α)

«Vallegarcia» είναι η ονομασία μιας κοιλάδας με συγκεκριμένο γεωλογικό υπόστρωμα, που είναι γνωστό ως «Raña del Fresno», και χαρακτηρίζεται από ειδική διαμόρφωση του εδάφους. Ως εκ τούτου, τα σταφύλια που καλλιεργούνται στην περιοχή παρουσιάζουν ορισμένα μοναδικά χαρακτηριστικά (μεγάλη ένταση, αρωματική ποιότητα και επίγευση μεγάλης διάρκειας). Επιπλέον, η υψηλή οξύτητα και το χαμηλό pH των εδαφών της Vallegarcía είναι ασυνήθιστα σε σύγκριση με παρόμοιες κλιματικές περιοχές. Η Vallegarcía είναι αμπέλι φυτεμένο σε έδαφος του οποίου η εδαφολογική ταξινόμηση είναι μοναδική σε σύγκριση με τους άλλους αμπελώνες της Castile-La Mancha. Σε ερευνητικό πρόγραμμα του Πανεπιστημίου της Castile-La Mancha (UCLM), με τίτλο «Wine-growing soils in Castile-La Mancha: influence on the composition of the grape» (Αμπελουργικά εδάφη της Castile-La Mancha: η επίδραση στη σύνθεση του σταφυλιού), τα εδάφη που μελετήθηκαν στην Vallegarcía ταξινομήθηκαν ως Typic Palexerult σύμφωνα με την υπηρεσία ταξινόμησης εδάφους Soil Taxonomy (Προσωπικό έρευνας εδάφους, 2006), ενώ η τάξη Ultisol είναι χαρακτηριστική των εδαφών raña (Vidal et al., 2004). Από τα αμπελουργικά εδάφη που εξετάστηκαν στο ερευνητικό πρόγραμμα, μόνο τρία στην Vallegarcía ανήκουν στην τάξη αυτή. Σύμφωνα με το σύστημα ταξινόμησης του Οργανισμού Τροφίμων και Γεωργίας των Ηνωμένων Εθνών (FAO) (2007), τα P1, P2 και P3 - τα τρία είδη εδάφους που αναλύθηκαν στην έκθεση του UCLM - ταξινομήθηκαν ως Cutanic Alisol (Ferric, Chromic), Cutanic Alisol (Ferric, Skeletic) και Cutanic Alisol (Ferric, Skeletic) αντίστοιχα. Επιπλέον, η υψηλή οξύτητα των εδαφών αντικατοπτρίζεται στα επίπεδα pH των οίνων και στην ισορροπία τους στο στόμα. Η χαμηλή περιεκτικότητα σε ασβέστιο και η υψηλή περιεκτικότητα σε πυρίτιο, σίδηρο και αλουμίνιο δεν αποτελούν σε καμία περίπτωση χαρακτηριστική ιδιότητα των αμπελουργικών εκτάσεων της Castile-La Mancha. Είναι ενδιαφέρον να συγκριθούν τα επίπεδα αυτά με τα επίπεδα των ασβεστολιθικών εδαφών της περιοχής, τα οποία χρησιμοποιούνται συνήθως για την καλλιέργεια αμπέλων. Σύμφωνα με στοιχεία των Amorós et al. (2012β) η περιεκτικότητα του εδάφους της Vallegarcía σε ασβέστιο είναι πολύ διαφορετική από τα επίπεδα που συναντώνται στα καλλιεργήσιμα στρώματα των ασβεστολιθικών εδαφών (10,4 g∙kg-1 έναντι 230 g∙kg-1). Αντίθετα, τα επίπεδα πυριτίου (345,9 g∙kg-1) και σιδήρου (26,5 g∙kg-1) είναι αρκετά υψηλότερα στα εδάφη της οριοθετημένης περιοχής σε σύγκριση με τα αμπελουργικά ασβεστολιθικά εδάφη της Castile-La Mancha (127,5 και 16,65 g∙ kg-1 αντίστοιχα). Τα επίπεδα του αλουμινίου που υπάρχει στο καλλιεργήσιμο στρώμα του ασβεστολιθικού εδάφους είναι περίπου 33,4 g∙kg-1, ενώ στο έδαφος της Vallegaría είναι 57,8 g∙kg-1. Η χαμηλή περιεκτικότητα του εδάφους σε ασβέστιο είναι χαρακτηριστική των οίνων της Vallegarcía και τους προσδίδει διαφορετικό χαρακτήρα από τους άλλους οίνους της Castile-La Mancha. Αξίζει να σημειωθεί η υψηλή μέση ποσότητα στοιχείων που έχουν ταξινομηθεί ως σπάνιες γαίες (δημήτριο, λανθάνιο και νεοδύμιο) στο έδαφος της Vallegarcía (83,5, 44,5 και 36,5 mg∙kg-1 αντίστοιχα) σε σύγκριση με τα μέσα επίπεδα περιφερειακά (57,7, 23,5 και 21,6 mg∙kg-1 αντίστοιχα) και παγκοσμίως (55, 35,5 και 30,5 mg∙kg-1 αντίστοιχα). Σε γενικές γραμμές, τα επίπεδα αυτών των στοιχείων είναι υψηλότερα σε όξινα εδάφη απ’ ό,τι σε ασβεστολιθικά εδάφη (Amorós et al., 2012α).