ΑριθΟ^ επίσημη εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων ^7.11.89 
Γνωμοδότηση για την πρόταση οδηγίας του Συμβουλίου σχετικά με τις επενδυτικές υπηρεσίες στον 
τομέα των κινητών αξιώνω 
^9^^98^ 
ΤοΣυμβούλιο αποφάσισε στις 16 Ιανουαρίου 1989 να ζητήσει, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 
^7,παράγραφος^, της συνθήκης για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, τη γνωμοδότηση της 
Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής για την παραπάνω πρόταση. 
Τοτμήμα βιομηχανίας, εμπορίου, βιοτεχνίας και υπηρεσιών,στο οποίο ανατέθηκεηπροετοιμασία των 
σχετικώνεργασιών,υιοθέτησετη γνωμοδότηση τουστις^Σεπτεμβρίου!989,με βάση την εισηγητική 
έκθεση του κ. ^οίοιι. 
^Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή υιοθέτησε κατά την ^69 σύνοδο ολομέλειας της, συνεδρίαση 
της^7Σεπτεμβρίου!989,κατά πλειοψηφία και τρεις αποχές την ακόλουθη γνωμοδότηση. 
Οέλεγχος των οργανωμένων αγορών υπόκειται κατ^ανάγκην 
στηνεποπτείατηςαγοράς. Η οδηγίαδεν προσεγγίζει το 
ζήτημααυτόπαράμόνοσυμπτωματικά,στοάρθρο 10, παραγρ. 
^βλ. σημ. ΙΙ^στη συνέχειας τη στιγμή που θα έπρεπε να 
είναι σαφέστερη σχετικά και να οριοθετεί μάλιστα σαφώς τις 
αρμοδιότητεςτωναρχώντωναγορώνκαιτων αρχών που 
ασκούν την εποπτεία των οικονομικών παραγόντων,δηλαδή 
των επενδυτικών επιχειρήσεων. 
1.^ ^^^^^^^^^ 
11 πρόταση οδηγίας αποβλέπει ουδιαστικά στην εναρμόνιση 
των κανόνων επίβλεψης των οικονομικών παραγόντων που 
δρουν στον τομέα, με σκοπό να διευκολυνθείηάσκηση του 
δικαιώματος εγκατάστασης και ελεύθερης παροχής υπηρε^ 
σιώνστα πλαίσια τηςκοινήςαγοράςκαι να δημιουργηθείέτσι 
έναςενιαίος χρηματοπιστωτικός χώροςυποκείμενος στον 
ελεύθερο ανταγωνισμό βάσει αριθμού κοινών κανόνων. 
ϋΟΚΕ είναι απολύτως σύμφωνη με τους παραπάνω στόχους. 
1.^ ^^^^^^^^^^ 
Εντούτοις, με το κείμενο της οδηγίας όπως έχει σήμερα,η 
ΟΚΕ θεωρεί ότιη προτεινόμενη εναρμόνιση δεν επαρκεί 
^για την εξασφάλιση της αμοιβαίας αναγνώρισης των αδειών 
λειτουργίας καιτωνσυστημάτωνεποπτείας,έτσιώστε να 
διευκολύνεταιηεφαρμογή της αρχής του ελέγχου από τη 
χώρα καταγωγής καθώς καιηχορήγηση ενιαίας άδειας λει 
τουργίας για όλη την Κοινότητας ^δεύτερη αιτιολογική 
έκθεσης 
Ταίδια ισχύουν σε ό,τι αφορά κυρίως^ 
^ τους απαιτούμενους χρηματοπιστωτικούς πόρους, 
^ τα συστήματα χορήγησης αποζημιώσεων,για τα οποία 
δεν είναι γνωστό πώς λειτουργούν και αν υπάρχουν σε 
όλα τα κράτη μέλη, 
— την αποτίμηση της οικονομικής ευρωστίας των επενδυτι 
κών επιχειρήσεων συναρτήσει των κινδύνων στους 
οποίους εκτίθενται και κυρίως των κινδύνων των αγορών, 1. Γενικές παρατηρήσεις 
1.1 ^η^^ο^ο^^ο 
Στόχος της πρότασης της Επιτροπής είναι να διευκολυνθούν 
η πρόσβαση στις δραστηρότητες των επενδυτικών επιχειρή^ 
σεωνκαιηάσκηση των δραστηριοτήτων αυτών,μεήχωρίς 
ίδρυμα, βάσει μιας ενιαίας άδειας λειτουργίας χορηγούμενης 
από την εποπτική αρχή του κράτους μέλους καταγωγής και 
της αμοιβαίας αναγνώρισης της ποιότητας καιορθότητας 
των ελέγχων που ασκούνται αποκλειστικά από την εν λόγω 
εποπτική αρχή. 
1.^ ^ο^^η^ο^οτ^^^ο 
Οι εταιρείες επενδύσεων ασκούν τις δραστηριότητες τους με 
την ιδιότητατουμεσίτη,στην πρωτογενήαγοράκινητών 
αξιών^βλ.ΙΙαράρτημα,τμήμαΑ,σημ.^και στη δευτερογενή 
αγορά κινητών αξιών,^Ηαράρτημα,τμήμαΑ,σημ. 1 έως 
]), ασχολούνται με τη διαχείριση χαρτοφυλακίων κινητών 
αξιών, τη διατήρηση και διαχείριση αυτών ^φύλαξη και χει^ 
ρισμό^και παρέχουν συμβουλές προκειμένου για επενδύσεις 
σε κινητές αξίες παράρτημα, τμήμα Α, σημ. ^,6και 7^. 
^Ολα τα κράτη έχουν υιοθετήσει νομικές, κανονιστικές και 
διοικητικές διατάξεις για την προστασία και ενημέρωση των 
επενδυτών καιγια την αρμονική λειτουργία του χρήματος 
πιστωτικού συστήματος προς το συμφέρον της οικονομίας. 
Οι ρυθμίσεις αυτές άπτονται τριών διαφορετικώνπτυχών του 
ελέγχου των χρηματοπιστωτικώνμέσων,του ελέγχου των 
οργανωμένων αγορών και του ελέγχου των οικονομικών 
παραγόντων οι οποίοι,στονενλόγωτομέα,αναπτύσσουν 
δραστηριότητα σε επαγγελματική βάση. 
Οέλεγχος των χρηματοπιστωτικών μέσων διέπεται από το 
εταιρικό δίκαιο καθώς και από τις διατάξεις που εφαρμόζο 
νται κατά την έκδοση κινητών αξιών και κατά την εισαγωγή 
τους στο χρηματιστήριο μιας οργανωμένης αγοράς. 
^^^.^τη^Ι^.^,^7. 
^Η^ Επίσημη Εφημερίδα των ευρωπαϊκών Κοινοτήτων Αριθ. ^^7 
^ τους κανόνες εποπτείας 
^ τους κανόνες δεοντολογίας που προσιδιάζουν στις θεω­
ρούμενες δραστηριότητες. 
ϋΙ Κανόνες εποπτείας και κανόνες δεοντο­
λογίας 
^α πρέπει να ορισθούν με αυστηρό τρόπο, α^ενός,οχώρος 
των κανόνων εποπτείας και, α^ετέρου,οχώρος των κανόνων 
δεοντολογίας, οι οποίοι και να οριοθετηθούν σα^ώς μεταξύ 
τους. Κάτι τέτοιο επιβάλλεται πολΰ περισσότερο που οι μεν 
κανόνεςεποπτείας^καθιέρωσηκαιέλεγχοςε^αρμογήςαυτών^ 
είναιαρμοδιότητεςτουκράτους μέλους καταγωγής, οιδε 
κανόνες δεοντολογίας, του κράτους μέλους υποδοχής. 
Και οι μεν και οι δε πρέπει να ορισθούν επιμελώς,^ηΟΚΕ 
δίνει στη συνέχεια ^11^) παραδείγματα κανόνων εποπτείας 
οι οποίοι θα μπορούσαν μάλιστα να υιοθετηθούν ως κοινοί 
κανόνες^και να χαραχθούν με μεγάλη ακρίβεια τα μεταξύ 
τους όρια, καιτοΰτοκυρίωςγια να αποφευχθούν συγκρούσεις 
αρμοδιοτήτων μεταξύ εποπτικών αρχών.Επι^άλλεται μια πιο 
προωθημένηεναρμόνισητωνενλόγωκανόνων,με τρόπο 
ώστε να μην μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως μέσο αυθαίρε­
των διακρίσεων ή συγκαλυμμένων περιορισμών για την 
προστασία μιας συγκεκριμένης αγοράς. 
Ρ^ ^^^^^^^^ 
Ηεπάρκεια των κεφαλαίων που απαιτούνται για την κάλυψη 
των κίνδυνων της αγοράς θέτει ένα ιδιαίτερο πρό^λημα,το 
οποίο θα πρέπει να συνεκτιμήσει η Επιτροπή κατά την 
επεξεργασία σχετικής οδηγίας σε ό,τια^ορά τα πιστωτικά 
ιδρύματα που ασκούν δραστηριότητες στον χώρο της ε^ετα 
^όμενηςοδηγίας. ^το μέλλον, σταεν λόγω ιδρύματα θα 
επι^άλλονταικοινοί όροιανα^ορικάμετακε^άλαιακαι 
με τούτος πιστωτικής επι^άνειας.Οαχρειασθείνα γίνει 
συνολική αντιμετώπιση των θέσεων των πιστωτικών ιδρυ­
μάτων και να συμφωνηθεί ένα τέτοιο ΰ^ος το οποίο να καλυ 
πτει το σύνολο των δραστηριοτήτων τους, της αγοράς 
συμπεριλαμβανομένης ^λ.1^. 
Ρ7 ^^^^^^^^^^^^οτ^^^^^^^^οτ^^ 
^τη γνωμοδότηση πουυιοθέτησεστις^^επτεμ^ρίουΙ^^) 
μεθέματηδεΰτερη οδηγίαγιαταπιστωτικάιδρΰματα,η 
ΟΚΕ υποστήριζε ότι, για να διασ^αλισθείηνομιμότητα των 
εμπορικών συναλλαγών καιηπροστασία των καταλωτών,θα 
πρέπει να λαμβάνονται υπό^η οι ισχύουσες σε κάθε κράτος 
μέλος νομικές διατάζεις ^σημεία 1.^.] και Ρ^.^ι κανόνες 
δεοντολογίας που προσιδιάζουν στις θεωρούμενες εδώ 
δραστηριότητες έχουν επίσης ως στόχο τη διασφάλιση της 
νομιμόμητας των εμπορικών συναλλαγών και την προστασία 
των καταναλωτών. 
^^^.^ί^ττ^Ι^.^. ^τοσημείοαυτόπρέπειοπωσδήποτεναγίνειμιαδιευκρίνιση, 
τη στιγμή που σε όλα σχεδόν τα κράτη μέληονομοθέτης 
έχει θεσπίσει ειδικές διατάζεις για την προστασία του κοινού 
στο χώρο της συναλλαγής κινητών α^ιών. 
ΗΟΚΕ είναι της γνώμης ότιηοδηγία δεν μπορεί να απο^λέ 
πει,οΰτεναοδηγήσει,σετροποποίησητωνενλόγωδια-
τά^εων,οι οποίες, ελλείπει εναρμόνισης, θα πρέπει ναε^ακο-
λουθήσουν ναε^αρμό^ονται σεκάθε κράτος μέλος όπως 
έχουν,προκειμένου για επενδυτικές επιχειρήσεις υπαγόμενες 
σε ένα κράτος μέλος οι οποίες ασκούν τις δραστηριότητες 
τους εγκαθιστάμενεςσεένα κράτος μέλοςήπαρέχονταςελεΰ 
θερα τις υπηρεσίες τους. 
Ρ^ ^^^^^^^^^ 
Ορισμένες έννοιες έχουν ανάγκη περαιτέρω διευκρινίσεων. 
Ρ^Η Αραστηριότητες που δεν εμφαίνονται 
στον κατάλογο 
Η κατάσταση στην οποία βρίσκεται μία επιχείρηση επενδΰ 
σεων απέναντι στις αρχές του κράτους υποδοχής όταν θέλει 
να ασκήσει σε αυτό δραστηριότητες που της επιτρέπονται 
στο κράτος καταγωγής, οι οποίες όμως δεν περιλαμβάνονται 
στονκατάλογοτουπαραρτήματοςτηςπρότασηςοδηγίας, 
είναι εντελώς συγκεχυμένη^άρθροΙΡ] τελευταία πρότασης 
Ρ^.ΡΙ Ι^ΟΚΕ προτίθεται ναεκ^ρασθείσχετικά,έτσι όπως 
αυτή βλέπει το πρόβλημα. 
Ρ^.Ρ^ ^ελευθερία εγκατάστασης και ελεύθερης παροχής 
υπηρεσιώνείναιδικαιώματαταοποίαμπορεί ναασκήσει 
κάθε υπήκοος της Κοινότητας, ^υσικόήνομικό πρόσωπο, 
^την παρούσα ^άση της κοινής αγοράς, τα δικαιώματα αυτά 
είναι καταρχήν ευθέως εφαρμόσιμα, με ^άση και μόνο την 
ίδια τη συνθήκη και χωρίς ανάγκη παρέμβασης του ^υμ^ου-
λίου για την υλοποίηση τους. 
Ρ^.Ρ^ ϋαρ^όλα αυτά, αΰμ^ωνα με τη νομολογία του Αικα-
στηρίου των ΕΚ και λόγω του ιδιαίτερου χαρακτήρα ορισμέ 
νωνπαρεχόμενωνυπηρεσιών, δεν μπορούν να θεωρηθούν 
ασυμβίβαστες προς τη συνθήκη ορισμένες ειδικές υποχρεώ­
σεις που θα επιβάλλονταν Ι^άσει των κανόνων που ισχΰοιυν 
γιαχτις υπό εξέταση δραστηριότητες ^λ.τηναπό^Αεκεμ 
ρ^ρίου 1^ απόβαση του Αικαστηρίου ελεύθερη παροχή 
υπηρεσιών^ασ^άλιση, υπόθεση ^θό^, Επιτροπή των Ε.Κ. 
κατάΟΑΡ,αιτιολογικήσκέ^η αριθμ. ^.ϋελεΰθερηεγκα 
τάστασηκαιηελεΰθερη παροχή υπηρεσιών,ωςθεμελιώδιες 
αρχέςτηςσυνθήκης,δενμποροΰν ναπεριορί^ονταιπαρά 
με ρυθμίσεις οι οποίες δικαιολογούνται με ρ^άση το γενικό 
συμφέρον και εφαρμόζονται σε κάθε πρόσωποήεπιχείρηση 
Αριθ^^ Επίσημη Εφημερίδα των ευρωπαϊκών Κοινοτήτων ^11^ 
που ασκεί δραστηριότητα στο έδαφος του κράτους υποδοχής, 
εφόσον το συμφέρον αυτό δεν προστατεύεται από τους κανό 
νες στους οποίουςοασκων τη δραστηριότητα υπόκειται στο 
κράτος μέλος στο οποίο είναι εγκατεστημένος. Επιπλέον, οι 
υποχρεώσεις αυτές θα πρέπει να είναι αντικειμενικά απαραί 
τητεςπροκειμένουγιατηνε^ασ^άλιση τηςτήρησηςτων 
επαγγελματικών κανόνων αλλά και για την προστασία των 
συμφερόντων τα οποία αποτελούν στόχοτων κανόνων αυτών 
^λ.τηναπό^ασητουΑικαστηρίουτης^ηςΑεκεμ^ρίουΙ^, 
αιτιολογική σκέ^η αριθ. ^. 
Ι.^.Ρ^ ^ε άλλα λόγια, σε ορισμένα πεδία, ενδέχεταινα 
παρουσιασθούν επιτακτικοί λόγοι σχετιζόμενοι με το γενικό 
συμ^έρονοι οποίοι να δικαιολογούν τηνεπι^ολή περιο 
ρισμων,υπό τον όρο ότι οι κανόνες του κράτους καταγωγής 
δεν αρκούν για την επίτευξη του αναγκαίου βαθμού 
προστασίας και ότι οι απαιτήσεις του κράτους υποδοχής δεν 
υπερβαίνουν αυτό που κρίνεται ως αναγκαίο σχετικά. 
Ι.^.Ρ^ ^Οταν, σε έναν ευαίσθητο τομέα ^τράπε^ες,ασ^α 
λιστικές εταιρείες, χρηματιστήριο^,υπάρχει σε όλα τα κράτη 
μέλη της Κοινότητας επαρκής εναρμόνιση τότε, και μόνον 
τότε, τα κράτη μέλη δεν μπορούν πλέον να επικαλούνται το 
γενικό συμφέρον που υπαγορεύεται από το δικό τους δίκαιο 
προκειμένου για τον έλεγχο των επενδυτικών επιχειρήσεων. 
Στην περίπτωση αυτήκάθε κράτος μέλος υποχρεούται να 
αναγνωρίζει την ποιότητα και την ορθότητα του κανονιστι-
κοΰελέγχουπου ασκείται σε καθένααπόταάλλακράτη μέλη. 
^Ετσι,ότανηπαροΰσαπρότασηοδηγίαςτεθείσεισχΰ, κανένα 
κράτος μέλος δεν θα μπορεί πλέον να επικαλείται την περί 
γενικού συμφέροντος αντίληψη του στον εξεταζόμενο τομέα 
και σε ό,τια^ορά τις δραστηριότητες που απαριθμούνται στο 
παράρτημα^τμήμαΑ^της οδηγίας. 
Ι.^.Ρ^ Εάν μια επιχείρηση επενδύσεων επιθυμεί να ασκή-
σεισεάλλοκράτοςμέλος μιαδραστηριότητατηνοποία 
μπορεί να ασκεί στο κράτος μέλος καταγωγής ρ^άσει των εις 
αυτό ισχυουσών ρυθμίσεων,καιηοποία όμως δενπεριλαμ^ά-
νεται στο παράρτημα ^τμήμαΑ^ της προτεινόμενης οδηγίας, 
το κράτος μέλοςυποδοχήςθα μπορεί ναεπικαλείται τις 
υπαγορευόμενες από το δημόσιο συμφέρον ρυθμίσειςτου 
προκειμένου να εμποδίσει την άσκηση αυτής της δραστήριο 
τηταςήτουλάχιστον θα μπορεί να απαιτεί από την επιχεί 
ρήση επενδύσεων να υποβάλλεται στους ελέγχους που προ 
βλέπονται σχετικά στο κράτος υποδοχής. 
Ρ^.1.7 Αποκλειστικός στόχος τουπαρόντοςκειμένουείναι 
να δώσει στα κράτη μέλη υποδοχής τη δυνατότητα να ε^ετά 
^ουν κατά πόσον σε μια τέτοια περίπτωση οι προγραμματικό 
μενες δραστηριότητες συμ^ά^ονται με την περί δημοσίου 
συμφέροντος αντίληψη τους. Νρέπει όμως να υιοθετηθεί ένα 
πληρέστερο κείμενο ^λ.1^ στη συνέχειας 1^ Εξουσίες του κράτους μέλους υποδοχής 
Οι εξουσίες των κρατών μελών υποδοχής αναφορικά με τις 
επενδυτικές επιχειρήσεις άλλων κρατών μελών οι οποίες 
παρέχουν υπηρεσίεςήιδρΰουν υποκαταστήματα, έτσι όπως 
περιγράφονται στο άρθρο Ι], δεν είναι σαφείς. 
1.^.11 Από μεθοδολογική άπο^η θα πρέπει να γίνει διά­
κριση σε τέσσερις διαφορετικούς τομείς^ 
α^ έλεγχος του οικονομικού παράγοντα σε ό,τια^ορά την 
πρόσβαση στο επάγγελμα και την άσκηση αυτοΰ 
^ έλεγχος της λειτουργίας των αγορών 
γ) νομικές διατάζεις που ισχύουν σε καθένα από τα κράτη 
μέλη για να διασφαλίζουν τη νομιμότητα των εμπορικών 
συναλλαγών και την προστασία του κοινοΰοι διατάζεις 
αυτές υπάγονται στον τομέα της τήρησης των κανόνων 
της οικονομικής και εμπορικής πολιτικής 
δ^ διατά^ειςιδιωτικοΰδικαίουπουε^αρμό^ονταιστιςσυμ^α-
τικές σχέσεις επενδυτικής επιχείρησης και πελάτη αυτής, 
όταν οι διατάζεις αυτές υπαγορεύονται από τη δημόσια 
τά^ηή^αίνονται να είναι άμεσης εφαρμογής. 
Ρ^.1^ Οι κανόνες δεοντολογίας για τους οποίους γίνεται 
λόγος στο σημείο Ρ^Η στα προηγούμενα, υπάγονται στις ως 
άνω περιπτώσεις ^),γ^και δ). 
1.^.1] ^ςπροςκαθένααπό τουςπαραπάνωτομείς,το 
άρθρο^]^αίνεται να μην έχει αντικείμενο, με εξαίρεση στην 
περίπτωση ελέγχουεπιχείρησηςεπενδΰσεωνη οποίαδεν 
έχει άδεια λειτουργίας στο κράτος καταγωγής,ήέχει άδεια 
λειτουργίαςστοκράτος καταγωγής καιασκείστοκράτος 
υποδοχής δραστηριότητες που δεν προβλέπονται στο παράρ-
τηματης πρότασης. Ηράγματι,αυτοίοιτομείς υπάγονται 
αποκλειστικά στις εποπτικές αρχές του κράτους υποδοχής 
και,γενικότερα, στο δίκαιο αυτοΰ,τηνομοθεσία,τις συνή­
θειες, κλπ.Τοκράτοςμέλοςυποδοχήςθαε^αρμόσει κανονικά 
το δίκαιο καιτηνομοθεσία του και θα απαιτήσειτήρησή 
τους επιβάλλοντας επαγγελματικές, διοικητικές, αστικές και 
ενδεχομένως ποινικές κυρώσεις προβλεπόμενες από το δικό 
τουνομικόκαιδιοικητικόσΰστημα,υπότονόροότιδεν 
θατις χρησιμοποιήσει ως μέσο αυθαίρετων διακρίσεωνή 
συγκαλυμμένων περιορισμών για την προστασία των αγορών 
του. 
Κατά την άπο^η της ΟΚΕ, το άρθρο Ι] πρέπει να συνταχθεί 
εκνέουμε ^άσητιςπαραπάνω παρατηρήσεις ^λ.επίσης 
σημ. 1^ στη συνέχειας 
27. 11. 89 Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων Αριθ. C 298/9 
1.8.3 Χρηματοοικονομικές δραστηριότητες 
των πιστωτικών ιδρυμάτων 
Κατά γενικό τρόπο, οι χρηματοοικονομικές δραστηριότητες 
που αποτελούν αντικείμενο της πρότασης οδηγίας και που 
απαριθμούνται στο παράρτημα της, ήταν ανέκαθεν τραπεζικές 
δραστηριότητες, δράστηρότητες δηλαδή των πιστωτικών 
ιδρυμάτων κατά την έννοια της οδηγίας 77/780/ΕΟΚ και της 
πρότασης για δεύτερη οδηγία, παρά το γεγονός ότι, αφενός, η 
νομοθεσία ορισμένων κρατών μελών απαγορεύει την άσκηση 
ορισμένων απ'αυτές τις χρηματοοικονομικές δραστηριότητες 
και, αφετέρου, τα πιστωτικά ιδρύματα δεν έχουν πάντα το 
μονοπώλιο των εν λόγω δραστηριοτήτων. Για να πεισθεί 
κανείς, αρκεί να συγκρίνει τον κατάλογο του παραρτήματος 
της πρότασης για δεύτερη οδηγία με τον κατάλογο του παραρ­
τήματος (τμήμα Α) της υπό εξέταση πρότασης. 
1.8.3.1 Τελικώς, ένα πιστωτικό ίδρυμα το οποίο στο κράτος 
μέλος καταγωγής έχει άδεια άσκησης των δραστηριοτήτων, 
για τις οποίες ο λόγος στην πρόταση οδηγίας, δεν είναι 
υποχρεωμένο να αναγνωρισθεί ως επενδυτική επιχείρηση, 
διότι ως πιστωτικό ίδρυμα θεωρείται αυτομάτως και επιχεί­
ρηση επενδύσεων. 
1.8.3.2 Η ΟΚΕ πιστεύει ότι, στο πνεύμα αυτής της προσέγ­
γισης, η Επιτροπή θα πρέπει να καθοδηγείται από μία βασική 
ιδέα: πώς να διασφαλίσει ότι ο ανταγωνισμός μεταξύ οικονο­
μικών παραγόντων, πιστωτικών ιδρυμάτων και επενδυτικών 
επιχειρήσεων που ασκούν όμοιες δραστηριότητες, δεν στρε­
βλώνεται λόγω εφαρμογής κυρίως διαφορετικών κανόνων 
ελέγχου και λειτουργίας. 
1.9 Η έλλειψη άδειας επισύρει ποι νικές κυρώσεις 
Η οδηγία θα πρέπει τέλος να θέτει ως γενική αρχή ότι στην 
Κοινότητα κανείς δεν μπορεί να ασκεί επαγγελματική επενδυ­
τική δραστηριότητα χωρίς σχετική άδεια, είτε ως επιχείρηση 
επενδύσεων είτε ως πιστωτικό ίδρυμα. 
Τα κράτη μέλη θα πρέπει να υποχρεωθούν σε πρόβλεψη 
ποινικών κυρώσεων για να εξασφαλισθεί η τήρηση της αρχής 
αυτής. 
1.10 Φορολογικές πτυχές 
Αναφορικά με τις φορολογικές επιπτώσεις της πρότασης, η 
ΟΚΕ επαναλαμβάνει την γνωμοδότηση της 27ης Απριλίου 
1988(]) σχετικά με τη δημιουργία ενός ευρωπαϊκού χρηματο­
πιστωτικού χώρου, και την γνωμοδότηση της 29ης Σεπτεμ­
βρίου 1988 σχετικά με τη δεύτερη οδηγία περί δραστηριοτή­
των των πιστωτικών ιδρυμάτων(2). Ακόμη, η ΟΚΕ εκφράζει 
για άλλη μία φορά το φόβο της μπροστά στον κίνδυνο να 
μετατοπισθούν ορισμένες χρηματοοικονομικές δραστηριότη­τες εξαιτίας και μόνο των διαφορών που υπάρχουν μεταξύ 
των φορολογικών συστημάτων των κρατών μελών και είναι 
της γνώμης ότι επιβάλλεται να γίνει μια προσπάθεια εναρμό­
νισης στο φορολογικό τομέα και ότι, για να επιλυθούν τα 
προβλήματα που επισημαίνονται εδώ, θα πρέπει σύντομα να 
μελετηθούν, προταθούν, εξετασθούν, συζητηθούν και υιοθε­
τηθούν κατάλληλα μέτρα. 
1.11 Κοι νωνικές πτυχές 
Η ΟΚΕ προβληματίζεται επίσης αναφορικά με τις επιπτώσεις 
της πρότασης στον κοινωνικό τομέα και πιο συγκεκριμένα 
στον τομέα της απασχόλησης, και υπενθυμίζει σχετικά τη 
γνωμοδότηση της 29ης Σεπτεμβρίου 1988 σχετικά με τη δεύ­
τερη οδηγία περί δραστηριοτήτων των πιστωτικών ιδρυμάτων 
(σημ. 1.6.5 και 1.8). 
Η ΟΚΕ επιμένει κυρίως στο γεγονός ότι, σε περίπτωση 
αναδιαρθρώσεων, θα πρέπει από κοινού να υιοθετηθούν 
προγράμματα επαγγελματικής επιμόρφωσης για την προώ­
θηση καλύτερα προσαρμοσμένων επαγγελματικών ειδικεύ­
σεων, καθώς και στο γεγονός ότι οι κοινωνικοί εταίροι θα 
πρέπει απαραιτήτως να ενημερώνονται και να ζητείται η 
γνώμη τους, και ότι ο κοινωνικός διάλογος θα πρέπει να 
ενδυναμωθεί προκειμένου να αναζητηθεί η καλύτερη λύση 
στα προβλήματα της απασχόλησης που ενδέχεται να πα­
ρουσιασθούν. 
1.12 Συνεργασία μεταξύ των εποπτικών αρχών των κρατών 
μελών 
Στη γνωμοδότηση της σχετικά με την πρόταση δεύτερης 
οδηγίας περί δραστηριοτήτων των πιστωτικών ιδρυμάτων, η 
ΟΚΕ παρατηρούσε ότι η ενιαία άδεια λειτουργίας και ο 
έλεγχος από τις αρμόδιες αρχές του κράτους καταγωγής προϋ­
ποθέτουν τη στενή συνεργασία μεταξύ των αρχών κάθε 
κράτους μέλους. 
Στο σημείο αυτό, η ΟΚΕ υπενθυμίζει την εν λόγω γνωμοδό­
τηση με πολύ μεγαλύτερη έμφαση στο μέτρο που τα πράγματα 
θα περιπλακούν ακόμη περισσότερο αφού ο οικονομικός 
παράγοντας θα ελέγχεται από το κράτος μέλος καταγωγής 
ενώ οι κανόνες δεοντολογίας από το κράτος μέλος υποδογής. 
Καλό είναι, συνεπώς, οι αρμόδιες αρχές να αλληλοενημερώ­
νονται, να συνεργάζονται για τον καθορισμό κυρίως των 
κανόνων ελέγχου, των κανόνων εποπτείας και των κανόνων 
δεοντολογίαςς, να συντονίζουν τις δράσεις τους και να τεί­
νουν, υπό την αιγίδα της Επιτροπής, σε προσέγγιση των 
καταλληλότερων τεχνικών που θα εγγυώνται την απαραίτητη 
ασφάλεια (βλ. σχετικά την ήδη αναφερθείσα γνωμοδότηση 
της ΟΚΕ της 29ης Σεπτεμβρίου, σημ. 1.4.4). 
1.13 Συμπεράσματα 
(') ΕΕαριθ. C 175 της 4. 7. 1988, σ. 1. 
(2) ΕΕ αριθ. C 318 της 12. 12. 1988, σ. 42. Τελικά, η ΟΚΕ εγκρίνει απολύτως τον στόχο που επιδιώκει 
η Επιτροπή· πιστεύει, ωστόσο, ότι η πρόταση θα πρέπει να 
Αριθ. C 298/10 Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων 27.11.89 
συμπληρωθεί ουσιαστικά μετά από συνεκτίμηση των ως άνω 
παρατηρήσεων καθώς και αυτών που ακολουθούν. 
2. Ειδικές παρατηρήσεις 
2.1 Άρθρο Ιο, 3ο εδάφιο, 1η περίπτωση 
Προκειμένου για φυσικά πρόσωπα που ασκούν το επάγγελμα 
«επιχείρηση επενδύσεων», η Επιτροπή καλείται να εξετάσει 
μήπως είναι προτιμότερο να λαμβάνεται ως κριτήριο σύν­
δεσης αυτών με ορισμένο κράτος μέλος ότι ο τόπος στον 
οποίο είναι εγκατεστημένα αλλά ο τόπος στον οποίο κυρίως 
ασκούνται οι επενδυτικές του δραστηριότητες. 
2.2 Άρθρο Ιο, 3ο εδάφιο παύλα, 2η περίπτωση 
2.2.1 Προκειμένου για νομικά πρόσωπα, θα πρέπει να γίνε­
ται διάκριση ανάμεσα σε όσα υπάγονται στο κοινοτικό δίκαιο 
και σε όσα όχι. Κατ'αρχήν, μόνον τα πρώτα, έτσι όπως 
ορίζονται από τα άρθρο 58 της συνθήκης, απολαύουν, όπως 
ακριβώς και τα φυσικά πρόσωπα, του δικαιώματος εγκατάστα­
σης και ελεύθερης παροχής υπηρεσιών μέσα στην Κοινότητα. 
2.2.2 Το άρθρο 58 καθορίζει τις δύο προϋποθέσεις για τη 
σύνδεση ενός τέτοιου νομικού προσώπου με την Ευρωπαϊκή 
Κοινότητα: 
α) να έχει συσταθεί σύμφωνα με τη νομοθεσία ενός κράτους 
μέλους, και 
β) να έχει εντός της Κοινότητας την έδρα του, την κεντρική 
του διοίκηση ή την κύρια εγκατάσταση του. 
2.2.3 Η Επιτροπή καλείται να επανεξετάσει το προτεινό­
μενο κείμενο με βάση τις παραπάνω παρατηρήσεις. 
2.3 Άρθρο Ιο, 5ο εδάφιο 
Θα πρέπει να γίνεται διάκριση ανάμεσα στα υποκαταστήματα 
επιχειρήσεων υπαγόμενων στο κοινοτικό δίκαιο και στα 
υποκαταστήματα επιχειρήσεων μη υπαγόμενων στο κοινο­
τικό δίκαιο. 
2.4 Παράρτημα, τμήμα Ά, σημ. 1 
Το κείμενο θα πρέπει να έχει ως αντικείμενο τρεις περι­
πτώσεις νομικώς διαφορετικές, μεταξύ των οποίων και θα 
πρέπει να γίνεται διάκριση: τη μεσιτεία, την προμήθεια και 
την εντολή. 
Μεσιτεία είναι η αμειβόμενη σύμβαση δια της οποίας ένα 
πρόσωπο φέρνει σε επαφή δύο ή περισσότερα άλλα πρόσωπα 
με σκοπό να τους δώσει τη δυνατότητα να συνομολογήσουν 
συγκεκριμένη σύμβαση. Στην περίπτωση αυτή, η σύμβαση 
υπογράφεται απευθείας μεταξύ αυτών των προσώπων χωρίς 
μεσολάβηση του μεσίτη. Προμήθεια — μοναδική περίπτωση εξεταζόμενη από την 
οδηγία, και με λανθασμένη ονομασία σε ορισμένες γλώσσες 
— είναι η σύμβαση δια της οποίας ένα πρόσωπο, ο παραγ­
γελιοδόχος, αναλαμβάνει έναντι αμοιβής να εκτελέσει εξ 
ονόματος τους αλλά με λογαριασμό άλλου προσώπου, του 
παραγγελιοδότη, μία ή περισσότερες νομικές πράξεις που 
αφορούν την κυκλοφορία των αγαθών. 
Εντολή είναι η σύμβαση δια της οποίας ένα πρόσωπο, ο 
εντολοδότης, εξουδιοδοτεί άλλο πρόσωπο, τον εντολοδόχο, 
να εκτελέσει μια νομική πράξη για λογαριασμό του εντο­
λοδότη και εξ ονόματος του. Η εντολή δεν πρέπει να αποτελεί 
αντικείμενο της οδηγίας παρά μόνο εφόσον παρουσιάζει 
επαγγελματικό χαρακτήρα προς το συμφέρον του εντολοδό­
χου. 
2.5 Παράρτημα, τμήμα Ά, σημ. 4 
Ο όρος «αμοιβή» πρέπει να νοείται ανεξάρτητα από τον τρόπο 
καταβολής, είτε δηλαδή ως συνάρτηση του ύψους των υπό 
διαχείριση κεφαλαίων είτε ως συνάρτηση του εισοδήματος 
που αποφέρει η διαχείριση του χαρτοφυλακίου, κλπ. 
2.6 Παράρτημα, τμήμα Ά, σημ. 5 
2.6.1 Το κείμενο θα πρέπει να έχει ως αντικείμενο τρεις 
τρόπους νομικώς διαφορετικούς με τους οποίους παρουσιάζε­
ται η «τοποθέτηση κινητών αξιών», και μεταξύ των οποίων 
θα πρέπει να κάνει διάκριση. 
2.6.2 Σύμφωνα με τον πρώτο, ο διαμεσολαβητής δεν είναι 
παρά αποδέκτης των εγγραφών εξ ονόματος του εκδότη, του 
οποίου και είναι εντολοδόχος. 
2.6.3 Ο δεύτερος τρόπος είναι ο του «αναδόχου». Πρόκει­
ται για ένα είδος σύμβασης η οποία συνομολογείται μεταξύ 
ενός χρηματοπιστωτικού ιδρύματος — του αναδόχου — και 
των μελλοντικών ιδρυτών μιας εταιρείας κεφαλαίου ή μιας 
εταιρείας κεφαλαίου η οποία θέλει να αυξήσει το κεφάλαιο 
της ή ενός οργανισμού ο οποίος θέλει να εκδώσει δάνειο για 
το κοινό. Στα πλαίσια μιας τέτοιας σύμβασης, ο ανάδοχος 
αναλαμβάνει, έναντι προμήθειας, να εγγράψει το σύνολο ή 
μέρος των μετοχών ή των ομολόγων και στη συνέχεια να τα 
διαθέσει προς πώληση στο κοινό με ορισμένη τιμή και μέσα 
σε ορισμένη προθεσμία. 
2.6.4 Ο τρίτος τρόπος είναι η εγγύηση τοποθέτησης. Στο 
είδος αυτό σύμβασης, ένα πρόσωπο αναλαμβάνει να αγοράσει 
μετοχές ή ομόλογα προ ολίγου εκδοθέντα, στο μέτρο που οι 
τίτλοι αυτοί δεν έχουν πωληθεί πριν από την εκπνοή μιας 
ορισμένης προθεσμίας. 
2.6.5 Γενικά, θα πρέπει να εξετασθούν εδώ όλοι οι δυνατοί 
τρόποι με τους οποίους ένας οικονομικός διαμεσολαβητής 
μπορεί να διαθέσει στο κοινό κινητές αξίες που εκδίδονται 
από εταιρείες ή από δημόσιους οργανισμούς. Σε οικονομικούς 
όρους, πρόκειται εδώ για διαμεσολάβηση στην πρωτογενή, 
ανοιχτή στο κοινό, αγορά. 
27. 11. 89 Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων Αριθ. C 298/11 
2.7 Παράρτημα, τμήμα Β, σημ. 1 
2.7.1 Εννοείται ότι οι οργανισμοί συλλογικών επενδύσεων 
σε μεταβιβάσιμους τίτλους (κινητές αξίες) μπορούν, σύμφωνα 
με το πρώτο άρθρο, τρίτη παράγραφος της οδηγίας του Συμ­
βουλίου της 20 Δεκεμβρίου 1985 «περί συντονισμού των νομο­
θετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων που διέ­
πουν τη λειτουργία ορισμένων οργανισμών συλλογικών επεν­
δύσεων σε κινητές αξίες (ΟΣΕΚΑ)» (85/611/ΕΟΚ), να λαμ­
βάνουν τη μορφή τραστ (UNIT TRUST). 
2.7.2 Για την εφαρμογή της οδηγίας, θα ήταν ίσως χρήσιμο 
να διατυπωθεί ένας ορισμός της κινητής αξίας τέτοιος που η 
έννοια αυτής να γίνεται αντιληπτή με τον ίδιο τρόπο σε όλα 
τα κράτη μέλη. 
2.8 Άρθρο 2 
Κατά κανόνα, οι απαριθμούμενες στο παράρτημα επενδυτικές 
δραστηριότητες που υπεισέρχονται στο πεδίο εφαρμογής της 
πρότασης, ασκούνται από τα πιστωτικά ιδρύματα, κατά την 
έννοια της πρώτης οδηγίας του Συμβουλίου της 12ης Δεκεμ­
βρίου 1987 «που συντονίζει τις νομοθετικές, κανονιστικές και 
διοικητικές διατάξεις που αφορούν την ανάληψη και άσκηση 
δραστηριότητας πιστωτικού ιδρύματος» (77/780/ΕΟΚ). 
Δεν θα πρέπει λοιπόν, στην παρούσα πρόταση οδηγίας να 
γίνεται αλληλεπικάλυψη με τις ισχύουσες για τα πιστωτικά 
ιδρύματα διατάξεις, βάσει της οδηγίας 77/780/ΕΟΚ και, από 
τη στιγμή που θα τεθούν σε ισχύ, των εξής οδηγιών: της 
δεύτερης οδηγίας του Συμβουλίου «που συντονίζει τις νομοθε­
τικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις που αφορούν 
την ανάληψη και άσκηση δραστηριότητας πιστωτικού ιδρύ­
ματος και τροποποιεί την οδηγία 77/780/ΕΟΚ» (έγγρ. 
COM(87) 715 τελικό), της οδηγίας του Συμβουλίου «σχετικά 
με τα ίδια κεφάλαια των πιστωτικών ιδρυμάτων» (έγγρ. 
COM(88) 15 τελικό) και της οδηγίας του Συμβουλίου «σχε­
τικά με τα ίδια κεφάλαια των πιστωτικών ιδρυμάτων» (έγγρ. 
COM(88) 15 τελικό) και της οδηγίας του Συμβουλίου «για 
το συντελεστή φερεγγυότητας των πιστωτικών ιδρυμάτων» 
(έγγρ. COM(88) 194 τελικό) (βλ. παραπάνω, σημ. 1.5). 
Η δεύτερη πρόταση του άρθρου 2 θα πρέπει να διατυπωθεί 
ως εξής: 
«Εντούτοις, μόνο τα άρθρα 3,4,5,8,9,10 και 21 εφαρμόζονται 
για τα πιστωτικά ιδρύματα που ασκούν τις δραστηριότητες 
οι οποίες εμφαίνονται στο παράρτημα της οδηγίας αυτής.» 
2.9 Άρθρο 3 
Η διάταξη αυτή, η οποία περιλαμβάνεται και στο άρθρο 
3 της οδηγίας ΟΣΕΚΑ (85/611/ΕΟΚ), «αποσκοπεί στο να 
αποτρέψει τη χρησιμοποίηση εικονικών εταιρειών σε ένα 
κράτος μέλος» (έγγρ. COM(88) 778 τελικό, ανάλυση των 
άρθρων, σελ. 4). Το άρθρο αυτό φαίνεται να αποτελεί την 
άρνηση ή τουλάχιστον περιορισμό της αρχής περί «αμοι­
βαίας αναγνώρισης», στο μέτρο που φαίνεται να υποβάλλει 
την ιδέα ότι οι έλεγχοι που διενεργούνται στα κράτη μέλη 
δεν είναι όλοι εξίσου αξιόπιστοι και δεσμευτικοί και ότι η 
υπαγωγή στη δικαιοδοσία ενός κράτους μέλους είναι ίσως 
πιο προνομιακή σε σχέση με άλλο κράτος μέλος. Η ΟΚΕ βρίσκει πως μια τέτοια υπόθεση είναι απαράδεκτη 
και ότι εναπόκειται στην Επιτροπή και το Συμβούλιο να 
οδηγήσουν σε μια τέτοια εναρμόνιση ώστε να εκλείψει κάθε 
κίνητρο για χρησιμοποίηση εικονικών εταιρειών. 
Η ΟΚΕ διαπιστώνει ότι καμμία τέτοια διάταξη δεν περιέ­
χεται, και σωστά, ούτε στην πρώτη οδηγία για τα πιστωτικά 
ιδρύματα (77/780/ΕΟΚ) ούτε στη δεύτερη (έγγρ. COM(87) 
515 τελικό). 
Συνεπώς, το άρθρο 3 της εξεταζόμενης πρότασης οδηγίας θα 
πρέπει σε κάθε περίπτωση να καταστεί ανεφάρμοστο για τα 
πιστωτικά ιδρύματα κατά την έννοια της οδηγίας 77/780/ 
ΕΟΚ. 
2.10 Άρθρο 4, παράγραφος Ι 
2.10.1. Οι επενδυτικές δράστηριότητες που υπάγονται στο 
πεδίο εφαρμογής της οδηγίας και που απαριθμούνται στο 
παράρτημα αυτής, δεν παρουσιάζουν όλες τον ίδιο βαθμό 
κινδύνου για το κοινό και, κατά συνέπεια, δεν συνεπάγονται 
τις ίδιες απαιτήσεις σε ό,τι αφορά τους οικονομικού πόρους, 
την οργάνωση, κλπ. Θα πρέπει λοιπόν να προβλεφθούν διάφο­
ροι τύποι αδειών λειτουργίας ανάλογα με το είδος των 
δραστηριοτήτων που πρόκειται να ασκηθούν. 
2.10.2. Δεν είναι σαφές τι σημαίνει συμπληρωματική δρα-
τηριότητα ο όρος θα πρέπει ή να διευκρινισθεί ή να παραλει­
φθεί. 
2.11. Άρθρο 4, παράγραφος 2 
2.11.1. Οι εναρμονισμένοι ελάχιστοι όροι για την έκδοση 
λειτουργίας είναι ανεπαρκείς. 
2.11.2. Η οδηγία αυτή, ή κάποια άλλη που θα έπρεπε να 
τεθεί ταυτοχρόνως σε ισχύ, θα πρέπει να προσδιορίζει το ύψος 
των αρχικών ελάχιστων πόρων κατά κατηγορία ζητούμενης 
άδειας ανάλογα με το είδος των δραστηριοτήτων που πρόκει­
ται να ασκηθούν. 
2.11.3. Θα πρέπει να διευκρινισθούν οι προϋποθέσεις της 
απαιτούμενης καλής φήμης και επαρκούς πείρας. 
2.11.4. Ομοίως, προκειμένου για την απαιτούμενη καλή 
φήμη έχουν άδεια ειδικής συμμετοχής. 
2.11.5. Θα πρέπει να εξετασθεί μήπως είναι σκόπιμο, για 
ορισμένες κατηγορίες δραστηριοτήτων, π.χ. την τοποθέτηση 
κινητών αξιών, να προβλέπειται η παρουσία δύο τουλάχιστον 
προσώπων για τον αποτελεσματικό προσδιορισμό του προ­
σανατολισμού των δραστηριοτήτων της επιχείρησης, έτσι 
όπως προβλέπει το άρθρο 3, παράγραφος 2, τελευταίο εδάφιο, 
της οδηγίας 77/780/ΕΟΚ. 
2.11.6 Θα πρέπει να εξετασθεί μήπως είναι σκόπιμο, για 
ορισμένες επενδυτικές δραστηριότητες, να προβλέπεται — 
χωρίς ωστόσο να αποκλείεται η σύμπραξη — ότι η επιχεί­
ρηση επενδύσεων λαμβάνει τη μορφή εταιρείας που διαθέτει 
επαρκές αρχικό κεφάλαιο το ύψος του οποίου θα καθορίζεται 
στην οδηγία αναλόγως των δραστηριοτήτων, σύμφωνα με τα 
Αριθ. C 298/12 Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων 27.11. 89 
προβλεπόμενα στο άρθρο 3 της πρότασης για δεύτερη οδηγία 
σχετικά με τα πιστωτικά ιδρύματα (έγγρ. COM(87) 715 
τελικό). Συνεπώς, είναι αναγκαίο να προταθεί από την Επι­
τροπή, το συντομότερο δυνατό, μια οδηγία περί επάρκειας 
των κεφαλαίων, και να εφαρμοσθούν ταυτόχρονα η οδηγία 
για τις επενδυτικές υπηρεσίες και η οδηγία γι την επάρκεια 
των κεφαλαίων. 
2.12. Άρθρο 4, παράγραφος 3 
Το κείμενο θα έπρεπε να είναι διατυπωμένο σαφέστερα και 
ακριβέστερα και, κυρίως, θα έπρεπε να προβλέπει την ανάγκη 
για επαρκή διοικητική οργάνωση, κατάλληλη τήρηση λογι­
στικών, αποτελεσματικό χρηματοοικονομικό έλεγχο, κ.ά. 
2.13. Άρθρο 4, παράγραφος 4 
Θα έπρεπε να προβλέπεται ότι η μη λήψη απόφασης μέσα 
στην προβλεπόμενη προθεσμία, ισοδυναμεί με έγκριση· και 
αυτό, ώστε οι αρμόδιες αρχές, μέσα στην ήδη μακρά εξάμηνη 
προθεσμία, να σπεύδουν σε εξέταση των υποβαλλόμενων 
αιτήσεων, και να αποτρέπεται η παράκαμψη της υποχρέωσης 
για αιτιολόγηση της μη έγκρισης στις περιπτώσεις κατά τις 
οποίες δεν δίδεται απάντηση. 
2.14. Άρθρο 4, παράγραφος 5 
2.14.1. Η διάταξη αυτή εξηγείται με βάση τις απόψεις που 
αναπτύσσονται παραπάνω στο σημ. 2.8. 
2.14.2. Θα πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι, σε ορισμένα κράτη 
μέλη, η άδεια λειτουργίας που χορηγείται στα πιστωτικά 
ιδρύματα δεν περιλαμβάνει ρητά και την άδεια άσκησης επεν­
δυτικών δρατηριοτήτων, ακόμη και αν οι τελευταίες αυτές 
ασκούνται από τα ιδρύματα αυτά κατά παράδοση και συνή­
θεια. Ούτε και σ'αυτήν την περίπτωση δεν θα πρέπει να 
ζητείται συμπληρωματική άδεια, αφού η άδεια λειτουργίας 
που δίδεται στα πιστωτικά ιδρύματα τα οποία κατά παράδοση 
ασκούν επενδυτικές δραστηριότητες προϋποθέτει σιωπηρά 
την άδεια άσκησης αυτών. 
Άρα λοιπόν, μόνο σε περιπτώσεις κατά τις οποίες η παρεχό­
μενη άδεια λειτουργίας πιστωτικού ιδρύματος εξαιρεί ρητά 
τις επενδυτικές δραστηριότητες, θα απαιτείται συμπληρωμα­
τική άδεια η οποία και δεν θα αφορά παρά μόνον αυτές. Κατά 
την εξέταση της συμπληρωματικής αυτής άδειας θα πρέπει 
να λαμβάνονται υπόψη οι υποχρεώσεις που επιβάλλονται στα 
πιστωτικά ιδρύματα από την οδηγία 77/780/ΕΟΚ και από τις 
άλλες οδηγίες που βρίσκονται υπό εκπόνηση, αναφορικά 
κυρίως με το αρχικό κεφάλαιο, τα ίδια κεφάλαια, το ύψος πιστωτικής επιφάνειας, τη διοικητική οργάνωση και τη λογι­
στική οργάνωση, προς αποφυγή αλληλεπικαλύψεων και άνευ 
λόγου επιπλέον υποχρεώσεων. 
2.14.3. Θα πρέπει να καταβληθούν προσπάθειες ώστε να 
τεθούν ταυτοχρόνως σε ισχύ η δεύτερη οδηγία για τα πιστω­
τικά ιδρύματα, η οδηγία σχετικά με τα ίδια κεφάλαια και η 
οδηγία που εξετάζουμε εδώ, ή, τουλάχιστον, ώστε η τελευταία 
αυτή να μην τεθεί σε ισχύ πριν από τις άλλες. 
2.15. Άρθρο 5 
Δεν αφορά το ελληνικό κείμενο. 
2.16. Άρθρο 6 
Υπευνθυμίζοντας τη σχετική με το ζήτημα της αμοιβαιότητας 
θέσης της, την οποία υποστήριξε στην ήδη αναφερθείσα 
γνωμοδότηση της 20ής Σεπτεμβρίου 1988 (σημ. 2.5) για τη 
δεύτερη οδηγία περί πιστωτικών ιδρυμάτων, η ΟΚΕ πιστεύει 
ότι εναπόκειται στο Συμβούλιο να αναζητήσει σχετικά, και 
σε ό,τι αφορά τις επενδυτικές υπηρεσίες, μία λύση η οποία να 
είναι συναφής με αυτήν που θα εφαρμοσθεί για τα πιστωτικά 
ιδρύματα. 
2.17. Άρθρο 7 
2.17.1. Το εν λόγω άρθρο αποτελεί επανάληψη το άρθρου 
9 της πρότασης για δεύτερη οδηγία περί πιστωτικών ιδρυ-
μάτων.Η ΟΚΕ παραπέμπει στη σχετική με την παραπάνω 
πρόταση γνωμοδότησης της 29ης Σεπτεμβρίου 1988. 
2.17.2. Τα περί καταλληλότητας κριτήρια, για τα οποία 
γίνεται λόγος στην πρώτη παράγραφο, θα πρέπει να εναρμονι^ 
σθούν άλλως, αυτά που θα επιλεγούν από τα κράτη μέλη θα 
πρέπει να αποτελέσουν αντικείμενο συντονισμού και, με την 
προοπτική αυτή, οι εποπτικές αρχές να κοινοποιούν μεταξύ 
τους τα κριτήρια που υιοθετούν, στα πλαίσια του συντονιστι­
κού έργου που καλούνται να διεκπεραιώνουν (γνωμοδότηση 
ΟΚΕ, σημ. 2.4). 
2.17.3. Ομοίως, σε ό,τι αφορά την έννοια της ασφαλούς 
και χρηστής διοίκησης, για την οποία γίνεται λόγος στο σημ. 
3 (σημ. 2.7). 
2.17.4. Αναφορικά με το σημ. 2, θα πρέπει να προβλεφθούν 
διατάξεις οι οποίες να επιτρέπουν, εφόσον είναι σκόπιμο, να 
γνωστοποιούνται τα ονόματα των πραγματικών μετόχων ή 
εταίρων στις περιπτώσεις κατά τις οποίες οι συμμετοχές φυ­
λάσσονται για λογαριασμό τρίτων. 
2.18. Άρθρο 8 
Η ΟΚΕ εκφράζει τη λύπη της για το γεγονός ότι οι διατάξεις 
που προβλέπονται κατά των κινδύνων της αγοράς δεν περι­
λαμβάνονται στην εξεταζόμενη πρόταση οδηγίας. 
Πιστεύει ότι είναι απαράδεκτο να τεθεί σε ισχύ η οδηγία πριν 
υιοθετηθούν και τεθούν σε ισχύ κανόνες οι οποίοι θα πρέπει 
να θεσπισθούν στα πλαίσια μεταγενέστερης συντονιστικής 
οδηγίας. 
27. 11. 89 Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων Αριθ. C 298/13 
2.19. Άρθρο 9, παράγραφος 1 
2.19.1. Κατά κανόνα, ο συντονισμός των κανόνων 
εποπτείας που καλούνται να τηρούν οι επιχειρήσεις επενδύ­
σεων, είναι ανεπαρκής. 
Έτσι, ανεξάρτητα από τους αρχικούς χρηματοοικονομικούς 
πόρους (άρθρο 4), θα πρέπει, για ορισμένες τουλάχιστον 
κατηγορίες επενδυτικών δραστηριοτήτων, να προβλέπονται 
απαιτήσεις σε ίδια κεφάλαια ανάλογα με τον όγκο των 
δραστηριοτήτων και τους κινδύνους που αυτές εμπεριέχουν. 
Προκειμένου για τα πιστωτικά ιδρύματα, υπάρχουν τέτοιου 
είδους επαιτήσεις· κατά συνέπεια, εφόσον οι επενδυτικές 
δραστηριότητες και οι εμπεριεχόμενοι σε αυτές κίνδυνοι λαμ­
βάνονται υπόψη μέσα στις εφρμοζόμενες γι'αυτές ρυθμίσεις, 
δεν υπάρχει λόγος να γίνεται άθροιση ρυθμίσεων και οι 
απαιτήσεις που προβλέπονται για τις επιχειρήσεις επενδύ­
σεων να εφαρμόζονται εκ περισσού και στα πιστωτικά ιδρύ­
ματα. 
2.19.2. Η διατύπωση της δεύτερης περίπτωσης της παρα­
γράφου 1 του άρθρου 9 είναι ανεπαρκής. 
2.19.2.1. Προφανές είναι ότι θα πρέπει να αποφεύγεται 
κάθε σύγχυση μεταξύ κινητών αξιών και κεφαλαίων που 
ανήκουν στους επενδυτές και εκείνων που ανήκουν στην 
επιχείρηση, καθώς και μεταξύ δραστηριοτήτων που ασκεί η 
επιχείρηση για λογαριασμό των πελατών της και για ίδιο 
λογαριασμό. Το ουσιαστικό είναι, οι αξίες και τα κεφάλαια 
να καταγράφονται στους λογαριασμούς της επιχείρησης στο 
όνομα των επενδυτών και κατ'άτομο. Μία ορθή διοικητική 
και λογιστική οργάνωση και κατάλληλοι μηχανισμοί εσωτε­
ρικών ελέγχων, συνεπάγονται κατ'ανάγκην την τήρηση χωρι­
στών λογαριασμών κατά πελάτη, αξία (τίτλο) και νόμισμα. 
2.19.2.2. Σχετικά με τις κινητές αξίες που ανήκουν στους 
επενδυτές, θα πρέπει να διευκρινισθεί ότι η επενδυτική επιχεί­
ρηση δεν μπορεί σε καμία περίπτωση και για κανένα λόγο 
να τις χρησιμοποιήσει για τον ίδιο λογαριασμό. 
Θα πρέπει συνεπώς να ληφθεί μέριμνα ώστε όλα τα κράτη 
μέλη να προσαρμόσουν τη νομοθεσία τους έτσι ώστε οι επεν­
δυτές να έχουν για τις κινητές αξίες που τοποθετούν σε 
επενδυτικές επιχειρήσεις, δικαίωμα κυριότητας και όχι 
δικαίωμα πιστωτή. Έτσι, σε περίπτωση πτώχευσης, οι αξίες 
που δεν έχουν επενδυθεί περιέρχονται σε κατοχή των επενδυ­
τών, ως κατόχων. Σε περίπτωση ανεπάρκειας, πράγμα που 
σημαίνει οπωσδήποτε απάτη, η διανομή μεταξύ των κατόχων 
γίνεται αναλογικά με το ύψος των αξιών που δεν έχουν επενδυ­
θεί. 
2.19.2.3. Σχετικά με τα κεφάλαια που ανήκουν στους επεν­
δυτές, υπενθυμίζεται ότι μόνο ένα πιστωτικό ίδρυμα, κατά την έννοια της οδηγίας 77/780/ΕΟΚ, νομιμοποιείται να «αποδέ­
χεται καταθέσεις ή άλλα αποδόσιμα κεφάλαια του κοινού και 
να χορηγεί πιστώσεις για ίδιο λογαριασμό» (άρθρο πρώτο, 
πρώτο εδάφιο). 
Στη γνωμοδότηση της για τη δεύτερη οδηγία περί πιστωτικών 
ιδρυμάτων, η ΟΚΕ εκτιμούσε ότι στο κείμενο της οδηγίας 
έπρεπε να διευκρινίζεται πως μόνο τα πιστωτικά ιδρύματα 
που ελέγχονται και έχουν άδεια λειτουργίας σε ένα κράτος 
μέλος, έχουν την έγκριση να συλλέγουν τις καταθέσεις του 
κοινού με τη μορφή αποδοτέων κεφαλαίων. Προς το σκοπό 
αυτό, τα κράτη μέλη πρέπει να υποχρεωθούν να προβλέψουν 
ποινικές κυρώσεις για κάθε παράβαση αυτού του κανόνα και 
αυτό από τη στιγμή κατά την οποία υπάρχει επιζήτηση της 
αποταμίευσης» (σημ. 1.6.1). 
Κατά συνέπεια, οι επιχειρήσεις επενδύσεων, εκτός από την 
περίπτωση κατά την οποία ζητούν άδεια να λειτουργήσουν 
ως πιστωτικά ιδρύματα, δεν μπορούν να αποδέχονται και 
να χρησιμοποιούν τα κεφάλαια των πελατών τους για ίδιο 
λογαριασμό. 
Γεγονός είναι ότι οι επενδυτικές επιχειρήσεις διατηρούν 
σχέση «τρεχούμενου λογαριασμού» με τους πελάτες τους. 
Για επίλυση του προβλήματος χωρίς παραγνώριση της πραγ­
ματικότητας, στην οδηγία θα πρέπει να διευκρινίζεται ότι 
οι επιχειρήσεις επενδύσεων δεν μπορούν να κατέχουν άλλα 
κεφάλαια εκτός από εκείνα των πελατών τους, εν αναμονή 
διάθεσης τους για την αγορά κινητών αξιών ή εν αναμονή 
απόδοσης τους. Τα κεφάλαια αυτά δεν αποφέρουν τόκο δεν 
μπορούν να χρησιμοποιηθούν ούτε για τη χορήγηση 
πιστώσεων ούτε για ίδιο λογαριασμό. Για τούτο, θα πρέπει 
να είναι ανά πάσα στιγμή διαθέσιμα σε ενεργητικό ρευστό 
και ασφαλές. 
Στην οδηγία θα πρέπει επίσης να διευκρινίζεται ότι οι επιχει­
ρήσεις επενδύσεων δεν μπορούν να χορηγούν προκαταβολές 
και πιστώσεις παρά μόνο σε άμεση σύνδεση με τις πράξεις 
που εκτελούν για λογαριασμό των πελατών τους. Θα πρέπει 
να εξετασθεί και το ζήτημα της απόδοσης μέσα σε ορισμένη 
προθεσμία από την περάτωση μιας πράξης. Σε κάθε περί­
πτωση, προκαταβολές και πιστώσεις θα πρέπει να χορηγού­
νται από τα ίδια κεφάλαια της επιχείρησης ή από δάνεια που 
συνάπτει η επιχείρηση στην αγορά και όχι από κεφάλαια των 
πελατών της. 
2.19.3. Στην τρίτη περίπτωση, της παραγράφου 1 του 
άρθρου 9, «μέχρι περαιτέρω εναρμόνισης των συστημάτων 
χορήγησης αποζημιώσεων», ορίζεται η λύση που υιοθε­
τήθηκε για τα πιστωτικά ιδρύματα: κάλυψη των υποκαταστη­
μάτων από το σύστημα χορήγησης αποζημιώσεων που ισχύει 
στο κράτος μέλος υποδοχής. 
Επ'αυτού, σημειώνουμε σχετικά τέσσερις παρατηρήσεις. 
2.19.3.1. Αν τα συστήματα χορήγησης αποζημιώσεων από 
τα οποία καλύπτονται τα πιστωτικά ιδρύματα προβλέπουν 
αποζημείωση όχι μόνο των καταθετών, σύμφωνα με την 
σύσταση της Επιτροπής της 22 Δεκεμβρίου 1986 «σχετικά με 
την καθιέρωση συστημάτων εγγύησης των καταθέσεων στην 
Κοινότητα» (87/63/ΕΟΚ), αλλά και των άλλων πελατών, των 
επενδυτών συμπεριλαμβανομένων, θα πρέπει και αυτό να 
Αριθ.Ο^Ι^ Επίσημη εφημερίδα των ευρωπαϊκών κοινοτήτων ^ΙΡ^ 
συνεκτιμάται.^προσχώρηση σε δυο συστήματα χορήγησης 
αποζημειωσεων που αλληλεπικαλύπτονται^ θα επαυξάνε 
χωρίςλόγοτιςοικονομικέςυποχρεώσειςτων πιστωτικών 
ιδρυμάτων. 
1^.11 ^ΟτανηΚοινότητα άρχισε να εξετάζει το ζήτημα 
τουκαθεστωτοςεγγΰησηςτωνκαταθέσεων^ηευρωπαϊκήχρη 
ματοπιστωτική αγοράήτανακόμη σχετικάδιαιρεμένη. Ο 
έλεγχος των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων^ των υποκα 
ταστημάτων τους συμπεριλαμβανομένων^ υπαγόταν 
αποκλειστικά στην αρμοδιότητα των εποπτικών άρχων του 
κράτους υποδοχής, ^τις συνθήκες αυτές^ φαινόταν σκόπιμος 
τα συστήματα παροχής αποζημιώσεων να παρουσιάζουν 
εθνικάχαρακτηριστικά. ^Εκρινανμάλισταότιγιαλόγους 
ανταγωνισμού κάθε χρηματοπιστωτικό ίδρυμα που ασκούσε 
δραστηριότητα σε ένα κράτος μέλος^ όφειλε να εφαρμόζει το 
ίδιο σύστημα χορήγησης αποζημιώσεων. 
^ή^ιερα^ τα πράγματα έχουν αλλάζει εντελως^ήτουλάχιστον 
αλλάζουν. Τηνίΐουλίου^^ηελεύθερη κίνηση των κεφα 
λαίων θα είναι γεγονός.Ηδεύτερη τραπεζική οδηγία ^ασίζε^ 
ταιστηναρχή τηςαμοι^αίας αναγνώρισης^ τηςενιαίαςάδειας 
λειτουργίας και των ελέγχων που ασκούν οι αρμόδιες αρχές 
του κράτους μέλους καταγωγής.Ηοδηγία που εξετάζουμε 
εδω^ασίζεται κατά μεγάλο μέρος στην ίδια αρχή. 
εαυτούς τους όρους^ τίθεται το ερώτημα μήπως θα έπρεπε 
μελλοντικά να εξετασθεί το ενδεχόμενο όπως τα υποκαταστή 
ματα^ τόσο των πιστωτικών ιδρυμάτων όσο και των επενδυτι 
κωνεπιχειρήσεων^που βρίσκονται σεένα κράτος μέλος άλλο 
από εκείνο στο οποίο βρίσκεται η έδρα^ εφαρμόζουν το 
σύστημα παροχής αποζημιώσεων που ισχύει στο κράτος 
μέλος καταγωγής. 
Τοερώτημα τίθεται πολύ περισσότερο που τα εν λόγω ιδρύ 
ματα και επιχειρήσεις^ από τη στιγμή που θα προσφέρουν τις 
υπηρεσίες τους σε καθεστώς ελεύθερης παροχής υπηρεσιών^ 
θακαλύπτονταιυποχρεωτικάαπότοσύστημαχορήγησης 
αποζημιώσεων που ισχύει στο κράτος μέλος καταγωγής. 
Επιπλέον^το είδος ελέγχου είναι αρμοδιότητας των άρχων 
του κράτους μέλους καταγωγής. 
^ε πιο μακροπρόθεσμη ^άση^ηΕπιτροπή οφείλει να εξετάσει 
το ενδεχόμενο τυποποίησης των συστημάτων χορήγησης 
αποζημιώσεων, ^ιατέτοιαλύση θαέχειτοπλεονέκτημα 
ότιθα επιτρέπει ευρύτερηκατανομήτωνκινδύνων^πλέον 
σύμμορφη προς τις τεχνικές της ασφάλισης. 
119.11 ^τοκείμενοπρο^λέπεταιότι^η πληρωμή ή η 
εισφορά σε σύστημα αποζημιώσεων του είδους αυτού θα 
υπολογίζεται σε συνάρτηση με το εισόδημάτους από την 
επενδυτική δραστηριότητα που ασκείται σ^αυτό το κράτος^. 
θ όρος ^εισόδημα^ δεν είναιοκαταλληλότερος πρόκειται 
για τα κέρδηήγια τον κύκλο εργασιών^ 
Εκείνο που πρέπει οπωσδήποτε να γίνεις είναι να μην υπάρ 
χουν διακρίσεις ως προς τον τρόπο υπολογισμού της συμμε 
τοχής^εισφοράς^στοσύστημαχορήγησηςαποζημιωσεων 
ανάμεσασταυποκαταστήματαεπενδυτικωνεπιχειρήσεωντων οποίωνηέδρα^ρίσκεταισεάλλοκράτος μέλος καιστις 
επιχειρήσεις πουέχουντηνέδρα τους στοθεωρούμενο κράτος 
μέλος, κατόπιν αυτού^φαίνεταιότιησυμμετοχή θα είναι 
συνάρτηση του κινδύνου που παρουσιάζει η ασκούμενη 
δραστηριότητα και όχι του ε^αυτής ^εισοδήματος^ 
119.^ Αναφορικά με την τέταρτη και πέμπτη περίπτωση 
της παραγράφουΡτου άρθρου 9^ηφύση των ζητούμενων 
πληροφοριών^ τακριτήριαα^ιολόγησηςτηςοικονομικής 
ευρωστίας και κυρίως της καταλληλότητας των μέτρων 
προστασίας από τους κινδύνους της αγοράς^οκαθορισμός 
των προς τήρηση κανόνων εποπτείας καιηδιάρκεια φύλαξης 
των λογιστικών καταστάσεων για τις ασκούμενες δραστήριο 
τητες^θαπρέπεινα αποτελέσουν αντικείμενο συντονισμούς 
κι αυτό για να υπάρχει συνέπεια με την αρχή της ^αμοι^αίας 
αναγνώρισης^ 
119.^. ^την περίπτωση της παραγράφουΡτουάρθρου9 
δεν διατυπώνεται^ και κακως^καμμία κανονιστική διάταξη. 
Ορισμένες αρχές θα έπρεπε να διατυπώνονται στην οδηγία 
υπό μορφή κοινωνκανόνων^ και κυρίως η απόλυτη προ 
τεραιότητατουσυμφέροντοςτου πελάτης η διεκπεραίωση 
τωνπρά^εωνστιςκαλύτερεςδυνατές συνθήκες^ η γνώση 
της προσωπικής και οικονομικής κατάστασης του πελάτηο 
οποίος ζητάει συμ^ουλές^ηπλήρης ενημέρωση του πελάτης 
η γνώση της φύσης και ποιότητας των χρησιμοποιούμενων 
μέσων και των κινδύνων που περικλείουν^ηγνωση της φύσης 
και του τρόπου οργάνωσης της αγοράςήτων αγορών όπου 
μπορεί να διατεθεί το μέσο^ οι υποχρεώσεις που επιβάλλονται 
ώστε να αποφεύγεταιήάτοπη διαρροή απόρρητων πληροφο 
ριων στο εσωτερικό της επιχείρησης. 
11ΟΚΕ παραπέμπει σχετικά στη σύσταση της Επιτροπής της 
^ης Ιουλίου Ι977αναφορικά μεένανευρωπαϊκόκώδικα 
συμπεριφοράς που διέπει τις πράξεις τις σχετικές με τις κινη^ 
τέςα^ίες^^ΕΟΚ^ 
1^0. ^^^,^^^^ο^ 
Εφόσον τα κράτη μέλη μπορούν να προσαρμόζουν τους κανό 
νες της παραγράφουΐήνα μην τους εφαρμόζουν αν κρίνουν 
ότι οι κανόνες αυτοί δεν προσφέρονται για το εκάστοτε είδος 
προσφερόμενης επενδυτικής υπηρεσίας^ αυτό σημαίνει τέλι 
κώς ότι οι διατάζεις της παραγράφουΙείναι εντελώς προαιρε^ 
τικές για τα κράτη μέλη^ πράγμα που είναι απαράδεκτο. 
Αντίθετα^ είναι απόλυτα κατανοητό οι κανόνες που προ^λέ 
πονται να συναρτώνται με το είδος των ασκούμενων 
δραστηριοτήτων^ σύμφωνα με την άποι^η που εκφράζεται 
παραπάνω στο σημ.ΐίθ.Ρ^στόσο^ το να αφεθεί στα κράτη 
μέληηπρωτο^ουλία των σχετικών προσαρμογών αντιβαίνει 
προς τον στόχοτης επαρκούς εναρμόνισηςκαι αποτελεί συνε 
πώς εμπόδια για τηναμοι^αία αναγνώριση επιπλέον^υπάρχει 
εδώ ένας ορισμένος κίνδυνος άσκησης διακρίσεων Εχει 
λοιπόν σημασία να προσδιορίζονται στην ίδια την οδηγία οι 
27. 11. 89 Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων Αριθ. C 298/15 
διάφοροι τύποι και κατηγορίες αδειών λειτουργίας ανάλογα 
με το είδος των δραστηριοτήτων, καθώς και οι κατά περί­
πτωση επιτρεπόμενες προσαρμογές. Η υπαγωγή σε ορισμένο 
τύπο θα μπορούσε για παράδειγμα να βασίζεται σε ορισμένα 
αντικειμενικά κριτήρια, όπως ο βαθμός κινδύνου των επενδύ­
σεων που προτείνονται από την επιχείρηση, αν η επιχείρηση 
διαχειρίζεται ή όχι περιουσιακά στοιχεία των πελατών της, 
κλπ. 
2.21. Άρθρο 9, παράγραφος 3 
2.21.1. Το άρθρο 9, παράγραφος 1, δεύτερη περίπτωση 
— έτσι όπως το αντιλαμβάνεται η ΟΚΕ (βλ. σημείο 
2.19.1) — θα έπρεπε να εκφράζει κάποια αρχή ορθής διοικητι­
κής και λογιστικής οργάνωσης, και να επιβάλλει επαρκείς 
μηχανισμούς εσωτερικών ελέγχων. Σε καμία περίπτωση δεν 
θα πρέπει να επιτρέπονται παρεκκλίσεις. 
2.21.2. Μπορεί να γίνει δεκτό, να μην καλύπτονται από το 
σύστημα χορήγησης αποζημιώσεων, που θεσπίζεται σύμφωνα 
με το άρθρο 9, παράγραφος 1, τρίτη περίπτωση, οι επαγγελ­
ματίες επενδυτές, οι οποίοι και είναι φυσικά καλύτερα ενημε­
ρωμένοι σχετικά με το είδος των επενδυτικών επιχειρήσεων 
με τις οποίες έχουν δοσοληψίες, τη φύση των χρηματοπιστω­
τικών μέσων και τις ιδιαιτερότητες της αγοράς. 
2.22. Άρθρο 10, παράγραφος 1 
2.22.1. Αναφορικά με τον όρο «σχετικά προς αυτές 
δραστηριότητα», βλ. σημ. 2.11.2. 
2.22.2. Δεν αφορά το ελληνικό κείμενο. 
2.23. Άρθρο 10, παράγραφος 3 
2.23.1. Στη δεύτερη σειρά, διάβαζε ...«μεσιτείας τίτλων και 
προμήθειας, διαπραγματεύσεις τίτλων ή διαμεσολάβησης 
στην εμπορία τίτλων...» (βλ. σημ. 2.4). 
2.23.2. Ίδια προνόμια σημαίνει και ίδιες υποχρεώσεις. 
2.23.3. Μάλλον δεν πρέπει να γίνεται λόγος για προνόμια 
η διατύπωση πρέπει να αλλάξει ως εξής: 
«...θα έχουν όλες τις δυνατότητες εκτέλεσης πράξεων στα 
χρηματιστήρια και τις οργανωμένες αγορές τίτλων των κρα­
τών μελών υποδοχής στα οποία παρέχονται παρόμοιες υπηρε­
σίες.» 
2.24. Άρθρο 10, παράγραφος 4 
2.24.1. Η πρόταση κάνει εδώ, και δικαίως, διάκριση μεταξύ 
ελέγχου του οικονομικού παράγοντα,της επιχείρησης επενδύ­
σεων δηλαδή, και του ελέγχου των οργανωμένων αγορών, Η 
διάκριση αυτή είναι απόλυτα ουσιώδης. Καταλήγουμε έτσι, πράγμα αναπόφευκτο, να υπάγεται ο έλεγ­
χος του οικονομικού παράγοντα στην αρμοδιότητα του 
κράτους μέλους καταγωγής του οποίου η άδεια λειτουργίας 
και η ποιότητα ελέγχων είναι αναγνωρισμένα σε όλα τα κράτη 
μέλη, ενώ ο έλεγχος της λειτουργίας των αγορών υπάγεται 
στις τοπικές αρμόδιες αρχές. 
Η ΟΚΕ υπενθυμίζει σχετικά ότι, σύμφωνα με το σημ. 11 Α 
της αιτιολογικής έκθεσης της σύστασης της Επιτροπής της 
25 Ιουλίου 1977 (77/534/ΕΟΚ), «κάθε πράξη στις αγορές 
κινητών αξιών πρέπει να τηρεί τους κανόνες και τα ειωθότα 
κάθε κράτους μέλους ώστε να διασφαλίζεται η ορθή λει­
τουργία των αγορών...». 
2.24.2. Μ'αυτό το πνεύμα, λογικό είναι να προβλέπεται στο 
εξεταζόμενο κείμενο ότι η πρόσβαση στα χρηματιστήρια 
είναι δυνατή, κατ'επιλογήν της επιχείρησης, με έναν από τους 
εξής τρεις τρόπους: 
ι) η ίδια η επιχείρηση επενδύσεων γίνεται μέλος ιδρύοντας 
υποκατάστημα στη χώρα υποδοχής· 
ιι) η επιχείρηση ιδρύει θυγατρική στη χώρα υποδοχής 
ιιι) η επιχείρηση εξαγοράζει άλλη επιχείρηση που είναι ήδη 
μέλος. 
2.25. Άρθρο 10, παράγραφος 5 
2.25.1. Η πρόταση λαμβάνει υπόψη την κατάσταση που 
υπάρχει σε ορισμένα κράτη μέλη. Βάσει των ρυθμίσεων που 
ισχύουν σε αυτά, τα πιστωτικά ιδρύματα δεν έχουν άμεση 
πρόσβαση στις οργανωμένες αγορές. Όταν υπάρχει μια 
τέτοια κατάσταση, θα πρέπει να είναι πάντοτε επιτρεπτή η 
έμμεση πρόσβαση, θα πρέπει δηλαδή να αρκεί η εκ μέρους 
του πιστωτικού ιδρύματος ίδρυση μιας εξειδικευμένης θυγα­
τρικής ή η συμμετοχή του σε μια χρηματιστηριακή εταιρεία 
για να έχει δικαίωμα σε έμμεση πρόσβαση. 
2.25.1.1. Η οδηγία λαμβάνει υπόψη την εν λόγω ρύθμιση. 
Έτσι, στα κράτη μέλη όπου ισχύει (η ρύθμιση) τα πιστωτικά 
ιδρύματα δεν θα έχουν άμεση πρόσβαση στα χρηματιστήρια, 
ακόμη και αν έχουν άμεση πρόσβαση στο χρηματιστήριο 
του κράτους μέλους καταγωγής· για να έχουν πρόσβαση, θα 
πρέπει να ιδρύουν θυγατρική ή να εξαγοράζουν μια εταιρεία 
της χώρας υποδοχής εισηγμένη στο χρηματιστήριο. 
2.25.1.2. Η ΟΚΕ προβληματίζεται σχετικά με το βάσιμο 
μιας τέτοιας λύσης. Πράγματι, η λύση αυτή αποτελεί εμπόδια 
για την ελεύθερη, μέσω υποκαταστήματος, εγκατάσταση ενός 
πιστωτικού ιδρύματος στο οποίο δεν απαγορεύεται από τη 
νομοθεσία ελέγχου η άμεση πρόσβαση. Σύμφωνα με τη συν­
θήκη, η ελεύθερη εγκατάσταση είναι δικαίωμα για κάθε πρό-
Αριθ^^ Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων ^ΙΡ^ 
σωπο και κάθε εταιρεία και μια οδηγία οφείλει να διεκολΰνει 
την άσκηση ενός τέτοιου δικαιώματος^ όχι να την παρεμπο 
δί^ε4 όπως στην προκείμενη περίπτωση. 
Ι^.ΡΙ ^α πρέπει σχετικά να γίνεται διάκριση ανάμεσα 
στην απαγόρευση της άμεσης πρόσβασης που ορίζεται στη 
νομοθεσία ορισμένων κρατών μελών ως κανόνας υπαγόμενος 
στον εποπτικό έλεγχο των πιστωτικών ιδρυμάτων, και στην 
υποχρέωση την επιβαλλόμενη από την αρμόδια αρχή αγοράς 
για άσκηση δραστηριότητας μέσω εξειδικευμένων εταιρειών 
ώστε να υπάρχειηδυνατότηταάμεσηςπρόσ^ασης σε ορισμέ 
νες οργανωμένες αγορές. 
Ι^.Ρ^. Αν ληφθεί υπόι^ηο^αθμός εναρμόνισης που θα 
επιτευχθεί ως προς τον εποπτικό έλεγχο των πιστωτικών 
ιδρυμάτων^άσει της δεύτερης οδηγίας και των οδηγιών που 
α^οροΰντα ίδια κεφάλαια και τούτος πιστωτικής επι^άνειας^ 
ενδείκνυται όπωςηοδηγία που εξετάζουμε εδώ υποχρεώσει 
τα κράτη μέλη να άρουν την απαγόρευση άμεσης πρόσβασης 
που υπάγεται στον εποπτικό έλεγχο 
Ι^.ϋ Αν^εξάλλου^ηπρόσ^αση σε ορισμένες οργανω 
μενεςαγορέςσα^ώςκαθορισμενεςπεριορίζεται^με Ι^άσηρΰθ 
μίση προερχόμενη από την αρμόδια αρχή αγοράς^ σε εξειδι 
κευμενες εταιρείες οι οποίες μπορούν άλλωστε να είναι θυγα 
τρικες επενδυτικών επιχειρήσεωνήπιστωτικών ιδρυμάτων^ 
η ειδική αυτή ρύθμιση δεν μπορεί σε καμμία περίπτωση να 
είναι αυθαίρετη. 
1^.1 Να σημειωθεί ακόμη,ότιηπροσεγγιση που υιοθε 
τήθηκε από την Επιτροπή α^ορά αποκλειστικά την ελεύθερη 
παροχήυπηρεσιών στον χώρο των χρηματιστηρίων,α^οΰ 
στηχώραυποδοχήςχρειά^εταιναυπάρχειαπαραιτήτωςκατά 
στημα^ είτε με τη μορ^ή υποκαταστήματος είτε με τη μορ^ή 
θυγατρικής. 
^ΰμ^ωνα με τη νομολογία του Αικαστηρίου^ μια επιχείρηση 
που έχει μόνιμη παρουσία σε ενα κράτος μέλος υπάγεται στις 
διατάξεις της συνθήκης περί του δικαιώματος εγκατάστασης 
και όχι περί ελεύθερης παροχής υπηρεσιών ^από^αση του 
Αικαστηρίου^ της ^ Αεκεμ^ρίου 1^ ελεύθερη παροχή 
υπηρεσιών^ασ^άλιση^υπόθεση ^^ Επιτροπή κατά 
ΟΑΡ^ 
1^.1 11 παραπάνω προσέγγιση της Επιτροπής γεννά δυο 
ερωτήματα^ 
^ μπορεί μία οδηγία να παρακωλύει την άσκηση ενός δι 
καιώματος εγγεγραμμένου στη συνθήκη, στη συγκεκρι^ 
μένη περίπτωση του δικαιώματος για ελεύθερη παροχή 
υπηρεσιών^ 
^ τί θα συμβεί αν μελλοντικά οι συναλλαγές σε κινητές 
αξίες πραγματοποιούνται μηχανογραφικά^ οπότεηαγορά 
δεν θα εντοπίζεται πλέον γεωγρα^ικά^ 
11 ΟΚΕ καλεί την Επιτροπή να εξετάσει με προσοχή τα δυο 
ερωτήματα και να τους δώσει τις κατάλληλες απαντήσεις. 1^. ^^^,^^^^^^ 
11 διατύπωση της τελευταίας πρότασης είναι δυσνόητη ^λ. 
Ρ^.Ιπαραπάνω^. 
μαίνεται πως το κείμενο δεν έχει άλλο σκοπό παρά να δώσει 
στα κράτη μέλη τη δυνατότητα να εξετάζουν κατά πόσον οι 
προγραμματιζόμενες δραστηριότητες συμ^ά^ονται με την 
περί γενικού συμφέροντος αντίληψη του^ σε περίπτωση και 
μόνο κατά την οποία μια επιχείρηση επενδύσεων επιθυμεί να 
ασκήσει σε άλλο κράτος μέλος μια δραστηριότηταστην 
οποία μπορεί να ασκεί στο κράτος μέλος καταγωγής ρ^άσει 
της εις αυτό ισχύουσας νομοθεσίας^ καιηοποία όμως δεν 
περιλαμβάνεται στο παράρτημα της προτεινόμενης οδηγίας. 
Ρεννάται το ερώτημα μήπως είναι πιο σκόπιμο, να είναι 
υποχρεωμένο το κράτος μέλος υποδοχής να αποφαίνεται επί 
του θέματος και όχι απλώς να έχει τη δυνατότητα να το κάνει. 
Τοκείμενο πρέπει να διατυπωθεί ως εξής^ 
^Ανμια επιχείρηση επενδύσεων προτίθεται να ασκήσει 
σε άλλο κράτος μέλος ^κράτος μέλος υποδοχής^ ορισμέ 
νες επιπλέον δραστηριότητες οι οποίες δεν περιλαμ^ά 
νονται στο παράρτημα και τις οποίες όμως μπορεί κανό 
νικά να ασκεί στη χώρα καταγωγής, ενημερώνει σχετικά 
τιςαρμόδιεςαρχέςτουκράτους μέλους υποδοχής.υι 
αρχές αυτές αποφασίζουν κατά πόσον υπάρχουν κατά τη 
γνώμη τουςεπιτακτικοί λόγοιυπαγορευόμενοιαπότο 
γενικό συμφέρον οι οποίοι να δικαιολογούν την επιβολή 
περιορισμών στην άσκηση αυτών των δραστηριοτήτων 
αν αποφασίσουν πως ναι,τότε υποδεικνύουν ποιες είναι 
οι από το γενικό συμφέρον υπαγορευόμενες ρυθμίσεις οι 
ισχύουσες για κάθε πρόσωπο και επιχείρηση που ασκεί 
ανάλογες δραστηριότητες στη χώρα του, στις οποίες προ 
τίθενταιναυπαγάγουν,υπότη δική τους εποπτεία,την 
επιχείρηση επενδύσεων.^ 
1^7 ^^^ 
1^7.1. Αενα^ορά το ελληνικό κείμενο. 
^7^. Ρεννάται το ερώτημα, γιατίηεπιχείρηση που ασκεί 
δραστηριότητα σε άλλο κράτος μέλος στα πλαίσια της ελεΰ 
θερηςπαροχήςυπηρεσιώναπαλλάσσεται από τηνυποχρέωση 
να το ενημερώνει σχετικά εκ των προτέρων,όπως στη περί 
πτώση που ανοίγει υποκατάστημα 
27.11.89 Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων Αριθ. C 298/17 
2.28. Άρθρο 13 
Το άρθρο αυτό είναι ιδιαιτέρως ασαφές και στην αιτιολογική 
έκθεση δεν δίδεται καμμία σαφής εξήγηση σχετικά (βλ. σημ. 
1.8.2 στα προηγούμενα). 
Η ΟΚΕ καλεί την Επιτροπή να επανεξετάσει το θέμα, κάνο­
ντας τη διάκριση που γίνεται παραπάνω (σημ. 1.8.2) σε τέσσε­
ρις τομείς. 
Αναφορικά με τον έλεγχο του οικονομικού παράγοντα, 
υπάρχουν δύο περιπτώσεις: 
ι) η επιχείρηση επενδύσεων έχει άδεια λειτουργίας στο κρά­
τος μέλος καταγωγής και ασκεί στο κράτος μέλος υποδο­
χής δραστηριότητες που προβλέπονται στο παράρτημα 
της προτεινόμενης οδηγίας. 
Στην περίπτωση αυτή, από τη στιγμή που η οδηγία 
τίθεται σε ισχύ, τα κράτη μέλη υποχρεώνονται, ως εκ 
του αντικειμένου της, να αναγνωρίσουν τον ισοδύναμο 
χαρακτήρα των υπαγόμενων στην οικονομική και 
εμπορική πολιτική ελέγχων που το καθένα απ'αυτά 
ασκεί στις επιχειρήσεις επενδύσεων· ως εκ της 
οδηγίας πάντοτε, και όταν οι επιχειρήσεις ασκούν 
δραστηριότητες που περιλαμβάνονται στο παράρ­
τημα, τα κράτη μέλη δεν μπορούν να επικαλούνται 
την εθνική τους νομοθεσία που υπαγορεύεται από το 
γενικό συμφέρον και η οποία — σε ό,τι αφορά τον 
έλεγχο μόνο του οικονομικού παράγοντα — ισχύει 
για κάθε πρόσωπο και επιχείρηση που ασκεί τις ίδιες 
δραστηριότητες στο έδαφος τους. Με την υιοθέτηση 
της οδηγίας από το Συμβούλιο, τα κράτη μέλη υποχ­
ρεώνονται σε ό,τι αφορά τις επιχειρήσεις επενδύσεων 
οι οποίες εμφαίνονται στο παράρτημα — να αναγνω­
ρίσουν άπαξ δια παντός ότι το γενικό συμφέρον έτσι 
όπως το εννοούν στο εθνικό διοικητικό τους δίκαιο 
αναφορικά με τον έλεγχο του οικονομικού παράγοντα 
«επιχείρηση επενδύσεων», προστατεύεται από τους, 
υποτίθεται ισοδύναμους, εν ισχύ σχετικούς κανόνες 
των άλλων κρατών μελών (βλ. την ήδη μνημονευθε­
ίσα, γνωμοδότηση της ΟΚΕ της 29 Σεπτεμβρίου 1988 
για την «Πρόταση για δεύτερη οδηγία του Συμβουλίου 
που συντονίζει τις νομοθετικές, κανονιστικές και διοι­
κητικές διατάξεις που αφορούν την ανάληψη και 
άσκηση δραστηριότητας πιστωτικού ιδρύματος και 
τροποποιεί την οδηγία 77/780/ΕΟΚ», έγγρ. COM(87) 
715 τελικό). 
Σε ό,τι αφορά την περίπτωση αυτή, το άρθρο 13 είναι 
χωρίς αντικείμενο. 
ιι) Αν η επιχείρηση επενδύσεων δεν είναι εγκεκριμένη στο 
κράτος μέλος καταγωγής, αν και, ενώ είναι εγκεκριμένη, 
ασκεί στο κράτος μέλος υποδοχής δραστηριότητες που 
δεν εμφαίνονται στο παράρτημα, τότε το κράτος μέλος 
υποδοχής μπορεί να αξιώσει τήρηση των ειδικών δια­
τάξεων της εθνικής του νομοθεσίας και των κανονισμών 
του, στο βαθμό που οι διατάξεις αυτές δεν αντιβαίνουν 
προς την κοινοτική νομοθεσία και αποβλέπουν στην προστασία του γενικού συμφέροντος, καθώς και στο 
βαθμό που οι εν λόγω επιχειρήσεις δεν υπόκεινται σε 
ισοδύναμους νόμους και κανονισμούς στο κράτος μέλος 
καταγωγής τους (βλ. προαναφερόμενη πρόταση δεύτερης 
οδηγίας — αιτιολογική έκθεση, σελ. 16· βλ. επίσης τη 
γνωμοδότηση της ΟΚΕ, της 29ης Σεπτεμβρίου 1988, σημ. 
2.13.5). 
Για την περίπτωση αυτή, και μόνο γι'αυτήν, θα μπορούσε 
να προβλέπεται μια διαδικασία παρέμβασης. 
— Η περιγραφόμενη στην πρόταση οδηγίας διαδικασία 
φαίνεται εξαιρετικά περίπλοκη και μάλλον δεν λαμβά­
νει υπόψη το γεγονός ότι η μη τήρηση των νομικών 
διατάξεων που ισχύουν στο κράτος μέλος υποδοχής 
συνιστά κατά κανόνα παράβαση επιδεκτική ποινικής 
δίωξης. 
β) Ο έλεγχος της λειτουργίας των αγορών υπάγεται, βάσει 
της εδώ εξεταζόμενης πρότασης οδηγίας, στις εποπτικές 
αρχές του κράτους μέλους υποδοχής (βλ. 2.24.1 στα προη­
γούμενα). 
Για την περίπτωση αυτή, το άρθρο 13 είναι χωρίς αντικεί­
μενο, αφού μόνη αρμόδια είναι η αρχή της αγοράς. 
γ) Σε καθένα από τα κράτη μέλη, και για τον θεωρούμενο 
τομέα συναλλαγής κινητών αξιών, υπάρχουν νομικές δια­
τάξεις που διασφαλίζουν τη νομιμότητα των εμπορικών 
συναλλαγών και την προστασία του κοινού. Για παράδει­
γμα οι παρεχόμενες στο κοινό πληροφορίες και η εν γένει 
δημοσιότητα στον τομέα των κινητών αξιών, ρυθμίζονται 
νομικώς. Είναι προφανές ότι εναπόκειται στην επιχεί­
ρηση επενδύσεων, είτε αυτή παρέχει υπηρεσίες μέσω 
πιστωτικού ιδρύματος είτε ελεύθερα, να τηρεί τις δια­
τάξεις που ισχύουν στο κράτος μέλος υποδοχής. Σχετικά, 
καλό θα ήταν να ληφθεί ως πρότυπο και επαναληφθεί 
στην πρόταση οδηγίας το άρθρο 44 της οδηγίας του Συμ­
βουλίου της 20ής Δεκεμβρίου 1985 περί συντονισμού των 
νομοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων 
που αφορούν ορισμένους οργανισμούς συλλογικών επεν­
δύσεων σε κινητές αξίες (ΟΣΕΚΑ): 
Άρθρο 44 
1. Ο ΟΣΕΚΑ ο οποίος διαθέτει τα μερίδια τους σε 
άλλο κράτος μέλος πρέπει να τηρεί τις νομοθετικές, κανο­
νιστικές και διοικητικές διατάξεις οι οποίες ισχύουν σε 
αυτό το κράτος και δεν εμπίπτουν στον τομέα που ρυθμί­
ζεται από την παρούσα οδηγία. 
2. Κάθε ΟΣΕΚΑ μπορεί να διαφημίζεται στο κράτος 
μέλος εμπορίας. Πρέπει να τηρεί τις διατάξεις που διέ­
πουν τη διαφήμιση στο κράτος αυτό. 
Σε καθένα από τα κράτη μέλη υπάρχουν ομοίως διατάξεις 
σχετικές με την κατ'οίκον αναζήτηση πελατών για κινη-
ΑριθΟ^^ Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων ^Η^ 
τές αξίες, με το πλανεμπόριο,την κερδοσκοπία καιτο 
στοίχημαΕΟλες οι διατάξεις που προστατεύουν το κοινό 
γενικώς και τον καταναλωτή ειδικότερα παραμένουν 
ισχύουσες στο καθένα από τα κράτη μέλη, οπότε οι 
επιχειρήσεις επενδύσεων, είτε παρέχουν τις υπηρεσίες 
τους μέσω πιστωτικού ιδρύματος είτε ελεύθερα, οφείλουν 
να τις τηρούν. 
ΗΟΚΕ αναφέρεται ειδικά στο ζήτημα αυτό στο σημ. 
1.^.] ^Νομιμότητα των εμπορικών συναλλαγών^ και στο 
σημείο Ρ^.^Ηροστασίατωνκαταναλωτων^της γνω­
μοδότησης της 7ης Σεπτεμβρίου!^ για την πρόταση 
για δεύτερη τραπεζική οδηγία. 
^τις περιπτώσεις που εξετάζονται εδω,το άρθρον] της 
προτεινόμενηςοδηγίαςείναιχωρίςαντικείμενο, α^ού 
το θέμα είναι αρμοδιότητας των νομικών οργάνων του 
κράτουςμελουςυποδοχής, και μάλιστα των δραστηριοτή­
των του. 
δ^ Αναφορικά με τις διατάξεις ιδιωτικού δικαίου που υπαγο­
ρεύονται από τη δημόσια τάξηήπου προβλέπονται για 
άμεση εφαρμογή, αναφέρουμε το παράδειγμα της εξαίρε 
σηςτης κερδοσκοπίας, που εφαρμόζεται σε ορισμένα 
κράτη μέλη και κυρίως στηνΟμοσπονδιακήΡερμανία, 
αναφορικά με χρηματιστηριακές πράξεις.ΤοΑικαστήριο 
των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων έκρινε ότι μια τέτοια διά-
τάξη της οποίας έγινε επίκληση, σύμφωνα με τη γέρμα 
νική νομοθεσία, ενώπιον γερμανικού δικαστηρίου κατά 
γαλλικής τράπεζας, τη στιγμή που οι πράξεις είχαν λάβει 
χωρασύμ^ωναμετη γαλλική νομοθεσίαστη Ραλλία 
όπου και διέμενε τότεοεπενδυτής, δεν αντέβαινε προς τη 
συνθήκη της ^ωμης ^από^αση ΚΟΕ^ΤΡΕ^, ^ 
Οκτωβρίους,υπόθεση ΡόΜ^ 
Ρια τα υπόλοιπα,ηΟΚΕ παραπέμπει στη γνωμοδότηση 
της^^επτεμβρίου^για τη δεύτερη οδηγία σχετικά με 
τα πιστωτικά ιδρύματα^γνωμοδότησηΟΚΕ, σημ. Ι.^. 
Και εδω, το άρθρο^της πρότασης οδηγίας είναι χωρίς 
αντικείμενο, ^όνα αρμόδια είναι τα δικαστήρια. 11 λύση 
θα ήταν μια οδηγία για την προσέγγιση στον τομέα αυτό 
του ιδιωτικού δικαίου των κρατών μελών βάσει των 
άρθρων ΙθθκαιΙΘΘΑτηςσυνθήκης. 
1^ ^^Α^ 
ϋρέπειναδιευκρινισθούνοιαντίστοιχοι ρόλοι των διαφόρων 
συναρμόδιων άρχων ώστε να μην υπάρχουν ούτε κενά ούτε 
αλληλεπικάλυ^η αρμοδιοτήτων. 
Βρυξέλλες,^επτεμβρίουΙ^ 1]θ ^Α^οΑ^ 
^Οτανσεένακράτοςμέλος,τοκόστοςελέγχουαναλαμβάνουν 
οι εποπτευόμενες επιχειρήσεις, οι ελεγκτικές αρχές του 
κράτους υποδοχής, εφόσον ασκούν νόμιμα^δηλ. σύμφωνα 
με την οδηγία^τον έλεγχο τους επί των υποκαταστημάτων 
ήεπί των μη εγκαταστημένων κορέων παροχής υπηρεσιών, 
δικαιούνται να εισπράττουν ένα τέλος ανάλογο προς το 
κόστος ελέγχου εννοείται ότι ένα παρόμοιο τέλος δεν θα 
πρέπεισε καμμία περίπτωση να έχειτο χαρακτήρα δημι^ 
ουργίας διακρίσεων. 
131. ^^Α^^Α^ 
Οι πληροφορίες που μπορούν να γίνονται γνωστές πρέπει να 
περιορισθούνστααπολύτωςαναγκαίακατάτονεκάστοτε 
επιδιωκόμενο στόχο. 
131 Α^^ 
^ύμ^ωνα με ορισμένες ρυθμίσεις,ηΕπιτροπή αναγνωρίζει 
στον εαυτό της το δικαίωμα να κάνει τεχνικές προσαρμογές 
στην υπό εξέταση οδηγία. Οι προσαρμογές αυτές περιγρά­
φονται πολύ συνοπτικά και α^ορούν^ 
^-τη διεύρυνση των δραστηριοτήτωνπου απαριθμούνται 
στο παράρτημα, και 
^τους τομείς στους οποίους οι αρμόδιες αρχές πρέπει να 
ανταλλάσσουν τα στοιχεία του άρθρου Μ. 
ΟιαρμοδιότητεςπουμεταβιβάζονταιέτσιστηνΕπιτροπή 
είναι πράγματι εκτελεστικής δύσεως. 
Αν οι επιχειρήσεις που έχουν ήδη λάβει άδεια λειτουργίας, 
θεωρείται ότι έχουν λάβει την άδεια αυτή για τους σκοπούς 
της εξεταζόμενης οδηγίας, αυτό δεν μπορεί να ισχύει παρά 
μόνο υπό τον όρο ότι ανταποκρίνονται στις απαιτήσεις της 
ίδιας αυτής οδηγίας. 
134 ^^^ 
Ηοδηγία δεν μπορεί να τεθεί σε ισχύ αν δεν έχουν τεθεί σε 
ισχύκαιοιαναγκαίεςκοινοτικέςπράξειςπουα^ορούνκυρίως 
τους επαρκείς αρχικούς χρηματοπιστωτικούς πόρους και τα 
απαραίτηταίδιακε^άλαιασεσχέση μετιςπροςάσκηση 
δραστηριότητες και κυρίως σε σχέση με τους κινδύνους των 
αγορών.