[pic] | ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ |

Βρυξέλλες, 15.3.2007

COM(2007) 107 τελικό

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ

βάσει του άρθρου 19 παράγραφος 1 της οδηγίας 2003/96/EΚ του Συμβουλίου (χρησιμοποίηση ιδιωτικών σκαφών αναψυχής και ιδιωτικών πτήσεων αναψυχής)

1. Εισαγωγή

Σύμφωνα με το άρθρο 19 παράγραφος 1 της οδηγίας 2003/96/ΕΚ του Συμβουλίου[1] σχετικά με την αναδιάρθρωση του κοινοτικού πλαισίου φορολογίας των ενεργειακών προϊόντων και της ηλεκτρικής ενέργειας (εφεξής “οδηγία σχετικά με τη φορολογία των ενεργειακών προϊόντων" ή "οδηγία"), εκτός από τις διατάξεις που περιλαμβάνονται στην οδηγία και ειδικότερα στα άρθρα 5, 15 και 17, το Συμβούλιο αποφασίζοντας ομόφωνα μετά από πρόταση της Επιτροπής μπορεί να επιτρέψει σε ένα κράτος μέλος να θεσπίσει περαιτέρω φορολογικές απαλλαγές ή μειώσεις για λόγους ειδικής πολιτικής.

Η Επιτροπή εξετάζει τα αιτήματα. Στη συνέχεια, είτε υποβάλλει πρόταση στο Συμβούλιο ή, εναλλακτικά, ενημερώνει το Συμβούλιο για τους λόγους για τους οποίους δεν πρότεινε την έγκριση του μέτρου.

Στο ευρύτερο πλαίσιο της αναθεώρησης των παρεκκλίσεων που προβλέπονται σύμφωνα με την οδηγία σχετικά με τη φορολογία των ενεργειακών προϊόντων και οι οποίες λήγουν μέχρι τα τέλη του έτους 2006, η Φινλανδία, η Δανία και η Ιρλανδία υπέβαλαν αίτημα παρέκκλισης από τις διατάξεις της οδηγίας, με ισχύ από το 2007 και μετά, για τα καύσιμα που χρησιμοποιούνται στις ιδιωτικές πτήσεις αναψυχής, δηλαδή την αεροπλοΐα που δεν εμπίπτει στην υποχρεωτική απαλλαγή που προβλέπει το άρθρο 14 παράγραφος 1 στοιχείο (β) της προαναφερθείσας οδηγίας. Επιπλέον, η Φινλανδία και η Ιρλανδία υπέβαλαν αίτημα απαλλαγής από τον ειδικό φόρο κατανάλωσης για τα καύσιμα που χρησιμοποιούνται στα ιδιωτικά σκάφη αναψυχής. Τα εν λόγω αιτήματα πρωτοκολλήθηκαν από τη Γενική Διεύθυνση Φορολογίας και Τελωνειακής Ένωσης[2].

Σκοπός της παρούσας ανακοίνωσης είναι να ενημερωθεί το Συμβούλιο για τους λόγους για τους οποίους η Επιτροπή δεν πρότεινε την έγκριση των μέτρων που αιτήθηκαν τα προαναφερθέντα κράτη μέλη.

2. Σύνοπτικη περιγραφη των αιτη ΜΑΤ ων

2.1. Αίτημα της Φινλανδίας

(α) Η Φινλανδία επιθυμεί να χορηγήσει απαλλαγή από τους ειδικούς φόρους κατανάλωσης για τα καύσιμα που χρησιμοποιούνται στις ιδιωτικές πτήσεις αναψυχής .

Στόχος του μέτρου είναι να διατηρήσει τις συνθήκες λειτουργίας της αεροπλοΐας αναψυχής στη Φινλανδία. Σύμφωνα με τις φινλανδικές αρχές, τυχόν μείωση της αεροπλοΐας αναψυχής θα επιδρούσε αρνητικά στη γνώση και στην ικανότητα πτήσης των αεροπλόων και στη βούλησή τους να πραγματοποιούν κοινωνικές αποστολές. Επίσης, θα μείωνε τις επιχειρηματικές δραστηριότητες σχετικά με την αεροπλοΐα και συνεπώς θα είχε αρνητικές επιπτώσεις στην απασχόληση και στον ανταγωνισμό στον τομέα της αεροπλοΐας.

Η Φινλανδία ισχυρίζεται επίσης ότι η φορολόγηση των καυσίμων αεροσκαφών θα μείωνε τον αριθμό των πρατηρίων αυτών των καυσίμων με αποτέλεσμα ο εφοδιασμός τους να καταστεί προβληματικός, πράγμα που θα οδηγούσε στην αύξηση των κινδύνων όσον αφορά τη χρήση καυσίμων οχημάτων στα αεροσκάφη ως εναλλακτική λύση.

Ακόμη, η Φινλανδία επισημαίνει την αμελητέα αύξηση των εσόδων και τη μικρή μείωση των εκπομπών άνθρακος που προκύπτουν από τη θέσπιση του γενικού φορολογικού καθεστώτος που οφείλεται στις μειωμένες ποσότητες καυσίμων που καταναλώνονται για την αεροπλοΐα αναψυχής σ’ αυτή τη χώρα.

Σύμφωνα με τη Φινλανδία, τα χαμηλά φορολογικά έσοδα αφενός και τα σημαντικά διοικητικά έξοδα αφετέρου σημαίνουν ότι η οικονομική αποτελεσματικότητα του μέτρου θα είναι πολύ χαμηλή. Τα μητρώα των αεροσκαφών δεν επιτρέπουν τη διάκριση μεταξύ της χρήσης του αεροσκάφους για αναψυχή και για εμπορική χρήση και κατά συνέπεια το μέτρο θα οδηγήσει σε υψηλή διοικητική επιβάρυνση που θα προκύψει από την αναγκαιότητα δημιουργίας ενός πολύπλοκου συστήματος ελέγχου, λόγω της μετάβασης σε κανονική φορολογική μεταχείριση.

(β) Επίσης, η Φινλανδία επιθυμεί να εφαρμόσει μειωμένο φορολογικό συντελεστή (7,06 λεπτά ανά λίτρο) στο πετρέλαιο εσωτερικής καύσης που χρησιμοποιείται για καύσιμο στα σκάφη αναψυχής .

Στόχος του αιτήματος είναι να διατηρήσει στα σημερινά επίπεδα τις συνθήκες λειτουργίας για αμφότερες τις σχετικές με τα σκάφη υπηρεσίες και βιομηχανία και να διασφαλίσει τη διατήρηση των συνθηκών για τα σκάφη αναψυχής. Η Φινλανδία διατείνεται επίσης ότι η απόρριψη του αιτήματος θα έχει δυσανάλογα αρνητικές επιπτώσεις τόσο στον τομέα των σκαφών όσο και στις πολυάριθμες συναφείς μικρές επιχειρήσεις.

Η Φινλανδία υποστηρίζει επιπλέον ότι η μετάβαση στο κανονικό φορολογικό καθεστώς συνεπάγεται ελάχιστα οφέλη σε σχέση με το κόστος και τις άλλες συνέπειες που συνεπάγεται η λήξη της απαλλαγής. Επίσης, τονίζει την οικονομική αναποτελεσματικότητα του φορολογικού μέτρου. Ακόμη, η Φινλανδία επισημαίνει την αμελητέα αύξηση των εσόδων και τη μικρή μείωση των εκπομπών ρύπων που προκύπτουν από τη θέσπιση του γενικού φορολογικού καθεστώτος, καθώς και το γεγονός ότι η γενική κατάσταση όσον αφορά τις εκπομπές ρύπων έχει βελτιωθεί σημαντικά στη Φινλανδία από το 2004 κατόπιν της θέσπισης εθνικής νομοθεσίας σχετικά με την ποιότητα ορισμένων καυσίμων.

Η Φινλανδία υπογραμμίζει ειδικότερα ότι η λήξη της παρέκκλισης συνεπάγεται κόστος συμμόρφωσης για τους προμηθευτές καυσίμων, καθώς και διοικητικό κόστος και δυσκολίες εφαρμογής για τη δημόσια διοίκηση. Επιπλέον, σύμφωνα με τη Φινλανδία, η λήξη της παρέκκλισης θα δημιουργήσει προβλήματα ασφάλειας λόγω της μείωσης του αριθμού των πρατηρίων ανεφοδιασμού κατά μήκος των ακτών.

Η Φινλανδία υποστηρίζει ότι η παρέκκλιση εξυπηρετεί στόχους περιφερειακής πολιτικής, ιδίως σε δυσπρόσιτες και αραιοκατοικημένες περιοχές με παρακμάζουσες επιχειρηματικές δομές. Η Φινλανδία έχει ως στόχο να διατηρήσει κατοικημένη ολόκληρη τη χώρα και προς τούτο σημαντικοί εθνικοί και κοινοτικοί πόροι έχουν δαπανηθεί για την ανάπτυξη των απομακρυσμένων περιοχών. Κατά την άποψη της Φινλανδίας, η λήξη της παρέκκλισης θα είναι αντίθετη προς αυτούς τους στόχους και τις επενδύσεις που έχουν πραγματοποιηθεί.

Αμφότερα τα αιτήματα προβλέπουν τη λήξη του μέτρου στις 31 Δεκεμβρίου 2012.

2.2. Αίτημα της Δανίας

Η Δανία επιθυμεί να εφαρμόσει απαλλαγή από τους ειδικούς φόρους κατανάλωσης για τα καύσιμα που χρησιμοποιούνται στις ιδιωτικές πτήσεις αναψυχής. Σκοπός του μέτρου είναι να αποφευχθεί η διοικητική επιβάρυνση που θα απέρρεε από την αναγκαιότητα δημιουργίας ενός πολύπλοκου συστήματος ελέγχου, λόγω της μετάβασης στην κανονική φορολογική μεταχείριση.

Το αίτημα δεν προβλέπει ημερομηνία λήξης του μέτρου.

2.3. Αιτήματα της Ιρλανδίας

(α) Επίσης, η Ιρλανδία επιθυμεί να εφαρμόσει μειωμένο συντελεστή ειδικού φόρου κατανάλωσης στα καύσιμα που χρησιμοποιούνται στις ιδιωτικές πτήσεις αναψυχής (276,52 ευρώ ανά 1.000 λίτρα για βενζίνη αεροπορίας και 16,00 ευρώ ανά 1.000 λίτρα για κηροζίνη αεριωθούμενων)

Προς στήριξη του αιτήματος προβάλλονται δύο επιχειρήματα.

Το πρώτο είναι πως η λήξη της παρέκκλισης συνεπάγεται υπερβολικό κόστος συμμόρφωσης για τους προμηθευτές καυσίμων αεροπορίας, καθώς και πολύ σημαντικές εφάπαξ δαπάνες για αερολιμένες/αεροδρόμια.

Το δεύτερο επιχείρημα υπογραμμίζει το δυσανάλογο διοικητικό κόστος για τη φορολογική αρχή, η οποία θα χρειαστεί να παρεκτρέψει πόρους από άλλες δραστηριότητες για να συστήσει ένα κατάλληλο σύστημα ελέγχου.

(β) Επίσης, η Ιρλανδία επιθυμεί να εφαρμόσει μειωμένο φορολογικό συντελεστή (47,36 ευρώ ανά 1.000 λίτρα) στο πετρέλαιο εσωτερικής καύσης που χρησιμοποιείται για καύσιμο στα σκάφη αναψυχής .

Τα επιχειρήματα της Ιρλανδίας υπογραμμίζουν τη σημασία της δραστηριότητας για τον τουρισμό και τις αρνητικές επιπτώσεις της λήξης της παρέκκλισης τόσο στον τομέα των σκαφών όσο και στις πολυάριθμες συναφείς μικρές επιχειρήσεις.

Επιπλέον, η Ιρλανδία υποστηρίζει ότι η παρέκκλιση εξυπηρετεί στόχους περιφερειακής πολιτικής και ότι η λήξη της θα είναι αντίθετη με προηγούμενες εθνικές και κοινοτικές πολιτικές. Επίσης, θα περιορίσει την ικανότητα της Ιρλανδίας να ασκήσει τη δική της περιφερειακή πολιτική, πράγμα που θα μπορούσε να εκληφθεί ως παρέμβαση της Επιτροπής σε ένα κατ’ ουσία εσωτερικό ζήτημα. Ο τομέας έτυχε σημαντικών επενδύσεων τόσο από ιδιωτικούς όσο και από κρατικούς πόρους, συμπεριλαμβανόμενης και ευρωπαϊκής χρηματοδότησης.

Η Ιρλανδία υπογραμμίζει εκ νέου το κόστος συμμόρφωσης για τη βιομηχανία και τις μαρίνες, καθώς και το διοικητικό κόστος και τις δυσκολίες εφαρμογής για τη δημόσια διοίκηση που συνεπάγεται η λήξη της παρέκκλισης.

Τα αιτήματα δεν προβλέπουν ημερομηνία λήξης του μέτρου.

3. Ιστορικό των αιτημάτων

Τα καύσιμα που χρησιμοποιούνται για ιδιωτικές πτήσης αναψυχής και ιδιωτικούς πλόες αναψυχής φορολογούνται στην Κοινότητα από το 1993[3], εκτός εάν εχορηγείτο ειδική παρέκκλιση σε ορισμένα κράτη μέλη.

Με στόχο να καταστεί η κοινοτική πολιτική μεταφορών, περιβάλλοντος και φορολογίας περισσότερο συνεκτική, η Επιτροπή είχε προτείνει την κατάργηση αυτών των παρεκκλίσεων για πρώτη φορά ήδη το 1996[4]. Στη συνέχεια, η σταδιακή κατάργηση αυτών των παρεκκλίσεων ξεκίνησε το έτος 2000 από την Επιτροπή, όταν αποφάσισε ότι έπρεπε να καταργηθούν την προβλεπόμενη ημερομηνία έναρξης ισχύος της οδηγίας σχετικά με τη φορολογία των ενεργειακών προϊόντων, και σε κάθε περίπτωση στις 31 Δεκεμβρίου 2002 το αργότερο[5]. Τελικά, οι παρεκκλίσεις παρατάθηκαν έως τις 31 Δεκεμβρίου 2006 και μεταγενέστερα ενσωματώθηκαν στην οδηγία σχετικά με τη φορολογία των ενεργειακών προϊόντων (άρθρο 18 και παράρτημα II) ενόψει της απρόσκοπτης σταδιακής κατάργησής τους.

Στην ανακοίνωσή της του Ιουνίου 2006 με τίτλο « Επανεξέταση των παρεκκλίσεων που περιέχονται στα παραρτήματα II και III της οδηγίας 2003/96/ΕΚ του Συμβουλίου, οι οποίες λήγουν στα τέλη του 2006 » (εφεξής "ανακοίνωση του Ιουνίου 2006")[6] η Επιτροπή επιβεβαίωσε ότι δεν πρέπει να ανανεωθεί η ευνοϊκή φορολογική μεταχείριση των καυσίμων που χρησιμοποιούνται για τις εν θέματι δραστηριότητες, σε σύγκριση με τα καύσιμα που χρησιμοποιούνται για παρόμοιες δραστηριότητες (μεταφορά ή αναψυχή). Η Επιτροπή κάλεσε ταυτόχρονα τα ενδιαφερόμενα κράτη μέλη που θεωρούν ότι πρέπει να συνεχίσουν να επωφελούνται από την παρέκκλιση για λόγους ειδικής πολιτικής να υποβάλουν αίτημα βάσει του άρθρου 19 της οδηγίας αιτιολογώντας δεόντως τις ανάγκες πολιτικής.

4. Αξιολόγηση της επιτροπήσ

Η Επιτροπή πρόσφατα, στο ευρύτερο πλαίσιο επανεξέτασης της λήγουσας παρέκκλισης σύμφωνα με την οδηγία σχετικά με τη φορολογία των ενεργειακών προϊόντων, είχε την ευκαιρία να εξετάσει παρόμοια αιτήματα για παρεκκλίσεις που υπέβαλαν ορισμένα άλλα κράτη μέλη. Στις 30 Νοεμβρίου 2006, η Επιτροπή εξέδωσε δύο ανακοινώσεις[7] στις οποίες εξηγούσε τους λόγους για τους οποίους, βάσει της διεξαχθείσας ανάλυσης, δεν μπορούσε να απαντήσει θετικά σ’ αυτά τα αιτήματα.

Η Επιτροπή θεωρεί ότι η Φινλανδία, η Δανία και η Ιρλανδία προέβαλαν σε μεγάλο βαθμό τα ίδια επιχειρήματα με εκείνα που έχουν εξετασθεί λεπτομερώς στις δύο ανακοινώσεις που εκδόθηκαν στις 30 Νοεμβρίου 2006. Οι λόγοι που εκτίθενται σ’ αυτές τις ανακοινώσεις συνοψίζονται κατωτέρω και, εάν είναι αναγκαίο, συμπληρώνονται με στοιχεία σχετικά με πιο ειδικά ζητήματα που ήγειραν τα αιτούντα κράτη μέλη.

Η Επιτροπή δεν αποδέχεται τα επιχειρήματα που προβλήθηκαν και που βασίζονται σε συνέπειες που αφορούν απλώς τη μετάβαση από την παρέκκλιση στο καθεστώς κανονικής φορολόγησης, όπως διοικητικές επιβαρύνσεις, κόστος ή δυσκολίες συμμόρφωσης και επιβολής, καθώς και ζητήματα ασφαλείας.[8] Συγκεκριμένα, το Συμβούλιο επέλεξε σκοπίμως να επιβάλει στις ιδιωτικές πτήσεις και πλόες αναψυχής κανονική φορολογία και να χορηγήσει παρεκκλίσεις μόνο προς υπερπήδηση των αρχικών δυσχερειών. Συνεπώς, αυτά τα επιχειρήματα δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι αφορούν λόγους ειδικής πολιτικής για τους σκοπούς του άρθρου 19 της οδηγίας σχετικά με τη φορολογία των ενεργειακών προϊόντων. Επιπλέον, τα συμφέροντα και οι πολιτικές που αναφέρονται σ’ αυτή τη διάταξη, όσον αφορά θέματα εσωτερικής αγοράς, ελεύθερου ανταγωνισμού, περιβάλλοντος, ενέργειας και μεταφορών, συνηγορούν σαφώς κατά της χορήγησης των αιτούμενων παρεκκλίσεων.[9]

Όσον αφορά το ζήτημα του "ανταγωνισμού" που ήγειρε η Φινλανδία για τους ιδιωτικούς πλόες αναψυχής, τούτο αντανακλά μάλλον μία στρέβλωση που υπήρξε στο παρελθόν και η οποία δεν πρέπει να διαιωνισθεί[10].

Τα επιχειρήματα της Φινλανδίας όσον αφορά τη γνώση και την ικανότητα σχετικά με την αεροπλοΐα και τη βούληση πραγματοποίησης κοινωνικών αποστολών δεν μπορούν επίσης να γίνουν αποδεκτά. Οι σχετικές ανάγκες είναι πολύ συγκεκριμένες και μπορούν να ικανοποιηθούν με άλλα στοχοθετημένα μέσα, καλύτερα προσαρμοσμένα ως προς τον χαρακτήρα και το πεδίο εφαρμογής, χωρίς να τίθενται σε κίνδυνο τα προαναφερθέντα κοινοτικά συμφέροντα από τη μη κανονική απαλλαγή από τους εναρμονισμένους φόρους. Τούτο ισχύει και για το επιχείρημα που προέβαλε η Φινλανδία σχετικά με τις δυσπρόσιτες και αραιοκατοικημένες περιοχές με παρακμάζουσες επιχειρηματικές δομές.[11]

Εκ νέου υπό το περιφερειακό πρίσμα, η Επιτροπή επιθυμεί να επισημάνει ότι οι παρεκκλίσεις που χορηγήθηκαν στο παρελθόν στη Φινλανδία και στην Ιρλανδία δεν θεωρήθηκαν ποτέ επισήμως ως μέσο άσκησης κοινοτικής περιφερειακής πολιτικής. Επιπλέον, ούτε η στήριξη των ευρωπαϊκών ταμείων στόχευε, ειδικά, στη χρησιμοποίηση ιδιωτικών σκαφών αναψυχής, ούτε βασιζόταν στην αρχή ότι η Φινλανδία και η Ιρλανδία θα μπορούσαν να συνεχίσουν να παρεκκλίνουν από την οδηγία σχετικά με τη φορολογία των ενεργειακών προϊόντων.

Τέλος, η Φινλανδία και η Ιρλανδία εγείρουν επίσης ένα πιο γενικό επιχείρημα αναλογικότητας, διατεινόμενες ότι οι εκπομπές ρύπων των ιδιωτικών πτήσεων και πλόων αναψυχής είναι περιορισμένες σε σχέση με το σύνολο των εκπομπών του τομέα μεταφορών ή/και ότι η μετάβαση στην κανονική φορολογία είναι αναποτελεσματική όσον αφορά τα έσοδα. Αυτά τα επιχειρήματα εκλαμβάνουν λανθασμένα ως σημείο εκκίνησης την εξαίρεση και όχι τη σκόπιμη επιλογή του νομοθέτη να επιβάλει στις εν λόγω δραστηριότητες κανονική φορολογία. Από αυτή την άποψη, η αναλογικότητα δεν απαιτεί άνιση μεταχείριση ως προς συγκρίσιμες δραστηριότητες μεταφορών ή αναψυχής, ούτε και μπορεί να δοθεί ιδιαίτερη σημασία στο γεγονός ότι οι δαπάνες εφαρμογής μπορούν να είναι διαφορετικές από εκείνες άλλων τομέων ειδικών φόρων κατανάλωσης, αφού διαφορές αυτού του είδους ανήκουν στη φύση της φορολογικής αρχής. Κανένα από αυτά τα επιχειρήματα δεν υπαγορεύεται από λόγους ειδικής πολιτικής για τους σκοπούς του άρθρου 19 της οδηγίας[12].

5. Συμπέρασμα

Συνολικά, η Επιτροπή εκτιμά ότι η Φινλανδία, η Δανία και η Ιρλανδία δεν επικαλέσθηκαν λόγους ειδικής πολιτικής που θα δικαιολογούσαν όχι μόνο την αναγκαιότητα να διατηρηθεί η παρέκκλιση έναντι της νομοθεσίας που εγκρίθηκε δύο φορές ομόφωνα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά και την ύπαρξη ενός φορολογικού μέτρου που αντίκειται προφανώς σε διάφορες κοινοτικές πολιτικές. Τα επιχειρήματα που παρουσίασαν τα ενδιαφερόμενα κράτη μέλη αντιπροσωπεύουν τις συνέπειες από την ίδια την ύπαρξη της παρέκκλισης για μακρά χρονική περίοδο.

Τα κράτη μέλη διέθεταν επαρκή χρόνο για να προσαρμοστούν στη νέα κατάσταση λαμβανομένου υπόψη του γεγονότος ότι η παρέκκλιση αυτή όπως και άλλες παρόμοιες παρεκκλίσεις εξετάζονται στο πλαίσιο της Κοινότητας τουλάχιστον από το 1996 και η Επιτροπή επέμεινε επανειλημμένα ως προς την αναγκαιότητα να καταργηθούν σταδιακά.

Σε περίπτωση δυσκολιών σε σχέση με τη λήξη της παρέκκλισης σε πολύ ειδικές ή ιδιάζουσες περιπτώσεις και εφόσον τηρείται απόλυτα το κοινοτικό δίκαιο, είτε σε σχέση με τη φορολογία των ενεργειακών προϊόντων είτε διαφορετικά[13], τα αιτούντα κράτη μέλη μπορούν να θεσπίσουν μέτρα για την άρση ή την άμβλυνση των προβλημάτων που δημιουργεί η μετάβαση στο καθεστώς κανονικής φορολογίας.

Συνεπώς , η Επιτροπή συμπεραίνει ότι δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 19 και γι΄αυτό δεν προτείνει την έγκριση των αιτηθέντων μέτρων.

[1] Οδηγία 2003/96/ΕΚ του Συμβουλίου, της 27ης Οκτωβρίου 2003, σχετικά με την αναδιάρθρωση του κοινοτικού πλαισίου φορολογίας των ενεργειακών προϊόντων και της ηλεκτρικής ενέργειας (ΕΕ L 283 της 31.10.2003 σ. 51. Οδηγία όπως τροποποιήθηκε τελευταία με τις οδηγίες 2004/74/ΕΚ και 2004/75/ΕΚ (ΕΕ L 157 της 30ής Απριλίου 2004, σ. 87 και σ. 100).

[2] Αιτήματα που πρωτοκολλήθηκαν στις 5 Δεκεμβρίου 2006 (Φινλανδία), στις 13 Νοεμβρίου 2006 (Δανία) και στις 14 Δεκεμβρίου 2006 (Ιρλανδία).

[3] Οδηγία 92/81/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 19ης Οκτωβρίου 1992 για την εναρμόνιση των διαρθρώσεων των ειδικών φόρων κατανάλωσης που επιβάλλονται στα πετρελαιοειδή (ΕΕ L 316 της 31.10.1992). Η οδηγία αυτή, όπως και η οδηγία 92/82/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 19ης Οκτωβρίου 1992 για την προσέγγιση των συντελεστών των ειδικών φόρων κατανάλωσης στα πετρελαιοειδή, καταργήθηκαν με την οδηγία 2003/96/ΕΚ του Συμβουλίου, από τις 31 Δεκεμβρίου 2003.

[4] COM(1996) 549 της 14ης Νοεμβρίου 1996.

[5] COM(2000) 678 της 15ης Νοεμβρίου 2000.

[6] COM(2006)342 της 30ής Ιουνίου 2006 – Επανεξέταση των παρεκκλίσεων που περιέρχονται στα παραρτήματα II και III της οδηγίας 2003/96/ΕΚ του Συμβουλίου, οι οποίες λήγουν στα τέλη του 2006 .

[7] COM(2006) 743 της 30ής Νοεμβρίου 2006 Ανακοίνωση της Επιτροπής προς το Συμβούλιο βάσει του άρθρου 19 παράγραφος 1 της οδηγίας 2003/96/EΚ του Συμβουλίου (χρησιμοποίηση ιδιωτικών σκαφών αναψυχής) και COM(2006) 742 της 30ής Νοεμβρίου 2006 Ανακοίνωση της Επιτροπής προς το Συμβούλιο βάσει του άρθρου 19 παράγραφος 1 της οδηγίας 2003/96/ΕΚ του Συμβουλίου (ιδιωτικές πτήσεις αναψυχής)

[8] Τα ζητήματα ασφαλείας εξετάζονται εν πάση περιπτώσει στην αντίστοιχη νομοθεσία. Δεν συνδέονται με τους κανόνες της οδηγίας σχετικά με τη φορολογία των ενεργειακών προϊόντων.

[9] Για λεπτομέρειες βλ. έγγραφα COM(2006)742 και COM(2006)743, σ. 5 και 6 αντιστοίχως.

[10] COM (2006) 742, σ. 6.

[11] COM (2006) 742, σ. 6.

[12] COM (2006) 742, σ. 6. COM(2006)743, σσ. 6 και 7.

[13] Συμπεριλαμβανομένων ιδίως των κανόνων της Συνθήκης περί κρατικών ενισχύσεων.