*****

ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ

της 8ης Φεβρουαρίου 1983

σχετικά με ενίσχυση διατηρήσεως της ναυτικής απασχολήσεως που χορηγείται από τη γαλλική κυβέρνηση στις επιχειρήσεις αλιείας

(Το κείμενο στη γαλλική γλώσσα είναι το μόνο αυθεντικό)

(83/313/ΕΟΚ)

Η ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ,

Έχοντας υπόψη:

τη συνθήκη για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας, και ιδίως το άρθρο 93 παράγραφος 2 πρώτο εδάφιο,

τον κανονισμό (ΕΟΚ) αριθ. 100/76 του Συμβουλίου της 19ης Ιανουαρίου 1976 περί κοινής οργανώσεως αγοράς στον τομέα των προϊόντων αλιείας (1), όπως τροποποιήθηκε τελευταία από τον κανονισμό (ΕΟΚ) αριθ. 3443/80 (2), και ιδίως το άρθρο 26, καθώς και τον κανονισμό (ΕΟΚ) αριθ. 3796/81 του Συμβουλίου (3) ο οποίος αντικατέστησε, από την 1η Ιουνίου 1982, τον κανονισμό (ΕΟΚ) αριθ. 100/76, και ιδίως το άρθρο 28,

αφού έθεσε προθεσμία βάσει των διατάξεων του άρθρου 93 παράγραφος 2 πρώτο εδάφιο, στους ενδιαφερομένους να παρουσιάσουν τις παρατηρήσεις τους και αφού έλαβε υπόψη αυτές τις παρατηρήσεις,

Εκτιμώντας:

Ι

ότι, μετά από αίτηση των υπηρεσιών της Επιτροπής, στις 12 Οκτωβρίου 1979, οι γαλλικές αρχές, με επιστολή στις 21 Απριλίου 1980, ενημέρωσαν την Επιτροπή, στο πλαίσιο των διατάξεων του άρθου 93 παράγραφος 3 της συνθήκης ΕΟΚ, σχετικά με τη χορήγηση το 1979 και το 1980 ενισχύσεις στις επιχειρήσεις αλιείας, με σκοπό τη διατήρηση της απασχολήσεως στις παράκτιες περιοχές·

ότι η ενίσχυση αυτή ήταν, στην πράξη, ενίσχυση 0,105 γαλλικών φράγκων ανά λίτρο ντήζελ που καταναλώνεται, η οποία χορηγείται σε όλες τις επιχειρήσεις αλιείας και για την οποία ο προϋπολογισμός είχε ανέλθει σε 53 εκατομμύρια γαλλικά φράγκα το 1979 και το 1980·

ότι έχει αποδειχθεί ότι η ενίσχυση αυτή εχορηγείτο τακτικά στη Γαλλία από το 1974· ότι η χορήγησή της το 1974 και το 1975 είχε εγκριθεί από την Επιτροπή και ότι η ανανέωσή της το 1977 δεν προκάλεσε αντιρρήσεις εκ μέρους της Επιτροπής·

ότι η γαλλική κυβέρνηση υπογραμμίζει ότι η ενίσχυση αυτή έχει σαν στόχο να αμβλύνει τις επιπτώσεις για τον αλιευτικό στόλο, που συνεπάγεται η εντυπωσιακή αύξηση του κόστους εκμεταλλεύσεως, η σπανιότητα των αλιευμάτων, η μεταβολή των μεθόδων αλιείας και η απουσία των αναγκαίων μέτρων σε κοινοτικό επίπεδο, κατάσταση που προκάλεσε σημαντικό ρεύμα παροπλισμού των πλοίων και η οποία μπορεί να θέσει μακροπρόθεσμα σε κίνδυνο την απασχόληση στις παράκτιες περιοχές·

ότι η γαλλική κυβέρνηση διευκρινίζει ότι η αναφορά στην καύσιμη ύλη δεν χρησιμοποιείται παρά μόνο σαν κριτήριο χορηγήσεως και ότι η ενίσχυση πρέπει να θεωρείται σαν ενίσχυση στην απασχόληση·

ότι η ενίσχυση που περιγράφεται ανωτέρω υπάγεται στα άρθρα 92 έως 94 της συνθήκης ΕΟΚ, σύμφωνα με τα άρθρα των κανονισμών (ΕΟΚ) αριθ. 100/76 και (ΕΟΚ) αριθ. 3796/81 που προαναφέρθηκαν·

ότι, μετά από πρώτη εξέταση, η Επιτροπή έκρινε ότι η ενίσχυση αυτή, η οποία χορηγείται από το 1974, δεν ήταν πλέον μεταβατική ενίσχυση αλλά ενίσχυση λειτουργίας έναντι της οποίας οι δικαιούχοι δεν είχαν αναλάβει καμία πραγματική υποχρέωση, είχε μία σημαντική άμεση επίπτωση στον ανταγωνισμό και στις συναλλαγές μεταξύ των Κρατών μελών και ότι, κατά συνέπεια, δεν συμβιβαζόταν με την κοινή αγορά κατά την έννοια του άρθρου 92 της συνθήκης·

ότι, ως εκ τούτου, η Επιτροπή αποφάσισε να κινήσει τη διαδικασία που προβλέπεται στο άρθρο 93 παράγραφος 2 της συνθήκης, όσον αφορά την ενίσχυση αυτή· ότι με επιστολή, στις 22 Ιουλίου 1980, έταξε για το σκοπό αυτό προθεσμία στη γαλλική κυβέρνηση να υποβάλει τις παρατηρήσεις της·

ότι, τον Ιούνιο του 1981, η Επιτροπή έλαβε γνώση της προθέσεως της γαλλικής κυβερνήσεως να συνεχίσει τη χορήγηση της ενισχύσεως αυτής και μετά το 1980, μονολότι εκκρεμούσε διαδικασία που προβλέπεται στο άρθρο 93 παράγραφος 2, και μάλιστα να διπλασιάσει το ποσό της· ότι, μετά από αίτηση της Επιτροπής, στις 3 και στις 27 Ιουλίου 1981, η γαλλική κυβέρνηση ανέφερε ότι δεν πρόκειται παρά για σχέδιο που θα κοινοποιηθεί σε δεδομένη στιγμή στην Επιτροπή·

ότι, τον Δεκέμβριο του 1981, η Επιτροπή πληροφορήθηκε ότι η γαλλική κυβέρνηση είχε πράγματι αποφασίσει να διπλασιάσει την εν λόγω ενίσχυση από τον Ιούλιο του 1981· ότι, μετά από αίτηση για επιβεβαίωση με τέλεξ στις 22 Δεκεμβρίου 1981,η γαλλική κυβέρνηση με τέλεξ, στις 8 Ιανουαρίου 1982, επιβεβαίωσε τις πληροφορίες αυτές και κοινοποίησε στην Επιτροπή, στο πλαίσιο του άρθρου 93 παράγραφος 3 της συνθήκης ΕΟΚ, την

παράταση και το διπλασιασμό της εν λόγω ενισχύσεως για το 1982, χωρίς να τροποποιούνται οι λεπτομέρειες χορηγήσεως· ότι το επίπεδο της ενισχύσεως αυτής είχε καθοριστεί σε 0,21 γαλλικά φράγκα ανά λίτρο καταναλισκόμενου καυσίμου· ότι ο προϋπολογισμός που είχε προβλεφθεί ήταν 106 ετατομμύρια γαλλικά φράγκα και ότι η κοινοποίηση αυτή σημαίνει, έμμεσα, ότι η εν λόγω ενίσχυση είχε χορηγηθεί το 1981 χωρίς προηγούμενη κοινοποίηση στην Επιτροπή·

ότι η Επιτροπή αποφάσισε να κινήσει, όσον αφορά τη νέα αυτή ενίσχυση, τη διαδικασία που προβλέπεται στο άρθρο 93 παράγραφος 2 της συνθήκης και έταξε στη γαλλική κυβέρνηση, με επιστολή στις 25 Φεβρουαρίου 1982, προθεσμία για να υποβάλει τις παρατηρήσεις της·

ότι από τα ανωτέρω προκύπτει ότι η γαλλική κυβέρνηση παρέλειψε σαφώς να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της δυνάμει του άρθρου 93 παράγραφος 3 της συνθήκης ΕΟΚ·

ΙΙ

ότι, στις απαντήσεις της προς την Επιτροπή στις 13 Οκτωβρίου 1980 και στις 6 Απριλίου 1982, η γαλλική κυβέρνηση δήλωσε ότι η χορήγηση της ενισχύσεως για τη διατήρηση της ναυτικής απασχολήσεως το 1980, 1981 και 1982 δεν στρεβλώνει τον ανταγωνισμό, όπως αποδεικνύεται από την κανονική αύξηση από το 1977 των γαλλικών εισαγωγών θαλασσινών προϊόντων, ιδίως εκείνων που προέρχονται από τα υπόλοιπα Κράτη μέλη της Κοινότητας, και ότι δεν πρόκειται για ενίσχυση στην καύσιμη ύλη, δεδομένου ότι η ενίσχυση αυτή δεν είναι τιμαριθμικά συνδεδεμένη με την τιμή του πετρελαίου, αλλά αντιθέτως έχει φθίνοντα χαρακτήρα· ότι επιπλέον, παρά το διπλασιασμό της ενίσχυσης το 1982, η σημασία της σε σχέση με την τιμή της καύσιμης ύλης μειώθηκε από το 1977, από 17 % σε 12 %.

ότι η γαλλική κυβέρνηση δηλώνει ότι η εν λόγω ενίσχυση έχει σκοπό να επιτρέψει στις επιχειρήσεις αλιείας να προσαρμοστούν στις νέες συνθήκες αλιείας και να αποφύγουν αναμφίβολα αμετάκλητη επιδείνωση των δραστηριοτήτων τους και μείωση των εισοδημάτων τους, και ιδίως την κατάργηση των θέσεων απασχολήσεως στις ελάχιστα βιομηχανικές και ιδιαίτερα απομονωμένες περιοχές που εξαρτώνται κατά μεγάλο μέρος από την αλιεία, και τούτο εν αναμονή κοινοτικών αποφάσεων· ότι η ενίσχυση αυτή θεωρείται ως μεταβατική και ότι, τέλος, άλλα Κράτη μέλη που αντιμετωπίζουν παρόμοιες καταστάσεις έχουν λάβει είτε τα ίδια είτε παρόμοια μέτρα·

ότι πολλά Κράτη μέλη, καθώς και πολλοί επαγγελματικοί οργανισμοί, έχουν διαβιβάσει τις παρατηρήσεις τους στην Επιτροπή · ότι ορισμένα Κράτη μέλη και ορισμένοι επαγγελματικοί οργανισμοί συμμερίζονται την άποψη της Επιτροπής·

ότι άλλα Κράτη μέλη θεωρούν ότι η έλλειψη κοινής πολιτικής στον τομέα της αλιείας μπορεί να οδηγήσει τα Κράτη μέλη να εφαρμόσουν ενισχύσεις, προκειμένου να αποφύγουν την επιδείνωση της υπάρχουσας καταστάσεως· ότι πολλοί επαγγελματικοί οργανισμοί εκφράζουν την επιθυμία να εναρμονιστεί, στο πλαίσιο της Κοινότητας, η χορήγηση ενισχύσεων υπέρ της αλιείας·

ΙΙΙ

ότι οι εν λόγω επιδοτήσεις στην καύσιμη ύλη έχουν επίδραση ως προς το κόστος παραγωγής που βαρύνει τους δικαιούχους και σε αυτούς παρέχουν ορισμένα πλεονεκτήματα έναντι των άλλων αλιέων της Κοινότητας·

ότι η χορήγηση αυτής της ενίσχυσης από το 1974 αφαιρεί από αυτή το χαρακτήρα της μεταβατικής ενίσχυσης· ότι η Επιτροπή δήλωσε ρητά στα Κράτη μέλη, και ειδικά στις γαλλικές αρχές το 1975, ότι δεν έκρινε σκόπιμο να αντιμετωπίζεται το ενδεχόμενο της παρατάσεως των ενισχύσεων στην καύσιμη ύλη υπέρ του τομέα της αλιείας, τις οποίες είχε εγκρίνει το 1974 και το 1975·

ότι το γεγονός ότι οι γαλλικές εισαγωγές θαλασσινών προϊόντων αυξάνονται, δεν αναιρεί την επίδραση της ενισχύσεως στις ενδοκοινοτικές συναλλαγές και στον ανταγωνισμό·

ότι η αναφορά της γαλλικής κυβερνήσεως στις ανάλογες ενισχύσεις που υπάρχουν στα άλλα Κράτη μέλη δεν αποτελεί κατάλληλη δικαιολογία, επειδή η ύπαρξη και μόνο ενισχύσεως σε Κράτος μέλος δεν μπορεί ποτέ να δικαιολογεί τη χορήγηση ανάλογης ενισχύσεως σε άλλο Κράτος μέλος·

ότι οι ενδοκοινοτικές συναλλαγές προϊόντων αλιείας που προορίζονται για κατανάλωση από τους ανθρώπους είναι σημαντικές και αντιπροσωπεύουν περίπου το 30 % του συνολικού όγκου των εκφορτώσεων που προορίζονται για ανθρώπινη κατανάλωση και πραγματοποιούνται στο σύνολο της Κοινότητας· ότι η γαλλική κυβέρνηση τροφοδοτείται κατά 60 % περίπου από τις δικές της εκφορτώσεις, κατά 20 % από εισαγωγές που προέρχονται από τρίτες χώρες και κατά 20 % από εισαγωγές που προέρχονται από τα υπόλοιπα Κράτη μέλη·

ότι η Γαλλία εξάγει το 16 % της παραγωγής της, εκ του οποίου τα 2/3 περίπου προς άλλα Κράτη μέλη·

ότι η ενίσχυση αυτή είναι απλώς μία ενίσχυση στην καύσιμη ύλη και δεν μπορεί να χαρακτηριστεί σαν ενίσχυση στην απασχόληση· ότι η χρησιμοποίηση της ενίσχυσης αυτής δεν υπόκειται πράγματι σε κανέναν όρο και δεν είναι ιδιαίτερα συνδεδεμένη με το επίπεδο απασχολήσεως στις επιχειρήσεις που λαμβάνουν την ενίσχυση αυτή·

ότι η μη τιμαριθμική προσαρμογή της εν λόγω ενίσχυσης, σε σχέση με την τιμή του πετρελαίου, δεν της αφαιρεί το χαρακτήρα ενίσχυσης στην καύσιμη ύλη·

ότι η έλλειψη κοινοτικών αποφάσεων σχετικά με τη μεταρρύθμιση της κοινής πολιτικής στον τομέα της αλιείας δεν αποτελεί βάσιμο επιχείρημα για τα Κράτη μέλη για να χορηγούν εθνικές ενισχύσεις ·

ότι, επιπλέον, το σύνολο των αλιέων της Κοινότητας αντιμετωπίζει, εδώ και πολλά χρόνια, εξαιρετικά μεγάλη αύξηση της τιμής των καυσίμων και ότι ο ανταγωνισμός είναι εντονότατος στην κοινοτική αγορά για τα προϊόντα αλιείας· IV

ότι προκύπτει από τα ανωτέρω ότι η ενίσχυση που καθιερώθηκε από τη γαλλική κυβέρνηση θα επηρεάσει τις συναλλαγές μεταξύ των Κρατών μελών και θα νοθεύσει ή θα απειλήσει να νοθεύσει τον ανταγωνισμό κατά την έννοια του άρθρου 92 παράγραφος 1 της συνθήκης ΕΟΚ·

ότι το άρθρο 92 παράγραφος 1 της συνθήκης ΕΟΚ προβλέπει ότι είναι καταρχήν ασυμβίβαστες με την κοινή αγορά οι ενισχύσεις που ανταποκρίνονται στα κριτήρια που θέτει· ότι οι εξαιρέσεις από το ασυμβίβαστο αυτό, οι οποίες προβλέπονται στην παράγραφο 3 του εν λόγω άρθρου και είναι οι μόνες εξαιρέσεις που αφορούν τη συγκεκριμένη περίπτωση, προσδιορίζουν τους στόχους που τίθενται προς το συμφέρον της Κοινότητας και όχι μόνο προς το συμφέρον ειδικών τομέων μιας εθνικής οικονομίας· ότι οι εξαιρέσεις αυτές πρέπει να ερμηνεύονται αυστηρά κατά την εξέταση του συνολικού προγράμματος περιφερειακής ή κατά τομείς ενίσχυσεως, ή και σε κάθε ατομική περίπτωση εφαρμογής καθεστώτων γενικών ενισχύσεων· ότι είναι δυνατόν να χορηγούνται μόνο στην περίπτωση κατά την οποία η Επιτροπή μπορεί να διαπιστώσει ότι η ενίσχυση είναι αναγκαία για την πραγματοποίηση ενός από τους στόχους που προβλέπονται στις διατάξεις αυτές·

ότι το να παραχωρηθεί το προνόμιο των εν λόγω εξαιρέσεων σε ενισχύσεις που δεν συνεπάγονται αντίστοιχη υποχρέωση του είδους αυτού, θα σήμαινε τη συναίνεση στις ζημίες που υφίστανται οι συναλλαγές μεταξύ των Κρατών μελών και στις στρεβλώσεις του ανταγωνισμού που στερούνται δικαιολογίας σε σχέση με το κοινοτικό συμφέρον και, κατά συνέπεια, θα σήμαινε τη συναίνεση στην παραχώρηση αδικαιολόγητων πλεονεκτημάτων σε ορισμένα Κράτη μέλη·

ότι η ύπαρξη μιας αντίστοιχης υποχρέωσης του είδους αυτού δεν ήταν δυνατόν να διαπιστωθεί στη συγκεκριμένη περίπτωση και ότι η γαλλική κυβέρνηση δεν μπόρεσε να παράσχει, αλλά ούτε και η Επιτροπή να ανακαλύψει, οποιαδήποτε δικαιολογία που να οδηγεί στο συμπέρασμα ότι οι εν λόγω ενισχύσεις πληρούν τις προϋποθέσεις που απαιτούνται για την εφαρμογή μιας από τις εξαιρέσεις που προβλέπονται στο άρθρο 92 παράγραφος 3 της συνθήκης ΕΟΚ·

ότι δεν πρόκειται σαφώς για ενίσχυση που αποσκοπεί στην ενθάρρυνση, ή στη διευκόλυνση της ανάπτυξης ορισμένων περιοχών και ότι, επομένως, δεν εφαρμόζεται το άρθρο 92 παράγραφος 3 περιπτώσεις α) και γ) όσον αφορά συγκεκριμένες περιοχές·

ότι οι ενισχύσεις αυτές δεν αποτελούν σημαντικό σχέδιο κοινού ευρωπαϊκού ενδιαφέροντος ούτε ιδιαίτερα μέτρα προς επανόρθωση κάποιας σοβαρής διαταραχής της γαλλικής οικονομίας· ότι, κατά συνέπεια, το άρθρο 92 παράγραφος 3 περίπτωση β) της συνθήκης δεν είναι δυνατόν να εφαρμοστεί·

ότι μία ενίσχυση στα καύσιμα αποτελεί ενίσχυση λειτουργίας χωρίς διαρκή αποτελέσματα για την οικονομική κατάσταση των δικαιούχων, δεδομένου ότι πρόκειται για ενίσχυση που αποσκοπεί στη μείωση του κόστους ορισμένων μέσων παραγωγής· ότι γενικά, η Επιτροπή αντιτίθεται πάντοτε σε ενισχύσεις του είδους αυτού, επειδή δεν πληρούν συνήθως αφευτών τις προϋποθέσεις που είναι αναγκαίες για να επιτρέψουν σε αυτές να τύχουν της εξαιρέσεως που προβλέπεται στο άρθρο 92 παράγραφος 3 περίπτωση γ) της συνθήκης ΕΟΚ, εφόσον δεν είναι δυνατόν να ευνοήσουν την ανάπτυξη ορισμένων δραστηριοτήτων όπως προβλέπεται από τη διάταξη αυτή·

ότι στην ανακοίνωσή της προς το Συμβούλιο, στις 25 Μαΐου 1978, σχετικά με την πολιτική της για τα θέματα των ενισχύσεων κατά τομείς, η Επιτροπή είχε σαφώς δηλώσει ότι οι προσωρινές ενισχύσεις που προορίζονται να αμβλύνουν τις κοινωνικές συνέπειες μιας καταστάσεως κρίσεως πρέπει να συνδέονται με στόχους για την αναδιάρθρωση του ενδιαφερόμενου τομέα και να εξαρτώνται από παράλληλη δράση των δικαιούχων που τείνει να διευκολύνει την προσαρμογή τους· ότι τούτο δεν συμβαίνει στην περίπτωση των εν λόγω ενισχύσεων·

ότι προκύπτει από τα ανωτέρω ότι η εν λόγω ενίσχυση δεν πληροί τις προϋποθέσεις που απιτούνται για να υπαχθεί σε μία από τις εξαιρέσεις που προβλέπονται στο άρθρο 92 παράγραφος 3 της συνθήκης ΕΟΚ,

ΕΞΕΔΩΣΕ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΑ ΑΠΟΦΑΣΗ:

Άρθρο 1

Η ενίσχυση για τη διατήρηση της ναυτικής απασχολήσεως που χορηγείται στις επιχειρήσεις αλιείας, όπως η ενίσχυση που χορηγήθηκε από τη Γαλλία από το 1979 έως το 1982, είναι ασυμβίβαστη με την κοινή αγορά, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 92 της συνθήκης ΕΟΚ. Δεν πρέπει, λοιπόν, να χορηγείται πλέον ενίσχυση του είδους αυτού.

Άρθρο 2

Η Γαλλική Δημοκρατία θα ενημερώσει την Επιτροπή μέσα σε προθεσμία ενός μήνα από την κοινοποίηση της παρούσας αποφάσεως σχετικά με τα μέτρα που έλαβε για να συμμορφωθεί προς την παρούσα απόφαση.

Άρθρο 3

Η παρούσα απόφαση απευθύνεται στη Γαλλική Δημοκρατία.

Έγινε στις Βρυξέλλες, στις 8 Φεβρουαρίου 1983.

Για την Επιτροπή

Γεώργιος ΚΟΝΤΟΓΕΩΡΓΗΣ

Μέλος της Επιτροπής

(1) ΕΕ αριθ. L 20 της 28. 1. 1976, σ. 1.

(2) ΕΕ αριθ. L 359 της 31. 12. 1980, σ. 13.

(3) ΕΕ αριθ. L 379 της 31. 12. 1981, σ. 1.