ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ της 2ας Φεβρουαρίου 1994 σχετικά με το νόμο αριθ. 23/1991 της περιφέρειας της Σικελίας όσον αφορά τις έκτακτες παρεμβάσεις υπέρ της βιομηχανίας και το άρθρο 5 του νόμου αριθ. 8/1991 της περιφέρειας της Σικελίας όσον αφορά, ιδίως τις χρηματοδοτήσεις της εταιρείας Sitas (Το κείμενο στην ιταλική γλώσσα είναι το μόνο αυθεντικό) (Κείμενο που παρουσιάζει ενδιαφέρον για τον ΕΟΧ) (94/374/ΕΚ)

Η ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ,

Έχοντας υπόψη:

τη συνθήκη για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, και ιδίως το άρθρο 93 παράγραφος 2 πρώτο εδάφιο,

Αφού έταξε προθεσμία στα ενδιαφερόμενα κράτη μέλη να υποβάλουν τις παρατηρήσεις τους σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 93 παράγραφος 2 πρώτο εδάφιο,

Εκτιμώντας ότι:

Ι Κατά την περάτωση της διαδικασίας που κινήθηκε δυνάμει του άρθρου 93 παράγραφος 2 της συνθήκης έναντι των μέτρων που εξετάστηκαν στο πλαίσιο των ενισχύσεων για το αλκαλικό άλας, η οποία ανακοινώθηκε στην ιταλική κυβέρνηση με επιστολή της 9ης Φεβουαρίου 1993 (C35/91), η Επιτροπή επεφυλάχθη να αποφανθεί σχετικά με τις διατάξεις του άρθρου 5 του νόμου αριθ. 8/1991 της περιφέρειας της Σικελίας, δυνάμει των οποίων προβλεπόταν η χορήγηση ποσού 20 δισεκατομμυρίων ιταλικών λιρών στην εταιρεία Sitas (1).

Εξάλλου, η Επιτροπή, με επιστολή της 6ης Μαΐου 1992, είχε ενημερώσει την ιταλική κυβέρνηση σχετικά με την απόφασή της να κινήσει διαδικασία δυνάμει του άρθρου 93 παράγραφος 2 της συνθήκης σχετικά με τον νόμο 23/1991 της περιφέρειας της Σικελίας για τις έκτακτες παρεμβάσεις προς όφελος της βιομηχανίας.

Η Επιτροπή κάλεσε την ιταλική κυβέρνηση να της υποβάλει παρατηρήσεις και, δεδομένου ότι διέθετε λίγα στοιχεία κατά την ημερομηνία αυτή σχετικά με τον εν λόγω νόμο, να διαβιβάσει όλα τα στοιχεία που απαιτούνται για να κριθεί κατά πόσον οι εν λόγω διατάξεις συμβιβάζονται με το κοινοτικό δίκαιο.

Τα λοιπά κράτη μέλη και οι λοιποί ενδιαφερόμενοι ενημερώθηκαν με ανακοίνωση που δημοσιεύθηκε στην Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (2). Ουδείς εξ αυτών υπέβαλε παρατηρήσεις επί του θέματος.

ΙΙ Τα στοιχεία που ήταν αναγκαία για την εξέταση διαβιβάστηκαν με επιστολές της Μόνιμης Αντιπροσωπείας της Ιταλίας στις 5 Αυγούστου και 14 Σεπτεμβρίου 1992 και στις 15 Ιανουαρίου και 2 Φεβρουαρίου 1993. Περαιτέρω στοιχεία συγκεντρώθηκαν στο πλαίσιο δύο συναντήσεων μεταξύ των υπηρεσιών της Επιτροπής και αντιπροσωπείας της εθνικής διοίκησης, που πραγματοποίθηκαν στις Βρυξέλλες στις 15 Ιουνίου 1992 και στις 19 Φεβρουαρίου 1993.

ΙΙΙ Ο νόμος αριθ. 23/1991 περιλαμβάνει σύνολο μέτρων που αφορούν επιχειρήσεις του δημόσιου τομεα, ιδιωτικές επιχειρήσεις, περιφερειακούς δημόσιους οργανισμούς και ιδιώτες, τα οποία είναι δυνατόν να συνοψισθούν ως εξής:

Άρθρο 1

- Αυξάνεται κατά 125 δισεκατομμύρια ιταλικές λίρες (+-67,57 εκατομμύρια Ecu) η χορήγηση ειδικού ταμείου το οποίο διαχειρίζεται η Resais, εταιρεία παροχής υπηρεσιών, στην οποία έχει ανατεθεί η διοίκηση του πλεονάζοντος προσωπικού των επιχειρήσεων που ελέγχονται από τη συμμετοχική εταιρεία της περιφερείας, Espi καθώς και από δύο άλλες συμμετοχικές εταιρείες της περιφέρειας, τις Az.A.S και EMS.

Οι ιταλικές αρχές διευκρίνισαν σχετικά ότι η Resais δεν ασκεί παραγωγική δραστηριότητα. Ο ρόλος της συνίσταται στη διοίκηση των εργαζόμενων τους οποίους έχουν απολύσει οι συμμετοχικές εταιρείες της περιφέρειας ώστε να ενταχθούν, εφόσον είναι εφικτό και ανάλογα με τις αιτήσεις που παραλαμβάνονται, σε οργανισμούς οι οποίοι υπάγονται στη διοίκηση της περιφέρειας. Στην πράξη, πρόκειται για παράταση της κατάστασης του ανέργου μέσα, σε ειδικό πλαίσιο σύμφωνα με ιδιαίτερες ρυθμίσεις. Τα ποσά που διατίθενται στην Resais προορίζονται για την κατάλυψη των δαπανών λειτουργίας της εταιρείας.

Άρθρο 2

- Παρέχεται έγκριση στην Resais να καλύψει τους απασχολούμενους που πλεονάζουν στις Imesi και Imea, εταιρείες οι οποίες ελέγχονται από την Espi, κατ' εφαρμογή του συστήματος του άρθρου 1.

Άρθρο 3

- Πρόκειται για μια άλλη συγκεκριμένη περίπτωση μετάβασης του πλεονάζοντος προσωπικού μιας εταιρείας η οποία ελέγχεται από την Espi στην Resais.

Άρθρο 4

- Διατίθενται 4 δισεκατομμύρια ιταλικές λίρες (+-2,16 εκατομμύρια Ecu) στη συμμετοχική εταιρεία της περιφερείας Espi προς κάλυψη των ζημιών τις οποίες ενδεχομένως υφίσταται η ελεγχόμενη τεχνική εταιρεία Sirap κατά τη δραστηριότητά της.

Άρθρο 5

- Προβλέπεται η καταβολή 65 εκατομμυρίων ιταλικών λιρών (+- 35,14 εκατομμύρια Ecu) στη συμμετοχική εταιρεία της περιφερείας EMS.

Βάσει των στοιχείων τα οποία διαβίβασαν οι ιταλικές αρχές, προκύπτει ότι το ποσό αυτό προορίζεται για παρεμβάσεις στην εταιρεία Sitas, η οποία ελέγχεται από την EMS και από έναν άλλο δημόσιο οργανισμό. Η Sitas διαθέτει στη Σικελία τέσσερα ξενοδοχεία- η διαχείριση δύο εξ αυτών ασκείται κατά παραχώρηση από ιδιώτες. Επίσης προβλέπονται 17 δισεκατομμύρια ιταλικές λίρες (+- 9,19 εκατομμύρια Ecu) για την εξαγορά του μεριδίου των μετοχών που ανήκουν σε ιδιωτικούς εταίρους και το υπόλοιπο ποσό των 48 δισεκατομμυρίων (+- 25,95 εκατομμύρια Ecu) προβλέπεται για την αύξηση του κεφαλαίου και την κάλυψη των χρεών.

Επιπλέον, χορηγήθηκαν ήδη στην EMS 20 δισεκατομμύρια ιταλικές λίρες (+- 10,8 εκατομμύρια Ecu) βάσει των διατάξεων του άρθρου 5 του νόμου αριθ. 8/1991, για να προβεί στην εξαγορά του μεριδίου των μετοχών ώστε να αυξήσει τη συμμετοχή της σε 95 %. Η Επιτροπή, αποφασίζοντας για την εν λόγω περίπτωση ενίσχυσης, επεφυλάχθη επί του μέτρου αυτού προκειμένου να λάβει υπόψη τα αποτελέσματα της εξέτασης που διενεργείται ως προς την υπόθεση η οποία αποτελεί αντικείμενο του παρόντος φακέλου. Η ξενοδοχειακή δραστηριότητα είναι η μόνη δραστηριότητα της Sitas.

Άρθρο 6

- Προβλέπεται η προσαρμογή στο κόστος ζωής των αποζημιώσεων πρόωρης συνταξιοδότησης που καταβάλλονται στους πρώην ανθρακωρύχους στον τομέα του θείου τις οποίες χορηγεί η EMS, με την εισφορά 2,5 δισεκατομμυρίων ιταλικών λιρών (+- 1,35 εκατομμύρια Ecu) για το 1992 και του ιδίου ποσού για το 1993 σε ταμείο της EMS το οποίο λειτουργεί προς το σκοπό αυτό.

Άρθρο 7

- 5 δισεκατομμύρια ιταλικές λίρες (+- 2,7 εκατομμύρια Ecu) προορίζονται για την περιφερειακή συμμετοχική εταιρεία Az.A.S. προς την αναδιάρθρωση της επιχείρησης Imac (τομέας τσιμεντοποιΐας), η οποία πραγματοποιείται με την πρόωρη συνταξιοδότηση των εργαζόμενων που πλεονάζουν.

Άρθρο 8

- 25 δισεκατομμύρια ιταλικές λίρες (13,5 εκατομμύρια Ecu) προβλέπονται για ασφαλιστική κάλυψη για τη μισθοδοσία, η οποία δεν προστατεύεται από εθνικούς μηχανισμούς, όπως το "Cassa integrazione" για τους εργαζόμενους της επιχείρησης Vetem (χημικός τομέας). Η διοίκηση της περιφέρειας διαχειρίζεται απευθείας την παρέμβαση αυτή.

Άρθρο 9

- Πρόκειται για την αύξηση σε 1 δισεκατομμύριο ιταλικές λίρες (+- 0,54 εκατομμύρια Ecu) της περιφερειακής συμμετοχής στις δαπάνες διαχείρισης της "Ente autonomo per il porto di Messina", δημόσιου οργανισμού στον οποίο έχει ανατεθεί η διοίκηση του λιμένος.

Άρθρο 10

- Στην "Ente autonomo per il porto di Messina" χορηγούνται επίσης 1,5 δισεκατομμύρια ιταλικές λίρες (+- 0,81 εκατομμύρια Ecu) για το 1991 και 1 000 δισεκατομμύρια ιταλικές λίρες (+- 540 εκατομμύρια Ecu) για το 1992 και 1993 για έργα έκτακτης συντήρησης μονίμων δεξαμενών.

Άρθρο 11

- Πρόκειται για την προσαρμογή της συμβολής που προβλέπεται βάσει του περιφερειακού νόμου αριθ. 27/1987 υπέρ της λιμενικής εταιρείας "San Sebastiano" των Συρακουσών επειδή, λόγω των καθυστερήσεων κατά την καταβολή του προοριζόμενου σ' αυτήν ποσού, επήλθε αύξηση του κόστους κατά 500 εκατομμύρια ιταλικές λίρες (+- 0,27 εκατομμύρια Ecu).

Ο εν λόγω νόμος είχε εγκριθεί από την Επιτροπή το 1988.

Άρθρο 12

- Εισάγονται τροποποιήσεις στο σύστημα πρόωρης συνταξιοδότησης των ανθρακωρύχων (βλέπε άρθρο 6) και επεκτείνεται η δυνατότητα πρόωρης συνταξιοδότησης και σε άλλους εργαζόμενους που πλεονάζουν και τους οποίους διαχειρίζονται οι Az.A.S., EMS και Espi καθώς και στους τυφλούς τηλεφωνητές τους οποίους αποσχολεί η EMS. Τα ποσά που χορηγούνται στην EMS ανέρχονται σε 3,5 δισεκατομμύρια ιταλικές λίρες (+- 1,9 εκατομμύρια Ecu) για το 1992 και σε 5 δισεκατομμύρια ιταλικές λίρες (+- 2,7 εκατομμύρια Ecu) για το 1993.

Άρθρο 13

- Αναπροσαρμόζεται το υπάρχον καθεστώς, το οποίο προβλέπει τη χορήγηση δανείων με επιδοτούμενο επιτόκιο υπέρ βιομηχανικών επιχειρήσεων, οι οποίες απασχολούν μέχρι 400 άτομα ή έχουν πραγματοποιήσει επενδύσεις πάγιου κεφαλαίου που δεν υπερβαίνουν τα 500 δισεκατομμύρια ιταλικές λίρες (+- 27,03 εκατομμύρια Ecu) (μη συμπεριλμβανομένων των αποσβέσεων και της υπεραξίας) σε σχέση με τα συμβατικά ποσά των παραγγελιών που έχουν λάβει οι ίδιες αυτές επιχειρήσεις. Οι όροι και οι ρυθμίσεις εφαρμογής του καθεστώτος αυτού διευθετούνται βάσει των διατάξεων του νόμου αριθ. 25/1993, τον οποίο εξετάζει τώρα η Επιτροπή.

Οι ιταλικές αρχές διευκρίνισαν προφορικώς ότι δεν επωφελούνται του καθεστώτος αυτού οι τομείς των πετροχημικών, του ηλεκτρισμού, του τσιμέντου, της γεωργίας και των κλωστοϋφαντουργικών.

Οι όροι και ρυθμίσεις εφαρμογής του καθεστώτος αυτού διευκρινίζονται στα άρθρα 30 και 31 του νόμου αριθ. 25/1993.

Άρθρο 14

- Πρόκειται για την αναπροσαρμογή καθεστώτος που αφορά τις ενισχύσεις στο factoring υπέρ των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, όπως ορίζονται στους κοινοτικούς κανόνες για τις ενισχύσεις στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις (3). Η περιφερειακή παρέμβαση συνίσταται στην κάλυψη κατά 30 % των επιτοκίων της σύμβασης factoring.

Άρθρο 15

- Αναπροσαρμόζεται το καθεστώς ενισχύσεων για τα αποθέματα, το οποίο αφορά επιχειρήσεις οι οποιίες απασχολούν κατ' ανώτατο όριο 300 άτομα ή διαθέτουν κεφάλαιο ύψους μέχρι 500 εκατομμύρια ιταλικές λίρες.

Η χρηματοδότηση ανέρχεται στο 40 % των επενδύσεων παγίου κεφαλαίου, μετά από αφαίρεση των ενισχύσεων που έχουν ήδη χορηγηθεί για τον ίδιο λόγο και για διάρκεια πέντε ετών.

Το καθεστώς αυτό είχε ήδη αποτελέσει αντικείμενο εξέτασης από την Επιτροπή, η οποία το είχε δεχθεί προσωρινά το 1982, η δε συγκατάθεσή της στο μέλλον εξαρτάται από την τήρηση ορισμένων προϋποθέσεων.

Άρθρο 16

- Πρόκειται για την ενδεχόμενη χρησιμοποίηση πιστώσεων που έχουν ήδη εγγραφεί στον περιφερειακό προϋπολογισμό για την επίσπευση του 85 % των χρηματοδοτήσεων που χορηγεί η Cassa del Mezzogiorno, σε επιχειρήσεις οι οποίες έχουν πραγματοποιήσει επενδύσεις παγίου κεφαλαίου, ύψους μέχρι 10 δισεκατομμυρίων ιταλικών λιρών (+- 5,4 εκατομμύρια Ecu) μη συμπεριλαμβανομένων των αποσβέσεων και της υπεραξίας, με ανώτατο όριο 800 εκατομμύρια ιταλικές λίρες (+- 0,43 εκατομμύρια Ecu).

Άρθρο 17

- Παραχωρούνται 25 δισεκατομμύρια ιταλικές λίρες (+- 13,5 εκατομμύρια Ecu) για το 1991 και 17 δισεκατομμύρια ιταλικές λίρες (+- 9,19 εκατομμύρια Ecu) για το 1992 στο κονσόρτσιουμ για τη βιομηχανική ανάπτυξη του Ragusa, μη κερδοσκοπικού δημόσιου οργανισμού, με σκοπό τη δημιουργία βάσης παροχής υπηρεσιών υλικοτεχνικής στήριξης όσον αφορά τις θαλάσσιες πλατφόρμες για την έρευνα υδρογονανθράκων στη θάλασσα του Pozzallo.

Με την πρωτοβουλία αυτή επιδιώκεται η προώθηση της θαλάσσιας δραστηριότητας των δικαιούχων της παραχώρησης (επί πληρωμή) για την έρευνα πετρελαίου, στο πλαίσιο της διαχείρισης του εν λόγω τομέα στην περιφέρεια. Η χρησιμοποίηση της βάσης παροχής υπηρεσιών γίνεται επί πληρωμή.

Άρθρο 18

- Μέτρα για την αναδιοργάνωση του προϋπολογισμού της περιφέρειας.

Άρθρο 19

- Εισάγονται τροποποιήσεις στο καθεστώς προκαταβολής κεφαλαίων της περιφέρειας υπέρ επιχειρήσεων της Σικελίας που αναλαμβάνουν έργα αποκατάστασης, συντήρησης και υπηρεσιών ή προμηθειών σε μεγάλες πετροχημικές εταιρείες, η διαχείριση των οποίων έχει τεθεί υπό έλεγχο.

Οι δικαιούχοι είναι επιχειρήσεις πιστώτριες της Liquichimica καθότι αυτή έχει τεθεί υπό έκτακτη διαχείριση, και τούτο είχε ως αποτέλεσμα την αναστολή της εξόφλησης των χρεών.

Κατά συνέπεια, βάσει προηγούμενων περιφερειακών νόμων, προβλέφθηκε η προκαταβολή κεφαλαίων μέχρι τον Μάρτιο 1993 ύψους 3 δισεκατομμυρίων ιταλικών λιρών (+- 1,62 εκατομμύρια Ecu). Το άρθρο 19 καταργεί την προθεσμία που προβλέπεται για την εξόφληση.

Η Επιτροπή είχε εγκρίνει δύο φορές το προϋπάρχον καθεστώς, στην περίπτωση ενισχύσεων υπέρ του βιομηχανικού, εμπορικού, βιοτεχνικού, αλιευτικού τομέα καθώς και στον τομέα της συνεργασίας στη Σικελία και στην περίπτωση ενισχύσεων για τη βιομηχανική ανάπτυξη στη Σικελία.

Άρθρα 20 και 21 - Πρόκειται για την εγγραφή των δαπανών, οι οποίες για πρώτη φορά προβλέπονται βάσει του νόμου, στον περιφερειακό προϋπολογισμό καθώς και τη δημοσίευση του σχετικού κειμένου στην Επίσημη Εφημερίδα της περιφέρειας της Σικελίας.

IV Καταρχήν πρέπει να επαληθευτεί, για κάθε μέτρο που περιγράφεται στο σημείο ΙΙΙ, κατά πόσον αυτά αποτελεούν κρατικές ενισχύσεις κατά την έννοια του άρθρου 92 παράγραφος 1 της συνθήκης ΕΚ.

Όπως ήδη ειπώθηκε στο σημείο ΙΙΙ, η εταιρεία Resais, η οποία αναφέρεται στα άρθρα 1, 2 και 3 του νόμου αριθ. 23/1991, δεν ασκεί παραγωγική δραστηριότητα και αφορά πρόσωπα εκτός παραγωγής. Το ίδιο ισχύει και όσον αφορά τα μέτρα υπέρ των πρώην ανθρακωρύχων, τα οποία προβλέπονται στα άρθρα 6 και 12 του εν λόγω νόμου. Επομένως, τα μέτρα αυτά δεν είναι δυνατόν να θεωρηθούν ως κρατικές ενισχύσεις κατά την έννοια του άρθρου 92 παράγραφος 1 της συνθήκης, επειδή δεν ευνοούν ορισμένες επιχειρήσεις ή ορισμένες παραγωγές.

Το μέτρο για την εταιρεία Sirap, το οποίο προβλέπεται στο άρθρο 4 του νόμου αριθ. 23/1991 αποβλέπει στην κάλυψη των ζημιών εκμετάλλευσης τις οποίες υπέστη η Sirap καθόσον προορίζεται για τη χρηματοδότηση των διαχειριστικών δαπανών οι οποίες δεν εκαλύφθησαν από έσοδα (άρθρο 4 παράγραφος 2 του νόμου αριθ. 23/1991). Ο δικαιούχος της ενίσχυσης αυτής είναι μια εταιρεία η οποία ασκεί δραστηριότητες στην αγορά τεχνικών κατασκευών και η οποία είναι ανταγωνιστική με τους ιδιωτικούς φορείς, τόσο εθνικούς όσο και κοινοτικούς, οι οποίοι δεν μπορούν να βασίζονται σε κρατικές ενισχύσεις για την ενδεχόμενη κάλυψη στοιχείων του παθητικού.

Όσον αφορά το αρθρο 5 του νόμου αριθ. 23/1991 και το άρθρο 5 του νόμου αριθ. 8/1991 και σύμφωνα με στοιχεία τα οποία διαθέτει η Επιτροπή, φαίνεται ότι, παρά τις σημαντικές επενδύσεις τις οποίες ενέκρινε η περιφέρεια ύψους περίπου 270 δισεκατομμυρίων ιταλικών λιρών (περίπου 146 εκατομμύρια Ecu), η Sitas υφίσταται συνεχώς ζημίες. Σύμφωνα με τα πλέον πρόσφατα δεδομένα που παρείχε η περιφέρεια, οι ζημίες ανέρχονται σε 2,536 δισεκατομμύρια ιταλικές λίρες το 1987, σε 4,49 δισεκατομμύρια ιταλικές λίρες το 1988, σε 38,645 δισεκατομμύρια ιταλικές λίρες το 1989, σε 2 300 δισεκατομμύρια ιταλικές λίρες 1990 και σε 25 716 δισεκατομμύρια ιταλικές λίρες το 1991. Συνολικά πρόκειται για 40 εκατομμύρια Ecu περίπου, ανεξάρτητα από τα πιθανά στοιχεία του παθητικού για τη χρήση 1992 και 1993. Αυτά τα αρνητικά αποτελέσματα δεν συνοδεύονται από καμία προοπτική εξυγείανσης, όπως μαρτυρεί το γεγονός ότι οι κύριοι υπάλληλοι του ελεγκτικού οργάνου της EMS επιβεβαίωσαν ότι επιθυμούσαν να αποπειραθούν μια συνδιαλλαγή με τις πιστώτριες τράπεζες και ότι είχε αναληφθεί διαδικασία εκκαθάρισης, η οποία όμως δεν ήταν δυνατόν να ολοκληρωθεί, ιδίως επειδή δεν υπήρχαν αγοραστές.

Σε παρόμοια κατάσταση, κανένας επενδυτής ο οποίος ασκεί τις δραστηριότητές του σε μια ελεύθερη οικονομία δεν χορηγεί κεφάλαια και δεν αναλαμβάνει την κάλυψη των ζημιών μιας εταιρείας χωρίς μέλλον. Λαμβάνοντας υπόψη τη θέση την οποία υιοθέτησε η Επιτροπή σχετικά με την εφαρμογή των άρθρων 92 και 93 της συνθήκης όσον αφορά τη συμμετοχή δημοσίου στο κεφάλαιο των επιχειρήσεων (4), τα εν λόγω ποσά πρέπει να εκληφθούν ως κρατικές ενισχύσεις κατά την έννοια του άρθρου 92 παράγραφος 1, εφόσον επιδιώκουν τεχνητά τη συνέχιση της δραστηριότητας μιας επιχείρησης η οποία στερείται οικονομικής βάσης.

Εξάλλου, είναι καταφανές ότι η Sitas, εταιρεία η οποία είναι κάτοχος διαφόρων ξενοδοχείων, μπορούσε να συνεχίσει τις δραστηριότητές της μόνο με συνεχείς κρατικές ενισχύσεις οι οποίες χορηγούνται χωρίς ασφάλεια, πράγμα το οποίο παρεμποδίζει άλλους ανταγωνιστές, οι οποίοι είναι εγκατεστημένοι στην Ιταλία και σε άλλα κράτη μέλη, να προσχωρήσουν στο τμήμα της τουριστικής αγοράς το οποίο καταλαμβάνει η εταιρεία αυτή.

Τα μέτρα τα οποία αφορούν τις αποζημιώσεις για την πρόωρη συνταξιοδότηση που προβλέπονται στο άρθρο 7 για τους πλεονάζοντες εργαζόμενους της εταιρείας Imac, καθώς και η χρηματοδότηση των αποζημιώσεων ανεργείας για το προσωπικό της εταιρείας Vetem στο χημικό τομέα που προβλέπεται στο άρθρο 8 του νόμου αριθ. 23/1991, αποκλίνουν από τις άλλες διατάξεις στήριξης της απασχόλησης που προβλέπονται στα άρθρα 1, 2, 3, 6 και 12 του εν λόγω νόμου, δεδομένου ότι η περιφερειακή παρέμβαση, στην περίπτωση της Imac, εντάσσεται σε σχέδιο αναδιάρθρωσης της επιχείρησης και, στην περίπτωση της Vetem, οι εργαζόμενοι δεν έχουν εξέλθει από τον κύκλο παραγωγής.

Προκύπτει, ως εκ τούτου, ότι όχι μόνο οι εργαζόμενοι αλλά και οι επιχειρήσεις από τις οποίες εξαρτώνται επωφελούνται των πλεονεκτημάτων που συνεπάγονται τα μέτρα αυτά. Επομένως, τα μέτρα αυτά πρέπει να εκληφθούν ως κρατικές ενισχύσεις κατά την έννοια του άρθρου 92 παράγραφος 1 της συνθήκης.

Το άρθρο 9 και το μέτρο το οποίο θεσπίζει αφορούν τη διαχείριση των υποδομών του τομέα της περιφέρειας και, ως εκ τούτου, το εν λόγω μέτρο δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως κρατική ενίσχυση κατά την έννοια του άρθρου 92 παράγραφος 1 της συνθήκης.

Το άρθρο 10 αφορά τη χρηματοδότηση για την έκτακτη συντήρηση της μόνιμης δεξαμενής στο λιμένα της Μεσσήνης. Τα μέτρα υπέρ των μονάδων επισκευής των πλοίων για τη μόνιμη δεξαμενή στο λιμένα της Μεσσήνης πρέπει να εκληφθούν ως κρατικές ενισχύσεις κατά την έννοια του άρθρου 92 παράγραφος 1.

Το άρθρο 11 του νόμου αριθ. 23/1991 αφορά την κάλυψη αύξησης του κόστους, που οφείλεται στο γεγονός ότι η περιφερειακή διοίκηση καθυστέρησε να καταβάλλει την ενίσχυση στη λιμενική εταιρεία "San Sebastiano" των Συρακουσών, την οποία ενέκρινε η Επιτροπή στο πλαίσιο της προαναφερόμενης ενίσχυσης. Επομένως, το μέτρο αυτό δεν περιέχει κανένα νέο στοιχείο ενίσχυσης σε σχέση με την προηγούμενη ενίσχυση που είχε αρχικά εγκριθεί από την Επιτροπή.

Το άρθρο 13 καθιερώνει καθεστώς επιδοτούμενων δανείων υπέρ των επιχειρήσεων οι οποίες ασκούν τη δραστηριότητά τους στο σύνολο σχεδόν του βιομηχανικού τομέα προς κάλυψη των παραγγελιών των επιχειρήσεων αυτών, υπό μορφή μερικής χρηματοδότησης των επιτοκίων και βάσει των διαθέσιμων κονδυλίων τα οποία, όπως αναφέρουν οι αρμόδιες αρχές, ανέρχονται σε 50 δισεκατομμύρια ιταλικές λίρες (περίπου 270 εκατομμύρια Ecu). Το μέτρο αυτό θεωρείται ότι αποτελεί κρατική ενίσχυση. Το ίδιο ισχύει όσον αφορά το μέτρο το οποίο προβλέπεται στο άρθρο 14 σχετικά με την αναδιοργάνωση καθεστώτος ενισχύσεων για χρηματοπιστωτικές πράξεις factoring υπέρ των ΜΜΕ της Σικελίας. Η ενίσχυση αυτή ανέρχεται σε 4,25 % σε μεικτή βάση. Το καθεστώς που προβλέπεται στο άρθρο 13 αποτέλεσε ήδη αντικείμενο απόφασης της Επιτροπής.

Το άρθρο 15 προβλέπει τροποποιήσεις ως προς το σύστημα ενισχύσεων για τη δημιουργία αποθεμάτων εν γένει, το οποίο ενέκρινε η Επιτροπή το 1982, υπό ορισμένες προϋποθέσεις.

Οι προϋποθέσεις αυτές δεν πληρούνται πλέον στα πλαίσια του νέου άρθρου 15 του νόμου αριθ. 23/1991, επειδή η ενίσχυση δεν συνδέεται πλέον μόνο με την αρχική επένδυση.

Το άρθρο 16 αφορά την ενδεχόμενη χρησιμοποίηση κεφαλαίων που έχουν εγγραφεί στον περιφερειακό προϋπολογισμό για τη χορήγηση προκαταβολών μέχρι 85 % επί του ποσού των χρηματοδοτήσεων που χορηγούνται στο πλαίσιο του καθεστώτος έκτακτης παρέμβασης στο Mezzogiorno, καθεστώς το οποίο ενέκρινε η Επιτροπή στις 2 Μαρτίου 1988 και στις 9 Δεκεμβρίου 1992.

Το μέτρο αυτό, όπως και το άρθρο 11 του νόμου 23/1991, δεν περιλαμβάνει κανένα νέο στοιχείο ενίσχυσης σε σχέση με το καθεστώς των ενισχύσεων υπέρ του Mezzogiorno και, κατά συνέπεια, δεν υπάγεται στο άρθρο 92 παράγραφος 1.

Το άρθρο 17 αφορά τη χρηματοδότηση σε υποδομές τις οποίες αναλαμβάνει δημόσιος οργανισμός. Ως εκ τούτου, τα μέτρα αυτά δεν είναι δυνατόν να εκληφθούν ως ενισχύσεις κατά την έννοια του άρθρου 92 παράγραφος 1 της συνθήκης.

Τα άρθρα 18, 20 και 21, τα οποία αφορούν τις τεχνικές διατάξεις σχετικά με τον περιφερειακό προϋπολογισμό και τη δημοσίευση του νόμου, δεν είναι δυνατόν να εκληφθούν ως ενισχύσεις κατά την ένοια του άρθρου 92 παράγραφος 1 της συνθήκης.

Τέλος, όσον αφορά το άρθρο 19, καταργεί τις προθεσμίες που προβλέπονται βάσει των προηγουμένων διατάξεων για την πληρωμή των προκαταβολών που έχει εγκρίνει η περιφέρεια σε πιστώτριες επιχειρήσεις της εταιρείας Liquichimica.

Βάσει του καθεστώτος αυτού, το οποίο εφαρμόζεται κατόπιν εγκρίσεως της Επιτροπής στο πλαίσιο των ενισχύσεων υπέρ των τομέων της βιομηχανίας, του εμπορίου, της βιοτεχνίας, της αλιείας και της συνεργασίας στη Σικελία καθώς και των ενισχύσεων για τη βιομηχανική ανάπτυξη στη Σικελία, όπως τροποποιήθηκε με το νόμο αριθ. 23/1991, καταβάλλεται οριστικά στις δικαιούχους επιχειρήσεις μέγιστο ποσό 25 εκατομμυρίων ιταλικών λιρών (περίπου 13 500 Ecu) ανά επιχείρηση, ενώ αποκλείεται η σώρευση με άλλες πιθανές ενισχύσεις.

Το εν λόγω μέτρο δεν είναι δυνατόν να εννοηθεί ως κρατική ενίσχυση κατά την έννοια του άρθρου 92 παράγραφος 1 δυνάμει του σημείου 2.3 των κοινοτικών κανόνων για τις ενισχύσεις στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις.

Επομένως, η Επιτροπή θεωρεί ότι τα μέτρα που αναφέρονται στα άρθρα 4, 5, 7, 8, 14 και 15 του νόμου αριθ. 23/1991 και στο άρθρο 5 του νόμου αριθ. 8/1991 εκλαμβάνονται ως κρατικές ενισχύσεις κατά την έννοια του άρθρου 92 παράγρφος 1 της συνθήκης.

V Οι ενισχύσεις που αναφέρονται στο σημείο IV χορηγούνται σε επιχειρήσεις οι οποίες ασκούν τις δραστηριότητές τους στη Σικελία. Ευνοούν τις επιχειρήσεις αυτές, εφόσον δεν χορηγούνται εκτός της περιφέρειας αυτής.

Οι ενισχύσεις έχουν ως αποτέλεσμα τη στρέβλωση του ανταγωνισμού επειδή βελτιώνουν την οικονομική κατάσταση των δικαιούχων επιχειρήσεων σε σχέση με τους ανταγωνιστές τους που δεν λαμβάνουν τη βοήθεια αυτή.

Εξάλλου, οι υπό εξέταση ενισχύσεις επηρεάζουν τις συναλλαγές μεταξύ των κρατών μελών. Ενώ, κατά την αξιολόγηση της εφαρμογής τους, δεν είναι δυνατόν να καθοριστούν επακριβώς οι δικαιούχοι εφόσον δεν είναι γνωστοί όλοι οι πιθανοί δικαιούχοι, από τα στατιστικά στοιχεία των εισαγωγών και των εξαγωγών (ζώνη του επιπέδου ΙΙΙ της ονοματολογίας των στατιστικών εδαφικών μονάδων "NUTS") διαπιστώνεται ότι σημαντικό μέρος των προϊόντων και υπηρεσιών της Σικελίας εξάγεται προς άλλα κράτη μέλη. Επιπλέον, θίγονται και οι ενδοκοινοτικές συναλλαγές καθόσον οι ενισχύσεις ευνοούν την εθνική παραγωγή και τις εγχώριες υπηρεσίες εις βάρος των εισαγωγών από άλλα κράτη μέλη και των παρεχόμενων υπηρεσιών από επιχειρήσεις που είναι εγκατεστημένες σε άλλα κράτη μέλη.

VI Όσον αφορά το νομικό καθεστώς των προαναφερόμενων ενισχύσεων, συνάγεται ότι οι ενισχύσεις αυτές είναι παράνομες επειδή δεν κοινοποιήθηκαν προηγουμένως από τις ιταλικές αρχές στην Επιτροπή, σύμφωνα με το άρθρο 93 παράγραφος 3 της συνθήκης.

Η κατάσταση η οποία προκύπτει από την παράβαση των διατάξεων της συνθήκης είναι ιδιαίτερα σοβαρή, επειδή οι εν λόγω ενισχύσεις έχουν ήδη καταβληθεί στους δικαιούχους. Πρέπει να υπομνησθεί σχετικά ότι, λόγω του αναγκαστικού χαρακτήρα των διαδικαστικών κανόνων που αναφέρονται στο άρθρο 93 παράγραφος 3 της συνθήκης, οι οποίοι είναι εξίσου σημαντικοί όσον αφορά τη δημόσια τάξη και των οποίων η άμεση εφαρμογή έχει αναγνωρισθεί από το Δικαστήριο στην απόφαση των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων της 19ης Ιουνίου 1973 (5), στην απόφαση της 11ης Δεκεμβρίου 1983 (6) και στην απόφαση της 22ας Μαρτίου 1977 (7), ο παράνομος χαρακτήρας της εν λόγω ενίσχυσης δεν μπορεί να επανορθωθεί εκ των υστέρων.

Ωστόσο, η Επιτροπή υποχρεούται να συνεχίσει τη διαδικασία σε σχέση με το άρθρο 93 παράγραφος 2, όπως επιβεβαιώνεται με την απόφαση του Δικαστηρίου της 14ης Φεβρουαρίου 1990 (8).

Βάσει των ανωτέρω, οι ενισχύσεις αυτές ενδέχεται να επηρεάσουν τις συναλλαγές μεταξύ των κρατών μελών και να στρεβλώσουν τον ανταγωνισμό καθόσον πληρούν τις προϋποθέσεις του άρθρου 92 παράγραφος 1 της συνθήκης, εκτός όσον αφορά το άρθρο 19, δυνάμει του σημείου 3.2 των κοινοτικών κανόνων για τις ενισχύσεις στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις.

VII Το άρθρο 92 παράγραφος 1 της συνθήκης προβλέπει ότι οι ενισχύσεις που πληρούν τα κριτήρια τα οποία αυτό προβλέπει είναι καταρχήν ασύμβατες με την κοινή αγορά.

Στην προκειμένη περίπτωση, οι παρεκκλίσεις που προβλέπονται στο άρθρο 92 παράγραφος 2 της συνθήκης δεν εφαρμόζονται επειδή οι εν λόγω ενισχύσεις δεν αφορούν στην επίτευξη των στόχων που αναφέρονται στην παράγραφο αυτή. Επιπλέον, οι ιταλικές αρχές δεν αναφέρθηκαν στην εν λόγω παρέκκλιση.

Στο άρθρο 92 παράγραφος 3 της συνθήκης απαριθμούνται οι ενισχύσεις οι οποίες μπορούν να θεωρηθούν ως συμβατές με την κοινή αγορά. Το κατά πόσον συνάδουν με τη συνθήκη προσδιορίζεται στο πλαίσιο της Κοινότητας στο σύλολό της και όχι μεμονωμένα για ένα κράτος μέλος. Προκειμένου να εξασφαλιστεί η ορθή λειτουργία της κοινής αγοράς και λαμβάνοντας υπόψη την αρχή που αναφέρεται στο άρθρο 3 στοιχείο β) της συνθήκης, οι εξαιρέσεις του άρθρου 92 παράγραφος 3 πρέπει να ερμηνεύονται στενά κατά την εξέταση κάθε καθεστώτος ενισχύσεων ή κάθε ενίσχυσης μεμονωμένα. Ειδικότερα, πρέπει να σημειωθεί ότι είναι δυνατόν να γίνει αναφορά στις εξαιρέσεις μόνον εφόσον πεισθεί η Επιτροπή ότι, χωρίς τη χορήγηση ενισχύσεων, οι ελεύθερες δυνάμεις της αγοράς δεν αρκούν για να ωθήσουν τους δικαιούχους να ενεργήσουν κατά τρόπο που καθιστά δυνατή την επίτευξη ενός από τους στόχους που αναφέρονται στις εν λόγω εξαιρέσεις.

Με την εφαρμογή των εξαιρέσεων σε ενισχύσεις οι οποίες δεν συμβάλλουν στην επίτευξη των στόχων αυτών ή που δεν είναι απαραίτητες για την πραγματοποίησή τους, παρέχονται πλεονεκτήματα σε βιομηχανικούς τομείς ή σε επιχειρήσεις ορισμένων κρατών μελών, των οποίων η χρηματοοικονομική κατάσταση ενισχύεται τεχνητά, κατά συνέπεια, θίγονται οι συναλλαγές μεταξύ των κρατών μελών και στρεβλώνεται ο ανταγωνισμός χωρίς να μπορεί να υπάρξει αιτιολόγηση βασιζόμενη στο κοινό συμφέρον όπως αναφέρεται στο άρθρο 92 παράγραφος 3 της συνθήκης.

Όσον αφορά την ενίσχυση για την τεχνική εταιρεία Sirap, η εταιρεία αυτή, σύμφωνα με τα αναφερόμενα στο σημείο IV, βρίσκεται σε ανταγωνισμό με άλλους εθνικούς φορείς και άλλα κράτη μέλη στον εν λόγω τομέα.

Το ύψος της προβλεπόμενης ενίσχυσης (+-2,16 εκατομμύρια Ecu) είναι τέτοιο ώστε, δεδομένου του εν γένει μέτριου μεγέθους των τεχνικών εταιρειών (το 1988 απογράφηκαν 5 636 επιχειρήσεις σε ευρωπαϊκό επίπεδο με 29 απασχολημένους κατά μέσο όρο ανά επιχείριση), μπορεί να είχε ως συνέπεια είτε να εμποδίσει την πρόσβαση στην αγορά είτε να απομακρύνει τους ανταγωνιστές της Sirap με την αδικαιολόγητη βελτίωση της οικονομικής κατάστασης αυτής.

Το άρθρο 92 παράγραφος 3 στοιχείο α) εισάγει παρέκκλιση για τις ενισχύσεις που αποβλέπουν στην προώθηση της ανάπτυξης των περιοχών, όπου το βιοτικό επίπεδο είναι ασυνήθως χαμηλό ή επικρατεί σοβαρή υποαπασχόληση. Σε περιφέρεια η οποία έχει γίνει δεκτή για τη χορήγηση περιφερειακών ενισχύσεων δυνάμει του άρθρου 92 παράγραφος 3 στοιχείο α), το εν λόγω μέτρο ενίσχυσης δεν έχει παραχωρηθεί στο πλαίσιο προγραμμάτων περιφερειακής ενίσχυσης αλλά βάσει ad hoc αποφάσεων των αρμοδίων αρχών οι οποίες ελήφθησαν κατά τρόπο που συνεπάγεται διακριτική μεταχείριση.

Ακόμη και στην περίπτωση που η εν λόγω ενίσχυση θεωρηθεί ως περιφερειακή, δεν θα μπορούσε να υπαχθεί στην παρέκκλιση του άρθρου 92 παράγραφος 3 στοιχείο α), διότι οι ενισχύσεις οι οποίες χορηγούνται δυνάμει των διατάξεων του εν λόγω άρθρου πρέπει να συμβάλλουν στη μακροπρόθεσμη ανάπτυξη της περιφέρειας, πράγμα το οποίο δεν συμβαίνει στη συγκεκριμένη περίπτωση, δεδομένου ότι η ενίσχυση αυτή αποβλέπει απλώς στην κάλυψη των ζημιών της επιχείρησης χωρίς να επιδιώκει καμία διαρθρωτική βελτίωση.

Όσον αφορά τις παρεκκλίσεις που προβλέπονται στο άρθρο 92 παράγραφος 3 στοιχείο β), η εν λόγω ενίσχυση δεν αφορά την προώθηση σχεδίου κοινού ενδιαφέροντος ή σχεδίου που ενδέχεται να άρει σοβαρή διαταραχή της ιταλικής οικονομίας ούτε έχει τα χαρακτηριστικά των σχεδίων αυτών. Εξάλλου, οι ιταλικές αρχές δεν επικαλέστηκαν την παρέκκλιση αυτή στο πλαίσιο των παρατηρήσεων τις οποίες ανακοίνωσαν στην Επιτροπή.

Όσον αφορά τις παρεκκλίσεις του άρθρου 92 παράγραφος 3 στοιχείο γ) που εφαρμόζονται στις ενισχύσεις για την προώθηση της ανάπτυξης ορισμένων οικονομικών δραστηριοτήτων, όταν δεν αλλοιώνουν τους όρους των συναλλαγών κατά τρόπο αντίθετο προς το κοινό συμφέρον, πρέπει να υπομνηθεί ότι η ενίσχυση αυτή δεν συνδέεται με κανένα σχέδιο αναδιάρθρωσης το οποίο να εγγυάται εκ νέου τη βιωσιμότητα της εν λόγω επιχείρησης. Πρόκειται, επομένως, για ενίσχυση στη λειτουργία, με την οποία διατηρείται η υφιστάμενη κατάσταση και παρεμποδίζονται οι δυνάμεις της ελεύθερης αγοράς να παράγουν τα συνήθη αποτελέσματά τους.

Επομένως, η ενίσχυση αυτή δεν είναι συμβατή με την κοινή αγορά.

Οι ίδιες εκτιμήσεις ισχύουν σχετικά με τις δύο ενισχύσεις για την εταιρεία Sitas, επιπλέον δε, όπως αναφέρεται στο σημείο ΙΙΙ, η εταιρεία αυτή εδώ και πολλά χρόνια αντιμετωπίζει οικονομικές δυσχέρειες.

Όσον αφορά το άρθρο 7, ήτοι τις ενισχύσεις υπό μορφή αποζημίωσης ανεργείας στους εργαζομένους της εταιρείας Imac, οι ιταλικές αρχές γνωστοποίησαν προφορικώς ότι το μέτρο αυτό εφαρμόζεται στο πλαίσιο σχεδίου αναδιάρθρωσης το οποίο αποβλέπει στην επαναφορά της εταιρείας σε κατάσταση επιβίωσης.

Οι εθνικές αρχές δεν προσκόμισαν ούτε σχέδιο αναδιάρθρωσης ούτε άλλα πληροφοριακά στοιχεία.

Όσον αφορά το άρθρο 8, σύμφωνα με τις προφορικές πληροφορίες των ιταλικών αρχών, η περιφέρεια αναλαμβάνει τη μερική κάλυψη των αμοιβών των εργαζομένων της εταιρείας Vetem μετά την παύση των κρατικών παρεμβάσεων δυνάμει της "cassa intergrazione".

Τα μέτρα που προβλέπονται στα άρθρα 7 και 8 αφορούν ενισχύσεις σε δικαιούχους επιχειρήσεις, μέσω των οποίων η περιφέρεια καλύπτει μέρος του κόστους λειτουργίας. Επομένως, πρόκειται για ενισχύσεις στη λειτουργία των επιχειρήσεων, οι οποίες απαγορεύονται βάσει του κοινοτικού δικαίου και επιτρέπονται μόνον κατ' εξαίρεση εφόσον οι ιταλικές αρχές υποβάλουν ικανοποιητικά δικαιολογητικά στοιχεία.

Εν προκειμένω, οι ιταλικές αρχές δεν προσκόμισαν κανένα στοιχείο σχετικά με τους στόχους που επιδιώκονται με την αναδιάρθρωση της Imac και τη μερική ελάττωση των δαπανών μισθοδοσίας τις οποίες συνήθως καταβάλλει η Vetem.

Συνάγεται λοιπόν ότι οι εν λόγω ενισχύσεις δεν είναι συμβατές με την κοινή αγορά.

Όσον αφορά το μέτρο που προβλέπεται στο άρθρο 10 του νόμου αριθ. 23/1991, πρόκειται για την επαναχρηματοδότηση μέτρων που είχε εγκρίνει η Επιτροπή όσον αφορά ενισχύσεις υπέρ των δεξαμενών καθαρισμού πλοίων στην Τραπάνη και τη Μεσσήνα επειδή συμβιβάζονταν με τις αρχές του άρθρου 6 παράγραφος 1 της οδηγίας 87/167/ΕΟΚ του Συμβουλίου (9) σχετικά με τις ενισχύσεις για τα ναυπηγεία.

Καθότι οι περιστάσεις υπό τις οποίες δόθηκε η έγκριση παραμένουν αμετάβλητες, η Επιτροπή επιβεβαιώνει την προηγούμενη έγκρισή της.

Όσον αφορά τα μέτρα που αναφέρονται στο άρθρο 13, δεδομένου ότι πρόκειται για καθεστώς το οποίο εν μέρει υπάγεται στις διατάξεις τις οποίες εξετάζει η Επιτροπή στο πλαίσιο της παρούσας ενίσχυσης, η Επιτροπή επιφυλάσσεται να λάβει συνολική απόφαση ως προς το εν λόγω καθεστώς κατά την περάτωση της εξέτασης αυτής.

Όσον αφορά το άρθρο 14, το καθεστώς ενισχύσεων για το factoring αφορά τον περιορισμό του προεξοφλητικού κόστους των εμπορικών απαιτήσεων υπέρ των μικρομεσαίων επιχειρήσεων όπως ορίζονται σύμφωνα με τους κοινοτικούς κανόνες για τις ενισχύσεις στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Το καθεστώς αυτό, ενώ προβλέπει ενισχύσεις στη λειτουργία, παρεμβαίνει εν μέρει μόνο στο κόστος λετουργίας των δικαιούχων, σε ποσοστό 4,25 % επί των ποσών τα οποία αφορά η ενίσχυση σε μεικτή βάση.

Υπό τις συνθήκες αυτές, δεδομένης της κοινωνικοοικονομικής κατάστασης στη Σικελία και λόγω του γεγονότος ότι οι ενισχύσεις στις παραγωγικές επενδύσεις των μικρομεσαίων επιχειρήσεων μπορεί να ανέλθουν στη Σικελία, βάσει του ισχύοντος ρυθμιστικού πλαισίου, σε 65 % και επειδή η έγκριση των ενισχύσεων που χορηγούνται για διαφορετικούς σκοπούς είναι δυνατή εφόσον οι περιστάσεις δικαιολογούν τη χορήγησή τους, το καθεστώς αυτό μπορεί να υπαχθεί στην παρέκκλιση του άρθρου 92 παράγραφος 3 στοιχείο γ), καθότι οι εν λόγω ενισχύσεις προορίζονται να προωθήσουν την ανάπτυξη ορισμένων δραστηριοτήτων ενώ, παράλληλα, δεν αλλοιώνουν τις ενδοκοινοτικές συναλλαγές κατά τρόπο αντίθετο προς το κοινό συμφέρον.

Τέλος, όσον αφορά την τροποποίηση του άρθρου 15 την οποία όσον αφορά γενικό καθεστώς ενισχύσεων για τη δημιουργία αποθέματος ενέκρινε η Επιτροπή το 1982, πρέπει να υπομνησθεί ότι η έγκριση αυτή δόθηκε υπό ορισμένες προϋποθέσεις.

Η Επιτροπή είχε τότε διευκρινίσει ότι στο μέλλον θα ενέκρινε την επαναχρηματοδότηση της ενίσχυσης μόνον εφόσον θα τροποποιείτο ο μηχανισμός υπολογισμού, ώστε να προσαρμοσθεί το απόθεμα στις αρχικές παραγωγικές επενδύσεις της επιχείρισης. Αντίθετα όμως, η εν λόγω διάταξη προσαρμόζει την ενίσχυση στις παραγωγικές επενδύσεις που έχουν ήδη πραγματοποιηθεί και αναφέρονται στον τελευταίο ισολογισμό, πράγμα που έχει ως συνέπεια την αύξηση του ύψους αυτών και την αύξηση της αδιαφάνειας ενώ η Επιτροπή, με την επιβολή των προϋποθέσεων αυτών, επεδίωκε το αντίθετο αποτέλεσμα.

Η Επιτροπή, επομένως, δεν μπορεί να εγκρίνει το άρθρο 15 ως έχει και, συνεπώς, συμπεραίνει ότι δεν είναι συμβατό με την κοινή αγορά.

VIII Οι ενισχύσεις που χορηγούνται δυνάμει των άρθρων 4, 5, 7, 8 και 15 του νόμου αριθ. 23/1991 και του άρθρου 5 του νόμου αριθ. 8/1991 δεν είναι συμβατές με την κοινή αγορά. Οι ενισχύσεις αυτές πρέπει να καταργηθούν και πρέπει να επιστραφεί κάθε ενίσχυση που έχει ήδη καταβληθεί.

Πράγματι, εφόσον μια ενίσχυση δεν είναι συμβατή με την κοινή αγορά, η Επιτροπή μπορεί να κάνει χρήση της δυνατότητας που της παρέχεται βάσει της απόφασης του Δικαστηρίου της 12ης Ιουλίου 1973 (10), η οποία επιβεβαιώθηκε με την απόφαση της 24ης Φεβρουαρίου 1987 (11) και να δώσει εντολή στα κράτη μέλη να επιστρέψουν την παρανόμως καταβληθείσα ενίσχυση.

Η επιστροφή πρέπει να πραγματοποιηθεί σύμφωνα με τις διαδικασίες και τις διατάξεις της ιταλικής νομοθεσίας, ιδίως τις διατάξεις σχετικά με τους τόκους υπερημερίας επί των απαιτήσεων του δημοσίου, οι οποίοι αρχίζουν να τρέχουν από την ημερομηνία χορήγησης της παράνομης ενίσχυσης. Το μέτρο αυτό θεωρείται αναγκαίο για την επαναφορά της προηγούμενης κατάστασης με την κατάρτηση όλων των οικονομικών πλεονεκτημάτων από τα οποία ευνοήθηκε αδικαιολόγητα η εταιρεία στην οποία χορηγήθηκε αχρεωστήτως η παράνομη αυτή ενίσχυση από την ημερομηνία χορήγησης της ενίσχυσης αυτής [απόφαση της 21ης Μαρτίου 1990 (12)].

Η Επιτροπή υπενθυμίζει ότι οι διαδικασίες και διατάξεις της εθνικής νομοθεσίας πρέπει να εφαρμόζονται κατά τρόπο που δεν καθιστά αδύνατη την απαιτούμενη επιστροφή βάσει του καοινοτικού δικαίου [απόφαση του Δικαστηρίου της 2ας Φεβρουαρίου 1989 (13)],

ΕΞΕΔΩΣΕ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΑ ΑΠΟΦΑΣΗ:

Άρθρο 1

1. Οι ενισχύσεις που αναφέρονται στα άρθρα 4, 5, 7, 8, 14 και 15 του νόμου αριθ. 23/1991 και η ενίσχυση που αναφέρεται στο άρθρο 5 του νόμου αριθ. 8/1991 είναι παράνομες επειδή οι ιταλικές αρχές δεν προέβησαν στην προηγούμενη κοινοποίησή τους στην Επιτροπή, σύμφωνα με το άρθρο 93 παράγραφος 3 της συνθήκης.

2. Οι ενισχύσεις που αναφέρονται στο άρθρο 14 του νόμου αριθ. 23/1991 της περιφέρειας της Σικελίας είναι συμβατές με την κοινή αγορά κατά την έννοια του άρθρου 92 παράγραφος 3 στοιχείο γ) της συνθήκης καθόσον οι δικαιούχοι υπάγονται στον ορισμό των μικρομεσαίων επιχειρήσεων που περιλαμβάνονται στους κοινοτικούς κανόνες για τις ενισχύσεις στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις.

3. Οι ενισχύσεις που χορηγούνται δυνάμει των άρθρων 4, 5, 7, 8 και 15 του νόμου αριθ. 23/1991 και του άρθρου 5 του νόμου αριθ. 8/1991, οι οποίοι προβλέπουν αντιστοίχως έκτακτα μέτρα για τη βιομηχανία και ενισχύσεις για τα αλκαλικά άλατα, δεν είναι συμβατές με την κοινή αγορά βάσει του άρθρου 92 παράγραφος 1 της συνθήκης.

Άρθρο 2

Η Ιταλία υποχρεούται να μην εφαρμόσει τις ενισχύσεις που αναφέρονται στο άρθρο 1 παράγραφος 3 και να προβεί στην κατάργησή τους επιστρέφοντας τις ενισχύσεις οι οποίες έχουν ήδη καταβληθεί.

Η επιστροφή πραγματοποιείται σύμφωνα με τις διαδικασίες και τις διατάξεις της εθνικής νομοθεσίας, και ιδίως τις διατάξεις όσον αφορά τους τόκους υπερημερίας επί των απαιτήσεων του δημοσίου, οι οποίοι αρχίζουν να τρέχουν από την ημερομηνία χορήγησής τους.

Άρθρο 3

Η Ιταλία ενημερώνει την Επιτροπή, εντός δύο μηνών από την ημερομηνία κοινοποίησης της παρούσας απόφασης, σχετικά με τα μέτρα που λαμβάνει για να συμμορφωθεί με την παρούσα απόφαση.

Άρθρο 4

Η παρούσα απόφαση απευθύνεται στην Ιταλική Δημοκρατία.

Βρυξέλλες, 2 Φεβρουαρίου 1994.

Για την Επιτροπή

Karel VAN MIERT

Μέλος της Επιτροπής

(1) ΕΕ αριθ. C 59 της 2. 3. 1993, σ. 4.

(2) ΕΕ αριθ. C 137 της 27. 5. 1992, σ. 4.

(3) ΕΕ αριθ. C 213 της 19. 8. 1992, σ. 2.

(4) Δελτίο ΕΚ αριθ. 9-1984, σ. 98 και ανακοίνωση της Επιτροπής που δημοσιεύθηκε στην ΕΕ αριθ. C 273 της 18. 3. 1991, σ. 2.

(5) Υπόθεση 77/72, Capologno/Maya, Συλλογή 1973, σ. 611.

(6) Υπόθεση 120/73, Lorenz/Γερμανία, Συλλογή 1973, σ. 1471.

(7) Υπόθεση 78/76, Steinicke und Weinlig/Γερμανία, Συλλογή 1973, σ. 595.

(8) Υπόθεση C-301/87, Γαλλία/Επιτροπή, Συλλογή 1990, σ. Ι-307.

(9) ΕΕ αριθ. L 69 της 12. 3. 1987, σ. 55.

(10) Υπόθεση 70/72, Επιτροπή/Γερμανία, Συλλογή 1973, σ. 813.

(11) Υπόθεση 310/85, Deufill/Επιτροπή, Συλλογή 1990, σ. 901.

(12) Υπόθεση C 142/87, Βέλγιο/Επιτροπή, Συλλογή 1990, σ. Ι-959.

(13) Υπόθεση 94/87, Επιτροπή/Γερμανία, Συλλογή 1989, σ. 175 και 192, σημείο 12 του σκεπτικού.