Γνωμοδότηση για τις σχέσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης με την Διεθνή Οργάνωση Εργασίας

(95/C 102/03)

Στις 25 Ιανουαρίου 1994, η Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή αποφάσισε με βάση το άρθρο 23, παράγραφος 3 του Εσωτερικού Κανονισμού να εκδώσει γνωμοδότηση με θέμα : οι σχέσεις μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας.

Το τμήμα κοινωνικών, οικογενειακών, εκπαιδευτικών και πολιτισμικών υποθέσεων στο οποίο ανατέθηκε η προετοιμασία των σχετικών εργασιών υιοθέτησε την γνωμοδότησή του στις 12 Ιανουαρίου 1995 με βάση την εισήγηση της κ. Engelen-Kefer.

Η Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή εξέδωσε με πλειοψηφία μείον 4 αποχές κατά την 322α σύνοδο ολομέλειας (συνεδρίαση της 25ης Ιανουαρίου 1995) την ακόλουθη γνωμοδότηση με...

Υπάρχει ανάγκη συνεργασίας μεταξύ της ΕΕ και της ΔΟΕ με σκοπό να αναπτυχθεί η κοινωνική διάσταση στην ΕΕ. Η Συνθήκη του Μάαστριχτ έδωσε πρόσθετο βάρος στην πτυχή αυτή.

1. Μια αντιδικία επικρατεί από αρκετά χρόνια μεταξύ της Επιτροπής της ΕΕ και των περισσότερων κρατών μελών που έχει σαν αντικείμενο την κοινοτική νομοθετική αρμοδιότητα σε σχέση με τη θέσπιση των προτύπων της ΔΟΕ. Η ΟΚΕ επέσυρε την προσοχή στο σημείο αυτό σε αριθμό προγενέστερων γνωμοδοτήσεών της. Η αντιδικία αφορά την αξίωση της Επιτροπής όπως τα κράτη μέλη κατά την άσκηση των εξουσιών τους εντός της ΔΟΕ, δεσμεύονται από προηγούμενες αποφάσεις του Συμβουλίου. Προβάλλοντας την αξίωση αυτή η Επιτροπή, κατά τη γνώμη της ΟΚΕ, παραλείπει να αναγνωρίσει ότι υπάρχει μια ποιοτική διαφορά μεταξύ του έργου της ΔΟΕ που αφορά τη θέσπιση προτύπων και του νομοθετικού ρόλου της ΕΕ. Ενώ οι κανονισμοί ή οι οδηγίες της ΕΕ δεσμεύουν νομικώς τα κράτη μέλη (ή τα δεσμεύουν νομικώς μετά μια μεταβατική περίοδο), η ενσωμάτωση των Συμβάσεων της ΔΟΕ στο εσωτερικό δίκαιο είναι προαιρετική. Στη γνωμοδότησή της για τη δεύτερη έκθεση σχετικά με την εφαρμογή του Κοινοτικού Χάρτη των Θεμελιωδών Κοινωνικών Δικαιωμάτων των Εργαζόμενων, η ΟΚΕ εξέτασε με τρόπο λεπτομερή τη γνώμη του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου της 19ης Μαρτίου 1993. Η γνώμη του δικαστηρίου αφορούσε την αρμοδιότητα της ΕΕ και των κρατών μελών σε σχέση με την υιοθέτηση της Σύμβασης ΔΟΕ 170 που αφορά την ασφάλεια κατά τη χρήση χημικών ουσιών στην εργασία. Το Δικαστήριο ετόνισε ότι ο ανεξάρτητος ρόλος των κρατών μελών της ΕΕ και των κοινωνικών εταίρων - επαγγελματικά σωματεία εργαζομένων και εργοδοτών - δεν πρέπει να περιορισθεί. Το Δικαστήριο, πάντως, ετόνισε ακόμη ότι στην περίπτωση της Σύμβασης 170, η αρμοδιότητα διαμοιραζόταν μεταξύ των κρατών μελών και της ΕΕ και ότι, κατά συνέπεια, χρειάζεται να συνεργασθούν στενά για την υιοθέτηση της εν λόγω Σύμβασης. Το Δικαστήριο δεν απάντησε, όμως, στο ερώτημα αν η κοινή αρμοδιότητα, που επιβεβαιώνεται στην περίπτωση της Σύμβασης 170, αφορά και άλλες παρόμοιες Συμβάσεις που καλύπτουν νομοθεσία της ΕΕ η οποία θέτει μόνο κατώτερα όρια προτύπων, π.χ. το άρθρο 118α της Συνθήκης ΕΕ. Η Σύμβαση 170 αφορά και την συσκευασία και επισήμανση χημικών προϊόντων για τα οποία υφίσταται ήδη κοινοτική νομοθεσία βάσει του άρθρου 100.

2. Βάσει των ανωτέρω διατάξεων η Επιτροπή υπέβαλε πρόταση για Απόφαση του Συμβουλίου όσον αφορά την άσκηση των εξωτερικών αρμοδιοτήτων της Κοινότητας, στις Γενικές Συνδιασκέψεις της ΔΟΕ και σε περίπτωση που εμπίπτουν στην κοινή αρμοδιότητα της Κοινότητας και των κρατών μελών της. Η πρόταση, όμως, δεν υιοθετήθηκε από το Συμβούλιο. Οπωσδήποτε η Επιτροπή επιζητεί να ενεργεί, για κάθε σκοπό, σύμφωνα με την πρότασή της. Η ΟΚΕ προβαίνει στις εξής παρατηρήσεις.

2.1. Η ΟΚΕ υποδέχεται ευνοϊκά την σαφή αναγνώριση των εθνικών θεσμικών χαρακτηριστικών της ΔΟΕ - ιδιαίτερα την αρχή της τριμερούς συμμετοχής και την αξία του έργου της ΔΟΕ στον τομέα των προτύπων σε διεθνές επίπεδο. Στο σημείο 1.3 της εισαγωγής της πρότασης για Απόφαση του Συμβουλίου τονίζεται ο ανεξάρτητος ρόλος που διαδραματίζουν οι κοινωνικοί εταίροι της ΔΟΕ. Ο ρόλος της τελευταίας, περιγράφεται στο σημείο αυτό, συνίσταται « στη θέσπιση κανόνων για την κοινωνική πρόοδο σε παγκόσμιο επίπεδο οι οποίοι είναι δυνατό να κυρωθούν από πολλά κράτη » και ζητείται να γίνει προσπάθεια για την ενίσχυση των διαδικασιών της Οργάνωσης : τούτο θα επιτευχθεί αν η Κοινότητα αποφεύγει να δρα ως « άκαμπτος συνασπισμός ». Η παρατήρηση αυτή έχει ιδιαίτερη σημασία ενόψει της συζήτησης μεταξύ της Επιτροπής και των κρατών μελών της ΕΕ. Η ΟΚΕ τονίζει τη σημασία της συνεργασίας μεταξύ ΕΕ και ΔΟΕ με σκοπό την ενίσχυση της τεχνικής βοήθειας και εκφράζει τη σταθερή ελπίδα ότι τούτο θα συμβεί και σε σχέση με τα κοινωνικά πρότυπα.

2.2. Βάσει του άρθρου 1 του καταστατικού της ΔΟΕ τα μέλη της περιλαμβάνουν κράτη που είχαν προσχωρήσει στην οργάνωση την 1η Νοεμβρίου 1945, μαζί με εκείνα που την εποχή εκείνη ήταν μέλη της ΔΟΕ ή τα οποία προσχώρησαν μεταγενεστέρως σ`αυτήν. Κράτη που ανήκουν στις δύο τελευταίες κατηγορίες οφείλουν να γνωστοποιούν στο Γενικό Διευθυντή του Διεθνούς Γραφείου Εργασίας, την επίσημη αποδοχή των υποχρεώσεων του καταστατικού της ΟΗΕ. Μέλη της ΔΟΕ μπορεί να γίνουν και κράτη που δεν ανήκουν στον OHE υπό τους εξής όρους : παρόμοια κράτη πρέπει να υποβάλουν αίτηση για προσχώρηση στη ΔΟΕ και η αίτηση αυτή εγκρίνεται με πλειοψηφία 2/3 από τη Γενική Συνδιάσκεψη της ΔΟΕ. Και στις δύο περιπτώσεις τα κράτη αυτά δηλώνουν δεόντως ότι θα συμμορφώνονται με τις υποχρεώσεις του καταστατικού της ΔΟΕ. Όπως η ΟΚΕ παρατήρησε στη γνωμοδότησή της του 1992, η ΕΕ μπόρεσε να προσχωρήσει στη ΔΟΕ μόνο ύστερα από μια μακρά διεργασία και χρειάσθηκε να ληφθούν μέτρα για να εξασφαλισθεί ότι, στη μεταβατική περίοδο, η συμμετοχή των κοινωνικών εταίρων σε εθνική κλίμακα στη διεργασία λήψεως των αποφάσεων της ΔΟΕ δεν ετίθετο σε κίνδυνο.

2.3. Η διατήρηση αποτελεσματικών διαδικασιών για διαβούλευση όπου θα συμμετέχουν οι κοινωνικοί εταίροι σε εθνική κλίμακα, όπως καθορίζεται στη Σύμβαση 144, θα μπορούσε να συμπληρωθεί με πρόσθετες διαδικασίες διαβούλευσης στις οποίες θα συμμετέχουν οι ευρωπαίοι κοινωνικοί εταίροι. Η (ευπρόσδεκτη) συμμετοχή παρατηρητών της ΔΟΕ στα διάφορα συμβουλευτικά όργανα της Επιτροπής, όπου συμμετέχουν κοινωνικοί εταίροι, επιβάλλεται να ενισχυθεί.

3. Από τη σύσταση της ΔΟΕ, το πλέον σημαντικό έργο της οργάνωσης υπήρξε η θέσπιση διεθνώς έγκυρων εργασιακών και κοινωνικών προτύπων τα οποία τα κράτη μέλη της θα αποδέχονταν και θα εφάρμοζαν. Το ουσιαστικότερο μέσο για την ενθάρρυνση της κύρωσης των Συμβάσεων και της αποδοχής των συστάσεων είναι η υποχρέωση των μελών της ΔΟΕ να υποβάλουν τα ανωτέρω νομικά θεσπίσματα στα νομοθετικά τους σώματα και να πληροφορούν τη ΔΟΕ για τα μέτρα που έχουν λάβει (άρθρο 19 του καταστατικού της ΔΟΕ). Βάσει του άρθρου αυτού οι κυβερνήσεις των κρατών μελών υποχρεούνται να υποβάλλουν τα πρότυπα που υιοθετούνται στις σχετικές Γενικές Συνδιασκέψεις στα εθνικά νομοθετικά σώματα εντός περιόδου ενός, ή, σε εξαιρετικές περιπτώσεις, ενός και ημίσεος ετών από τη λήξη της Συνδιάσκεψης. Τα κράτη μέλη οφείλουν να αναφέρουν τα μέτρα που ενδέχεται να λάβουν ή πρόκειται να λάβουν για να ενσωματώσουν τα πρότυπα αυτά στην εθνική τους νομοθεσία. Αν οι Συμβάσεις δεν κυρωθούν, ή οι Συμβάσεις δεν εφαρμοσθούν, οι κυβερνήσεις των κρατών μελών υποχρεούνται να πληροφορούν το Γενικό Διευθυντή του Διεθνούς Γραφείου Εργασίας σε διαστήματα που δεν υπερβαίνουν το ένα έτος, για τα κωλύματα όσον αφορά την εφαρμογή των θεσπισμάτων σε εθνικό επίπεδο ή για τα μέτρα που έχουν ληφθεί ή πρόκειται να ληφθούν προς το σκοπό της επίτευξης του σχετικού στόχου. Οι κυβερνήσεις των κρατών μελών οφείλουν να υποβάλουν ετήσια έκθεση στο Διεθνές Γραφείο Εργασίας για τα μέτρα που έχουν λάβει για την εφαρμογή των Συμβάσεων στις οποίες είναι μέρη. Οι εκθέσεις αυτές εξετάζονται από επιτροπή ειδικών που συγκροτείται, εν μέρει, για το σκοπό αυτό και, σε κατ`επιλογή βάση, από την επιτροπή της Γενικής Συνδιάσκεψης για την εφαρμογή των Συμβάσεων και Συστάσεων. Η τελευταία συνέρχεται σε ετήσια βάση. Βάσει του τριμερούς συστήματος που έχει υιοθετήσει η ΔΟΕ - αρχή που είναι σχεδόν άγνωστη σε άλλους διεθνείς οργανισμούς - εκπρόσωποι των εργοδοτών και εργαζόμενων διαθέτουν το ήμισυ του συνολικού αριθμού ψήφων σε όλες τις διασκέψεις και αποφάσεις κάθε οργάνου που λαμβάνει αποφάσεις. Η Σύμβαση 144 για την τριμερή διαβούλευση, που έχει κυρωθεί από 11 κράτη της ΕΕ, θεσπίζει ρητώς, μεταξύ άλλων, ότι οι « πλέον αντιπροσωπευτικές » οργανώσεις των εργοδοτών και των εργαζομένων θα διαδραματίζουν ουσιώδη και ενεργό ρόλο στις διασκέψεις όπου εξετάζονται οι ανωτέρω εκθέσεις. Οι γνώμες που εκφράζουν οι εκπρόσωποι των εργαζομένων και των εργοδοτών μπορεί να περιληφθούν στις εκθέσεις, να επισυναφθούν στις εκθέσεις ή να διαβιβασθούν ιδιαιτέρως στο Διεθνές Γραφείο Εργασίας. Οι ανωτέρω απόψεις υποβάλλονται οπωσδήποτε στο Γραφείο μαζί με τις εκθέσεις που διαβιβάζουν οι κυβερνήσεις. Η ΟΚΕ, όπου εκπροσωπούνται εργοδότες, εργαζόμενοι μαζί με αντιπροσώπους της Ομάδας ΙΙΙ, επιθυμεί να εκφράσει το ουσιαστικό ενδιαφέρον της για τη διατήρηση της αρχής της τριμερούς οργάνωσης της ΔΟΕ.

4. Αν και η ΕΕ δεν είναι προς το παρόν σε θέση να καταστεί μέλος της ΔΟΕ, ή να αναλάβει τις σχετικές ευθύνες, είτε ανεξαρτήτως είτε στο όνομα των κρατών μελών, η Επιτροπή, στην επιδίωξή της να επιτύχει μια συντονισμένη στάση, προσπάθησε ορισμένες φορές να περιορίσει την αρμοδιότητα των κρατών μελών και των κοινωνικών εταίρων για την κατάρτιση, θέσπιση, κύρωση και εφαρμογή των διεθνών εργασιακών, προτύπων της ΔΟΕ.

- Όταν η Γενική Συνδιάσκεψη της ΔΟΕ συζητούσε τη Σύμβαση 153 (1979) σχετικά με τις ώρες εργασίας και περιόδους ανάπαυσης στις οδικές μεταφορές η Επιτροπή αξίωσε το αποκλειστικό δικαίωμα εκπροσώπησης των κρατών μελών της Κοινότητας.

- Το ίδιο συνέβη και σε σχέση με Συμβάσεις για την προστασία των εργαζομένων και της υγείας σε μεταγενέστερες Γενικές Συνδιασκέψεις της ΔΟΕ αν και οι κοινοτικές διατάξεις εκάλυπταν εν μέρει μόνο τα θέματα ή βρίσκονταν στο στάδιο του σχεδίου.

- Το 1986 η Επιτροπή προσέφυγε μάλιστα για το θέμα αυτό στο Δικαστήριο κατά του Συμβουλίου. Η προσφυγή αποσύρθηκε ύστερα από την επίτευξη συμβιβασμού με το Συμβούλιο. Βάσει της απόφασης αυτής η Επιτροπή θα είχε αρμοδιότητα όταν συζητούνταν θέματα που υπάγονταν στην αποκλειστική αρμοδιότητα της Κοινότητας. Ένα περαιτέρω ζήτημα στην αντιδικία μεταξύ Επιτροπής και κρατών μελών ήταν, φυσικά, ο προσδιορισμός της έννοιας « αποκλειστική αρμοδιότητα ». Κατά τη γνώμη των κυβερνήσεων των κρατών μελών, την οποία το Δικαστήριο είχε αποδεχθεί κατ`αρχή, θέματα που καλύπτονται από το άρθρο 118α της Συνθήκης ΕΕ ουδέποτε μπορεί να εμπίπτουν στην αποκλειστική αρμοδιότητα της Κοινότητας, επειδή τα κράτη μέλη καλούνται ρητώς να υιοθετήσουν ουσιαστικότερα μέτρα για την προστασία των εργαζομένων που εκτείνονται πέραν των νομικών προτύπων που υιοθετούνται βάσει π.χ., του άρθρου 118α.

5. Η ΟΚΕ θεωρεί ιδιαίτερα ανησυχητικό το γεγονός ότι, κατ`αρχή, η Επιτροπή προσπάθησε να αμφισβητήσει τον ανεξάρτητο ρόλο που διαδραματίζουν οι εκπρόσωποι των εργοδοτών και εργαζομένων στις διάφορες διαδικασίες και αποφάσεις της ΔΟΕ σύμφωνα με την αρχή της τριμερούς συμμετοχής. Στη γραπτή αίτησή της προς το Δικαστήριο σε σχέση με τη Σύμβαση 170 της ΔΟΕ η Επιτροπή έφθασε στο σημείο να εκφράσει την άποψη ότι, βάσει του άρθρου 228 και 5 της Συνθήκης ΕΚ, οι εκπρόσωποι των εργοδοτών και των εργαζομένων ήσαν υποχρεωμένοι να παρέχουν βοήθεια στην Επιτροπή, επειδή, βάσει του καταστατικού της ΔΟΕ, δεν ενεργούσαν σαν εκπρόσωποι και των δύο πλευρών της οικονομίας αλλά και ως εκπρόσωποι των κρατών μελών της ΔΟΕ. Η Επιτροπή υποστήριζε τη γνώμη ότι επειδή οι εκπρόσωποι των εργοδοτών και εργαζομένων συμμετείχαν στις διαπραγματεύσεις για την κατάρτιση διεθνών συμβάσεων διαδραμάτιζαν ρόλο και στην άσκηση της δημόσιας εξουσίας.

6. Σε υπόμνημα με ημερομηνία 23 Μαΐου 1987 τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου του Διεθνούς Γραφείου Εργασίας που εκπροσωπούσαν εργαζομένους και εργοδότες της Δυτικής Ευρώπης παρουσίασαν λεπτομερή επεξήγηση του ρόλου τους στη ΔΟΕ και εξέφρασαν ανησυχίες για τις προσπάθειες της Επιτροπής που έτειναν στην υπονόμευση του ρόλου αυτού. Οι εκπρόσωποι εκάλεσαν τις αρμόδιες αρχές της ΕΕ να απόσχουν από κάθε απόπειρα υπονόμευσης της αρχής της τριμερούς εκπροσώπησης στη ΔΟΕ, ή σχηματισμού περιφερειακών συνασπισμών πράγμα που θα εσήμαινε την αποδυνάμωση της παγκοσμιότητας του χαρακτήρα της Οργάνωσης.

6.1. Η ΟΚΕ συμμερίζεται, με τρόπο έντονο, τις ανωτέρω ανησυχίες που διατύπωσαν οι εκπρόσωποι εργοδοτών και εργαζομένων της Δυτικής Ευρώπης.

7. Η παρατήρηση που γίνεται στο σημείο 4.5 της εισαγωγής στην πρόταση για Απόφαση του Συμβουλίου ότι τα πρότυπα της ΔΟΕ είναι « κανόνες που έχουν παγκόσμια απήχηση και θα πρέπει να μπορεί να κυρώνονται και να εφαρμόζονται από το μεγαλύτερο αριθμό κρατών μελών της Οργάνωσης » είναι αποδεκτή. Η ΟΚΕ υποστηρίζει τις προσπάθειες που καταβάλλονται σχετικά για να γίνει δυνατό τόσο η ΕΕ όσο και τα κράτη μέλη της ΕΕ να κυρώνουν τις Συμβάσεις της ΔΟΕ. Στο σημείο όμως αυτό υποβόσκει ο κίνδυνος ότι η προσπάθεια για την επίτευξη της συμβατότητας θα μπορούσε να καταστεί απόλυτη επιθυμία για συμβατότητα, όπως περιγράφεται στις παρατηρήσεις του Διεθνούς Γραφείου Εργασίας σχετικά με την Απόφαση της Επιτροπής, της οποίας το Διοικητικό Συμβούλιο έλαβε γνώση στις 31 Μαρτίου 1994. Ευπρόσδεκτη είναι η προσδοκία, που απηχείται στις παρατηρήσεις όσον αφορά τη διαδικασία για την κατάρτιση διεθνών εργασιακών προτύπων, ότι η αποτελεσματικότητα της διαδικασίας διαβούλευσης με τους κοινωνικούς εταίρους δεν θα περιορισθεί και ότι οι προθεσμίες που καθορίζονται στις οδηγίες θα γίνονται σεβαστές.

8. Η ΟΚΕ ακολουθεί το παράδειγμα του Διοικητικού Συμβουλίου εφιστώντας την προσοχή στο ακανθώδες πρόβλημα της κύρωσης των Συμβάσεων. Στο σημείο 4.1 της εισαγωγής στο σχέδιο Απόφασης του Συμβουλίου, η Επιτροπή εκφράζει τη γνώμη, που είναι αντίθετη από εκείνη των κρατών μελών, ότι στο μέλλον οι περισσότερες Συμβάσεις της ΔΟΕ θα εμπίπτουν, ενδεχομένως, στην κοινή σφαίρα αρμοδιότητας της Κοινότητας και των κρατών μελών. Τα πορίσματα, επομένως, του Δικαστηρίου θα εφαρμόζονται, χωρίς διάκριση, τόσο στην αρμοδιότητα που διαμοιράζεται οριζοντίως (δηλαδή στις περιπτώσεις όπου η Σύμβαση αφορά μια επικάλυψη αποκλειστικής και μη αρμοδιότητας, όπως η περίπτωση της Σύμβασης 170) όσο και σ`εκείνη που διαμοιράζεται καθέτως (δηλ. όπου οι διατάξεις της Σύμβασης αφορούν μόνο τομείς μη αποκλειστικής αρμοδιότητας τόσο της Κοινότητας όσο και των κρατών μελών). Οι προτεινόμενες διατάξεις σε σχέση με την κοινή αρμοδιότητα - που λαμβάνεται υπόψη με ευρύτατη έννοια - προσδιορίζουν την αναγκαία συνεργασία μεταξύ των κρατών μελών και της Κοινότητας. Το πρόβλημα αυτό είναι πολύ ακανθώδες. Στο σημείο 5.5.2 της εισαγωγής της πρότασης για Απόφαση του Συμβουλίου αναφέρεται ότι « Αποτελεί ευθύνη του Συμβουλίου, ύστερα από πρόταση της Επιτροπής - να αποφασίζει αν η σχετική Σύμβαση θα συνάπτεται από την Κοινότητα και τα κράτη μέλη και, μεταγενέστερα, ανάλογα με την περίπτωση, να καλεί τα κράτη μέλη να συνάψουν τη Σύμβαση και στο όνομα της Κοινότητας ». Όπως αναφέρθηκε στο Διεθνές Γραφείο Εργασίας στις Βρυξέλλες, την 9η Μαρτίου 1994, αυτή η πολύ γενική διατύπωση σημαίνει ότι στο μέλλον τα κράτη μέλη της ΕΕ θα μπορούν τότε μόνο να κυρώνουν Συμβάσεις της ΔΟΕ που εμπίπτουν στην κοινή αρμοδιότητα (όπως προσδιορίσθηκε ανωτέρω) αν έχουν εξουσιοδοτηθεί από τις αρμόδιες αρχές δηλ. την Επιτροπή και το Συμβούλιο βάσει της κατάλληλης πλειοψηφίας. Κύρωση από τα κατ`ιδίαν μέλη συνεπώς, αποκλείεται ακόμη και όταν η εθνική νομοθεσία προσαρμόσθηκε στους όρους της σχετικής Σύμβασης.

9. Η ΟΚΕ συμμερίζεται την έντονη ανησυχία της ΔΟΕ που εδήλωσε ότι η στάση αυτή θα περιορίσει αισθητά τα περιθώρια για την κύρωση των Συμβάσεων. Η ΟΚΕ δεν μπορεί συνεπώς να αποδεχθεί την πρόταση της Επιτροπής.

9.1. Δεν θα ήταν σκόπιμη η προσπάθεια για επίλυση της αντιδικίας μέσω δικαστικών ενεργειών. Αντιδικίες όσον αφορά τις διατάξεις της Συνθήκης για την ΕΕ δύνανται να επιλυθούν μόνον με προσφυγή στο Δικαστήριο οι αποφάσεις του οποίου δεν δεσμεύουν, όμως, τα όργανα της ΔΟΕ. Το θέμα για τη ΔΟΕ είναι η τήρηση των διατάξεων του καταστατικού της και μόνο το Διεθνές Δικαστήριο μπορεί να αποφανθεί στο σημείο αυτό. Επιπλέον όταν το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο δίδει τη γνώμη του για αντιδικίες στον τομέα αυτό δεν είναι σαφώς προετοιμασμένο να λάβει υπόψη τα εμπόδια που υφίστανται στο καταστατικό της ΔΟΕ όσον αφορά την έκδοση των γνωμοδοτήσεων του Δικαστηρίου. Η εικόνα όπου η Επιτροπή και το Συμβούλιο αντιδικούν δικαστικώς σχετικά με την αρμοδιότητά τους για θέματα που αφορούν τη ΔΟΕ ενώπιον των κρατών που είναι μέλη της οργάνωσης είναι πολύ δυσάρεστη.

10. Μόνο ικανοποιητική λύση μπορεί να διασφαλισθεί μόνο με διαπραγματεύσεις μεταξύ όλων των ενδιαφερόμενων μερών. Η ΟΚΕ αναγνωρίζει σχετικά ότι οι εκπρόσωποι εργοδοτών και εργαζομένων στη ΔΟΕ, μαζί με την ETVE και την UNICE (Ευρωπαϊκά Συνδικάτα και Ένωση Ευρωπαίων Εργοδοτών) έχουν προφανές και έννομο συμφέρον να συμμετέχουν στις διαπραγματεύσεις αυτές.

11. Είναι επιπλέον ολοφάνερο ότι υπάρχει σοβαρή διαφορά μεταξύ αφενός, της προσπάθειας της Επιτροπής για αύξηση της επιρροής της στη ΔΟΕ και, αφετέρου, των επανειλημμένων εκκλήσεων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και της ΟΚΕ προς την Επιτροπή να χρησιμοποιεί τα υφιστάμενα πρότυπα της ΔΟΕ όταν διατυπώνει την κοινωνική πολιτική της. Η Επιτροπή πολλές φορές προσπάθησε να εμποδίσει τα κράτη μέλη από την κύρωση Συμβάσεων που υιοθετήθηκαν από τη Γενική Συνδιάσκεψη της ΔΟΕ. Επίσης διαδραμάτισε σοβαρό ρόλο στην καταγγελία από αριθμό κρατών μελών της Σύμβασης 89 σχετικά με τη νυκτερινή εργασία των γυναικών και της Σύμβασης 96 για τα γραφεία ευρέσεως εργασίας έναντι αμοιβής. Η Επιτροπή ακόμη παρέλειψε μέχρι τώρα να αναλάβει σαφή πρωτοβουλία για την προσαρμογή των ρυθμίσεων που αφορούν κοινωνικές διατάξεις της ΕΕ στον τομέα των οδικών μεταφορών. Η γνωμοδότηση της ΟΚΕ της 22ας Φεβρουαρίου 1989, που υιοθετήθηκε με πολύ μικρό αριθμό ψήφων κατά, αναφέρει αριθμό Συμβάσεων της ΔΟΕ που δεν έχουν ενσωματωθεί ακόμη στις κοινοτικές διατάξεις. Η ΟΚΕ καλεί την Επιτροπή και το Συμβούλιο να λάβουν υπόψη τις προτάσεις αυτές και τις αποφάσεις προς την ίδια κατεύθυνση που υιοθετήθηκαν από τους αρχηγούς κρατών και κυβερνήσεων και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Τούτο θα ήταν χρησιμότερο από την άκαρπη ανταλλαγή επιχειρημάτων σχετικά με την αρμοδιότητα. Η ΟΚΕ προτείνει να καταρτίσει γνωμοδότηση πρωτοβουλίας με θέμα τις Συμβάσεις της ΔΟΕ που θα υποδειχθούν για κύρωση από την ΕΕ ()().

Βρυξέλλες, 25 Ιανουαρίου 1995.

Ο Πρόεδρος της

Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής

Carlos FERRER

() ΕΕ αριθ. C 126 της 26. 5. 1989.