[pic] | ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ |

Βρυξέλλες, 10.7.2007

COM(2007) 361 τελικό

2007/0143 (COD)

Πρόταση

ΟΔΗΓΙΑΣ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ

σχετικά με την ανάληψη και την άσκηση δραστηριοτήτων ασφάλισης και αντασφάλισης SOLVENCY II

(υποβληθείσα από την Επιτροπή) {SEC(2007)870}{SEC(2007)871}

ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ

Γενικά Σχόλια

Η οικονομική και κοινωνική σημασία της (αντ)ασφάλισης καθιστά εν γένει σκόπιμη την παρέμβαση των δημόσιων αρχών υπό μορφή προληπτικής εποπτείας. Οι ασφαλιστές δεν παρέχουν μόνο προστασία έναντι μελλοντικών ζημιογόνων γεγονότων, αλλά διοχετεύουν τις αποταμιεύσεις των νοικοκυριών στις χρηματοπιστωτικές αγορές και στην πραγματική οικονομία.

Οι ασφαλιστές και οι αντασφαλιστές οφείλουν να ικανοποιούν ορισμένες απαιτήσεις φερεγγυότητας ούτως ώστε να διασφαλίζεται η ικανότητά τους να τηρούν τις υποσχέσεις τους προς τους αντισυμβαλλόμενους. Οι ισχύοντες κανόνες φερεγγυότητας είναι παρωχημένοι. Δεν είναι ευαίσθητοι στους κινδύνους, αφήνουν μεγάλο περιθώριο στα κράτη μέλη για αποκλίσεις σε εθνικό επίπεδο, δεν αντιμετωπίζουν σωστά το ζήτημα της εποπτείας των ασφαλιστικών επιχειρήσεων και έχουν, εν τω μεταξύ, ξεπερασθεί από τις εξελίξεις στη βιομηχανία καθώς και από τις διεθνείς και τις διακλαδικές εξελίξεις. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο προτείνεται ένα νέο καθεστώς φερεγγυότητας, αποκαλούμενο Φερεγγυότητα II, το οποίο αντικατοπτρίζει πλήρως τις πλέον πρόσφατες εξελίξεις στην προληπτική εποπτεία, την αναλογιστική επιστήμη και τη διαχείριση κινδύνων και παρέχει παράλληλα τη δυνατότητα για μελλοντικές προσαρμογές.

Το σχέδιο οδηγίας Φερεγγυότητα II αποτελεί ένα από τα βασικά εκκρεμή ζητήματα του Προγράμματος Δράσης για τις Χρηματοπιστωτικές Υπηρεσίες (1999-2005). Η οδηγία Φερεγγυότητα I αύξησε το ελάχιστο κεφάλαιο εγγύησης το 2002 αλλά επρόκειτο απλώς για προσωρινό μέτρο, το οποίο ήταν απαραίτητο για τη βελτίωση της προστασίας των αντισυμβαλλομένων ενόσω διαμορφωνόταν ένα πιο θεμελιώδες μεταρρυθμιστικό σχέδιο. Η Φερεγγυότητα II είναι το αποτέλεσμα αυτής της διαδικασίας και προτείνει μια ευρύτερη αναθεώρηση της χρηματοοικονομικής θέσης των (αντ)ασφαλιστικών επιχειρήσεων.

Λαμβανομένων υπόψη των προγραμμάτων της Επιτροπής για τη βελτίωση και την απλοποίηση της νομοθεσίας, η αναθεώρηση του ισχύοντος καθεστώτος φερεγγυότητας αποτέλεσε την αφορμή για την αναδιατύπωση 14 οδηγιών (αντ)ασφαλίσεων σε ένα ενιαίο έγγραφο στο οποίο έχουν ενσωματωθεί οι νέοι κανόνες φερεγγυότητας.

Διαβουλεύσεις με τους συμμετ εχοντες και τα ενδιαφερομενα μερη

α) Διαβουλεύσεις με τους συμμετέχοντες και τα ενδιαφερόμενα μέρη

Καθόλη τη διάρκεια εκπόνησης του σχεδίου οι υπηρεσίες της Επιτροπής βρίσκονταν σε στενή επαφή με τα ενδιαφερόμενα μέρη. Από την έναρξη εκπόνησης του σχεδίου, το 2004, η ομάδα εργασίας εμπειρογνωμόνων της Επιτροπής σε θέματα φερεγγυότητας, η οποία απαρτίζεται από εμπειρογνώμονες των κρατών μελών, συνεδρίαζε 3 έως 5 φορές το χρόνο προκειμένου να συζητήσει σχετικά με το σχέδιο οδηγίας Φερεγγυότητα II.

Η επιτροπή Ευρωπαϊκών Εποπτικών Αρχών Ασφαλίσεων και Επαγγελματικών Συντάξεων (CEIOPS) αποτέλεσε σημαντική πηγή τεχνικής εμπειρογνωμοσύνης για το σχέδιο οδηγίας Φερεγγυότητα II. Παρείχε συμβουλές στην Επιτροπή σχετικά με το σχεδιασμό του νέου καθεστώτος φερεγγυότητας και οργάνωσε την εκπόνηση μιας σειράς μελετών σχετικά με τις ποσοτικές επιπτώσεις. Προτού υποβάλει τις εισηγήσεις της στην Επιτροπή, η CEIOPS προέβη σε δημόσια διαβούλευση σχετικά με τις προκαταρκτικές εισηγήσεις της. Η συμβολή της στο έργο υπήρξε ουσιαστική, ενώ η συμμετοχή της θα χρειαστεί και αργότερα στο πλαίσιο της διαδικασίας.

Τον Ιούνιο του 2006 η ΓΔ Εσωτερικής Αγοράς και Υπηρεσιών διοργάνωσε δημόσια ακροαματική διαδικασία με 191 συμμετέχοντες. Επιπλέον, οι υπηρεσίες της Επιτροπής δημοσίευσαν ένα ερωτηματολόγιο στο διαδικτυακό τόπο "Η φωνή σας στην Ευρώπη (Your Voice in Europe)" το οποίο προσέλκυσε 147 απαντήσεις. Η ΓΔ Εσωτερικής Αγοράς και Υπηρεσιών έστειλε, επίσης, αναλυτικό ερωτηματολόγιο σε 58 επιχειρήσεις σε ολόκληρη την Ευρώπη και εν συνεχεία επεσκέφθη και συζήτησε με ορισμένες από αυτές (κυρίως μικρές ή μεσαίες).

Ζητήθηκε από μια σειρά οργανισμών να συνδράμουν την Επιτροπή στην αξιολόγηση του δυνητικού αντίκτυπου του νέου καθεστώτος φερεγγυότητας:, από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (χρηματοπιστωτική σταθερότητα), από τον κλάδο των (αντ)ασφαλίσεων (CEA/AISAM/ACME) (ασφαλιστικά προϊόντα και αγορές), από το φόρουμ FIN-USE (καταναλωτές) και από τη CEIOPS (εποπτικές αρχές). Επιπλέον, η ΓΔ Οικονομικών και Χρηματοδοτικών Υποθέσεων συνέταξε έκθεση σχετικά με τις μακροοικονομικές επιπτώσεις της Φερεγγυότητας II.

β) Εκτίμηση των επιπτώσεων

Η διεξαχθείσα ανάλυση και οι πληροφορίες που παρασχέθησαν από τους συμμετέχοντες και τα ενδιαφερόμενα μέρη επιβεβαιώνουν ότι η θέσπιση ενός νέου οικονομικού καθεστώτος φερεγγυότητας με βάση τον κίνδυνο, το οποίο θα αξιοποιεί πλήρως την αρχιτεκτονική Lamfalussy, είναι ο πλέον αποτελεσματικός και πρόσφορος τρόπος για την επίτευξη των γενικών στόχων του σχεδίου οδηγίας Φερεγγυότητα II. Πρόκειται για την περεταίρω ενοποίηση της κοινοτικής αγοράς (αντ)ασφαλίσεων, την ενίσχυση της προστασίας των αντισυμβαλλομένων και των δικαιούχων ασφαλιστήριων συμβολαίων, τη βελτίωση της διεθνούς ανταγωνιστικότητας των ασφαλιστών και αντασφαλιστών της ΕΕ και τη βελτίωση της νομοθεσίας.

Ένα σύστημα ορθών αρχών οικονομικής αξιολόγησης θα αποκαλύψει την πραγματική χρηματοοικονομική θέση των ασφαλιστών, αυξάνοντας τη διαφάνεια και την εμπιστοσύνη σε ολόκληρο τον κλάδο. Η θέσπιση κανονιστικών απαιτήσεων με βάση τον κίνδυνο θα συμβάλει στην ενίσχυση της προστασίας των αντισυμβαλλομένων, από τη μια, και στον περιορισμό των δαπανών των ασφαλιστών από την άλλη.

Ειδικότερα, οι κεφαλαιουχικές απαιτήσεις θα αντικατοπτρίζουν το ιδιαίτερο προφίλ κινδύνου κάθε επιχείρησης (αντ)ασφάλισης. Οι ασφαλιστές που διαχειρίζονται αποτελεσματικά τους κινδύνους τους – επειδή εφαρμόζουν αυστηρές πολιτικές, χρησιμοποιούν τις κατάλληλες τεχνικές μετριασμού του κινδύνου ή διαφοροποιούν τις δραστηριότητές τους – θα ανταμείβονται και θα τους δίδεται η δυνατότητα να διαθέτουν μικρότερο κεφάλαιο σε σχέση με αυτό που διαθέτουν υπό το ισχύον καθεστώς στην ΕΕ. Από την άλλη, θα ζητηθεί από τους ασφαλιστές που αποδεικνύονται αναποτελεσματικοί ως προς τη διαχείριση ή τους ασφαλιστές που επιδεικνύουν περισσότερο ριψοκίνδυνη διάθεση να διαθέτουν μεγαλύτερο κεφάλαιο προκειμένου να διασφαλίζουν την ικανοποίηση των αξιώσεων των αντισυμβαλλομένων, όταν αυτές καθίστανται απαιτητές.

Το σχέδιο οδηγίας Φερεγγυότητα II θα έχει ως αποτέλεσμα να δοθεί μεγαλύτερη έμφαση στην ορθή διαχείριση κινδύνων και στους αυστηρούς εσωτερικούς ελέγχους. Η ευθύνη για την χρηματοπιστωτική ευρωστία των ασφαλιστών θα μεταβιβαστεί και πάλι στους διαχειριστές, όπου και ανήκει. Θα δοθεί μεγαλύτερη ελευθερία στους ασφαλιστές – η οποία συνίσταται στη συμμόρφωσή τους προς ορθές αρχές παρά προς αυθαίρετους κανόνες. Οι κανονιστικές απαιτήσεις και η πρακτική του κλάδου θα ευθυγραμμιστούν και οι ασφαλιστές θα ανταμείβονται για την εφαρμογή συστημάτων διαχείρισης κινδύνων και κεφαλαίων που ανταποκρίνονται καλύτερα στις ανάγκες τους και στο συνολικό προφίλ κινδύνου. Από την άλλη, θα υπόκεινται σε ενισχυμένο εποπτικό έλεγχο. Το νέο καθεστώς θα ενισχύσει, επίσης, τη διαφάνεια και τη δημοσιοποίηση. Οι ασφαλιστές που εφαρμόζουν βέλτιστες πρακτικές θα ανταμείβονται περαιτέρω από τους επενδυτές, τους συμμετέχοντες στην αγορά και τους καταναλωτές.

Ωστόσο, η θέσπιση της νέας οικονομικής προσέγγισης με βάση τον κίνδυνο ενδέχεται να συνοδεύεται από κάποιες βραχυπρόθεσμες αρνητικές συνέπειες. Το Φερεγγυότητα II μπορεί να έχει, ενδεχομένως, ως αποτέλεσμα μια μείωση της κάλυψης για ορισμένους τύπους ασφάλισης, καθώς η κανονιστική αντιμετώπιση των κινδύνων θα ευθυγραμμιστεί με το πραγματικό οικονομικό κόστος τους (για παράδειγμα, η ενσωμάτωση των τυπικών χρηματοοικονομικών εγγυήσεων στα προϊόντα μακροπρόθεσμης αποταμίευσης). Ομοίως, η αυξημένη διαφάνεια μπορεί να περιορίσει τη σταυροειδή επιδότηση μεταξύ των επιχειρηματικών δραστηριοτήτων (π.χ. από τις ασφάλειες αυτοκινήτων στις ασφάλειες υγείας και ατυχήματος) και να επιφέρει άνοδο των τιμών σε ορισμένους τομείς ή για συγκεκριμένες κατηγορίες κατόχων ασφαλιστήριων συμβολαίων υψηλού κινδύνου. Ενώ κάτι τέτοιο είναι η βέλτιστη λύση από την άποψη της δημιουργίας ενός αποτελεσματικού και διαφανούς κλάδου ασφαλίσεων, οι ενδεχόμενες κοινωνικές επιπτώσεις τυχόν αλλαγών στη συμπεριφορά των ασφαλιστών θα πρέπει να αποτελούν αντικείμενο προσεκτικής παρακολούθησης και συζήτησης προκειμένου να διασφαλιστεί η εξεύρεση μακροπρόθεσμων βιώσιμων λύσεων για την αντιμετώπιση τυχόν ζητημάτων που θα προκύψουν μετά τη θέσπιση του νέου καθεστώτος φερεγγυότητας. Οι ασφαλιστές και οι εθνικές αρχές θα πρέπει να παροτρύνονται να εξετάζουν κατά πόσο είναι πιθανό να συμβούν τέτοιες αλλαγές και πώς θα μπορούσαν να μετριασθούν οι τυχόν αρνητικές επιπτώσεις τους. Τέλος, μολονότι ότι οι επιπτώσεις του Φερεγγυότητα II στην επενδυτική συμπεριφορά των ασφαλιστικών επιχειρήσεων ζωής δεν αναμένεται να είναι σημαντικές, δεν μπορεί να αποκλειστεί το ενδεχόμενο οι επιχειρήσεις ασφάλισης ζημιών να αυξήσουν τις επενδύσεις τους σε ομόλογα εις βάρος των ιδίων κεφαλαίων. Ωστόσο, οι συμμετοχές των επιχειρήσεων ασφάλισης ζημιών σε ίδια κεφάλαια αποτελούν περιορισμένο μόνο μερίδιο της κεφαλαιοποίησης χρεογράφων στην ΕΕ των 25 (4%) και αναμένεται ομαλή μετάβαση στη νέα κατανομή διαθεσίμων.

Νομοθετική προσεγγιση και νομικη βαση

α) Νομοθετική προσέγγιση

Οι ακόλουθες 13 Οδηγίες στους τομείς των ασφαλίσεων ζωής, των ζημιών, των αντασφαλίσεων, των ασφαλιστικών ομίλων και της εκκαθάρισης αναδιατυπώθηκαν σε ένα ενιαίο κείμενο με την ευκαιρία των επικείμενων τροποποιήσεων του Φερεγγυότητα II:

- Οδηγία του Συμβουλίου 64/225/ΕΟΚ της 25ης Φεβρουαρίου 1964 περί καταργήσεως των περιορισμών στο δικαίωμα εγκαταστάσεως και στην ελεύθερη παροχή υπηρεσιών στον τομέα της αντασφαλίσεως και της αντεκχωρήσεως[1],

- Πρώτη Οδηγία του Συμβουλίου 73/239/EΟΚ της 24ης 24 Ιουλίου 1973 περί συντονισμού των νομοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων που αφορούν την ανάληψη δραστηριότητος πρωτασφαλίσεως, εκτός της ασφαλίσεως ζωής, και την άσκηση αυτής[2],

- Οδηγία του Συμβουλίου 73/240/ΕΟΚ της 24ης Ιουλίου 1973 περί καταργήσεως των περιορισμών στο δικαίωμα εγκαταστάσεως, στον τομέα της πρωτασφαλίσεως εκτός από την ασφάλιση ζωής[3],

- Οδηγία του Συμβουλίου 76/580/EΟΚ της 29ης Ιουνίου 1976 περί τροποποιήσεως της οδηγίας 73/239/ΕΟΚ περί συντονισμού των νομοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων που αφορούν την ανάληψη δραστηριότητος πρωτασφαλίσεως, εκτός της ασφαλίσεως ζωής, και την άσκηση αυτής[4],

- Οδηγία του Συμβουλίου 78/473/EΟΚ της 30ης Μαΐου 1978 περί συντονισμού των νομοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων στον τομέα της κοινοτικής συνασφαλίσεως[5],

- Οδηγία του Συμβουλίου 84/641/EΟΚ της 10ης Δεκεμβρίου 1984 για την τροποποίηση, όσον αφορά ιδίως την τουριστική βοήθεια, της πρώτης οδηγίας (73/239/ΕΟΚ) περί συντονισμού των νομοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων που αφορούν την ανάληψη δραστηριότητας πρωτασφαλίσεως, εκτός της ασφαλίσεως ζωής, και την άσκηση αυτής[6],

- Οδηγία του Συμβουλίου 87/344/ΕΟΚ της 22ης Ιουνίου 1987 για το συντονισμό των νομοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων σχετικά με την ασφάλιση νομικής προστασίας[7],

- Δεύτερη Οδηγία του Συμβουλίου 88/357/EΟΚ της 22ης Ιουνίου 1988 για το συντονισμό των νομοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων σχετικά με την πρωτασφάλιση, εκτός της ασφάλειας ζωής, και για τη θέσπιση των διατάξεων που σκοπό έχουν να διευκολύνουν την πραγματική άσκηση της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών καθώς και για την τροποποίηση της οδηγίας 73/239/ΕΟΚ[8],

- Οδηγία του Συμβουλίου 92/49/ΕΟΚ της 18ης Ιουνίου 1992 για το συντονισμό των νομοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων που αφορούν την πρωτασφάλιση, εκτός της ασφάλειας ζωής και για την τροποποίηση των οδηγιών 73/239/ΕΟΚ και 88/357/ΕΟΚ (τρίτη οδηγία για την πρωτασφάλιση εκτός της ασφάλειας ζωής)[9],

- Οδηγία 98/78/EΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 27ης Οκτωβρίου 1998 σχετικά με τη συμπληρωματική εποπτεία ασφαλιστικών επιχειρήσεων στο πλαίσιο ενός ασφαλιστικού ομίλου[10],

- Οδηγία 2001/17/EΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 19ης Μαρτίου 2001 για την εξυγίανση και την εκκαθάριση των ασφαλιστικών επιχειρήσεων[11],

- Οδηγία 2002/83/EΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 5ης Νοεμβρίου 2002 σχετικά με την ασφάλιση ζωής[12],

- Οδηγία 2005/68/EC του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 16ης Νοεμβρίου 2005 για την αντασφάλιση[13].

Δεδομένου ότι μια πλήρης επανασυγγραφή των υφιστάμενων οδηγιών θα υπερέβαινε την αναδιατύπωση, η αναδιατύπωση ακολουθεί τη δομή των υφιστάμενων οδηγιών (αντ)ασφάλισης. Οι νέες, συνεπώς, διατάξεις του Φερεγγυότητα II εισάγονται σε διαφορετικά κεφάλαια και τίτλους του σχεδίου της οδηγίας και εμφανίζονται με γκρίζους χαρακτήρες. Δεν έχουν γίνει ουσιαστικές αλλαγές στις υφιστάμενες οδηγίες που αναδιατυπώθηκαν, εκτός των αλλαγών που είναι απαραίτητες για την θέσπιση ενός νέου καθεστώτος φερεγγυότητας.

Η πρόταση εφαρμόζει την ‘τεχνική της αναδιατύπωσης’ (Διοργανική συμφωνία 2002/C 77/01) η οποία παρέχει τη δυνατότητα ουσιαστικών τροποποιήσεων στην υφιστάμενη νομοθεσία χωρίς την ύπαρξη ξεχωριστής τροποποιητικής οδηγίας. Η αναδιατύπωση περιορίζει την πολυπλοκότητα και καθιστά τη νομοθεσία της ΕΕ πιο προσιτή και κατανοητή. Πραγματοποιήθηκαν μη ουσιώδεις τροποποιήσεις σε μεγάλο αριθμό διατάξεων των υφιστάμενων οδηγιών με σκοπό τη βελτίωση της διατύπωσης και της αναγνωσιμότητας. Άρθρα ή μέρη άρθρων που κατέστησαν παρωχημένα διαγράφηκαν. Όλες οι αλλαγές έχουν επισημανθεί με σαφήνεια στο κείμενο.

Οι νέες διατάξεις φερεγγυότητας αποτελούν αρχές που βασίζονται και τηρούν τη δομή 4 επιπέδων της προσέγγισης Lamfalussy για τις χρηματοπιστωτικές υπηρεσίες. Οι αρχές θα αναπτυχθούν περαιτέρω μέσω μέτρων εφαρμογής. Η νέα προσέγγιση Lamfalussy θα δώσει στο νέο καθεστώς φερεγγυότητας τη δυνατότητα να συμβαδίσει με τις μελλοντικές εξελίξεις της αγοράς και της τεχνολογίας, καθώς και με τις διεθνείς εξελίξεις στη νομοθεσία περί λογιστικής και (αντ)ασφαλίσεων.

β) Νομική βάση

Η πρόταση βασίζεται στο άρθρο 47 παράγραφος 2 και στο άρθρο 55 της Συνθήκης, που αποτελεί τη νομική βάση για τη θέσπιση κοινοτικών μέτρων με στόχο την επίτευξη εσωτερικής αγοράς στις χρηματοπιστωτικές υπηρεσίες. Το επιλεχθέν μέσο είναι μια οδηγία, δεδομένου ότι αποτελεί το καταλληλότερο νομικό εργαλείο για την επίτευξη των στόχων. Οι προτεινόμενες νέες διατάξεις περιορίζονται σε ό,τι είναι απαραίτητο για την επίτευξη των επιδιωκόμενων στόχων.

Πεδίο εφαρμογησ

Το πεδίο εφαρμογής των ισχυουσών οδηγιών δεν έχει αλλάξει. Ως εκ τούτου, η πρόταση ισχύει για όλες τις ασφαλιστικές επιχειρήσεις κλάδου ζωής, ζημιών και αντασφαλίσεων. Ωστόσο, ο παρόν αποκλεισμός των μικρών επιχειρήσεων αλληλασφάλισης επεκτάθηκε σε όλες τις μικρές ασφαλιστικές επιχειρήσεις που ορίζονται στο άρθρο 4, ανεξαρτήτως της νομικής μορφής τους. Η οδηγία δεν εφαρμόζεται σε συνταξιοδοτικά ταμεία που καλύπτονται από την οδηγία 2003/41/EΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 3ης Ιουνίου 2003[14] για τις δραστηριότητες και την εποπτεία των ιδρυμάτων που προσφέρουν υπηρεσίες επαγγελματικών συνταξιοδοτικών παροχών. Αναθεώρηση αυτής της οδηγίας θα λάβει χώρα το 2008. Τότε, η Επιτροπή θα εξετάσει εάν και κατά πόσο μπορούν ή πρέπει να αναπτυχθούν κατάλληλες απαιτήσεις φερεγγυότητας για τα συνταξιοδοτικά ταμεία. Η οδηγία εξάλλου δεν τροποποιεί το καθεστώς που ισχύει για τους χρηματοπιστωτικούς ομίλους ετερογενών δραστηριοτήτων. Εάν εντοπισθούν πάντως κάποια προβλήματα θα εξετασθούν στο πλαίσιο της αναθεώρησης της οδηγίας σχετικά με τους χρηματοπιστωτικούς ομίλους ετερογενών δραστηριοτήτων (2002/87/ΕΚ) που θα γίνει το 2008.

Σχόλια επι των αρθρων

Τα σχόλια αφορούν εκείνα μόνον τα άρθρα που είναι νέα ή τα οποία έχουν τροποποιηθεί ως αποτέλεσμα της θέσπισης των νέων κανόνων φερεγγυότητας.

α) Ποιοτικές απαιτήσεις και εποπτεία

Οι ποιοτικές απαιτήσεις και οι κανόνες για την εποπτεία που ισχύουν για τις επιχειρήσεις (αντ)ασφάλισης ("Πυλώνας II" του πλαισίου του Φερεγγυότητα II) ορίζονται σε 2 ενότητες, εκ των οποίων η μία περιλαμβάνει τις Εποπτικές Αρχές και τους Γενικούς Κανόνες και η άλλη το Σύστημα Διακυβέρνησης.

Εποπτικές Αρχές και Γενικοί Κανόνες - Άρθρα 27 - 38

Βασικός στόχος της εποπτείας– Άρθρο 27

Ο βασικός στόχος της νομοθεσίας και της εποπτείας στον τομέα των (αντ)ασφαλίσεων είναι η επαρκής προστασία των κατόχων ασφαλιστήριων συμβολαίων. Άλλοι στόχοι, όπως η χρηματοπιστωτική σταθερότητα και οι διασφάλιση δίκαιων και σταθερών συνθηκών στην αγορά λαμβάνονται, επίσης, υπόψη, αλλά δεν πρέπει να υπονομεύουν τον βασικό στόχο.

Γενικές αρχές εποπτείας – Άρθρο 28

Η εποπτεία βασίζεται σε μια διερευνητική προσέγγιση προσανατολισμένη στον κίνδυνο. Ως εκ τούτου, το Φερεγγυότητα II υιοθετεί μια προσέγγιση προσανατολισμένη στους οικονομικούς κινδύνους η οποία παρέχει τη δυνατότητα ύπαρξης ενός συστήματος που αντανακλά το πραγματικό προφίλ κινδύνου των εταιρειών (αντ)ασφαλίσεων. Το εν λόγω σύστημα πρέπει να βασίζεται σε ορθές οικονομικές αρχές και να εκμεταλλεύεται στο έπακρο τις πληροφορίες που παρέχουν οι χρηματοπιστωτικές αγορές.

Υπήρξε ιδιαίτερη μέριμνα ούτως ώστε να διασφαλιστεί ότι το νέο καθεστώς φερεγγυότητας δεν είναι υπερβολικά επιβαρυντικό για τις μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις (αντ)ασφαλίσεων. Ως εκ τούτου, δίδεται σημασία στην αρχή της αναλογικότητας, η οποία ισχύει για όλες τις απαιτήσεις της συγκεκριμένης οδηγίας και προσιδιάζει στην εφαρμογή των ποσοτικών και ποιοτικών απαιτήσεων του καθεστώτος φερεγγυότητας και των κανόνων εποπτείας. Η αρχή αυτή θα προσδιοριστεί περαιτέρω στα μέτρα εφαρμογής.

Διαφάνεια και λογοδοσία – Άρθρο 30

Η διαφάνεια και η λογοδοσία συμβάλλουν στη νομιμότητα και στην ακεραιότητα των εποπτικών αρχών καθώς και στην αξιοπιστία του συστήματος εποπτείας. Ως εκ τούτου, το παρόν άρθρο ορίζει ότι οι εποπτικές αρχές πρέπει να εκτελούν τα καθήκοντά τους με διαφάνεια και υπευθυνότητα. Η δημοσιοποίηση ευνοεί τη διαφάνεια και επιτρέπει την αποτελεσματική σύγκριση των προσεγγίσεων που υιοθετούν τα κράτη μέλη. Μια σημαντική πτυχή της διαφάνειας και της λογοδοσίας είναι η παροχή διαφανών διαδικασιών σχετικά με το διορισμό και την απομάκρυνση των μελών του διοικητικού συμβουλίου ή του φορέα διαχείρισης των εποπτικών αρχών.

Αρμοδιότητες εποπτείας – Άρθρο 34

Προκειμένου να διασφαλιστεί η αποτελεσματικότητα της εποπτείας, οι εποπτικές αρχές πρέπει να έχουν όλες τις απαραίτητες αρμοδιότητες ώστε να διεκπεραιώνουν τα καθήκοντά τους. Ως εκ τούτου, το άρθρο 34 προβλέπει ότι τα κράτη μέλη πρέπει να διασφαλίζουν το ότι οι εποπτικές αρχές διαθέτουν την αρμοδιότητα να λαμβάνουν κάθε απαραίτητο μέτρο ούτως ώστε να διασφαλίζουν ότι οι επιχειρήσεις συμμορφώνονται προς τις κανονιστικές απαιτήσεις που ορίζει η συγκεκριμένη οδηγία καθώς και να προλαμβάνουν και να αποκαθιστούν τυχόν προβλήματα. Σε αυτό το πλαίσιο, είναι ιδιαίτερα σημαντικό να υπάρχουν εποπτικές αρμοδιότητες σε ό,τι αφορά εξωτερικά ανατεθειμένες δραστηριότητες και υπεργολαβίες εξωτερικά ανατεθειμένων δραστηριοτήτων. Όλες οι εποπτικές αρμοδιότητες πρέπει να ασκούνται έγκαιρα και κατά τρόπο αναλογικό.

Προκειμένου να διασφαλίζεται αποτελεσματική εποπτεία, είναι σημαντικό να πραγματοποιείται η εποπτεία τόσο επί τόπου, όσο και εκτός των εγκαταστάσεων των επιχειρήσεων. Συνεπώς, οι εποπτικές αρχές έχουν την αρμοδιότητα να διεξάγουν επί τόπου επιθεωρήσεις στις εγκαταστάσεις μιας επιχείρησης ασφαλίσεων ή αντασφαλίσεων.

Διαδικασία Εποπτικής Αξιολόγησης – Άρθρο 36

Η μη συμμόρφωση προς τις ποιοτικές και ποσοτικές απαιτήσεις ενδέχεται να έχει σοβαρές συνέπειες για τη χρηματοπιστωτική ευρωστία μιας επιχείρησης ασφαλίσεων ή αντασφαλίσεων. Η εποπτική αξιολόγηση στοχεύει, ως εκ τούτου, στον προσδιορισμό ιδρυμάτων με χρηματοπιστωτικά, οργανωτικά ή άλλα χαρακτηριστικά τα οποία συνθέτουν ενδεχομένως ένα προφίλ υψηλότερου κινδύνου.

Στο πλαίσιο της Διαδικασίας Εποπτικής Αξιολόγησης (SRP), οι εποπτικές αρχές εξετάζουν και αξιολογούν τις στρατηγικές, τις διαδικασίες και τις διαδικασίες αναφοράς που θέτουν σε εφαρμογή οι ασφαλιστές και αντασφαλιστές για τον σκοπό της συμμόρφωσης προς τη συγκεκριμένη οδηγία, καθώς και τους κινδύνους που αντιμετωπίζει ή ενδέχεται να αντιμετωπίσει η επιχείρηση, αλλά και την ικανότητά της να αξιολογεί τους συγκεκριμένους κινδύνους. Η αξιολόγηση περιλαμβάνει, επίσης, την αξιολόγηση της καταλληλότητας των μεθόδων και των πρακτικών των επιχειρήσεων για τον προσδιορισμό πιθανών συμβάντων ή μελλοντικών αλλαγών στις οικονομικές συνθήκες με δυνητικά αρνητικές επιπτώσεις στη συνολική χρηματοοικονομική τους θέση. Προκειμένου να διασφαλιστεί η αποτελεσματικότητα της SRP, είναι σημαντικό να δοθεί στις εποπτικές αρχές η αρμοδιότητα να αποκαθιστούν τις αδυναμίες και τις ανεπάρκειες που εντοπίζονται κατά την εποπτική αξιολόγηση, περιλαμβανομένης μιας διαδικασίας παρακολούθησης των πορισμάτων τους.

Επιπλέον, είναι απαραίτητο να διαθέτουν οι εποπτικές αρχές τα κατάλληλα εργαλεία παρακολούθησης για τον προσδιορισμό και την αποκατάσταση των επιδεινούμενων χρηματοοικονομικών καταστάσεων. Τα αποτελέσματα της SRP είναι πολύ χρήσιμα για τις εποπτικές αρχές όσον αφορά τον προσδιορισμό προτεραιοτήτων για τις μελλοντικές εργασίες τους, τη διασφάλιση του κατάλληλου βαθμού ομοιομορφίας σε ό,τι αφορά τις εποπτικές προσεγγίσεις και την παροχή ενημέρωσης στην επιχείρηση.

Προσθήκες κεφαλαίων – Άρθρο 37

Η αφετηρία σε ό,τι αφορά την καταλληλότητα των ποσοτικών απαιτήσεων στον τομέα των (αντ)ασφαλίσεων είναι η απαίτηση κεφαλαίου φερεγγυότητας. Οι εποπτικές αρχές μπορούν, ως εκ τούτου, μόνο υπό αυστηρά οριζόμενες εξαιρετικές περιστάσεις, να απαιτήσουν από τις εταιρείες (αντ)ασφαλίσεων να διαθέτουν μεγαλύτερο κεφάλαιο βάσει της Διαδικασίας Εποπτικής Αξιολόγησης. Παρά το γεγονός ότι η τυπική προσέγγιση στοχεύει στην ανασύνθεση του προφίλ κινδύνου της πλειοψηφίας των επιχειρήσεων (αντ)ασφαλίσεων στην Κοινότητα, ενδέχεται να υπάρχουν ορισμένες περιπτώσεις κατά τις οποίες η τυποποιημένη προσέγγιση δεν αντικατοπτρίζει πλήρως το ιδιαίτερο προφίλ κινδύνου μιας επιχείρησης.

Στην περίπτωση ουσιωδών ανεπαρκειών στο εσωτερικό μοντέλο, στο σύνολό του ή εν μέρει, (βλέπε παρακάτω σημείο ε) ή ουσιωδών προβλημάτων διακυβέρνησης, είναι απαραίτητο οι εποπτικές αρχές να διασφαλίζουν ότι η εμπλεκόμενη επιχείρηση καταβάλει κάθε προσπάθεια να αποκαταστήσει τις ανεπάρκειες που κατέστησαν επιτακτική την προσθήκη κεφαλαίων με σκοπό την προστασία των κατόχων ασφαλιστήριων συμβολαίων. Οι εποπτικές αρχές οφείλουν να ελέγχουν την πρόοδο της επιχείρησης σε ό,τι αφορά την αντιμετώπιση των ανεπαρκειών της τουλάχιστον μια φορά το χρόνο. Η προσθήκη κεφαλαίων μπορεί να έχει μόνιμο χαρακτήρα μόνο στην περίπτωση σημαντικής απόκλισης μιας επιχείρησης από το προφίλ κινδύνου της ή αναποτελεσματικότητας όσον αφορά στην πλήρη ή μερική ανάπτυξη ενός εσωτερικού μοντέλου.

Η ενίσχυση της εναρμονισμένης και οικονομικής προσέγγισης που υιοθετήθηκε για τον τομέα (αντ)ασφαλίσεων, σε σύγκριση με την οδηγία κεφαλαιακών απαιτήσεων, δικαιολογεί δεόντως την περισσότερο εναρμονισμένη προσέγγιση των αυξήσεων κεφαλαίου.

Ευθύνη του διοικητικού φορέα ή του διαχειριστικού φορέα– Άρθρο 40

Οι επιχειρήσεις (αντ)ασφαλίσεων θα κληθούν να συμμορφωθούν προς αρχές και όχι προς κανόνες, γεγονός που αυξάνει το μερίδιο της ευθύνης για τη διαχείριση σε σχέση με ό,τι ισχύει σήμερα.

Η οδηγία δηλώνει σαφώς ότι ο διοικητικός ή διαχειριστικός φορέας της επιχείρησης (αντ)ασφαλίσεων έχει την τελική ευθύνη για τη συμμόρφωση της εταιρείας προς τη συγκεκριμένη οδηγία.

Σύστημα Διακυβέρνησης – Άρθρα 41 έως 49

Σύστημα διακυβέρνησης και γενικές απαιτήσεις - Άρθρο 41

Η ομοιομορφία των απαιτήσεων διακυβέρνησης που αφορούν τους κλάδους της τραπεζικής, των χρεογράφων και των (αντ)ασφαλίσεων είναι απαραίτητη ούτως ώστε να διασφαλίζεται η ομοιομορφία μεταξύ των κλάδων. Οι απαιτήσεις διακυβέρνησης που καθορίζονται στη συγκεκριμένη οδηγία αποσκοπούν στην επίτευξη αυτού του στόχου.

Οι αυστηρές απαιτήσεις διακυβέρνησης αποτελούν προαπαιτούμενο για την ύπαρξη ενός αποτελεσματικού συστήματος φερεγγυότητας. Ορισμένοι κίνδυνοι μπορούν να αντιμετωπιστούν μόνο μέσω των απαιτήσεων διακυβέρνησης και όχι με τον καθορισμό ποσοτικών απαιτήσεων. Ένα ισχυρό σύστημα διακυβέρνησης είναι, ως εκ τούτου, ουσιαστικής σημασίας για την αποτελεσματική διαχείριση της ασφαλιστικής επιχείρησης και απόλυτα απαραίτητο για την αποτελεσματικότητα του συστήματος εποπτείας.

Το σύστημα διακυβέρνησης περιλαμβάνει τη συμμόρφωση προς τις απαιτήσεις καταλληλότητας, διαχείρισης κινδύνου, αξιολόγησης των κινδύνων και της φερεγγυότητας εκ μέρους των ίδιων των επιχειρήσεων, εσωτερικού ελέγχου, αναλογιστικής και εξωτερικής ανάθεσης δραστηριοτήτων. Τα μέτρα εφαρμογής σχετικά με τις απαιτήσεις διακυβέρνησης θα προσδιορίζουν περαιτέρω την αρχή της αναλογικότητας.

Ο προσδιορισμός των αρμοδιοτήτων διακυβέρνησης στην οδηγία αναμένεται να συνδράμει τις επιχειρήσεις στην επιλογή του τρόπου εφαρμογής του συστήματος διακυβέρνησης. Μια αρμοδιότητα είναι η διοικητική ικανότητα ανάληψης ειδικών καθηκόντων. Ο προσδιορισμός ειδικών καθηκόντων δεν εμποδίζει την επιχείρηση να αποφασίζει ελεύθερα τον τρόπο οργάνωσης αυτής της αρμοδιότητας στην πράξη, εκτός εάν ορίζεται διαφορετικά στη συγκεκριμένη οδηγία. Αυτό δεν πρέπει να οδηγεί σε υπερβολικά επαχθείς απαιτήσεις, διότι πρέπει να λαμβάνεται υπόψη ο χαρακτήρας, η κλίμακα και η πολυπλοκότητα των εργασιών της επιχείρησης. Οι αρμοδιότητες διακυβέρνησης μπορούν, συνεπώς, να αναληφθούν από προσωπικό των ίδιων των επιχειρήσεων ή να βασιστούν στην παροχή συμβουλών από εξωτερικούς εμπειρογνώμονες ή να ανατεθούν σε εξωτερικούς εμπειρογνώμονες εντός των ορίων που προσδιορίζει η συγκεκριμένη οδηγία. Επιπλέον, σε μικρότερες και λιγότερο πολύπλοκες επιχειρήσεις, ένα άτομο ή οργανωτική μονάδα μπορούν να διεκπεραιώνουν περισσότερες από μια αρμοδιότητες.

Προκειμένου να λειτουργήσει σωστά το σύστημα διακυβέρνησης, απαιτείται από τις επιχειρήσεις να διαθέτουν καταγεγραμμένες πολιτικές στις οποίες ορίζεται σαφώς ο τρόπος με τον οποίο διευθετούν ζητήματα εσωτερικού ελέγχου, διαχείρισης κινδύνων και, ανάλογα με την περίπτωση, εξωτερικής ανάθεσης. Είναι απαραίτητο ο διοικητικός ή διαχειριστικός φορέας να συμμετέχει ενεργά στο σύστημα διακυβέρνησης. Ως εκ τούτου, οι καταγεγραμμένες πολιτικές πρέπει να εγκρίνονται από το διοικητικό ή διαχειριστικό φορέα και να αναθεωρούνται τουλάχιστον ετησίως ή πριν από την εφαρμογή οποιασδήποτε σημαντικής αλλαγής στο σύστημα. Η τροποποίηση των πολιτικών πριν από την αλλαγή του συστήματος είναι απαραίτητη διότι η αντίθετη περίπτωση συνεπάγεται μη συμμόρφωση της επιχείρησης προς τις εσωτερικές της στρατηγικές και διαδικασίες. Στο πλαίσιο της SRP αρμοδιότητα της εποπτικής αρχής είναι να εξετάζει και να αξιολογεί το σύστημα διακυβέρνησης.

Αξιολόγηση κινδύνου και φερεγγυότητας από τις ίδιες τις επιχειρήσεις (ORSA) – Άρθρο 44

Στο πλαίσιο του συστήματος διαχείρισης κινδύνων, όλες οι επιχειρήσεις (αντ)ασφαλίσεων οφείλουν, ως αναπόσπαστο τμήμα της επιχειρηματικής τους στρατηγικής, να αξιολογούν τακτικά τις συνολικές ανάγκες τους σε θέματα φερεγγυότητας λαμβανομένου υπόψη του ιδιαίτερου προφίλ κινδύνου της επιχείρησης.

Η ORSA έχει διπλό χαρακτήρα. Πρόκειται για μια διαδικασία εσωτερικής αξιολόγησης εντός της εταιρείας και, ως τέτοια, είναι ενσωματωμένη στις στρατηγικές αποφάσεις της εταιρείας. Αποτελεί, επίσης, εποπτικό εργαλείο για τις εποπτικές αρχές, οι οποίες πρέπει να ενημερώνονται σχετικά με τα αποτελέσματα της αξιολόγησης κινδύνου και φερεγγυότητας εκ μέρους των ίδιων των επιχειρήσεων.

Η ORSA δεν απαιτεί από μια εταιρεία να αναπτύξει ή να εφαρμόσει πλήρως ή εν μέρει ένα εσωτερικό μοντέλο. Ωστόσο, εάν η επιχείρηση χρησιμοποιεί ήδη ένα εγκεκριμένο πλήρες ή μερικό εσωτερικό μοντέλο για το υπολογισμό του SCR, τα αποτελέσματα του μοντέλου πρέπει να χρησιμοποιούνται στην ORSA. Η ORSA δεν δημιουργεί μια τρίτη απαίτηση κεφαλαίου φερεγγυότητας. Η ORSA δεν πρέπει να είναι υπερβολικά επιβαρυντική για τις μικρές ή λιγότερο πολύπλοκες επιχειρήσεις. Η εποπτική αρχή εξετάζει την αξιολόγηση κινδύνων και φερεγγυότητας εκ μέρους της ίδιας της επιχείρησης στο πλαίσιο της διαδικασίας εποπτικής αξιολόγησης της επιχείρησης. Τα αποτελέσματα κάθε ORSA αναφέρονται στην εποπτική αρχή στο πλαίσιο της ενημέρωσης που παρέχεται για εποπτικούς σκοπούς βάσει του Άρθρου 35.

Εξωτερική ανάθεση – Άρθρα 38 και 48

Καθώς η εξωτερική ανάθεση καθίσταται ολοένα και πιο σημαντική, κρίνεται σκόπιμο να υιοθετηθεί μια συνεπέστερη προσέγγιση σε αυτό τον τομέα. Προκειμένου να διασφαλιστεί η αποτελεσματική εποπτεία των εξωτερικά ανατεθειμένων δραστηριοτήτων, είναι απαραίτητο οι εποπτικές αρχές να έχουν δικαίωμα πρόσβασης σε όλα τα συναφή δεδομένα που τηρεί ο παροχέας εξωτερικών υπηρεσιών καθώς και το δικαίωμα να διενεργούν επί τόπου επιθεωρήσεις της εξωτερικά ανατεθειμένης δραστηριότητας στις εγκαταστάσεις του συγκεκριμένου παροχέα, ανεξαρτήτως του εάν αυτός είναι εποπτευόμενη ή μη επιχείρηση. Σε περίπτωση που η δραστηριότητα ανατίθεται εξωτερικά σε παροχέα υπηρεσιών τρίτης χώρας, είναι απαραίτητο η εποπτική αρχή της επιχείρησης που αναθέτει εξωτερικά τη δραστηριότητα να έχει το δικαίωμα πρόσβασης σε όλα τα συναφή δεδομένα που τηρεί ο παροχέας υπηρεσιών στον οποίο έχει ανατεθεί εξωτερικά η δραστηριότητα, ανεξαρτήτως του εάν αυτός είναι εποπτευόμενη ή μη επιχείρηση. Στις εξωτερικά ανατεθειμένες δραστηριότητες περιλαμβάνονται και οι υπεργολαβίες εξωτερικά ανατεθειμένων δραστηριοτήτων.

Ένας τρόπος για να επιτευχθεί αυτός ο έλεγχος, ειδικά εάν ο παροχέας υπηρεσιών είναι μη εποπτευόμενη επιχείρηση, είναι να δίδεται ιδιαίτερη προσοχή στη σύμβαση μεταξύ της επιχείρησης που αναθέτει εξωτερικά την δραστηριότητα και του παροχέα υπηρεσιών που αναλαμβάνει τη δραστηριότητα. Οι εποπτικές αρχές πρέπει να ενημερώνονται δεόντως και εγκαίρως πριν από την εξωτερική ανάθεση σημαντικών δραστηριοτήτων ή την πραγματοποίηση ουσιωδών σχετικών αλλαγών.

Οι απαιτήσεις που ορίζονται στη συγκεκριμένη οδηγία λαμβάνουν υπόψη τις εργασίες του κοινού φόρουμ και ευθυγραμμίζονται με τους ισχύοντες κανόνες και πρακτικές του τραπεζικού κλάδου και των αγορών στην οδηγία χρηματοπιστωτικών μέσων (2004/39/EΚ) και την εφαρμογή της στα πιστωτικά ιδρύματα.

β) Εποπτική αναφορά και δημοσιοποίηση

Η εποπτική αναφορά και δημοσιοποίηση αποτελούν τον «Πυλώνα III» του πλαισίου του σχεδίου Φερεγγυότητα II.

Πληροφορίες που παρέχονται για εποπτικούς σκοπούς - Άρθρο 35

Η πρόταση διατηρεί κατ’ ουσίαν την τρέχουσα φιλοσοφία του κεκτημένου, επιβάλλοντας στις επιχειρήσεις μια γενική απαίτηση για την υποβολή οποιωνδήποτε πληροφοριών είναι απαραίτητες για τους σκοπούς της εποπτείας. Ωστόσο, σύμφωνα με την προσέγγιση Lamfalussy, η πρόταση εισάγει έναν αριθμό βασικών αρχών με τις οποίες πρέπει να συμμορφώνεται η εποπτική αναφορά και καθιστά εφικτή τη θέσπιση μέτρων εφαρμογής με σκοπό τη διασφάλιση σύγκλισης ανάλογα με την περίπτωση.

Δημοσιοποίηση – Άρθρα 50 έως 55

Η πρόταση απαιτεί από τις επιχειρήσεις να δημοσιοποιούν ετησίως μια αναφορά που περιλαμβάνει ουσιώδεις και περιεκτικές πληροφορίες σχετικά με την κατάσταση φερεγγυότητας και την χρηματοοικονομική τους κατάσταση. Είναι εφικτή μια εξαίρεση για μεμονωμένες προσθήκες κεφαλαίου κατά τη διάρκεια μιας μεταβατικής περιόδου. Απαιτείται από τις εταιρείες να επικαιροποιούν τις πληροφορίες που δημοσιοποιούνται, ανάλογα με την περίπτωση, (οι περιπτώσεις μη συμμόρφωσης με τις ελάχιστες κεφαλαιουχικές απαιτήσεις ή τις κεφαλαιουχικές απαιτήσεις φερεγγυότητας προβλέπονται σε ειδικές διατάξεις), ενώ τους επιτρέπεται να δημοσιοποιούν πρόσθετες πληροφορίες σε εθελοντική βάση. Οι επιχειρήσεις καλούνται να διαθέτουν πολιτική δημοσιοποίησης, πριν από την οποία πρέπει να λαμβάνουν την έγκριση του οικείου διοικητικού ή διαχειριστικού φορέα σχετικά με την κατάσταση φερεγγυότητας ή τη χρηματοοικονομική τους κατάσταση. Τέλος, η πρόταση παρέχει τη δυνατότητα θέσπισης μέτρων εφαρμογής προκειμένου να διασφαλίζεται η δέουσα σύγκλιση.

γ) Προαγωγή της εποπτικής σύγκλισης – Άρθρο 69

Η επιτροπή χρηματοπιστωτικών υπηρεσιών χαρακτήρισε την προαγωγή της εποπτικής σύγκλισης των εποπτικών πρακτικών ως μια από τις μείζονες προκλήσεις των προσεχών ετών. Παρά το γεγονός ότι τη βάση αποτελεί ένα κοινό κανονιστικό πλαίσιο, πραγματικά ισότιμες συνθήκες μπορούν να επιτευχθούν μόνο μέσω της υιοθέτησης συνεπέστερων και κοινών πρακτικών λήψης αποφάσεων και εφαρμογής μεταξύ από τις εποπτικές αρχές. Η εποπτική σύγκλιση περιλαμβάνει, ειδικότερα, την από κοινού και ομοιόμορφη καθημερινή εφαρμογή της κοινοτικής νομοθεσίας, την ενίσχυση της καθημερινής συνεπούς εποπτείας και την ενδυνάμωση της ενιαίας αγοράς. Οι μηχανισμοί αξιολόγησης ομοτίμων και διαμεσολάβησης μπορούν να διαδραματίσουν σημαντικό ρόλο στην προαγωγή της εποπτικής σύγκλισης.

H CEIOPS συμβάλει με ιδιαίτερο τρόπο στη συνεπή εφαρμογή της συγκεκριμένης οδηγίας καθώς και στη σύγκλιση των εποπτικών πρακτικών σε όλη την Ευρωπαϊκή Κοινότητα. Ως εκ τούτου, το συγκεκριμένο άρθρο ορίζει ότι τα κράτη μέλη πρέπει να λαμβάνουν τα απαραίτητα μέτρα ώστε να διασφαλίζουν ότι οι εποπτικές αρχές συμμετέχουν ενεργά στις δραστηριότητες της CEIOPS.

δ) Ποσοτικές απαιτήσεις

Οι ποσοτικές απαιτήσεις που ισχύουν για τις επιχειρήσεις (αντ)ασφαλίσεων ("Πυλώνας Ι" του πλαισίου Φερεγγυότητα II) ορίζονται σε έξι ενότητες: αποτίμηση στοιχείων ενεργητικού και παθητικού, τεχνικές διατάξεις, ίδια κεφάλαια, απαιτούμενο κεφάλαιο φερεγγυότητας, απαιτούμενο ελάχιστο κεφάλαιο και επενδύσεις. Οι απαιτήσεις του Πυλώνα Ι βασίζονται σε μια οικονομική προσέγγιση συνολικού ισολογισμού. Αυτή η προσέγγιση στηρίζεται σε μια αποτίμηση του συνολικού ισολογισμού των επιχειρήσεων ασφαλίσεων και (αντ)ασφαλίσεων, σε ενοποιημένη βάση, σύμφωνα με την οποία τα στοιχεία ενεργητικού και παθητικού αποτιμούνται με τον ίδιο τρόπο. Μια τέτοια προσέγγιση υποδηλώνει ότι το ποσό των διαθέσιμων χρηματοπιστωτικών πόρων των επιχειρήσεων ασφαλίσεων και (αντ)ασφαλίσεων πρέπει να καλύπτει το σύνολο των χρηματοπιστωτικών τους απαιτήσεων, ήτοι, το άθροισμα των μη εξασφαλισμένων υποχρεώσεων και των κεφαλαιακών απαιτήσεων. Ως συνέπεια αυτής της προσέγγισης, τα επιλέξιμα ίδια κεφάλαια (βλέπε παρακάτω) πρέπει να υπερβαίνουν το απαιτούμενο κεφάλαιο φερεγγυότητας.

Αποτίμηση στοιχείων ενεργητικού και παθητικού – Άρθρο 73

Το άρθρο 73 εισάγει προδιαγραφές αποτίμησης για το σύνολο των στοιχείων ενεργητικού και παθητικού, βάσει του ισχύοντος ορισμού της εύλογης αξίας σύμφωνα με τα ΔΠΧΠ (διεθνή πρότυπα χρηματοοικονομικής πληροφόρησης). Πρόκειται να αναπτυχθούν μέτρα εφαρμογής που θα ορίζουν τον τρόπο υπολογισμού της εύλογης αξίας συγκεκριμένων στοιχείων του ισολογισμού, προκειμένου να διασφαλίζεται ότι τα συγκεκριμένα στοιχεία αποτιμούνται με τον ίδιο τρόπο σε όλα τα κράτη μέλη. Σε ό,τι αφορά τα στοιχεία παθητικού, οι προδιαγραφές αποτίμησης δεν λαμβάνουν υπόψη την πιστωτική θέση, ενώ σε ό,τι αφορά τα στοιχεία ενεργητικού, οι προδιαγραφές λαμβάνουν υπόψη τα εκάστοτε πιστωτικά χαρακτηριστικά και τα χαρακτηριστικά ρευστότητας.

Τεχνικές διατάξεις – Άρθρα 74 έως 84

Κρίνεται σκόπιμη η θέσπιση τεχνικών διατάξεων προκειμένου η επιχείρηση να εκπληρώνει τις (αντ)ασφαλιστικές υποχρεώσεις της προς τους κατόχους και τους δικαιούχους ασφαλιστήριων συμβολαίων. Ο υπολογισμός τους θα βασίζεται στις γενικές διατάξεις που ορίζονται στο Άρθρο 74:

- Ειδικότερα, ο υπολογισμός των τεχνικών διατάξεων θα βασίζεται στην εκάστοτε αξία εξόδου. Η τρέχουσα αξία εξόδου αντιπροσωπεύει το ποσό που θα κατέβαλε σήμερα μια επιχείρηση ασφαλίσεων ή (αντ)ασφαλίσεων εάν μεταβίβαζε τα συμβατικά της δικαιώματα και υποχρεώσεις σε άλλη επιχείρηση. Η χρήση της τρέχουσας αξίας εξόδου δεν υποδηλώνει ότι μια επιχείρηση (αντ)ασφαλίσεων θα μπορούσε να μεταβιβάσει, θα μεταβίβαζε ή θα έπρεπε να μεταβιβάσει αυτές τις υποχρεώσεις.

- Ο υπολογισμός των τεχνικών διατάξεων πρέπει να είναι συνεπής με την αγορά, ενώ οι πληροφορίες που σχετίζονται με συγκεκριμένες επιχειρήσεις θα χρησιμοποιούνται μόνο για τον υπολογισμό των τεχνικών διατάξεων, στο βαθμό που αυτές οι πληροφορίες δίνουν τη δυνατότητα στην επιχείρηση (αντ)ασφαλίσεων να προσδιορίζει καλύτερα τα χαρακτηριστικά του σχετικού χαρτοφυλακίου ασφαλίσεων.

Τα άρθρα 75 έως 78 και 80 έως 84 περιγράφουν τον υπολογισμό των τεχνικών διατάξεων. Θα υπολογίζονται ως το άθροισμα της βέλτιστης εκτίμησης και ενός περιθωρίου κινδύνου, εκτός της περίπτωσης αντισταθμιζόμενων κινδύνων που απορρέουν από υποχρεώσεις (αντ)ασφάλισης (βλέπε παρακάτω):

- Η βέλτιστη εκτίμηση αντιστοιχεί στην αναμενόμενη παρούσα αξία των μελλοντικών ταμειακών ροών, λαμβανομένων υπόψη των ταμειακών εισροών και εκροών (προσαρμοσμένων στον πληθωρισμό), που απαιτούνται για τη διευθέτηση των υποχρεώσεων (αντ)ασφαλίσεων καθόλη τη διάρκεια ισχύος τους, συμπεριλαμβανομένων όλων των δαπανών, των μελλοντικών πρόσθετων αμοιβών διακριτικής ευχέρειας, των ενσωματωμένων χρηματοοικονομικών εγγυήσεων και συμβατικών δικαιωμάτων προαίρεσης. Ο υπολογισμός της βέλτιστης εκτίμησης θα βασίζεται σε ορθές αναλογιστικές τεχνικές και δεδομένα ποιότητας, ενώ θα ελέγχεται τακτικά βάσει της πραγματικής εμπειρίας.

- Το περιθώριο κινδύνου διασφαλίζει το ότι η συνολική αξία των τεχνικών διατάξεων ισοδυναμεί με το ποσό που οι επιχειρήσεις (αντ)ασφαλίσεων θα κατέβαλαν εάν μετέφεραν τα συμβατικά τους δικαιώματα και υποχρεώσεις άμεσα σε άλλη επιχείρηση, Εναλλακτικά, το περιθώριο κινδύνου µπορεί να υπολογιστεί µε βάση το πρόσθετο κόστος, άνω της βέλτιστης εκτίμησης, παροχής κεφαλαίου για την υποστήριξη των υποχρεώσεων (αντ)ασφαλίσεων για όλη τη διάρκεια του χαρτοφυλακίου.

Σε ό,τι αφορά τους αντισταθμιζόμενους κινδύνους – ήτοι, κινδύνους που μπορούν να αντισταθμιστούν αποτελεσματικά μέσω αγοράς ή πώλησης χρηματοπιστωτικών μέσων – η αξία των τεχνικών διατάξεων υπολογίζεται απευθείας, στο σύνολό της, και προκύπτει με χρήση των αξιών των εν λόγω χρηματοπιστωτικών μέσων (βλέπε Άρθρο 75 παράγραφος 4).

Σε ό,τι αφορά τους μη αντισταθμιζόμενους κινδύνους, το περιθώριο κινδύνου υπολογίζεται με χρήση της αποκαλούμενης μεθόδου κόστους κεφαλαίου (βλέπε Άρθρο 75 παράγραφος 5). Σε αυτή την περίπτωση, το ποσοστό κόστους κεφαλαίου που χρησιμοποιείται είναι το ίδιο για όλες τις επιχειρήσεις (π.χ., σταθερό ποσοστό) και αντιστοιχεί στη διαφορά άνω του επιτοκίου άνευ κινδύνου στο οποίο θα υποχρεωνόταν μια εταιρεία (αντ)ασφαλίσεων με πιστοληπτική αξιολόγηση BBB προκειμένου να αυξήσει τα επιλέξιμα ίδια κεφάλαια.

Ίδια κεφάλαια – Άρθρο 85 έως 98

Τα ίδια κεφάλαια αντιστοιχούν στους διαθέσιμους χρηματοπιστωτικούς πόρους των επιχειρήσεων (αντ)ασφαλίσεων, οι οποίοι μπορούν να λειτουργήσουν ως αντιστάθμισμα έναντι κινδύνων και μέσο απορρόφησης χρηματοπιστωτικών ζημιών, όταν κρίνεται απαραίτητο. Ο καθορισμός των ποσών των ιδίων κεφαλαίων που είναι επιλέξιμα να καλύψουν τις δυο κεφαλαιακές απαιτήσεις βασίζεται σε μια διαδικασία τριών σταδίων. Κάθε στάδιο αντιστοιχεί σε μια υποενότητα: καθορισμός των ιδίων κεφαλαίων, ταξινόμηση των ιδίων κεφαλαίων, επιλεξιμότητα των ιδίων κεφαλαίων.

Στο πρώτο στάδιο , πρέπει να καθοριστούν τα ποσά των διαθέσιμων ιδίων κεφαλαίων. Ίδια κεφάλαια είναι το άθροισμα των:

- στοιχείων του ισολογισμού ή των "στοιχείων βασικών ιδίων κεφαλαίων" (βλέπε Άρθρο 86),

- στοιχείων που δεν εμφανίζονται στον ισολογισμό ή των "στοιχείων επικουρικών ιδίων κεφαλαίων" (βλέπε Άρθρο 87).

Τα βασικά ίδια κεφάλαια περιλαμβάνουν το οικονομικό κεφάλαιο (ήτοι, το πλεόνασμα των στοιχείων του ενεργητικού σε σχέση με τα στοιχεία παθητικού, όπως αυτό αποτιμάται σύμφωνα με τις Ενότητες 1 και 2) και τις εξασφαλισμένες υποχρεώσεις (δεδομένου ότι οι εν λόγω υποχρεώσεις μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως κεφάλαιο, για παράδειγμα, στην περίπτωση εκκαθάρισης).

Τα επικουρικά ίδια κεφάλαια περιλαμβάνουν υποχρεώσεις τις οποίες οι επιχειρήσεις μπορούν να χρησιμοποιήσουν προκειμένου να αυξήσουν τους χρηματοπιστωτικούς τους πόρους, όπως προσκλήσεις-αξιώσεις εξόφλησης μελών και πιστωτικές επιστολές. Δεδομένου ότι τα συγκεκριμένα επικουρικά ίδια κεφάλαια δεν συμμορφώνονται προς τις προδιαγραφές αποτίμησης που προβλέπονται στις ενότητες 1 και 2, ο καθορισμός των ποσών τους υπόκειται σε πρότερη εποπτική έγκριση.

Στο δεύτερο στάδιο , δεδομένου ότι τα στοιχεία ιδίων κεφαλαίων έχουν διαφορετικά χαρακτηριστικά και χρησιμοποιούνται για διαφορετικά επίπεδα απορρόφησης ζημιών, τα συγκεκριμένα στοιχεία ιδίων κεφαλαίων θα ταξινομηθούν σε τρεις ζώνες, ανάλογα με τον χαρακτήρα τους και το βαθμό στον οποίο πληρούν πέντε βασικά κριτήρια (ήτοι, εξασφάλιση, απορροφητικότητα ζημιών, μονιμότητα, διάρκεια και απουσία δαπανών εξυπηρέτησης), όπως ορίζεται στο Άρθρο 92.

Η ταξινόμηση των ιδίων κεφαλαίων σε ζώνες βασίζεται σε ποιοτικά κριτήρια τα οποία θα εξειδικευτούν περαιτέρω μέσω μέτρων εφαρμογής (βλέπε Άρθρο 96). Ωστόσο, προκειμένου να διευκολυνθεί αυτή η ταξινόμηση, θα καθοριστεί, επίσης, ένας κατάλογος προταξινομημένων στοιχείων στο πλαίσιο των προαναφερθέντων μέτρων εφαρμογής.

Χαρακτήρας Ποιότητα | Εντός ισολογισμού (βασικά ίδια κεφάλαια) | Εκτός ισολογισμού (βοηθητικά ίδια κεφάλαια) |

Υψηλή | Ζώνη 1 | Ζώνη 2 |

Μεσαία | Ζώνη 2 | Ζώνη 3 |

Χαμηλή | Ζώνη 3 | − |

Στο τρίτο στάδιο , δεδομένου ότι τα στοιχεία της ζώνης 2 και της ζώνης 3 δεν παρέχουν πλήρη απορροφητικότητα τυχόν ζημιών για όλες τις περιστάσεις, κρίνεται απαραίτητος ο περιορισμός της αναγνώρισής τους για λόγους εποπτείας. Όπως ορίζεται στο Άρθρο 97, για τα διαθέσιμα ίδια κεφάλαια ισχύουν δυο σύνολα ορίων, προκειμένου να καθοριστούν τα ποσά που είναι επιλέξιμα για εποπτικούς σκοπούς:

- Σε ό,τι αφορά το SCR, η αναλογία της ζώνης 1 στα επιλέξιμα ίδια κεφάλαια πρέπει να ισοδυναμεί τουλάχιστον με το 1/3 και η αναλογία της ζώνης 3 δεν πρέπει να υπερβαίνει το 1/3.

- Σε ό,τι αφορά το MCR, τα στοιχεία επικουρικών ιδίων κεφαλαίων δεν είναι επιλέξιμα και η αναλογία των επιλέξιμων στοιχείων της ζώνης 2 πρέπει να περιορίζεται στο ½.

Κεφαλαιουχικές απαιτήσεις φερεγγυότητας– Άρθρα 99 έως 124

Η ενότητα 4 για το απαιτούμενο κεφάλαιο φερεγγυότητας διαιρείται σε τρία μέρη: τη γενική παρουσίαση της συγκεκριμένης κεφαλαιακής απαίτησης, τον καθορισμένο τύπο υπολογισμού κεφαλαιουχικών απαιτήσεων φερεγγυότητας και τη χρήση των εσωτερικών μοντέλων για σκοπούς φερεγγυότητας.

Γενικές διατάξεις για το SCR, με χρήση καθορισμένου τύπου υπολογισμού ή εσωτερικού μοντέλου

Οι κεφαλαιουχικές απαιτήσεις φερεγγυότητας αντιστοιχούν στο οικονομικό κεφάλαιο που πρέπει να διαθέτει μια εταιρεία (αντ)ασφαλίσεων προκειμένου να περιορίσει την πιθανότητα πτώχευσης στο 0,5%, ήτοι η πιθανότητα πτώχευσης είναι μία ανά 200 χρόνια (βλέπε άρθρο 100). Οι κεφαλαιουχικές απαιτήσεις φερεγγυότητας υπολογίζονται με χρήση τεχνικών «αξίας σε κίνδυνο», είτε σύμφωνα με τον καθορισμένο τύπο υπολογισμού ή με χρήση εσωτερικού μοντέλου: τους επόμενους 12 μήνες πρόκειται να αξιολογηθούν όλες οι εν δυνάμει ζημιές, συμπεριλαμβανομένης της δυσμενούς επανεκτίμησης των στοιχείων ενεργητικού και παθητικού. Οι κεφαλαιουχικές απαιτήσεις φερεγγυότητας αντικατοπτρίζουν το πραγματικό προφίλ κινδύνου της επιχείρησης, λαμβανομένων υπόψη όλων των ποσοτικά µετρήσιµων κινδύνων, καθώς και των καθαρών επιπτώσεων των τεχνικών μετριασμού του κινδύνου.

Οι κεφαλαιουχικές απαιτήσεις φερεγγυότητας πρέπει να υπολογίζονται τουλάχιστον μια φορά το χρόνο, να παρακολουθείται σε μόνιμη βάση και να υπολογίζεται εκ νέου αμέσως μόλις το προφίλ κινδύνου της επιχείρησης αποκλίνει σε σημαντικό βαθμό. Οι κεφαλαιουχικές απαιτήσεις φερεγγυότητας πρέπει να καλύπτονται από ισοδύναμο ποσό επιλέξιμων ιδίων κεφαλαίων (βλέπε άρθρο 101).

Καθορισμένος τύπος υπολογισμού του SCR

Τα άρθρα 102 έως 108 περιγράφουν τους στόχους, την αρχιτεκτονική και τη συνολική διαβάθμιση του καθορισμένου τύπου υπολογισμού των κεφαλαιουχικών απαιτήσεων φερεγγυότητας. Η "κατά ενότητες" αρχιτεκτονική, η οποία βασίζεται σε τεχνικές γραμμικής συγκέντρωσης, εξειδικεύεται περαιτέρω στο Παράρτημα IV της Οδηγίας. Οι κίνδυνοι που καλύπτονται στις διάφορες ενότητες και υπο-ενότητες του καθορισμένου τύπου ορίζονται στα άρθρα 13 και 104. Οι αναλυτικές προδιαγραφές των εν λόγω ενοτήτων και υπο-ενοτήτων θα θεσπιστούν μέσω μέτρων εφαρμογής, δεδομένου ότι είναι πιθανό να εξελίσσονται με την πάροδο του χρόνου.

Ο καθορισμένος τύπος υπολογισμού των κεφαλαιουχικών απαιτήσεων φερεγγυότητας στοχεύει στο να επιτύχει τη σωστή ισορροπία μεταξύ της ευαισθησίας στον κίνδυνο και της πρακτικότητας. Δίνει τη δυνατότητα τόσο της χρήσης παραμέτρων που προσιδιάζουν στην κάθε επιχείρηση, ανάλογα με την περίπτωση (βλέπε άρθρο 103 παράγραφος 7), όσο και τυποποιημένων απλοποιήσεων για τις ΜΜΕ (βλέπε Άρθρο 107).

Δεδομένου ότι οι νέες προδιαγραφές αποτίμησης λαμβάνουν δεόντως υπόψη τα χαρακτηριστικά πίστωσης και ρευστότητας των στοιχείων του ενεργητικού και ότι οι κεφαλαιουχικές απαιτήσεις φερεγγυότητας καλύπτουν όλους τους ποσοτικά μετρήσιμους κινδύνους καθώς και ότι όλες οι επενδύσεις υπόκεινται στη αρχή του "καλού διαχειριστή", τα ποσοτικά όρια των επενδύσεων και τα κριτήρια επιλεξιμότητας στοιχείων ενεργητικού δεν θα διατηρηθούν. Ωστόσο, υπό το φως των εξελίξεων της αγοράς, εάν προκύψουν νέοι κίνδυνοι οι οποίοι δεν καλύπτονται από τον καθορισμένο τύπο υπολογισμού του απαιτούμενου κεφαλαίου φερεγγυότητας, το άρθρο 108 παράγραφος 2 δίνει τη δυνατότητα στην Επιτροπή να θεσπίσει προσωρινά μέτρα εφαρμογής που θα καθορίζουν τα επενδυτικά όρια και τα κριτήρια επιλεξιμότητας στοιχείων ενεργητικού, ενόσω θα αναπροσαρμόζεται ο τύπος.

Εσωτερικά μοντέλα

Τα άρθρα 109 έως 124 περιγράφουν τις απαιτήσεις που ισχύουν για τις επιχειρήσεις (αντ)ασφαλίσεων που χρησιμοποιούν ή επιθυμούν να χρησιμοποιήσουν ένα πλήρες ή μερικό εσωτερικό μοντέλο για τον υπολογισμό των κεφαλαιουχικών απαιτήσεων φερεγγυότητας. Πριν να δοθεί η έγκριση από τις εποπτικές αρχές για τη χρήση εσωτερικού μοντέλου, οι επιχειρήσεις (αντ)ασφαλίσεων πρέπει να υποβάλουν αίτηση (βλέπε άρθρο 109) εγκεκριμένη από το διοικητικό ή τον διαχειριστικό φορέα της επιχείρησης (βλέπε Άρθρο 113), τεκμηριώνοντας ότι ανταποκρίνονται στις απαιτήσεις της δοκιμασίας χρήσης, των στατιστικών προτύπων ποιότητας, των προτύπων διαβάθμισης, των προτύπων αποτίμησης και των προτύπων τεκμηρίωσης (βλέπε άρθρα 117 έως 122). Οι εποπτικές αρχές πρέπει να αποφασίσουν εάν θα αποδεχτούν ή θα απορρίψουν την αίτηση εντός έξι μηνών από τη λήψη μια συμπληρωμένης αίτησης από μια επιχείρηση (αντ)ασφαλίσεων.

Σε ό,τι αφορά τη χρήση των μερικών εσωτερικών μοντέλων, θεσπίζονται πρόσθετες απαιτήσεις οι οποίες έχουν σχεδιαστεί για να αποτρέπουν την επιλεκτική παρουσίαση δεδομένων από τις επιχειρήσεις (αντ)ασφαλίσεων (βλέπε άρθρο 110). Επιπλέον, το άρθρο 111 δίνει τη δυνατότητα στην Επιτροπή να θεσπίζει μέτρα εφαρμογής για την προσαρμογή των προτύπων, τα οποία καθορίζονται στα άρθρα 117 έως 122, αναφορικά με τα μερικά εσωτερικά μοντέλα, προκειμένου να λαμβάνεται υπόψη το περιορισμένο πεδίο εφαρμογής αυτών των μοντέλων.

Το άρθρο 116 δίνει στις εποπτικές αρχές τη δυνατότητα να απαιτούν από τις επιχειρήσεις (αντ)ασφαλίσεων που υπολογίζουν τις κεφαλαιουχικές απαιτήσεις φερεγγυότητας με χρήση του καθορισμένου τύπου την ανάπτυξη μερικού ή πλήρους εσωτερικού μοντέλου στην περίπτωση που ο καθορισμένος τύπος υπολογισμού των κεφαλαιουχικών απαιτήσεων φερεγγυότητας δεν καλύπτει με ακρίβεια το προφίλ κινδύνου μιας συγκεκριμένης επιχείρησης.

Ελάχιστες κεφαλαιουχικές απαιτήσεις – Άρθρα 125 έως 128

Οι ελάχιστες κεφαλαιουχικές απαιτήσεις αντιπροσωπεύουν ένα επίπεδο κεφαλαίου κάτω από το οποίο τα συμφέροντα των κατόχων ασφαλιστήριων συμβολαίων θα ετίθεντο σε σοβαρό κίνδυνο, εάν επιτρεπόταν στην επιχείρηση να συνεχίσει να λειτουργεί. Σε περίπτωση παραβίασης του ορίου των ελάχιστων κεφαλαιουχικών απαιτήσεων, ενεργοποιείται η έσχατη εποπτική παρέμβαση και ανακαλείται η άδεια (βλέπε Άρθρα 126 και 136). Απαιτείται, ως εκ τούτου, από τις επιχειρήσεις να διατηρούν επιλέξιμα βασικά ίδια κεφάλαια για την κάλυψη των ελάχιστων κεφαλαιουχικών απαιτήσεων (βλέπε άρθρο 125). Δεδομένου ότι η έσχατη εποπτική παρέμβαση ενδέχεται να απαιτεί έγκριση από τα εθνικά δικαστήρια, οι ελάχιστες κεφαλαιουχικές απαιτήσεις πρέπει να υπολογίζονται ανά τρίμηνο, βάσει ενός απλού και επακριβούς τύπου και βάσει ελέγξιμων δεδομένων.

Το άρθρο 126 σχετικά με τον ειδικό σχεδιασμό και τη διαβάθμιση των ελάχιστων κεφαλαιουχικών απαιτήσεων περιλαμβάνει μια σύντομη απαρίθμηση γενικών αρχών. Καθώς τα αποτελέσματα του QIS3 εκκρεμούν, υιοθετήθηκε μια ανοιχτή προσέγγιση, δεδομένου ότι δεν έχει επιτευχθεί οριστική απόφαση σχετικά με τις ελάχιστες κεφαλαιουχικές απαιτήσεις.

Ειδικότερα, το κείμενο δίνει τη δυνατότητα δοκιμής των δυο ακόλουθων προσεγγίσεων:

- οι ελάχιστες κεφαλαιουχικές απαιτήσεις υπολογίζονται με χρήση της απλοποιημένης μορφής του καθορισμένου τύπου υπολογισμού (προσέγγιση κατά ενότητες), λαμβανομένης υπόψη της ανάληψης κινδύνου κατά της ζωής, ζημίας και αγοράς, ενώ διαβαθμίζεται σε «αξία σε κίνδυνο» 90% με χρονικό ορίζοντα ενός έτους,

- οι ελάχιστες κεφαλαιουχικές απαιτήσεις υπολογίζονται ως ποσοστό των κεφαλαιουχικών απαιτήσεων φερεγγυότητας (συμπαγής προσέγγιση) και διαβαθμίζεται στο 1/3 των κεφαλαιουχικών απαιτήσεων φερεγγυότητας.

Για παράδειγμα, το άρθρο 126 παράγραφος 1 στοιχείο γ) παρέχει τη δυνατότητα διαβάθμισης των ελάχιστων κεφαλαιουχικών απαιτήσεων σε επίπεδο εμπιστοσύνης μεταξύ 80% (δεδομένου ότι το 1/3 του SCR διαβαθμισμένου σε 99,5% VaR ισοδυναμεί με 80% VaR, εάν υποτεθεί ότι υπάρχει κανονική κατανομή) και 90% (το επίπεδο που χρησιμοποιείται στο πλαίσιο της υπό δοκιμή προσέγγισης κατά ενότητες).

Σε ό,τι αφορά την ομαλή μετάβαση στο νέο καθεστώς (βλέπε άρθρο 128), οι επιχειρήσεις (αντ)ασφαλίσεων που συμμορφώνονται προς τη Φερεγγυότητα I κατά την ημερομηνία έναρξης ισχύος της συγκεκριμένης οδηγίας, αλλά δε συμμορφώνονται προς τις ελάχιστες κεφαλαιουχικές απαιτήσεις , έχουν στη διάθεσή τους ένα έτος ούτως ώστε να συμμορφωθούν προς το νέο καθεστώς.

Επενδύσεις– Άρθρα 129 έως 132

Όλες οι επενδύσεις των επιχειρήσεων (αντ)ασφαλίσεων (ήτοι, στοιχεία ενεργητικού που καλύπτουν τεχνικές διατάξεις, συν στοιχεία ενεργητικού που καλύπτουν τις κεφαλαιουχικές απαιτήσεις φερεγγυότητας και αδέσμευτα στοιχεία ενεργητικού) πρέπει να επενδύονται, να αποτελούν αντικείμενο διαχείρισης και να παρακολουθούνται σύμφωνα με την αρχή του "καλού διαχειριστή" που ορίζεται στο άρθρο 129. Η αρχή του "καλού διαχειριστή" απαιτεί από τις επιχειρήσεις (αντ)ασφαλίσεων να επενδύουν τα στοιχεία ενεργητικού με σκοπό τη βέλτιστη εξυπηρέτηση των κατόχων ασφαλιστήριων συμβολαίων, να αντιστοιχούν επαρκώς τις επενδύσεις με τις υποχρεώσεις και να αποδίδουν τη δέουσα προσοχή στους χρηματοπιστωτικούς κινδύνους, όπως η ρευστότητα και ο κίνδυνος συγκέντρωσης.

ε) Εποπτεία Ομίλων – Άρθρα 219 έως 277

Εισαγωγή

Ο τρόπος με τον οποίο θα εποπτεύονται οι όμιλοι (αντ)ασφαλίσεων αποτελεί κρίσιμο παράγοντα για την επιτυχία της ενιαίας αγοράς και του καθεστώτος του Φερεγγυότητα II. Ως εκ τούτου, η πρόταση επιδιώκει την εξεύρεση κατάλληλων τρόπων για τη βελτιστοποίηση της εποπτείας των ομίλων (αντ)ασφαλίσεων στην ΕΕ.

Βασικές Βελτιώσεις που Ισχύουν για όλους τους Ομίλους (Αντ)ασφαλίσεων

- Επόπτης ομίλου – προσδιορισμός και διορισμός: η πρόταση εισάγει την έννοια του "επόπτη ομίλου". Για κάθε όμιλο, θα διορίζεται μια μεμονωμένη αρχή με συγκεκριμένες αρμοδιότητες συντονισμού και λήψης αποφάσεων. Τα εφαρμοζόμενα κριτήρια εμπνέονται από την οδηγία περί χρηματοπιστωτικών ομίλων ετερογενών δραστηριοτήτων, αλλά η πρόταση εισάγει περισσότερη ευελιξία, ανάλογα με την περίπτωση.

- Επόπτης ομίλου – δικαιώματα και καθήκοντα : ο επόπτης ομίλου έχει την κύρια ευθύνη για όλες τις βασικές πτυχές της εποπτείας του ομίλου (φερεγγυότητα ομίλου, συναλλαγές εντός του ομίλου, συγκέντρωση κινδύνων, διαχείριση κινδύνου και εσωτερικός έλεγχος). Αυτή η αρμοδιότητα πρέπει να ασκείται σε συνεργασία και σε διαβούλευση με τους τοπικούς επόπτες. Επιπλέον, για κάθε όμιλο, πρέπει να θεσπίζονται ρυθμίσεις συντονισμού μεταξύ όλων των συμμετεχόντων εποπτών.

- Άλλα βασικά μέτρα για τη διασφάλιση αποτελεσματικής εποπτείας ομίλων : η πρόταση εισάγει, σύμφωνα με την οδηγία περί χρηματοπιστωτικών ομίλων ετερογενών δραστηριοτήτων, ένα πλήρες σύνολο διατάξεων που υποχρεώνουν όλους τους συμμετέχοντες επόπτες να ανταλλάσσουν πληροφορίες αυτόματα (ουσιαστικές πληροφορίες) ή κατόπιν αιτήματος (συναφείς πληροφορίες), να διαβουλεύονται μεταξύ τους πριν από σημαντικές αποφάσεις καθώς και να διαχειρίζονται καταλλήλως αιτήματα επαλήθευσης πληροφοριών.

- Φερεγγυότητα ομίλου – επιλογή μεθόδου : προκειμένου να διασφαλίζεται ότι οι όμιλοι θα ωφεληθούν από τη διαφοροποίηση, η πρόταση εκφράζει μια ιδιαίτερη προτίμηση για τη μέθοδο της ενοποίησης.

- Φερεγγυότητα ομίλου – εσωτερικό μοντέλο ομίλου : η πρόταση δίνει τη δυνατότητα σε έναν όμιλο να υποβάλει αίτηση για τη χορήγηση άδειας χρήσης εσωτερικού μοντέλου για τον υπολογισμό των κεφαλαιουχικών απαιτήσεων φερεγγυότητας του ομίλου και των κεφαλαιουχικών απαιτήσεων φερεγγυότητας κάθε οντότητας χωριστά. Η διαδικασία εμπνέεται σε μεγάλο βαθμό από την οδηγία περί κεφαλαιουχικών απαιτήσεων (άρθρο 129). Κατόπιν αίτησης της μητρικής εταιρείας, μπορεί να ζητηθεί η συμβουλή της CEIOPS ή οποιουδήποτε εκ των συμμετεχουσών εποπτικών αρχών.

- Εποπτεία υπο-ομίλων : προκειμένου να περιοριστεί ο φόρτος για τους ομίλους, η πρόταση δηλώνει ουσιαστικά α) ότι η εποπτεία ομίλων πρέπει κατά κανόνα να διεκπεραιώνεται μόνο σε ανώτατο επίπεδο ΕΕ και β) ότι τα κράτη μέλη μπορούν να επιτρέπουν στις εποπτικές αρχές τους να προβαίνουν στην εποπτεία ομίλων σε ανώτατο επίπεδο εντός του κράτους μέλους. Στην πράξη, κάτι τέτοιο θα περιόριζε τον αριθμό των επιπέδων εποπτείας σε 3 κατά το μέγιστο (όμιλος ΕΕ, εθνικοί υπο-όμιλοι, μεμονωμένες εταιρείες), γεγονός που συμφωνεί με την οδηγία περί κεφαλαιουχικών απαιτήσεων.

- Μέτρα εφαρμογής : προκειμένου να διασφαλιστεί ο μεγαλύτερος δυνατός βαθμός σύγκλισης σε ό,τι αφορά τις αποφάσεις και τις πρακτικές των εποπτών ομίλων, η πρόταση περιλαμβάνει, για αρκετές βασικές διατάξεις, αναφορά σε περαιτέρω μέτρα εφαρμογής.

Πρόσθετες Βελτιώσεις που Ισχύουν για Ομίλους που κάνουν χρήση της Υποστήριξης Ομίλων

Η πρόταση εισάγει ένα καινοτόμο καθεστώς που επιδιώκει να διευκολύνει τη διαχείριση κεφαλαίων από τους ομίλους, ουσιαστικά α) επιτρέποντας, υπό ορισμένες συνθήκες, σε μια μητρική εταιρεία να χρησιμοποιεί δηλώσεις υποστήριξης ομίλου προκειμένου να καλύψει τμήμα των κεφαλαιουχικών απαιτήσεων φερεγγυότητας των θυγατρικών της και β) εισάγοντας παρεκκλίσεις σε ορισμένα άρθρα για τη μεμονωμένη εποπτεία, ανάλογα με την περίπτωση. Η πρόταση παρέχει τη δυνατότητα υιοθέτησης μέτρων εφαρμογής και προβλέπει τον έλεγχο ολόκληρου του συστήματος πέντε έτη μετά τη μεταφορά της οδηγίας.

Γενική Παρατήρηση: Η εποπτεία ομίλων δεν είναι απλώς συμπληρωματική

Το ισχύον κοινοτικό κεκτημένο θεωρεί την εποπτεία ομίλων ως απλό συμπλήρωμα στη μεμονωμένη εποπτεία (η μεμονωμένη εποπτεία διεκπεραιώνεται κατά τον ίδιο τρόπο για όλες τις επιχειρήσεις, είτε αποτελούν μέρος ομίλου είτε όχι, και η εποπτεία ομίλων απλώς προστίθεται στη μεμονωμένη εποπτεία). Η πρόταση αλλάζει ουσιαστικά αυτή τη φιλοσοφία: το κείμενο για τους ομίλους περιέχει πολλές διατάξεις που θα επηρεάσουν άμεσα τον τρόπο με τον οποίο διεξάγεται η μεμονωμένη εποπτεία σε επιχειρήσεις που ανήκουν σε όμιλο. Προκειμένου να περιγραφεί με σαφήνεια η εν λόγω θεμελιώδης εξέλιξη, η λέξη "συμπληρωματική" απαλείφθηκε παντού (συμπεριλαμβανομένου του τίτλου).

Μέτρα εφαρμογησ

Η οδηγία εκχωρεί αρμοδιότητες εφαρμογής στην Επιτροπή. Οι περιπτώσεις κατά τις οποίες εκχωρούνται αρμοδιότητες εφαρμογής παρατίθενται συγκεκριμένα σε κάθε σχετικό άρθρο. Κατά την άσκηση των εν λόγω αρμοδιοτήτων εφαρμογής, η Επιτροπή επικουρείται από την επιτροπή Ευρωπαϊκών Εποπτικών Αρχών Ασφαλίσεων και Επαγγελματικών Συντάξεων η οποία συστάθηκε με την απόφαση 2004/9/EΚ της Επιτροπής. Τα μέτρα που υποβάλλονται προς έγκριση από την Επιτροπή θα υπόκεινται στη διαδικασία της κανονιστικής επιτροπής ή στη διαδικασία αυστηρού ελέγχου της συμβουλευτικής επιτροπής η οποία ορίζεται στο άρθρο 3, στο 5α παράγραφοι 1 έως 4 και στο άρθρο 7 της απόφασης 1999/468/EΚ.

Τα μέτρα εφαρμογής θα χρησιμοποιηθούν για τον περαιτέρω προσδιορισμό των αρχών που ορίζονται στην συγκεκριμένη οδηγία προκειμένου να ενισχυθεί η εναρμόνιση και η εποπτική σύγκλιση. Θα αναπτυχθούν βάσει εντολών της Επιτροπής προς την CEIOPS και θα αποτελούν αντικείμενο διαβουλεύσεων με τα ενδιαφερόμενα μέρη καθώς και αξιολόγησης επιπτώσεων.

2002/83/ΕΚ (προσαρμοσμένο)

2007/0143 (COD)

Πρόταση

ΟΔΗΓΙΑΣ …/…/ΕΚ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ

της […]

σχετικά με την ασφάλιση ζωής σχετικά με την ανάληψη και την άσκηση δραστηριοτήτων ασφάλισης και αντασφάλισης

(Κείμενο που παρουσιάζει ενδιαφέρον για τον ΕΟΧ)

ΤΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ,

Έχοντας υπόψη:

τη συνθήκη για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, και ιδίως το άρθρο 47 παράγραφος 2 και το άρθρο 55,

την πρόταση της Επιτροπής[15],

τη γνώμη της Ευρωπαϊκής Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής[16],

Αφού ζητήθηκε η γνώμη της Επιτροπής των Περιφερειών[17],

Αποφασίζοντας σύμφωνα με τη διαδικασία του άρθρου 251 της Συνθήκης[18],

Εκτιμώντας τα ακόλουθα:

ò new

1. Πρόκειται να γίνουν ορισμένες σημαντικές αλλαγές στην πρώτη οδηγία 73/239/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 24ης Ιουλίου 1973, περί συντονισμού των νομοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων που αφορούν την ανάληψη δραστηριότητος πρωτασφαλίσεως, εκτός της ασφαλίσεως ζωής, και την άσκηση αυτής[19], στην οδηγία 78/473/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 30ής Μαΐου 1978 περί συντονισμού των νομοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων στον τομέα της κοινοτικής συνασφαλίσεως[20], στην οδηγία 87/344/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 22ας Ιουνίου 1987 για το συντονισμό των νομοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων σχετικά με την ασφάλιση νομικής προστασίας[21], στη δεύτερη οδηγία 88/357/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 22ας Ιουνίου 1988, για τον συντονισμό των νομοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων σχετικά με την πρωτασφάλιση, εκτός της ασφάλειας ζωής, και τη θέσπιση των διατάξεων που σκοπό έχουν να διευκολύνουν την πραγματική άσκηση της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών καθώς και για την τροποποίηση της οδηγίας 73/239/ΕΟΚ[22], στην οδηγία 92/49/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 18ης Ιουνίου 1992, για τον συντονισμό των νομοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων που αφορούν την πρωτασφάλιση, εκτός της ασφάλισης ζωής και για την τροποποίηση των οδηγιών 73/239/ΕΟΚ και 88/357/ΕΟΚ (τρίτη οδηγία για την πρωτασφάλιση εκτός της ασφάλειας ζωής)[23], στην οδηγία 98/78/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 27ης Οκτωβρίου 1998 σχετικά με τη συμπληρωματική εποπτεία ασφαλιστικών επιχειρήσεων στο πλαίσιο ενός ασφαλιστικού ομίλου[24], στην οδηγία 2001/17/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 19ης Μαρτίου 2001 για την εξυγίανση και την εκκαθάριση των ασφαλιστικών επιχειρήσεων[25], στην οδηγία 2002/83/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 5ης Νοεμβρίου 2002, σχετικά με την ασφάλιση ζωής [26] και στην οδηγία 2005/68/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 16ης Νοεμβρίου 2005 σχετικά με τις αντασφαλίσεις και την τροποποίηση των οδηγιών 73/239/ΕΟΚ, 92/49/ΕΟΚ του Συμβουλίου, καθώς και των οδηγιών 98/78/ΕΚ and 2002/83/ΕΚ[27]. Με την ευκαιρία της εισαγωγής νέων τροποποιήσεων και προκειμένου να δημιουργηθεί ένα νέο συνεκτικό σύνολο κανόνων στον τομέα αυτόν, οι παραπάνω οδηγίες θα πρέπει να αναδιατυπωθούν σε ένα ενιαίο κείμενο.

2. Για να διευκολυνθεί η ανάληψη και η άσκηση ασφαλιστικών και αντασφαλιστικών δραστηριοτήτων πρέπει να καταργηθούν οι σημαντικότερες διαφορές μεταξύ των εθνικών νομοθεσιών όσον αφορά τους κανόνες στους οποίους υπόκεινται οι ασφαλιστικές και οι αντασφαλιστικές επιχειρήσεις. Θα πρέπει συνεπώς να προβλεφθεί ένα νομικό πλαίσιο για την άσκηση ασφαλιστικών δραστηριοτήτων από τις ασφαλιστικές και τις αντασφαλιστικές επιχειρήσεις σε όλη την εσωτερική αγορά, το οποίο θα διευκολύνει την κάλυψη υποχρεώσεων και κινδύνων που βρίσκονται στην Κοινότητα από ασφαλιστικές και αντασφαλιστικές επιχειρήσεις που έχουν την έδρα τους στην Κοινότητα.

3. Για λόγους ομαλής λειτουργίας της εσωτερικής αγοράς, θα πρέπει να θεσπιστούν συντονισμένοι κανόνες σχετικά με την εποπτεία των ασφαλιστικών ομίλων ενώ, για την προστασία των πιστωτών, θα πρέπει να θεσπιστούν κανόνες σχετικά με τις διαδικασίες εξυγίανσης και εκκαθάρισης των ασφαλιστικών επιχειρήσεων.

4. Ενδείκνυται να εξαιρεθούν από το καθεστώς το οποίο θεσπίζει η παρούσα οδηγία ορισμένες επιχειρήσεις οι οποίες παρέχουν υπηρεσίες ασφάλισης, λόγω του μεγέθους, του νομικού καθεστώτος ή της φύσης τους – επειδή συνδέονται στενά με δημόσια συστήματα ασφάλισης – ή των συγκεκριμένων υπηρεσιών που παρέχουν. Επιπλέον, είναι σκόπιμο να εξαιρεθούν ορισμένοι οργανισμοί σε πολλά κράτη μέλη, των οποίων η δραστηριότητα καλύπτει έναν πολύ συγκεκριμένο τομέα και περιορίζεται εκ του νόμου σε ορισμένη περιοχή ή σε συγκεκριμένα πρόσωπα.

5. Η οδηγία 72/166/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 24ης Απριλίου 1972 περί εναρμονίσεως των νομοθεσιών των κρατών μελών των σχετικών με την ασφάλιση της αστικής ευθύνης που προκύπτει από την κυκλοφορία αυτοκινήτων οχημάτων και με τον έλεγχο της υποχρεώσεως προς ασφάλιση της ευθύνης αυτής[28], η έβδομη οδηγία 83/349/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 13ης Ιουνίου 1983 βασιζόμενη στο άρθρο 54 παράγραφος 3 περίπτωση ζ) της συνθήκης για τους ενοποιημένους λογαριασμούς [29], η δεύτερη οδηγία 84/5/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 30ής Δεκεμβρίου 1983 για την προσέγγιση των νομοθεσιών των κρατών μελών των σχετικών με την ασφάλιση της αστικής ευθύνης που προκύπτει από την κυκλοφορία αυτοκινήτων οχημάτων[30], η οδηγία 2004/39/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 21ης Απριλίου 2004, για τις αγορές χρηματοπιστωτικών μέσων, για την τροποποίηση των οδηγιών 85/611/ΕΟΚ και 93/6/ΕΟΚ του Συμβουλίου και της οδηγίας 2000/12/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου και για την κατάργηση της οδηγίας 93/22/ΕΟΚ του Συμβουλίου[31] και η οδηγία 2006/48/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 14ης Ιουνίου 2006 σχετικά με την ανάληψη και την άσκηση δραστηριότητας πιστωτικών ιδρυμάτων[32] θεσπίζουν γενικούς κανόνες στους τομείς των λογαριασμών, της ευθύνης από ασφάλιση αυτοκινήτων οχημάτων, των χρηματοπιστωτικών μέσων και των πιστωτικών ιδρυμάτων και προβλέπουν ορισμούς εννοιών στους τομείς αυτούς. Ενδείκνυται ορισμένοι από τους ορισμούς αυτούς να εφαρμόζονται για τους σκοπούς της παρούσας οδηγίας.

6. H ανάληψη δραστηριότητας ασφάλισης ή αντασφάλισης πρέπει να υπόκειται σε προηγούμενη άδεια. Συνεπώς, είναι απαραίτητο να θεσπιστούν οι όροι και η διαδικασία χορήγησης ή τυχόν άρνησης της άδειας αυτής.

7. Λαμβανομένου υπόψη ότι η παρούσα οδηγία αποτελεί ουσιώδες μέσο για την εγκαθίδρυση της εσωτερικής αγοράς, θα πρέπει να επιτραπεί στις ασφαλιστικές και αντασφαλιστικές επιχειρήσεις που έχουν λάβει άδεια λειτουργίας στο κράτος μέλος καταγωγής τους να ασκούν σε όλη την Κοινότητα ορισμένες ή όλες τις δραστηριότητές τους είτε ιδρύοντας υποκαταστήματα είτε υπό καθεστώς παροχής υπηρεσιών. Συνεπώς, ενδείκνυται να επιτευχθεί η αναγκαία και επαρκής εναρμόνιση για την αμοιβαία αναγνώριση των αδειών και των συστημάτων εποπτείας, ούτως ώστε να επιτραπεί η χορήγηση ενιαίας άδειας με ισχύ σε όλη την Κοινότητα και η εφαρμογή της αρχής της εποπτείας στο κράτος μέλος καταγωγής.

8. Η οδηγία 2000/26/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 16ης Μαΐου 2000, για την προσέγγιση των νομοθεσιών των κρατών μελών σχετικά με την ασφάλιση της αστικής ευθύνης που προκύπτει από την κυκλοφορία αυτοκινήτων οχημάτων και για την τροποποίηση των οδηγιών 73/239/ΕΟΚ και 88/357/ΕΟΚ του Συμβουλίου (τέταρτη οδηγία ασφάλισης αυτοκινήτων)[33] θεσπίζει κανόνες σχετικά με το διορισμό αντιπροσώπων για το διακανονισμό των ζημιών. Οι κανόνες αυτοί ενδείκνυται να εφαρμόζονται για τους σκοπούς της παρούσας οδηγίας.

9. Οι αντασφαλιστικές επιχειρήσεις πρέπει να περιορίζουν το αντικείμενό τους στις αντασφαλιστικές και συναφείς δραστηριότητες. Η απαίτηση αυτή είναι δυνατόν να επιτρέπει σε μια αντασφαλιστική επιχείρηση να ασκεί δραστηριότητες όπως παροχή στατιστικών ή αναλογιστικών συμβουλών, ανάλυση κινδύνων ή έρευνα για τους πελάτες της. Είναι επίσης δυνατόν να ασκεί δραστηριότητες εταιρείας χαρτοφυλακίου, καθώς και δραστηριότητες στον χρηματοπιστωτικό τομέα, κατά την έννοια του άρθρου 2 σημείο 8 της οδηγίας 2002/87/EΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 16ης Δεκεμβρίου 2002, σχετικά με τη συμπληρωματική εποπτεία πιστωτικών ιδρυμάτων, ασφαλιστικών επιχειρήσεων και επιχειρήσεων επενδύσεων χρηματοπιστωτικού ομίλου ετερογενών δραστηριοτήτων και την τροποποίηση των οδηγιών 73/239/ΕΟΚ, 79/267/ΕΟΚ, 92/49/ΕΟΚ, 92/96/ΕΟΚ, 93/6/ΕΟΚ και 93/22/ΕΟΚ του Συμβουλίου, καθώς και των οδηγιών 98/78/ΕΚ και 2000/12/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου[34]. Εν πάση περιπτώσει, η απαίτηση αυτή δεν επιτρέπει την άσκηση μη συναφών τραπεζικών και χρηματοπιστωτικών δραστηριοτήτων.

10. Απαραίτητη προϋπόθεση για την προστασία των αντισυμβαλλομένων είναι να υπόκεινται οι ασφαλιστικές και αντασφαλιστικές επιχειρήσεις σε αποτελεσματικές απαιτήσεις φερεγγυότητας. Ενόψει των εξελίξεων της αγοράς, το ισχύον καθεστώς δεν είναι πλέον κατάλληλο. Συνεπώς, είναι απαραίτητο να θεσπιστεί ένα νέο ρυθμιστικό πλαίσιο.

11. Σύμφωνα με τις πλέον πρόσφατες εξελίξεις όσον αφορά τη διαχείριση κινδύνου στο πλαίσιο της Διεθνούς Ένωσης Ασφαλιστικών Εποπτών, του Συμβουλίου για τα Διεθνή Πρότυπα Χρηματοοικονομικής Πληροφόρησης και της Διεθνούς Αναλογιστικής Ένωσης, καθώς και με τις πρόσφατες εξελίξεις σε άλλους χρηματοπιστωτικούς τομείς, θα πρέπει να υιοθετηθεί μια προσέγγιση βασισμένη στον κίνδυνο, η οποία θα παρέχει κίνητρα για την κατάλληλη μέτρηση και διαχείριση των κινδύνων από τις ασφαλιστικές και αντασφαλιστικές επιχειρήσεις. Θα πρέπει να αυξηθεί η εναρμόνιση και να θεσπιστούν ειδικοί κανόνες για την αποτίμηση του ενεργητικού και των υποχρεώσεων, συμπεριλαμβανομένων των τεχνικών προβλέψεων.

12. Το νέο καθεστώς φερεγγυότητας δεν θα πρέπει να είναι υπερβολικά επαχθές για τις μικρομεσαίες ασφαλιστικές επιχειρήσεις.

13. Ο κύριος στόχος της ρύθμισης και της εποπτείας του ασφαλιστικού και αντασφαλιστικού κλάδου είναι η κατάλληλη προστασία των αντισυμβαλλομένων. Η χρηματοπιστωτική σταθερότητα και η παγίωση δίκαιων και σταθερών αγορών αποτελούν περαιτέρω στόχους της ρύθμισης και της εποπτείας του ασφαλιστικού και αντασφαλιστικού κλάδου οι οποίοι πρέπει να λαμβάνονται υπόψη, χωρίς όμως να υπονομεύουν τον κύριο στόχο.

14. Οι αρμόδιες αρχές των κρατών μελών θα πρέπει συνεπώς να διαθέτουν όλα τα μέσα εποπτείας που είναι αναγκαία για να εξασφαλίζεται η ομαλή άσκηση των δραστηριοτήτων των ασφαλιστικών και αντασφαλιστικών επιχειρήσεων στο σύνολο της Κοινότητας, υπό καθεστώς είτε ελεύθερης εγκατάστασης είτε ελεύθερης παροχής υπηρεσιών. Προκειμένου να εξασφαλιστεί η αποτελεσματικότητα της εποπτείας, όλες οι ενέργειες των αρμόδιων αρχών πρέπει να είναι ανάλογες με τη φύση και την πολυπλοκότητα των κινδύνων που είναι σύμφυτοι με τις ασφαλιστικές ή αντασφαλιστικές επιχειρήσεις, ανεξάρτητα από τη σημασία της συγκεκριμένης επιχείρησης για τη συνολική χρηματοπιστωτική σταθερότητα της αγοράς.

15. Οι αρμόδιες αρχές πρέπει να είναι σε θέση να λαμβάνουν από τις ασφαλιστικές και αντασφαλιστικές επιχειρήσεις τις πληροφορίες που είναι απαραίτητες για την άσκηση εποπτείας.

16. Οι αρμόδιες αρχές του κράτους μέλους καταγωγής θα πρέπει να είναι υπεύθυνες για την εποπτεία της οικονομικής ευρωστίας των ασφαλιστικών και αντασφαλιστικών επιχειρήσεων. Προς το σκοπό αυτό, θα πρέπει να προβαίνουν σε τακτικές αξιολογήσεις και εκτιμήσεις.

17. Το σημείο εκκίνησης για την καταλληλότητα των ποσοτικών απαιτήσεων είναι η απαίτηση κεφαλαίου φερεγγυότητας. Συνεπώς, οι αρμόδιες αρχές θα πρέπει να επιβάλλουν κεφαλαιακή προσαύξηση της απαίτησης κεφαλαίου φερεγγυότητας μόνο σε αυστηρά καθοριζόμενες εξαιρετικές περιπτώσεις, κατόπιν της διαδικασίας εποπτικής αξιολόγησης. Ο τυποποιημένος μαθηματικός τύπος για την απαίτηση κεφαλαίου φερεγγυότητας έχει οριστεί έτσι ώστε να αντικατοπτρίζει το προφίλ κινδύνου των περισσότερων ασφαλιστικών και αντασφαλιστικών επιχειρήσεων. Εντούτοις, σε ορισμένες περιπτώσεις, η τυποποιημένη προσέγγιση δεν αντικατοπτρίζει ικανοποιητικά το πολύ συγκεκριμένο προφίλ κινδύνου μιας επιχείρησης. Αν η απόκλιση από το προφίλ κινδύνου επιχείρησης είναι σημαντική και η ανάπτυξη ενός τμηματικού ή πλήρους εσωτερικού μοντέλου είναι αναποτελεσματική, η κεφαλαιακή προσαύξηση μπορεί να αποκτήσει μόνιμο χαρακτήρα. Σε περίπτωση ουσιαστικών ελλείψεων του πλήρους ή τμηματικού εσωτερικού μοντέλου ή ουσιαστικών αστοχιών διακυβέρνησης, οι αρμόδιες αρχές θα πρέπει να εξασφαλίζουν ότι η οικεία επιχείρηση καταβάλλει κάθε δυνατή προσπάθεια προκειμένου να διορθώσει τις ελλείψεις που οδήγησαν στην επιβολή κεφαλαιακής προσαύξησης.

18. Ορισμένοι κίνδυνοι μπορούν να αντιμετωπιστούν κατάλληλα μόνο μέσω απαιτήσεων σχετικών με τη διακυβέρνηση και όχι μέσω των ποσοτικών απαιτήσεων τις οποίες αντικατοπτρίζει η απαίτηση κεφαλαίου φερεγγυότητας. Συνεπώς, απαιτείται αποτελεσματικό σύστημα διακυβέρνησης για τη χρηστή διαχείριση της ασφαλιστικής επιχείρησης και για το σύστημα εποπτείας.

19. Όλες οι ασφαλιστικές και αντασφαλιστικές επιχειρήσεις θα πρέπει να ακολουθούν, ως αναπόσπαστο μέρος της επιχειρηματικής στρατηγικής τους, πρακτική τακτικής αξιολόγησης των συνολικών αναγκών τους από άποψη φερεγγυότητας ενόψει του ειδικού προφίλ κινδύνου τους. Τα αποτελέσματα κάθε αξιολόγησης θα πρέπει να γνωστοποιούνται στην αρμόδια αρχή στο πλαίσιο των πληροφοριών που παρέχονται για τους σκοπούς της εποπτείας.

20. Προκειμένου να εξασφαλιστεί η αποτελεσματική εποπτεία των δραστηριοτήτων που ανατίθενται υπεργολαβικώς, είναι ουσιώδες οι αρμόδιες αρχές για την άσκηση εποπτείας της αναθέτουσας ασφαλιστικής ή αντασφαλιστικής επιχείρησης να έχουν πρόσβαση σε όλα τα συναφή στοιχεία τα οποία διαθέτει ο υπεργολάβος, ανεξαρτήτως του αν ο υπεργολάβος είναι ρυθμιζόμενη ή μη ρυθμιζόμενη οντότητα, καθώς και δικαίωμα διενέργειας επιθεωρήσεων επιτόπου. Προκειμένου να ληφθούν υπόψη οι εξελίξεις της αγοράς και να εξασφαλιστεί ότι συνεχίζουν να πληρούνται οι προϋποθέσεις για την υπεργολαβική ανάθεση, οι αρμόδιες αρχές θα πρέπει να ενημερώνονται πριν από την υπεργολαβική ανάθεση σημαντικών δραστηριοτήτων. Οι απαιτήσεις αυτές λαμβάνουν υπόψη τις εργασίες του Κοινού Φόρουμ και είναι σύμφωνες με τους ισχύοντες κανόνες και πρακτικές του τραπεζικού κλάδου, καθώς και με την οδηγία για τις αγορές χρηματοπιστωτικών μέσων και την εφαρμογή της στα πιστωτικά ιδρύματα.

21. Προκειμένου να εξασφαλιστεί η διαφάνεια, οι ασφαλιστικές και αντασφαλιστικές επιχειρήσεις θα πρέπει να γνωστοποιούν, τουλάχιστον κατ’ έτος, ουσιώδεις πληροφορίες όσον αφορά τη φερεγγυότητα και τη χρηματοπιστωτική κατάστασή τους. Οι επιχειρήσεις θα πρέπει να έχουν τη δυνατότητα να γνωστοποιούν συμπληρωματικές πληροφορίες σε εθελοντική βάση.

22. Θα πρέπει να προβλεφθεί η ανταλλαγή πληροφοριών μεταξύ των αρμόδιων αρχών και των αρχών ή οργάνων που, ως εκ των καθηκόντων τους, συμβάλλουν στην ενίσχυση της σταθερότητας του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Ως εκ τούτου, είναι αναγκαίο να προσδιορισθούν οι όροι υπό τους οποίους θα επιτρέπονται οι ως άνω ανταλλαγές πληροφοριών. Περαιτέρω, οσάκις προβλέπεται ότι οι πληροφορίες δεν αποκαλύπτονται χωρίς τη ρητή συγκατάθεση των αρμόδιων αρχών, οι αρχές αυτές μπορούν, εφόσον ενδείκνυται, να εξαρτήσουν τη συγκατάθεσή τους από την τήρηση αυστηρών όρων.

23. Είναι απαραίτητο να προωθηθεί η εποπτική σύγκλιση, όσον αφορά όχι μόνον τα εποπτικά εργαλεία, αλλά και τις εποπτικές πρακτικές. Η επιτροπή ευρωπαϊκών εποπτικών αρχών ασφαλίσεων και επαγγελματικών συντάξεων, η οποία συστήθηκε με την απόφαση 2004/6/ΕΚ της Επιτροπής[35], θα πρέπει να διαδραματίσει ουσιαστικό ρόλο στο ζήτημα αυτό και να υποβάλλει τακτικές εκθέσεις όσον αφορά την πρόοδο που σημειώνεται.

24. Προκειμένου να περιοριστεί η διοικητική επιβάρυνση και να αποφευχθεί η αλληλεπικάλυψη αρμοδιοτήτων, οι εποπτικές αρχές και οι εθνικές στατιστικές αρχές θα πρέπει να συνεργάζονται και να ανταλλάσσουν πληροφορίες.

25. Για την ενίσχυση της εποπτείας των ασφαλιστικών και των αντασφαλιστικών επιχειρήσεων και την προστασία των αντισυμβαλλομένων τους, θα πρέπει να προβλεφθεί ότι οι ελεγκτές, κατά την έννοια της οδηγίας 2006/43/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 17ης Μαΐου 2006 για τους υποχρεωτικούς ελέγχους των ετήσιων και των ενοποιημένων λογαριασμών, για την τροποποίηση των οδηγιών 78/660/ΕΟΚ και 83/349/ΕΟΚ του Συμβουλίου και για την κατάργηση της οδηγίας 84/253/ΕΟΚ του Συμβουλίου[36] οφείλουν να ενημερώνουν ταχέως τις αρμόδιες αρχές για γεγονότα τα οποία είναι ικανά να επηρεάσουν σοβαρά την οικονομική κατάσταση ή τη διοικητική οργάνωση ασφαλιστικής ή αντασφαλιστικής επιχείρησης.

26. Οι ασφαλιστικές επιχειρήσεις που εφαρμόζουν τη σώρευση ασφάλισης κλάδου ζωής και ζημιών θα πρέπει να υιοθετούν ξεχωριστή διαχείριση για κάθε μια από τις δραστηριότητές τους, ώστε να διασφαλίζονται τα συμφέροντα των αντισυμβαλλομένων στον κλάδο ζωής. Οι επιχειρήσεις αυτές θα πρέπει ιδίως να υπόκεινται στις ίδιες κεφαλαιακές απαιτήσεις οι οποίες ισχύουν για αντίστοιχο ασφαλιστικό όμιλο αποτελούμενο από επιχείρηση κλάδου ζωής και επιχείρηση κλάδου ζημιών, λαμβανομένης υπόψη της αυξημένης μεταβιβασιμότητας κεφαλαίων στην περίπτωση πολυκλαδικών ασφαλιστικών επιχειρήσεων.

27. Η εκτίμηση της χρηματοοικονομικής κατάστασης των ασφαλιστικών και αντασφαλιστικών επιχειρήσεων θα πρέπει να βασίζεται σε υγιείς οικονομικές αρχές και να χρησιμοποιεί κατά τον καλύτερο δυνατό τρόπο τις πληροφορίες που παρέχουν οι χρηματαγορές, καθώς και τα γενικά διαθέσιμα στοιχεία για τους ασφαλιστικούς τεχνικούς κινδύνους.

28. Οι κανόνες αξιολόγησης για τους σκοπούς της εποπτείας θα πρέπει, κατά το δυνατόν, να είναι συμβατοί με τις διεθνείς εξελίξεις όσον αφορά τους λογαριασμούς, ούτως ώστε να περιορίζεται η διοικητική επιβάρυνση των ασφαλιστικών ή αντασφαλιστικών επιχειρήσεων.

29. Σύμφωνα με την προσέγγιση αυτή, οι κεφαλαιακές απαιτήσεις θα πρέπει να καλύπτονται με στοιχεία ιδίων κεφαλαίων, εντός ή εκτός ισολογισμού. Δεδομένου ότι όλοι οι χρηματοπιστωτικοί πόροι δεν επιτρέπουν πλήρη απορρόφηση ζημιών σε περίπτωση εκκαθάρισης ή διαρκών προβλημάτων, τα στοιχεία ιδίων κεφαλαίων θα πρέπει να ταξινομούνται βάσει κριτηρίων ποιότητας και το επιλέξιμο ποσό ιδίων κεφαλαίων για την κάλυψη των κεφαλαιακών απαιτήσεων να περιορίζεται ανάλογα. Τα όρια των στοιχείων ιδίων κεφαλαίων θα πρέπει να εφαρμόζονται μόνο για τον προσδιορισμό της διαβάθμισης των ασφαλιστικών και αντασφαλιστικών επιχειρήσεων από άποψη φερεγγυότητας και δεν θα πρέπει να περιορίζουν περαιτέρω την ελευθερία των επιχειρήσεων αυτών όσον αφορά τη διαχείριση των εσωτερικών κεφαλαίων τους.

30. Για να μπορούν οι ασφαλιστικές και αντασφαλιστικές επιχειρήσεις να ανταποκρίνονται στις υποχρεώσεις τους έναντι των αντισυμβαλλομένων και των δικαιούχων τους, τα κράτη μέλη θα πρέπει να απαιτούν από αυτές να συνιστούν επαρκείς τεχνικές προβλέψεις. Ο υπολογισμός των προβλέψεων αυτών θα πρέπει να είναι εναρμονισμένος σε ολόκληρη την Κοινότητα, ώστε να επιτυγχάνεται μεγαλύτερη συγκρισιμότητα και διαφάνεια.

31. Ο υπολογισμός των τεχνικών προβλέψεων θα πρέπει να είναι σύμφωνος με την αποτίμηση των στοιχείων ενεργητικού και των υποχρεώσεων, με τις εξελίξεις της αγοράς και με τις διεθνείς εξελίξεις όσον αφορά τους λογαριασμούς και την εποπτεία.

32. Το ύψος των τεχνικών προβλέψεων θα πρέπει να αντικατοπτρίζει τα χαρακτηριστικά του οικείου ασφαλιστικού χαρτοφυλακίου. Συνεπώς, οι πληροφορίες που αφορούν τη συγκεκριμένη επιχείρηση μπορούν να χρησιμοποιούνται για τον υπολογισμό των τεχνικών προβλέψεων μόνο στο βαθμό κατά τον οποίο επιτρέπουν στις ασφαλιστικές και αντασφαλιστικές επιχειρήσεις να αντικατοπτρίζουν πιστότερα τα χαρακτηριστικά του οικείου ασφαλιστικού χαρτοφυλακίου.

33. Είναι απαραίτητο η αναμενόμενη παρούσα αξία των ασφαλιστικών υποχρεώσεων να υπολογίζεται βάσει τρεχουσών και αξιόπιστων πληροφοριών και ρεαλιστικών βάσεων υπολογισμού, λαμβανομένων υπόψη των χρηματοπιστωτικών εγγυήσεων και δικαιωμάτων προαιρέσεως των ασφαλιστικών ή αντασφαλιστικών συμβάσεων, προκειμένου να επιτυγχάνεται η οικονομική αποτίμηση των ασφαλιστικών ή αντασφαλιστικών υποχρεώσεων. Θα πρέπει να απαιτείται η χρησιμοποίηση αποτελεσματικών και εναρμονισμένων αναλογιστικών τεχνικών.

34. Θα πρέπει να προβλέπονται απλουστευμένες προσεγγίσεις για τον υπολογισμό των τεχνικών προβλέψεων, αντίστοιχες προς την ειδική κατάσταση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων.

35. Το καθεστώς εποπτείας θα πρέπει να περιλαμβάνει μια απαίτηση ευαισθησίας κινδύνου, η οποία θα βασίζεται σε μελλοντικό υπολογισμό, προκειμένου να εξασφαλίζεται η ακριβής και έγκαιρη παρέμβαση των αρμόδιων αρχών (απαίτηση κεφαλαίου φερεγγυότητας) και ένα ελάχιστο επίπεδο ασφάλειας κάτω από το οποίο δεν θα πρέπει να μειώνονται οι χρηματοπιστωτικοί πόροι (ελάχιστη κεφαλαιακή απαίτηση). Και οι δύο αυτές κεφαλαιακές απαιτήσεις θα πρέπει να εναρμονιστούν σε όλη την Κοινότητα, προκειμένου να επιτευχθεί ομοιόμορφο επίπεδο προστασίας των αντισυμβαλλομένων.

36. Η απαίτηση κεφαλαίου φερεγγυότητας θα πρέπει να αντικατοπτρίζει ένα επίπεδο επιλέξιμων ίδιων κεφαλαίων που να επιτρέπει στις ασφαλιστικές και αντασφαλιστικές επιχειρήσεις να απορροφούν σημαντικές ζημίες και να παρέχει την εύλογη βεβαιότητα στους αντισυμβαλλομένους και τους δικαιούχους ότι οι πληρωμές θα γίνονται εμπρόθεσμα.

37. Προκειμένου να προωθηθεί η χρηστή διαχείριση κινδύνου και να ευθυγραμμιστούν οι ρυθμιστικές κεφαλαιακές απαιτήσεις με τις πρακτικές της βιομηχανίας, η απαίτηση κεφαλαίου φερεγγυότητας θα πρέπει να οριστεί ως το οικονομικό κεφάλαιο το οποίο πρέπει να διαθέτουν οι ασφαλιστικές και αντασφαλιστικές επιχειρήσεις ώστε να εξασφαλίζεται ότι η πτώχευση θα επέρχεται το λιγότερο κάθε 200 έτη. Το οικονομικό αυτό κεφάλαιο θα πρέπει να υπολογίζεται βάσει του πραγματικού προφίλ κινδύνου των εν λόγω επιχειρήσεων, λαμβανομένων υπόψη των επιπτώσεων πιθανών τεχνικών μείωσης του κινδύνου, καθώς και των επιπτώσεων της διαφοροποίησης.

38. Θα πρέπει να προβλεφθεί η κατάρτιση ενός τυποποιημένου μαθηματικού τύπου για τον υπολογισμό της απαίτησης περιθωρίου φερεγγυότητας, η οποία θα επιτρέπει σε όλες τις ασφαλιστικές και αντασφαλιστικές επιχειρήσεις να εκτιμούν το οικονομικό κεφάλαιό τους. Η δομή του τυποποιημένου μαθηματικού τύπου θα πρέπει να ακολουθεί σπονδυλωτή προσέγγιση, πράγμα που σημαίνει ότι, σε πρώτη φάση, θα πρέπει να εκτιμάται η μεμονωμένη έκθεση σε κάθε κατηγορία κινδύνου και, σε δεύτερη φάση, τα αποτελέσματα αυτά να αθροίζονται. Αν η χρησιμοποίηση παραμέτρων που αφορούν αποκλειστικά τη συγκεκριμένη επιχείρηση επιτρέπει την πιστότερη απεικόνιση του πραγματικού προφίλ ασφαλιστικού κινδύνου, θα πρέπει να επιτρέπεται, υπό την προϋπόθεση ότι οι παράμετροι αυτές λαμβάνονται με χρησιμοποίηση τυποποιημένης μεθοδολογίας.

39. Θα πρέπει να προβλέπονται απλουστευμένες προσεγγίσεις για τον υπολογισμό της απαίτησης κεφαλαίου φερεγγυότητας σύμφωνα με τον τυποποιημένο μαθηματικό τύπο, αντίστοιχες προς την ειδική κατάσταση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων.

40. Σύμφωνα με τη βασισμένη στον κίνδυνο προσέγγιση για την απαίτηση κεφαλαίου φερεγγυότητας, θα πρέπει να επιτρέπεται, σε συγκεκριμένες περιπτώσεις, η χρησιμοποίηση τμηματικών ή πλήρων εσωτερικών μοντέλων για τον υπολογισμό της απαίτησης αυτής, αντί του τυποποιημένου μαθηματικού τύπου. Προκειμένου να εξασφαλιστεί ισότιμο επίπεδο προστασίας των αντισυμβαλλομένων και των δικαιούχων, τα εσωτερικά αυτά μοντέλα θα πρέπει να υπόκεινται σε προηγούμενη έγκριση των εποπτικών αρχών βάσει εναρμονισμών διαδικασιών και προδιαγραφών.

41. Κατ’ αρχήν, η νέα, βασισμένη στον κίνδυνο, προσέγγιση δεν περιλαμβάνει την έννοια των ποσοτικών επενδυτικών ορίων και των κριτηρίων επιλεξιμότητας των στοιχείων ενεργητικού. Εντούτοις, θα πρέπει να επιτρέπεται η θέσπιση ποσοτικών επενδυτικών ορίων και των κριτηρίων επιλεξιμότητας των στοιχείων ενεργητικού προκειμένου να αντιμετωπίζονται κίνδυνοι που δεν καλύπτονται επαρκώς από τμήματα του τυποποιημένου μαθηματικού τύπου.

42. Αν το ποσό των επιλέξιμων βασικών ιδίων κεφαλαίων μειωθεί κάτω της ελάχιστης κεφαλαιακής απαίτησης, η άδεια των ασφαλιστικών και αντασφαλιστικών επιχειρήσεων θα πρέπει να ανακαλείται, εφόσον οι επιχειρήσεις δεν είναι σε θέση να αποκαταστήσουν το ποσό των βασικών ιδίων κεφαλαίων στο επίπεδο της ελάχιστης κεφαλαιακής απαίτησης εντός σύντομου χρονικού διαστήματος.

43. Είναι απαραίτητο η ελάχιστη κεφαλαιακή απαίτηση να υπολογίζεται σύμφωνα με απλό μαθηματικό τύπο, βάσει στοιχείων τα οποία θα μπορούν να ελέγχονται.

44. Οι ασφαλιστικές και αντασφαλιστικές επιχειρήσεις θα πρέπει να διαθέτουν στοιχεία ενεργητικού ποιότητας τέτοιας που να καλύπτει τις συνολικές χρηματοπιστωτικές ανάγκες τους. Η διαχείριση των επενδύσεων των ασφαλιστικών και αντασφαλιστικών επιχειρήσεων θα πρέπει να είναι σύμφωνη με την "αρχή της συνετής διαχείρισης".

45. Τα κράτη μέλη δεν πρέπει να απαιτούν από τις ασφαλιστικές και τις αντασφαλιστικές επιχειρήσεις να επενδύουν τα περιουσιακά τους στοιχεία σε συγκεκριμένες κατηγορίες ενεργητικού, δεδομένου ότι αυτού του είδους οι απαιτήσεις δεν συμβιβάζονται με τα μέτρα ελευθέρωσης των κινήσεων κεφαλαίων που προβλέπεται στο άρθρο 56 της Συνθήκης.

46. Είναι αναγκαίο να απαγορευθούν διατάξεις που επιτρέπουν στα κράτη μέλη να απαιτούν την ενεχυρίαση περιουσιακών στοιχείων για την κάλυψη των τεχνικών προβλέψεων ασφαλιστικής ή αντασφαλιστικής επιχείρησης, όποια μορφή κι αν έχουν αυτές οι απαιτήσεις, όταν ο ασφαλιστής αντασφαλίζεται από ασφαλιστική ή αντασφαλιστική επιχείρηση που έχει λάβει άδεια δυνάμει της παρούσας οδηγίας, ή από επιχείρηση τρίτης χώρας, το καθεστώς εποπτείας της οποίας θεωρείται ισοδύναμο.

47. Ενόψει της αυξημένης κινητικότητας των ευρωπαίων πολιτών, η ασφάλιση αστικής ευθύνης από την κυκλοφορία αυτοκινήτων οχημάτων παρέχεται όλο και περισσότερο σε διασυνοριακή βάση. Προκειμένου να εξασφαλιστεί η συνεχιζόμενη ομαλή λειτουργία του συστήματος πράσινης κάρτας και των συμφωνιών μεταξύ των εθνικών γραφείων ασφαλίσεως αυτοκινήτων, ενδείκνυται να μπορούν τα κράτη μέλη να απαιτούν από τις ασφαλιστικές επιχειρήσεις που παρέχουν ασφάλιση αστικής ευθύνης από την κυκλοφορία αυτοκινήτων οχημάτων στο έδαφός τους μέσω παροχής υπηρεσιών να ενταχθούν και να συμμετάσχουν στη χρηματοδότηση του εθνικού γραφείου, καθώς και του εγγυητικού ταμείου που δημιουργείται σε κάθε κράτος μέλος. Το κράτος μέλος παροχής της υπηρεσίας θα πρέπει να απαιτεί από τις επιχειρήσεις που παρέχουν υπηρεσίες ασφάλισης αστικής ευθύνης από την κυκλοφορία αυτοκινήτων οχημάτων να διορίζουν αντιπρόσωπο στο έδαφός του, ο οποίος θα συγκεντρώνει όλες τις αναγκαίες πληροφορίες σχετικά με αξιώσεις και θα εκπροσωπεί την ασφαλιστική επιχείρηση.

48. Στο πλαίσιο της εσωτερικής αγοράς, η δυνατότητα πρόσβασης στο ευρύτερο δυνατό φάσμα ασφαλιστικών προϊόντων στην Κοινότητα αποβαίνει προς το συμφέρον των αντισυμβαλλομένων. Εναπόκειται στο κράτος μέλος της υποχρέωσης ή στο κράτος μέλος όπου βρίσκεται ο κίνδυνος να μεριμνά, ώστε να μην υπάρχει στο έδαφός του κανένα εμπόδιο για την εμπορία όλων των ασφαλιστικών προϊόντων που προσφέρονται στην Κοινότητα, εφόσον η εμπορία των προϊόντων αυτών δεν αντιβαίνει στις διατάξεις περί προστασίας του γενικού συμφέροντος που ισχύουν στο εν λόγω κράτος μέλος και στο μέτρο που το γενικό συμφέρον δεν διασφαλίζεται από τους κανόνες του κράτους μέλους καταγωγής.

49. Πρέπει να προβλεφθεί ένα καθεστώς κυρώσεων που θα εφαρμόζεται στην περίπτωση κατά την οποία, στο κράτος μέλος της υποχρέωσης ή στο κράτος μέλος όπου βρίσκεται ο κίνδυνος, μια ασφαλιστική επιχείρηση δεν συμμορφώνεται προς διατάξεις για την προστασία του κοινού συμφέροντος.

50. Σε μια εσωτερική αγορά στον τομέα των ασφαλίσεων, οι καταναλωτές διαθέτουν μεγαλύτερο πεδίο επιλογής και μεγαλύτερη ποικιλία συμβάσεων. Για να επωφεληθούν πλήρως από την ποικιλομορφία και τον αυξημένο ανταγωνισμό, θα πρέπει να ενημερώνονται επαρκώς πριν τη σύναψη της σύμβασης και καθόλη τη διάρκειά της, προκειμένου να είναι δυνατή η επιλογή του καταλληλότερου για τις ανάγκες τους προϊόντος.

51. Μια ασφαλιστική επιχείρηση που προτείνει συμβάσεις βοήθειας πρέπει να διαθέτει τα μέσα που να της επιτρέπουν να παρέχει, μέσα σε εύλογες προθεσμίες, τις παροχές εις είδος που προσφέρει. Θα πρέπει να θεσπιστούν ειδικές διατάξεις σχετικά με τον υπολογισμό της απαίτησης κεφαλαίου φερεγγυότητας, καθώς και του κατώτατου επιπέδου της ελάχιστης κεφαλαιακής απαίτησης που πρέπει να διαθέτει η προαναφερόμενη επιχείρηση.

52. Η αποτελεσματική άσκηση της κοινοτικής συνασφάλισης για δραστηριότητες οι οποίες από τη φύση ή τη σπουδαιότητά τους, μπορούν να καλύπτονται από τη διεθνή συνασφάλιση πρέπει να διευκολυνθεί με ένα ελάχιστο συντονισμού, ώστε να αποφευχθούν οι στρεβλώσεις του ανταγωνισμού και οι ανισότητες μεταχειρίσεως. Στο πλαίσιο αυτό, η εκτίμηση των αξιώσεων και ο καθορισμός του ελάχιστου ύψους του τεχνικών προβλέψεων πρέπει να γίνεται από τον κύριο ασφαλιστή. Επίσης, πρέπει να προβλεφθεί ιδιαίτερη συνεργασία στον τομέα της κοινοτικής συνασφαλίσεως μεταξύ των αρχών εποπτείας των κρατών μελών καθώς και μεταξύ των αρχών αυτών και της Επιτροπής.

53. Για την προστασία των ασφαλισμένων, θα πρέπει να εναρμονιστούν οι εθνικές νομοθεσίες που αφορούν την ασφάλιση νομικής προστασίας. Θα πρέπει, κατά το δυνατό, να αποτραπεί κάθε κίνδυνος σύγκρουσης συμφερόντων, ιδίως εκ του γεγονότος ότι ο ασφαλιστής καλύπτει κάποιον άλλο ασφαλισμένο ή καλύπτει τον ασφαλισμένο κατά κινδύνων νομικής προστασίας και κάθε άλλου κλάδου και, στην περίπτωση που ανακύπτει παρόμοια σύγκρουση, πρέπει να καθίσταται δυνατή η επίλυσή της. Προς το σκοπό αυτό, το κατάλληλο επίπεδο προστασίας των αντισυμβαλλομένων μπορεί να επιτευχθεί με διάφορους τρόπους. Ανεξάρτητα από την εναλλακτική λύση που θα γίνει δεκτή, τα συμφέροντα των ασφαλισμένων θα πρέπει να διασφαλίζονται με ισοδύναμο τρόπο.

54. Οι διενέξεις μεταξύ του ασφαλισμένου και της ασφαλιστικής επιχείρησης που παρέχει ασφάλιση νομικής προστασίας επιβάλλεται να επιλύονται κατά τον δικαιότερο και ταχύτερο τρόπο. Συνεπώς, είναι σκόπιμο να προβλέπεται στα ασφαλιστήρια συμβόλαια νομικής προστασίας η προσφυγή σε διαιτησία ή σε άλλη διαδικασία που παρέχει αντίστοιχες εγγυήσεις.

55. Σε ορισμένα κράτη μέλη, η ιδιωτική ή η προαιρετική ασφάλιση ασθενείας αντικαθιστά, εν μέρει ή πλήρως, την κάλυψη ασθενείας που παρέχεται από τα καθεστώτα κοινωνικής ασφάλισης. Η ιδιόμορφη φύση αυτής της ασφάλισης ασθενείας τη διακρίνει από άλλους κλάδους ασφάλισης ζημιών και από την ασφάλιση ζωής, στο μέτρο που είναι απαραίτητο να εξασφαλιστεί ότι οι αντισυμβαλλόμενοι διαθέτουν ουσιαστική πρόσβαση σε ιδιωτική ή προαιρετική ασφάλιση ασθενείας ανεξάρτητα από την ηλικία ή το προφίλ κινδύνου τους. Η φύση και οι κοινωνικές συνέπειες των ασφαλιστικών συμβάσεων ασθενείας δικαιολογούν την απαίτηση, από τις αρχές εποπτείας του κράτους μέλους όπου βρίσκεται ο κίνδυνος, της συστηματικής κοινοποίησης των γενικών και ειδικών όρων των συμβάσεων, προκειμένου να επαληθεύουν ότι οι συμβάσεις αυτές αντικαθιστούν εν μέρει ή πλήρως την κάλυψη που παρέχει το καθεστώς κοινωνικής ασφάλισης. Η επαλήθευση αυτή δεν πρέπει να αποτελεί προϋπόθεση για την εμπορία των προϊόντων.

56. Ορισμένα κράτη μέλη έχουν θεσπίσει προς το σκοπό αυτό ειδικές νομικές διατάξεις. Προς το γενικό συμφέρον, είναι δυνατό να θεσπίζονται ή να διατηρούνται νομικές διατάξεις στο μέτρο που δεν περιορίζουν υπερβολικά την ελευθερία εγκατάστασης ή παροχής υπηρεσιών, υπό την προϋπόθεση ότι οι διατάξεις αυτές εφαρμόζονται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Η φύση των εν λόγω διατάξεων μπορεί να ποικίλλει ανάλογα με την υφισταμένη κατάσταση σε κάθε κράτος μέλος. Ο στόχος της προστασίας του γενικού συμφέροντος μπορεί επίσης να επιτευχθεί απαιτώντας από τις επιχειρήσεις, που προσφέρουν ιδιωτική ή προαιρετική ασφάλιση ασθενείας, να προτείνουν διάφορα υποδείγματα συμβάσεων, με κάλυψη ευθυγραμμισμένη προς αυτή των νομικών καθεστώτων κοινωνικής ασφάλισης και με ασφάλιστρα ισόποσα ή κατώτερα από το ανώτατο ορισθέν ποσό, και να συμμετέχουν σε συστήματα αντιστάθμισης των ζημιών. Θα μπορούσε επίσης να απαιτείται η τεχνική βάση της ιδιωτικής ή προαιρετικής ασφάλισης ασθενείας να είναι ανάλογη προς αυτή της ασφάλειας ζωής

57. Τα κράτη μέλη μπορούν να απαιτούν από κάθε ασφαλιστική επιχείρηση που εφαρμόζει στο έδαφός τους, με δική της ευθύνη, την υποχρεωτική ασφάλιση κατά των εργατικών ατυχημάτων, την τήρηση των ειδικών διατάξεων που προβλέπονται στην εθνική τους νομοθεσία σχετικά με την ασφάλιση αυτή. Εντούτοις, η απαίτηση αυτή δεν μπορεί να εφαρμοστεί όσον αφορά τις διατάξεις τις σχετικές με τη χρηματοπιστωτική εποπτεία, που υπάγονται στην αποκλειστική αρμοδιότητα του κράτους μέλους καταγωγής.

58. Θα πρέπει να θεσπιστούν κατάλληλοι κανόνες σχετικά με τους φορείς ειδικού σκοπού οι οποίοι αναλαμβάνουν κινδύνους από ασφαλιστικές και αντασφαλιστικές επιχειρήσεις, χωρίς να είναι ασφαλιστικές ή αντασφαλιστικές επιχειρήσεις. Τα ανακτήσιμα ποσά από φορέα ειδικού σκοπού θα πρέπει να θεωρούνται ποσά που μπορεί να αφαιρεθούν βάσει συμβάσεων αντασφάλισης ή αντεκχώρησης.

59. Λόγω της ιδιομορφίας των δραστηριοτήτων αντασφάλισης πεπερασμένου κινδύνου, τα κράτη μέλη θα πρέπει να εξασφαλίζουν ότι οι ασφαλιστικές και αντασφαλιστικές επιχειρήσεις που συνάπτουν συμβάσεις αντασφάλισης πεπερασμένου κινδύνου ή ασκούν δραστηριότητες αντασφάλισης πεπερασμένου κινδύνου είναι σε θέση να προσδιορίζουν, να υπολογίζουν και να ελέγχουν ικανοποιητικά τους κινδύνους που απορρέουν από τις εν λόγω συμβάσεις ή δραστηριότητες.

60. Για να ληφθούν υπόψη οι διεθνείς πτυχές της αντασφάλισης, θα πρέπει να θεσπιστεί διάταξη που να επιτρέπει τη σύναψη διεθνών συμφωνιών με τρίτες χώρες, και με σκοπό τον προσδιορισμό των μέσων εποπτείας των οντοτήτων αντασφάλισης που δραστηριοποιούνται στην επικράτεια καθενός από τα συμβαλλόμενα μέρη. Επίσης, θα πρέπει να προβλεφθεί ευέλικτη διαδικασία με την οποία να διαπιστώνεται η ισοδυναμία των εποπτικών ελέγχων έναντι των τρίτων χωρών σε κοινοτική βάση, έτσι ώστε να βελτιωθεί η απελευθέρωση των αντασφαλιστικών υπηρεσιών στις τρίτες χώρες, είτε μέσω ελεύθερης εγκατάστασης είτε μέσω ελεύθερης διασυνοριακής παροχής υπηρεσιών.

61. Τα μέτρα για την άσκηση εποπτείας ασφαλιστικών και αντασφαλιστικών επιχειρήσεων στο πλαίσιο ομίλου θα πρέπει να επιτρέπουν στις αρμόδιες αρχές που ασκούν εποπτεία επί μιας ασφαλιστικής ή αντασφαλιστικής επιχείρησης να προβαίνουν σε πιο τεκμηριωμένη εκτίμηση της χρηματοοικονομικής κατάστασής της.

62. Αυτή η εποπτεία σε επίπεδο ομίλου θα πρέπει να συμπεριλαμβάνει, κατά το δυνατόν, τις ασφαλιστικές εταιρείες χαρτοφυλακίου και τις ασφαλιστικές εταιρείες χαρτοφυλακίου μεικτής δραστηριότητας. Εντούτοις, η παρούσα οδηγία ουδόλως συνεπάγεται ότι τα κράτη μέλη υποχρεούνται να ασκούν εποπτεία επί των επιχειρήσεων αυτών σε ατομική βάση.

63. Επειδή η εξατομικευμένη εποπτεία των ασφαλιστικών και αντασφαλιστικών επιχειρήσεων παραμένει βασική αρχή της εποπτείας στον ασφαλιστικό τομέα, είναι απαραίτητο να οριστεί ποιες επιχειρήσεις υπάγονται στο πεδίο της εποπτείας σε επίπεδο ομίλου.

64. Η εποπτεία σε επίπεδο ομίλου θα πρέπει, εν πάση περιπτώσει, να ασκείται στο επίπεδο της τελευταίας συμμετέχουσας επιχείρησης που έχει την έδρα της στην Κοινότητα. Εντούτοις, τα κράτη μέλη θα πρέπει να μπορούν να επιτρέπουν στις αρμόδιες αρχές τους να ασκούν εποπτεία σε επίπεδο ομίλου σε περιορισμένο αριθμό κατώτερων επιπέδων, εφόσον το κρίνουν απαραίτητο.

65. Είναι απαραίτητο να υπολογίζεται η κατάσταση προσαρμοσμένης φερεγγυότητας των ασφαλιστικών ή αντασφαλιστικών επιχειρήσεων που ανήκουν σε ασφαλιστικό όμιλο.

66. Οι ασφαλιστικές και αντασφαλιστικές επιχειρήσεις που ανήκουν σε όμιλο θα πρέπει να μπορούν να ζητούν την έγκριση εσωτερικού μοντέλου που θα χρησιμοποιείται για τον υπολογισμό της φερεγγυότητας τόσο σε επίπεδο ομίλου όσο και μεμονωμένα.

67. Είναι απαραίτητο να εξασφαλιστεί ότι τα ίδια κεφάλαια στο εσωτερικό του ομίλου είναι ικανοποιητικά κατανεμημένα και διατίθενται για την προστασία των αντισυμβαλλομένων και των δικαιούχων, εφόσον απαιτείται. Προς το σκοπό αυτό, οι ασφαλιστικές και αντασφαλιστικές επιχειρήσεις στο πλαίσιο ομίλου θα πρέπει να διαθέτουν επαρκή ίδια κεφάλαια που να καλύπτουν την απαίτηση κεφαλαίου φερεγγυότητας, εκτός αν ο στόχος της προστασίας των αντισυμβαλλομένων και των δικαιούχων μπορεί να επιτευχθεί αποτελεσματικά με άλλον τρόπο. Συνεπώς, οι ασφαλιστικές και αντασφαλιστικές επιχειρήσεις στο πλαίσιο ομίλου θα πρέπει να μπορούν να καλύπτουν την απαίτηση κεφαλαίου φερεγγυότητας με στήριξη εκ μέρους του ομίλου, την οποία θα δηλώνει η μητρική επιχείρηση σε συγκεκριμένες περιπτώσεις. Προκειμένου να εκτιμηθεί η ανάγκη πιθανής μελλοντικής αναθεώρησης του καθεστώτος στήριξης εκ μέρους του ομίλου και να προετοιμαστεί η αναθεώρηση αυτή, η Επιτροπή θα υποβάλει έκθεση για τους σχετικούς κανόνες των κρατών μελών και πρακτικές των αρχών εποπτείας.

68. Η φερεγγυότητα μιας ασφαλιστικής ή αντασφαλιστικής επιχείρησης η οποία είναι θυγατρική ασφαλιστικής εταιρείας χαρτοφυλακίου, ασφαλιστικής ή αντασφαλιστικής επιχείρησης τρίτης χώρας μπορεί να επηρεασθεί από τους χρηματοοικονομικούς πόρους του ομίλου στον οποίο ανήκει και από την κατανομή των πόρων αυτών στο εσωτερικό του ομίλου. Συνεπώς, οι αρμόδιες αρχές πρέπει να έχουν τα μέσα για την άσκηση εποπτείας σε επίπεδο ομίλου και για τη λήψη των κατάλληλων μέτρων στο επίπεδο της ασφαλιστικής ή αντασφαλιστικής επιχείρησης οσάκις η φερεγγυότητά της υπονομεύεται ή ενδέχεται να υπονομευθεί.

69. Οι συγκεντρώσεις κινδύνου και οι συναλλαγές στο εσωτερικό του ομίλου μπορούν να επηρεάσουν τη χρηματοοικονομική κατάσταση των ασφαλιστικών ή αντασφαλιστικών επιχειρήσεων. Συνεπώς, οι αρμόδιες αρχές πρέπει να ασκούν γενική εποπτεία επί ορισμένων τύπων συγκεντρώσεων κινδύνου και συναλλαγών στο εσωτερικό του ομίλου και να λαμβάνουν τα κατάλληλα μέτρα στο επίπεδο της ασφαλιστικής ή αντασφαλιστικής επιχείρησης οσάκις η φερεγγυότητά της υπονομεύεται ή ενδέχεται να υπονομευθεί.

70. Οι ασφαλιστικές και αντασφαλιστικές επιχειρήσεις στο πλαίσιο ομίλου θα πρέπει να διαθέτουν κατάλληλους μηχανισμούς διακυβέρνησης οι οποίοι θα υπόκεινται στην εποπτεία των αρμόδιων αρχών.

71. Οι αρμόδιες αρχές θα πρέπει να διορίζουν επόπτη ομίλου για όλες τις ασφαλιστικές και αντασφαλιστικές επιχειρήσεις που υπόκεινται σε εποπτεία σε επίπεδο ομίλου. Τα δικαιώματα και οι υποχρεώσεις του επόπτη ομίλου θα πρέπει να περιλαμβάνουν τις ενδεδειγμένες εξουσίες συντονισμού και λήψης αποφάσεων. Οι αρμόδιες αρχές εποπτείας των ασφαλιστικών και αντασφαλιστικών επιχειρήσεων που ανήκουν στον ίδιο όμιλο θα πρέπει να προβούν σε διευθετήσεις συντονισμού των ενεργειών τους.

72. Οι αρμόδιες αρχές θα πρέπει να έχουν πρόσβαση σε οποιαδήποτε πληροφορίες σχετική με την άσκηση εποπτείας σε επίπεδο ομίλου. Θα πρέπει να προβλεφθεί συνεργασία μεταξύ των αρχών που είναι αρμόδιες για την άσκηση εποπτείας των ασφαλιστικών και αντασφαλιστικών επιχειρήσεων, καθώς και μεταξύ των αρχών αυτών και των αρχών που είναι αρμόδιες για την άσκηση εποπτείας των επιχειρήσεων που δραστηριοποιούνται σε άλλους χρηματοπιστωτικούς κλάδους.

73. Οι ασφαλιστικές και αντασφαλιστικές επιχειρήσεις που ανήκουν σε όμιλο επικεφαλής του οποίου είναι επιχείρηση που έχει την έδρα της εκτός της Κοινότητας θα πρέπει να υπόκεινται σε ισοδύναμες και κατάλληλες ρυθμίσεις εποπτείας σε επίπεδο ομίλου. Συνεπώς, είναι απαραίτητο να προβλεφθεί διαφάνεια των κανόνων και ανταλλαγή πληροφοριών με τις αρχές τρίτων χωρών κάθε φορά που αυτό είναι απαραίτητο.

74. Εφόσον η εθνική νομοθεσία που αφορά τα μέτρα εξυγίανσης και τις διαδικασίες εκκαθάρισης δεν έχει εναρμονιστεί, είναι σκόπιμο να εξασφαλιστεί, στο πλαίσιο της εσωτερικής αγοράς, η αμοιβαία αναγνώριση των μέτρων εξυγίανσης των κρατών μελών καθώς και της νομοθεσίας που αφορά την εκκαθάριση ασφαλιστικών επιχειρήσεων, καθώς επίσης και η αναγκαία συνεργασία, λαμβανομένων υπόψη των αρχών της ενότητας, της καθολικότητας, του συντονισμού, της δημοσιότητας των εν λόγω μέτρων και της ισότιμης μεταχείρισης και προστασίας των ασφαλιστικών πιστωτών

75. Θα πρέπει να εξασφαλιστεί ότι τα μέτρα εξυγίανσης που λαμβάνονται από την αρμόδια αρχή κράτους μέλους για τη διατήρηση ή την αποκατάσταση της οικονομικής ευρωστίας μιας ασφαλιστικής επιχείρησης και την αποφυγή, κατά το δυνατόν, της διαδικασίας εκκαθάρισης, επιφέρουν πλήρη αποτελέσματα σε όλη την Κοινότητα, χωρίς, εντούτοις, να θίγονται τα αποτελέσματα των μέτρων εξυγίανσης και των διαδικασιών εκκαθάρισης έναντι τρίτων χωρών.

76. Θα πρέπει να γίνεται διάκριση μεταξύ των αρχών που είναι αρμόδιες για τα μέτρα εξυγίανσης και τις διαδικασίες εκκαθάρισης και των αρχών εποπτείας των ασφαλιστικών επιχειρήσεων.

77. Ο ορισμός του “υποκαταστήματος” για λόγους αφερεγγυότητας θα πρέπει να λαμβάνει υπόψη, σύμφωνα με τις υφιστάμενες αρχές περί αφερεγγυότητας, την ενιαία νομική προσωπικότητα της ασφαλιστικής επιχείρησης. Εντούτοις, το δίκαιο του κράτους μέλους καταγωγής θα πρέπει να καθορίζει τον τρόπο με τον οποίο θα αντιμετωπίζονται κατά την εκκαθάριση της ασφαλιστικής επιχείρησης, το ενεργητικό και το παθητικό των ανεξαρτήτων προσώπων τα οποία τυγχάνουν μονίμως εξουσιοδοτημένα να ενεργούν ως αντιπρόσωποι της ασφαλιστικής επιχείρησης.

78. Θα πρέπει να θεσπιστούν οι προϋποθέσεις υπαγωγής στο πεδίο της παρούσας οδηγίας των εκκαθαριστικών διαδικασιών οι οποίες, παρόλο που δεν βασίζονται σε αφερεγγυότητα, συνεπάγονται την προνομιακή μεταχείριση των απαιτήσεων εξ ασφαλίσεως. Οι απαιτήσεις των εργαζομένων μιας ασφαλιστικής επιχείρησης που απορρέουν από σύμβαση εργασίας ή εργασιακή σχέση θα πρέπει να μπορούν να υποκαθίστανται από εθνικό σύστημα εγγύησης αποδοχών. Αυτές οι υποκατασταθείσες απαιτήσεις θα πρέπει να επωφελούνται από τη μεταχείριση που προβλέπεται από το δίκαιο του κράτους μέλους καταγωγής ( lex concursus ).

79. Η λήψη μέτρων εξυγίανσης δεν εμποδίζει την έναρξη διαδικασιών εκκαθάρισης. Οι διαδικασίες εκκαθάρισης μπορούν να κινούνται είτε εν ανυπαρξία είτε μετά τη λήψη μέτρων εξυγίανσης και μπορούν να τερματίζονται με συμβιβασμό ή άλλα ανάλογα μέτρα, στα οποία περιλαμβάνονται τα μέτρα εξυγίανσης.

80. Οι αρμόδιες αρχές του κράτους μέλους καταγωγής θα πρέπει να είναι οι μόνες αρμόδιες να λαμβάνουν αποφάσεις για τις διαδικασίες εκκαθάρισης που αφορούν ασφαλιστικές επιχειρήσεις. Οι αποφάσεις τους θα πρέπει να παράγουν αποτελέσματα σε όλη την Κοινότητα και να αναγνωρίζονται από όλα τα κράτη μέλη. Οι αποφάσεις θα πρέπει να δημοσιεύονται σύμφωνα με τις προβλεπόμενες στο κράτος μέλος καταγωγής διαδικασίες, καθώς και στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Θα πρέπει να ενημερώνονται επίσης οι γνωστοί πιστωτές οι οποίοι διαμένουν στην Κοινότητα και οι οποίοι θα πρέπει να έχουν το δικαίωμα να αναγγέλλουν απαιτήσεις ή να υποβάλλουν παρατηρήσεις.

81. Κατά τη διαδικασία εκκαθάρισης ασφαλιστικής επιχείρησης θα πρέπει να λαμβάνεται υπόψη το σύνολο του ενεργητικού και του παθητικού της.

82. Όλες οι προϋποθέσεις της έναρξης, διεξαγωγής και περάτωσης της εκκαθαριστικής διαδικασίας θα πρέπει να διέπονται από το δίκαιο του κράτους μέλους καταγωγής.

83. Προκειμένου να εξασφαλιστεί η συντονισμένη δράση των κρατών μελών, οι αρχές εποπτείας του κράτους μέλους καταγωγής και οι αρχές εποπτείας όλων των άλλων κρατών μελών θα πρέπει να ενημερώνονται επειγόντως για την έναρξη της εκκαθαριστικής διαδικασίας.

84. Κατά τις διαδικασίες εκκαθάρισης, έχει υψίστη σημασία να δίδεται στους ασφαλισμένους, στους αντισυμβαλλομένους, στους δικαιούχους και σε κάθε ζημιωθέντα δικαίωμα άσκησης ευθείας αγωγής κατά της ασφαλιστικής επιχείρησης όσον αφορά απαίτηση εξ ασφαλιστικών πράξεων. Η προστασία αυτή δεν θα πρέπει να καλύπτει απαιτήσεις οι οποίες δεν προκύπτουν από υποχρεώσεις βάσει ασφαλιστηρίων συμβολαίων ή ασφαλιστικών πράξεων αλλά από αστική ευθύνη αντιπροσώπου κατά τη διάρκεια διαπραγματεύσεων, για τις οποίες σύμφωνα με το δίκαιο που διέπει το ασφαλιστήριο συμβόλαιο ή την ασφαλιστική πράξη, ο συγκεκριμένος αντιπρόσωπος δεν φέρει ευθύνη δυνάμει του εν λόγω ασφαλιστηρίου ή της εν λόγω ασφαλιστικής πράξης. Προκειμένου να επιτευχθεί αυτό ο στόχος, τα κράτη μέλη θα πρέπει να μεριμνούν ώστε οι ασφαλιστικοί πιστωτές να τυγχάνουν ειδικής μεταχείρισης επιλέγοντας μεταξύ ισοδυνάμων μεθόδων, καμία από τις οποίες δεν θα πρέπει να εμποδίζει ένα κράτος μέλος να ορίζει σειρά κατάταξης μεταξύ διαφορετικών κατηγοριών ασφαλιστικών απαιτήσεων. Περαιτέρω, θα πρέπει να εξασφαλίζεται η κατάλληλη ισορροπία μεταξύ της προστασίας των ασφαλιστικών πιστωτών και άλλων προνομιακών πιστωτών που προστατεύονται από το δίκαιο των κρατών μελών.

85. Η έναρξη της διαδικασίας εκκαθάρισης θα πρέπει να συνεπάγεται την