Αριθ. C 159/4 Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων 26. 6. 89 
1.2. Εξάλλου, για λόγους που αφορούν το διεθνές εμπόριο, 
η Επιτροπή έχει προβλέψει την καθιέρωση της ουγγιάς troy 
ως μονάδας μετρήσεως μαζών στην αργυροχρυσοχοΐα, που 
θα χρησιμοποιείται σε ολόκληρη την Κοινότητα. 
1.3. Αναφορικά με τις ειδικές χρήσεις των μονάδων μέτρη­
σης που αναφέρονται στο σημείο 2, του κεφαλαίου II, του 
παραρτήματος, είναι σαφές ότι τα σήματα οδικής κυκλο­
φορίας δεν δημιουργούν προβλήματα στα άλλα κράτη μέλη. 
1.4. Όσον αφορά, όμως, την εξαγωγή γάλακτος σε πίντες 
(pints) προς τα άλλα κράτη μέλη (σημείο 2, κεφάλαιο 2), θα 
πρέπει να μεριμνάται για την αναγραφή πάνω στη συσκευα­
σία, της κατά προσέγγιση περιεχόμενης ποσότητας. 
Σχετικά με τη μονάδα ακρ (acre), προκειμένου για την πώληση 
εκτάσεων γης που βρίσκονται στο Ηνωμένο Βασίλειο και την 
Βρυξέλλες, 26 Απριλίου 1989. 
1. Εισαγωγή 
1.1. Με τον προτεινόμενο κανονισμό επιβάλλεται σε όλες 
τις δημόσιες αρχές όλων των κρατών μελών της Κοινότητας 
η υποχρέωση να δέχονται εγγυήσεις από πιστωτικά ιδρύματα 
και ασφαλιστικές επιχειρήσεις που έχουν την έδρα τους σε 
(') ΕΕ αριθ. C 51 της 28. 2. 1989, σ. 6. Ιρλανδία, θα πρέπει, στις εκτός των χωρών αυτών σχετικές 
διαφημίσεις να αναγράφεται και η έκταση την οποία αντιπρο­
σωπεύει η μονάδα επιφάνειας ακρ. 
1.5. Σε ό,τι αφορά τις μονάδες που περιλαμβάνονται στο 
κεφάλαιο IV του παραρτήματος, προφανώς δεν υπάρχει πρό­
βλημα δεδομένης της παράδοσης (διεθνούς ή σε εθνική κλί­
μακα) σε σχέση με τις μονάδες οργυιά (fathom) και therm. 
1.6. Αντίθετα, κατά τις εξαγωγές, θα πρέπει να αναγρά­
φονται στη συσκευασία οι ποσότητες τις οποίες αντιπρο­
σωπεύουν οι μονάδες πίντα και ουγγιά μέτρησης υγρών (fluid 
ounce) εκφρασμένες σε μονάδες του διεθνούς συστήματος. 
1.7. Αναφορικά τέλος, με την ουγγιά, εφόσον αφορά προϊ­
όντα που πωλούνται χύμα, μπορεί να θεωρηθεί ότι οι σχετικές 
πωλήσεις γίνονται σε καθαρά τοπική κλίμακα. 
Ο Πρόεδρος της 
Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής 
Alberto MASPRONE 
κράτος μέλος. Συνεπώς οι δημόσιες αυτές αρχές δεν έχουν 
πλέον δικαίωμα να εκτιμούν τη φερεγγυότητα των πιστωτικών 
ιδρυμάτων ή ασφαλιστικών επιχειρήσεων άλλων κρατών που 
ενεργούν ως εγγυητές. Όλες οι διατάξεις που δεν συμφωνούν 
με την αρχή αυτή θα πρέπει να καταργηθούν. Αντίστοιχα, 
πρέπει να τροποποιηθεί ο κανονισμός του 1977 σχετικά με το 
κοινοτικό διαμετακομιστικό εμπόριο, ώστε να γίνεται δεκτή η 
εις ολόκληρο εγγύηση που παρέχεται από κάθε πιστωτικό 
ίδρυμα ή ασφαλιστική επιχείρηση που έχει την έδρα της σε Γνωμοδότηση για την πρόταση κανονισμού (ΕΟΚ) του Συμβουλίου για τις εγγυήσεις που προσφέρονται 
από τους πιστωτικούς οργανισμούς ή τις ασφαλιστικές επιχειρήσεις(') 
(89/C 159/03) 
Στις 24 Ιανουαρίου 1989, το Συμβούλιο αποφάσισε με βάση το άρθρο 100α της Συνθήκης για την 
ίδρυση της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας, να ζητήσει τη γνωμοδότηση της Οικονομικής και 
Κοινωνικής Επιτροπής για την παραπάνω πρόταση. 
Το τμήμα βιομηχανίας, εμπορίου, βιοτεχνίας και υπηρεσιών στο οποίο ανατέθηκε η προετοιμασία των 
σχετικών εργασιών υιοθέτησε τη γνωμοδότηση του στις 5 Απριλίου 1989 με βάση την εισηγητική 
έκθεση του κ. Meyer-Horn. 
Κατά τη 265η σύνοδο ολομέλειας (συνεδρίαση της 26ης Απριλίου 1989) η ΟΚΕ υιοθέτησε ομόφωνα 
την ακόλουθη γνωμοδότηση. 
26. 6. 89 Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων Αριθ. C 159/5 
ένα κράτος μέλος της Κοινότητας και όχι μόνο από εγγυητές 
που είναι εγκατεστημένοι στο οικείο κράτος μέλος. 
1.2. Η αρχή που αναφέρεται στο σημείο 1.1 πρόκειται να 
τεθεί σε εφαρμογή με τον προτεινόμενο κανονισμό παρά το 
γεγονός ότι ισχύουν ακόμη διαφορετικοί όροι εποπτείας στην 
Κοινότητα για τα πιστωτικά ιδρύματα (π.χ. όσον αφορά την 
φερεγγυότητα και τα ίδια κεφάλαια) και τις ασφαλιστικές 
επιχειρήσεις και μολονότι δεν είναι αρμόδια μόνο η αρχή 
εποπτείας της χώρας στην οποία βρίσκεται η έδρα τους. 
Κατ'αυτόν τον τρόπο οι δημόσιες αρχές υποχρεούνται να 
δέχονται εγγυήσεις χωρίς να έχουν ενημερωθεί προηγουμέ­
νως υπό ποιους όρους της νομοθεσίας περί εποπτείας παρέχο­
νται οι εγγυήσεις αυτές στα επιμέρους κράτη μέλη. 
2. Γενικές παρατηρήσεις 
2.1. Η ΟΚΕ επιδοκιμάζει βασικά την πρωτοβουλία της 
Επιτροπής, η οποία αποβλέπει να εξασφαλίσει με τον προτει­
νόμενο κανονισμό ότι η εκτίμηση της φερεγγυότητας των 
πιστωτικών ιδρυμάτων και των ασφαλιστικών επιχειρήσεων 
δεν θα επαφίεται πλέον στις δημόσιες αρχές άλλου κράτους 
μέλους, αλλά θα εναπόκειται αποκλειστικά στις αρχές που 
έχουν αναλάβει την εποπτεία των οργανισμών αυτών. 
Η Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή, αν και αποδέχεται 
την αρχή αυτή, διερωτάται αν έχουν συλληφθεί πλήρως οι 
πρακτικές και νομικές συνέπειες παρόμοιας ρύθμισης όσον 
αφορά το θέμα ποιο εθνικό δίκαιο θα εφαρμόζεται και ποια 
δικαιοδοσία θα είναι αρμόδια (βλ. 3.2). 
2.2. Η ΟΚΕ συμφωνεί επίσης με την προβλεφθείσα νομική 
πράξη με τη μορφή κανονισμού ο οποίος θα στηρίζεται στο 
άρθρο 100α της Συνθήκης ΕΟΚ και θα ρυθμίζει τη νομική 
σχέση μεταξύ των εγγυητών και των δανειστών σε όλα τα 
κράτη μέλη της Κοινότητας. 
3. Παρατηρήσεις για τις επιμέρους διατάξεις 
3.1. Σύμφωνα με το άρθρο 1 ο κανονισμός αυτός αφορά 
κατά τρόπο άμεσο «κάθε δημόσια αρχή». Στην αιτιολογία 
του άρθρου 1, η Επιτροπή επισημαίνει ότι «δημόσια αρχή» 
θεωρείται κάθε «οντότητα» για την οποία ένα κράτος μέλος 
(ή η Ευρωπαϊκή Κοινότητα) φέρει την ευθύνη. Ως παράδειγμα 
αναφέρει η Επιτροπή τους οργανισμούς τοπικής αυτοδιοίκη­
σης, τα ιδρύματα κοινωνικής ασφάλισης, τα δικαστήρια και 
τις διπλωματικές αντιπροσωπίες των δημόσιων αυτών αρχών 
σε τρίτες χώρες. Η ΟΚΕ διερωτάται μήπως θα ήταν δυνατό να 
προστεθούν και άλλοι φορείς στην κατηγορία των «δημόσιων 
αρχών». Εάν δεν προσδιορισθεί σαφέστερα η έννοια της 
δημόσιας αρχής στον κανονισμό, θα μπορούσε να θεωρηθεί 
ότι το άρθρο 1 ισχύει ακόμη και για τους συμβολαιογράφους 
που ασκούν «δημόσια εξουσία» ή και για συγκεκριμένα 
πιστωτικά ιδρύματα. Η ΟΚΕ θεωρεί δεδομένο ότι ο κανονι­
σμός ισχύει για εκείνες τις δημόσιες αρχές οι οποίες διαφο­ρετικά, δηλαδή αν δεν υπήρχε ο κανονισμός, θα επικαλούντο 
την αποστολή τους ως δημόσιων αρχών ή τα κυριαρχικά τους 
καθήκοντα για να απαιτήσουν ενδεχομένως να χορηγηθεί η 
εγγύηση από πιστωτικό ίδρυμα ή ασφαλιστικό οργανισμό 
που έχει την έδρα του στο ίδιο κράτος μέλος. 
3.2. Με το άρθρο 1 θεσπίζεται η υποχρέωση της αποδοχής 
εγγυήσεων που παρέχονται από πιστωτικά ιδρύματα ή ασφα­
λιστικές επιχειρήσεις που έχουν εγκατασταθεί σε ένα κράτος 
μέλος της Κοινότητας με βάση την οδηγία 77/780/ΕΟΚ ή 73/ 
239/ΕΟΚ. Ωστόσο στον κανονισμό δεν διευκρινίζεται ποιο 
δίκαιο θα εφαρμόζεται και ποια δικαιοδοσία είναι αρμόδια. 
Προφανώς θεωρείται δεδομένο ότι συνήθως εφαρμόζεται το 
εθνικό δίκαιο της δημόσιας αρχής που παρέχει την εγγύηση, 
και η οποία ορίζεται ως αρμόδια δικαστική αρχή της χώρας 
της, ενώ η αξιοποίηση δηλ. η πραγματοποίηση της εγγύησης 
προσανατολίζεται επίσης προς τις διατάξεις που ισχύουν στο 
κράτος του αποδέκτη της εγγύησης. 
3.2.1. Ουσιαστικά, το θέμα της αρμόδιας δικαιοδοσίας ρυθ­
μίζεται με την συμφωνία εφαρμογής των Βρυξελλών της 27ης 
Σεπτεμβρίου 1968. Υπάρχουν ωστόσο αμφιβολίες. Η συμφω­
νία αυτή έχει τεθεί σε εφαρμογή χωρίς περιορισμούς σε όλα 
τα κράτη μέλη; Ποιες είναι οι επιπτώσεις της τροποποίησης 
της συμφωνίας αυτής βάσει του άρθρου 3 της συμφωνίας 
που υιοθετήθηκε στις 9 Οκτωβρίου 1978, ύστερα από την 
προσχώρηση της Μεγάλης Βρετανίας, της Δανίας και της 
Ιρλανδίας και η οποία ρητά δεν καλύπτει τον τομέα της 
φορολογίας, των δασμών και της διοίκησης; Πότε προβλέ­
πεται να εφαρμοσθεί η συμφωνία αυτή στην Ελλάδα 
(υπογραφή στις 25 Οκτωβρίου 1982), στην Ισπανία και στην 
Πορτογαλία (η συμφωνία δεν έχει υπογραφεί ακόμη από τις 
χώρες αυτές); 
3.2.2. Η συμφωνία της Ρώμης της 19ης Ιουνίου 1980 καθο­
ρίζει ποιο εθνικό δίκαιο εφαρμόζεται. Η συμφωνία αυτή δεν 
έχει τεθεί ακόμη σε ισχύ, αλλά κωδικοποιεί το ιδιωτικό διε­
θνές δίκαιο που εφαρμόζεται σε όλα τα κράτη μέλη. Ισχύει, 
με βάση τη συμφωνία αυτή, το δικαίωμα του εγγυητή που 
υποχρεούται να πληρώσει σε περίπτωση αξιοποίησης της 
εγγύησης, εάν δεν έχει συμφωνηθεί τίποτε σχετικό προηγου­
μένως; 
3.2.3. Τα ερωτήματα αυτά καθιστούν αναγκαίο να εξασφα­
λισθεί ότι: 
— η υποχρεωτική αποδοχή μιας εγγύησης σύμφωνα με το 
άρθρο 1 δεν θα έχει σαν αποτέλεσμα να υπόκειται ο 
οφειλέτης σε άλλο δίκαιο από αυτό της χώρας της κύριας 
υποχρέωσης, 
— ο οφειλέτης έχει τη δυνατότητα να ορίσει ως αρμόδια για 
την εγγύηση που του παρέχεται από άλλο κράτος μέλος, 
δικαστική αρχή της πατρίδας του και να προβεί στην 
αξιοποίηση της εγγύησης με βάση την απλοποιημένη 
μορφή της συμφωνίας των Βρυξελλών της 27ης Σεπτεμ­
βρίου 1968. 
3.3. Η υποχρέωση της αποδοχής μιας εγγύησης βασίζεται 
στο σκεπτικό ότι σε όλα τα κράτη μέλη της Κοινότητας 
ισχύουν διατάξεις εποπτείας, οι οποίες θα προσαρμοσθούν 
και θα αναπτυχθούν περαιτέρω και οι οποίες εξασφαλίζουν 
ότι κάθε πιστωτικός οργανισμός και κάθε ασφαλιστική 
επιχείρηση ελέγχεται όσον αφορά την έκταση της εγγύησης 
που παρέχει. Η Επιτροπή στην αιτιολογική της έκθεση τονί­
ζει σχετικά ότι ένα πιστωτικό ίδρυμα ή μια ασφαλιστική 
επιχείρηση που έχουν άδεια σύμφωνα με τα εναρμονισμένα 
Αριθ. C 159/6 Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων 26. 6. 89 
κοινοτικά συστήματα, έχουν υποχρέωση να τηρούν τα όρια 
αυτά, διότι αλλοιώς καθίσταται αναγκαία η ανάκληση της 
άδειας. Η ΟΚΕ διερωτάται αν επαρκεί η παρατήρηση αυτή 
για να υπάρξει η επιθυμητή νομική ασφάλεια. Διότι προϋπό­
θεση για την ύπαρξη νομικής ασφάλειας είναι ότι οι εγγυή­
σεις παρέχονται από πιστωτικά ιδρύματα και ασφαλιστικές 
επιχειρήσεις υπό συγκρίσιμους όρους εποπτείας και ιδιαίτερα 
στα πλαίσια των διατάξεων εποπτείας (οι οποίες πρόκειται 
να εναρμονισθούν) σχετικά με το ύψος του ίδιου κεφαλαίου, 
τους συντελεστές φερεγγυότητας, το ποσόν του προϋπολογι­
σμού και τον προσδιορισμό της πίστωσης μεγάλης έκτασης. 
Η ΟΚΕ ζητεί να διασφαλισθεί η ύπαρξη νομικής ασφάλειας 
και για την περίπτωση που ο κανονισμός τεθεί σε εφαρμογή 
πολύ νωρίτερα απ'ό,τι η εφαρμογή των διάφορων κανονισμών 
για την εναρμόνιση των διατάξεων εποπτείας των πιστωτικών 
ιδρυμάτων και ασφαλιστικών επιχειρήσεων η οποία προβλέ­
πεται για το 1992. Όσον αφορά τον όρο του χρονικού συντο­
νισμού της θέσης σε εφαρμογή, η ΟΚΕ υπενθυμίζει τη γνω­
μοδότηση του(') για την πρόταση 2ης οδηγίας σχετικά με 
την εναρμόνιση των νομικών και διοικητικών διατάξεων όσον 
(') ΕΕαριθ. C 318 της 12. 12. 1988. σ. 42 (παράγραφος 1.4.2). 
Βρυξέλλες, 26 Απριλίου 1989. αφορά την ίδρυση και την λειτουργία των πιστωτικών ιδρυ­
μάτων. 
3.4. Με το άρθρο 2 του κανονισμού της Επιτροπής τρο­
ποποιείται ο κανονισμός (ΕΟΚ) αριθ. 222/77 περί της κοινο­
τικής διαμετακόμισης με σκοπό να συμπεριληφθεί στον κανο­
νισμό αυτό, και η παροχή εγγυήσεων από εγγυητές που δεν 
είναι εγκατεστημένοι στο ίδιο κράτος μέλος και ιδιαίτερα 
από πιστωτικά ιδρύματα ή ασφαλιστικές επιχειρήσεις που 
έχουν εγκατασταθεί σε άλλα κράτη μέλη με βάση την οδηγία 
77/780/ΕΟΚ ή 73/239/ΕΟΚ. Η ΟΚΕ διερωτάται μήπως θα 
έπρεπε να αναφερθεί σαφέστερα στον προτεινόμενο κανονι­
σμό και η διακριτική ευχέρεια των αρμόδιων αρχών η οποία 
περιλαμβάνεται σε άλλες διατάξεις του κοινοτικού δικαίου 
που αφορά τις εγγυήσεις. Σύμφωνα με την αιτιολογική έκθεση 
της Επιτροπής όσον αφορά το άρθρο 2, σημείο 3, οι διατάξεις 
αυτές δεν χρειάζεται να τροποποιηθούν επειδή η ευχέρεια 
αυτή περιορίζεται όταν πρόκειται για εγγυήσεις που παρέχο­
νται από πιστωτικά ιδρύματα και ασφαλιστικούς οργανισμούς 
με βάση τις διατάξεις του άρθρου 1. Εξάλλου και στο 6ο 
αιτιολογικό σημείο γίνεται λόγος για «περιορισμό» της δια­
κριτικής ευχέρειας. Η ΟΚΕ θεωρεί δεδομένο ότι δεν υπάρ­
χουν πλέον περιθώρια για διακριτική ευχέρεια στον τομέα 
που πρόκειται να ρυθμιστεί με την οδηγία ώστε να αποκλείε­
ται η διακριτική μεταχείριση των φορέων παροχής εγγυή­
σεων από άλλα κράτη μέλη όπως εξάλλου επιδιώκεται και με 
τον προτεινόμενο κανονισμό. 
Ο Πρόεδρος της 
Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής 
Alberto MASPRONE