ΓΝΩΜΟΔΟΤΗΣΗ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ σύμφωνα με το άρθρο 251, παράγραφος 2, τρίτο εδάφιο, στοιχείο γ) της συνθήκης ΕΚ, επί των τροπολογιών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στην κοινή θέση του Συμβουλίου σχετικά με την πρόταση ΟΔΗΓΙΑΣ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ περί συντονισμού των διαδικασιών σύναψης συμβάσεων δημοσίων έργων, συμβάσεων δημοσίων προμηθειών και δημοσίων συμβάσεων υπηρεσιών ΠΕΡΙ ΤΡΟΠΟΠΟΙΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΠΡΟΤΑΣΗΣ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ σύμφωνα με το άρθρο 250, παράγραφος 2 της συνθήκης ΕΚ

2000/0115 (COD)

ΓΝΩΜΟΔΟΤΗΣΗ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ σύμφωνα με το άρθρο 251, παράγραφος 2, τρίτο εδάφιο, στοιχείο γ) της συνθήκης ΕΚ, επί των τροπολογιών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στην κοινή θέση του Συμβουλίου σχετικά με την πρόταση ΟΔΗΓΙΑΣ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ περί συντονισμού των διαδικασιών σύναψης συμβάσεων δημοσίων έργων, συμβάσεων δημοσίων προμηθειών και δημοσίων συμβάσεων υπηρεσιών

1. Εισαγωγή

Το άρθρο 251, παράγραφος 2, τρίτο εδάφιο, στοιχείο γ) της συνθήκης ΕΚ προβλέπει ότι η Επιτροπή γνωμοδοτεί για τις τροπολογίες που προτείνονται από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο σε δεύτερη ανάγνωση. Η Επιτροπή παραθέτει κατωτέρω τη γνώμη της σχετικά με τις τροπολογίες που πρότεινε το Κοινοβούλιο.

2. Ιστορικό

Διαβίβαση της πρότασης στο Συμβούλιο και στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο (COM(2000) 275 τελικό - 2000/0115 (COD)) σύμφωνα με το άρθρο 175, παράγραφος 1 της Συνθήκης : // 12 Ιουλίου 2000

Γνωμοδότηση της ΕυρωπαϊκήΓ Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής: // 26 Απριλίου 2001

Γνωμοδότηση της Επιτροπής των Περιφερειών: // 13 Δεκεμβρίου 2000

Γνωμοδότηση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου σε πρώτη ανάγνωση: // 17 Ιανουαρίου 2002

Κοινή θέση του Συμβουλίου: // 20 Μαρτίου 2003

Γνωμοδότηση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου σε δεύτερη ανάγνωση: // 2 Ιουλίου 2003

3. Σκοπός της πρότασης

Η πρόταση αποσκοπεί στην ανασύνταξη της κοινοτικής νομοθεσίας στον τομέα των δημόσιων συμβάσεων, με στόχο τη δημιουργία μιας πραγματικής ευρωπαϊκής εσωτερικής αγοράς στον τομέα των αγορών του δημοσίου. Στόχος της νομοθεσίας αυτής δεν είναι να αντικαταστήσει την εθνική νομοθεσία, αλλά να διασφαλίσει την τήρηση των αρχών περί ίσης μεταχείρισης, μη εισαγωγής διακρίσεων και διαφάνειας κατά τη σύναψη των δημόσιων συμβάσεων στο σύνολο των κρατών μελών.

Η πρόταση αυτή, που αποτελεί συνέχεια της συζήτησης που ξεκίνησε με την Πράσινη Βίβλο για τις δημόσιες συμβάσεις, επιδιώκει τον τριπλό στόχο του εκσυγχρονισμού, της απλούστευσης και της μεγαλύτερης ευελιξίας του υφιστάμενου νομικού πλαισίου στον τομέα αυτό: εκσυγχρονισμός προκειμένου να ληφθούν υπόψη οι νέες τεχνολογίες και οι αλλαγές του οικονομικού περιβάλλοντος, απλούστευση προκειμένου να διευκολυνθεί η κατανόηση των σημερινών κειμένων από τους χρήστες, οι συμβάσεις να συνάπτονται σε πλήρη συμμόρφωση με τα πρότυπα και τις αρχές που διέπουν τον τομέα και οι εμπλεκόμενες εταιρείες να είναι σε θέση να γνωρίζουν καλύτερα τα δικαιώματά τους, και μεγαλύτερη ευελιξία των διαδικασιών προκειμένου να ανταποκρίνονται στις ανάγκες των αγοραστών του δημοσίου.

Επιπλέον, η ανασύνταξη των τριών ισχυουσών νομοθετικών πράξεων θα θέσει στη διάθεση των οικονομικών φορέων, των αναθετουσών αρχών και του ευρωπαίου πολίτη ένα σαφές και διαφανές ενιαίο κείμενο.

4. Γνώμη της Επιτροπής σχετικά με τις τροπολογίες του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου

4.1. Τροπολογίες τις οποίες αποδέχθηκε η Επιτροπή: 7 και 84

Τροπολογία 7: τροποποιεί την αιτιολογική σκέψη 24 σχετικά με την εξαίρεση ορισμένων αγορών οπτικοακουστικών υπηρεσιών, για να αποσαφηνίσει ότι ως εκπομπή θεωρείται επίσης η μετάδοση και η διάδοση μέσω οιουδήποτε ηλεκτρονικού δικτύου. Πρόκειται για χρήσιμη διευκρίνιση.

Τροπολογία 84: τροποποιεί το παράρτημα III, σημείο VIII για να προσθέσει την ANAS S.p.a. στον κατάλογο των ιταλικών οργανισμών δημοσίου δικαίου. Η εταιρεία αυτή πληροί τα κριτήρια που περιλαμβάνει η οδηγία για την αναγνώριση των οργανισμών αυτών.

4.2. Τροπολογίες που έγιναν δεκτές με την επιφύλαξη αναδιατύπωσης: 9, 25 και 77

Τροπολογία 77: έχει σκοπό να διαχωρίσει την αιτιολογική σκέψη (9) της κοινής θέσης σε δύο αιτιολογικές σκέψεις. Γι' αυτό, εισάγει μία αιτιολογική σκέψη (9 α). Η Επιτροπή αποδέχεται αυτήν την τροπολογία και τροποποιεί κατά συνέπεια την αιτιολογική σκέψη (9) για να αποφευχθούν οι επαναλήψεις:

"(9) Δεδομένης της ποικιλομορφίας που παρουσιάζουν οι δημόσιες συμβάσεις έργων, θα πρέπει να μπορούν οι αναθέτουσες αρχές να προβλέπουν τόσο την ξεχωριστή σύναψη όσο και την από κοινού σύναψη συμβάσεων για την εκτέλεση και το σχεδιασμό των έργων. Η παρούσα οδηγία δεν έχει σκοπό να ορίσει την ξεχωριστή ή την από κοινού σύναψη συμβάσεων. Η απόφαση σχετικά με την ξεχωριστή ή την από κοινού σύναψη της σύμβασης θα πρέπει να βασίζεται σε ποιοτικά και οικονομικά κριτήρια που μπορούν να ορίζονται από τις εθνικές νομοθεσίες.

(9 α) Μια σύμβαση θεωρείται δημόσια σύμβαση έργων μόνο στην περίπτωση που το αντικείμενό της καλύπτει ειδικά την εκτέλεση των δραστηριοτήτων που περιλαμβάνονται στο Παράρτημα Ι, ακόμα κι αν η σύμβαση καλύπτει την παροχή και άλλων υπηρεσιών αναγκαίων για την εκτέλεση των εν λόγω δραστηριοτήτων. Οι δημόσιες συμβάσεις υπηρεσιών, μεταξύ άλλων και στον τομέα των υπηρεσιών διαχείρισης ακινήτων, μπορούν, σε ορισμένες περιπτώσεις, να περιλαμβάνουν και την εκτέλεση εργασιών. Ωστόσο, όταν οι εργασίες αυτές είναι παρεμπίπτουσες ως προς το κύριο αντικείμενο της σύμβασης, και αποτελούν, επομένως, ενδεχόμενη συνέπεια ή συμπλήρωμα του κύριου αντικειμένου της σύμβασης, δεν μπορούν να δικαιολογήσουν τον χαρακτηρισμό της σύμβασης ως δημόσιας σύμβασης έργων."

Τροπολογία 9: προτείνει τροποποιήσεις συντακτικής φύσης στην αιτιολογική σκέψη (32). Προτείνεται να συμπεριληφθεί η τροπολογία αυτή με βάση τη σύνταξη της οδηγίας «απόσπαση εργαζομένων», ως εξής:

"(32) Οι νόμοι, οι κανονισμοί και οι συλλογικές συμβάσεις, τόσο σε εθνικό όσο και σε κοινοτικό επίπεδο, που ισχύουν σε θέματα συνθηκών εργασίας και απασχόλησης και σε θέματα ασφάλειας της εργασίας καθώς και σε κοινωνικά θέματα, εφαρμόζονται κατά την εκτέλεση δημόσιας σύμβασης, υπό την προϋπόθεση ότι οι κανόνες αυτοί, καθώς και η εφαρμογή τους, συμβιβάζονται με το κοινοτικό δίκαιο. Στις διασυνοριακές περιπτώσεις, όπου οι εργαζόμενοι ενός κράτους μέλους παρέχουν υπηρεσίες σε ένα άλλο κράτος μέλος για την υλοποίηση μιας δημόσιας σύμβασης, η οδηγία 96/71/EK του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 16ης Δεκεμβρίου 1996, σχετικά με την απόσπαση εργαζομένων στο πλαίσιο παροχής υπηρεσιών [1] αναφέρει τις ελάχιστες προϋποθέσεις που πρέπει να τηρούνται στη χώρα υποδοχής όσον αφορά αυτούς τους αποσπασμένους εργαζομένους. Εάν το εθνικό δίκαιο περιέχει διατάξεις προς τον σκοπό αυτόν, η μη τήρηση των υποχρεώσεων αυτών μπορεί να θεωρηθεί σοβαρό παράπτωμα ή παράβαση της επαγγελματικής δεοντολογίας εκ μέρους του οικονομικού φορέα δυνάμενη να επιφέρει τον αποκλεισμό αυτού του οικονομικού φορέα από τη διαδικασία σύναψης μιας δημόσιας σύμβασης."

[1] ΕΕ L 18 της 21.1.1997, σ. 1.

Τροπολογία 25: σύμφωνα με την αιτιολογία της, η τροπολογία τροποποιεί το άρθρο 16, σημείο β), για να διευκρινίσει ότι η εξαίρεση πρέπει να εφαρμόζεται επίσης στους ραδιοτηλεοπτικούς οργανισμούς στον τομέα του διαδικτύου. Κατά την έννοια αυτή, οι σκέψεις στις οποίες βασίζεται η τροπολογία αυτή αντιστοιχούν με αυτές που εκφράζονται από την τροπολογία 7 (αιτιολογική σκέψη 24). Εξάλλου η αναφορά στο «υλικό» δεν μπορεί να γίνει δεκτή γιατί θα μπορούσε να εννοηθεί ότι διευρύνει τη σημερινή εξαίρεση, που αφορά αποκλειστικά τις συμβάσεις υπηρεσιών, για να καλύψει και τις συμβάσεις προμηθειών.

Η Επιτροπή ενσωματώνει την τροπολογία αυτή ως εξής:

"Άρθρο 16

Συγκεκριμένες εξαιρέσεις

Η παρούσα οδηγία δεν εφαρμόζεται στις δημόσιες συμβάσεις υπηρεσιών:

...

β) αφορούν την αγορά, την ανάπτυξη, την παραγωγή ή τη συμπαραγωγή προγραμμάτων από ραδιοτηλεοπτικούς οργανισμούς καθώς και συμβάσεις για τον χρόνο μετάδοσης εκπομπών.

..."

4.3. Τροπολογίες τις οποίες απέρριψε η Επιτροπή: 1, 8, 15, 16, 18-87, 20, 23, 26, 27, 31, 33, 44, 47, 51, 52, 54, 68, 69, 70-95 και 91

Τροπολογία 1 και τροπολογία 23:

Η τροπολογία 1 συμπληρώνει την αιτιολογική σκέψη (2) και υπενθυμίζει ότι οι αναθέτουσες αρχές υποχρεούνται να τηρούν τις αρχές της Συνθήκης ακόμη και για τις συμβάσεις που είναι κάτω από τα κατώτατα όρια εφαρμογής της οδηγίας.

Η τροπολογία 23 εισάγει στο διατακτικό την υποχρέωση, για τις αναθέτουσες αρχές να τηρούν τις θεμελιώδεις αρχές του κοινοτικού δικαίου για όλες τις συμβάσεις συμπεριλαμβανομένων εκείνων που βρίσκονται κάτω από τα κατώτατα όρια εφαρμογής της οδηγίας.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αυτές οι αρχές, όπως αναγνωρίζεται και από την πάγια νομολογία του δικαστηρίου, ισχύουν για όλες τις δημόσιες συμβάσεις ασχέτως του ύψους τους. Εντούτοις, δεν ενδείκνυται από νομική άποψη η επιβολή σχετικής υποχρέωσης στο πλαίσιο της παρούσας οδηγίας, η οποία ισχύει μόνο πάνω από ορισμένα κατώτατα όρια. Όσον αφορά τις συμβάσεις που βρίσκονται κάτω από τα κατώτατα όρια, αυτό θα μπορούσε να δημιουργήσει ανασφάλεια του δικαίου όσον αφορά το πεδίο εφαρμογής της οδηγίας και, επομένως, όσον αφορά την εμβέλεια των υποχρεώσεων των διαδικασιών που ορίζει. Εξάλλου όσον αφορά τις συμβάσεις που υπάγονται στην οδηγία, η υπενθύμιση αυτή θα συνέπιπτε με την αιτιολογική σκέψη (2) της κοινής θέσης.

Τροπολογία 8 και τροπολογία 33: η τροπολογία 8 τροποποιεί την αιτιολογική σκέψη (27) σχετικά με τις τεχνικές προδιαγραφές για να αναφέρει ότι οι αναθέτουσες αρχές θα πρέπει, εφόσον αυτό είναι δυνατόν, να συντάσσουν τις προδιαγραφές έτσι ώστε να είναι κατανοητές και να λαμβάνουν υπόψη την προσπελασιμότητα για τα άτομα με ειδικές ανάγκες.

Κατά την ίδια έννοια, η τροπολογία 33 προσθέτει μία παράγραφο 6α στο άρθρο 23 σχετικά με τις τεχνικές προδιαγραφές για να υποχρεώσει τις αναθέτουσες αρχές να ορίζουν τις τεχνικές προδιαγραφές τους λαμβάνοντας υπόψη τα κριτήρια προσπελασιμότητας για τα άτομα με ειδικές ανάγκες, κάθε φορά που αυτό είναι δυνατόν και προσθέτει ότι οι προδιαγραφές αυτές θα πρέπει να αναφέρονται σαφώς στη συγγραφή υποχρεώσεων.

Η προσπελασιμότητα για τα άτομα με ειδικές ανάγκες είναι αναμφίβολα μια σημαντική κοινωνική πτυχή. εντούτοις, αν και είναι δυνατή η προδιαγραφή της από τεχνική άποψη, αυτό δεν θα μπορεί να γίνεται σε όλες τις περιπτώσεις. Πράγματι, η τροπολογία θα είχε ως συνέπεια τη γενίκευση αυτής της υποχρέωσης ακόμη και για τις συμβάσεις των οποίων το αντικείμενο, από τη φύση του, δεν προορίζεται για χρήση από άτομα με ειδικές ανάγκες (παραδείγματος χάριν η ανέγερση στρατώνων ή χώρων εκπαίδευσης για πυροσβέστες).

Εξάλλου, η κοινή θέση επιτρέπει, μετά την 1η ανάγνωση του Κοινοβουλίου, να προδιαγράφονται σε μια δημόσια σύμβαση οι απαιτήσεις προσπελασιμότητας για τα άτομα με ειδικές ανάγκες. αυτό προκύπτει από το παράρτημα VI της οδηγίας σχετικά με τις τεχνικές προδιαγραφές. Η οδηγία για τις "δημόσιες συμβάσεις" αντικείμενο της οποίας είναι ο συντονισμός των διαδικασιών, δεν είναι εντούτοις το κατάλληλο μέσο για την επιβολή υποχρέωσης για προδιαγραφή τέτοιων χαρακτηριστικών.

Τέλος, η υποχρέωση να αναφέρονται αυτές οι τεχνικές προδιαγραφές αποκλειστικά στη συγγραφή υποχρεώσεων, όπως προβλέπεται από την τροπολογία 33, έρχεται σε αντίθεση με το γενικό κανόνα που αναφέρεται στο άρθρο 23, παράγραφος 1, ο οποίος επιτρέπει την αναφορά των τεχνικών προδιαγραφών στην προκήρυξη της σύμβασης (πράγμα που παρέχει πρόωρη ενημέρωση σε σύγκριση με τη συγγραφή υποχρεώσεων).

Τροπολογία 15: τροποποιεί το άρθρο 1, παράγραφος 7, που ορίζει τον "ηλεκτρονικό πλειστηριασμό".

Καταργεί τα εξής:

1) όσον αφορά τις άλλες αξίες εκτός από την τιμή, ότι οι αξίες αυτές αφορούν ορισμένα στοιχεία των προσφορών.

2) ότι ο πλειστηριασμός πραγματοποιείται μετά από μια πρώτη πλήρη αξιολόγηση των προσφορών.

3) τη δυνατότητα χρησιμοποίησης ηλεκτρονικών πλειστηριασμών για την ανάθεση συμβάσεων έργων καθώς και συμβάσεων «υπηρεσιών πνευματικής δημιουργίας» ή άλλων σύνθετων υπηρεσιών.

Ως προς το σημείο 1): η κατάργηση αυτή δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή, γιατί θα επέτρεπε να διεξάγονται οι πλειστηριασμοί με βάση νέες πτυχές σε σύγκριση με τη σύμβαση που αποτελούσε αντικείμενο διαγωνισμού και θα έβλαπτε επομένως την ίση μεταχείριση.

Ως προς το σημείο 2): η κατάργηση αυτή δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή, γιατί μια πρώτη πλήρης αξιολόγηση των προσφορών εκ μέρους της αναθέτουσας αρχής είναι απαραίτητη για να είναι δυνατή στη συνέχεια η αναταξινόμηση κατά τη φάση του ηλεκτρονικού πλειστηριασμού.

Ως προς το σημείο 3): η εξαίρεση αυτή είναι υπερβολική, γιατί ο ορισμός των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών περιορίζει ήδη τη χρήση τους μόνο στα στοιχεία που «προσφέρονται για αυτόματη αξιολόγηση με ηλεκτρονικά μέσα, χωρίς παρέμβαση εκ μέρους της αναθέτουσας αρχής». Εξάλλου, το άρθρο 54, παράγραφος 1, της κοινής θέσης επιτρέπει στα κράτη μέλη που θεωρούν ότι αυτό ενδείκνυται να απαγορεύουν την προσφυγή στο μέσο αυτό ή να περιορίζουν τη χρήση του, π.χ. μόνο στις προμήθειες.

Τροπολογία 16: τροποποιεί το άρθρο 1, παράγραφος 9, για να προσθέσει στον κατάλογο των αναθετουσών αρχών τις κεντρικές υπηρεσίες αγορών που έχουν συσταθεί από τις αναθέτουσες αρχές.

Σκοπό έχει επομένως να θεωρούνται οι κεντρικές υπηρεσίες προμηθειών που έχουν συσταθεί από το κράτος, τις τοπικές ή περιφερειακές αρχές και τους οργανισμούς δημοσίου δικαίου ως αναθέτουσες αρχές. Η τροπολογία θα είχε ως αποτέλεσμα να χαρακτηρίζεται αναθέτουσα αρχή οποιοσδήποτε οργανισμός, ασχέτως του καθεστώτος του, φτάνει να έχει συσταθεί με σκοπό τη συγκεντρωτική διαχείριση των προμηθειών. Αυτό το στοιχείο θα έπρεπε να προστεθεί στον ορισμό της κεντρικής υπηρεσίας προμηθειών που παρέχεται ήδη στο άρθρο 1, παράγραφος 10, ο οποίος βασίζεται σε δύο στοιχεία: την ιδιότητα της αναθέτουσας αρχής και την αγορά αγαθών και υπηρεσιών που προορίζονται για άλλες αναθέτουσες αρχές. Η τροπολογία θα εισήγαγε μια έκδηλη αντίφαση με τον ορισμό που παρέχεται στο άρθρο 1, παράγραφος 9, ο οποίος επιβάλλει προϋποθέσεις για την ιδιότητα της αναθέτουσας αρχής.

Τροπολογίες 18-87, 91 και 44: οι τροπολογίες αυτές αφορούν τον ανταγωνιστικό διάλογο.

Οι τροπολογίες 18 και 87 τροποποιούν το άρθρο 1 και του προσθέτουν μια παράγραφο 15 α) που περιέχει έναν ορισμό της ιδιαίτερα πολύπλοκης σύμβασης που βασίζεται στην αδυναμία προσδιορισμού των τεχνικών ή άλλων μέσων που μπορούν να ικανοποιήσουν τις ανάγκες της αναθέτουσας αρχής που προκύπτει από τη μη ύπαρξη αποτελεσμάτων από έναν διαγωνισμό ή από άλλη διαδικασία που χρησιμοποιήθηκε προηγουμένως.

Το άρθρο 29 ορίζει ήδη τους όρους υπό τους οποίους μια σύμβαση μπορεί αντικειμενικά να θεωρηθεί «ιδιαίτερα πολύπλοκη». Η προσθήκη της απαίτησης για μια διαδικασία πριν από την προσφυγή στο διάλογο θα επέφερε μη αμελητέες απώλειες χρόνου και χρήματος - τόσο για τους αγοραστές του δημόσιου τομέα όσο και για τους οικονομικούς φορείς - πράγμα που θα ήταν αντίθετο με το στόχο της ευελιξίας που επιδιώκει η τροπολογία.

Η τροπολογία 91 προσθέτει στο άρθρο 29 μια παράγραφο 1 α) που αναφέρει ότι:

1) οι αναθέτουσες αρχές μπορούν να προσφεύγουν σε ανταγωνιστικό διάλογο στις περιπτώσεις που καλύπτονται από τις τροπολογίες 18 και 87,

2) το κριτήριο ανάθεσης είναι η οικονομικώς πιο συμφέρουσα προσφορά.

Ως προς το σημείο 1): αυτό το μέρος της τροπολογίας δεν μπορεί να γίνει δεκτό για τους ίδιους λόγους που αναφέρθηκαν για τις τροπολογίες 18 και 87.

Ως προς το σημείο 2): αυτό το μέρος της τροπολογίας είναι περιττό επειδή το άρθρο 29, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, αναφέρει ότι «η ανάθεση της δημόσιας σύμβασης πρέπει να γίνεται μόνο με βάση το κριτήριο ανάθεσης της πλέον συμφέρουσας από οικονομική άποψη προσφοράς».

Η τροπολογία 44 τροποποιεί το άρθρο 29, παράγραφος 6, δεύτερο εδάφιο, για να επιτρέψει τις αναπροσαρμογές των τελικών προσφορών μετά την ολοκλήρωση της φάσης του διαλόγου, εφόσον τα βασικά στοιχεία των προσφορών δεν τροποποιούνται «θεμελιωδώς».

Τέτοιες τροποποιήσεις μπορούν να γίνονται στις λύσεις που προτείνονται κατά τη φάση του διαλόγου, αλλά όχι στο στάδιο των τελικών προσφορών. Στην πραγματικότητα θα μπορούσαν να ευνοήσουν ορισμένους υποψηφίους σε σχέση με άλλους εφόσον θα άνοιγαν εκ νέου τη φάση του διαλόγου για ορισμένους. Επομένως αυτή η τροπολογία είναι απαράδεκτη, πολύ περισσότερο επειδή αδυνατίζει το μέτρο διαφύλαξης που προβλέπει η κοινή θέση, δηλαδή ότι τα βασικά στοιχεία των προσφορών δεν μπορούν να τροποποιηθούν.

Τροπολογία 20: τροποιεί το άρθρο 6 με σκοπό να ενισχύσει τις υποχρεώσεις της αναθέτουσας αρχής όσον αφορά το σεβασμό της εμπιστευτικότητας των δεδομένων που διαβιβάζουν οι οικονομικοί φορείς, επιβάλλοντας την τήρηση αυτών των υποχρεώσεων κατά τη διάρκεια της διαδικασίας ανάθεσης και μετά την ολοκλήρωσή τους.

Ο απόλυτος χαρακτήρας της διάταξης "κατά τη διάρκεια της διαδικασίας και μετά την ολοκλήρωσή της" θα μπορούσε να έχει ως αποτέλεσμα την παρεμπόδιση του ανταγωνισμού: πράγματι, αν υποτεθεί ότι μία επιχείρηση έχει εκπονήσει ένα σχέδιο στο πλαίσιο μιας σύμβασης υπηρεσιών, στη συνέχεια θα είναι η μόνη που θα είναι σε θέση να υλοποιήσει το εν λόγω σχέδιο εφόσον τα σχέδια δεν θα μπορούν να κοινοποιηθούν σε κανέναν άλλο υποψήφιο ή προσφέροντα. Εξάλλου, ενδέχεται να προκύψει μια αντίφαση μεταξύ των υποχρεώσεων διαφάνειας, π.χ. έναντι των οργάνων ελέγχου, και των υποχρεώσεων εμπιστευτικότητας.

Τροπολογία 26: προσθέτει στο άρθρο 16 μία παράγραφο 1 α) για να θεσπίσει μια εξαίρεση της εφαρμογής της οδηγίας για την αγορά σχολικών βιβλίων εφόσον στη χώρα της αναθέτουσας αρχής η τιμή των βιβλίων αυτών ορίζεται δια νόμου.

Το γεγονός ότι υπάρχει η τιμή λιανικής πώλησης που επιβάλλεται από το νόμο δεν αιτιολογεί τη μη εφαρμογή της οδηγίας. Πράγματι, ακόμη και χωρίς να υπάρχει ανταγωνισμός ως προς την τιμή, τίποτε δεν εμποδίζει την ανάθεση της σύμβασης με βάση το κριτήριο της πλέον συμφέρουσας από οικονομική άποψη προσφοράς. Ακόμη και όταν η επιλογή των έργων και των εκδόσεων επιβάλλεται κεντρικά, εξακολουθεί να είναι δυνατόν να βασιστεί ο ανταγωνισμός σε άλλες πτυχές, εκτός από την τιμή. Στην πραγματικότητα, μπορούν να χρησιμοποιηθούν οικονομικές πτυχές (για παράδειγμα οι όροι πληρωμής [2] ή η κάλυψη των εξόδων μεταφοράς) ή ποιοτικές πτυχές, όπως οι προθεσμίες παράδοσης σε περίπτωση συμπληρωματικής αγοράς, το δικαίωμα ανταλλαγής βιβλίων και οι αντίστοιχες προθεσμίες, η ενδεχόμενη κάλυψη των εξόδων αποθήκευσης και η διαχείριση της διανομής των βιβλίων, η επιστροφή των συσκευασιών μεταφοράς κ.τλ) για να προσδιοριστεί η προσφορά η οποία, συνολικά, αποτελεί την πλέον συμφέρουσα από οικονομική άποψη προσφορά. Μια τέτοια περίπτωση ανάθεσης βασισμένη σε άλλες πτυχές εκτός από την τιμή δεν είναι μεμονωμένη. πράγματι, η οδηγία προβλέπει ρητώς για τις συμβάσεις που αφορούν ορισμένες υπηρεσίες - αρχιτεκτονικές υπηρεσίες, για παράδειγμα [3] - ότι ο ανταγωνισμός θα αφορά άλλες πτυχές εκτός από τις τιμές, που είναι καθορισμένες με τιμολόγια.

[2] Ακόμη και για την ίδια τιμή, η οικονομική αξιολόγηση μιας προσφοράς που απαιτεί πληρωμή κατά την παράδοση δεν είναι η ίδια με μια προσφορά που προβλέπει την πληρωμή 60 ημέρες μετά την παράδοση.

[3] Βλέπε αιτιολογική σκέψη 45 και την αρχή της παραγράφου 1 του άρθρου 53 «με την επιφύλαξη των εθνικών νομοθετικών, κανονιστικών ή διοικητικών διατάξεων των σχετικών με την αμοιβή ορισμένων υπηρεσιών».

Τροπολογία 27: εισάγει ένα άρθρο 18 α) με σκοπό να εξαιρεθούν από το πεδίο εφαρμογής της οδηγίας οι συμβάσεις που συνάπτονται από μια αναθέτουσα αρχή με έναν φορέα που εξαρτάται πλήρως από αυτήν ή με μια «κοινή επιχείρηση» που έχει συσταθεί από αυτή την αναθέτουσα αρχή μαζί με άλλες αναθέτουσες αρχές.

Η τροπολογία αυτή σκοπό έχει να λάβει υπόψη την απόφαση «Teckal» και αποτελεί επανάληψη μιας τροπολογίας της πρώτης ανάγνωσης. Η Επιτροπή την είχε συμπεριλάβει στην τροποποιημένη πρότασή της αναπτύσσοντας - περισσότερο από όσο τους είχε αναπτύξει το Δικαστήριο στην απόφασή του - τους όρους που πρέπει να πληρούνται για να μπορεί μια σύμβαση να χαρακτηριστεί «εσωτερική», γιατί είχε εκτιμήσει ότι η απόφαση άφηνε πολλά ερωτήματα ανοικτά. Εφόσον το Συμβούλιο δεν κατέληξε σε συμφωνία σχετικά με την πρόταση αυτή, η Επιτροπή δέχθηκε να μην γίνει σχετική αναφορά στην κοινή θέση εφόσον ο νομοθέτης δεν ήταν σε θέση να προσφέρει περισσότερη ασφάλεια δικαίου. Για τον ίδιο λόγο, η Επιτροπή έχει τη γνώμη ότι η τροπολογία δεν αποσαφηνίζει τους όρους εφαρμογής αυτής της νομολογίας και ότι είναι επομένως προτιμότερο να παραμείνουμε στη νομολογία, εφόσον μάλιστα αυτή θα αναπτυχθεί σύντομα στη συνέχεια ενός προδικαστικού ερωτήματος (υπόθεση C-26/03).

Τροπολογία 31: προσθέτει ένα εδάφιο 2 α) στο άρθρο 23, παράγραφος 4, σχετικά με τις τεχνικές προδιαγραφές, για να υποχρεώσει την αναθέτουσα αρχή που καταλήγει σε συμπέρασμα μη ισοδυναμίας μιας προσφοράς να κοινοποιεί στον υποψήφιο που υποβάλλει σχετικό αίτημα τους λόγους της μη ισοδυναμίας.

Η τροπολογία αυτή είναι περιττή γιατί η υποχρέωση αυτή καλύπτεται ήδη από το άρθρο 41 και αναφέρεται ρητώς στην αιτιολογική σκέψη (27).

Τροπολογία 47 και τροπολογία 54: σκοπό έχουν να εισαγάγουν στην οδηγία συστήματα προεπιλογής παρόμοια με αυτά που επιτρέπονται από την οδηγία για τους ειδικούς τομείς.

Η τροπολογία 47 εισάγει τη δυνατότητα να πραγματοποιείται η προκήρυξη διαγωνισμού μέσω ανακοίνωσης σχετικά με την ύπαρξη συστήματος προεπιλογής, το περιεχόμενο του οποίου δεν υπόκειται σε κανονιστική ρύθμιση. Εξάλλου, καταργεί την υποχρέωση δημοσίευσης προκήρυξης για τη σύναψη συμφωνίας-πλαισίου ή για τη σύναψη δημόσιας σύμβασης μέσω της διαδικασίας του ανταγωνιστικού διαλόγου.

Η τροπολογία 54 εισάγει ένα άρθρο 44 α) που περιλαμβάνει συγκεκριμένους κανόνες σχετικά με τα συστήματα προεπιλογής. Οι διατάξεις αυτές εμπνέονται σε μεγάλο βαθμό από τις ανάλογες διατάξεις της ισχύουσας οδηγίας 93/38/ΕΟΚ για τους ειδικούς τομείς.

Ωστόσο, η τροπολογία δεν ενσωματώνει τις διατάξεις που αφορούν τις υποχρεώσεις αιτιολόγησης των αποφάσεων που λαμβάνονται ως προς την προεπιλογή, ούτε τις διατάξεις που επιβάλλουν την αμοιβαία αναγνώριση και την ίση μεταχείριση στο πλαίσιο των συστημάτων προεπιλογής. Όσον αφορά την επιλογή των οικονομικών φορέων, η τροπολογία περιορίζεται στο να αναφέρει ότι το σύστημα λειτουργεί βάσει «αντικειμενικών κριτηρίων και κανόνων που θεσπίζει η αναθέτουσα αρχή», χωρίς καμία αναφορά στους γενικούς κανόνες στους οποίους η οδηγία και το ισχύον δίκαιο - από τις πρώτες οδηγίες περί συντονισμού - βασίζει την ποιοτική επιλογή των συμμετεχόντων στις συμβάσεις. Θα πρέπει να υπογραμμιστεί ότι τέτοιου είδους «αντικειμενικά κριτήρια» θα μπορούσαν να επιτρέψουν τη μη εφαρμογή των υποχρεωτικών αποκλεισμών για βαρειά παραπτώματα (βλέπε άρθρο 45, παράγραφος 1).

Η τροπολογία θα είχε ως συνέπεια μια απαράδεκτη απώλεια διαφάνειας και θα ενείχε τον κίνδυνο να επιφυλάσσεται η αποκλειστικότητα ορισμένων συμβάσεων στις επιχειρήσεις που έχουν λάβει γνώση της αρχικής προκήρυξης. Στην πραγματικότητα, αντί να υπάρχουν τόσες προκηρύξεις όσες και διαδικασίες ανάθεσης, θα υπήρχε μία μόνο προκήρυξη που θα κοινοποιούσε την ύπαρξη του συστήματος πραγματοποιώντας έτσι διαγωνισμό για όλες τις συμβάσεις που καλύπτονται από το σύστημα. Το σύστημα προεπιλογής θα ήταν θεωρητικά ανοικτό ανά πάσα στιγμή. Στην πράξη, η δυνατότητα πρόσβασης στο σύστημα θα ήταν εντελώς τυχαίος παράγοντας γιατί θα προϋπέθετε ότι οι οικονομικοί φορείς λαμβάνουν γνώση της ίδιας της ύπαρξης του συστήματος, το οποίο δόθηκε στη δημοσιότητα πριν από μήνες ή και έτη.

Επιπλέον, η τροπολογία αυτή θα επέτρεπε στην αναθέτουσα αρχή να ιδιοποιηθεί το σύστημα προεπιλογής μιας άλλης αναθέτουσας αρχής, χωρίς αυτό να γίνει δημόσια γνωστό σε κοινοτικό επίπεδο. Πράγματι, η τροπολογία περιλαμβάνει την υποχρέωση πληροφόρησης «των ενδιαφερομένων οικονομικών φορέων», πράγμα που φαίνεται ότι εννοεί μόνο τους φορείς που είναι εγγεγραμμένοι στο υφιστάμενο σύστημα. Αυτό θα έβλαπτε τη διεξαγωγή διαγωνισμών για συμβάσεις και τις πρόσφατα ιδρυθείσες επιχειρήσεις. Θα πρέπει επίσης να σημειωθεί ότι η εισαγωγή συστημάτων προεπιλογής θα αντίκειτο προς τη Συμφωνία για τις δημόσιες συμβάσεις εφόσον θα εφαρμόζονταν στις «κεντρικές» αναθέτουσες αρχές και θα έθετε επομένως την Ένωση σε κατάσταση παραβίασης των διεθνών δεσμεύσεών της.

Εξάλλου, η τροπολογία 47 είναι απαράδεκτη επειδή, επιτρέποντας τη σύναψη συμφωνιών-πλαισίων ή τη σύναψη συμβάσεων μέσω ανταγωνιστικού διαλόγου χωρίς να έχει δημοσιευθεί προκήρυξη σύμβασης, θα στερούσε από τους οικονομικούς φορείς το κύριο μέσο πληροφόρησης και θα εμπόδιζε κάθε διαγωνισμό.

Η τροπολογία 51 προσθέτει μια παράγραφο 2 α στο άρθρο 42 για να επιβάλει στις αναθέτουσες αρχές την προσφυγή σε διαπιστευμένο τρίτο οργανισμό για τη διασφάλιση του απορρήτου των πληροφοριών που διαβιβάζονται από τους προσφέροντες.

Η εμπιστευτικότητα των δεδομένων που διαβιβάζουν οι προσφέροντες φαίνεται ότι διασφαλίζεται επαρκώς με βάση τις διατάξεις που προβλέπονται στο παράρτημα X.

Εξάλλου, η επιβολή διαπίστευσης στους οργανισμούς πιστοποίησης θα μπορούσε να δημιουργήσει στρεβλώσεις λόγω των ανισοτήτων μεταξύ των κρατών μελών όσον αφορά την πιστοποίηση.

Η τροπολογία 52 προσθέτει μια παράγραφο 3 α στο άρθρο 42 που απαιτεί τη χρησιμοποίηση προηγμένης ηλεκτρονικής υπογραφής κατά την έννοια της οδηγίας 1999/93/ΕΚ καθώς και αξιόπιστα μέτρα ασφαλείας για να μπορούν να γίνουν αποδεκτές οι προσφορές που υποβάλλονται με ηλεκτρονικά μέσα.

Σύμφωνα με την αιτιολογία της, η τροπολογία "αποσκοπεί στην κατάλληλη προστασία των δεδομένων κατά την υποβολή προσφοράς δι' ηλεκτρονικής οδού".

Ο κύριος επιδιωκόμενος στόχος φαίνεται ότι είναι η εξασφάλιση της εγγύησης ότι θα είναι δυνατό να ανιχνευθούν τροποποιήσεις που γίνονται στις προσφορές μετά από την υποβολή τους και επομένως να είναι δυνατή η ανασύσταση του αρχικού περιεχομένου τους, καθώς και η εγγύηση ότι μόνο τα εξουσιοδοτημένα άτομα θα μπορούσαν να λαμβάνουν γνώση του περιεχομένου των προσφορών.

Στην προοπτική αυτή, η τροπολογία είναι περιττή και θα μπορούσε αντίθετα να αποτελέσει ανασχετικό παράγοντα για την προσαρμογή της οδηγίας στην τεχνική πρόοδο δεδομένου ότι υπάρχουν άλλα τεχνικά μέσα για να διασφαλιστεί η ασφάλεια των προσφορών από την παραλαβή τους, σύμφωνα με το παράρτημα Χ. Με άλλα λόγια, η ακεραιότητα των δεδομένων μπορεί να διασφαλιστεί με άλλα τεχνικά ή οργανωτικά μέσα εκτός από τις προηγμένες ηλεκτρονικές υπογραφές. Δεδομένης της ταχύρυθμης εξέλιξης της τεχνολογίας στον τομέα αυτό, η αποδοχή της τροπολογίας θα είχε ως συνέπεια την υποχρέωση τροποποίησης της οδηγίας για να λαμβάνεται υπόψη η τεχνική πρόοδος.

Ωστόσο, στόχος της τροπολογίας θα μπορούσε επίσης να είναι η εξασφάλιση της εξακρίβωσης με σίγουρο τρόπο της ταυτότητας του συγγραφέα της προσφοράς από τη στιγμή υποβολής των προσφορών. Πρέπει να σημειωθεί ότι αυτή η απαίτηση δεν επιβάλλεται σε κοινοτικό επίπεδο για τις "παραδοσιακές" προσφορές (μη ηλεκτρονικές) και ότι η χρήση ενός μέσου ηλεκτρονικής μεταβίβασης δεν συνεπάγεται την απαίτηση αυτή. Εάν, ωστόσο, η αναθέτουσα αρχή - για λόγους νομικής ασφάλειας - έπρεπε να απαιτήσει σε αυτό το επίπεδο την εξακρίβωση και επαλήθευση της ταυτότητας σε περίπτωση ηλεκτρονικών υπογραφών, η οδηγία της προσφέρει ήδη τη δυνατότητα αυτή. Στην αιτιολογική σκέψη (35) της κοινής θέσης αναφέρεται ρητώς ότι εφαρμόζεται η οδηγία 1999/93/ΕΚ. Αυτό σημαίνει ότι η ενδεχόμενη απαίτηση εξακρίβωσης με σίγουρο τρόπο της ταυτότητας του υποβάλλοντος την προσφορά και της προσφοράς του μπορεί να ικανοποιηθεί με την παραπομπή στο εθνικό δίκαιο που μεταφέρει την οδηγία 1999/93/ΕΚ. με τον τρόπο αυτό εξασφαλίζεται ότι μόνον προηγμένες ηλεκτρονικές υπογραφές μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την ικανοποίηση αυτών των απαιτήσεων.

Οι τροπολογίες 70-95 τροποποιούν το άρθρο 53, παράγραφος 1, σημείο α) σχετικά με το κριτήριο ανάθεσης της πλέον συμφέρουσας από οικονομική άποψη προσφοράς:

1) καταργώντας το ότι η προσφορά αυτή θα πρέπει να είναι η πλέον συμφέρουσα από οικονομική άποψη «για την αναθέτουσα αρχή».

2) αντικαθιστώντας τα «διάφορα κριτήρια που δικαιολογούνται από το αντικείμενο της σύμβασης» από τα «διάφορα κριτήρια που συνδέονται με το αντικείμενο της σύμβασης».

3) προσθέτοντας, στον κατάλογο των παραδειγμάτων των κριτηρίων που συνθέτουν αυτή την προσφορά, τα χαρακτηριστικά «που αφορούν τις μεθόδους παραγωγής» και «την πολιτική του προσφέροντος έναντι των ατόμων με αναπηρίες και την εφαρμογή της αρχής της ίσης μεταχείρισης».

Ως προς το σημείο 1): η κατάργηση των λέξεων "για τις αναθέτουσες αρχές" θα επέτρεπε το συνυπολογισμό ασαφών στοιχείων, συχνά μη μετρήσιμων, σε σχέση με ένα ενδεχόμενο όφελος για "την κοινωνία" κατά την ευρεία έννοια. Τέτοια κριτήρια ανάθεσης δεν θα κάλυπταν πλέον το ρόλο τους που είναι να επιτρέπουν την αξιολόγηση των εγγενών ιδιοτήτων των προσφορών για να προσδιοριστεί η προσφορά που προσφέρει την καλύτερη σχέση ποιότητας/τιμής για τον αγοραστή. Αυτό θα αποτελούσε ανατροπή ως προς το στόχο που καθορίζεται στην οδηγία για τις δημόσιες συμβάσεις προκαλώντας επίσης σοβαρούς κινδύνους άνισης μεταχείρισης.

Ως προς το σημείο 2): Ως προς το σημείο 3): αυτό το μέρος της τροπολογίας σκοπό έχει να διασφαλίσει ότι η νέα οδηγία θα προσφέρει τις ίδιες δυνατότητες συνυπολογισμού ορισμένων κριτηρίων με αυτές που προσφέρει το ισχύον δίκαιο, όπως ερμηνεύεται από το δικαστήριο στην απόφαση "λεωφορεία του Ελσίνκι". Η τροπολογία αυτή είναι περιττή εφόσον η κοινή θέση με το συνδυασμό του άρθρου 53 και της αιτιολογικής σκέψης (44) περιλαμβάνει ήδη τις απαραίτητες αποσαφηνίσεις και εγγυήσεις για το θέμα αυτό.

Ως προς το σημείο 3): οι μέθοδοι παραγωγής εντάσσονται στον ευρύτερο ορισμό των "περιβαλλοντικών χαρακτηριστικών" που περιλαμβάνονται σαφώς στα κριτήρια που παρέχονται ως παράδειγμα. Πράγματι, εφόσον οι μέθοδοι παραγωγής αναγνωρίζονται στο παράρτημα VI ως πιθανές τεχνικές προδιαγραφές, τίποτα δεν εμποδίζει να μπορούν αυτές οι ίδιες προδιαγραφές να αποτελούν κριτήρια ανάθεσης. Θα ήταν επομένως πλεονασμός να αναφέρονται ρητώς στα παραδείγματα των κριτηρίων τα οποία, επιπλέον, δεν είναι διεξοδικά.

Ο συνυπολογισμός ζητημάτων που δεν συνδέονται με το αντικείμενο της σύμβασης, όπως η πολιτική του υποψηφίου για τα άτομα με ειδικές ανάγκες και την ίση μεταχείριση, θα αλλοίωνε την ουσία της οδηγίας για τις δημόσιες συμβάσεις, αντικείμενο της οποίας είναι να εγγυάται την ισότητα της πρόσβασης στις δημόσιες συμβάσεις και "υγιείς" δημόσιες δαπάνες και θα τη μετέτρεπε σε όργανο που θα εξυπηρετούσε αποκλειστικά άλλες πολιτικές. Πράγματι, η πολιτική ίσης μεταχείρισης των υποψηφίων δεν επιτρέπει την αξιολόγηση της ποιότητας των προσφορών για να προσδιοριστεί η καλύτερη σχέση ποιότητας/τιμής, αλλά έχει σκοπό να παρέχει προτίμηση σε μια "κοινωνικά υπεύθυνη" επιχείρηση, και επομένως να αναθέτει τις συμβάσεις σε επιχειρήσεις των οποίων η προσφορά δεν θα είναι υποχρεωτικά αυτή που παρουσιάζει την καλύτερη σχέση ποιότητας/τιμής.

Η τροπολογία 68 εισάγει ένα νέο άρθρο για να υποχρεώσει τα κράτη μέλη να θεσπίσουν αποτελεσματικούς, ανοικτούς και διαφανείς μηχανισμούς για να διασφαλίσουν την εφαρμογή της οδηγίας. Διευκρινίζει στη συνέχεια ότι τα κράτη μέλη μπορούν να ιδρύσουν, για το σκοπό αυτό, ανεξάρτητα όργανα για τις δημόσιες συμβάσεις με ευρείες εξουσίες όπου θα περιλαμβάνεται η ακύρωση συμβάσεων και η επανάληψη της διαδικασίας ανάθεσης μιας σύμβασης.

Η τροπολογία αυτή είναι εν μέρει περιττή και ακατάλληλη στην παρούσα οδηγία. Πράγματι, η οδηγία 89/665/ΕΟΚ σχετικά με τα μέσα προσφυγής στις δημόσιες συμβάσεις, απαιτεί ήδη από τα κράτη μέλη να παρέχουν αποτελεσματικά μέσα προσφυγής σε εθνικό επίπεδο όσον αφορά την ανάθεση συμβάσεων που καλύπτονται από τις ισχύουσες οδηγίες για τις δημόσιες συμβάσεις, συμπεριλαμβανομένων ασφαλιστικών μέτρων, της εξουσίας ακύρωσης παράνομων αποφάσεων και της επιδίκασης αποζημίωσης. Τα κράτη μέλη μπορούν να εκπληρώσουν την υποχρέωσή τους αυτή είτε διασφαλίζοντας ότι τα εθνικά δικαστήρια έχουν τις εξουσίες αυτές είτε δημιουργώντας όργανα με τις κατάλληλες εξουσίες. Επομένως, η υποχρέωση που εισάγεται από την τροπολογία αποτελεί ήδη αντικείμενο ισχύουσας κοινοτικής νομοθεσίας και δεν πρέπει να επαναληφθεί. Επιπλέον, η Επιτροπή ανήγγειλε, στη στρατηγική της για την εσωτερική αγορά, ότι θα επανεξετάσει το ζήτημα των «εποπτικών αρχών» στο πλαίσιο των προπαρασκευαστικών εργασιών της για την αναθεώρηση της προαναφερθείσας οδηγίας. Η Επιτροπή έχει αναγγείλει την παρουσίαση μιας νομοθετικής πρότασης κατά τη διάρκεια του 2004.

Η τροπολογία 69 τροποποιεί το σημείο 1 του παραρτήματος VII, μέρος A, σχετικά με τις προκαταρκτικές προκηρύξεις, για να επιβάλει τα εξής:

1) αναγραφή του αριθμού τηλεφώνου της αναθέτουσας αρχής.

2) και, στην περίπτωση δημοσίων συμβάσεων υπηρεσιών και έργων, αναφορά των υπηρεσιών από τις οποίες μπορούν να αναζητηθούν πληροφορίες σχετικά με τις διατάξεις που ισχύουν στον τόπο της παροχής της υπηρεσίας όσον αφορά τη φορολογία, την προστασία του περιβάλλοντος, την προστασία της εργασίας και τις συνθήκες εργασίας.

Ως προς το σημείο 1): αν και η αναγραφή του τηλεφώνου της αναθέτουσας αρχής είναι χρήσιμη στην προκήρυξη της σύμβασης, δεν είναι χρήσιμη στην προκαταρκτική προκήρυξη γιατί θα μπορούσε να ερμηνευτεί ως δυνατότητα έναρξης επαφών με την αναθέτουσα αρχή πριν από την έναρξη του διαγωνισμού, πράγμα που θα μπορούσε να βλάψει την ίση μεταχείριση των οικονομικών φορέων και την ορθή διεξαγωγή των διαγωνισμών για τις συμβάσεις.

Ως προς το σημείο 2): αν και είναι θεμιτό να είναι καλά πληροφορημένοι οι οικονομικοί φορείς σχετικά με τις ενδεχόμενες υποχρεώσεις τους, η υποχρέωση αυτή αντιφάσκει με το άρθρο 27, σύμφωνα με το οποίο η ένδειξη των υπηρεσιών αυτών είναι μια προαιρετική επιλογή που μόνο το οικείο κράτος μέλος μπορεί να μετατρέψει σε υποχρέωση. Εξάλλου, θα πρέπει να υπογραμμιστεί ότι οι προκαταρκτικές προκηρύξεις αφορούν ένα σύνολο συμβάσεων, η πραγματοποίηση των οποίων μπορεί να υπόκειται σε διαφορετικές νομοθεσίες, περιφερειακές για παράδειγμα, πράγμα που θα καθιστούσε υπερβολικά πολύπλοκη την πρακτική εφαρμογή της ένδειξης όλων των αρμοδίων υπηρεσιών για την παροχή των προαναφερομένων πληροφοριών.

5. Συμπέρασμα

Σύμφωνα με το άρθρο 250, παράγραφος 2, της Συνθήκης ΕΚ, η Επιτροπή τροποποιεί την πρότασή της όπως ορίζεται ανωτέρω.