Πρόταση οδηγίας του Συμβουλίου για την τροποποίηση της οδηγίας 77/388/ΕΟΚ αναφορικά με το καθεστώς του δικαιώματος προς έκπτωση του φόρου προστιθέμενης αξίας (98/C 219/11) COM(1998) 377 τελικό - 98/0209(CNS)

(Υποβλήθηκε από την Επιτροπή στις 17 Ιουνίου 1998)

ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ,

Έχοντας υπόψη:

τη συνθήκη για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, και ιδίως το άρθρο 99,

την πρόταση της Επιτροπής,

τη γνώμη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου,

τη γνώμη της Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής,

Εκτιμώντας:

ότι οι όροι επιστροφής του φόρου στους μη εγκατεστημένους υποκείμενους σ' αυτόν, οι οποίοι προβλέπονται από την όγδοη οδηγία ΦΠΑ 79/1072/ΕΟΚ του Συμβουλίου (1), όπως τροποποιήθηκε από την πράξη σχετικά με τους όρους προσχώρησης του Βασιλείου της Νορβηγίας, της Δημοκρατίας της Αυστρίας, της Δημοκρατίας της Φινλανδίας και του Βασιλείου της Σουηδίας και τις προσαρμογές των συνθηκών στις οποίες βασίζεται η Ευρωπαϊκή Ένωση, δημιουργούν στην πράξη σοβαρά προβλήματα τόσο για τους οικονομικούς φορείς όσο και για τις εθνικές αρχές των κρατών μελών 7

ότι η έκθεση της Επιτροπής σχετικά με το δεύτερο στάδιο της πρωτοβουλίας SLIM συνιστά τη μελέτη των δυνατοτήτων και των μέσων ριζικής αναμόρφωσης των όρων επιστροφής που προβλέπονται από την όγδοη οδηγία 7

ότι η μόνη τροποποίηση που μπορεί να συμβάλλει πραγματικά στην αισθητή απλούστευση του κοινού καθεστώτος ΦΠΑ γενικότερα, και της διαδικασίας επιστροφής ειδικότερα, συνίσταται στο να χορηγείται στον υποκείμενο στο φόρο δικαίωμα έκπτωσης του ΦΠΑ που καταβάλλει σε κράτος μέλος στο οποίο δεν είναι εγκατεστημένος, με άμεσο καταλογισμό στο ποσό ΦΠΑ του οποίου είναι υπόχρεος στο κράτος μέλος στο οποίο πραγματοποιεί πράξεις που παρέχουν δικαίωμα προς έκπτωση 7

ότι προκειμένου να προβλεφθεί για κάθε υποκείμενο στο φόρο που είναι εγκατεστημένος στην Κοινότητα το δικαίωμα προς έκπτωση του ΦΠΑ που καταβάλλεται σε κράτος μέλος στο οποίο δεν είναι εγκατεστημένος, επιβάλλεται η τροποποίηση του άρθρου 17 της έκτης οδηγίας 77/388/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 17ης Μαΐου 1977, όσον αφορά την εναρμόνιση των νομοθεσιών των κρατών μελών, των σχετικών με τους φόρους κύκλου εργασιών - κοινό σύστημα φόρου προστιθέμενης αξίας: ομοιόμορφη φορολογική βάση (2) 7

ότι η τροποποίηση αυτή προϋποθέτει την εισαγωγή ενός συστήματος απόδοσης μεταξύ των κρατών μελών, το οποίο θα επιτρέπει στο κράτος μέλος εγκατάστασης του υποκείμενου στο φόρο να ανακτεί το ποσό του ΦΠΑ που εκπίπτει στο κράτος μέλος στο οποίο καταβλήθηκε ο φόρος αυτός 7

ότι, για τις ανάγκες του συστήματος απόδοσης και του ελέγχου, θα πρέπει να προβλεφθεί η υποχρέωση, για τους υποκείμενους στο φόρο, να υποβάλλουν ειδικό έγγραφο το οποίο θα επισυνάπτεται στις περιοδικές τους δηλώσεις, στο οποίο θα αναγράφουν, κατανεμημένα ανά κράτος μέλος, τα ποσά ΦΠΑ που καταβάλλονται σε άλλα κράτη μέλη, για τα οποία ασκούν το δικαίωμά τους προς έκπτωση καθώς και η υποχρέωση να επισυνάπτουν στην ειδική αυτή δήλωση αντίγραφο των τιμολογίων ή των παραστατικών εισαγωγής 7

ότι αντίθετα, όλες οι προβλεπόμενες από την όγδοη οδηγία διοικητικές διατυπώσεις καθίστανται άνευ αντικειμένου και ότι, ως εκ τούτου, η νέα αυτή υποχρέωση δεν θέτει σε κίνδυνο τον στόχο της απλούστευσης της διαδικασίας στο σύνολό της ούτε και την ευκαιρία ακύρωσης της τρέχουσας όγδοης οδηγίας 7

ότι οι ενέργειες στις οποίες θα πρέπει να προβαίνουν οι οικονομικοί φορείς για την ανάκτηση του ΦΠΑ σε κράτος μέλος στο οποίο δεν είναι εγκατεστημένοι, απλουστεύονται αισθητά 7

ότι η διοικητική διαχείριση απλουστεύεται επίσης, προσφέροντας ταυτόχρονα μεγαλύτερες δυνατότητες ελέγχου 7

ότι οι τροποποιήσεις αυτές έχουν, ωστόσο, προσωρινό χαρακτήρα, εφόσον θα καταστούν άνευ αντικειμένου κατά τη θέση σε ισχύ του νέου κοινού συστήματος ΦΠΑ, το οποίο στηρίζεται στην αρχή του ενιαίου τόπου φορολόγησης και έκπτωσης 7

ότι, προκειμένου να τηρηθεί η αρχή της ουδετερότητας του φόρου, θα πρέπει η απλούστευση της διαδικασίας ανάκτησης του φόρου που έχει καταβληθεί σε άλλο κράτος μέλος στο οποίο ο υποκείμενος στον φόρο δεν είναι εγκατεστημένος να επιτευχθεί ταυτόχρονα με την προσέγγιση των κανόνων σχετικά με τον περιορισμό του δικαιώματος προς έκπτωση 7

ότι η σύσταση που διατυπώνεται στην έκθεση της Επιτροπής σχετικά με την πρωτοβουλία SLIM συσχετίζει επίσης τα δύο αυτά θέματα 7

ότι ορισμένες δαπάνες, ακόμη και όταν πραγματοποιούνται στο πλαίσιο της συνήθους λειτουργίας της επιχείρησης, έχουν συχνά ως στόχο την κάλυψη ιδιωτικών αναγκών και ότι, ως εκ τούτου, παρουσιάζουν χαρακτήρα τελικής κατανάλωσης 7

ότι η κατανομή των δαπανών αυτών σε επαγγελματικές και ιδιωτικές δεν μπορεί πάντοτε να ελεγχθεί με ακρίβεια, γεγονός που συνεπάγεται κινδύνους φοροαποφυγής ή φοροδιαφυγής 7

ότι, στην παρούσα κατάσταση, οι υφιστάμενες εξαιρέσεις και περιορισμοί από το δικαίωμα προς έκπτωση στα κράτη μέλη παρουσιάζουν μεγάλη ανομοιογένεια μεταξύ τους, η οποία μπορεί να αποτελέσει πηγή στρεβλώσεων του ανταγωνισμού 7

ότι η ανομοιογένεια αυτή δεν αποτελεί νέο φαινόμενο αλλά ότι η λειτουργία της εσωτερικής αγοράς από το 1993 έχει καταστήσει πολύ πιο προφανές το γεγονός ότι η ανομοιογένεια αυτή μπορεί να οδηγήσει σε στρεβλώσεις του ανταγωνισμού στο πλαίσιο των διεθνών συναλλαγών, στο βαθμό που τα αποτελέσματά της έχουν αντικείμενο στην τιμή των αγαθών και υπηρεσιών 7

ότι το πρόβλημα τόσο της επαγγελματικής όσο και της ιδιωτικής φύσης των δαπανών και οι συνεπαγόμενες δυσχέρειες όσον αφορά τη διεξαγωγή ελέγχου αφορά κυρίως τις δαπάνες που σχετίζονται με τα επιβατηγά αυτοκίνητα, τις δαπάνες για στέγαση, τροφή ή ποτά 7 καθώς και για τις δαπάνες πολυτελείας, ψυχαγωγίας ή κοινωνικής παραστάσεως 7

ότι πρέπει να θεσπιστούν διάφορα καθεστώτα για τις προαναφερθείσες κατηγορίες δαπανών, λαμβάνοντας υπόψη τις διάφορες δυνατότητες προορισμού για επαγγελματικές ανάγκες και τις διάφορες δυσχέρειες όσον αφορά τον έλεγχο, αλλά οι συνήθεις κανόνες έκπτωσης πρέπει να εφαρμόζονται για όλες τις δαπάνες για τις οποίες η οδηγία αυτή δεν προνοεί ειδικούς κανόνες 7

ότι, όσον αφορά τις δαπάνες σχετικά με τα επιβατηγά αυτοκίνητα, θα πρέπει να προβλεφθεί προαιρετικό καθεστώς, το οποίο θα επιτρέπει στα κράτη μέλη που το επιθυμούν να προσεγγίσουν με απλουστευμένο τρόπο το μέρος εκείνο που αφορά μη επαγγελματική χρήση των επιβατηγών αυτοκινήτων, αφήνοντάς τους κάποια διακριτική ευχέρεια στο πλαίσιο του προαιρετικού αυτού καθεστώτος 7

ότι, όσον αφορά τις δαπάνες για στέγαση, τροφή και ποτά, ο κατ' αποκοπήν περιορισμός του δικαιώματος προς πίστωση κρίθηκε ο πλέον κατάλληλος προκειμένου να λαμβάνεται υπόψη ο ταυτόχρονα επαγγελματικός και ιδιωτικός χαρακτήρας που είναι δυνατόν να έχουν οι δαπάνες αυτές 7

ότι, όσον αφορά της δαπάνες πολυτελείας, ψυχαγωγίας ή κοινωνικής παραστάσεως θα πρέπει να αποκλείονται του δικαιώματος προς έκπτωση, δεδομένου ότι οι εν λόγω δαπάνες δεν έχουν χαρακτήρα αυστηρά επαγγελματικό 7

ότι η προσέγγιση των εθνικών νομοθεσιών όσον αφορά τις δαπάνες που αναφέρονται σ' αυτήν την οδηγία έχει ως στόχο να επιβεβαιώσει το γενικό καθεστώς του δικαιώματος προς έκπτωση το οποίο απορρέει από την έκτη οδηγία 77/388/ΕΟΚ, με τον περιορισμό οποιασδήποτε εξαίρεσης από το εν λόγω καθεστώς μόνο στις περιπτώσεις που αναφέρονται ρητά,

ΕΞΕΔΩΣΕ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΑ ΟΔΗΓΙΑ:

Άρθρο 1

Η οδηγία 77/388/ΕΟΚ τροποποιείται ως εξής:

1) Το άρθρο 17 παράγραφος 6 διαγράφεται.

2) Προστίθενται τα ακόλουθα άρθρα 17, 17β και 17γ:

«Άρθρο 17α

Περιορισμοί αναφορικά με το δικαίωμα προς πίστωση

1. Όσον αφορά τις δαπάνες σχετικά με επιβατηγά αυτοκίνητα η χρήση των οποίων δεν είναι αποκλειστικά επαγγελματική, τα κράτη μέλη μπορούν να προβλέψουν ότι η έκπτωση του φόρου προστιθέμενης αξίας που επιβαρύνει τις δαπάνες αυτές δεν μπορεί να υπερβαίνει ένα ανώτατο όριο το οποίο θα πρέπει τα καθορίσουν να κράτη μέλη και 50 % του προαναφερθέντος φόρου.

Οι διατάξεις που προβλέπονται στο προηγούμενο εδάφιο δεν εφαρμόζονται στα επιβατηγά αυτοκίνητα που αποτελούν μέσα εκμετάλλευσης του υποκείμενου στο φόρο ούτε στα αυτοκίνητα που είναι απολύτως αναγκαία για την άσκηση της επαγγελματικής του δραστηριότητας, ούτε στα αγαθά και τις υπηρεσίες που συνδέονται με τα αυτοκίνητα αυτά, στην περίπτωση που η μη επαγγελματική χρήση τους δεν υπερβαίνει το 10 %.

Ως επιβατηγό αυτοκίνητο θεωρείται οποιοδήποτε οδικό όχημα, συμπεριλαμβανομένου του ρυμουλκούμενου οχήματός του, εκτός αυτών τα οποία, βάσει της κατασκευής τους ή του εξοπλισμού τους, προορίζονται αποκλειστικά για τη μεταφορά εμπορευμάτων ή για χρήση βιομηχανικού ή γεωργικού χαρακτήρα ή τα οποία διαθέτουν περισσότερα από εννέα (9) καθίσματα, συμπεριλαμβανομένου του καθίσματος του οδηγού.

Θεωρούνται ως δαπάνες σχετικές με τα επιβατηγά αυτοκίνητα ιδίως οι δαπάνες που αφορούν την απόκτηση, και με συμβάσεις έργου "φασόν" ή παρεμφερείς συμβάσεις, την κατασκευή ή την εισαγωγή, τη χρηματοδοτική μίσθωση ή την μίσθωση, τη χρήση, τη μετατροπή, την επισκευή και τη συντήρηση καθώς και οι δαπάνες σχετικά με τις πραγματοποιηθείσες αγορές ή τις παρασχεθείσες υπηρεσίες που συνδέονται με τα προαναφερθέντα αυτοκίνητα.

2. Όσον αφορά τις δαπάνες για στέγαση, τροφή ή ποτά, εκτός από αυτές με τις οποίες επιβαρύνεται ένας υποκείμενος στο φόρο για την παροχή εξ επαχθούς αιτίας από τον υποκείμενο αυτόν στον φόρο στέγης, τροφής ή ποτών, το δικαίωμα προς έκπτωση του φόρου προστιθέμενης αξίας με τον οποίο επιβαρύνονται οι δαπάνες αυτές καθορίζεται σε 50 % του φόρου αυτού.

3. Οι πρόνοιες της παραγράφου 1 και 2 εφαρμόζονται χωρίς επηρεασμό του άρθρου 17 παράγραφος 5.

Άρθρο 17β

Εξαιρέσεις από το δικαίωμα προς πίστωση

Οι κάτωθι δαπάνες εξαιρούνται από το δικαίωμα προς πίστωση:

α) δαπάνες που αφορούν επιβατηγά αυτοκίνητα, όπως αυτά ορίζονται στο σημείο 1 του άρθρου 17α, η επαγγελματική χρήση των οποίων δεν υπερβαίνει το 10 % 7

β) δαπάνες πολυτελείας, ψυχαγωγίας ή κοινωνικής παραστάσεως.

Άρθρο 17γ

Μεταβατική πρόνοια

Οι διατάξεις που αναφέρονται στα άρθρα 17α και 17β εφαρμόζονται μόνο στον φόρο προστιθέμενης αξίας που έχει καταστεί απαιτητός μετά τη θέση σε ισχύ των εν λόγω διατάξεων στο κράτος μέλος αυτό.»

3. Στο άρθρο 20 παράγραφος 3 προστίθενται τα ακόλουθα τρίτο και ένα τέταρτο εδάφια:

«Ο διακανονισμός που αναφέρεται στο πρώτο εδάφιο εφαρμόζεται επίσης σε περίπτωση μεταπώλησης επιβατηγού αυτοκινήτου το οποίο αποτέλεσε αντικείμενο του φόρου προστιθέμενης αξίας κατά την απόκτηση, την κατασκευή ή την εισαγωγή και ο υποκείμενος στο φόρο πιστώθηκε το φόρο σύμφωνα με το σημείο 1 του άρθρου 17α.

Σε καμία περίπτωση ο διακανονισμός που αναφέρεται στο προηγούμενο εδάφιο δεν μπορεί να υπερβεί το ποσό του φόρου που προκύπτει με την εφαρμογή στη βάση επιβολής του φόρου για τη μεταπώληση του συντελεστή που ισχύει για τα επιβατηγά αυτοκίνητα.»

4. Το άρθρο 28στ τροποποιείται ως ακολούθως:

α) Η πρώτη πρόταση του άρθρου 17 παράγραφος 3 αντικαθίσταται από το ακόλουθο κείμενο:

«Με την επιφύλαξη της παραγράφου 3α, τα κράτη μέλη χορηγούν επίσης σε όλους τους υποκείμενους στο φόρο το δικαίωμα προς έκπτωση ή επιστροφή του φόρου προστιθέμενης αξίας που αναφέρεται στην παράγραφο 2 εφόσον τα αγαθά και οι υπηρεσίες χρησιμοποιούνται για τις ακόλουθες ανάγκες:»

β) Στο άρθρο 17 παρεμβάλλονται οι ακόλουθες: παράγραφοι 3α, 3β και 3γ

«3α Στο βαθμό που τα αγαθά και οι υπηρεσίες χρησιμοποιούνται για την πραγματοποίηση φορολογητέων πράξεων ή πράξεων που αναφέρονται στην παράγραφο 3, τα κράτη μέλη χορηγούν επίσης σε κάθε υποκείμενο στον φόρο το δικαίωμα προς έκπτωση:

α) του οφειλόμενου ή καταβληθέντος φόρου προστιθέμενης αξίας σε κράτος μέλος στο οποίο ο υποκείμενος στο φόρο δεν είναι εγκατεστημένος για τα αγαθά που του έχουν παραδοθεί ή πρόκειται να του παραδοθούν και για τις υπηρεσίες που του έχουν παρασχεθεί ή πρόκειται να του παρασχεθούν από άλλον υποκείμενο στο φόρο 7

β) του οφειλόμενου ή καταβληθέντος φόρου προστιθέμενης αξίας για τα αγαθά που εισάγονται σε κράτος μέλος στο οποίο ο υποκείμενος στον φόρο δεν είναι εγκατεστημένος.

Όταν ο υποκείμενος στο φόρο έχει εγγραφεί στον ΦΠΑ σε περισσότερα του ενός κράτη μέλη, το δικαίωμα προς έκπτωση χορηγείται στο κράτος μέλος στο οποίο διεξάγονται οι φορολογητέες πράξεις ή οι πράξεις που αναφέρονται στην παράγραφο 3 για τις οποίες χρησιμοποιούνται τα αγαθά και οι υπηρεσίες. Στο βαθμό που τα αγαθά και οι υπηρεσίες χρησιμοποιούνται στο γενικό πλαίσιο της οικονομικής δραστηριότητας του υποκείμενου στον φόρο και είναι αδύνατο να προσδιοριστεί ο προορισμός των δαπανών σε φορολογητέες πράξεις ή πράξεις που αναφέρονται στην παράγραφο 3, το δικαίωμα προς έκπτωση χορηγείται στο κράτος μέλος στο οποίο ο υποκείμενος έχει εγκαταστήσει την έδρα της οικονομικής του δραστηριότητας.

3β Για τους σκοπούς εφαρμογής της προηγούμενης πρόνοιας, ως υποκείμενος στον φόρο μη εγκατεστημένος στο εσωτερικό της χώρας θεωρείται, για την εφαρμογή της διάταξης αυτής, ο υποκείμενος στο φόρο ο οποίος δεν έχει στη χώρα αυτή ούτε την έδρα της οικονομικής του δραστηριότητας ούτε σταθερή εγκατάσταση από την οποία πραγματοποιούνται οι παραδόσεις αγαθών ή η παροχή υπηρεσιών ούτε, ελλείψει έδρας ή μόνιμης εγκατάστασης, την κατοικία του ή τη συνήθη διαμονή του, και ο οποίος δεν έχει πραγματοποιήσει καμία παράδοση αγαθών ή παροχή υπηρεσιών που να μπορεί να θεωρηθεί ότι πραγματοποιήθηκε στη χώρα αυτή, με εξαίρεση:

α) την παροχή υπηρεσιών μεταφορών και την παροχή παρεπόμενων προς τις μεταφορικές αυτές υπηρεσίες υπηρεσιών, οι οποίες απαλλάσσονται δυνάμει του άρθρου 14 παράγραφος 1 στοιχείο θ), του άρθρου 15 ή του άρθρου 16 παράγραφος 1 σημεία Β, Γ και Δ 7

β) τις παραδόσεις αγαθών ή την παροχή υπηρεσιών για τις οποίες ο αποδέκτης των πράξεων αυτών έχει οριστεί ως υπόχρεος του φόρου σύμφωνα με το άρθρο 21 παράγραφος 1 στοιχείο α) 7

γ) την παροχή υπηρεσιών στις περιπτώσεις στις οποίες ο φόρος οφείλεται αποκλειστικά από τον λήπτη των υπηρεσιών σύμφωνα με το άρθρο 21 παράγραφος 1 στοιχείο β).

Όταν ο ΦΠΑ για τον οποίο ο υποκείμενος στο φόρο έχει δικαίωμα έκπτωσης βάσει της παραγράφου 3α εκφράζεται σε διαφορετικό νόμισμα από αυτό του κράτους μέλους στο οποίο γεννάται το δικαίωμα προς έκπτωση, και εφόσον ένα από τα δύο κράτη που εκδίδουν τα νομίσματα αυτά δεν χρησιμοποιεί το ευρώ ως εθνικό νόμισμα, η συναλλαγματική ισοτιμία καθορίζεται, κατά τη στιγμή που δημιουργείται η γενεσιουργός αιτία του φόρου, σύμφωνα με τις ισχύουσες κοινοτικές διατάξεις για τον υπολογισμό της δασμολογητέας αξίας.

Για την εφαρμογή της παραγράφου 3α, και του πρώτου και δεύτερου εδαφίου της παραγράφου αυτής, τα κράτη μέλη διασφαλίζουν ότι ο υποκείμενος στο φόρο δεν στερείται του δικαιώματός του προς έκπτωση όταν κατέχει τιμολόγιο στο οποίο αναγράφονται τουλάχιστον, όλες οι πληροφορίες που αναφέρονται στο άρθρο 22 παράγραφος 3 στοιχείο β).

3γ Το Συμβούλιο, αποφασίζοντας σύμφωνα με τη διαδικασία του άρθρου 99 της συνθήκης, θεσπίζει τα μέτρα για το σύστημα επιστροφής και τα μέτρα διοικητικής συνεργασίας που απαιτούνται για τη λειτουργία του καθεστώτος του δικαιώματος προς έκπτωση που προβλέπεται στις παραγράφους 3α και 3β.».

γ) Στο άρθρο 17 η παράγραφος 4 αντικαθίσταται από το ακόλουθο κείμενο:

«4. Η επιστροφή του φόρου προστιθέμενης αξίας που αναφέρεται στην παράγραφο 3 πραγματοποιείται για τους υποκείμενους στο φόρο που δεν είναι εγκατεστημένοι στην Κοινότητα σύμφωνα με τους αναλυτικούς κανόνες εφαρμογής που προβλέπονται στην οδηγία 86/560/ΕΟΚ.

Οι υποκείμενοι στο φόρο που αναφέρονται στο πρώτο άρθρο της οδηγίας 86/560/ΕΟΚ και οι οποίοι έχουν στο εσωτερικό της χώρας μόνο παραδόσεις αγαθών ή παροχή υπηρεσιών για τις οποίες ο λήπτης έχει οριστεί ως υπόχρεος του φόρου, σύμφωνα με το άρθρο 21 παράγραφος 1 στοιχείο α) εξομοιούνται, για την εφαρμογή της εν λόγω οδηγίας, προς υποκείμενους στο φόρο που δεν είναι εγκατεστημένοι στο εσωτερικό της Κοινότητας.

Η οδηγία 86/560/ΕΟΚ δεν εφαρμόζεται στις παραδόσεις αγαθών οι οποίες απαλλάσσονται, ή μπορούν να απαλλαγούν δυνάμει του άρθρου 28 γ τίτλος Α, όταν τα αγαθά αυτά αποστέλλονται ή μεταφέρονται από τον αγοραστή ή για λογαριασμό του.»

5. Το άρθρο 28η τροποποιείται ως ακολούθως:

Στο άρθρο 22 παράγραφος 4 προστίθεται το ακόλουθο στοιχείο δ):

«δ) Στο βαθμό που ο υποκείμενος στον φόρο ασκεί δικαίωμα προς έκπτωση το οποίο γεννάται δυνάμει του άρθρου 17 παράγραφος 3α, η δήλωση του θα πρέπει να συνοδεύεται με ειδικό έγγραφο στο οποίο αναγράφεται το ποσό των εκπτώσεων που πρέπει να διενεργηθούν, κατανεμημένο ανά κράτος μέλος.

Για την αιτιολόγηση των ποσών αυτών, ο υποκείμενος στο φόρο θα πρέπει να επισυνάψει στο ειδικό αυτό έγγραφο αντίγραφο των τιμολογίων ή των παραστατικών εισαγωγής.

Το έγγραφο αυτό περιλαμβάνει επίσης έγγραφη βεβαίωση του υποκείμενου στον φόρο ότι δεν διαθέτει αριθμό εγγραφής στον φόρο προστιθέμενης αξίας στα κράτη μέλη στα οποία οφείλεται ή έχει καταβληθεί ο ΦΠΑ που έχει εκπέσει βάσει του άρθρου 17 παράγραφος 3α.»

Άρθρο 2

Η οδηγία 79/1072/ΕΟΚ καταργείται από την 1η Ιανουαρίου 1999.

Άρθρο 3

1. Τα κράτη μέλη θέτουν σε ισχύ τις αναγκαίες νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις που θεσπίζουν για την εφαρμογή της παρούσας οδηγίας την 1ην Ιανουαρίου 1999. Τα κράτη μέλη ενημερώνουν την Επιτροπή σχετικά.

Οι δατάξεις αυτές, όταν θεσπίζονται από τα κράτη μέλη, αναφέρονται στην παρούσα οδηγία ή συνοδεύονται από την αναφορά αυτή κατά την επίσημη δημοσίευσή τους. Οι λεπτομερείς διατάξεις για την αναφορά αυτή θεσπίζονται από τα κράτη μέλη.

2. Τα κράτη μέλη ανακοινώνουν στην Επιτροπή το κείμενο των διατάξεων εσωτερικού δικαίου, τις οποίες θεσπίζουν στον τομέα που διέπεται από την παρούσα οδηγία.

Άρθρο 4

Η οδηγία αυτή τίθεται σε εφαρμογή την 20ήν ημέρα που ακολουθεί τη δημοσίευση της στην Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων.

Άρθρο 5

Η παρούσα οδηγία απευθύνεται στα κράτη μέλη.

(1) ΕΕ L 331 της 27.12.1979, σ. 11.

(2) ΕΕ L 145 της 13.6.1977, σ. 1 7 οδηγία όπως τροποποιήθηκε τελευταία από την οδηγία 96/95/ΕΚ (ΕΕ L 338 της 28.12.1996, σ. 89).