[pic] | ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ |

Βρυξέλλες, 23.1.2007

SEC(2007) 66 τελικό

Σύσταση για

ΓΝΩΜΗ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ

σύμφωνα με το άρθρο 5 παράγραφος 3 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1466/97 του Συμβουλίου της 7 ης Ιουλίου 1997 σχετικά με το επικαιροποιημένο πρόγραμμα σταθερότητας της Γαλλίας για την περίοδο 2006-2010

( υποβάλλεται από την Επιτροπή)

ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ

ΓΕΝΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ

Το Σύμφωνα σταθερότητας και Ανάπτυξης, το οποίο τέθηκε σε ισχύ την 1η Ιουλίου 1998, βασίζεται στον στόχο της επίτευξης υγιών δημόσιων οικονομικών ως μέσου ενίσχυσης των προϋποθέσεων για σταθερότητα των τιμών και ισχυρή διατηρήσιμη ανάπτυξη, οι οποίες ευνοούν τη δημιουργία απασχόλησης. Η μεταρρύθμιση του Συμφώνου το 2005, αφενός, αναγνώριζε τη χρησιμότητά του για την εδραίωση της δημοσιονομικής πειθαρχίας, αφετέρου δε, αποσκοπούσε στην ενίσχυση της αποτελεσματικότητας και των οικονομικών του ερεισμάτων, καθώς επίσης στη διασφάλιση της μακροπρόθεσμης διατηρησιμότητας των δημοσίων οικονομικών.

Ο κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 1466/97 του Συμβουλίου για την ενίσχυση της εποπτείας της δημοσιονομικής κατάστασης και την εποπτεία και το συντονισμό των οικονομικών πολιτικών[1], ο οποίος αποτελεί στοιχείο του συμφώνου, ορίζει ότι τα κράτη μέλη υποβάλλουν υποχρεωτικά, στο Συμβούλιο και την Επιτροπή, προγράμματα σταθερότητας ή σύγκλισης, καθώς και ετήσιες επικαιροποιήσεις τους (τα κράτη μέλη που έχουν ήδη υιοθετήσει το ενιαίο νόμισμα υποβάλλουν (επικαιροποιημένα) προγράμματα σταθερότητας, ενώ τα κράτη μέλη που δεν το έχουν υιοθετήσει ακόμη υποβάλλουν (επικαιροποιημένα) προγράμματα σύγκλισης). Το πρώτο πρόγραμμα σταθερότητας της Γαλλίας υποβλήθηκε τον Ιανουάριο του 1999. Κατ’ εφαρμογή του κανονισμού, το Συμβούλιο εξέδωσε γνώμη για το πρόγραμμα στις 15 Μαρτίου 1999 βάσει σύστασης της Επιτροπής και μετά από διαβουλεύσεις με την Οικονομική και Δημοσιονομική Επιτροπή. Βάσει της ίδιας διαδικασίας, τα προγράμματα σταθερότητας και σύγκλισης αξιολογούνται από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και εξετάζονται από την προαναφερθείσα επιτροπή, ενώ το Συμβούλιο δύναται να τα εξετάσει.

Ιστορικο για την αξιολογηση του επικαιροποιημενου προγραμματοσ

Η Επιτροπή εξέτασε το πλέον πρόσφατο επικαιροποιημένο πρόγραμμα σταθερότητας της Γαλλίας, που υποβλήθηκε στις 6 Δεκεμβρίου 2006 και εξέδωσε σύσταση για την έκδοση γνώμης του Συμβουλίου επ' αυτού.

Προκειμένου να σχηματισθεί μια εικόνα του πλαισίου εντός του οποίου αξιολογείται η δημοσιονομική στρατηγική του νέου προγράμματος σταθερότητας, στις παραγράφους που ακολουθούν περιγράφονται συνοπτικά τα εξής:

1. οι οικονομικές και δημοσιονομικές επιδόσεις κατά την τελευταία δεκαετία·

2. η πλέον πρόσφατη αξιολόγηση της κατάστασης της χώρας βάσει του προληπτικού σκέλους του συμφώνου σταθερότητας και ανάπτυξης (περίληψη της γνώμης του Συμβουλίου σχετικά με το προηγούμενο επικαιροποιημένο πρόγραμμα σταθερότητας· και

3. η αξιολόγηση της Επιτροπής για το Εθνικό Πρόγραμμα Μεταρρυθμίσεων του Οκτωβρίου 2006.

Πρόσφατες οικονομικές και δημοσιονομικές επιδόσεις

Βάσει της πείρας των τελευταίων δέκα ετών, ο οικονομικός κύκλος της Γαλλίας κινείται σε μεγάλο βαθμό παράλληλα με εκείνον της ζώνης ευρώ και σε παρόμοια επίπεδα ανάπτυξης. Ωστόσο, το ποσοστό ανεργίας ανήλθε κατά μέσο όρο σε 10% την τελευταία δεκαετία στη Γαλλία, υπερβαίνοντας το ποσοστό ανεργίας της ζώνης ευρώ κατά μία εκατοστιαία μονάδα. Μολονότι πρόσφατα εισήλθε σε πτωτική τροχιά από 12,1% το 1997 σε κάτω από 9%, παραμένει σχετικά υψηλό. Η σχετικά ισχυρή ανάπτυξη της γαλλικής οικονομίας στηρίχθηκε κυρίως στην εσωτερική ζήτηση και ιδιαίτερα στην ιδιωτική κατανάλωση χάρη στις θετικές εξελίξεις της αγοραστικής δύναμης των νοικοκυριών. Η πλευρά της ζήτησης της οικονομίας επωφελήθηκε από τα αποτελέσματα ενός θετικού μείγματος πολιτικών, γεγονός όμως που δημιούργησε ουσιώδεις δημοσιονομικές ανισορροπίες. Η προσπάθεια εξυγίανσης, που ξεκίνησε το 2004, μείωσε το έλλειμμα κάτω από το όριο αναφοράς 3% της Συνθήκης το 2005, με αποτέλεσμα την κατάργηση της διαδικασίας υπερβολικού ελλείμματος τον Ιανουάριο του 2007. Ωστόσο, απαιτείται περαιτέρω εξυγίανση τόσο για τη βελτίωση της μακροπρόθεσμης διατηρησιμότητας των δημόσιων οικονομικών όσο και για την απορρόφηση των δημοσιονομικών επιπτώσεων ενδεχόμενων μελλοντικών δυσμενών οικονομικών συγκυριών. Η μεγαλύτερη αύξηση της χαμηλής απασχόλησης των μεγαλύτερων σε ηλικία εργαζόμενων απ'ό,τι προβλέπεται σήμερα θα επιτάχυνε την αύξηση του ΑΕΠ και θα μείωνε την πίεση στα δημόσια οικονομικά. Συνεπώς, οι προκλήσεις που αντιμετωπίζει η γαλλική οικονομία αφορούν τη διατηρησιμότητα και την αποτελεσματικότητα.

Αξιολόγηση που διατυπώνεται στη γνώμη του Συμβουλίου σχετικά με το προηγούμενο πρόγραμμα

Στις 24 Μαρτίου 2006, το Συμβούλιο εξέδωσε γνώμη σχετικά με το προηγούμενο επικαιροποιημένο πρόγραμμα σταθερότητας, για την περίοδο 2005-2009 αναφέροντας ότι «χαιρετίζει την προτεραιότητα που δίνει το γαλλικό πρόγραμμα σταθερότητας στη μείωση του χρέους αλλά σημειώνει ότι υπάρχουν ορισμένοι κίνδυνοι σχετικά με την υλοποίηση των δημοσιονομικών στόχων και τη μακροπρόθεσμη διατηρησιμότητα των δημόσιων οικονομικών». Καλούσε τη Γαλλία να «διασφαλίσει την απαραίτητη διαρθρωτική προσαρμογή ώστε να μειωθεί το έλλειμμα κάτω από το 3% του ΑΕΠ το 2006 κατά τρόπο αξιόπιστο και διατηρήσιμο· να λάβει τα απαραίτητα μέτρα ώστε να διασφαλιστεί η σχεδιαζόμενη δημοσιονομική εξυγίανση προς τον μεσοπρόθεσμο στόχο και να βελτιωθεί η μακροπρόθεσμη διατηρησιμότητα· και να ενισχυθεί η παρακολούθηση και η εφαρμογή των κανόνων για τις δαπάνες που καθορίστηκαν σχετικά με τους υποτομείς της γενικής κυβέρνησης έτσι ώστε να διασφαλισθεί η τήρηση των φιλόδοξων πολυετών ανώτατων ορίων για τις δαπάνες.»

Αξιολόγηση της Επιτροπής σχετικά με το εθνικό πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων του Οκτωβρίου 2006

Η έκθεση εφαρμογής του Εθνικού Προγράμματος Μεταρρυθμίσεων της Γαλλίας, στο πλαίσιο της ανανεωμένης στρατηγικής της Λισαβόνας για την ανάπτυξη και την απασχόληση, υποβλήθηκε στις 5 Οκτωβρίου 2006. Το Εθνικό Πρόγραμμα Μεταρρυθμίσεων της Γαλλίας καθορίζει ως προτεραιότητες: τη δημιουργία των απαραίτητων προϋποθέσεων για ισχυρή οικονομική ανάπτυξη, τη μείωση της ανεργίας και την αύξηση της απασχόλησης καθώς και την οικοδόμηση μιας οικονομίας της γνώσης.

Η αξιολόγηση της Επιτροπής (που εγκρίθηκε ως μέρος της Ετήσιας Έκθεσης Προόδου του Δεκεμβρίου 2006 [2] ) έδειξε ότι η Γαλλία πραγματοποιεί πρόοδο στην εφαρμογή του εθνικού της προγράμματος μεταρρυθμίσεων. Σε ένα πλαίσιο θετικών μακροοικονομικών εξελίξεων, η Γαλλία συνέχισε τις προσπάθειές της για δημοσιονομική εξυγίανση, προσπαθώντας ταυτόχρονα να βελτιώσει το δυναμικό ανάπτυξής της, ιδίως μέσω νέων δεσμεύσεων σχετικά με την έρευνα και την καινοτομία. Η επίδοση της αγοράς εργασίας συνεχίζει να είναι συγκρατημένη.

Πλαίσιο: Κυριότερα σημεία της αξιολόγησης Όπως απαιτεί το άρθρο 5 παράγραφος 1 (για τα προγράμματα σταθερότητας) και το άρθρο 9 παράγραφος 1 (για τα προγράμματα σύγκλισης) του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1466/97 του Συμβουλίου, κατά την αξιολόγηση εξετάζεται: αν είναι ευλογοφανείς οι οικονομικές παραδοχές στις οποίες βασίζεται το πρόγραμμα, ο μεσοπρόθεσμος δημοσιονομικός στόχος (ΜΔΣ) που καθόρισε το κράτος μέλος και αν η πορεία προσαρμογής για την επίτευξη του στόχου αυτού είναι κατάλληλη, αν τα μέτρα που λαμβάνονται ή/και προτείνονται για την τήρηση της πορείας προσαρμογής επαρκούν για την επίτευξη του ΜΔΣ κατά τη διάρκεια του οικονομικού κύκλου, κατά την αξιολόγηση της πορείας προσαρμογής για την επίτευξη του ΜΔΣ, αν καταβάλλεται μεγαλύτερη προσπάθεια προσαρμογής σε περιόδους ευνοϊκής οικονομικής συγκυρίας, ενώ η προσπάθεια μπορεί να είναι πιο περιορισμένη σε περιόδους δυσμενούς οικονομικής συγκυρίας και, για τη ζώνη του ευρώ και κράτη μέλη του ΜΣΙ ΙΙ, αν το κράτος μέλος προβλέπει ετήσια βελτίωση του κυκλικά προσαρμοσμένου αποτελέσματος, μείον έκτακτα και λοιπά προσωρινά μέτρα, ίση προς 0,5% του ΑΕΠ ως ένδειξη προόδου για την επίτευξη του ΜΔΣ του, κατά τον προσδιορισμό της πορείας προσαρμογής για την επίτευξη του ΜΔΣ (για κράτη μέλη που δεν τον έχουν ακόμη επιτύχει) ή την προσωρινή απόκλιση από αυτόν (για κράτη μέλη που τον έχουν επιτύχει), αν εφαρμόζονται μείζονες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις που οδηγούν άμεσα στην εξοικονόμηση πόρων μακροπρόθεσμα (μεταξύ άλλων, μέσω της αύξησης της δυνητικής ανάπτυξης) και, ως εκ τούτου, έχουν απτά αποτελέσματα για τη μακροπρόθεσμη διατηρησιμότητα των δημόσιων οικονομικών (υπό τον όρο ότι εξασφαλίζεται κατάλληλο περιθώριο ασφαλείας σε σχέση με την τιμή αναφοράς 3% του ΑΕΠ και εφόσον η δημοσιονομική θέση αναμένεται να επανέλθει στα επίπεδα του ΜΔΣ εντός της περιόδου του προγράμματος), με ιδιαίτερη προσοχή στις μεταρρυθμίσεις του συνταξιοδοτικού συστήματος που εισάγουν πολυπυλωνικό σύστημα που περιλαμβάνει έναν υποχρεωτικό και πλήρως κεφαλαιοποιητικό πυλώνα, αν οι οικονομικές πολιτικές του κράτους μέλους παρουσιάζουν συνοχή με τους γενικούς προσανατολισμούς των οικονομικών πολιτικών. Η ευλογοφάνεια των μακροοικονομικών παραδοχών του προγράμματος αξιολογείται με βάση τις φθινοπωρινές προβλέψεις των υπηρεσιών της Επιτροπής του 2006, χρησιμοποιώντας επίσης την από κοινού συμφωνηθείσα μεθοδολογία για την εκτίμηση της δυνητικής παραγωγής και των κυκλικά προσαρμοσμένων αποτελεσμάτων. Η αξιολόγηση της συνεκτικότητας με τους γενικούς προσανατολισμούς των οικονομικών πολιτικών πραγματοποιείται με βάση τους γενικούς προσανατολισμούς των οικονομικών πολιτικών στον τομέα των δημόσιων οικονομικών όπως παρουσιάζονται στις ολοκληρωμένες κατευθυντήριες γραμμές για την περίοδο 2005-2008. Κατά την αξιολόγηση εξετάζεται επίσης: η εξέλιξη του δείκτη χρέους και οι προοπτικές της μακροπρόθεσμης διατηρησιμότητας των δημόσιων οικονομικών τα οποία, σύμφωνα με την έκθεση του Συμβουλίου της 20ής Μαρτίου 2005 για τη «Βελτίωση της εφαρμογής του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης», πρέπει να αποτελούν αντικείμενο «αρκετής προσοχής … κατά την εποπτεία των δημοσιονομικών θέσεων». Σε ανακοίνωση της Επιτροπής, της 12ης Οκτωβρίου 2006, περιγράφεται η προσέγγιση που πρέπει να τηρείται κατά την αξιολόγηση της μακροπρόθεσμης διατηρησιμότητας[3], ο βαθμός συνοχής με το εθνικό πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων που υπέβαλε το κράτος μέλος στο πλαίσιο της στρατηγικής της Λισαβόνας για την ανάπτυξη και την απασχόληση. Στο διαβιβαστικό σημείωμα της 7ης Ιουνίου 2005 προς το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο για τους γενικούς προσανατολισμούς των οικονομικών πολιτικών για την περίοδο 2005-2008, το Συμβούλιο ΕCOFIN δήλωσε ότι τα εθνικά προγράμματα μεταρρυθμίσεων πρέπει να παρουσιάζουν συνοχή με τα προγράμματα σταθερότητας και σύγκλισης, η συμμόρφωση με τον κώδικα δεοντολογίας[4] ο οποίος, μεταξύ άλλων, προβλέπει μια κοινή διάρθρωση και τυποποιημένους πίνακες δεδομένων για τα προγράμματα σταθερότητας και σύγκλισης. |

- Σύσταση για

ΓΝΩΜΗ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ

σύμφωνα με το άρθρο 5 παράγραφος 3 του κανονισμού του Συμβουλίου (ΕΚ) αριθ 1466/97 της 7 ης Ιουλίου 1997 σχετικά με το επικαιροποιημένο πρόγραμμα σταθερότητας της Γαλλίας για την περίοδο 2006-2010

ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ,

Έχοντας υπόψη:

τη συνθήκη για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας,

τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 1466/97 του Συμβουλίου, της 7ης Ιουλίου 1997, για την ενίσχυση της εποπτείας της δημοσιονομικής κατάστασης και την εποπτεία και το συντονισμό των οικονομικών πολιτικών[5], και ιδίως το άρθρο 5 παράγραφος 3,

τη σύσταση της Επιτροπής,

Έπειτα από διαβουλεύσεις με την Οικονομική και Δημοσιονομική Επιτροπή,

ΕΞΕΔΩΣΕ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΑ ΓΝΩΜΗ:

4. Στις [27 Φεβρουαρίου 2007] το Συμβούλιο εξέτασε το επικαιροποιημένο πρόγραμμα σταθερότητας της Γαλλίας, για την περίοδο 2006 έως 2010.

5. Το πρόγραμμα περιλαμβάνει δύο διαφορετικά σενάρια για τις μακροοικονομικές και δημοσιονομικές προβλέψεις: ένα «χαμηλό» σενάριο και ένα «υψηλό» σενάριο. Το «χαμηλό» σενάριο, που ευθυγραμμίζεται με τις φθινοπωρινές προβλέψεις 2006 των υπηρεσιών της Επιτροπής, θεωρείται το σενάριο αναφοράς για την αξιολόγηση των δημοσιονομικών προβλέψεων. Βάσει των διαθέσιμων πληροφοριών, φαίνεται να βασίζεται σε ρεαλιστικές υποθέσεις, μολονότι κάπως αισιόδοξες για το 2006. Προβλέπει ότι το πραγματικό ΑΕΠ θα αυξηθεί κατά 2,25% το χρόνο για όλη την περίοδο που καλύπτει το πρόγραμμα. Και οι προβλέψεις του προγράμματος για τον πληθωρισμό φαίνονται ρεαλιστικές.

6. Για το 2006, το έλλειμμα της γενικής κυβέρνησης υπολογίζεται σε 2,7% του ΑΕΠ στις φθινοπωρινές προβλέψεις 2006 των υπηρεσιών της Επιτροπής, έναντι στόχου 2,9% του ΑΕΠ για το 2006 στην προηγούμενη επικαιροποίηση του προγράμματος σταθερότητας (και πραγματικού ελλείμματος 2,9% του ΑΕΠ το 2005). Μολονότι η υπόθεση αύξησης του ΑΕΠ είναι η ίδια στο προηγούμενο και το τρέχον επικαιροποιημένο πρόγραμμα, μεταξύ 2% και 2,5%, η σύνθεση της ανάπτυξης προβλέπει περισσότερα έσοδα από φόρους στην τρέχουσα επικαιροποίηση που βασίζεται σε υψηλότερη ιδιωτική κατανάλωση. Η αναμενόμενη βελτίωση του ελλείμματος στηρίζεται σε α) επιτάχυνση της αύξησης του ΑΕΠ (από 1,2 σε περίπου 2%) που ενισχύει τα έσοδα (περίπου 5 δισεκατ. ευρώ, δηλαδή 0,3 εκατοστιαίες μονάδες του ΑΕΠ) και β) επιβράδυνση των δαπανών.

7. Tο πρόγραμμα εγγράφεται στη συνολική στρατηγική των γαλλικών αρχών περί «εθνικής δέσμευσης για τη μείωση του χρέους» και παρουσιάζεται ως πολυετές πρόγραμμα για τη μείωση του χρέους με στόχο μηδενικό έλλειμμα και επίπεδο χρέους κάτω από το 60% του ΑΕΠ ως το 2010. Προβλέπει συνεχή αλλά εντονότερη τα τελευταία έτη μείωση του ονομαστικού ελλείμματος από 2,7% του ΑΕΠ το 2006 (2,5% το 2007) σε 0% του ΑΕΠ το 2010, δηλαδή συνολική μείωση κατά 2,7 εκατοστιαίες μονάδες του ΑΕΠ. Το πρωτογενές έλλειμμα, 0,1% του ΑΕΠ το 2006, θα μετατραπεί σε πλεόνασμα από το 2007 και θα φθάσει το 2,5% του ΑΕΠ το 2010. Η σχεδιαζόμενη δημοσιονομική εξυγίανση βασίζεται στις δαπάνες: καθορίζονται πολυετείς στόχοι για την αύξηση των δαπανών της γενικής κυβέρνησης που συνεπάγονται μείωση του δείκτη (πρωτογενών) δαπανών προς ΑΕΠ κατά περίπου 3 εκατοστιαίες μονάδες του ΑΕΠ την περίοδο που καλύπτεται από το πρόγραμμα. Σε σχέση με το προηγούμενο πρόγραμμα, η νέα επικαιροποίηση επιβεβαιώνει σε μεγάλο βαθμό τη σχεδιαζόμενη δημοσιονομική προσαρμογή σε ένα γενικά αμετάβλητο μακροοικονομικό σενάριο.

8. Το διαρθρωτικό αποτέλεσμα (δηλαδή το κυκλικά προσαρμοσμένο αποτέλεσμα μη υπολογιζομένων των έκτακτων και άλλων προσωρινών μέτρων) υπολογισμένο βάσει της από κοινού συμφωνηθείσας μεθοδολογίας προβλέπεται να βελτιωθεί από έλλειμμα περίπου 2,5% του ΑΕΠ το 2006 σε πλεόνασμα περίπου 0,25% στα τέλη του προγράμματος (2010). Όπως και στην προηγούμενη επικαιροποίηση του προγράμματος σταθερότητας, ο μεσοπρόθεσμος στόχος (ΜΣ) για τη δημοσιονομική θέση που συνάγεται από το πρόγραμμα είναι ισοσκελισμένη θέση σε διαρθρωτικούς όρους, κάτι που το πρόγραμμα προβλέπει ότι θα επιτευχθεί το 2010. Δεδομένου ότι ο ΜΣ είναι περισσότερο απαιτητικός από το ελάχιστο όριο (που εκτιμάται σε έλλειμμα γύρω στο 1,5% του ΑΕΠ) η επίτευξή του αναμένεται να ικανοποιήσει το στόχο για επαρκές περιθώριο έναντι της εμφάνισης υπερβολικού ελλείμματος. Ο ΜΣ εντάσσεται στο προβλεπόμενο εύρος που καθορίζεται στο σύμφωνο σταθερότητας ανάπτυξης και τον κώδικα δεοντολογίας για τα κράτη μέλη της ζώνης ευρώ και του ΜΣΙ II και αντικατοπτρίζει κατάλληλα το δείκτη χρέους και τη μέση δυνητική αύξηση του προϊόντος μακροπρόθεσμα.

9. Οι κίνδυνοι σχετικά με τις δημοσιονομικές προβλέψεις του προγράμματος φαίνονται γενικά εξισορροπημένοι βραχυπρόθεσμα (ως το 2008) αλλά τα δημοσιονομικά αποτελέσματα μπορεί να αποδειχθούν χειρότερα απ'ό,τι προβλέπεται στο πρόγραμμα για τα τελευταία έτη. Βραχυπρόθεσμα, η προσαρμογή βασίζεται κυρίως σε αυστηρότερο έλεγχο των δαπανών σε κρατικό επίπεδο, με τη σταδιακή εφαρμογή του νέου οργανικού νόμου για τα δημοσιονομικά νομοσχέδια[6] και τα αποτελέσματα των ελέγχων εκσυγχρονισμού και θεωρείται ρεαλιστική μολονότι οι δαπάνες της τοπικής αυτοδιοίκησης αποτελούν παράγοντα κινδύνου. Σε ό,τι αφορά τα τελευταία έτη της περιόδου προγραμματισμού, το εύρος της επιδιωκόμενης προσαρμογής δημιουργεί κάποιες αμφιβολίες ως προς την πλήρη επίτευξή της. Πράγματι, αν και το ιστορικό συμμόρφωσης με τους κανόνες για τις δαπάνες σε κρατικό επίπεδο είναι ικανοποιητικό, οι προβλεπόμενες δραστικές περικοπές απαιτούν μεταρρυθμίσεις που δεν επεξηγούνται στο πρόγραμμα. Γενικότερα, η πείρα από την τήρηση των συνολικών ανώτατων ορίων δαπανών της γενικής κυβέρνησης, που εντάσσεται στο επίκεντρο της γαλλικής στρατηγικής για τη δημοσιονομική εξυγίανση, η έλλειψη μηχανισμών εφαρμογής και η έλλειψη κανόνων για τις δαπάνες ορισμένων υποτομέων, ιδιαίτερα για την τοπική αυτοδιοίκηση, κάνουν τους κινδύνους να κλίνουν προς την αρνητική πλευρά.

10. Ενόψει της αξιολόγησης του κινδύνου, ο δημοσιονομικός προσανατολισμός του προγράμματος μπορεί να μην επαρκεί για να διασφαλισθεί ότι θα επιτευχθεί ο ΜΣ ως το 2010 όπως προβλέπεται στο πρόγραμμα. Ωστόσο, φαίνεται να παρέχει επαρκές περιθώριο ασφάλειας ώστε το έλλειμμα να μην υπερβεί το όριο 3% του ΑΕΠ στην περίπτωση συνηθισμένων μακροοικονομικών διακυμάνσεων προς το τέλος της περιόδου προγραμματισμού, πιθανότατα από το 2009. Εκτός από το 2007, ο ρυθμός της προσαρμογής για την επίτευξη του ΜΣ που συνάγεται από το πρόγραμμα ευθυγραμμίζεται γενικά με το σύμφωνο σταθερότητας και ανάπτυξης, που καθορίζει ότι, για τα κράτη μέλη της ζώνης ευρώ και του ΜΣΙ II, η ετήσια βελτίωση του διαρθρωτικού αποτελέσματος πρέπει να είναι 0,5% του ΑΕΠ, κατ'ελάχιστο, και ότι η προσαρμογή πρέπει να είναι υψηλότερη σε ευνοϊκή οικονομική συγκυρία και μπορεί να είναι χαμηλότερη σε δυσμενή οικονομική συγκυρία. Μολονότι η Γαλλία μόλις διόρθωσε το υπερβολικό της έλλειμμα, η προβλεπόμενη προσαρμογή για το 2007 θα περιοριστεί σε 0,3 εκατοστιαίες μονάδες του ΑΕΠ, ενώ η οικονομική κατάσταση δεν μπορεί να θεωρηθεί δυσμενής και οι δημοσιονομικές ελαστικότητες φαίνεται μάλλον να αντικατοπτρίζουν ευνοϊκή οικονομική συγκυρία.

11. Το ακαθάριστο δημόσιο χρέος υπολογίζεται ότι έφθασε το 64,6% του ΑΕΠ το 2006, πάνω από την τιμή αναφοράς της Συνθήκης για 60% του ΑΕΠ. Το πρόγραμμα προβλέπει ότι ο δείκτης χρέους προς ΑΕΠ θα μειωθεί κατά 6,5 εκατοστιαίες μονάδες το διάστημα που καλύπτει το πρόγραμμα. Η εξέλιξη του δείκτη χρέους μπορεί να είναι λιγότερο ευνοϊκή απ'ό,τι προβλέπεται τα τελευταία έτη του προγράμματος δεδομένων 1) των κινδύνων για τους δημοσιονομικούς στόχους που προαναφέρθηκαν και 2) της αβεβαιότητας σχετικά με την υλοποίηση πωλήσεων μη στρατηγικών περιουσιακών στοιχείων που τείνουν να είναι υψηλότερες από τον ιστορικό μέσο όρο. Παρά τους κινδύνους αυτούς, ο δείκτης χρέους φαίνεται να μειώνεται επαρκώς προς την τιμή αναφοράς κατά τη διάρκεια της περιόδου που καλύπτεται από το πρόγραμμα.

12. Οι μακροπρόθεσμες δημοσιονομικές επιπτώσεις από τη γήρανση του πληθυσμού στη Γαλλία είναι ελαφρώς χαμηλότερες απ'ό,τι για το μέσο όρο της ΕΕ, με τις συνταξιοδοτικές δαπάνες να εμφανίζουν ελαφρώς μικρότερη αύξηση απ'ό,τι σε πολλές άλλες χώρες, ως αποτέλεσμα των συνταξιοδοτικών μεταρρυθμίσεων που έχουν ήδη θεσπισθεί νομοθετικά. Η αρχική δημοσιονομική θέση, αν και βελτιωμένη σε σχέση με το 2005, εξακολουθεί να αποτελεί κίνδυνο για τη διατηρησιμότητα των δημόσιων οικονομικών, ακόμη και πριν ληφθούν υπόψη οι μακροπρόθεσμες δημοσιονομικές επιπτώσεις από τη γήρανση του πληθυσμού. Επιπλέον, το σημερινό επίπεδο του ακαθάριστου χρέους υπερβαίνει την τιμή αναφοράς της Συνθήκης. Η περαιτέρω δημοσιονομική εξυγίανση θα συμβάλει στη μείωση των κινδύνων για τη διατηρησιμότητα των δημόσιων οικονομικών, ενώ προς την κατεύθυνση αυτή θα συνεισέφερε και η διατήρηση και ενίσχυση των αποτελεσμάτων από την συνταξιοδοτική μεταρρύθμιση. Γενικά, η Γαλλία φαίνεται να αντιμετωπίζει μεσαίο κίνδυνο σχετικά με τη διατηρησιμότητα των δημόσιων οικονομικών.

13. Tο πρόγραμμα σταθερότητας περιλαμβάνει ποιοτική αξιολόγηση των συνολικών αποτελεσμάτων από το εθνικό πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων της Γαλλίας του Οκτωβρίου 2006 στο πλαίσιο της μεσοπρόθεσμης δημοσιονομικής στρατηγικής. Ωστόσο, δεν παρέχονται συστηματικές πληροφορίες για τα άμεσα δημοσιονομικά κόστη ή τις εξοικονομήσεις των κυριότερων μεταρρυθμίσεων που προβλέπονται στο εθνικό πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων αλλά οι δημοσιονομικές προβλέψεις φαίνεται να λαμβάνουν υπόψη τα αποτελέσματα για τα δημόσια οικονομικά των ενεργειών που περιγράφονται στο εθνικό πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων. Τα μέτρα στον τομέα των δημόσιων οικονομικών που προβλέπονται στο πρόγραμμα σταθερότητας φαίνονται συνεπή με εκείνα που προβλέπονται στο εθνικό πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων.

14. Η δημοσιονομική στρατηγική του προγράμματος είναι γενικά συνεπής με τους γενικούς προσανατολισμούς των οικονομικών πολιτικών που περιλαμβάνονται στις ολοκληρωμένες κατευθυντήριες γραμμές για την περίοδο 2005-2008.

15. Σε ό,τι αφορά τα στοιχεία που καθορίζονται στον κώδικα δεοντολογίας για τα προγράμματα σταθερότητας και σύγκλισης, το πρόγραμμα παρουσιάζει ορισμένα κενά ως προς τα υποχρεωτικά και προαιρετικά στοιχεία[7].

Tο συνολικό συμπέρασμα είναι ότι, μετά τη διόρθωση του υπερβολικού ελλείμματος και σε ένα πλαίσιο ισχυρής αύξησης των εσόδων, το πρόγραμμα δίνει προτεραιότητα στη μείωση του χρέους και προβλέπει πρόοδο ενόψει της επίτευξης του ΜΣ με προσαρμογή που βασίζεται στον περιορισμό των δαπανών με μεγαλύτερη ένταση τα τελευταία έτη του προγράμματος. Υπάρχουν κίνδυνοι για την επίτευξη των δημοσιονομικών στόχων, ιδιαίτερα τα τελευταία έτη.

Ενόψει της παραπάνω αξιολόγησης η Γαλλία καλείται:

(i) να αξιοποιήσει τις ισχυρές προοπτικές ανάπτυξης και τη θετική βασική επίδραση από τα ικανοποιητικότερα σε σχέση με τις προβλέψεις του 2006 αποτελέσματα ώστε να εντείνει τις προσπάθειες προσαρμογής προς τον ΜΣ από τα πρώτα έτη του προγράμματος και ιδίως το 2007 ενόψει της επίτευξης του ΜΣ ως τα τέλη της περιόδου, να μειώσει το επίπεδο του χρέους και να βελτιώσει τη μακροπρόθεσμη διατηρησιμότητα των δημόσιων οικονομικών·

(ii) να ενισχύσει τον έλεγχο και τη εφαρμογή των κανόνων για τις δαπάνες για όλους τους υποτομείς της γενικής κυβέρνησης έτσι ώστε να διασφαλίσει την τήρηση των φιλόδοξων πολυετών ανώτατων ορίων για τις δαπάνες.

Σύγκριση βασικών μακροοικονομικών και δημοσιονομικών προβλέψεων

2005 | 2006 | 2007 | 2008 | 2009 | 2010 |

Πραγματικό ΑΕΠ (% μεταβολής) | ΠΣ Δεκ. 2006 | 1,2 | 2,0-2,5 | 2,0-2,5 | 2 ¼ | 2 ¼ | 2 ¼ |

COM Νοέμβ. 2006 | 1,2 | 2,2 | 2,3 | 2,1 | μ.δ.σ. | μ.δ.σ. |

ΠΣ Ιαν. 2005 | 1,5-2,0 | 2,0-2,5 | 2 ¼ | 2 ¼ | 2 ¼ | μ.δ.σ. |

Πληθωρισμός ΕνΔΤΚ (%) | ΠΣ Δεκ. 2006 | 1,9 | 2,0 | 1,9 | 1 ¾ | 1 ¾ | 1 ¾ |

COM Νοέμβ. 2006 | 1,9 | 2,0 | 1,8 | 1,9 | μ.δ.σ. | μ.δ.σ. |

ΠΣ Ιαν. 2005 | 1,9 | 1,8 | 1 ¾ | 1 ¾ | 1 ¾ | μ.δ.σ. |

Κενό παραγωγής (% του δυνητικού ΑΕΠ) | ΠΣ Δεκ. 20061 | -0,8 | -0,6 | -0,6 | -0,5 | -0,4 | -0,3 |

COM Νοέμβ. 20065 | -0,8 | -0,8 | -0,7 | -0,9 | μ.δ.σ. | μ.δ.σ. |

ΠΣ Ιαν. 20051 | -0,5 | -0,4 | -0,6 | -0,8 | -0,9 | μ.δ.σ. |

Αποτέλεσμα γενικής κυβέρνησης (% του ΑΕΠ) | ΠΣ Δεκ. 2006 | -2,9 | -2,7 | -2,5 | -1,8 | -0,9 | 0,0 |

COM Νοέμβ. 2006 | -2,9 | -2,7 | -2,6 | -2,2 | μ.δ.σ. | μ.δ.σ. |

ΠΣ Ιαν. 2005 | -3,0 | -2,9 | -2,6 | -1,9 | -1,0 | μ.δ.σ. |

Πρωτογενές αποτέλεσμα (% του ΑΕΠ) | ΠΣ Δεκ. 2006 | -0,2 | -0,1 | 0,1 | 0,7 | 1,7 | 2,5 |

COM Νοέμβ. 2006 | -0,2 | -0,1 | 0,0 | 0,4 | μ.δ.σ. | μ.δ.σ. |

ΠΣ Ιαν. 2005 | -0,3 | -0,3 | 0,0 | 0,6 | 1,6 | μ.δ.σ. |

Κυκλικά προσαρμοσμένο αποτέλεσμα (% του ΑΕΠ) | ΠΣ Δεκ. 20061 | -2,5 | -2,4 | -2,2 | -1,6 | -0,7 | 0,2 |

COM Νοέμβ. 2006 | -2,5 | -2,3 | -2,3 | -1,8 | μ.δ.σ. | μ.δ.σ. |

ΠΣ Ιαν. 20051 | -2,8 | -2,7 | -2,3 | -1,5 | -0,6 | μ.δ.σ. |

Διαρθρωτικό αποτέλεσμα2 (% του ΑΕΠ) | ΠΣ Δεκ. 20063 | -3,0 | -2,5 | -2,2 | -1,6 | -0,7 | 0,2 |

COM Νοέμβ. 20064 | -3,1 | -2,6 | -2,3 | -1,8 | μ.δ.σ. | μ.δ.σ. |

ΠΣ Ιαν. 2005 | -3,3 | -2,9 | -2,3 | -1,5 | -0,6 | μ.δ.σ. |

Ακαθάριστο δημόσιο χρέος (% του ΑΕΠ) | ΠΣ Δεκ. 2006 | 66,6 | 64,6 | 63,6 | 62,6 | 60,7 | 58,0 |

COM Νοέμβ. 2006 | 66,6 | 64,7 | 63,9 | 63,3 | μ.δ.σ. | μ.δ.σ. |

ΠΣ Ιαν. 2005 | 65,8 | 66,0 | 65,6 | 64,6 | 62,8 | μ.δ.σ. |

Σημειώσεις: |

1 Υπολογισμοί των υπηρεσιών της Επιτροπής βάσει των στοιχείων που παρατίθενται στο πρόγραμμα. |

2 Κυκλικά προσαρμοσμένο αποτέλεσμα (όπως και στις προηγούμενες γραμμές) πλην εκτάκτων και λοιπών προσωρινών μέτρων. |

3 Έκτακτα και λοιπά προσωρινά μέτρα από το πρόγραμμα (0,5% του ΑΕΠ το 2005 και 0,1% το 2006· 0% στη συνέχεια, που όλα μειώνουν το έλλειμμα). |

4Έκτακτα και λοιπά προσωρινά μέτρα από τις φθινοπωρινές προβλέψεις της Επιτροπής του 2006 (0,6% του ΑΕΠ το 2005 και 0,2% το 2006· 0% στη συνέχεια, που όλα μειώνουν το έλλειμμα). |

5Bάσει εκτιμούμενης δυνητικής ανάπτυξης 2%, 2,2%, 2,2% και 2,3% αντίστοιχα την περίοδο 2005-2008. |

Πηγή: |

Πρόγραμμα σύγκλισης (ΠΣ)· φθινοπωρινές οικονομικές προβλέψεις των υπηρεσιών της Επιτροπής του 2006 (COM)· υπολογισμοί των υπηρεσιών της Επιτροπής |

[1] ΕΕ L 209, 2.8.1997, σ. 1. Κανονισμός όπως τροποποιήθηκε τελευταία με τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 1055/2005 (ΕΕ L 174, 7.7.2005, σ. 1). Όλα τα έγγραφα που αναφέρονται στον παρόν κείμενο διατίθενται στον ακόλουθο δικτυακό τόπο:

http://europa.eu.int/comm/economy_finance/about/activities/sgp/main_en.htm

[2] Ανακοίνωση της Επιτροπής στο Εαρινό Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, «Εφαρμογή της ανανεωμένης στρατηγικής της Λισαβόνας για την ανάπτυξη και την απασχόληση - ένα έτος εφαρμογής», 12.12.2006, COM(2006)816.

[3] Ανακοίνωση της Επιτροπής προς το Συμβούλιο και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο - Μακροπρόθεσμη διατηρησιμότητα των δημόσιων οικονομικών στην ΕΕ, της 12.10.2006, COM (2006) 574 τελικό και έγγραφο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Γενική Διεύθυνση Οικονομικών και Χρηματοδοτικών Υποθέσεων (2006), «Μακροπρόθεσμη διατηρησιμότητα των δημόσιων οικονομικών στην Ευρωπαϊκή Ένωση», Ευρωπαϊκή Οικονομία, τεύχος αριθ. 4/2006.

[4] «Λεπτομερείς ρυθμίσεις για την εφαρμογή του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης και κατευθυντήριες γραμμές για τη μορφή και το περιεχόμενο των προγραμμάτων σταθερότητας και σύγκλισης», που εγκρίθηκε από το Συμβούλιο ECOFIN στις 11 Οκτωβρίου 2005.

[5] ΕΕ L 209, 2.8.1997, σ. 1. Κανονισμός όπως τροποποιήθηκε τελευταία με τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 1055/2005 (ΕΕ L 174 της 7.7.2005, σ. 1). Τα έγγραφα που αναφέρονται στο παρόν κείμενο διατίθενται στον ακόλουθο δικτυακό τόπο:

http://europa.eu.int/comm/economy_finance/about/activities/sgp/main_en.htm

[6] Ο νέος οργανικός νόμος για τα οικονομικά νομοσχέδια (LOLF), άρχισε να ισχύει το 2006, και στοχεύει σε μεγαλύτερη διαφάνεια και αποτελεσματικότητα της διαχείρισης των δημόσιων οικονομικών.

[7] Ειδικότερα, δεν υποβλήθηκαν τα στοιχεία για τη συλλογική κατανάλωση και τα βραχυπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα επιτόκια (για τα έτη 2008 έως 2010).