19. 10. 89 Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων Αριθ. C 267/3 
II 
(Προπαρασκευαστικές πράξεις) 
ΕΠΙΤΡΟΠΗ 
ΓΕΝΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΠΙΣΤΟΠΟΙΗΣΗΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΔΟΚΙΜΩΝ 
Το μέσα για την ποιότητα των βιομηχανικών προϊόντων (') 
COM(89)209 τελικό — SYN 208 
(Ανακοίνωση της επιτροπής προς το Συμβούλιο υποβληθείσα από την Επιτροπή στις 15 Ιουνίου 
1989) 
(89/C 267/03) 
ΠΡΟΟΙΜΙΟ 
Η κατάργηση των τεχνικών συνόρων για τα προϊόντα εξετάζεται στο Λευκό Βιβλίο στη βάση μιας 
«νέας στρατηγικής» η οποία συνδυάζει την προσέγγιση της εναρμόνισης με εκείνη της αμοιβαίας 
αναγνώρισης των εθνικών νομοθεσιών και προτύπων. 
Η εμπειρία έχει παρ' όλα αυτά αποδείξει ότι η επιτυχία της στρατηγικής αυτής δεν μπορεί να εξα­
σφαλιστεί στην πράξη εάν δεν συνοδεύεται ταυτόχρονα από μια πολιτική η οποία έχει ως στόχο την 
εξομοίωση στα κράτη μέλη των συνθηκών εφαρμογής της δραστηριότητας διαπιστώσεως της συμ­
μόρφωσης. Το Συμβούλιο, στο ψήφισμα του για τη «νέα προσέγγιση στο θέμα της τεχνικής εναρμό­
νισης και τυποποίησης», είχε ήδη κάνει αυτή τη διαπίστωση και καλούσε την Επιτροπή να συμπλη­
ρώσει τη νέα αυτή προσέγγιση με «μία πολιτική στο θέμα της διαπιστώσεως της συμμόρφωσης». 
Πράγματι, η ανάγκη για έναν προμηθευτή να συνοδεύονται τα προϊόντα του σε κάθε αγορά από 
διαφορετικά πιστοποιητικά ή σήματα συμμόρφωσης, αποτελεί τεχνικό εμπόδιο στις συναλλαγές και 
σημαντικό στοιχείο κατακερματισμού των αγορών αυτών, το οποίο κινδυνεύει να διατηρηθεί παρά 
την εναρμόνιση των νομοθεσιών και των προτύπων ή της αμοιβαίας αναγνώρισης των. Πώς μπορεί 
αυτό να συμβεί; 
Ορισμένα παραδείγματα διευκολύνουν την κατανόηση του προβλήματος. 
Ένας κατασκευαστής ειδικών κραμάτων για να πουλήσει τα προϊόντα του οφείλει να παράσχει από­
δειξη για ορισμένες από τις χημικές ιδιότητες τους και για ορισμένα μηχανικά χαρακτηριστικά. 
Πρόκειται για απαίτηση η οποία μπορεί να του επιβληθεί είτε από νομοθεσία είτε από τη σύμβαση 
την οποία έχει υπογράψει με τον πελάτη του. Εάν πρόκειται για εναρμονισμένη νομοθεσία, θα 
υπάρξει οδηγία (για παράδειγμα για τα δοχεία υπό πίεση) η οποία καθορίζει όχι μόνον τις ιδιότητες 
αυτές και χαρακτηριστικά, αλλά επίσης ότι κάθε κράτος μέλος οφείλει να γνωρίζει τον αρμόδιο 
οργανισμό για την πραγματοποίηση των δοκιμών και τη χορήγηση των πιστοποιητικών. Καθορίζει, 
εξάλλου, ότι τα κράτη μέλη οφείλουν να αναγνωρίζουν τα πιστοποιητικά τα οποία χορηγούνται στα 
υπόλοιπα κράτη μέλη. 
Παρ' όλα αυτά προκειμένου να λειτουργήσει η αμοιβαία αυτή αναγνώριση πρέπει να είναι συγκρί­
σιμη η τεχνική αξιοπιστία των οργανισμών. Επομένως, μια οδηγία δεν μπορεί να περιορίζεται στην 
επιβεβαίωση της υποχρέωσης αυτής, οφείλει επίσης να καθορίζει τις προϋποθέσεις στις οποίες 
πρέπει να ανταποκρίνονται οι οργανισμοί ελέγχου ώστε να μπορούν να εξουσιοδοτηθούν. Εάν αυτό 
δεν συμβεί, θα διατηρηθούν οι δυσκολίες, όσον αφορά τις εξαγωγές, για τους κατασκευαστές των 
χωρών των οποίων οι εξουσιοδοτημένοι οργανισμοί θα έχουν την χαμηλότερη αξιοπιστία. 
Αντίθετα, εάν η απαίτηση επίδειξης σήματος συμμόρφωσης που προκύπτει από μη εναρμονισμένη 
εθνική νομοθεσία —για παράδειγμα για την παραγωγή βιομηχανικών λεβήτων, για τους οποίους δεν 
υπάρχει ακόμα καμία κοινοτική οδηγία— ο εν λόγω κατασκευαστής έχει το δικαίωμα καταρχήν να 
επωφελείται της εφαρμογής των άρθρων 30 έως 36 της συνθήκης και, εφόσον έχει πιστοποιήσει τα 
κράματα του στη χώρα του, δικαιούται να μπορεί να τα πουλήσει επίσης στα υπόλοιπα κράτη μέλη. 
Υποθέτοντας ότι πράγματι στα υπόλοιπα αυτά κράτη μέλη οι προδιαγραφές σχετικά με τις ιδιότητες 
και τις επιδόσεις των κραμάτων αυτών τα οποία χρησιμοποιούνται για την 
(') Η πρόταση απόφασης του Συμβουλίου δημοσιεύθηκε στην ΕΕ αριθ. C 231 της 8. 9. 1989, σ. 3. 
Αριθ. C 267/4 Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων 19. 10. 89 
κατασκευή λεβήτων είναι ισοδύναμες, πρέπει επίσης οι αρχές αυτών των κρατών μελών να έχουν 
πλήρη εμπιστοσύνη στην τεχνική αξιοπιστία του οργανισμού ο οποίος πραγματοποίησε τις δοκιμές 
και χορήγησε τα πιστοποιητικά ή τα σήματα συμμόρφωσης. Εάν όμως ο οργανισμός αυτός δεν έχει 
καθιερωμένη φήμη σε διεθνή κλίμακα ή εάν η αρμοδιότητα του δεν μπορεί να διαπιστωθεί αντικει­
μενικά, ελάχιστες πιθανότητες υπάρχουν ότι ο εν λόγω κατασκευαστής κραμάτων θα έχει τη δυνα­
τότητα να επωφεληθεί του δόγματος της αμοιβαίας αναγνώρισης. 
Υπάρχει, τέλος, η περίπτωση όπου το εν λόγω κράμα προορίζεται για την κατασκευή εγκατάστασης 
για την οποία δεν υπάρχει καμία νομοθεσία, ούτε εθνική ούτε κοινοτική, αλλά της οποίας τα χαρα­
κτηριστικά πρέπει να είναι εγγυημένα για τον αγοραστή μέσω σύμβασης. Ο τελευταίος πολύ σωστά 
δεν θα περιοριστεί να περιλάβει στη σύμβαση προμηθείας την υποχρέωση της διαπιστώσεως της 
συμμόρφωσης, αλλά θα διευκρινίσει επίσης ποιος οργανισμός οφείλει να τη χορηγήσει. Και προ­
φανώς θα επιλέξει εκείνον τον οποίο γνωρίζει καλύτερα, του οποίου η τεχνική φήμη είναι άμεμπτη 
και με τον οποίο συνηθίζει να συνεργάζεται από καιρό. Δεν πρέπει να αποτελεί έκπληξη εάν στις 
περισσότερες περιπτώσεις θα επιλέξει ένα οργανισμό της χώρας του (δεν υπάρχει κανένας κανόνας 
της συνθήκης που τον υποχρεώνει να ενεργήσει διαφορετικά!). Ο κατασκευαστής οφείλει, επομένως, 
να επαναπιστοποιήσει τα κράματα του, εφόσον δεν υπάρχει συμφωνία αμοιβαίας αναγνώρισης 
μεταξύ του οργανισμού της χώρας του και εκείνου τον οποίο έχει επιλέξει ο πελάτης τον. 
Μπορούμε επίσης να φανταστούμε τις ίδιες περιστάσεις όταν η παρέμβαση των οργανισμών είναι 
άλλης φύσεως και καλούνται όχι για να πιστοποιήσουν προϊόντα αλλά τις διαδικασίες παραγωγής 
των επιχειρήσεων. Στις περιπτώσεις αυτές το καθήκον τους είναι να εξετάσουν και να εγκρίνουν ένα 
σύστημα διαχείρισης της ποιότητας (σύμφωνα με τις τεχνικές διασφάλισης της ποιότητας) και να 
εξασκήσουν τους περιοδικούς ελέγχους στα εργοστάσια των πιστοποιημένων επιχειρήσεων. Για 
παράδειγμα, ένας κατασκευαστής ιατρικών μηχανημάτων, προκειμένου να πουλήσει τα προϊόντα 
του, οφείλει να αποδείξει ότι διαθέτει σύστημα διαχείρισης της ποιότητας το οποίο έχει εγκριθεί και 
επιτηρείται από κάποιον τρίτο. Εάν οι οργανισμοί οι οποίοι πραγματοποιούν τις λειτουργίες αυτές 
δεν εργάζονται σε κοινή βάση, σύμφωνα με τα ίδια πρότυπα και τα ίδια κριτήρια, ο κατασκευαστής 
θα υποχρεωθεί να υπόκειται σε πιστοποιήσεις στις διάφορες αγορές σύμφωνα με τις προδιαγραφές 
των χωρών αυτών, είτε αυτές του επιβάλλονται από το νόμο είτε τις απαιτεί ο πελάτης του. 
Οι δαπάνες όλων αυτών των πολλαπλών πιστοποιήσεων —προϊόντων ή επιχειρήσεων— μπορούν να 
αποτελέσουν πολύ υψηλή επιβάρυνση και έχουν επαναληπτικό χαρακτήρα, δεδομένου ότι στο 
αρχικό κόστος πρέπει να προστεθεί το κόστος των ετησίων επιθεωρήσεων τις οποίες πραγματο­
ποιούν οι οργανισμοί αυτοί κατά τη διάρκεια του χρονικού διαστήματος για το οποίο ο κατασκευα­
στής χρησιμοποιεί τα σήματα και τα πιστοποιητικά τα οποία έχει λάβει. 
Από τα παραδείγματα αυτά προκύπτει το συμπέρασμα ότι, παρά το κεκτημένο στο νομικό επίπεδο, 
τα εμπόδια στις συναλλαγές δεν μπορούν να αποφευχθούν πλήρως στην εσωτερική αγορά εφόσον οι 
εθνικές δομές και μέθοδοι στο θέμα των διαπιστώσεων της συμμόρφωσης —οργανισμοί πιστοποί­
ησης και επιθεώρησης και εργαστήρια δοκιμών— δεν είναι πράγματι ομογενείς και διαφανείς 
(πράγμα το οποίο σημαίνει ότι η αρμοδιότητα και αξιοπιστία είναι αντικειμενικά αξιολογήσιμες). 
Η προσέγγιση των δομών διαπιστώσεως της συμμόρφωσης αποτελεί, κατά συνέπεια, το στόχο ο 
οποίος πρέπει να επιδιωχθεί προκειμένου να δημιουργηθούν οι απαραίτητες προϋποθέσεις για την 
ύπαρξη κλίματος εμπιστοσύνης και, κατόπιν αυτού, της αμοιβαίας αναγνώρισης. 
Το παρόν μνημόνιο το οποίο η Επιτροπή υποβάλλει στο Συμβούλιο περιγράφει τα διάφορα μέσα για 
την επίτευξη του στόχου αυτού και κυρίως αυτά που αφορούν την ευρωπαϊκή τυποποίηση, την κοι­
νοτική νομοθεσία και τη συνεργασία σε ευρωπαϊκό επίπεδο μεταξύ εθνικών δομών πιστοποίησης, 
δοκιμών και επιθεώρησης. 
Η γενική προσέγγιση η οποία περιγράφεται και η οποία βασίζεται στις πλέον σύγχρονες τεχνικές 
(διαπίστευση και διασφάλιση ποιότητας) τις οποίες ήδη έχει καταρτίσει η διεθνής τυποποίηση 
(ISO-CEI) όχι μόνον επιτρέπει στην Κοινότητα να προβεί στην κατάργιση των τεχνικών συνόρων τα 
οποία εμποδίζουν τις συναλλαγές στα βιομηχανικά προϊόντα αλλά μπορεί επίσης να αποβεί ισχυρός 
παράγων προώθησης της βιομηχανικής ποιότητας και επομένως της ανταγωνιστικότητας των ευρω­
παϊκών επιχειρήσεων, τόσο στην εσωτερική όσο και στην εξωτερική αγορά. 
19. 10. 89 Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων Αριθ. C 267/5 
Ι. ΕΙΣΑΓΩΓΗ 
Η νομοθεσία, η τυποποίηση και οι διάφορες δομές που αφο­
ρούν τη διαπίστωση της συμμόρφωσης των προϊόντων προς 
τους κανόνες και τα πρότυπα, αποτελούν στο σύνολο τους 
σημαντικά στοιχεία μεταξύ άλλων ως προς την οργάνωση 
του ελέγχου της ποιότητας. Αυτή η τελευταία, η οποία απο­
τελεί συγχρόνως το αποτέλεσμα νομοθετικών ή ρυθμι­
στικών πράξεων και συναινετικών δραστηριοτήτων, επηρε­
άζει εις βάθος την επιμέρους συμπεριφορά σε μια αγορά της 
οποίας τα δεδομένα και η σύλληψη είναι τέτοια ώστε για να 
μπορούν να έχουν πρόσβαση σ' αυτή όλοι οι κατασκευα­
στές πρέπει να συμμορφώνουν τα προϊόντα τους στο επί­
πεδο ποιότητας το οποίο εκφράζει ο οργανισμός αυτός. 
Η πραγματοποίηση της εσωτερικής αγοράς για να είναι 
αποτελεσματική πρέπει να επιδιώκει την προοδευτική 
ίδρυση κοινής οργάνωσης αγοράς η οποία να διαθέτει 
υψηλό επίπεδο ποιότητας, επιδρώντας μεταξύ άλλων στο 
επίπεδο τριών παραγόντων οι οποίοι την χαρακτηρίζουν: τις 
νομοθεσίες, τα πρότυπα κοα τις δομές διαπιστώσεως της 
συμμόρφωσης. 
Με το ψήφισμα του για «μία νέα προσέγγιση στο θέμα της 
τεχνικής εναρμόνισης και της τυποποίησης» της 7ης Μαΐου 
1985, το Συμβούλιο έθεσε τις βάσεις μιας πολιτικής προς το 
σκοπό αυτό. Το ψήφισμα αυτό τονίζει εξάλλου ρητά ότι η 
πολιτική αυτή οφείλει να ολοκληρωθεί στον τομέα της δια­
πιστώσεως της συμμόρφωσης και καλεί την Επιτροπή να 
δώσει προτεραιότητα στο ζήτημα αυτό. 
Το μνημόνιο και το σχέδιο προτάσεως απόφασης που παρα­
τίθενται στο παράρτημα της ανακοίνωσης αυτής ανταποκρί­
νονται στην πρόσκληση αυτή. 
II. ΟΙ ΣΤΟΧΟΙ ΜΙΑΣ ΓΕΝΙΚΗΣ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗΣ ΣΤΟ ΘΕΜΑ 
ΤΗΣ ΑΙΑΠΙΣΤΩΣΕΩΣ ΤΗΣ ΣΥΜΜΟΡΦΩΣΗΣ 
Σε κάθε εθνική αγορά οι δομές της συμμόρφωσης, της επιθε­
ώρησης και των δοκιμών ανταποκρίνονται σε ειδικές 
ανάγκες οι οποίες εκφράζονται από τη νομοθεσία και από 
τη συμπεριφορά των αγοραστών, των χρηστών και των 
καταναλωτών. Οι κατασκευαστές ως εκ τούτου πρέπει να 
υποβάλλουν την παραγωγή τους σε ένα καθεστώς πολλα­
πλών ελέγχων, σε συνάρτηση προς τις αγορές στις οποίες 
προτίθενται να τα διοχετεύσουν. 
Εφόσον τα εμπόδια αυτά στις συναλλαγές προέρχονται 
από υποχρεωτικές νομοθεσίες, η κατάργηση τους οφείλει να 
πραγματοποιηθεί: 
— είτε με την εναρμόνιση των νομοθεσιών αυτών, χρησιμο­
ποιώντας οδηγίες οι οποίες βασίζονται στο άρθρο 100 Α 
της συνθήκης, και με την υποχρέωση των αρχών κάθε 
κράτους μέλους να αναγνωρίζουν τις αποδείξεις συμμόρ­
φωσης οι οποίες προέρχονται από άλλα κράτη μέλη, 
— είτε με την εφαρμογή του δόγματος το οποίο ενέκρινε το 
Δικαστήριο σχετικά με τις υποχρεώσεις των άρθρων 30 
έως 36 της συνθήκης και σύμφωνα με τις οποίες ένα 
προϊόν το οποίο κατασκευάζεται και διατίθεται στο 
εμπόριο νόμιμα σε ένα κράτος μέλος οφείλει καταρχήν 
να γίνεται δεκτό στην αγορά των υπολοίπων κρατών 
μελών. Αντίθετα, εφόσον τα εμπόδια αυτά δεν οφείλονται σε 
νόμιμες υποχρεώσεις αλλά στην ελεύθερη ζήτηση της 
αγοράς —δηλαδή χωρίς καμία άμεση ή έμμεση επιρροή των 
δημοσίων αρχών— η μέθοδος προοδευτικής κατάργησης 
τους μπορεί να αναζητηθεί μόνο, αφενός, με την εναρμόνιση 
προαιρετικών προτύπων τα οποία καθιερώνουν τα κριτήρια 
λειτουργίας των εθνικών δομών συμμόρφωσης και, αφε­
τέρου, με δραστηριότητα προώθησης συμφωνιών μεταξύ 
των δομών αυτών ώστε προοδευτικά να καθιερώσουν 
κοινά συστήματα πιστοποίησης και δοκιμών. 
Τα τρία αυτά επίπεδα δραστηριότητας —δηλαδή της εναρ­
μόνισης των νομοθεσιών, της αμοιβαίας αναγνώρισης 
εθνικών νομοθεσιών και της προσέγγισης των δομών προαι­
ρετικής πιστοποίησης— κινδυνεύουν παρ' όλα αυτά να είναι 
αναποτελεσματικά σε επιχειρησιακό επίπεδο εάν δεν λυθεί 
το ίδιο πρόβλημα και δεν ικανοποιηθούν οι ίδιες ανάγκες: 
δηλαδή η ανάγκη δημιουργίας των προϋποθέσεων ώστε να 
υπάρξει εμπιστοσύνη και να αποτελέσει το απαραίτητο 
θεμέλιο στη λειτουργία της αμοιβαίας αναγνώρισης. 
Η αναγκαιότητα γενικής προσέγγισης στο θέμα της πιστο­
ποίησης, της επιθεώρησης και των δοκιμών, προκύπτει επο­
μένως από την πρωταρχική αυτή ανάγκη δημιουργίας των 
προϋποθέσεων της εμπιστοσύνης και, προς το σκοπό αυτό, 
της προσέγγισης των δομών και των διαδικασιών που αφο­
ρούν τις δραστηριότητες αυτές. 
III. ΤΑ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΑ ΜΕΤΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΗΣ 
ΓΕΝΙΚΗΣ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗΣ 
Τα μέτρα που αφορούν τη γενική αυτή προσέγγιση έχουν 
ήδη αναληφθεί εν μέρει μετά το ψήφισμα για τη «νέα προ­
σέγγιση» της 7ης Μαΐου 1985 και απαιτούν τώρα να ανα­
πτυχθούν περαιτέρω και να πλαισιωθούν σε μια συνολική 
πολιτική. Αναφέρονται σε τρία διαφορετικά επίπεδα δρα­
στηριότητας. 
Α. Οι δραστηριότητες σε επίπεδο βασικών δομών 
Οι βασικές δομές διαπιστώσεως της συμμόρφωσης απο­
τελούνται από τους οργανισμούς πιστοποίησης και επιθε­
ώρησης εργαστηρίων δοκιμών, καθώς και από τα συστή­
ματα ελέγχου ποιότητας των κατασκευαστών. Ο στόχος 
είναι οι δομές αυτές να καταστούν στο μέγιστο βαθμό 
ομογενείς, διαφανείς και αξιόπιστες στο σύνολο του εδά­
φους της Κοινότητας, διότι αυτό προκαθορίζει την ορθή 
λειτουργία τόσο της υποχρεωτικής όσο και της προαιρε­
τικής διαπιστώσεως της συμμόρφωσης. 
Προς το σκοπό αυτό η Επιτροπή όπως είχε ανακοινώσει 
στο Λευκό Βιβλίο για την ολοκλήρωση της εσωτερικής 
αγοράς (') ανέλαβε την πρωτοβουλία να προωθήσει την 
κατάρτιση τεχνικών οδηγών οι οποίοι καθορίζουν τα 
κριτήρια που εφαρμόζονται προκειμένου να αξιολογηθεί 
η αρμοδιότητα των φορέων στον τομέα της διαπιστώ­
σεως της συμμόρφωσης. 
(') Έγγραφο COM(85) 310 της 14. 6. 1985, σ. 78. 
Αριθ. C 267/6 Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων 19. 10. 89 
Προς το παρόν οι οδηγοί αυτοί (οι οποίοι προέρχονται 
από έγγραφα ISO) μετατρέπονται σε ευρωπαϊκά πρό­
τυπα (ΕΝ 29000 και ΕΝ 45000) και επομένως εφαρμό­
ζονται σε όλες τις χώρες της Κοινότητας. Η επιλογή να 
δοθεί στους οδηγούς αυτούς καθεστώς ευρωπαϊκών προ­
τύπων και όχι υποχρεωτικών οδηγιών του Συμβουλίου 
υπαγορεύθηκε από τη φύση του θέματος αυτού το οποίο 
δεν προσφέρεται ιδιαίτερα (εκτός από ειδικές περιπτώ­
σεις όπως για παράδειγμα των φαρμακευτικών προϊ­
όντων, των χημικών προϊόντων, των ζιζανιοκτόνων, τα 
οποία συνδέονται άμεσα με την προστασία της ανθρώ­
πινης υγείας) ώστε να επιβληθεί όπως έχει στο σύνολο 
του οικονομικού συστήματος. Στην πραγματικότητα προ­
έκυπτε αρκετά πολύπλοκη εμπειρογνωμοσύνη την οποία 
τελικά πρέπει να αποκτήσουν προοδευτικά όλοι οι 
φορείς, αλλά και η οποία θα απαιτήσει επίσης εκ μέρους 
τους σημαντική προσπάθεια προσαρμογής και εκμά­
θησης η οποία δεν είναι δυνατόν να επιβληθεί απλώς 
διά του νόμου. 
Αυτή παρ' όλα αυτά έχει τη δυνατότητα να προωθήσει 
κατά δραστικό τρόπο την εξέλιξη αυτή, αναγνωρίζοντας 
συμμόρφωση προς τις διατάξεις οδηγιών στα θέματα 
διαπιστώσεως της συμμόρφωσης σε φορείς οι οποίοι 
μπορούν να αποδείξουν την εφαρμογή των προτύπων 
αυτών (σύμφωνα με την πολύ γνωστή πρακτική της νέας 
προσέγγισης)" δηλαδή σε κατασκευαστές οι οποίοι 
εφαρμόζουν τα πρότυπα που αφορούν τη διαχείριση της 
διασφάλισης της ποιότητας (ΕΝ 29000) και σε οργανι­
σμούς πιστοποίησης και εργαστήρια τα οποία έχουν δια-
πιστευθεί σύμφωνα με τα πρότυπα της σειράς ΕΝ 45000. 
Η Επιτροπή καλεί επομένως τα κράτη μέλη να προωθή­
σουν την εφαρμογή των προτύπων αυτών τόσο στις 
νομοθεσίες τους όσο και στα ιδιωτικά συστήματα τους 
πιστοποίησης και να προχωρήσουν στη θέσπιση συστη­
μάτων διαπίστωσης που να βασίζονται στα πρότυπα 
αυτά. 
Η Επιτροπή εξάλλου μελετά τα προς λήψη μέτρα, 
μεταξύ άλλων και σε δημοσιονομικό επίπεδο, για την 
ανάπτυξη των δομών πιστοποίησης και δοκιμών εκεί 
όπου καθυστερήσεις σε ορισμένα κράτη μέλη και σε ορι­
σμένους βιομηχανικούς τομείς κινδυνεύουν να παρεμπο­
δίσουν την ορθή λειτουργία των κοινοτικών νομοθεσιών. 
Β. Οι δραστηριότητες σε επίπεδο νομοθεσιών 
Οι δραστηριότητες διαπιστώσεως της συμμόρφωσης στις 
κοινοτικές νομοθεσίες οφείλουν να λαμβάνουν υπόψη τις 
σημαντικές προόδους οι οποίες έχουν επέλθει και τους 
νέους διαθέσιμους μηχανισμούς (διασφάλιση ποιότητας, 
διαπιστεύσεις, τυποποιημένα κριτήρια αξιολόγησης 
κ.λπ.). 
Μια «γενική προσέγγιση» η οποία συνίσταται στην πρό­
βλεψη μιας σειράς αυτοτελών τμημάτων σχετικά με δια­
φορετικές λειτουργίες επιτρέπει στον κοινοτικό νομο­
θέτη να καθορίζει τις καταλληλότερες διαδικασίες στις 
οδηγίες εναρμόνισης βασιζόμενος στο κεκτημένο της 
ευρωπαϊκής και διεθνούς τυποποίησης. Οι βασικές αρχές 
της προσέγγισης κατά αυτοτελή τμήματα είναι οι ακό­
λουθες: 
— οι οδηγίες οφείλουν να καθορίζουν να όρια επιλογής 
που προσφέρονται στον κατασκευαστή μεταξύ διαδι­
κασιών οι οποίες διασφαλίζουν την τήρηση των 
βασικών απαιτήσεων, — η συμμόρφωση προς τις κοινοτικές νομοθεσίες υλο­
ποιείται με την τοποθέτηση του σήματος CE στα 
προϊόντα. Κανένα άλλο σήμα συμμόρφωσης προς τις 
νομοθεσίες δεν μπορεί να υπάρξει, ενώ είναι συμ­
βατά με το σήμα CE τα προαιρετικά σήματα συμμόρ­
φωσης προς τα πρότυπα. Η Επιτροπή θα υποβάλει 
πρόταση οδηγίας σχετικά με τη χρήση του σήματος 
CE και θα παρακολουθήσει από πολύ κοντά τη 
χρήση και τα αποτελέσματα της πιθανής συνύπαρξης 
του σήματος CE με εθνικά σήματα, 
— οι οργανισμοί οι οποίοι παρεμβαίνουν στις διαδικασίες 
διαπιστώσεως της συμμόρφωσης καθορίζονται από 
τα κράτη μέλη και κοινοποιούνται στην Επιτροπή 
και στα υπόλοιπα κράτη μέλη σύμφωνα με κοινά κρι­
τήρια αξιολόγησης. Η συμμόρφωση των οργανισμών 
αυτών, οι οποίοι διαπιστεύονται σύμφωνα με ευρω­
παϊκά πρότυπα (ΕΝ 45000) καθορίζει αποδοχή συμ­
μόρφωσης προς τα κριτήρια αυτά. 
Όσον αφορά τις μη εναρμονισμένες εθνικές νομοθεσίες, 
όλες οι δραστηριότητες οι οποίες θεσπίζονται και αναφέ­
ρονται στο σημείο Α ανωτέρω πρέπει να επιτρέπουν την 
πλήρη εφαρμογή της αρχής της αμοιβαίας αναγνώρισης: 
πράγματι, σκοπός τους είναι οι οργανισμοί πιστοποίησης 
και τα εργαστήρια δοκιμών που βεβαιώνουν τη συμμόρ­
φωση των προϊόντων στις εθνικές νομοθεσίες να ορί­
ζονται ή να διαπιστεύονται σύμφωνα με αντικειμενικά 
κριτήρια διαφάνειας και αρμοδιότητας και η λειτουργία 
των οργανισμών αυτών να ανταποκρίνεται στα ίδια 
αυτά κριτήρια. Ο επιδιωκόμενος στόχος είναι επομένως 
η πλήρης εφαρμογή της υποχρεώσεως της αμοιβαίας ανα­
γνώρισης χωρίς δυνατότητα διαφωνίας εκ μέρους των 
εθνικών αρχών. 
Επίσης πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι η εναρμόνιση των 
διαδικασιών διαπιστώσεως της συμμόρφωσης, όπως προ­
βλέπεται στην προσέγγιση κατά αυτοτελή τμήματα, θα 
εξασκήσει οπωσδήποτε επίδραση στις διαδικασίες τις 
οποίες προβλέπουν οι μη εναρμονισμένες εθνικές νομο­
θεσίες. Η οδηγία 83/189/ΕΟΚ παρέχει εξάλλου το 
κατάλληλο μέσο ώστε αυτό να γίνει κατά συστηματικό 
τρόπο. 
Γ. Η ανάγκη μιας ευρωπαϊκής υποδομής για την πιστο­
ποίηση και τις δοκιμές 
Τα μέτρα που αναφέρονται στο σημείο Α ανωτέρω αφο­
ρούν τους μηχανισμούς οι οποίοι μπορούν να συνεισφέ­
ρουν στη δημιουργία της απαραίτητης εμπιστοσύνης 
στην αρμοδιότητα των φορέων στον τομέα της διαπιστώ­
σεως της συμμόρφωσης. Η εμπιστοσύνη αυτή είναι απα­
ραίτητη για την λειτουργία της αμοιβαίας αναγνώρισης. 
Στους τομείς οι οποίοι δεν ανταποκρίνονται στους σκο­
πούς οι οποίοι καλύπτονται από το άρθρο 36 και οι 
οποίοι αφορούν δραστηριότητες οι οποίες εξασκούνται 
ιδιωτικά σε συμβατική βάση, η αμοιβαία αναγνώριση 
δεν μπορεί να επιβληθεί διά της νομοθετικής οδού. Οι 
προσπάθειες κατάργησης των εμποδίων στις συναλ­
λαγές, τα οποία προκύπτουν από την ύπαρξη εθνικών 
συστημάτων προαιρετικής πιστοποίησης, πρέπει επο­
μένως να συνοδεύονται από την προώθηση της συνεργα­
σίας σε ευρωπαϊκό επίπεδο μεταξύ οργανισμών και εργα­
στηρίων —όπως ίσχυε εξάλλου για τη δραστηριότητα 
19. 10. 89 Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων ApiS. C 267/7 
τυποποίησης— ενόψει της καθιέρωσης κοινών συστη­
μάτων πιστοποίησης και αναγνώρισης αποτελεσμάτων 
δοκιμών. 
Κατ' αυτόν τον τρόπο εκφράζεται από πολλές πλευρές η 
ανάγκη να υπάρχει προς το σκοπό αυτό στην Ευρώπη 
μια ευέλικτη και μη γραφειοκρατική δομή η οποία 
πρέπει να δημιουργηθεί υπό την ώθηση της Επιτροπής 
στο πλαίσιο της υπάρχουσας υποδομής ευρωπαϊκής 
τυποποίησης (CEN/Cenelec). 
Εξάλλου η Επιτροπή θα εξετάσει τη δυνατότητα οδηγίας 
που θα συντονίζει το καθεστώς των οργανισμών αυτών, 
ιδίως όσον αφορά τα προβλήματα ευθύνης και διασφά­
λισης που είναι δυνατόν να επηρεάσουν τις συμφωνίες 
συνεργασίας τους. 
IV. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ 
Η παρούσα ανακοίνωση καλύπτει τα βασικά στοιχεία του 
μνημονίου (που περιλαμβάνεται στο παράρτημα) το οποίο 
αναπτύσσει όλα τα συστατικά μιας ευρωπαϊκής πολιτικής 
στον τομέα της διαπιστώσεως της συμμόρφωσης τα οποία, 
συνδυασμένα με τον ορθό και κατάλληλο τρόπο, θα δώσουν 
στην Κοινότητα ένα από τα βασικά στοιχεία για την 
πρόοδο προς μια γενική πολιτική για την ποιότητα, απαραί­
τητη σε οποιαδήποτε βιομηχανική πολιτική και αδιαχώ­
ριστο τμήμα της ίδιας της έννοιας της εσωτερικής αγοράς. 
Κατά σηματικό τρόπο οι προβλεπόμενες δραστηριότητες 
συνοψίζονται ως εξής: 
α) το Συμβούλιο: 
— εγκρίνει τα αυτοτελή τμήματα σχετικά με τις διά­
φορες φάσεις των διαδικασιών διαπιστώσεως της 
συμμόρφωσης που χρησιμοποιούνται στις οδηγίες 
τεχνικής εναρμόνισης, καθώς και τα κριτήρια σχε­
τικά με τις χρήσεις τους στις οδηγίες αυτές, 
— ενθαρρύνει τα κράτη μέλη να προωθήσουν κατά γενι­
κευμένο τρόπο τη χρήση των προτύπων ΕΝ 29000 και 
ΕΝ 45000 προκειμένου να φέρουν στο μέγιστο βαθμό 
σε προσέγγιση τα κριτήρια αξιολόγησης συστημάτων 
ελέγχου ποιότητας και οργανισμών πιστοποίησης, 
επιθεώρησης και δοκιμών, κάνοντας χρήση του μέσου 
της διαπίστευσης" 
6) η Επιτροπή: 
— βάσει των προσανατολισμών που αναφέρονται στο 
κατωτέρω μνημόνιο, επεξεργάζεται πρόταση οδηγίας 
σχετικά με τη χρήση του σήματος CE, την οποία 
σκοπεύει να υποβάλει στο Συμβούλιο πριν το τέλος 
του έτους 1989, 
— δίνει εντολές στην CEN/Cenelec για να ολοκληρώ­
σουν τα πρότυπα σχετικά με την αξιολόγηση της 
αρμοδιότητας των φορέων στον τομέα των διαπιστώ­
σεων της συμμόρφωσης (ΕΝ 29000, ΕΝ 45000), — προωθεί τη δραστηριότητα της σε συνεργασία με τις 
ενδιαφερόμενες κατηγορίες για να επιταχύνει την 
υλοποίηση κατάλληλης υποδομής για την πιστο­
ποίηση και τις δοκιμές, στο πλαίσιο του οργανισμού 
της ευρωπαϊκής τυποποίησης, 
— λαμβάνει τα κατάλληλα μέτρα για να ενισχύσει το 
ρόλο του BCR (Κοινοτικό Γραφείο Αναφοράς) όσον 
αφορά την τυποποίηση και όσον αφορά τη συνερ­
γασία μεταξύ εργαστηρίων δοκιμών, 
— αναλαμβάνει μελέτη των θεμάτων ευθύνης και ασφά­
λειας, καθώς και των σχετικών προβλημάτων που 
αφορούν τα διαφορετικά καθεστώτα που μπορούν να 
διέπουν τους οργανισμούς πιστοποίησης, επιθεώ­
ρησης και δοκιμών, προκειμένου να προετοιμάσει 
σχετική πρόταση οδηγίας, 
— φροντίζει για την τήρηση των κανόνων ανταγωνι­
σμού που προβλέπει η συνθήκη από τους οργανι­
σμούς πιστοποίησης, επιθεώρησης και δοκιμών, 
εφόσον συνάπτουν συμφωνίες αναγνώρισης ή επιλέ­
γουν εταίρους για παρόμοιες συμφωνίες ή γενικότερα 
εξασκούν τη δραστηριότητα τους, 
— φροντίζει για την τήρηση εκ μέρους των κρατών 
μελών της αρχής της αμοιβαίας αναγνώρισης τόσο 
στο πλαίσιο των εναρμονισμένων νομοθεσιών όσο 
και των εθνικών νομοθεσιών, 
— μελετά τα προς λήψη μέτρα, μεταξύ άλλων και το 
δημοσιονομικό επίπεδο, για την ανάπτυξη των δομών 
πιστοποίησης και δοκιμών που παρουσιάζουν μεγάλη 
καθυστέρηση' 
γ) το Συμβούλιο και η Επιτροπή θα εργαστούν για την 
εφαρμογή συνεκτικής και ανοικτής πολιτικής όσον 
αφορά τις τρίτες χώρες στον τομέα της διαπιστώσεως της 
συμμόρφωσης. Δεδομένου ότι η γενική προσέγγιση 
εμπνέεται κατά μεγάλο μέρος από το κεκτημένο της διε­
θνούς τυποποίησης, δημιουργεί ως εκ τούτου την κατάλ­
ληλη βάση για τη σύναψη συμφωνιών αμοιβαίας ανα­
γνώρισης σε διεθνές επίπεδο. 
Η ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΠΡΟΤΕΙΝΕΙ ΣΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ: 
— να εγκρίνει τις γενικές κατευθυντήριες γραμμές της 
γενικής προσέγγισης στο θέμα της διαπιστώσεως της 
συμμόρφωσης για τα βιομηχανικά προϊόντα, οι οποίες 
περιγράφονται στο μνημόνιο της που περιλαμβάνεται 
στο παράρτημα της παρούσας ανακοίνωσης (παράρτημα 
Ι), 
— να εγκρίνει την πρόταση απόφασης που αφορά τα αυτο­
τελή τμήματα σχετικά με τις διάφορες φάσεις των διαδι­
κασιών διαπιστώσεως της συμμόρφωσης που χρησιμο­
ποιούνται στις οδηγίες τεχνικής εναρμόνισης καθώς και 
τα κριτήρια σχετικά με τη χρήση τους στις οδηγίες αυτές 
(παράρτημα Π). 
Αρι$. C 267/8 Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων 19. 10. 89 
ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ 
ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΓΙΑ ΜΙΑ ΓΕΝΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΠΙΣΤΟΠΟΙΗΣΗΣ ΚΑΙ 
ΤΩΝ ΔΟΚΙΜΩΝ 
Τα μέσα για την ποιότητα των βιομηχανικών προϊόντων 
ΚΕΦΑΛΑΙΟ Ι Σελίδα 
Εισαγωγή 10 
ΚΕΦΑΛΑΙΟ II 
Ο ρόλος και η σημασία των δοκιμών, της πιστοποίησης και της επιθεώρησης 1 11 
1. Βασικές έννοιες 11 
2. Ο ιδιωτικός και ο δημόσιος τομέας Π 
3. Ο ρόλος των εργαστηρίων δοκιμών και των οργανισμών πιστοποίησης και επιθεώρησης 12 
4. Ο ρόλος των θεμάτων ευθύνης λόγω ελαττωματικών προϊόντων 12 
5. Η πρακτική των κρατών μελών 12 
6. Κοινοτικές νομοθετικές τεχνικές 13 
ΚΕΦΑΛΑΙΟ III 
Οι στόχοι μιας γενικής προσέγγισης 13 
ΚΕΦΑΛΑΙΟ IV 
Απαραίτητα μέτρα για την εφαρμογή της γενικής προσέγγισης 15 
— Πρώτο μέρος: Αρμοδιότητα και διαφάνεια δημιουργούν εμπιστοσύνη 15 
1. Τα ευρωπαϊκά πρότυπα 15 
2. Κατευθυντήριες γραμμές για την τεχνική αρμοδιότητα 16 
α) Ο κατασκευαστής 16 
6) Εργαστήρια δοκιμών και οργανισμοί πιστοποίησης και επιθεώρησης 17 
γ) Ορθή εργαστηριακή πρακτική 17 
3. Διαφάνεια 18 
α) Διαδικασίες πληροφόρησης για τεχνικές προδιαγραφές 18 
6) Promolog-Certifical 18 
γ) Διαφάνεια συμμόρφωσης προς κατευθυντήριες γραμμές σχετικά με τα θέματα αρμοδιότητας 18 
— Πιστοποίηση συστημάτων ελέγχου ποιότητας των κατασκευαστών 18 
— Διεργαστηριακές συγκρίσεις 19 
— Διαπίστευση 19 
4. Η υποστήριξη της Κοινότητας στην ανάπτυξη εθνικών δομών πιστοποίησης και δοκιμών. 20 
19. 10. 89 Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων Αρι$. C 267/9 
— Δεύτερο μέρος: Νέες νομοθετικές τεχνικές για τη διαπίστωση της συμμόρφωσης 20 
1. Βασικοί προσανατολισμοί 20 
2. Οι προϋποθέσεις συνεκτικής προσέγγισης 20 
3. Η προσέγγιση κατά αυτοτελή τμήματα , 21 
4. Τα αυτοτελή τμήματα 21 
5. Οι εξουσιοδοτημένοι οργανισμοί 23 
6. Το σήμα CE 23 
— Τρίτο μέρος: Ο αντίκτυπος της γενικής προσέγγισης στην εφαρμογή της αμοιβαίας αναγνώρισης μεταξύ 
των εθνικών νομοθεσιών 24 
— Τέταρτο μέρος: Η ανάγκη νέας ευρωπαϊκής υποδομής για την πιστοποίηση και τις δοκιμές 25 
ΚΕΦΑΛΑΙΟ V 
Εξωτερικά θέματα της γενικής προσέγγισης 26 
1. Κατευθυντήριες αρχές 26 
2. Διαδικασίες 27 
α) Προϊόντα που υπόκεινται σε νομοθεσία 27 
6) Προϊόντα που δεν υπόκεινται σε νομοθεσία 27 
Αριθ. C 267/10 Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων 19. 10. 89 
ΚΕΦΑΛΑΙΟ Ι 
ΕΙΣΑΓΩΓΗ 
Η έγκριση από πλευράς Συμβουλίου της οδηγίας 83/189/ΕΟΚ της 28ης Μαρτίου 1983 για την καθιέρωση μιας 
διαδικασίας πληροφόρησης στον τομέα των τεχνικών προτύπων και προδιαγραφών (') αποτέλεσε ορόσημο όσον 
αφορά τη στάση της Κοινότητας απέναντι στην κατάργηση τεχνικών εμποδίων στο εμπόριο και οδήγησε στην 
έγκριση από πλευράς Συμβουλίου των συμπερασμάτων του σχετικά με την τυποποίηση (2) στις 16 Ιουλίου 1984 και 
στο ψήφισμα της 7ης Μαΐου 1985 για νέα προσέγγιση στο θέμα της τεχνικής εναρμόνισης και τυποποίησης (3). 
Τα τρία αυτά κείμενα έθεσαν τις βάσεις μιας πολιτικής που επιδιώκει να καταστήσει τις εθνικές δραστηριότητες 
στον τομέα αυτό πιο διαφανείς, να ενισχύσει την ευρωπαϊκή τυποποίηση και να απλουστεύσει τις κοινοτικές νομο­
θετικές τεχνικές, με μεγαλύτερες αναφορές σε ευρωπαϊκά πρότυπα και τον περιορισμό των νομοθετικών κειμένων 
στις «βασικές απαιτήσεις» για την προστασία συλλογικών συμφερόντων όπως υγεία και ασφάλεια ή την προ­
στασία του καταναλωτού και του περιβάλλοντος. 
Το ψήφισμα του Συμβουλίου της 7ης Μαΐου 1985 ανέφερε σαφώς «ότι η νέα προσέγγιση πρέπει να συμπληρωθεί 
από κατάλληλη πολιτική για τη διαπίστωση της συμμόρφωσης» και καλούσε την Επιτροπή να δώσει προτεραιό­
τητα στο θέμα αυτό. 
Θέματα δοκιμών και πιστοποίησης στην κοινοτική νομοθεσία κατά το παρελθόν περιορίστηκαν σχεδόν αποκλει­
στικά στον προσδιορισμό κοινών τεχνικών προδιαγραφών των προϊόντων, δεδομένου ότι αυτές αποτελούσαν το 
κύριο αντικείμενο των εθνικών κανονισμών οι οποίοι έπρεπε να εναρμονιστούν ώστε να καταργηθούν τα εμπόδια 
στο εμπόριο. 
Παρ' όλα αυτά σε πολλά κράτη μέλη καθώς και σε πολλές χώρες του κόσμου παρατηρήθηκε αύξουσα τάση προς 
εξασφάλιση του επιπέδου ασφαλείας ενός προϊόντος με μέτρα βελτίωσης και ελέγχου της ποιότητας του ίδιου του 
προϊόντος, καθώς και της ποιότητας και προσόντων των προμηθευτών, των εργαστηρίων δοκιμών και των οργανι­
σμών πιστοποίησης και επιθεώρησης. Σύμφωνα με τη μέθοδο αυτή μέτρα προσέγγισης που αποβλέπουν στην εξα­
σφάλιση της ασφάλειας και ποιότητας του προϊόντος μπορούν να λαμβάνοναι σε διαφορετικά στάδια κατά την 
ανάπτυξη του και μπορούν να αφορούν το ίδιο το προϊόν, τη διαδικασία κατασκευής ή τους ελέγχους που εφαρμό­
ζονται σε οποιοδήποτε από τα δύο. 
Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο το Συμβούλιο κάλεσε την Επιτροπή να συντάξει πολιτική η οποία δεν περιορί­
ζεται απλώς στην πιστοποίηση, δηλαδή στη δραστηριότητα πιστοποίησης της συμμόρφωσης ενός προϊόντος ή υπη­
ρεσίας σε δεδομένη προδιαγραφή, αλλά είναι διευρυμένη, ώστε να περιλαμβάνει επίσης τη διαπίστωση της συμμόρ­
φωσης, η οποία καλύπτει πολύ ευρύτερο πεδίο, που συνεπάγεται δοκιμές (και διακρίβωση), συστήματα ελέγχου 
ποιότητας, πιστοποίηση και διαπίστευση. Επιπλέον, τα εθνικά συστήματα διασφάλισης της ασφάλειας προϊόντων 
τα οποία διατίθενται στην αγορά εμφανίζουν σε ορισμένες περιπτώσεις μεγάλες αποκλίσεις, οι οποίες κυμαίνονται 
από πλήρη εμπιστοσύνη στον κατασκευαστή (δήλωση του κατασκευαστή) μέχρι την εξάρτηση από επιθεωρήσεις 
στον τόπο εγκατάστασης ή κατά τη διάρκεια της χρήσεως των προϊόντων. (Στον τομέα των τροφίμων η διάκριση 
μεταξύ ελέγχων πριν από τη διάθεση στην αγορά και κατά τη διάθεση στην αγορά δεν γίνεται δεδομένου ότι τα 
συστήματα ελέγχου καλύπτουν ούτως ή άλλως και τα δύο.) 
Το παρόν μνημόνιο ανταποκρίνεται στα ευρύτερα αυτά καθήκοντα και προσπαθεί να συγκεντρώσει όλα τα διαφο­
ρετικά στοιχεία τα οποία εάν συνδυαστούν προσεκτικά και σωστά θα εξασφαλίσουν στην Κοινότητα στο σύνολο 
της πλήρη πολιτική για την ποιότητα η οποία είναι απαραίτητη σε οποιαδήποτε βιομηχανική πολιτική και ιδιαί­
τερα βασική σε αυτή καθαυτή την έννοια μιας εσωτερικής αγοράς. 
Πρώτα απ' όλα είνα απαραίτητο να περιγράψουμε την έννοια της ποιότητας. Κατά τον ISO (International Standards 
Organisation) (8402-1986) ποιότητα είναι «το σύνολο ιδιοτήτων και χαρακτηριστικών ενός προϊόντος ή υπηρεσίας 
τα οποία αφορούν την ικανότητα του να εκπληρώσει δηλωμένες ή συνεπαγόμενες ανάγκες». Πέραν των εμπορικών 
χαρακτηριστικών ποιότητας τα οποία εκφράζονται από πλευράς βαθμού αριστείας, είναι σαφές ότι ο ορισμός του 
ISO είναι γενικά αποδεκτός, τόσο για τον ιδιωτικό όσο και για τον νομοθετημένο τομέα. Ξεκινώντας από τον 
ορισμό αυτό η οργάνωση του ελέγχου της ποιότητας αναφέρεται στα στοιχεία και μέσα που πρέπει να αναπτυχ­
θούν για την καθιέρωση και τον έλεγχο του προσδιορισμού, της διαφάνειας και της τήρησης των ιδιοτήτων και 
χαρακτηριστικών αυτών, πράγμα το οποίο επιτρέπει την ευθύτητα της συναλλαγής και την ενήμερη επιλογή του 
καταναλωτή, τηρώντας τους προαναφερθέντες υποχρεωτικούς κανόνες και προαιρετικά πρότυπα. 
(') ΕΕ αριθ. L 109 της 26. 4. 1983, σ. 8. 
(2) ΕΕ αριθ. C 136 της 4. 6. 1985, σ. 2. 
(3) ΕΕ αριθ. C 136 της 4. 6. 1985, σ. 1. 
19. 10. 89 Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων Αριθ. C 267/11 
Εις το εξής στο πλαίσιο της κοινοτικής νομοθεσίας η ποιότητα συνδέεται κατ' αυτόν τον τρόπο προς τις βασικές 
απαιτήσεις, στο βαθμό όπου η ποιότητα πρέπει να είναι ίση ή μεγαλύτερη από το επίπεδο των βασικών αυτών 
απαιτήσεων στην Κοινότητα, όπου οποιοδήποτε προϊόν δεν τις τηρεί είναι εξ ορισμού απαγορευμένο. Πέρα από το 
νομοθετικό πλαίσιο όπου δεν είναι απαραίτητο να υπάρχει νομοθεσία δεδομένου ότι τα προϊόντα δεν παρουσιά­
ζουν προβλήματα κινδύνου, είναι σαφές ότι η έννοια της ποιότητας συνδέεται με την ικανότητα του προϊόντος να 
ικανοποιεί τις ανάγκες των χρηστών και των καταναλωτών σύμφωνα με άλλους όρους της αγοράς. 
Το παρόν μνημόνιο επιδιώκει να θεσπίσει ένα δόγμα στο θέμα της διαπιστώσεως της συμμόρφωσης των προϊόντων 
στις ανάγκες που εκφράζονται από τη νομοθεσία ή άλλες τεχνικές προδιαγραφές. Προς το σκοπό αυτό δεν απο­
τελεί παρά ένα μόνο βασικό στοιχείο μιας πολιτικής για την ποιότητα η οποία με τη σειρά της πρέπει να λάβει 
υπόψη άλλα στοιχεία. 
ΚΕΦΑΛΑΙΟ II 
Ο ΡΟΛΟΣ ΚΑΙ Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΩΝ ΛΟΚΙΜΩΝ, ΤΗΣ ΠΙΣΤΟΠΟΙΗΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗΣ 
1. Βασικές έννοιες 
Όπως η διαδικασία της δοκιμής αποτελεί ακέραιο τμήμα της σχεδίασης και της ανάπτυξης ενός προϊόντος έτσι 
και η παρακολούθηση και η συνέχιση των δοκιμών αποτελεί βασικό στοιχείο της μετέπειτα παραγωγής, ώστε 
να διασφαλιστεί η συμμόρφωση με τον αρχικό σχεδιασμό, το πρωτότυπο ή το μοντέλο που είναι αντιπροσωπευ­
τικά της υπό εξέταση σειράς. 
Η μετρολογία και η διακρίβωση αποτελούν τη βασική γλώσσα για τη μέτρηση η οποία είναι βασική κατά τις 
δοκιμές, ενώ τα συστήματα ελέγχου ποιότητας και οι διαδικασίες πιστοποίησης και επιθεώρησης διασφαλίζουν 
το τελικό τεκμήριο ποιότητας — ποιότητα υπό την έννοια της συμμόρφωσης προς τις απαιτήσεις του προϊόντος. 
Όλα αυτά τα στοιχεία βρίσκονται είτε σε ιδιωτικά συστήματα (δηλαδή που χρησιμοποιούνται για εμπορικούς 
λόγους) είτε σε συστήματα που επιβάλλονται από δημόσιες αρχές με σκοπό να διασφαλίσουν κατάλληλα επί­
πεδα ασφάλειας. 
Οι δραστηριότητες αυτές διεξάγονται σε διάφορα στάδια: 
— πριν την παραγωγή, κατά τη διάρκεια της ανάπτυξης ενός πρωτοτύπου ή μοντέλου, 
— κατά τη διάρκεια της παραγωγής, είτε υπό τη μορφή επιτήρησης των προϊόντων είτε υπό μορφή επιτήρησης 
των διαδικασιών παραγωγής, 
— μετά τη διαδικασία κατασκευής αλλά πριν τη διάθεση του προϊόντος στο εμπόριο, 
— μετά την αρχική διάθεση του προϊόντος στο εμπόριο. Αυτό μπορεί να περιλαμβάνει δειγματοληπτικούς ελέγ­
χους στην αγορά και επιθεώρηση μετά την εγκατάσταση και κατά τη διάρκεια της χρήσης ορισμένων τύπων 
προϊόντων. 
Οι διαδικασίες μπορούν να αναλαμβάνονται είτε από τους κατασκευαστές εκείνους οι οποίοι διαθέτουν τις 
κατάλληλες ικανότητες και εξοπλισμό ή από ειδικούς τρίτους, δηλαδή εργαστήρια δοκιμών και οργανισμούς 
πιστοποίησης. Τα εργαστήρια και οι οργανισμοί αυτοί μπορούν με τη σειρά τους να αξιολογούνται ως προς την 
τεχνική αρμοδιότητα τους από κάποιον τρίτο (Οργανισμός Διαπίστευσης) και επομένως να διαπιστεύονται, 
πράγμα το οποίο μπορεί επίσης να γίνει με εργαστήρια δοκιμής στο εσωτερικό της επιχείρησης τα οποία είναι 
χωριστά από τμήματα παραγωγής ή εμπορικά τμήματα μιας εταιρείας. Η βιομηχανία χρησιμοποιεί όλο και 
περισσότερο τα συστήματα ελέγχου ποιότητας (πράγμα που έχει ως στόχο να διασφαλίζει τη συμμόρφωση της 
παραγωγής προς ένα μοντέλο ή τεχνική προδιαγραφή) και στις περιπτώσεις όπου αυτές ελέγχονται από τρίτο 
οργανισμό η αξιοπιστία του κατασκευαστή αυτού ενισχύεται σε σημείο ώστε η ποιότητα και η ασφάλεια του 
προϊόντος να μην εξαρτώνται πλέον αποκλειστικά από την πιστοποίηση του. Η ανταγωνιστικότητα της βιομη­
χανικής του παραγωγής αυξάνεται και οι δαπάνες τις οποίες συνεπάγεται η χαμηλή ποιότητα μειώνονται 
(απορριπτόμενα κομμάτια, επισκευές, εγγυήσεις στους πελάτες κ.λπ.). 
2. Ο ιδιωτικός και ο δημόσιος τομέας 
Οι εταιρείες τώρα πλέον πραγματοποιούν εθελοντικά σημαντικές επενδύσεις σε θέματα συστημάτων ελέγχου 
ποιότητας και άλλων τεχνικών δοκιμής στο εσωτερικό της επιχείρησης, δεδομένου ότι βελτιώνουν την απόδοση, 
μειώνουν το κόστος και δημιουργούν φήμη αξιοπιστίας. Αντίθετα, μια εταιρεία μπορεί να εμπιστευθεί συστημα­
τικούς ή δειγματοληπτικούς ελέγχους προϊόντων σε κάποιο ανεξάρτητο οργανισμό (τρίτος). Και στις δύο περι­
πτώσεις ο σκοπός είναι η ποιότητα και η εξοικονόμηση κόστους — και η απόφαση ως προς την κατάλληλη 
εφαρμοστέα τακτική είναι προαιρετική. 
Αριθ. C 267/12 Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων 19. 10. 89 
Οι δημόσιες αρχές επιβάλλουν γενικά υποχρεωτικές δοκιμές, πιστοποίηση και επιθεώρηση, προκειμένου να δια­
σφαλίσουν ότι ορισμένα δημόσια συμφέροντα (όπως υγεία, ασφάλεια, προστασία καταναλωτών ή περιβάλ­
λοντος) προστατεύονται αποτελεσματικά. 
Η δοκιμή, η πιστοποίηση και η επιθεώρηση παρ' όλα αυτά δεν βασίζονται πάντοτε αποκλειστικά σε τέτοιου 
είδους απόψεις· ενδέχεται επίσης να αποτελούν ακέραιο τμήμα εθνικής βιομηχανικής πολιτικής προκειμένου να 
προωθηθούν αγαθά σε εθνική καθώς και σε διεθνή κλίμακα. Η συλλογιστική πίσω από τέτοιου είδους πολιτικές 
είναι ότι η ποιότητα ορισμένων σημάτων πιστοποίησης αποτελεί ισχυρό εμπορικό πλεονέκτημα στο διεθνές 
εμπόριο. 
Θέτει επομένως στον προμηθευτή τη ευθύνη παραγωγής ασφαλών προϊόντων, μέσω της πίεσης την οποία του 
εξασκούν οι ευθύνες των δαπανών μετά από ατύχημα το οποίο οφείλεται σε ελαττωματικό προϊόν. 
3. Ο ρόλος εργαστηρίων δοκιμών και οργανισμών πιστοποίησης και επιθεώρησης 
Ο ρόλος των φορέων αυτών είναι σημαντικός προκειμένου να διασφαλιστεί η συμμόρφωση, να οικοδομηθεί η 
εμπιστοσύνη και να προστατευθούν τα δημόσια συμφέροντα. Η αρμοδιότητα και η ποιότητα παρομοίων οργα­
νισμών κυμαίνεται, καθώς και η κατανομή τους μεταξύ των κρατών μελών. Υπολογίζεται ότι υπάρχουν πάνω 
από 10 000 εργαστήρια δοκιμών και 10 000 οργανισμοί πιστοποίησης στην Ευρώπη διαφορετικής δυναμικό­
τητας, νομικού καθεστώτος και δημόσιας αναγνώρισης. Στις λιγότερο ανεπτυγμένες βιομηχανικά περιοχές της 
Κοινότητας η παρουσία αρμόδιων οργανισμών είναι μικρή. Η Κοινότητα πρέπει να φροντίσει ώστε να 
καλυφθεί το κενό αυτό, προκειμένου να αποτελέσουν βασικό τμήμα της διάρθρωσης της εσωτερικής αγοράς. 
4. Ο ρόλος των θεμάτων ευθύνης λόγω ελαττωματικών προϊόντων 
Ο οδηγία 85/374/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 25ης Ιουλίου 1985 για την προσέγγιση των νομοθετικών, κανονι­
στικών και διοικητικών διατάξεων των κρατών μελών σε θέματα ευθύνης λόγω ελαττωματικών προϊόντων (') 
καθιστά τον παραγωγό υπεύθυνο για ζημιές που οφείλονται σε ελαττωματικά προϊόντα. Η οδηγία αυτή απαλ­
λάσσει τον κατασκευαστή της ευθύνης του εάν αποδείξει ότι τα ελάττωμα οφείλεται σε συμμόρφωση του προϊ­
όντος με υποχρεωτικούς κανονισμούς που εκδίδονται από τις δημόσιες αρχές, δηλαδή όταν δεν έχει καμία δια­
κριτική ευχέρεια ως προς τη διαδικασία. Στις περισσότερες περιπτώσεις οι κοινοτικές τεχνικές νομοθεσίες δεν 
επηρεάζουν την ευθύνη του κατασκευαστή, δεδομένου ότι επιτρέπουν στον παραγωγό κάποια επιλογή ως προς 
την προδιαγραφή που θα εφαρμόσει. Σύμφωνα με τις οδηγίες νέας προσέγγισης, ο οικονομικός φορέας δεν 
υποχρεούται να ακολουθήσει τα ευρωπαϊκά πρότυπα που αναφέρονται στις οδηγίες. Επίσης έχει κάποια δυνα­
τότητα επιλογής ως προς τις μεθόδους απόδειξης της συμμόρφωσης με την οδηγία. Παρ' όλα αυτά, η δοκιμή, η 
πιστοποίηση και η επιθεώρηση μπορεί να περιορίζουν τους κινδύνους και επομένως την πιθανότητα ζημίας 
(μειώνοντας έτσι το κόστος ασφάλειας) αλλά δεν επηρεάζουν την ευθύνη του κατασκευαστή. 
Σύμφωνα με την οδηγία αυτή επαφίεται επομένως στον προμηθευτή να κατασκευάζει ασφαλή προϊόντα, δεδο­
μένου ότι υφίσταται πίεση από το γεγονός των δαπανών τις οποίες αναλαμβάνει σε περίπτωση ατυχήματος το 
οποίο προκαλείται από ελαττωματικό προϊόν. 
Οι δραστηριότητες δοκιμών, πιστοποίησης και επιθεώρησης δίνουν εξάλλου έμφαση, στο βαθμό του δυνατού, 
στην πρόληψη της διάθεσης στο εμπόριο ανασφαλών προϊόντων κατ' αρχήν, με σκοπό να προλάβουν τη πρό­
κληση ζημιών. Τα δύο αυτά στοιχεία μπορούν επομένως να θεωρηθούν ως συμπληρωματικά κατά την εξασφά­
λιση επαρκούς επιπέδου ασφάλειας, είτε οι δραστηριότητες δοκιμών, πιστοποίησης και επιθεώρησης είναι υπο­
χρεωτικές είτε προαιρετικές. 
Επομένως η κοινοτική πολιτική ασφάλειας καταλογίζει ευθύνες στον παραγωγό λόγω ελαττωματικών προϊ­
όντων (εντός των ορίων που θέτει η οδηγία 85/374/ΕΟΚ) καθώς και υποχρεώσεις τις οποίες επιβάλλει ο 
τεχνικός νομοθέτης προκειμένου να διασφαλίσει τη λήψη ορισμένων προληπτικών μέτρων. 
5. Η πρακτική των κρατών μελών 
Μερικά από τα κράτη μέλη σε ορισμένους βιομηχανικούς τομείς βασίζονται στον κατασκευαστή για τη διασφά­
λιση συμμόρφωσης προς υποχρεωτικές απαιτήσεις ασφάλειας, ενώ άλλα ζητούν την παρέμβαση τρίτων. Η επι­
λογή των μηχανισμών που θα εφαρμοστούν καθώς και οι συνθήκες με τις οποίες θα εφαρμοστούν διαφέρουν 
μεταξύ κρατών μελών και μεταξύ φορέων, καθώς και η εφαρμογή προαιρετικής ή υποχρεωτικής πιστοποίησης. 
Η διαφορά αυτή οφείλεται στη σχετική σημασία που αποδίδεται στους κατασκευαστές, στην ισχύ ή αδυναμία 
των εθνικών υποδομών δοκιμής, πιστοποίησης και επιθεώρησης, στις εθνικές πολιτικές παραδόσεις σε σχέση με 
(') ΕΕ αριθ. L 210 της 7. 5. 1985, σ. 29. 
19. 10. 89 Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων Αριθ. C 267/13 
το ρόλο της νομοθεσίας και, πριν το 1985, σε διαφορετικές εθνικές απόψεις όσον αφορά την ευθύνη λόγω 
ελαττωματικών προϊόντων. Αυτό αποτελεί έκφραση απόκλισης μεταξύ των κρατών μελών, όχι ως προς τα επι­
διωκόμενα αποτελέσματα αλλά μάλλον ως προς τις τεχνικές οι οποίες πρέπει να εφαρμοστούν προκειμένου να 
επιτευχθεί ο επιδιωκόμενος στόχος. 
Το Συμβούλιο Υπουργών στα συμπεράσματατά του, της 16ης Ιουλίου 1984, διαπίστωσε «ότι οι στόχοι τους 
οποίους επιδιώκουν τα κράτη μέλη για την προστασία της ασφάλειας και της υγείας των πολιτών τους όπως και 
για την προστασία των καταναλωτών είναι ισοδύναμοι κατ' αρχήν, έστω και αν τα τεχνικά μέσα για την υλο­
ποίηση τους διαφέρουν.» 
Στο παρελθόν η αδυναμία της απόκλισης αυτής της πρακτικής και ακόμα περισσότερο η δυσκολία να γίνει 
σαφές ότι διαφορετικές τεχνικές δοκιμής, πιστοποίησης και επιθεώρησης μπορούν να οδηγήσουν σε αρκετά 
αποδεκτό επίπεδο ασφάλειας από νομικής και πολιτικής πλευράς, αν και τα τεχνικά αποτελέσματα μπορεί να 
μην είναι ταυτόσημα, καθιστούσαν δύσκολο το έργο ανάπτυξης κοινοτικής νομοθεσίας. 
6. Κοινοτικές νομοθετικές τεχνικές 
Σχεδόν όλες οι κοινοτικές οδηγίες που έχουν εγκριθεί μέχρι στιγμής, εκτός από τις οδηγίες νέας προσέγγισης 
και την «οδηγία χαμηλής τάσεως» ('), προβλέπουν τη λειτουργία της αμοιβαίας αναγνώρισης πιστοποιητικών 
βάσει ενιαίας τεχνικής αξιολόγησης για δεδομένο προϊόν και σύμφωνα με πιστοποιητικά που εκδίδονται από 
δημόσιες αρχές ή υπό την άμεση ευθύνη τους. Η πιστοποίηση και η αμοιβαία αναγνώριση της θεωρούνταν ότι 
αποτελούσαν αρμοδιότητα της δημόσιας διοίκησης. Επομένως, οι οδηγίες δεν έδιναν μεγάλη έμφαση στην 
τεχνική αρμοδιότητα των σχετικών οργανισμών. 
Το ψήφισμα του Συμβουλίου της 7ης Μαΐου 1985 για νέα προσέγγιση στο θέμα της τεχνικής εναρμόνισης και 
τυποποίησης έκανε σαφή διάκριση μεταξύ των ρόλων των βασικών απαιτήσεων (υποχρεωτικές) και προτύπων 
(προαιρετικά), τονίζοντας ότι ένα προϊόν που παρασκευάζεται σύμφωνα με εναρμονισμένα πρότυπα θεωρείται 
ότι συμμορφώνεται προς τις βασικές απαιτήσεις που θεσπίζει κάποια οδηγία. Η διάκριση αυτή είναι ιδιαίτερα 
σημαντική στο συγκεκριμένο πλαίσιο, δεδομένου ότι μία από τις συνέπειες της είναι ότι επιτρέπει στον κατα­
σκευαστή κάποια ευελιξία όσον αφορά την απόδειξη συμμόρφωσης προς την οδηγία. Εάν ακολουθήσει τα εναρ­
μονισμένα πρότυπα επωφελείται μιας απλουστευμένης διαδικασίας, ενώ εάν παραγάγει άμεσα σύμφωνα με τις 
βασικές απαιτήσεις, για οποιοδήποτε λόγο, απαιτείται παρέμβαση τρίτων ώστε να διασφαλιστεί η συμμόρφωση 
με την οδηγία. 
Επομένως, το ίδιο το ψήφισμα του Συμβουλίου εισάγει την προσέγγιση, σύμφωνα με την οποία είναι δυνατό να 
υπάρχουν διαφορετικοί τρόπο αξιολόγησης της συμμόρφωσης ενός προϊόντος προς την τεχνική νομοθεσία της 
Κοινότητας. Παρ' όλα αυτά, αυτό αποτελεί μόνο ένα πρώτο βήμα προς την ανταπόκριση στις ανάγκες της 
εσωτερικής αγοράς σ' αυτόν το χώρο δραστηριότητας. 
ΚΕΦΑΛΛΑΙΟ III 
ΟΙ ΣΤΟΧΟΙ ΜΙΑΣ ΓΕΝΙΚΗΣ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗΣ 
Η δραστηριότητα διαπιστώσεως της συμμόρφωσης των προϊόντων σε τεχνικές προδιαγραφές οι οποίες προσδιορί­
ζουν το επίπεδο ποιότητας τους, αποτελεί ανταπόκριση σε ανάγκη η οποία εκφράζεται: 
— είτε από περιοριστικές νομοθεσίες, 
— είτε από την αγορά. 
Στην πρώτη περίπτωση, οι αποδείξεις συμμόρφωσης επιβάλλονται από τις δημόσιες αρχές, οι οποίες υποχρεώνουν 
τον κατασκευαστή — για λόγους οι οποίο μπορούν να αφορούν την προστασία της υγείας, την ασφάλεια, το 
περιβάλλον, κ.λπ. — να τις παρέχει πριν από τη διάθεση των προϊόντων στην αγορά. 
Στη δεύτερη περίπτωση απαιτούνται από τους αγοραστές κατά τη διεξαγωγή εμπορικών συναλλαγών και επομένως 
προσλαμβάνουν συμβατικό χαρακτήρα. 
Και στις δύο περιπτώσεις — ανεξάρτητα από την υποχρεωτική ή προαιρετική φύση τους — οι διάφοροι τύποι 
απόδειξης συμμόρφωσης (σήματα, πιστοποιητικά, εκθέσεις δοκιμών, κ.λπ.) επιβάλλονται στους προμηθευτές που 
επιθυμούν να προωθήσουν τα εμπορεύματα τους σε δεδομένη αγορά. 
(') Οδηγία 73/23/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 29ης Φεβρουαρίου 1973 περί προσεγγίσεως των νομοθεσιών των κρατών μελών των ανα­
φερομένων στο ηλεκτρολογικό υλικό που προορίζεται να χρησιμοποιηθεί εντός ορισμένων ορίων τάσεως (ΕΕ αριθ. L 77 της 26. 3. 
1973). 
Αριθ. C 267/14 Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων 19. 10. 89 
Δεδομένων των ζητημάτων όσον αφορά την ευθύνη, τα οποία μπορούν να είναι εξαιρετικά σημαντικά κατά τη 
δραστηριότητα διαπιστώσεως της συμμόρφωσης, είναι λογικό ότι εκείνος ο οποίος απαιτεί την απόδειξη της συμ­
μόρφωσης (είτε είναι η δημόσια, αρχή είτε ο αγοραστής), απαιτεί συγχρόνως τις πιο ασφαλείς εγγυήσεις όσον 
αφορά την αρμοδιότητα και την αξιοπιστία, τόσο σε τεχνικό όσο και σε δεοντολογικό επίπεδο, από τους υπεύθυ­
νους παροχής των αποδείξεων αυτών. 
Κατά συνέπεια, προκύπτει ότι σε κάθε εθνική αγορά οι δομές συμμόρφωσης, επιθεώρησης και δοκιμών ανταποκρί­
νονται σε συγκεκριμένες ανάγκες οι οποίες εκφράζονται από το νομοθέτη και από τη συμπεριφορά των αγορα­
στών, των χρηστών και των καταναλωτών. Εξ αιτίας αυτού, οι κατασκευαστές οφείλουν να υποβάλλουν την παρα­
γωγή τους σε ένα καθεστώς πολλαπλών ελέγχων σε συνάρτηση με τις αγορές στις οποίες επιθυμούν να τα διοχε­
τεύσουν. 
Εφόσον τα εμπόδια αυτά στις συναλλαγές προέρχονται από υποχρεωτικές νομοθεσίες, η κατάργηση τους οφείλει 
να πραγματοποιηθεί: 
— είτε με την εναρμόνιση των νομοθεσιών αυτών, χρησιμοποιώντας οδηγίες οι οποίες βασίζονται στο άρθρο 
100 Α της συνθήκης και με την υποχρέωση εκ μέρους των αρχών κάθε κράτους μέλους να αναγνωρίζει τις 
αποδείξεις συμμόρφωσης οι οποίες προέρχονται από τα υπόλοιπα κράτη μέλη, 
— είτε με την εφαρμογή του δόγματος το οποίο ενέκρινε το Δικαστήριο όσον αφορά τις υποχρεώσεις των άρθρων 
30 έως 36 της συνθήκης και σύμφωνα με τα οποία ένα προϊόν το οποίο κατασκευάστηκε και διατέθηκε στο 
εμπόριο νόμιμα σε ένα κράτος μέλος οφείλει καταρχήν να γίνεται δεκτό στην αγορά των υπολοίπων κρατών 
μελών. 
Εφόσον, αντίθετα, τα εμπόδια αυτά δεν προκύπτουν από νόμιμες υποχρεώσεις αλλά από την ελεύθερη ζήτηση της 
αγοράς —δηλαδή χωρίς άμεση ή έμμεση επιρροή των δημοσίων αρχών— ο μόνος τρόπος κατάργησης τους είναι 
αφενός με την εναρμόνιση προαιρετικών προτύπων τα οποία καθορίζουν κριτήρια λειτουργίας των εθνικών δομών 
συμμόρφωσης και αφετέρου με δραστηριότητα προώθησης συμφωνιών μεταξύ των δομών αυτών ώστε προοδευ­
τικά αυτές να καθιερώσουν κοινά συστήματα πιστοποίησης και δοκιμών. 
Τα τρία αυτά επίπεδα δράσεως —δηλαδή της εναρμόνισης των νομοθεσιών, της αμοιβαίας αναγνώρισης εθνικών 
νομοθεσιών και της προσέγγισης των δομών προαιρετικής πιστοποίησης— κινδυνεύουν παρ' όλα αυτά να είναι 
αναποτελεσματικά σε επιχειρησιακό επίπεδο εάν δεν λυθεί το ίδιο πρόβλημα και δεν ικανοποιηθούν οι ίδιες 
ανάγκες: δηλαδή η αναγκαιότητα να δημιουργήσουν οι προϋποθέσεις ώστε να υπάρξει εμπιστοσύνη και να αποτε­
λέσει το απαραίτητο ΦεμέΑιο στη λειτουργία της αμοιβαίας αναγνώρισης. 
Η αναγκαιότητα γενικής προσέγγισης σε θέματα πιστοποίησης, επιθεώρησης και δοκιμών προκύπτει επομένως 
από την πρωταρχική αυτή ανάγκη δημιουργίας των προϋποθέσεων εμπιστοσύνης και, προς το σκοπό αυτό, προ­
σέγγισης των δομών και των διαδικασιών που αφορούν τις δραστηριότητες αυτές. 
Το κεφάλαιο που ακολουθεί παρουσιάζει τις δραστηριότητες οι οποίες εν μέρει έχουν ήδη αναληφθεί μετά το 
ψήφισμα σχετικά με τη «νέα προσέγγιση» της 7ης Μαΐου 1985 και οι οποίες τώρα απαιτούν να προωθηθούν και 
να αναπτυχθούν περαιτέρω και κυρίως να πλαισιωθούν σε μια συνολική πολιτική. Αποτελείται από τέσσερα μέρη 
τα οποία εξετάζουν αντίστοιχα: 
— τις δραστηριότητες που πρέπει να αναπτυχθούν σε επίπεδα βασικών δομών (των οποίων η λειτουργία καθορίζει 
τα αποτελέσματα τόσο της υποχρεωτικής πιστοποίησης όσο και της προαιρετικής πιστοποίησης), για να τις 
καταστήσει στο μέγιστο βαθμό ομογενείς, διαφανείς και αξιόπιστες για το σύνολο του κοινοτικού χώρου, 
— τις απαραίτητες δραστηριότητες για να διευκολυνθεί η αμοιβαία αναγνώριση στο πλαίσιο των διαδικασιών 
διαπιστώσεως της συμμόρφωσης τις οποίες θεσπίζουν οι οδηγίες εναρμονίσεως οι οποίες βασίζονται στο άρθρο 
100 Α της συνθήκης ΕΟΚ, 
— τον αντίκτυπο των δραστηριοτήτων αυτών σε επίπεδο εφαρμογής του δόγματος του Δικαστηρίου σχετικά με 
την αμοιβαία αναγνώριση εθνικών νομοθεσιών, 
— τις πρωτοβουλίες που πρέπει να προωθηθούν για να βοηθήσουν τη συνεργασία μεταξύ των εθνικών δομών 
πιστοποίησης και δοκιμών. 
19. 10. 89 Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων Αριθ. C 267/15 
ΚΕΦΑΛΑΙΟ IV 
ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΑ ΜΕΤΡΑ ΠΑ ΤΗΝ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΗΣ ΓΕΝΙΚΗΣ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗΣ 
Πρώτο μέρος 
ΑΡΜΟΔΙΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΔΙΑΦΑΝΕΙΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΝ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ 
Η παράγραφος 3 του άρθρου 100 Α της Ενιαίας Ευρωπαϊκής Πράξης διατυπώνει την αρχή ότι η νομοθεσία για την 
υγεία και ασφάλεια καθώς και η προστασία του περιβάλλοντος και του καταναλωτή βασίζονται σε υψηλό επίπεδο 
ποιότητας των ίδιων των προϊόντων με κατάλληλη ευρωπαϊκή τυποποίηση και την προώθηση της χρήσης συστη­
μάτων ελέγχου ποιότητας από τους κατασκευαστές. Η ανάπτυξη της επάρκειας, δυναμικότητας και ποιότητας των 
εργαστηρίων δοκιμής, των οργανισμών πιστοποίησης και επιθεώρησης, θα συνεισφέρει επίσης. Αλλά η εμπιστο­
σύνη στα νέα συστήματα θα αναπτυχθεί μόνον εφόσον τα συστήματα όχι μόνο δουλέψουν, αλλά φανεί ότι δου­
λεύουν σωστά. Επομένως, η διαφάνεια αποτελεί το απαραίτητο συμπλήρωμα της αρμοδιότητας προκειμένου να 
δημιουργηθεί εμπιστοσύνη. 
Η διαφάνεια και αρμοδιότητα των δομών αποτελούν κατ' αυτό τον τρόπο απαραίτητη προϋπόθεση στην επιτυχία 
οποιασδήποτε κοινοτικής βιομηχανικής πολιτικής δεδομένου ότι οι δοκιμές, η πιστοποίηση και η επιθεώρηση απο­
τελούν το θεμέλιο οποιασδήποτε βιομηχανικής δραστηριότητας. Η πραγματοποίηση κοινοτικής αγοράς στους 
τομείς αυτούς θα μειώσει τις δαπάνες τόσο για τους οικονομικούς φορείς όσο και για τις δημόσιες αρχές περιορί­
ζοντας τις πολλαπλές πιστοποιήσεις, δοκιμές και επιθεωρήσεις. Θα οδηγήσει επίσης σε βελτίωση της ανταγωνι­
στικής θέσης των ευρωπαϊκών προϊόντων τόσο στην εσωτερική όσο και στην παγκόσμια αγορά. Πρέπει, παρ' όλα 
αυτά, να σημειωθεί ότι οι δοκιμές, οι διαδικασίες πιστοποίησης και οι επανειλημμένες επιθεωρήσεις σε πολλά 
προϊόντα θα είναι λιγότερο συχνές αλλά ότι η προαιρετική ζήτηση για τις υπηρεσίες αυτές θα αυξηθεί από το 
γεγονός ότι οι κατασκευαστές και οι καταναλωτές θα δώσουν μεγαλύτερη σημασία στην ποιότητα. Αυτό είναι 
ιδιαίτερα σημαντικό για τη συνεισφορά στη διατήρηση και ακόμα στην ανάπτυξη της ανταγωνιστικής θέσης στην 
παγκόσμια αγορά μιας βιομηχανίας η οποία εδρεύει σε χώρες με υψηλό κόστος. 
Οι καταναλωτές και οι χρήστες θα πληρώνουν χαμηλότερο διοικητικό κόστος το οποίο μεταφέρεται στα προϊόντα 
και θα διαθέτουν μεγαλύτερη επιλογή σε μια αγορά πιο ευέλικτη και πιο καινοτόμο, η οποία θα τηρεί αποτελεσμα­
τικά τις διατάξεις ασφαλείας χωρίς όμως τεχνητούς ή αυθαίρετους περιορισμούς. 
1. Τα ευρωπαϊκά πρότυπα 
Η κοινοτική πολιτική ενίσχυσης της ευρωπαϊκής τυποποίησης ξεκίνησε τυπικά το 1983 με την έγκριση της οδη­
γίας 83/189/ΕΟΚ, η οποία μεταξύ άλλων θεσπίζει διαδικασία πληροφόρησης για εθνικά προγράμματα τυποποί­
ησης και σχέδια προτύπων καθώς και το μηχανισμό με τον οποίο η Επιτροπή, αφού συμβουλευτεί την Επι­
τροπή Τεχνικών Προτύπων και Προδιαγραφών, μπορεί να δίνει εντολές προς τους ευρωπαϊκούς οργανισμούς 
τυποποίησης να συντάσσουν ευρωπαϊκά πρότυπα για κοινοτικούς σκοπούς και ιδίως για να εξασφαλίζεται η 
τήρηση των βασικών απαιτήσεων. Το αποτέλεσμα τέτοιου είδους εντολών είναι να επιβάλουν τυπική διακοπή 
όλων των εθνικών εργασιών που επηρεάζονται από το πεδίο εφαρμογής της ευρωπαϊκής εντολής. 
Μέχρι στιγμής έχουν εκπονηθεί ή εκπονούνται διάφορα προγράμματα τυποποίησης στο πλαίσιο του συστή­
ματος αυτού, ιδιαίτερα σε τομείς που καλύπτονται από δραστηριότητες της νέας προσέγγισης (όπως παιχνίδια, 
δοχεία πίεσης, προϊόντα οικοδομών, μηχανές, μέσα ατομικής προστασίας) και από την κοινοτική πολιτική για 
την τεχνολογία της πληροφόρησης και τις τηλεπικοινωνίες. Το μεγαλύτερο μέρος της τυποποίησης αυτής απο­
σκοπεί σε προδιαγραφές προϊόντων. 
Η ευρωπαϊκή τυποποίηση πρέπει επίσης να παίξει σημαντικό ρόλο στο άνοιγμα των αγορών δημοσίων συμβά­
σεων οι οποίες παραδοσιακά επιβάλλουν εθνικές τεχνικές προδιαγραφές στους προμηθευτές. Η Κοινότητα έχει 
ήδη τροποποιήσει τις υπάρχουσες οδηγίες σχετικά με τις δημόσιες συμβάσεις ζητώντας να υπάρχει αναφορά σε 
ευρωπαϊκά πρότυπα όπου αυτά υπάρχουν και η Επιτροπή πρόσφατα υπέβαλε στο Συμβούλιο προτάσεις οι 
οποίες ακολουθούν την ίδια προσέγγιση όσον αφορά τους μέχρι τώρα εξαιρούμενους τομείς (ύδατα, προμήθεια 
ενέργειας, μεταφορές και τηλεπικοινωνίες). Οι προτάσεις αυτές θα απαιτήσουν την έγκριση μεγάλου αριθμού 
ευρωπαϊκών προτύπων και διεξάγονται ήδη εργασίες ώστε να ετοιμαστούν νέες εντολές για τους ευρωπαϊκούς 
οργανισμούς προτύπων με κατάλληλα προγράμματα τυποποίησης. 
Οι δραστηριότητες ευρωπαϊκής τυποποίησης επεκτείνονται επίσης και θα χρειασθεί να επεκταθούν ακόμα 
περισσότερο προκειμένου να μειώσουν την αποκλίνουσα εθνική τυποποίηση στους τομείς εκείνους οι οποίοι δεν 
υπάγονται στους κοινοτικούς κανονισμούς. 
Αριθ. C 267/16 Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων 19. 10. 89 
Πρέπει να τονιστεί ότι οι ευρωπαϊκές δραστηριότητες τυποποίησης θα διευκολυνθούν ιδιαίτερα στο μέλλον, 
δεδομένου ότι δεν είναι πλέον απαραίτητο να επιδιώκεται μία και μοναδική ευρωπαϊκή τεχνική λύση σε ευρω­
παϊκό πρότυπο, εκτός ενδεχομένως από περιπτώσεις όπου υπεισέρχονται θέματα διαλειτουργικότητας και συμ­
βατότητας. Δεδομένου του διαχωρισμού στη νέα προσέγγιση μεταξύ του επιδιωκόμενου επιπέδου ασφαλείας και 
του τρόπου με τον οποίο μπορεί να επιτευχθεί, τα ευρωπαϊκά πρότυπα μπορούν να αναγνωρίσουν την τεχνική 
ορθότητα διαφόρων τεχνικών λύσεων, εφόσον είναι σε θέση να δώσουν το επιθυμητό αποτέλεσμα: συμμόρ­
φωση προς τις βασικές απαιτήσεις. Επομένως μπορεί να επέλθει μεγάλος βαθμός ευελιξίας στην ευρωπαϊκή 
τυποποίηση. 
Θα πρέπει παρ' όλα αυτά να δοθεί περισσότερη έμφαση στην κατάρτιση κοινών μεθόδων δοκιμής και σε σχε­
τικά θέματα δοκιμών και διαπιστώσεως της συμμόρφωσης προκειμένου να ενισχυθεί η αποτελεσματικότητα 
προτύπων για προϊόντα. Πολλά ισχύοντα ευρωπαϊκά πρότυπα προϊόντων δημιουργούν προβλήματα σε εργα­
στήρια δοκιμών καθώς και σε οργανισμούς πιστοποίησης και επιθεώρησης, δεδομένου ότι έχουν σχεδιαστεί για 
τους σκοπούς των διαδικασιών και τεχνικών κατασκευής και όχι ειδικά για να διευκολύνουν την απόδειξη 
συμμόρφωσης. 
Η Επιτροπή έχει ήδη αναγνωρίσει το πρόβλημα αυτό και τροποποιεί τις συμβάσεις-πλαίσια με την CEN και την 
Cenelec προκειμένου να το λάβει υπόψη. Παρόμοιες σκέψεις θα ενσωματωθούν σε μελλοντικές εντολές τυποποί­
ησης. Η ανάγκη μεγαλύτερης αλληλεπίδρασης μεταξύ κατάρτισης προτύπων και δοκιμών, πιστοποίησης και 
επιθεώρησης, πρέπει επίσης να τηρείται υπόψη κατά την ίδρυση του ευρωπαϊκού οργανισμού δοκιμών και 
πιστοποίησης που αναφέρεται κατωτέρω, ως κατάλληλου στοιχείου σε δραστηριότητες τυποποίησης το οποίο 
θα βοηθήσει επίσης να διασφαλιστεί ότι τα ευρωπαϊκά πρότυπα θα καταστούν πληρέστερα και πιο αποτελεσμα­
τικά. 
2. Κατευθυντήριες γραμμές για την τεχνική αρμοδιότητα 
α) Ο κατασκευαστής: 
Παράλληλα με τη χρήση ευρωπαϊκής τυποποίησης ως μέσου αύξησης της ποιότητας και του βαθμού απο­
δοχής προϊόντων, είναι απαραίτητο να ενισχυθεί η εμπιστοσύνη στην ικανότητα του κατασκευαστή να προ­
σφέρει προϊόντα ποιότητας. Η εμπιστοσύνη αυτή δεν μπορεί απλώς να επιβληθεί στις δημόσιες αρχές ή στους 
καταναλωτές: εξαρτάται κυρίως από τη στάση του ίδιου του κατασκευαστή — πρέπει να την κερδίσει! 
Οι διεθνείς και πρόσφατα οι ευρωπαϊκοί οργανισμοί τυποποίησης έχουν θεσπίσει κατάλληλα μέσα για να 
βοηθήσουν τον κατασκευαστή ο οποίος επιθυμεί να επιτύχει συνεχή ποιότητα των προϊόντων με την κατάλ­
ληλη διαχείριση των συστημάτων του ελέγχου ποιότητας. Αυτά ενσωματώνονται στη σειρά προτύπων ΕΝ 
29000 σχετικά με τεχνικές διασφάλισης της ποιότητας (η κοινή εφαρμογή από πλευράς CEN και Cenelec της 
σειράς ISO 9000), τα οποία περιέχουν τους γενικούς κανόνες που αναφέρονται στα μοντέλα διασφάλισης 
ποιότητας και τους γενικούς κανόνες που εφαρμόζονται στους διάφορους βιομηχανικούς τομείς. 
Οι τεχνικές διασφάλισης ποιότητας πρέπει να διαδραματίσουν σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη συνείδησης 
ποιότητας στην Κοινότητα, αλλά μπορούν επίσης να συνεισφέρουν στη διαπίστωση της συμμόρφωσης και 
στους προαιρετικούς και στους υποχερεωτικούς τομείς. Λν και οι τεχνικές αυτές δεν μπορούν να γίνουν 
υποχρεωτικές αυτές καθαυτές, δεδομένου ότι κάθε προδιαγραφή συνδέεται με τα χαρακτηριστικά της 
μονάδας παραγωγής, μπορούν να παρουσιαστούν ως συμπλήρωμα σε κλασικότερες μεθόδους πιστοποίησης 
προϊόντος. 
Οι τεχνικές διασφάλισης της ποιότητας ενσωματώνονται στον ίδιο το σχεδιασμό και λειτουργία μιας 
μονάδας παραγωγής. Ως επένδυση σε σύγχρονες τεχνικές διαχείρισης, η διασφάλιση της ποιότητας μπορεί να 
παίξει σημαντικό ρόλο στη μείωση του αριθμού των προϊόντων χαμηλής ποιότητας, μειώνοντας επομένως 
τον αριθμό των απορριπτόμενων κομματιών στο τέλος της αλυσίδας παραγωγής. Αυτό οδηγεί σε καλύτερη 
εικόνα ποιότητας του κατασκευαστή και των προϊόντων του και σε μείωση του κόστους (απορριπτόμενα 
κομμάτια, έλεγχοι από τρίτους κ.λπ.). 
Ενόψει του παγκόσμιου ανταγωνισμού, ιδιαίτερα από χώρες όπως η Ιαπωνία και οι Ηνωμένες Πολιτείες 
όπου η ποιότητα αποτελεί ακέραιο τμήμα της διαδικασίας παραγωγής σε ορισμένους σημαντικούς τομείς 
μαζικής παραγωγής, η εφαρμογή τεχνικών διασφάλισης ποιότητας πρέπει να αποτελεί έναν από τους κύριους 
στόχους μιας κοινοτικής βιομηχανικής πολιτικής. Προκειμένου να εξασφαλίσει τη δυνατότητα χρήσεως δια­
σφάλισης ποιότητας κατά την απόδειξη συμμόρφωσης είτε προς ένα εγκεκριμένο μοντέλο είτε προς πρότυπα, 
ως εναλλακτική μέθοδο κλασικότερων μορφών πιστοποίησης προϊόντων βασισμένη μόνο σε δοκιμές προϊ­
όντων, η κοινοτική νομοθεσία πρέπει να ευνοήσει επενδύσεις σε θέματα ποιότητας εκ μέρους του κατα­
σκευαστή και να του επιτρέψει να μειώσει το κόστος το οποίο δημιουργεί η πιστοποίηση προϊόντων. Κατά 
το παρελθόν η υποχρέωση εφαρμογής πιστοποίησης οδήγησε ορισμένους κατασκευαστές σε ορισμένες περι­
πτώσεις να μειώσουν τους εσωτερικούς ελέγχους παραγωγής στο ελάχιστο απαραίτητο, κατ' αυτόν τον 
τρόπο ρίχνοντας το βάρος εξεύρεσης απορριπτόμενων κομματιών στον τρίτο. Μια τέτοια κατάσταση δεν 
αποτελεί την καλύτερη επιλογή από οικονομικής πλευράς. 
19. 10. 89 Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων Αριθ. C 267/17 
Η προώθηση προαιρετικής χρήσης τεχνικών διασφάλισης ποιότητας είναι ενδιαφέρουσα στην Κοινότητα 
από πλευράς οικονομικών, βιομηχανικών και εμπορικών πολιτικών, καθώς και από πλευράς διασφάλισης της 
διάθεσης στην αγορά ασφαλών προϊόντων. 
Επομένως, η CEN και η Cenelec πρέπει να εξετάσουν την ανάπτυξη προγράμματος τυποποίησης που να 
βασίζεται στην πρακτική εμπειρία οικονομικών φορέων από την εφαρμογή των προτύπων αυτών. 
-6) Εργαστήρια δοκιμών και οργανισμοί πιστοποίησης και επιθεώρησης 
Η εμπειρία από την εφαρμογή κοινοτικών οδηγιών σύμφωνα με την παλαιά προσέγγιση, από περιπτώσεις 
περιορισμών που επεβλήθησαν στην ελεύθερη κυκλοφορία αγαθών από εθνική νομοθεσία καθώς και από 
προσπάθειες συμφωνιών συνεργασίας μεταξύ οργανισμών και εργαστηρίων στον τομέα της προαιρετικής 
πιστοποίησης, δείχνει ότι ένα από τα βασικά προβλήματα υπήρξε η έλλειψη επαρκούς πληροφόρησης σχε­
τικά με τη λειτουργία και αρμοδιότητα των οργανισμών αυτών καθώς και η έλλειψη μέσων επίδειξης της 
αρμοδιότητας τους. 
Αυτού του είδους η αβεβαιότητα μπορεί να αποφευχθεί μόνον εφόσον χρησιμοποιηθούν κατάλληλα κριτήρια 
αξιολόγησης των οργανισμών αυτών βάσει της τεχνικής αρμοδιότητας και ανεξαρτησίας στο σύνολο της 
Κοινότητας. Τα τελευταία χρόνια αναπτύχθηκαν κριτήρια σε διεθνή FORA όπως ο ISO, η IEC και οι ILAC 
(International Laboratory Accreditation Conferences — Διεθνείς Συνδιασκέψεις Διαπίστευσης Εργαστηρίων) 
και τον Νοέμβριο 1987 η CEN και η Cenelec έλαβαν εντολή από την Επιτροπή να εγκρίνουν σειρά κριτηρίων 
που αναπτύχθηκαν από ομάδες εργασίας της Επιτροπής, ως ευρωπαϊκά πρότυπα πριν το τέλος του 1988. 
Τα έγγραφα αυτά προς το παρόν μεταφέρονται στη σειρά ΕΝ 45000 των ευρωπαϊκών προτύπων, για τη 
λειτουργία και αξιολόγηση εργαστηρίων δοκιμών και οργανισμών πιστοποίησης που αναλαμβάνουν πιστο­
ποίηση προϊόντων, εκτίμηση συστημάτων ποιότητας και ούτω καθεξής. Εφόσον εγκριθούν τυπικά ως ευρω­
παϊκά πρότυπα, θα αποτελέσουν γενικά αποδεκτά έγγραφα στο σύνολο της Κοινότητας και επομένως δια­
σφαλίζεται η εφαρμογή τους (οποιοδήποτε μη συμμορφούμενο εθνικό πρότυπο αποσύρεται) χωρίς να απαι­
τείται γενικευμένη υποχρεωτική εφαρμογή, η οποία θα ήταν αντίθετη προς τη φιλοσοφία της νέας προσέγ­
γισης. Συμμόρφωση προς τα πρότυπα αυτά θα βοηθήσει να ενισχυθεί η θέση κοινοτικών κατασκευαστών οι 
οποίοι επιθυμούν να εξαγάγουν σε άλλες κοινοτικές χώρες, ιδιαίτερα όταν οι σχετικές εκθέσεις δοκιμών και 
πιστοποιητικά βασίζονται σε εναρμονισμένα ευρωπαϊκά πρότυπα. 
Όσο περισσότερο χρησιμοποιούνται αυτά τα κριτήρια, τόσο στην κοινοτική όσο και στην εθνική νομοθεσία, 
τόσο περισσότερη εμπιστοσύνη πρόκειται να δημιουργηθεί. Μια τέτοια εξέλιξη θα ενθαρρύνει τον ιδιωτικό 
τομέα να χρησιμοποιήσει τα ίδια ακριβώς κριτήρια όταν λειτουργεί εκτός υποχρεωτικών συστημάτων κατά 
τρόπο ώστε να ενισχύσει την αξιοπιστία των δραστηριοτήτων του και επομένως να μειώσει την πιθανότητα 
διαφορών. Τα κράτη μέλη πρέπει να δεσμευτούν να προωθούν τη χρήση της σειράς ΕΝ 45000 όσο το 
δυνατόν ευρύτερα. 
Πρέπει να σημειωθεί ότι η σειρά ΕΝ 45000 παραμένει ασυμπλήρωτη δεδομένου ότι δεν καλύπτει ακόμα όλες 
τις δραστηριότητες διαπιστώσεως της συμμόρφωσης. Είναι ιδιαίτερα απαραίτητο να προβλεφθούν κριτήρια 
για τους οργανισμούς επιθεώρησης και για τους οργανισμούς οι οποίοι διαπιστεύουν τους οργανισμούς 
πιστοποίησης και επιθεώρησης. Προς το σκοπό αυτό θα δοθούν προσεχώς εντολές τυποποίησης από την 
Επιτροπή στη CEN/Cenelec. 
Τέλος, η εφαρμογή των προτύπων αυτών καθώς και η λειτουργία της υπάρχουσας συμφωνίας αμοιβαίας 
αναγνώρισης μεταξύ οργανισμών δείχνουν σαφώς ότι θα είναι επίσης απαραίτητο να μελετηθούν τα θέματα 
ευθύνης και διασφάλισης, καθώς και τα σχετικά προβλήματα που αφορούν τα διαφορετικά καθεστώτα τα 
οποία θα τα διέπουν. 
γ) Ορθή Εργαστηριακή Πρακτική (GLP) 
Οι οδηγοί Ορθής Εργαστηριακής Πρακτικής (Good Laboratory Practice — GLP) ακολουθούν την ίδια λογική 
όπως και η σειρά προτύπων ΕΝ 45000, δηλαδή ορίζουν ένα επίπεδο απόδοσης των εργαστηρίων. Οι οδηγοί 
Ορθής Εργαστηριακής Πρακτικής αναπτύχθηκαν για ειδική χρήση στον τομέα των χημικών προϊόντων (όχι 
μόνο χημικά προϊόντα αλλά επίσης φαρμακευτικά ιδιοσκευάσματα, προσθετικά τροφίμων κ.λπ.) και κατ' 
αρχάς ξεκίνησαν από τον ΟΟΣΑ. Εγκρίθηκαν από το Συμβούλιο στις οδηγίες 87/18/ΕΟΚ και 87/19/ΕΟΚ 
της 18ης Δεκεμβρίου 1986 (') σχετικά με τη διεξαγωγή δοκιμών στους τομείς των χημικών προϊόντων, των 
ζιζανιοκτόνων και των φαρμακευτικών ιδιοσκευασμάτων. Η έγκριση αυτή υποχρεωτικών διατάξεων απο­
τελεί εξαίρεση προς τη γενική φιλοσοφία της νέας προσέγγισης η οποία βασίζεται στην αρχή του προαιρε­
τικού χαρακτήρα των προτύπων. Εξηγείται από τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που παρουσιάζει ο τομέας 
αυτός όσον αφορά την προστασία της ανθρώπινης υγείας και επειδή πρόκειται για ένα τομέα ο οποίος ρυθ­
μίζεται ήδη σε μεγάλο βαθμό σύμφωνα με την παλαιά προσέγγιση. 
(') ΕΕ αριθ. L 15 της 17. 1. 1987 σσ. 29 και 31. 
Αριθ. C 267/18 Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων 19. 10. 89 
Στην Κοινότητα, οι κατευθυντήριες γραμμές Ορθής Εργαστηριακής Πρακτικής πρέπει να θεωρούνται ως ιδι­
αίτερη τομεακή εφαρμογή κριτηρίων για τη λειτουργία εργαστηρίων και η μελλοντική εξέλιξη τους πρέπει να 
εξεταστεί σ' αυτό το πλαίσιο μάλλον παρά ανεξάρτητα. Υπάρχει μια κίνηση, σε διεθνές επίπεδο, προς επανε­
ξέταση των κατευθυντηρίων γραμμών GLP του ΟΟΣΑ προκειμένου να διαχωριστούν τα κριτήρια εκείνα τα 
οποία μπορούν να θεωρηθούν ως γενικά (και τα οποία καλύπτονται επομένως από τη σειρά ΕΝ 45000) από 
εκείνα τα οποία αναφέρονται ειδικά σε εργαστήρια δοκιμών χημικών αναλύσεων. Ο στόχος μιας τέτοιας 
κίνησης είναι να δείξει ότι όλα τα εργαστήρια δοκιμών συμμορφώνονται προς τα ίδια βασικά κριτήρια, ενώ 
καταρτίζονται ειδικές συμπληρωματικές απαιτήσεις για ορισμένους βιομηχανικούς τομείς (όπως Ορθή Εργα­
στηριακή Πρακτική για χημικά προϊόντα). 
3. Διαφάνεια 
Η τεχνική αρμοδιότητα και η διαφάνεια πρέπει να εξεταστούν από κοινού προκειμένου να επιτευχθεί αμοιβαία 
εμπιστοσύνη. Διαφάνεια σημαίνει πρόσβαση σε πληροφόρηση καθώς και ανοιχτή λειτουργία. 
α) Διαδικασίες πληροφόρησης για τεχνικές προδιαγραφές 
Η οδηγία 83/189/ΕΟΚ θεσπίζει δύο διαδικασίες πληροφόρησης οι οποίες εξασφαλίζουν διαφάνεια όσον 
αφορά εθνικές δραστηριότητες στον τομέα σχεδίων προτύπων (μεταξύ των εθνικών μελών της CEN και της 
Cenelec) και στον τομέα των σχεδίων τεχνικών κανονισμών (μεταξύ των κρατών και της Επιτροπής). Και οι 
δύο διαδικασίες αφορούν όχι μόνο προδιαγραφές προϊόντων αλλά επίσης και θέματα που σχετίζονται με 
προϊόντα όπως δοκιμές, πιστοποιήσεις και επιθεωρήσεις. 
Τα στοιχεία σχετικά με σχέδια προτύπων αποστέλλονται στη βάση δεδομένων του ολοκληρωμένου συστή­
ματος πληροφόρησης για την τυποποίηση (Integrated Standardization Information System — ISIS) στη CEN 
και στη Cenelec, η οποία είναι προσιτή σε οργανισμούς προτύπων των μελών για περαιτέρω διανομή προς 
ενδιαφερομένους. Διεξάγονται συζητήσεις μεταξύ Επιτροπής και ευρωπαϊκών οργανισμών τυποποίησης, για 
να προωθηθεί αμεσότερη και ευρύτερη προσπέλαση στην πληροφορία από την ευρωπαϊκή βιομηχανία. 
6) Promolog-Certificat 
Η ανωτέρω πληροφορία θά ολοκληρωθεί πριν το τέλος του 1990 από τη βάση δεδομένων Certificat την οποία 
η Επιτροπή αναπτύσσει με την Afnor (Association francaise de normalisation) και τη CEN και η οποία θα 
περιέχει πληροφορίες για όλα τα συστήματα και διαδικασίες πιστοποίησης στην Ευρώπη, τόσο υποχρεωτικές 
όσο και προαιρετικές, περιλαμβανομένων των σχετικών τεχνικών προδιαγραφών και των σχετικών οργανι­
σμών και εργαστηρίων. Επομένως, ελλείψει εναρμόνισης, ο οικονομικός φορέας θα διαθέτει τα μέσα να 
γνωρίζει τι περιμένουν απ' αυτόν και πώς πρέπει να προχωρήσει για να διαθέσει το προϊόν του στην αγορά 
την οποία έχει θέσει ως στόχο. 
Υπάρχει πρόθεση σε μεταγενέστερο στάδιο η Certificat να συγχωνευτεί με το ολοκληρωμένο σύστημα πληρο­
φόρησης για την τυποποίηση (ISIS) και μπορεί να επεκταθεί ώστε να περιλάβει κατάλογο εργαστηρίων 
δοκιμών στην Ευρώπη. 
γ) Διαφάνεια συμμόρφωσης προς κατευθυντήριες γραμμές τεχνικής αρμοδιότητας 
Θα δημιουργηθεί μεγαλύτερη εμπιστοσύνη εάν η αρμοδιότητα και η ποιότητα είναι διαφανείς, δηλαδή εάν 
μπορούν να αποδειχθούν. 
— Πιστοποίηση συστημάτων ελέγχου ποιότητας των κατασκευαστών 
Ο κατακευαστής είχε πάντοτε τη δυνατότητα να ζητήσει από κάποιον τρίτο να δοκιμάσει ή να πιστοποι­
ήσει τα προϊόντα του. Παρ' όλα αυτά, παρατηρείται αυξανόμενη επίγνωση από πλευράς κατασκευαστών 
της δυνατότητας αξιοποίησης τεχνικών διασφάλισης ποιότητας και, συγχρόνως, της ανάγκης να είναι σε 
θέση να αποδείξουν σε αγοραστές ότι οι τεχνικές αυτές εφαρμόστηκαν σωστά. Κατά συνέπεια, αναπτύ­
χθηκε ιδιωτική πιστοποίηση συστημάτων ελέγχου ποιότητας σε πολλά μέρη της Κοινότητας. 
Μια τέτοια εξέλιξη πρέπει να ενθαρρυνθεί, κυρίως δεδομένου ότι τα πρότυπα τα οποία χρησιμοποιούνται 
σε όλα αυτά τα συστήματα βασίζονται γενικά στην ανωτέρω σειρά προτύπων ISO 9000 η οποία εγκρί­
θηκε πρόσφατα σε ευρωπαϊκό επίπεδο ως σειρά ΕΝ 29000. Υπάρχει επομένως ένα κοινό πρότυπο στο 
οποίο βασίζεται η πιστοποίηση της διασφάλισης ποιότητας. 
Η ανάπτυξη ιδιωτικών συστημάτων πιστοποίησης βασισμένων στα ίδια ευρωπαϊκά πρότυπα θα αποτε­
λέσει βήμα προς τη μείωση της πολλαπλότητας ξεχωριστών και διαφορετικών ελέγχων στους οποίους 
υποβάλλονται συχνά οι κατασκευαστές από τους διάφορους αγοραστές τους. Αυτό όχι μόνο θα ενθαρ­
ρύνει μεγάλες και μικρές εταιρείες να κάνουν συχνότερη χρήση συστημάτων ελέγχου ποιότητας αλλά 
επίσης θα μειώσει σημαντικά το κόστος παρομοίων συστημάτων, ιδιαίτερα για μικρές και μεσαίες επιχει­
ρήσεις οι οποίες συχνά είναι υπεργολάβοι μεγαλυτέρων εταιρειών. 
19. 10. 89 Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων Αριθ. C 267/19 
Όσο περισσότερο τα διάφορα εθνικά συστήματα πιστοποίησης στον τομέα αυτόν γίνονται συνεπή και 
συμβατά τόσο ευκολότερο θα είναι να ενθαρρυνθεί η αμοιβαία αναγνώριση και αποδοχή πιστοποιητικών 
και τόσο περισσότερο τα συστήματα ελέγχου ποιότητας θα γίνου προσπελάσιμα και αποδεκτά στο 
σύνολο της Κοινότητας. 
— Διεργαστηριακές συγκρίσεις 
Τα εργαστήρια δοκιμών και οι οργανισμοί πιστοποίησης μπορούν να αποδείξουν την αρμοδιότητα και 
αποδοτικότητα τους λαμβάνοντας μέρος σε δοκιμές εκ περιτροπής («Round Robin» tests) (το ίδιο προϊόν 
δοκιμάζεται στη σειρά απ' όλους τους συμμετέχοντες οργανισμούς και γίνεται σύγκριση των αποτελε­
σμάτων) ή σε προγράμματα δοκιμής και επάρκειας (δηλαδή μέσω διεργαστηριακών συγκρίσεων 
δοκιμών). Παρόμοιες τεχνικές είναι σημαντικές σήμερα και αναμφίβολα θα χρησιμοποιηθούν ακόμα 
περισσότερο στο μέλλον σε συμφωνίες αμοιβαίας αναγνώρισης. Το κοινοτικό γραφείο αναφοράς (Bureau 
communautaire de reference) της Επιτροπής για πολλά χρόνια διεξάγει πρόγραμμα εργασίας στον τομέα 
αυτό, το οποίο πρέπει να επεκταθεί πέρα από επιστημονικούς κύκλους στο βιομηχανικό χώρο. Ένα ενι­
σχυμένο πρόγραμμα του κοινοτικού γραφείου αναφοράς στον τομέα αυτό, αμεσότερα σχεδιασμένο για 
να αντικατοπτρίζει τρέχουσες βιομηχανικές προτεραιότητες απ' ό,τι μέχρι τώρα, θα αποσκοπεί στο να 
βοηθήσει να αναπτυχθεί η διαφάνεια, να αναπτυχθεί η ποιότητα των εργαστηρίων και να προετοιμάσει 
υλικό δοκιμών ως στοιχείο εισόδου στην διαδικασία ευρωπαϊκής τυποποίησης. 
— Διαπίστευση 
Η διαπίστευση περιλαμβάνει εργαστήρια, οργανισμούς πιστοποίησης και επιθεώρησης που αξιολογούνται 
και διαπιστεύονται σε τακτικά χρονικά διαστήματα όσον αφορά την τεχνική αρμοδιότητα τους σε σύ­
γκριση με δημοσιευμένα τεχνικά κριτήρια από τρίτους. Επομένως, ως μορφή τεχνικής αξιολόγησης από 
τρίτους, αποτελεί σημαντικό όργανο για τη δημιουργία και διατήρηση εμπιστοσύνης στους οργανισμούς 
αυτούς, όπως είναι η πιστοποίηση για προϊόντα. Η σειρά προτύπων ΕΝ 45000 περιλαμβάνει τα τεχνικά 
κριτήρια για τη λειτουργία και αξιολόγηση εργαστηρίων δοκιμών καθώς και εκείνα προς τα οποία πρέπει 
να συμμορφώνονται οι ίδιοι οι οργανισμοί διαπίστευσης εργαστηρίων δοκιμών. Περιλαμβάνει επίσης τα 
κριτήρια για οργανισμούς πιστοποίησης. 
Στον τομέα των εργαστηρίων δοκιμών, υπάρχουν στην Κοινότητα ήδη οκτώ δίκτυα διαπίστευσης είτε σε 
λειτουργία είτε σε στάδιο ανάπτυξης σε εθνικό επίπεδο (των οποίων όμως η λειτουργία δεν υπάγεται στις 
δημόσιες αρχές). Η εξέλιξη αυτή πρέπει να επεκταθεί στην υπόλοιπη Κοινότητα και η συνεργασία 
μεταξύ των διάφορων εθνικών δικτύων πρέπει να ενισχυθεί και να τονωθεί, πράγμα το οποίο θα διευκο­
λυνθεί με την έγκριση και εφαρμογή της σειράς προτύπων ΕΝ 45000. 
Οι συμφωνίες αμοιβαίας αναγνώρισης μεταξύ των εθνικών δικτύων, βασισμένες στη σειρά ΕΝ 45000 σχε­
τικά με τυποποιημένες μεθόδους δοκιμών και η συμπερίληψη διεργαστηριακών συγκρίσεων δοκιμών και 
δοκιμών επάρκειας στη λειτουργία αυτού του είδους συμφωνιών παράλληλα με αμοιβαίους ελέγχους, φαί­
νεται να είναι το επόμενο λογικό βήμα προς την προώθηση μεγαλύτερης αρμοδιότητας και ποιότητας 
στις δοκιμές και στην πιστοποίηση εντός της Κοινότητας. Η πεποίθηση της Επιτροπής είναι ότι η δημι­
ουργία ενός «δικτύου των εθνικών δικτύων» θα αποτελέσει τον πλέον αποδοτικό τρόπο επίτευξης του 
απαραίτητου βαθμού εμπιστοσύνης μεταξύ τους. Στο μέλλον μπορεί να είναι απαραίτητη μια τυπικότερη 
διάρθωση σε κοινοτικό επίπεδο, η οποία θα προβεί σε επισκόπηση των συμφωνιών αμοιβαίας αναγνώ­
ρισης προκειμένου να διασφαλίσει συνεκτικότητα μεταξύ των συμφωνιών και να επισφραγίσει τους 
δεσμούς οι οποίοι δημιουργήθηκαν από τις συμφωνίες. Παρ' όλα αυτά, ενόψει των προτάσεων που αφο­
ρούν μια συνολική ευρωπαϊκή υποδομή δοκιμών και πιστοποίησης (βλέπε κατωτέρω στο τέταρτο μέρος 
του παρόντος κεφαλαίου), η Επιτροπή δεν πιστεύει ότι είναι σκόπιμο να προωθήσει την ίδρυση ενός 
κοινοτικού οργανισμού διαπίστευσης ο οποίος θα επιμηκύνει άσκοπα την αλυσίδα ευθυνών και θα προ­
σθέσει περιττό διοικητικό και γραφειοκρατικό φόρτο εργασίας χωρίς να εξασφαλίζει πρόσθετη εμπιστο­
σύνη. 
Στον τομέα των οργανισμών πιστοποίησης και επιθεώρησης οι τεχνικές διαπίστευσης πρέπει να εφαρμό­
ζονται ευρύτερα. Προς το παρόν, υπάρχουν μόνο τρία συστήματα διαπίστευσης για παρόμοιους οργανι­
σμούς στην Κοινότητα (Κάτω Χώρες, Ηνωμένο Βασίλειο και Πορτογαλία). Η επέκταση της διαπίστευσης 
στον τομέα αυτόν θα βοηθήσει την αμοιβαία αναγνώριση, θα διευκολύνει τη σύνταξη κοινοτικής νομοθε­
σίας και θα μειώσει την ανάγκη για πρόσθετους αυθαίρετους εθνικούς διορισμούς, οι οποίοι δημιουργούν 
διακρίσεις εις βάρος εθνικών οργανισμών οι οποίοι μπορούν να αποδείξουν την αρμοδιότητα τους. Όπως 
αναφέρεται στο δεύτερο μέρος του παρόντος κεφαλαίου, η Επιτροπή προτίθεται να ενθαρρύνει συστημα­
τικότερη αναδρομή στην τεχνική της διαπίστευσης καλώντας τα κράτη μέλη, όπου είναι δυνατό και σκό­
πιμο, να εξουσιοδοτούν για τους σκοπούς της κοινοτικής νομοθεσίας μόνο τους οργανισμούς εκείνους οι 
οποίοι διαπιστεύονται σύμφωνα με την ΕΝ 45000 ή εκείνους οι οποίοι μπορούν να αποδείξουν με οποιο­
δήποτε άλλο μέσο ότι συμμορφώνονται προς τα πρότυπα αυτά (π.χ. παρέχοντας τεκμηριωμένα στοιχεία). 
Αριθ. C 267/20 Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων 19. 10. 89 
4. Η υποστήριξη της Κοινότητας στην ανάπτυξη εθνικών δομών πιστοποίησης και δοκιμών 
Καθυστερήσεις στην ανάπτυξη υποδομών πιστοποίησης και δοκιμών, επιθεώρησης, διαπίστευσης, διαχείρισης 
του ελέγχου της ποιότητας σε ορισμένους βιομηχανικούς τομείς ή σε ορισμένες χώρες μπορεί να αποτελέσουν 
σημαντική τροχοπέδη στην υλοποίηση της πολιτικής αυτής προσεγγίσεως και εναρμόνισης δομών και διαδικα­
σιών. Αυτό μπορεί ιδιαίτερα να αποτελέσει πραγματικό εμπόδιο στην αποτελεσματική εφαρμογή ορισμένων 
κοινοτικών οδηγιών. 
Η Επιτροπή μελετά τα προς λήψη μέτρα, μεταξύ άλλων και στο δημοσιονομικό επίπεδο, που θα συμβάλουν 
στην κάλυψη των καθυστερήσεων ανάπτυξης των υποδομών αυτών. 
Δεύτερο μέρος 
ΝΕΕΣ ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΕ! ΤΕΧΝΙΚΕ! ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΗ ΤΗΣ ΣΥΜΜΟΡΦΩΣΗΣ 
1. Βασικοί προσανατολισμοί 
Τα προηγούμενα κεφάλαια ασχολήθηκαν με τα δασικά μέσα που εφαρμόζονται και στους προαιρετικούς και 
στους ρυθμιζόμενους τομείς, εθνικούς ή κοινοτικούς. Η ανάπτυξη τους σε συνδυασμό με την αύξουσα εμπειρία 
κατά τη σύνταξη των οδηγιών νέας προσέγγισης πρέπει κανονικά να δώσει τη δυνατότητα σε παρόμοιες οδηγίες 
να είναι πιο αποτελεσματικές όσον αφορά την προστασία συλλογικών συμφερόντων αποφεύγοντας παράλληλα 
την άχρηστη γραφειοκρατία. 
Το ψήφισμα του Συμβουλίου της 7ης Μαΐου 1985 κατέδειξε τον τρόπο δεχόμενο ότι είναι δυνατό να υπάρχουν 
περισσότερα από ένα μέσα απόδειξης της συμμόρφωσης προς κάποια οδηγία. Προβλέπει τη δυνατότητα από­
δειξης της συμμόρφωσης προς κάποια οδηγία με βάση ένα ευρωπαϊκό εναρμονισμένο πρότυπο ή, κατά τη διάρ­
κεια μεταβατικής περιόδου, εθνικών προτύπων τα οποία έχουν υποβληθεί και αναγνωρισθεί ως ισοδύναμα με 
διαδικασία κοινοτικού ελέγχου. Όταν ο κατασκευαστής ακολουθεί παρόμοια πρότυπα, οι οδηγίες του επιτρέ­
πουν να επωφεληθεί απλουστευμένων μηχανισμών πιστοποίησης. 
Όταν όμως το προϊόν δεν συμμορφώνεται προς κάποιο πρότυπο, είτε διότι τα πρότυπα δεν υπάρχουν είτε 
επειδή ο κατασκευαστής, για παράδειγμα στην περίπτωση καινοτομίας, προτιμά να εφαρμόσει άλλα κατα­
σκευαστικά κριτήρια δικής του επιλογής, η διαπίστωση συμμόρφωσης προς τις βασικές απαιτήσεις πρέπει να 
συνεπάγεται την παρέμβαση τρίτου, ο οποίος αναλαμβάνει την απαραίτητη πιστοποίηση ή δοκιμές. 
Το ψήφισμα επομένως διατύπωσε τη ριζικά νέα αρχή ότι οι οδηγίες πρέπει, στο βαθμό του δυνατού, να αφήνουν 
στους ίδιους τους κατασκευαστές την επιλογή μεταξύ δύο μεθόδων διαπίστωσης της συμμόρφωσης. 
Το ψήφισμα του Συμβουλίου αναγνώριζε παρ' όλα αυτά ότι δεν προσέφερε όλες τις απαντήσεις σε σχέση με τη 
διαπίστωση συμμόρφωσης και ότι η νέα προσέγγιση έπρεπε να συνοδεύεται από ολοκληρωμένη πολιτική για τα 
θέματα αυτά. 
2. Οι προϋποθέσεις συνεκτικής προσέγγισης 
Ενόψει της σημαντικής προόδου η οποία έχει επέλθει προς την κατεύθυνση της ανάπτυξης διαδικασιών και 
τεχνικών διαπιστώσεων της συμμόρφωσης στον ιδιωτικό τομέα, μπορεί τώρα να προταθεί μια συνεκτική προ­
σέγγιση σχετικά με τη χρήση τους στη μελλοντική νομοθεσία σε κοινοτικό επίπεδο («προσέγγιση κατά αυτο­
τελή τμήματα» — modular approach). 
Λαμβάνοντας ως αφετηρία το ότι ο στόχος είναι η διασφάλιση της προστασίας συλλογικού συμφέροντος, το 
ψήφισμα του Συμβουλίου της 7ης Μαΐου 1985 αναφέρει ως γενική αρχή ότι είναι δυνατό να υπάρχουν διαφορε­
τικά τεχνικά μέσα επίτευξης παρόμοιων αν όχι «ταυτόσημων» αποτελεσμάτων. Με άλλα λόγια ο κοινοτικός 
νομοθέτης, όταν καθορίζει τις βασικές απαιτήσεις που πρέπει να τηρηθούν σε κάποια οδηγία, μπορεί να αποφα­
σίζει ότι διάφοροι μηχανισμοί διαπιστώσεως της συμμόρφωσης προσφέρουν επαρκείς εγγυήσεις ότι η βασική 
αυτή απαίτηση θα τηρηθεί και ότι οι οικονομικοί φορείς, στο πλαίσιο των προϋποθέσεων οι οποίες αναφέ­
ρονται στην οδηγία, μπορούν να επιλέξουν τον καταλληλότερο μηχανισμό. Μία τέτοια προσέγγιση συνεπάγεται 
τον εκ νέου ορισμό της διαπιστώσεως της συμμόρφωσης κατά τέτοιο τρόπο ώστε να επιτρέπει στο νομοθέτη να 
αξιολογεί τις συνέπειες καθενός από τους μηχανισμούς έτσι ώστε να επιτρέπεται η ευέλικτη εφαρμογή και η 
δυνατότητα, διάφοροι μηχανισμοί να δίνουν αποδεκτό αποτέλεσμα. 
Στο μέλλον επομένως, η κοινοτική νομοθεσία κατά γενικό κανόνα πρέπει να αποφεύγει τον καθορισμό μιας 
μόνο διαδικασίας διαπιστώσεως της συμμόρφωσης για δεδομένο προϊόν. Πρέπει να περιορίζεται στον καθο­
ρισμό των βασικών απαιτήσεων ώστε να τηρηθούν τα μέσα διαπιστώσεως της συμμόρφωσης και στον καθο­
ρισμό των προϋποθέσεων υπό τις οποίες αυτά μπορούν να εφαρμοστούν. 
Επομένως, η προσέγγιση κατά αυτοτελή τμήματα προσφέρει ένα μέσο περισσότερο ευέλικτης και ορθότερης 
κατανομής στο σύνολο της διαδικασίας παραγωγής του προβλήματος της διαπιστώσεως της συμμόρφωσης, προ­
σαρμόζοντας το στις ανάγκες καθεμιάς από τις λειτουργίες που πρέπει να διεξαχθούν. Αυτό πρέπει να δώσει 
ιδιαίτερα στον νομοθέτη τη δυνατότητα να επιτύχει το επιθυμητό επίπεδο ασφάλειας ή άλλο συλλογικό συμ­
φέρον χωρίς να χρειάζεται να επιβαρύνει άσκοπα τους οικονομικούς φορείς και ιδιαίτερα τις μικρές και μεσαίες 
επιχειρήσεις, με υπερβολικά επίπονες διαδικασίες δαπιστώσεως της συμμόρφωσης. 
19. 10. 89 Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων Αρι& C 267/21 
Είναι σαφές ότι ο στόχος αυτός είναι η πρώτη παράμετρος η οποία πρέπει να ληφθεί υπόψη κατά την εκλογή 
διαδικασιών διαπιστώσεως της συμμόρφωσης. Παρ' όλα αυτά πρέπει να ληφθούν υπόψη άλλες παράμετροι, 
όπως: 
— καταλληλότητα των μεθόδων προς τον τύπο κίνδυνου τον οποίο παρουσιάζει ή μπορεί να παρουσιάσει ένα 
προϊόν ή ομάδα προϊόντων και προς την ευαισθησία απέναντι σ' αυτόν των καταναλωτών και των χρηστών. 
Για παράδειγμα, τα άσηπτα προϊόντα ενδέχεται να απαιτούν διαφορετικές λύσεις από εκείνες που προορί­
ζονται για απλά δοχεία πιέσεως, 
— καταλληλότητα τωνμεθόδων προς την υποδομή του τομέα δραστηριότητας- για παράδειγμα, είναι ίσως 
ακατάλληλη η επιλογή παρέμβασης τρίτων σε προϊόντα σ' έναν τομέα όπου δεν υπάρχουν κατάλληλοι οργα­
νισμοί, 
— καταλληλότητα των διαδικασιών προς τα χαρακτηριστικά των ίδιων των προϊόντων, για παράδειγμα ορι­
σμένα προϊόντα που χρησιμοποιούν προηγμένη τεχνολογία προσφέρονται λιγότερο για δοκιμές στο τελειω­
μένο προϊόν (βλέπε προϊόντα πληροφορικής ή άσηπτα προϊόντα). Σε τέτοιες περιπτώσεις, μπορούν να εφαρ­
μοστούν μέθοδοι που βασίζονται στην εφαρμογή διασφάλισης της ποιότητας στην παραγωγή, 
— καταλληλότητα των διαδικασιών προς το ρυ#μό παραγωγής ενός προϊόντος, για παράδειγμα, δεν είναι απα­
ραίτητα πρακτικό να απαιτούνται μέθοδοι εκτίμησης προσαρμοσμένες σε μαζική παραγωγή όταν ένα 
μεγάλο ποσοστό της παραγωγής βασίζεται σε μικρές σειρές. Ούτε είναι πρακτικό να προβλέπεται επαλή­
θευση ανά μονάδα όταν το προϊόν είναι μαζικής παραγωγής. 
3. Η προσέγγιση κατά αυτοτελή τμήματα (modular approach) 
Η προσέγγιση κατά αυτοτελή τμήματα υποδιαιρεί τις διαδικασίες διαπιστώσεως της συμμόρφωσης σε μια 
σειρά διαφορετικών λειτουργιών (αυτοτελή τμήματα) σε σχέση με: 
— το στάδιο ανάπτυξης του προϊόντος, (π.χ. σχεδιασμός, τύπος, πλήρης παραγωγή), 
— τον τύπο αξιολόγησης που εφαρμόζεται (π.χ. τεκμηριακοί έλεγχοι, δοκιμή τύπου, διασφάλιση ποιότητας, 
επιθεώρηση κ.λπ.), 
— το πρόσωπο που διεξάγει την αξιολόγηση (ο κατασκευαστής, ή διάφοροι τρίτοι). 
Οι χωριστές αυτές λειτουργίες ή «αυτοτελή τμήματα» μπορούν να οργανωθούν ώστε να αποτελέσουν μια πλήρη 
διαδικασία. Σε μια οδηγία διάφορα εναλλακτικά αυτοτελή τμήματα μπορούν να εφαρμοστούν στην ίδια λει­
τουργία με την προϋπόθεση ότι μπορεί να προσδιορισθεί κάποιος βαθμός ισοδυναμίας μεταξύ των αποτελε­
σμάτων τους (δηλαδή να διασφαλίζεται ότι το προϊόν τηρεί κάποια δεδομένη τεχνική προδιαγραφή ή δεδομένο 
επίπεδο ασφάλειας). 
Μια τέτοια προσέγγιση κατά αυτοτελή τμήματα επιτρέπει στις διαδικασίες να αξιολογούνται ευκολότερα σε 
σχέση με το φόρτο εργασίας τον οποίο συνεπάγονται για τον κατασκευαστή και το επιθυμητό τελικό αποτέ­
λεσμα και επομένως διευκολύνει την εκλογή των κατάλληλων αυτοτελών τμημάτων για ένα συγκεκριμένο 
τομέα ή προϊόν που πρέπει να ενταχθούν σε κάποια οδηγία. 
Οι διαδικασίες διαπιστώσεως της συμμόρφωσης κανονικά παρεμβαίνουν σε δύο επίπεδα στη διαδικασία κατα­
σκευής: στη φάση σχεδιασμού και στη φάση παραγωγής. Επομένως, οι διαδικασίες έχουν υποδιαιρεθεί σε αυτο­
τελή τμήματα (modules) σχετικά με τις δύο φάσεις. Παρ' όλα αυτά, ορισμένα αυτοτελή τμήματα τα οποία αφο­
ρούν μόνο τη φάση παραγωγής ενδέχεται να εφαρμοστούν από μόνα τους χωρίς την παρέμβαση αυτοτελούς 
τμήματος στη φάση σχεδιασμού (αν και αυτό φαίνεται να είναι μάλλον εξαίρεση). Εξάλλου, ορισμένα αυτοτελή 
τμήματα καλύπτουν αυτόματα και τις δύο φάσεις σχεδιασμού και παραγωγής και επομένως αποτελούν πλήρεις 
διαδικασίες από μόνα τους. 
4. Τα αυτοτελή τμήματα (modules) 
Αναλυτικό κείμενο σχετικά με τα αυτοτελή τμήματα, οι προσανατολισμοί σχετικά με τη χρήση τους, καθώς και 
σχηματικός πίνακας περιλαμβάνονται στο παράρτημα. 
Οι λειτουργίες του κάθε αυτοτελούς τμήματος συνοψίζονται κατωτέρω: 
— Αυτοτελές τμήμα Α: Δήλωση συμμόρφωσης ΕΚ 
Το αυτοτελές αυτό τμήμα καλύπτει και τις δύο φάσεις σχεδιασμού και παραγωγής. Ο κατασκευαστής 
δηλώνει ότι τα σχετικά προϊόντα πληρούν τις απαιτήσεις της οδηγίας. Συντάσσει τεχνική τεκμηρίωση η 
οποία δίνει τη δυνατότητα κατανόησης του σχεδιασμού, της κατασκευής και της λειτουργίας του προϊόντος 
καθώς και της διαπιστώσεως της συμμόρφωσης με την οδηγία. Η τεχνική αυτή τεκμηρίωση είναι στη διά­
θεση των δημοσίων αρχών προς επιθεώρηση για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα. Ο κατασκευαστής τοπο­
θετεί το σήμα CE στα προϊόντα και συντάσσει γραπτή δήλωση συμμόρφωσης. Σε ορισμένες ειδικές περιπτώ­
σεις, οι οδηγίες ενδέχεται να προβλέπουν ότι η δήλωση συμμόρφωσης ΕΚ συνοδεύεται από την υποχρέωση 
δοκιμής ή σειράς δοκιμών οι οποίες διεξάγονται επί ενός ή περισσοτέρων ειδικών σημείων ενός προϊόντος, 
είτε από τον κατασκευαστή υπό την παρουσία τρίτου ή άμεσα από τον τρίτο. 
Οι οδηγίες ενδέχεται επίσης να προβλέπουν δειγματοληπτικούς ελέγχους προϊόντων οι οποίοι διεξάγονται 
από εξουσιοδοτημένο οργανισμό ή υπό την ευθύνη του. Στις περιπτώσεις αυτές οι οδηγίες καθορίζουν τους 
γενικούς κανόνες για τη διεξαγωγή των ελέγχων. 
Αριθ. C 267/22 Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων 19. 10. 89 
— Αυτοτελές τμήμα Β: Εξέταση τύπον ΕΚ 
Το αυτοτελές τμήμα αυτό αναφέρεται μόνο στο στάδιο σχεδιασμού και πρέπει να συνοδεύεται από ένα 
«αυτοτελές τμήμα παραγωγής». Εξουσιοδοτημένος οργανισμός εξακριβώνει και βεβαιώνει ότι δείγμα προϊ­
όντος, αντιπροσωπευτικό της προβλεπόμενης παραγωγής, πληροί τις διατάξεις της οδηγίας η οποία ισχύει γι' 
αυτό. Εξετάζει την τεχνική τεκμηρίωση και διεξάγει ο ίδιος ή μέσω τρίτου τις δοκιμές εκείνες μόνο οι οποίες 
είναι απαραίτητες για την απόδειξη συμμόρφωσης προς τις διατάξεις της οδηγίας. 
Οι δοκιμές αυτές πρέπει να περιορίζονται από τον εξουσιοδοτημένο οργανισμό στα απολύτως αναγκαία για 
την απόδειξη της συμμόρφωσης. Προκειμένου να διασφαλιστεί συνεκτική ερμηνεία σχετικά με το τι είναι 
απαραίτητο, ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Δοκιμών και Πιστοποίησης, ή σε περίπτωση αδυναμίας του η Επι­
τροπή, οργανώνει στενές επαφές μεταξύ των εξουσιοδοτημένων οργανισμών. Ο εξουσιοδοτημένος οργανι­
σμός εκδίδει πιστοποιητικό εξέτασης τύπου ΕΚ. Το σήμα CE δεν τοποθετείται κατά τη διάρκεια αυτού του 
σταδίου. 
— Αυτοτελές τμήμα Γ: Δήλωση ΕΚ συμμόρφωσης προς τον τύπο 
Το αυτοτελές τμήμα αυτό αναφέρεται μόνο στο στάδιο παραγωγής και δεν μπορεί να εφαρμοσθεί μόνο του: 
πρέπει να ακολουθήσει την έκδοση πιστοποιητικού εξέτασης τύπου ΕΚ. Ο κατασκευαστής διασφαλίζει και 
δηλώνει ότι τα σχετικά προϊόντα συμμορφώνονται προς τον τύπο όπως περιγράφεται στο πιστοποιητικό 
εξέτασης τύπου ΕΚ και πληρούν τις απαιτήσεις της οδηγίας η οποία ισχύει γι αυτά. Ο κατασκευαστής τοπο­
θετεί το σήμα CE στα προϊόντα και συντάσσει γραπτή δήλωση συμμόρφωσης. 
Οι οδηγίες ενδέχεται να προβλέπουν δειγματοληπτικούς ελέγχους προϊόντων οι οποίοι διεξάγονται από 
εξουσιοδοτημένο οργανισμό ή υπό την ευθύνη του. Σε τέτοιες περιπτώσεις οι οδηγίες περιγράφουν τους 
γενικούς κανόνες για τη διεξαγωγή των ελέγχων. 
— Αυτοτελές τμήμα Α: Δήλωση ΕΚ ονμμόρφωοης προς τον τύπο (διασφάλιση ποιότητας παραγωγής) 
Το αυτοτελές τμήμα αυτό αναφέρεται μόνο στο στάδιο παραγωγής και δεν μπορεί να εφαρμοσθεί μόνο του: 
πρέπει να ακολουθεί την έκδοση πιστοποιητικού εξέτασης τύπου ΕΚ. Ο κατασκευαστής διασφαλίζει και 
δηλώνει ότι τα σχετικά προϊόντα συμμορφώνονται προς τον τύπο όπως περιγράφεται στο πιστοποιητικό 
εξέτασης τύπου ΕΚ και πληρούν τις απαιτήσεις της οδηγίας που ισχύει γι' αυτά. 
Χρησιμοποιεί εγκεκριμένο σύστημα ελέγχου ποιότητας για την κατασκευή, την τελική επιθεώρηση παρα­
γωγής και τις δοκιμές (όπως περιγράφεται στη σειρά ΕΝ 29002) και υπόκειται σε επιθεώρηση ΕΚ. Τοπο­
θετεί το σήμα CE στα προϊόντα και συντάσσει γραπτή δήλωση συμμόρφωσης. Το σήμα CE συνοδεύεται 
από το αναγνωριστικό σύμβολο του εξουσιοδοτημένου οργανισμού ο οποίος διεξάγει την επιθεώρηση ΕΚ. 
— Αυτοτελές τμήμα Ε: Δήλωση συμμόρφωσης ΕΚ (διασφάλιση ποιότητας προϊόντος) 
Το αυτοτελές τμήμα αυτό αφορά μόνο το στάδιο παραγωγής. Κανονικά εφαρμόζεται σε συνδυασμό με εξέ­
ταση τύπου ΕΚ αλλά είναι δυνατόν σε ειδικές περιπτώσεις να εφαρμόζεται μόνο του. 
Ο κατασκευαστής διασφαλίζει και δηλώνει ότι τα σχετικά προϊόντα συμμορφώνονται προς τον τύπο όπως 
περιγράφεται στο πιστοποιητικό εξέτασης τύπου ΕΚ ή με τις βασικές απαιτήσεις (σε περιπτώσεις όπου η 
εξέταση τύπου ΕΚ δεν απαιτείται σύμφωνα με την οδηγία) και πληρούν τις απαιτήσεις της οδηγίας που 
ισχύει γι' αυτά. Χρησιμοποιεί εγκεκριμένο σύστημα ελέγχου ποιότητας για την τελική επιθεώρηση προϊ­
όντων και τις δοκιμές (όπως περιγράφεται στη σειρά ΕΝ 29003) σύμφωνα με το οποίο όλα τα προϊόντα 
εξετάζονται χωριστά και δοκιμάζονται κατάλληλα. Υποβάλλεται σε επιθεώρηση ΕΚ και τοποθετεί το σήμα 
CE στα προϊόντα και συντάσσει γραπτή δήλωση συμμόρφωσης. Τα σήμα CE συνοδεύεται από το αναγνωρι­
στικό σύμβολο του εξουσιοδοτημένου οργανισμού ο οποίος διεξάγει την επιθεώρηση ΕΚ. 
— Αυτοτελές τμήμα JT: Επαλήθευση ΕΚ 
Το αυτοτελές τμήμα αυτό αφορά μόνο το στάδιο παραγωγής. Κανονικά εφαρμόζεται σε συνδυασμό με εξέ­
ταση τύπου ΕΚ αλλά είναι δυνατόν, σε ειδικές περιπτώσεις, να εφαρμόζεται μόνο του. Ο εξουσιοδοτημένος 
οργανισμός ελέγχει και βεβαιώνει ότι τα προϊόντα συμμορφώνονται προς τον τύπο όπως περιγράφεται στο 
πιστοποιητικό εξέτασης τύπου ΕΚ ή με τις βασικές απαιτήσεις (σε περιπτώσεις όπου σύμφωνα με την οδηγία 
δεν απαιτείται εξέταση τύπου ΕΚ) και πληρούν τις απαιτήσεις της οδηγίας που ισχύει γι αυτά. Ο κατασκευα­
στής μπορεί να επιλέξει (εντός των ορίων που καθορίζει η οδηγία) στατιστική επαλήθευση εφόσον λαμβάνει 
όλα τα απαραίτητα μέτρα προκειμένου η διαδικασία κατασκευής να εξασφαλίζει ομογένεια παραγωγής 
καθώς και συμμόρφωση προς την τεχνική τεκμηρίωση ή προς τον τύπο όπως περιγράφεται στην εξέταση 
τύπου ΕΚ. 
Ο εξουσιοδοτημένος οργανισμός ή ο κατασκευαστής ανάλογα με τις διατάξεις της οδηγίας τοποθετεί το 
σήμα CE στα προϊόντα και συντάσσει γραπτό πιστοποιητικό συμμόρφωσης. Το σήμα CE συνοδεύεται από 
το αναγνωριστικό σύμβολο του εξουσιοδοτημένου οργανισμού. 
19. 10. 89 Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων Αριθ. C 267/23 
— Αυτοτελές τμήμα Ζ: Επαλήθευση μονάδας ΕΚ 
Το αυτοτελές αυτό τμήμα αφορά και τα δύο στάδια σχεδιασμού και παραγωγής. Κανονικά χρησιμοποιείται 
στην περίπτωση παραγωγής ανεξαρτήτων μονάδων ή περιορισμένων σειρών. Ο εξουσιοδοτημένος οργανι­
σμός ελέγχει και βεβαιώνει ότι το σχετικό προϊόν συμμορφώνεται με τις απαιτήσεις της οδηγίας που ισχύει 
γι αυτό. Ο εξουσιοδοτημένος οργανισμός τοποθετεί το σήμα CE στο προϊόν και συντάσσει γραπτό πιστοποι­
ητικό συμμόρφωσης. Το σήμα CE συνοδεύεται από το αναγνωριστικό σύμβολο του εξουσιοδοτημένου οργα­
νισμού. 
— Αυτοτελές τμήμα Η: Δήλωση σνμμόρφωοης ΕΚ (Πλήρης Διασφάλιση Ποιότητας) 
Το αυτοτελές αυτό τμήμα αφορά και το δύο στάδια σχεδιασμού και παραγωγής. Ο κατασκευαστής διασφα­
λίζει και δηλώνει ότι τα σχετικά προϊόντα πληρούν τις απαιτήσεις της οδηγίας που ισχύει γι αυτά. Χρησιμο­
ποιεί εγκεκριμένο σύστημα ελέγχου ποιότητας για το σχεδιασμό, την κατασκευή και την επιθεώρηση και 
δοκιμή του τελικού προϊόντος (όπως περιγράφεται στη σειρά ΕΝ 29001). Η οδηγία είναι δυνατό σε ορισμένες 
περιπτώσεις να υποχρεώνει τον κατασκευαστή να ζητά από εξουσιοδοτημένο οργανισμό να εξετάσει και να 
εγκρίνει τη συμμόρφωση του σχεδιασμού προς τις απαιτήσεις της οδηγίας. Υποβάλλεται σε επιθεώρηση ΕΚ 
και. τοποθετεί το σήμα CE στα προϊόντα και συντάσσει γραπτή δήλωση συμμόρφωσης. Το σήμα CE συνο­
δεύεται από το αναγνωριστικό σύμβολο του εξουσιοδοτημένου οργανισμού ο οποίος διεξάγει την επιθεώ­
ρηση ΕΚ. 
5. Οι εξουσιοδοτημένοι οργανισμοί 
Στο πνεύμα της νέας προσέγγισης είναι επιθυμητό να περιορίζεται η άμεση παρέμβαση των δημοσίων αρχών 
στο απολύτως αναγκαίο όσον αφορά την τήρηση των βασικών απαιτήσεων (όπως αναφέρεται σαφώς στη 
γενική ρήτρα που αφορά τη διάθεση στην αγορά η οποία εμφανίζεται σε όλες τις οδηγίες). Η αρχή αυτή δεν 
έρχεται σε αντίθεση προς το γεγονός ότι οι αρχές διατηρούν την υποχρέωση επιθεώρησης σε επίπεδο αγοράς 
και χρήσεως των προϊόντων. 
Τα διάφορα αυτοτελή τμήματα προβλέπουν την παρέμβαση οργανισμών υπό διάφορες ιδιότητες (εξέταση τύπου, 
επιθεώρησης της παραγωγής, έγκριση της διασφάλισης ποιότητας, επαλήθευση). Οι οδηγίες πρέπει να ορίζουν 
τα γενικά κριτήρια στα οποία πρέπει να ανταποκρίνονται οι οργανισμοί αυτοί ώστε να διασφαλίζεται η αρμο­
διότητα τους. Επαφίεται στα κράτη μέλη να τους εξουσιοδοτούν και να τους κοινοποιούν στην Επιτροπή και 
στα υπόλοιπα κράτη μέλη. Εφόσον οι εξουσιοδοτημένοι οργανισμοί μπορούν να αποδείξουν τη συμμόρφωση 
τους προς τα κριτήρια τα οποία καθιερώνουν τα ευρωπαϊκά πρότυπα (σειρά ΕΝ 45000), για παράδειγμα με το 
να έχουν διαπιστευθεί, θεωρούνται συμμορφωμένοι προς τα κριτήρια τα οποία καθορίζει η οδηγία. 
Αντίθετα εάν δεν μπορεί να χορηγηθεί η απόδειξη αυτή, επαφίεται στα κράτη μέλη να δώσουν στην Επιτροπή 
και στα υπόλοιπα κράτη μέλη ισοδύναμα αποδεικτικά στοιχεία. 
Η προσέγγιση αυτή επιτρέπει να υπάρχει διάκριση της πράξεως της εξουσιοδότησης από εκείνη της αναγνώ­
ρισης της αρμοδιότητας. Η πρώτη είναι αναγνωρισμένο δικαίωμα επιλογής των δημοσίων αρχών, η δεύτερη 
διασφαλίζει την αντικειμενικότητα και την διαφάνεια της επιλογής αυτής. 
6. Το σήμα CE 
Η παρούσα κατάσταση των οδηγιών σχετικά με την τοποθέτηση κοινοτικών σημάτων σε προϊόντα είναι 
ελλιπής και δημιουργεί συγχύσεις. Οι κοινοτικές οδηγίες διαμέσου των ετών προβλέπουν μία σειρά διαφορε­
τικών κοινοτικών σημάτων, τα οποία μερικές φορές δεν έχουν καν την ίδια σημασία. Με τέτοια σύγχυση δεν 
είναι δυνατόν να αναπτυχθεί οργανωμένη αγορά. 
Με την προετοιμασία των πρώτων οδηγιών σύμφωνα με την νέα προσέγγιση προβλέπεται ενιαίο κοινοτικό 
σήμα και πρέπει επομένως να εγκριθεί και να έχει γενική εφαρμογή για όλη τη μελλοντική κοινοτική νομο­
θεσία. Το σήμα έχει το ακόλουθο σχήμα σε όλες τις γλωσσικές εκδόσεις: 
Η τοποθέτηση του σήματος CE πρέπει να προσδιορίζεται σύμφωνα με τα ακόλουθα κριτήρια: 
— Το σήμα πρέπει να επιφυλάσσεται αποκλειστικά για την ένδειξη, για λόγους ελέγχου, συμμόρφωσης προς 
οδηγίες οι οποίες είναι καθολικού χαρακτήρα και επομένως αντικαθιστούν πλήρως κάθε εθνική νομοθεσία 
που αναφέρεται στο πεδίο εφαρμογής τους 
— Το σήμα πρέπει να έχει τη σημασία ένδειξης ότι το προϊόν ή/και ο κατασκευαστής τηρούν τις βασικές 
απαιτήσεις και ότι ο κατασκευαστής (εισαγωγέας) ή ο τρίτος πληρούν όλους τους σχετικούς μηχανισμούς 
διαπιστώσεως της συμμόρφωσης έτσι ώστε το προϊόν να μπορεί να διατεθεί στην αγορά χωρίς επιφύλαξη 
— Το σήμα πρέπει να τοποθετείται επί του προϊόντος, αλλά ειδικές οδηγίες μπορεί να επιτρέπουν να τοποθε­
τείται το σήμα CE στη συσκευασία ή στη συνοδεύουσα τεκμηρίωση 
Αριθ. C 267/24 Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων 19. 10. 89 
— Το σήμα πρέπει να αναφέρεται σε όλες τις βασικές απαιτήσεις οι οποίες αφορούν ένα δεδομένο προϊόν. Εάν 
το προϊόν καλύπτεται από διάφορες οδηγίες, η τοποθέτηση του σήματος σημαίνει συμμόρφωση προς όλες τις 
σχετικές οδηγίες. Ο υπεύθυνος τοποθέτησης του σήματος πρέπει να φροντίζει ώστε να τηρούνται όλες οι 
οδηγίες. (Οι δύο αυτές προϋποθέσεις μειώνουν σημαντικά τα προβλήματα επικάλυψης μεταξύ οδηγιών) 
— Το σήμα δεν πρέπει να αναφέρει τις οδηγίες ή/και τα πρότυπα προς τα οποία συμμορφώνεται κάποιο 
προϊόν. Οι εκθέσεις δοκιμών και τα πιστοποιητικά πρέπει να περιέχουν σχετικές πληροφορίες (σε κατάλογο 
υπό μορφή παραρτήματος εφόσον αυτό είναι σκόπιμο) 
— Το σήμα CE δεν πρέπει να σημαίνει συμμόρφωση προς συγκεκριμένη διαδικασία διαπιστώσεως της συμμόρ­
φωσης, αν και η τοποθέτηση του πρέπει να επιφυλλάσσεται για τη φάση παραγωγής της διαδικασίας αξιολό­
γησης και όχι για τη φάση σχεδιασμού 
— Αν και το σήμα CE δεν σημαίνει ότι ακολουθήθηκε συγκεκριμένη διαδικασία, θεωρείται σκόπιμο ότι, όταν 
υπεισέρχεται τρίτος σε κάποιο από τα στάδια της φάσης παραγωγής μιας διαδικασίας διαπιστώσεως της 
συμμόρφωσης, πρέπει να τοποθετεί τη σφραγίδα /σήμα/έμβλημά του δίπλα στο σήμα CE για να καταστήσει 
σαφές το γεγονός αυτό 
— Το σήμα πρέπει επίσης να συνοδεύεται από τους δύο τελευταίους αριθμούς του έτους στο οποίο τοποθετή­
θηκε 
— Το σήμα CE αποτελεί στοιχείο συμμόρφωσης προς νομοθεσία. Επομένως, εθνικά σήματα συμμόρφωσης προς 
ευρωπαϊκά ή εθνικά πρότυπα παραμένουν συμβατά. Το εθνικά αυτά σήματα συμμόρφωσης προς πρότυπα 
δεν μπορούν παρ' όλα αυτά να σημαίνουν συμμόρφωση προς κοινοτική νομοθεσία. 
— Το σήμα CE είναι επομένως το μόνο σήμα το οποίο μπορεί να σημαίνει συμμόρφωση προς τις κοινοτικές 
οδηγίες καθολικού χαρακτήρα και οι οποίες αντικαθιστούν όλους τους εθνικούς κανονισμούς επί του 
θέματος. Αυτό σημαίνει ότι το σήμα CE αντικαθιστά όλα τα εθνικά σήματα τα οποία αφορούν ένδειξη 
συμμόρφωσης προς εθνικές νομοθεσίες που δεν μπορούν πια να εξακολουθήσουν να υπάρχουν (όπως για 
παράδειγμα το σήμα GS στη Γερμανία). 
Η Επιτροπή προτίθεται να προτείνει στο Συμβούλιο οδηγία σχετικά με το σήμα, η οποία θα θεσπίζει τις προϋ­
ποθέσεις χρήσης και προστασίας του και θα διευκρινίζει ένα μέρος της σύγχυσης η οποία έχει υπεισέλθει στην 
πρόσφατη νομοθεσία σχετικά με το ζήτημα αυτό. Θα παρακολουθήσει εξάλλου από κοντά την εξέλιξη στην 
αγορά όσον αφορά την συνύπαρξη του σήματος CE με τα προαιρετικά εθνικά σήματα, τα οποία μακροπρό­
θεσμα δεν πρέπει πια να έχουν κανένα λόγο ύπαρξης εφόσον δεν εκφράζουν κάποιο συμπληρωματικό στοιχείο 
ποιότητας σε σχέση προς την κοινοτική νομοθεσία. 
Τρίτο μέρος 
ΟΑΝΤΙΚΤΥΠΟΙΤΗΣΓΕΝΙΚΗΣΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗΣΣΤΗΝΕΦΑΡΜΟΓΗΤΗΣΑΜΟΙΒΑΙΑ!ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗΣ 
ΜΕΤΑ3Υ ΤΩΝ ΕΘΝΙΚΩΝ ΝΟΜΟΘΕΣΙΩΝ 
Η απόφαση του Δικαστηρίου «Cassis de Dijon» ορίζει ότι όλα τα προϊόντα τα οποία κατασκευάζονται και διατί­
θενται στο εμπόριο νόμιμα σε κάποιο κράτος μέλος πρέπει κατ' αρχήν να γίνονται δεκτά στην αγορά οποιουδή­
ποτε άλλου κράτους μέλους. 
Η σημασία των λέξεων «κατ' αρχήν» όπως τόνισε η Επιτροπή στην ανακοίνωση της στην Επίσημη Εφημερίδα των 
Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων αριθ. C 256 της 3ης Οκτωβρίου 1980 σελίδα 2, συνίσταται στο γεγονός ότι το Δικαστήριο 
δεν δέχεται εξαιρέσεις στον κανόνα αυτό παρά μόνο υπό πολύ αυστηρές προϋποθέσεις. Τα εμπόδια στα προϊόντα 
τα οποία προέρχονται από τα υπόλοιπα κράτη μέλη δεν γίνονται δεκτά παρά μόνο εφόσον βασίζονται σε απαιτή­
σεις απαραίτητες, γενικού συμφέροντος και δασικές. 
Η εμπειρία έχει δείξει ότι μερικές φορές μπορεί να είναι πολύ δύσκολο να αποδειχθεί ότι μία απαίτηση δεν είναι 
ούτε απαραίτητη, ούτε γενικού συμφέροντος, ούτε βασική δεδομένου ότι τα θέμα είναι για παράδειγμα η προ­
στασία της υγείας ή της ασφάλειας. 
Η δυσκολία αυτή είναι ακόμη περισσότερο εμφανής όταν πρόκειται, περά από την αναγνώριση της ισοδυναμίας 
μεταξύ εθνικών νομοθεσιών, για την επιβολή της αξιοπιστίας των αποδείξεων συμμόρφωσης προς τις νομοθεσίες 
αυτές ή καλύτερα την αξιοπιστία των υπευθύνων παροχής των αποδείξεων αυτών ('). 
(') Στην απόφαση του «Biologische Produkten» της 17ης Δεκεμβρίου 1981, το Δικαστήριο τόνισε ότι οι δημόσιες εθνικές αρχές δεν 
έχουν δικαίωμα να απαιτούν χωρίς να υπάρχει ανάγκη δοκιμές οι οποίες έχουν ήδη γίνει σε άλλο κράτος μέλος. Η ανάγκη επανά-
λειψης των δοκιμών φαίνεται επομένως να εκφράζει ιδιαίτερα την έλλειψη εμπιστοσύνης η οποία μπορεί να υπάρχει στον υπεύ­
θυνο διεξαγωγής των δοκιμών. 
19. 10. 89 Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων Αριθ. C 267/25 
Όλες οι δραστηριότητες οι οποίες έχουν αναληφθεί και προβλέπονται στο πρώτο μέρος του παρόντος κεφαλαίου 
πρέπει να επιτρέπουν την πλήρη εφαρμογή της αρχής της αμοιβαίας αναγνώρισης: πράγματι, σκοπό έχουν οι οργα­
νισμοί πιστοποίησης και τα εργαστήρια δοκιμών τα οποία συνήθως βεβαιώνουν τη συμμόρφωση των προϊόντων σε 
εθνικές νομοθεσίες να ορίζονται ή να διαπιστεύονται σύμφωνα με αντικειμενικά κριτήρια διαφάνειας και αρμοδιό­
τητας και η λειτουργία των οργανισμών αυτών να ανταποκρίνεται στα ίδια αυτά κριτήρια. Ο επιδιωκόμενος 
στόχος είναι επομένως η πλήρης εφαρμογή της υποχρεώσεως αμοιβαίας αναγνώρισης χωρίς δυνατότητα διαφωνίας 
εκ μέρους των εθνικών αρχών. 
Επίσης, είναι δυνατόν να θεωρηθεί ότι η εναρμόνιση των διαδικασιών αξιολόγησης της συμμόρφωσης, έτσι όπως 
την προβλέπει η προσέγγιση κατά αυτοτελή τμήματα θα ασκήσει οπωσδήποτε την επιρροή της στις διαδικασίες οι 
οποίες προβλέπονται στις μη εναρμονισμένες εθνικές νομοθεσίες. Η οδηγία 83/189 παρέχει εξάλλου το κατάλληλο 
μέσο ώστε αυτό να πραγματοποιηθεί κατά συστηματικό τρόπο. 
Τέταρτο μέρος 
Η ΑΝΑΓΚΗ ΝΕΑΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΥΠΟΔΟΜΗΣ ΠΑ ΤΗΝ ΠΙΣΤΟΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΤΙΣ ΑΟΚΙΜΕΣ 
Τα μέτρα τα οποία περιλαμβάνονται στο πρώτο μέρος του παρόντος κεφαλαίου αφορούν τους μηχανισμούς οι 
οποίοι μπορούν να συνεισφέρουν στη δημιουργία της απαραίτητης εμπιστοσύνης στην αρμοδιότητα των φορέων 
στον τομέα της διαπιστώσεως της συμμόρφωσης. Η εμπιστοσύνη αυτή είναι απαραίτητη για τη λειτουργία της 
αμοιβαίας αναγνώρισης. Στους τομείς οι οποίοι δεν αναταποκρίνονται τους σκοπούς οι οποίοι καλύπτονται από το 
άρθρο 36 και οι οποίοι αφορούν δραστηριότητες οι οποίες εξασκούνται υπό ιδιωτική ιδιότητα σε συμβατική βάση, 
η αμοιβαία αναγνώριση δεν μπορεί να επιβληθεί δια της νομοθετικής οδού. Τα εμπόδια στις συναλλαγές τα οποία 
προκύπτουν από την ύπαρξη εθνικών συστημάτων προαιρετικής πιστοποίησης δεν μπορούν κατά συνέπεια να 
καταργηθούν παρά μόνο με τη συνεργασία σε ευρωπαϊκό επίπεδο μεταξύ οργανισμών και εργαστηρίων — όπως 
ίσχυε εξάλλου για τη δραστηριότητα της τυποποίησης — με σκοπό την δημιουργία κοινών συστημάτων πιστοποί­
ησης και αναγνώρισης των αποτελεσμάτων δοκιμών. 
Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο από πολλές πλευρές εκφράζεται η ανάγκη να υπάρχει στην Ευρώπη μια ευέλικτη 
και μη γραφειοκρατική δομή η οποία θα μπορούσε να συγκεντρώσει τα διάφορα στοιχεία και να αποτελέσει 
σημείο εστίασης όλων των ενδιαφερομένων. Μια τέτοια υποδομή θα μπορούσε να προσφέρει πληροφόρηση, 
εμπειρία και ένα πλαίσιο μέσα στο οποία θα μπορούσαν να γίνουν διαπραγματεύσεις για κατάλληλες διαρθρώσεις 
και συμφωνίες για τους διάφορους βιομηχανικούς τομείς. Θα μπορούσε επίσης να εξασφαλίσει ένα συνεπές περι­
βάλλον ικανό να διασφαλίσει στους καταναλωτές, στους χρήστες και στις δημόσιες αρχές ότι τηρούνται τα απα­
ραίτητα επίπεδα ποιότητας και ασφάλειας. 
Εκτός από ορισμένες μεμονωμένες τομεακές συμφωνίες, όπως τα συστήματα CCA, CECC ή HAR, στο πλαίσιο της 
Cenelec και δύο συστήματα CENCER στο πλαίσιο της CEN, υπάρχει προς το παρόν θεσμικό κενό σε ευρωπαϊκό 
επίπεδο στον τομέα των δοκιμών, της πιστοποίησης και της επιθεώρησης, το οποίο έρχεται σε οξεία αντίθεση προς 
την κατάσταση σχετικά με την τυποποίηση. Το άμεσο καθήκον της Κοινότητας είναι να διασφαλίσει την πλήρωση 
του κενού αυτού. 
Σύμφωνα με το διαχωρισμό ευθυνών μεταξύ του ιδιωτικού και του δημόσιου τομέα τον οποίο απαιτεί η νέα προ­
σέγγιση, το καθήκον αυτό πρέπει να ανατεθεί στον ιδιωτικό τομέα μάλλον παρά στις δημόσιες αρχές, με την 
επιφύλαξη ωστόσο παντός νομίμου δικαιώματος πολιτικού ελέγχου των εθνικών και κοινοτικών αρχών. 
Τον Ιανουάριο 1988, οι υπηρεσίες της Επιτροπής δημοσίευσαν ένα συμβουλευτικό έγγραφο για τη μελλοντική 
οργάνωση στον τομέα αυτόν, προκειμένου να συγκεντρώσουν αντιδράσεις προς τις βασικές συνθήκες τις οποίες 
θεωρούσαν απαραίτητες για την έναρξη ενός τέτοιου σχεδίου. 
Πάνω σ' αυτή τη βάση η Επιτροπή αποφάσισε να οργανώσει συμπόσιο μεγάλης κλίμακας στις Βρυξέλλες τον 
Ιούνιο 1988 με θέμα την οργάνωση δοκιμών και πιστοποίησης στην Ευρώπη, το οποίο συγκέντρωσε περίπου οκτα­
κόσιους συμμετέχοντες. 
Τα συμπεράσματα του συμποσίου επιβεβαίωσαν την ανάγκη τέτοιου είδους υποδομής προκειμένου η ολοκλήρωση 
της εσωτερικής αγοράς να έχει πραγματική σημασία για την ελεύθερη κυκλοφορία αγαθών εντός των Κοινοτήτων. 
Η υποδομή αυτή θα αποτελέσει επίσης την κοινή τεχνική βάση που είναι απαραίτητη για τη διαπραγμάτευση 
συμφωνιών αμοιβαίας αναγνώρισης με μη κοινοτικούς εταίρους. 
Η ύπαρξη παρόμοιας υποδομής θα μπορούσε επίσης να παίξει σημαντικό ρόλο στη διευκόλυνση της διαχείρισης 
της κοινοτικής νομοθεσίας, αποτελώντας κοινή τεχνική βάση πάνω στην οποία οι οδηγίες μπορούν να στηριχθούν 
και να οικοδομήσουν για τους ρυθμιζόμενους τομείς. 
ApiS. C 267/26 Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων 19. 10. 89 
Σύμφωνα με προσανατολισμούς που καθορίστηκαν σε συνεργασία με τους εκπροσώπους των κυβερνήσεων και 
επιβεβαιώθηκαν από τα συμπεράσματα του συμποσίου, η Επιτροπή κάλεσε τη CEN/Cenelec να οργανώσει τις 
απαραίτητες επαφές με όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη, προκειμένου να συντάξουν κατάλογο τομέων προτεραιότητας 
όπου πρέπει να ξεκινήσει τομεακή εργασία ώστε να γίνουν προτάσεις σχετικά με το πώς μπορούν να οργανωθούν 
οι τομεακές επιτροπές και να σκεφθεί κατάλληλους τρόπους με τους οποίους η συντονιστική δομή μπορεί να 
ενισχυθεί από τη CEN/Cenelec. 
Από το συμπόσιο του Ιουνίου 1988 συνεχίζονται οι εργασίες σε κύκλους της CEN/Cenelec για να ετοιμάσουν 
κατάλληλες απαντήσεις προς τα ερωτήματα αυτά. Αυτό οδήγησε στην ανάπτυξη πρότασης για αναδιάρθρωση γενι­
κότερων δραστηριοτήτων δοκιμών, πιστοποίησης και επιθεώρησης σε ευρωπαϊκό επίπεδο περί την παρούσα δομή 
CEN/Cenelec διασφαλίζοντας παράλληλα ορισμένο βαθμό αυτονομίας για τις δραστηριότητες αυτές απέναντι στις 
κλασσικές δραστηριότητες τυποποίησης των οργανισμών αυτών. 
Η Επιτροπή θεωρεί μέρος των ευθυνών της την ορθή εξάσκηση των δικαιοδοσιών της επιτήρησης τις οποίες της 
παρέχει η συνθήκη, οποιωνδήποτε δραστηριοτήτων οι οποίες είναι πιθανό να επηρεάσουν την ολοκλήρωση της 
εσωτερικής αγοράς. 
ΚΕΦΑΛΑΙΟ V 
ΕΞΩΤΕΡΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ ΤΗΣ ΓΕΝΙΚΗΣ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗΣ 
Η έγκριση από πλευράς Κοινότητας της γενικής προσέγγισης, η οποία προβλέπει σαφή και αντικειμενικά μέσα 
αξιολόγησης της αρμοδιότητας και των ευθυνών των οργανισμών δοκιμών, πιστοποίησης και επιθεώρησης, πρέπει 
να διευκολύνει σημαντικά τις σχέσεις μεταξύ της Κοινότητας και των διεθνών της εταίρων στον τομέα αυτό. Η 
δημιουργία μεγαλύτερης εμπιστοσύνης μέσω των δομών που πρόκειται να δημιουργηθούν εντός της Κοινότητας θα 
επιτρέψει μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στις σχέσεις με τον έξω κόσμο, είτε μέσω των σχετικών διεθνών οργανισμών 
είτε σε διμερή βάση. 
1. Κατευθυντήριες αρχές 
Αφετηρία για την Κοινότητα είναι φυσικά οι δεσμεύσεις της στη Γενική Συμφωνία Δασμών και Εμπορίου σύμ­
φωνα με τη συμφωνία για τα εμπόδια στο εμπόριο. Η Κοινότητα θα εξακολουθήσει να επιτρέπει πρόσβαση 
χωρίς διακρίσεις στις διαδικασίες της διαπιστώσεως της συμμόρφωσης σε προϊόντα που προέρχονται από τρίτες 
χώρες. Σύμφωνα με το κοινοτικό δίκαιο, οποιοδήποτε προϊόν, περιλαμβανομένου και κάποιου που προέρχεται 
από τρίτη χώρα, το οποίο έχει διατεθεί νόμιμα στο εμπόριο σε κάποιο κράτος μέλος μπορεί να κυκλοφορήσει 
ελεύθερα στην Κοινότητα στο σύνολο της. Η ενίσχυση της αμοιβαίας εμπιστοσύνης την οποία συνεπάγεται η 
έγκριση της γενικής προσέγγισης θα δώσει τη δυνατότητα σ' αυτήν την «ελεύθερη κυκλοφορία» να λειτουρ­
γήσει πιο αποδοτικά για προϊόντα που υπόκεινται σε διαδικασίες διαπιστώσεως της συμμόρφωσης, για αγαθά 
προερχόμενο τόσο από τρίτες χώρες όσο και από την Κοινότητα. 
Όσον αφορά την αναγνώριση από πλευράς Κοινότητας μη κοινοτικών δηλώσεων, δοκιμών, εκθέσεων, πιστοποι­
ητικών ή σημάτων συμμόρφωσης, η Γενική Συμφωνία Δασμών και Εμπορίου για τα τεχνικά εμπόδια στο 
εμπόριο δεν καθορίζει δεσμευτικές υποχρεώσεις, αν και το άρθρο 5.2 ζητά από τα μέρη «όπου αυτό είναι 
δυνατό» να δέχονται παρόμοιες δηλώσεις, δοκιμές και πιστοποιητικά από άλλα μέρη, με την προϋπόθεση 
διμερών διαπραγματεύσεων ώστε να διασφαλίζεται «αμοιβαία ικανοποιητική κατανόηση». Η Κοινότητα είναι 
διατεθειμένη, σύμφωνα με την υποχρέωση αυτή, να συνάψει συμφωνίες αμοιβαίας αναγνώρισης δοκιμών, εκθέ­
σεων, πιστοποιητικών και σημάτων εφόσον πληρούνται οι ακόλουθες προϋποθέσεις: 
— Η τεχνική αρμοδιότητα του μη κοινοτικού εταίρου πρέπει να είναι επαρκής: η Κοινότητα θα φροντίζει ώστε 
δοκιμές ή επιθεωρήσεις που πραγματοποιούνται από μη κοινοτικό όργανο να παρέχουν τις ίδιες εγγυήσεις 
όπως και εκείνες οι οποίες διεξάγονται μέσα στην Κοινότητα. Αυτό κανονικά απαιτεί τη χρήση κοινών 
κριτηρίων αξιολόγησης (σειρά ΕΝ 45000) βασισμένων σε διεθνή πρότυπα και θα διευκολυνθεί περαιτέρω 
από τη χρήση κοινών προτύπων ή τεχνικών κανονισμών για τα σχετικά προϊόντα. Είναι επίσης σημαντικό 
να διασφαλιστεί ότι και οι δύο πλευρές προσφέρουν ισοδύναμα μέτρα ασφαλείας για τη διατήρηση της 
τεχνικής αρμοδιότητας στους οργανισμούς τους δοκιμών, πιστοποίησης και επιθεώρησης. 
— Οι δυνατότητες τις οποίες προσφέρει σε κάθε πλευρά η συμφωνία πρέπει να είναι ισοδύναμες και εξίσου 
ασφαλείς: Η Κοινότητα θα ήθελε να λάβει τη διαβεβαίωση ότι τα πρακτικά αποτελέσματα οποιασδήποτε 
συμφωνίας, όσον αφορά τη διευκόλυνση πρόσβασης στην αγορά, είναι τα ίδια και για τις δύο πλευρές' για 
παράδειγμα, θα ήταν δύσκολο να γίνει δεκτό ότι η μία πλευρά της συμφωνίας διατηρεί διοικητικές απαιτή­
σεις για τη διάθεση προϊόντων στην αγορά οι οποίες δεν έχουν απλουστευθεί από τις συμφωνίες. 
— Η συμφωνία πρέπει να περιορίζεται στις δραστηριότητες δοκιμών, πιστοποίησης και επιθεώρησης των εξου­
σιοδοτημένων οργανισμών: Δεδομένου ότι οι ρυθμίσεις αυτές βασίζονται στην εμπιστοσύνη προς συγκεκρι­
μένους οργανισμούς, το πεδίο εφαρμογής τους πρέπει να οριστεί προσεκτικά. Δεν μπορούν να επεκταθούν 
αυτόματα ώστε να περιλάβουν τρίτους με περαιτέρω συμφωνίες αμοιβαίας αναγνώρισης χωρίς τη συγκατά­
θεση των μερών της αρχικής συμφωνίας. 
19. 10. 89 Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων Αριθ. C 267/27 
2. Διαδικασίες 
Τα μέρη που συμμετέχουν στη διαπραγμάτευση συμφωνιών αμοιβαίας αναγνώρισης και στη διαδικασία για 
παρόμοιες διαπραγματεύσεις διαφέρουν ανάλογα με το κατά πόσον τα σχετικά προϊόντα υπόκεινται σε ρύθμιση 
ή όχι. 
α) Προϊόντα που υπάγονται σε νομοθεσίες 
Οι διεθνείς συμφωνίες μεταξύ κυβερνήσεων για αμοιβαία αναγνώριση εκθέσεων δοκιμών ή πιστοποιητικών, 
αν και επιδιώκουν να διασφαλίσουν την επίτευξη στόχων δημόσιας πολιτικής σχετικά με την τεχνική νομο­
θεσία, πρωταρχικά αποσκοπούν, στην προώθηση του διεθνούς εμπορίου και επομένως αποτελούν αντικείμενο 
κοινής εμπορικής πολιτικής σύμφωνα με το άρθρο 113 της συνθήκης. Επομένως, η διαπραγμάτευση και η 
σύναψη παρομοίων συμφωνιών με τρίτες χώρες για προϊόντα που υπάγονται σε νόμιμα εφαρμοζόμενα 
συστήματα διαπιστώσεως της συμμόρφωσης υπάγεται στην Κοινότητα. 
Επιπλέον, η υποχρέωση των κρατών μελών σύμφωνα με την κοινοτική νομοθεσία να δέχονται προϊόντα, 
περιλαμβανομένων προϊόντων τρίτων χωρών, τα οποία διατίθενται νόμιμα στο εμπόριο κάποιου άλλου κρά­
τους μέλους συνεπάγεται ότι οι συνθήκες πρόσβασης.σε μια ολοκληρωμένη κοινοτική αγορά δεν μπορεί να 
προσδιοριστεί από συμφωνίες με τρίτες χώρες που έχουν συναφθεί από επί μέρους κράτη μέλη. Στο πλαίσιο 
αυτό, πρέπει οι τεχνικοί οργανισμοί που εντάσσονται στο νέο Ευρωπαϊκό Οργανισμό Δοκιμών και Πιστο­
ποίησης στο μέλλον όλο και περισσότερο να επεξεργάζονται κοινούς κώδικες πρακτικής ή κανόνες για τη 
διαπίστωση της συμμόρφωσης. 
Προκύπτει ότι οι συμφωνίες αμοιβαίας αναγνώρισης για προϊόντα που υπόκεινται είτε σε κοινοτικούς είτε 
σε εθνικούς τεχνικούς κανονισμούς θα αποτελούν το αντικείμενο διαπραγμάτευσης από την Επιτροπή εκ 
μέρους της Κοινότητας, η οποία δέχεται συμβουλές εκπροσώπων των κρατών μελών κατά τον συνήθη τρόπο. 
(Διαπραγματεύσεις αυτού του είδους πρέπει για παράδειγμα να ξεκινήσουν σύντομα όσον αφορά την αμοι­
βαία αναγνώριση της επαλήθευσης ορθής εργαστηριακής πρακτικής μεταξύ της Κοινότητας και των χωρών 
μελών του ΟΟΣΑ). Στην περίπτωση προϊόντων που δεν υπάγονται στην κοινοτική νομοθεσία, οποιοδήποτε 
κράτος μέλος επιθυμεί να επωφεληθεί συμφωνίας αμοιβαίας αναγνώρισης οφείλει να γνωστοποιήσει τα συμ­
φέροντα του στην Επιτροπή η οποία στη συνέχεια θα λάβει οδηγίες διαπραγμάτευσης από το Συμβούλιο 
σχετικά με συμφωνίες σε κοινοτικό επίπεδο με την ενδιαφερόμενη τρίτη χώρα. Η Επιτροπή αναγνωρίζει ότι 
η δραστηριότητα αυτή αποτελεί σημαντική πρόσθετη επιβάρυνση των δυνατοτήτων της και προτίθεται να 
εξετάσει από κοινού με τα κράτη μέλη τρόπους με τους οποίους τεχνική εμπειρογνωμοσύνη σε εθνικό επί­
πεδο μπορεί να διατεθεί στην Κοινότητα για τις διαπραγματεύσεις αυτές. 
6) Προϊόντα που δεν υπόκεινται σε νομοθεσίες 
Σε περιπτώσεις όπου ελλείψει νομοθεσίας, οργανισμοί δοκιμών, πιστοποίησης ή επιθεώρησης εκτός Κοινό­
τητας επιθυμούν να συμμετάσχουν σε εθελοντικές συμφωνίες αμοιβαίας αναγνώρισης οι οποίες συνάπτονται 
στο πλαίσιο της γενικής προσέγγισης, το αίτημα τους πρέπει να γίνεται δεκτό, με την προϋπόθεση ότι πλη­
ρούν τις ίδιες προϋποθέσεις αρμοδιότητας όπως οι ομόλογοι τους στην Κοινότητα. Οι συμμετέχοντες στις 
κοινοτικές συμφωνίες είναι ελεύθεροι να διασφαλίσουν ότι αυτό ισχύει και να καθορίσουν τους δικούς τους 
κανόνες για την επέκταση των συμφωνιών.