ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ - ΜΙΑ ΘΕΜΕΛΙΩΔΗΣ ΣΥΝΘΗΚΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ

Στις 10 Νοεμβρίου 1999, στην εισήγησή της για την προετοιμασία της διακυβερνητικής διάσκεψης [1], και στη συνέχεια στη γνώμη σχετικά με την τροποποίηση των συνθηκών την οποία υπέβαλε στις 26 Ιανουαρίου 2000 δυνάμει του άρθρου 48 της συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση [2], η Επιτροπή υπογράμμισε το ενδιαφέρον της αναδιοργάνωσης των συνθηκών. Εκτίμησε ότι η πρόταση να οργανωθούν οι συνθήκες σε δύο τμήματα "παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον. Τα κείμενα των συνθηκών θα γίνονταν απλούστερα και πλέον ευανάγνωστα, κάτι που γενικά θεωρείται αναγκαίο. Εξάλλου, μια τέτοια διάκριση θα έδινε τη δυνατότητα να προβλεφθεί για την τροποποίηση των κειμένων εφαρμογής μια διαδικασία λιγότερο βαριά από αυτή που προβλέπεται σήμερα για την αναθεώρηση των συνθηκών και προσαρμοσμένη στην προοπτική του διπλασιασμού σχεδόν του αριθμού των κρατών μελών".

[1] Να προσαρμοστούν τα θεσμικά όργανα για να επιτύχει η διεύρυνση, εισήγηση για την προετοιμασία της διακυβερνητικής διάσκεψης , ανακοίνωση της Επιτροπής που υποβλήθηκε στις 10 Νοεμβρίου 1999 (COM(1999) 592).

[2] Προσαρμογή των οργάνων για την επιτυχία της διεύρυνσης, γνώμη της Επιτροπής της 26ης Ιανουαρίου 2000, δυνάμει του άρθρου 48 της συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση (COM(2000)34) .

Η Επιτροπή είχε αναγγείλει τότε την πρόθεσή της να εκπονήσει μια μελέτη σκοπιμότητας για μια τέτοια αναδιοργάνωση των συνθηκών και να υποβάλει προτάσεις στη διακυβερνητική διάσκεψη, σε συνάρτηση με το αποτέλεσμα της μελέτης αυτής.

Στις 15 Μαΐου 2000, το Ευρωπαϊκό Πανεπιστημιακό Ινστιτούτο της Φλωρεντίας - κέντρο Robert Schuman, υπέβαλε στην Επιτροπή την Έκθεση που του ζητήθηκε σχετικά με την αναδιοργάνωση των συνθηκών [3]. Χωρίς να αποφανθεί σχετικά με το περιεχόμενο και την έκταση των διατάξεων του σχεδίου θεμελιώδους συνθήκης και των παραρτημάτων του, η Επιτροπή θεωρεί γενικά ότι η τεχνική εργασία του Ινστιτούτου της Φλωρεντίας αποδεικνύει την δυνατότητα υλοποίησης μιας αναδιοργάνωσης των συνθηκών. Εάν δεν φαίνεται ρεαλιστικό το να ολοκληρωθεί η εργασία αυτή κατά τη διάρκεια του έτους 2000, η Επιτροπή συνιστά παρόλα αυτά την έκδοση μιας διαδικαστικής απόφασης εκ μέρους της διακυβερνητικής διάσκεψης, ώστε οι μελλοντικές εργασίες συγχώνευσης των συνθηκών να μπορέσουν να ξεκινήσουν σε εύθετο χρόνο, χωρίς να συνδεθούν με την διαδικασία διεύρυνσης.

[3] Η έκθεση περιέχεται στη θέση Internet της Επιτροπής: σε γαλλική γλώσσα: http://europa.eu.int/comm/igc2000/offdoc/repoflo_fr.pdf σε αγγλική γλώσσα: http://europa.eu.int/comm/igc2000/offdoc/repoflo_en.pdf σε γερμανική γλώσσα: http://europa.eu.int/comm/igc2000/offdoc/repoflo_de.pdf Το υπόδειγμα θεμελιώδους συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση υπάρχει: σε γαλλική γλώσσα: http://europa.eu.int/comm/igc2000/offdoc/draftreaty_fr.pdf σε αγγλική γλώσσα: http://europa.eu.int/comm/igc2000/offdoc/draftreaty_en.pdf σε γερμανική γλώσσα: http://europa.eu.int/comm/igc2000/offdoc/draftreaty_de.pdf

1. Η ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ ΑΝΑΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗΣ ΤΩΝ ΣΥΝΘΗΚΩΝ

1. Από τη συνθήκη του Παρισιού της 18ης Απριλίου 1951 περί ιδρύσεως της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Άνθρακος και Χάλυβος, η Ευρώπη δεν έπαψε να αναπτύσσεται, ιδίως μέσω των συνθηκών της Ρώμης του 1957 περί ιδρύσεως της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητος και περί ιδρύσεως της Ευρωπαϊκής Κοινότητος Ατομικής Ενεργείας και της συνθήκης του Μάαστριχ του 1992 για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και τέλος μέσω της συνθήκης του Άμστερνταμ. Τέσσερις διαδοχικές διευρύνσεις αύξησαν τον αριθμό των κρατών μελών από έξι σε δεκαπέντε. Κατά συνέπεια, το "πρωτογενές δίκαιο" της Ένωσης και των Κοινοτήτων συνίσταται από δέκα συνθήκες και πολυάριθμα πρωτόκολλα. Οι τέσσερις βασικές συνθήκες αριθμούν άνω των 700 άρθρων, μεταξύ των οποίων περιέχονται θεμελιώδεις διατάξεις και διατάξεις τεχνικού χαρακτήρα. Όλες αυτές οι διατάξεις, που αποτελούν καρπό πενήντα ετών ευρωπαϊκής οικοδόμησης, αποτελούν ένα πολύπλοκο και ελάχιστα συνεκτικό σύνολο. Όπως διαπίστωσε η Επιτροπή στη γνώμη την οποία υπέβαλε στο πλαίσιο της προηγούμενης διακυβερνητικής διάσκεψης [4], οι συνθήκες καθίστανται όλο και λιγότερο ευανάγνωστες και κατανοητές.

[4] Ενίσχυση της πολιτικής ένωσης και προετοιμασία της διεύρυνσης, γνώμη της Επιτροπής της διακυβερνητικής διάσκεψης το 1996, σημείο 20.

Απλοποίηση των συνθηκών

2. Ασφαλώς, η δέσμευση των πολιτών υπέρ της Ευρώπης και η κατανόηση των κρίσιμων θεμάτων που διακυβεύονται σε ευρωπαϊκό επίπεδο δεν εξαρτώνται αποκλειστικά, ούτε καν κατά κύριο λόγο, από την ποιότητα των κειμένων της συνθήκης. Αλλά η διαπίστωση αυτή δεν μας απαλλάσσει από το να αναζητήσουμε την απλοποίηση της υπάρχουσας δόμησής τους. Είναι προς το συμφέρον της Ένωσης να αποκτήσει βασικά κείμενα που θα αντικατοπτρίζουν με τρόπο όσο το δυνατόν λογικότερο και ακριβέστερο τις ισορροπίες στις οποίες βασίζεται το ευρωπαϊκό οικοδόμημα.

3. Το ζήτημα αυτό εξετάσθηκε κατά την προηγούμενη διακυβερνητική διάσκεψη. Η συνθήκη του Άμστερνταμ προέβη σε κάποια απλοποίηση των συνθηκών, μέσω της κατάργησης και απάλειψης διατάξεων άνευ αντικειμένου και απαρχαιωμένων και μέσω μιας νέας απαρίθμησης.

Εξάλλου, εκπονήθηκαν ενοποιημένες εκδόσεις των δύο σημαντικότερων συνθηκών, της συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) και της συνθήκης περί ιδρύσεως της Ευρωπαϊκής Κοινότητας (ΕΚ) - με ενδεικτικό πάντως χαρακτήρα και χωρίς νομική ισχύ.

Οι πράξεις αυτές συνέβαλαν στην υλοποίηση του στόχου της απλοποίησης των συνθηκών. Πάντως δεν μπορούσαν να προσφέρουν λύση στο γεγονός ότι οι συνθήκες συνδυάζουν διατάξεις ουσιαστικής σημασίας με διατάξεις τεχνικού χαρακτήρα, συχνά εξαιρετικά άνισης σημασίας και ότι οι βασικές διατάξεις παραμένουν διασκορπισμένες στις διάφορες συνθήκες.

Η προηγούμενη διακυβερνητική διάσκεψη ξεκίνησε επίσης μια προσπάθεια "ενοποίησης" των συνθηκών (βλ. δήλωση αριθ. 42, που προσαρτήθηκε στη συνθήκη του Άμστερνταμ), όπου εξετάσθηκε η δυνατότητα μιας συγχώνευσης των συνθηκών. Η τεχνική αυτή άσκηση απέδειξε τη σκοπιμότητα μιας κάποιας ορθολογικής διάρθρωσης. Η κατάργηση των πλεοναζουσών διατάξεων των διαφόρων συνθηκών και η λογική διάρθρωση των διατάξεων των εν λόγω συνθηκών οδήγησε επίσης σε μεγαλύτερη αναγνωσιμότητα. Πάντως, οι συνθήκες που απορρέουν από τη συγχώνευση αυτή παραμένουν μακροσκελείς και σύνθετες, [5] και συνεχίζουν να αναμειγνύουν διατάξεις άνισης σημασίας.

[5] Η συγχώνευση της συνθήκης ΕΕ και μόνης της συνθήκης ΕΚ θα οδηγούσε σε συνθήκη 361 άρθρων.

Για μια θεμελιώδη συνθήκη της Ευρωπαϊκής Ένωσης

4. Για να προχωρήσει περισσότερο, η Επιτροπή ζήτησε από το ευρωπαϊκό πανεπιστημιακό Ινστιτούτο να αναλύσει τις διατάξεις της συνθήκης ΕΕ καθώς και εκείνες της συνθήκης ΕΚ και να εκπονήσει ένα θεμελιώδες κείμενο που δεν θα περιέχει παρά τις ουσιαστικές ρήτρες, εξαιρώντας τις διατάξεις εφαρμογής. Η πράξη αυτή οδηγεί σε μια θεμελιώδη συνθήκη απλή και ευανάγνωστη. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο επίσης πρότεινε την απλοποίηση και ενοποίηση των συνθηκών σε ένα ενιαίο κείμενο που θα αποτελείται από δύο μέρη, το πρώτο μέρος θα περιέχει διατάξεις συνταγματικού χαρακτήρα και το δεύτερο τις λοιπές διατάξεις [6].

[6] Ψήφισμα A5-0086/2000 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου της 13ης Απριλίου 2000, σημείο 31.1.

5. Η Επιτροπή σημειώνει ότι η αναδιοργάνωση των συνθηκών αιτιολογείται ανεξαρτήτως οποιασδήποτε εξέλιξης των διαδικασιών αναθεώρησης. Είναι ο λόγος για τον οποίο η έκθεση του ευρωπαϊκού πανευρωπαϊκού Ινστιτούτου δεν θίγει το ζήτημα των μεθόδων αναθεώρησης.

2. ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΤΑΘΕΙΣΑ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΌ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ

Η Επιτροπή ζήτησε από το Κέντρο Robert Schuman του ευρωπαϊκού πανεπιστημιακού Ινστιτούτου να εξετάσει την δυνατότητα υλοποίησης από νομική άποψη μιας αναδιοργάνωσης των συνθηκών χωρίς να επέλθει μεταβολή δικαίου. Η μελέτη κατέληξε στη δυνατότητα υλοποίησης μιας τέτοιας πράξης. Ασφαλώς, η μέθοδος που ακολουθήθηκε από το κέντρο Robert Schuman περιέλαβε επιλογές. Το γεγονός ότι η Επιτροπή εγκρίνει γενικά την προταθείσα προσέγγιση εκ μέρους του Ευρωπαϊκού Ινστιτούτου της Φλωρεντίας δεν προδικάζει τη θέση της επί των επιλογών αυτών που στοχεύουν στη διατήρηση του στόχου της μη μεταβολής του δικαίου, ούτε σχετικά με το περιεχόμενο και την έκταση των διατάξεων του σχεδίου της θεμελιώδους συνθήκης και των παραρτημάτων της. Στο πλαίσιο της παρούσας ανακοίνωσης, η Επιτροπή περιορίζεται στις ακόλουθες παρατηρήσεις.

(α) Αρχιτεκτονική συνόλου

1. Η έκθεση ερμηνεύει λεπτομερώς το ακολουθούμενο διάβημα. Θα αρκεστούμε να υπενθυμίσουμε στο σημείο αυτό τις βασικές επιλογές που πραγματοποιήθηκαν:

- Η πράξη δεν αφορά παρά τη συνθήκη ΕΕ και τη συνθήκη ΕΚ.

- η ισχύουσα συνθήκη για την Ευρωπαϊκή Ένωση (η συνθήκη του Μάαστριχ, όπως τροποποιήθηκε από τη συνθήκη του Άμστερνταμ) υποκαθίσταται από την θεμελιώδη συνθήκη της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

- η εν λόγω θεμελιώδης συνθήκη της Ευρωπαϊκής Ένωσης περιλαμβάνει όλες τις διατάξεις των συνθηκών ΕΕ και ΕΚ που θεωρούνται ως θεμελιώδεις, και διέπονται σύμφωνα με μια λογική τάξη.

- οι διατάξεις που αυτή τη στιγμή περιλαμβάνονται στη συνθήκη ΕΕ οι οποίες δεν περιλαμβάνονται στη θεμελιώδη συνθήκη (ήτοι οι διατάξεις εφαρμογής της εξωτερικής πολιτικής και της κοινής ασφάλειας καθώς και της αστυνομικής και δικαστικής συνεργασίας στον τομέα των ποινικών υποθέσεων) αποτελούν αντικείμενο δύο ειδικών πρωτοκόλλων που προσαρτώνται στη θεμελιώδη συνθήκη.

- η συνθήκη ΕΚ, χωρίς τις διατάξεις που προβλέπονται στη θεμελιώδη συνθήκη, θα συνέχιζε να ισχύει ή θα μπορούσε να προσαρτηθεί στην εν λόγω συνθήκη ως ειδικό πρωτόκολλο, όπως και τα δύο άλλα ειδικά πρωτόκολλα που αναφέρθηκαν παραπάνω.

Η Επιτροπή υποστηρίζει την προσέγγιση αυτή η οποία, για να δημιουργήσει μια νέα συνθήκη "χωρίς να επιφέρει μεταβολή δικαίου", ξεκινά από την υπόθεση ότι θα διατηρηθεί η διάρθρωση σε πυλώνες.

2. Πάντως, η Επιτροπή δεν αποκλείει το να μπορεί η πράξη αναδιοργάνωσης των συνθηκών να επεκταθεί στο σύνολο των διατάξεων του πρωτογενούς δικαίου.

Εάν αφαιρέσουμε τη συνθήκη ΕΚΑΧ, που η ισχύς της λήγει την 23η Ιουλίου 2002, μια εξαντλητική προσέγγιση θα έπρεπε να οδηγήσει στο να εξετασθεί επίσης η συνθήκη περί ιδρύσεως της Ευρωπαϊκής Κοινότητος ατομικής ενεργείας. Χωρίς να αποφανθεί σχετικά με την πολιτική σκοπιμότητα να περιληφθεί η συνθήκη Ευρατόμ στην πράξη αναδιοργάνωσης, η Επιτροπή παρατηρεί ότι, από τεχνικής απόψεως, θα ήταν δυνατόν να ακολουθηθεί η μέθοδος που εφαρμόστηκε μετά την προηγούμενη διακυβερνητική διάσκεψη (βλ. ανωτέρω σημείο 1.3.). Αφού αφαιρεθούν οι γενικές θεσμικές διατάξεις που θα περιληφθούν στη θεμελιώδη συνθήκη, οι λοιπές διατάξεις της συνθήκης Ευρατόμ θα μπορούσαν να αποτελέσουν αντικείμενο ενός πρωτοκόλλου προσαρτημένου στη θεμελιώδη συνθήκη, όπως τα ειδικά πρωτόκολλα για τον δεύτερο και τρίτο πυλώνα.

3. Εξάλλου, η αναδιοργάνωση των συνθηκών θα έπρεπε να περιλαμβάνει τις συνθήκες προσχώρησης και τα συνημμένα πρωτόκολλα. Ασφαλώς, η μεγάλη πλειοψηφία των διατάξεων αυτών θεωρείται ξεπερασμένη μετά τη λήξη των μεταβατικών περιόδων. Οι συνθήκες προσχώρησης περιέχουν τουλάχιστον ορισμένες διατάξεις μόνιμου χαρακτήρα, όπως τα πρωτόκολλα σχετικά με την εφαρμογή του κοινοτικού δικαίου σε ορισμένα εδάφη.

Η ένταξη διατάξεων που εξακολουθούν να είναι νομικά ουσιώδεις των συνθηκών προσχώρησης στις μελλοντικές συνθήκες θα επέτρεπε την επίσημη κατάργηση των συνθηκών προσχώρησης. Πέρα από ένα αποτέλεσμα απλοποίησης, η Ένωση θα απέφευγε κατά τον τρόπο αυτό να πρέπει να μεταφράζει τις απαρχαιωμένες αυτές συνθήκες στις γλώσσες των νέων χωρών μελών. Μέχρι τώρα, πράγματι, όλα τα κείμενα πρωτογενούς δικαίου με νομική υπόσταση μεταφράστηκαν στις γλώσσες των χωρών μελών, ακόμη και αν τώρα στερούνται νομικής ισχύος (βλ. άρθρο 176 της πράξης προσχώρησης της Αυστρίας, της Φινλανδίας, ή της Σουηδίας).

(β) Η επιλογή των διατάξεων που πρόκειται να περιληφθούν στη θεμελιώδη συνθήκη

4. Η επιλογή των άρθρων που θα ενταχθούν στη θεμελιώδη συνθήκη προφανώς απαιτεί ιδιαίτερη προσοχή. Οι συντάκτες της έκθεσης του Ινστιτούτου της Φλωρεντίας κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι θα ήταν προτιμότερο να παρουσιαστούν στη θεμελιώδη συνθήκη οι βασικοί στόχοι κάθε μιας από τις πολιτικές της Ένωσης.

Διαφέροντας από ένα σύνταγμα που περιορίζεται, πέραν από τις ελευθερίες και τα θεμελιώδη δικαιώματα των πολιτών, στο να καθορίσει την οργάνωση των δημοσίων αρχών και των αρμοδιοτήτων τους, οι συνθήκες που ιδρύουν τις Κοινότητες και την Ένωση περιγράφουν, ορισμένες φορές λεπτομερώς, τους στόχους των πολιτικών τις οποίες οφείλουν να ακολουθήσουν τα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα. Κατά τον τρόπο αυτό οι πολιτικές αυτές αποτελούν τμήμα του θεμελιώδους συμφώνου μεταξύ των κρατών μελών της Ένωσης. Οι συντάκτες της έκθεσης της Φλωρεντίας θεώρησαν ότι θα έπρεπε να βρουν τη θέση τους στη θεμελιώδη συνθήκη.

5. Η έκθεση δεν περιλαμβάνει στη θεμελιώδη συνθήκη παρά τις διατάξεις που αφορούν τη σύνθεση και τις αρμοδιότητες των θεσμικών οργάνων καθώς και τις διαδικασίες ψηφοφορίας. Θα μπορούσαν να προστεθούν, π.χ., οι διατάξεις σχετικά με τις αρμοδιότητες του Δικαστηρίου, τη διεξαγωγή της διαδικασίας συναπόφασης ή τη σύναψη διεθνών συμφωνιών. Εξάλλου, η Επιτροπή θεωρεί ότι οι διατάξεις σχετικά με την εδαφική εφαρμογή των συνθηκών, το γλωσσικό καθεστώς και τις έδρες των θεσμικών οργάνων θα έπρεπε να βρουν τη θέση τους στη θεμελιώδη συνθήκη.

(γ) Τα όρια της αναδιοργάνωσης χωρίς να επέλθει "μεταβολή του δικαίου"

6. Η έκθεση του Ευρωπαϊκού Πανεπιστημιακού Ινστιτούτου κατέβαλε προσπάθειες για την αναδιοργάνωση των συνθηκών "χωρίς να επέλθει μεταβολή του δικαίου". Παρά το ενδιαφέρον του υποδείγματος συνθήκης, όπως εκπονήθηκε και παρουσιάστηκε στο παράρτημα, πρέπει να αναγνωρισθεί ότι η δέσμευση της αναδιοργάνωσης "χωρίς να επέλθει μεταβολή του δικαίου" επιφέρει στο θεμελιώδες κείμενο κάποια δυσκινησία, που απορρέει ιδίως από το γεγονός ότι το πεδίο εφαρμογής ορισμένων διατάξεων που προέρχονται από τη συνθήκη ΕΚ πρέπει να περιοριστεί όταν οι διατάξεις αυτές θα μεταφερθούν στη θεμελιώδη συνθήκη. Έτσι, η ρήτρα 13 εγγυάται στον πολίτη που απευθύνεται γραπτώς σε ένα θεσμικό όργανο ότι θα λάβει απάντηση, στην ίδια γλώσσα, αναφέροντας ότι το δικαίωμα αυτό εφαρμόζεται όταν ο πολίτης αναφέρεται γραπτώς "στο πλαίσιο της συνθήκης ΕΚ". η ρήτρα 52 διευκρινίζει ότι η Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή και η Επιτροπή Περιφερειών επικουρούν το Συμβούλιο και την Επιτροπή "στις εργασίες που ανατίθενται στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή". Η ρήτρα 58 προβλέπει ότι το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο μπορεί να εγκρίνει μια πρόταση μομφής κατά της Επιτροπής σχετικά με τη διαχείρισή της "όσον αφορά τις δράσεις της ΕΚ" κλπ.

Η Επιτροπή θεωρεί ότι μια τέτοια πράξη αναδιοργάνωσης των συνθηκών θα έπρεπε επίσης να προβλέπει διευθετήσεις ήσσονος σημασίας που βελτιώνουν την ποιότητα των κειμένων χωρίς να τροποποιούν τη γενική τους ισορροπία. Ο στόχος της τήρησης του ισχύοντος δικαίου είναι σήμερα και θα παραμείνει πράγματι ουσιώδης για την Επιτροπή.

3. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

1. Η Επιτροπή προτείνει να αποφανθεί η διάσκεψη σχετικά με τη δυνατότητα μιας αναδιοργάνωσης και μιας απλοποίησης των συνθηκών, ιδίως βάσει των τεχνικών εργασιών που πραγματοποιήθηκαν εκ μέρους του πανεπιστημιακού Ινστιτούτου της Φλωρεντίας, καθώς και βάσει της εργασίας συγχώνευσης των συνθηκών που πραγματοποιήθηκε κατ'εφαρμογή της δήλωσης 42 της συνθήκης του Άμστερνταμ.

Η Επιτροπή δεν θεωρεί ρεαλιστικό το να προβεί η παρούσα διακυβερνητική διάσκεψη στην εν λόγω αναδιοργάνωση των συνθηκών, λαμβανομένων υπόψη των δυσχερειών του χρονοδιαγράμματος.

Αντίθετα, το πολιτικό ενδιαφέρον που συνδέεται με την πράξη αυτή αιτιολογεί το να καθορίσει η τρέχουσα διακυβερνητική διάσκεψη μια διαδικασία και ένα χρονοδιάγραμμα για την καλή διεξαγωγή της αναδιοργάνωσης αυτής. Σε κάθε περίπτωση, η εργασία αυτή δεν πρέπει κατά κανένα τρόπο να συνδεθεί με την διαδικασία διεύρυνσης.