλλες, 11 Νοεμβρίου 1993 
ΑΙΤΗΣΗ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΤΩΝ ΚΑΤΩ ΧΩΡΩΝ ΓΙΑ ΤΗ ΘΕΣΠΙΣΗ ΜΕΤΡΟΥ, ΣΤΟΝ 
ΤΟΜΕΑ ΤΗΣ ΕΚΜΙΣΘΩΣΗΣ ΑΚΙΝΗΤΩΝ, ΚΑΤΑ ΠΑΡΕΚΚΛΙΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ 6Η ΟΔΗΓΙΑ 
ΦΠΑ (77/388/ΕΟΚ), ΒΑΣΕΙ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ 27 ΠΑΡΑΓΡΑΦΟΙ 1 ΚΑΙ 2 ΤΗΣ ΕΝ 
ΛΟΓΩ ΟΔΗΓΙΑΣ 
(Ανακοίνωση της Επιτροπής προς το Συμβούλιο) 
ΑΙΤΗΣΗ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΤΩΝ ΚΑΤΩ ΧΩΡΩΝ ΓΙΑ ΤΗ ΘΕΣΠΙΣΗ ΜΕΤΡΟΥ, ΣΤΟΝ 
ΤΟΜΕΑ ΤΗΣ ΕΚΜΙΣΘΩΣΗΣ ΑΚΙΝΗΤΩΝ, ΚΑΤΑ ΠΑΡΕΚΚΛΙΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ 6Η ΟΔΗΓΙΑ ΦΠΑ 
(77/388/ΕΟΚ), ΒΑΣΕΙ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ 27 ΠΑΡΑΓΡΑΦΟΙ 1 ΚΑΙ 2 ΤΗΣ ΕΝ ΛΟΓΩ 
ΟΔΗΓΙΑΣ 
(Ανακοίνωση της Επιτροπής προς το Συμβούλιο) 
1. Εισαγωγή 
α) Σύμφωνα με την οδηγία (77/388/ΕΟΚ) του Συμβουλίου, τα κράτη 
μέλη υποχρεούνται να εφαρμόζουν το κοινό σύστημα φόρου 
προστιθεμένης αξίας. Με βάση όσα ορίζονται στο άρθρο 27 
παράγραφος 1 της οδηγίας αυτής, το Συμβούλιο μπορεί να 
επιτρέψει σε κάθε κράτος μέλος να λάβει ειδικά μέτρα κατά 
παρέκκλιση από την οδηγία αυτή, με σκοπό την απλοποίηση της 
είσπραξης του φόρου ή την αποτροπή ορισμένων περιπτώσεων 
φοροδιαφυγής ή φοροαποφυγής. 
β) Με επιστολή της Μόνιμης Αντιπροσωπείας του Βασιλείου των Κάτω 
Χωρών, που καταχωρήθηκε στη Γενική Γραμματεία της Επιτροπής 
στις 13 Αυγούστου 1993, η Επιτροπή ενημερώθηκε για ένα μέτρο 
που αποσκοπεί στην αποφυγή ορισμένων περιπτώσεων φοροδιαφυγής 
στον τομέα της φορολογητέας εκμίσθωσης ακινήτων. Η επιστολή 
αυτή καθώς και η περιγραφή του μέτρου επισυνάπτονται στο 
παράρτημα Ι της παρούσας. 
γ) Με επιστολή της Γενικής Γραμματείας της Επιτροπής με 
ημερομηνία την 13η Σεπτεμβρίου 1993, ενημερώθηκαν, σύμφωνα με 
το άρθρο 27 παράγραφος 3 της εν λόγω οδηγίας, τα κράτη μέλη 
για το μέτρο που προτίθεται να λάβει η ολλανδική κυβέρνηση. 
Σύμφωνα με όσα ορίζονται στην παράγραφο 4 του ίδιου άρθρου, η 
Επιτροπή ή τα κράτη μέλη μπορούν να ζητήσουν από το Συμβούλιο 
να επιληφθεί της υπόθεσης. 
2. Περιγραφή του μέτρου 
Η ολλανδική κυβέρνηση προτίθεται να εισαγάγει στη νομοθεσία της 
τα ακόλουθα μέτρα: 
α) να αυξήσει σε 20 έτη την περίοδο διακανονισμού για την 
έκπτωση από το ΦΠΑ που επιβάλλεται στα ακίνητα αγαθά, η οποία 
ορίζεται σε 10 έτη βάσει του άρθρου 20 παράγραφος 2 της 6ης 
οδηγίας, 
β) να θεσπίσει κατώτατη βάση υπολογισμού των διακανονισμών για 
την φορολογητέα εκμίσθωση ακινήτων, 
γ) να θεσπίσει κατώτατη βάση υπολογισμού για τη σύσταση 
εμπράγματου δικαιώματος επί των ακινήτων. 
3 
Οι ολλανδικές αρχές δικαιολογούν τα μέτρα αυτά προκειμένου να 
αντιμετωπισθεί η καταχρηστική χρησιμοποίηση που παρέχει η 
δυνατότητα επιλογής του εναλλακτικού καθεστώτος φορολογητέας 
εκμίσθωσης ακινήτων. 
3. Γνώαη της Επιτροπής 
Η Επιτροπή είναι της άποψης ότι ένα ειδικό μέτρο μπορεί να 
επιτραπεί, βάσει του άρθρου 27 της 6ης οδηγίας, μόνον εάν 
παρεκκλίνει μεν από τις λεπτομέρειες εφαρμογής του κοινού 
συστήματος ΦΠΑ, αλλά τηρεί τις θεμελιώδεις αρχές και τις 
ουσιώδεις διατάξεις του συστήματος. Το συγκεκριμένο μέτρο που 
προτίθεται να λάβει η ολλανδική κυβέρνηση δεν πληροί, κατά την 
άποψη της Επιτροπής, τους όρους αυτούς. 
Συγκεκριμένα, το μέτρο που αναφέρεται στα σημεία 2.β) και γ), 
σκοπός του οποίου είναι να οριστεί κατώτατη βάση υπολογισμού, 
παρεκκλίνει εξαιρετικά από το άρθρο 11 της οδηγίας, το οποίο 
συνιστά θεμελιώδη διάταξη του κοινού συστήματος ΦΠΑ. Όσον αφορά 
το μέτρο που αναφέρεται στο σημείο 2α), επιβάλλει στους 
υποκείμενους στο φόρο βαρύτατες υποχρεώσεις ως προς την τήρηση 
εμπορικών εγγράφων και είναι δυσανάλογο ως προς το επιδιωκόμενο 
αποτέλεσμα, δεδομένου ότι για να αποφευχθεί το ενδεχόμενο 
φοροαποφυγής στον τομέα της εκμίσθωσης ακινήτων, πλήττει όλα 
ανεξαιρέτως τα ακίνητα, ανεξαρτήτως της χρήσης τους. Επί πλέον, 
κατά τη γνώμη της Επιτροπής, ο επιδιωκόμενος στόχος της 
καταπολέμησης της φοροαποφυγής έχει ήδη ληφθεί υπόψη από το άρθρο 
20 παράγραφος 2 της οδηγίας, βάσει του οποίου επιτρέπεται στα 
κράτη μέλη να επιλέξουν, προκειμένου περί ακινήτων, περίοδο 
διακανονισμού περίοδο 10 ετών αντί της περιόδου των 5 ετών. 
4. Συαπέοασιια 
Δεδομένου ότι για τα μέτρα αυτά εγείρονται σημαντικές 
αντιρρήσεις, η Επιτροπή ζητά, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 
27 παράγραφος 4 της προαναφερθείσας οδηγίας, να επιληφθεί της 
υποθέσεως το Συμβούλιο. 
Παοάοτηυ.α Ι 
Παράρτημα I ι 
ΜΟΝΙΜΗ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΙΑ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΤΩΝ ΚΑΤΩ ΧΩΡΩΝ 
ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ 
Βρυξέλλες, b Αυγούστου 1993 
Kunstlaan 46 
1040 Brussel Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων 
Γενική Γραμματεία 
Wetstraat 200 
1049 Brussel 
θέμα: Κοινοποίηση των μέτρων που προτίθεται να λάβει η κυβέρνηση ίων Κάτω 
Χωρών κατά παρέκκλιση της 6ης Οδηγίας ΦΠΑ 
Σύμφωνα με το άρθρο 27, παράγραφος 2 της 6ης Οδηγίας 77/388/ΕΟΚ του 
Συμβουλίου της 17ης Μαίου 1977 όσον αφορά την εναρμόνιση των νομοθεσιών των 
κρατών μελών των σχετικών με τους φόρους κύκλου εργασιών ( ΕΕ αριθ. L 14 S, 
13 Ιουνίου 1977) η ολλανδική κυβέρνηση ενημερώνει διά της παρούσης την 
Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων σχετικά με την πρόθεση της να λάβει ιρία 
μέτρα κατά παρέκκλιση ορισμένων διατάξεων της εν λόγω οδηγίας. Η παρούσα 
κοινοποίηση αποσκοπεί στη χορήγηση της αιιαραίτητης εξουσιοδότησης από το 
Συμβούλιο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων. Στόχος των εν λόγω μέτρων είναι να 
καταπολεμηθεί η ανεπιθύμητη εφαρμογή της διάταξης σχετικά με ίο δικαίωμα 
επιλογής φορολογούμενης μίσθωσης ακινήτων. 
Στην παρούσα επιστολή επισυνάπτεται λεπτομερής ανάλυση των προαναφερθέντων 
μ έ τ ρων. 
Ο Μόνιμος Αντιπρόσωπος 
Ε.Α. Bosch 
Οικονομικό Συμβούλιο 
(εντολή L.F. Smeets-Bitsch, γραμμ.) 
ΚΟΙΝ.: Υπουργείο Οικονομικών 
DGFZ 
Υπουργείο Εξωτερικών 
κ. J.H.M. van Bonzel 
Παράρτημα 
Ανάλυση των μέτρων που πρόκειται να λάβουν οι Κάτω Χώρες σύμφωνα με το 
άρθρο 27 της 6ης Οδηγίας σχετικά με τους φόρους κύκλου εργασιών 
Στις Κάτω Χώρες η μίσθωση ακινήτων απαλλάσσεται κατ'αρχήν του φόρου 
κύκλου εργασιών. Τόσο ο εκμισθωτής όσο και ο μισθωτής μπορούν να αρνηθούν 
την απαλλαγή επιλέγοντας αντ'αυτής της φορολόγησης (διάταξη σχετικά με το 
δικαίωμα επιλογής φορολογούμενης μίσθωσης). Οι Κάτω Χώρες έχουν καθιερώσει 
το δικαίωμα επιλογής κατ·εφαρμογή του άρθρου 13, Γ, στοιχείο α), της 6ης 
Οδηγ ίας. 
Η εισαγωγή του δικαιώματος επιλογής το 1968 είχε δύο στόχους: αφενός 
την πρόληψη της σωρευτικής φορολογίας στο πλαίσιο του επιχειρηματικού τομέα 
και αφετέρου την πρόληψη των πιθανών στρεβλώσεων του ανταγωνισμού μεταξύ 
επιχειρηματιών που αγοράζουν ένα ακίνητο και επιχειρηματιών που το 
μισθώνουν. Συνεπώς, η διάταξη σχετικά με το δικαίωμα επιλογής περιοριζόταν 
στους μισθωτές που θεωρούνται επιχειρηματίες για το φόρο κύκλου εργασιών. 
Οι οργανισμοί δημοσίου δικαίου, εφόσον δεν είναι επιχειρηματίες, δεν 
μπορούν να επωφεληθούν από τη διάταξη, σε αντίθεση με τους απαλλασσόμενους 
επιχειρηματ ίες. 
Ωστόσο, στην πράξη διαπιστώθηκε η ανάγκη να καθιερωθεί το δικαίωμα 
επιλογής φορολόγησης και στις συμβάσεις μίσθωσης που συνάπτονται με άλλους 
συμβαλλόμενους πλην των επιχειρηματιών. Πρόκειται κυρίως για μίσθωση 
γραφείων και ανάλογων χώρων σε κρατικούς και ημικρατικούς οργανισμούς, 
καθώς και άλλους φορείς που δεν θεωρούνται επιχειρηματίες για το φόρο 
κύκλου εργασιών. Συγκεκριμένα, στις περιπτώσεις που ένα κτίριο μισθώνεται 
μόνο για ορισμένα έτη υπό καθεστώς φοροαπαλλαγής, ο εκμισθωτής θεωρεί ως 
μειονέκτημα το γεγονός ότι χάνει το δικαίωμα έκπτωσης του φόρου που 
επιβλήθηκε προηγουμένως, εφόσον λήξει η περίοδος διακανονισμού, ακόμη και 
αν πρόκειται να συνάψει αργότερο σύμβαση φορολογούμενης μίσθωσης του 
ακινήτου. Για το λόγο αυτό, ο εκμισθωτής έτεινε να επιρρίπτει το σύνολο του 
προηγουμένως επιβληθέντως φόρου στην τιμή του μισθώματος για σύντομη 
περίοδο μίσθωσης. Λαμβάνοντας αυτό υπόψη της, η κυβέρνηση των Κάτω Χωρών το 
1978 κατά την εναρμόνιση της νομοθεσίας όσον αφορά τον φόρο κύκλου 
εργασιών με την έκτη οδηγία, επεξέτεινε την δυνατότητα επιλογής φορολόγησης 
σε όλες τις μισθώσεις ακινήτων, με εξαίρεση των κατοικιών, διότι αυτές 
ανήκουν στον ιδιωτικό τομέα. Συνεπώς, για τις κατοικίες δεν υπάρχει η 
δυνατότητα επιλογής. 
Με την τροποποίηση της νομοθεσίας το 1978 η περίοδος διακανονισμού 
της έκπτωσης του φόρου που καταβάλλεται προηγουμένως παρατείνεται σε δέκα 
έτη. 
Σε ορισμένες περιπτώσεις το δικαίωμα επιλογής απετέλεσε αφορμή για 
καταχρήσεις. Μη επιχειρηματίες, ιδιαίτερα κρατικοί οργανισμοί και 
απαλλασσόμενοι επιχερηματίες χρησιμοποιούν το εν λόγω δικαίωμα για να 
αποφύγουν τη φορολογία κατά τις επενδύσεις σε ακίνητα. Αντί να 
πραγματοποιηθεί άμεση αγορά ενός ακινήτου, όπως για παράδειγμα ενός κτιρίου 
γραφείων, με αποτέλεσμα μία φορολογική επιβάρυνση επί της επένδυσης χωρίς 
δυνατότητα έκπτωσης, η εν λόγω αγορά αναβάλλεται για δέκα έτη, όσο διαρκεί 
η περίοδος διακανονισμού για την έκπτωση. Εν τω μεταξύ το οίκημα μισθώνεται 
με χρήση του δικαιώματος επιλογής φορολογούμενης μίσθωσης. Κατά τη διάρκεια 
της περιόδου μίσθωσης ο εκμισθωτής απολαμβάνει άμεσης και ολικής έκπτωσης 
του φόρου επί της επένδυσης του, και φορολογείται μόνο για τα περιοδικά 
διαστήματα μίσθωσης. Μετά την παρέλευση δεκαετίας η μισθωτική σχέση λήγει 
με παράδοση του ακινήτου στον μισθωτή. Η εν λόγω παράδοση απαλλάσσεται του 
φόρου και δεν συνεπάγεται αναπροσαρμογή του εκπεσόντος φόρου επί της 
επένδυσης του εκμισθωτή. Αυτό συμβαίνει διότι έχει λήξει η περίοδος 
διακανονισμού. 
Η εν λόγω τακτική αναβολής της πώλησης υπό τύπο μίσθωσης μειώνει σε 
σύγκριση με την άμεση αγορά, κατά 50% περίπου τον φόρο επί του επενδυτικού 
κόστους. Η εν λόγω μείωση βασίζεται στον υπολογισμό ενός μισθώματος που 
καλύπτει το κόστος. Οσο χαμηλότερο είναι το μίσθωμα σε σχέση με το 
επενδυτικό κόστος τόσο αυξάνεται το κέρδος λόγω μη καταβολής φόρου. 
Η προαναφερθείσα μορφή μίσθωσης παρατηρείται όσον αφορά τόσο τα 
δεσμευόμενα όσο και τα μη δεσμευόμενα μέρη. 
Η ολλανδική κυβέρνηση δεν θεωρεί επιθυμητή την άσκηση του δικαιώματος 
επιλογής με μοναδικό στόχο την φοροαποφυγή. Επίσης θεωρεί ότι η εν λόγω 
3 
κατάχρηση θα πρέπει να καταπολεμηθεί. Επειδή αυτό δεν είναι δυνατόν με την 
ισχύουσα νομοθεσία, η ολλανδική κυβέρνηση προτίθεται να λάβει τα ακόλουθα 
νομικά μέτρα: 
1. η περίοδος διακανονισμού για την έκπτωση του φόρου που 
καταβλήθηκε προηγουμένως για ακίνητα επενδυτικά αγαθά παρατείνεται από 10 
σε 20 έτη 
2. σε περίπτωση φορολογούμενης μίσθωσης ακινήτου ο φόρος 
υπολογίζεται τουλάχιστον βάσει μίας αξίας που είναι ανάλογη με το κόστος 
του ακινήτου- και 
3. σε περίπτωση φορολογούμενης σύστασης περιορισμένου δικαιώματος 
επί ακινήτου, εφόσον δεν πρόκειται για κατοικία, ο φόρος υπολογίζεται 
τουλάχιστον βάσει μιας αξίας που είναι ανάλογη με το κόστος του ακινήτου. 
Προς επεξήγηση των εν λόγω μέτρων αναφέρονται τα εξής: 
Οσον αφορά το μέτρο 1. Το εν λόγω μέτρο είναι το σημαντικότερο, 
θεωρείται αναγκαίο διότι το πλεονέκτημα ΦΠΑ που προκύπτει από την 
ανεπιθύμητη μορφή μίσθωσης, δημιουργείται κυρίως από τη σύντομη, σε σχέση 
με την οικονομική διάρκεια ζωής, περίοδο διακανονισμού όσον αφορά τα 
ακίνητα επενδυτικά αγαθά. Μία περίοδος διακανονισμού διάρκειας 20 ετών 
αρμόζει καλύτερα στην οικονομική διάρκεια ζωής ενός ακίνητου επενδυτικού 
αγαθού. Η εν λόγω μεγαλύτερη περίοδος διακανονισμού υπακούει κυρίως σε μία 
βασική αρχή του φόρου κύκλου εργασιών, η οποία συνίσταται στον καλύτερο 
δυνατό συνδυασμό της έκπτωσης του φόρου που καταβλήθηκε προηγουμένως με την 
πραγματική χρήση του πράγματος. 
Η παράταση της περιόδου διακανονισμού θα υποχρεώσει τους 
συμβαλλόμενους να συνάπτουν μισθώσεις μεγαλύτερης διάρκειας, πριν περιέλθει 
το ακίνητο στην ιδιοκτησία του ενοικιαστή φοροαπαλλασσόμενο και χωρίς 
αναπροσαρμογή της έκπτωσης όσον αφορά τον εκμισθωτή. Στο εξής, εφόσον η 
παράδοση του πράγματος πραγματοποιείται πριν την εκπνοή της περιόδου 
διακανονισμού, το ποσό, το οποίο ο εκμισθωτής πρέπει να καταβάλλει στην 
εφορία σε σχέση με την αναπροσαρμογή του εκπεσόντος φόρου, αυξάνεται 
ανάλογα με τη διάρκεια της περιόδου διακανονισμού. 
? 
Το μέτρο παράτασης δεν περιορίζεται μόνο σε περιπτώσεις 
φορολογούμενης μίσθωσης ενός ακίνητου επενδυτικού αγαθού κατ·εφαρμογή του 
δικαιώματος επιλογής. Το μέτρο ισχύει για όλα τα ακίνητα επενδυτικά αγαθά, 
ανεξάρτητα από τη χρήση τους. Κατ'αυτόν τον τρόπο προλαμβάνεται το 
ενδεχόμενο τα μέρη να καταφύγουν σε νέες μορφές μίσθωσης όσον αφορά τα 
ακίνητα επενδυτικά αγαθά, οι οποίες από κοινωνική άποψη εμπίπτουν στην ίδια 
κατηγορία όπως και η διάταξη περί δικαιώματος επιλογής φορολογούμενης 
μίσθωσης, αλλά από νομική άποψη δεν θεωρούνται ως μίσθωση και εκμίσθωση των 
εν λόγω ακινήτων. Μία τέτοια νέα μορφή μίσθωσης είναι για παράδειγμα η 
σύσταση (βραχυπρόθεσμων) περιορισμένων δικαιωμάτων όπως η επικαρπία, η 
εμφυτευτική μίσθωση και το δικαίωμα οικοδομήσεως επί ακινήτου επενδυτικού 
αγαθού. Μετά την παρέλευση της περιόδου διακανονισμού η σύσταση ενός 
τέτοιου δικαιώματος μετατρέπεται σε φοροαπαλλασσόμενη παράδοση της ψηλής 
κυριότητας του ακινήτου, η οποία δεν συνεπάγεται αναπροσαρμογή του 
εκπεσόντος φόρου που καταβλήθηκε προηγουμένως. 
Οσον αφορά το μέτρο 2. Στο πλαίσιο του εν λόγω μέτρου ο φόρος για τη 
φορολογούμενη μίσθωση ενός ακινήτου υπολογίζεται βάσει μίας αξίας, η οποία 
είναι φυσιολογική σε σχέση με το κόστος του εν λόγω ακινήτου, εφόσον που οι 
συμβαλλόμενοι για οποιονδήποτε λόγο συναινούν σε χαμηλότερο μίσθωμα. Σε μία 
τέτοια περίπτωση η φορολογική βάση δεν είναι το (υποκειμενικό) μίσθωμα που 
αποφάσισαν οι συμβαλλόμενοι. Το μέτρο αυτό θα αποτρέψει το ενδεχόμενο να 
περιέλθει σε αχρηστία το μέτρο 1 λόγω χειρισμών όσον αφορά το μίσθωμα. 
Ωστόσο, οι συμβαλλόμενοι μπορούν να ορίσουν το μίσθωμα σε χαμηλότερο 
επίπεδο. Οσο χαμηλότερο είναι το μίσθωμα κατά τη διάρκεια της περιόδου 
μίσθωσης τόσο υψηλότερη, αλλά φοροαπαλλασσόμενη, θα είναι η τιμή πώλησης 
στο τέλος της εν λόγω περιόδου. Στο πλαίσιο αυτό οι συμβαλλόμενοι έχουν το 
δικαίωμα να συμφωνούν για ένα μίσθωμα που δεν καλύπτει το κόστος. Όπως 
προκύπτει από την απόφαση του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων της 
21ης Σεπτεμβρίου 1988, αριθ. 50/87, Συλλογή της Νομολογίας του Δικαστηρίου, 
σ. 4797, η συμφωνία σχετικά με μίσθωμα που δεν καλύπτει το κόστος δεν 
παρεμποδίζει την εφαρμογή του δικαιώματος έκπτωσης, το οποίο δικαίωμα είναι 
εγγενές στη χρησιμοποίηση του δικαιώματος επιλογής. 
Το μέτρο δεν περιορίζεται στους μισθωτές, οι οποίοι δικαιούνται 
9 
ολικής ή μερικής έκπτωσης. Ενας ανάλογος περιορισμός συνεπάγεται σημαντικά 
πρακτικά προβλήματα, θα ήταν δύσκολο να συσχετισθεί η φορολογία με την 
χρήση του ακινήτου από τον μισθωτή, διότι ο εκμισθωτής ως υπόχρεως φόρου 
δεν είναι δυνατόν να γνωρίζει με ποιόν τρόπο πρόκειται να χρησιμοποιήσει ο 
μισθωτής το ακίνητο. Ο φόρος παραμένει εκπεστέος στο βαθμό που το ακίνητο 
χρησιμοποιείται για φορολογούμενες παροχές υπηρεσιών. 
Οσον αφορά το μέτρο 3. Στο πλαίσιο του εν λόγω μέτρου ο φόρος σε 
περίπτωση φορολογούμενης σύστασης περιορισμένου δικαιώματος επί ακινήτου 
αγαθού υπολογίζεται βάσει μίας αξίας, η οποία θεωρείται φυσιολογική σε 
σχέση με το κόστος, εφόσον που οι συμβαλλόμενοι για οποιοδήποτε λόγο 
συναινούν σε χαμηλότερη αντιπαροχή. Σε μία τέτοια περίπτωση η βάση επιβολής 
φόρου δεν είναι η συμφωνημένη (υποκειμενική) αξία της αντιπαροχής. Το μέτρο 
αυτό ανήκει στην ίδια σφαίρα όπως και το μέτρο 2 και ισχύει για τους 
συμβαλλόμενους που θα προσπαθούσαν να παρακάμψουν τη νέα διάταξη σχετικά με 
το δικαίωμα επιβολής φορολογούμενης μίσθωσης, καταφεύγοντας στη σύσταση 
περιορισμένων δικαιωμάτων επί των ακινήτων. Οι κατοικίες μπορούν να 
εξαιρεθούν από το εν λόγω μέτρο, διότι για αυτή την κατηγορία αυτή ακινήτων 
δεν ισχύει η διάταξη περί δικαιώματος επιλογής φορολογούμενης μίσθωσης. 
Τα μέτρα που προβλέπει η κυβέρνηση των Κάτω Χωρών περιέχουν 
παρεκκλίσεις από το άρθρο 20 παράγραφος 2, τελευταία πρόταση της έκτης 
οδηγίας, το οποίο ορίζει ότι η περίοδος διακανονισμού για τα ακίνητα 
επενδυτικά αγαθά είναι το ανώτερο 10 έτη, και από το άρθρο 11, Α, 
παράγραφος 1, στοιχείο α) της εν λόγω οδηγίας, το οποίο ορίζει ως βάση 
επιβολής φόρου την αξία της αντιπαροχής για τη φορολογούμενη πράξη. Κατά 
συνέπεια, η κυβέρνηση των Κάτω Χωρών ζητεί εξουσιοδότηση κατά την έννοια 
του άρθρου 27, παράγραφος 1 της έκτης οδηγίας. 
Η κυβέρνηση των Κάτω Χωρών έχει εξετάσει ορισμένες εναλλακτικές 
λύσεις για τα προαναφερθέντα μέτρα, εκ των οποίων στο παρόν έγγραφο 
αναφέρονται δύο. Η πρώτη εναλλακτική λύση προβλέπει τον περιορισμό και 
ενδεχομένως τον χρονικό προσδιορισμό του δικαιώματος έκπτωσης όσον αφορά 
τον εκμισθωτή. Η εν λόγω εναλλακτική λύση απορρίπτεται, διότι αποτελεί 
κατάφωρα μεγάλη παραβίαση των βασικών αρχών του καθεστώτος επιβολής του 
φόρου κύκλου εργασιών, το οποίο βασίζεται στην άμεση και ολική έκπτωση. Η 
άλλη εναλλακτική λύση αφορά τον περιορισμό του δικαιώματος επιλογής στους 
μισθωτές οι οποίοι χρησιμοποιούν το μισθωμένο ακίνητο για φορολογούμενες 
παροχές. Οι απαλλασσόμενοι επιχειρηματίες καθώς και οι μη επιχειρηματίες θα 
πρέπει κατά συνέπεια να εξαιρεθούν από τη ρύθμιση. Η εν λόγω εναλλακτική 
λύση παραβλέπει ωστόσο το υπόβαθρο του ισχύοντος και κατά την άποψη της 
κυβέρνησης των Κάτω Χωρών καλά τεκμηριωμένου πεδίου εφαρμογής της διάταξης 
περί δικαιώματος επιλογής και δημιουργεί μεγάλα πρακτικά προβλήματα στους 
μισθωτές, οι οποίοι χρησιμοποιούν το ακίνητο τόσο για παροχές για τις 
οποίες δικαιούνται έκπτωσης, όσο και για παροχές για τις οποίες δεν 
δικαιούνται. Γενικότερα, το μειονέκτημα και των δύο εναλλακτικών λύσεων 
είναι ότι παραβλέπουν το πραγματικό αίτιο του προβλήματος της κατάχρησης 
της διάταξης σχετικά με το δικαίωμα επιλογής φορολούμενης μίσθωσης, το 
οποίο είναι η υπερβολικά σύντομη, σε σχέση με την οικονομική διάρκεια ζωής 
των ακινήτων, περίοδος διακανονισμού για την έκπτωση. 
Τέλος, η κυβέρνηση των Κάτω Χωρών παρατηρεί τα ακόλουθα: η ολλανδική 
διάταξη σχετικά με το δικαίωμα επιλογής εφαρμόζεται γενικά κατά τρόπο 
ικανοποιητικό. Τα προβλήματα παρουσιάζονται στις περιπτώσεις, κατά τις 
οποίες το δικαίωμα επιλογής χρησιμοποιείται με στόχο την φοροαποφυγή. Με τα 
μέτρα που σκοπεύει να λάβει η κυβέρνηση των Κάτω Χωρών θα εξαλειφθούν πολλά 
από τα προβλήματα χωρίς να θιγούν τα πλεονεκτήματα και οι βάσεις της εν 
λόγω διάταξης. 
ESSNQ254-1483 
COM(93)563 τελικό 
ΕΓΓΡΑΦΑ 
GR 09 
ApiU. καταλόγου : CB-CO-93-599-GR-C 
ISBN 92-77-61133-2 
Υπηρεσία Επίσημων Εκδόσεων των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων 
L·2985 Luxembourg