Γνωμοδότηση για την πρόταση απόφασης του Συμβουλίου όσον αφορά τη σύναψη, εξ ονόματος της Κοινότητας, της Σύμβασης για την προστασία και τη χρησιμοποίηση των διασυνοριακών υδατορρευμάτων και των διεθνών λιμνών (1) (94/C 34/01)

Στις 12 Ιουλίου 1993, και σύμφωνα με το άρθρο 130 Ρ της Συνθήκης περί ιδρύσεως της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας, το Συμβούλιο αποφάσισε να ζητήσει τη γνωμοδότηση της Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής για την παραπάνω πρόταση.

Το τμήμα περιβάλλοντος, δημόσιας υγείας και κατανάλωσης, στο οποίο ανατέθηκε η προετοιμασία των σχετικών εργασιών της ΟΚΕ, υιοθέτησε τη γνωμοδότησή του στις 9 Νοεμβρίου 1993 με βάση εισηγητική έκθεση του κ. Giacomelli.

Κατά την 310η σύνοδο ολομέλειάς της (συνεδρίαση της 24ης και 25ης Νοεμβρίου 1993), η Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή υιοθέτησε ομόφωνα την ακόλουθη γνωμοδότηση.

1. Εισαγωγή

1.1. Στις 18 Μαρτίου 1992 εγκρίθηκε στο Ελσίνκι η Σύμβαση, η οποία εφεξής αποκαλείται η «Σύμβαση», για την προστασία των διασυνοριακών υδατορρευμάτων και των διεθνών λιμνών. Το Συμβούλιο με την πρόταση απόφασης επιδιώκει να εγκριθεί η Σύμβαση εξ ονόματος της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας. Η εν λόγω Σύμβαση καταρτίσθηκε από ομάδα εργασίας στην οποία συμμετείχε η Επιτροπή ως εκπρόσωπος της Κοινότητας. Η Σύμβαση έχει υπογραφεί, μέχρι σήμερα, από 24 χώρες, εκ των οποίων οι 11 είναι κράτη μέλη της Κοινότητας. Μόνον η Δημοκρατία της Ιρλανδίας δεν έχει ακόμη υπογράψει.

1.2. Στόχος της εν λόγω Σύμβασης είναι ο καθορισμός πλαισίου για τις προσπάθειες διμερούς ή πολυμερούς συνεργασίας που αποβλέπουν στην πρόληψη, τον έλεγχο και τη μείωση, της ρύπανσης των διασυνοριακών υδατορρευμάτων και των διεθνών λιμνών και, γενικότερα, στην εξασφάλιση της ορθολογικής χρησιμοποίησης των υδατικών πόρων των χωρών μελών της Οικονομικής Επιτροπής των Ηνωμένων Εθνών για την Ευρώπη, υπό την αιγίδα της οποίας εκπονήθηκε η εν λόγω Σύμβαση.

1.3. Τα πεδία εφαρμογής της Σύμβασης άπτονται, εν μέρει, της κοινοτικής αρμοδιότητας σε θέματα νομοθεσίας περί υδάτων, και η Επιτροπή μπορεί να αναφερθεί σε νομολογία της 31ης Μαρτίου 1971 για να υποστηρίξει ότι η Κοινότητα είναι αρμόδια για τη σύναψη μιας τέτοιας Σύμβασης. Εξάλλου, επισημαίνεται, ότι επειδή τα κράτη μέλη δεν είναι σε θέση να εκπληρώσουν μεμονωμένα το σύνολο των υποχρεώσεων που απορρέουν από τη Σύμβαση, η Κοινότητα και τα κράτη μέλη οφείλουν να συμφωνήσουν, βάσει του άρθρου 25, παράγραφοι 3 και 4, για τις σχετικές ευθύνες τους κατά την εκτέλεση των υποχρεώσεων αυτών.

1.4. Η οριοθέτηση αυτή των ευθυνών θα πραγματοποιηθεί κατά τη σύναψη της Σύμβασης και μέσω της κατάθεσης των εγγράφων εγκρίσεως και επικυρώσεως από την Επιτροπή και τα κράτη μέλη στους αντίστοιχους τομείς της αρμοδιότητάς τους.

1.5. Η ΟΚΕ δέχεται, δεδομένου ότι οι διατάξεις της υπό σύναψη Σύμβασης έχουν το χαρακτήρα θεσπισμάτων για την περιβαλλοντική πολιτική, η υπό εξέταση πρόταση απόφασης να έχει ως βάση το άρθρο 130 Ρ της Συνθήκης ΕΟΚ. Εξάλλου, αναγνωρίζει ότι συμφωνεί με την τελευταία αιτιολογική σκέψη της πρότασης, ότι η σύναψη της Συμβάσεως εκ μέρους της Κοινότητας συμβάλλει στην επίτευξη των στόχων που ορίζει το άρθρο 130 Π της Συνθήκης.

1.6. Σύμφωνα με το άρθρο 26 της Σύμβασης, αυτή τίθεται σε ισχύ την 90ή ημέρα από της καταθέσεως του 16ου εγγράφου επικυρώσεως. Η ΟΚΕ, με την επιφύλαξη των συλλογισμών που εκτίθενται στο κεφάλαιο ΙV, παρακάτω, υποστηρίζει την Επιτροπή που κρίνει σκόπιμη τη σύναψη, εκ μέρους της Κοινότητας και των κρατών μελών της, στους αντίστοιχους τομείς αρμοδιότητάς τους, της εν λόγω Συμβάσεως με ταυτόχρονη κατάθεση των εγγράφων εγκρίσεως και επικυρώσεως, πράγμα που θα επιτάχυνε, σε διεθνές επίπεδο, την έγκριση των κανόνων προστασίας των υδατορρευμάτων και των λιμνών και πέραν των συνόρων.

2. Εισαγωγικές παρατηρήσεις

2.1. Η ικανοποίηση των αναγκών σε υψηλής ποιότητας πόσιμο ύδωρ εξαρτάται από την ύπαρξη υδατικών πόρων που δεν έχουν μολυνθεί σε μεγάλο βαθμό. Ο έλεγχος του εν λόγω προβλήματος, σε κοινοτικό επίπεδο, εξαρτάται σε ορισμένες περιπτώσεις, από τις ενέργειες που αναλαμβάνονται εκτός των συνόρων της Ευρωπαϊκής Κοινότητας.

2.2. Η ΟΚΕ δεν μπορεί, συνεπώς, παρά να υποστηρίξει την Επιτροπή στην ενέργειά της που έχει ως στόχο να ενισχύσει τα μέτρα προστασίας των υδατικών πόρων, κυρίως με την επέκταση των πεδίων εφαρμογής παρόμοιων μέτρων σε ένα χώρο ευρύτερο από εκείνον της Κοινότητας αυτής καθεαυτής. Εξάλλου, η εν λόγω ενέργεια είναι σύμφωνη και με τη δήλωση της Διάσκεψης που πραγματοποιήθηκε στο Δουβλίνο, από τις 26 έως τις 31 Ιανουαρίου 1992 (Διεθνής Διάσκεψη για τα 'Υδατα και το Περιβάλλον), ενόψει της προετοιμασίας συστάσεων για τη Διάσκεψη του Ρίο. Στην εν λόγω δήλωση, μεταξύ άλλων, αναφέρεται ότι μία από τις βασικές προτεραιότητες είναι να προετοιμασθούν και να τεθούν σε εφαρμογή συστήματα ολοκληρωμένης διαχείρισης, τα οποία θα υιοθετηθούν από όλες τις ενδιαφερόμενες κυβερνήσεις και θα βασίζονται σε διεθνείς συμφωνίες.

3. Γενικές Παρατηρήσεις

3.1. Οι αρχές τις οποίες προασπίζει η Σύμβαση (Μέρος Ι)

Η Σύμβαση έχει ως στόχο να καθορίσει το πλαίσιο για την πολιτική πρόληψης, ελέγχου και μείωσης, της ρυπάνσεως των υδάτων. Οι αρχές της συμβαδίζουν με εκείνες της κοινοτικής πολιτικής οι οποίες είναι η αρχή της προνοητικότητας, η προτεραιότητα στις προληπτικές ενέργειες, η αρχή «ο ρυπαίνων πληρώνει», κλπ. Είναι ευνόητο ότι η Σύμβαση δεν τροποποιεί καθόλου την πολιτική που ακολουθείται σήμερα στο εσωτερικό της Κοινότητας στον εν λόγω τομέα. Αντίθετα, τη συμπληρώνει με τρόπο χρήσιμο. Εξάλλου, η επέκταση της εφαρμογής παρομοίων αρχών σε τρίτες χώρες μπορεί μόνο να συμβάλει στη βελτίωση της κατάστασης. Οι κανόνες προστασίας και χρησιμοποίησης των διασυνοριακών υδατορρευμάτων και διεθνών λιμνών θα μπορέσουν να αποδώσουν καρπούς μόνον εφόσον θεσπισθούν διεθνώς.

3.2. Εφαρμογή της προτεινόμενης πολιτικής (Μέρος ΙΙ)

3.2.1. Το Μέρος ΙΙ έχει ως στόχο την προώθηση διμερών ή πολυμερών ενεργειών συνεργασίας και τον καθορισμό των όρων εφαρμογής των αρχών που θεσπίζονται στο Μέρος Ι.

3.2.2. Η εφαρμογή, επί κοινοτικού επιπέδου, μιας πολιτικής για την καταπολέμηση της ρύπανσης, που στηρίζεται στις ίδιες αρχές, επέτρεψε την επίτευξη θετικών αποτελεσμάτων σε πολυάριθμους τομείς. Όμως, αποκάλυψε και τα όριά της. Είναι συνεπώς, σημαντικό να ληφθεί υπόψη η πείρα που έχει αποκτηθεί σε κοινοτικό επίπεδο, προκειμένου να μην παρουσιασθούν οι ίδιες δυσχέρειες όταν η εν λόγω πολιτική επεκταθεί στο διεθνή χώρο.

3.2.3. Σκέψεις σχετικά με την εφαρμογή των αρχών

3.2.3.1. Διεθνώς αναγνωρίζεται ότι η προστασία του περιβάλλοντος, και κυρίως των υδατικών πόρων, πρέπει να ενισχυθεί. Για το λόγο αυτό, η Επιτροπή έχει ήδη επεξεργασθεί πολυάριθμες οδηγίες που άπτονται ειδικών πτυχών στο πλαίσιο μιας διπλής προσέγγισης: πρότυπα εκπομπής ρύπων και ποιοτικοί στόχοι. Όμως, τελευταία συνειδητοποιήθηκε η ανάγκη για τη λήψη εντονότερων μέτρων και την εφαρμογή μιας ολοκληρωμένης διαχείρισης, σε επίπεδο υδρογεωλογικής λεκάνης, με την οποία θα καθορίζονται οι ενέργειες που έχουν προτεραιότητα καθώς και η ανάγκη για την κατάρτιση ενός χρονοδιαγράμματος που θα ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα και στους διαθέσιμους πόρους. Η εν λόγω πτυχή τονίσθηκε ιδιαίτερα στη Δήλωση της Διεθνούς Διάσκεψης του Δουβλίνου, που πραγματοποιήθηκε τον Ιανουάριο του 1992, στην οποία αναφέρεται ότι η πλέον ενδεδειγμένη γεωγραφική ενότητα για τον προγραμματισμό και τη διαχείριση των υδατικών πόρων τοποθετείται σε επίπεδο της υδρογεωλογικής λεκάνης που περιλαμβάνει τα επιφανειακά και τα υπόγεια ύδατα. Ο Ευρωπαϊκός Χάρτης των Υδάτων προβλέπει, επίσης, στο άρθρο 11 ότι «η διαχείριση των υδατικών πόρων πρέπει να εντάσσεται μάλλον στο πλαίσιο της φυσικής λεκάνης και όχι στο πλαίσιο των διοικητικών πολιτικών συνόρων».

3.2.3.2. Προκειμένου να αντιμετωπισθούν όσο το δυνατόν καλύτερα οι δυσχέρειες που παρουσιάζει η συνεκτίμηση των φυσικών ή οικονομικών καταστάσεων που διαφέρουν σε πολύ μεγάλο βαθμό, η Κοινότητα εφαρμόζει την αρχή της επικουρικότητας. Είναι όμως ευκταίο η αρχή αυτή να μην εφαρμόζεται μόνο στις ενέργειες που υλοποιούνται στο εσωτερικό της Κοινότητας, αλλά να ισχύει και στο πλαίσιο της εφαρμογής των ενεργειών συνεργασίας που αναπτύσσονται σε διασυνοριακό επίπεδο με τις τρίτες χώρες.

Η εργασία που έχει πραγματοποιηθεί σχετικά με το Ρήνο, από τη «Διεθνή Επιτροπή για την Προστασία του Ρήνου κατά της ρύπανσης», πρέπει να αποτελέσει παράδειγμα και για άλλες ενέργειες, όσον αφορά τις λεκάνες του Μεύση, του Δούναβη και του Έλβα καθώς και εκείνες που έχουν καταστεί απαραίτητες στο δέλτα του Έβρου, στην Ελλάδα. Εξάλλου, πρέπει να αξιοποιηθεί η πείρα που έχει αποκτηθεί χάρις στις εργασίες αυτές ώστε να εξασφαλισθεί η αποτελεσματικότητα της συνεργασίας με τα τρίτα κράτη. Είναι, τέλος, σημαντικό η έννοια των «παρόχθιων συμβαλλομένων μερών», που προσδιορίζεται στην παράγραφο 4, του άρθρου 1, της Σύμβασης, σύμφωνα με την οποία: «παρόχθια συμβαλλόμενα μέρη νοούνται τα όμορα συμβαλλόμενα μέρη των ιδίων διαμεθοριακών υδάτων» να εφαρμόζεται με τη στενή έννοια, όσον αφορά το διορισμό των εκπροσώπων που θα συμμετέχουν στις επιτροπές. Και εκ των πραγμάτων, άλλωστε, δεν μπορεί να συμβεί διαφορετικά.

3.2.3.3. Η συνεκτίμηση των τοπικών ιδιαιτεροτήτων είναι ακόμη περισσότερο απαραίτητη επειδή η μεγάλη πλειοψηφία των γειτονικών κρατών ήταν μέλη, δεν είναι πολλά χρόνια, του συνασπισμού των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης και βρίσκονται σήμερα σε δυσχερή οικονομική κατάσταση. Σύμφωνα με τη Σύμβαση, η προστασία των υδατικών πόρων που δεν έχουν μολυνθεί και οι οποίοι είναι κατάλληλοι για τη χρήση τους από τον άνθρωπο πρέπει να εξασφαλισθεί σε όλη την Ευρώπη, κοινοτική ή μη. Προκειμένου, επίσης, να αποφευχθούν υπέρογκες δαπάνες που μπορούν να προκληθούν από ενδεχόμενες ελλείψεις ή αμέλειες, κυρίως στις χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης, πρέπει να συνεχισθεί, προς το παρόν, η οικονομική βοήθεια προς τις χώρες αυτές, και να παρακινηθούν για να εντείνουν τις προσπάθειές τους όσον αφορά την προστασία των υδατικών πόρων που καταναλώνουν με τον ίδιο τρόπο όπως και στην υπόλοιπη Ευρώπη, δηλαδή στις λοιπές χώρες που έχουν υπογράψει τη Σύμβαση.

3.2.3.4. Ο ρόλος της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, βάσει της παρούσας Σύμβασης, θα πρέπει να είναι ο καθορισμός ενός ευέλικτου πλαισίου που θα επιτρέπει την ανάπτυξη και την επιτυχία των πολυεθνικών επιτροπών συνεργασίας σε επίπεδο υδρογεωλογικής λεκάνης. Οι ανωτέρω επιτροπές θα καθορίζουν το λεπτομερές περιεχόμενο των μέτρων και των ενεργειών στο καλύτερο δυνατό επίπεδο, πράγμα που θα αποτελεί και μία εγγύηση αποτελεσματικότητας.

3.3. Οι όροι χρήσης των υδατικών πόρων

3.3.1. Στους όρους χρήσης των υδατικών πόρων πρέπει να λαμβάνεται υπόψη ο ειδικός και πρωτότυπος χαρακτήρας τους που τους διακρίνει από τον ορυκτό πλούτο.

Το γεγονός ότι ένας υδατικός πόρος ανανεώνεται κάθε χρόνο, τουλάχιστον εν μέρει, πρέπει να αποτελέσει τη βάση για τον προσδιορισμό εκείνου που νοείται ως λογικό από άποχης τρόπου χρήσης. Οι υδατικοί πόροι πρέπει να χρησιμοποιούνται με φρόνηση, διότι, άλλως, μία πολύτιμη ποσότητα θα μπορούσε να εκχυθεί στη θάλασσα χωρίς να χρησιμοποιηθεί.

Θα μπορούσε να τεθεί ως στόχος μία διαχείριση ανάλογη με εκείνη μιας κληρονομιάς, με την οποία θα καταβαλλόταν προσπάθεια να διατηρηθούν οι δυνατότητες για μία συνεχή ανάπτυξη ανάλογα με τις ανάγκες και για να αποφευχθεί κάθε σπατάλη.

Στον τομέα των υδατικών πόρων, ο στόχος της διατήρησης είναι, συνεπώς, διαφορετικός από το στόχο για τις πηγές ορυκτού πλούτου, και πρέπει να αποβλέπει περισσότερο στην ορθολογική και ισορροπημένη χρήση των υδατικών πόρων.

3.3.2. Η ιδιάζουσα φύση της κατανάλωσης ύδατος

Μία άλλη πτυχή που πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπόψη είναι ότι, πολύ συχνά, το νερό δεν καταναλώνεται πραγματικά. Μετά από καθαρισμό, είναι δυνατόν να επαναχρησιμοποιηθεί για πολλούς σκοπούς. Εξ ου και η έκφραση: «δεν καταναλώνεται το νερό αλλά η καθαρότητά του». Οι πτυχές ποιότητα και ποσότητα είναι επίσης στενά συνδεδεμένες.

3.3.3. Προτεραιότητα στην κατανάλωση πόσιμου ύδατος

Μεταξύ των διαφόρων χρήσεων του ύδατος, η ικανοποίηση των αναγκών σε πόσιμο ύδωρ κατέχει μία ιδιαίτερα σημαντική θέση, ενόψει των συνεπειών που μπορεί να έχει για την υγεία και την υγιεινή του ανθρώπου.

Για το λόγο αυτό, οι καλύτερης ποιότητας πόροι επιβάλλεται να προορίζονται, κατά προτεραιότητα, για την παραγωγή πόσιμου ύδατος και να διασφαλισθεί ότι δεν θα υπάρξει μείωση όσον αφορά τις υπάρχουσες απαιτήσεις σε νερό της βρύσης και σε εμφιαλωμένο νερό. Οι άλλες ανάγκες μπορούν, πολύ συχνά, να καλύπτονται από ύδατα κατώτερης ποιότητας.

Η προτεραιότητα των αναγκών σε πόσιμο ύδωρ θα προσδιορίσει και τους συμβιβασμούς που μπορεί να γίνουν δεκτοί εντός των κόλπων των οργάνων συνεργασίας.

4. Σκέψεις σχετικά με διάφορες διατάξεις της Σύμβασης

Εννοείται ότι οι σκέψεις αυτές σχετικά με ορισμένες διατάξεις της Σύμβασης δεν θα μπορούν πλέον, στο στάδιο αυτό, να αποβλέπουν σε ενδεχόμενες τροποποιήσεις, διότι η Σύμβαση δεν είναι δυνατόν πλέον να καταστεί αντικείμενο μεταβολών αφού υιοθετήθηκε στις 18 Μαρτίου 1992 και έχει υπογραφεί μέχρι σήμερα από 24 χώρες, εκ των οποίων οι 11 είναι κράτη μέλη της Κοινότητας. Οι σκέψεις αυτές έχουν αξία μόνο στην περίπτωση που υπάρξει αργότερα αναθεώρηση της Σύμβασης. Θα μπορούσαν, επίσης, να ληφθούν ενδεχομένως υπόψη κατά την επεξεργασία ειδικών Συμβάσεων.

4.1. Αναφορικά με την παράγραφο 1, του άρθρου 1, της Σύμβασης

Δεν θα πρέπει να υπάρχει διαχωρισμός μεταξύ των επιφανειακών και των υπογείων υδάτων όταν πρόκειται για την επιβολή μέτρων προστασίας που αφορούν το σύνολο των πόρων. Πρέπει, επίσης, να γίνει δεκτό ότι στην παράγραφο 1, του άρθρου 1, διευκρινίζεται ότι στην έννοια των διασυνοριακών υδατορρευμάτων, τα οποία έχει ως αντικείμενο ο τίτλος της προς εξέταση πρότασης, περιλαμβάνονται και τα υπόγεια ύδατα.

4.2. Αναφορικά με την παράγραφο 6 του άρθρου 1

Η Σύμβαση, όπως μαρτυρεί το σημείο 6, του άρθρου 1, έχει ως στόχο τις επικίνδυνες ουσίες με την ευρεία εννοία, δηλαδή τις τοξικές, καρκινογόνες, μεταλλαξιογόνες, τερατογόνες, ή βιοσυσσωρευτικές, ιδίως όταν έχουν επίμονο χαρακτήρα.

Όμως, οι υδατικοί πόροι βρίσκονται σε συνεχή επαφή με το περιβάλλον και αποτελούν το χώρο στον οποίο διαβιοί ορισμένος αριθμός φυτικών και ζωϊκών ειδών. Συνεπώς, τα χαρακτηριστικά μπορούν να εξελιχθούν με το χρόνο και τα μέτρα προστασίας πρέπει να λαμβάνουν υπόψη τα εν λόγω φυσικά φαινόμενα.

Έτσι, ο ευτροφισμός ορισμένων υδατορρευμάτων ή λιμνών, κυρίως λόγω της αύξησης των συγκεντρώσεων σε φώσφορο, οδηγεί σε μεγάλη ανάπτυξη φυκιών. Η εν λόγω ανάπτυξη μπορεί να δημιουργήσει συστατικά που παρεμποδίζουν την παραγωγή ποσίμου ύδατος (συστατικά που έχουν ως αποτέλεσμα τη σημαντική επιδείνωση των οργανοληπτικών ιδιοτήτων του ποσίμου ύδατος, ακόμη και μετά την κατεργασία του, και παράγοντες μεταβολισμών που κρίνονται ανεπιθύμητοι σε υγειονομικό επίπεδο). Σε ισχυρότερες δόσεις, το ακατέργαστο ύδωρ μπορεί ακόμη να καταστεί μη χρησιμοποιήσιμο για την παραγωγή ποσίμου ύδατος.

Εάν τα μέτρα προστασίας των υδατικών πόρων που προβλέπονται από τη Σύμβαση δεν καλύπτουν την πτυχή αυτή, η τελευταία θα πρέπει να διατηρηθεί σε μία από τις περιπτώσεις που αναφέρονται στην εισαγωγή του εν λόγω κεφαλαίου 4. Επιτρέπεται, πάντως, να θεωρηθεί ότι έχει ληφθεί εμμέσως υπόψη στο Παράρτημα ΙΙΙ της Σύμβασης, περιπτώσεις ε) και στ), στις οποίες αναφέρεται ότι στους στόχους και στα κριτήρια ποιότητας των υδάτων

«ε) Λαμβάνονται ως βάση η χρήση μεθόδων οικολογικής ταξινόμησης και χημικοί δείκτες που επιτρέπουν να εξετασθεί η διαφύλαξη και η βελτίωση της ποιότητας των υδάτων μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα.

στ) Λαμβάνεται υπόψη ο βαθμός υλοποίησης των στόχων και των συμπληρωματικών μέτρων προστασίας που βασίζονται στα όρια εκπομπών, τα οποία μπορούν να αποδειχθούν αναγκαία σε συγκεκριμένες περιπτώσεις.»

4.3. Αναφορικά με το άρθρο 13 - Ανταλλαγή πληροφοριών μεταξύ των παρόχθιων συμβαλλομένων μερών

Προβλέπονται ανταλλαγές πληροφοριών σχετικά με την ποιότητα των υδατορρευμάτων. Η πείρα που έχει αποκτηθεί σε κοινοτικό επίπεδο δείχνει ότι, για να αντληθούν οφέλη από τέτοιες πληροφορίες, πρέπει να καταβληθεί προσπάθεια για την εναρμόνιση των διαδικασίων δειγματοληψίας, ανάλυσης και λεπτομερούς εξέτασης. Είναι, συνεπώς, σημαντικό να διεξάγονται οι εν λόγω ανταλλαγές πληροφοριών μέσα σ'ένα ακριβές πλαίσιο που θα καθορισθεί σε τοπικό επίπεδο ανάλογα με τους στόχους που επιδιώκεται να επιτευχθούν. Είναι ένας από τους ρόλους που καλούνται να διαδραματίσουν οι επιτροπές συνεργασίας.

Οι διανομείς ύδατος μπορούν να διαδραματίσουν σημαντικό ρόλο κατά την πρακτική εφαρμογή της εν λόγω ενέργειας. Πράγματι, η ευθύνη τους όσον αφορά την ποιότητα του παραγομένου ύδατος απαιτεί ευρείες γνώσεις σχετικά με την ποιότητα του ακατέργαστου ύδατος και κυρίως των βραχυπρόθεσμων διακυμάνσεων. Σε πολλά ευρωπαϊκά κράτη διαπιστώνεται, όλο και περισσότερο, ότι το έργο των διανομέων ύδατος διευρύνεται και στον έλεγχο ορισμένων χαρακτηριστικών στοιχείων του περιβάλλοντος.

Είναι συνεπώς ευκταίο, να αναγνωρισθεί κατά κάποιο τρόπο, ενδεχομένως κατά την επεξεργασία ειδικών συμβάσεων, ο σημαντικός ρόλος που ανατίθεται στους διανομείς ύδατος, όσον αφορά τις ανταλλαγές πληροφοριών μεταξύ των παρόχθιων συμβαλλομένων μερών σχετικά με την ποιότητα των διασυνοριακών υδατορρευμάτων.

4.4. Αναφορικά με το άρθρο 14 - Συστήματα προειδοποίησης και συναγερμού

Η ΟΚΕ εκφράζει την ικανοποίησή της για τη σπουδαιότητα που η Σύμβαση αποδίδει στην καθιέρωση συστημάτων προειδοποίησης και συναγερμού, τα οποία είναι αναγκαία για τη διμερή ή πολυμερή επιτήρηση των υδατορρευμάτων.

Για τους διανομείς ύδατος, υπό την ιδιότητά τους ως σημαντικών φορέων της τροφοδοσίας, οι συμπτωματικές ρυπάνσεις αποτελούν ένα μείζονα κίνδυνο. Οι συνέπειές τους μπορεί, πράγματι, να είναι ιδιαίτερα σοβαρές και να έχουν ως αποτέλεσμα την πλήρη διακοπή της διανομής. Συνεπώς, πολλοί διανομείς έχουν καταρτίσει σχέδια δράσης προκειμένου να περιορισθούν οι συνέπειες από παρόμοια περιστατικά. Η αποτελεσματικότητα των εν λόγω σχεδίων εξαρτάται από τη δημιουργία και την καλή λειτουργία των συστημάτων προειδοποίησης και συναγερμού. Στα εν λόγω συστήματα πρέπει να λαμβάνονται υπόψη οι ειδικοί περιορισμοί κατά τη διανομή ύδατος στη συγκεκριμένη ζώνη. Πρέπει, συνεπώς, τα εν λόγω σχέδια να καταρτίζονται και να αποτελούν αντικείμενο διαχείρισης σε κατάλληλο επίπεδο πλησίον της τοπικής κλίμακας.

Βρυξέλλες, 24 Νοεμβρίου 1993.

Ο Πρόεδρος της

Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής

Susanne TIEMANN

(1) ΕΕ αριθ. C 212 της 15. 8. 1993, σ. 60.