Γνωμοδότηση της Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής για την "Πρόταση κανονισμού του Συμβουλίου για τη θέσπιση γενικού πλαισίου κοινοτικών δραστηριοτήτων προκειμένου να διευκολυνθεί η υλοποίηση ενός ευρωπαϊκού δικαστικού χώρου στις αστικές υποθέσεις"

(2002/C 36/16)

Στις 13 Ιουνίου 2001, και σύμφωνα με το άρθρο 262 της Συνθήκης περί ιδρύσεως της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, το Συμβούλιο αποφάσισε να ζητήσει από την Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή την κατάρτιση γνωμοδότησης σχετικά με την ανωτέρω πρόταση.

Το τμήμα "Απασχόληση, κοινωνικές υποθέσεις και δικαιώματα του πολίτη", στο οποίο ανατέθηκε η προετοιμασία των σχετικών εργασιών της ΟΚΕ, υιοθέτησε τη γνωμοδότησή του στις 3 Οκτωβρίου 2001 με βάση εισηγητική έκθεση του κ. Ataίde Ferreira.

Κατά την 385η σύνοδο ολομέλειάς της (συνεδρίαση της 17ης Οκτωβρίου 2001), η ΟΚΕ υιοθέτησε με 92 ψήφους υπέρ, 1 ψήφο κατά και 4 αποχές την ακόλουθη γνωμοδότηση.

1. Θέσπιση γενικού πλαισίου προκειμένου να διευκολυνθεί η υλοποίηση ενός ευρωπαϊκού δικαστικού χώρου στις αστικές υποθέσεις

1.1. Νομική βάση

1.1.1. Η Συνθήκη του Μάαστριχτ έθεσε ως βασικό στόχο της Ένωσης τη διατήρηση και την ανάπτυξη ενός χώρου ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης ενώ η Συνθήκη του Άμστερνταμ ζήτησε από το Συμβούλιο, στο πλαίσιο της επίτευξης αυτού του στόχου, την υιοθέτηση μέτρων στον τομέα της δικαστικής συνεργασίας σε αστικές υποθέσεις σύμφωνα με τα προβλεπόμενα από τα άρθρα 65 και 67 (άρθρο 61 της ενοποιημένης Συνθήκης).

1.1.2. Στη συνέχεια καθορίσθηκαν τόσο το πεδίο εφαρμογής όσο και η έκταση του εν λόγω στόχου, καθώς και των συγκεκριμένων μέτρων επίτευξής του, στο πλαίσιο διαφόρων εγγράφων και δηλώσεων του Συμβουλίου και της Επιτροπής. Μεταξύ αυτών θα πρέπει να γίνει ειδική αναφορά στο σχέδιο δράσης για την καλύτερη δυνατή εφαρμογή των διατάξεων της Συνθήκης του Άμστερνταμ που αφορούν το εν λόγω θέμα που παρουσιάσθηκε το Δεκέμβριο του 1998 (Σχέδιο δράσης της Βιέννης), στα συμπεράσματα του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου του Tampere τον Οκτώβριο του 1999 και στους διάφορους "πίνακες αποτελεσμάτων" της προόδου που έχει πραγματοποιηθεί σε σχέση με τη δημιουργία ενός χώρου ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης, ο τελευταίος από τους οποίους καταρτίσθηκε το Μάιο του 2001(1).

1.1.3. Όπως ορθά αναφέρει η Επιτροπή στην αιτιολογική έκθεση που προηγείται της εξεταζόμενης πρότασης κανονισμού, βασικός στόχος των εν λόγω μέτρων είναι "η δημιουργία ενός ευρωπαϊκού δικαστικού χώρου στις αστικές υποθέσεις, όπου οι πολίτες θα έχουν μια κοινή συνείδηση δικαιοσύνης σε ολόκληρη την Ένωση και όπου η δικαιοσύνη θα θεωρείται ότι διευκολύνει την καθημερινή ζωή των πολιτών" και η διασφάλιση της "παροχής ασφάλειας του δικαίου σε άτομα και επιχειρήσεις" και της "βελτίωσης της ανταγωνιστικότητας και της μεγαλύτερης σύγκλισης των δικαστικών συστημάτων".

1.2. Οι στόχοι του κανονισμού

1.2.1. Η υπό εξέταση πρόταση κανονισμού που αποσκοπεί στη δημιουργία νομικής βάσης για τη χρηματοδότηση των δραστηριοτήτων στον τομέα της δικαστικής συνεργασίας σε αστικές υποθέσεις για την περίοδο 2002-2006, προτείνει τους εξής στόχους.

α) την προώθηση της δικαστικής συνεργασίας,

β) τη βελτίωση των αμοιβαίων γνώσεων όσον αφορά τα νομικά και δικαστικά συστήματα των κρατών μελών,

γ) τη διευκόλυνση της υλοποίησης και της ορθής εφαρμογής των κοινοτικών συστημάτων στον εν λόγω τομέα,

δ) τη βελτίωση της πρόσβασης και της πληροφόρησης του κοινού σχετικά με την εξέλιξη της διαδικασίας για τη δημιουργία ενός χώρου ελευθερίας και ασφάλειας, ιδίως όσον αφορά την προσφυγή στη δικαιοσύνη, τη δικαστική συνεργασία και τα νομικά συστήματα των κρατών μελών.

1.2.2. Στις δραστηριότητες που θεωρείται ότι μπορούν να χρηματοδοτηθούν στα πλαίσια του κανονισμού, συμπεριλαμβάνονται οι εξής:

α) δραστηριότητες που αναπτύσσονται από την Επιτροπή σχετικά, κυρίως, με την υλοποίηση και την ορθή εφαρμογή των κοινοτικών μέσων στον τομέα της δικαστικής συνεργασίας σε αστικές υποθέσεις, με τη βοήθεια εγχειριδίων, βάσεων δεδομένων, δημοσιεύσεων και μελετών,

β) επιδοτήσεις για την κάλυψη των δαπανών λειτουργίας των μη κερδοσκοπικών ΜΚΟ,

γ) επιδοτήσεις για τη συγχρηματοδότηση ειδικών σχεδίων με άλλους πόρους του δημόσιου ή του ιδιωτικού τομέα.

1.3. Το νομικό πλαίσιο επί του οποίου βασίζεται ο κανονισμός

1.3.1. Σύμφωνα με την προαναφερθείσα νομική βάση, η υπό εξέταση πρόταση κανονισμού επιτρέπει τη δημιουργία των προϋποθέσεων εκείνων για την αποτελεσματική εφαρμογή μίας σειράς μέτρων τα οποία υιοθετήθηκαν πρόσφατα ή πρόκειται να υιοθετηθούν, κατόπιν πρωτοβουλίας της Επιτροπής ή του Συμβουλίου, στα πλαίσια των νέων δικαιωμάτων και αρμοδιοτήτων που χορηγεί στην ΕΕ η Συνθήκη του Άμστερνταμ σχετικά με τη δικαστική συνεργασία σε αστικές υποθέσεις.

1.3.2. Μεταξύ των νομοθετικών μέτρων που υιοθετήθηκαν όσον αφορά τα δικαιώματα και τις πολιτικές διαδικασίες, πάντα με την σαφή υποστήριξη της ΟΚΕ, συγκαταλέγονται τα εξής:

α) ο κανονισμός (ΕΚ) του Συμβουλίου αριθ. 1346/2000, της 29ης Μαΐου 2000, περί των διαδικασιών αφερεγγυότητας(2),

β) ο κανονισμός (ΕΚ) του Συμβουλίου αριθ. 1347/2000, της 29ης Μαΐου 2000, περί της διεθνούς δικαιοδοσίας, αναγνώρισης και εκτέλεσης αποφάσεων σε γαμικές διαφορές και διαφορές γονικής μέριμνας έναντι των κοινών τέκνων των συζύγων(3),

γ) ο κανονισμός (ΕΚ) του Συμβουλίου αριθ. 1348/2000, της 29ης Μαΐου 2000, περί επιδόσεως και κοινοποιήσεως στα κράτη μέλη δικαστικών και εξωδίκων πράξεων σε αστικές ή εμπορικές υποθέσεις(4),

δ) ο κανονισμός (ΕΚ) του Συμβουλίου αριθ. 44/2001, της 22ας Δεκεμβρίου 2000, για τη διεθνή δικαιοδοσία, την αναγνώριση και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις(5),

ε) ο κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 1206/2001 του Συμβουλίου της 28ης Μαΐου 2001 σχετικά με τη συνεργασία των δικαστηρίων των κρατών μελών στον τομέα της συγκέντρωσης αποδεικτικών στοιχείων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις(6),

στ) η απόφαση του Συμβουλίου 2001/470/ΕΚ της 28ης Μαΐου 2001 για τη δημιουργία ενός ευρωπαϊκού δικαστικού δικτύου σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις(7).

1.3.3. Στο στάδιο της υιοθέτησης βρίσκονται:

α) Πρόταση κανονισμού σχετικά με την αμοιβαία εκτέλεση αποφάσεων για το δικαίωμα επίσκεψης των παιδιών(8).

β) Σχέδιο προγράμματος για τη λήψη μέτρων σχετικά με την εφαρμογή της αρχής της αμοιβαίας αναγνώρισης των αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις(9).

1.3.4. Πάντως, υπάρχουν πολλοί ακόμη τομείς του αστικού δικαίου και της πολιτικής δικονομίας που χρειάζεται να εναρμονισθούν προκειμένου να επιτευχθεί μεγαλύτερη συνεργασία στο δικαστικό τομέα. Μεταξύ των εν λόγω τομέων θα πρέπει να επισημανθούν οι αναφερόμενοι στην προαναφερθείσα ανακοίνωση της Επιτροπής προς το Συμβούλιο της 23ης Μαΐου 2001(10) καθώς και, αν και δεν αναφέρεται, ένας τομέας που αναμφισβήτητα είναι από τους σημαντικότερους και αφορά τους κανόνες των διαδικασιών που εφαρμόζονται για τις υποθέσεις της υπερχρέωσης και της αφερεγγυότητας των φυσικών προσώπων και των οικογενειών. Το εν λόγω θέμα απασχολεί την ΟΚΕ από καιρό(11) ενώ θα πρέπει να επισημανθεί ότι το Συμβούλιο των καταναλωτών που πραγματοποιήθηκε στο Λουξεμβούργο στις 13 Απριλίου 2000 υπογράμμισε τη σημασία της υιοθέτησης μίας κοινοτικής προσέγγισης για το εν λόγω θέμα.

1.3.5. Θα πρέπει επίσης να αναφερθεί λόγω της ιδιαίτερης σημασίας της η ανακοίνωση της Επιτροπής προς το Συμβούλιο και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο σχετικά με το "Ευρωπαϊκό Δίκαιο των Συμβάσεων"(12).

1.3.6. Η ανάγκη δημιουργίας ενός ευρωπαϊκού δικαστικού χώρου σε αστικές και εμπορικές υποθέσει γίνεται ακόμη επιτακτικότερη μετά τα τραγικά συμβάντα που έλαβαν χώρα στις ΗΠΑ με απώτερο σκοπό την πρόληψη παρόμοιων τρομοκρατικών και εγκληματικών ενεργειών.

2. Γενικές παρατηρήσεις

2.1. Από τα προαναφερθέντα γίνεται απόλυτα κατανοητή η ανάγκη δημιουργίας των βάσεων που είναι απαραίτητες προκειμένου να εξασφαλισθούν, κατά τρόπο προγραμματισμένο και συντονισμένο, τα αναγκαία μέσα για την ανάληψη των δραστηριοτήτων που θα επιτρέψουν τη σταδιακή και βιώσιμη υλοποίηση των νομοθετικών πρωτοβουλιών στον εν λόγω τομέα ώστε να καταστεί δυνατή η αποτελεσματική μεταφορά και εφαρμογή τους καθώς και η ενημέρωση όλων των ενδιαφερομένων.

2.2. Η ΟΚΕ εκφράζει την ικανοποίησή της διότι θεωρεί ότι ο παρών κανονισμός ανταποκρίνεται στις ανάγκες που υπάρχουν, δημιουργώντας στέρεες και διαρθρωμένες βάσεις που θα διασφαλίσουν τον βιώσιμο και προγραμματισμένο χαρακτήρα των πρωτοβουλιών σε αντίθεση με τις αποσπασματικές και αντιφατικές πρωτοβουλίες που ανελήφθησαν στο πλαίσιο των προγραμμάτων Grotius, Grotius-Civil και Schuman.

2.3. Επιπλέον κατά την άποψη της ΟΚΕ, όπως επιβεβαιώνει ορθά και η Επιτροπή, οι στόχοι δεν μπορούν να επιτευχθούν από τα ίδια τα κράτη μέλη και είναι ευκολότερο να επιτευχθούν σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης, σύμφωνα και με τις αρχές της επικουρικότητας και της αναλογικότητας.

2.4. Όσον αφορά την προαναφερθείσα ανακοίνωση του Μαΐου του τρέχοντος έτους, η ΟΚΕ θεωρεί ότι μπορεί να βελτιωθεί ακόμη περισσότερο ώστε να λάβει περισσότερο υπόψη το ζήτημα της εναρμόνισης της λειτουργίας των σχετικών δικαστικών ιδρυμάτων που αφορά άμεσα την εσωτερική αγορά και την ελεύθερη κυκλοφορία των προσώπων. Παραδείγματος χάρη είναι αναγκαία η καλύτερη εφαρμογή στον κοινοτικό χώρο των Συμβάσεων της Γενεύης του 1930/31 (συναλλαγματικές, γραμμάτια εις διαταγήν και επιταγές ...), το πεδίο εφαρμογής των οποίων θα πρέπει να διευρυνθεί ακόμη περισσότερο.

3. Ειδικές παρατηρήσεις

3.1. Όροι χορήγησης χρηματοδοτικής υποστήριξης στους ΜΚΟ (άρθρο 5)

3.1.1. Τα προβλεπόμενα από την περίπτωση 2 του εν λόγω άρθρου είναι πιθανόν να προκαλέσουν σημαντικές δυσκολίες λόγω της απαίτησης για τη συμμετοχή στις ενέργειες τουλάχιστον των δύο τρίτων των κρατών μελών, ποσοστό υπερβολικό βάσει του υφιστάμενου αριθμού των κρατών μελών. Ακόμη και στην περίπτωση που υπάρξει διόρθωση και προβλεφθεί απαίτηση συμμετοχής στις ενέργειες των δύο τρίτων των "κρατών μελών που συμμετέχουν" ο αριθμός των κρατών μελών η συμμετοχή των οποίων θα απαιτείται θα αντιστοιχεί σε 8 κράτη μέλη, αριθμός που είναι υπερβολικός. Η ΟΚΕ προτείνει να απαιτηθεί η συμμετοχή στις ενέργειες "τουλάχιστον των μισών κρατών μελών που συμμετέχουν".

3.1.2. Επίσης, τα αναφερόμενα στην περίπτωση 3 είναι πιθανόν να έχουν ως αποτέλεσμα τον υπερβολικό περιορισμό του πεδίου εφαρμογής των προβλεπομένων με ανεπιθύμητες συνέπειες για τη διαφάνεια των διαδικασιών και τους συμμετέχοντες που είναι βέβαιο ότι δεν επιθυμεί η Επιτροπή. Για το λόγο αυτό η ΟΚΕ προτείνει την επαναδιατύπωση του κειμένου της περίπτωσης 3 ως ακολούθως:

"έχουν ως κύριο στόχο την προώθηση της ανάπτυξης ενός χώρου δικαιοσύνης στον τομέα των αστικών υποθέσεων".

3.2. Υποβολή ειδικών σχεδίων (άρθρο 6, περίπτωση 3)

Σύμφωνα την πρόταση κανονισμού:

"Τα σχέδια μπορούν να υποβληθούν από ιδρύματα και δημόσιους ή ιδιωτικούς οργανισμούς, όπως επαγγελματικές οργανώσεις, ερευνητικά ινστιτούτα και ιδρύματα νομικών και δικαστικών σπουδών/επιμόρφωσης για τους ασκούντες συναφή προς τη δικαιοσύνη επαγγέλματα."

Είναι προφανές ότι τα πανεπιστήμια δεν περιλαμβάνονται στους προαναφερθέντες φορείς ενώ είναι πιθανόν να μην μπορέσουν οι επαγγελματίες του δικαστικού κλάδου να επωφεληθούν από τις δράσεις κατάρτισης που θα αναληφθούν. Το κείμενο της εν λόγω περίπτωσης έρχεται σε αντίθεση με τα προβλεπόμενα, από το σημείο 9.1.4 του Δημοσιονομικού Δελτίου, πρόσωπα στα οποία απευθύνονται οι ενέργειες.

Η ΟΚΕ προτείνει να προβλεφθεί στο άρθρο 6, περίπτωση 3, ότι τα πρόσωπα στα οποία απευθύνονται οι ενέργειες είναι τα ίδια με αυτά που προβλέπονται στο σημείο 9.1.4 του Δημοσιονομικού Δελτίου.

Θα πρέπει ακόμη να αποσαφηνισθεί ότι στο εν λόγω πρόγραμμα μπορούν να συμμετάσχουν και οι οργανώσεις κοινωνικής οικονομίας.

3.3. Ελάχιστος αριθμός χωρών που συμμετέχουν (άρθρο 6, περίπτωση 4)

Η απαίτηση για τη συμμετοχή τουλάχιστον 3 χωρών είναι πιθανόν να δημιουργήσει προβλήματα περιορίζοντας τον αριθμό των σχεδίων που υποβάλλονται. Για το λόγο αυτό προτείνεται να μειωθεί ο απαιτούμενος αριθμός χωρών σε 2 και να καθορίζεται το ύψος της χρηματοδότησης ανάλογα με τον αριθμό των κρατών που συμμετέχουν στο σχέδιο που υποβάλλεται.

3.4. Ποσοστό συμμετοχής στη χρηματοδότησης του κοινοτικού προϋπολογισμού (άρθρο 7, περίπτωση 3)

Σε αντίθεση με το πρόγραμμα Grotius που καθορίζει ένα όριο της τάξης του 80 % για τις συγχρηματοδοτήσεις, η πρόταση κανονισμού προβλέπει, κατ' αρχήν, ένα όριο της τάξης του 50 % χωρίς να αποσαφηνίζει τις περιπτώσεις στις οποίες επιτρέπεται η εξαίρεση από το εν λόγω όριο. Η ΟΚΕ θεωρεί ότι το εν λόγω όριο είναι υπερβολικά περιοριστικό καθώς και ότι για να διασφαλισθεί η διαφάνεια των διαδικασιών είναι απαραίτητος ο καθορισμός κριτηρίων βάσει των οποίων μπορεί να επιτραπεί η υπέρβαση του εν λόγω ποσοστού. Κατά τον τρόπο αυτό θα διασφαλισθεί η αποφυγή της λήψης αυθαίρετων αποφάσεων.

3.5. Κριτήρια αξιολόγησης και επιλογής (άρθρο 8, περίπτωση 3)

Εκτός από τα κριτήρια που αναφέρονται στο άρθρο 8, περίπτωση 3 η ΟΚΕ θεωρεί ότι θα πρέπει να περιληφθεί ακόμη ένα εδάφιο με το οποίο θα καθορίζεται ως κριτήριο η διασφάλιση της αντιστοιχίας των σχεδίων με τις προτεραιότητες που καθορίζονται από το άρθρο 8, περίπτωση 1.

3.6. Εκθέσεις εκτέλεσης και αξιολόγησης (άρθρο 14)

Όπως έχει συμβεί και στην περίπτωση άλλων παρόμοιων καταστάσεων η ΟΚΕ προτείνει να προβλεφθεί η αποστολή των εκθέσεων εκτέλεσης και αξιολόγησης στην ΟΚΕ με στόχο την ενημέρωσή της.

3.7. Αξιολόγηση των χορηγούμενων πιστώσεων του προϋπολογισμού

3.7.1. Λόγω της έκτασης και της ευρύτητας του πεδίου εφαρμογής των προβλεπόμενων πρωτοβουλιών η ΟΚΕ φοβάται ότι το συνολικό ποσό των 15 εκατομμυρίων Ευρώ που πρόκειται να διατεθεί είναι έκδηλα ανεπαρκές.

3.7.2. Η ΟΚΕ αμφισβητεί την προτεινόμενη κατανομή των πιστώσεων βάσει των προβλεπομένων δράσεων και ιδιαίτερα με το γεγονός ότι τα δύο τρίτα του συνολικού ποσού (10 εκ. ΕUR) πρόκειται να διατεθούν για τις δράσεις που θα αναλάβει η ίδια η Επιτροπή (δράσεις 1 και 3 του πίνακα πιστώσεων ανάληψης υποχρεώσεων του σημείου 7.2 του Δημοσιονομικού Δελτίου).

3.7.3. Δεν παρέχονται εγγυήσεις σχετικά με τον κίνδυνο να εξαντληθούν ορισμένες πιστώσεις, ιδιαίτερα αυτές που αφορούν τις δράσεις που αναλαμβάνει η ίδια η Επιτροπή, γεγονός που θα επηρεάσει όπως φοβάται η ΟΚΕ και τις υπόλοιπες πιστώσεις.

3.7.4. Για το λόγο αυτό η ΟΚΕ προτείνει τον καθορισμό στο πλαίσιο της πρότασης κανονισμού ενός κατώτατου ποσοστού πιστώσεων της τάξης του 40 % που θα πρέπει να διατεθούν για την υλοποίηση των δράσεων που δεν αναλαμβάνονται άμεσα από την Επιτροπή.

4. Συμπεράσματα

4.1. Η δημιουργία του ευρωπαϊκού δικαστικού χώρου σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις θα πρέπει να αποτελέσει ένα από τους σημαντικότερους στόχους των θεσμικών οργάνων της Ένωσης, λαμβάνοντας υπόψη το γεγονός ότι τα τραγικά γεγονότα που έλαβαν πρόσφατα χώρα καθιστούν επιτακτική την ανάγκη δημιουργίας ενός ενιαίου ευρωπαϊκού δικαστικού χώρου με σκοπό την πρόληψη τρομοκρατικών και εγκληματικών πράξεων.

4.2. Η ΟΚΕ συμφωνεί με την έγκριση της "Πρότασης κανονισμού του Συμβουλίου για τη θέσπιση γενικού πλαισίου κοινοτικών δραστηριοτήτων προκειμένου να διευκολυνθεί η υλοποίηση ενός ευρωπαϊκού δικαστικού χώρου στις αστικές υποθέσεις" με την επιφύλαξη των όσων προαναφέρθηκαν και αφορούν:

α) την ανάγκη να αυξηθεί το ύψος των πιστώσεων που πρόκειται να διατεθεί για την υλοποίηση του προγράμματος ώστε να καταστεί δυνατή η ουσιαστική προώθηση της δημιουργίας ενός ευρωπαϊκού δικαστικού χώρου, δεδομένου ότι εκτός από τα ζητήματα που αναφέρονται στην ανακοίνωση θα πρέπει να εξετασθούν και ορισμένες άλλες πτυχές ίσης ή ακόμη και μεγαλύτερης σημασίας (βλέπε σημεία 1.3.4 και 2.4).

β) την ανάγκη αναθεώρησης των όρων συμμετοχής των οργανισμών που μπορούν να συμμετάσχουν στο πρόγραμμα και στη χρηματοδότησή του, ιδιαίτερα όσον αφορά:

- την μείωση του ελάχιστου αριθμού των συμμετεχόντων κρατών (βλέπε σημείο 3.1.1)

- την ελάχιστη συμμετοχή των συμμετεχόντων χωρών (βλέπε σημείο 3.3)

- το επίπεδο της χρηματοοικονομικής συμμετοχής (βλέπε σημείο 3.4)

- το ελάχιστο ποσοστό των πιστώσεων που θα πρέπει να διατεθεί για την υλοποίηση δράσεων που αναλαμβάνονται από άλλους φορείς εκτός της Επιτροπής (βλέπε σημείο 3.7.4).

Βρυξέλλες, 17 Οκτωβρίου 2001.

Ο Πρόεδρος

της Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής

Göke Frerichs

(1) COM(2001) 278 τελικό.

(2) ΕΕ L 160 της 30.6.2000, στις 26 Ιανουαρίου 2000 η ΟΚΕ υιοθέτησε γνωμοδότηση (CES 79/2000) με θέμα τον εν λόγω κανονισμό (εισηγητής ο κ. Ravoet).

(3) Ομοίως, στις 20 Οκτωβρίου 1999 η ΟΚΕ υιοθέτησε γνωμοδότηση (CES 940/99) με θέμα τον εν λόγω κανονισμό (εισηγητής ο κ. Braghin).

(4) Ομοίως, στις 21 Οκτωβρίου 1999 η ΟΚΕ υιοθέτησε γνωμοδότηση (CES 947/99) με θέμα τον εν λόγω κανονισμό (εισηγητής ο κ. Hernández-Bataller).

(5) ΕΕ L 12 της 16.1.2001, την 1η Μαρτίου 2000 η ΟΚΕ υιοθέτησε γνωμοδότηση (CES 233/2000) με θέμα τον εν λόγω κανονισμό (εισηγητής ο κ. Malosse).

(6) ΕΕ L 174 της 27.6.2001, η ΟΚΕ υιοθέτησε τη γνωμοδότησή της στις 28 Φεβρουαρίου 2001 με εισηγητή τον κ. Hernández-Bataller (γνωμοδότηση CES 228/2001).

(7) ΕΕ L 174 της 27.6.2001, η ΟΚΕ υιοθέτησε τη γνωμοδότησή της στις 28 Φεβρουαρίου 2001 με εισηγητή τον κ. Retureau (γνωμοδότηση CES 227/2001).

(8) ΕΕ C 234 της 15.8.2000, στις 19 Οκτωβρίου 2000 η ΟΚΕ υιοθέτησε γνωμοδότηση (CES 1190/2000) ) επί του σχετικού θέματος (εισηγητής ο κ. Retureau) (γνωμοδότηση CES 1190/2000).

(9) ΕΕ C 12 της 15.1.2001.

(10) COM(2001) 278 τελικό.

(11) Ενημερωτική έκθεση: CES 212/2000 (εισηγητής ο κ. Manuel Ataíde Ferreira).

(12) COM(2001) 398 τελικό, της 11ης Ιουλίου 2001.