Πρόταση ΟΔΗΓΙΑΣ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ για τις προϋποθέσεις εισόδου και διαμονής υπηκόων τρίτων χωρών με σκοπό τη μισθωτή απασχόληση και την άσκηση ανεξάρτητων οικονομικών δραστηριοτήτων

(υποβλήθηκε από την Επιτροπή)

ΕΠΕΞΗΓΗΜΑΤΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ

1. Προϋποθεσεισ εισοδου και διαμονησ υπηκοων τριτων χωρών με σκοπο τη μισθωτη απασχοληση και την ασκηση ανεξαρτητων οικονομικων δραστηριοτητων

Σύμφωνα με την εντολή που δόθηκε από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο του Τάμπερε του Οκτωβρίου 1999 και με τον «Πίνακα αποτελεσμάτων για την παρακολούθηση της προόδου όσον αφορά τη δημιουργία χώρου «ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης» στην Ευρωπαϊκή Ένωση» [1], η Επιτροπή είναι υποχρεωμένη να θεσπίσει το 2001 πρόταση οδηγίας σχετικά με «τις προϋποθέσεις εισόδου και διαμονής υπηκόων τρίτων χωρών με σκοπό τη μισθωτή απασχόληση και την άσκηση ανεξάρτητων οικονομικών δραστηριοτήτων».

[1] COM(2000)167 τελικό της 24.3.2000 όπως ενημερώθηκε από το COM (2001)278 της 23.5.2001

Στην πρόσφατη ανακοίνωσή της για μια κοινοτική πολιτική μετανάστευσης (COM(2000) 757 της 22ας Νοεμβρίου 2000) η Επιτροπή πρότεινε να ακολουθηθεί μία «διπλή προσέγγιση»: να καθορισθεί ένα ενιαίο νομικό πλαίσιο για την αποδοχή οικονομικών μεταναστών και να δημιουργηθεί ένας ανοικτός μηχανισμός συντονισμού για την κοινοτική πολιτική μετανάστευσης. Στην ανακοίνωσή της η Επιτροπή όρισε ήδη τους κύριους στόχους και αρχές πάνω στους οποίους πρέπει να βασισθεί το ενιαίο νομικό πλαίσιο:

Διαφάνεια και εξορθολογισμός: σαφής καθορισμός των προϋποθέσεων σύμφωνα με τις οποίες οι υπήκοοι τρίτων χωρών μπορούν να εισέρχονται και να διαμένουν στην ΕΕ ως μισθωτοί ή αυτοαπασχολούμενοι, θέσπιση των δικαιωμάτων και των υποχρεώσεών τους και διασφάλιση ότι αυτοί θα έχουν πρόσβαση στη σχετική ενημέρωση και ότι θα υπάρχουν μηχανισμοί για να ελέγχουν τη δίκαιη εφαρμογή τους.

Διαφοροποίηση των δικαιωμάτων ανάλογα με τη διάρκεια της διαμονής: ο στόχος θα πρέπει να έγκειται στη χορήγηση ασφαλούς νομικού καθεστώτος στους προσωρινούς εργαζόμενους που σκοπεύουν να επιστρέψουν στις χώρες καταγωγής τους, ενώ ταυτόχρονα παρέχεται η δυνατότητα απόκτησης μονιμότερου καθεστώτος σε εκείνους που επιθυμούν να παραμείνουν και πληρούν ορισμένα κριτήρια.

Σαφείς και απλές διαδικασίες: οι διαδικασίες υποβολής αίτησης πρέπει να είναι σαφείς και απλές.

Σεβασμός της κατάστασης της εσωτερικής αγοράς εργασίας : η αρχή ότι μία θέση εργασίας μπορεί να πληρωθεί με εργαζόμενο τρίτης χώρας μόνο μετά από εμπεριστατωμένη ανάλυση της κατάστασης της εσωτερικής αγοράς εργασίας (εκτός αν ήδη άλλως ορίζεται από τις διεθνείς υποχρεώσεις και δεσμεύσεις της ΕΕ και των κρατών μελών της) εφαρμόζεται επί του παρόντος από όλα τα κράτη μέλη και δεν υπάρχει πρόθεση να αμφισβητηθεί αυτή η αρχή.

Διάθεση πληροφοριών: πιο εκτεταμένη χρήση της νέας τεχνολογίας επικοινωνιών θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για την παροχή πληροφοριών για ευκαιρίες όσον αφορά θέσεις απασχόλησης, προϋποθέσεις εργασίας κ.λπ.

Υποστήριξη της βιομηχανίας: προκειμένου να επιτραπεί στην ευρωπαϊκή βιομηχανία και ιδίως στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις να προσλαμβάνουν - σε περιπτώσεις αποδεδειγμένης οικονομικής ανάγκης για εργαζόμενους σε εξειδικευμένο τομέα ή για εξειδικευμένη εργασία που δεν μπορούν να πληρωθούν από την αγορά εργασίας εντός της Κοινότητας - επιτυχώς και ταχέως από τρίτες χώρες, οι εργοδότες χρειάζονται ένα πρακτικό εργαλείο για να αποδεικνύει ότι υπάρχει συγκεκριμένη έλλειψη στην αγορά εργασίας της ΕΕ.

Όπως ορίζεται στην συγκεκριμένη ανακοίνωση, τα θέματα που αναλύονται στην παρούσα νομική πρόταση θα χρειασθεί επίσης να αποτελέσουν το αντικείμενο περαιτέρω πολιτικής εξέτασης και συμπληρωματικής δράσης στο πλαίσιο ενός ανοικτού μηχανισμού συντονισμού για την κοινοτική πολιτική μετανάστευσης. Αυτός ο μηχανισμός πρόκειται να ορισθεί σε ειδική ανακοίνωση της Επιτροπής για μία ανοικτή μέθοδο συντονισμού για την κοινοτική πολιτική μετανάστευσης, που θα υποβληθεί παράλληλα με την παρούσα πρόταση.

2. Ιστορικο και συμβατοτητα με αλλεσ πρωτοβουλιεσ

Τον Ιούνιο του 2000, υποβλήθηκε στις υπηρεσίες της Επιτροπής συγκριτική μελέτη για την υποδοχή υπηκόων τρίτων χωρών με σκοπό τη μισθωτή απασχόληση και την άσκηση ανεξάρτητων οικονομικών δραστηριοτήτων. Καταδεικνύει ότι επί του παρόντος οι κανόνες εισόδου υπηκόων τρίτων χωρών με σκοπό την εργασία στην ΕΕ διαφέρουν μεταξύ των κρατών μελών. Τόσο οι υπήκοοι τρίτων χωρών που επιθυμούν να γίνουν δεκτοί να εργασθούν στην Ευρωπαϊκή Ένωση όσο και οι εργοδότες της ΕΕ που χρειάζονται εργαζόμενους τρίτων χωρών ευρίσκονται συχνά αντιμέτωποι με ιδιαίτερα πολύπλοκους εθνικούς διοικητικούς κανόνες και διαδικασίες και υπάρχουν ελάχιστοι κοινοί κανόνες και αρχές που να εφαρμόζονται σε όλα τα κράτη μέλη.

Το Νοέμβριο του 2000, η Επιτροπή εξέδωσε την ανακοίνωσή της για μια κοινοτική πολιτική μετανάστευσης, η οποία παρουσίαζε ήδη τις κύριες πολιτικές κατευθυντήριες γραμμές που ακολουθεί αυτή η πρόταση.

Συμβατότητα με άλλες πρωτοβουλίες:

Η παρούσα πρόταση σχεδιάστηκε για να είναι πλήρως συμβιβάσιμη και συμπληρωματική με το πρόσφατα προταθέν σχέδιο οδηγίας σχετικά με το καθεστώς κατοίκου μακράς διάρκειας υπηκόων τρίτων χωρών [2]. Ενώ οι μισθωτοί και οι αυτοαπασχολούμενοι που έχουν αφιχθεί πρόσφατα στην ΕΕ θα καλύπτονται από ειδικό νομικό καθεστώς που προτείνεται στη συγκεκριμένη πρόταση, οι «οριζόντιες» διατάξεις της προτεινόμενης οδηγίας για το καθεστώς κατοίκου μακράς διάρκειας υπέρ των υπηκόων τρίτων χωρών θα εφαρμόζονται εφόσον αυτοί οι εργαζόμενοι τρίτης χώρας πληρούν τις προϋποθέσεις και έχουν υποβάλλει αίτηση για το καθεστώς κατοίκου μακράς διάρκειας σύμφωνα με την πρόταση οδηγίας για τους κατοίκους μακράς διάρκειας.

[2] Πρόταση οδηγίας του Συμβουλίου σχετικά με το καθεστώς κατοίκου μακράς διάρκειας υπέρ των υπηκόων τρίτων χωρών (COM(2001)127 τελικό της 13.3.2001)

Επίσης, η παρούσα πρόταση σχεδιάσθηκε για να είναι πλήρως συμβιβάσιμη με τις δεσμεύσεις που έχουν αναληφθεί από την ΕΚ και τα κράτη μέλη της στα πλαίσια του ΠΟΕ σύμφωνα με την γενική συμφωνία για το εμπόριο υπηρεσιών (GATS) και για να διευκολύνει περαιτέρω το εμπόριο υπηρεσιών για το οποίο έχει ήδη αναλάβει δέσμευση σε αυτό το πλαίσιο.

Σύμφωνα με τον «Πίνακα αποτελεσμάτων για την παρακολούθηση της προόδου όσον αφορά τη δημιουργία χώρου «ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης» στην Ευρωπαϊκή Ένωση», πρόκειται να προετοιμασθούν και να εγκριθούν συντόμως από την Επιτροπή περαιτέρω νομοθετικές πρωτοβουλίες σχετικά με τις προϋποθέσεις εισόδου και διαμονής για λόγους σπουδών ή επαγγελματικής κατάρτισης και για την άσκηση μη αμειβόμενων δραστηριοτήτων.

3. Οι στοχοι τησ προτασησ:

Με την παρούσα πρόταση οδηγίας, η Επιτροπή επιδιώκει του ακόλουθους στόχους:

1. να θεσπίσει κοινούς ορισμούς, κριτήρια και διαδικασίες όσον αφορά τις προϋποθέσεις εισόδου και διαμονής υπηκόων τρίτων χωρών με σκοπό τη μισθωτή απασχόληση και την άσκηση ανεξάρτητων οικονομικών δραστηριοτήτων, βάσει εννοιών που έχουν ήδη επιτυχώς εφαρμοσθεί στα κράτη μέλη.

2. να θεσπίσει κοινά κριτήρια για την αποδοχή υπηκόων τρίτων χωρών σε μισθωτές και ανεξάρτητες οικονομικές δραστηριότητες («έλεγχος οικονομικών αναγκών» και «έλεγχος ευεργετικών αποτελεσμάτων») και να ανοίξει διάφορες δυνατότητες για να καταδειχθεί η συμφωνία με αυτά τα κριτήρια.

3. να προβλέψει διαδικαστικές εγγυήσεις και εγγυήσεις διαφάνειας, προκειμένου να εξασφαλισθεί υψηλό επίπεδο ασφάλειας δικαίου και ενημέρωσης για όλους τους ενδιαφερόμενους φορείς όσον αφορά τους κανόνες και τις διοικητικές πρακτικές των κρατών μελών στον τομέα της εισόδου και διαμονής υπηκόων τρίτων χωρών με σκοπό τη μισθωτή απασχόληση και την άσκηση ανεξάρτητων οικονομικών δραστηριοτήτων.

4. να προβλέψει μία ενιαία εθνική διαδικασία υποβολής αιτήσεων που να οδηγεί σε ένα συνδυασμένο τίτλο, που να συμπεριλαμβάνει την άδεια διαμονής και εργασίας σε μία και μόνη διοικητική πράξη, προκειμένου να απλουστεύσει και να εναρμονίσει τους αποκλίνοντες κανόνες που ισχύουν επί του παρόντος στα κράτη μέλη.

5. να προβλέψει δικαιώματα για τους υπηκόους τρίτων χωρών ενώ θα σέβεται τη διακριτική ευχέρεια των κρατών μελών να περιορίσουν την οικονομική μετανάστευση : εάν οι μισθωτοί και οι αυτοαπασχολούμενοι υπήκοοι τρίτων χωρών πληρούν όλους τους όρους που αναφέρονται στα κεφάλαια ΙΙ και ΙΙΙ γίνονται δεκτοί, εκτός εάν τα κράτη μέλη επιβάλλουν περιορισμούς σύμφωνα με το κεφάλαιο IV (π.χ. εθνικά ανώτατα όρια, ή περιορισμοί που βασίζονται σε λόγους δημόσιας τάξης, δημόσιας ασφάλεια ή δημόσιας υγείας).

6. να εξασφαλίσει ευέλικτο πλαίσιο που να επιτρέπει σε όλους τους ενδιαφερομένους, συμπεριλαμβανομένων των κρατών μελών, να αντιδρούν ταχέως στις μεταβαλλόμενες οικονομικές και δημογραφικές συνθήκες και να δώσει τη δυνατότητα να υπάρχει ανταλλαγή απόψεων για τις εμπειρίες των κρατών μελών όσον αφορά την εφαρμογή της παρούσας οδηγίας στο πλαίσιο ενός ανοικτού μηχανισμού συντονισμού της κοινοτικής πολιτικής μετανάστευσης.

7. να προσδώσει αληθινό νόημα στις δεσμεύσεις που η ΕΚ και τα κράτη μέλη της έχουν αναλάβει στο πλαίσιο της συμφωνίας GATS του ΠΟΕ.

8. να αναγνωρίσει το δικαίωμα των κρατών μελών να περιορίζουν την είσοδο υπηκόων τρίτων χωρών σύμφωνα με την παρούσα πρόταση, εφόσον το κράτος μέλος θεωρεί ότι είναι απαραίτητο να εφαρμόσει οριζόντια μέτρα προς το σκοπό αυτό (π.χ. ανώτατα όρια ή ποσοστώσεις).

4. Η επιλογη τησ νομικησ βασησ

Η επιλογή της νομικής βάσης συμφωνεί με τις τροποποιήσεις που έγιναν στη Συνθήκη ΕΚ από τη Συνθήκη του Άμστερνταμ, η οποία άρχισε να ισχύει την 1η Μαΐου 1999. Το άρθρο 63, παράγραφος 3, της Συνθήκης ΕΚ προβλέπει ότι το Συμβούλιο θεσπίζει: «μέτρα περί μεταναστευτικής πολιτικής στους ακόλουθους τομείς: α) προϋποθέσεις εισόδου και διαμονής και προδιαγραφές διαδικασιών κατά τις οποίες τα κράτη μέλη χορηγούν θεωρήσεις και άδειες διαμονής μακράς διάρκειας».

Η ρύθμιση της μετανάστευσης με σκοπό την άσκηση μισθωτών ή ανεξάρτητων οικονομικών δραστηριοτήτων αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο της πολιτικής μετανάστευσης και η ανάπτυξη συνεκτικής κοινοτικής πολιτικής μετανάστευσης είναι αδύνατη χωρίς να ορισθούν «οι προϋποθέσεις εισόδου και διαμονής υπηκόων τρίτων χωρών με σκοπό τη μισθωτή απασχόληση και την άσκηση ανεξάρτητων οικονομικών δραστηριοτήτων». Το άρθρο 63, παράγραφος 3, εδάφιο α) είναι, κατά συνέπεια, η κατάλληλη νομική βάση για τη συγκεκριμένη πρόταση.

Η παρούσα πρόταση οδηγίας πρέπει να θεσπισθεί σύμφωνα με τη διαδικασία του άρθρου 67 της συνθήκης: το Συμβούλιο αποφασίζει ομόφωνα βάσει πρότασης της Επιτροπής ή κατόπιν πρωτοβουλίας κράτους μέλους και μετά από διαβούλευση με το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Η παρούσα πρόταση βασίζεται στον τίτλο IV της Συνθήκης ΕΚ, η οποία δεν εφαρμόζεται στο Ηνωμένο Βασίλειο και στην Ιρλανδία εκτός αν αυτά τα κράτη μέλη αποφασίσουν διαφορετικά σύμφωνα με το πρωτόκολλο για τη θέση του Ηνωμένου Βασιλείου και της Ιρλανδίας που προσαρτάται στις συνθήκες. Παρόμοια, ο τίτλος IV δεν εφαρμόζεται στη Δανία δυνάμει του πρωτοκόλλου για τη θέση της Δανίας, που προσαρτάται στις συνθήκες.

5. Επικουρικοτητα και αναλογικοτητα: αιτιολογηση και προστιθεμενη αξια

Ο νέος τίτλος IV για τις θεωρήσεις, το άσυλο, τη μετανάστευση και άλλες πολιτικές σχετικές με την ελεύθερη κυκλοφορία των προσώπων, που συμπεριλήφθηκε στη Συνθήκη για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, αναθέτει αρμοδιότητες σχετικά με τα θέματα αυτά στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα. Αυτές οι αρμοδιότητες πρέπει να ασκούνται σύμφωνα με το άρθρο 5 της Συνθήκης ΕΚ, δηλ. μόνο εάν και στο βαθμό που οι στόχοι της προβλεπόμενης δράσης είναι αδύνατο να επιτευχθούν επαρκώς από τα κράτη μέλη και δύνανται, συνεπώς, λόγω των διαστάσεων ή των αποτελεσμάτων της προβλεπόμενης δράσης, να επιτευχθούν καλύτερα σε κοινοτικό επίπεδο. Η προτεινόμενη οδηγία τηρεί αυτά τα κριτήρια.

Επικουρικότητα

Ο πρωταρχικός στόχος αυτής της πρωτοβουλίας είναι να καθορίσει ένα εναρμονισμένο νομικό πλαίσιο στο επίπεδο της ΕΕ σχετικά με τις προϋποθέσεις εισόδου και διαμονής υπηκόων τρίτων χωρών με σκοπό τη μισθωτή απασχόληση και την άσκηση ανεξάρτητων οικονομικών δραστηριοτήτων και τις διαδικασίες για την έκδοση των ανάλογων αδειών από τα κράτη μέλη. Οι ισχύοντες εθνικοί διοικητικοί κανόνες και διαδικασίες που ρυθμίζουν το συγκεκριμένο τομέα παρουσιάζουν μεγάλες διαφορές μεταξύ των κρατών μελών. Λαμβάνοντας υπόψη τις σημαντικές διαφορές των εθνικών διατάξεων και των κανονιστικών προσεγγίσεων στα κράτη μέλη, η δημιουργία εναρμονισμένου νομικού πλαισίου μπορεί να επιτευχθεί μόνο σε κοινοτικό επίπεδο.

Αναλογικότητα

Η μορφή της κοινοτικής δράσης πρέπει να είναι η απλούστερη δυνατή ώστε να επιτρέψει την επίτευξη και την πραγματική εφαρμογή του στόχου της πρότασης. Με το πνεύμα αυτό, το νομικό μέσο που επιλέγεται είναι η οδηγία, η οποία ορίζει γενικές αρχές αλλά αφήνει στα κράτη μέλη προς τα οποία απευθύνεται την επιλογή της πλέον κατάλληλης μορφής και των μεθόδων για να θέσουν σε εφαρμογή αυτές τις αρχές στο εθνικό νομικό τους σύστημα και στο γενικότερο πλαίσιο. Η προτεινόμενη οδηγία προβλέπει κοινούς ορισμούς, κριτήρια και διαδικασίες που αφορούν τις προϋποθέσεις εισόδου και διαμονής υπηκόων τρίτων χωρών με σκοπό τη μισθωτή απασχόληση και την άσκηση ανεξαρτήτων οικονομικών δραστηριοτήτων, ενώ αφήνει μεγάλο περιθώριο επιλογής στα κράτη μέλη.

Δημοσιονομικές και διοικητικές συνέπειες της πρότασης στις εθνικές κυβερνήσεις, τοπικές αρχές, οικονομικούς παράγοντες και πολίτες :

Σύμφωνα με την προαναφερόμενη συγκριτική μελέτη για την υποδοχή υπηκόων τρίτων χωρών με σκοπό τη μισθωτή απασχόληση και την άσκηση ανεξάρτητων οικονομικών δραστηριοτήτων, οι κανόνες εισόδου υπηκόων τρίτων χωρών με σκοπό την εργασία στην ΕΕ διαφέρουν μεταξύ των κρατών μελών. Τόσο οι υπήκοοι τρίτων χωρών που επιθυμούν να γίνουν δεκτοί προκειμένου να εργασθούν στην Ευρωπαϊκή Ένωση όσο και οι εργοδότες της ΕΕ που χρειάζονται εργαζόμενους τρίτων χωρών ευρίσκονται συχνά αντιμέτωποι με ιδιαίτερα πολύπλοκους εθνικούς διοικητικούς κανόνες και διαδικασίες και υπάρχουν ελάχιστοι κοινοί κανόνες και αρχές που να εφαρμόζονται σε όλα τα κράτη μέλη.

Η προτεινόμενη δημιουργία ενιαίας εθνικής διαδικασίας υποβολής αιτήσεων που θα οδηγεί σε ένα συνδυασμένο τίτλο, ο οποίος θα συμπεριλαμβάνει την άδεια διαμονής και εργασίας σε μία και μόνη διοικητική πράξη, θα συμβάλλει στην απλούστευση και την εναρμόνιση των αποκλινόντων κανόνων που ισχύουν επί του παρόντος στα κράτη μέλη. Για τα κράτη μέλη η εν λόγω δημιουργία ενιαίας διαδικασίας μπορεί να αποτελέσει κίνητρο για τον εκσυγχρονισμό της εσωτερικής τους διοίκησης και την αποφυγή άσκοπης επανάληψης των διαδικασιών. Οι υπήκοοι τρίτων χωρών που επιθυμούν να ασκήσουν οικονομικές δραστηριότητες στην ΕΕ και οι μέλλοντες εργοδότες των υπηκόων τρίτων χωρών θα επωφεληθούν άμεσα από αυτή την ενιαία διαδικασία.

Τόσο τα προτεινόμενα κοινά κριτήρια για την αποδοχή υπηκόων τρίτων χωρών σε μισθωτές και ανεξάρτητες οικονομικές δραστηριότητες («έλεγχος οικονομικών αναγκών» και «έλεγχος ευεργετικών αποτελεσμάτων») και οι προτεινόμενες διαδικαστικές εγγυήσεις και εγγυήσεις διαφάνειας θα εξασφαλίσουν υψηλό επίπεδο ασφάλειας δικαίου, διαφάνειας και ενημέρωσης για όλους τους ενδιαφερόμενους φορείς. Αυτό το γεγονός θα έχει ιδιαίτερη αξία για τους οικονομικούς παράγοντες και τους εργαζόμενους υπηκόους τρίτων χωρών.

Οι εθνικές κυβερνήσεις (αρμόδιες αρχές) θα μπορούν να ζητήσουν την καταβολή ανάλογων τελών για τις δραστηριότητές τους. Αυτά τα τέλη μπορεί να βασίζονται στην αρχή της πραγματικά παρεχόμενης υπηρεσίας ώστε να διασφαλίζεται ότι οι νέες θεσπισθείσες διαδικασίες ούτε θα επιβαρύνουν οικονομικά τις εθνικές διοικήσεις ούτε θα επιβαρύνουν αδικαιολόγητα τους δικαιούχους των εκδοθεισών αδειών.

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ

Κεφάλαιο I: Γενικές διατάξεις

Άρθρο 1:

Το συγκεκριμένο άρθρο ορίζει τους στόχους της παρούσας πρότασης: να καθορισθούν κοινές προϋποθέσεις και κοινές διαδικαστικές προδιαγραφές για την είσοδο και διαμονή υπηκόων τρίτων χωρών με σκοπό τη μισθωτή απασχόληση και την άσκηση ανεξάρτητων οικονομικών δραστηριοτήτων.

Για λόγους σαφήνειας και ασφάλειας δικαίου, η πρόταση ακολουθεί μία οριζόντια προσέγγιση και καλύπτει τις προϋποθέσεις εισόδου και διαμονής κάθε υπηκόου τρίτης χώρας ο οποίος ασκεί εξαρτημένη ή ανεξάρτητη οικονομική δραστηριότητα στην επικράτεια κράτους μέλους. Αυτή η ευρεία οριζόντια προσέγγιση είναι ένα γενικό σημείο εκκίνησης. Στο πλαίσιο των ουσιαστικών διατάξεων της οδηγίας, ειδικές διατάξεις και παρεκκλίσεις εξασφαλίζουν ότι η κατάσταση ορισμένων ομάδων προσώπων λαμβάνεται δεόντως υπόψη. Λαμβάνονται επίσης υπόψη ευνοϊκότερες διατάξεις του κοινοτικού και του διεθνούς δικαίου.

Άρθρο 2:

Το συγκεκριμένο άρθρο ορίζει τις κύριες έννοιες και όρους που χρησιμοποιούνται στις διατάξεις της πρότασης.

(α) Η έννοια του υπηκόου τρίτης χώρας ορίζεται με αρνητικό τρόπο, αποκλείοντας τους πολίτες της Ένωσης όπως ορίζονται από τη Συνθήκη ΕΚ. Εφαρμόζεται σε πρόσωπα που έχουν την ιθαγένεια τρίτης χώρας και σε απάτριδες κατά την έννοια της Σύμβασης της Νέας Υόρκης της 28ης Σεπτεμβρίου 1954.

(β)-(γ) Το κεντρικό στοιχείο για τον καθορισμό μιας δραστηριότητας ως μισθωτής ή ανεξάρτητης είναι η άσκηση «αμειβόμενων οικονομικών δραστηριοτήτων». Ο όρος «αμειβόμενη οικονομική δραστηριότητα» πρέπει να θεωρηθεί ότι καλύπτει οποιαδήποτε δραστηριότητα ασκείται από κάποιον για την άντληση οικονομικού οφέλους (χρήματα, στέγαση, αγαθά), ανεξάρτητα από το χαρακτήρα του εργοδότη που μπορεί να είναι φυσικό ή νομικό πρόσωπο, ιδιωτικός ή δημόσιος οργανισμός, κερδοσκοπικός ή μη κερδοσκοπικός, και ανεξάρτητα από το είδος της διεξαγόμενης επιχείρησης. Το στοιχείο κλειδί που διακρίνει τη μισθωτή δραστηριότητα από την ανεξάρτητη είναι η ύπαρξη (ή αντίστοιχα η έλλειψη) εξαρτημένης σχέσης με άλλο πρόσωπο.

(δ) Στα περισσότερα κράτη μέλη, η αποδοχή υπηκόων τρίτων χωρών σε μισθωτές δραστηριότητες ρυθμίζεται επί του παρόντος από ένα δυαδικό σύστημα αδειών διαμονής και αδειών εργασίας. Η παρούσα πρόταση αποσκοπεί να απλουστεύσει τις διαδικασίες και προτείνει ως εκ τούτου να αντικατασταθεί αυτό το δυαδικό σύστημα με ένα συνδυασμένο τίτλο που να επιτρέπει τη διαμονή και την εργασία με μια διοικητική πράξη, την «άδεια διαμονής μισθωτού». Πρέπει να τονιστεί ότι η παρούσα πρόταση αποσκοπεί να εναρμονίσει το τελικό αποτέλεσμα (τη συνδυασμένη πράξη) και να απλουστεύσει τα στάδια της διαδικασίας στην οποία πρέπει να προβεί ο υπήκοος τρίτης χώρας που επιθυμεί να ασκήσει οικονομικές δραστηριότητες στην ΕΕ. Αυτό εν τούτοις δεν έχει άμεσες επιπτώσεις στον τρόπο με τον οποίο οι εθνικές διοικήσεις διαχειρίζονται εσωτερικά τις αιτήσεις πριν από την έκδοση τελικής απόφασης. Η συνυπευθυνότητα ή η διαδοχική υπευθυνότητα διαφόρων εθνικών διοικητικών υπηρεσιών σύμφωνα με την εσωτερική εθνική κατανομή των αρμοδιοτήτων είναι απόλυτα εφικτή, στο βαθμό που δεν παρεμποδίζεται η επίτευξη του τελικού αποτελέσματος (μια συνδυασμένη πράξη που εκδίδεται μετά από μια μοναδική αίτηση).

Αυτή η πρόταση δεν προσδιορίζει ρητά τον τύπο σύμφωνα με τον οποίο πρέπει να εκδίδονται οι διάφορες άδειες διαμονής σύμφωνα με την παρούσα οδηγία. Χρειάζεται εντούτοις να τονιστεί ότι οι άδειες διαμονής σύμφωνα με την παρούσα πρόταση καλύπτονται από το πεδίο της πρότασης κανονισμού του Συμβουλίου για την καθιέρωση αδειών διαμονής ενιαίου τύπου για τους υπηκόους τρίτων χωρών (COM(2001) 157 τελικό της 23ης Μαρτίου 2001) και ότι οι κανόνες που περιλαμβάνονται εκεί - εφόσον εγκριθούν - θα εφαρμόζονται στις άδειες διαμονής που εκδίδονται σύμφωνα με την παρούσα οδηγία.

(ε) Οι ισχύοντες εθνικοί κανόνες για την αποδοχή υπηκόων τρίτων χωρών σε ανεξάρτητες οικονομικές δραστηριότητες είναι πιο ανόμοιοι από εκείνους που ισχύουν για τις μισθωτές δραστηριότητες. Ορισμένα κράτη μέλη αξιώνουν άδειες εργασίας για τις ανεξάρτητες οικονομικές δραστηριότητες ενώ άλλα δεν πράττουν τοιουτοτρόπως και ρυθμίζουν την πρόσβαση στις ανεξάρτητες οικονομικές δραστηριότητες μέσω των αδειών διαμονής. Με στόχο την ύπαρξη πιο συνεκτικών και εναρμονισμένων ευρωπαϊκών κανόνων προτείνεται πάλι να δημιουργηθεί ένας «συνδυασμένος τίτλος» που να επιτρέπει τη διαμονή και την ανεξάρτητη εργασία με μια διοικητική πράξη, η καλούμενη «άδεια διαμονής - αυτοαπασχολούμενου».

(στ)-(η) Βλέπε σχόλια στα κατωτέρω άρθρα 12-15.

Άρθρο 3

1. Η παρούσα οδηγία καλύπτει τις προϋποθέσεις εισόδου και διαμονής υπηκόου τρίτης χώρας που ασκεί μισθωτή ή ανεξάρτητη οικονομική δραστηριότητα στην επικράτεια κράτους μέλους. Υπάρχει εντούτοις μια σωρεία μέσων του διεθνούς δικαίου που επηρεάζουν αυτούς τους τομείς. Δεν αποτελεί πρόθεση της προτεινόμενης οδηγίας να ακυρώσει αυτά τα μέσα ή να τροποποιήσει το περιεχόμενό τους. Όταν αυτά τα νομικά μέσα περιλαμβάνουν ευνοϊκότερες διατάξεις, θα συνεχίσουν να ισχύουν.

(α) Αυτό το σημείο καλύπτει διεθνείς συμφωνίες με κοινοτική συμμετοχή. Αυτή η κατηγορία καλύπτει τόσο συμφωνίες που συνάπτονται μεταξύ της Κοινότητας (η οποία ενεργεί μόνη) και μιας ή περισσοτέρων τρίτων χωρών όσο και «μικτές συμφωνίες». Τα κύρια νομικά μέσα που αξίζει να αναφερθούν στο συγκεκριμένο πλαίσιο είναι η συμφωνία ΕΟΧ, οι ευρωπαϊκές συμφωνίες και άλλες συμφωνίες σύνδεσης (π.χ. ΕΚ - Τουρκία). Στα πλαίσια του ΠΟΕ, η γενική συμφωνία για το εμπόριο υπηρεσιών (GATS) περιλαμβάνει δεσμεύσεις όσον αφορά την κυκλοφορία φυσικών προσώπων, οι οποίες είναι απαραίτητες για να επιτραπεί το εμπόριο υπηρεσιών.

(β) Αυτό το σημείο καλύπτει πολυμερείς και διμερείς συμφωνίες, οι οποίες έχουν συναφθεί χωρίς την κοινοτική συμμετοχή. Στο πλαίσιο αυτό τα νομικά μέσα που πρέπει να τύχουν ειδικής μνείας είναι η σύμβαση του ΟΗΕ και το πρωτόκολλο σχετικά με το καθεστώς των προσφύγων και οι συμβάσεις της Βιέννης για τις διπλωματικές και προξενικές σχέσεις.

2. Αυτή η πρόταση αποσκοπεί να εναρμονίσει τις εθνικές διατάξεις για την πρόσβαση υπηκόων τρίτων χωρών στην απασχόληση στην Ευρωπαϊκή Ένωση ως «μέτρο της πολιτικής μετανάστευσης» βάσει του άρθρου 63 παράγραφος 3, της συνθήκης. Η οδηγία προορίζεται να καλύψει εκείνες τις περιπτώσεις κατά τις οποίες υπήκοοι τρίτων χωρών πραγματικά επιθυμούν να εισέλθουν στην αγορά εργασίας της ΕΕ. Αυτή δεν είναι η περίπτωση υπηκόων τρίτων χωρών που εισέρχονται στην ΕΕ για μικρό χρονικό διάστημα προκειμένου να προβούν σε δραστηριότητες, οι οποίες είναι συμπληρωματικές της προμήθειας αγαθών υπηρεσιών από τρίτες χώρες στην ΕΕ. Τα παραδείγματα τέτοιων μικρής διάρκειας μετακινήσεων είναι πολυάριθμα και καλύπτουν, για παράδειγμα, βραχυπρόθεσμες δραστηριότητες στην ΕΕ εθνικών πληρωμάτων αεροσκαφών και πλοίων τρίτων χωρών, οδηγών φορτηγών που μεταφέρουν αγαθά, καλλιτεχνών τρίτων χωρών που εμφανίζονται στην ΕΕ, ή ακόμα υπηκόων τρίτων χωρών που πραγματοποιούν ταξίδια για επιχειρηματικούς λόγους. Αν η παραμονή των υπηκόων τρίτων χωρών των οποίων οι δραστηριότητες συνδέονται άμεσα με την προμήθεια αγαθών ή υπηρεσιών (συμπεριλαμβανομένων των αποσπασμένων εργαζομένων από τρίτες χώρες) υπερβαίνει τους τρεις μήνες εφαρμόζεται η οδηγία και οι ενδιαφερόμενοι υπήκοοι τρίτων χωρών πρέπει να διαθέτουν άδεια σύμφωνα με την παρούσα οδηγία που τους χορηγεί όλα τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις που προβλέπονται στην εν λόγω οδηγία. Η οδηγία επίσης εφαρμόζεται αν η παραμονή υπηκόου τρίτης χώρας είναι μικρότερη των τριών μηνών και δεν συνδέεται άμεσα με την προμήθεια αγαθών ή υπηρεσιών από τρίτες χώρες στην ΕΕ (π.χ. εποχιακά εργαζόμενοι που παραμένουν για δύο μήνες). Προβλέπονται εντούτοις ειδικές διατάξεις στα άρθρα 12 έως 18, οι οποίες επιτρέπουν τη διαφοροποιημένη και πρακτική επίλυση αυτών των ειδικών περιπτώσεων.

3. Η παράγραφος αυτή αποκλείει ειδικές ομάδες προσώπων από το πεδίο της παρούσας οδηγίας :

(i) Οι υπήκοοι τρίτων χωρών που είναι εγκατεστημένοι στο εσωτερικό της Κοινότητας και οι οποίοι έχουν αποσπασθεί με σκοπό την παροχή διασυνοριακών υπηρεσιών ή παρέχουν διασυνοριακές υπηρεσίες καλύπτονται ήδη από την πρόταση οδηγίας του Συμβουλίου για την επέκταση της ελεύθερης παροχής διασυνοριακών υπηρεσιών στους υπηκόους τρίτης χώρας που είναι εγκατεστημένοι στο εσωτερικό της Κοινότητας (Επίσημη Εφημερίδα C 67, 10.3.1999, σ. 17) και την πρόταση οδηγίας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου σχετικά με τους όρους απόσπασης των μισθωτών εργαζομένων υπηκόων τρίτης χώρας στο πλαίσιο παροχής διασυνοριακών υπηρεσιών (Επίσημη Εφημερίδα C 67, 10.3.1999, σ. 12).

(ii) Αυτές οι ομάδες προσώπων καλύπτονται (αντίστοιχα θα καλυφθούν) από την οδηγία σχετικά με τις ελάχιστες προδιαγραφές παροχής προσωρινής προστασίας σε περίπτωση μαζικής συρροής εκτοπισθέντων (που εγκρίθηκε από το Συμβούλιο στις 27 Ιουνίου 2001), την πρόταση οδηγίας που καθιερώνει ελάχιστες προδιαγραφές για την είσοδο των αιτούντων άσυλο στα κράτη μέλη (COM (2001) 181 τελικό της 3ης Απριλίου 2001) και την σχεδιαζόμενη πρόταση οδηγίας που θα καλύπτει πρόσωπα που θα χρειάζονται διεθνή προστασία κατά άλλο τρόπο.

(iv) Οι υπήκοοι τρίτων χωρών που είναι μέλη της οικογένειας πολιτών της Ένωσης οι οποίοι έχουν ασκήσει το δικαίωμα ελεύθερης κυκλοφορίας εντός της ΕΕ καλύπτονται ήδη από τον τίτλο III του πρώτου μέρους του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 1612/1968, που χορηγεί απεριόριστο δικαίωμα διαμονής και πρόσβασης στην εργασία αυτής της ομάδας προσώπων στο κράτος μέλος υποδοχής.

(v) Αυτή η ομάδα προσώπων θα καλυφθεί από την επί του παρόντος συζητούμενη πρόταση οδηγίας για το δικαίωμα οικογενειακής επανένωσης (COM (1999) 638 τελικό της 1ης Δεκεμβρίου 1999 όπως τροποποιήθηκε από το COM (2000) 624 τελικό της 10ης Οκτωβρίου 2000).

4. Τα περισσότερα - εάν όχι όλα - τα κράτη μέλη επί του παρόντος διαθέτουν ισχύουσα λεπτομερή νομοθεσία και διοικητική πρακτική, η οποία λαμβάνει υπόψη την ιδιαίτερη κατάσταση των ειδικών ομάδων προσώπων που αναφέρονται στη συγκεκριμένη παράγραφο. Αυτή η πρόταση στοχεύει - ως πρώτο βήμα στην ανάπτυξη νέας κοινοτικής πολιτικής - να καθορίσει κοινό νομικό πλαίσιο χωρίς να επιδοθεί σε ιδιαίτερες λεπτομέρειες. Φαίνεται ως εκ τούτου πιο ενδεδειγμένο να χορηγηθεί στα κράτη μέλη - σε αυτή τη φάση - η δυνατότητα να διατηρούν ή να θεσπίζουν ευνοϊκότερες εθνικές διατάξεις ως προς την πρόσβαση στην εργασία για τους υπηκόους τρίτων χωρών που υπάγονται στις ειδικές ομάδες προσώπων που αναφέρονται στην παράγραφο αυτή. Ωστόσο, πρέπει να τονισθεί ότι όταν θεσπιστούν κοινοτικά νομικά μέσα που θα ρυθμίζουν ειδικά τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις αυτών των ομάδων προσώπων, τα εν λόγω μέσα θα υπερισχύουν των εθνικών κανόνων.

Κεφάλαιο ΙΙ: Είσοδος και διαμονή με σκοπό τη μισθωτή απασχόληση εργασίας

Τμήμα 1: Γενικοί κανόνες

Άρθρο 4:

1. Σύμφωνα με τους ισχύοντες εθνικούς κανόνες στα περισσότερα κράτη μέλη, οι υπήκοοι τρίτων χωρών μπορούν να εισέρχονται και να διαμένουν με σκοπό την άσκηση δραστηριοτήτων ως μισθωτοί (πλήρους ή μερικής απασχόλησης) σε ένα κράτος μέλος μόνο εάν η «άδεια διαμονής μισθωτού» έχει εκδοθεί σύμφωνα με την παρούσα οδηγία (εκτός από τις εξαιρέσεις που αναφέρονται σε αυτή την οδηγία).

2. Η άδεια εκδίδεται εάν, μετά την επαλήθευση των στοιχείων και εγγράφων, αποδεικνύεται ότι ο αιτών πληρεί τα κριτήρια για την απόκτηση «άδειας διαμονής- μισθωτού». Εάν αποδεικνύεται ότι ο αιτών δεν πληρεί τα κριτήρια ή εάν ένα κράτος μέλος κάνει χρήση της δυνατότητάς του να θέσει περιορισμούς σύμφωνα με τα άρθρα 26, 27 και 28, η άδεια δεν εκδίδεται. Το άρθρο αυτό παρέχει δικαίωμα στους αιτούντες οι οποίοι πληρούν όλες τις προϋποθέσεις που αναφέρονται στο κεφάλαιο ΙΙ, ενώ σέβεται τη διακριτική ευχέρεια των κρατών μελών να περιορίσουν την οικονομική μετανάστευση : εν τη απουσία περιορισμών σύμφωνα με τα άρθρα 26, 27 και 28, τα κράτη μέλη υποχρεούνται να εκδώσουν «άδεια διαμονής -μισθωτού».

Άρθρο 5 :

1. Η αίτηση για την «άδεια διαμονής μισθωτού» πρέπει να υποβάλλεται από τον ενδιαφερόμενο υπήκοο τρίτης χώρας. Ο μέλλων εργοδότης υπηκόου τρίτης χώρας έχει τη δυνατότητα να υποβάλει αίτηση εξ ονόματος του υπηκόου αυτού.

2. Αυτή η παράγραφος προβλέπει ότι η αίτηση πρέπει κανονικά να υποβληθεί μέσω της αντιπροσωπείας κράτους μέλους που είναι αρμόδιο για την κατάσταση της νόμιμης διαμονής του αιτούντος. Εάν ο αιτών διαμένει ήδη νομίμως (κάτοχος τίτλου διαμονής π.χ. ως φοιτητής) ή ευρίσκεται νομίμως (π.χ. κάτοχος τουριστικής θεώρησης ή θεώρησης για την αναζήτηση εργασίας ή θεώρησης για την υποβολή αίτησης για άδεια εργασίας) στο συγκεκριμένο κράτος μέλος, οι αιτήσεις μπορούν να υποβληθούν κατευθείαν στην επικράτεια αυτού του κράτους μέλους. Χρειάζεται, εντούτοις, να τονισθεί ότι η υποβολή αίτησης για «άδεια διαμονής μισθωτού» σύμφωνα με τους όρους της προτεινόμενης οδηγίας δεν παρέχει στον αιτούντα δικαίωμα διαμονής σε κάποιο κράτος μέλος.

3. Η παρούσα παράγραφος περιλαμβάνει κατάλογο των στοιχείων και εγγράφων που πρέπει να υποβληθούν στην αρμόδια αρχή όταν υποβάλλεται αίτηση για την έκδοση «άδειας διαμονής - μισθωτού». Προκειμένου να αποκτήσουν ορισμένα από αυτά τα στοιχεία και έγγραφα (π.χ. αντίγραφο έγκυρης σύμβασης εργασίας ή αποδεικτικά στοιχεία για τη συμμόρφωση με τον έλεγχο των οικονομικών αναγκών) οι αιτούντες πρέπει να συνεργάζονται στενά με τον μέλλοντα εργοδότη τους.

(β) Ο αιτών πρέπει να υποβάλει έγκυρη σύμβαση εργασίας ή δεσμευτική πρόταση εργασίας (πρόταση συγκεκριμένης σύμβασης εργασίας που δεν μπορεί να αποσυρθεί μονομερώς από τον μέλλοντα εργοδότη). Εάν ένα κράτος μέλος επιθυμεί να το πράξει, μπορεί να διεξάγει συστηματικό εκ των προτέρων έλεγχο στα πλαίσια της αξιολόγησης της αίτησης για να διασφαλίσει /επαληθεύσει τη συμβατότητα της σύμβασης εργασίας ή της δεσμευτικής πρότασης εργασίας με την εθνική νομοθεσία για τους όρους εργασίας, συμπεριλαμβανομένης της αμοιβής.

(δ) Ο αιτών πρέπει να παράσχει τα δέοντα αποδεικτικά στοιχεία για την πλήρωση των κριτηρίων του άρθρου 6 (έλεγχος οικονομικών αναγκών). Στην πράξη, αυτό θα απαιτεί τη στενή συνεργασία μεταξύ του αιτούντα και του μέλλοντα εργοδότη, που θα πρέπει να χορηγήσει στον αιτούντα τα απαραίτητα έγγραφα που αποδεικνύουν ότι

- η θέση δημοσιεύθηκε και δεν ελήφθη παραδεκτή αίτηση από την εσωτερική αγορά εργασίας της ΕΕ (άρθρο 6, παράγραφος 2 ), ή

- πληρούνται τα κριτήρια υπό ένα υφιστάμενο εθνικό «πρόγραμμα πράσινης κάρτας» (άρθρο 6, παράγραφος 3), ή

- υπάρχει υπέρβαση του κατωφλίου εισοδήματος όπως καθορίζεται από τις εθνικές διατάξεις σύμφωνα με το άρθρο 6, παράγραφος 4 ή

- έχει καταβληθεί το χρηματικό ποσό (συνεισφορά των εργοδοτών») που απαιτείται από τις εθνικές διατάξεις σύμφωνα με το άρθρο 6, παράγραφος 5.

(ζ) Αυτό το σημείο προβλέπει - σύμφωνα με την αρχή της αναλογικότητας - ότι ο αιτών χρειάζεται να αποδείξει ότι διαθέτει τις δεξιότητες που είναι απαραίτητες για την άσκηση των προβλεπόμενων δραστηριοτήτων. Αυτό μπορεί ενδεχομένως, εφόσον είναι απαραίτητο να συμπεριλαμβάνει τη γνώση της επίσημης γλώσσας του κράτους μέλους.

(η) Η αξιολόγηση της ικανότητας του αιτούντα να ανταπεξέλθει στο κόστος διαβίωσης πρέπει να πραγματοποιείται από τις αρμόδιες αρχές, λαμβάνοντας υπόψη το μελλοντικό εισόδημα του αιτούντος, όπως αυτό ορίζεται στη σύμβαση εργασίας.

4. Η παράγραφος αυτή συμπληρώνει τη διάταξη του άρθρου 6, παράγραφος 1, σημείο στ).

Άρθρο 6 :

1. Αυτό το άρθρο ορίζει σε κοινοτικό επίπεδο μια γενική αρχή που αντικατοπτρίζει τους ήδη ισχύοντες κανόνες στα κράτη μέλη, οι οποίοι εξαρτούν την είσοδο εργαζομένων τρίτων χωρών από την εμπεριστατωμένη ανάλυση της κατάστασης της εσωτερικής αγοράς εργασίας. Αυτό συγκεκριμένα σημαίνει ότι οι υπήκοοι τρίτων χωρών μπορούν να εισέλθουν στην αγορά εργασίας της ΕΕ μόνο εφόσον μια θέση δεν μπορεί να καλυφθεί από εργαζόμενο που εμπίπτει σε μια από τις επόμενες κατηγορίες προσώπων :

(α) υπηκόους της ΕΕ οι υπήκοοι των υποψήφιων χωρών θα καλυφθούν αυτόματα από τον όρο αυτό από την ημέρα προσχώρησης και επομένως θα τύχουν αυτόματα προτιμησιακής μεταχείρισης έναντι των υπηκόων τρίτων χωρών. Οι ακριβείς όροι των πιθανών περιορισμών της πρόσβασης των πολιτών των νέων κρατών μελών της ΕΕ στην αγορά εργασίας της ΕΕ των 15 πρέπει να καθορισθούν στις συνθήκες προσχώρησης. Οι διατάξεις στις συνθήκες προσχώρησης θα υπερισχύουν των διατάξεων αυτού του σχεδίου οδηγίας. Στην κοινή θέση της ΕΕ σχετικά με το κεφάλαιο 2- ελεύθερη κυκλοφορία των εργαζομένων ορίζεται ότι «τα παρόντα κράτη μέλη θα εισάγουν προτίμηση για τους υπηκόους των νέων κρατών μελών έναντι των εργαζομένων υπηκόων τρίτων χωρών», ή

(β) υπηκόους τρίτων χωρών που είναι μέλη της οικογένειας πολιτών της Ένωσης οι οποίοι έχουν ασκήσει το δικαίωμα ελεύθερης κυκλοφορίας εντός της ΕΕ. Αυτά τα πρόσωπα καλύπτονται ήδη από τον τίτλο III του πρώτου μέρους του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 1612/1968, που χορηγεί απεριόριστο δικαίωμα διαμονής και πρόσβασης στην εργασία αυτής της ομάδας προσώπων στο κράτος μέλος υποδοχής, ή

(γ) υπηκόους τρίτων χωρών που έχουν ήδη πλήρη πρόσβαση στη συγκεκριμένη εθνική αγορά εργασίας σύμφωνα με τα νομικά μέσα που αναφέρονται στο άρθρο 3, παράγραφος 1 (π.χ. υπήκοοι ΕΟΧ. πρόσωπα που καλύπτονται από υφιστάμενες διμερείς συμφωνίες μεταξύ ορισμένων κρατών μελών και ορισμένων τρίτων χωρών), ή

(δ) υπηκόους τρίτων χωρών που έχουν ήδη πρόσβαση στη συγκεκριμένη αγορά εργασίας σύμφωνα με την ισχύουσα εθνική νομοθεσία (π.χ. πρόσωπα που καλύπτονται από εθνικές διατάξεις για την οικογενειακή επανένωση ή από την κοινοτική νομοθεσία (πολλές από τις νομοθετικές πρωτοβουλίες που αναφέρονται παραπάνω στις εξηγήσεις του άρθρου 3, παράγραφος 3 θα δώσουν πρόσβαση στην αγορά εργασίας σε ορισμένες ομάδες υπηκόων τρίτων χωρών), ή.

(ε) εργαζομένους τρίτων χωρών που αποτελούν ήδη μέρος της νόμιμης αγοράς εργασίας ενός κράτους μέλους (πρόσωπα που ευρίσκονται νομίμως και εργάζονται από τρία έτη), ή

(στ) υπηκόους τρίτων χωρών που αποτελούν μέρος της νόμιμης αγοράς εργασίας κράτους μέλους και οι οποίοι επιθυμούν να επιστρέψουν στο συγκεκριμένο κράτος μέλος μετά από περιορισμένη περίοδο απουσίας (πρόσωπα που ευρίσκονται και εργάζονται νομίμως στο συγκεκριμένο κράτος μέλος για διάστημα μεγαλύτερο των τριών ετών κατά τα προηγούμενα πέντε έτη). Η λογική αυτού του σημείου είναι η ιδέα ότι οι εργαζόμενοι τρίτων χωρών που έχουν ήδη αποτελέσει μέρος της νόμιμης αγοράς εργασίας κράτους μέλους και έχουν εγκαταλείψει αυτό το κράτος μέλος για σχετικά μικρή περίοδο πρέπει να έχουν τη δυνατότητα να επιστρέψουν με ευκολότερες προϋποθέσεις.

Οι παράγραφοι 2 έως 5 του συγκεκριμένου άρθρου προβλέπουν διάφορες δυνατότητες σύμφωνα με τις οποίες η συμμόρφωση με το κριτήριο που προβλέπεται στην παράγραφο 1 μπορεί να καταδειχθεί σε συγκεκριμένες περιπτώσεις. Ενώ η παράγραφος 2 πρέπει να εφαρμόζεται από τα κράτη μέλη οι παράγραφοι 3 έως 5 προσφέρουν δυνατότητες, οι οποίες μπορούν - χωρίς να είναι αναγκαίο - να χρησιμοποιηθούν από τα κράτη μέλη σύμφωνα με τις αποφάσεις εθνικής πολιτικής. Το βασικό επιχείρημα για αυτή την ευέλικτη προσέγγιση είναι η ιδέα του «ανταγωνισμού επιτυχών μοντέλων», η οποία συνεπάγεται ότι υπάρχουν διάφορα καθεστώτα που εφαρμόζονται και ελέγχονται από τα κράτη μέλη σύμφωνα με το σύστημα της παρούσας οδηγίας και στη συνέχεια συζητείται το αποτέλεσμα στα πλαίσια του ανοικτού μηχανισμού συντονισμού για την πολιτική μετανάστευσης:

2. Η ανά περίπτωση αξιολόγηση της συμμόρφωσης με τα κριτήρια που ορίζονται στην παράγραφο 1 προβλέπεται για να δοθεί ένα πρακτικό εργαλείο στους εργοδότες, οι οποίοι δεν επιτυγχάνουν να πληρώσουν μια ειδική κενή θέση εργασίας εντός δεδομένης περιόδου. Αν οι εργοδότες έχουν δημοσιεύσει μια κενή θέση μέσω των υπηρεσιών απασχόλησης διαφόρων κρατών μελών, π.χ. μέσω του ευρωπαϊκού δικτύου υπηρεσιών απασχόλησης (EURES), για τουλάχιστον τέσσερις εβδομάδες και αν δεν έχουν λάβει καμία παραδεκτή αίτηση από την αγορά εργασίας στο εσωτερικό της ΕΕ (οι ομάδες προσώπων που αναφέρονται ανωτέρω), τους παρέχει τη δυνατότητα να προσλαμβάνουν από το εξωτερικό και ο επιλεγόμενος υπήκοος τρίτης χώρας έχει κανονικά το δικαίωμα (εάν πληρούνται όλες οι άλλες προϋποθέσεις για την έκδοση άδειας διαμονής σύμφωνα με την παρούσα οδηγία) να λάβει την «άδεια διαμονής μισθωτού». Για να αποτραπεί η απάτη, οι δημοσιευμένες κενές θέσεις εργασίας πρέπει να περιλαμβάνουν πραγματικές, εύλογες και ανάλογες αξιώσεις για την προσφερόμενη θέση και οι αρμόδιες αρχές πρέπει να το ελέγχουν όταν εξετάζουν αιτήσεις σύμφωνα με το συγκεκριμένο κεφάλαιο. Η διάταξη για υπηκόους χωρών με τις οποίες έχουν αρχίσει διαπραγματεύσεις για την προσχώρηση αποσκοπεί στην επίτευξη συνοχής με την πολιτική δέσμευση που δόθηκε κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων για την προσχώρηση ότι πρόσωπα από τις υποψήφιες χώρες θα αντιμετωπισθούν στην πράξη πιο ευνοϊκά από ότι εργαζόμενοι από άλλες τρίτες χώρες κατά τη διάρκεια της διαδικασίας προσχώρησης. Επομένως, αυτή η παράγραφος αναφέρεται στην ανάγκη διασφάλισης ότι οι κενές θέσεις εργασίας θα είναι ανοικτές σε πρόσωπα από τις υποψήφιες χώρες σε προτιμησιακή βάση, πριν από την προσχώρηση, εάν δεν μπορεί να ευρεθεί κατάλληλο πρόσωπο από τις κατηγορίες που περιλαμβάνονται στην παράγραφο 1,

3. Η δυνατότητα οριζόντιας εκτίμησης παρέχει στα κράτη μέλη ένα ευέλικτο εργαλείο για να αντιδρούν στην έλλειψη εργαζομένων σε ειδικό τομέα, καταρτίζοντας, για παράδειγμα, εθνικά προγράμματα «πράσινης κάρτας» για την πρόσληψη ορισμένων ειδικών. Αυτή η διάταξη έχει διατυπωθεί με πολύ γενικό τρόπο, ώστε να επιτρέπει την έκδοση «πράσινης κάρτας» ή παρόμοια προγράμματα σε οποιοδήποτε τομέα παρατηρείται έλλειψη εργατικού δυναμικού. Αυτό εντούτοις δεν σημαίνει ότι τα κράτη μέλη είναι εντελώς ελεύθερα να θεσπίσουν τέτοια μέτρα: Πρώτον, τα κράτη μέλη πρέπει πάντα να αποδεικνύουν ότι υπάρχει ποσοτικά προσδιορίσιμη έλλειψη στην αγορά εργασίας για το συγκεκριμένο τομέα και δεύτερο, ισχύουν «οι διατάξεις διαφάνειας» του κεφαλαίου 5 της οδηγίας (υποχρέωση να συμπεριληφθεί αιτιολόγηση με βάση αντικειμενικά και επαληθεύσιμα κριτήρια, τακτική επανεξέταση των μέτρων, δημοσίευση πριν από την έναρξη ισχύος). Προκειμένου να διασφαλισθεί ότι πρόσωπα από τις χώρες με τις οποίες έχουν αρχίσει διαπραγματεύσεις για την προσχώρηση τυγχάνουν ευνοϊκότερης μεταχείρισης έναντι άλλων υπηκόων τρίτων χωρών προστέθηκε στο τέλος της παραγράφου διάταξη για αυτό το σκοπό.

4. Η δυνατότητα που παρέχεται στα κράτη μέλη να καθορίζουν - σε εθνικό επίπεδο - κατώφλια εισοδήματος. Αν το ετήσιο εισόδημα που προσφέρεται σε υπήκοο τρίτης χώρας υπερβαίνει αυτά τα προσδιορισμένα κατώφλια, θεωρείται ότι καλύπτεται το κριτήριο των οικονομικών αναγκών. Η λογική αυτού του μοντέλου - το οποίο αποτελεί την τρέχουσα πρακτική σε τουλάχιστον δύο κράτη μέλη - είναι η ιδέα ότι ο τομέας υψηλού εισοδήματος της ευρωπαϊκής αγοράς εργασίας χρειάζεται μικρότερη προστασία και μπορεί να είναι πιο ανοικτός στον παγκόσμιο ανταγωνισμό.

5. Οι δυνατότητες των κρατών μελών να θεσπίζουν εθνικές διατάξεις σύμφωνα με τις οποίες το κριτήριο των οικονομικών αναγκών θεωρείται ότι καλύπτεται όσον αφορά συγκεκριμένο υπήκοο τρίτης χώρας, εφόσον καταβάλλεται καθορισμένο χρηματικό ποσό από τον μέλλοντα εργοδότη του εν λόγω προσώπου στις αρμόδιες αρχές. Τα χρήματα που εισπράττονται από τον εργοδότη πρέπει να διατίθενται για μέτρα που προωθούν την ένταξη των υπηκόων τρίτων χωρών ή για σκοπούς επαγγελματικής κατάρτισης. Η λογική αυτή του μοντέλου - το οποίο επί του παρόντος συζητείται σε πολιτικό επίπεδο σε διάφορα κράτη μέλη - είναι η ιδέα ότι η προθυμία ενός εργοδότη να πληρώσει πρόσθετη αμοιβή για την πρόσληψη υπηκόου τρίτης χώρας μπορεί να θεωρηθεί ως σιωπηρή απόδειξη ότι υπάρχει έλλειψη στην αγορά εργασίας της ΕΕ. Το επίπεδο της συνεισφοράς θα πρέπει να προσδιοριστεί σε εθνικό επίπεδο και μπορεί να εκφραστεί σε σταθερό ή κυμαινόμενο χρηματικό ποσό (πολλαπλάσια του μηνιαίου/ετήσιου εισοδήματος του προσλαμβανόμενου προσώπου ή άλλος συντελεστής). Το βασικό επιχείρημα για αυτή τη δυνατότητα «συνεισφοράς του εργοδότη» είναι η ιδέα του «ανταγωνισμού επιτυχών μοντέλων», η οποία συνεπάγεται ότι υπάρχουν διάφορα - και επίσης καινοτόμα - καθεστώτα που εφαρμόζονται και ελέγχονται από τα κράτη μέλη σύμφωνα με το σύστημα της παρούσας οδηγίας και στη συνέχεια συζητείται το αποτέλεσμα στα πλαίσια του ανοικτού μηχανισμού συντονισμού για την πολιτική μετανάστευσης

Άρθρο 7:

Το συγκεκριμένο άρθρο προβλέπει ότι η διάρκεια ισχύος «άδειας διαμονής - μισθωτού» καθορίζεται από τα κράτη μέλη σύμφωνα με το χρονικό πλαίσιο που ορίζεται στο συγκεκριμένο άρθρο (μέχρι τρία έτη για την αρχική άδεια και μέχρι τρία έτη για την ανανεωμένη άδεια). Σύμφωνα με την αρχή ότι τα δικαιώματα των υπηκόων τρίτων χωρών αυξάνονται σταδιακά σε συνάρτηση με τη διάρκεια διαμονής τους, οι αιτούντες ανανέωση, οι οποίοι κατέχουν «άδεια διαμονής μισθωτού» στο συγκεκριμένο κράτος μέλος για διάστημα μεγαλύτερο των τριών ετών απολαμβάνουν διευκολύνσεων όσον αφορά την ανανέωση (δεν υπάρχει υποχρέωση να αποδείξουν τη συμφωνία με τα κριτήρια που ορίζονται στο άρθρο 6, παράγραφος 1). Η «άδεια διαμονής μισθωτού» μπορεί να ανανεωθεί πολλές φορές. Πρέπει εντούτοις να ληφθεί υπόψη ότι μετά την πάροδο πέντε ετών μπορούν να εφαρμοστούν οι «οριζόντιες» διατάξεις της πρότασης οδηγίας που αφορά το καθεστώς υπηκόων τρίτων χωρών που είναι κάτοικοι μακράς διάρκειας (COM(2001)127 τελικό της 13.3.2001), μόλις αυτό εγκριθεί, και οι εργαζόμενοι που πληρούν τις προϋποθέσεις για «το καθεστώς κατοίκου μακράς διάρκειας» μπορούν να υποβάλουν αίτηση για αυτό το καθεστώς αντί να ζητήσουν την ανανέωση της «άδειας διαμονής - μισθωτού».

Άρθρο 8:

Η αρχική είσοδος των εργαζομένων τρίτων χωρών βασίζεται σε έναν έλεγχο που αποσκοπεί να επαληθεύσει τις ελλείψεις που παρατηρούνται στην αγορά εργασίας της ΕΕ. Αυτή η αρχή θα υπονομευόταν αν οι εργαζόμενοι τρίτων χωρών που έχουν γίνει δεκτοί για την κάλυψη κενών σε ειδικούς τομείς στην αγορά εργασίας άλλαζαν μετά την είσοδό τους την εργασία τους και άρχιζαν να εργάζονται σε τομέα (σε περιοχή) όπου δεν υπάρχει κενό απασχόλησης. Από την άλλη πλευρά, οι αλλαγές εργοδότη στον ίδιο τομέα επαγγελματικών δραστηριοτήτων (ή περιοχή) δεν καταστρατηγεί αυτή την αρχή. Προβλέπεται ως εκ τούτου ότι η «άδεια διαμονής μισθωτού» περιορίζεται αρχικά στην άσκηση ειδικής οικονομικής δραστηριότητας, επιτρέποντας τοιουτοτρόπως την αλλαγή εργοδότη αλλά όχι την αλλαγή δραστηριοτήτων. Σύμφωνα με την αρχή ότι τα δικαιώματα των υπηκόων τρίτων χωρών αυξάνονται σταδιακά σε συνάρτηση με τη διάρκεια της παραμονής τους, η «άδεια διαμονής μισθωτού» καθίσταται απεριόριστη μετά από τρία έτη. Κατά τη διάρκεια της αρχικής τριετούς περιόδου, οι κάτοχοι άδειας διαμονής μισθωτού, έχουν ωστόσο το δικαίωμα να υποβάλλουν αίτηση για αλλαγή σύμφωνα με το άρθρο 9. Σε αυτή την περίπτωση πρέπει να πραγματοποιηθεί επαναξιολόγηση των «οικονομικών αναγκών».

Άρθρο 9:

Αυτό το άρθρο υποχρεώνει τους κατόχους «άδειας διαμονής - μισθωτού» να κοινοποιούν οποιεσδήποτε αλλαγές στις αρμόδιες αρχές. Σημαντικές αλλαγές (αλλαγή εργοδότη, αλλαγή δραστηριοτήτων) πρέπει να εγκρίνονται. Με βάση τον κανόνα τιμιότητας, οι αρμόδιες αρχές δεν πρέπει να χρησιμοποιούν το πρόσχημα των αλλαγών στην αγορά εργασίας (αλλαγές που αφορούν την εκπλήρωση των κριτηρίων που ορίζονται στο άρθρο 6, παράγραφος 1) ως λόγο ανάκλησης μιας «άδειας διαμονής - μισθωτού» κατά την περίοδο ισχύος της.

Άρθρο 10:

1. - 2. Ενώ οι δολίως αποκτηθείσες άδειες πρέπει να ανακαλούνται από τα κράτη μέλη σε κάθε περίπτωση, τα κράτη μέλη διαθέτουν μεγάλη ευχέρεια (δυνατότητα αναστολής ή ανάκλησης άδειας) σε περίπτωση αμέλειας του κατόχου (ελλιπής φάκελος, παράληψη γνωστοποίησης σημαντικών αλλαγών) ή σε περιπτώσεις εφαρμογής του άρθρου 27 (λόγοι δημόσιας τάξης και δημόσιας ασφάλειας).

3. Το γεγονός ότι οι κάτοχοι «άδειας διαμονής - μισθωτού» δεν επιβαρύνουν οικονομικά το κράτος μέλος υποδοχής και ότι αυτά τα πρόσωπα συμβάλλουν στο σύστημα κοινωνικής ασφάλειας του κράτους μέλους αυτού και δικαιούνται, ως εκ τούτου, να απολαμβάνουν τα οφέλη του (βλέπε κάτωθι άρθρο 11) επιβάλλει την ανάγκη ισόρροπης λύσης. Σύμφωνα με το παράδειγμα των εθνικών κανόνων που ισχύουν σε ορισμένα κράτη μέλη, προτείνεται ότι η ανεργία δεν πρέπει αυτή καθαυτή να αποτελεί επαρκή λόγο ανάκλησης της «άδειας διαμονής - μισθωτού» εκτός εάν η περίοδος ανεργίας υπερβαίνει ορισμένο χρονικό διάστημα (τρεις μήνες ανά έτος κατά τα δύο πρώτα έτη διαμονής. έξι μήνες ανά έτος μετά από δύο έτη διαμονής).

Άρθρο 11:

1. Αυτή η παράγραφος απαριθμεί τα δικαιώματα που εξασφαλίζει η «άδεια διαμονής μισθωτού» στον κάτοχό της, μεταξύ των οποίων κυρίως το δικαίωμα διαμονής και εργασίας στο κράτος μέλος. Οι κάτοχοι «άδειας διαμονής - μισθωτού» απολαμβάνουν την ίδια αντιμετώπιση με τους πολίτες της Ένωσης τουλάχιστον όσον αφορά ορισμένα βασικά δικαιώματα (συνθήκες εργασίας, πρόσβαση στην επαγγελματική κατάρτιση, αναγνώριση των διπλωμάτων, κοινωνική ασφάλεια και υγειονομική περίθαλψη, πρόσβαση σε αγαθά και υπηρεσίες που διατίθενται στο κοινό, δικαιώματα στέγασης και συνδικαλιστικά δικαιώματα). Αυτός ο κατάλογος δικαιωμάτων ευθυγραμμίζεται με τον κατάλογο δικαιωμάτων που προτείνεται στο άρθρο 12 της πρότασης της οδηγίας για τους μακράς διάρκειας κατοίκους υπηκόους τρίτων χωρών αλλά είναι λιγότερο διεξοδικός σύμφωνα με την αρχή ότι τα δικαιώματα των υπηκόων τρίτων χωρών αυξάνονται ανάλογα με τη διάρκεια διαμονής τους.

(στ)(ii) Το δικαίωμα πρόσβασης στην επαγγελματική κατάρτιση είναι συμπληρωματικό προς τις άδειες που εκδίδονται σύμφωνα με την παρούσα οδηγία στους «οικονομικούς μετανάστες», όπως ήδη σημειώθηκε ανωτέρω, μια ειδικότερη οριζόντια νομοθετική πρωτοβουλία που αφορά τους όρους υποδοχής και διαμονής υπηκόων τρίτων χωρών για το σκοπό των σπουδών ή της επαγγελματικής κατάρτισης θα προετοιμασθεί και θα εγκριθεί σύντομα από την Επιτροπή.

(στ)(iii) Οι κάτοχοι αδειών σύμφωνα με αυτό το σχέδιο οδηγίας πρέπει να έχουν το ίδιο δικαίωμα αναγνώρισης των προσόντων τους όπως οι πολίτες της Ένωσης. Αυτό συμπεριλαμβάνει την υποχρέωση για το κράτος μέλος υποδοχής να λάβει υπόψη του το σύνολο των διπλωμάτων, πιστοποιητικών και άλλων τίτλων, συμπεριλαμβανομένων όλων αυτών που αποκτήθηκαν εκτός της Ένωσης, καθώς και την πρόσφορη πείρα του ενδιαφερόμενου, προβαίνοντας σε συγκριτική εξέταση, μεταξύ αφενός των εξειδικευμένων γνώσεων και των ικανοτήτων που πιστοποιούνται με αυτά τα διπλώματα και αυτή την πείρα και αφετέρου των γνώσεων και των προσόντων που απαιτούνται από την εθνική νομοθεσία (υπόθεση C-238/98 Hocsman). Ωστόσο, αυτό το δικαίωμα αφορά μόνο μια πολύ μικρή ομάδα προσώπων. Η κατάστασή τους διαφέρει από την κατάσταση των κατοίκων μακράς διάρκειας, που είναι υπήκοοι τρίτων χωρών, διότι είναι πολύ πιθανό για τους τελευταίους είτε να διαθέτουν πτυχίο που χορηγήθηκε από κράτος μέλος είτε να έχουν πτυχίο, που χορηγήθηκε σε τρίτη χώρα, που αναγνωρίζεται από κράτος μέλος.

2. Λαμβάνοντας υπόψη ότι η άμεση πρόσβαση των κατόχων «άδειας διαμονής - μισθωτού» σε ορισμένα δικαιώματα (ιδιαίτερα πρόσβαση σε δημόσια χρηματοδοτούμενη στέγη) μπορεί να δημιουργήσει προβλήματα σε ειδικές περιπτώσεις και σύμφωνα με την προαναφερόμενη αρχή, αυτή η παράγραφος παρέχει τη δυνατότητα στα κράτη μέλη να εξαρτούν την άσκηση ορισμένων δικαιωμάτων από ένα ελάχιστο διάστημα διαμονής (ή ελάχιστο δικαίωμα διαμονής) των κατόχων «άδειας διαμονής - μισθωτού».

3. Όπως τονίζεται στην πρόσφατη ανακοίνωση της Επιτροπής για μια κοινοτική πολιτική μετανάστευσης, η προτεινόμενη οδηγία θα εξασφαλίσει ότι οι μετανάστες δεν αποκόπτονται από τη χώρα καταγωγής τους και ότι έχουν δυνατότητες επιστροφής μόλις η κατάσταση βελτιωθεί στη χώρα καταγωγής. Θα αποτελούσε αποτρεπτικό παράγοντα, αν οι υπήκοοι τρίτης χώρας «έχαναν» τις πληρωμές που έχουν κάνουν στα δημόσια συνταξιοδοτικά καθεστώτα του κράτους μέλους μετά την επιστροφή τους στην τρίτη χώρα. Υπό ορισμένες προϋποθέσεις έχουν το δικαίωμα, σύμφωνα με το εθνικό δίκαιο ή σύμφωνα με διμερείς συμφωνίες που έχουν συναφθεί από το εν λόγω κράτος μέλος ή με διεθνή συμφωνία που έχει συναφθεί από την Κοινότητα, να εισπράξουν την σύνταξή τους, κατά τη στιγμή της αναχώρησης ή στο μέλλον, στην τρίτη χώρα όπου κατοικούν. Ενίοτε αυτές οι πράξεις προβλέπουν ακόμα και τη μεταφορά των συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων στο καθεστώς τρίτης χώρας. Σε αυτές τις περιπτώσεις ο υπήκοος τρίτης χώρας δεν «χάνει» τις εισφορές που έχει κάνει στο δημόσιο συνταξιοδοτικό σύστημα κράτους μέλους. Αυτή η παράγραφος προβλέπει συμπληρωματική προστασία για τις περιπτώσεις εκείνες κατά τις οποίες ο υπήκοος τρίτης χώρας δεν έχει αποκτήσει το δικαίωμα άμεσης ή μελλοντικής καταβολής σύνταξης της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε τρίτη χώρα, ούτε τη δυνατότητα να μεταφέρει τα συνταξιοδοτικά του δικαιώματα που έχει αποκτήσει στην Ευρωπαϊκή Ένωση στο καθεστώς της τρίτης χώρας όπου κατοικεί. Σε αυτές τις ειδικές περιπτώσεις ο υπήκοος τρίτης χώρας έχει τη δυνατότητα, σύμφωνα με την παρούσα παράγραφο, να ζητήσει και να επιτύχει την επιστροφή των εισφορών που έκανε ο ίδιος και ο εργοδότης του στο δημόσιο συνταξιοδοτικό σύστημα.

Τμήμα 2: Eιδικές περιπτώσεις

Ορισμένες ομάδες προσώπων τυγχάνουν ιδιαίτερης μεταχείρισης από τα κράτη μέλη. Ενώ αποτελεί γενική αρχή ότι οι κανόνες της παρούσας πρότασης εφαρμόζονται οριζόντια, αυτό το τμήμα, περιλαμβάνει, με βάση τις προσεγγίσεις των κρατών μελών, ειδικότερες διατάξεις για ειδικές ομάδες προσώπων. Αυτοί οι ειδικοί κανόνες έχουν καταρτιστεί για να ενταχθούν αρμονικά στο γενικό πλαίσιο της οδηγίας. Στις περισσότερες περιπτώσεις προβλέπουν την παραίτηση από την αξίωση «ελέγχου των οικονομικών αναγκών» υπό ορισμένες συνθήκες.

Άρθρο 12:

Ο όρος του «εποχιακά εργαζόμενου» (άρθρο 2, παράγραφος στ) έχει ήδη συμφωνηθεί σε επίπεδο ΕΚ και εμπνέεται από το παράρτημα του ψηφίσματος του Συμβουλίου της 20ής Ιουνίου 1994 για τους περιορισμούς της εισόδου υπηκόων τρίτων χωρών στην επικράτεια των κρατών μελών με σκοπό την απασχόληση («ψήφισμα απασχόλησης») και από το άρθρο 9 της πρότασης σύμβασης της Επιτροπής του 1997 σχετικά με τους κανόνες που διέπουν την είσοδο υπηκόων τρίτων χωρών στα κράτη μέλη («σύμβαση»).

Άρθρο 13

Ο όρος του «διασυνοριακού εργαζόμενου» (άρθρο 2, παράγραφος ζ) είναι εμπνευσμένος από το παράρτημα του «ψηφίσματος απασχόλησης» και από το άρθρο 10 «της σύμβασης». Προκειμένου να υπάρξει ένα ευέλικτο πλαίσιο, που να καλύπτει όλα τα πιθανά σενάρια, επεκτείνεται εξίσου στους υπηκόους τρίτων χωρών που μετακινούνται στο εσωτερικό της ΕΕ. Αυτή η διάταξη - κατ'εξαίρεση - επιτρέπει στα κράτη μέλη να χορηγούν στα κράτη μέλη άδειες εργασίας χωρίς να χορηγούν το δικαίωμα διαμονής. Αυτή η επιλογή προβλέπεται για να υπάρξει ένα ακόμα στοιχείο ευελιξίας στην πολιτική μετανάστευσης και αντικατοπτρίζει την ισχύουσα νομική κατάσταση σε διάφορα κράτη μέλη.

Άρθρο 14

Ο όρος «πρόσωπο μετατιθέμενο ενδοεπιχειρησιακά» (άρθρο 2, παράγραφος η) αντιστοιχεί, αλλά ταυτόχρονα προσπαθεί να διευκρινίσει το λεπτομερή ορισμό που περιλαμβάνεται στο σχέδιο ειδικών δεσμεύσεων των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης σύμφωνα με τη γενική συμφωνία με το εμπόριο υπηρεσιών (GATS). Η δέσμευση GATS των κρατών μελών της ΕΕ να μην αξιώνουν «έλεγχο οικονομικών αναγκών» για να επιτρέψουν την προσωρινή παρουσία «ενδοεπιχειρησιακά μετατιθέμενων» δεν περιορίζεται σε ορισμένη διάρκεια διαμονής, και μπορεί, υπό ειδικές συνθήκες, να ανέλθει σε πολλά έτη. Το άρθρο αυτό προτείνει την επέκταση αυτής της κατάστασης στους ενδοεπιχειρησιακά μετατιθέμενους από βιοτεχνίες καθώς και από πάροχους υπηρεσιών και από εταιρείες που η κύρια έδρα των επιχειρηματικών τους δραστηριοτήτων βρίσκεται στην ΕΕ (οι παρούσες δεσμεύσεις GATS εφαρμόζονται μόνο σε υπαλλήλους εταιρειών που η κύρια έδρα των επιχειρηματικών τους δραστηριοτήτων βρίσκεται σε τρίτη χώρα).

Σύμφωνα με την υποσημείωση στο σχέδιο δεσμεύσεων ΕΕ «η διάρκεια της «προσωρινής διαμονής» καθορίζεται από το κράτος μέλος και, εφόσον υπάρχουν, τους κοινοτικούς νόμους και κανονισμούς που αφορούν την είσοδο, τη διαμονή και την εργασία». Η παράγραφος 3 αποβλέπει να εναρμονίσει το ανώτατο όριο «προσωρινής διαμονής» σε πέντε έτη. Κατόπιν μπορούν να χορηγηθούν παρατάσεις σύμφωνα με το άρθρο 7. Σύμφωνα με το άρθρο 3 παράγραφος 2, αυτού του σχεδίου η «άδεια διαμονής μισθωτού» σύμφωνα με την παρούσα οδηγία δεν είναι απαραίτητη για ενδοεπιχειρησιακά μετατιθέμενους που παραμένουν για διάστημα μικρότερο των τριών μηνών.

Άρθρο 15

Ο όρος «εκπαιδευόμενος» (άρθρο 2, παράγραφος θ) και οι κανόνες που ισχύουν για αυτή την ομάδα προσώπων έχει συμφωνηθεί σε κοινοτικό επίπεδο και είναι εμπνευσμένος από το «ψήφισμα απασχόλησης».

Άρθρο 16

Σύμφωνα με τους όρους του «ψηφίσματος απασχόλησης» έχει ήδη συμφωνηθεί η ειδική μεταχείριση των προσώπων που ασκούν μισθωτές δραστηριότητες κατά τη διάρκεια καθεστώτων ανταλλαγής νέων ή κινητικότητας νέων, συμπεριλαμβανομένων των απασχολούμενων με τη φροντίδα παιδιών (au pairs). Λεπτομερής ορισμός των ασχολούμενων με τη φροντίδα των παιδιών παρέχεται από το άρθρο 1 της ευρωπαϊκής συμφωνίας του Συμβουλίου της Ευρώπης για την τοποθέτηση «au pairs».

Κεφάλαιο ΙΙΙ: Είσοδος και διαμονή με σκοπό την άσκηση ανεξάρτητων οικονομικών δραστηριοτήτων

Άρθρα 17 και 18 :

Οι διαδικασίες και οι προϋποθέσεις για τη χορήγηση «άδειας διαμονής - αυτοαπασχολούμενου» ορίζονται παράλληλα με τους κανόνες για τη χορήγηση «άδειας διαμονής - μισθωτού». Πρέπει εντούτοις να τονισθούν τα ακόλουθα:

Ιδιαίτερη έμφαση δίδεται στο γεγονός ότι οι αιτούντες πρέπει να αποδείξουν ότι τα οικονομικά τους μέσα περιλαμβάνουν ιδίους πόρους (άρθρο 18, παράγραφος 3 (γ)).

Το στοιχείο κλειδί για την αξιολόγηση του ενδεχόμενου ευεργετικού αποτελέσματος των προβλεπόμενων ανεξάρτητων οικονομικών δραστηριοτήτων σε ατομικές περιπτώσεις είναι η υποβολή λεπτομερούς επιχειρηματικού σχεδίου. Προκειμένου να βοηθηθούν οι αρμόδιες αρχές κατά τον έλεγχο του επιχειρηματικού σχεδίου, τα κράτη μέλη μπορούν βεβαίως να χρησιμοποιήσουν συμβουλές από εξωτερικούς εμπειρογνώμονες και να απαιτήσουν από τους αιτούντες - εάν θεωρηθεί ενδεδειγμένο - να υποβάλλουν αξιολόγηση του δικού τους επιχειρηματικού σχεδίου, που θα έχει πραγματοποιηθεί από σοβαρή και διεθνή λογιστική επιχείρηση. Τα κράτη μέλη μπορούν να δημοσιεύουν καταλόγους που να περιλαμβάνουν τα ονόματα των λογιστικών επιχειρήσεων από τις οποίες ο αιτών μπορεί να επιλέξει.

Άρθρο 19:

Σαν θέμα αρχής, η άδεια για την άσκηση ανεξάρτητων οικονομικών δραστηριοτήτων («άδεια διαμονής - αυτοαπασχολούμενου») εκδίδεται μόνον εφόσον οι ανεξάρτητες οικονομικές δραστηριότητες του υπηκόου τρίτης χώρας θα έχουν επωφελές αποτέλεσμα για την απασχόληση στο κράτος μέλος ή την οικονομική ανάπτυξη αυτού του κράτους μέλους. Αυτή η αρχή αντικατοπτρίζει τις εθνικές διατάξεις που ισχύουν στα περισσότερα κράτη μέλη.

Προκειμένου να καταστήσουν αυτή την αρχή λειτουργική, τα κράτη μέλη έχουν τη δυνατότητα να υιοθετήσουν εθνικές διατάξεις με τις οποίες η εκπλήρωση αυτού του ευεργετικού αποτελέσματος θεωρείται δεκτή για ειδικές ανεξάρτητες οικονομικές δραστηριότητες σε ειδικούς τομείς χωρίς να χρειάζεται ατομική αξιολόγηση (θετική γενική αξιολόγηση - π.χ. δημιουργία ορισμένων ειδών καινοτόμων εταιριών). Τα κράτη μέλη μπορούν επίσης να αποφασίσουν να θεσπίσουν εθνικές διατάξεις με τις οποίες η εκπλήρωση της προαναφερόμενης προϋπόθεσης θεωρείται ότι δεν γίνεται δεκτή για ορισμένες ανεξάρτητες οικονομικές δραστηριότητες σε ειδικούς τομείς χωρίς να υπάρχει ανάγκη ατομικής αξιολόγησης (αρνητική γενική αξιολόγηση). Τα κράτη μέλη μπορούν επίσης να αποφασίσουν να θεσπίσουν εθνικές διατάξεις με τις οποίες η εκπλήρωση της προαναφερόμενης προϋπόθεσης θεωρείται ότι γίνεται δεκτή για ειδικές ανεξάρτητες οικονομικές δραστηριότητες σε ειδικούς τομείς εφόσον επενδύεται από τον αιτούντα ορισμένο ελάχιστο ποσό χρημάτων (οικονομικό κατώφλι).

Άρθρα 20 - 24:

Οι διαδικασίες και οι προϋποθέσεις για τη χορήγηση «άδειας διαμονής - αυτοαπασχολούμενο» ορίζονται παράλληλα με τους κανόνες για τη χορήγηση «άδειας διαμονής - μισθωτού».

Κεφάλαιο IV: Οριζόντιες διατάξεις

Άρθρο 25 :

Το συγκεκριμένο άρθρο διευκρινίζει ότι η αρμοδιότητα ρύθμισης του επιπέδων των τελών που οφείλονται από τους αιτούντες ανήκει στα κράτη μέλη. Προτείνεται να συνδυάζεται το επίπεδο των τελών με το πραγματικό κόστος με το οποίο επιβαρύνεται η εθνική διοίκηση. Αυτό θα επιτρέψει στα κράτη μέλη να δημιουργήσουν ή να διατηρήσουν ευέλικτη πολιτική τελών και - εφόσον το κράτος μέλος το κρίνει απαραίτητο - απαλλαγή από τα τέλη για ειδικές ομάδες προσώπων και ειδικά τέλη για ειδικές παρεχόμενες υπηρεσίες (π.χ. ειδικό τέλος για την ταχεία εξέταση αιτήσεων).

Άρθρο 26 :

Η συγκεκριμένη πρόταση στοχεύει να καθιερώσει εναρμονισμένη διαδικασία υποβολής αιτήσεων σύμφωνα με την οποία οι υπήκοοι τρίτων χωρών θα γίνονται δεκτοί για να ασκήσουν οικονομικές δραστηριότητες στα κράτη μέλη της ΕΕ εφόσον υπάρχει οικονομική ανάγκη για αυτούς ή εφόσον μπορεί να αναμένεται ευεργετικό αποτέλεσμα από τις οικονομικές δραστηριότητες τους. Η παρούσα οδηγία όμως δεν προτίθεται να θεσπίσει ένα άνευ όρων δικαίωμα των υπηκόων τρίτων χωρών να μεταναστεύουν, εφόσον πληρούνται οι ανωτέρω προϋποθέσεις και όλα τα άλλα κριτήρια που προβλέπονται στο κεφάλαιο ΙΙ ή ΙΙΙ. Επί του παρόντος, πολλά κράτη μέλη χρησιμοποιούν ποσοστώσεις ή ανώτατα όρια για να ρυθμίσουν την πρόσβαση των υπηκόων τρίτων χωρών σε οικονομικές δραστηριότητες. Αυτοί οι περιορισμοί εφαρμόζονται συμπληρωματικά με την αξιολόγηση που αφορά την οικονομική ανάγκη ή το ευεργετικό αποτέλεσμα και λαμβάνουν υπόψη τη συνολική ικανότητα υποδοχής και ένταξης των υπηκόων τρίτων χωρών στην επικράτεια των κρατών μελών ή σε ειδικές περιοχές. Το παρόν άρθρο αναγνωρίζει αυτό το γεγονός και παρέχει στα κράτη μέλη την ευχέρεια να θεσπίσουν οριζόντια μέτρα (π.χ. εθνικά ανώτατα όρια προσωρινή αναστολή της έκδοσης αδειών διαμονής) για να περιορίσουν την αποδοχή εργαζομένων τρίτων χωρών, εφόσον τα κράτη μέλη θεωρούν ότι αυτό είναι απαραίτητο για τους προαναφερόμενους λόγους. Σύμφωνα με τους όρους του άρθρου 30 αυτά τα εθνικά μέτρα κοινοποιούνται στην Επιτροπή και η Επιτροπή έχει το δικαίωμα σύμφωνα με το άρθρο 211 της συνθήκης να διατυπώσει συστάσεις ή γνώμες σχετικά με αυτούς τους εθνικούς κανόνες εάν το θεωρεί αναγκαίο. Επίσης, αυτοί οι κανόνες υποβάλλονται σε εξέταση στο πλαίσιο της ανοικτής μεθόδου συντονισμού για την κοινοτική πολιτική μετανάστευσης.

Άρθρο 27 :

Τα κράτη μέλη μπορούν να περιορίζουν την είσοδο και τη διαμονή των υπηκόων τρίτων χωρών για λόγους δημόσιας τάξης, δημόσιας ασφάλειας και δημόσιας υγείας. Οι λόγοι δημόσιας τάξης και δημόσιας ασφάλειας που μπορούν να αποτελέσουν το θεμέλιο άρνησης εισόδου πρέπει να βασίζονται στην προσωπική συμπεριφορά του υπηκόου τρίτης χώρας. Αυτό συνεπάγεται ότι οι αποφάσεις που περιορίζουν την είσοδο και τη διαμονή υπηκόων τρίτων χωρών για λόγους δημόσιας ασφάλειας και δημόσιας τάξης πρέπει να εξετάζονται σε ατομική βάση για κάθε περίπτωση χωριστά, λαμβάνοντας υπόψη την ειδική κατάσταση του συγκεκριμένου προσώπου και την αρχή της αναλογικότητας. Παρά το γεγονός ότι τα κράτη μέλη έχουν διακριτική ευχέρεια σε σχέση με τη δημόσια υγεία, κανένας δεν πρέπει να τιμωρείται λόγω ασθένειας από την οποία υποφέρει μετά την είσοδό του. Οι λόγοι της δημόσιας υγείας ως εκ τούτου δεν μπορεί να ισχύουν μετά την έκδοση της άδειας διαμονής.

Άρθρο 28:

Η συνθήκη ΕΚ επιτρέπει στα κράτη μέλη να επιφυλάσσουν ορισμένες θέσεις/δραστηριότητες στους δικούς τους υπηκόους και να αποκλείουν τους υπηκόους άλλων κρατών μελών: το άρθρο 39, παράγραφος 4, της συνθήκης ΕΚ προβλέπει ότι η αρχή της ελεύθερης κυκλοφορίας των εργαζομένων δεν εφαρμόζεται προκειμένου περί «απασχολήσεως στη δημόσια διοίκηση» και το άρθρο 45, παράγραφος 1, της συνθήκης ΕΚ προβλέπει ότι οι διατάξεις για το δικαίωμα εγκατάστασης δεν εφαρμόζονται σε «δραστηριότητες που συνδέονται στο κράτος μέλος, έστω και περιστασιακά, με την άσκηση δημόσιας εξουσίας». Και τα δύο αυτά άρθρα έχουν αποτελέσει το αντικείμενο νομολογίας του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου το οποίο περιόρισε τη δυνατότητα χρήσης αυτής της παρέκκλισης σε εκείνες τις δραστηριότητες που περιλαμβάνουν την άσκηση κρατικής εξουσίας και την ευθύνη για τη διαφύλαξη των γενικών συμφερόντων του κράτους ή άλλων δημοσίων φορέων. Αυτό το άρθρο επαναλαμβάνει τη διατύπωση που χρησιμοποιείται στα άρθρα 39, παράγραφος 4 και 45, παράγραφος 1, της συνθήκης και καθιστά την προαναφερόμενη αρχή εφαρμόσιμη για τους σκοπούς της παρούσας οδηγίας.

Κεφάλαιο V: Διαδικασία και διαφάνεια

Οι οικονομικοί φορείς και ειδικότερα οι (μέλλοντες) εργοδότες των υπηκόων τρίτων χωρών έχουν έννομο συμφέρον να ενημερώνονται για τις συνθήκες και τις διαδικασίες υπό τις οποίες μπορούν να προσλάβουν υπηκόους τρίτων χωρών. Έχουν επίσης έννομο συμφέρον να διεξάγονται σε εύλογες προθεσμίες οι διοικητικές διαδικασίες που καταλήγουν στην έκδοση άδειας εργασίας. Το ίδιο ισχύει για τους υπηκόους τρίτων χωρών που επιθυμούν να εισέλθουν στην αγορά εργασίας της ΕΕ. Εφόσον η Ευρωπαϊκή Ένωση (τα κράτη μέλη της) θεωρεί ότι υπάρχει ανάγκη ή οικονομικό συμφέρον για να επιτρέψει σε υπηκόους τρίτων χωρών να ασκήσουν οικονομικές δραστηριότητες στην ΕΕ, οι εν δυνάμει υποψήφιοι δεν πρέπει να αποθαρρύνονται από την διοικητική γραφειοκρατία. Επιπλέον, τα ευρωπαϊκά όργανα, τα κράτη μέλη και το κοινό έχουν έννομο συμφέρον να ενημερώνονται για την ανάλογη συμπεριφορά των άλλων κρατών μελών στο συγκεκριμένο θέμα. Για τους λόγους αυτούς, και σύμφωνα με την ευρωπαϊκή παράδοση του «κράτους δικαίου», οι κοινοτικοί κανόνες για την άσκηση μισθωτής ή ανεξάρτητης εργασίας από υπηκόους τρίτων χωρών πρέπει να είναι διαφανείς, να παρέχουν ασφάλεια δικαίου και να προβλέπουν ορισμένες διαδικαστικές εγγυήσεις.

Άρθρο 29 :

Αυτό το άρθρο υποχρεώνει τα κράτη μέλη να εξασφαλίζουν ότι οι επιμέρους αποφάσεις σχετικά με αίτηση για την έκδοση άδειας διαμονής σύμφωνα με την παρούσα οδηγία εκδίδονται και ανακοινώνονται στον αιτούντα το αργότερο εντός 180 ημερών, ότι οι αρνητικές αποφάσεις είναι αιτιολογημένες στη βάση αντικειμενικών και επαληθεύσιμων κριτηρίων και ότι, επιπλέον, ο αιτών έχει έννομη δυνατότητα προσφυγής για την αμφισβήτηση των αρνητικών αποφάσεων και ότι ενημερώνεται για τις προθεσμίες άσκησης αυτής της προσφυγής. Λαμβανομένου υπόψη του ειδικού της χαρακτήρα, η προθεσμία άσκησης προσφυγής μειώνεται σε 45 ημέρες όταν υποβάλλεται αίτηση εισόδου σε κράτος μέλος από ενδοεπιχειρησιακά μετατιθέμενο. Επίσης, προβλέπεται περίοδος 45 ημερών για τους εκπαιδευόμενους και αυτούς που υπάγονται σε πρόγραμμα ανταλλαγής νέων.

Πέρα από την αμετάβλητη προθεσμία των 180 (45) ημερών, τα κράτη μέλη πρέπει να γνωστοποιούν τη μέση διάρκεια εξέτασης των αιτήσεων έκδοσης άδειας σύμφωνα με την παρούσα οδηγία και να ενημερώνουν τους αιτούντες. Αυτή η διάταξη στοχεύει να δώσει τη δυνατότητα στους αιτούντες και στους μέλλοντες εργοδότες τους να έχουν μια ρεαλιστική άποψη για το χρόνο που χρειάζεται για την έκδοση άδειας και να τονώσει τον ανταγωνισμό μεταξύ των διοικήσεων των κρατών μελών.

Άρθρο 30 :

Αυτό το άρθρο υποχρεώνει τα κράτη μέλη όταν θεσπίζουν οριζόντιες εθνικές διατάξεις σύμφωνα με την παρούσα οδηγία (π.χ. εθνικά προγράμματα «πράσινης κάρτας», γενικευμένες αξιολογήσεις ανεξάρτητων οικονομικών δραστηριοτήτων, εθνικά ανώτατα όρια σύμφωνα με το άρθρο 26), να βασίζουν αυτές τις διατάξεις στα κριτήρια που αναφέρονται στις σχετικές διατάξεις της οδηγίας και να συμπεριλαμβάνουν αιτιολόγηση με βάση αντικειμενικά και επαληθεύσιμα κριτήρια. Επιπλέον τα κράτη μέλη θα υποχρεούνται να ελέγχουν τακτικά αυτά τα μέτρα για να διαπιστώνεται το κατά πόσο οι οικονομικές/ κοινωνικές συνθήκες δικαιολογούν τις εθνικές διατάξει. Επιπλέον, τα εθνικά μέτρα πρέπει να γνωστοποιούνται πριν από την έναρξη ισχύος τους. Ετήσιες εθνικές εκθέσεις πρέπει να υποβάλλονται στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Αυτές οι τακτικές εκθέσεις θα αποτελέσουν σημαντική πηγή πληροφοριών για την Επιτροπή και τα κράτη μέλη που θα εξετάζονται στο πλαίσιο της ανοικτής μεθόδου συντονισμού για την κοινοτική πολιτική μετανάστευσης.

Άρθρο 31 :

Αυτό το άρθρο εντείνει τη διαφάνεια διευκολύνοντας την πρόσβαση στην πληροφόρηση. τα κράτη μέλη εξασφαλίζουν την ευρεία διάθεση στο κοινό (π.χ. μέσω ιστοσελίδας) αναλυτικών και ενημερωμένων πληροφοριών όσον αφορά τις προϋποθέσεις εισόδου και διαμονής υπηκόων τρίτων χωρών στην επικράτειά τους με σκοπό την άσκηση μισθωτής ή ανεξάρτητης εργασίας.

Κεφάλαιο VI: Τελικές διατάξεις

Άρθρο 32

Εισάγεται μια τυπική διάταξη για τη μη διακριτική μεταχείριση. Η διατύπωση βασίζεται στο άρθρο 13 της συνθήκης ΕΚ και στο άρθρο 21 του Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η διάταξη αυτή επιφυλάσσεται των υποχρεώσεων που απορρέουν από διεθνή μέσα όπως την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και Θεμελιωδών Ελευθεριών (άρθρο 14).

Άρθρο 33

Αυτό το άρθρο αποτελεί πάγια διάταξη του κοινοτικού δικαίου, η οποία προβλέπει αποτελεσματικές, ανάλογες και αποτρεπτικές κυρώσεις. Αφήνει στα κράτη μέλη τη δυνατότητα να επιλέξουν τις κυρώσεις οι οποίες επιβάλλονται σε περίπτωση παράβασης των εθνικών διατάξεων που θεσπίζονται σύμφωνα με την παρούσα οδηγία.

Άρθρο 34

Η Επιτροπή πρέπει να ενημερώνεται για την εφαρμογή της οδηγίας από τα κράτη μέλη, σύμφωνα με το ρόλο που της έχει ανατεθεί για τον έλεγχο της εφαρμογής των διατάξεων που θεσπίζονται από τα όργανα σύμφωνα με τη συνθήκη. Λαμβάνοντας υπόψη ότι η παρούσα οδηγία προσφέρει διάφορες δυνατότητες και μοντέλα που πρέπει να ελεγχθούν και να εφαρμοστούν από τα κράτη μέλη και να εξεταστούν περαιτέρω στο πλαίσιο του ανοικτού συντονισμού της πολιτικής μετανάστευσης, είναι απαραίτητη δοκιμαστική περίοδος τεσσάρων ετών πριν από την υποβολή έκθεσης.

Άρθρο 35

Τα κράτη μέλη καλούνται να μεταφέρουν την οδηγία μέχρι την 1η Ιανουαρίου 2004. Τα κράτη μέλη πρέπει να ενημερώνουν την Επιτροπή για τις τροποποιήσεις που γίνονται στις νομοθετικές, κανονιστικές ή διοικητικές διατάξεις τους. Κατά τη θέσπιση αυτών των διατάξεων πρέπει να κάνουν μνεία της παρούσας οδηγίας.

Άρθρο 36

Αυτό το άρθρο ορίζει την ημερομηνία έναρξης ισχύος.

Άρθρο 37

Η παρούσα οδηγία απευθύνεται στα κράτη μέλη.

2001/0154 (CNS)

Πρόταση ΟΔΗΓΙΑΣ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ για τις προϋποθέσεις εισόδου και διαμονής υπηκόων τρίτων χωρών με σκοπό τη μισθωτή απασχόληση και την άσκηση ανεξάρτητων οικονομικών δραστηριοτήτων

ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ,

Έχοντας υπόψη τη συνθήκη για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, και ιδιαίτερα το άρθρο 63, σημείο (3), στοιχείο α)

Την πρόταση της Επιτροπής1,

Τη γνώμη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου2,

Τη γνώμη της Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής3,

Τη γνώμη της Επιτροπής Περιφερειών4,

Εκτιμώντας τα εξής:

(1) Με σκοπό τη σταδιακή εγκαθίδρυση ενός χώρου ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης, το άρθρο 63, παράγραφος 3, εδάφιο (α) της συνθήκης προβλέπει ότι το Συμβούλιο θεσπίζει μέτρα περί μεταναστευτικής πολιτικής που αφορούν τις προϋποθέσεις εισόδου και διαμονής και τις προδιαγραφές διαδικασιών για την έκδοση από τα κράτη μέλη των αδειών διαμονής.

(2) Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, κατά την ειδική σύνοδό του στο Τάμπερε στις 15 και 16 Οκτωβρίου 1999, αναγνώρισε την ανάγκη προσέγγισης των εθνικών νομοθεσιών για τις προϋποθέσεις εισόδου και διαμονής υπηκόων τρίτων χωρών και ζήτησε προς το σκοπό αυτό την ταχεία λήψη αποφάσεων από το Συμβούλιο, στη βάση προτάσεων της Επιτροπής.

(3) Η ρύθμιση της μετανάστευσης που γίνεται με σκοπό την άσκηση μισθωτών ή ανεξάρτητων οικονομικών δραστηριοτήτων αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο της πολιτικής μετανάστευσης και η ανάπτυξη συνεκτικής κοινοτικής πολιτικής μετανάστευσης δεν μπορεί να επιτευχθεί χωρίς να εξεταστεί ειδικά αυτό το θέμα σε κοινοτικό επίπεδο.

(4) Όλα τα κράτη μέλη έχουν ρυθμίσει την πρόσβαση των υπηκόων τρίτων χωρών στην εργασία με λεπτομερείς εθνικούς διοικητικούς κανόνες και πρέπει να τεθεί σταδιακά σε λειτουργία μια επιτυχής κοινοτική πολιτική στο συγκεκριμένο τομέα. Σαν πρώτο βήμα ο σκοπός πρέπει να είναι η θέσπιση ορισμένων κοινών ορισμών κριτηρίων και διαδικασιών που να αφήνουν τον καθορισμό του κοινού νομικού πλαισίου στη διακριτική ευχέρεια των κρατών μελών.

(5) Οι νέοι κοινοτικοί κανόνες πρέπει να βασίζονται σε έννοιες, οι οποίες έχουν ήδη εφαρμοστεί επιτυχώς στα κράτη μέλη.

(6) Η Κοινότητα, σε μια ολοένα και πιο παγκοσμιοποιημένη αγορά εργασίας και αντιμέτωπη με ελλείψεις ειδικευμένου προσωπικού σε ορισμένους τομείς της αγοράς εργασίας, πρέπει να ενισχύσει την ανταγωνιστική ικανότητά της να προσλαμβάνει και να προσελκύει εργαζόμενους τρίτων χωρών, όταν αυτό είναι απαραίτητο. Αυτό θα επιτευχθεί με τη διοικητική απλούστευση και τη διευκόλυνση της πρόσβασης στη σχετική πληροφόρηση. Πρέπει να καθορισθούν διαφανείς και εναρμονισμένοι κανόνες για τις προϋποθέσεις υπό τις οποίες οι υπήκοοι τρίτων χωρών μπορούν να εισέρχονται και να διαμένουν στην Κοινότητα για την άσκηση οικονομικών δραστηριοτήτων και για τα δικαιώματά τους.

(7) Η πρόβλεψη μιας ενιαίας εθνικής διαδικασίας για την υποβολή αιτήσεων που θα οδηγεί σε συνδυασμένο τίτλο, που θα περιλαμβάνει την άδεια διαμονής και εργασίας στην ίδια διοικητική πράξη, θα συμβάλλει στην απλούστευση και εναρμόνιση των διαφορετικών κανόνων που ισχύουν επί του παρόντος στα κράτη μέλη.

(8) Το κύριο κριτήριο για την αποδοχή υπηκόων τρίτων χωρών σε μισθωτές δραστηριότητες είναι η πραγματοποίηση ελέγχου που να καταδεικνύει ότι μια θέση δεν μπορεί να πληρωθεί από την εσωτερική αγορά εργασίας. Το κύριο κριτήριο για την αποδοχή υπηκόων τρίτων χωρών σε ανεξάρτητες οικονομικές δραστηριότητες είναι η πραγματοποίηση ελέγχου που να καταδεικνύει προστιθέμενη αξία για την απασχόληση ή την οικονομική ανάπτυξη του κράτους μέλους υποδοχής.

(9) Διάφοροι τρόποι και επιλογές για την εξακρίβωση της πλήρωσης των κριτηρίων υπό τη μορφή ατομικών ή οριζοντίων εκτιμήσεων παρέχουν ευέλικτο πλαίσιο που επιτρέπει σε όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη, συμπεριλαμβανομένων των κρατών μελών, να αντιδρούν με ευελιξία στις μεταβαλλόμενες οικονομικές και δημογραφικές συνθήκες.

(10) Πρέπει να παρέχεται η δυνατότητα στα κράτη μέλη να εφαρμόζουν οριζόντια μέτρα (όπως ανώτατα όρια ή ποσοστώσεις) που να περιορίζουν την είσοδο υπηκόων τρίτων χωρών.

(11) Όταν τα κράτη μέλη θεσπίζουν εθνικές διατάξεις σύμφωνα με τα προβλεπόμενα από την παρούσα οδηγία, πρέπει να συμμορφώνονται με ορισμένες διαδικαστικές απαιτήσεις και απαιτήσεις διαφάνειας και ειδικότερα με την υποχρέωση να ανακοινώνουν αυτές τις διατάξεις στην Επιτροπή, με σκοπό την ανταλλαγή απόψεων, περαιτέρω προβληματισμούς και συμπληρωματικές ενέργειες στο πλαίσιο ενός ανοικτού μηχανισμού συντονισμού της κοινοτικής πολιτικής μετανάστευσης.

(12) Τα κράτη μέλη πρέπει να θεσπίσουν κανόνες για τις κυρώσεις που θα εφαρμόζονται στις παραβάσεις των διατάξεων της παρούσας οδηγίας και πρέπει να διασφαλίζουν την εφαρμογή τους. Οι κυρώσεις αυτές πρέπει να είναι αποτελεσματικές, ανάλογες και αποτρεπτικές.

(13) Η παρούσα οδηγία σέβεται τα θεμελιώδη δικαιώματα και τηρεί τις αρχές που αναγνωρίζονται ιδίως από το Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

(14) Σύμφωνα με την αρχή της επικουρικότητας και την αρχή της αναλογικότητας, όπως ορίζονται στο άρθρο 5 της συνθήκης, οι στόχοι της εξεταζόμενης δράσης, κυρίως ο καθορισμός εναρμονισμένου νομικού πλαισίου σε κοινοτικό επίπεδο σχετικά με τις προϋποθέσεις εισόδου και διαμονής υπηκόων τρίτων χωρών με σκοπό την άσκηση μισθωτών και ανεξάρτητων οικονομικών δραστηριοτήτων και με τις διαδικασίες έκδοσης από τα κράτη μέλη των σχετικών αδειών δεν μπορούν να υλοποιηθούν επαρκώς από τα κράτη μέλη , λόγω της κλίμακας και των αποτελεσμάτων της δράσης, και συνεπώς μπορούν να υλοποιηθούν καλύτερα σε κοινοτικό επίπεδο . Η παρούσα οδηγία περιορίζεται στο ελάχιστο αναγκαίο για την επίτευξη αυτών των στόχων και δεν υπερβαίνει ότι είναι απαραίτητο για το σκοπό αυτό.

ΕΞΕΔΩΣΕ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΑ ΟΔΗΓΙΑ:

Κεφάλαιο I

Γενικές Διατάξεις

Άρθρο 1

Σκοπός της παρούσας οδηγίας είναι:

(α) να καθορίσει τις προϋποθέσεις εισόδου και διαμονής των υπηκόων τρίτων χωρών με σκοπό τη μισθωτή απασχόληση και την άσκηση ανεξάρτητων οικονομικών δραστηριοτήτων και

(β) να καθορίσει προδιαγραφές για τις διαδικασίες σύμφωνα με τις οποίες τα κράτη μέλη εκδίδουν σε υπηκόους τρίτων χωρών άδειες εισόδου και διαμονής στην επικράτειά τους και άσκησης μισθωτών και ανεξάρτητων οικονομικών δραστηριοτήτων.

Άρθρο 2

Για τους σκοπούς της παρούσας οδηγίας:

(α) «υπήκοος τρίτης χώρας» είναι κάθε πρόσωπο που δεν είναι πολίτης της Ένωσης κατά την έννοια του άρθρου 17, παράγραφος 1, της συνθήκης, συμπεριλαμβανομένων των απάτριδων.

(β) «άσκηση μισθωτής δραστηριότητας» είναι κάθε αμειβόμενη οικονομική δραστηριότητα για λογαριασμό και υπό τη διεύθυνση άλλου προσώπου.

(γ) «άσκηση ανεξάρτητης δραστηριότητας» είναι κάθε αμειβόμενη οικονομική δραστηριότητα που δεν διεξάγεται για λογαριασμό και υπό τη διεύθυνση άλλου προσώπου.

(δ) «άδεια διαμονής μισθωτού» είναι η άδεια ή εξουσιοδότηση που εκδίδεται από τις αρχές κράτους μέλους, η οποία επιτρέπει σε υπηκόους τρίτης χώρας να εισέρχονται και να διαμένουν στην επικράτειά του και να ασκούν δραστηριότητες ως μισθωτοί.

(ε) «άδεια διαμονής - αυτοαπασχολούμενου» είναι η άδεια ή εξουσιοδότηση που εκδίδεται από τις αρχές κράτους μέλους, η οποία επιτρέπει σε υπηκόους τρίτων χωρών να εισέρχονται και να διαμένουν στην επικράτειά του και να ασκούν δραστηριότητες ως αυτοαπασχολούμενοι.

(στ) «εποχιακά εργαζόμενοι» είναι οι υπήκοοι τρίτων χωρών που διατηρούν τη νόμιμη κατοικία τους σε τρίτη χώρα αλλά απασχολούνται στην επικράτεια κράτους μέλους σε τομέα δραστηριότητας που εξαρτάται από την αλλαγή των εποχών, σύμφωνα με σύμβαση ορισμένης διάρκειας για συγκεκριμένη εργασία.

(ζ) «διασυνοριακοί εργαζόμενοι» είναι οι υπήκοοι τρίτων χωρών που διαμένουν στην παραμεθόρια ζώνη γειτονικής χώρας και απασχολούνται στην παραμεθόρια ζώνη παρακείμενου κράτους μέλους και οι οποίοι επιστρέφουν στην παραμεθόρια ζώνη της γειτονικής χώρας καθημερινά ή τουλάχιστον μια φορά την εβδομάδα.

(η) «ενδοεπιχειρησιακά μετατιθέμενοι» είναι οι υπήκοοι τρίτων χωρών που εργάζονται σε ένα νομικό πρόσωπο, οι οποίοι μετατίθενται προσωρινά στην επικράτεια κράτους μέλους είτε στην κύρια έδρα των επιχειρηματικών του δραστηριοτήτων ή σε εγκατάσταση αυτού του νομικού προσώπου, υπό τον όρο ότι το εν λόγω φυσικό πρόσωπο έχει εργασθεί για το νομικό πρόσωπο επί δώδεκα τουλάχιστον μήνες στο διάστημα που που προηγείται άμεσα της μετάθεσής του.

(θ) «εκπαιδευόμενοι» είναι οι υπήκοοι τρίτων χωρών των οποίων η παρουσία στην επικράτεια κράτους μέλους είναι αυστηρά περιορισμένη από άποψη διάρκειας και συνδέεται στενά με τη βελτίωση των δεξιοτήτων και προσόντων τους στο επάγγελμα που έχουν επιλέξει πριν να επιστρέψουν στη χώρα τους για να συνεχίσουν τη σταδιοδρομία τους.

Άρθρο 3

1. Οι διατάξεις της παρούσας οδηγίας εφαρμόζονται σε υπηκόους τρίτων χωρών, εκτός εάν ισχύουν ευνοϊκότερες διατάξεις σύμφωνα με:

(α) διμερείς ή πολυμερείς συμφωνίες που συνάπτονται μεταξύ της Κοινότητας, ή της Κοινότητας και των μελών της, αφενός, και τρίτων χωρών αφετέρου.

(β) διμερείς ή πολυμερείς συμφωνίες που συνάπτονται μεταξύ ενός ή περισσοτέρων κρατών μελών και τρίτων χωρών.

2. Οι διατάξεις της παρούσας οδηγίας δεν εφαρμόζονται στην άσκηση δραστηριοτήτων οι οποίες συνδέονται άμεσα με την προμήθεια αγαθών ή υπηρεσιών από τρίτες χώρες στην Κοινότητα, στο μέτρο που οι υπήκοοι τρίτων χωρών που ασκούν αυτές τις δραστηριότητες δεν παραμένουν για διάστημα μεγαλύτερο των τριών μηνών στην Κοινότητα.

3. Οι διατάξεις της παρούσας οδηγίας δεν εφαρμόζονται σε:

(α) υπηκόους τρίτων χωρών που είναι εγκατεστημένοι στο εσωτερικό της Κοινότητας και οι οποίοι έχουν αποσπασθεί σε άλλο κράτος μέλος με σκοπό την παροχή διασυνοριακών υπηρεσιών ή παρέχουν διασυνοριακές υπηρεσίες.

(β) υπηκόους τρίτων χωρών που διαμένουν σε κράτος μέλος ως αιτούντες άσυλο, σύμφωνα με επικουρικές μορφές προστασίας ή σύμφωνα με συστήματα προσωρινής προστασίας.

(γ) υπηκόους τρίτων χωρών η διαμονή των οποίων δεν είναι νόμιμη και των οποίων η απέλαση έχει ανασταλεί για πραγματικούς ή νομικούς λόγους.

(δ) υπηκόους τρίτων χωρών οι οποίοι είναι μέλη της οικογένεια πολιτών της Ένωσης που έχουν ασκήσει το δικαίωμα ελεύθερης κυκλοφορίας στο εσωτερικό της Κοινότητας.

(ε) υπηκόους τρίτων χωρών που διαμένουν σε κράτος μέλος σύμφωνα με τους κανόνες οικογενειακής επανένωσης.

4. Ελλείψει ευνοϊκότερων διατάξεων του κοινοτικού δικαίου, τα κράτη μέλη μπορούν να διατηρούν ή να θεσπίζουν ευνοϊκότερες εθνικές διατάξεις όσον αφορά τις ακόλουθες κατηγορίες προσώπων :

(α) ερευνητές και ακαδημαϊκούς.

(β) ιερείς και μέλη θρησκευτικών κοινοτήτων.

(γ) επαγγελματίες αθλητές.

(δ) καλλιτέχνες.

(ε) δημοσιογράφους.

(στ) εκπροσώπους μη κερδοσκοπικών οργανώσεων.

Κεφάλαιο II

Είσοδος και διαμονή για λόγους μισθωτής απασχόλησης

Τμήμα 1

Γενικοί κανόνες

Άρθρο 4

1. Τα κράτη μέλη επιτρέπουν στους υπηκόους τρίτων χωρών να εισέρχονται και να διαμένουν στο έδαφός τους με σκοπό την άσκηση μισθωτών δραστηριοτήτων μόνο όταν έχει εκδοθεί «άδεια διαμονής μισθωτού» από τις αρμόδιες αρχές τους σύμφωνα με την παρούσα οδηγία.

2. Η «άδεια διαμονής μισθωτού» εκδίδεται μόνο, εφόσον, μετά την εξέταση των στοιχείων και εγγράφων, αποδεικνύεται ότι ο αιτών πληροί τις προϋποθέσεις για την απόκτηση «άδειας διαμονής-μισθωτού» σύμφωνα με τα άρθρα 5 και 6, με την επιφύλαξη τυχόν περιορισμών που επιβάλλει το κράτος μέλος σύμφωνα με τα άρθρα 26, 27 και 28.

3. Κατά την εξέταση της αίτησης, οι αρμόδιες αρχές συμμορφώνονται με τις διαδικαστικές εγγυήσεις που προβλέπονται στο άρθρο 29.

Άρθρο 5

1. Προκειμένου να λάβει «άδεια διαμονής μισθωτού», ο υπήκοος τρίτης χώρας που προτίθεται να ασκήσει δραστηριότητες ως μισθωτός υποβάλλει αίτηση στην αρμόδια αρχή του συγκεκριμένου κράτους μέλους. Ο μέλλων εργοδότης του υπηκόου τρίτης χώρας έχει το δικαίωμα να υποβάλλει την αίτηση εξ ονόματος του υπηκόου τρίτης χώρας.

2. Η αίτηση για την απόκτηση «άδειας διαμονής-μισθωτού» υποβάλλεται μέσω της αντιπροσωπείας του κράτους μέλους που είναι αρμόδιο για τη χώρα νόμιμης διαμονής του αιτούντος ή απευθείας στην επικράτειά του, εφόσον ο αιτών διαμένει ήδη ή ευρίσκεται νομίμως στην επικράτεια του συγκεκριμένου κράτους μέλους.

3 Η αίτηση συνοδεύεται από τα ακόλουθα στοιχεία και έγγραφα :

(α) όνομα και διεύθυνση του αιτούντος και του εργοδότη.

(β) έγκυρη σύμβαση εργασίας ή δεσμευτική πρόταση εργασίας στο οικείο κράτος μέλος, η οποία καλύπτει τη διάρκεια της αιτούμενης άδειας διαμονής.

(γ) περιγραφή των προβλεπόμενων μισθωτών δραστηριοτήτων στο οικείο κράτος μέλος.

(δ) κατάλληλα αποδεικτικά στοιχεία για την εκπλήρωση της απαίτησης που θεσπίζεται στο άρθρο 6 παράγραφος 1 όπως προβλέπεται στις παραγράφους 2 έως 5 του εν λόγω άρθρου

(ε) εφόσον απαιτείται από το οικείο κράτος μέλος, πιστοποιητικό ή ανάλογο αποδεικτικό στοιχείο χρηστού βίου και συμπεριφοράς και πιστοποιητικό υγείας.

(στ) έγκυρα διαβατήρια ή ισοδύναμα ταξιδιωτικά έγγραφα και, εφόσον χρειάζεται, έγκυρος τίτλος διαμονής.

(ζ) έγγραφα που να αποδεικνύουν ότι ο αιτών διαθέτει τα προσόντα που είναι απαραίτητα για την άσκηση των προβλεπόμενων δραστηριοτήτων και αποδεικτικά στοιχεία ότι πληρούνται όλες οι προϋποθέσεις που απαιτούνται από τους υπηκόους του οικείου κράτους μέλους προκειμένου να ασκήσουν την οικεία μισθωτή δραστηριότητα.

(η) αποδεικτικά στοιχεία ότι ο αιτών έχει επαρκείς πόρους για να στηρίξει τον εαυτό του και τα μέλη της οικογένειας του προκειμένου να μην επιβαρύνουν οικονομικά το σύστημα κοινωνικής μέριμνας του κράτους μέλους υποδοχής κατά τη διάρκεια της διαμονής τους και ότι διαθέτει υγειονομική ασφάλιση που καλύπτει όλους τους κινδύνους στο κράτος μέλος υποδοχής. Αυτοί οι πόροι θα κριθούν επαρκείς όταν είναι ίσοι ή υπερβαίνουν το κατώφλι, κάτω από το οποίο το κράτος μέλος μπορεί να χορηγήσει κοινωνική μέριμνα στους υπηκόους του. Όταν αυτό το κριτήριο δεν μπορεί να εφαρμοσθεί, οι πόροι του αιτούντος κρίνονται επαρκείς όταν δεν υπολείπονται της κατώτερης σύνταξης κοινωνικής ασφάλισης που καταβάλλεται από το κράτος μέλος υποδοχής.

(θ) απόδειξη πληρωμής των τελών της αίτησης.

4. Οι υπήκοοι τρίτων χωρών που εξακολουθούν να διαμένουν νομίμως σε κράτος μέλος και έχουν νομίμως ασκήσει εκεί δραστηριότητες ως μισθωτοί για διάστημα μεγαλύτερο των τριών ετών κατά τα πέντε προηγούμενα έτη δεν χρειάζεται να προσκομίσουν τα αποδεικτικά στοιχεία για την πλήρωση της απαίτησης που θεσπίζεται στο άρθρο 6 παράγραφος 1 όταν υποβάλλουν αίτηση για «άδεια εργασίας -μισθωτού» σε αυτό το κράτος μέλος.

Άρθρο 6

1. Κατά την υποβολή αίτησης σύμφωνα με το άρθρο 5 πρέπει να αποδειχθεί ότι μια κενή θέση στο συγκεκριμένο κράτος μέλος δεν μπορεί βραχυπρόθεσμα να καλυφθεί από τις ακόλουθες κατηγορίες:

(α) υπηκόους της Ένωσης.

(β) υπηκόους τρίτων χωρών που είναι μέλη της οικογένειας πολιτών της Ένωσης οι οποίοι έχουν ήδη ασκήσει το δικαίωμα ελεύθερης κυκλοφορίας στο εσωτερικό της Κοινότητας.

(γ) υπηκόους τρίτων χωρών που έχουν ήδη πλήρη πρόσβαση στη σχετική εθνική αγορά εργασίας βάσει των συμφωνιών που αναφέρονται στο άρθρο 3, παράγραφος 1.

(δ) υπηκόους τρίτων χωρών που έχουν ήδη πρόσβαση στην οικεία εθνική αγορά εργασίας δυνάμει της ισχύουσας εθνικής νομοθεσίας ή της κοινοτικής νομοθεσίας.

(ε) υπηκόους τρίτων χωρών που διαμένουν νομίμως σε κράτος μέλος και που ασκούν και εξακολουθούν να ασκούν εκεί νομίμως δραστηριότητες ως μισθωτοί για διάστημα μεγαλύτερο των τριών ετών, ή

(στ) υπηκόους τρίτων χωρών που διαμένουν νομίμως σ'αυτό και έχουν ασκήσει εκεί νομίμως δραστηριότητες ως μισθωτοί για διάστημα μεγαλύτερο των τριών ετών κατά τα προηγούμενα πέντε έτη.

2. Η απαίτηση που ορίζεται στην παράγραφο 1 λογίζεται πληρωθείσα εάν συγκεκριμένη προσφορά εργασίας έχει δημοσιευθεί μέσω των υπηρεσιών απασχόλησης διαφόρων κρατών μελών για περίοδο τουλάχιστον 4 εβδομάδων και ιδίως όπου ενδείκνυται μέσω του δικτύου EURES, που δημιουργήθηκε με την απόφαση αριθ. 93/569/ΕΕΚ της Επιτροπής [3]) και δεν έχει παραληφθεί παραδεκτή αίτηση υποβληθείσα από τα πρόσωπα που αναφέρονται στην παράγραφο 1 ή από υπηκόους τρίτων χωρών που είναι πολίτες χωρών οι οποίες έχουν αρχίσει διαπραγματεύσεις για προσχώρηση. Η δημοσιευθείσα προσφορά εργασίας περιλαμβάνει πραγματιστικές, εύλογες και ανάλογες αξιώσεις για την προσφερόμενη θέση. Αυτό ελέγχεται και αναλύεται από τις αρμόδιες αρχές κατά την αξιολόγηση αίτησης για άδεια διαμονής που υποβάλλεται σύμφωνα με το άρθρο 5.

[3] ΕΕ L 274, 6.11.1993, σ. 32.

3. Τα κράτη μέλη μπορούν να θεσπίζουν εθνικές διατάξεις σύμφωνα με τις οποίες η απαίτηση που ορίζεται στην παράγραφο 1 λογίζεται πληρωθείσα για συγκεκριμένο αριθμό θέσεων, σε συγκεκριμένο τομέα, για περιορισμένη χρονική περίοδο και - όπου αρμόζει - για συγκεκριμένη περιοχή χωρίς να χρειάζεται ατομική αξιολόγηση. Αυτές οι εθνικές διατάξεις θεσπίζουν λεπτομερώς τα κριτήρια με τα οποία οι αιτήσεις για άδειες εργασίας κατατάσσονται όταν ο αριθμός των αιτήσεων που παρελήφθησαν υπερβαίνει τον αριθμό των δημοσιευθεισών θέσεων. Τα κράτη μέλη μελετούν κατά πρώτον τις αιτήσεις από πολίτες των χωρών με τις οποίες έχουν αρχίσει διαπραγματεύσεις για την προσχώρηση.

4. Τα κράτη μέλη μπορούν να θεσπίζουν εθνικές διατάξεις σύμφωνα με τις οποίες η απαίτηση που ορίζεται στην παράγραφο 1 λογίζεται πληρωθείσα εάν το ετήσιο εισόδημα που προσφέρεται στον υπήκοο τρίτης χώρας υπερβαίνει καθορισμένο κατώφλι.

5. Τα κράτη μέλη μπορούν να θεσπίζουν εθνικές διατάξεις σύμφωνα με τις οποίες η απαίτηση που ορίζεται στην παράγραφο 1 λογίζεται πληρωθείσα για συγκεκριμένο υπήκοο τρίτης χώρας, εφόσον καταβάλλεται ορισμένο ποσό χρημάτων από τον μέλλοντα εργοδότη του στις αρμόδιες αρχές. Το εισπραττόμενο από τον εργοδότη ποσό πρέπει να διατίθεται για μέτρα προώθησης της ένταξης των υπηκόων τρίτων χωρών ή για σκοπούς επαγγελματικής κατάρτισης.

Άρθρο 7

1. Η «άδεια διαμονής μισθωτού» εκδίδεται για προκαθορισμένη περίοδο . Η αρχικά χορηγούμενη «άδεια διαμονής μισθωτού» ισχύει για ανώτατη περίοδο τριών ετών που καθορίζεται σύμφωνα με την εθνική νομοθεσία. Είναι ανανεώσιμη για περιόδους που δεν υπερβαίνουν τα τρία έτη, οι οποίες καθορίζονται σύμφωνα με την εθνική νομοθεσία, κατόπιν αίτησης του κατόχου κατά προτίμηση τουλάχιστον τρεις μήνες πριν από την ημερομηνία λήξης και μετά από εξέταση εκ μέρους της αρμόδιας αρχής φακέλου που περιλαμβάνει ενημερωμένες πληροφορίες για τα στοιχεία που αναφέρονται στο άρθρο 5, παράγραφος 3, και ειδικότερα λεπτομερείς πληροφορίες για τις ασκούμενες μισθωτές δραστηριότητες.

2. Οι αιτούντες ανανέωση οι οποίοι κατέχουν «άδεια διαμονής μισθωτού» στο συγκεκριμένο κράτος μέλος για διάστημα ανώτερο των τριών ετών δεν χρειάζεται να αποδείξουν ότι πληρούν την απαίτηση που ορίζεται στο άρθρο 6, παράγραφος 1.

Άρθρο 8

Η «άδεια διαμονής μισθωτού» περιορίζεται αρχικά στην άσκηση καθορισμένων επαγγελματικών δραστηριοτήτων ή τομέων δραστηριοτήτων. Μπορεί επίσης να περιορίζεται στην άσκηση μισθωτών δραστηριοτήτων σε συγκεκριμένη περιοχή. Μετά από τρία έτη δεν υπόκειται σε αυτούς τους περιορισμούς.

Άρθρο 9

1. Μετά την έκδοση «άδειας διαμονής - μισθωτού», ο κάτοχός της πρέπει να ανακοινώνει στις αρμόδιες αρχές όλες τις αλλαγές των πληροφοριών που προβλέπονται στο άρθρο 5, παράγραφος 3. Αν αυτές οι αλλαγές συνδέονται με τα στοιχεία β) ή γ) του άρθρου 5, παράγραφος 3, υπόκεινται στην έγκριση της αρμόδιας αρχής του οικείου κράτους μέλους.

2. Κατά την περίοδο ισχύος μιας «άδειας διαμονής - μισθωτού», οι αρμόδιες αρχές δεν λαμβάνουν υπόψη τις αλλαγές που αφορούν το άρθρο 5, παράγραφος 3, στοιχείο δ).

Άρθρο 10

1. Οι αρμόδιες αρχές ανακαλούν την «άδεια διαμονής μισθωτού» η οποία έχει αποκτηθεί δολίως.

2. Οι αρμόδιες αρχές μπορούν να αναστείλουν ή να ανακαλέσουν «άδεια διαμονής μισθωτού» όταν τα στοιχεία που υποστηρίζουν την αίτηση όπως προβλέπεται στο άρθρο 5 είναι ανακριβή ή έχουν τροποποιηθεί σύμφωνα με το άρθρο 9. Οι αρμόδιες αρχές μπορούν επίσης να αναστείλουν ή να ανακαλέσουν «άδεια διαμονής μισθωτού» όταν αυτό το μέτρο θεωρείται απαραίτητο από το οικείο κράτος μέλος για λόγους δημόσιας τάξης ή δημόσιας ασφάλειας σύμφωνα με το άρθρο 27.

3. Η ανεργία καθαυτή δεν αποτελεί επαρκή λόγο ανάκλησης «άδεια διαμονής μισθωτού» εκτός αν η περίοδος ανεργίας υπερβαίνει τα ακόλουθα διαστήματα:

(α) τρεις μήνες εντός περιόδου δώδεκα μηνών - για τους κατόχους «άδειας διαμονής μισθωτού» οι οποίοι έχουν ασκήσει νομίμως δραστηριότητες ως μισθωτοί ή αυτοαπασχολούμενοι στο οικείο κράτος μέλος για διάστημα μικρότερο των δύο ετών.

(β) έξι μήνες εντός περιόδου δώδεκα μηνών - για τους κατόχους «άδειας διαμονής μισθωτού» οι οποίοι έχουν νομίμως ασκήσει δραστηριότητες ως μισθωτοί ή αυτοαπασχολούμενοι στο οικείο κράτος μέλος για διάστημα δύο ετών και πλέον.

Άρθρο 11

1. Κατά την περίοδο ισχύος της, η «άδεια διαμονής μισθωτού» παρέχει στον κάτοχό της τουλάχιστον τα ακόλουθα δικαιώματα:

(α) να εισέλθει στην επικράτεια του κράτους μέλους που του χορηγεί «άδεια διαμονής μισθωτού».

(β) να εισέλθει εκ νέου στην επικράτεια του κράτους μέλους που του χορηγεί «άδεια διαμονής μισθωτού» μετά από προσωρινή απουσία.

(γ) να διέλθει δια μέσου άλλων κρατών μελών για να ασκήσει τα δικαιώματα που ορίζονται υπό στοιχεία α) και β).

(δ) να διαμείνει στο κράτος μέλος που του χορηγεί «άδεια διαμονής μισθωτού».

(ε) να ασκήσει τις δραστηριότητες που επιτρέπονται σύμφωνα με την «άδεια διαμονής μισθωτού»

(στ) να απολάβει ίσης μεταχείρισης με τους πολίτες της Ένωσης τουλάχιστον όσον αφορά:

(i) τις συνθήκες εργασίας και τους όρους που αφορούν τις απολύσεις και την αμοιβή.

(ii) την πρόσβαση στην επαγγελματική κατάρτιση που είναι απαραίτητη για τη συμπλήρωση των δραστηριοτήτων που επιτρέπονται από την άδεια διαμονής.

(iii) την αναγνώριση πτυχίων, πιστοποιητικών και άλλων τίτλων που εκδίδονται από αρμόδια αρχή.

(iv) την κοινωνική ασφάλιση και την υγειονομική περίθαλψη.

(v) την πρόσβαση σε αγαθά και υπηρεσίες και στην προμήθεια αγαθών και υπηρεσιών που τίθενται στη διάθεση του κοινού, συμπεριλαμβανόμενης της δημόσιας στέγασης.

(vi) την ελευθερία του συνεταιρίζεσθαι και την προσχώρηση και συμμετοχή σε οργάνωση εργαζομένων ή εργοδοτών ή σε οποιαδήποτε οργάνωση της οποίας τα μέλη ασκούν συγκεκριμένο επάγγελμα, συμπεριλαμβανομένων των πλεονεκτημάτων που παρέχονται σε αυτές τις οργανώσεις.

2. Τα κράτη μέλη μπορούν να περιορίσουν τα δικαιώματα που απονέμονται σύμφωνα με την παράγραφο 1, στοιχείο στ), περίπτωση (ii), στους υπηκόους τρίτων χωρών που έχουν διαμείνει ή έχουν το δικαίωμα να διαμένουν στην επικράτειά τους για διάστημα τουλάχιστον ενός έτους.

Μπορούν να περιορίσουν τα δικαιώματα που απονέμονται σύμφωνα με την παράγραφο 1, στοιχείο στ), πέμπτη περίπτωση (v) όσον αφορά τη δημόσια στέγαση, στους υπηκόους τρίτων χωρών που εξακολουθούν να διαμένουν ή που έχουν το δικαίωμα να διαμένουν στην επικράτειά τους για διάστημα τουλάχιστον τριών ετών.

3. Μετά τη λήξη «άδειας διαμονής μισθωτού» και μετά την επιστροφή σε τρίτη χώρα, οι πρώην κάτοχοι «άδειας διαμονής - μισθωτού» έχουν τη δυνατότητα να ζητήσουν και να επιτύχουν την πληρωμή των συνεισφορών που έγιναν από αυτούς και από τους εργοδότες τους στα δημόσια συνταξιοδοτικά συστήματα κατά την περίοδο ισχύος της «άδειας διαμονής - μισθωτού», στο μέτρο που πληρούνται οι ακόλουθες προϋποθέσεις:

(α) ο αιτών δεν μπορεί ή δεν πρόκειται να λάβει σύνταξη από κράτος μέλος δυνάμει του εθνικού δικαίου ή των διατάξεων που αναφέρονται στο άρθρο 3, παράγραφος 1, όταν διαμένει σε τρίτη χώρα.

(β) ο αιτών δεν μπορεί να μεταφέρει, σύμφωνα με το εθνικό δίκαιο ή τις συμφωνίες που αναφέρονται στο άρθρο 3, παράγραφος 1, τα συνταξιοδοτικά του δικαιώματα στο σύστημα της τρίτης χώρας στην οποία διαμένει.

(γ) ο αιτών δηλώνει επίσημα ότι παραιτείται όλων των δικαιωμάτων/αξιώσεων που έχει σύμφωνα με το συγκεκριμένο εθνικό συνταξιοδοτικό σύστημα.

(δ) η αίτηση υποβάλλεται από τρίτη χώρα.

Τμήμα 2

Ειδικές περιπτώσεις

Άρθρο 12

1. Στους εποχιακά εργαζόμενους μπορεί να χορηγείται «άδεια διαμονής εποχιακά εργαζόμενου» για διάστημα που δεν υπερβαίνει τους έξι μήνες για κάθε ημερολογιακό έτος, μετά το οποίο πρέπει να επιστρέψουν σε τρίτη χώρα.

Οι διατάξεις του τμήματος 1 εφαρμόζονται κατ'αναλογία στην άδεια αυτή.

Η «άδεια διαμονής εποχιακά εργαζόμενου» δεν παρατείνεται για να καλύψει συνολική διάρκεια που υπερβαίνει έξη μήνες. Τα κράτη μέλη μπορούν να εκδώσουν μέχρι πέντε «άδειες διαμονής εποχιακά εργαζόμενου» που να καλύπτουν πέντε διαδοχικά έτη με την ίδια διοικητική πράξη («πολυετής άδεια διαμονής - εποχιακά εργαζόμενου»).

2. Τα κράτη μέλη μπορούν να ζητήσουν από τους αιτούντες ή τους μέλλοντες εργοδότες τους να καταβάλλουν εγγύηση, η οποία επιστρέφεται κατά την επάνοδο του εποχιακά εργαζόμενου σε τρίτη χώρα.

Άρθρο 13

Στους διασυνοριακούς εργαζόμενους μπορεί να χορηγγείται «άδεια διαμονής διασυνοριακού εργαζόμενου».

Οι διατάξεις του τμήματος 1, με εξαίρεση το άρθρο 11, παράγραφος 1, στοιχείο (δ), εφαρμόζονται κατ'αναλογία στην άδεια αυτή.

Άρθρο 14

1. Στους ενδοεπιχειρησιακά μετατιθέμενους μπορεί να χορη

Οι διατάξεις του τμήματος 1 εφαρμόζονται κατ'αναλογία στην άδεια αυτή. Ωστόσο, οι αιτούντες «άδεια διαμονής ενδοεπιχειρησιακά μετατιθέμενου» δεν χρειάζεται να προσκομίσουν αποδείξεις σχετικά με το ότι πληρούται η απαίτηση που προβλέπεται στο άρθρο 6, παράγραφος 1. Αντ' αυτού, οι αιτούντες αποδεικνύουν ότι πληρούν τα κριτήρια που ορίζονται στην παράγραφο 2 του παρόντος άρθρου.

2. Οι ενδοεπιχειρησιακά μετατιθέμενοι είναι

(α) είτε «σημαντικά στελέχη» ήτοι πρόσωπα που κατέχουν ανώτερη διευθυντική ή διοικητική θέση στο πλαίσιο του νομικού προσώπου, υπό τη γενική εποπτεία ή λαμβάνοντας οδηγίες κυρίως από το διοικητικό συμβούλιο ή από τους μετόχους της επιχείρησης ή τους ομόλογούς τους. Στα καθήκοντα των «σημαντικών στελεχών» συμπεριλαμβάνονται: η διεύθυνση της επιχείρησης ή τμήματος ή υπηρεσίας της επιχείρησης. η επίβλεψη και ο έλεγχος της εργασίας άλλων υπαλλήλων οι οποίοι έχουν εποπτικές, τεχνικές ή διοικητικές αρμοδιότητες. ή/και η αρμοδιότητα να προσλαμβάνουν και να απολύουν ή να προτείνουν την πρόσληψη ή την απόλυση προσωπικού ή να προβαίνουν σε άλλες ενέργειες που αφορούν το προσωπικό. είτε

(β) «ειδικοί» ήτοι διαθέτουν σπάνιες γνώσεις που είναι ουσιαστικής σημασίας για τις υπηρεσίες της επιχείρησης, τον ερευνητικό εξοπλισμό, τις τεχνολογίες ή τη διαχείριση της επιχείρησης. Κατά την αξιολόγηση αυτών των γνώσεων πρέπει να λαμβάνονται υπόψη όχι μόνο οι γνώσεις που απαιτούνται ειδικά για την επιχείρηση αλλά εξίσου το κατά πόσο το συγκεκριμένο πρόσωπο έχει υψηλό επίπεδο προσόντων για είδος εργασίας ή δραστηριότητας που απαιτεί ειδικές τεχνικές γνώσεις.

3. Η αρχική περίοδος ισχύος της «άδειας διαμονής ενδοεπιχειρησιακά μετατιθέμενου» είναι ίση με την αιτηθείσα περίοδο, με ανώτατη περίοδο ισχύος πέντε ετών.

Άρθρο 15

1. Στους εκπαιδευόμενους μπορεί να χορηγείται «άδεια διαμονής - εκπαιδευόμενου».

Οι διατάξεις του τμήματος 1 εφαρμόζονται κατ'αναλογία στην άδεια αυτή.Ωστόσο, οι αιτούντες «άδεια διαμονής εκπαιδευόμενου» δεν χρειάζεται να προσκομίσουν αποδείξεις σχετικά με το ότι πληρούται η απαίτηση που προβλέπεται στο άρθρο 6, παράγραφος 1. Αντ' αυτού, οι αιτούντες αποδεικνύουν ότι η σχεδιαζόμενη δραστηριότητα περιορίζεται αυστηρά από άποψη διάρκειας και συνδέεται στενά με τη βελτίωση των δεξιοτήτων και γνώσεών τους.

2. Η συνολική ισχύς της «άδειας διαμονής εκπαιδευόμενου» δεν υπερβαίνει το ένα έτος. Αυτή η περίοδος μπορεί να παραταθεί αποκλειστικά για το διάστημα που χρειάζεται για να αποκτηθεί επαγγελματική ειδικότητα αναγνωρισμένη από το οικείο κράτος μέλος στον τομέα δραστηριοτήτων του εκπαιδευόμενου.

Άρθρο 16

1. Στους υπηκόους τρίτων χωρών που ασκούν δραστηριότητες ως μισθωτοί κατά τη διάρκεια συστημάτων ανταλλαγής νέων ή κινητικότητας νέων, συμπεριλαμβανομένης των προσώπων που προσλαμβάνονται ως οικότροφοι έναντι παροχής υπηρεσιών συνοδείας ή φροντίδας μελών της οικογένειας («au pair») μπορεί να χορηγείται «άδεια διαμονής - ανταλλαγή νέων/ οικότροφου συνοδού».

. Οι διατάξεις του τμήματος 1 εφαρμόζονται κατ'αναλογία στην άδεια αυτή. Ωστόσο, οι αιτούντες «άδεια διαμονής - ανταλλαγή νέων/οικότροφου συνοδού» δεν χρειάζεται να προσκομίσουνς αποδείξεις σχετικά με το ότι πληρούται η απαίτηση που προβλέπεται στο άρθρο 6, παράγραφος 1. Αντ'αυτού, οι αιτούντες αποδεικνύουν ότι η σχεδιαζόμενη δραστηριότητα περιορίζεται αυστηρά από άποψη διάρκειας και συνδέεται με σύστημα ανταλλαγής νέων ή κινητικότητας νέων επίσημα αναγνωρισμένο από το οικείο κράτος μέλος.

2. Η συνολική διάρκεια της «άδειας διαμονής - ανταλλαγή νέων/οικότροφου συνοδού» δεν υπερβαίνει το ένα έτος. Αυτή η περίοδος μπορεί να παραταθεί κατ'εξαίρεση αν το σύστημα ανταλλαγής ή κινητικότητας νέων που είναι επίσημα αναγνωρισμένο από κράτος μέλος προβλέπει αυτή τη δυνατότητα.

3. Τα κράτη μέλη μπορούν να ζητούν από τους αιτούντες ή τους μέλλοντες εργοδότες τους να καταθέτουν εγγύηση, η οποία επιστρέφεται κατά την επάνοδο σε τρίτη χώρα.

Κεφάλαιο III

Είσοδος και διαμονή με σκοπό την άσκηση ανεξάρτητων οικονομικών δραστηριοτήτων

Άρθρο 17

1. Τα κράτη μέλη επιτρέπουν μόνο στους υπηκόους τρίτων χωρών να εισέρχονται και να διαμένουν στο έδαφός τους με σκοπό την άσκηση ανεξάρτητων δραστηριοτήτων όταν έχει εκδοθεί «άδεια διαμονής αυτοαπασχολούμενου» από τις αρμόδιες αρχές αυτού του κράτους μέλους σύμφωνα με την παρούσα οδηγία.

2. Η «άδεια διαμονής αυτοαπασχολούμενου» εκδίδεται μόνο, εφόσον μετά την εξέταση των στοιχείων και εγγράφων, αποδεικνύεται ότι ο αιτών πληροί τις προϋποθέσεις για την απόκτηση «άδειας διαμονήςαυτοαπασχολούμενου» σύμφωνα με τα άρθρα 18 και 19, με την επιφύλαξη τυχόν περιορισμών που επιβάλλει το οικείο κράτος μέλος σύμφωνα με τα άρθρα 26, 27 και 28.

3. Κατά την εξέταση της αίτησης, οι αρμόδιες αρχές συμμορφώνονται με τις διαδικαστικές εγγυήσεις που προβλέπονται στο άρθρο 29.

Άρθρο 18

1. Προκειμένου να λάβει «άδεια διαμονής αυτοαπασχολούμενου», ο υπήκοος τρίτης χώρας που προτίθεται να ασκήσει δραστηριότητες ως αυτοαπασχολούμενος υποβάλλει αίτηση στην αρμόδια αρχή του οικείου κράτους μέλους.

2. Η αίτηση για την απόκτηση «άδειας διαμονήςαυτοαπασχολούμενου» υποβάλλεται μέσω της αντιπροσωπείας του κράτους μέλους που είναι αρμόδιο για τη χώρα νόμιμης διαμονής του αιτούντος ή απευθείας στην επικράτειά του οικείου κράτους μέλους, εφόσον ο αιτών διαμένει ήδη ή ευρίσκεται νομίμως σ'αυτήν .

3. Η αίτηση συνοδεύεται από τα ακόλουθα στοιχεία και έγγραφα :

(α) όνομα και διεύθυνση του αιτούντος και τόπο άσκησης των προβλεπόμενων ανεξάρτητων οικονομικών δραστηριοτήτων.

(β) λεπτομερές επιχειρηματικό σχέδιο που να καλύπτει την περίοδο για την οποία ζητείται η «άδεια διαμονής αυτοαπασχολούμενου».

(γ) αποδείξεις ότι ο αιτών διαθέτει επαρκή οικονομικά μέσα, συμπεριλαμβανομένων των ιδίων πόρων, σύμφωνα με το επιχειρηματικό σχέδιο και - κατά περίπτωση - επαρκή οικονομικά μέσα για να εξασφαλισθεί η επένδυση του απαιτούμενου ελάχιστου ποσού, συμπεριλαμβανομένων των οικονομικών εγγυήσεων.

(δ) κατάλληλη απόδειξη εκπλήρωσης της απαίτησης που ορίζεται στο άρθρο 19, παράγραφος 1.

(ε) εφόσον το απαιτεί το οικείο κράτος μέλος, πιστοποιητικό ή αντίστοιχη απόδειξη χρηστού βίου και συμπεριφοράς και πιστοποιητικό υγείας.

(στ) έγκυρο διαβατήριο ή ισοδύναμα ταξιδιωτικά έγγραφα και, εφόσον απαιτείται, έγκυρος τίτλο διαμονής.

(ζ) έγγραφα που να αποδεικνύουν ότι ο αιτών διαθέτει τα προσόντα που είναι απαραίτητα για την άσκηση των προβλεπόμενων δραστηριοτήτων και αποδεικτικά στοιχεία ότι πληρούνται όλες οι προϋποθέσεις που απαιτούνται από τους υπηκόους του οικείου κράτους μέλους για την άσκηση της αντίστοιχηςανεξάρτητης δραστηριότητας.

(η) αποδεικτικά στοιχεία ότι ο αιτών έχει επαρκείς πόρους για να στηρίξει τον εαυτό του και τα μέλη της οικογένειας του προκειμένου να μην επιβαρύνουν οικονομικά το σύστημα κοινωνικής μέριμνας του κράτους μέλους υποδοχής κατά τη διάρκεια της διαμονής τους και ότι διαθέτει υγειονομική ασφάλιση που καλύπτει όλους τους κινδύνους στο κράτος μέλος υποδοχής. Αυτοί οι πόροι θα κριθούν επαρκείς όταν είναι ίσοι ή υπερβαίνουν το κατώφλι, κάτω από το οποίο το κράτος μέλος υποδοχής μπορεί να χορηγήσει κοινωνική μέριμνα στους υπηκόους του. Όταν αυτό το κριτήριο δεν μπορεί να εφαρμοσθεί, οι πόροι του αιτούντος λογίζονται επαρκείς όταν δεν υπολείπονται της κατώτερης σύνταξης κοινωνικής ασφάλισης που καταβάλλεται από το κράτος μέλος υποδοχής.

(θ) απόδειξη πληρωμής των τελών της αίτησης.

4. Οι υπήκοοι τρίτων χωρών που εξακολουθούν να διαμένουν νομίμως σε κράτος μέλος και έχουν νομίμως ασκήσει εκεί δραστηριότητες ως αυτοαπασχολούμενοι για διάστημα μεγαλύτερο των τριών ετών κατά τα προηγούμενα πέντε έτη δεν απαιτείται να προσκομίσουν αποδείξεις για την πλήρωση της απαίτησης που θεσπίζεται στο άρθρο 19 παράγραφος 1 όταν υποβάλλουν αίτηση για «άδεια εργασίας αυτοαπασχολούμενου» σε αυτό το κράτος μέλος.

Άρθρο 19

1. Κατά την υποβολή αίτησης σύμφωνα με το άρθρο 18 πρέπει να αποδεικνύεται ότι οι σχεδιαζόμενες ανεξάρτητες δραστηριότητες του εν λόγω προσώπου θα δημιουργήσουν ευκαιρία απασχόλησης για τον αιτούντα και θα έχουν ευεργετικό αποτέλεσμα στην απασχόληση στο συγκεκριμένο κράτος μέλος ή στην οικονομική ανάπτυξη αυτού του κράτους μέλους.

2. Τα κράτη μέλη μπορούν να θεσπίζουν εθνικές διατάξεις σύμφωνα με τις οποίες η απαίτηση που θεσπίζεται στην παράγραφο 1 λογίζεται ότι πληρούταιι ή ότι δεν πληρούται για συγκεκριμένες ανεξάρτητες δραστηριότητες σε συγκεκριμένους τομείς και - κατά περίπτωση - σε συγκεκριμένη περιοχή χωρίς να χρειάζεται ατομική αξιολόγηση.

3. Τα κράτη μέλη μπορούν να θεσπίζουν εθνικές διατάξεις σύμφωνα με τις οποίες η απαίτηση που θεσπίζεται στην παράγραφο 1 λογίζεται ότι πληρούται για συγκεκριμένες ανεξάρτητες δραστηριότητες σε συγκεκριμένους τομείς και - κατά περίπτωση - σε συγκεκριμένη περιοχή, εφόσον ο αιτών επενδύει ορισμένο ελάχιστο ποσό ιδίων πόρων.

Άρθρο 20

1. Η «άδεια διαμονής αυτοαπασχολούμενου» εκδίδεται για προκαθορισμένη περίοδο. Η αρχική «άδεια διαμονής αυτοαπασχολούμενου» χορηγείται για μέγιστη περίοδο τριών ετών που πρέπει να καθορίζεται σύμφωνα με την εθνική νομοθεσία. Είναι ανανεώσιμη για περιόδους που δεν υπερβαίνουν τα τρία έτη, οι οποίες καθορίζονται σύμφωνα με την εθνική νομοθεσία, μετά από αίτηση του κατόχου που υποβάλλεται τουλάχιστον τρεις μήνες πριν από την ημερομηνία λήξης και μετά από εξέταση εκ μέρους της αρμόδιας αρχής φακέλου που περιέχει ενημερωμένες πληροφορίες για τα στοιχεία που αναφέρονται στο άρθρο 18, παράγραφος 3, και ειδικότερα λεπτομερείς πληροφορίες για τις δραστηριότητες που άσκησε ως αυτοαπασχολούμενος.

2. Οι αιτούντες ανανέωση, οι οποίοι κατέχουν «άδεια διαμονής αυτοαπασχολούμενου» στο οικείο κράτος μέλος για διάστημα μεγαλύτερο των τριών ετών δεν απαιτείται να προσκομίζουν αποδείξεις ότι πληρούνται οι απαιτήσεις του άρθρου 19, παράγραφος 1.

Άρθρο 21

Η «άδεια διαμονής αυτοαπασχολούμενου» περιορίζεται αρχικά στην άσκηση συγκεκριμένων ανεξάρτητων δραστηριοτήτων ή σε συγκεκριμένους τομείς δραστηριοτήτων. Μπορεί επίσης να περιορίζεται στην άσκηση ανεξάρτητων δραστηριοτήτων σε συγκεκριμένη περιοχή. Μετά από τρία έτη δεν υπόκειται στους εν λόγω περιορισμούς.

Άρθρο 22

1. Μετά την έκδοση «άδειας διαμονής αυτοαπασχολούμενου», ο κάτοχός της πρέπει να ανακοινώνει στις αρμόδιες αρχές οποιαδήποτε μεταβολή των πληροφοριών που προβλέπονται σύμφωνα με το άρθρο 18, παράγραφος 3. Εάν αυτές οι μεταβολές συνδέονται με τα στοιχεία (β) ή (γ) του άρθρου 18, παράγραφος 3, υπόκεινται στην έγκριση της αρμόδιας αρχής του οικείου κράτους μέλους.

2. Κατά την περίοδο ισχύος μιας «άδειας διαμονής αυτοαπασχολούμενου», οι αρμόδιες αρχές δεν εξετάζουν μεταβολές που αφορούν το άρθρο 18, παράγραφος 3, στοιχείο (δ).

Άρθρο 23

1. Οι αρμόδιες αρχές ανακαλούν «άδεια διαμονής αυτοαπασχολούμενου» η οποία έχει αποκτηθεί δολίως.

2. Οι αρμόδιες αρχές μπορούν να αναστείλουν ή να ανακαλέσουν «άδεια δ