*****

ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ

της 20ής Ιανουαρίου 1988

όσον αφορά τις ενισχύσεις που η γαλλική κυβέρνηση έχει προγραμματίσει να χορηγήσει σε σύμβαση ναυπηγήσεως για την οποία υπάρχει ανταγωνισμός μεταξύ ναυπηγείων διαφόρων κρατών μελών

(Το κείμενο στη γαλλική γλώσσα είναι το μόνο αυθεντικό)

(88/437/ΕΟΚ)

Η ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ,

Έχοντας υπόψη:

τη συνθήκη για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας, και ιδίως το άρθρο 93 παράγραφος 2 πρώτο εδάφιο,

την οδηγία 87/167/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 26ης Ιανουαρίου 1987 σχετικά με τις ενισχύσεις στις ναυπηγικές εργασίες (1), και ιδίως το άρθρο 3 και το άρθρο 4 παράγραφος 1, σε συνδυασμό με το άρθρο 4 παράγραφοι 4 και 5,

αφού κάλεσε τα ενδιαφερόμενα μέρη να υποβάλουν τις παρατηρήσεις τους,

Εκτιμώντας ότι:

Ι

Στις 20 Ιανουαρίου 1987 η βρετανική κυβέρνηση ζήτησε, σύμφωνα με το άρθρο 4 παράγραφος 5 της οδηγίας 87/167/ΕΟΚ, την παρέμβαση της Επιτροπής σε συγκεκριμένη υπόθεση ενισχύσεως που αφορά τον ανταγωνισμό μεταξύ κρατών μελών για μια σύμβαση σχετικά με τη ναυπήγηση πορθμείου αυτοκινήτων (car ferry) χωρητικότητας 36 500 ανηγμένων τόνων ολικής χωρητικότητας (ατοχ) για την γαλλική επιχείρηση πορθμείων της Μάγχης Bretagne-Angleterre-Irlande (BAI), που είναι γνωστή επίσης με την επωνυμία Brittany Ferries.

Αποδείχθηκε ότι τα κράτη μέλη με εθνικά ναυπηγεία που συμμετέχουν στον ανταγωνισμό για την ανάθεση της σχετικής συμβάσεως ήταν η Γαλλία, οι Κάτω Χώρες και το Ηνωμένο Βασίλειο.

Η Επιτροπή ζήτησε από τα εν λόγω τρία κράτη μέλη να κοινοποιήσουν την ενίσχυση την οποία είχαν προγραμματίσει να χορηγήσουν στα ναυπηγεία τους για τη συγκεκριμένη αυτή σύμβαση, εφιστώντας την προσοχή τους στο γεγονός ότι τέτοια σχέδια ενισχύσεων δεν μπορούν να εφαρμοστούν προτού η Επιτροπή δώσει την τελική της έγκριση.

Η ενίσχυση την οποία είχε σχεδιάσει η βρετανική κυβέρνηση κοινοποιήθηκε με το σημείωμα της 20ής Ιανουαρίου 1987 και συμπληρωματικές διευκρινίσεις διαβιβάστηκαν με επιστολή της 27ης Μαρτίου 1987. Το σχέδιο ενισχύσεως της ολλανδικής κυβέρνησης κοινοποιήθηκε με τέλεξ της 9ης Μαρτίου 1987, ενώ το σχέδιο της γαλλικής κυβέρνησης, μετά από αρκετές υπομνήσεις, κοινοποιήθηκε μόνο στις 10 Ιουνίου 1987.

Το σχέδιο ενισχύσεως που κοινοποίησε η γαλλική κυβέρνηση περιελάμβανε άμεση ενίσχυση στην παραγωγή, που αντιπροσώπευε το 28 % της αξίας της συμβάσεως πριν από την ενίσχυση, καθώς και ενίσχυση 40 εκατομμυρίων γαλλικών φράγκων στη ναυτιλιακή εταιρεία που είναι εγκατεστημένη στη Γαλλία· η τελευταία αυτή ενίσχυση διατίθεται ανεξάρτητα από τη χώρα ναυπήγησης.

Η βρετανική κυβέρνηση είχε σχεδιάσει να χορηγήσει ενίσχυση με τη μορφή επιχορήγησης προς το ανταγωνιζόμενο ναυπηγείο από το ταμείο Shipbuilding Intervention Fund, που αντιπροσώπευετο 27,9 % της αξίας της συμβάσεως πριν την ενίσχυση.

Η ενίσχυση που είχε σχεδιάσει η ολλανδική κυβέρνηση για το αντίστοιχο ναυπηγείο της χώρας αυτής ήταν επιχορήγηση ύψους 13,4 % της αξίας της συμβάσεως πριν την ενίσχυση.

Αποδείχθηκε ότι, αντίθετα με τις διατάξεις του άρθρου 4 παράγραφος 5 της οδηγίας 87/167/ΕΟΚ, όταν σύμφωνα με το άρθρο 4 παράγραφος 4 σε συνδυασμό με το άρθρο 3 παράγραφος 2 της εν λόγω οδηγίας, σωρεύονται ενισχύσεις που πρόκειται να χορηγηθούν απευθείας σε εθνικά ναυπηγεία και οι έμμεσες ενισχύσεις στην παραγωγή που διατίθενται στον πλοιοκτήτη για την ναυπήγηση πλοίου, τόσο η

ενίσχυση που είχε σχεδιάσει η γαλλική κυβέρνηση όσο και αυτή την οποία είχε προβλέψει η βρετανική κυβέρνηση, υπερέβαιναν το ανώτατο όριο της ενίσχυσης στην παραγωγή, που έχει καθοριστεί από την Επιτροπή βάσει του άρθρου 4 παράγραφος 2 και σε συνδυασμό με την παράγραφο 1 του εν λόγω άρθρου της οδηγίας 87/167/ΕΟΚ, στο 28 % της αξίας της συμβάσεως πριν την ενίσχυση (1).

Επιπλέον, ήταν σαφές ότι η ένταση των ενισχύσεων στα σχέδια τόσο της γαλλικής όσο και της βρετανικής κυβερνήσεως, υπερέβαινε την ένταση της προβλεπόμενης από την ολλανδική κυβέρνηση ενίσχυσης, η οποία, περιλαμβανομένης της ναυπηγικής ενισχύσεως που είχε χορηγηθεί στο γάλλο πλοιοκτήτη, αντιπροσώπευε συνολικά 22,8 % της αξίας της συμβάσεως πριν την ενίσχυση.

Η Επιτροπή, σε δήλωσή της στα πρακτικά της 1136ης συνόδου του Συμβουλίου των Υπουργών της 22ας Δεκεμβρίου 1986, σημείωσε ότι κατά την άσκηση των εξουσιών της στα πλαίσια του άρθρου 4 παράγραφος 5 της οδηγίας 87/167/ΕΟΚ, με τις οποίες εξασφαλίζεται, σε περίπτωση κοινοποίησης σχεδίων ενισχύσεως σε ναυπηγεία διαφόρων κρατών μελών που ανταγωνίζονται μεταξύ τους για συγκεκριμένη ναυπηγική σύμβαση, ότι η σχεδιαζόμενη ενίσχυση δεν επηρεάζει τους όρους συναλλαγών κατά τρόπο αντίθετο προς το κοινό συμφέρον, θα επέτρεπε, εφαρμόζοντας τις διαδικασίες του άρθρου 93 της συνθήκης ΕΟΚ, μόνο το κατώτατο επίπεδο ενισχύσεως εκτός αν άλλο ανώτερο επίπεδο ενισχύσεως, το οποίο όμως δεν υπερβαίνει το ανώτατο επιτρεπόμενο όριο φαίνεται αναγκαίο για να εξασφαλιστεί ότι η σύμβαση πρόκειται να παραμείνει στην Κοινότητα και, ταυτόχρονα, θα απέκλειε τον συνυπολογισμό της συγκεκριμένης σύμβασης από τη βάση υπολογισμού άλλων ενισχύσεων στη λειτουργία, βάσει του άρθρου 5 παράγραφος 1 της εν λόγω οδηγίας.

Για τους λόγους αυτούς η Επιτροπή αποφάσισε, στις 15 Ιουλίου 1987, να κινήσει τη διαδικασία του άρθρου 93 παράγραφος 2 της συνθήκης έναντι των σχεδίων ενισχύσεων που υπέβαλαν η γαλλική και η βρετανική κυβέρνηση, ενώ ενέκρινε το σχέδιο ενισχύσεως που υπέβαλε η ολλανδική κυβέρνηση.

Με επιστολές της 27ης Ιουλίου 1987, η Επιτροπή ενημέρωσε τη γαλλική και την βρετανική κυβέρνηση για τη κίνηση της διαδικασίας και ζήτησε από τις δύο αυτές κυβερνήσεις να υποβάλουν τις παρατηρήσεις τους. Με επιστολή της 27ης Ιουλίου 1987, η ολλανδική κυβέρνηση ενημερώθηκε για την έγκριση του δικού της σχεδίου ενισχύσεως και κλήθηκε να διατυπώσει τις παρατηρήσεις της, όπως και τα άλλα κράτη μέλη που δεν είναι άμεσα ενδιαφερόμενα με επιστολές της 10ης Νοεμβρίου 1987. Οι υπόλοιποι ενδιαφερόμενοι ενημερώθηκαν με δημοσίευση στην Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων στις 25 Νοεμβρίου 1987 (2).

Λίγο μετά την κίνηση της διαδικασίας του άρθρου 93 παράγραφος 2 της συνθήκης ανακοινώθηκε από τον τύπο ότι η εν λόγω παραγγελία είχε δοθεί σε γαλλικό ναυπηγείο.

ΙΙ

Στην επιστολή της 9ης Σεπτεμβρίου 1987, με την οποία η γαλλική κυβέρνηση υπέβαλε τις παρατηρήσεις της σε απάντηση της κινήσεως της διαδικασίας υποστήριζε ότι η ενίσχυση στους πλοιοκτήτες για τη ναυπήγηση σκαφών δεν πρέπει να υπολογίζεται μέσα στο ανώτατο όριο, εφόσον χορηγείται στον πλοιοκτήτη ανεξάρτητα από τη χώρα ναυπήγησης την οποία αυτός επιλέγει.

Όσον αφορά το δεύτερο λόγο για τον οποίο η Επιτροπή κίνησε τη διαδικασία του άρθρου 93 παράγραφος 2 της συνθήκης, η γαλλική κυβέρνηση υποστήριξε ότι η ενισχυόμενη ανταγωνιστική προσφορά του ολλανδικού ναυπηγείου δεν αποτελούσε σοβαρή προσφορά που έπρεπε να ληφθεί υπόψη, αλλά αντανακλούσε την πρόθεση υπονόμευσης της οικονομικής βάσης για τη ναυπήγηση του σκάφους ως προς τους συνήθεις κοινοτικούς ανταγωνιστές της.

Στις επιστολές τις 28ης Αυγούστου και 6ης Νοεμβρίου 1987, η βρετανική κυβέρνηση τροποποίησε κατ' αρχήν το σχέδιο ενισχύσεώς της προς τα κάτω έτσι ώστε σωρευόμενο με το σχέδιο ενίσχυσης της γαλλικής κυβέρνησης στον πλοιοκτήτη, να μην υπερβαίνει συνολικά το 28 % και, στη συνέχεια, ακόμη πιο κάτω ώστε η ενίσχυσή της να μην υπερβαίνει το επίπεδο της άμεσης ενίσχυσης στο ναυπηγείο που είχε προγραμματίσει η ολλανδική κυβέρνηση, ανταποκρινόμενη έτσι πλήρως στις αντιρρήσεις που είχε εγείρει η Επιτροπή κατά την κίνηση της διαδικασίας.

Με τις παρατηρήσεις που υπέβαλαν στα πλαίσια της διαδικασίας αυτής παρενέβησαν δύο κράτη μέλη, μεταξύ των οποίων ένα άμεσα ενδιαφερόμενο, και συγκεκριμένα οι Κάτω Χώρες.

ΙΙΙ

Οι ενισχύσεις στη ναυπηγική βιομηχανία υπόκεινται στην εφαρμογή ειδικής ρύθμισης που είχε εγκριθεί από το Συμβούλιο βάσει του άρθρου 92 παράγραφος 3 στοιχείο δ) της συνθήκης, και συγκεκριμένα στην οδηγία 87/167/ΕΟΚ.

Η εν λόγω οδηγία βασίζεται στην διαπίστωση ότι ο τομέας της ναυπηγικής βιομηχανίας αντιμετωπίζει θεμελιώδη διαρθρωτική κρίση μάλλον, παρά συγκυριακό πρόβλημα ως προς τη ζήτηση, και ως εκ τούτου, δεν θα ήταν σκόπιμο να αντιμετωπιστεί η επιδείνωση της κρίσης με διόγκωση των ενισχύσεων στη λειτουργία που εντείνουν τον κατακερματισμό της εσωτερικής αγοράς και απορροφούν τους ισχνούς πόρους από τον προϋπολογισμό των κρατών μελών χωρίς να συνεπάγονται πάγια βελτίωση της ανταγωνιστικότητας του κλάδου της ναυπηγικής βιομηχανίας στην Κοινότητα.

Μπροστά στην κατάσταση αυτή, είναι αναγκαία μια αυστηρή και επιλεκτική πολιτική ενισχύσεων ώστε να υποστηριχθεί η σημερινή τάση της παραγωγής που έχει σαν κύριο άξονα τα πλοία της πλέον υψηλής τεχνολογίας και να εξασφαλιστούν δίκαιες και ενιαίες συνθήκες στον ενδοκοινοτικό ανταγωνισμό· η πολιτική αυτή συνιστά την καταλληλότερη προσέγγιση του θέματος για να εξασφαλιστεί η διατήρηση επαρκούς επιπέδου δραστηριότητας στα ευρωπαϊκά ναυπηγεία και, κατά συνέπεια, η επιβίωση μιας αποτελεσματικής και ανταγωνιστικής ευρωπαϊκής ναυπηγικής βιομηχανίας.

Για την πραγμάτωση της πολιτικής αυτής, το Συμβούλιο θεώρησε ότι είναι αναγκαίο, για να αποφεύγεται κάθε διάκριση, να υπόκεινται όλες οι μορφές ενισχύσεων στην παραγωγή σε κοινό ανώτατο όριο, στο οποίο λαμβάνονται εξίσου υπόψη ο συμψηφισμός των ζημιών και οι ενισχύσεις που έχουν χορηγηθεί έμμεσα με την μεσολάβηση τρίτων.

Δεδομένου ότι ένας από τους κυριότερους στόχους της οδηγίας 87/167/ΕΟΚ είναι να αυξηθεί η αποτελεσματικότητα, η ετήσια αναθεώρηση του ανώτατου ορίου των ενισχύσεων στην παραγωγή πρέπει πάντοτε να έχει σκοπό τη βαθμιαία μείωσή τους.

Επίσης η οδηγία 87/167/ΕΟΚ, για να εξασφαλίσει την πλήρη διαφάνεια των ενισχύσεων, που είναι αναγκαία για να εγγυάται την καλή λειτουργία συστήματος κοινωνικών ενισχύσεων τόσο από την άποψη των ενισχύσεων στη λειτουργία όσο και της κατανομής των προσπαθειών αναδιάρθρωσης, προβλέπει αυστηρότερους κανόνες κοινοποίησης, ιδίως όσον αφορά την κοινοποίηση των ενισχύσεων που χορηγούνται στους εφοπλιστές για την ναυπήγηση ή τη μετατροπή πλοίων. Από την πλευρά της, η Επιτροπή, για να ανταποκριθεί καλύτερα στις επιταγές που επιβάλλει η θέση σε λειτουργία του μηχανισμού που έχει εισαχθεί με την οδηγία 87/167/ΕΟΚ, θεωρεί ότι οι διατάξεις του άρθρου 4 παράγραφος 5 της εν λόγω οδηγίας πρέπει να ερμηνεύονται κατά τέτοιο τρόπο, ώστε, όταν η Επιτροπή εξετάζει σχέδια ενισχύσεων χορηγούμενων σε ναυπηγεία διαφόρων κρατών μελών που βρίσκονται σε ανταγωνισμό για την ίδια παραγγελία, το επίπεδο ενισχύσεως που μπορεί να τύχει εγκρίσεως πρέπει να αντιστοιχεί προς το κατώτατο επίπεδο, εκτός εάν υψηλότερο επίπεδο ενίσχυσης (χωρίς να υπερβαίνει πάντως το ανώτατο όριο) κρίνεται αναγκαίο για να εξασφαλίζεται η ανάθεση της συμβάσεως στο εσωτερικό της Κοινότητας. Εξάλλου, η Επιτροπή υπέβαλε στο Συμβούλιο σχετική δήλωση, όταν εκδόθηκε η οδηγία αυτή στις 22 Δεκεμβρίου 1986.

Από την έναρξη ισχύος της οδηγίας 87/167/ΕΟΚ, η Επιτροπή υποχρεώθηκε να ασχοληθεί με 17 άλλες υποθέσεις ενδοκοινοτικού ανταγωνισμού βάσει του άρθρου 4 παράγραφος 5 της εν λόγω οδηγίας, κατόπιν αιτήσεως των κρατών μελών. Οι υποθέσεις αυτές έχουν όλες ρυθμιστεί σύμφωνα με αυτά τα κριτήρια ερμηνείας, κυρίως με συμφωνίες διακανονισμού μεταξύ των κρατών μελών.

IV

Με τα δεδομένα αυτά, και εν όψει των μεμονομένων ενισχύσεων που αποτελούν το αντικείμενο της παρούσας απόφασης, πρέπει να υπενθυμιστεί ότι οι ενισχύσεις αυτές προορίζονται για την επιχείρηση Alsthom-Chantier του Saint-Nazaire.

Πρόκειται για πολύ σημαντική επιχείρηση: τα τρία πρώτα τρίμηνα του 1987, οι παραγγελείες στο ναυπηγείο αυτό ανήλθαν σε 49 000 (ατοχ), που αντιπροσωπεύουν το 92,3 % της γαλλικής ικανότητας παραγωγής και 3,68 % της κοινοτικής. Το 1986 η χωρητικότητα των ναυπηγηθέντων πλοίων ήταν 56 000 (ατοχ), που αντιπροσώπευε 38,8 % της γαλλικής παραγωγής και 2,95 της κοινοτικής παραγωγής.

Ο τομέας ναυπήγησης πορθμείων (ferry-boats) υπόκειται σε ισχυρό ανταγωνισμό: τη σχετική απόδειξη αποτελεί το γεγονός ότι υπάρχουν ταυτόχρονα τρεις προσφορές για συγκεκριμένη σύμβαση, εκ μέρους των γαλλικών, βρετανικών και ολλανδικών ναυπηγείων.

Λαμβανομένων υπόψη των προαναφερομένων, η Επιτροπή θεωρεί ότι οι ενισχύσεις που σχεδιάζονται από τη γαλλική κυβέρνηση είναι από τη φύση τους τέτοιες ώστε να επηρεάζουν τις ενδοκοινοτικές συναλλαγές και τον ανταγωνισμό και, για το λόγο αυτό, πληρούν τους όρους του άρθρου 92 παράγραφος 1 της συνθήκης.

Όσον αφορά τις παρατηρήσεις που υπέβαλε η γαλλική κυβέρνηση, η Επιτροπή επιθυμεί κατ' αρχάς να επισημάνει ότι η πείρα έδειξε πως οι ενισχύσεις που χορηγούνται στους πλοιοκτήτες για τη ναυπήγηση και τη μετατροπή πλοίων χρησιμοποιούνται κατά κύριο λόγο για την ναυπήγηση σε εγχώρια ναυπηγεία και πρέπει οπωσδήποτε να υπόκεινται στην εφαρμογή του ανώτατου ορίου ενισχύσεως, αν πρέπει να αποφεύγονται οι διακρίσεις και εφόσον το ανώτατο αυτό όριο έχει κάποια πιθανότητα να ασκεί τη σκοπούμενη επίδρασή του ως προς τη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας, τη μείωση των στρεβλώσεων στο ενδοκοινοτικό εμπόριο και την ώθηση προς τη συνεχιζόμενη αναδιάρθρωση. Αυτή η πολιτική ενισχύσεων έχει θεσπιστεί ρητώς στο άρθρο 3 παράγραφος 2 και στο άρθρο 4 παράγραφος 4 της οδηγίας 87/167/ΕΟΚ.

Το γεγονός ότι, στην παρούσα υπόθεση, η έμμεση ενίσχυση για τους πλοιοκτήτες διατίθεται επίσης για τη ναυπήγηση σε άλλα κράτη μέλη αποτελεί, σε κάθε περίπτωση, αναγκαίο όρο για την έγκρισή της (βλέπε άρθρο 3 παράγραφος 3 της οδηγίας 87/167/ΕΟΚ), χωρίς τον οποίο η ενίσχυση θα ήταν ασυμβίβαστη με το άρθρο 7 της συνθήκης.

Μια πολιτική ενισχύσεων βασιζόμενη στην εφαρμογή ενός και μόνο ενιαίου ανώτατου ορίου για τις ενισχύσεις στην παραγωγή όσον αφορά όλες τις κατηγορίες σκαφών, καθιστά αναγκαίο σύστημα μέσω του οποίου οι ενισχύσεις μέσα στο ανώτατο όριο περιορίζονται στο αυστηρά αναγκαίο επίπεδο που επιβάλλεται για να παραμείνει η σύμβαση στο πλαίσιο των κοινοτικών ναυπηγείων, ούτως ώστε αυτό το ανώτατο όριο να μην αποτελέσει ένα γενικό ισχύον επίπεδο ενισχύσεως και να εξασφαλιστεί η ομαλή λειτουργία ενός ανόθευτου από ενισχύσεις ανταγωνισμού μεταξύ των ναυπηγείων στα διάφορα κράτη μέλη.

Εξάλλου, η Επιτροπή δεν μπορεί να θεωρήσει δικαιολογημένη την κριτική που αφορά στη φύση της ολλανδικής προσφοράς. Πράγματι, οι έντονες και επανειλημμένες παρεμβάσεις της ολλανδικής κυβέρνησης δεν είναι δυνατόν να δημιουργήσουν την αντίληψη ότι το ολλανδικό ναυπηγείο υπέβαλε απλώς μια πλασματική προσφορά όταν η ολλανδική κυβέρνηση κοινοποίησε το σχέδιό της να χορηγήσει ενίσχυση το Μάρτιο 1987.

Το επιχείρημα στο οποίο η γαλλική κυβέρνηση βασίζει τους ισχυρισμούς της στο θέμα αυτό δεν θεμελιώνεται στα πραγματικά περιστατικά. Αναφέρεται στο γεγονός ότι, στις αρχές του 1985, το ανταγωνιζόμενο ολλανδικό ναυπηγείο έχασε, προς όφελος για τη ναυπήγηση πορθμείου ενός βρετανού πλοιοκτήτη τρίτης χώρας, την παραγγελεία λόγω του ότι δεν χορηγήθηκε ενίσχυση ελάχιστου επιπέδου ύψους 100 εκατομμυρίων ολλανδικών φιορινιών, μολονότι είχε θεωρηθεί αναγκαία για την κάλυψη του σχετικού κόστους. Οι γαλλικές αρχές υπολογίζουν ότι η σύμβαση αυτή απαιτεί το ίδιο ελάχιστο ποσό ενισχύσεως 100 εκατομμυρίων και κατόπιν, με προσαρμογή της τιμής κόστους ανάλογα με την ανηγμένη ολική χωρητικότητα των δύο πλοίων, καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι οι απολαβές του ναυπηγείου στην παρούσα υπόθεση είναι περίπου 100 εκατομμύρια γαλλικά φράγκα κάτω του κόστους. Το επιχεί ρημα αυτό δεν λαμβάνει υπόψη το γεγονός ότι κάθε μεμονωμένη σύμβαση ναυπηγήσεως είναι πολύ διαφορετική και, κατά συνέπεια, η δομή των στοιχείων κόστους κυμαίνεται σε μεγάλο βαθμό, ότι ο διαγωνισμός του 1985, στον οποίο βασίζεται η εν λόγω σύγκριση, αφορούσε την ειδική δημιουργία νέου μοντέλου επιβατικού πορθμείου, που προορίζεται για την αναπτυσσόμενη αγορά πολυτελών θαλάσσιων διαπεραιώσεων τύπου κρουαζιέρας, το ότι η παραγωγικότητα των ναυπηγείων μπορεί να αυξάνεται 10 % χονδρικά κατ' έτος καθώς και το ότι στο συγκεκριμένο ναυπηγείο έχει πραγματοποιηθεί σημαντική αναδιάρθρωση κατά τη διάρκεια της περιόδου 1985-1986.

Πρέπει πάντως να θεωρηθεί ότι η προσφορά του ολλανδικού ναυπηγείου ανταποκρίνεται στα κριτήρια της αγοράς και ότι είναι συγκρίσιμη με τις άλλες δύο προαναφερόμενες προσφορές δηλαδή εκφραζόμενες σε γαλλικά φράγκα, 394 εκατομμύρια για τη βρετανική προσφορά, 429 εκατομμύρια για την ολλανδική προσφορά και 450 εκατομμύρια για τη γαλλική προσφορά.

Στο πλαίσιο αυτό πρέπει να σημειωθεί ότι, σαν αποτέλεσμα της προαναφερόμενης δήλωσης της Επιτροπής στα πρακτικά του Συμβουλίου της 22ας Δεκεμβρίου 1986, τα κράτη μέλη ήταν εν γνώσει του γεγονότος ότι περαιτέρω ενισχύσεις δεν θα μπορούσαν να χορηγηθούν για την κάλυψη ζημιών που προξενούνται από προσφορές σε τιμές κάτω του κόστους για συγκεκριμένες συμβάσεις, στο μέτρο που δεν περιλαμβάνονται στον υπολογισμό της βάσης για την παροχή περαιτέρω ενισχύσεων στη λειτουργία κατά την έννοια του άρθρου 5 παράγραφος 1 της οδηγίας 87/167/ΕΟΚ,

ΕΞΕΔΩΣΕ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΑ ΑΠΟΦΑΣΗ:

Άρθρο 1

Το σχέδιο της γαλλικής κυβέρνησης που κοινοποιήθηκε στις 10 Ιουνίου 1987, για τη χορήγηση ενίσχυσης στη ναυπήγηση πορθμείου 36 500 ατοχ προοριζόμενο για τη γαλλική επιχείρηση πορθμείων της Μάγχης Brittany Ferries, με τη μορφή άμεσης επιχορήγησης στο σχετικό ναυπηγείο που αντιπροσωπεύει το 28,1 % της αξίας της συμβάσεως πριν την ενίσχυση, μαζί με την επενδυτική ενίσχυση ποσού 40 εκατομμυρίων γαλλικών φράγκων του πλοιοκτήτη, δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι συμβιβάζεται με την κοινή αγορά.

Άρθρο 2

Η γαλλική κυβέρνηση οφείλει να μην θέσει σε εφαρμογή τα σχεδιαζόμενα μέτρα ενισχύσεως.

Η γαλλική κυβέρνηση ενημερώνει την Επιτροπή, σε προθεσμία δύο μηνών από την κοινοποίηση της παρούσας απόφασης, σχετικά με τα μέτρα που έχει λάβει για να καταργήσει τα σχέδια ενισχύσεως ή να τροποποιήσει αυτά ώστε να κατέλθουν στο κατώτατο επίπεδο ενισχύσεως που προσφέρεται από άλλο κράτος μέλος για την εν λόγω ναυπηγική σύμβαση, δηλαδή στο 22,8 % της αξίας της συμβάσεως πριν την ενίσχυση κατά την έννοια του άρθρου 1 στοιχείο ε) της οδηγίας 87/167/ΕΟΚ περιλαμβανομένης της κοινοποιηθείσας ναυπηγικής ενίσχυσης ύψους 40 εκατομμυρίων γαλλικών φράγκων που πρέπει να χορηγηθεί στον ενδιαφερόμενο πλοιοκτήτη.

Άρθρο 3

Η παρούσα απόφαση απευθύνεται στη Γαλλική Δημοκρατία.

Βρυξέλλες, 20 Ιανουαρίου 1988.

Για την Επιτροπή

Peter SUTHERLAND

Μέλος της Επιτροπής

(1) ΕΕ αριθ. L 69 της 12. 3. 1987, σ. 55.

(1) ΕΕ αριθ. C 27 της 5. 2. 1987, σ. 12.

(2) ΕΕ αριθ. C 313 της 25. 11. 1987, σ. 2.