[pic] | ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ |

Βρυξέλλες, 30.11.2006

COM(2006) 741 τελικό

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ

βάσει του άρθρου 19 παράγραφος 1 της οδηγίας 2003/96/ΕΚ του Συμβουλίου (τοπικές δημόσιες συγκοινωνίες, ένοπλες δυνάμεις, δημόσια διοίκηση, ασθενοφόρα)

1. Εισαγωγή

Σύμφωνα με το άρθρο 19 παράγραφος 1 της οδηγίας 2003/96/ΕΚ του Συμβουλίου[1] σχετικά με την αναδιάρθρωση του κοινοτικού πλαισίου φορολογίας των ενεργειακών προϊόντων και της ηλεκτρικής ενέργειας (εφεξής “οδηγία σχετικά με τη φορολογία των ενεργειακών προϊόντων ή "οδηγία") εκτός από τις διατάξεις που περιλαμβάνονται στην οδηγία και ειδικότερα στα άρθρα 5, 15 και 17, το Συμβούλιο αποφασίζοντας ομόφωνα μετά από πρόταση της Επιτροπής μπορεί να επιτρέψει σε ένα κράτος μέλος να θεσπίσει περαιτέρω απαλλαγές ή μειώσεις για λόγους ειδικής πολιτικής.

Η Επιτροπή εξετάζει τα αιτήματα. Στη συνέχεια, είτε υποβάλλει πρόταση στο Συμβούλιο ή, εναλλακτικά, ενημερώνει το Συμβούλιο για τους λόγους για τους οποίους δεν πρότεινε την έγκριση του μέτρου.

Στο ευρύτερο πλαίσιο της αναθεώρησης των παρεκκλίσεων που προβλέπονται βάσει της οδηγίας σχετικά με τη φορολογία των ενεργειακών προϊόντων και λήγουν στα τέλη του έτους 2006, το Βέλγιο, η Γαλλία, η Ελλάδα και η Ιταλία υπέβαλαν αίτημα παρέκκλισης από τις διατάξεις της οδηγίας που θα ισχύει από το 2007.Τα εν λόγω κράτη μέλη σκοπεύουν να εφαρμόσουν μερικές ή πλήρεις απαλλαγές για τα καύσιμα στο πλαίσιο ορισμένων χρήσεων που προβλέπονται στο άρθρο 5, τρίτη περίπτωση της οδηγίας σχετικά με τη φορολογία ενεργειακών προϊόντων, όπου δεν είναι απαραίτητη η τήρηση των «ελάχιστων επιπέδων φορολογίας» της οδηγίας. Οι εν λόγω επιστολές καταχωρήθηκαν από τη Γενική Διεύθυνση Φορολογίας και Τελωνειακής Ένωσης[2].

Σκοπός της παρούσας ανακοίνωσης είναι να ενημερωθεί το Συμβούλιο για τους λόγους για τους οποίους η Επιτροπή δεν προτείνει την έγκριση των μέτρων αυτών.

2. Περίληψη των αιτημάτων

2.1. Το αίτημα του Βελγίου

Το Βέλγιο επιθυμεί να εφαρμόσει μερική απαλλαγή στο πετρέλαιο κίνησης (με περιεχόμενο σε θείο που δεν υπερβαίνει τα 50 mg/kg) το οποίο χρησιμοποιείται ως καύσιμο στα οχήματα τοπικών δημόσιων μεταφορών. Σκοπός του μέτρου είναι να προωθήσει την ανάπτυξη των τοπικών δημόσιων μεταφορών και, πιο οριζόντια, να επιτύχει τον στόχο της προστασίας του περιβάλλοντος. Το ποσό της μείωσης του φόρου είναι 49,5787 ευρώ ανά 1000 λίτρα πετρελαίου κίνησης (με αποτέλεσμα ο φορολογικός συντελεστής να είναι κάτω από το ελάχιστο επίπεδο φορολογίας που προβλέπει η οδηγία).

Το αίτημα δεν προβλέπει ημερομηνία λήξης του μέτρου.

2.2. Το αίτημα της Γαλλίας

Η Γαλλία επιθυμεί να απαλλάξει από τη φορολογία το πετρέλαιο κίνησης και τη βενζίνη που χρησιμοποιούνται σε ταξί μέχρι ετήσιας ποσόστωσης 5000 λίτρων ανά όχημα. Περαιτέρω, επιθυμεί να απαλλάξει από τη φορολογία το υγραέριο (LPG) και το υγροποιημένο φυσικό αέριο (LNG) που χρησιμοποιείται σε ταξί μέχρι ετήσιας ποσόστωσης 9000 λίτρων ανά όχημα. Κατά τη Γαλλία, σκοπός του μέτρου είναι να στηρίξει μια δραστηριότητα με χαρακτηριστικά παρόμοια με εκείνα των δημοσίων μεταφορών.

Ειδικότερα, η Γαλλία υπογραμμίζει ότι τα ταξί συμβάλλουν στους στόχους της περιβαλλοντικής πολιτικής και της περιφερειακής ανάπτυξης. Σε μη αστικές περιοχές χωρίς δημόσιες μεταφορές, τα ταξί υποκαθιστούν τις υπηρεσίες δημόσιων μεταφορών, ιδιαίτερα για άτομα που δεν διαθέτουν αυτοκίνητα. Επιπλέον, σε ορισμένες κοινότητες χωρίς κανένα είδος δημόσιων μεταφορών, τα ταξί προσφέρουν, για παράδειγμα, τη υπηρεσίες μεταφοράς προς τα σχολεία. Στις αστικές περιοχές, τα ταξί συμβάλλουν στη μείωση του συνολικού αριθμού επιβατικών οχημάτων που κυκλοφορούν.

Η Γαλλία εξηγεί περαιτέρω ότι τα ταξί συμβάλλουν επίσης στην πολιτική υγείας, αφού σε ορισμένες περιοχές υποκαθιστούν τα ασθενοφόρα (σε ορισμένες αγροτικές περιοχές η δραστηριότητα αυτή αντιπροσωπεύει ως 80% του κύκλου εργασιών ενός ταξί).

Το αίτημα προβλέπει τη λήξη του μέτρου στις 31 Δεκεμβρίου 2012.

2.3. Το αίτημα της Ελλάδας

Η Ελλάδα επιθυμεί να απαλλάξει από τον ειδικό φόρο κατανάλωσης τις ένοπλες δυνάμεις, τα καύσιμα που χρησιμοποιούνται στα επίσημα οχήματα του Υπουργείου Προεδρίας και της ελληνικής αστυνομίας. Τα μέτρα συνδέονται με τους στόχους της εθνικής άμυνας και ασφάλειας.

Το αίτημα δεν προβλέπει ημερομηνία λήξης του μέτρου.

2.4. Το αίτημα της Ιταλίας

Πρώτον, η Ιταλία επιθυμεί την απαλλαγή από τον ειδικό φόρο κατανάλωσης των εθνικών ενόπλων δυνάμεων. Σκοπός του μέτρου είναι να συμβάλει στην επιτυχία των εθνικών και κοινοτικών στόχων σχετικά με τη δημόσια ασφάλεια και τη δημόσια τάξη, περιλαμβανομένου του ελέγχου των συνόρων και της καταπολέμησης της τρομοκρατίας και του λαθρεμπορίου.

Δεύτερον, η Ιταλία επιθυμεί να εφαρμόσει μειωμένο φορολογικό συντελεστή ίσο με το 40% του εθνικού συντελεστή για το πετρέλαιο κίνησης, το ντίζελ, το LPG και το φυσικό αέριο που χρησιμοποιούνται ως καύσιμα σε αδειοδοτημένα ταξί υπό την εποπτεία τοπικών αρχών. Το φορολογικό κίνητρο χορηγείται ανά ημέρες και οχήματα και μειώνεται ανάλογα με τον αριθμό των κατοίκων σε μια κοινότητα. Η Ιταλία αιτιολογεί το μέτρο για λόγους δημόσιας υπηρεσίας. Τα ταξί υποκαθιστούν τις δημόσιες μεταφορές σε δύσκολα προσβάσιμες περιοχές για τις δημόσιες μεταφορές (ιστορικά κέντρα, απομακρυσμένες περιοχές) ενώ συμβάλλουν και στην αποσυμφόρηση των πόλεων καθώς μειώνουν την ανάγκη για ιδιωτικά οχήματα.

Η Ιταλία υποστηρίζει ότι η προσαρμογή του καθεστώτος στους όρους που προβλέπονται στο άρθρο 5 θα οδηγήσει σε αύξηση των τιμών και συνεπάγεται προσαρμογές για τις τιμές των ταξί που εφαρμόζονται σε συμφωνία με την τοπική αυτοδιοίκηση.

Τρίτον, η Ιταλία επιθυμεί να εφαρμόσει μειωμένο φορολογικό συντελεστή ίσο με το 40% του εθνικού συντελεστή στο πετρέλαιο, το ντίζελ, το LPG και το φυσικό αέριο που χρησιμοποιούνται για ασθενοφόρα τα οποία διαχειρίζονται πρόσωπα σε μη κερδοσκοπική βάση. Το μέτρο αιτιολογείται με επιχειρήματα κοινοτικής πολιτικής και πολιτικής υγείας.

Η Ιταλία υποστηρίζει ότι η προσαρμογή του καθεστώτος στους όρους που προβλέπονται στο άρθρο 5 θα οδηγήσει σε αύξηση του κόστους των μη κερδοσκοπικών οργανισμών.

Και τα τρία αιτήματα προβλέπουν τη λήξη του μέτρου στις 31 Δεκεμβρίου 2012.

3. Ιστορικό των αιτημάτων

Σύμφωνα με την τρίτη περίπτωση του άρθρου 5 της οδηγίας σχετικά με τη φορολογία των ενεργειακών προϊόντων, τα κράτη μέλη μπορούν να επιβάλουν διαφοροποιημένους φορολογικούς συντελεστές για τις ακόλουθες χρήσεις: δημόσιες μεταφορές (συμπεριλαμβανομένων των ταξί), αποκομιδή απορριμμάτων, ένοπλες δυνάμεις και δημόσια διοίκηση, πρόσωπα με ειδικές ανάγκες, ασθενοφόρα. Ο κυριότερος όρος που συνδέεται με τη δυνατότητα αυτή είναι να τηρείται το ελάχιστο επίπεδο φορολογίας που προβλέπει η οδηγία.

Η προαιρετική αυτή διάταξη περιελήφθη στην οδηγία σχετικά με τη φορολογία των ενεργειακών προϊόντων βάσει της πείρας που κτήθηκε τη δεκαετία του 1990 με τις πολυάριθμες παρεκκλίσεις που χορήγησε το Συμβούλιο βάσει του άρθρου 8 παράγραφος 4 της οδηγίας 92/81/ΕΟΚ του Συμβουλίου[3]. Στόχος της είναι να προσφέρει στα κράτη μέλη ευελιξία σε ορισμένους τομείς, διασφαλίζοντας ότι λαμβάνονται πλήρως υπόψη οι ανησυχίες σχετικά με τον καθορισμό των ελάχιστων ορίων φορολογίας από την οδηγία. Ο σκοπός αυτός είναι ακόμη πιο προφανής για τις δημόσιες μεταφορές . Στην έκθεσή της που δημοσιεύθηκε το 1996, σχετικά με τις παρεκκλίσεις που χορηγήθηκαν βάσει του άρθρου 8 παράγραφος 4 της οδηγίας 92/81/ΕΟΚ[4], η Επιτροπή κατέληγε ότι "οι παρεκκλίσεις έπρεπε να διατηρηθούν ως την εισαγωγή ενός γενικού κανόνα εντός του κοινού κοινοτικού πλαισίου για τη φορολογία των ενεργειακών προϊόντων και τουλάχιστον ως τις 31 Δεκεμβρίου 1998."[5]

Η προσέγγιση αυτή αντικατοπτρίζεται επίσης και στην πρόταση του 1997[6] που οδήγησε στην έγκριση της οδηγίας σχετικά με τη φορολογία των ενεργειακών προϊόντων το 2003. Σκοπός ήταν να δοθεί στα κράτη μέλη ένας βαθμός ευελιξίας στην επιδίωξη των στόχων τους εθνικής πολιτικής διασφαλίζοντας ότι προστατεύονται τα συμφέροντα της Κοινότητας. Η απαίτηση για τήρηση των ελάχιστων επιπέδων φορολογίας αντικατοπτρίζει, εκτός από τις ανάγκες της εσωτερικής αγοράς, την επιταγή να διατηρηθούν τα κίνητρα ενόψει της ενεργειακής αποτελεσματικότητας και της προστασίας του περιβάλλοντος, επιταγή που ισχύει και για τις δημόσιες μεταφορές. Κατά τις διαπραγματεύσεις του Συμβουλίου για την οδηγία σχετικά με τη φορολογία των ενεργειακών προϊόντων, το εύρος της αντίστοιχης διάταξης έτυχε περαιτέρω επεξεργασίας, αλλά η βασική του αρχή και συνεπώς η απαίτηση τήρησης των ελάχιστων επιπέδων φορολογίας διατηρήθηκε.

Στην ανακοίνωσή της του Ιουνίου 2006 Επανεξέταση των παρεκκλίσεων που περιέχονται στα παραρτήματα II και III της οδηγίας 2003/96/ΕΚ του Συμβουλίου οι οποίες λήγουν στα τέλη του 2006 (εφεξής "ανακοίνωση του 2006")[7] η Επιτροπή επανεξέτασε τη μεγάλου εύρους ευελιξία που περιείχε η οδηγία σχετικά με τη φορολογία των ενεργειακών προϊόντων και επιβεβαίωσε ότι οι παρεκκλίσεις για καύσιμα που χρησιμοποιούνται στις παραπάνω περιπτώσεις δεν είναι πλέον απαραίτητες αφού προβλέπεται ρητά σχετική διάταξη στο άρθρο 5 τρίτη περίπτωση της οδηγίας.

4. Αξιολόγηση της Επιτροπής

Στη συνέχεια, η Επιτροπή εξετάζει τα αιτήματα στον βαθμό που τα μέτρα των κρατών μελών δεν καλύπτονται από το άρθρο 15 παράγραφος 1 στοιχείο (θ) της οδηγίας σχετικά με τη φορολογία των ενεργειακών προϊόντων (βλ. επίσης το σκεπτικό στο τέλος της παρούσας ανακοίνωσης).

Η Επιτροπή θεωρεί ότι οι περισσότερες από τις ανησυχίες τις οποίες προβάλλουν τα κράτη μέλη για να αιτιολογήσουν τις ζητούμενες παρεκκλίσεις είναι ακριβώς οι ίδιες με εκείνες που αρχικά, οδήγησαν στο να περιληφθεί το άρθρο 5 τρίτη περίπτωση στην οδηγία σχετικά με τη φορολογία των ενεργειακών προϊόντων.

Πρέπει να υπογραμμιστεί ότι το άρθρο 5, τρίτη περίπτωση, απαριθμεί ορισμένες ειδικές χρήσεις για τις οποίες το Συμβούλιο ενέκρινε παρεκκλίσεις στο παρελθόν. Συνεπώς, οι ανησυχίες στις οποίες βασίζονται αυτές οι παρεκκλίσεις έχουν ληφθεί πλήρως υπόψη στο εν λόγω άρθρο. Παράλληλα, το άρθρο 5 εκφράζει την αναγκαιότητα να συνδυαστούν οι ανησυχίες αυτές με εκείνες που αφορούν τον καθορισμό των ελάχιστων ορίων φορολογίας, δηλαδή τη δημιουργία ισότιμων όρων στην εσωτερική αγορά και τη διατήρηση κινήτρων για μεγαλύτερη ενεργειακή αποτελεσματικότητα και προστασία του περιβάλλοντος. Οι πτυχές αυτές αποτελούν μέρος των κοινοτικών συμφερόντων και των πολιτικών που αναφέρονται ρητά στο άρθρο 19 παράγραφος 3, τρίτη περίπτωση.

Επιπλέον, πρέπει να υπογραμμιστεί ότι, σύμφωνα με το άρθρο 15, παράγραφος 1, στοιχείο (θ) μπορεί να χορηγηθεί πλήρης απαλλαγή υπέρ ορισμένων υποκατάστατων καυσίμων (υγραέριο και φυσικό αέριο) που χρησιμοποιούνται ως προωθητικό. Στις περιπτώσεις αυτές, υπήρχε κατά τον κοινοτικό νομοθέτη αιτιολόγηση για τη μη διατήρηση των κινήτρων υπέρ της ενεργειακής αποτελεσματικότητας.

Γενικά, το Συμβούλιο, αποφασίζοντας ομόφωνα σύμφωνα με τη διαδικασία που καθορίζεται στο άρθρο 93 της Συνθήκης, είχε ήδη την ευκαιρία να καθορίσει μια ισορροπία μεταξύ των διαφόρων πολιτικών πτυχών υπέρ μιας ευνοϊκότερης φορολογικής μεταχείρισης για τα καύσιμα που χρησιμοποιούνται στους εξεταζόμενους τομείς. Οι προϋποθέσεις που προβλέπονται σχετικά στην οδηγία λαμβάνουν υπόψη τα συμφέροντα του άρθρου 19 παράγραφος 1 τρίτη περίπτωση της οδηγίας και περιλαμβάνουν την ορθή λειτουργία της εσωτερικής αγοράς, την ανάγκη να διασφαλιστεί θεμιτός ανταγωνισμός και τις πολιτικές για την υγεία, το περιβάλλον, την ενέργεια και τις μεταφορές.

Τα αιτήματα θα πρέπει να αξιολογηθούν βάσει των παραπάνω.

4.1. Τοπικές δημόσιε μεταφορές (συμπεριλαμβανομένων των ταξί)

Όπως αναφέρθηκε ήδη στην ανακοίνωση του 2006, η οδηγία σχετικά με τη φορολογία των ενεργειακών προϊόντων περιέχει ένα συνολικό πλαίσιο για την προώθηση των δημόσιων μεταφορών.

Σε ό,τι αφορά την εκμετάλλευση των τοπικών δημόσιων μεταφορών, και ιδιαίτερα των ταξί, το άρθρο 5, τρίτη περίπτωση, της οδηγίας σχετικά με τη φορολογία των ενεργειακών προϊόντων αναγνωρίζει ότι τα μέσα αυτά είναι προτιμότερα από τη χρήση ιδιωτικών οχημάτων. Στο πλαίσιο αυτό, δεν μπορεί να δοθεί ένα ιδιαίτερο καθεστώς στα ταξί, δεδομένου ότι το άρθρο 5 επιτρέπει να αντιμετωπίζονται κατά τρόπο παρόμοιο με τις τοπικές δημόσιες μεταφορές και τα τοποθετεί στο ίδιο επίπεδο με τα άλλα μεταφορικά μέσα της ίδιας κατηγορίας. Για τον λόγο αυτό, οι στόχοι της πολιτικής που προβάλλονται σχετικά από τα ενδιαφερόμενα κράτη μέλη δεν είναι εξειδικευμένη σε σχέση με τις περιπτώσεις που λαμβάνονται ήδη υπόψη στο άρθρο 5. Σύμφωνα με το εν λόγω σκεπτικό, τα στοιχεία που αναφέρονται στο άρθρο 19, παράγραφος 1, τρίτη περίπτωση, και ειδικότερα οι κοινοτικές πολιτικές για την υγεία, το περιβάλλον, την ενέργεια και τις μεταφορές αποκλείουν τη χορήγηση των ζητούμενων παρεκκλίσεων. Σε ό,τι αφορά τον θεμιτό ανταγωνισμό, πρέπει να σημειωθεί ότι η απαλλαγή των καυσίμων που χρησιμοποιούνται από τα ταξί θα μπορούσε, τουλάχιστον σε ορισμένες περιπτώσεις, να νοθεύσει τις σχέσεις μεταξύ τους και άλλων δημόσιων μεταφορικών μέσων.

Ούτε οι ατυπικές υπηρεσίες που προσφέρουν τα ταξί σε ορισμένες τοπικές περιπτώσεις, σύμφωνα με τα κράτη μέλη, αιτιολογούν τη χορήγηση των ζητούμενων παρεκκλίσεων. Καταρχάς, υπάρχει αναντιστοιχία μεταξύ, αφενός, της ιδιαιτερότητας των συγκεκριμένων καταστάσεων και των πολιτικών επιχειρημάτων που προβάλλονται, και, αφετέρου, του γενικού χαρακτήρα του προτεινόμενου φορολογικού πλεονεκτήματος. Επιπλέον, γενικά, μέσα περισσότερο επικεντρωμένα στις ιδιαίτερες υπηρεσίες που προσφέρουν οι εν λόγω φορείς θα επέτρεπαν να ληφθούν καλύτερα υπόψη οι συγκεκριμένες καταστάσεις, σε σχέση με την απαλλαγή φόρων λόγω της κατανάλωσης καυσίμων. Έτσι, οι προβαλλόμενες ανησυχίες δεν αιτιολογούν παρέκκλιση σε σχέση με την υποχρέωση τήρησης των ελάχιστων επιπέδων φορολογίας, η οποία είναι απαραίτητη προκειμένου να διασφαλιστεί η συμμόρφωση με τους στόχους των κοινοτικών πολιτικών για το περιβάλλον και την ενέργεια.

4.2. Ένοπλες δυνάμεις και δημόσια διοίκηση

Συνάγεται από το άρθρο 5 της οδηγίας ότι, ακόμη και αν μπορούν να ληφθούν υπόψη οι εθνικές πολιτικές σχετικά με τις ένοπλες δυνάμεις και τη δημόσια διοίκηση, τα θέματα που συνδέονται με την ενεργειακή αποτελεσματικότητα και την προστασία του περιβάλλοντος θεωρείται ότι αφορούν τις δημόσιες δραστηριότητες όσο και τις ιδιωτικές. Για τον λόγο αυτό, η άποψη που προβάλλεται σχετικά με τις τοπικές δημόσιες μεταφορές (γενικά) ισχύει και στην περίπτωση αυτή.

4.3. Ασθενοφόρα

Στο παρελθόν, δύο κράτη μέλη πέτυχαν παρεκκλίσεις που τους επέτρεπαν να απαλλάξουν από τον ειδικό φόρο κατανάλωσης τα καύσιμα που χρησιμοποιούν τα ασθενοφόρα. Οι παρεκκλίσεις αυτές, όπως και αυτές για τους ανάπηρους, βασίζονταν σε λόγους κοινωνικής πολιτικής και πολιτικής για την υγεία. Στο παρόν στάδιο, η διαχείριση ασθενοφόρων, για τους ίδιους λόγους, περιλαμβάνεται ρητά στο άρθρο 5, τρίτη περίπτωση, της οδηγίας, όπως και η χρήση καυσίμων από ανάπηρους. Για τους λόγους που προαναφέρθηκαν, η διάταξη αυτή συνδυάζεται με την τήρηση των ελάχιστων επιπέδων φορολογίας. Οποιαδήποτε ανάγκη δεν αντισταθμίζεται από τη μείωση του φόρου στα ελάχιστα αυτά επίπεδα μπορεί να καλυφθεί από μέσα απευθείας στήριξης, συμβατά με την κοινοτική νομοθεσία.

Το προαναφερθέν σκεπτικό σχετικά με το άρθρο 19 παράγραφος 1, τρίτη περίπτωση και τις κοινοτικές πολιτικές για το περιβάλλον, την ενέργεια και τις μεταφορές, ισχύει και στην περίπτωση αυτή.

5. Συμπέρασμα

Βάσει των παραπάνω, η Επιτροπή εκτιμά ότι κανένα από τα αιτήματα δεν περιέχει ειδικούς λόγους πολιτικής διαφορετικούς από εκείνους που οδήγησαν στο να περιληφθεί το άρθρο 5, τρίτη περίπτωση, στην οδηγία σχετικά με τη φορολογία των ενεργειακών προϊόντων. Επιπλέον, η ίδια η διάταξη δείχνει ότι οι κοινοτικές πολιτικές για το περιβάλλον, την ενέργεια και τις μεταφορές, όπως αναφέρεται στο άρθρο 19 παράγραφος 1 τρίτη περίπτωση, απαγορεύουν τη χορήγηση παρεκκλίσεων όπως αυτές που ζητούν τα τέσσερα ενδιαφερόμενα κράτη μέλη με την παρούσα ανακοίνωση.

Τα ενδιαφερόμενα κράτη μέλη διέθεταν επαρκή προθεσμία ώστε να προσαρμοστούν στη νέα ισορροπία, που καθορίζει ο κοινοτικός νομοθέτης. Σε περίπτωση πολύ ιδιαίτερων κοινωνικών και/ή τοπικών αναγκών άλλα μέσα εκτός των ειδικών φόρων κατανάλωσης (και που δεν θα παραβιάζουν τις ελάχιστες απαιτήσεις της οδηγίας σχετικά με τη φορολογία των ενεργειακών προϊόντων) θα αποτελούσαν καταλληλότερο τρόπο για την αντιμετώπισή τους[8].

Η Επιτροπή συμπεραίνει ότι δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 19. Συνεπώς, η Επιτροπή δεν προτείνει τις εγκρίσεις που ζητούν τα τέσσερα ενδιαφερόμενα κράτη μέλη.

Στον βαθμό που τα εν λόγω αιτήματα αφορούν τη χρήση εναλλακτικών καυσίμων τα οποία υπάγονται στην προνομιακή μεταχείριση βάσει του άρθρου 15, παράγραφος 1 στοιχείο (θ), πρέπει να σημειωθεί ότι μπορούν να χορηγηθούν απαλλαγές ή μειώσεις από τα κράτη μέλη βάσει του άρθρου αυτού χωρίς παρέμβαση της Επιτροπής και του Συμβουλίου. Συνεπώς, και σύμφωνα με το πνεύμα και το γράμμα του άρθρου 19, οι εν λόγω απαλλαγές και μειώσεις δεν εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής της παρούσας ανακοίνωσης. Συνάγεται επίσης ότι δεν θίγονται από το παραπάνω συμπέρασμα.

[1] Οδηγία 2003/96/ΕΚ του Συμβουλίου, της 27ης Οκτωβρίου 2003, σχετικά με την αναδιάρθρωση του κοινοτικού πλαισίου φορολογίας των ενεργειακών προϊόντων και της ηλεκτρικής ενέργειας (ΕΕ L 283 της 31.10.2003 σ. 51· οδηγία όπως τροποποιήθηκε για τελευταία φορά από τις οδηγίες 2004/74/ΕΚ και 2004/75/ΕΚ (ΕΕ L 157 της 30ής Απριλίου 2004, σ. 87 και σ. 100).

[2] Στις 13 Οκτωβρίου 2006 (Βέλγιο), στις 16 Οκτωβρίου 2006 (Γαλλία), στις 13 Οκτωβρίου 2006 (Ελλάδα) και στις 17 Οκτωβρίου 2006 (Ιταλία).

[3] Οδηγία 92/81/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 19ης Οκτωβρίου 1992 για την εναρμόνιση των διαρθρώσεων των ειδικών φόρων κατανάλωσης που επιβάλλονται στα πετρελαιοειδή (ΕΕ L 316 της 31.10.1992). Οδηγία που καταργήθηκε μαζί με την οδηγία 92/82/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 19ης Οκτωβρίου 1992 για την προσέγγιση των συντελεστών των ειδικών φόρων κατανάλωσης στα πετρελαιοειδή από τις 31 Δεκεμβρίου 2003 με την οδηγία 2003/96/ΕΚ του Συμβουλίου.

[4] COM(96) 549 της 14ης Νοεμβρίου 1996.

[5] Κεφάλαιο 5.5 της έκθεσης.

[6] COM (97) 30 της 12ης Μαρτίου 1997. Βλ. Ειδικότερα σχέδιο άρθρου 5.

[7] COM(2006) 342 της 30ής Ιουνίου 2006 Επανεξέταση των παρεκκλίσεων που περιέχονται στα παραρτήματα II και III της οδηγίας 2003/96/ΕΚ του Συμβουλίου, οι οποίες λήγουν στα τέλη του 2006 .

[8] Με την επιφύλαξη των λοιπών κοινοτικών διατάξεων, ιδιαίτερα των κανόνων σχετικά με τις κρατικές ενισχύσεις που καθορίζονται στη Συνθήκη.