*****

ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ

της 25ης Μαρτίου 1986

σχετικά με μια ενίσχυση στους ιταλούς παραγωγούς ζάχαρης

(Το κείμενο στην ιταλική γλώσσα είναι το μόνο αυθεντικό)

(86/498/ΕΟΚ)

Η ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ,

Έχοντας υπόψη:

τη συνθήκη για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας, και ιδίως το άρθρο 93 παράγραφος 2 πρώτο εδάφιο,

τον κανονισμό (ΕΟΚ) αριθ. 1785/81 του Συμβουλίου της 30ής Ιουνίου 1981 περί κοινής οργανώσεως των αγορών στον τομέα της ζάχαρης (1), όπως τροποποιήθηκε τελευταία με τον κανονισμό (ΕΟΚ) αριθ. 606/82 (2), και ιδίως το άρθρο 44,

Έχοντας καλέσει, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 93 παράγραφος 2 πρώτο εδάφιο της συνθήκης, τους ενδιαφερόμενους να υποβάλουν τις παρατηρήσεις τους (3),

Εκτιμώντας ότι:

Ι

Στις 14 Νοεμβρίου 1984, κατά τη σύνοδο της Επιτροπής Διαχείρισης Ζάχαρης η Επιτροπή έλαβε γνώση ενός μέτρου ενισχύσεων που προβλέπεται στην «Delibera» (απόφαση) της CIPE, Cominato Interministeriale Programmazione Economica, της 11ης Οκτωβρίου 1984 (4), στα «Provvedimento» αριθ. 39/1984 της 24ης Οκτωβρίου 1984 (5) και στο «Provvedimento» αριθ. 41/1984 της 16ης Νοεμβρίου 1984 (6).

Το μέτρο αυτό προβλέπει τη χορήγηση ενίσχυσης στους ιταλούς παραγωγούς ζάχαρης για τη ζάχαρη εγχώριας παραγωγής ή ραφιναρίσματος ακατέργαστης εισαγόμενης ζάχαρης, για ποσά:

- 59,12 ιταλικών λιρών ανά χιλιόγραμμο για τα διαθέσιμα κατά την 29η Οκτωβρίου 1984 αποθέματα λευκής ζάχαρης, για τα οποία πρέπει να καταβληθεί ο φόρος που συνδέεται με την παραγωγική δραστηριότητα και για τα οποία δεν έχει ακόμα καταβληθεί το sovraprezzo· το ποσό που αντιστοιχεί στο sovraprezzo θα είναι συνεπώς το παλαιό ποσό προσαυξημένο κατά 22 ιταλικές λίρες,

ή

- 37,12 ιταλικών λιρών ανά χιλιόγραμμο για τα διαθέσιμα κατά την 29η Οκτωβρίου 1984 αποθέματα λευκής ζάχαρης, που δεν έχει επιβαρυνθεί με φόρο που συνδέεται με την παραγωγική δραστηριότητα και για την οποία καταβλήθηκε το sovraprezzo (παλαιό ποσό).

ΙΙ

Με επιστολή της 23ης Νοεμβρίου 1984, που απευθυνόταν στην ιταλική κυβέρνηση, η Επιτροπή αποφάσισε να κινήσει, όσον αφορά το ανωτέρω μέτρο, τη διαδικασία του άρθρου 93 παράγραφος 2 της συνθήκης ΕΟΚ, επεκτείνοντας στη συνέχεια τη διαδικασία αυτή σε όλες τις διατάξεις εφαρμογής ad hoc της απόφασης (delibera) του CIPE της 11ης Οκτωβρίου 1984, και ιδιαίτερα στις διατάξεις του «provvedimento» αριθ. 41/1984· κάλεσε λοιπόν, στα πλαίσια της διαδικασίας αυτής, την ιταλική κυβέρνηση να υποβάλει τις παρατηρήσεις της.

Η Επιτροπή κάλεσε επίσης τα άλλα κράτη καθώς και τους άλλους ενδιαφερόμενους πλην των κρατών μελών να υποβάλουν τις παρατηρήσεις τους.

ΙΙΙ

Στις 10 Δεκεμβρίου 1984, με την υπ' αριθ. 9692 επιστολή, που καταχωρήθηκε στις 13 Δεκεμβρίου 1984, η ιταλική κυβέρνηση απάντησε στην επιστολή της Επιτροπής και, στις 14 και 15 Ιανουαρίου 1985, κατά τη σύνοδο του Συμβουλίου, ζήτησε την εφαρμογή του άρθρου 93 παράγραφος 2

τρίτο εδάφιο της συνθήκης ΕΟΚ και προσέφυγε επίσημα στο Συμβούλιο για να λάβει εξουσιοδότηση σχετικά με την ενίσχυση αυτή, σύμφωνα με το άρθρο 93 παράγραφος 2 τρίτο εδάφιο της συνθήκης. Το Συμβούλιο δεν έλαβε απόφαση σχετικά με το θέμα αυτό εντός της προθεσμίας που προβλέπεται στη συνθήκη.

Στις 23 Απριλίου 1985, κατά τη διάρκεια διμερούς συνάντησης, την πραγματοποίηση της οποίας ζήτησαν οι ιταλικές αρχές από τις υπηρεσίες της Επιτροπής, η ιταλική κυβέρνηση επανέλαβε τη θέση της ζητώντας την αναστολή της διαδικασίας βάσει του άρθρου 93 παράγραφος 2 της συνθήκης.

Εν πάση περιπτώσει, στις 22 Ιουλίου 1985, οι ιταλικές αρχές γνωστοποίησαν την πρόθεσή τους να τροποποιήσουν την ενίσχυση αυτή· κατά τη διάρκεια της διμερούς συνάντησης της 1ης Οκτωβρίου 1985 και στο τελευταίο τέλεξ της 29ης Οκτωβρίου 1985 γνωστοποίησαν το τροποποιημένο μέτρο που περιελάμβανε ενίσχυση για επενδύσεις στην ιταλική βιομηχανία ζάχαρης, που προβλέπονται στο νόμο αριθ. 700/83 της 19ης Δεκεμβρίου 1983 σχετικά με τις διατάξεις για την εξυγίανση του τομέα των ζαχαρότευτλων (ενίσχυση αριθ. 10/84)· η Επιτροπή, με την από 23ης Μαΐου 1984 επιστολή της προς την ιταλική κυβέρνηση, θεώρησε ότι ο νόμος αυτός συμβιβάζεται με την κοινή αγορά· πράγματι, αποσκοπεί στην εξυγίανση του τομέα της ζάχαρης στην Ιταλία. Η σώρευση της ενίσχυσης αυτής, καθώς και των ενισχύσεων που προβλέπονται στο νόμο αυτό, δεν θα υπερβεί το μέγιστο ποσό που επιτρέπεται από την Επιτροπή (50 % για τις κεντρικές και βόρειες περιοχές και 75 % για τη νότια Ιταλία).

IV

Οι ιρλανδικές και δανικές αρχές συμφώνησαν με την απόφαση της Επιτροπής με τις επιστολές της 14ης και 21ης Ιανουαρίου 1985.

V

Οι ποσότητες της ζάχαρης που πρέπει να αποτελέσουν αντικείμενο της ενίσχυσης στους παραγωγούς ζάχαρης σε σχέση με τις ποσότητες που παράγονται και εισάγονται στην Ιταλία είναι οι ακόλουθες:

- ποσότητα αποθεμάτων ζάχαρης, που διαθέτουν οι παραγωγοί στις 29 Οκτωβρίου 1984, για την οποία προορίζεται η ενίσχυση:

59 685 τόνοι (σύμφωνα με τις πληροφορίες που παρέσχαν οι ιταλικές αρχές), ήτοι:

- 4,68 % της ιταλικής παραγωγής για την περίοδο 1984/85, που αντιστοιχεί σε 1,274 εκατομμύρια τόνους (πηγή EUROSTAT),

- 24,8 % των εισαγομένων ποσοτήτων κατά τη διάρκεια της περιόδου 1984/85 (πηγή EUROSTAT).

Με βάση τα δεδομένα αυτά το συνολικό ποσό της ενίσχυσης θα ανήρχετο σε 2,6 δισεκατομμύρια ιταλικές λίρες (1 778 εκατομμύρια ECU)·

- ποσότητες ζάχαρης που εισάγονται κατ' έτος από τα κράτη μέλη στην Ιταλία (EUR-10) (πηγή: EUROSTAT):

- περίοδος 1982/83: 283 000 τόνοι,

- περίοδος 1983/84: 273 000 τόνοι,

- περίοδος 1984/85: 239 773 τόνοι.

Δεδομένου ότι η Ιταλία έχει έλλειψη ζάχαρης, η παραγωγή της περιορίζεται στην ποσόστωση Α.

VI

1. Με την επιστολή της 23ης Νοεμβρίου 1984, με την οποία κινήθηκε η διαδικασία του άρθρου 93 παράγραφος 2 της συνθήκης ΕΟΚ, η Επιτροπή είχε κοινοποιήσει στις ιταλικές αρχές ότι οι ενισχύσεις των 59,12 και 37,12 ιταλικών λιρών ανά χιλιόγραμμο που χορηγήθηκαν στους παραγωγούς ζάχαρης για τη ζάχαρη εθνικής παραγωγής ή ραφιναρίσματος ακατέργαστης ζάχαρης που εισάγεται, καθώς και αποθεμάτων ζάχαρης κατά τις 29 Οκτωβρίου 1984, όπως προβλέπονται στις ιταλικές διατάξεις, είναι ενισχύσεις λειτουργίας, χωρίς να έχουν μακροπρόθεσμες επιπτώσεις στη βελτίωση των δομών του αντίστοιχου τομέα· ευνοούν την εθνική παραγωγή εις βάρος της εισαγόμενης ζάχαρης από τα άλλα κράτη μέλη μετά τις 29 Οκτωβρίου 1984· μπορούν επίσης να νοθεύσουν τον ανταγωνισμό λόγω της άμεσης επίπτωσης που μπορούν να έχουν στις τιμές και, συνεπώς, στις διακοινοτικές συναλλαγές· παραβιάζουν επιπλέον την κοινή οργάνωση της αγοράς στον τομέα της ζάχαρης.

2. Το εν λόγω μέτρο πληροί τις προϋποθέσεις του άρθρου 92 παράγραφος 1 της συνθήκης, που προβλέπει ότι δεν συμβιβάζονται με την κοινή αγορά κατ' αρχήν οι ενισχύσεις που πληρούν τους όρους που περιλαμβάνει.

Η απαγόρευση αυτή δεν μπορεί να αρθεί βάσει του άρθρου 92 παράγραφος 2 της συνθήκης, δεδομένου ότι οι παρεκκλίσεις που προβλέπονται στη διάταξη αυτή δεν μπορούν να εφαρμοσθούν στην προκείμενη περίπτωση. Οι παρεκκλίσεις της παραγράφου 3 του εν λόγω άρθρου καθορίζουν τους συγκεκριμένους στόχους που πρέπει να επιτευχθούν με τη χορήγηση των ενισχύσεων, στόχοι που πρέπει να αφορούν την εξυπηρέτηση του κοινοτικού συμφέροντος· δεν μπορούν ειδικότερα να χορηγηθούν παρά μόνο στην περίπτωση που η Επιτροπή ορίζει ότι η ενίσχυση είναι απαραίτητη για την πραγματοποίηση ενός από τους στόχους που αναφέρονται στις διατάξεις. Η εφαρμογή των εν λόγω παρεκκλίσεων για τις ενισχύσεις που δεν πληρούν τις προϋποθέσεις αυτές θα σήμαινε αποδοχή μιας κατάστασης που ζημιώνει τις συναλλαγές μεταξύ κρατών μελών, νόθευσης του ανταγωνισμού χωρίς να εξυπηρετείται το κοινοτικό συμφέρον και, συνεπώς, αδικαιολόγητα πλεονεκτήματα για ορισμένα κράτη μέλη.

Άρα, το εν λόγω μέτρο δεν προοριζόταν για την πραγματοποίηση ενός σημαντικού σχεδίου κοινού ευρωπαϊκού συμφέροντος σύμφωνα με το άρθρο 92 παράγραφος 3 στοιχείο β)· δεν επρόκειτο ούτε για μέτρα για την άρση σοβαρής διαταραχής της οικονομίας κράτους μέλους σύμφωνα με την έννοια της ίδιας διάταξης.

Όσον αφορά τις παρεκκλίσεις του άρθρου 92 παράγραφος 3 στοιχεία α) και γ) σχετικά με τις ενισχύσεις που αποσκοπούν στην προώθηση της οικονομικής ανάπτυξης περιοχών καθώς και ορισμένων οικονομικών δραστηριοτήτων που αναφέρονται στο στοιχείο γ), διαπιστώνεται ότι από τις ενισχύσεις αυτές θα επωφελούντο μόνο ορισμένοι παραγωγοί χωρίς να λαμβάνονται υπόψη κριτήρια προσαρμογής ή βελτίωσης των δομών των επιχειρήσεων του τομέα της ζάχαρης ή εξοικονόμησης ενέργειας ή ανάπτυξης σε περιφερειακό επίπεδο. Συνεπώς, οι ενισχύσεις πρέπει να θεωρηθούν ως ενισχύσεις λειτουργίας για τους παραγωγούς αυτούς, που αποτελούν ενισχύσεις στις οποίες κατ' αρχήν αντιτίθεται η Επιτροπή, επειδή η χορήγησή τους δεν πληροί τις προϋποθέσεις που απαιτούνται για να γίνει δεκτή μία από τις παρεκκλίσεις της παραγράφου 3 στοιχεία α) και γ) του άρθρου 92.

3. Η χορήγηση της ενίσχυσης δεν λαμβάνει υπόψη την αρχή σύμφωνα με την οποία τα κράτη μέλη δεν μπορούν πλέον να αποφαίνονται μονομερώς όσον αφορά τα έσοδα στα πλαίσια μιας κοινής οργάνωσης αγοράς τα οποία προέρχονται από τη χορήγηση ενισχύσεων του είδους αυτού.

Υπάρχουν εξάλλου όρια όσον αφορά την αρμοδιότητα των κρατών μελών να επεμβαίνουν άμεσα στη λειτουργία των κοινών οργανώσεων αγοράς, που περιλαμβάνουν ένα σύστημα κοινής τιμής, που πηγάζουν από την αποκλειστική αρμοδιότητα της Κοινότητας.

Συνεπώς, ακόμα και στην περίπτωση κατά την οποία θα μπορούσε να γίνει δεκτή παρέκκλιση σύμφωνα με το άρθρο 92 παράγραφος 3 της συνθήκης, ο χαρακτήρας της παράβασης που συνεπάγεται το υπό εξέταση μέτρο ενίσχυσης όσον αφορά την κοινή οργάνωση της αγοράς αποκλείει την εφαρμογή της παρέκκλισης αυτής.

VII

1. Με βάση την τελευταία απάντηση της ιταλικής κυβέρνησης της 29ης Νοεμβρίου 1985, πρέπει να θεωρηθεί ότι οι ενισχύσεις στους παραγωγούς τροποποιήθηκαν και εμφανίζονται τώρα ως μέτρα επενδύσεων που λαμβάνονται στα πλαίσια της αναδιοργάνωσης και της εξυγίανσης του τομέα της ιταλικής ζάχαρης με βάση το νόμο αριθ. 700/86 που θεωρήθηκε από την Επιτροπή ότι συμβιβάζεται με την κοινή αγορά.

2. Με επιστολή της 23ης Μαΐου 1984, η Επιτροπή διατύπωσε πράγματι ευνοϊκή γνώμη σχετικά με το νόμο αριθ. 700/83 λαμβάνοντας υπόψη το στόχο αναδιοργάνωσης και εξυγίανσης που θέτει ο νόμος υπό την επιφύλαξη:

- ότι τα συγκεκριμένα σχέδια παρέμβασης που προβλέπονται στο άρθρο 1 του εν λόγω νόμου θα κοινοποιούνται πριν από την εφαρμογή τους, σύμφωνα με το άρθρο 93 παράγραφος 3 της συνθήκης ΕΟΚ·

- ότι θα κοινοποιούνται στην Επιτροπή, βάσει της ίδιας διάταξης της συνθήκης, οι οικονομικές λεπτομέρειες εφαρμογής σχετικά με τα μακροπρόθεσμα δάνεια που προβλέπονται στο άρθρο 2 στοιχείο γ) του εν λόγω νόμου και στο άρθρο 3 έκτο εδάφιο του νομοθετικού διατάγματος αριθ. 371 της 12ης Αυγούστου 1983.

Η Επιτροπή καθόρισε ότι η θέση της δεν δικαιολογείται παρά μόνο στο βαθμό κατά τον οποίο πράγματι το σχέδιο εξυγίανσης:

- έχει περιορισμένη διάρκεια (5 χρόνια),

- προβλέπει παραγωγή που δεν υπερβαίνει τις ποσότητες που παρήγοντο κατά το παρελθόν, ούτε αυτές που προβλέπονται στις ποσοστώσεις Α και Β που καθορίζονται από τους ισχύοντες κοινοτικούς κανονισμούς, δηλαδή 15,7 εκατομμύρια εκατόκιλα ζάχαρης ανά έτος, λαμβάνοντας υπόψη την άριστη διάρκεια περιόδου.

Η Επιτροπή υπογράμμισε ότι αυτή η θέση δεν θα μπορούσε να αποτελέσει προηγούμενο όσον αφορά τη γενική θέση που εξέφρασε στην επιστολή της της 1ης Φεβρουαρίου 1972 προς την Ιταλία και τα άλλα κράτη μέλη, με την οποία απαγόρευε τις ενισχύσεις για επενδύσεις στον τομέα των ζαχαρότευτλων, ζαχαροκάλαμων και ζάχαρης.

3. Οι ενισχύσεις στους παραγωγούς που προβλέπονται στο σημείο 1, οι οποίες, σύμφωνα με τις πληροφορίες των ιταλικών αρχών, δεν είχαν ακόμα χορηγηθεί, δεν θα χορηγηθούν καθ' υπέρβαση των μέγιστων ποσοστών που επιτρέπει η Επιτροπή και έχουν κοινοποιηθεί στα κράτη μέλη με την επιστολή της Επιτροπής· δηλαδή τα μέγιστα ποσοστά ανέρχονται για την Ιταλία σε:

- 50 % για την κεντρική και βόρεια Ιταλία και 75 % για το Mezzogiorno για τα σχέδια που περιλαμβάνονται στα εθνικά ή περιφερειακά προγράμματα που έχουν εγκριθεί από την Επιτροπή βάσει του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 355/77 (1),

- 35 % για την κεντρική και νότια Ιταλία και 50 % για το Mezzogiorno για τα άλλα προγράμματα.

4. Υπό τις συνθήκες αυτές, η Επιτροπή δεν θα εγείρει αντιρρήσεις όσον αφορά τη χορήγηση των ενισχύσεων αυτών με την επιφύλαξη των εγγυήσεων οι οποίες αναφέρονται στο σημείο 1,

ΕΞΕΔΩΣΕ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΑ ΑΠΟΦΑΣΗ:

Άρθρο 1

Η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων δεν εγείρει αντιρρήσεις όσον αφορά το μέτρο σχετικά με την ενίσχυση στους ιταλούς παραγωγούς ζάχαρης, υπό τον όρο ότι:

1. Η χορήγηση της ενίσχυσης ύψους 59,12 και 37,12 ιταλικών λιρών ανά χιλιόγραμμο που προορίζεται για τους ιταλούς παραγωγούς ζάχαρης για τα αποθέματα λευκής ζάχαρης κατά την 29η Οκτωβρίου 1984 που προέρχονται από την εθνική παραγωγή ή από ραφινάρισμα της ακατέργαστης ζάχαρης θα πραγματοποιηθεί κατ' εφαρμογή του νόμου αριθ. 700/83 και σύμφωνα με την απόφαση με την οποία η Επιτροπή ενέκρινε το νόμο αυτό.

2. Η σώρευση της παρούσας ενίσχυσης, καθώς και των ενισχύσεων που προβλέπονται στο νόμο αυτό, δεν θα υπερβεί τα κατωτέρω μέγιστα ποσοστά:

α) 50 % για την κεντρική και νότια Ιταλία και 75 % για το Mezzogiorno, για τα σχέδια που περιλαμβάνονται στα εθνικά ή περιφερειακά προγράμματα που έχουν εγκριθεί από την Επιτροπή βάσει του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 355/77·

β) 35 % για την κεντρική και νότια Ιταλία και 50 % για το Mezzogiorno, για τα άλλα σχέδια.

Άρθρο 2

Η Ιταλία ενημερώνει την Επιτροπή εντός δύο μηνών από την κοινοποίηση της παρούσας απόφασης σχετικά με τη συνέχεια που προτίθεται να δώσει στις διατάξεις που αναφέρονται στο άρθρο 1.

Άρθρο 3

Η παρούσα απόφαση απευθύνεται στην Ιταλική Δημοκρατία.

Βρυξέλλες, 25 Μαρτίου 1986.

Για την Επιτροπή

Frans ANDRIESSEN

Αντιπρόεδρος

(1) ΕΕ αριθ. L 177 της 1. 7. 1984, σ. 4.

(2) ΕΕ αριθ. L 74 της 18. 3. 1982, σ. 1.

(3) ΕΕ αριθ. C 342 της 22. 12. 1984, σ. 9.

(4) Gazzetta ufficiale della Republica italiana n. 313, 14. 11. 1984.

(5) Gazzetta ufficiale della Repubblica italiana n. 298, 29. 10. 1984.

(6) Gazzetta ufficiale della Repubblica italiana n. 319, 20. 11. 1984.

(1) ΕΕ αριθ. L 51 της 23. 2. 1977, σ. 1.