Απόφαση της Επιτροπής

της 25ης Ιουλίου 2001

σχετικά με διαδικασία βάσει του άρθρου 82 της συνθήκης ΕΚ

(COMP/C-1/36.915 - Deutsche Post AG - Παρακράτηση διασυνοριακού ταχυδρομείου)

[κοινοποιηθείσα υπό τον αριθμό Ε(2001) 1934]

(Το κείμενο στη γερμανική γλώσσα είναι το μόνο αυθεντικό)

(Κείμενο που παρουσιάζει ενδιαφέρον για τον ΕΟΧ)

(2001/892/ΕΚ)

Η ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ,

Έχοντας υπόψη,

τη συνθήκη για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας,

τον κανονισμό του Συμβουλίου αριθ. 17 της 6ης Φεβρουαρίου 1962, πρώτο κανονισμό εφαρμογής των άρθρων 81 και 82 της συνθήκης(1), όπως τροποποιήθηκε τελευταία από τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 1216/1999(2), και ιδίως τα άρθρα 3 και 15 παράγραφος 2,

την καταγγελία που κατέθεσε η The British Post Office (Βρετανικά Ταχυδρομεία) στις 4 Φεβρουαρίου 1998, με την οποία καταγγέλλει εικαζόμενες παραβάσεις του άρθρου 82 της συνθήκης ΕΚ από μέρους της Deutsche Post και ζητά από την Επιτροπή να θέσει τέλος σε αυτές,

την απόφαση της Επιτροπής της 25ης Μαΐου 2000 για την κίνηση διαδικασίας στην παρούσα υπόθεση,

αφού έδωσε στις ενδιαφερόμενες επιχειρήσεις τη δυνατότητα να εκφράσουν τις απόψεις τους σχετικά με τις αιτιάσεις της Επιτροπής βάσει του άρθρου 19 παράγραφος 1 του κανονισμού αριθ. 17 και τον κανονισμό (ΕΚ) 2842/98 της Επιτροπής, της 22ας Δεκεμβρίου 1998, σχετικά με τις ακροάσεις των μερών σε ορισμένες διαδικασίες βάσει των άρθρων 81 και 82 της συνθήκης ΕΚ(3),

μετά από διαβούλευση με τη συμβουλευτική επιτροπή περιοριστικών πρακτικών και δεσποζουσών θέσεων,

Εκτιμώντας τα ακόλουθα:

I. TΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΑ

Α. Ο καταγγέλων

(1) Η British Post Office (BPO) είναι ο δημόσιος ταχυδρομικός φορέας (ΔΤΦ) του Ηνωμένου Βασιλείου(4). Η BPO δραστηριοποιείται κατά κύριο λόγο στην εγχώρια και διεθνή παράδοση επιστολών και πακέτων.

Β. Ο καθ' ου η καταγγελία

(2) Η Deutsche Post AG (DPAG) είναι ο ΔΤΦ της Γερμανίας(5). Το 1995, η πρώην Deutsche Bundespost Postdienst μετατράπηκε σε κρατική ανώνυμη επιχείρηση υπό την επωνυμία DPAG. Το φθινόπωρο του 2000, το γερμανικό κράτος πώλησε το 33 % των μετοχών του στην DPAG με αρχική δημόσια προσφορά. Το 2000, ο συνολικός κύκλος εργασιών του ομίλου επιχειρήσεων DPAG ανερχόταν σε 32,7 δισεκ. ευρώ (22,4 δισεκ. ευρώ το 1999)(6). Το τμήμα ταχυδρομικών αποστολών της DPAG είναι εξαιρετικά επικερδές(7). Το 2000, τα κέρδη εκμεταλλεύσεως του τμήματος αυτού ανήλθαν περίπου σε 2 δισεκ. ευρώ (έναντι 1 δισεκ. ευρώ το 1998)(8). Ο συνολικός κύκλος εργασιών του τμήματος ταχυδρομικών αποστολών παρέμεινε σταθερός, φτάνοντας σε 11,73 δισεκ. ευρώ το 2000 έναντι 11,67 δισεκ. ευρώ το 1999(9). Τα κέρδη εκμεταλλεύσεως του συνολικού ομίλου επιχειρήσεων DPAG ανήλθε κατά προσέγγιση σε 2,38 δισεκ. ευρώ το 2000(10).

Γ. Η καταγγελία

(3) Στις 4 Φεβρουαρίου 1998, η BPO κατέθεσε καταγγελία κατά της DPAG δυνάμει του άρθρου 3 του κανονισμού αριθ. 17. Στην καταγγελία αναφέρεται ότι από το 1996 και ένθεν η ΒΡΟ αντιμετώπιζε αυξανόμενο αριθμό περιπτώσεων στις οποίες η DPAG αρνείτο να προβεί στη διανομή μαζικών διασυνοριακών ταχυδρομικών αποστολών προερχόμενων από το Ηνωμένο Βασίλειο εάν η ΒΡΟ δεν κατέβαλε προσαύξηση ίση προς τις εγχώριες γερμανικές τιμές μείον τα καταληκτικά τέλη. Η ΒΡΟ ισχυρίζεται ότι το επίμαχο ταχυδρομείο αποτελεί κανονικό διασυνοριακό ταχυδρομείο ενώ η DPAG υποστηρίζει ότι οι αποστολές αυτές ανήκουν στην κατηγορία της λεγόμενης αναταχυδρόμησης A-B-A (βλέπε παρακάτω στο μέρος Δ).

(4) Η BPO κατηγόρησε την DPAG ότι καθυστέρησε επανειλημμένα την παράδοση των επίμαχων ταχυδρομικών αποστολών παρότι η ΒΡΟ είχε συμφωνήσει -προκειμένου να αποδεσμευθούν οι αποστολές- να καταβάλει τη διαφορά μεταξύ καταληκτικών τελών (βλέπε μέρος Γ) για την παράδοση διασυνοριακού ταχυδρομείου και πλήρους εγχώριας τιμής. Δεδομένου ότι οι αποστολές της επίμαχης κατηγορίας συχνά έχουν ένα χρονικό όριο ισχύος, οι πρόσθετες καθυστερήσεις βλάπτουν την ΒΡΟ και τους πελάτες της τόσο από εμπορική όσο και από οικονομική άποψη. Η ΒΡΟ δήλωσε ότι η επανειλημμένη άρνηση της DPAG να παραδώσει διασυνοριακές αποστολές παρά μόνον μετά την καταβολή της σχετικής προσαύξησης εξαιτίας της εσφαλμένης αντίληψης ότι πρόκειται για υπηρεσίες αναταχυδρόμησης A-B-A, συνιστά κατάχρηση δεσπόζουσας θέσης η οποία αντιβαίνει στο άρθρο 82 της συνθήκης ΕΚ. Πέραν αυτού, η καθυστερημένη παράδοση αποστολών που παρακρατήθηκαν προς έλεγχο παρά τη συμφωνία της ΒΡΟ να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της DPAG εικάζεται ότι συνιστά περαιτέρω κατάχρηση δεσπόζουσας θέσης.

Δ. Ισχύουσα κατάσταση και κανονιστικό πλαίσιο

Το ταχυδρομικό μονοπώλιο στη Γερμανία

(5) Η βασική δραστηριότητα της DPAG είναι η εγχώρια συγκέντρωση, ταξινόμηση και παράδοση επιστολικού ταχυδρομείου. Η DPAG υποχρεώνεται από τον νόμο να παρέχει βασικές και ομοιόμορφες ταχυδρομικές υπηρεσίες σε προσιτές τιμές σε ολόκληρη τη Γερμανία (υποχρέωση παροχής καθολικής υπηρεσίας)(11). Ορισμένες ταχυδρομικές υπηρεσίες στη Γερμανία υπάγονται σε θεσμοθετημένο μονοπώλιο το οποίο έχει ανατεθεί στην DPAG, ενώ ορισμένες άλλες υπηρεσίες παρέχονται από την DPAG σε ανταγωνισμό με ιδιωτικούς φορείς(12). Πέραν αυτού, η DPAG παρέχει υπηρεσίες διεθνούς ταχυδρομείου στο πλαίσιο διμερών ή πολυμερών διακανονισμών με άλλους ΔΤΦ. Οι τιμές εσωτερικού ταχυδρομείου που ισχύουν στη Γερμανία είναι οι υψηλότερες στην Κοινότητα(13).

(6) Το μονοπώλιο που έχει η DPAG περιλαμβάνει τη συγκέντρωση, προώθηση και παράδοση εγχώριου ταχυδρομείου, την προώθηση και παράδοση εισερχόμενου διασυνοριακού ταχυδρομείου και τη συγκέντρωση και προώθηση εξερχόμενου διασυνοριακού ταχυδρομείου. Όλες οι επιστολές και διευθυνσιοδοτημένοι κατάλογοι βάρους μικρότερου των 200 γραμ. των οποίων η χρέωση δεν υπερβαίνει το πενταπλάσιο της αντίστοιχης τιμής για την χαμηλότερη κατηγορία βάρους υπάγονται στο μονοπώλιο. Ωστόσο, το μονοπώλιο δεν καλύπτει μαζικές ταχυδρομικές αποστολές (τουλάχιστον 50 τεμάχια ταυτόσημου περιεχομένου που το καθένα ζυγίζει πάνω από 50 γραμ.) ή ορισμένες υπηρεσίες προστιθέμενης αξίας(14). Η άδεια αποκλειστικής εκμετάλλευσης της DPAG λήγει στις 31 Δεκεμβρίου 2002(15).

(7) Ο συνολικός κύκλος εργασιών σε ολόκληρη τη γερμανική αγορά επιστολικού ταχυδρομείου (εγχώριο συν διασυνοριακό) υπολογίζεται ότι το 1998 ανήλθε σε 9,7 δισεκ. ευρώ εκ των οποίων 2,6 δισεκ. ευρώ ήταν επισήμως ανοικτά στον ανταγωνισμό (δηλαδή ήταν εκτός των κρατημένων υπηρεσιών). Ωστόσο, οι περίπου 250 φορείς με άδεια εκμετάλλευσης που δραστηριοποιούνταν, πέραν της DPAG, στην γερμανική επιστολική αγορά το έτος εκείνο συγκέντρωσαν μόνον ένα κλάσμα του ποσού αυτού - 55 εκατ. ευρώ δηλαδή 2 % του τμήματος της αγοράς που θεωρητικά ήταν ανοικτό στον ανταγωνισμό(16). Τα στοιχεία αυτά επιβεβαιώθηκαν από την εθνική κανονιστική αρχή της Γερμανίας, η οποία υπολόγισε το μερίδιο αγοράς της DPAG σε 99,2 % το 1998 και σε 98,7 % το 1999(17).

Διασυνοριακό επιστολικό ταχυδρομείο

(8) Το σύστημα με το οποίο οι ταχυδρομικές διοικήσεις αλληλοαποζημιώνονται για την παράδοση διασυνοριακού ταχυδρομείου εξ ονόματος αλλήλων είναι γνωστό ως σύστημα καταληκτικών τελών. Στο πλαίσιο του μηχανισμού αυτού, ο παραλήπτης ΔΤΦ αμείβεται για την παράδοση διασυνοριακού ταχυδρομείου από τον αποστέλλοντα ΔΤΦ. Τα ποσά που χρεώνονται για την παράδοση καλούνται καταληκτικά τέλη(18).

(9) Η συγκέντρωση και προώθηση εξερχόμενου διασυνοριακού ταχυδρομείου έχει ελευθερωθεί εκ του νόμου ή εκ των πραγμάτων στα περισσότερα κράτη μέλη της ΕΕ. Μολονότι σε διάφορα κράτη μέλη έχουν εισέλθει ανταγωνιστές στην αγορά αυτήν, οι ΔΤΦ εξακολουθούν να δεσπόζουν στις οικείες αγορές τους(19). Η αποδέσμευση του εξερχόμενου διασυνοριακού επιστολικού ταχυδρομείου διευκόλυνε την παροχή υπηρεσιών αναταχυδρόμησης. Σε αντίθεση με τους περισσότερους ΔΤΦ της Κοινότητας, η DPAG τήρησε σκληρή στάση έναντι των ταχυδρομικών φορέων που παρέχουν υπηρεσίες εξερχόμενου διασυνοριακού επιστολικού ταχυδρομείου στη Γερμανία. Η DPAG έχει σύρει τους φορείς αυτούς στα δικαστήρια και απεκόμισε αποφάσεις γερμανικών δικαστηρίων οι οποίες αναφέρουν ότι οι επιχειρήσεις που προσφέρουν υπηρεσίες εξερχόμενου διασυνοριακού επιστολικού ταχυδρομείου παραβαίνουν το γερμανικό ταχυδρομικό μονοπώλιο. Οι ανταγωνιστικοί φορείς διετάχθησαν από τα δικαστήρια να παύσουν να προσφέρουν υπηρεσίες του τύπου αυτού(20).

(10) Όσον αφορά την αγορά προώθησης και παράδοσης εισερχόμενου διασυνοριακού επιστολικού ταχυδρομείου, η κατάσταση είναι αρκετά διαφορετική. Σε όλα τα κράτη μέλη σχεδόν όλο το εισερχόμενο επιστολικό ταχυδρομείο διεκπεραιώνεται από τους εδραιωμένους ΔΤΦ(21). Με την οδηγία 97/67/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 15ης Δεκεμβρίου 1997, σχετικά με τους κοινούς κανόνες για την ανάπτυξη της εσωτερικής αγοράς κοινοτικών ταχυδρομικών υπηρεσιών και τη βελτίωση της ποιότητας των παρεχόμενων υπηρεσιών (ταχυδρομική οδηγία), η οποία τέθηκε σε ισχύ το 1998, άνοιξε στον ανταγωνισμό μόνον ένα μικρό μέρος της αγοράς αυτής(22).

Αναταχυδρόμηση

(11) Η αναταχυδρόμηση μπορεί να περιγραφεί ως η αναδρομολόγηση ταχυδρομείου μεταξύ χωρών διαμέσου των συνήθων μεταφορών, ταχυμεταφορών και άλλων ταχυδρομικών υπηρεσιών. Οι εξειδικευμένες επιχειρήσεις αναταχυδρόμησης αναθέτουν με διαγωνισμό διεθνείς μαζικές αποστολές σε ταχυδρομικούς φορείς για λογαριασμό πελατών σε άλλες χώρες (εμπορική αναταχυδρόμηση). Μολονότι αρχικά υπηρεσίες αναταχυδρόμησης παρείχαν ιδιωτικές επιχειρήσεις, οι ΔΤΦ αναλαμβάνουν όλο και συχνότερα τέτοιες δραστηριότητες.

(12) Η αναταχυδρόμηση παρουσιάζει ενδιαφέρον από εμπορική άποψη όταν τα ταχυδρομικά τέλη διαφέρουν σημαντικά από χώρα σε χώρα, όπως συμβαίνει στο εσωτερικό της ΕΕ. Όσο μεγαλύτερη η διαφορά μεταξύ των υψηλών εγχώριων τιμών μιας χώρας και των χαμηλών καταληκτικών τελών που χρεώνει ο ΔΤΦ της για την παράδοση εισερχόμενου διασυνοριακού ταχυδρομείου, τόσο μεγαλύτερα είναι τα περιθώρια για επικερδή αναταχυδρόμηση. Με άλλα λόγια, όταν τα καταληκτικά τέλη της χώρας παραλαβής είναι χαμηλά σε σχέση με τις εγχώριες τιμές, ο αποστέλλων ΔΤΦ μπορεί να χρεώνει διασυνοριακές τιμές κατά πολύ χαμηλότερες σε σχέση με τις κανονικές εγχώριες τιμές στη χώρα παραλαβής. Έτσι η μεταφορά ταχυδρομείου από τη χώρα Α στη χώρα Β και η αναταχυδρόμησή του στη χώρα Α ή σε τρίτη χώρα (χώρα Γ) είναι επικερδής.

(13) Όταν γερμανικές επιχειρήσεις αναδρομολογούν το εγχώριο ταχυδρομείο τους μέσω του Ηνωμένου Βασιλείου, ο κύκλος εργασιών των βρετανικών ταχυδρομικών φορέων αυξάνει εις βάρος της DPAG. Οι ΔΤΦ χωρών με υψηλά ταχυδρομικά τέλη (όπως η Γερμανία) έχουν συμφέρον να εμποδίζουν την αναταχυδρόμηση, ενώ οι ΔΤΦ χωρών με χαμηλά ταχυδρομικά τέλη -που μπορούν να χρησιμεύσουν ως ενδιάμεσοι σταθμοί αναταχυδρόμησης- έχουν εμπορικό συμφέρον να την ενθαρρύνουν.

(14) Δύο είδη αναταχυδρόμησης έχουν ενδιαφέρον για την αξιολόγηση της παρούσας υπόθεσης: η αναταχυδρόμηση A-B-A και η αναταχυδρόμηση A-B-Γ. Το Δικαστήριο των ΕΚ στην απόφασή του της 10ης Φεβρουαρίου 2000, στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις C 147/97 και C 148/97 (Deutsche Post AG/Gesellschaft für Zahlungssysteme mbh (GZS) και Citicorp Kartenservice GmbH)(23) περιέγραψε τις πρακτικές αυτές ως εξής:

Αναταχυδρόμηση A-B-A:

οι επιστολές προέρχονται από το κράτος Α, αλλά ταχυδρομούνται στο κράτος Β για να διανεμηθούν στο κράτος Α,

Αναταχυδρόμηση A-B-Γ:

οι επιστολές προέρχονται από το κράτος Α, αλλά ταχυδρομούνται στο κράτος Β για να διανεμηθούν στο κράτος Γ.

Κεντρική διανομή ταχυδρομείου

(15) Ως αποτέλεσμα της συνεχιζόμενης ολοκλήρωσης των κοινοτικών αγορών, πολλές διεθνικές επιχειρήσεις ζητούν σήμερα ταχυδρομικές υπηρεσίες προσαρμοσμένες στις ανάγκες τους όσον αφορά το κόστος, την ταχύτητα παράδοσης και άλλα στοιχεία υπηρεσίας. Προκειμένου να ελαχιστοποιήσουν το κόστος παραγωγής και διανομής και να μεγιστοποιήσουν τις οικονομίες κλίμακας και εύρους, οι εταιρείες αυτές απαιτούν λύσεις "γενικού καταστήματος" για όλες τις ανάγκες τους όσον αφορά τη διανομή ταχυδρομείου. Όλο και περισσότερο, διεθνικές επιχειρήσεις συγκεντρώνουν τις ταχυδρομικές τους δραστηριότητες σε ορισμένα, περιορισμένα τον αριθμό, ταχυδρομικά κέντρα από τα οποία οι ομαδικές επιστολές διανέμονται στους πελάτες τους σε διάφορες χώρες.

(16) Οι περισσότεροι πελάτες εξακολουθούν να προτιμούν να συναλλάσσονται με πωλητές της δικής τους χώρας και στη δική τους γλώσσα. Η πείρα δείχνει ότι το ποσοστό ανταπόκρισης σε εμπορικές επιστολές είναι πολύ μεγαλύτερο όταν οι πελάτες μπορούν να απαντήσουν σε κάποιον που βρίσκεται στη χώρα της μόνιμης κατοικίας τους. Οι διεθνικές επιχειρήσεις λύνουν το πρόβλημα αυτό προσφέροντας κάποιο σημείο επαφών σε κάθε χώρα (π.χ. αναφέροντας δίνοντας τη διεύθυνση μιας εγχώριας θυγατρικής ή πράκτορά τους).

Διεθνείς ταχυδρομικές υπηρεσίες τις οποίες παρέχει η DPAG

(17) Η DPAG παρέχει κεντρικές ταχυδρομικές υπηρεσίες για διεθνικούς πελάτες που θέλουν να προμηθευθούν υπηρεσίες διανομής προσαρμοσμένες στις ανάγκες τους. Η DPAG αναγνωρίζει η ίδια ότι: "Οι πελάτες διεθνούς εμβέλειας απαιτούν υπηρεσίες υψηλής ποιότητας και ευρέως φάσματος [sic] από μία και μόνον πηγή (υπηρεσίες γενικού καταστήματος)(24)"

(18) Η Deutsche Post Global Mail, θυγατρική της DPAG, παρέχει υπηρεσίες προσαρμοσμένες στις ειδικές ανάγκες του εκάστοτε πελάτη για επιχειρήσεις με διεθνές ταχυδρομείο, συμπεριλαμβανομένων των υπηρεσιών διεθνούς διανομής ονομαστικών μαζικών αποστολών. Παράδειγμα ταχυδρομικής υπηρεσίας σε κοινοτική κλίμακα την οποία προσφέρει η DPAG είναι η διανομή ταχυδρομικών αποστολών για λογαριασμό της Oracle Corporation, εταιρείας η οποία αποστέλει μεγάλες ποσότητες ταχυδρομικών αποστολών προς παραλήπτες σε 16 ευρωπαϊκές χώρες μέσω της DPAG στη Γερμανία. Οι παραλήπτες έχουν τη δυνατότητα να απαντήσουν τηλεφωνικά ή με φαξ δωρεάν(25).

(19) Η DPAG διαθέτει στην αγορά τις κεντρικές διεθνείς ταχυδρομικές της υπηρεσίες ως εξής: "International Mail Service advises you on how to optimize international mail activities. (...)

Suppose for example a software company based in Germany is planning to send a mail shot with reply option to 30000 recipients in 16 different countries simultaneously. Each mail piece consists of three elements: envelope, letter and brochure. International Mail Service will not only check and update the address file, but also personalize the mail shot in accordance with the conventions of each country - a significant factor for mail shot success."

Η International Mail Service σας συμβουλεύει πως να βελτιώσετε τις διεθνείς ταχυδρομικές σας δραστηριότητες. (...)

Ας υποθέσουμε ότι μια εταιρεία λογισμικού με έδρα στη Γερμανία προγραμματίζει να πραγματοποιήσει μια μαζική ταχυδρομική αποστολή με δυνατότητα απάντησης σε 30000 παραλήπτες σε 16 διαφορετικές χώρες ταυτόχρονα. Κάθε ταχυδρομικό αντικείμενο περιλαμβάνει τρία στοιχεία: φάκελο, επιστολή και ενημερωτικό έντυπο. Η International Mail Service όχι μόνον θα ελέγξει και θα επικαιροποιήσει το διευθυνσιολόγιο αλλά θα εξατομικεύσει τις επιστολές σύμφωνα με τις συνήθειες της εκάστοτε χώρας - πράγμα το οποίο αποτελεί σημαντικό παράγοντα επιτυχίας της αποστολής.](26).

(20) Η DPAG εκτιμά ότι το μερίδιο αγοράς της στη Γερμανία για εξερχόμενο διασυνοριακό ταχυδρομείο ανέρχεται περίπου σε 75 %(27). Οι κυριότεροι στόχοι είναι οι διεθνείς επιχειρήσεις που αποστέλλουν μεγάλες ποσότητες εμπορικού και διαφημιστικού ταχυδρομείου, δημοσιευμάτων και αντικειμένων προστιθέμενης αξίας(28). Η DPAG ανταγωνίζεται άμεσα την BPO και άλλους φορείς στη βρετανική αγορά εξερχόμενου διασυνοριακού ταχυδρομείου. Δείγμα του ανταγωνισμού αυτού είναι η προσφορά της DPAG για την πανευρωπαϊκή σύμβαση της American Express, η οποία την εποχή εκείνη έκανε τη διανομή του ταχυδρομείου της προς όλους του ευρωπαίους πελάτες της από το κέντρο διανομής της στο Ηνωμένο Βασίλειο(29).

Η Σύμβαση της Universal Postal Union

(21) Η Universal Postal Union (UPU), είναι ειδικό όργανο των Ηνωμένων Εθνών και αποτελεί τον διεθνή οργανισμό αρμόδιο για θέματα ταχυδρομείου. Εν γένει, τα μέλη των Ηνωμένων Εθνών είναι και μέλη της UPU. Η σύμβαση της UPU προσφέρει ένα κανονιστικό πλαίσιο για τη διεθνή ανταλλαγή ταχυδρομείου. Ανά πενταετία, η UPU οργανώνει ένα συνέδριο για την ανασκόπηση και, εάν αποδειχθεί αναγκαίο, την αναθεώρηση της σύμβασης. Η σύμβαση UPU έχει το κύρος συνθήκης στην οποία συμμετέχουν οι κυβερνήσεις των κρατών μελών της UPU. Το πλέον πρόσφατο συνέδριο της UPU πραγματοποιήθηκε στο Πεκίνο τον Αύγουστο-Σεπτέμβριο του 1999. Η αναθεωρημένη Σύμβαση-UPU (UPU 1999) τέθηκε σε ισχύ από 1ης Ιανουαρίου 2001(30). Στην προκειμένη υπόθεση λαμβάνονται υπόψη οι εκδοχές του 1989, 1994 και 1999 (UPU-1989, UPU-1994 και UPU-1999).

(22) Το άρθρο 25 της σύμβασης UPU αναφέρει τις διοικητικές εξουσίες τις οποίες δύνανται να ασκούν οι χώρες μέλη σε σχέση με την αναταχυδρόμηση(31). Το άρθρο 25 της σύμβασης UPU 1994 ορίζει τα εξής: "Αποστολή επιστολικών αντικειμένων στο εξωτερικό:

1. Τα κράτη μέλη δεν δεσμεύονται να προωθούν ή να παραδίδουν στους παραλήπτες επιστολικά αντικείμενα αποστολέων που έχουν την μόνιμη κατοικία τους σε αυτά και οι οποίοι πραγματοποιούν ή προκαλούν την αποστολή τους από ξένη χώρα με σκοπό να επωφεληθούν από τα εκεί ευνοϊκότερα ταχυδρομικά τέλη.

2. Οι διατάξεις του σημείου 1 ισχύουν αδιακρίτως τόσο για ταχυδρομικά αντικείμενα δημιουργούμενα στη χώρα στην οποία έχει την μόνιμη κατοικία του ο αποστολέας τα οποία στη συνέχεια μεταφέρονται πέραν των συνόρων της χώρας όσο και για επιστολικά αντικείμενα δημιουργούμενα σε ξένη χώρα.

3. Η διοίκηση της χώρας προορισμού δύναται να απαιτήσει από τον αποστολέα και, αντ' αυτού, από την διοίκηση της χώρας ταχυδρόμησης, την καταβολή των τελών εσωτερικού. Εάν ούτε ο αποστολέας, ούτε η διοίκηση της χώρας ταχυδρόμησης συμφωνήσουν να καταβάλουν τα τέλη αυτά εντός προθεσμίας την οποία ορίζει η διοίκηση της χώρας προορισμού, η τελευταία δύναται να επιστρέψει τα ταχυδρομικά αντικείμενα στην διοίκηση ταχυδρόμησης και δικαιούται να απαιτήσει την καταβολή των εξόδων αναδρομολόγησης (επιστροφής) ή να τα διαθέσει βάσει της οικείας νομοθεσίας.

4. Τα κράτη μέλη δεν δεσμεύονται να προωθούν ή να παραδίδουν στους παραλήπτες επιστολικά αντικείμενα αποστολέων που έχουν την μόνιμη κατοικία τους σε αυτά και οι οποίοι πραγματοποιούν ή προκαλούν την αποστολή τους σε μεγάλες ποσότητες από χώρα διαφορετική από εκείνη στην οποία διατηρούν την μόνιμη κατοικία τους, χωρίς την προσήκουσα αμοιβή. Η διοίκηση της χώρας προορισμού δύναται να απαιτήσει από τη διοίκηση της χώρας ταχυδρόμησης αμοιβή ανάλογη προς το κόστος η οποία δεν δύναται να υπερβαίνει το ανώτερο των εξής ποσών: 80 % των εγχώριων ταχυδρομικών τελών για ισοδύναμα ταχυδρομικά αντικείμενα ή 0,14 SDR ανά αντικείμενο συν ένα SDR/χλγρ.. Εάν η διοίκηση της χώρας ταχυδρόμησης δεν συμφωνήσει να καταβάλει το απαιτηθέν ποσό εντός προθεσμίας την οποία καθορίζει η διοίκηση της χώρας προορισμού, η τελευταία δύναται είτε να επιστρέψει τα αντικείμενα στη διοίκηση της χώρας ταχυδρόμησης και να απαιτήσει αποζημίωση για το κόστος αναταχυδρόμησης είτε να τα διεκπεραιώσει βάσει της οικείας νομοθεσίας."

(23) Η DPAG προέβαλε το επιχείρημα ότι στην πλειοψηφία τους οι επίμαχες ομαδικές ταχυδρομήσεις στην προκειμένη περίπτωση, απεστάλησαν σε μια περίοδο κατά την οποία -σύμφωνα με την DPAG- εξακολουθούσε να ισχύει στη Γερμανία η UPU 1989. Το άρθρο 25 της UPU 1989 ήταν ανάλογο προς το άρθρο 25 της UPU 1994. Η κυριότερη ουσιαστική διαφορά ήταν το ότι το άρθρο 25 στην εκδοχή του 1989 της UPU, στην πρώτη παράγραφο, περιλάμβανε μια φράση η οποία διαγράφηκε στην εκδοχή του 1994. Το άρθρο 25, παράγραφος 1 της UPU 1989, συνεπώς, είχε ως εξής: "1. Τα κράτη μέλη δεν δεσμεύονται να προωθούν ή να παραδίδουν στους παραλήπτες επιστολικά αντικείμενα αποστολέων που έχουν την μόνιμη κατοικία τους σε αυτά και οι οποίοι πραγματοποιούν ή προκαλούν την αποστολή τους από ξένη χώρα με σκοπό να επωφεληθούν από τα εκεί ευνοϊκότερα ταχυδρομικά τέλη. Το αυτό ισχύει για αντικείμενα τα οποία ταχυδρομούνται σε μεγάλες ποσότητες ανεξάρτητα από το εάν αυτό γίνεται για να επωφεληθεί ο αποστολέας από χαμηλότερα ταχυδρομικά τέλη(32)."

(24) Η DPAG υποστηρίζει ότι η μεταφορά της UPU 1994 στη γερμανική νομοθεσία τέθηκε σε ισχύ στις 9 Δεκεμβρίου 1998 και ότι αυτό τεκμηριώνεται από τη γερμανική νομολογία. Η ΒΡΟ, όμως, αμφισβητεί το επιχείρημα της DPAG και υποστηρίζει ότι η UPU 1994 τέθηκε σε ισχύ σε προγενέστερη ημερομηνία(33). Σύμφωνα με τη σύμβαση του 1989, οι ΔΤΦ που λαμβάνουν ταχυδρομικές αποστολές μπορούν να επικαλεστούν το άρθρο 25 για τις μαζικές ταχυδρομικές αποστολές που έχουν ταχυδρομηθεί από το εξωτερικό από εγχώριους αποστολείς ανεξάρτητα από το σκοπό για τον οποίο το έπραξαν ενώ βάσει της εκδοχής του 1994, για να μπορέσουν οι ΔΤΦ να επικαλεστούν τη διάταξη αυτή θα πρέπει να αποδείξουν ότι οι αποστολές ταχυδρομήθηκαν στο εξωτερικό προκειμένου ο αποστολέας να επωφεληθεί από τα χαμηλότερα τέλη που ισχύουν στην ξένη χώρα.

Ο ορισμός του αποστολέα

(25) Η διαμάχη μεταξύ των μερών στην παρούσα υπόθεση προκύπτει από μια θεμελιώδη διαφωνία ως προς τον ορισμό του αποστολέα ενός ταχυδρομικού αντικειμένου. Καμία από τις προαναφερόμενες εκδοχές της σύμβασης UPU δεν προσδιορίζει τον όρο "αποστολέας". Προς τον σκοπό του άρθρου 25, οι ΔΤΦ δίδουν διαφορετική ερμηνεία ο καθένας στον όρο αυτόν. Ως εκ τούτου, τόσο η ΒΡΟ όσο και η DPAG υποστηρίζουν ότι οι ερμηνείες που οι ίδιες δίνουν στον όρο "αποστολέας" ανταποκρίνονται στο άρθρο 25 της σύμβασης UPU.

Ορισμός του Αποστολέα στην Ταχυδρομική οδηγία

(26) Η ταχυδρομική οδηγία προσδιορίζει τον όρο "αποστολέας" ως εξής: "αποστολέας: φυσικό ή νομικό πρόσωπο, από το οποίο προέρχονται τα ταχυδρομικά αντικείμενα(34)"

(27) Στον ορισμό αυτό του αποστολέα στην ταχυδρομική οδηγία μπορούν να δοθούν πολύ διαφορετικές μεταξύ τους ερμηνείες. Τόσο η ΒΡΟ όσο και η DPAG είναι της γνώμης ότι οι ερμηνείες τους είναι συνεπείς προς τον ορισμό του αποστολέα στην ταχυδρομική οδηγία.

Ορισμός του "ουσιαστικού αποστολέα"

(28) Η DPAG έχει δηλώσει επανειλημμένα ότι οι ενέργειές της όσον αφορά το εισερχόμενο διασυνοριακό ταχυδρομείο συμφωνούν απολύτως με τη γερμανική νομοθεσία. Ένας ορισμός τον οποίο η DPAG αποκαλεί "ορισμό του ουσιαστικού αποστολέα" ("der materielle Absenderbegriff") έχει κατοχυρωθεί στη γερμανική νομολογία(35). Βάσει του ορισμού αυτού, η εκ πρώτης όψεως υπόθεση αφορά την ταυτότητα του αποστολέα. Το πρόσωπο που φέρεται ότι απευθύνεται στον παραλήπτη -από τη γενική εμφάνιση του ταχυδρομικού αντικειμένου συμπεριλαμβανομένου του περιεχομένου- θεωρείται ότι αποτελεί τον αποστολέα. Η συνάφεια του "ουσιώδους ορισμού του αποστολέα" και η ερμηνεία της DPAG τέθηκαν πρόσφατα υπό αμφισβήτηση από τα γερμανικά δικαστήρια(36). Η DPAG ερμηνεύει τον "ορισμό του ουσιαστικού αποστολέα" κατά εκτενέστατο τρόπο. Στην πράξη, όταν στο περιεχόμενο περιλαμβάνεται διασυνοριακό ταχυδρομικό υλικό αναφερόμενο σε κάποιον φορέα που εδρεύει στη Γερμανία (π.χ. υπό τη μορφή μιας γερμανικής διεύθυνσης για τις απαντήσεις), τότε θεωρείται ότι το ταχυδρομικό αντικείμενο έχει γερμανό αποστολέα, ανεξάρτητα από τη φυσική προέλευσή της αποστολής.

(29) Στην απάντησή της στην κοινοποίηση των αιτιάσεων της Επιτροπής, η DPAG υποστήριξε ότι η Επιτροπή είχε παρουσιάσει εσφαλμένα την εφαρμογή από την DPAG του "ουσιώδους ορισμού του αποστολέα". Σύμφωνα με τα λεγόμενά της, λαμβάνει υπόψη τα κάτωθι κριτήρια όταν εξετάζει μια ταχυδρομική αποστολή:

i) αν αναφέρεται εγχώριος (ήτοι γερμανός) αποστολέας,

ii) αν χρησιμοποιείται γραφική ύλη ανήκουσα σε εγχώρια εταιρεία,

iii) αν αναφέρεται εγχώρια διεύθυνση απάντησης,

iv) αν οι πελάτες έχουν τη δυνατότητα να επικοινωνήσουν με εγχώριο φορέα για την παραγγελία αγαθών ή για πληροφορίες,

v) αν οι πελάτες έχουν τη δυνατότητα να πραγματοποιήσουν πληρωμές εσωτερικού για τα αγαθά που παραγγέλλουν,

vi) αν υπογράφει εκπρόσωπος εγχώριας εταιρείας,

vii) αν με τον πελάτη επικοινωνεί εγχώρια εταιρεία(37).

Ε. Τα καταγγελλόμενα μέτρα

(30) Προκειμένου να τεκμηριώσει την καταγγελία της η ΒΡΟ κατέθεσε στοιχεία σχετικά με έναν μεγάλο αριθμό διασυνοριακών μαζικών ταχυδρομικών αποστολών τις οποίες η DPAG παρακράτησε και για τις οποίες απαίτησε την καταβολή συμπληρωματικών τελών προκειμένου να προβεί στην παράδοσή τους στους γερμανούς παραλήπτες. Ως παράδειγμα κατέθεσε λεπτομερή στοιχεία για μαζικές ταχυδρομικές αποστολές διαφόρων επιχειρήσεων τις οποίες η DPAG παρακράτησε, καθυστέρησε και χρέωσε με συμπληρωματικά τέλη. Τρεις περιπτώσεις - Ideas Direct, Fidelity Investments και Gant εξετάζονται αναλυτικά παρακάτω. Εκτός από την απαίτηση της καταβολής συμπληρωματικών τελών από την ΒΡΟ, η DPAG, σε ορισμένες περιπτώσεις, απαίτησε την καταβολή συμπληρωματικών τελών όχι από τους αποστολείς στο Ηνωμένο Βασίλειο αλλά από τους εκπροσώπους τους στη Γερμανία.

(31) Μετά την κατάθεση της αρχικής καταγγελίας στην Επιτροπή τον Φεβρουάριο του 1998, η DPAG απαίτησε σε πολλές άλλες περιπτώσεις την καταβολή συμπληρωματικών τελών για μαζικές αποστολές για τις οποίες δεν είχε εγείρει απαιτήσεις στο παρελθόν. Κατόπιν αυτού, η ΒΡΟ υπέβαλε περαιτέρω στοιχεία για περιπτώσεις στις οποίες η DPAG καθυστέρησε τη διεκπεραίωση διασυνοριακών μαζικών ταχυδρομικών αποστολών για παρατεταμένο χρονικό διάστημα. Παρακάτω εξετάζεται η περίπτωση της Multiple Zones.

Ideas Direct Ltd

(32) Η βρετανική Ideas Direct Ltd (Ideas Direct) είναι θυγατρική της Direct Group International Ltd η οποία έχει επίσης την έδρα της το Ηνωμένο Βασίλειο. Κύρια δραστηριότητα της Ideas Direct είναι η πώληση καταναλωτικών αγαθών σε πελάτες από το Ηνωμένο Βασίλειο, τη Γαλλία, το Βέλγιο, τις Κάτω Χώρες και τη Γερμανία. Στις περισσότερες περιπτώσεις αποστέλλεται ταυτόχρονα το ίδιο υλικό, στο οποίο περιλαμβάνεται διαφημιστικό υλικό όπως κατάλογοι, από το Ηνωμένο Βασίλειο προς τις χώρες αυτές(38).

Η μαζική ταχυδρομική αποστολή του Νοεμβρίου 1996

(33) Σύμφωνα με την καταγγέλλουσα επιχείρηση, μια ταχυδρομική αποστολή της Ideas Direct του Ηνωμένου Βασιλείου, που περιλάμβανε 173338 ταχυδρομικά αντικείμενα, παρακρατήθηκαν από την DPAG το αργότερο στις 4 Νοεμβρίου 1996(39). Η BPO υποστηρίζει ότι συμφώνησε στις 8 Νοεμβρίου 1996 να καταβάλει το ποσό που ζήτησε η DPAG(40). Σύμφωνα με την BPO, η αποστολή αποδεσμεύθηκε από την DPAG μόλις στις 14 Νοεμβρίου 1996, δηλαδή με συνολική καθυστέρηση τουλάχιστον 10 ημερών(41).

(34) Η αποστολή του Νοεμβρίου 1996 περιλάμβανε καταλόγους και επιστολές στα Γερμανικά που είχαν εκπονηθεί και τυπωθεί στο Ηνωμένο Βασίλειο. Οι παραλήπτες εκαλούντο να απαντήσουν στην επιστολή αποστέλλοντας ένα κουπόνι στον γερμανό αντιπρόσωπο της Ideas Direct(42). Η ταχυδρομική αποστολή εκπονήθηκε και τυπώθηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο. Ο γερμανός αντιπρόσωπος δεν συμμετείχε σε κανένα στάδιο της παραγωγής και της προπαρασκευής της αποστολής. Οι κύριες δραστηριότητες του αντιπροσώπου περιλαμβάνουν τη διαφήμιση σε περιοδικά και τη διαχείριση ενός ηλεκτρονικού συστήματος παραγγελιών εκ μέρους της εταιρείας. Στην περίπτωση της επίμαχης ταχυδρομικής εκστρατείας, ο αντιπρόσωπος θα ελάμβανε παραγγελίες από γερμανούς πελάτες τις οποίες στη συνέχεια θα διαβίβαζε στην εταιρεία στο Ηνωμένο Βασίλειο. Ακολούθως τα προϊόντα θα αποστέλλοντο απευθείας από την Ideas Direct του Ηνωμένου Βασιλείου, στους πελάτες από τη Γερμανία. Ο αντιπρόσωπος αυτός εκτελεί ανάλογες δραστηριότητες και για διάφορες άλλες επιχειρήσεις.

(35) Η DPAG δεν αποκάλυψε την ακριβή ημερομηνία της παρακράτησης της ταχυδρομικής αποστολής του Νοεμβρίου 1996 αλλά δεν αρνείται ότι αυτό συνέβη το αργότερο στις 4 Νοεμβρίου 1996. Η DPAG υποστηρίζει ότι η κοινοποίηση της ΒΡΟ προς την DPAG, της 8ης Νοεμβρίου 1996 δεν περιελάμβανε δέσμευση της ΒΡΟ να καταβάλει τα συμπληρωματικά τέλη. Σύμφωνα με την DPAG, η ΒΡΟ συμφώνησε να καταβάλει το απαιτηθέν ποσό μόνον στις 12 Νοεμβρίου και η αποστολή αποδεσμεύθηκε την ίδια ημέρα(43). Η κοινοποίηση προς την ΒΡΟ της 14ης Νοεμβρίου 1996 απλώς επιβεβαίωνε την αποδέσμευση της αποστολής η οποία είχε λάβει χώρα δύο ημέρες νωρίτερα(44). Η DPAG καταλήγει ότι η αποστολή καθυστέρησε επί οκτώ και όχι επί δέκα ημέρες.

Εθνικές δικαστικές διαδικασίες κατά της Ideas Direct

(36) Στις 30 Δεκεμβρίου 1998, η DPAG ζήτησε την κλήτευση της Ideas Direct Ltd ενώπιον του Landgericht Hamburg(45). Η DPAG ζήτησε να της καταβληθούν προσαυξήσεις ύψους 866.394 ευρώ για 680.543 ταχυδρομικά αντικείμενα που απέστειλε η Ideas Direct το 1997. Το ποσό που ζητήθηκε ήταν αισθητά υψηλότερο από προηγούμενες απαιτήσεις που απευθύνθηκαν στην ΒΡΟ σχετικά με ταχυδρομικές αποστολές της Ideas Direct στο Ηνωμένο Βασίλειο. Στις 29 Οκτωβρίου 1999, το Landgericht Hamburg διέταξε την Ideas Direct του Ηνωμένου Βασιλείου να καταβάλει στην DPAG το ποσό που είχε ζητηθεί (συν τόκους για τα δικαστικά έξοδα της DPAG)(46). Η Ideas Direct υπέβαλε έφεση κατά της απόφασης του Landgericht Hamburg. Η BPO εξέφρασε στην Επιτροπή τις έντονες ανησυχίες της σχετικά με την έκβαση της δίκης αυτής και τόνισε το γεγονός ότι η Ideas Direct είναι μικρή εταιρεία η οποία δεν είναι σε θέση να υποστεί την επιβάρυνση μιας νομικής διαμάχης με την DPAG.

Αναδρομικές απαιτήσεις για ταχυδρομικές αποστολές που απεστάλησαν πριν το 1998

(37) Η DPAG συνέχισε να χρεώνει συμπληρωματικά τέλη στις αποστολές της Ideas Direct. Σε επιστολή της 27ης Νοεμβρίου 1998, η DPAG ζήτησε από την BPO να καταβάλει συμπληρωματικά τέλη για 19 ταχυδρομικές αποστολές της Ideas Direct (συνολικά 258067 αντικείμενα), τις οποίες η DPAG είχε λάβει μεταξύ 1ης Ιανουαρίου και 30 Σεπτεμβρίου 1998. Το ποσό της απαίτησης της DPAG ανερχόταν σε 323900 ευρώ. Στο φαξ η DPAG υποστήριζε ότι: "To avoid any disturbance of intra community mail services we recorded the circumstances and delivered the letters to the addressees.

After receiving reliable information about the sender and the contents of the mailing, we are now able to prove a case of Article 25 par. 1-3 UPU convention."

[Για να αποφευχθούν οι διαταραχές στις ενδοκοινοτικές ταχυδρομικές υπηρεσίες καταγράψαμε το περιστατικό και παραδώσαμε τις επιστολές στους παραλήπτες.

Αποκτήσαμε αξιόπιστες πληροφορίες ως προς τον αποστολέα και το περιεχόμενο της ταχυδρομικής αποστολής και είμαστε πλέον σε θέση να αποδείξουμε ότι ισχύει το άρθρο 25 παράγραφοι 1-3 της σύμβασης 3 UPU](47).

(38) Στις 3 Φεβρουαρίου 1999, η DPAG έστειλε φαξ στην BPO στο οποίο ανέφερε ότι μεταξύ 1ης Οκτωβρίου και 31 Δεκεμβρίου 1998 είχε λάβει συνολικά 156435 ταχυδρομικά αντικείμενα από την Ideas Direct του Ηνωμένου Βασιλείου και ζητούσε από την BPO να καταβάλει συμπληρωματικά τέλη συνολικού ύψους 197272 ευρώ. Στο ίδιο φαξ η DPAG ανέφερε τα εξής: "To avoid any disturbance of intra community mail services we recorded the circumstances and delivered the letters to the addressees.

After receiving reliable information about the contents of the mailing, we are now able to prove a case of Article 25 par. 1-3.[...] In all cases the domestic address of [Ideas Direct] is printed on the covering letter as well as on the reply postcard which is added to the mailing."

[Για να αποφευχθούν οι διαταραχές στις ενδοκοινοτικές ταχυδρομικές υπηρεσίες καταγράψαμε το περιστατικό και παραδώσαμε τις επιστολές στους παραλήπτες.

Λάβαμε αξιόπιστες πληροφορίες ως προς τον αποστολέα και το περιεχόμενο της ταχυδρομικής αποστολής και είμαστε πλέον σε θέση να αποδείξουμε ότι ισχύει το άρθρο 25 παράγραφοι 1-3 της σύμβασης 3 UPU.[...] Σε όλες τις περιπτώσεις η εγχώρια διεύθυνση της [Ideas Direct] είναι τυπωμένη στην συνοδευτική επιστολή καθώς και στην ταχυδρομική κάρτα απάντησης που περιλαμβάνεται στην ταχυδρομική αποστολή](48).

(39) Το Μάρτιο του 1999, η Επιτροπή ζήτησε από την DPAG αναλυτικές πληροφορίες σχετικά με όλες τις μαζικές ταχυδρομικές αποστολές, μεταξύ άλλων από την Ideas Direct που παρακρατήθηκαν το 1997 και 1998, καθώς και τις ημερομηνίες παρακράτησης(49). Στην απάντησή της, η DPAG ισχυρίστηκε ότι καμία από τις ταχυδρομικές αυτές αποστολές δεν είχε παρακρατηθεί ή καθυστερήσει(50). Στις παρατηρήσεις που υπέβαλε στην Επιτροπή στις 2 Μαΐου 2001, η DPAG επανέλαβε τη δήλωσή της ότι καμία από τις ταχυδρομικές αποστολές της Ideas Direct που απεστάλησαν το 1997 και 1998 δεν είχε παρακρατηθεί ή καθυστερήσει από την DPAG(51). Εντούτοις, εν προκειμένω η DPAG εξήγησε για ποιο λόγο δεν το έπραξε. "...η Deutsche Post AG είχε στη διάθεσή της δείγματα αποστολών, και συνεπώς δεν υπήρχε ανάγκη να παρακρατηθούν οι αποστολές αυτές προκειμένου να τεκμηριωθούν οι απαιτήσεις της(52)."

(40) Μετά από αίτημα της Επιτροπής, η BPO επιβεβαίωσε το γεγονός ότι καμία από τις αποστολές εκ μέρους της Ideas Direct που εστάλησαν στη Γερμανία μέσω της BPO το 1998 δεν περιείχε δείγματα ταχυδρομικών αντικειμένων.(53) Στις 18 Μαΐου 2001 η DPAG επιβεβαίωσε, μετά από αίτημα της Επιτροπής, ότι είχε παρακρατήσει τις εν λόγω ταχυδρομικές αποστολές της Ideas Direct ενώ είχε έρθει σε επαφή με τους παραλήπτες. Μόλις η DPAG λάμβανε μία δειγματοληπτική αποστολή από έναν από τους παραλήπτες, προωθούσε τις ταχυδρομικές αποστολές στους οργανισμούς προς τους οποίους απευθύνονταν χωρίς περαιτέρω καθυστέρηση(54).

Fidelity Investments

(41) Η Fidelity Investments Services Ltd (Fidelity Investments) είναι διεθνική επιχείρηση δραστηριοποιούμενη στον τομέα των χρηματοπιστωτικών υπηρεσιών η οποία έχει την έδρα της στις Μπαχάμες. Η εταιρεία χαρτοφυλακίου στο Ηνωμένο Βασίλειο φέρει την επωνυμία Fidelity Investment Management Ltd. Ο όμιλος επιχειρήσεων Fidelity Investments διαθέτει γραφεία στο Παρίσι, την Φρανκφούρτη, το Άμστερνταμ, τη Μαδρίτη, τη Στοκχόλμη, το Λουξεμβούργο και τη Ζυρίχη. Τα γραφεία αυτά τα οποία προσφέρουν κατά κύριο λόγο πελατειακή υποστήριξη, εξυπηρετούν πελάτες από όλα τα κράτη μέλη. Το γραφείο της Φρανκφούρτης ανήκει στη γερμανική θυγατρική της εταιρείας, την Fidelity Investments Services GmbH. Μολονότι όλα τα γραφεία ταχυδρομούν υλικό σε τακτική βάση, η διαχείριση όλων των μαζικών αποστολών έχει συγκεντρωθεί στο European Service Centre του ομίλου στο Ηνωμένο Βασίλειο. Το 1997, η Fidelity Investments χρησιμοποίησε την BPO για τη διανομή διαφόρων ταχυδρομικών αποστολών της σε παραλήπτες στην Κοινότητα. Οι αποστολές περιλάμβαναν ενημερωτικό φυλλάδιο και συνοδευτική επιστολή στα Γερμανικά. Η συνοδευτική επιστολή ανέφερε ότι οι γερμανοί πελάτες μπορούσαν να στείλουν τις απαντήσεις τους στην Fidelity Investment GmbH στη Φρανκφούρτη.

(42) Διάφορες μαζικές ταχυδρομικές αποστολές που πραγματοποιήθηκαν τον Μάρτιο και τον Απρίλιο του 1997 παρακρατήθηκαν από την DPAG κατά την άφιξή τους στη Γερμανία. Στις 7 Απριλίου 1997, η DPAG ειδοποίησε την BPO σχετικά με την παρακράτηση μιας τέτοιας αποστολής(55). Στην ειδοποίηση που εστάλη στην ΒΡΟ είχε επισυναφθεί αντίγραφο μιας επιστολής με ημερομηνία 25 Μαρτίου 1997(56). Η BPO επικοινώνησε με την DPAG για το θέμα αυτό στις 16 Απριλίου 1997 μετά την παρακράτηση και άλλης αποστολής της Fidelity Investments(57) Η DPAG απάντησε την επομένη, δηλώνοντας ότι θα αποδέσμευε την πρόσφατη αποστολή και επανέλαβε την απαίτησή της για συμπληρωματικά τέλη(58). Η DPAG παρακράτησε διάφορες αποστολές της Fidelity Investments επί εβδομάδες(59). Η BPO υποστηρίζει ότι οι αποστολές αυτές δεν έπρεπε να είχαν καθυστερήσει καθόλου δεδομένου ότι είχε συμφωνήσει να καταβάλει τα συμπληρωματικά τέλη.

(43) Κατά το δεύτερο ήμισυ του 1997, η DPAG έλαβε 118 αποστολές -συνολικά 275027 αντικείμενα- από την Fidelity Investments UK(60). Η DPAG υπέβαλε τις απαιτήσεις της για τις εν λόγω αποστολές για πρώτη φορά ένα χρόνο αργότερα με φαξ προς την BPO, στις 11 Δεκεμβρίου 1998 στο οποίο η DPAG ζητά την καταβολή συμπληρωματικών τελών ύψους 340774 ευρώ. Στο φαξ η DPAG αναφέρει τα εξής: "To avoid any disturbance of intra community mail services we recorded the circumstances and delivered the letters to the addressees.

After receiving reliable information about the contents of the mailing, we are now able to prove a case of Article 25 par. 1-3 UPU convention.[...] In all cases it is the address of this firm which is printed on the covering letter of the mailing."

[Για να αποφευχθούν οι διαταραχές στις ενδοκοινοτικές ταχυδρομικές υπηρεσίες καταγράψαμε το περιστατικό και παραδώσαμε τις επιστολές στους παραλήπτες.

Λάβαμε αξιόπιστες πληροφορίες ως προς τον αποστολέα και το περιεχόμενο της ταχυδρομικής αποστολής και είμαστε πλέον σε θέση να αποδείξουμε ότι ισχύει το άρθρο 25 παράγραφοι 1-3 της σύμβασης 3 UPU.[...] Σε όλες τις περιπτώσεις στη συνοδευτική επιστολή αναφέρεται η διεύθυνση αυτής της επιχείρησης](61).

(44) Λίγο αργότερα, στις 28 Δεκεμβρίου 1998, η DPAG ζήτησε από τη γερμανική θυγατρική της Fidelity Investments να καταβάλει το συμπληρωματικό τέλος για τα προαναφερθέντα 275027 ταχυδρομικά αντικείμενα. Ο λόγος για τον οποίο η DPAG αποφάσισε να απευθυνθεί στο πρόσωπο το οποίο θεωρούσε ως αποστολέα ήταν ότι κατά τους ισχυρισμούς της, η ΒΡΟ δεν είχε απαντήσει εμπρόθεσμα(62).

(45) H DPAG έστειλε δεύτερη επιστολή στην ΒΡΟ την 1η Φεβρουαρίου 1999, στην οποία ανέφερε ότι είχε λάβει 1.035.837 ταχυδρομικά αντικείμενα από την Fidelity Investments του Ηνωμένου Βασιλείου μεταξύ 4ης Ιανουαρίου και 30ής Σεπτεμβρίου 1998. Το συνολικό ποσό των συμπληρωματικών τελών ανερχόταν σε 1325522 ευρώ(63). Στις 3 Φεβρουαρίου 1999, η DPAG έστειλε και τρίτη επιστολή στην BPO υποστηρίζοντας ότι -μεταξύ 1ης Οκτωβρίου και 31 Δεκεμβρίου 1998- είχε λάβει συνολικά 224301 ταχυδρομικά αντικείμενα από την Fidelity Investments UK. Η DPAG απαιτούσε από την ΒΡΟ συμπληρωματικά τέλη ύψους 285704 ευρώ(64). Αμφότερες οι επιστολές περιλάμβαναν φράσεις που μοιάζουν πολύ με τις παραπάνω. Η ίδια η DPAG κατέθεσε στην Επιτροπή διάφορα δείγματα (καθώς και περιεχόμενα) ταχυδρομικών αποστολών της Fidelity Investments UK(65).

(46) Η BPO διαβίβασε στην Επιτροπή αντίγραφο επιστολής την οποία η DPAG απέστειλε στους παραλήπτες μιας ταχυδρομικής αποστολής της Fidelity Investments. Σε αυτήν η DPAG ζητά από τους παραλήπτες να παραιτηθούν από το δικαίωμα απορρήτου όσον αφορά το υλικό που περιείχαν οι αποστολές της Fidelity Investments. Η εξήγηση που δίνει η DPAG για το αίτημα αυτό είναι "η εικασία ότι ο αποστολέας των επιστολών αυτών εφαρμόζει διεθνείς κανόνες με καταχρηστικό τρόπο"(66). Η Fidelity Investments αντέδρασε έντονα στο γεγονός ότι η DPAG είχε επικοινωνήσει απευθείας με πελάτες της υπονοώντας ότι η Fidelity Investments έκανε κατάχρηση κάποιων αόριστων διεθνών κανόνων. Η εταιρεία, στη συνέχεια, ανέφερε τις ανησυχίες της τόσο στην ΒΡΟ όσο και στην DPAG. Σε επιστολή της προς την BPO, η Fidelity Investments αναφέρει τα εξής: "We are extremely anxious that our reputation be maintained at the highest level in every jurisdiction in which we operate and consider that communications of this nature have an extremely adverse impact on our reputation and image in the marketplace."

[Ενδιαφερόμαστε όλως ιδιαιτέρως να διατηρήσουμε μια όσο το δυνατόν καλύτερη φήμη σε όλα τα μέρη του κόσμου στα οποία προσφέρουμε τις υπηρεσίες μας και θεωρούμε ότι επιστολές του τύπου αυτού έχουν εξαιρετικά αρνητικό αντίκτυπο στη φήμη της εταιρείας μας και στην εικόνα που έχουμε στην αγορά.](67).

(47) Η Fidelity Investments αποφάσισε πρόσφατα να σταματήσει να πραγματοποιεί ταχυδρομικές αποστολές προς τη Γερμανία από το Ηνωμένο Βασίλειο και σήμερα συγκροτεί μια νέα μονάδα εκτύπωσης και παραγωγής στη Γερμανία η οποία θα εξυπηρετεί τη γερμανική πελατεία(68).

(48) Η DPAG επιβεβαίωσε -στην αρχική της απάντηση στην κοινοποίηση των αιτιάσεων τον Ιούλιο του 1998- ότι είχε λάβει διάφορες αποστολές της Fidelity Investments μέσω της BPO τον Μάρτιο και τον Απρίλιο του 1997(69). Βάσει του "ουσιώδους ορισμού του αποστολέα", η DPAG υποστήριζε ότι αποστολέας ήταν η γερμανική θυγατρική της Fidelity Investment(70).

(49) Τον Μάρτιο του 1999, η Επιτροπή ζήτησε από την DPAG να διαβιβάσει αναλυτικά στοιχεία σχετικά με όλες τις αποστολές, όπως της Fidelity Investment, τις οποίες παρακράτησε το 1997 και το 1998, καθώς και τις ημερομηνίες παρακράτησης(71). Την εποχή εκείνη η DPAG ισχυρίστηκε ότι δεν είχε παρακρατήσει ούτε καθυστερήσει καμία αποστολή(72).

(50) Στην απάντησή της στην κοινοποίηση των αιτιάσεων της Επιτροπής, η DPAG ισχυρίσθηκε ότι δεν μπορούσε πλέον να διαπιστώσει σε ποιες αποστολές αναφερόταν η ΒΡΟ. Πρόσθεσε, δε, ότι το 1997 είχε λάβει 158 αποστολές από την Fidelity Investments οι οποίες -κατά την ίδια- υπάγονταν στις διατάξεις του άρθρου 25 UPU. Μόνον τον Απρίλιο του 1997, η DPAG "κατέγραψε" 24 τέτοιες περιπτώσεις(73). Είναι πρόδηλο από τα έγγραφα που διαβιβάσθηκαν στην Επιτροπή ότι η DPAG τηρεί αναλυτικές καταστάσεις όλων των αποστολών της Fidelity Investments από το Ηνωμένο Βασίλειο(74). Επιπλέον, η DPAG τόνισε ότι η αλληλογραφία της 16ης και 17ης Απριλίου 1997 αναφέρεται σε άλλη αποστολή της Fidelity Investments από εκείνη που κοινοποιήθηκε στη ΒΡΟ στις 7 Απριλίου του έτους αυτού(75). Η DPAG ανέφερε ότι η δεύτερη αυτή αποστολή παρακρατήθηκε στις 16 Απριλίου 1997 και ότι αποδεσμεύθηκε την επόμενη ημέρα(76).

(51) Στις παρατηρήσεις που υπέβαλε στην Επιτροπή στις 2 Μαΐου 2001, η DPAG δήλωσε και πάλι ότι από το δεύτερο ήμισυ του 1997, η DPAG δεν είχε παρακρατήσει ή καθυστερήσεις οποιεσδήποτε ταχυδρομικές αποστολές της Fidelity Investments. Ωστόσο, η εξήγηση που δόθηκε από την DPAG ήταν η εξής: "Εφόσον η Deutsche Post AG είχε τη διάθεσή της τις πληροφορίες που ήταν απαραίτητες για να τεκμηριώσει την καταβολή αποζημίωσης ενώπιον των γερμανικών δικαστηρίων, δεν υπήρχε πλέον λόγος, από την άποψη της Deutsche Post AG, να συλλέγει περαιτέρω πληροφορίες για να αποδείξει ότι πληρούντο τα κριτήρια του ορισμού του ουσιαστικού αποστολέα [...] Οι ταχυδρομικές αποστολές προωθήθηκαν εντός μικρού χρονικού διαστήματος δεδομένου ότι έπρεπε να τεκμηριωθεί η καταβολή της αποζημίωσης(77)"

(52) Μετά από αίτημα της Επιτροπής, η ΒΡΟ επιβεβαίωσε το γεγονός ότι κατά τη διάρκεια του δεύτερου εξαμήνου του 1997 ή αργότερα, καμία από τις ταχυδρομικές αποστολές της Fidelity Investments που απεστάλη στη Γερμανία μέσω της ΒΡΟ δεν περιείχε δείγματα ταχυδρομικών αντικειμένων(78). Στις 18 Μαΐου 2001, η DPAG επιβεβαίωσε, μετά από αίτημα της Επιτροπής, ότι είχε παρακρατήσει τις εν λόγω αποστολές της Fidelity Investments ενώ είχε έρθει σε επαφή με τους παραλήπτες. Μόλις η DPAG ελάμβανε δειγματοληπτική αποστολή από έναν από τους παραλήπτες, οι ταχυδρομικές αποστολές προωθούντο στους οργανισμούς προς τους οποίους απευθύνονταν χωρίς περαιτέρω καθυστέρηση(79).

Gant

(53) Η Gant αποτελεί αμερικανικό σήμα ρουχισμού. Τα προϊόντα της διατίθενται σε περισσότερες από 30 χώρες. Μία εταιρεία με έδρα τη Σουηδία, η Pyramid Sportswear AB, έχει την άδεια εκμετάλλευσης του σήματος εκτός ΗΠΑ. Στην Ευρώπη τα ενδύματα Gant πωλούνται μέσω επιλεγμένων λιανοπωλητών και καταστημάτων με την επωνυμία "Gant Store". Gant Stores υπάρχουν σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες μεταξύ των οποίων και η Γερμανία. Το γερμανικό κατάστημα βρίσκεται στο Düsseldorf και ανήκει στην Pyramid Sportswear GmbH, η οποία με τη σειρά της ανήκει εξ ολοκλήρου στην Pyramid Sportswear AB.

(54) Η Gant αποστέλλει τακτικά καταλόγους με τα προϊόντα της σε συνδρομητές της από όλη την Ευρώπη. Κατάλογο μπορεί να ζητήσει επίσης κανείς επιστρέφοντας μια απαντητική κάρτα στο τοπικό Gant Store. Οι απαντήσεις αυτές προωθούνται στη Σουηδία. Μαζικές ταχυδρομικές αποστολές που περιλαμβάνουν διαφημιστικό υλικό όπως καταλόγους, ταχυδρομούνται από το Ηνωμένο Βασίλειο προς την ευρωπαϊκή πελατεία κυρίως για τον λόγο ότι 60-70 % των αιτήσεων αποστολής καταλόγου προέρχονται από το Ηνωμένο Βασίλειο. Οι μαζικές αυτές αποστολές παράγονται από την Pyramid Sportswear στη Σουηδία και κατόπιν μεταφέρονται στο Ηνωμένο Βασίλειο προς ταχυδρόμηση μέσω της ΒΡΟ. Η μόνη εξαίρεση είναι οι αποστολές προς σουηδούς πελάτες οι οποίες δεν ταχυδρομούνται μέσω Ηνωμένου Βασιλείου.

Ο φθινοπωρινός κατάλογος του 1996

(55) Η ΒΡΟ αναφέρθηκε σε μια αποστολή φθινοπωρινών καταλόγων που αποτελούσε μέρος μιας διαφημιστικής εκστρατείας των Gant Store. Τα ταχυδρομικά αντικείμενα διανεμήθηκαν σε ευρωπαίους πελάτες τον Σεπτέμβριο του 1996. Στις 16 Σεπτεμβρίου 1996,η DPAG πληροφόρησε την ΒΡΟ ότι είχε παρακρατήσει την αποστολή(80). Στις 25 Σεπτεμβρίου 1996, η BPO ζήτησε από την DPAG να αποδεσμεύσει αμέσως την αποστολή(81). Στην απάντησή της, την ίδια ημέρα, η DPAG επαναλάμβανε ότι θεωρούσε την αποστολή αυτή ως αναταχυδρόμηση A-B-A και κατέληγε ότι "... οι επιστολές θα μείνουν προς το παρόν στις εγκαταστάσεις μας στη Köln West"(82). Με ένα ακόμη φαξ της DPAG προς την ΒΡΟ στις 26 Σεπτεμβρίου 1996 επιβεβαιώνεται ότι η αποστολή ήταν ακόμη στα χέρια της DPAG(83). Προκειμένου να εξασφαλισθεί η έγκαιρη αποδέσμευση της χρονικά ευαίσθητης αυτής αποστολής η ΒΡΟ προθυμοποιήθηκε να καταβάλει το ζητούμενο ποσό. Η ΒΡΟ δεν γνωρίζει την ακριβή ημερομηνία της παρακράτησης ούτε την ακριβή ημερομηνία της αποδέσμευσης της αποστολής.

(56) Σε επιστολή της προς την DPAG στις 31 Οκτωβρίου 1996, η γερμανική θυγατρική της Pyramid Sportswear ΑΒ κατήγγειλε το γεγονός ότι η αποστολή του φθινοπωρινού καταλόγου της Gant είχε καθυστερήσει επί έξι εβδομάδες και ότι η BPO δεν είχε ειδοποιηθεί σχετικά παρά 20 ημέρες μετά την παρακράτηση της αποστολής. Στην επιστολή της η Pyramid Sportswear GmbH υποστήριζε ότι η διαφημιστική εκστρατεία είχε αποτύχει εξαιτίας της υπερβολικής καθυστέρησης. Πολλά από τα διαφημιζόμενα στον κατάλογο προϊόντα δεν υπήρχαν πλέον στο κατάστημα του Düsseldorf. Η Pyramid Sportswear GmbH, συνεπώς, ζητούσε την καταβολή αποζημίωσης ύψους 20500 ευρώ από την DPAG για το κόστος της χαμένης διαφημιστικής εκστρατείας και την απώλεια φήμης και πελατείας(84). Η DPAG αρνήθηκε να αποζημιώσει την Pyramid Sportswear GmbH.

(57) Η DPAG υποστήριξε -στην απάντησή της στην κοινοποίηση των αιτιάσεων της 20ής Ιουλίου 1998- τη θέση της ότι ο ουσιαστικός αποστολέας της αποστολής του 1996 ήταν η γερμανική θυγατρική Pyramid Sportswear GmbH. Η εκτίμηση αυτή βασιζόταν, μεταξύ άλλων, στο γεγονός ότι στους καταλόγους υπήρχαν συνημμένα απαντητικά δελτία που έφεραν τη διεύθυνση του Gant Store του Düsseldorf. Η DPAG επιβεβαίωσε ότι η BPO ενημερώθηκε σχετικά στις 16 Σεπτεμβρίου 1996 αλλά δεν αποκάλυψε την ημερομηνία παρακράτησης της αποστολής. Εκτός αυτού, η DPAG υποστηρίζει ότι οι καθυστερήσεις οφείλονταν αποκλειστικά στην απροθυμία της BPO να ικανοποιήσει τις απαιτήσεις της(85). Στην απάντησή της στην κοινοποίηση των αιτιάσεων, η DPAG αναφέρει ότι η Επιτροπή δεν διέθετε αποδείξεις σχετικά με την ημερομηνία παρακράτησης της αποστολής από την DPAG και υποστηρίζει ότι δεν γνώριζε ακριβώς πότε η ΒΡΟ συμφώνησε να καταβάλει τα συμπληρωματικά τέλη(86). Τελικά όμως η DPAG αποκάλυψε την ημερομηνία -4 Οκτωβρίου 1996- κατά την οποία ισχυρίζεται ότι αποδέσμευσε την αποστολή(87).

Ο φθινοπωρινός κατάλογος του 1998

(58) Η ΒΡΟ κατέθεσε στην Επιτροπή αντίγραφα επιστολής και ενός εντύπου ελέγχου αναταχυδρόμησης της DPAG -αμφότερα με ημερομηνία 17 Σεπτεμβρίου 1998- με τα οποία η ΒΡΟ ειδοποιήθηκε για την παρακράτηση δύο ταχυδρομικών αποστολών της Gant. Η επιστολή και το έντυπο αναφέρουν, αμφότερα, ότι οι αποστολές που συνολικά περιλάμβαναν 2571 αντικείμενα παρακρατήθηκαν στις 27 και στις 28 Αυγούστου 1998. Στην επιστολή της 17ης Σεπτεμβρίου 1998, η DPAG δήλωσε τα εξής. "In the absence of sufficient information about the contents and the real sender we recorded the circumstances and delivered the letters to the addressees."

[Δεδομένου ότι δεν υπήρχαν επαρκείς πληροφορίες σχετικά με το περιεχόμενο και τον πραγματικό αποστολέα, καταγράψαμε τις περιστάσεις και παραδώσαμε τις επιστολές στους παραλήπτες.](88).

(59) Στην ίδια επιστολή η DΡ αναφέρει ότι "αφού είχε λάβει αξιόπιστες πληροφορίες σχετικά με το περιεχόμενο" - απαίτησε την καταβολή συμπληρωματικών τελών ύψους 2827 ευρώ από την ΒΡΟ.(89) Οι εν λόγω ταχυδρομικές αποστολές αφορούσαν τη διανομή του φθινοπωρινού καταλόγου 1998 του Gant Store στους γερμανούς πελάτες της εταιρείας. Η παραγωγή και η διανομή του καταλόγου αυτού είχε γίνει κατά τον ίδιο τρόπο όπως και του καταλόγου του 1996. Επιστρέφοντας το έντυπο αναταχυδρόμησης στην DPAG, η ΒΡΟ πρόσθεσε τα εξής: "It is incredible that it has taken DPAG nearly one month to notify us of this stopping to which we do not agree at all!"

[Είναι απίστευτο ότι η DPAGAG χρειάσθηκε σχεδόν ένα μήνα για να μας ειδοποιήσει για την παρακράτηση της αποστολής αυτής η οποία μας βρίσκει σε πλήρη διαφωνία.](90).

(60) Σε ένα πολύ μεταγενέστερο στάδιο της διαδικασίας -στο πλαίσιο των παρατηρήσεων που υπέβαλε στην Επιτροπή στις 2 Μαΐου 2001- η DPAG δήλωσε ότι η ταχυδρομική αποστολή αποδεσμεύτηκε πριν την αποστολή του εντύπου ελέγχου αναταχυδρόμησης και της επιστολής στην ΒΡΟ στις 17 Σεπτεμβρίου 1998. Στις παρατηρήσεις που διαβίβασε η DPAG δεν περιέχονται οποιεσδήποτε πληροφορίες σχετικά με την πραγματική ημερομηνία αποδέσμευσης της ταχυδρομικής αποστολής. Αντίθετα, η DPAG ισχυρίστηκε ότι δεδομένου ότι η ταχυδρομική αποστολή είχε ήδη προωθηθεί προς τους παραλήπτες, η DPAG δεν χρειαζόταν πλέον να ενημερώσει επειγόντως την BPO(91). Όταν η Επιτροπή ζήτησε τη διευκρίνιση του θέματος, η DPAG ανέφερε ότι, στις 18 Μαΐου 2001, η ταχυδρομική αποστολή είχε προωθηθεί στις 8 Σεπτεμβρίου 1998(92).

Multiple Zones

(61) Τον Φεβρουάριο του 1999 η ΒΡΟ κατέθεσε περαιτέρω αποδείξεις σχετικά με ταχυδρομικές αποστολές από το Ηνωμένο Βασίλειο οι οποίες είχαν παρακρατηθεί, καθυστερήσει και χρεωθεί με συμπληρωματικά τέλη από την DPAG. Μία από τις περιπτώσεις αυτές αφορούσε αποστολή της Multiple Zones, η οποία ανήκει στον όμιλο επιχειρήσεων American Extensis Corporation. Η υπόψη ταχυδρομική αποστολή, που περιλάμβανε συνολικά 14166 αντικείμενα - προερχόταν από τα ευρωπαϊκά κεντρικά γραφεία του ομίλου, Plantijn Groep BV, στις Κάτω Χώρες. Στις επιστολές υπήρχαν οι εξής πληροφορίες: "If undeliverable please return to:/HOL000119E/FS P.O Box 456/London/EC1A 1QR/United Kingdom"

[Σε περίπτωση που δεν πραγματοποιηθεί η παράδοση παρακαλούμε να επιστραφεί στη διεύθυνση:/HOL000119E/FS P.O Box 456/London/EC1A 1QR/United Kingdom](93).

(62) Με φαξ η ΒΡΟ πληροφορήθηκε στις 11 Φεβρουαρίου 1999 ότι η εν λόγω αποστολή της Multiple Zones είχε παρακρατηθεί από την DPAG στις 4 Φεβρουαρίου, δηλαδή επτά ημέρες ενωρίτερα. Η DPAG απαιτούσε συμπληρωματικά τέλη ύψους 18547 ευρώ(94). Η ΒΡΟ επέστρεψε το έντυπο αναταχυδρόμησης και απάντησε την ίδια ημέρα ότι συμφωνεί να καταβάλει τα συμπληρωματικά τέλη. Στο έντυπο, η BPO προσέθεσε τις εξής παρατηρήσεις: "As with all previous cases it is without prejudice to our contention that you do not have the right to stop and surcharge this mail that the British Post Office is prepared to undertake to settle the surcharge levied by Deutsche Post AG in order to secure the immediate release of the mail. We do however reserve the right to recover from you any payments which you have wrongfully demanded."

[Όπως και σε προηγούμενες περιπτώσεις επιφυλασσόμεθα της άποψής μας ότι δεν δικαιούσθε να παρακρατείτε και να χρεώνετε συμπληρωματικά τέλη για την αποστολή αυτή για την οποία η British Post Office προθυμοποιείται να προβεί σε διακανονισμό των συμπληρωματικών τελών που απαιτεί η Deutsche Post AG προκειμένου να εξασφαλισθεί η άμεση αποδέσμευσή της. Δικαιούμαστε, ωστόσο, να απαιτήσουμε την από μέρους σας επιστροφή των πληρωμών τις οποίες απαιτήσατε παρανόμως](95).

(63) Παρά το γεγονός ότι η ΒΡΟ είχε συμφωνήσει να πληρώσει τα συμπληρωματικά τέλη, η αποστολή αποδεσμεύθηκε στις 18 Φεβρουαρίου, δηλαδή επτά ημέρες μετά τη συμφωνία της ΒΡΟ να πληρώσει και 14 ημέρες μετά την αρχική παρακράτηση της ταχυδρομικής αποστολής. Ο πελάτης έκτοτε πληροφόρησε την ΒΡΟ ότι ο ρυθμός απάντησης από παραλήπτες του ταχυδρομείου της εταιρείας είναι πολύ χαμηλός στη Γερμανία.

(64) Στην απάντησή της στην κοινοποίηση των αιτιάσεων της Επιτροπής η DPAG υποστήριξε ότι οι φάκελοι της αποστολής αυτής δεν περιείχαν καμία πληροφορία σχετικά με τον αποστολέα(96). Κατά την άποψή της, η αναφερόμενη στην πίσω πλευρά του φακέλου βρετανική διεύθυνση δεν πρέπει να θεωρηθεί ως πληροφορία του τύπου αυτού. Με βάση το περιεχόμενο της επιστολής, η DPAG υποστήριξε ότι ο "ουσιαστικός" αποστολέας ήταν η γερμανική Multiple Zones GmbH. Η DPAG παραδέχθηκε ότι η ολλανδική Extensis Europe πράγματι εμφανίζεται στο περιεχόμενο της αποστολής, αλλά υποστήριξε ότι το γεγονός ότι η επωνυμία της Multiple Zones GmbH ήταν τυπωμένη με μεγαλύτερα γράμματα ήταν καθοριστικό για να θεωρηθεί ότι υπήρχε γερμανός αποστολέας(97).

(65) Πέραν αυτού, η DPAG υποστήριξε ότι το γεγονός ότι η ΒΡΟ δεν συμφώνησε να πληρώσει άνευ όρων και ότι δεν ενήργησε παρά μετά από άλλες επτά ημέρες ήταν ο λόγος για τον οποίο η DPAG καθυστέρησε την αποστολή μέχρι τις 18 Φεβρουαρίου 1999. Εάν η BPO δεν αργούσε τόσο η DPAG θα είχε αποδεσμεύσει νωρίτερα την αποστολή, ισχυρίσθηκε η DPAG(98) η οποία επιβεβαίωσε την αποδέσμευση της αποστολής της Multiple Zones σε φαξ με ημερομηνία 18 Φεβρουαρίου 1999. Η DPAG προσέθεσε την εξής παρατήρηση: "Since Royal Mail refuses payment or links payment to certain conditions, which are tantamount to a refusal, we reserve the right to claim payment direct [sic] from the sender."

[Δεδομένου ότι η Royal Mail αρνείται να πληρώσει ή εξαρτά την πληρωμή από ορισμένους όρους που ισοδυναμούν με άρνηση, διατηρούμε το δικαίωμα να ζητήσουμε την καταβολή των συμπληρωματικών τελών απευθείας από τον αποστολέα](99).

(66) Σε άλλο φαξ προς την BPO, με ημερομηνία 20 Φεβρουαρίου 1999, η DPAG παρατήρησε τα εξής: "We take note of the fact that your priority is not to safeguard the interests of Deutsche Post's customers.

[...]

The items of the company Multiple Zones Germany GmbH [...] were released on 18.02.99. This regrettable delay was due to the surprising statement of Royal Mail's reservations. We had to change our response procedures in order to safeguard our claims vis-à-vis the senders. We thus tried to contact the senders with a view to clarifying whether the items had been produced in Great Britain or whether they had been transferred there simply for posting."

[Σημειώνουμε το γεγονός ότι προτεραιότητά σας δεν είναι η προστασία των πελατών της Deutsche Post

...

Τα ταχυδρομικά αντικείμενα της Multiple Zones Germany GmbH [...] αποδεσμεύθηκαν στις 18.02.1999. Η λυπηρή αυτή καθυστέρηση οφείλεται στην εκπληκτική δήλωση επιφυλάξεων από μέρους Royal Mail. Χρειάσθηκε να αλλάξουμε τις διαδικασίες μας προκειμένου να προστατεύσουμε τις απαιτήσεις μας έναντι των αποστολέων. Στο πλαίσιο αυτό προσπαθήσαμε να έλθουμε σε επαφή με τους αποστολείς ούτως ώστε να διευκρινισθεί αν τα ταχυδρομικά αντικείμενα είχαν παραχθεί στη Μεγάλη Βρετανία ή αν είχαν σταλεί εκεί μόνον για την ταχυδρόμησή τους](100).

(67) Στις παρατηρήσεις που υπέβαλε στην Επιτροπή στις 2 Μαΐου 2001, η DPAG δήλωσε ότι η άρνηση της ΒΡΟ να πληρώσει άνευ όρων υποχρέωσε την DPAG να τεκμηριώσει την απαίτησή της έναντι του αποστολέα ερχόμενη σε επαφή με τους παραλήπτες και ζητώντας δείγματα του περιεχομένου των επιστολών. Αφ' ης στιγμής η DPAG απέκτησε τα αποδεικτικά στοιχεία που θεωρούσε απαραίτητα, οι ταχυδρομικές αποστολές προωθήθηκαν στους παραλήπτες στις 18 Φεβρουαρίου 1999(101).

Οι διαδικασίες της DPAG για εισερχόμενο διασυνοριακό επιστολικό ταχυδρομείο από το Ηνωμένο Βασίλειο

(68) Ο όγκος του διασυνοριακού ταχυδρομείου που φθάνει στη Γερμανία που κατά την άποψη της DPAG υπάγεται στις διατάξεις του άρθρου 25 UPU είναι πολύ μεγάλος. Η DPAG υπολόγισε ότι το 18 % του εισερχόμενου διασυνοριακού ταχυδρομείου το 1999 μπορούσε να χαρακτηρισθεί ως αναταχυδρόμηση υπαγόμενη στο άρθρο 25 UPU(102). Η DPAG ισχυρίζεται ότι κάθε χρόνο διεκπεραιώνει περίπου [...](103) περιπτώσεις μαζικών ταχυδρομικών αποστολών υπαγόμενων στις διατάξεις του εν λόγω άρθρου. Ο συνολικός αριθμός των ταχυδρομικών αντικειμένων που η DPAG χαρακτήρισε ως αναταχυδρόμηση ανήλθε σε [...] εκατομμύρια το 1998 και [...] εκατομμύρια το 1999(104). Μόνο το 1996 και 1997, υπήρξαν [...] περιπτώσεις στις οποίες η DPAG επικαλέστηκε το άρθρο 24 της UPU 1989 κατά της ΒΡΟ(105).

(69) Η διαδικασία με την οποία η DΡ εξετάζει το εισερχόμενο διασυνοριακό επιστολικό ταχυδρομείο από το Ηνωμένο Βασίλειο μπορεί να συνοψιστεί ως εξής(106).

(70) Οι εισερχόμενες αποστολές εξετάζονται από το αρμόδιο κέντρο διαλογής προκειμένου να διαπιστωθεί, από την εξωτερική εμφάνιση των ταχυδρομικών αντικειμένων, αν υπάρχει εγχώριος αποστολέας. Οι ταχυδρομικές αποστολές ως προς τις οποίες είναι σαφές για την DPAG ότι ο αποστολέας έχει την έδρα του στο Ηνωμένο Βασίλειο προωθούνται πάντοτε χωρίς καμία καθυστέρηση στους παραλήπτες. Το ίδιο ισχύει για αποστολές τις οποίες η DPAG θεωρεί ότι είναι χρονικά ευαίσθητες.

(71) Όταν η DPAG έχει την υπόνοια ότι η αποστολή έχει εγχώριο αποστολέα (σύμφωνα με τον δικό της ορισμό του "ουσιαστικού" αποστολέα), η αποστολή παρακρατείται και σε δέκα παραλήπτες αποστέλλεται ταχυδρομικά επιστολή με την οποία η DPAG του ζητά να της δώσουν δείγμα της αποστολής(107). H DPAG επιβεβαίωσε ότι η διαδικασία ταχυδρομικής επικοινωνίας με τους παραλήπτες μέσω του ταχυδρομείου και η λήψη της γραπτής τους συγκατάθεσης για το άνοιγμα της αλληλογραφίας τους απαιτεί κατά μέσο όρο 5-6 εργάσιμες ημέρες(108). Το γεγονός ότι η διαδικασία αυτή απαιτεί συχνά μία ολόκληρη εβδομάδα επιβεβαιώνεται από τη δήλωση της DPAG σε φαξ προς την ΒΡΟ το 1996, όπου η DPAG αναφέρει ότι: "the above-mentioned mail was stopped on December 10th.We checked it by asking some adressees [sic] about the contents. This checking lasted one week and we informed you on December 17th."

[Το προαναφερθέν ταχυδρομείο παρακρατήθηκε στις 10 Δεκεμβρίου. Το ελέγξαμε ρωτώντας ορισμένους από τους παραλήπτες [sic] σχετικά με το περιεχόμενο. Ο έλεγχος αυτός διήρκησε μία βδομάδα και αυτός ήταν ο λόγος για τον οποίο σας ειδοποιήσαμε στις 17 Δεκεμβρίου](109).

(72) Μόλις η DPAG βεβαιωθεί για την ύπαρξη αυτού που η ίδια θεωρεί ως εγχώριο αποστολέα, διαβιβάζει στην ΒΡΟ ένα έντυπο αναταχυδρόμησης με φαξ(110). Το έντυπο αυτό αναφέρει μεταξύ άλλων τον αριθμό υπόθεσης της DPAG, την ημερομηνία παρακράτησης της αποστολής, το όνομα του εικαζόμενου εγχώριου αποστολέα και το ποσό των απαιτητών συμπληρωματικών τελών. Στη συνέχεια η ΒΡΟ καλείται να επιστρέψει το έντυπο αναφέροντας τις παρατηρήσεις της σχετικά με την προέλευση της αποστολής. Μόνον αφού συμφωνήσει η ΒΡΟ να καταβάλει τα σχετικά συμπληρωματικά τέλη η DPAG αποδεσμεύει τις παρακρατηθείσες αποστολές.

(73) Η Επιτροπή ζήτησε από την DPAG να εκτιμήσει τη μέση καθυστέρηση που προκαλούν οι διαδικασίες που εφαρμόζει (δηλαδή τον χρόνο που απαιτείται για τη παρακράτηση, την εξέταση του περιεχομένου, την ειδοποίηση της ΒΡΟ, τη λήψη της συμφωνίας για τα συμπληρωματικά τέλη από μέρους της ΒΡΟ και την αποδέσμευση της αποστολής). Στην απάντησή της προς την Επιτροπή, στις 24 Απριλίου 1999, η DPAG δήλωσε ότι, λόγω της υποτιθέμενης ανικανότητας της ΒΡΟ να απαντήσει σύντομα στις απαιτήσεις της DPAG, ο μέσος χρόνος απάντησης εκ μέρους της ΒΡΟ ήταν μια εβδομάδα, πράγμα που παρέτεινε τη συνολική καθυστέρηση των ταχυδρομικών αποστολών που είχαν παρακρατηθεί(111). Οι ταχυδρομικές αποστολές για τις οποίες η DPAG δεν έχει συγκεντρώσει αποδείξεις ότι ο αποστολέας είναι βρετανός δεν προωθούνται μέχρις ότου ο ταχυδρομικός φορέας προέλευσης -ή ο φορέας που εδρεύει στη Γερμανία τον οποίο η DPAG θεωρεί ως αποστολέα- αναλάβει τη δέσμευση να καταβάλει τα συμπληρωματικά τέλη. Στις περιπτώσεις αυτές οι αποστολές μπορεί να καθυστερήσουν μια επιπλέον εβδομάδα(112).

(74) Στο δεύτερο εξάμηνο του 1997, η DPAG άρχισε να εφαρμόζει διαφορετική μέθοδο για τη διεκπεραίωση περιπτώσεων εικαζόμενης αναταχυδρόμησης A-B-A. Αντί να χρησιμοποιεί το έντυπο ελέγχου αναταχυδρόμησης η DPAG "κατέγραφε τις περιστάσεις" της αποστολής και μετά την προωθούσε στους αποστολείς. Σύμφωνα με την DPAG, αυτή η διαδικασία καταγραφής περιλαμβάνει την καταγραφή της ημερομηνίας αύξησης, του αριθμού των ταχυδρομικών αντικειμένων στην ταχυδρομική αποστολή και του βάρους και του μεγέθους των αντικειμένων αυτών(113). Στην απάντησή της στο αίτημα πληροφοριών της Επιτροπής της 23ης Απριλίου 1999, η DPAG υποστήριξε ότι όλες οι αποστολές τις οποίες είχε διεκπεραιώσει κατ' αυτόν τον τρόπο ήταν περιπτώσεις της λεγόμενης μη υλικής αναταχυδρόμησης οι οποίες προωθούνταν και παραδίδονταν στους παραλήπτες χωρίς καμία καθυστέρηση(114). Ωστόσο, η αλληλογραφία της DPAG προς την ΒΡΟ στο πλαίσιο αυτό δείχνει ότι ανοίχθηκαν και εξετάσθηκαν δειγματοληπτικά τα αντικείμενα των αποστολών αυτών πριν την προώθησή τους. Φαίνεται ότι η DPAG εφάρμοζε παράλληλα και τις δύο μεθόδους για κάποιο χρονικό διάστημα(115).

(75) Μόνον το 1997, η DPAG παρακράτησε και ήλεγξε [...] ταχυδρομικά αντικείμενα προερχόμενα από το Ηνωμένο Βασίλειο. Το επόμενο έτος, ο αριθμός αυτός αυξήθηκε σε [...]* αντικείμενα δηλαδή κατά [...] περίπου. Η κάθετη άνοδος του αριθμού των παρακρατηθέντων αντικειμένων εξηγείται από το γεγονός ότι, όπως ισχυρίζεται η DPAG, η ΒΡΟ είχε προβεί σε μια μεγάλη διαφημιστική εκστρατεία που απευθυνόταν σε γερμανικές εταιρείες τις οποίες ενεθάρρυνε να αναδρομολογούν το εγχώριο ταχυδρομείο τους μέσω Βρετανίας. Κατά την άποψη της DPAG οι εν λόγω διαφημιστικές ενέργειες της ΒΡΟ στη Γερμανία, ανάγκασαν την DPAG να εντείνει τους ελέγχους στο εισερχόμενο διασυνοριακό ταχυδρομείο από το Ηνωμένο Βασίλειο(116).

ΣΤ. Οικονομικός διακανονισμός

(76) Στις 17 Οκτωβρίου 2000, η BPO και η DPAG ανακοίνωσαν ότι είχαν καταλήξει σε συμβιβασμό όσον αφορά τις οικονομικές πτυχές των διαφορών τους με τη σύναψη Μνημονίου Συμφωνίας(117). Την εποχή του διακανονισμού αυτού η ΒΡΟ κατέβαλε στην DPAG ποσό ύψους [...] ευρώ(118). Σύμφωνα με την BPO, το συνολικό ποσό που απαιτούσε η DPAG είχε αυξηθεί σε [...] εκατομμύρια ευρώ(119). Στο Μνημόνιο τα μέρη συμφώνησαν, μεταξύ άλλων, τα εξής:

i) [...],

ii) [...],

iii) [...].

(77) Τα μέρη αναγνώρισαν ότι θα συνεχίσουν να ερμηνεύουν κατά διαφορετικό τρόπο το άρθρο 25 UPU και την εφαρμογή του στο εσωτερικό της ΕΕ και ότι η ΒΡΟ θα έδινε συνέχεια όσον αφορά την καταγγελία της στην Επιτροπή.(120)

Ζ. Δεσμεύσεις

(78) Την 1η Ιουνίου 2001, η DPAG ανέλαβε τις ακόλουθες δεσμεύσεις έναντι της Επιτροπής. "i) Η Deutsche Post AG δεν θα επικαλείται τα δικαιώματα που ορίζονται στο άρθρο 25 της UPU 1994 ή στο άρθρο 43 της UPU 1999 αντίστοιχα, σχετικά με οποιεσδήποτε ταχυδρομικές αποστολές που ανταποκρίνονται στο είδος που περιγράφεται στην απόφαση της Επιτροπής (παράγραφοι 32, 34, 41, 53, 54, 61, 110 και 114-117) που έχουν παραχθεί εκτός της Γερμανίας και παραδόθηκαν στη Deutsche Post AG από χώρες των οποίων οι ταχυδρομικοί φορείς καταβάλλουν τερματικά τέλη τα οποία είναι τουλάχιστον ίσα με εκείνα που ορίζονται ως το τυπικό ποσό - κατά το χρόνο παράδοσης κάθε ταχυδρομικής αποστολής - στην παρούσα και τις μελλοντικές εκδοχές της συμφωνίας REIMS II.

ii) Κατά συνέπεια, όσον αφορά τη διεκπεραίωση του επιστολικού ταχυδρομείου του είδους περιγράφηκε στην παράγραφο i), η Deutsche Post AG δηλώνει ότι δεν θα προβάλει απαιτήσεις για την πληρωμή των εσωτερικών τελών σύμφωνα με το άρθρο 25 της UPU 1994 ή το άρθρο 43 της UPU 1999, και ότι το επιστολικό αυτό ταχυδρομείο δεν θα επιστραφεί. Αν προκύψουν αμφιβολίες σχετικά με τη δυνατότητα εφαρμογής αυτής της δέσμευσης σε μία συγκεκριμένη περίπτωση, η Deutsche Post θα επισυνάπτει -στο εξωτερικό 50 επιστολικών αντικειμένων κατ' ανώτατο όριο- συνοδευτική επιστολή προς τον παραλήπτη, στην οποία ζητείται από τον παραλήπτη -για λόγους συγκέντρωσης αποδεικτικών στοιχείων- να χορηγήσει στην Deutsche Post AG το ανοιγμένο ταχυδρομικό αντικείμενο. Η Deutsche Post θα προωθεί αυτά τα ταχυδρομικά αντικείμενα χωρίς καθυστέρηση.

iii) Ως εναλλακτική δυνατότητα της διαδικασίας που περιγράφηκε στην παράγραφο ii), η Deutsche Post θα προωθεί και θα παραδίδει αμέσως στους εγχώριους παραλήπτες το σύνολο του επιστολικού ταχυδρομείου του είδους που περιγράφηκε στην παράγραφο i), εάν ο ξένος ταχυδρομικός φορέας αποστολής θέσει στη διάθεση της Deutsche Post AG τουλάχιστον ένα ανοιγμένο δείγμα ταχυδρομικού αντικειμένου του οποίου το περιεχόμενο αντιστοιχεί στο περιεχόμενο των επιστολικών αντικειμένων της ταχυδρομικής αποστολής.

iv) Οι δεσμεύσεις αυτές αρχίζουν να ισχύουν 3 μήνες μετά την κοινοποίηση της απόφασης της Επιτροπής στην υπόθεση αριθ. COMP/36.915 -Deutsche Post AG- Παρακράτηση διασυνοριακού ταχυδρομείου(121)."

Η. Διαδικαστικά θέματα

Χρονικό της διαδικασίας

(79) Τα κυριότερα σημεία της εξέτασης της υπόθεσης από την Επιτροπή και της επίσημης διαδικασίας συνοψίζονται ως εξής (όσον αφορά την αλληλογραφία που αφορά ειδικότερα τα διαδικαστικά μέρη της παρούσας υπόθεσης, υπάρχει σχετική υποσημείωση με συνοπτική περιγραφή).

- 4-2-1998: Υποβολή της καταγγελίας.

- 20-7-1998: Απάντηση της DPAG στην καταγγελία.

- 21-10-1998: Υποβολή στοιχείων από την BPO.

- 8-12-1998: Αίτημα πληροφοριών προς την BPO.

- 21-1-1999: Απάντηση της BPO στο αίτημα πληροφοριών.

- 22-2-1999: Υποβολή στοιχείων από την BPO.

- 1-3-1999: Αίτημα πληροφοριών προς την DPAG.

- 2-3-1999: Αίτημα πληροφοριών προς την American Express Services Europe Ltd.

- 23-4-1999: Απάντηση της DPAG στο αίτημα πληροφοριών.

- 16-4-1999: Υποβολή στοιχείων από την DPAG.

- 27-4-1999: Απάντηση της American Express Services Europe Ltd στο αίτημα πληροφοριών.

- 2-6-1999: Συμπληρωματική απάντηση της American Express στο αίτημα πληροφοριών.

- 25-5-2000: Έκδοση της δήλωσης αιτιάσεων.

- 30-5-2000: Επιστολή της DPAG προς τον αρμόδιο σε θέματα ανταγωνισμού Επίτροπο.

- 9-6-2000: Επιστολή της DPAG προς την Επιτροπή(122).

- 14-6-2000: Επιστολή της DPAG προς την Επιτροπή.

- 21-6-2000: Επιστολή της Επιτροπής προς την DPAG(123).

- 26-6-2000: Άδεια στην DPAG για την πρόσβαση σε ορισμένους φακέλους.

- 13-7-2000: Επιστολή της DPAG προς την Επιτροπή(124).

- 20-7-2000: Επιστολή της BPO προς την Επιτροπή.

- 24-7-2000: Επιστολή της BPO προς την Επιτροπή.

- 27-7-2000: Επιστολή του επιτρόπου προς την DPAG.

- 27-7-2000: Επιστολή της Επιτροπής προς την DPAG(125).

- 4-8-2000: Επιστολή της DPAG προς την Επιτροπή(126).

- 8-8-2000: Επιστολή της Επιτροπής προς την DPAG(127).

- 16-8-2000: Επιστολή της Επιτροπής προς την DPAG(128).

- 22-9-2000: Απάντηση της DPAG στην κοινοποίηση των αιτιάσεων.

- 17-10-2000: Επιστολή της BPO προς την Επιτροπή(129).

- 17-11-2000: Υποβολή στοιχείων από την BPO.

- 23-11-2000: Ακρόαση.

- 11-12-2000: Υποβολή στοιχείων από την DPAG.

- 11-12-2000: Υποβολή στοιχείων από την PTT Post B.V.(130).

- 11-12-2000: Υποβολή στοιχείων από την Center Parcs N.V.(131).

- 19-1-2001: Επιστολή της BPO προς την Επιτροπή(132).

- 29-1-2001: Επιστολή της Επιτροπής προς την DPAG.

- 5-2-2001: Επιστολή της Επιτροπής προς την DPAG.(133)

- 6-2-2001: Επιστολή της DPAG προς την Επιτροπή.

- 13-2-2001: Επιστολή της DPAG προς την Επιτροπή.

- 14-2-2001: Επιστολή της DPAG προς την Επιτροπή.

- 27-2-2001: Επιστολή της Επιτροπής προς την DPAG.

- 2-3-2001: Επιστολή της Επιτροπής προς την DPAG(134).

- 12-3-2001: Επιστολή της BPO προς την Επιτροπή.

- 14-3-2001: Επιστολή της DPAG προς την Επιτροπή.

- 16-3-2001: Επιστολή της DPAG προς την Επιτροπή(135).

- 27-3-2001: Επιστολή της Επιτροπής προς την DPAG(136).

- 9-4-2001: Επιστολή της Επιτροπής προς την DPAG(137).

- 26-4-2001: Επιστολή της DPAG προς την Επιτροπή.

- 2-5-2001: Υποβολή παρατηρήσεων από την DPAG(138).

- 18-5-2001: Επιστολή της DPAG προς την Επιτροπή(139).

- 1-6-2001: Υποβολή δεσμεύσεων εκ μέρους της DΡ προς την Επιτροπή.

Δικαίωμα υπεράσπισης

(80) Κατά τη διάρκεια της διαδικασίας, η DPAG ισχυρίσθηκε ότι παραβιάσθηκε το δικαίωμα υπεράσπισής της. Η κατηγορία αυτή -που έγινε με σειρά επιστολών προς την Επιτροπή, σε απάντηση της DPAG στην κοινοποίηση των αιτιάσεων και στην ακρόαση- περιλάμβανε τα εξής στοιχεία:

i) Πολλά έγγραφα έλλειπαν από τον φάκελο στον οποίο η DPAG απέκτησε πρόσβαση στις 26 Ιουνίου 2000.

ii) Το υπόμνημα της ΒΡΟ προς την Επιτροπή, της 21ης Οκτωβρίου 1998 δεν διαβιβάσθηκε αμέσως στην DPAG.

iii) Απαλλακτικά έγγραφα έλειπαν εσκεμμένα από τον φάκελο στον οποίο απέκτησε πρόσβαση η DPAG(140).

iv) Δεν δόθηκε επαρκής χρόνος στην DPAG για την προετοιμασία της υπεράσπισής της έναντι των αιτιάσεων της Επιτροπής.

(81) Όσον αφορά τις παραπάνω κατηγορίες η Επιτροπή θεωρεί ότι:

i) Η Επιτροπή επαλήθευσε ότι σε όλες τις περιπτώσεις πλην μιας, τα υποτιθέμενα απόντα έγγραφα ευρίσκοντο στο φάκελο την εποχή που δόθηκε η άδεια στην DPAG να τον συμβουλευθεί. Συνεπώς επρόκειτο για λάθη κατά την αντιγραφή των εγγράφων από τους εκπροσώπους της DPAG. Πέραν αυτού, ορισμένα από τα απουσιάζοντα έγγραφα προέρχονταν από την ίδια την DPAG ή είχαν ληφθεί από την ίδια. Μόνον ένα έγγραφο αφαιρέθηκε κατά λάθος από τον φάκελο την εποχή της πρόσβασης και επρόκειτο για ένα εξασέλιδο φαξ της DPAG προς την Επιτροπή με ημερομηνία 16 Απριλίου 1999. Η DPAG, όχι μόνον έπρεπε να είχε πλήρη γνώση του περιεχομένου ενός δικού της εγγράφου αλλά όλα τα επιχειρήματά της στο φαξ εκείνο αναφέρονταν από την Επιτροπή στην κοινοποίηση των αιτιάσεων. Αυτό σημαίνει ότι αποτελούσε αναπόσπαστο μέρος του φακέλου στον οποίο η Επιτροπή είχε στηρίξει τις αιτιάσεις της.

ii) Το υπόμνημα της BPO της 21ης Οκτωβρίου 1998 διαβιβάσθηκε στην DPAG την εποχή που είχε πρόσβαση στο φάκελο της υπόθεσης. Η Επιτροπή δεν έχει καμία υποχρέωση να διαβιβάζει έγγραφα στους ενδιαφερομένους προτού κινηθεί η επίσημη διαδικασία(141).

iii) Παρά το γεγονός ότι ζητήθηκε ειδικά από την DPAG να τεκμηριώσει τη σοβαρή της κατηγορία ότι απαλλακτικά έγγραφα είχαν εσκεμμένα αφαιρεθεί από τον φάκελο, αυτή δεν το έπραξε.

iv) Για την προετοιμασία της απάντησής της στην κοινοποίηση των αιτιάσεων της Επιτροπής, δόθηκε στην DPAG διορία δεκαέξι εβδομάδων, αντί της κανονικής περιόδου των οκτώ εβδομάδων. Μετά από αίτημα της DΡ, η ημερομηνία της ακρόασης αναβλήθηκε για τέσσερις εβδομάδες. Δόθηκε στη DPAG μία πρόσθετη περίοδος τεσσάρων εβδομάδων (εκτός από τις τρεις εβδομάδες που δόθηκαν αρχικά) για την προετοιμασία των παρατηρήσεών της για τα αποσπάσματα από το σχέδιο απόφασης.

(82) Λαμβάνοντας υπόψη τις ανωτέρω παρατηρήσεις, η Επιτροπή θεωρεί ότι το δικαίωμα υπεράσπισης της DPAG δεν εθίγη στο πλαίσιο της παρούσας διαδικασίας.

II. ΝΟΜΙΚΗ ΕΚΤΙΜΗΣΗ

Α. Εφαρμογή του άρθρου 82 της συνθήκης

(83) Οι ΔΤΦ όπως η DPAG υπόκεινται στις διατάξεις του άρθρου 82 της συνθήκης, δεδομένου ότι είναι επιχειρήσεις που ασκούν οικονομική δραστηριότητα, και συγκεκριμένα την παροχή ταχυδρομικών υπηρεσιών, έναντι αμοιβής.

Β. Η σχετική αγορά

Η αγορά του σχετικού προϊόντος

(84) Η παρούσα υπόθεση αφορά την διεκπεραίωση κανονικού -σε αντίθεση με το κατεπείγον- διασυνοριακού επιστολικού ταχυδρομείου που αποστέλλεται από το Ηνωμένο Βασίλειο σε παραλήπτες που διαμένουν στη Γερμανία(142). Η διαδικασία αυτή μπορεί να χωριστεί σε δυο χωριστές αγορές προϊόντων:

i) την αγορά εξερχόμενου διασυνοριακού επιστολικού ταχυδρομείου στην οποία οι ταχυδρομικοί φορείς συγκεντρώνουν το ταχυδρομείο από αποστολείς που διαμένουν σε ένα κράτος μέλος προκειμένου να το παραδώσουν σε παραλήπτες σε ένα άλλο κράτος μέλος, και

ii) την αγορά εισερχόμενου διασυνοριακού επιστολικού ταχυδρομείου σε ένα κράτος μέλος στο οποίο ο ΔΤΦ και οι άλλοι ταχυδρομικοί φορείς που το παραλαμβάνουν προσφέρουν υπηρεσίες παράδοσης.

(85) Η παρούσα υπόθεση αφορά τη συμπεριφορά στη δεύτερη αγορά. Λαμβάνοντας υπόψη το γεγονός ότι υπάρχει πολύ περιορισμένος ανταγωνισμός για την παράδοση εισερχόμενου διασυνοριακού επιστολικού ταχυδρομείου που εμπίπτει εκτός του πεδίου εφαρμογής του ταχυδρομικού μονοπωλίου, δεν υπάρχει λόγος να προσδιοριστεί πιο στενά η αγορά του σχετικού προϊόντος. Κατά συνέπεια, η αγορά σχετικού προϊόντος είναι η αγορά για την προώθηση και την παράδοση του εισερχόμενου διασυνοριακού επιστολικού ταχυδρομείου.

Σχετική γεωγραφική αγορά

(86) Οι ταχυδρομικές αγορές είναι κατά κύριο λόγο εθνικές. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα στα στάδια παράδοσης της διαδικασίας διεκπεραίωσης, λόγω της ύπαρξης τα περισσότερα κράτη μέλη εκτεταμένων μονοπωλίων που κατέχουν οι παραδοσιακοί φορείς. Όσον αφορά το εισερχόμενο διασυνοριακό ταχυδρομείο, η απουσία εναλλακτικών λύσεων παράδοσης καθιστά την κατάσταση του ανταγωνισμού παρόμοια και πέραν του ορίου του μονοπωλίου. Η παρούσα υπόθεση αφορά τη συμπεριφορά της DPAG στη γερμανική αγορά. Συνεπώς, η σχετική γεωγραφική αγορά είναι η εθνική αγορά.

Συμπέρασμα

(87) Η Επιτροπή διαπιστώνει ότι η αγορά για την προώθηση και την παράδοση εισερχόμενου διασυνοριακού επιστολικού ταχυδρομείου στη Γερμανία είναι η σχετική αγορά στην παρούσα υπόθεση(143).

Γ. Δεσπόζουσα θέση

(88) Το Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων αποφάνθηκε επανειλημμένα ότι μια εταιρεία που κατέχει μονοπώλιο εκ του νόμου σε σημαντικό τμήμα της Κοινότητας μπορεί να θεωρηθεί ότι κατέχει τη δεσπόζουσα θέση κατά την έννοια του άρθρου 82 της συνθήκης(144). Η DPAG είχε λάβει εκτεταμένη και αποκλειστική άδεια εκμετάλλευσης για την προώθηση και την παράδοση του εισερχόμενου διασυνοριακού επιστολικού ταχυδρομείου στη Γερμανία. Λόγω των αποκλειστικών δικαιωμάτων που της χορηγήθηκαν, η DPAG είναι ο μόνος φορέας που ελέγχει το δημόσιο ταχυδρομικό δίκτυο που καλύπτει το σύνολο της γερμανικής επικράτειας.

(89) Στην απάντησή της στην κοινοποίηση των αιτιάσεων της Επιτροπής, η DPAG ισχυρίστηκε ότι η εκτίμηση της Επιτροπής όσον αφορά την θέση στην αγορά της DPAG ήταν ανεπαρκής και ότι η Επιτροπή δεν είχε κατορθώσει να αποδείξει την ύπαρξη δεσπόζουσας θέσης εκ μέρους της DPAG. Η DPAG ισχυρίστηκε ότι το γερμανικό ταχυδρομικό μονοπώλιο είναι μόνο μερικό(145). Δεδομένου ότι το μονοπώλιο της DPAG δεν καλύπτει μαζικές αποστολές όταν κάθε αντικείμενο έχει βάρος μεγαλύτερο από 50 γραμμάρια, οι ταχυδρομικές αποστολές στην παρούσα υπόθεση ανήκουν σε ένα τμήμα της αγοράς στο οποίο το μονοπώλιο δεν έχει "καμία ή ελάχιστη σημασία", δήλωσε η DPAG. Επιπλέον, δηλώνει ότι η Επιτροπή δεν έλαβε υπόψη τη θέση των ανταγωνιστών της DPAG, τις δυνατότητες παράκαμψης του μονοπωλίου της DPAG και την αντισταθμιστική ισχύ στην αγορά της BPO(146).

(90) Η DPAG δεν υπέβαλε στην Επιτροπή πληροφορίες σχετικά με τη θέση της στη γερμανική αγορά εισερχόμενου διασυνοριακού επιστολικού ταχυδρομείου. Περίπου 27 % (σε αξία) της συνολικής επιστολικής αγοράς στη Γερμανία -της οποίας αποτελεί μέρος η σχετική αγορά- είναι θεωρητικά ανοικτή στον ανταγωνισμό(147). Ωστόσο, το 1998 οι ανταγωνιστές της DPAG αντιστοιχούσαν σε μόνο 2 % του "ανταγωνιστικού" τμήματος της αγοράς. Έτσι, το μερίδιο της DPAG στο σύνολο της επιστολικής αγοράς (συμπεριλαμβανομένων των μονοπωλιακών υπηρεσιών) υπερέβη το 99 % κατά το έτος αυτό(148). Το ποσό αυτό επιβεβαιώθηκε από την εθνική κανονιστική αρχή της Γερμανίας, η οποία εκτιμά ότι το μερίδιο αγοράς της DPAG στην αγορά αυτή ανήλθε σε 99,2 % το 1998 και σε 98,7 % το 1999(149).

(91) Ο ισχυρισμός της DPAG ότι τα είδη των ταχυδρομικών αποστολών που συνδέονται με την παρούσα υπόθεση ανήκουν σε τμήμα της αγοράς στο οποίο το μονοπώλιο της DPAG "δεν έχει καμία ή ελάχιστη σημασία" είναι ανακριβής.

(92) Πρώτον, ένα μεγάλο μέρος των επίμαχων ταχυδρομικών αποστολών απεστάλη πριν την 1η Ιανουαρίου 1998 (δηλαδή την ημερομηνία κατά την οποία το όριο του μονοπωλίου μαζικών αποστολών στη Γερμανία μειώθηκε από 100 σε 50 γραμμάρια). Το συντριπτικό τμήμα των εσόδων στον ταχυδρομικό τομέα προέρχεται από αντικείμενα κατηγοριών χαμηλότερου βάρους. Κατά μέσο όρο, το όριο των 100 γραμμαρίων που προβλέπει το μονοπώλιο αφήνει περίπου 88 % των εσόδων που προέρχονται από επιστολές εντός του μονοπωλίου, ενώ το όριο των 50 γραμμαρίων αφήνει περίπου 77 % των εσόδων εντός του μονοπωλίου(150). Αν εκφραστεί σε όγκο, ο παλιός μονοπωλιακός φορέας έχει την αποκλειστική εκμετάλλευση ενός ακόμη μεγαλύτερου μεριδίου της αγοράς επιστολών(151). Συνεπώς, ένα ελάχιστο μόνο τμήμα όλου του εισερχόμενου μαζικού επιστολικού ταχυδρομείου βρίσκεται εκτός των ορίων που προβλέπει το μονοπώλιο.

(93) Δεύτερον, μόνο μαζικές αποστολές με ταυτόσημο περιεχόμενο δεν εμπίπτουν στο μονοπώλιο της DPAG. Σύμφωνα με το γερμανικό νόμο περί ταχυδρομείων, μόνο ένας πολύ περιορισμένος αριθμός χαρακτηριστικών μπορεί να διαφέρει στο περιεχόμενο έτσι ώστε να χαρακτηριστεί ταυτόσημο(152). Η διάταξη αυτή εμποδίζει την υπαγωγή ενός μεγάλου μέρους των ταχυδρομικών αντικειμένων με βάρος μεγαλύτερο των 50 γραμμαρίων (ή 100 γραμμαρίων πριν από 1998) εκτός του μονοπωλίου. Συνεπώς, ένα σημαντικό τμήμα των σχετικών ταχυδρομικών αποστολών στην εξεταζόμενη υπόθεση εμπίπτουν εντός του μονοπωλίου της DPAG.

(94) Τρίτον, το μεγαλύτερο τμήμα των μαζικών ταχυδρομικών αντικειμένων με βάρος μεγαλύτερο των 50 γραμμαρίων (ή 100 γραμμαρίων πριν το 1998) με ταυτόσημο περιεχόμενο στην πραγματικότητα προωθούνται και παραδίδονται από την DPAG, δεδομένου ότι η DPAG είναι ο μόνος ταχυδρομικός φορέας στη Γερμανία που προσφέρει υπηρεσίες παράδοσης που καλύπτουν όλη την επικράτεια σε χαμηλή τιμή. Αυτός είναι ένας από τους λόγους που εξηγεί γιατί η DPAG κατόρθωσε να διατηρήσει περίπου 99 % του συνολικού κύκλου εργασιών της επιστολικής αγοράς, παρά το μερικό άνοιγμα της αγοράς αυτής. Στην πράξη, οι περισσότεροι αποστολείς μαζικών ταχυδρομικών αποστολών δεν έχουν άλλη εναλλακτική δυνατότητα εκτός από τη χρησιμοποίηση των υπηρεσιών παράδοσης της DPAG. Συνεπώς, η Επιτροπή καταλήγει στο συμπέρασμα ότι, ουσιαστικά, το σύνολο του εισερχόμενου διασυνοριακού επιστολικού ταχυδρομείου στη Γερμανία προωθείται και παραδίδεται από τον παλαιό μονοπωλιακό φορέα(153).

(95) Λόγω της ύπαρξης του εκτεταμένου μονοπωλίου και της απουσίας εναλλακτικών δικτύων παράδοσης που καλύπτουν το σύνολο της επικράτειας, η BPO είναι στην πράξη υποχρεωμένη να χρησιμοποιεί τις υπηρεσίες της DPAG προκειμένου να παραδοθούν στους παραλήπτες οι μαζικές ταχυδρομικές αποστολές της με προορισμό τη Γερμανία. Τα πραγματικά περιστατικά της υπόθεσης δείχνουν σαφέστατα την απουσία εναλλακτικών λύσεων παράδοσης για την BPO και τη δυνατότητα της DPAG να ενεργεί κατά τρόπο που είναι ανεξάρτητος όχι μόνο από την BPO αλλά και από ανταγωνιστές της DPAG στη σχετική αγορά.

(96) Η Επιτροπή διαπιστώνει ότι η DPAG κατέχει δεσπόζουσα θέση στη γερμανική αγορά για την προώθηση και την παράδοση εισερχόμενου διασυνοριακού επιστολικού ταχυδρομείου.

(97) Η Γερμανία αποτελεί σημαντικό τμήμα της Ευρωπαϊκής Κοινότητας(154).

Δ. Εικαζόμενη αδυναμία εφαρμογής του άρθρου 82 της συνθήκης ΕΚ

(98) Στην αρχική της απάντηση στην καταγγελία στις 20 Ιουλίου 1998, η DPAG δεν αμφισβήτησε το εφαρμόσιμο του άρθρου 82 στην προκειμένη περίπτωση(155). Σε μεταγενέστερη κατάθεσή της όμως η DPAG επικαλέστηκε το επιχείρημα ότι το άρθρο 82 δεν ισχύει στην προκειμένη περίπτωση δεδομένου ότι η επιχείρηση δεν ήταν ο πρωταίτιος των μέτρων που λήφθηκαν κατά της BPO(156). Η DPAG ισχυρίστηκε ότι εξαναγκάστηκε να λάβει τα μέτρα αυτά δεδομένου ότι τα καταληκτικά τέλη που έλαβε από την ΒΡΟ για το ταχυδρομείο αυτό δεν κάλυπταν το κόστος παράδοσης της DPAG και ότι η υποτιθέμενη εκστρατεία μάρκετινγκ της ΒΡΟ απευθυνόταν σε γερμανούς αποστολείς. Η DPAG αναφέρεται στη νομολογία του Δικαστηρίου των ΕΚ η οποία ορίζει ότι το άρθρο 82 ισχύει μόνο για αντιανταγωνιστικά μέτρα τα οποία λαμβάνουν οι επιχειρήσεις ιδία πρωτοβουλία. Το άρθρο 82 δεν ισχύει όταν κάποιος διεθνής κανονισμός στερεί από μια επιχείρηση κάθε δυνατότητα να συμπεριφερθεί με ανταγωνιστικό τρόπο.

(99) Η DPAG αναφέρθηκε στην εξής δήλωση του Δικαστηρίου των ΕΚ: "Πράγματι, τα άρθρα 85 και 86 της συνθήκης αφορούν μόνον ενέργειες θίγουσες τον ανταγωνισμό στις οποίες προβαίνουν οι επιχειρήσεις εξ ιδίας πρωτοβουλίας... Αν η θίγουσα τον ανταγωνισμό συμπεριφορά επιβάλλεται στις επιχειρήσεις από την εθνική νομοθεσία ή αν η τελευταία διαμορφώνει ένα νομικό πλαίσιο το οποίο, από μόνο του, αποκλείει κάθε δυνατότητα ανταγωνιστικής συμπεριφοράς των επιχειρήσεων, τα άρθρα 85 και 86 δεν έχουν εφαρμογή(157)."

(100) Ωστόσο, η DPAG δεν ανέφερε τη δήλωση του Δικαστηρίου των ΕΚ που ακολουθεί στην επόμενη παράγραφο της ίδιας απόφασης και η οποία έχει ως εξής: "Αντιθέτως, τα άρθρα 85 και 86 της συνθήκης μπορούν να εφαρμοστούν αν προκύπτει ότι η εθνική νομοθεσία αφήνει τη δυνατότητα ανταγωνισμού, ο οποίος ενδέχεται να εμποδίζεται, να περιορίζεται ή να στρεβλώνεται από αυτόβουλη συμπεριφορά των επιχειρήσεων ...(158)."

(101) Στην πραγματικότητα, όλα τα σχετικά μέτρα λήφθηκαν από την DPAG με δική της πρωτοβουλία. Ούτε η σύμβαση UPU, ούτε η γερμανική νομοθεσία περιλαμβάνουν διατάξεις οι οποίες υποχρεώνουν την DPAG να παρακρατεί, να χρεώνει συμπληρωματικά τέλη και να καθυστερεί εισερχόμενο διασυνοριακό ταχυδρομείο(159). Το άρθρο 25 UPU επιτρέπει στα κράτη που συμμετέχουν στη σύμβαση UPU να παρακρατούν ταχυδρομείο του τύπου αυτού εφόσον πληρούνται ορισμένα κριτήρια. Τα κράτη μέλη της σύμβασης UPU είναι σε μεγάλο βαθμό ελεύθερα να αποφασίσουν αν θα παρακρατούν ή όχι εισερχόμενο διασυνοριακό ταχυδρομείο το οποίο πληροί τα κριτήρια του άρθρου 25 UPU. Η γερμανική νομοθεσία η οποία περιλαμβάνει ταυτόσημες διατάξεις με εκείνες του άρθρου 25 UPU, δεν επιβάλλει καμία υποχρέωση στην DPAG να παρακρατεί και να καθυστερεί εισερχόμενο διασυνοριακό επιστολικό ταχυδρομείο. Τα συμπεράσματα αυτά ισχύουν ανεξάρτητα από την εκδοχή της UPU που είχε επικαλεστεί η DΡ τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή (δηλαδή το άρθρο 25 της UPU 1989, το άρθρο 25 της UPU 1994 ή το άρθρο 43 της UPU 1999)(160).

(102) Το νομικό πλαίσιο δεν καταργεί τη δυνατότητα ανταγωνιστικής συμπεριφοράς από μέρους της DPAG ούτε την εμποδίζει να τηρήσει αφ' εαυτής αντιανταγωνιστική στάση. Συνάγεται λοιπόν ότι η DPAG διατήρησε την αυτονομία συμπεριφοράς στην προκειμένη περίπτωση. Το επιχείρημα της DPAG ότι οι ενέργειες της "είχαν ως αφορμή" την εικαζόμενη αντιανταγωνιστική συμπεριφορά της ΒΡΟ δεν ευσταθεί. Ακόμη και αν αυτό συνέβαινε, η συμπεριφορά ενός ανταγωνιστή δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να αποκλείει την εφαρμογή του άρθρου 82 από μια επιχείρηση.

Ε. Κατάχρηση δεσπόζουσας θέσης

Εισαγωγή

(103) Μια επιχείρηση που κατέχει δεσπόζουσα θέση έχει την ιδιαίτερη ευθύνη να μη θίγει με τη συμπεριφορά της την άσκηση του πραγματικού και ανόθευτου ανταγωνισμού στην κοινή αγορά. Το καθ ύλην πεδίο εφαρμογής της ειδικής ευθύνης που βαρύνει την επιχείρηση πρέπει να εκτιμηθεί σε σχέση με το πόσο ισχυρή είναι η δεσπόζουσα θέση που κατέχεται από την επιχείρηση αυτή και τα ειδικά χαρακτηριστικά της αγοράς που ενδέχεται να επηρεάσουν την κατάσταση του ανταγωνισμού(161).

(104) Η Επιτροπή ανέλυσε τα μέτρα που έλαβε η DPAG περισσότερο ως χαρακτηριστικά μιας συμπεριφοράς παρά ως μια σειρά χωριστών μέτρων που πρέπει να εκτιμηθούν μεμονωμένα. Η συμπεριφορά της DPAG περιλαμβάνει τα ακόλουθα βασικά στοιχεία:

i) συχνή παρακράτηση εισερχόμενου διασυνοριακού επιστολικού ταχυδρομείου,

ii) επιβολή προσαύξησης στο εισερχόμενο διασυνοριακό επιστολικό ταχυδρομείο, και

iii) συχνή καθυστέρηση, για παρατεταμένες χρονικές περιόδους, της αποδέσμευσης του εισερχόμενου διασυνοριακού επιστολικού ταχυδρομείου που έχει παρακρατηθεί.

(105) Στην απάντησή της στην κοινοποίηση των αιτιάσεων, η DPAG ισχυρίστηκε ότι η Επιτροπή δεν διερεύνησε την εν γένει συμπεριφορά της DPAG και χρησιμοποίησε μόνο τα στοιχεία που υποβλήθηκαν εκ μέρους της BPO. Σύμφωνα με την DPAG, η καταγγελία και η κοινοποίηση των αιτιάσεων παρείχαν έναν πολύ περιορισμένο αριθμό περιπτώσεων που δεν είναι επαρκής για να αποδειχθεί η ύπαρξη πολιτικής εκ μέρους μιας επιχείρησης. Η DPAG ισχυρίζεται ότι, για να αποδειχθεί αυτό, η Επιτροπή θα έπρεπε να έχει έρθει σε επαφή με έναν αντιπροσωπευτικό αριθμό πελατών της BPO(162).

(106) Στην πραγματικότητα, η εκτίμηση της Επιτροπής όσον αφορά την παρούσα υπόθεση στηρίζεται σε πολύ μεγάλο βαθμό σε αποδεικτικά στοιχεία (επιστολές, φαξ και έντυπα ελέγχου αναταχυδρόμησης) που προέρχονται από την ίδια την DPAG καθώς και δηλώσεις στις οποίες προέβη η DPAG κατά τη διάρκεια της διαδικασίας. Τα αποδεικτικά στοιχεία της υπόθεσης περιλαμβάνουν ένα επαρκώς μεγάλο αριθμό ενδείξεων που επιτρέπουν τον προσδιορισμό των χαρακτηριστικών της συμπεριφοράς εκ μέρους της DPAG. Πρέπει να σημειωθεί ότι ορισμένες από τις "περιπτώσεις" που αναφέρονται από την DΡ ανωτέρω περιλαμβάνουν έναν μεγάλο αριθμό μεμονωμένων ταχυδρομικών αποστολών, αν και από έναν περιορισμένο αριθμό ονομαστικών αποστολέων. Ο φάκελος της υπόθεσης συμπεριλαμβάνει διάφορα παραδείγματα αντιδράσεων εκ μέρους αποστολέων ταχυδρομικών αποστολών τις οποίες η DPAG παρακράτησε, επέβαλε προσαύξηση και καθυστέρησε(163). Επιπλέον, απλώς και μόνο το γεγονός ότι η DPAG είχε κινήσει διαδικασίες ενώπιον των δικαστηρίων στη Γερμανία κατά οργανισμών με μόνιμη κατοικία στη Γερμανία τους οποίους η DPAG θεωρεί ότι αποτελούν τους "ουσιώδεις" αποστολείς του εισερχόμενου διασυνοριακού επιστολικού ταχυδρομείου, αποτελεί σαφή ένδειξη της ύπαρξης μιας επιχειρηματικής πολιτικής στον τομέα αυτό(164).

Ορισμός του αποστολέα

Επιχειρήματα που προβλήθηκαν από την DPAG

(107) Η DPAG ισχυρίστηκε ότι η έννοια του "ορισμού του ουσιαστικού αποστολέα" έχει επιβεβαιωθεί από τα γερμανικά δικαστήρια και ότι η συμπεριφορά που προκύπτει από την εφαρμογή του ορισμού αυτού συμπίπτει με τη γερμανική νομολογία. Επιπλέον, η DΡ ισχυρίστηκε ότι το Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων θα έπρεπε να έχει παραβλέψει έμμεσα τον "ορισμό του ουσιαστικού αποστολέα" στην απόφασή του στην υπόθεση GZS & Citicorp.

Εκτίμηση

(108) Η DPAG προσπαθεί να δικαιολογήσει την αντιμετώπιση που επιφυλάσσει στο εισερχόμενο διασυνοριακό ταχυδρομείο χρησιμοποιώντας την εθνική νομολογία. Δεν εναπόκειται στην Επιτροπή να κρίνει κατά πόσο η συμπεριφορά της DΡ στην παρούσα υπόθεση συμβιβάζεται ή όχι με την εθνική νομοθεσία. Ακόμη και αν συμβαίνει αυτό, η εξεταζόμενη συμπεριφορά μπορεί να παραβιάζει την κοινοτική νομοθεσία. Συνεπώς, η Επιτροπή πρέπει να εκτιμήσει κατά πόσο ή σε ποιο βαθμό ο "ορισμός του ουσιαστικού αποστολέα" -όπως ερμηνεύεται από την DΡ και οι ενέργειες που αναλήφθηκαν από την DΡ με αυτό το πρόσχημα- συμβιβάζονται με την κοινοτική νομοθεσία.

(109) Στην υπόθεση GZS & Citicorp το δικαστήριο εξέτασε τη δυνατότητα: "... ένα κράτος μέλος να παρέχει νομοθετικά στις ταχυδρομικές υπηρεσίες του το δικαίωμα να επιβάλλουν την καταβολή ταχυδρομικών τελών εσωτερικού, στην περίπτωση κατά την οποία αποστολείς που είναι εγκατεστημένοι εντός του κράτους αυτού παραδίδουν, οι ίδιοι ή μέσω τρίτου προσώπου, στις ταχυδρομικές υπηρεσίες άλλου κράτους μέλους ταχυδρομικά αντικείμενα σε μεγάλες ποσότητες, προκειμένου τα αντικείμενα αυτά να αποσταλούν στο πρώτο κράτος μέλος(165)."

(110) Συνεπώς, είναι σαφές ότι τα ταχυδρομικά αντικείμενα προέρχονταν από τη Γερμανία και ότι οι αποστολείς ήταν μόνιμοι κάτοικοι της χώρας αυτής. Ωστόσο, στην παρούσα υπόθεση η κατάσταση είναι διαφορετική.

(111) Στην υπόθεση GZS & Citicorp, το Δικαστήριο αναγνώρισε ότι οι ΔΤΦ θα μπορούσαν -κατ' αρχήν- να χρεώσουν ταχυδρομικά τέλη εσωτερικού για αναταχυδρομούμενα αντικείμενα A-B-A επικαλούμενοι το άρθρο 25 της UPU 1989(166). Το Δικαστήριο διαπίστωσε ότι το άρθρο 25 της UPU 1989 θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί μόνο βάσει ορισμένων συγκεκριμένων όρων. Ωστόσο, το Δικαστήριο δεν εξέτασε -είτε άμεσα είτε έμμεσα- το ερώτημα του συμβιβάσιμου του "ορισμού του ουσιαστικού αποστολέα" με την κοινοτική νομοθεσία. Η υπόθεση ενώπιον του Δικαστηρίου αφορούσε αίτηση για την έκδοση προδικαστικής απόφασης σύμφωνα με το άρθρο 234 της συνθήκης σχετικά με ένα αριθμό νομικών θεμάτων που παραπέμφθηκαν στο Δικαστήριο από εθνικό δικαστήριο της Γερμανίας. Το γερμανικό δικαστήριο δεν ζήτησε από το Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων να εξετάσει το θέμα του "ορισμού του ουσιαστικού αποστολέα", το οποίο δεν χρειάστηκε να εξετάσει τον ορισμό του αποστολέα που εφάρμοζε η DPAG προκειμένου να απαντήσει στα ερωτήματα που του τέθηκαν.

(112) Τα κριτήρια αξιολόγησης που εφαρμόζονται από την DΡ στην παρούσα υπόθεση δεν μπορούν να γίνουν αποδεκτά βάσει της κοινοτικής νομοθεσίας. Όλα τα κριτήρια αξιολόγησης που παραθέτει η DPAG αφορούν την εμφάνιση και το περιεχόμενο ενός ταχυδρομικού αντικειμένου. Για να προσδιοριστεί ο αποστολέας ενός ταχυδρομικού αντικειμένου θα πρέπει να βρεθεί το πρόσωπο που παρήγαγε το ταχυδρομικό αντικείμενο και το πρόσωπο που είναι υπεύθυνο για αυτό. Οι πληροφορίες δεν μπορούν να διαπιστωθούν με βεβαιότητα με την εξέταση του περιεχομένου ενός ταχυδρομικού αντικειμένου. Σύμφωνα με τον ορισμό της DPAG, για να χαρακτηριστεί μια αποστολή ως αναταχυδρόμηση, δεν χρειάζεται να υπάρχει οποιαδήποτε μεταφορά πληροφοριών (είτε υλική είτε μη υλική) από τη χώρα Α στη χώρα Β. Η μόνη σύνδεση με τη Γερμανία είναι το γεγονός ότι συμπεριλαμβάνεται στο περιεχόμενο της ταχυδρομικής αποστολής αναφορά σε οργανισμό που είναι κάτοικος της χώρας αυτής. Η σύνδεση αυτή είναι εξ ολοκλήρου εικονική και οδηγεί στη λανθασμένη ταξινόμηση εκ μέρους της DΡ του κανονικού διασυνοριακού ταχυδρομείου ως "οιονεί" ανά ταχυδρόμηση Α-Β-Α. Η συμπεριφορά που απορρέει από την ταξινόμηση αυτή εμποδίζει την ελεύθερη ροή των ταχυδρομικών υπηρεσιών μεταξύ των κρατών μελών της Κοινότητας.

(113) Μετά από εξέταση των σχετικών στοιχείων, η Επιτροπή κατέληξε στο εξής συμπέρασμα όσον αφορά την ταυτότητα των αποστολέων των επίμαχων ταχυδρομικών αποστολών, που παρέχονται ως παραδείγματα της εικαζόμενης αντιανταγωνιστικής συμπεριφοράς της DPAG.

(114) Ideas Direct: Όλες οι εν λόγω ταχυδρομικές αποστολές είχαν παραχθεί και ταχυδρομηθεί από την Ideas Direct στο Ηνωμένο Βασίλειο και η εταιρεία αυτή ήταν εκείνη που συνήψε συμβατική σχέση με τον ταχυδρομικό φορέα αποστολής. Ούτε οι επιστολές ούτε οι πληροφορίες που περιέχονταν σε αυτές προήλθαν από τη Γερμανία προκειμένου να ταχυδρομηθούν στη Γερμανία μέσω του Ηνωμένου Βασιλείου. Συνεπώς, η Ideas Direct πρέπει να θεωρηθεί ως ο αποστολέας αυτών των ταχυδρομικών αποστολών. Ο αποστολέας και οι γερμανοί παραλήπτες δεν είναι κάτοικοι του ιδίου κράτους μέλους. Δεν υπάρχουν λόγοι που θα στήριζαν τον ισχυρισμό της DPAG ότι οι ταχυδρομικές αποστολές της Ideas Direct αποτελούν περιπτώσεις αναταχυδρόμησης A-B-A. Συνεπώς, οι ταχυδρομικές αποστολές της Ideas Direct πρέπει να θεωρηθούν ως κανονικό διασυνοριακό ταχυδρομείο.

(115) Fidelity Investments: Οι εν λόγω ταχυδρομικές αποστολές δεν προήλθαν από τη Γερμανία προκειμένου να ταχυδρομηθούν σε γερμανούς παραλήπτες μέσω του Ηνωμένου Βασιλείου. Οι ταχυδρομικές αποστολές παράχθηκαν και ταχυδρομήθηκαν από την Fidelity Investments στο Ηνωμένο Βασίλειο. Η γερμανική θυγατρική της Fidelity Investments δεν συμμετείχε σε οποιοδήποτε στάδιο της παραγωγής ή της ταχυδρόμησης αυτών των ταχυδρομικών αποστολών. Η Fidelity Investments στο Ηνωμένο Βασίλειο ήταν η εταιρεία που συνήψε τη συμβατική σχέση με τον ταχυδρομικό φορέα αποστολής. Κατά συνέπεια, η Fidelity Investments στο Ηνωμένο Βασίλειο πρέπει να θεωρηθεί ως αποστολέας των επίμαχων ταχυδρομικών αποστολών. Ο αποστολέας και οι παραλήπτες είναι κάτοικοι διαφορετικών κρατών μελών. Δεν υπάρχουν οποιοιδήποτε λόγοι που θα στήριζαν τον ισχυρισμό της DPAG ότι οι ταχυδρομικές αποστολές της Fidelity Investments αποτελούν περιπτώσεις αναταχυδρόμησης A-B-A. Οι εν λόγω ταχυδρομικές αποστολές θα πρέπει επίσης να θεωρηθούν ως κανονικό διασυνοριακό ταχυδρομείο.

(116) Gant: Οι σχετικές ταχυδρομικές αποστολές δεν προήλθαν από τη Γερμανία προκειμένου να ταχυδρομηθούν σε γερμανούς παραλήπτες μέσω του Ηνωμένου Βασιλείου. Οι ταχυδρομικές αποστολές παράχθηκαν και προετοιμάστηκαν για ταχυδρόμηση από την Pyramid Sportswear ΑΒ στη Σουηδία, μεταφέρθηκαν στο Ηνωμένο Βασίλειο και ταχυδρομήθηκαν στη Γερμανία (καθώς και σε ορισμένες άλλες ευρωπαϊκές χώρες) μέσω της BPO. Η Pyramid Sportswear ΑΒ της Σουηδίας πρέπει να θεωρηθεί ο αποστολέας των επίμαχων ταχυδρομικών αποστολών. Ο αποστολέας και οι παραλήπτες κατοικούν σε διαφορετικά κράτη μέλη. Συνεπώς, αυτές οι ταχυδρομικές αποστολές μπορούν να θεωρηθούν ως αναταχυδρόμηση A-B-Γ. Δεν μπορεί να υποστηριχθεί ότι το ταχυδρομικό μονοπώλιο της χώρας Γ παραβιάζεται από αυτό το είδος των ταχυδρομικών αποστολών. Δεδομένου ότι οι ΔΤΦ της Σουηδίας και του Ηνωμένου Βασιλείου είναι και οι δύο μέλη της REIMS II, τα καταληκτικά τέλη που εισπράττονται από την DPAG πρέπει να είναι τα ίδια είτε οι επιστολές αποστέλλονται απευθείας από τον σουηδό αποστολέα είτε μέσω του Ηνωμένου Βασιλείου. Κατά συνέπεια, όταν η αναταχυδρόμηση Α-Β-Γ μεταφέρεται από τη χώρα Β στη χώρα Γ, η νομική κατάσταση δεν διαφέρει από τους κανόνες που εφαρμόζονται στο κανονικό διασυνοριακό ταχυδρομείο.

(117) Multiple Zones: Οι εν λόγω ταχυδρομικές αποστολές δεν προήλθαν από τη Γερμανία προκειμένου να ταχυδρομηθούν στη Γερμανία μέσω του Ηνωμένου Βασιλείου. Οι ταχυδρομικές αποστολές παράχθηκαν από τα ευρωπαϊκά κεντρικά γραφεία της Extensis Corporation - Plantijn Groep BV των Κάτω Χωρών, μεταφέρθηκαν στο Ηνωμένο Βασίλειο όπου ταχυδρομήθηκαν και εν συνεχεία προωθήθηκαν στη Γερμανία από την BPO. Συνεπώς, η Plantijn Groep BV θα πρέπει να θεωρηθεί ως αποστολέας των ταχυδρομικών αποστολών, που αποτελούν περίπτωση αναταχυδρόμησης A-B-Γ.

Συμπέρασμα

(118) Ο "ορισμός του ουσιαστικού αποστολέα" -όπως ερμηνεύεται από την DPAG στην παρούσα υπόθεση- δεν λαμβάνει υπόψη τη συμβασιακή και οικονομική πραγματικότητα πίσω από αυτές τις ταχυδρομικές αποστολές και συνεπάγεται την λανθασμένη αναταξινόμηση του κανονικού διασυνοριακού ταχυδρομείου ως "οιονεί" αναταχυδρόμηση A-B-A. Η αποδοχή της ερμηνείας της DPAG όσον αφορά "τον ορισμό του ουσιαστικού αποστολέα" θα επέτρεπε στην DPAG να προσδιορίζει η ίδια την ταυτότητα του αποστολέα με βάση μη ουσιώδη κριτήρια. Δεν εναπόκειται στην DPAG -ή σε οποιοδήποτε άλλο ταχυδρομικό φορέα- να προσδιορίσει πώς οι πελάτες τους θα οργανώνουν τις δραστηριότητές τους, πώς θα παρουσιάζονται στους παραλήπτες ή πώς θα προετοιμάζουν τις ταχυδρομικές αποστολές τους.

(119) Η Επιτροπή θεωρεί ότι "ο ορισμός του ουσιαστικού αποστολέα" -όπως εφαρμόζεται από την DPAG στην παρούσα υπόθεση- είναι ασυμβίβαστη με την κοινοτική νομοθεσία.

Κατάχρηση

(120) Η συμπεριφορά της DPAG στην παρούσα υπόθεση, δηλαδή η παρακράτηση, η επιβολή συμπληρωματικών τελών και η καθυστέρηση στο κανονικό -εισερχόμενο διασυνοριακό επιστολικό ταχυδρομείο- μπορεί να χαρακτηριστεί ως παραβίαση του άρθρου 82 της συνθήκης με βάση τέσσερα διαφορετικά νομικά επιχειρήματα. Τα επιχειρήματα αυτά παρατίθενται στη συνέχεια.

Άσκηση διακρίσεων

(121) Η DPAG επιφυλάσσει διαφορετική αντιμετώπιση στο εισερχόμενο διασυνοριακό επιστολικό ταχυδρομείο που θεωρεί ως "γνήσιο" διεθνές ταχυδρομείο (δηλαδή επιστολικό ταχυδρομείο στο οποίο δε γίνεται οποιαδήποτε αναφορά σε οργανισμούς που είναι κάτοικοι της Γερμανίας) αφενός, και στο εισερχόμενο διασυνοριακό επιστολικό ταχυδρομείο που θεωρεί ότι είναι "οιονεί" αναταχυδρόμηση A-B-A, λόγω της μνείας που υπάρχει σε οργανισμό που είναι κάτοικος της Γερμανίας, αφετέρου. Ένας τέτοιος οργανισμός μπορεί να είναι θυγατρική ή υποκατάστημα που βρίσκεται στη Γερμανία. Στην πρώτη περίπτωση, η DPAG επιβάλλει στην BPO τα καταληκτικά τέλη που έχουν συμφωνηθεί μεταξύ των αντίστοιχων ΔΤΦ. Η BPO χρεώνει στους αποστολείς του Ηνωμένου Βασιλείου την κανονική διασυνοριακή τιμή, που υπολογίζεται με βάση τα καταληκτικά τέλη. Στη δεύτερη περίπτωση, η DPAG χρεώνει την BPO ή τους αποστολείς με το πλήρες τέλος εσωτερικού που εφαρμόζεται στη Γερμανία και το οποίο είναι υψηλότερο(167). Και στις δυο περιπτώσεις η DPAG παρέχει ακριβώς την ίδια υπηρεσία, δηλαδή συλλέγει σάκους εισερχόμενου διασυνοριακού επιστολικού ταχυδρομείου σε ένα σημείο υποδοχής, μεταφέρει τις ταχυδρομικές αποστολές στο κέντρο διαλογής όπου ταξινομούνται και εν συνεχεία προωθούνται και παραδίδονται σε παραλήπτες που κατοικούν στη Γερμανία.

Επιχειρήματα που προβλήθηκαν από την DPAG

(122) Στην απάντησή της στην κοινοποίηση των αιτιάσεων, η DPAG αρνήθηκε ότι εισήγαγε διακρίσεις με τη συμπεριφορά της. Με βάση τα προαναφερθέντα κριτήρια αξιολόγησης, η DPAG θεωρεί ότι εφαρμόζει το άρθρο 25 της UPU κατά τρόπο ομοιόμορφο και αντικειμενικό. Η DPAG ισχυρίζεται ότι η συμπεριφορά της καλύπτεται από το άρθρο 25 της UPU. Κατά την άποψη της DPAG, το άρθρο 25 της UPU επιτρέπει σιωπηρά στους ΔΤΦ να παρακρατούν και να καθυστερούν ταχυδρομικές αποστολές. Δεδομένου ότι όλες οι ταχυδρομικές αποστολές υπόκεινται στην ίδια αξιολόγηση, η DPAG θεωρεί ότι δεν ασκεί διακρίσεις μεταξύ των συναλλασσομένων. Επιπλέον, οι ταχυδρομικές αποστολές οι οποίες κατά την άποψη της DPAG, εμπίπτουν στο άρθρο 25 της UPU και οι ταχυδρομικές αποστολές οι οποίες δεν εμπίπτουν στο άρθρο αυτό, δεν αποτελούν ισοδύναμες συναλλαγές. Οι ταχυδρομικές αποστολές που εμπίπτουν στο άρθρο 25 της UPU πρέπει να προσδιοριστούν και να υποστούν περαιτέρω επεξεργασία, γεγονός, που κατά τους ισχυρισμούς της DPAG, παρέχει στην DPAG το δικαίωμα να επιβάλει υψηλότερη τιμή(168).

(123) Επιπλέον, η DPAG ισχυρίστηκε ότι "τα άτομα που παραδίδουν τις ταχυδρομικές αποστολές για ταχυδρόμηση στην BPO" δεν αποτελούν συναλλασσόμενα μέρη της DPAG. Το μόνο μέρος με το οποίο η DPAG συναλλάσσεται εμπορικώς στην περίπτωση αυτή είναι η BPO και η DPAG δεν ασκεί διάκριση κατά της BPO. Τέλος, η DPAG ισχυρίζεται ότι η συμπεριφορά της δεν συνεπάγεται οποιεσδήποτε άμεσες αρνητικές επιπτώσεις για τους καταναλωτές, ανεξάρτητα από το αν οι καταναλωτές αυτοί θεωρούνται ως οι παραλήπτες ή "τα πρόσωπα που παραδίδουν τις ταχυδρομικές αποστολές στην BPO για ταχυδρόμηση"(169).

Εκτίμηση

(124) Ως επιχείρηση στην οποία έχει χορηγηθεί μονοπώλιο εκ του νόμου για την προώθηση και την παράδοση εισερχόμενου διασυνοριακού επιστολικού ταχυδρομείου, η Επιτροπή θεωρεί ότι η DPAG έχει εκ πρώτης όψεως την υποχρέωση να εξασφαλίσει ότι η υπηρεσία αυτή παρέχεται κατά τρόπο που δεν εισάγει διακρίσεις(170).

(125) Το Δικαστήριο αποφάνθηκε πρόσφατα -στην απόφασή του στην υπόθεση GZS & Citicorp- ότι συμπεριφορά παρόμοια με την κατάσταση στην εξεταζόμενη υπόθεση συνιστά ιδίως παραβίαση του άρθρου 82, παράγραφος γ. Στην απόφασή του το Δικαστήριο δήλωσε τα εξής: "Πράγματι, για να αποφευχθεί η εκ μέρους ενός φορέα όπως η Deutsche Post άσκηση του δικαιώματος επιστροφής των ταχυδρομικών αντικειμένων στον τόπο προελεύσεως, το οποίο προβλέπεται στο άρθρο 25, παράγραφος 3 της συμβάσεως ΠΤΕ, οι αποστολείς των αντικειμένων αυτών δεν έχουν άλλη δυνατότητα παρά να εξοφλήσουν ολόκληρο το ποσό τωνισχυόντων ταχυδρομικών τελών εσωτερικού.

Όπως επισήμανε το Δικαστήριο σε σχέση με άρνηση πωλήσεων που είχε προβάλει η εταιρεία κατέχουσα δεσπόζουσα θέση υπό την έννοια του άρθρου 86 της συνθήκης, η συμπεριφορά αυτή είναι αντίθετη προς το σκοπό που διακηρύσσεται στο άρθρο 3, στοιχείο στ), της συνθήκης ΕΚ [...], και αναλύεται στο άρθρο 86, ιδίως στα στοιχεία ββ) και γγ) του άρθρου αυτού...(171)"

(126) Η κατάσταση στην εξεταζόμενη υπόθεση είναι συγκρίσιμη με την υπόθεση που παραπέμφθηκε στο Δικαστήριο, και στην οποία το Δικαστήριο κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η διάκριση μεταξύ διαφόρων κατηγοριών εσωτερικού ταχυδρομείου -δηλαδή κανονικού εσωτερικού ταχυδρομείου και παρακαμπτόμενου εσωτερικού ταχυδρομείου (αναταχυδρόμηση A-B-A)- μπορεί να αποτελέσει παραβίαση του άρθρου 82 της συνθήκης. Ωστόσο, στην παρούσα υπόθεση η DPAG ασκεί διακρίσεις μεταξύ διαφόρων κατηγοριών διασυνοριακού επιστολικού ταχυδρομείου, ανάλογα με το αν οι αλλοδαποί αποστολείς αναφέρονται σε οργανισμό που είναι κάτοικος Γερμανίας ή όχι.

(127) Με την επιβολή διαφορετικών τιμών για ισοδύναμες συναλλαγές -δηλαδή την προώθηση και την παράδοση εισερχόμενου διασυνοριακού επιστολικού ταχυδρομείου- η DPAG συμπεριφέρεται κατά τρόπο που εισάγει διακρίσεις. Οι διαφορετικές τιμές που χρεώνει η DPAG δεν μπορούν να δικαιολογηθούν με βάση αντικειμενικούς οικονομικούς παράγοντες. Η DPAG ισχυρίζεται ότι υποβάλλεται σε πρόσθετες δαπάνες για τον προσδιορισμό και την επεξεργασία των ταχυδρομικών αποστολών όταν τις αναταξινομεί ως οιονεί αναταχυδρόμηση A-B-A. Η DPAG δεν διευκρίνισε ούτε προσδιόρισε ποσοτικά αυτές τις πρόσθετες δαπάνες. Δεδομένου ότι αυτή η αναταξινόμηση στηρίζεται σε μια λανθασμένη υπόθεση, οι πρόσθετες δαπάνες στις οποίες υποβάλλεται -εφόσον υφίστανται- θα πρέπει να επιβάλλονται σε όλους τους αποστολείς εισερχόμενου διασυνοριακού ταχυδρομείου χωρίς να εισάγονται διακρίσεις.

(128) Η άσκηση διακρίσεων δεν περιορίζεται στη χρέωση διαφορετικών τιμών. Οι πελάτες οι οποίοι στις ταχυδρομικές αποστολές τους αναφέρονται σε ένα οργανισμό που είναι κάτοικος Γερμανίας διατρέχουν επίσης μεγαλύτερο κίνδυνο καθυστέρησης των ταχυδρομικών αποστολών τους εκ μέρους της DPAG για παρατεταμένες χρονικές περιόδους.

(129) Όπως αναφέρθηκε ανωτέρω, το Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων - στην απόφασή του στην υπόθεση GZS & Citicorp - κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η άσκηση διακρίσεων όσον αφορά την αντιμετώπιση διαφόρων κατηγοριών ταχυδρομικών αποστολών μπορεί να συνιστά κατάχρηση βάσει του άρθρου 82 της συνθήκης. Το Δικαστήριο κατέληξε στο συμπέρασμα αυτό χωρίς να εξετάσει το ερώτημα του κατά πόσον ο αποστολέας ήταν συναλλασσόμενο μέρος της DPAG ή όχι.

(130) Λόγω της ύπαρξης του ταχυδρομικού μονοπωλίου στη Γερμανία, θα πρέπει να δοθεί μια ελαφρά διαφορετική ερμηνεία στον όρο "συναλλασσόμενο μέρος", ο οποίος κανονικά αναφέρεται σε μια εθελούσια εμπορική σχέση μεταξύ δυο επιχειρήσεων. Το ταχυδρομικό μονοπώλιο επιβάλλει στους αλλοδαπούς αποστολείς μια εμπορική αν όχι άμεση συμβατική σχέση με την DPAG. Ο αποστολέας στο Ηνωμένο Βασίλειο που συναλλάσσεται με την ΒΡΟ για την αποστολή των ταχυδρομικών αποστολών του στη Γερμανία γνωρίζει εκ των προτέρων ότι οι ταχυδρομικές αποστολές θα παραδοθούν από τη DΡ σε γερμανούς παραλήπτες. Η ενέργειες της DPAG στη γερμανική αγορά για το εισερχόμενο διασυνοριακό επιστολικό ταχυδρομείο μπορεί να επ