Διορθωτικό στον κανονισμό αριθ. 49 της Οικονομικής Επιτροπής των Ηνωμένων Εθνών για την Ευρώπη ΟΕΕ/ΗΕ — Ενιαίες διατάξεις σχετικά με την έγκριση κινητήρων ανάφλεξης με συμπίεση (C.I.) και με φυσικό αέριο (NG) καθώς και κινητήρες επιβαλλόμενης ανάφλεξης (P.I.) που τροφοδοτούνται με υγραέριο (LPG) και οχήματα εξοπλισμένα με C.I. και κινητήρες NG και P.I. που τροφοδοτούνται με LPG, ως προς τις εκπομπές ρύπων του κινητήρα

( Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης L 375 της 27ης Δεκεμβρίου 2006 )

Ο κανονισμός αριθ. 49 αντικαθίσταται από το ακόλουθο κείμενο:

8.3.1.1. Λαμβάνονται τυχαία τρεις κινητήρες από τη σειρά παραγωγής. Οι κινητήρες που πρέπει να υποβληθούν μόνο στις δοκιμές ESC και ELR ή μόνο στη δοκιμή ETC για την έγκριση σύμφωνα με τη σειρά Α των πινάκων του σημείου 5.2.1 υποβάλλονται στις εν λόγω εφαρμοστέες δοκιμές προκειμένου να ελεγχθεί η συμμόρφωση της παραγωγής. Εφόσον οι αρχές συμφωνούν, όλοι οι υπόλοιποι κινητήρες που εγκρίνονται σύμφωνα με τις σειρές Α, Β1 ή Β2, ή Γ των πινάκων του σημείου 5.2.1, υποβάλλονται σε δοκιμή, είτε με τους κύκλους ESC και ELR ή με τον κύκλο ETC για να ελεγχθεί η συμμόρφωση της παραγωγής. Οι οριακές τιμές παρατίθενται στο σημείο 5.2.1 του παρόντος κανονισμού.

Οι προς μέτρηση εκπομπές καυσαερίου του κινητήρα περιλαμβάνουν αέρια (μονοξείδιο του άνθρακα, ολικούς υδρογονάνθρακες μόνο για κινητήρες ντίζελ υπό δοκιμή ESC, υδρογονάνθρακες πλην μεθανίου μόνο για κινητήρες ντίζελ και αερίου υπό δοκιμή ETC, μεθάνιο μόνο για κινητήρες αερίου υπό δοκιμή ETC και οξείδια του αζώτου), σωματίδια (μόνο για κινητήρες ντίζελ και κινητήρες αερίου στο στάδιο Γ) και αιθάλη (μόνο για κινητήρες ντίζελ υπό δοκιμή ELR). Επιπρόσθετα, συχνά χρησιμοποιείται το διοξείδιο του άνθρακα ως αέριο δείκτης για τον προσδιορισμό του βαθμού αραίωσης σε συστήματα αραίωσης μερικής και πλήρους ροής. Σύμφωνα με την ορθή τεχνική πρακτική, συνιστάται η γενική μέτρηση του διοξειδίου του άνθρακα ως εξαίρετο εργαλείο για τον εντοπισμό προβλημάτων μέτρησης κατά τη διεξαγωγή της δοκιμής.

ET + (EU – ET) · (nZ – nRT) / (nSU – nRT)

Οι κινητήρες φυσικού αερίου και υγραερίου πρέπει να στρώνονται με τη βοήθεια της δοκιμής ETC. Ο κινητήρας πρέπει να στρώνεται επί δύο κύκλους ETC τουλάχιστον και μέχρις ότου οι εκπομπές CO που μετρώνται στη διάρκεια ενός κύκλου ETC να μην υπερβαίνουν κατά περισσότερο από 10 % τις εκπομπές CO που έχουν μετρηθεί κατά τον προηγούμενο κύκλο ETC.

Για τον προσδιορισμό των σωματιδίων απαιτείται σύστημα αραίωσης. Η αραίωση μπορεί να επιτελείται με σύστημα αραίωσης μερικής ροής (μόνο στη δοκιμή ESC) ή πλήρους ροής (υποχρεωτικό για την ETC). Η ικανότητα ροής του συστήματος αραιώσεως πρέπει να είναι αρκετά μεγάλη ώστε να αποκλείει τελείως τη συμπύκνωση υδρατμών στα συστήματα αραίωσης και δειγματοληψίας και να διατηρεί τη θερμοκρασία του αραιωμένου καυσαερίου στους 325 K (52° C) ή χαμηλότερα αμέσως πριν (σε αντίθετη προς την ροή διεύθυνση) από τους υποδοχείς των φίλτρων. Επιτρέπεται η αφύγρανση του αέρα αραίωσης πριν από την είσοδό του στο σύστημα αραίωσης, είναι μάλιστα εξαιρετικά χρήσιμη στην περίπτωση υψηλής υγρασίας του αέρα αραίωσης. Η θερμοκρασία του αέρα αραίωσης πρέπει να είναι 298 K ± 5 K (25 °C ± 5 °C). Εάν η θερμοκρασία περιβάλλοντος είναι χαμηλότερη από 293 K (20 °C), συνιστάται η προθέρμανση του αέρα αραίωσης πάνω από το ανώτατο όριο θερμοκρασίας των 303 Κ (30 °C). Ωστόσο, η θερμοκρασία του αέρα αραίωσης δεν πρέπει να υπερβαίνει τους 325 K (52 °C) πριν από την είσοδο του καυσαερίου στο κανάλι αραίωσης.

Η επαναληψιμότητα, οριζόμενη ως 2,5 επί την τυπική απόκλιση δέκα επαναληπτικών αποκρίσεων σε συγκεκριμένο αέριο βαθμονόμησης ή ρύθμισης του εύρους της κλίμακας, δεν πρέπει να υπερβαίνει το ± 1 % της συγκέντρωσης πλήρους κλίμακας για κάθε χρησιμοποιούμενη περιοχή άνω των 155 ppm (ή ppm C) ή το ± 2 % κάθε χρησιμοποιούμενης περιοχής κάτω των 155 ppm (ή ppm C).

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ 4

Προσάρτημα 5

ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΒΑΘΜΟΝΟΜΗΣΗΣ

1. ΒΑΘΜΟΝΟΜΗΣΗ ΤΩΝ ΟΡΓΑΝΩΝ ΑΝΑΛΥΣΗΣ

1.1. Εισαγωγή

Κάθε αναλυτής πρέπει να βαθμονομείται με τη συχνότητα που απαιτείται, ώστε να πληροί τις σχετικές με την ακρίβεια απαιτήσεις του παρόντος κανονισμού. Η μέθοδος βαθμονόμησης που πρέπει να χρησιμοποιείται περιγράφεται στο παρόν σημείο προκειμένου για τους αναλυτές που αναφέρονται στο παράρτημα 4, προσάρτημα 4, σημείο 3 και παράρτημα 4, προσάρτημα 6, σημείο 1.

1.2. Αέρια βαθμονόμησης

Πρέπει να τηρείται ο χρόνος ζωής όλων των αερίων βαθμονόμησης.

Πρέπει να καταγράφεται η ημερομηνία λήξης των αερίων βαθμονόμησης που δηλώνει ο κατασκευαστής.

1.2.1. Καθαρά αέρια

Η απαιτούμενη καθαρότητα των αερίων ορίζεται από τα όρια προσμείξεων που αναφέρονται κατωτέρω. Για τις εργασίες απαιτούνται τα ακόλουθα αέρια:

Καθαρό άζωτο

(Μόλυνση ≤ 1 ppm C1, ≤ 1 ppm CO, ≤ 400 ppm CO2, ≤ 0,1 ppm NO)

Καθαρό οξυγόνο

(Καθαρότητα > 99,5 % κατ’όγκο O2)

Μείγμα υδρογόνου-ηλίου

(40 ± 2 % υδρογόνο, το υπόλοιπο ήλιο)

(Ξένες προσμείξεις ≤ 1 ppm C1, ≤ 400 ppm CO2)

Καθαρός συνθετικός ατμοσφαιρικός αέρας

(Μόλυνση ≤ 1 ppm C1, ≤ 1 ppm CO, ≤ 400 ppm CO2, ≤ 0,1 ppm NO)

(Περιεκτικότητα σε οξυγόνο 18-21 % κατ’όγκο)

Καθαρό προπάνιο ή CO για την επαλήθευση CVS

1.2.2. Αέρια βαθμονόμησης ή ρύθμισης του εύρους της κλίμακας

Πρέπει να είναι διαθέσιμα μείγματα αερίων με την ακόλουθη χημική σύνθεση:

C3H8 και καθαρός συνθετικός αέρας (βλέπε σημείο 1.2.1) CO και καθαρό άζωτο· NOx και καθαρό άζωτο (η ποσότητα ΝΟ2 που περιέχεται σ’ αυτό το αέριο βαθμονόμησης δεν πρέπει να υπερβαίνει το 5 % της περιεκτικότητας σε ΝΟ)· CO2 και καθαρό άζωτο CH4 και καθαρός συνθετικός αέρας C2H6 και καθαρός συνθετικός αέρας

Σημείωση: Επιτρέπονται και άλλοι συνδυασμοί αερίων, αρκεί αυτά να μην αντιδρούν μεταξύ τους.

Η πραγματική συγκέντρωση ενός αερίου βαθμονόμησης και βαθμονόμησης πρέπει να περικλείεται μεταξύ των ορίων ± 2 % της ονομαστικής τιμής. Όλες οι συγκεντρώσεις του αερίου βαθμονόμησης πρέπει να δίδονται κατ’ όγκο (% ή ppm).

Τα αέρια που χρησιμοποιούνται για τη βαθμονόμηση και για τη ρύθμιση του εύρους της κλίμακας μπορούν να ληφθούν επίσης και με την βοήθεια διαιρέτη αερίων, αραιώνοντας με καθαρό N2 ή με καθαρό συνθετικό αέρα. Η ακρίβεια της συσκευής ανάμιξης πρέπει να είναι τέτοια ώστε η συγκέντρωση των αραιωμένων αερίων βαθμονόμησης να μπορεί να προσδιοριστεί με ακρίβεια ± 2 %.

1.3. Διαδικασία λειτουργίας των αναλυτών και του συστήματος δειγματοληψίας

Η διαδικασία λειτουργίας των αναλυτών πρέπει να ακολουθεί τις οδηγίες του κατασκευαστή του οργάνου για την εκκίνηση και τη λειτουργία. Πρέπει να περιλαμβάνονται οι ελάχιστες απαιτήσεις που δίδονται στα σημεία 1.4 έως 1.9.

1.4. Έλεγχος διαρροής

Πρέπει να διενεργείται έλεγχος διαρροής του συστήματος. Ο καθετήρας πρέπει να αποσυνδέεται από το σύστημα εξαγωγής και το άκρο του να φράσσεται. Πρέπει να τίθεται σε λειτουργία η αντλία του αναλυτή. Ύστερα από μία αρχική περίοδο σταθεροποίησης, όλοι οι μετρητές ροής θα πρέπει να δείχνουν μηδέν. Σε αντίθετη περίπτωση, πρέπει να ελέγχονται οι γραμμές δειγματοληψίας και να διορθώνεται το ελάττωμα.

Η μέγιστη ανοχή διαρροής στην πλευρά του κενού πρέπει αν είναι 0,5 % της εν χρήσει παροχής για το σημείο του συστήματος που υποβάλλεται σε έλεγχο. Για τον υπολογισμό των εν χρήσει παροχών μπορούν να χρησιμοποιηθούν οι ροές του αναλυτή και οι παρακαμπτήριες ροές.

Μία άλλη μέθοδος είναι η βαθμιδωτή αλλαγή της συγκέντρωσης στην αρχή της γραμμής δειγματοληψίας με μεταγωγή από το αέριο μηδενισμού στο αέριο βαθμονόμησης. Εάν ύστερα από εύλογο χρονικό διάστημα, η ένδειξη αντιστοιχεί σε μικρότερη συγκέντρωση από εκείνη που έχει εισαχθεί, σημαίνει ότι υπάρχει πρόβλημα βαθμονόμησης ή διαρροής.

1.5. Διαδικασία βαθμονόμησης

1.5.1. Συνδεσμολογία του οργάνου

Η συνδεσμολογία του οργάνου πρέπει να βαθμονομείται και να ελέγχονται οι καμπύλες βαθμονόμησης έναντι προτύπων αερίων. Πρέπει να χρησιμοποιούνται οι ίδιοι ρυθμοί ροής αερίων όπως και κατά τη δειγματοληψία του καυσαερίου.

1.5.2. Χρόνος προθέρμανσης

Ο χρόνος προθέρμανσης πρέπει να είναι σύμφωνος με τις συστάσεις του κατασκευαστή. Αν δεν προσδιορίζεται σ’αυτές, συνιστάται ελάχιστος χρόνος δύο ωρών για την προθέρμανση των αναλυτών.

1.5.3. Αναλυτές NDIR και HFID

Ο αναλυτής NDIR πρέπει να ρυθμίζεται σύμφωνα με τις ανάγκες και η φλόγα καύσης του αναλυτή HFID (σημείο 1.8.1) πρέπει να βελτιστοποιείται.

1.5.4. Βαθμονόμηση

Πρέπει να βαθμονομείται κάθε κλίμακα λειτουργίας που χρησιμοποιείται συνήθως.

Οι αναλυτές CO, CO2, NOx και HC πρέπει να ρυθμίζονται στην ένδειξη μηδέν με τη βοήθεια καθαρού συνθετικού αέρα (ή αζώτου).

Πρέπει να εισάγονται στους αναλυτές τα κατάλληλα αέρια βαθμονόμησης, να καταγράφονται οι τιμές και να χαράσσεται η καμπύλη βαθμονόμησης σύμφωνα με το σημείο 1.5.5.

Αν χρειάζεται, πρέπει να ελέγχεται εκ νέου η ρύθμιση του μηδενός και να επαναλαμβάνεται η διαδικασία βαθμονόμησης.

1.5.5. Χάραξη των καμπυλών βαθμονόμησης

1.5.5.1. Γενικές κατευθυντήριες γραμμές

Η καμπύλη βαθμονόμησης του αναλυτή πρέπει να ορίζεται από πέντε τουλάχιστον σημεία βαθμονόμησης (εκτός από το μηδέν) κατανεμημένα όσο το δυνατόν πιο ομοιόμορφα. Η υψηλότερη ονομαστική συγκέντρωση πρέπει να είναι ίση ή μεγαλύτερη από το 90 % της πλήρους κλίμακας.

Η καμπύλη βαθμονόμησης πρέπει να υπολογίζεται με τη μέθοδο των ελαχίστων τετραγώνων. Εάν ο προκύπτων βαθμός πολυωνύμου είναι μεγαλύτερος του 3, ο αριθμός των σημείων βαθμονόμησης (συμπεριλαμβανομένου του μηδενός) πρέπει να είναι τουλάχιστον ίσος με τον ως άνω βαθμό πολυωνύμου συν 2.

Η καμπύλη βαθμονόμησης δεν πρέπει να διαφέρει περισσότερο από ± 2 % από την ονομαστική τιμή κάθε σημείου βαθμονόμησης και περισσότερο από ± 1 % της πλήρους κλίμακας στο μηδέν.

Από την καμπύλη βαθμονόμησης και τα σημεία βαθμονόμησης μπορεί να ελεγχθεί αν η βαθμονόμηση έχει εκτελεστεί σωστά. Πρέπει να αναφέρονται οι διάφορες χαρακτηριστικές παράμετροι της συσκευής και, ιδιαίτερα:

— η περιοχή μέτρησης,

— η ευαισθησία,

— η ημερομηνία διεξαγωγής της βαθμονόμησης.

1.5.5.2. Βαθμονόμηση στην περιοχή κάτω του 15 % της πλήρους κλίμακας

Η καμπύλη βαθμονόμησης του αναλυτή πρέπει να ορίζεται από τουλάχιστον τέσσερα επιπλέον σημεία βαθμονόμησης (εκτός από το μηδέν), ονομαστικά κατανεμημένα σε ίσα διαστήματα στην περιοχή κάτω του 15 % της πλήρους κλίμακας.

Η καμπύλη βαθμονόμησης υπολογίζεται με τη μέθοδο των ελάχιστων τετραγώνων.

Η καμπύλη βαθμονόμησης δεν πρέπει να διαφέρει περισσότερο από ± 4 % από την ονομαστική τιμή κάθε σημείου βαθμονόμησης και περισσότερο από ± 1 % της πλήρους κλίμακας στο μηδέν.

1.5.5.3. Εναλλακτικές μέθοδοι

Αν μπορεί να αποδειχθεί ότι υπάρχει εναλλακτική τεχνολογία (π.χ. ηλεκτρονικοί υπολογιστές, ηλεκτρονικά ελεγχόμενοι διακόπτες κλίμακας κ.λπ.) που παρέχει ισοδύναμη ακρίβεια, τότε μπορούν να χρησιμοποιηθούν και οι εναλλακτικές λύσεις αυτού του τύπου.

1.6. Επαλήθευση της βαθμονόμησης

Κάθε κλίμακα λειτουργίας που χρησιμοποιείται συνήθως πρέπει να ελέγχεται πριν από κάθε ανάλυση σύμφωνα με την ακόλουθη διαδικασία.

Η βαθμονόμηση πρέπει να ελέγχεται με τη βοήθεια αερίου μηδενισμού και αερίου βαθμονόμησης με ονομαστική τιμή μεγαλύτερη του 80 % της πλήρους κλίμακας της περιοχής μέτρησης.

Αν, για τα δύο υπό εξέταση σημεία, η τιμή που προκύπτει δεν διαφέρει περισσότερο από ± 4 % της πλήρους κλίμακας από τη δηλούμενη τιμή αναφοράς, οι παράμετροι ρύθμισης μπορούν να τροποποιηθούν. Στην αντίθετη περίπτωση, πρέπει να χαράσσεται νέα καμπύλη βαθμονόμησης σύμφωνα με το σημείο 1.5.5.

1.7. Δοκιμή απόδοσης του μετατροπέα ΝΟx

Η απόδοση της διάταξης που χρησιμοποιείται για τη μετατροπή του ΝΟ2 σε ΝΟ πρέπει να ελέγχεται όπως ορίζεται στα σημεία 1.7.1 έως 1.7.8 (σχήμα 6).

1.7.1. Διάταξη δοκιμής

Η απόδοση των μετατροπέων μπορεί να ελεγχθεί με τη βοήθεια οζονιστήρα, χρησιμοποιώντας τη διάταξη δοκιμής που εμφαίνεται στο σχήμα 6 (βλέπε επίσης παράρτημα 4, προσάρτημα 4, σημείο 3.3.5.) και την παρακάτω διαδικασία.

1.7.2. Βαθμονόμηση

Οι CLD και HCLD πρέπει να βαθμονομούνται για τις συνηθέστερες περιοχές λειτουργίας ακολουθώντας τις προδιαγραφές του κατασκευαστή και χρησιμοποιώντας αέριο μηδενισμού και αέριο βαθμονόμησης (η περιεκτικότητα των οποίων σε NO πρέπει να ανέρχεται στο 80 % περίπου της περιοχής λειτουργίας και η συγκέντρωση του NO2 στο αέριο μείγμα σε λιγότερο από το 5 % της συγκέντρωσης του NO). Ο αναλυτής NOx πρέπει να ρυθμίζεται για λειτουργία με NO έτσι ώστε το αέριο βαθμονόμησης να μη διέρχεται διαμέσου του μετατροπέα. Η ένδειξη της συγκέντρωσης πρέπει να καταγράφεται.

1.7.3. Υπολογισμός

Η απόδοση του μετατροπέα NOx υπολογίζεται ως εξής:

όπου:

a είναι η συγκέντρωση NOx σύμφωνα με το σημείο 1.7.6 b είναι η συγκέντρωση NOx σύμφωνα με το σημείο 1.7.7 c είναι η συγκέντρωση NO σύμφωνα με το σημείο 1.7.4 d είναι η συγκέντρωση NO σύμφωνα με το σημείο 1.7.5

1.7.4. Προσθήκη οξυγόνου

Μέσω σωλήνωσης σχήματος Τ, προστίθενται συνεχώς οξυγόνο ή αέρας μηδενικής περιεκτικότητας στη ροή αερίου, μέχρις ότου η ένδειξη συγκέντρωσης να είναι περίπου κατά 20 % χαμηλότερη από την ένδειξη της συγκέντρωσης βαθμονόμησης που αναφέρεται στο σημείο 1.7.2. (Ο αναλυτής σε λειτουργία ΝΟ). Η ένδειξη συγκέντρωσης c πρέπει να καταγράφεται. Ο οζονιστήρας διατηρείται ανενεργός καθ’ όλη τη διάρκεια της διαδικασίας.

1.7.5. Ενεργοποίηση του οζονιστήρα

Ο οζονιστήρας ενεργοποιείται τώρα για να παράγει αρκετό όζον, ώστε η συγκέντρωση ΝΟ να μειωθεί μέχρι περίπου το 20 % (ελάχιστο 10 %) της συγκέντρωσης βαθμονόμησης που αναφέρεται στο σημείο 1.7.2. Καταγράφεται η ένδειξη συγκέντρωσης d. (Ο αναλυτής σε λειτουργία ΝΟ).

1.7.6. Λειτουργία ΝΟx

Ο αναλυτής ΝΟ ρυθμίζεται κατόπιν σε λειτουργία ΝΟx, ώστε το μίγμα αερίων (που αποτελείται από ΝΟ, ΝΟ2, Ο2 και Ν2) να διέρχεται από το μετατροπέα. Η ένδειξη συγκέντρωσης a πρέπει να καταγράφεται. (Ο αναλυτής βρίσκεται σε λειτουργία ΝΟx).

1.7.7. Απενεργοποίηση του οζονιστήρα

Απενεργοποιείται ο οζονιστήρας. Το μείγμα αερίων που περιγράφεται στο σημείο 1.7.6. διοχετεύεται διαμέσου του μετατροπέα στον ανιχνευτή. Η ένδειξη συγκέντρωσης b πρέπει να καταγράφεται. (Ο αναλυτής βρίσκεται σε λειτουργία ΝΟx).

1.7.8. Λειτουργία ΝΟ

Ρυθμίζεται ο διακόπτης σε λειτουργία ΝΟ με τον οζονιστήρα απενεργοποιημένο, ενώ διακόπτεται και η ροή οξυγόνου ή συνθετικού αέρα. Η ένδειξη ΝΟx του αναλυτή δεν πρέπει να αποκλίνει περισσότερο από ± 5 % από την τιμή που μετρήθηκε σύμφωνα με το σημείο 1.7.2. (Ο αναλυτής βρίσκεται σε λειτουργία ΝΟ).

1.7.9. Διαστήματα μεταξύ δοκιμών

Πριν από κάθε βαθμονόμηση του αναλυτή NOx πρέπει να ελέγχεται η απόδοση του μετατροπέα.

1.7.10. Απαιτήσεις ως προς την απόδοση

Η απόδοση του μετατροπέα δεν πρέπει να είναι μικρότερη του 90 %, συνιστάται θερμά όμως ακόμη υψηλότερη απόδοση της τάξης του 95 %.

Σημείωση: Αν, με τον αναλυτή στη συνηθέστερα χρησιμοποιούμενη κλίμακα, ο οζονιστήρας δεν μπορεί να εξασφαλίσει μείωση από το 80 % στο 20 % σύμφωνα με το σημείο 1.7.5, τότε χρησιμοποιείται η ανώτατη κλίμακα που μπορεί να εξασφαλίσει τη μείωση.

1.8. Ρύθμιση του FID

1.8.1. Βελτιστοποίηση της απόκρισης του ανιχνευτή

Ο FID πρέπει να ρυθμίζεται όπως καθορίζεται από τον κατασκευαστή του οργάνου. Για τη βελτιστοποίηση της απόκρισης στη συνηθέστερα χρησιμοποιούμενη κλίμακα λειτουργίας, θα πρέπει να χρησιμοποιείται ως αέριο βαθμονόμησης προπάνιο σε αέρα.

Διατηρώντας το ρυθμό ροής του καυσίμου και του αέρα στις τιμές που προβλέπονται από τον κατασκευαστή, εισάγεται στον αναλυτή αέριο βαθμονόμησης περιεκτικότητας 350 ± 75 ppm C. Η απόκριση σε μια δεδομένη ροή καυσίμου πρέπει να προσδιορίζεται από τη διαφορά μεταξύ της απόκρισης του αερίου βαθμονόμησης και της απόκρισης του αερίου μηδενισμού. Η ροή καυσίμου πρέπει να ρυθμίζεται βηματικά επάνω και κάτω από τις προδιαγραφές του κατασκευαστή. Πρέπει να καταγράφεται η απόκριση του αερίου βαθμονόμησης και του αερίου μηδενισμού σε αυτές τις τιμές ροής καυσίμου. Πρέπει να σχεδιάζεται η καμπύλη της διαφοράς μεταξύ των αποκρίσεων της βαθμονόμησης και μηδενισμού και η ροή καυσίμου να ρυθμίζεται στην υψηλή πλευρά της καμπύλης.

1.8.2. Συντελεστές απόκρισης υδρογονανθράκων

Ο αναλυτής πρέπει να βαθμονομείται χρησιμοποιώντας προπάνιο σε αέρα και καθαρό συνθετικό αέρα, σύμφωνα με το σημείο 1.5.

Οι συντελεστές απόκρισης πρέπει να προσδιορίζονται κατά τη θέση σε λειτουργία ενός αναλυτή και ύστερα από μεγάλα διαστήματα χρήσεως. Ο συντελεστής απόκρισης (Rf) για ένα συγκεκριμένο είδος υδρογονάνθρακα είναι ο λόγος της ένδειξης C1 του FID προς τη συγκέντρωση του αερίου στον κύλινδρο εκφρασμένη σε ppm C1.

Η συγκέντρωση του αερίου δοκιμής πρέπει να είναι σε επίπεδο που να συνεπάγεται απόκριση της τάξης του 80 % της πλήρους κλίμακας. Η συγκέντρωση πρέπει να είναι γνωστή με ακρίβεια ± 2 % σε σχέση με σταθμικό πρότυπο εκφρασμένο σε όγκο. Επιπλέον, ο κύλινδρος του αερίου πρέπει να προετοιμάζεται επί 24 ώρες σε θερμοκρασία 298 Κ ± 5 Κ (25 °C ± 5 °C).

Τα αέρια δοκιμής και οι συνιστώμενες περιοχές συντελεστών απόκρισης είναι οι εξής:

Μεθάνιο και καθαρός συνθετικός αέρας 1,00 ≤ Rf ≤ 1,15 (κινητήρες ντίζελ και υγραερίου) Μεθάνιο και καθαρός συνθετικός αέρας 1,00 ≤ Rf ≤ 1,07 (κινητήρες φυσικού αερίου) Προπυλένιο και καθαρός συνθετικός αέρας 0,90 ≤ Rf ≤ 1,1 Τολουόλιο και καθαρός συνθετικός αέρας 0,90 ≤ Rf ≤ 1,10

Οι τιμές αυτές είναι σχετικές προς το συντελεστή απόκρισης (Rf) για προπάνιο και καθαρό συνθετικό αέρα, στον οποίο δίνεται η τιμή 1,00.

1.8.3. Έλεγχος παρεμβολής οξυγόνου

Ο έλεγχος παρεμβολής οξυγόνου πρέπει να διεξάγεται όταν τίθεται σε λειτουργία ένας νέος αναλυτής και ύστερα από μεγάλα διαστήματα χρήσης.

Ο συντελεστής απόκρισης ορίζεται και πρέπει να υπολογίζεται όπως περιγράφεται στο σημείο 1.8.2. Το χρησιμοποιούμενο αέριο δοκιμής και η συνιστώμενη σχετική περιοχή συντελεστού απόκρισης έχουν ως εξής:

Προπάνιο και άζωτο 0,95 ≤ Rf ≤ 1,05

Η τιμή αυτή είναι σχετική προς το συντελεστή απόκρισης (Rf) για προπάνιο και καθαρό συνθετικό αέρα, στον οποίο δίνεται η τιμή 1,00.

Η συγκέντρωση οξυγόνου στον αέρα του καυστήρα του FID πρέπει να είναι ίση προς ± 1 mole % της συγκέντρωσης οξυγόνου στον αέρα του καυστήρα που χρησιμοποιήθηκε στον τελευταίο έλεγχο παρεμβολής οξυγόνου. Εάν η διαφορά είναι μεγαλύτερη, πρέπει να ελέγχεται η παρεμβολή οξυγόνου και να προσαρμόζεται, αν χρειάζεται, ο αναλυτής.

1.8.4. Απόδοση του διαχωριστή υδρογονανθράκων πλην μεθανίου (NMC μόνο για κινητήρες φυσικού αερίου)

Ο NMC χρησιμοποιείται για την απομάκρυνση των υδρογοναθράκων πλην μεθανίου από το αέριο δείγματος μέσω της οξείδωσης του συνόλου των υδρογονανθράκων με εξαίρεση το μεθάνιο. Σε ιδανικές συνθήκες, η μετατροπή για το μεθάνιο είναι 0 %, ενώ για τους λοιπούς υδρογονάνθρακες που εκπροσωπούνται από το αιθάνιο είναι 100 %. Για την ακριβή μέτρηση των NMHC πρέπει να προσδιορίζονται οι δύο βαθμοί απόδοσης και να χρησιμοποιούνται στον υπολογισμό της παροχής μάζας ρύπου NMHC (βλέπε παράρτημα 4, προσάρτημα 2, σημείο 4.3.).

1.8.4.1. Απόδοση ως προς το μεθάνιο

Πρέπει να διοχετεύεται μεθάνιο βαθμονόμησης μέσω του FID, με παράκαμψη και χωρίς παράκαμψη του NMC, και να καταγράφονται οι δύο συγκεντρώσεις. Η απόδοση πρέπει να προσδιορίζεται ως εξής:

όπου:

concw = συγκέντρωση HC με ροή του CH4 μέσω του NMC concw/o = συγκέντρωση HC με παράκαμψη του NMC από το CH4

1.8.4.2. Απόδοση ως προς το αιθάνιο

Πρέπει να διοχετεύεται αιθάνιο βαθμονόμησης μέσω του FID, με παράκαμψη και χωρίς παράκαμψη του NMC, και να καταγράφονται οι δύο συγκεντρώσεις. Η απόδοση πρέπει να προσδιορίζεται ως εξής:

όπου:

concw = συγκέντρωση HC με ροή του C2H6 μέσω του NMC concw/o = συγκέντρωση HC με παράκαμψη του NMC από το C2H6

1.9. Παρεμβολές στους αναλυτές CO, CO2, και NOx

Στην ένδειξη μπορεί να παρεμβαίνουν με διαφόρους τρόπους άλλα αέρια που συνυπάρχουν στο καυσαέριο με εκείνο που υποβάλλεται σε ανάλυση. Θετικές παρεμβολές συναντώνται σε NDIR όπου το παρεμβαλλόμενο αέριο παρέχει το ίδιο αποτέλεσμα με το μετρούμενο αέριο, αλλά σε μικρότερο βαθμό. Αρνητικές παρεμβολές συναντώνται σε NDIR από παρεμβαλλόμενο αέριο που διευρύνει τη ζώνη απορρόφησης του μετρούμενου αερίου και σε CLD από αέριο που αποσβένει την ακτινοβολία και προκαλεί παρεμβολή. Οι έλεγχοι των παρεμβολών στα σημεία 1.9.1. και 1.9.2. πρέπει να διενεργούνται πριν από την αρχική χρήση ενός αναλυτή και ύστερα από μεγάλα διαστήματα λειτουργίας.

1.9.1. Έλεγχος παρεμβολής σε αναλυτές CO

Στην επίδοση του αναλυτή CO μπορεί να παρεμβαίνει το νερό και το CO2. Συνεπώς, πρέπει να διοχετεύεται, υπό μορφή φυσαλίδων μέσω νερού σε θερμοκρασία δωματίου, CO2 βαθμονόμησης με συγκέντρωση 80 % έως 100 % της πλήρους κλίμακας στη μέγιστη κλίμακα λειτουργίας που χρησιμοποιείται στη διάρκεια του ελέγχου και να καταγράφεται η απόκριση του αναλυτή. Η τελευταία δεν πρέπει να είναι μεγαλύτερη από το 1 % της πλήρους κλίμακας για περιοχές 300 ppm και άνω, ή μεγαλύτερη από 3 ppm για περιοχές κάτω των 300 ppm.

1.9.2. Έλεγχοι απόσβεσης αναλυτή NOx

Τα δύο αέρια που έχουν σημασία για τους αναλυτές CLD (και HCLD) είναι το CO2 και οι υδρατμοί. Οι αποκρίσεις απόσβεσης της ακτινοβολίας στα αέρια αυτά είναι ανάλογες προς τις συγκεντρώσεις τους, και συνεπώς απαιτούν τεχνικές ελέγχου για τον προσδιορισμό της απόσβεσης της ακτινοβολίας στις υψηλότερες αναμενόμενες συγκεντρώσεις στη διάρκεια της δοκιμής.

1.9.2.1. Έλεγχος απόσβεσης CO2

Πρέπει να διοχετεύεται ως αέριο βαθμονόμησης, CO2 με συγκέντρωση 80 % έως 100 % της πλήρους κλίμακας στη μέγιστη κλίμακα λειτουργίας μέσω του αναλυτή NDIR και καταγράφεται η τιμή του CO2 ως Α. Στη συνέχεια πρέπει να αραιώνεται σε αναλογία περίπου 50 % με NO βαθμονόμησης, να διέρχεται μέσω των NDIR και (H)CLD και να καταγράφονται οι τιμές του CO2 και του ΝΟ ως Β και C, αντίστοιχα. Έπειτα πρέπει να διακόπτεται η ροή του CO2 οπότε να διέρχεται μόνο το NO βαθμονόμησης μέσω του (H)CLD και να καταγράφεται η τιμή του NO ως D.

Η απόσβεση της ακτινοβολίας, που δεν πρέπει να υπερβαίνει το 3 % της πλήρους κλίμακας, πρέπει να υπολογίζεται ως εξής:

όπου:

A είναι η συγκέντρωση του μη αραιωμένου CO2 μετρούμενη με τον NDIR σε % B είναι η συγκέντρωση του αραιωμένου CO2 μετρούμενη με τον NDIR σε % C είναι η συγκέντρωση του αραιωμένου ΝΟ μετρούμενη με τον (H)CLD σε ppm D είναι η συγκέντρωση του μη αραιωμένου NO μετρούμενη με τον (H)CLD σε ppm

Μπορούν να χρησιμοποιηθούν και εναλλακτικές μέθοδοι αραίωσης και μέτρησης των ποσοτήτων των αερίων βαθμονόμησης CO2 και NO, όπως π.χ. η δυναμική ανάδευση/ανάμειξη.

1.9.2.2. Έλεγχος απόσβεσης νερού

Ο έλεγχος αυτός εφαρμόζεται μόνο σε μετρήσεις συγκέντρωσης αερίων με υγρασία. Για τον υπολογισμό της απόσβεσης της ακτινοβολίας από τους υδρατμούς πρέπει να λαμβάνεται υπόψη η αραίωση του ΝΟ βαθμονόμησης με υδρατμούς και ο λόγος της συγκέντρωσης υδρατμών του μείγματος προς την αναμενόμενη κατά τη διάρκεια της δοκιμής.

Πρέπει να διοχετεύεται αέριο βαθμονόμησης ΝΟ με συγκέντρωση 80 % έως 100 % πλήρους κλίμακας στη συνήθη κλίμακα λειτουργίας μέσω του (Η)CLD και η τιμή του ΝΟ να καταγράφεται ως D. Στη συνέχεια, το αέριο βαθμονόμησης ΝΟ πρέπει να διοχετεύεται υπό μορφή φυσαλίδων μέσω νερού σε θερμοκρασία δωματίου και κατόπιν μέσω του (Η)CLD να καταγράφεται η τιμή του ΝΟ ως C. Πρέπει να προσδιορίζεται η απόλυτη πίεση λειτουργίας του αναλυτή και η θερμοκρασία του νερού και να καταγράφονται ως Ε και F, αντίστοιχα. Πρέπει να προσδιορίζεται η τάση κορεσμένων ατμών του μείγματος που αντιστοιχεί στη θερμοκρασία F του νερού με τις φυσαλίδες και να καταγράφεται ως G. Η συγκέντρωση υδρατμών (Η, %) του μίγματος πρέπει να υπολογίζεται ως εξής:

H = 100 × (G / E)

Η αναμενόμενη συγκέντρωση (De) του αραιωμένου (σε υδρατμούς) αερίου βαθμονόμησης ΝΟ πρέπει να υπολογίζεται ως εξής:

De = D × (1 – H / 100)

Για το καυσαέριο κινητήρων ντίζελ, πρέπει να υπολογίζεται κατά προσέγγιση η μέγιστη συγκέντρωση υδρατμών στο καυσαέριο (Hm, %) που αναμένεται κατά τη διάρκεια της δοκιμής, με την παραδοχή ότι ο λόγος των ατόμων H/C στο καύσιμο είναι ίσος με 1,8:1, από τη συγκέντρωση μη αραιωμένου αερίου βαθμονόμησης CO2 (Α, σύμφωνα με το σημείο 1.9.2.1) ως εξής:

Hm = 0,9 × A

Η απόσβεση της ακτινοβολίας από τους υδρατμούς, που δεν πρέπει να υπερβαίνει το 3 %, πρέπει να υπολογίζεται ως εξής:

% Απόσβεση = 100 × ((De – C) / De) × (Hm / H)

όπου:

De είναι η αναμενόμενη συγκέντρωση αραιωμένου ΝΟ σε ppm C είναι η συγκέντρωση αραιωμένου ΝΟ σε ppm Hm είναι η μέγιστη συγκέντρωση υδρατμών σε ποσοστό % H είναι η πραγματική συγκέντρωση υδρατμών σε ποσοστό %

Σημείωση: Σημαντικό για τον έλεγχο αυτό είναι να περιέχει το αέριο βαθμονόμησης ΝΟ όσο το δυνατόν μικρότερη ποσότητα ΝΟ2, αφού η απορρόφηση του ΝΟ2 στο νερό δεν ελήφθη υπόψη στους υπολογισμούς της απόσβεσης της ακτινοβολίας.

1.10. Διαστήματα μεταξύ βαθμονομήσεων

Οι αναλυτές πρέπει να βαθμονομούνται σύμφωνα με το σημείο 1.5 τουλάχιστον κάθε τρεις μήνες ή όποτε γίνεται επισκευή ή μετατροπή στο σύστημα που θα μπορούσε να επηρεάσει τη βαθμονόμηση.

2. ΒΑΘΜΟΝΟΜΗΣΗ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ CVS

2.1. Γενικά

Το σύστημα CVS πρέπει να βαθμονομείται με χρήση ροομέτρου ακριβείας που είναι σύμφωνο με εθνικά ή διεθνή πρότυπα και με περιοριστική συσκευή. Η ροή μέσω του συστήματος πρέπει να μετράται σε διαφορετικές ρυθμίσεις περιορισμού, οι δε παράμετροι ελέγχου του συστήματος να μετρώνται και να συσχετίζονται με τη ροή.

Μπορούν να χρησιμοποιηθούν διάφοροι τύποι ροομέτρων, π.χ. βαθμονομημένο βεντούρι, βαθμονομημένος μετρητής παροχής στρωτής ροής, βαθμονομημένος μετρητής παροχής με στρόβιλο.

2.2. Βαθμονόμηση της αντλίας θετικής εκτόπισης (PDP)

Όλες οι παράμετροι που σχετίζονται με την αντλία πρέπει να μετρώνται ταυτόχρονα με τις παραμέτρους που συνδέονται με το ροόμετρο, το οποίο είναι συνδεδεμένο με την αντλία εν σειρά. Πρέπει να χαράσσεται η καμπύλη της υπολογιζόμενης ροής (σε m3/min στο στόμιο εισόδου της αντλίας, σε απόλυτη πίεση και θερμοκρασία) έναντι συνάρτησης συσχετισμού που αποτελεί την τιμή ενός ειδικού συνδυασμού των παραμέτρων της αντλίας. Στη συνέχεια πρέπει να ορίζεται η γραμμική εξίσωση που συνδέει τη ροή της αντλίας με τη συνάρτηση συσχετισμού. Αν ένα CVS έχει μετάδοση κίνησης πολλαπλού αριθμού στροφών, η βαθμονόμηση πρέπει να εκτελείται για κάθε χρησιμοποιούμενη κλίμακα. Κατά τη διάρκεια της βαθμονόμησης, η θερμοκρασία πρέπει να διατηρείται σταθερή.

2.2.1. Ανάλυση δεδομένων

Ο ρυθμός ροής του αέρα (Qs) σε κάθε ρύθμιση στραγγαλισμού (τουλάχιστον 6 ρυθμίσεις) πρέπει να υπολογίζεται σε m3/min σε κανονικές συνθήκες από τα δεδομένα του ροομέτρου βάσει της μεθόδου που ορίζει στις προδιαγραφές του ο κατασκευαστής. Ο ρυθμός ροής του αέρα πρέπει να μετατρέπεται στη συνέχεια σε παροχή στην αντλία (V0) σε m3/rev υπό συνθήκες απόλυτης θερμοκρασίας και πίεσης στην είσοδο της αντλίας ως εξής:

όπου:

Qs = ρυθμός ροής αέρα υπό κανονικές συνθήκες (101,3 kPa, 273 K), m3/s T = θερμοκρασία στην είσοδο της αντλίας, σε K pA = απόλυτη πίεση στην είσοδο της αντλίας (pB – p1), σε kPa n = αριθμός στροφών της αντλίας, σε rev/s

Για να ληφθεί υπόψη η αλληλεπίδραση των διακυμάνσεων της πίεσης στην αντλία και του ποσοστού ολίσθησης της αντλίας πρέπει να υπολογίζεται η συνάρτηση συσχετισμού (X0) του αριθμού στροφών της αντλίας με τη διαφορά πίεσης στα στόμια εισόδου και εξόδου της και με την απόλυτη πίεση στο στόμιο εξόδου ως εξής:

όπου:

ΔpP = διαφορά πίεσης ανάμεσα στην είσοδο της αντλίας και στην έξοδο της αντλίας, σε kPa pA = απόλυτη πίεση εξόδου στο στόμιο εξόδου της αντλίας, σε kPa

Πρέπει να χαράσσεται η ευθεία με τη γραμμική προσαρμογή ελάχιστων τετραγώνων για να εξαχθεί η εξίσωση βαθμονόμησης ως εξής:

V0 = D0 – m × (X0)

όπου D0 και m είναι οι σταθερές τομής και κλίσης, αντίστοιχα, οι οποίες περιγράφουν τις καμπύλες παλινδρόμησης.

Για σύστημα CVS με πολλαπλό αριθμό στροφών, οι καμπύλες βαθμονόμησης που σχεδιάζονται για τις διάφορες κλίμακες ροής της αντλίας πρέπει να είναι σχεδόν παράλληλες, και οι τιμές τομής (D0) να αυξάνονται όσο μειώνεται η κλίμακα ροής της αντλίας.

Οι τιμές που υπολογίζονται βάσει της εξίσωσης πρέπει να περικλείονται μεταξύ των ορίων ± 0,5 % της μετρούμενης τιμής του V0. Οι τιμές της σταθεράς m θα διαφέρουν από τη μία αντλία στην άλλη. Η εισροή σωματιδίων με την πάροδο του χρόνου προκαλεί μείωση της ολίσθησης της αντλίας, όπως φαίνεται και από τις χαμηλότερες τιμές του m. Συνεπώς, πρέπει να διενεργείται βαθμονόμηση κατά την έναρξη λειτουργίας της αντλίας, ύστερα από σοβαρές εργασίες συντήρησης, καθώς και στην περίπτωση που η συνολική επαλήθευση συστήματος (σημείο 2.4) δείχνει αλλαγή του ρυθμού ολίσθησης.

2.3. Βαθμονόμηση του βεντούριυ κρίσιμης ροής (CFV)

Η βαθμονόμηση του CFV βασίζεται στην εξίσωση ροής για βεντούρι κρίσιμης ροής. Όπως φαίνεται από τον τύπο που ακολουθεί, η ροή αερίου αποτελεί συνάρτηση της πίεσης και της θερμοκρασίας στο στόμιο εισόδου:

όπου:

Kv = συντελεστής βαθμονόμησης pA = απόλυτη πίεση στο στόμιο εισόδου του βεντούρι, σε kPa T = θερμοκρασία στόμιο εισόδου του βεντούρι, σε K

2.3.1. Ανάλυση δεδομένων

Ο ρυθμός ροής του αέρα (Qs) σε κάθε ρύθμιση στραγγαλισμού (τουλάχιστον 8 ρυθμίσεις) πρέπει να υπολογίζεται σε m3/min σε κανονικές συνθήκες από τα δεδομένα του ροομέτρου βάσει της μεθόδου που ορίζει στις προδιαγραφές του ο κατασκευαστής. Ο συντελεστής βαθμονόμησης πρέπει να υπολογίζεται βάσει των δεδομένων βαθμονόμησης για κάθε ρύθμιση στραγγαλισμού ως εξής:

όπου:

Qs = ρυθμός ροής αέρα υπό κανονικές συνθήκες (101,3 kPa, 273 K), m3/s T = θερμοκρασία στο στόμιο εισόδου του βεντούρι, σε K pA = απόλυτη πίεση στο στόμιο εισόδου του βεντούρι, σε kPa

Για τον προσδιορισμό της κλίμακας της κρίσιμης ροής, πρέπει να χαράσσεται η καμπύλη του Kv συναρτήσει της πίεσης στο στόμιο εισαγωγής του βεντούρι. Για την κρίσιμη ροή (στραγγαλισμού), ο Kv θα έχει σχετικά σταθερή τιμή. Καθώς μειώνεται η πίεση (αυξάνεται το κενό), αποστραγγαλίζεται η ροή του στο βεντούρι και μειώνεται ο Kv, γεγονός που υποδηλώνει ότι το CFV λειτουργεί εκτός της επιτρεπτής κλίμακας.

Πρέπει να υπολογίζονται η μέση KV και η τυπική απόκλιση για ένα ελάχιστο οκτώ σημείων στην περιοχή κρίσιμης ροής. Η τυπική απόκλιση δεν πρέπει να υπερβαίνει το ± 0,3 % του μέσου Kv.

2.4. Συνολική επαλήθευση του συστήματος

Πρέπει να προσδιορίζεται η συνολική ακρίβεια του συστήματος δειγματοληψίας και του αναλυτικού συστήματος CVS με την εισαγωγή γνωστής μάζας αερίου ρύπου στο σύστημα, ενώ αυτό λειτουργεί κανονικά. Ο ρύπος αναλύεται και υπολογίζεται η μάζα σύμφωνα με το παράρτημα 4, προσάρτημα 2, σημείο 4.3., εκτός από την περίπτωση του προπανίου όπου χρησιμοποιείται για τους HC ο συντελεστής 0,000472 αντί του 0,000479. Πρέπει να χρησιμοποιείται μία από τις ακόλουθες τεχνικές.

2.4.1. Μέτρηση με ακροφύσιο κρίσιμης ροής

Το σύστημα CVS πρέπει να τροφοδοτείται με γνωστή ποσότητα καθαρού αερίου (μονοξείδιο του άνθρακα ή προπάνιο) μέσω βαθμονομημένου στομίου κρίσιμης ροής. Εάν η πίεση στην είσοδο είναι αρκετά υψηλή, ο ρυθμός ροής, ο οποίος προσαρμόζεται μέσω του στομίου κρίσιμης ροής, είναι ανεξάρτητος της πίεσης στην έξοδο του στομίου (≡ κρίσιμη ροή). Το σύστημα CVS πρέπει να λειτουργεί όπως και στην κανονική δοκιμή εκπομπής καυσαερίου για περίπου 5 με 10 λεπτά. Ένα δείγμα αερίου πρέπει να αναλύεται με το συνήθη εξοπλισμό (σάκος δειγματοληψίας ή μέθοδος ολοκλήρωσης) και να υπολογίζεται η μάζα του αερίου. Η μάζα αυτή πρέπει να περικλείεται στα όρια ± 3 % της γνωστής μάζας του εγχεόμενου αερίου.

2.4.2. Μέτρηση με σταθμική τεχνική

Πρέπει να προσδιορίζεται το βάρος μικρού κυλίνδρου που έχει πληρωθεί με μονοξείδιο του άνθρακα ή προπάνιο με ακρίβεια ± 0,01 gram. Για περίπου 5 έως 10 λεπτά, το σύστημα CVS πρέπει να λειτουργεί όπως σε κανονική δοκιμή εκπομπών καυσαερίου, ενώ στο σύστημα εγχύεται μονοξείδιο του άνθρακα ή προπάνιο. Η ποσότητα του καθαρού αερίου που εκλύεται πρέπει να υπολογίζεται μέσω της διαφοράς του βάρους. Ένα δείγμα αερίου πρέπει να αναλύεται με το συνήθη εξοπλισμό (σάκος δειγματοληψίας ή μέθοδος ολοκλήρωσης) και να υπολογίζεται η μάζα του αερίου. Η μάζα αυτή πρέπει να περικλείεται στα όρια ± 3 % της γνωστής μάζας του αερίου τροφοδότησης.

3. ΒΑΘΜΟΝΟΜΗΣΗ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΜΕΤΡΗΣΗΣ ΣΩΜΑΤΙΔΙΩΝ

3.1. Εισαγωγή

Κάθε κατασκευαστικό στοιχείο πρέπει να βαθμονομείται με τη συχνότητα που απαιτείται, ώστε να πληροί τις σχετικές με την ακρίβεια απαιτήσεις του παρόντος κανονισμού. Η μέθοδος βαθμονόμησης που πρέπει να χρησιμοποιείται περιγράφεται στο παρόν σημείο προκειμένου για τα κατασκευαστικά στοιχεία που αναφέρονται στο παράρτημα 4, προσάρτημα 4, σημείο 4 και παράρτημα 4, προσάρτημα 6, σημείο 2.

3.2. Μέτρηση ροής

Η βαθμονόμηση των μετρητών ροής αερίων ή των οργάνων μέτρησης της ροής πρέπει να γίνεται με βάση τα διεθνή και/ή εθνικά πρότυπα. Το μέγιστο σφάλμα στη μετρούμενη τιμή πρέπει να περικλείεται στα όρια ± 2 % της ένδειξης.

Αν η ροή αερίου προσδιορίζεται με διαφορική μέτρηση ροής, το μέγιστο σφάλμα της διαφοράς πρέπει να είναι τέτοιο ώστε η ακρίβεια του GEDF να κυμαίνεται μεταξύ± 4 % (βλέπε και παράρτημα 4, προσάρτημα 6, σημείο 2.2.1., EGA). Μπορεί να υπολογιστεί λαμβάνοντας τη μέση τετραγωνική ρίζα των σφαλμάτων κάθε οργάνου.

3.3. Έλεγχος των συνθηκών μερικής ροής

Η κλίμακα της ταχύτητας εξόδου του καυσαερίου και οι διακυμάνσεις της πίεσης πρέπει να ελέγχονται και να ρυθμίζονται σύμφωνα με τις απαιτήσεις του παραρτήματος 4, προσάρτημα 6, σημείο 2.2.1., EP, εάν αυτές έχουν εφαρμογή.

3.4. Διαστήματα μεταξύ βαθμονομήσεων

Τα όργανα μέτρησης της ροής πρέπει να βαθμονομούνται τουλάχιστον κάθε τρεις μήνες ή όποτε γίνεται κάποια επισκευή ή μετατροπή στο σύστημα που μπορεί να επηρεάσει τη βαθμονόμηση.

4. ΒΑΘΜΟΝΟΜΗΣΗ ΤΟΥ ΕΞΟΠΛΙΣΜΟΥ ΜΕΤΡΗΣΗΣ ΤΗΣ ΑΙΘΑΛΗΣ

4.1. Εισαγωγή

Το νεφελόμετρο πρέπει να βαθμονομείται όσο συχνά είναι απαραίτητο ώστε να πληροί τις σχετικές με την ακρίβεια απαιτήσεις του παρόντος κανονισμού. Η μέθοδος βαθμονόμησης που πρέπει να χρησιμοποιείται περιγράφεται στο παρόν σημείο προκειμένου για τα κατασκευαστικά στοιχεία που αναφέρονται στο παράρτημα 4, προσάρτημα 4, σημείο 5 και στο παράρτημα 4, προσάρτημα 6, σημείο 3.

4.2. Διαδικασία βαθμονόμησης

4.2.1. Χρόνος προθέρμανσης

Το νεφελόμετρο πρέπει να προθερμαίνεται και να σταθεροποιείται σύμφωνα με τις υποδείξεις του κατασκευαστή. Αν το νεφελόμετρο είναι εφοδιασμένο με σύστημα καθαρισμού του αέρα για την αποφυγή της απόθεσης αιθάλης στα οπτικά εξαρτήματα του οργάνου, τότε και το σύστημα αυτό πρέπει να ενεργοποιείται και να ρυθμίζεται σύμφωνα με τις υποδείξεις του κατασκευαστή.

4.2.2. Προσδιορισμός της γραμμικής απόκρισης

Η γραμμικότητα του νεφελόμετρου πρέπει να ελέγχεται στη θέση ανάγνωσης της θολότητας σύμφωνα με τις υποδείξεις του κατασκευαστή. Πρέπει να εισάγονται στο νεφελόμετρο τρία ουδέτερα φίλτρα γνωστής διαπερατότητας, τα οποία πρέπει να να πληρούν τις απαιτήσεις του παραρτήματος 4, προσάρτημα 4, σημείο 5.2.5., και να καταγράφονται οι τιμές. Τα ουδέτερα φίλτρα πρέπει να έχουν ονομαστική θολότητα περίπου 10 %, 20 % και 40 %, αντίστοιχα.

Η γραμμικότητα δεν πρέπει να διαφέρει κατά περισσότερο από ± 2 % θολότητας από την ονομαστική τιμή του ουδέτερου φίλτρου πυκνότητας. Κάθε μη γραμμικότητα που υπερβαίνει την ανωτέρω τιμή πρέπει να διορθώνεται πριν από τη διεξαγωγή της δοκιμής.

4.3. Διαστήματα μεταξύ βαθμονομήσεων

Τα νεφελόμετρα πρέπει να βαθμονομούνται σύμφωνα με το σημείο 4.2.2. τουλάχιστον κάθε τρεις μήνες ή όποτε γίνεται επισκευή ή μετατροπή στο σύστημα που θα μπορούσε να επηρεάσει τη βαθμονόμηση.