[pic] | ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ |

Βρυξέλλες, 10.11.2010

COM(2010) 651 τελικό

ΕΚΘΕΣΗ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ

σχετικά με την εφαρμογή του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 734/2008 του Συμβουλίου για την προστασία ευπαθών θαλάσσιων οικοσυστημάτων της ανοικτής θάλασσας από τις δυσμενείς συνέπειες της χρήσης αλιευτικών εργαλείων βυθού

ΕΚΘΕΣΗ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ

σχετικά με την εφαρμογή του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 734/2008 του Συμβουλίου για την προστασία ευπαθών θαλάσσιων οικοσυστημάτων της ανοικτής θάλασσας από τις δυσμενείς συνέπειες της χρήσης αλιευτικών εργαλείων βυθού

Σύμφωνα με το άρθρο 13 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 734/2008 του Συμβουλίου, η Επιτροπή πρέπει να υποβάλει στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και στο Συμβούλιο, πριν από τις 30 Ιουνίου 2010, έκθεση σχετικά με την εφαρμογή του εν λόγω κανονισμού, η οποία μπορεί να συνοδεύεται από προτάσεις τροποποίησης, αν κριθεί απαραίτητο.

1. Ιστορικό

2. Χαρακτηριστικά ευπαθών θαλάσσιων οικοσυστημάτων

Είναι γνωστό ότι στοιχεία του θαλάσσιου βυθού σε μεγάλα βάθη, όπως θαλάσσια όρη, κοραλλιογενείς ύφαλοι και υδροθερμικές αναβλύσεις, συνιστούν εστίες βιοποικιλότητας και προσελκύουν επίσης μεγάλο αριθμό ιχθύων. Τα συγκεκριμένα οικοσυστήματα είναι εξαιρετικά ευπαθή για διάφορους λόγους, στους οποίους συμπεριλαμβάνονται ο χαμηλός ρυθμός ανάπτυξης που συνδέεται με τα μεγάλα βάθη καθώς και η ευπάθεια των οργανισμών, όπως τα κοράλλια και οι σπόγγοι, που αποτελούν το δομικό υπόβαθρο των ενδιαιτημάτων. Παρότι η επιστημονική έρευνα για τους εν λόγω οργανισμούς και οικοσυστήματα έχει αυξηθεί τα τελευταία χρόνια, μεταξύ άλλων μέσω έργων που στηρίζονται χρηματοδοτικά από την ΕΕ, όπως τα Hermes, Hermione και Coralfish, εξακολουθούν να απαιτούνται περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τη βιολογία και τη γεωγραφική θέση τους, καθώς και με τις σχετικές αλιευτικές πρακτικές. Αυτά τα ευπαθή οικοσυστήματα απειλούνται από φυσικά αίτια, όπως η αλλαγή του κλίματος και η οξίνιση των ωκεανών, καθώς και από διάφορες ανθρωπογενείς δραστηριότητες, συμπεριλαμβανομένης της αλιείας βυθού, της εξόρυξης, της βιοεξερεύνησης και του τουρισμού βαθέων υδάτων. Παρότι οι εν λόγω δραστηριότητες αποφέρουν οικονομικά οφέλη, συντελούν στην καταστροφή αυτών των ενδιαιτημάτων με αποτέλεσμα τη συνεχή απώλεια θαλάσσιας βιοποικιλότητας.

3. Διεθνής δράση και δράση της Ευρωπαϊκής Ένωσης

Οι επιπτώσεις των καταστρεπτικών αλιευτικών πρακτικών, συμπεριλαμβανομένης της χρήσης τράτας βυθού, σε ευπαθή θαλάσσια οικοσυστήματα της ανοικτής θάλασσας απασχολεί από καιρό τη διεθνή κοινότητα. Το ζήτημα αυτό αποτελεί αντικείμενο συζητήσεων στη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών ήδη από το 2004. Η διαδικασία κορυφώθηκε το 2006 με την έγκριση του ψηφίσματος 61/105 της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών, στο οποίο η τότε Ευρωπαϊκή Κοινότητα συνέβαλε σημαντικά.

Με τη σειρά της, η Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) εξέδωσε τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 734/2008 του Συμβουλίου για την προστασία ευπαθών θαλάσσιων οικοσυστημάτων της ανοικτής θάλασσας από τις δυσμενείς συνέπειες της χρήσης αλιευτικών εργαλείων βυθού. Ο κανονισμός αυτός μετέφερε στο δίκαιο της Ένωσης τα μέτρα που περιλαμβάνονταν στο ψήφισμα 61/105 της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών, αλλά επίσης υπερέβη, από ορισμένες απόψεις, το εν λόγω ψήφισμα. Η ΕΕ ήταν ο πρώτος περιφερειακός οργανισμός ή κράτος που θέσπισε παρόμοιους κανόνες για τα πλοία που φέρουν τη σημαία κρατών μελών της για τις περιοχές ανοικτής θάλασσας όπου δεν είχαν συσταθεί περιφερειακές οργανώσεις διαχείρισης της αλιείας (ΠΟΔΑ) ή όπου δεν είχαν τεθεί σε εφαρμογή προσωρινά μέτρα κατά τις διαπραγματεύσεις για τη σύσταση ΠΟΔΑ. Ο εν λόγω κανονισμός κρίθηκε απαραίτητος, καθώς στις περιοχές που δεν καλύπτονται από ΠΟΔΑ, ιδίως στον νοτιοδυτικό Ατλαντικό, αλιεύει σημαντικός αριθμός τρατών βυθού της ΕΕ.

Η πρόταση κανονισμού του Συμβουλίου συνοδευόταν από εκτίμηση επιπτώσεων, στην οποία προτείνονταν τρεις επιλογές: μη μεταφορά του ψηφίσματος 61/105 της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών, επιβολή μονομερούς απαγόρευσης των αλιευτικών δραστηριοτήτων βυθού σε μεγάλα βάθη στα σκάφη της ΕΕ ή εφαρμογή του ψηφίσματος μέσω κανονισμού του Συμβουλίου. Υιοθετήθηκε η τελευταία επιλογή, καθώς θα εξασφάλιζε τη συνέχιση των αλιευτικών δραστηριοτήτων βυθού σε μεγάλα βάθη, εφόσον κρίνονται ορθές από περιβαλλοντική άποψη, διασφαλίζοντας παράλληλα την προστασία των ευπαθών θαλάσσιων οικοσυστημάτων, ώστε να τηρούνται οι δεσμεύσεις της ΕΕ έναντι των Ηνωμένων Εθνών.

Σε διεθνές επίπεδο, στο μεταξύ, η Ευρωπαϊκή Ένωση άσκησε πιέσεις για την έγκριση ανάλογων μέτρων στο πλαίσιο των αντίστοιχων ΠΟΔΑ, παρά τις αντιδράσεις άλλων συμβαλλομένων μερών. Αυτός ήταν ο λόγος για τον οποίο δεν κατόρθωσε πάντα να εξασφαλίσει την υιοθέτηση όλων των μέτρων που είχαν προταθεί, μεταξύ των οποίων η απαγόρευση της αλιείας σε ορισμένες περιοχές και τα κατώτατα όρια.

4. Κύρια χαρακτηριστικά του ψηφίσματος 61/105 της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών

Οι παράγραφοι 80 έως 91 του ψηφίσματος 61/105 της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών ορίζουν τα εξής:

α) Τα κράτη μέλη και οι ΠΟΔΑ καλούνται να προβαίνουν σε αειφόρο διαχείριση των ιχθυαποθεμάτων βαθέων υδάτων και να προστατεύουν τα ευπαθή θαλάσσια οικοσυστήματα από καταστρεπτικές αλιευτικές πρακτικές σύμφωνα με την αρχή της προφύλαξης και οικοσυστημικές προσεγγίσεις.

β) Σε περιοχές πέραν της εθνικής δικαιοδοσίας που δεν καλύπτονται από περιφερειακές οργανώσεις ή συμφωνίες διαχείρισης αλιείας (ΠΟΔΑ/ΠΣΔΠ) με αρμοδιότητα ρύθμισης της αλιείας βυθού ή όπου δεν έχουν τεθεί σε εφαρμογή προσωρινά μέτρα, οι ΠΟΔΑ και τα κράτη σημαίας οφείλουν να εκτιμήσουν τις επιπτώσεις κάθε είδους αλιευτικής δραστηριότητας βυθού στην ανοικτή θάλασσα έως τις 31 Δεκεμβρίου 2008 και είτε να εξασφαλίσουν την πρόληψη των οι ιδιαιτέρως δυσμενών συνεπειών στα ευπαθή θαλάσσια οικοσυστήματα ή, σε αντίθετη περίπτωση, να απαγορεύσουν τις εν λόγω αλιευτικές δραστηριότητες.

γ) Σε περιοχές πέραν της εθνικής δικαιοδοσίας που δεν καλύπτονται από ΠΟΔΑ/ΠΣΔΠ με αρμοδιότητα ρύθμισης της αλιείας βυθού ή όπου δεν έχουν τεθεί σε εφαρμογή προσωρινά μέτρα, καλούνται οι ΠΟΔΑ και τα κράτη σημαίας να απαγορεύσουν όλες τις αλιευτικές δραστηριότητες βυθού στις περιοχές της ανοικτής θάλασσας όπου είναι γνωστό ή πιθανολογείται ότι υπάρχουν ευπαθή θαλάσσια οικοσυστήματα, εκτός εάν ή έως ότου είναι σε θέση να θεσπίσουν μέτρα διατήρησης ή διαχείρισης για την πρόληψη ιδιαιτέρως δυσμενών συνεπειών στα ευπαθή θαλάσσια οικοσυστήματα.

5. Πρόσφατες εξελίξεις

i) Κατευθυντήριες γραμμές του FAO

Οι «Διεθνείς κατευθυντήριες γραμμές για τη διαχείριση της αλιείας ειδών βαθέων υδάτων στην ανοικτή θάλασσα» του Οργανισμού Τροφίμων και Γεωργίας των Ηνωμένων Εθνών (FAO) καταρτίστηκαν κατόπιν αίτησης της Επιτροπής Αλιείας του FAO με σκοπό την παροχή συνδρομής στα κράτη μέλη και τις ΠΟΔΑ/ΠΣΔΑ για την εφαρμογή του ψηφίσματος 61/105 της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών ως προς την προστασία των ευπαθών θαλάσσιων οικοσυστημάτων και τη μακροπρόθεσμη διαχείριση της αλιείας ειδών βαθέων υδάτων στην ανοικτή θάλασσα. Εγκρίθηκαν τον Σεπτέμβριο του 2008.

Οι εν λόγω προαιρετικές κατευθυντήριες γραμμές παρέχουν καθοδήγηση για ολόκληρο το φάσμα μέτρων που απαιτούνται για την ορθή διαχείριση της αλιείας ειδών βαθέων υδάτων, το οποίο καλύπτει το κατάλληλο κανονιστικό πλαίσιο, τη συλλογή, υποβολή και αξιολόγηση δεδομένων, τον εντοπισμό ευπαθών θαλάσσιων οικοσυστημάτων και την εκτίμηση των ιδιαιτέρως δυσμενών συνεπειών, την εφαρμογή και τη συμμόρφωση, καθώς και τα αναγκαία μέτρα για τη διασφάλιση της διατήρησης των ειδών, στοχευόμενων και μη, καθώς και των πληττόμενων ενδιαιτημάτων.

ii) Ψήφισμα 64/72 της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών για τη βιώσιμη αλιεία το 2009

Στη σύνοδο της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών το 2009 πραγματοποιήθηκε επισκόπηση της εφαρμογής των μέτρων που λαμβάνονται από τα κράτη μέλη και τις ΠΟΔΑ/ΠΣΔΑ δυνάμει των παραγράφων 83 έως 90 του ψηφίσματος 61/105 της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών, σύμφωνα με την παράγραφο 91 του εν λόγω ψηφίσματος.

Το τελικό κείμενο του ψηφίσματος του 2009 αντικατοπτρίζει τις ανησυχίες που εκφράστηκαν από την ΕΕ και άλλα μέρη για ανεπαρκή εφαρμογή των μέτρων του ψηφίσματος 61/105 της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών σχετικά με την προστασία των ευπαθών θαλάσσιων οικοσυστημάτων υπήρξε, ιδίως των μέτρων που αφορούν τη διενέργεια εκτιμήσεων πριν από την αδειοδότηση αλιευτικών δραστηριοτήτων βυθού και την προστασία των ιχθυαποθεμάτων βαθέων υδάτων.

Το νέο ψήφισμα 64/72 της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών καλεί τις ΠΟΔΑ/ΠΣΔΑ, τα κράτη που συμμετέχουν σε διαπραγματεύσεις για τη σύσταση ΠΟΔΑ και τα κράτη σημαίας να θεσπίσουν και να εφαρμόσουν επειγόντως μέτρα όσον αφορά:

α) την εκ των προτέρων εκτίμηση των επιπτώσεων των αλιευτικών δραστηριοτήτων βυθού ως προϋπόθεση για την αδειοδότηση των δραστηριοτήτων αυτών·

β) την κατάρτιση πρωτοκόλλων για τις συναντήσεις με ευπαθή θαλάσσια οικοσυστήματα βάσει των βέλτιστων διαθέσιμων επιστημονικών συμβουλών·

γ) τη θέσπιση μέτρων διατήρησης και διαχείρισης των ιχθυαποθεμάτων βαθέων υδάτων για τη διασφάλιση της μακροπρόθεσμης αειφορίας τους.

Επιπλέον, το ψήφισμα προβλέπει επίσης νέα επανεξέταση της εφαρμογής των εν λόγω μέτρων, το 2011.

Επιπροσθέτως, το ψήφισμα απευθύνει έκκληση προς τα κράτη μέλη να ακολουθούν τις κατευθυντήριες γραμμές του FAO για την αλιεία ειδών βαθέων υδάτων και να εξασφαλίσουν τη συνέπεια με τις κατευθυντήριες γραμμές κατά την εφαρμογή των μέτρων του ψηφίσματος.

6. Εκθέσεις των κρατών μελών

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 12 παράγραφος 1 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 734/2008 του Συμβουλίου, τα κράτη μέλη υποχρεούνται να διαβιβάζουν στην Επιτροπή για κάθε ημερολογιακό εξάμηνο και εντός τριμήνου από τη λήξη της εν λόγω χρονικής περιόδου, έκθεση όσον αφορά:

α) τα αλιεύματα·

β) τη συμμόρφωση των αλιευτικών σκαφών·

γ) τα επανορθωτικά μέτρα που έχουν ληφθεί και τις κυρώσεις που έχουν επιβληθεί σε περιπτώσεις μη συμμόρφωσης και σοβαρών παραβάσεων·

δ) την επιβολή απαγορεύσεων αλιείας.

Τα κράτη μέλη υποχρεούνται επίσης να υποβάλλουν όλες τις εκτιμήσεις επιπτώσεων που διενεργούν, δυνάμει του άρθρου 4 παράγραφος 2, πριν από την έκδοση των ειδικών αδειών αλιείας.

Λιγότερα από τα μισά κράτη μέλη ανταποκρίθηκαν εντός της προκαθορισμένης προθεσμίας (10 για την περίοδο από τον Ιανουάριο έως τον Ιούνιο του 2009 και 11 για την περίοδο από τον Ιούλιο έως τον Δεκέμβριο του 2009). Ωστόσο, οι απαιτούμενες πληροφορίες παρασχέθηκαν εντέλει έπειτα από επανειλημμένες υπενθυμίσεις από μέρους της Επιτροπής. Από τις πληροφορίες που ελήφθησαν προκύπτει ότι μόνο τα σκάφη ενός κράτους μέλους εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του εν λόγω κανονισμού.

7. Αξιολόγηση της εφαρμογής των μέτρων που περιλαμβάνονται στον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 734/2008 του Συμβουλίου

8. Ληφθείσες πληροφορίες

Η αξιολόγηση της εφαρμογής των εν λόγω μέτρων βασίζεται στις πληροφορίες που παρασχέθηκαν από τις αρχές του συγκεκριμένου κράτους μέλους σύμφωνα με το άρθρο 13 του κανονισμού.

α) Τα σκάφη είχαν την υποχρέωση να συμμορφωθούν με τους κανόνες του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 734/2008 του Συμβουλίου και να διαθέτουν ειδική άδεια αλιείας, όπως απαιτείται από τον κανονισμό, καθόλη τη διάρκεια των δραστηριοτήτων τους.

β) Η ειδική άδεια αλιείας ήταν περιορισμένης διάρκειας, προσδιόριζε τις περιοχές όπου μπορούσαν να διεξάγονται αλιευτικές δραστηριότητες βυθού, τα επιτρεπόμενα είδη, τα αλιευτικά εργαλεία και τα βάθη στα οποία μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν τα εργαλεία.

γ) Το εν λόγω κράτος μέλος περιόρισε την περιοχή στην οποία επιτρεπόταν η άσκηση αλιευτικών δραστηριοτήτων από τα σκάφη του σε δύο συγκεκριμένες περιοχές του νοτιοδυτικού Ατλαντικού όπου διεξάγονταν τέτοιου είδους δραστηριότητες για τουλάχιστον δύο έτη.

δ) Λόγω του ότι το αλιευτικό αποτύπωμα περιοριζόταν σε περιοχές όπου διεξάγονταν αλιευτικές δραστηριότητες βυθού για τουλάχιστον δύο έτη, το εν λόγω κράτος μέλος δεν διενήργησε ειδική εκτίμηση επιπτώσεων, καθώς έκρινε ότι ήταν απίθανο να περιέχουν οι εν λόγω περιοχές ευπαθή βενθικά οικοσυστήματα που θα μπορούσαν να υποστούν βλάβη από τη χρήση εργαλείων τρατών βυθού.

ε) Δεν καταγράφηκαν περιπτώσεις μη συμμόρφωσης με τα σχέδια αλιείας.

στ) Δεν επιτρεπόταν στα αλιευτικά σκάφη η άσκηση αλιευτικών δραστηριοτήτων βυθού σε περιοχές που δεν είχαν αξιολογηθεί.

ζ) Δεν καταγράφηκαν αλιευτικές δραστηριότητες σε περιοχές απαγόρευσης της αλιείας.

η) Για την κατάδειξη απρόβλεπτων συναντήσεων με ευπαθή θαλάσσια οικοσυστήματα χρησιμοποιούνταν οι δείκτες που έχουν καθοριστεί από την επιτροπή αλιείας βορειοανατολικού Ατλαντικού (NEAFC), ήτοι 100 kg ζωντανών κοραλλιών και 1 000 kg ζωντανών σπόγγων ανά ανέλκυση διχτυών.

θ) Δεν καταγράφηκαν περιπτώσεις απρόβλεπτης συνάντησης με ευπαθή θαλάσσια οικοσυστήματα και, συνεπώς δεν εφαρμόστηκαν επανορθωτικά μέτρα.

ι) Δεν εντοπίστηκαν σοβαρές παραβιάσεις και, συνεπώς, δεν επιβλήθηκαν κυρώσεις.

ια) Ήταν υποχρεωτική η ύπαρξη συστήματος παρατηρητών για όλα τα σκάφη.

9. Σχολιασμός

Το άρθρο 4 παράγραφος 1 του κανονισμού ορίζει ότι, κατά την υποβολή αιτήσεων για την έκδοση ειδικής αδείας αλιείας, οι αλιευτικές επιχειρήσεις πρέπει να καταθέτουν αναλυτικό σχέδιο αλιείας, στο οποίο να αναφέρεται ο προβλεπόμενος τόπος άσκησης των αλιευτικών δραστηριοτήτων. Η απαίτηση αυτή συμπεριελήφθη στον κανονισμό για να διασφαλιστεί η εφαρμογή της αρχής της προηγούμενης εκτίμησης επιπτώσεων με στόχο την εκ των προτέρων αξιολόγηση των δυνητικών επιπτώσεων των εν λόγω αλιευτικών δραστηριοτήτων, όπως ζητεί το ψήφισμα 61/105 της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών. Το συγκεκριμένο κράτος μέλος δεν τήρησε την εν λόγω απαίτηση.

Αντ’ αυτού, το εν λόγω κράτος μέλος χρησιμοποίησε ένα σύστημα βάσει του οποίου τα αλιευτικά σκάφη με άδεια περιορίζονταν σε ζώνες αλιείας που έχουν καθοριστεί από τις αρμόδιες αρχές, με αποτέλεσμα να περιορίζεται το αλιευτικό αποτύπωμα για τις αλιευτικές δραστηριότητες βυθού στον νοτιοδυτικό Ατλαντικό σε περιοχές όπου ασκούνταν ήδη αλιευτικές δραστηριότητες. Αυτό βασίστηκε στην παραδοχή ότι θα ήταν απίθανο να περιέχουν οι περιοχές αυτές ευπαθή βενθικά οικοσυστήματα τα οποία θα μπορούσαν να υποστούν βλάβη από τη χρήση εργαλείων τρατών βυθού και, συνεπώς, διενεργήθηκε πολύ περιορισμένη εκτίμηση επιπτώσεων. Ωστόσο, δεν γινόταν διάκριση μεταξύ των περιοχών όπου έχει καθιερωθεί η αλιεία βυθού και των περιοχών όπου διεξάγονταν παρόμοιες δραστηριότητες για μικρότερο χρονικό διάστημα. Η εν λόγω διάκριση απαιτείται από το άρθρο 4 παράγραφος 4 του κανονισμού και την παράγραφο 48 των κατευθυντήριων γραμμών του FAO, καθώς οι περιοχές στις οποίες έχουν σημειωθεί λιγότερο σοβαρά επεισόδια αλιείας με τράτες ενδέχεται να περιέχουν ακόμα ευπαθή θαλάσσια οικοσυστήματα τα οποία, εφόσον προστατευθούν, παρότι έχουν υποστεί βλάβη, θα μπορούσαν να αποκατασταθούν ή να αναγεννηθούν. Θα έπρεπε να ήταν αυστηρότερη η εφαρμογή της αρχής της προφύλαξης. Η Επιτροπή θα συνεχίσει τις διαβουλεύσεις με το ενδιαφερόμενο κράτος μέλος για να διορθωθεί αυτή η κατάσταση και να διασφαλιστεί η εκπλήρωση της υποχρέωσης των σκαφών του κράτους μέλους να καταθέτουν σχέδιο αλιείας κατά την υποβολή αίτησης για την έκδοση ειδικής άδειας αλιείας, προκειμένου να είναι δυνατή η εκ των προτέρων αξιολόγηση των επιπτώσεων των εν λόγω αλιευτικών δραστηριοτήτων.

Το εν λόγω κράτος μέλος προέβη σε πλήρη χαρτογράφηση για τον σχεδιασμό χαρτών των διεθνών υδάτων του νοτιοδυτικού Ατλαντικού με βάθος μικρότερο των 1 500 μέτρων, με στόχο τον εντοπισμό της θέσης των ευπαθών θαλάσσιων οικοσυστημάτων στις εν λόγω περιοχές, όπως ζητούν τα ψηφίσματα της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών. Ωστόσο, τα αποτελέσματα της εν λόγω χαρτογράφησης δεν είχαν καταστεί ακόμη διαθέσιμα τον Ιούνιο του 2010. Η Επιτροπή θα ήθελε να ενθαρρύνει τη διάδοση των αποτελεσμάτων παρόμοιων μελετών, καθώς αυτό θα διασφαλίσει την αποκόμιση των καλύτερων δυνατών οφελών, δεδομένου ότι θα οδηγήσει στη βελτίωση των μέτρων διαχείρισης που θεσπίζονται για την προστασία των ευπαθών θαλάσσιων οικοσυστημάτων.

Εν κατακλείδι, η Επιτροπή είναι της άποψης ότι απαιτείται αυστηρότερη και ακριβέστερη εφαρμογή του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 734/2008 για τη διασφάλιση της πλήρους εφαρμογής των μέτρων που προβλέπονται στα ψηφίσματα 61/105 και 64/72 της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών από τα σκάφη με σημαία κράτους μέλους της ΕΕ των οποίων οι αλιευτικές δραστηριότητες εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του κανονισμού.

10. Μελλοντική πορεία

Λαμβανομένων υπόψη των εξελίξεων που σημειώθηκαν μετά την έγκριση του κανονισμού, και ειδικότερα των κατευθυντήριων γραμμών του FAO, του 2008, για τη διαχείριση της αλιείας ειδών βαθέων υδάτων στην ανοικτή θάλασσα και του ψηφίσματος 64/72 της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών για την αειφόρο αλιεία που εγκρίθηκε το 2009, καθώς και των συστάσεων του Διεθνούς Συμβουλίου για την Εξερεύνηση των Θαλασσών (ICES) όσον αφορά τη διαχείριση των εν λόγω αλιευτικών δραστηριοτήτων, θα πρέπει να εξεταστούν οι ακόλουθες τροποποιήσεις του κανονισμού:

11. Πεδίο εφαρμογής

Το ισχύον πεδίο εφαρμογής του κανονισμού δεν εκτείνεται σε περιοχές που εμπίπτουν στην αρμοδιότητα των ΠΟΔΑ ή για τις οποίες έχουν θεσπιστεί προσωρινά μέτρα από τους συμμετέχοντες σε διαπραγματεύσεις για τη σύσταση νέας ΠΟΔΑ.

Ορισμένες ΠΟΔΑ επικρίνονται γιατί δεν εφαρμόζουν επαρκή μέτρα προστασίας των ευπαθών θαλάσσιων οικοσυστημάτων, παραβλέποντας τις επιστημονικές γνωμοδοτήσεις και την αρχή της προφύλαξης. Σε ορισμένες περιπτώσεις, τα μέτρα που ζήτησε να ληφθούν η Ευρωπαϊκή Ένωση (για παράδειγμα, χαμηλότερα επίπεδα κατώτατων ορίων για τα είδη-δείκτες) απορρίφθηκαν από άλλα μέρη της οργάνωσης.

Ως εκ τούτου, το πεδίο εφαρμογής του εν λόγω κανονισμού θα μπορούσε να επεκταθεί ώστε να καταστεί δυνατή η θέσπιση μονομερών μέτρων για τα αλιευτικά σκάφη της ΕΕ που αλιεύουν σε περιοχές υπαγόμενες στη ρυθμιστική αρμοδιότητα των ΠΟΔΑ, τα οποία θα υπερβαίνουν τα μέτρα των ΠΟΔΑ, σε περιπτώσεις όπου η ΕΕ εκτιμά ότι τα μέτρα των ΠΟΔΑ δεν εφαρμόζουν πλήρως τα μέτρα που προβλέπονται στα ψηφίσματα του ΟΗΕ. Μια τέτοια κίνηση θα επέτρεπε στην ΕΕ να τηρεί πληρέστερα τις δεσμεύσεις που έχει αναλάβει στο πλαίσιο των ψηφισμάτων 61/105 και 64/72 της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών. Παρότι θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι αυτό οδηγεί σε άνιση μεταχείριση μεταξύ των σκαφών της ΕΕ και των σκαφών τρίτων χωρών που αλιεύουν στην ίδια περιοχή, θα καθιέρωνε ίσους όρους ανταγωνισμού για τα σκάφη της ΕΕ που ασκούν αλιευτικές δραστηριότητες βυθού σε διαφορετικές περιοχές. Επίσης, όταν η ΕΕ κρίνει ότι απαιτείται η θέσπιση ορισμένων μέτρων από μια ΠΟΔΑ και, συνεπώς, προτείνει τα εν λόγω μέτρα, τα οποία όμως απορρίπτονται από τα άλλα μέρη, η μονομερής θέσπιση των μέτρων θα δείχνει ότι η ΕΕ είναι συνεπής με τις εισηγήσεις της. Με τον τρόπο αυτό, επιπλέον, η ΕΕ θα μπορεί να συνεχίσει να δίνει το παράδειγμα, όπως έκανε στο παρελθόν με την έκδοση του ισχύοντος κανονισμού .

12. Περιορισμός αλιευτικής ικανότητας ή προσπάθειας

Προκειμένου να αποκλειστεί η μεταφορά αλιευτικής ικανότητας ή προσπάθειας άλλων αλιευτικών δραστηριοτήτων στην αλιεία ειδών βαθέων υδάτων που καλύπτεται από το πεδίο εφαρμογής του κανονισμού, θα πρέπει να συμπεριληφθεί μια διάταξη για τον περιορισμό της αλιευτικής ικανότητας και της αλιευτικής προσπάθειας για τις αλιευτικές δραστηριότητες βυθού σε μεγάλα βάθη σε ένα μέσο επίπεδο, το οποίο θα καθορίζεται για μια συγκεκριμένη περίοδο και για τις διάφορες περιοχές.

13. Εκτιμήσεις επιπτώσεων

Η διενέργεια εκτιμήσεων επιπτώσεων πριν από την έκδοση άδειας για αλιευτικές δραστηριότητες βυθού ήταν ένα από τα κύρια ζητήματα των διαπραγματεύσεων για την αναθεώρηση των μέτρων που περιλαμβάνονται στο ψήφισμα 61/105 της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών και θεωρήθηκε την εποχή εκείνη ριζοσπαστική αρχή στον τομέα της διαχείρισης της αλιείας. Εντούτοις, από τις πληροφορίες που δημοσιεύτηκαν πριν από τις διαπραγματεύσεις για το ψήφισμα της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών του 2009, προέκυψε ότι είχαν διενεργηθεί ελάχιστες εκτιμήσεις αυτού του είδους και ότι η ποιότητά τους δεν ήταν ικανοποιητική.

Οι κατευθυντήριες γραμμές του FAO, και ειδικότερα οι παράγραφοι 17 έως 20, 42, 47 και 48, παρέχουν σαφή κριτήρια για τη χρήση των εκτιμήσεων επιπτώσεων. Η παράγραφος 119 του ψηφίσματος 64/72 της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών προτρέπει τα κράτη μέλη σημαίας και τις ΠΟΔΑ να μεριμνούν ώστε οι εκτιμήσεις επιπτώσεων που διενεργούνται πριν από την έκδοση αδειών για αλιευτικές δραστηριότητες βυθού να συνάδουν με τις εν λόγω κατευθυντήριες γραμμές. Ο κανονισμός θα μπορούσε να περιλαμβάνει ρητή παραπομπή στις ανωτέρω παραγράφους των κατευθυντήριων γραμμών, ενώ θα μπορούσε να ενσωματωθεί στον κανονισμό το πλήρες κείμενο της παραγράφου 47 των κατευθυντήριων γραμμών (που παρατίθεται αυτούσιο παρακάτω) για να διασφαλιστεί η βελτίωση της ποιότητας των εκτιμήσεων επιπτώσεων που διενεργούνται από τα κράτη μέλη.

47. Συνιστάται στα κράτη σημαίας και στις ΠΟΔΑ/ΠΣΔΑ πρέπει να διενεργούν εκτιμήσεις, ούτως ώστε να διαπιστώνεται κατά πόσον οι αλιευτικές δραστηριότητες βαθέων υδάτων είναι πιθανόν να έχουν ιδιαιτέρως δυσμενείς συνέπειες σε μια δεδομένη περιοχή. Οι εν λόγω εκτιμήσεις επιπτώσεων θα πρέπει να καλύπτουν, μεταξύ άλλων:

i. τους τύπους των αλιευτικών δραστηριοτήτων που ασκούνται ή προγραμματίζονται, συμπεριλαμβανομένων των τύπων αλιευτικών σκαφών και εργαλείων, των περιοχών αλιείας, των στοχευόμενων ειδών και των πιθανών παρεμπιπτόντων αλιευμάτων, των επιπέδων αλιευτικής προσπάθειας και της διάρκειας των αλιευτικών δραστηριοτήτων (σχέδιο συλλογής)·

ii. τις βέλτιστες διαθέσιμες επιστημονικές και τεχνικές πληροφορίες σχετικά με την τρέχουσα κατάσταση των αλιευτικών πόρων και βασικές πληροφορίες για τα οικοσυστήματα, τα ενδιαιτήματα και τις κοινότητες της περιοχής αλιείας, με τις οποίες θα αντιπαραβάλλονται τυχόν μελλοντικές αλλαγές·

iii. τον εντοπισμό, την περιγραφή και τη χαρτογράφηση των γνωστών ή πιθαν ολογούμενων ευπαθών θαλάσσιων συστημάτων που υπάρχουν στην περιοχή αλιείας·

iv. τα χρησιμοποιούμενα δεδομένα και μεθόδους για τον εντοπισμό, την περιγραφή και την εκτίμηση των επιπτώσεων της δραστηριότητας, τον προσδιορισμό κενών γνώσεων, καθώς και την αξιολόγηση των αβεβαιοτήτων όσον αφορά τις πληροφορίες που παρουσιάζονται στην εκτίμηση·

v. τον εντοπισμό, την περιγραφή και την εκτίμηση της πιθανότητας εμφάνισης, της κλίμακας και της διάρκειας των δυνητικών επιπτώσεων, συμπεριλαμβανομένων των σωρευτικών επιπτώσεων των δραστηριοτήτων που καλύπτονται από την εκτίμηση, στα ευπαθή θαλάσσια οικοσυστήματα και τους αλιευτικούς πόρους χαμηλής παραγωγικότητας της περιοχής αλιείας·

vi. την εκτίμηση της επικινδυνότητας των δυνητικών επιπτώσεων των αλιευτικών δραστηριοτήτων με σκοπό τον προσδιορισμό των επιπτώσεων που είναι πιθανόν να έχουν χαρακτήρα ιδιαιτέρως δυσμενών συνεπειών, και ειδικότερα των επιπτώσεων στα ευπαθή θαλάσσια οικοσυστήματα και στους αλιευτικούς πόρους χαμηλής παραγωγικότητας και

vii. τα προτεινόμενα μέτρα μετριασμού και διαχείρισης που πρόκειται να χρησιμοποιούνται για την πρόληψη των ιδιαιτέρως δυσμενών συνεπειών στα ευπαθή θαλάσσια οικοσυστήματα και για τη διασφάλιση της μακροπρόθεσμης διατήρησης και αειφόρου αξιοποίησης των αλιευτικών πόρων χαμηλής παραγωγικότητας, καθώς και τα μέτρα που πρόκειται να χρησιμοποιούνται για την παρακολούθηση των επιπτώσεων των αλιευτικών δραστηριοτήτων.

Ο ισχύων κανονισμός αριθ. 199/2008[1] για τη συλλογή δεδομένων, καθώς και η σχετική απόφαση της Επιτροπής (2008/949/ΕΚ)[2] σχετικά με τη θέσπιση κοινοτικού πλαισίου για τη συλλογή, διαχείριση και χρήση δεδομένων στον τομέα της αλιείας και τη στήριξη όσον αφορά τις επιστημονικές γνωμοδοτήσεις για την κοινή αλιευτική πολιτική ορίζουν τις υποχρεώσεις συλλογής δεδομένων τα οποία αφορούν τους δείκτες για τη μέτρηση των επιπτώσεων του τομέα της αλιείας στο θαλάσσιο οικοσύστημα. Τα δεδομένα αυτά πρέπει, συνεπώς, να αποτελούν σημαντικό τμήμα των εκτιμήσεων επιπτώσεων.

14. Απρόβλεπτες συναντήσεις με ευπαθή θαλάσσια οικοσυστήματα

Στον ισχύοντα κανονισμό δεν περιλαμβάνεται ορισμός του τι συνιστά συνάντηση με ευπαθή θαλάσσια οικοσυστήματα. Το γεγονός αυτό έχει καταστήσει δυνατή τη χρήση πολύ υψηλών κατώτατων ορίων για τα είδη-δείκτες ευπαθών θαλάσσιων οικοσυστημάτων από το συγκεκριμένο κράτος μέλος (100 kg ζωντανών κοραλλιών και 1 000 kg ζωντανών σπόγγων ανά ανέλκυση διχτυών). Τα όρια αυτά είναι ανάλογα με τα κατώτατα όρια που έχουν χρησιμοποιηθεί στο παρελθόν από ορισμένες ΠΟΔΑ για τη διαπίστωση συναντήσεων με ευπαθή θαλάσσια οικοσυστήματα, ιδιαίτερα από την επιτροπή αλιείας βορειοανατολικού Ατλαντικού (NEAFC) και την οργάνωση αλιείας βορειοδυτικού Ατλαντικού (NAFO), τα οποία επικρίθηκαν από το ICES ως υπερβολικά υψηλά.

Η συγκράτηση ενός είδους στα δίχτυα εξαρτάται από το μέγεθος και την ευπάθειά του· ως εκ τούτου, τα μικρότερα είδη ή τα είδη που διαλύονται εύκολα σε μικρά τεμάχια είναι λιγότερο πιθανόν να συγκρατηθούν σε σχέση με τα μεγάλα ανθεκτικά είδη. Δεν υπάρχουν ακόμη στοιχεία για την απόδοση συγκράτησης των διχτυών αλιείας βαθέων υδάτων όσον αφορά τα κοράλλια και τους σπόγγους. Σύμφωνα με τις ισχύουσες κατευθυντήριες γραμμές και με υποθετική απόδοση συγκράτησης 10%, πρέπει να πληγούν τουλάχιστον 1 000 kg κοραλλιών (ή 10 000 kg σπόγγων) για την ενεργοποίηση των κατώτατων ορίων συνάντησης.

Στις συστάσεις του προς την NEAFC το 2009, το ICES δήλωσε ότι δεν είναι δυνατόν ένα ενιαίο κατώτατο όριο να ενδείκνυται για όλα τα είδη-δείκτες της παρουσίας ευπαθούς θαλάσσιου οικοσυστήματος, καθώς αυτό προϋποθέτει την παραδοχή ότι όλα τα είδη που υποδεικνύουν την παρουσία ευπαθών θαλάσσιων οικοσυστημάτων έχουν ίσες πιθανότητες συγκράτησης στα δίχτυα. Εντούτοις, το ICES δήλωσε επίσης ότι τα ισχύοντα κατώτατα όρια είναι κατά πάσα πιθανότητα πολύ υψηλά για τα ευπαθή όσο και σπάνια είδη κοραλλιών ή σπόγγων, και ότι πρέπει να χρησιμοποιούνται κατώτατα όρια που απηχούν σε μεγαλύτερο βαθμό την αρχή της προφύλαξης.

Ως εκ τούτου, παρότι η προσθήκη ορισμού του τι συνιστά συνάντηση με ευπαθή θαλάσσια οικοσυστήματα, βάσει των βέλτιστων διαθέσιμων επιστημονικών γνωμοδοτήσεων, θα βελτίωνε την αποτελεσματικότητα του κανονισμού ως προς τη διασφάλιση της προστασίας των εν λόγω οικοσυστημάτων, πρέπει να εξασφαλιστεί ότι τα σχετικά κατώτατα όρια θα μπορούν να τροποποιούνται ανά τακτά χρονικά διαστήματα ούτως ώστε να λαμβάνονται υπόψη οι πλέον πρόσφατες επιστημονικές γνωμοδοτήσεις. Επίσης, προκειμένου να επιτευχθεί μεγαλύτερη ακρίβεια, πρέπει να χρησιμοποιούνται περισσότερα από δύο δειγματοληπτικές ταξινομικές κατηγορίες ως δείκτες ευπαθών θαλάσσιων οικοσυστημάτων δομικού ενδιαιτήματος.

Επιπλέον, μόλις συμπληρώνονται τα καθορισμένα κατώτατα όρια για τα είδη-δείκτες ευπαθών θαλάσσιων οικοσυστημάτων και υποβάλλεται στις αρχές η αναφορά που απαιτεί το άρθρο 7 παράγραφος 3, πρέπει να επιβάλλεται άμεση απαγόρευση (τουλάχιστον προσωρινή) της αλιείας στην περιοχή, ούτως ώστε να είναι δυνατή η αξιολόγηση της περιοχής. Αν δεν επιβάλλεται αμέσως η εν λόγω απαγόρευση, τα μετέπειτα περάσματα διχτυών τρατών ενδέχεται να προκαλέσουν καταστροφή του ευπαθούς θαλάσσιου οικοσυστήματος.

15. Ο κανόνας της μετακίνησης

Το άρθρο 7 του κανονισμού ορίζει ότι εάν ένα αλιευτικό σκάφος συναντήσει ευπαθές θαλάσσιο οικοσύστημα, υποχρεούται να προχωρήσει σε σημείο που απέχει τουλάχιστον 5 ναυτικά μίλια από το σημείο όπου συνάντησε το ευπαθές οικοσύστημα. Για τις NEAFC και NAFO, η απαιτούμενη απόσταση είναι μόλις 2 ναυτικά μίλια· η απόσταση αυτή θεωρήθηκε καταλληλότερη για τις συγκεκριμένες περιοχές.

Λόγω έλλειψης βασικών πληροφοριών (έκταση των αποικιών κοραλλιών και σπόγγων και μήκος ανέλκυσης διχτυών), το ICES δεν ήταν σε θέση να αξιολογήσει την επιστημονική καταλληλότητα των εν λόγω διατάξεων στη ζώνη της NEAFC. Αν, ωστόσο, υποτεθεί ότι η μέση τιμή του χρόνου ανέλκυσης είναι 4 ώρες και η μέση ταχύτητα της τράτας 3,5 κόμβοι, προκύπτει ως αποτέλεσμα ότι τα δίχτυα της καλύπτουν απόσταση άνω των 9 ναυτικών μιλίων. Αυτό καθιστά αδύνατο τον προσδιορισμό του σημείου συνάντησης με το ευπαθές θαλάσσιο οικοσύστημα, καθώς θα αυτή θα μπορούσε να συμβεί σε οποιοδήποτε σημείο της πορείας των διχτυών, και του σημείου από το οποίο πρέπει να ισχύσει η απαίτηση της μετακίνησης κατά 5 ναυτικά μίλια.

Το ICES υπέδειξε ως αποδεκτή εναλλακτική λύση τον καθορισμό όλων των περιοχών όπου έχουν ήδη ασκηθεί αλιευτικές δραστηριότητες (ή έχουν ασκηθεί εντός της περιόδου για την οποία υπάρχουν αρχεία). Στη συνέχεια, μπορεί να υποτεθεί ότι όλες οι υπόλοιπες περιοχές εξακολουθούν να περιέχουν ευπαθή θαλάσσια οικοσυστήματα, το οποίο συνεπάγεται ότι η απαγόρευση ή ο περιορισμός των αλιευτικών δραστηριοτήτων στις εν λόγω περιοχές θα προστατεύσει τα ευπαθή οικοσυστήματα. Ο κανόνας της μετακίνησης θα περιορίζεται στις περιοχές όπου έχουν ήδη ασκηθεί αλιευτικές δραστηριότητες, ειδικότερα σε περιοχές όπου ασκούνται λιγότερες αλιευτικές δραστηριότητες. Ωστόσο, η χρήση του κανόνα αυτού πρέπει να συνοδεύεται από χαμηλότερα κατώτατα όρια για τις συναντήσεις με ευπαθή θαλάσσια οικοσυστήματα και μεγαλύτερες αποστάσεις μετακίνησης. Η καλύτερη εφαρμογή του εν λόγω κανόνα απαιτεί τη συλλογή των πληροφοριών, συμπεριλαμβανομένου του μήκους ανέλκυσης, που απαιτούνται για τη μοντελοποίηση των κατάλληλων αποστάσεων για τις διατάξεις μετακίνησης.

16. Κάλυψη από παρατηρητές

Το άρθρο 11 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 734/2008 ορίζει 100% κάλυψη για όλα τα σκάφη, ενώ προβλέπει επανεξέταση έως τις 30 Ιουλίου 2009. Ωστόσο, η επανεξέταση αυτή αναβλήθηκε, ούτως ώστε να συγκεντρωθούν οι εμπειρίες των κρατών μελών όσον αφορά το σύστημα στο πλαίσιο της παροχής πληροφοριών σύμφωνα με τον κανονισμό.

Στη Ρώμη της Ιταλίας, διεξήχθη ημερίδα εργασίας με θέμα τα δεδομένα και τις γνώσεις σχετικά με την αλιεία ειδών βαθέων υδάτων στην ανοικτή θάλασσα (5–7 Νοεμβρίου 2007) για τον σχολιασμό της τρέχουσας κατάστασης γνώσεων για τις εν λόγω αλιευτικές δραστηριότητες. Μεταξύ των συστάσεων της ημερίδας εργασίας ήταν η απαίτηση κάλυψης από παρατηρητές για το 100 % των εν λόγω αλιευτικών δραστηριοτήτων. Επίσης, η παράγραφος 55 των κατευθυντήριων γραμμών του FAO ορίζει ότι απαιτούνται υψηλότερα επίπεδα κάλυψης από παρατηρητές για τις αλιευτικές δραστηριότητες σε περιοχές που δεν εμπίπτουν στη ρυθμιστική αρμοδιότητα των ΠΟΔΑ/ΠΣΔΑ. Επιπλέον, η περιφερειακή οργάνωση διαχείρισης της αλιείας του Νότιου Ειρηνικού (SPRFMO) θεσμοθέτησε με τα προσωρινά μέτρα της την 100% κάλυψη των αλιευτικών δραστηριοτήτων βυθού από εκπαιδευμένους παρατηρητές. Η κάλυψη αυτή κρίθηκε απαραίτητη για την ορθή εφαρμογή των κανόνων προσπέρασης που απαιτούν ενεργοποίηση, καθώς καθιστά δυνατή την παρατήρηση του αλιεύματος κάθε επιμέρους ανέλκυσης σε πραγματικό χρόνο. Η απαίτηση αυτή εφαρμόζεται από τη Νέα Ζηλανδία.

Δεδομένων των ανωτέρω και λαμβάνοντας υπόψη το γεγονός ότι δεν έχουν διενεργηθεί ακόμη εκ των προτέρων εκτιμήσεις επιπτώσεων που να πληρούν τα κριτήρια της παραγράφου 47 των κατευθυντήριων γραμμών του FAO, πρέπει να συνεχιστεί προς το παρόν η κάλυψη από παρατηρητές για το 100% των αλιευτικών δραστηριοτήτων βυθού σε μεγάλα βάθη που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του κανονισμού. Η εν λόγω απαίτηση μπορεί να επανεξετάζεται ανά τριετία.

17. Συμπεράσματα

Τα τελευταία έτη, η ΕΕ πρωτοστάτησε στον αγώνα για τη διασφάλιση της παγκόσμιας προστασίας των ευπαθών θαλάσσιων οικοσυστημάτων και της συνδεόμενης με αυτά αλιείας ειδών βαθέων υδάτων. Η έκδοση του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 734/2008 για τη μεταφορά των μέτρων που προβλέπονται στο ψήφισμα 61/105 της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών του 2006 αποσκοπούσε στη διασφάλιση της ορθής προστασίας των ευπαθών θαλάσσιων οικοσυστημάτων από αλιευτικές δραστηριότητες τρατών βυθού. Δεδομένων των νέων συστάσεων που περιλαμβάνονται στο ψήφισμα 64/72 της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών του 2009 και της επικείμενης επανεξέτασής του, που έχει προγραμματιστεί για τον Νοέμβριο του 2011, των «Διεθνών κατευθυντήριων γραμμών για τη διαχείριση της αλιείας ειδών βαθέων υδάτων στην ανοικτή θάλασσα» του FAO και των πρόσφατων επιστημονικών γνωμοδοτήσεων, η Επιτροπή είναι της άποψης ότι απαιτείται τροποποίηση του κανονισμού, προκειμένου να συμβαδίζει με αυτές τις εξελίξεις, και προτίθεται να προβεί στις σχετικές ενέργειες, ενδεχομένως έως τις αρχές του 2012, ούτως ώστε να καταστεί δυνατή η εφαρμογή ενισχυμένων μέτρων για την προστασία των εν λόγω οικοσυστημάτων βάσει των πλέον πρόσφατων επιστημονικών γνωμοδοτήσεων.

[1] Κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 199/2008 του Συμβουλίου, της 25ης Φεβρουαρίου 2008, σχετικά με τη θέσπιση κοινοτικού πλαισίου για τη συλλογή, διαχείριση και χρήση δεδομένων στον τομέα της αλιείας και τη στήριξη όσον αφορά τις επιστημονικές γνωμοδοτήσεις για την κοινή αλιευτική πολιτική.

[2] 2008/949/ΕΚ: Απόφαση της Επιτροπής, της 6ης Νοεμβρίου 2008, περί θέσπισης πολυετούς κοινοτικού προγράμματος δυνάμει του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 199/2008 του Συμβουλίου σχετικά με τη θέσπιση κοινοτικού πλαισίου για τη συλλογή, διαχείριση και χρήση δεδομένων στον τομέα της αλιείας και τη στήριξη όσον αφορά τις επιστημονικές γνωμοδοτήσεις για την κοινή αλιευτική πολιτική.