ΓΝΩΜΟΔΟΤΗΣΗ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ σύμφωνα με το άρθρο 251, παράγραφος 2, στοιχείο γ) της συνθήκης ΕΚ, επί των τροπολογιών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στην κοινή θέση του Συμβουλίου σχετικά με την πρόταση ΟΔΗΓΙΑΣ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ για την καταπολέμηση των καθυστερήσεων πληρωμών στις εμπορικές συναλλαγές ΠΕΡΙ ΤΡΟΠΟΠΟΙΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΠΡΟΤΑΣΗΣ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ σύμφωνα με το άρθρο 250, παράγραφος 2 της συνθήκης ΕΚ

ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ

Σύμφωνα με το άρθρο 251, παράγραφος 2, στοιχείο γ) της Συνθήκης ΕΚ, η Επιτροπή γνωμοδοτεί για τις τροπολογίες τις οποίες προτείνει το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο σε δεύτερη ανάγνωση.

Στο κείμενο που ακολουθεί, η Επιτροπή διατυπώνει τη γνώμη της για τις 25 τροπολογίες τις οποίες πρότεινε το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Σύμφωνα με το άρθρο 250, παράγραφος 2, η Επιτροπή επισυνάπτει επίσης τροποποιημένη πρόταση, που περιλαμβάνει τις 23 τροπολογίες τις οποίες αποδέχθηκε εξ ολοκλήρου ή εν μέρει η Επιτροπή.

1. Ιστορικο

Ημερομηνία διαβίβασης της πρότασης στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και στο Συμβούλιο: 23 Απριλίου 1998

Ημερομηνία γνωμοδότησης της Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής: 10 Σεπτεμβρίου 1998

Ημερομηνία γνωμοδότησης του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, πρώτη ανάγνωση: 17 Σεπτεμβρίου 1998

Ημερομηνία διαβίβασης της τροποποιημένης πρότασης: 30 Οκτωβρίου 1998

Ημερομηνία έγκρισης της κοινής θέσης: 29 Ιουλίου 1999

Ημερομηνία θέσης του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, δεύτερη ανάγνωση: 16 Δεκεμβρίου 1999.

2. Αντικειμενο της πρότασησ της Επιτροπησ

Οι καθυστερήσεις πληρωμών έχουν σοβαρές συνέπειες για όλες τις ευρωπαϊκές επιχειρήσεις, διότι υπονομεύουν την ταμειακή ρευστότητα, την κερδοφορία και την ανταγωνιστικότητά τους. Εκτιμάται ότι μία στις τέσσερις πτωχεύσεις οφείλεται σε καθυστερήσεις πληρωμών.

Οι καθυστερήσεις πληρωμών παρακωλύουν επίσης την εύρυθμη λειτουργία της ενιαίας αγοράς. Έχει αναφερθεί ότι πάνω από το 20% των ευρωπαϊκών επιχειρήσεων θα πραγματοποιούσαν μεγαλύτερες εξαγωγές, αν μπορούσαν να εξασφαλίσουν συντομότερες προθεσμίες εξόφλησης από τους αλλοδαπούς πελάτες τους.

Η πρόταση οδηγίας της Επιτροπής περιλαμβάνει μια δέσμη μέτρων για την καταπολέμηση του φαινομένου της καθυστέρησης των πληρωμών στις εμπορικές συναλλαγές στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα. Η οδηγία θα καλύπτει τις καθυστερήσεις πληρωμών μεταξύ όλων των επιχειρήσεων, περιλαμβανομένου και του δημόσιου τομέα. Παρέχει ένα νομικό πλαίσιο, σκοπός του οποίου είναι να μην επιτρέπει στους κακοπληρωτές να πληρώνουν με καθυστέρηση ή να επιβάλλουν αδικαιολόγητα μεγάλες περιόδους πληρωμής στους εταίρους τους. Επιπλέον, επιταχύνει και καθιστά αποτελεσματικότερες τις διαδικασίες είσπραξης των οφειλομένων ποσών.

3. γνωμη τησ επιτροπησ για τισ τροπολογιεσ του ευρωπαϊκου κοινοβουλιου

3.1. Γενικές παρατηρήσεις

Η κοινή θέση την οποία εξέδωσε το Συμβούλιο τον Ιούλιο του παρελθόντος έτους μειώνει τα άρθρα της πρότασης της Επιτροπής από έξι σε δύο. Όπως αναφέρεται στην κοινή θέση [1], η Επιτροπή επισήμανε ότι θα επιθυμούσε την υιοθέτηση μιας περισσότερο φιλόδοξης προσέγγισης όσον αφορά το ζήτημα της καθυστέρησης πληρωμών. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο συμμερίζεται την άποψη αυτή και, για το λόγο αυτό, επανέφερε τρία από τα τέσσερα άρθρα τα οποία είχε διαγράψει το Συμβούλιο.

[1] Έγγρ. SEC(1999)1398 τελικό.

3.2. Οι προτεινόμενες τροπολογίες

3.2.1. Τροπολογίες τις οποίες αποδέχεται η Επιτροπή και που περιλαμβάνονται στο ενοποιημένο κείμενο που παρουσιάζεται παρακάτω

Η Επιτροπή αποδέχεται τις περισσότερες από τις προτεινόμενες τροπολογίες, διότι επαναφέρουν στο προσκήνιο ουσιαστικό μέρος των αρχικών προτάσεών της και θεραπεύουν ορισμένες ατέλειες της κοινής θέσης (τροπολογίες 1, 3 έως 17, 19, 21, 22, 24 και 26).

Ειδικότερα, το Κοινοβούλιο ζητά σωστά την αύξηση του επιτοκίου κατά δύο εκατοστιαίες μονάδες [τροπολογία 16, άρθρο 3, παράγραφος 1, στοιχείο δ)]. Πράγματι, οι τράπεζες επιβάλλουν στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις (ΜΜΕ) πολύ υψηλά επιτόκια (από 15 έως 20 %) όταν οι επιχειρήσεις αυτές ζητούν πιστώσεις πέραν του πιστωτικού τους ορίου (υπεραναλήψεις), προκειμένου να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα που τους δημιουργεί η καθυστέρηση των πελατών τους να εξοφλήσουν τις οφειλές τους. Το ύψος του επιτοκίου που είχε καθοριστεί από το Συμβούλιο δεν παρείχε στις ΜΜΕ επαρκή αντιστάθμιση για την επιβάρυνση αυτή.

Η τροπολογία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου σχετικά με την αποζημίωση [τροπολογία 17, άρθρο 3, παράγραφος 1, στοιχείο ε)] είναι δικαιολογημένη. Ειδικότερα, η είσπραξη μικρών ποσών μπορεί να είναι ιδιαίτερα δαπανηρή, ενώ το ύψος των τόκων που εισπράττονται για τέτοια μικροποσά είναι συνήθως ανεπαρκές για την κάλυψη της δαπάνης στην οποία υποβάλλεται η επιχείρηση για την είσπραξή τους. Κατά συνέπεια, ο οφειλέτης πρέπει να είναι υποχρεωμένος να αποζημιώνει τον πιστωτή για τις απώλειες τις οποίες ο τελευταίος υφίσταται λόγω της καθυστέρησης της πληρωμής.

Η προτεινόμενη ενίσχυση της ρήτρας για την αποτροπή των καταχρήσεων (τροπολογία 19, άρθρο 3, παράγραφοι 3 έως 6) καθιστά τη διάταξη αυτή λειτουργικότερη. Παρέχει διαδικαστικές εγγυήσεις παρόμοιες με εκείνες που προβλέπονται στο άρθρο 7 της οδηγίας 93/13/ΕOΚ για τους αθέμιτους όρους συμβάσεων [2]. Το αποτέλεσμα θα είναι η καλύτερη προστασία των πιστωτών από τους ισχυρούς αγοραστές, οι οποίοι προσπαθούν να τους επιβάλουν μεγάλες συμβατικές περιόδους πληρωμής.

[2] ΕΕ L 95 της 21.4.1993, σ. 29.

Υπάρχουν ορισμένες τροπολογίες τις οποίες η Επιτροπή αποδέχεται κατ' αρχήν, αλλά προτιμά να αναδιατυπώσει (τροπολογίες 20 και 25).

Ειδικότερα, η Επιτροπή χαιρετίζει την επανεισαγωγή μιας δέσμης κανόνων για την αναγνώριση της παρακράτησης του τίτλου κυριότητας σε κοινοτικό επίπεδο (τροπολογία 20, άρθρο 4). Ωστόσο, πιστεύει ότι το εν λόγω άρθρο 4 δεν πρέπει να περιορίζεται σε ορισμένες ομάδες αγαθών. Επιπλέον, η Επιτροπή θα επιθυμούσε τη μείωση του αριθμού των εκθέσεων τις οποίες καλείται να υποβάλει (τροπολογία 25, άρθρο 8, παράγραφος 5).

3.2.2. Τροπολογίες τις οποίες δεν μπορεί να δεχθεί η Επιτροπή

Υπάρχουν μόνο δύο τροπολογίες τις οποίες η Επιτροπή δεν μπορεί να δεχθεί (τροπολογίες 2 και 23).

Ειδικότερα, μια νέα αιτιολογική σκέψη για τα αλλοιώσιμα τρόφιμα θα εισήγε μια τομεακή προσέγγιση, η οποία πρέπει να αποφευχθεί (τροπολογία 2).

Επιπλέον, η Επιτροπή δεν υποστηρίζει την τροπολογία η οποία προβλέπει τη μείωση της διάρκειας των διαδικασιών είσπραξης των οφειλομένων ποσών από 90 σε 60 ημέρες (τροπολογία 23, άρθρο 7). Αν και είναι αλήθεια ότι η Επιτροπή είχε προτείνει 60 ημέρες, ωστόσο, πρέπει να υπομνηστεί ότι η αρχική πρόταση της Επιτροπής δεν περιελάμβανε την περίοδο την οποία χρειάζεται ο οφειλέτης για την άμυνά του. Τώρα, η περίοδος αυτή συμπεριλαμβάνεται στην περίοδο των 90 ημερών. Ενώ η τυχόν μείωση της εν λόγω περιόδου σε 60 ημέρες θα φαινόταν υπερβολικά φιλόδοξη, ωστόσο, η Επιτροπή θα μπορούσε να φανταστεί μια συμβιβαστική λύση, κάπου μεταξύ των εν λόγω 60 και 90 ημερών.

4. συμπερασματα

Η Επιτροπή αναμένει ότι η οδηγία αυτή θα οφελήσει σημαντικά τις επιχειρήσεις, και ιδίως τις ΜΜΕ. Η μείωση στις καθυστερήσεις πληρωμών θα βελτιώσει την ταμειακή ρευστότητα των επιχειρήσεων. Θα μειώσει επίσης το κόστος χρηματοδότησής τους καθώς και τις μεγάλες διοικητικές επιβαρύνσεις τις οποίες επωμίζονται προκειμένου να εισπράξουν τα ποσά που τους οφείλονται.

Τέλος, η οδηγία θα έχει θετικό αντίκτυπο στην απασχόληση, διότι θα σταθεροποιήσει την οικονομική κατάσταση των επιχειρήσεων και θα μειώσει τον αριθμό των θέσεων εργασίας που χάνονται στην Ευρώπη λόγω των πτωχεύσεων.

1998/0099 (COD)

Τροποποιημένη πρόταση ΟΔΗΓΙΑΣ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ για την καταπολέμηση των καθυστερήσεων πληρωμών στις εμπορικές συναλλαγές

(Κείμενο που παρουσιάζει ενδιαφέρον για τον ΕΟΧ)

ΤΟ ΕΥΡΩΠΑΟΚΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΟΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ,

Έχοντας υπόψη:

τη συνθήκη για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, και ιδίως το άρθρο 95,

την πρόταση της Επιτροπής [3],

[3] ΕΕ C 168, 3.6.1998, σ. 13 και ΕΕ C 374, 3.12.1998, σ. 4.

τη γνώμη της Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής [4],

[4] ΕΕ C 407, 28.12.1998, σ. 50.

Αποφασίζοντας σύμφωνα με τη διαδικασία του άρθρου 251 της συνθήκης [5],

[5] Γνώμη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου της 17ης Σεπτεμβρίου 1998 (ΕΕ C 313, 12.10.1998, σ. 142), Κοινή Θέση του Συμβουλίου της 29ης Ιουλίου 1999 (ΕΕ C 284, 6.10.1999, σ. 1) και Θέση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου της 16ης Δεκεμβρίου 1999.

Εκτιμώντας τα εξής:

(1) το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, στο ψήφισμά του σχετικά με το ολοκληρωμένο πρόγραμμα υπέρ των ΜΜΕ και της βιοτεχνίας [6], κάλεσε την Επιτροπή να υποβάλει προτάσεις για την αντιμετώπιση του προβλήματος των καθυστερήσεων πληρωμών.

[6] ΕΕ C 323, 21.11.1994, σ. 19.

(2) στις 12 Μαΐου 1995 η Επιτροπή εξέδωσε σύσταση σχετικά με τις προθεσμίες πληρωμής στις εμπορικές συναλλαγές [7].

[7] ΕΕ L 127, 10.6.1995, σ. 19.

(3) το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, στο ψήφισμά του σχετικά με τη σύσταση της Επιτροπής για τις προθεσμίες πληρωμής στις εμπορικές συναλλαγές [8], κάλεσε την Επιτροπή να εξετάσει τη μετατροπή της σύστασής της σε πρόταση οδηγίας του Συμβουλίου, η οποία θα πρέπει να υποβληθεί το συντομότερο δυνατόν.

[8] ΕΕ C 211, 22.7.1996, σ. 43.

(4) στις 29 Μαΐου 1997 η Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή εξέδωσε γνωμοδότηση σχετικά με την Πράσινη Βίβλο της Επιτροπής "Οι δημόσιες συμβάσεις στην Ευρωπαϊκή Ένωση: κατευθύνσεις και προβληματισμοί για το μέλλον" [9], στην οποία πρότεινε τη θέσπιση μέγιστων προθεσμιών πληρωμής και τη θεσμοθέτηση της υποχρέωσης των δημοσίων αρχών να πληρώνουν τόκους υπερημερίας σε περίπτωση καθυστέρησης των οφειλών τους.

[9] ΕΕ C 287, 22.9.1997, σ. 92.

(5) στις 4 Ιουνίου 1997 η Επιτροπή δημοσίευσε ένα πρόγραμμα δράσης για την ενιαία αγορά στο οποίο υπογράμμισε ότι το πρόβλημα των καθυστερήσεων πληρωμών αποτελεί ένα ολοένα και σοβαρότερο εμπόδιο για την επιτυχία της ενιαίας αγοράς.

(6) στις 17 Ιουλίου 1997 η Επιτροπή δημοσίευσε ανακοίνωση με τίτλο "Έκθεση για την καθυστέρηση των πληρωμών στις εμπορικές συναλλαγές [10], στην οποία συνοψίζονται τα αποτελέσματα μιας αξιολόγησης των συνεπειών της σύστασης της Επιτροπής της 12ης Μαΐου 1995.

[10] EΕ C 216, 17.7.1997, σ. 10.

(7) οι επιχειρήσεις, και κυρίως οι μικρομεσαίες, επωμίζονται μεγάλα διοικητικά και οικονομικά βάρη εξαιτίας των υπερβολικά μεγάλων προθεσμιών πληρωμής και των καθυστερήσεων πληρωμών· επιπλέον, τα προβλήματα αυτά αποτελούν βασική αιτία της αφερεγγυότητας που απειλεί την επιβίωση των επιχειρήσεων και οδηγούν στην απώλεια μεγάλου αριθμού θέσεων απασχόλησης.

(8) σε ορισμένα κράτη μέλη οι συμβατικές προθεσμίες πληρωμής διαφέρουν αισθητά από τον κοινοτικό μέσο όρο.

(9) οι διαφορές που υπάρχουν μεταξύ των κρατών μελών όσον αφορά τους κανόνες και τις πρακτικές πληρωμής παρακωλύουν την εύρυθμη λειτουργία της εσωτερικής αγοράς.

(10) η κατάσταση αυτή έχει ως αποτέλεσμα να περιορίζονται σημαντικά οι εμπορικές συναλλαγές μεταξύ των κρατών μελών· αυτό αντιβαίνει προς το άρθρο 14 της συνθήκης, δεδομένου ότι οι επιχειρηματίες θα πρέπει να έχουν τη δυνατότητα να συναλλάσσονται σε όλη την εσωτερική αγορά υπό συνθήκες που να εξασφαλίζουν ότι οι διασυνοριακές συναλλαγές δεν συνεπάγονται μεγαλύτερους κινδύνους από τις εγχώριες πωλήσεις· η εφαρμογή ουσιωδώς διαφορετικών κανόνων για τις εσωτερικές και τις διασυνοριακές συναλλαγές θα οδηγούσε σε στρεβλώσεις του ανταγωνισμού.

(11) οι πλέον πρόσφατες στατιστικές δείχνουν ότι, μετά την έκδοση της σύστασης της 12ης Μαΐου 1995, δεν έχει γίνει, στην καλύτερη περίπτωση, καμία βελτίωση όσον αφορά τις καθυστερήσεις πληρωμών σε πολλά κράτη μέλη.

(12) ο στόχος της καταπολέμησης των καθυστερήσεων πληρωμών στην εσωτερική αγορά δεν μπορεί να επιτευχθεί επαρκώς αν τα κράτη μέλη δρουν μεμονωμένα και συνεπώς μπορεί να επιτευχθεί καλύτερα σε κοινοτικό επίπεδο η παρούσα οδηγία δεν υπερβαίνει τα αναγκαία όρια για την επίτευξη του συγκεκριμένου στόχου· συνεπώς, η παρούσα οδηγία είναι σύμφωνη, στο σύνολό της, με τις απαιτήσεις των αρχών της επικουρικότητας και της αναλογικότητας όπως ορίζονται στο άρθρο 5 της συνθήκης.

(13) η παρούσα οδηγία θα πρέπει να περιορίζεται στις πληρωμές που γίνονται ως αμοιβή για εμπορικές συναλλαγές και δεν διέπει τις συναλλαγές με τους καταναλωτές, τους τόκους που καταβάλλονται σε σχέση με άλλες πληρωμές, π.χ. πληρωμές δυνάμει της νομοθεσίας για τις επιταγές και τις συναλλαγματικές, ή τις πληρωμές στα πλαίσια αποζημίωσης.

(14) το γεγονός ότι τα ελευθέρια επαγγέλματα καλύπτονται από την παρούσα οδηγία δεν σημαίνει ότι τα κράτη μέλη πρέπει να τα αντιμετωπίζουν ως επιχειρήσεις ή εμπόρους για σκοπούς που δεν καλύπτονται από την παρούσα οδηγία.

(15) η παρούσα οδηγία απλώς ορίζει τον όρο "εκτελεστός τίτλος" αλλά δεν ρυθμίζει τις διάφορες διαδικασίες αναγκαστικής εκτέλεσης ενός τέτοιου τίτλου ούτε τους όρους σύμφωνα με τους οποίους μπορεί να διακοπεί ή να ανασταλεί η αναγκαστική εκτέλεση ενός τέτοιου τίτλου.

(16) η καθυστέρηση πληρωμής αποτελεί παράβαση συμβατικής υποχρέωσης η οποία έχει γίνει οικονομικά ελκυστική για τους οφειλέτες στα περισσότερα κράτη μέλη λόγω των χαμηλών τόκων υπερημερίας ή/και της βραδύτητας των διαδικασιών είσπραξης· πρέπει να γίνουν αποφασιστικές αλλαγές για να αναστραφεί αυτή η τάση και για να εξασφαλισθεί ότι οι συνέπειες των καθυστερήσεων πληρωμών θα είναι τέτοιες ώστε, αφενός, να αποθαρρύνονται τέτοιου είδους καθυστερήσεις και, αφετέρου, να αποζημιώνονται οι πιστωτές για το κόστος που υφίστανται.

(17) ενδέχεται να υπάρχουν ορισμένες κατηγορίες συμβάσεων, στις οποίες δικαιολογείται μεγαλύτερη προθεσμία πληρωμών σε συνδυασμό με ένα περιορισμό της ελευθερίας των συμβάσεων ή με υψηλότερο επιτόκιο.

(18) είναι απαραίτητο η παρούσα οδηγία να αντιμετωπίσει το πρόβλημα των μεγάλων συμβατικών περιόδων πληρωμών.

(19) η παρούσα οδηγία θα πρέπει να απαγορεύει την κατάχρηση της ελευθερίας των συμβάσεων εις βάρος του πιστωτή· η παρούσα οδηγία δεν θίγει τις εθνικές διατάξεις σχετικά με τον τρόπο σύναψης των συμβάσεων ή τις διατάξεις που ρυθμίζουν την ισχύ συμβατικών ρητρών που είναι καταχρηστικές για τον οφειλέτη.

(20) η χρήση ρητρών για την παρακράτηση της κυριότητας ως μέσου επιτάχυνσης των πληρωμών εμποδίζεται σήμερα από ορισμένες διαφορές που υπάρχουν μεταξύ των επιμέρους εθνικών νομοθεσιών· είναι απαραίτητο να εξασφαλιστεί στους πιστωτές η δυνατότητα να ασκούν το δικαίωμα παρακράτησης της κυριότητας σε όλη την Κοινότητα, χρησιμοποιώντας μια ενιαία ρήτρα αναγνωρισμένη από όλα τα κράτη μέλη, και οι εμπορικές συναλλαγές να μη νοθεύονται, στο πλαίσιο της λειτουργίας της εσωτερικής αγοράς, από υπερβολικές προθεσμίες και καθυστερήσεις πληρωμών.

(21) οι δημόσιες αρχές προβαίνουν σε σημαντικό όγκο πληρωμών προς τις επιχειρήσεις· η τήρηση αυστηρής πειθαρχίας όσον αφορά τις πληρωμές εκ μέρους των εν λόγω αρχών θα είχε ευεργετική επίδραση σε όλη την οικονομία· στο πλαίσιο των δημοσίων συμβάσεων, οι συμβαλλόμενες επιχειρήσεις καθυστερούν ενίοτε με τη σειρά τους τις πληρωμές στους προμηθευτές και υπεργολάβους τους, επιβάλλοντας συνήθως δυσανάλογα μεγάλες προθεσμίες εξόφλησης, συμπεριφορά που πλήττει σοβαρά τα συμφέροντα πολυάριθμων επιχειρήσεων, ιδίως μικρομεσαίων· για τις πληρωμές που πραγματοποιεί η Επιτροπή έχει ήδη αποφασιστεί να δίνεται σε ορισμένους πιστωτές το δικαίωμα να εισπράττουν τόκους υπερημερίας για τις καθυστερήσεις πληρωμών.

(22) ο όρος "αναθέτουσες αρχές" πρέπει να αντιστοιχεί στον ορισμό που καθορίζεται στις οδηγίες 92/50/ΕΟΚ [11] και 93/37/ΕΟΚ [12] και να περιλαμβάνει, για τους σκοπούς της παρούσας οδηγίας, τους "αναθέτοντες φορείς", όπως ορίζονται στην οδηγία 93/38/ΕΟΚ [13].

[11] ΕΕ L 209 της 24.7.1992, σελ. 1.

[12] ΕΕ L 199 της 9.8.1993, σελ. 54.

[13] ΕΕ L 199, 9.8.1993, σ. 84.

(23) οι συνέπειες των καθυστερήσεων πληρωμών μπορούν να λειτουργήσουν αποτρεπτικά μόνο αν συνοδεύονται από ταχείες και αποτελεσματικές για τον πιστωτή διαδικασίες είσπραξης· σύμφωνα με την αρχή της αποφυγής των διακρίσεων, που περιέχεται στο άρθρο 12 της συνθήκης, στις διαδικασίες αυτές θα πρέπει να έχουν πρόσβαση όλοι οι πιστωτές που είναι εγκατεστημένοι στην Κοινότητα.

(24) το άρθρο 7 της παρούσας οδηγίας προβλέπει ότι η διαδικασία είσπραξης μη αμφισβητουμένων οφειλών πρέπει να ολοκληρώνεται εντός βραχείας προθεσμίας σύμφωνα με την εθνική νομοθεσία,

ΕΞΕΔΩΣΑΝ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΑ ΟΔΗΓΙΑ:

Άρθρο 1

Πεδίο εφαρμογής

Η παρούσα οδηγία εφαρμόζεται σε όλες τις πληρωμές που έχουν χαρακτήρα αμοιβής στα πλαίσια εμπορικών συναλλαγών.

Άρθρο 2

Ορισμοί

Για τους σκοπούς της παρούσας οδηγίας, νοούνται ως:

1. «εμπορική συναλλαγή»: κάθε συναλλαγή μεταξύ επιχειρήσεων ή μεταξύ επιχειρήσεων και δημόσιων αρχών, η οποία οδηγεί στην παράδοση αγαθών ή στην παροχή υπηρεσιών έναντι αμοιβής· ως "επιχείρηση" νοείται οιαδήποτε οργάνωση που ενεργεί στα πλαίσια της ανεξάρτητης οικονομικής ή επαγγελματικής της δραστηριότητας, ακόμη και αν αυτή ασκείται από ένα και μόνο πρόσωπο

2. «καθυστέρηση πληρωμής» : η μη τήρηση της συμβατικής ή εκ του νόμου προθεσμίας πληρωμής

3. «επιτόκιο που ορίζει η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα για τις βασικές της πράξεις αναχρηματοδότησης»: το επιτόκιο που ισχύει για τέτοιες πράξεις στις δημοπρασίες με σταθερό επιτόκιο. Στην περίπτωση κατά την οποία μια βασική πράξη αναχρηματοδότησης πραγματοποιήθηκε σύμφωνα με τη διαδικασία της δημοπρασίας με κυμαινόμενο επιτόκιο, το εν λόγω επιτόκιο αφορά το οριακό επιτόκιο το οποίο προέκυψε από την εν λόγω δημοπρασία. Το αυτό ισχύει και για τις δημοπρασίες τόσο με ενιαίο όσο και με κυμαινόμενο επιτόκιο

4. «παρακράτηση της κυριότητας»: η ανεξάρτητη των οποιωνδήποτε τυπικών προϋποθέσεων συμφωνία ότι ο πωλητής παραμένει κύριος των πωλουμένων αγαθών μέχρις ότου εξοφληθεί πλήρως το τίμημα· ο όρος "πωλητής" περιλαμβάνει και τον προμηθευτή αγαθών που πρόκειται να παραχθούν ή κατασκευασθούν

5. «αναθέτουσες αρχές»: αντιστοιχεί στον ορισμό που καθορίζεται στις οδηγίες 92/50/ΕΟΚ και 93/37/ΕΟΚ και περιλαμβάνει τους "αναθέτοντες φορείς", όπως ορίζεται στην οδηγία 93/38/ΕΟΚ

6. «δημόσιες συμβάσεις»: συμβάσεις οικονομικού ενδιαφέροντος που συνάπτονται εγγράφως μεταξύ μιας αναθέτουσας αρχής, κατά την έννοια της παράγραφος 5, και μιας επιχείρησης η οποία δεν είναι αναθέτουσα αρχή

7. «εκτελεστός τίτλος»: κάθε απόφαση ή εντολή πληρωμής που εκδίδεται από δικαστήριο ή άλλη αρμόδια αρχή, είτε προς άμεση καταβολή είτε κατά δόσεις, η οποία παρέχει τη δυνατότητα στον πιστωτή να απαιτήσει την είσπραξη του χρέους με αναγκαστική εκτέλεση έναντι του οφειλέτη· στον ορισμό συμπεριλαμβάνονται οι αποφάσεις ή εντολές πληρωμής που είναι προσωρινά εκτελεστές και παραμένουν εκτελεστές ακόμα και σε περίπτωση που ο οφειλέτης ασκήσει ένδικο μέσο κατ' αυτών

Άρθρο 3

Τόκος σε περίπτωση καθυστέρησης πληρωμής

1. Τα κράτη μέλη διασφαλίζουν ότι:

α) ο τόκος σύμφωνα με το σημείο δ) καθίσταται απαιτητός από την ημέρα που ακολουθεί την ημερομηνία πληρωμής ή το τέλος της περιόδου πληρωμής που ορίζει η σύμβαση;

β) εάν η ημερομηνία ή η περίοδος πληρωμής δεν ορίζεται στη σύμβαση, ο τόκος καθίσταται αυτόματα απαιτητός χωρίς να απαιτείται όχληση:

(i) 21 ημέρες μετά την ημερομηνία παραλαβής από τον οφειλέτη του τιμολογίου ή άλλης ισοδύναμης αίτησης για πληρωμή, ή

(ii) εάν η ημερομηνία παραλαβής του τιμολογίου ή της ισοδύναμης αίτησης για πληρωμή είναι αβέβαιη, 21 ημέρες μετά την παραλαβή των αγαθών ή την παροχή υπηρεσιών, ή

(iii) εάν ο οφειλέτης έχει παραλάβει το τιμολόγιο ή την ισοδύναμη αίτηση για πληρωμή πριν από τα αγαθά ή τις υπηρεσίες, 21 ημέρες μετά την παραλαβή των αγαθών ή την παροχή υπηρεσιών, ή

(iv) εάν προβλέπεται από το νόμο ή τη σύμβαση διαδικασία αποδοχής ή ελέγχου με την οποία επαληθεύεται η αντιστοιχία των αγαθών ή υπηρεσιών με τα οριζόμενα στη σύμβαση, και εάν ο οφειλέτης λάβει το τιμολόγιο ή την ισοδύναμη αίτηση για πληρωμή νωρίτερα ή την ημερομηνία κατά την οποία διενεργείται η αποδοχή ή ο έλεγχος, 21 ημέρες μετά από αυτή την τελευταία ημερομηνία

γ) ο πιστωτής δικαιούται τόκο υπερημερίας στο βαθμό που:

i) έχει εκπληρώσει τις συμβατικές και νομικές του υποχρεώσεις, και

ii) δεν έχει λάβει το οφειλόμενο ποσό εγκαίρως, εκτός εάν δεν ευθύνεται ο οφειλέτης για την καθυστέρηση αυτή;

δ) το ύψος των τόκων υπερημερίας ("νόμιμο επιτόκιο"), τους οποίους υποχρεούται να καταβάλει ο οφειλέτης, ισούται με το άθροισμα του επιτοκίου του κύριου συστήματος αναχρηματοδότησης που χρεώνει η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα στις πλέον πρόσφατες κύριες πράξεις αναχρηματοδότησής της οι οποίες πραγματοποιούνται πριν από την πρώτη ημερολογιακή ημέρα κατά το οικείο εξάμηνο ("επιτόκιο αναφοράς"), συν τουλάχιστον 8 εκατοστιαίες μονάδες ("περιθώριο"), εκτός αν η σύμβαση ορίζει άλλως. Για κράτος μέλος που δεν συμμετέχει στο τρίτο στάδιο της Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης, τo επιτόκιo αναφοράς που αναφέρεται παραπάνω είναι το αντίστοιχο επιτόκιο που ορίζει η κεντρική του τράπεζα. Σε αμφότερες τις περιπτώσεις, το επιτόκιο αναφοράς το οποίο ισχύει την πρώτη ημερολογιακή ημέρα των κεντρικών τραπεζών για το οικείο εξάμηνο ισχύει και για τους επόμενους έξι μήνες·

ε) πέραν του δικαιώματος για λήψη τόκων, ο πιστωτής δικαιούται να ζητήσει από τον οφειλέτη πλήρη αποζημίωση για τη ζημία που υπέστη από την καθυστερημένη πληρωμή του τελευταίου, συμπεριλαμβανομένων των ακόλουθων δαπανών:

(i) το κόστος των τραπεζικών δανείων ή του ακάλυπτου λογαριασμού του πιστωτή, στο βαθμό που το κόστος αυτό δεν έχει ακόμα αντισταθμιστεί πλήρως από το δικαίωμα για λήψη τόκων·

(ii) τα διοικητικά έξοδα της είσπραξης εντός της επιχείρησης του πιστωτή·

(iii) τα έξοδα είσπραξης μέσω φορέων είσπραξης οφειλών, και

(iv) τα έξοδα είσπραξης μέσω νομικών ενεργειών.

Τα κράτη μέλη μπορούν να εξασφαλίσουν ότι τα έξοδα τα οποία ενδεχομένως ζητούνται σύμφωνα με τα προαναφερθέντα σημεία ii), iii) και iv) συνιστούν εύλογο ποσοστό του εν λόγω χρέους.

2. Για ορισμένες κατηγορίες συμβάσεων που θα καθοριστούν από την εθνική νομοθεσία, τα κράτη μέλη μπορούν να καθορίζουν με την προϋπόθεση ότι την προθεσμία μετά την οποία ο τόκος καθίσταται απαιτητός σε 60 το πολύ ημέρες, με την προϋπόθεση ότι περιορίζουν τη δυνατότητα των συμβαλλομένων μερών να υπερβαίνουν την προθεσμία αυτή ή ότι καθορίζουν υποχρεωτικό επιτόκιο που υπερβαίνει καταφανώς το νόμιμο επιτόκιο.

3. Τα κράτη μέλη εξασφαλίζουν ότι μια συμφωνία ως προς την ημερομηνία πληρωμής ή ως προς τις συνέπειες της καθυστέρησης η οποία δεν είναι σύμφωνη με τις διατάξεις των παραγράφων 1, σημεία β) έως δ), και 2, είτε δεν είναι εκτελεστή είτε γεννά αξίωση αποζημίωσης εάν, συνεκτιμωμένων όλων των περιστάσεων της υπόθεσης, συμπεριλαμβανομένων των συναλλακτικών ηθών και της φύσης του προϊόντος, είναι κατάφωρα καταχρηστική για τον πιστωτή. Κατά την εκτίμηση του ενδεχομένως κατάφωρα καταχρηστικού χαρακτήρα μιας συμφωνίας για τον πιστωτή, λαμβάνεται υπόψη κατά πόσον ο οφειλέτης διαθέτει οιονδήποτε αντικειμενικό λόγο απόκλισης από τις διατάξεις των παραγράφων 1, σημεία β) έως δ), και 2 ή η συμφωνία υπηρετεί κυρίως τον σκοπό της εξασφάλισης πρόσθετης ρευστότητας στον οφειλέτη εις βάρος του πιστωτή. Σε περίπτωση που μια τέτοια συμφωνία χαρακτηρισθεί ως κατάφωρα καταχρηστική, εφαρμόζονται τα εκ του νόμου προβλεπόμενα, εκτός εάν τα εθνικά δικαστήρια καθορίσουν διαφορετικούς όρους που είναι δίκαιοι.

4. Τα κράτη μέλη εξασφαλίζουν, προς όφελος των πιστωτών και των ανταγωνιστών, την ύπαρξη επαρκών και αποτελεσματικών μέσων ώστε να αποτρέπεται η συνέχιση της χρησιμοποίησης όρων που είναι κατάφωρα καταχρηστικοί κατά την έννοια της παραγράφου 3.

5. Στα μέσα που αναφέρονται στην παράγραφο 4 περιλαμβάνονται διατάξεις βάσει των οποίων πρόσωπα ή οργανώσεις, που εκπροσωπούν τα συμφέροντα μικρομεσαίων επιχειρήσεων, κατά την έννοια της σύστασης 96/280/ΕΚ [14] της Επιτροπής, μπορούν να προσφύγουν, σύμφωνα με τη συναφή εθνική νομοθεσία, στα δικαστήρια ή στα αρμόδια διοικητικά όργανα για την έκδοση απόφασης σχετικά με το κατά πόσον οι συμβατικοί όροι διατυπωμένοι για γενική χρήση είναι κατάφωρα καταχρηστικοί κατά την έννοια της παραγράφου 3, ώστε να μπορούν να εφαρμόσουν κατάλληλα και αποτελεσματικά μέσα για να αποτραπεί η συνέχιση της χρησιμοποίησης τέτοιων όρων.

[14] ΕΕ L 107 της 30.4.1996, σελ. 4.

6. Με την επιφύλαξη των εθνικών νομοθεσιών, τα μέσα νομικής προστασίας που αναφέρονται στην παράγραφο 5 μπορούν να ασκηθούν χωριστά ή από κοινού κατά ορισμένων αγοραστών που προέρχονται από τον ίδιο οικονομικό κλάδο, ή κατά των ενώσεών τους που χρησιμοποιούν ή συνιστούν τη χρησιμοποίηση των ίδιων γενικών συμβατικών όρων ή παρόμοιων όρων.

Άρθρο 4

Παρακράτηση της κυριότητας

1. Τα κράτη μέλη διασφαλίζουν ότι ο πωλητής διατηρεί την κυριότητα, εφόσον έχει συμφωνηθεί ρήτρα παρακράτησης της κυριότητας. Πέραν της σύναψης μεμονωμένης επί μέρους σύμβασης, μια τέτοια συμφωνία θα θεωρείται έγκυρη αν η ρήτρα παρακράτησης της κυριότητας περιλαμβάνεται στην τυποποιημένη σύμβαση του πωλητή στην οποία ο αγοραστής δεν έχει προβάλει αντιρρήσεις. Δεν απαιτείται καμία άλλη τυπική διαδικασία.

2. Τα κράτη μέλη αναγνωρίζουν το κύρος των ρητρών που αναγράφονται στο παράρτημα ή άλλων ρητρών με ισοδύναμο αποτέλεσμα..

3. Εφόσον παρέλθει η ημερομηνία υπερημερίας χωρίς ο αγοραστής να έχει καταβάλει το τίμημα, ο πωλητής δύναται να ζητήσει να του επιστραφούν τα εν λόγω αγαθά. Τα κράτη μέλη εξασφαλίζουν ότι η ρήτρα παρακράτησης της κυριότητας είναι δεσμευτική και μπορεί να προβληθεί κατά τρίτων, ακόμη και σε περίπτωση πτώχευσης του οφειλέτη ή στην περίπτωση οποιασδήποτε άλλης παρόμοιας διαδικασίας στο πλαίσιο της νομοθεσίας των κρατών μελών. Ο αγοραστής, το αργότερο από τη στιγμή κατά την οποία τα αγαθά περιέρχονται στην κατοχή του, είναι υπεύθυνος για οποιαδήποτε ζημία ή απώλεια.

4. Τα κράτη μέλη δύνανται να θεσπίσουν διατάξεις όσον αφορά τις πληρωμές που έχουν ήδη πραγματοποιηθεί από τον οφειλέτη. Τα κράτη μέλη δύνανται να περιορίσουν ή να αποκλείσουν την άσκηση της παρακράτησης κυριότητας στις εξής περιπτώσεις:

(α) εάν ένας τρίτος έχει αποκτήσει τα αγαθά "καλή τη πίστει"·

(β) εάν τα εν λόγω αγαθά έχουν ενσωματωθεί ή έχουν αναμιχθεί με άλλα αγαθά εκτός εάν η διαδικασία αυτή μπορεί να αντιστραφεί χωρίς να προκληθεί οιαδήποτε σημαντική ζημία στα άλλα αγαθά.

Άρθρο 5

Διαφάνεια στους διαγωνισμούς δημοσίων συμβάσεων

Τα κράτη μέλη διασφαλίζουν ότι οι προσκλήσεις για την υποβολή προσφορών και οι δημόσιες συμβάσεις περιλαμβάνουν ακριβείς διατάξεις σχετικά με τις περιόδους πληρωμής και τις ημερομηνίες υπερημερίας που εφαρμόζουν οι αναθέτουσες αρχές, ακόμη και εάν οι εν λόγω προθεσμίες ρυθμίζονται στους νόμιμα καθορισμένους γενικούς όρους υποβολής προσφορών. Ιδιαίτερα, καθορίζονται χρονικά όρια για την ολοκλήρωση των διοικητικών διατυπώσεων που προηγούνται της πληρωμής, όπως είναι οι διαδικασίες παραλαβής των δημοσίων έργων. Η ίδια υποχρέωση διαφάνειας εφαρμόζεται στη σχέση αναδόχου-υπεργολάβου κατά την εκτέλεση δημοσίων έργων.

Άρθρο 6

Άμεση εξόφληση, προθεσμίες υπερημερίας και τόκοι υπερημερίας

Τα κράτη μέλη διασφαλίζουν ότι:

1. Η προθεσμία υπερημερίας σύμφωνα με το άρθρο 3, παράγραφος 1, εδάφια α) έως γ), για την εξόφληση των συμβατικών οφειλών από τις αναθέτουσες αρχές δεν υπερβαίνει τις 45 ημερολογιακές ημέρες, εκτός εάν η αξία της σύμβασης υπερβαίνει τα 100 000 ευρώ, οπότε η μέγιστη προθεσμία υπερημερίας θα είναι 60 ημερολογιακές ημέρες· η συμβατικά καθοριζόμενη προθεσμία δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να υπερβαίνει αυτές τις μέγιστες προθεσμίες υπερημερίας· σε μια δημόσια σύμβαση, ο κύριος ανάδοχος πρέπει να εξασφαλίσει για τον υπεργολάβο και τους προμηθευτές όρους οι οποίοι είναι τουλάχιστον εξίσου ευνοϊκοί με εκείνους που προέβλεψε η αναθέτουσα αρχή για τον κύριο ανάδοχο. Προκειμένου να διασφαλίζονται για τους προμηθευτές και τους υπεργολάβους οι όροι αυτοί, ο κύριος ανάδοχος υποχρεούται να παρέχει εγγύηση υπέρ του προμηθευτή ή του υπεργολάβου που να διασφαλίζει την πληρωμή όλων των οφειλόμενων ποσών. Η εν λόγω εγγύηση είναι εκτελεστή αμέσως μετά την παρέλευση 60 ημερολογιακών ημερών από την ημερομηνία υποβολής του τιμολογίου από τον προμηθευτή ή τον υπεργολάβο στον κύριο ανάδοχο. Οι ίδιοι όροι εφαρμόζονται μεταξύ του κυρίου αναδόχου και της αναθέτουσας αρχής

2. Ο πιστωτής δικαιούται να απαιτήσει τόκους από την αναθέτουσα αρχή για κάθε ποσό που του οφείλεται οι οποίοι θα υπολογίζονται σύμφωνα με το άρθρο 3 παράγραφος 1, στοιχείο δ)· η αναθέτουσα αρχή καταβάλλει αυτόματα τους τόκους υπερημερίας, χωρίς να χρειάζεται να προβληθεί σχετική αξίωση από τον πιστωτή

3. Η αναθέτουσα αρχή δεν δικαιούται να ζητήσει ή να απαιτήσει από τον πιστωτή να παραιτηθεί από οποιοδήποτε από τα δικαιώματά του, που προβλέπονται στο παρόν άρθρο. Ομοίως, ούτε ο πιστωτής δικαιούται να ζητήσει ή να απαιτήσει από τους προμηθευτές ή υπεργολάβους του να παραιτηθούν από τα δικαιώματα αυτά.

Άρθρο 7

Διαδικασίες είσπραξης για μη αμφισβητούμενες οφειλές

1. Τα κράτη μέλη εξασφαλίζουν ότι ένας εκτελεστός τίτλος μπορεί να εκδίδεται, ασχέτως του ύψους της οφειλής, κανονικά εντός 90 ημερολογιακών ημερών από την κατάθεση της αγωγής ή αίτησης του πιστωτή στο δικαστήριο ή σε άλλη αρμόδια αρχή, εφόσον δεν υπάρχει αμφισβήτηση της οφειλής ή πτυχών της διαδικασίας. Το καθήκον αυτό επιτελείται από τα κράτη μέλη σύμφωνα με τις αντίστοιχες εθνικές νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις.

2. Οι αντίστοιχες εθνικές νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις εφαρμόζουν τους ίδιους όρους, σε όλους τους πιστωτές που είναι εγκατεστημένοι στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα.

3. Στο χρονικό διάστημα των 90 ημερών που αναφέρεται στην παράγραφο 1 δεν περιλαμβάνονται:

(α) οι προθεσμίες κοινοποιήσεως ή επιδόσεως εγγράφων,

(β) οι καθυστερήσεις για τις οποίες ευθύνεται ο πιστωτής, όπως π.χ. ο χρόνος που δαπανάται για τη διόρθωση αιτήσεων.

4. Το παρόν άρθρο δεν θίγει τις διατάξεις της σύμβασης των Βρυξελλών για τη δικαιοδοσία και εκτέλεση των αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις [15].

[15] Ενοποιημένη έκδοση στην ΕΕ C 27, 26.1.1998, σ. 3.

Άρθρο 8

Μεταφορά στο εσωτερικό δίκαιο

1. Τα κράτη μέλη θέτουν σε ισχύ τις αναγκαίες νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις για να συμμορφωθούν με την παρούσα οδηγία πριν από ......................... [16]. Ενημερώνουν αμέσως την Επιτροπή σχετικά.

[16] 24 μήνες μετά την έναρξη ισχύος της παρούσας οδηγίας.

Οι διατάξεις αυτές όταν θεσπίζονται από τα κράτη μέλη αναφέρονται στην παρούσα οδηγία ή συνοδεύονται από την αναφορά αυτή κατά την επίσημη δημοσίευσή τους. Οι λεπτομερείς διατάξεις της αναφοράς αυτής εκδίδονται από τα κράτη μέλη.

2. Τα κράτη μέλη μπορούν να διατηρήσουν σε ισχύ ή να θεσπίσουν διατάξεις ευνοϊκότερες για τον πιστωτή από τις διατάξεις που απαιτούνται για τη συμμόρφωση με την παρούσα οδηγία.

3. Κατά τη μεταφορά στο εσωτερικό δίκαιο, τα κράτη μέλη μπορούν να εξαιρούν:

(α) τις οφειλές που αποτελούν αντικείμενο διαδικασίας αφερεγγυότητας η οποία έχει κινηθεί κατά του οφειλέτη,

(β) τις συμβάσεις που έχουν συναφθεί πριν από τη......................... [17], και

[17] 24 μήνες μετά την έναρξη ισχύος της παρούσας οδηγίας.

(γ) απαιτήσεις καταβολής τόκων ύψους κάτω των 5 ευρώ.

4. Τα κράτη μέλη ανακοινώνουν στην Επιτροπή το κείμενο των ουσιωδών διατάξεων εσωτερικού δικαίου που θεσπίζουν στον τομέα τον οποίο διέπει η παρούσα οδηγία.

5. Η Επιτροπή, τρία έτη μετά την ......................... [18], αναλαμβάνει την επισκόπηση, μεταξύ άλλων, του νομίμου επιτοκίου, των συμβατικών προθεσμιών και των καθυστερήσεων πληρωμών, προκειμένου να αξιολογήσει τον αντίκτυπο στις εμπορικές συναλλαγές και τη λειτουργία της νομοθεσίας στην πράξη. Τα αποτελέσματα της επισκόπησης αυτής καθώς και άλλων επισκοπήσεων γνωστοποιούνται στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και στο Συμβούλιο, συνοδευόμενα, όπου κρίνεται απαραίτητο, με προτάσεις για βελτίωση της παρούσας οδηγίας.

[18] 24 μήνες μετά την έναρξη ισχύος της παρούσας οδηγίας.

Άρθρο 9

Έναρξη ισχύος

Η παρούσα οδηγία αρχίζει να ισχύει την ημέρα της δημοσίευσής της στην Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων.

Άρθρο 10

Αποδέκτες

Η παρούσα οδηγία απευθύνεται στα κράτη μέλη.

Βρυξέλλες, .......

Για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, Για το Συμβούλιο,

Ο Πρόεδρος Ο Πρόεδρος

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ

Κατάλογος ρητρών που αναγνωρίζουν τα κράτη μέλη για τους σκοπούς του άρθρου 4

ES: // 'El vendedor conservarα la propiedad de los bienes hasta el pago final.'

DA: // 'Varen forbliver sζlgerens ejendom, indtil den er fuldstζndig betalt.'

DE: // 'Die Ware bleibt bis zur vollstδndigen Bezahlung im Eigentum des Verkδufers.'

EL: // 'Ο πωλητής παρακρατεί την κυριότητα των αγαθών μέχρι την πλήρη εξόφληση του τιμήματος.'

EN: // 'The goods remain the property of the seller until fully paid.'

FR: // 'Les marchandises restent la propriιtι du vendeur jusqu'au paiement complet.'

IT: // 'Le merci restano di proprietΰ del venditore fino al pieno pagamento.'

NL: // 'De waren blijven tot de volledige betaling eigendom van de verkoper.'

PT: // 'O vendedor conservarα a propriedade dos bens atι ao momento do pagamento final.'

FI: // 'Tavara on myyjδn omaisuutta, kunnes kauppahinta on kokonaisuudessaan maksettu.'

SV: // 'Varorna fφrblir sδljarens egendom tills de betalats helt och hεllet.'