ΠΛΑΙΣΙΟ ΤΩΝ ΕΝΙΣΧΥΣΕΩΝ ΓΙΑ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ (98/C 343/07) (Κείμενο που παρουσιάζει ενδιαφέρον για τον ΕΟΧ)

I. ΕΙΣΑΓΩΓΗ

1. Η βελτίωση της κατάστασης της απασχόλησης αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις τις οποίες οφείλει να αντιμετωπίσει η Κοινότητα. Παρά την προοδευτική βελτίωση της οικονομικής της δραστηριότητας, η Κοινότητα εξακολουθεί να έχει περίπου 18 εκατομμύρια ανέργους. Για τους λόγους αυτούς η απασχόληση απετέλεσε το επίκεντρο τών συζητήσεων του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου του Άμστερνταμ και η προώθηση ενός «υψηλού επιπέδου απασχόλησης» καθίσταται στη συνθήκη του Άμστερνταμ ζήτημα κοινού ενδιαφέροντος των κρατών μελών. Οι νέες διατάξεις για την απασχόληση, που εντάχθηκαν στο σχέδιο της συνθήκης, επιβάλλουν στα κράτη μέλη να αναπτύσσουν συντονισμένη στρατηγική υπέρ της απασχόλησης και της προώθησης ειδικευμένου εργατικού δυναμικού, καταρτισμένου και ικανού να προσαρμοστεί σε μία αγορά εργασίας ευέλικτης προς τις οικονομικές αλλαγές. Ο στόχος για υψηλό επίπεδο απασχόλησης πρέπει επίσης να ληφθεί υπόψη στο πλαίσιο των λοιπών κοινοτικών πολιτικών και δράσεων.

2. Ο σημαντικός ρόλος που διαδραματίζει η επαγγελματική εκπαίδευση, τόσο για την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας της Κοινότητας όσο και για τη δημιουργία και διατήρηση θέσεων εργασίας, είχε ήδη υπογραμμιστεί το 1993 στο Λευκό Βιβλίο για την ανάπτυξη, την ανταγωνιστικότητα και την απασχόληση. Τα Ευρωπαϊκά Συμβούλια κατά τα έτη που ακολούθησαν και ειδικότερα τα συμβούλια του Έσσεν, των Κανών και της Μαδρίτης, ενθάρρυναν τα κράτη μέλη να προωθήσουν τις επενδύσεις στην επαγγελματική εκπαίδευση, ως παράγοντα ουσιαστικής ανταγωνιστικότητας και ως καταλύτη για την ανάκαμψη και την αποκατάσταση ενός κοινωνικά αποδεκτού επιπέδου απασχόλησης. Κατά το έκτακτο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο του Λουξεμβούργου, σχετικά με την απασχόληση, στις 20-21 Νοεμβρίου 1997, οι κυβερνήσεις των κρατών μελών συμφώνησαν για την υλοποίηση των νέων διατάξεων της συνθήκης στον τομέα της απασχόλησης. Το ψήφισμα του Συμβουλίου, της 15ης Δεκεμβρίου 1997, σχετικά με τις γενικές κατευθύνσεις για την απασχόληση για το 1998 (1), θέσπισε σύνολο συστάσεων, που θα μπορούν να αποτελέσουν αντικείμενο μεταφοράς σε όλα τα κράτη μέλη, μέσω εθνικών σχεδίων δράσης. Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο του Κάρντιφ επιβεβαίωσε τις κατευθύνσεις αυτές.

3. Πολυάριθμες μελέτες αποδεικνύουν ότι η παρουσία ειδικευμένου εργατικού δυναμικού αποτελεί σημαντικό παράγοντα για τις αποφάσεις σχετικά με τον τόπο εγκατάστασης των επιχειρήσεων. Κατά συνέπεια, η επαγγελματική εκπαίδευση διαδραματίζει σημαντικό ρόλο, όχι μόνο για τον εργαζόμενο που βελτιώνει την κατάστασή του στην αγορά εργασίας και μειώνει τον κίνδυνο ανεργίας του, καθώς και για την επιχείρηση που κατά τον τρόπο αυτό εξασφαλίζει έναν παράγοντα βελτίωσης της ποιοτικής της απόδοσης, αλλά επίσης για την οικονομία περιοχών των οποίων το επίπεδο εξειδίκευσης του εργατικού δυναμικού αποτελεί αναμφισβήτητο πλεονέκτημα για την προσέλκυση νέων επενδύσεων.

4. Οι προσπάθειες που πρέπει να καταβληθούν για τη βελτίωση της λειτουργίας της αγοράς εργασίας και τη μείωση των ελλείψεων επαγγελματικής εκπαίδευσης απαιτούν ενεργό προσέγγιση από όλους τους εταίρους: κράτη μέλη, επιχειρήσεις, ιδιώτες και κοινωνικούς εταίρους. Η ίδια η Επιτροπή θέσπισε ποικίλες πρωτοβουλίες, κοινοτικές ή συμπληρωματικές εθνικών δράσεων στον τομέα της επαγγελματικής εκπαίδευσης. Επίσης, κατέβαλε προσπάθειες να ενσωματώσει τη διάσταση της επαγγελματικής εκπαίδευσης και την ευνοϊκή της προσέγγιση για την επίτευξη του στόχου αυτού, στις λοιπές κοινοτικές πολιτικές, περιλαμβανομένης της πολιτικής του ανταγωνισμού. Στο έκτακτο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο για την απασχόληση, το οποίο διεξήχθη στις 20-21 Νοεμβρίου 1997 στο Λουξεμβούργο, επιβεβαιώθηκε ότι η Επιτροπή θα καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια προκειμένου ο έλεγχος των κρατικών ενισχύσεων να μην εμποδίζει την εφαρμογή των μέτρων πολιτικής στον τομέα της αγοράς εργασίας, τα οποία συμβιβάζονται με τη συνθήκη.

5. Η δράση των κρατών μελών δεν μπορεί να περιοριστεί στη βελτίωση των συστημάτων αρχικής εκπαίδευσης, επαγγελματικής εκπαίδευσης και κατάρτισης των ανέργων. Η προσαρμογή των επιχειρήσεων στις διαρθρωτικές και τεχνολογικές αλλαγές δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί αποκλειστικά με απολύσεις και προσλήψεις εξωτερικού, πλέον ειδικευμένου, εργατικού δυναμικού. Πρέπει να αναπτυχθούν πολιτικές πρόληψης που θα ενθαρρύνουν τους εργαζομένους να βελτιώσουν τα επαγγελματικά τους προσόντα και την προσαρμοστικότητά τους καθώς επίσης τις επιχειρήσεις να επενδύσουν στην επαγγελματική εκπαίδευση των εργαζομένων τους. Οι πολιτικές αυτές πρέπει να στοχεύουν στο να αποφευχθεί η ολίσθηση προς την ανεργία των λιγότερο ειδικευμένων εργαζομένων και αντίθετα να διασφαλιστεί η απόκτηση μιας νέας επαγγελαμτικής εκπαίδευσης και μεταβιβάσιμων επαγγελματικών προσόντων. Τα χρηματοοικονομικά μέσα που θα χρησιμοποιηθούν είναι σημαντικά και μια δημόσια παρέμβαση μπορεί να συνιστά απαραίτητο κίνητρο, προς το συμφέρον της Κοινότητας στο σύνολο της. Εξάλλου, αυτό αποτελεί έναν από τους βασικούς λόγους της υποστήριξης που δόθηκε από τα διαρθρωτικά ταμεία για την επένδυση σε ανθρώπινους πόρους στο πλαίσιο της οικονομικής και κοινωνικής συνοχής.

6. Το μεγαλύτερο μέρος των κρατικών χρηματοδοτήσεων στον τομέα της επαγγελματικής εκπαίδευσης δεν εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής των κανόνων του ανταγωνισμού. Πάντως, όταν τα κράτη μέλη θεσπίζουν μέτρα χρηματοοικονομικών και φορολογικών κινήτρων για την ενθάρρυνση των επιχειρήσεων να επενδύσουν στην επαγγελματική εκπαίδευση των εργαζομένων τους, πρέπει να ελέγχεται ότι τα εν λόγω μέτρα δεν αντίκεινται στους στόχους της πολιτικής του ανταγωνισμού που αποσκοπεί, όπως και η κοινοτική πολιτική στον τομέα της επαγγελματικής εκπαίδευσης, στη διασφάλιση της ανταγωνιστικότητας των επιχειρήσεων. Η Επιτροπή, κατ' εφαρμογή των κανόνων για τις κρατικές ενισχύσεις δυνάμει των άρθρων 92 και 93 της συνθήκης, είναι αρμόδια να εξετάζει τα μέτρα επαγγελματικής εκπαίδευσης που δύνανται να συνιστούν ενίσχυση δυνάμει του άρθρου 92 παράγραφος 1 της συνθήκης και να διασφαλίζει το συμβιβάσιμό τους προς την κοινή αγορά.

7. Ως προς αυτό, πρέπει να διαπιστωθεί ότι όλο και περισσότερο οι δαπάνες επαγγελματικής εκπαίδευσης αποτελούν τμήμα των δαπανών τις οποίες οφείλουν να αναλάβουν οι επιχειρήσεις ώστε να παραμείνουν ανταγωνιστικές. Η τεχνική πρόοδος, η εισαγωγή νέων τεχνολογιών και η γρήγορη εξέλιξη στον τομέα της τεχνολογικής έρευνας και ανάπτυξης, αναγκάζουν τις επιχειρήσεις να επιμορφώνουν το προσωπικό τους σε μόνιμη βάση. Οι ενισχύσεις για επαγγελματική εκπαίδευση που αποβλέπουν στη μείωση, για ορισμένες επιχειρήσεις, των δαπανών τις οποίες υπό ομαλές συνθήκες οφείλουν να καλύπτουν οι ίδιες, προς το δικό τους συμφέρον, για τη βελτίωση των επαγγελματικών προσόντων των μισθωτών τους, τους εξασφαλίζουν πλεονέκτημα σε σύγκριση με τους ανταγωνιστές τους και κατά συνέπεια δύναται να στρεβλώσει τον ανταγωνισμό.

8. Όταν ένα μέτρο αποτελεί κρατική ενίσχυση δυνάμει του άρθρου 92 παράγραφος 1, πρέπει να κοινοποιείται εγκαίρως στην Επιτροπή και να χορηγείται έγκρισή της πριν από την υλοποίησή του. Το σύστημα αυτό έχει ως αποκλειστικό σκοπό τον προληπτικό έλεγχο των ενισχύσεων εκ μέρους της Επιτροπής ώστε να αποφευχθεί η υλοποίηση μέτρων που προκαλούν στρεβλώσεις του ανταγωνισμού οι οποίες αντίκεινται στο κοινό συμφέρον (2). Στο πλαίσιο της εξέτασης του συμβιβάσιμου του μέτρου προς την κοινή αγορά, η Επιτροπή θα λάβει υπόψη τις θετικές επιπτώσεις της ενίσχυσης που μπορούν να δικαιολογήσουν τη στρέβλωση του ανταγωνισμού.

9. Πράγματι, η επαγγελματική εκπαίδευση παρουσιάζει σε γενικές γραμμές θετικές εξωγενείς επιδράσεις για την κοινωνία στο σύνολό της. Έτσι, οι δαπάνες για την εκπαίδευση μιας δεδομένης επιχείρησης προσφέρουν επίσης πλεονεκτήματα στους ειδικευμένους εργαζομένους και αυξάνουν το σύνολο των ειδικευμένων εργαζομένων από τους οποίους μπορούν να τροφοδοτηθούν οι λοιπές επιχειρήσεις. Σε σφαιρικό επίπεδο, οι επενδύσεις στην επαγγελματική εκπαίδευση ενισχύουν την ανταγωνιστικότητα της κοινοτικής βιομηχανίας και την ελκυστικότητα της Κοινοτητας ως τόπο επενδύσεων. Δεδομένου ότι μία επιχείρηση δεν λαμβάνει υπόψη τις δευτερεύουσες αυτές επιπτώσεις στην απόφασή της να επενδύσει σε επαγγελματική εκπαίδευση, ενδέχεται η συνολική προσπάθεια την οποία καταβάλλουν οι επιχειρήσεις στον τομέα αυτό να είναι κατώτερη από το βέλτιστο προσδοκώμενο κοινωνικό αποτέλεσμα, κατά μείζονα λόγο εφόσον, από απόψεως επιχειρήσεων, μία επένδυση στην εκπαίδευση προσωπικού παρουσιάζει τον κίνδυνο να εγκαταλείψουν οι εργαζόμενοι την επιχείρηση για να εργαστούν σε άλλες επιχειρήσεις, αφού λάβουν την εκπαίδευση. Ο κίνδυνος αυτός είναι τόσο μεγαλύτερος όσο μικρότερη είναι η επιχείρηση, πράγμα που αποτελεί έναν από τους λόγους των επιφυλάξεων των εν λόγω επιχειρήσεων να επενδύουν στην εκπαίδευση. Επίσης, ο κίνδυνος είναι τόσο μεγαλύτερος όσο η παρεχόμενη εξειδίκευση είναι μεταβιβάσιμη. Τα στοιχεία αυτά επιτρέπουν να θεωρηθεί ότι οι περισσότερες ενισχύσεις για την επαγγελματική εκπαίδευση δεν είναι απλές λειτουργικές ενισχύσεις και μπορούν να τύχουν ευνοϊκής προσέγγισης εκ μέρους της Επιτροπής, στο βαθμό που οι στρεβλώσεις του ανταγωνισμού τις οποίες ενδεχομένως συνεπάγονται αιτιολογούνται ή αντισταθμίζονται από τη συμβολή τους σε στόχο κοινού ενδιαφέροντος τον οποίο δεν μπορούν να επιτύχουν μόνον οι δυνάμεις της αγοράς. Έτσι, στην πολιτική κρατικών ενισχύσεων, η Επιτροπή κατά κανόνα έλαβε ευνοϊκή θέση έναντι των ενισχύσεων για επαγγελματική εκπαίδευση.

10. Αποσκοπώντας σε μεγαλύτερη διαφάνεια του κοινοτικού ελέγχου των ενισχύσεων για επαγγελματική εκπαίδευση και στη διασφάλιση ίσης μεταχείρισης, η Επιτροπή καθόρισε πλαίσιο βάσει του οποίου θα αξιολογεί το συμβιβάσιμο των ενισχύσεων αυτών προς την κοινή αγορά. Τα σχετικά κριτήρια αποσκοπούν στο να διασφαλίσουν ότι μόνον οι ενισχύσεις για επαγγελματική εκπαίδευση που συμβάλλουν στην υλοποίηση κοινοτικών στόχων θα εγκρίνονται, ότι οι ενισχύσεις δεν θα υπερβαίνουν το απαραίτητο επίπεδο κινήτρων και ότι δεν θα αποτελούν συγκαλυμμένες ενισχύσεις λειτουργίας.

11. Κατά συνέπεια, το παρόν πλαίσιο έχει πολλούς στόχους:

- να διασαφηνίσει την ερμηνεία των άρθρων 92 και 93 της συνθήκης όσον αφορά την έννοια της ενίσχυσης για επαγγελματική εκπαίδευση, ώστε να διασφαλίσει καλύτερη ασφάλεια του δικαίου και μεγαλύτερη διαφάνεια όσον αφορά την υποχρέωση κοινοποίησης δυνάμει του άρθρου 93 παράγραφος 3 της συνθήκης,

- να διασφαλίσει τη συνοχή μεταξύ, από τη μία πλευρά, των κανόνων του ανταγωνισμού και της εφαρμογής των λοιπών κοινοτικών πολιτικών, ειδικότερα στον τομέα της εκπαίδευσης και της απασχόλησης και από την άλλη πλευρά μεταξύ των κανόνων στον τομέα των ενισχύσεων για επαγελματική εκπαίδευση και εκείνων που καθορίζονται για τις άλλες μορφές ενίσχυσης (ιδίως στις γενικές κατευθύνσεις ή πλαίσια),

- να προσδώσει μεγαλύτερη διαφάνεια στην προσέγγιση την οποία θα ακολουθήσει η Επιτροπή για την εκτίμηση του συμβιβάσιμου των ενισχύσεων για επαγγελματική εκπαίδευση.

12. Το κείμενο που παρατίθεται στο τμήμα ΙΙ καθορίζει καταρχάς το είδος των μέτρων που δύνανται να αποτελέσουν ενίσχυση η οποία εμπίπτει στους κανόνες του ανταγωνισμού της συνθήκης. Το τμήμα ΙΙΙ οριοθετεί το πεδίο εφαρμογής του πλαισίου. Στο τμήμα IV αναπτύσσονται οι αρχές στις οποίες η Επιτροπή θα βασίσει την εκτίμησή της για το συμβιβάσιμο των μέτρων τα οποία αποτελούν ενισχύσεις. Οι αρχές αυτές, που επιτρέπουν τη συμφιλίωση των στόχων μιας ενεργού πολιτικής στον τομέα της απασχόλησης με δίκαιους κανόνες ανταγωνισμού για όλες τις επιχειρήσεις, οδηγούν την Επιτροπή στο να καθορίσει μία σειρά ορίων έντασης κάτω των οποίων ο ενισχύσεις θα μπορούν να θεωρούνται συμβιβάσιμες προς την κοινή αγορά. Οι διαφορές των προταθέντων ορίων αντικατοπτρίζουν τους ποικίλους βαθμούς εξωγενών επιδράσεων και την αναγκαιότητα της ενίσχυσης σε συνάρτηση με τον κατά το μάλλον ή ήττον μεταβιβάσιμο χαρακτήρα της επαγγελματικής εκπαίδευσης, το μέγεθος της επιχείρησης και την περιοχή στην οποία είναι εγκατεστημένη.

II. ΠΕΔΙΟ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ 92 ΠΑΡΑΓΡΑΦΟΣ 1 ΤΗΣ ΣΥΝΘΗΚΗΣ ΕΚ

13. Το παρόν πλαίσιο αφορά μόνο τα μέτρα που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 92 παράγραφος 1 της συνθήκης, το οποίο ορίζει ότι «ενισχύσεις που χορηγούνται υπό οποιαδήποτε μορφή από τα κράτη ή με κρατικούς πόρους και που νοθεύουν ή που απειλούν να νοθεύσουν τον ανταγωνισμό διά της ευνοϊκής μεταχειρίσεως ορισμένων επιχειρήσεων ή ορισμένων κλάδων παραγωγής είναι ασυμβίβαστες με την κοινή αγορά, κατά το μέτρο που επηρεάζουν τις μεταξύ κρατών μελών συναλλαγές». Οι ενισχύσεις που προβλέπονται από το παρόν πλαίσιο είναι εκείνες που ευνοούν μία ή περισσότερες επιχειρήσεις ή τομείς, μειώνοντας το κόστος το οποίο υπό κανονικές συνθήκες οι εν λόγω επιχειρήσεις θα έπρεπε να φέρουν εφόσον επιθυμούν να αποκτήσουν οι εργαζόμενοι σε αυτές νέα επαγγελματικά προσόντα ή να τους προσφέρουν την ευκαιρία να τα αποκτήσουν.

14. Πρέπει να επισημάνουμε ότι μεγάλος αριθμός μέτρων στον τομέα της επαγγελματικής εκπαίδευσης δεν εμπίπτει στις διατάξεις του άρθρου 92 παράγραφος 1 της συνθήκης αλλά αποτελούν γενικά μέτρα. Πράγματι, οι περισσότερες ενέργειες παροχής κατάρτισης αποτελούν, κατά παράδοση, μέρος της αποστολής κάθε κράτους και αποβαίνουν προς όφελος κυρίως των ατόμων ή των εργαζομένων εν γένει. Η χρηματοδότηση εκ μέρους του κράτους αυτού του είδους των μέτρων επαγγελματικής εκπαίδευσης δεν ευνοεί ορισμένες επιχειρήσεις ή ορισμένες παραγωγές κατά την έννοια του άρθρου 92 παράγραφος 1. Από την πρακτική της Επιτροπής και τη νομολογία του Δικαστηρίου φαίνεται σε ποιες περιστάσεις ένα μέτρο έχει χαρακτήρα «γενικού μέτρου» και συνεπώς εξαιρείται του πεδίου εφαρμογής του άρθρου 92 παράγραφος 1 της συνθήκης. Αυτό ισχύει ειδικότερα για τα συστήματα:

- εκπαίδευσης και αρχικής επαγγελματικής εκπαίδευσης (π.χ. τις συμβάσεις μαθητείας, τα συστήματα εναλλασσόμενης κατάρτισης),

- τα συστήματα εξειδίκευσης ή επιμόρφωσης ανέργων, περιλαμβανομένων των περιόδων πρακτικής άσκησης σε επιχειρήσεις κ.λπ.,

- τα συστήματα που επικεντρώνονται άμεσα στους εργαζομένους ή σε ορισμένες κατηγορίες εργαζομένων, προσφέροντάς τους τη δυνατότητα να ακολουθήσουν εκπαίδευση ανεξαρτήτως της επιχείρησης ή του τομέα όπου εργάζονται (π.χ. το σύστημα «learning account») και

- τα εθνικά καθεστώτα παροχής φορολογικών κινήτρων (π.χ. έκπτωσης φόρου) που αφορούν και εφαρμόζονται αυτομάτως σε όλες τις επιχειρήσεις που πραγματοποιούν επενδύσεις για την παροχή κατάρτισης στους εργαζόμενους.

15. Πάντως, στο σημείο αυτό πρέπει να διευκρινιστεί ότι ένα μέτρο, έστω και αν θεωρητικά παραμένει γενικής εφαρμογής, εάν ευνοεί στην πράξη μία ή περισσότερες επιχειρήσεις ή τομείς, αποκτά ειδικό χαρακτήρα. Αυτό ισχύει ειδικότερα όταν οι κρατικές αρχές διαθέτουν, στην εφαρμογή ενός γενικού μέτρου, διακριτική ευχέρεια που τους επιτρέπει να διαμορφώσουν τη χρηματοοικονομική παρέμβαση σε συνάρτηση με ειδικές περιπτώσεις (3). Τέτοιου είδους μέτρα δύνανται να αποτελούν ενισχύσεις δυνάμει του άρθρου 92 παράγραφος 1 και οφείλουν να κοινοποιούνται δυνάμει του άρθρου 93 παράγραφος 3 της συνθήκης.

16. Τέλος, οι ενισχύσεις εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 92 παράγραφος 1 της συνθήκης κατά το μέτρο που επηρεάζουν τις μεταξύ κρατών μελών συναλλαγές. Κατά τον τρόπο αυτό οι ενισχύσεις για την επαγγελματική εκπαίδευση που χορηγούνται σε επιχειρήσεις ή σε τομείς οι δραστηριότητες των οποίων δεν αποτελούν ή δεν δύνανται να αποτελέσουν αντικείμενο συναλλαγών μεταξύ των κρατών μελών (π.χ. ορισμένες εκ του σύνεγγυς υπηρεσίες), δεν εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 92 παράγραφος 1 της συνθήκης. Πρέπει να προστεθεί ότι οι ενισχύσεις που πληρούν τους όρους του κανόνα de minimis, όπως καθορίστηκε από την Επιτροπή (4), θεωρείται ότι δεν έχουν επιπτώσεις επί των ενδοκοινοτικών συναλλαγών. Κατά συνέπεια, δεν εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 92 παράγραφος 1 της συνθήκης και απαλλάσσονται της υποχρέωσης κοινοποίησης του άρθρου 93 παράγραφος 3.

III. ΠΕΔΙΟ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ ΤΟΥ ΠΑΡΟΝΤΟΣ ΠΛΑΙΣΙΟΥ

Α. Αρχές

17. Το παρόν πλαίσιο εφαρμόζεται σε όλες τις ενισχύσεις για επαγγελματική εκπαίδευση που έχουν κοινοποιηθεί ή χορηγηθεί, κατά τη διάρκεια ισχύος του, με εξαίρεση εκείνες που προβλέπονται στο πλαίσιο της διάσωσης και της αναδιάρθρωσης των προβληματικών επιχειρήσεων, ιδίως για την επιμόρφωση των εργαζομένων, που θα εκτιμώνται σύμφωνα με τις γενικές κατευθύνσεις που ορίζονται στις κατευθυντήριες γραμμές της Επιτροπής στον τομέα αυτό (5). Όσον αφορά τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, το παρόν πλαίσιο αντικαθιστά τις διατάξεις σχετικά με τις ενισχύσεις για την επαγγελματική εκπαίδευση που προβλέπονται στο ισχύον κοινοτικό πλαίσιο των κρατικών ενισχύσεων για τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις (6).

18. Το παρόν πλαίσιο εφαρμόζεται καταρχήν σε όλους τους τομείς μεταφορών. Ωστόσο, για τους τομείς που θεωρούνται ευαίσθητοι από την Επιτροπή για τους οποίους υπάρχουν ειδικοί κοινοτικοί κανόνες στον τομέα των ενισχύσεων (7), το παρόν πλαίσιο εφαρμόζεται αποκλειστικά στο βαθμό που δεν αντίκειται προς τους κανόνες αυτούς. Πάντως, εφαρμόζεται πλήρως στον τομέα των αεροπορικών μεταφορών.

19. Το παρόν πλαίσιο εφαρμόζεται στις ενισχύσεις για την επαγγελματική εκπαίδευση, είτε η κατάρτιση αυτή παρέχεται από τις ίδιες τις επιχειρήσεις είτε από κέντρα επαγγελματικής εκπαίδευσης, δημόσια ή ιδιωτικά.

Β. Σχέση με τις ενισχύσεις για την απασχόληση

20. Οι ενισχύσεις για την επαγγελματική εκπαίδευση που προβλέπονται από το παρόν πλαίσιο πρέπει να διακρίνονται από τις ενισχύσεις για την απασχόληση, το συμβιβάσιμο των οποίων προς την κοινή αγορά πρέπει να εκτιμάται σύμφωνα με τις σχετικές γενικές κατευθύνσεις (8). Είναι γεγονός ότι ορισμένες ενισχύσεις για την απασχόληση αιτιολογούνται εν μέρει από το γεγονός ότι η αποδέκτρια επιχείρηση, κατά την πρόσληψη ορισμένων εργαζομένων, πρέπει να υποστεί συμπληρωματικές δαπάνες επαγγελματικής εκπαίδευσης. Αυτό ισχύει ειδικότερα στην περίπτωση των ενισχύσεων που προορίζονται για την ενθάρρυνση της πρόσληψης ορισμένων κατηγοριών ανέργων που συναντούν ιδιαίτερες δυσχέρειες να ενταχθούν στην αγορά εργασίας. Πάντως, εφόσον ο στόχος και το άμεσο αποτέλεσμα μιας τέτοιας ενίσχυσης είναι η προώθηση της απασχόλησης, παρέχοντας οικονομικά κίνητρα στον εργοδότη να προβεί σε προσλήψεις τις οποίες δεν θα είχε κάνει ελλείψει της ενίσχυσης, η τελευταία αυτή χαρακτηρίζεται πλήρως ως ενίσχυση για την απασχόληση. Στην περίπτωση αυτή η επαγγελματική εκπαίδευση αποτελεί δευτερεύον στοιχείο που εντάσσεται στη δράση της πρόσληψης η οποία προβλέπεται από την ενίσχυση. Εξάλλου, σε μια τέτοια περίπτωση, συχνά θα ήταν αδύνατον να προσδιοριστεί το τμήμα της ενίσχυσης που αφορά την επαγγελματική εκπαίδευση και να αποδεσμευτεί από το συνολικό σχέδιο. Μία ενίσχυση για την απασχόληση, έστω και αν περιλαμβάνει μία πτυχή επαγγελματικής εκπαίδευσης, στην περίπτωση αυτή θα εξεταστεί ως ενίσχυση για την απασχόληση. Εάν πρόκειται για καθεστώς ενισχύσεων, τα κράτη μέλη μπορούν να συνεχίσουν να χρησιμοποιούν για την κοινοποίηση το τυποποιημένο έντυπο για τις ενισχύσεις για την απασχόληση, που περιέχει ένα σκέλος το οποίο αφορά την επαγγελματική εκπαίδευση (9).

21. Πρέπει να σημειωθεί ότι μόνον οι ενισχύσεις που δεν συνδέονται με επένδυση εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής των γενικών κατευθύνσεων που αφορούν τις ενισχύσεις για την απασχόληση. Κατά συνέπεια, όταν μία ενίσχυση για την απασχόληση, που συνδέεται με επένδυση, περιέχει πτυχή επαγγελματικής εκπαίδευσης, η πτυχή αυτή θα εξεταστεί χωριστά βάσει του παρόντος πλαισίου.

IV. ΚΡΙΤΗΡΙΑ ΕΚΤΙΜΗΣΗΣ ΤΩΝ ΕΝΙΣΧΥΣΕΩΝ ΓΙΑ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

Α. Γενικές αρχές

22. Υπό ορισμένους όρους, στις ενισχύσεις για επαγγελαμτική εκπαίδευση που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής της απαγόρευσης του άρθρου 92 παράγραφος 1 μπορεί να εφαρμοστεί μια από τις παρεκκλίσεις που προβλέπονται στην παράγραφο 3 του εν λόγω άρθρου 92.

23. Η σημαντικότερη παρέκκλιση ως προς αυτό είναι εκείνη που προβλέπεται στο άρθρο 92 παράγραφος 3 στοιχείο γ), δυνάμει της οποίας η Επιτροπή έχει τη δυνατότητα να εγκρίνει ενισχύσεις που προορίζονται να διευκολύνουν την ανάπτυξη ορισμένων δραστηριοτήτων, εφόσον δεν αλλοιώνουν τους όρους των συναλλαγών σε βαθμό που να αντίκειται στο κοινό συμφέρον. Τα μέτρα που προορίζονται για τη βελτίωση των επαγγελματικών προσόντων του προσωπικού μιας επιχείρησης συμβάλλουν στο να ενισχύσουν την ανταγωνιστικότητα της εν λόγω επιχείρησης και από την άποψη αυτή, διευκολύνουν την ανάπτυξη ορισμένων δραστηριοτήτων. Εξάλλου, η επαγγελματική εκπαίδευση διαδραματίζει απαραίτητο ρόλο στο πλαίσιο της εισαγωγής νέων τεχνολογιών και της παροχής κινήτρων υπέρ της καινοτομίας και των επενδύσεων. Μπορεί επίσης να συμβάλει στη δημιουργία και διατήρηση θέσεων εργασίας. Για τους λόγους αυτούς, οι ενισχύσεις υπέρ της επαγγελματικής εκπαίδευσης ενδέχεται να εμπίπτουν στην παρέκκλιση που προβλέπεται στις διατάξεις του άρθρου 92 παράγραφος 3 στοιχείο γ).

24. Το βασικό επιχείρημα υπέρ της χορήγησης ενισχύσεων για επαγγελματική εκπαίδευση είναι ότι συμβάλλουν στη διόρθωση των ατελειών της αγοράς. Αυτό ισχύει ειδικότερα στην περίπτωση της επαγγελματικής εκπαίδευσης, εφόσον ο τομέας αυτός συνδέεται με πολλές εξωγενείς επιδράσεις. Η σημασία των εξωγενών επιδράσεων της εκπαίδευσης συνδέεται κυρίως με τη δυνατότητα μεταφοράς των εξειδικεύσεων και των προσόντων τα οποία προσφέρει. Για τους λόγους αυτούς η Επιτροπή θεωρεί ότι δικαιολογείται ευνοϊκότερη στάση έναντι των σχεδίων συνεχούς επαγγελματικής εκπαίδευσης, ένα ουσιαστικό μέρος των οποίων αποβαίνει πραγματικά εις όφελος των εργαζομένων, πέραν του ότι είναι αυστηρά απαραίτητο για τη θέση εργασίας τους και δεν ανταποκρίνεται μόνον στις ειδικές ανάγκες της επιχείρησης.

25. Ως προς αυτό, η Επιτροπή κάνει διάκριση μεταξύ των ενεργειών ειδικής εκπαίδευσης και των ενεργειών γενικής εκπαίδευσης:

- Η ειδική επαγγελματική εκπαίδευση περιλαμβάνει θεωρητική και πρακτική διδασκαλία με άμεση εφαρμογή κατά κύριο λόγο στην ισχύουσα ή προσεχή θέση εργασίας του απασχολούμενου στην αποδέκτρια επιχείρηση. Συνδέεται με την ειδική δραστηριότητα της επιχείρησης. Ένα τμήμα της επαγγελματικής αυτής εκπαίδευσης διεξάγεται υπό κανονικές συνθήκες στην ίδια τη θέση εργασίας του απασχολούμενου. Η δυνατότητα μεταφοράς της εκπαίδευσης αυτής σε άλλες επιχειρήσεις ή άλλους τομείς εργασίας είναι πολύ περιορισμένη.

- Η γενική επαγγελματική εκπαίδευση περιλαμβάνει διδασκαλία που δεν εφαρμόζεται αποκλειστικά ή κατά κύριο λόγο στην ισχύουσα ή προσεχή θέση εργασίας του απασχολούμενου στην αποδέκτρια επιχείρηση. Συνδέεται με τη γενική λειτουργία της επιχείρησης και οδηγεί στην απόκτηση προσόντων που μπορούν σε μεγάλο βαθμό να μεταφερθούν σε άλλες επιχειρήσεις ή τομείς εργασίας.

Οι ενέργειες γενικής εκπαίδευσης προσφέρουν στους ενδιαφερόμενους εργαζομένους συμπληρωματικά επαγγελματικά προσόντα που δύνανται να μεταφερθούν άμεσα σε άλλες επιχειρήσεις. Κατά συνέπεια, βελτιώνουν πραγματικά το επίπεδο των επαγγελματικών προσόντων, τη δυνατότητα απορρόφησης και προσαρμογής των εργαζομένων και κατά τον τρόπο αυτό συμβάλλουν περισσότερο στην υλοποίηση των κοινοτικών στόχων στον τομέα της απασχόλησης και της ανάπτυξης των ανθρώπινων πόρων.

26. Από τα κριτήρια για τον καθορισμό του μεταβιβάσιμου χαρακτήρα των προσόντων που αποκτώνται με την επαγγελματική εκπαίδευση, μπορούμε να αναφέρουμε τα ακόλουθα ως πλέον χαρακτηριστικά:

- η αναγνώριση, η πιστοποίηση ή η επικύρωση των προσόντων και ικανοτήτων από τις δημόσιες αρχές ή οργανισμούς ή από άλλους οργανισμούς στους οποίους έχουν δοθεί αρμοδιότητες στον τομέα αυτό από το κράτος ή την Ευρωπαϊκή Κοινότητα. Η εκπαίδευση που πιστοποιείται με δίπλωμα, πιστοποιητικό ή άλλο τίτλο αναγνωρισμένο από το κράτος ή στο πλαίσιο συστημάτων πιστοποίησης και επικύρωσης της επαγγελματικής πείρας, θεωρείται ότι έχει γενικό χαρακτήρα,

- η παροχή εκπαίδευσης στους μισθωτούς διαφόρων επιχειρήσεων ή διοργανώνεται στο πλαίσιο συνεργασίας μεταξύ πολλών ανεξάρτητων επιχειρήσεων.

Θα πρέπει να αναφερθεί σχετικά με το θέμα αυτό ότι η εσωτερική κατάρτιση που παρέχεται σε μια επιχείρηση, παρόλο που ανταποκρίνεται άμεσα στις τρέχουσες ανάγκες της, μπορεί να έχει γενικό χαρακτήρα, αν τα προσόντα τα οποία παρέχει είναι σε μεγάλο βαθμό μεταβιβάσιμα.

27. Για την έγκριση μιας ενίσχυσης δυνάμει του άρθρου 92 παράγραφος 3 στοιχείο γ) της συνθήκης, η Επιτροπή οφείλει να διασφαλίσει ότι δεν αλλοιώνει τους όρους των συναλλαγών σε βαθμό που να αντίκειται στο κοινό συμφέρον. Η Επιτροπή θα ελέγχει κατά πόσον η ενίσχυση είναι απαραίτητη για την επίτευξη των κοινοτικών στόχων την οποία δεν θα επέτρεπαν μόνες οι δυνάμεις της αγοράς. Για να τύχει παρέκκλισης, μία κρατική ενίσχυση πρέπει να λειτουργεί ως κίνητρο και να είναι ανάλογη των επιδιωκόμενων στόχων κοινοτικού ενδιαφέροντος. Η τελευταία προϋπόθεση θεωρείται ότι πληρούται όταν η ένταση της ενίσχυσης δεν υπερβαίνει τα όρια που καθορίζονται στο σημείο 32.

28. Για να καθορίσει κατά πόσο μία ενίσχυση λειτουργεί ως κίνητρο, η Επιτροπή εξετάζει αν η ενίσχυση προτρέπει τις επιχειρήσεις σε συμπληρωματικές προσπάθειες στον τομέα της επαγγελματικής εκπαίδευσης οι οποίες υπερβαίνουν το πλαίσιο της συνήθους δραστηριότητας της επιχείρησης ή τους πόρους που προβλέπονται για την κατάρτιση υπό ομαλές συνθήκες. Οι ενισχύσεις που αφορούν τις συνήθεις δαπάνες λειτουργίας της επιχείρησης (συνήθη μαθήματα εισαγωγής για νέους εργαζόμενους κ.λπ.) δεδομένου ότι αποβλέπει αποκλειστικά στη μείωση, συνεχώς ή κατά διαστήματα, των δαπανών τις οποίες υπό κανονικές συνθήκες οφείλει να καλύπτει η επιχείρηση, στερείται του χαρακτήρα παροχής κινήτρων και κατά κανόνα δεν μπορεί να εγκριθεί. Όσον αφορά τις ενισχύσεις για ειδική κατάρτιση που χορηγούνται στις μεγάλες επιχειρήσεις εκτός των ενισχυόμενων περιοχών στο πλαίσιο του άρθρου 92 παράγραφος 3 στοιχεία α) ή γ), πρέπει να αποδεικνύεται ότι αποτελούν κίνητρα για τις επιχειρήσεις. Σε όλες τις υπόλοιπες περιπτώσεις, θεωρείται δεδομένο ότι οι ενισχύσεις λειτουργούν ως κίνητρα για τις επιχειρήσεις, για τους λόγους που εκτίθενται κατωτέρω.

29. Από τις στατιστικές απορρέει ότι υπάρχει μια άμεση σχέση μεταξύ του μεγέθους της επιχείρησης και της δυνατότητας να λάβουν εκπαίδευση οι εργαζόμενοι (10). Σε γενικές γραμμές, ο αριθμός των εργαζομένων που μετέχουν σε μαθήματα επαγγελματικής εκπαίδευσης αυξάνει εκ παραλλήλου με το μέγεθος της επιχείρησης. Λαμβανομένης υπόψη αυτής της πολύ σημαντικής υποεπένδυσης όσον αφορά την εκπαίδευση στις μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις (11), η Επιτροπή θεωρεί ότι στην περίπτωση των μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων, οι ενισχύσεις υπέρ της επαγγελματικής εκπαίδευσης εξακολουθούν να παρουσιάζουν χαρακτήρα παροχής κινήτρων και ότι είναι δυνατό να εγκριθεί υψηλότερη ένταση. Εξάλλου, στις περιοχές στις οποίες το βιοτικό επίπεδο είναι ασυνήθιστα χαμηλό ή στις οποίες επικρατεί σοβαρή υποαπασχόληση [άρθρο 92 παράγραφος 3 στοιχείο α)], μπορεί να αιτιολογηθεί η απαλλαγή από την απαίτηση αυτή, ακόμη και για τις μεγάλες επιχειρήσεις, σε συνάρτηση με τις σχετικά μεγαλύτερες εξωγενείς επιδράσεις τις οποίες μπορεί να έχει η επαγγελματική εκπαίδευση στις περιοχές αυτές. Πράγματι, στις περιοχές αυτές οι δαπάνες για την επαγγελματική εκπαίδευση και το επίπεδο των επαγγελματικών προσόντων είναι χαμηλότερα (12) και το κοινοτικό συμφέρον για την ενίσχυση του επιπέδου αυτού είναι μεγαλύτερο ώστε να βελτιωθεί η κατάσταση της απασχόλησης και να προσελκυσθούν νέες επενδύσεις. Συνεπώς, η προσαύξηση των εντάσεων που γίνονται δεκτές αιτιολογείται επίσης. Εφόσον τα επαγγελματικά προσόντα και η ανακύκλωση των εργαζομένων διαδραματίζουν επίσης σημαντικό ρόλο στο πλαίσιο της βιομηχανικής αναπροσαρμογής, η ίδια προσέγγιση δικαιολογείται για τις περιοχές που προβλέπονται στο άρθρο 92 παράγραφος 3 στοιχείο γ). Τέλος, όσον αφορά τη γενική επαγγελματική εκπαίδευση, ο χαρακτήρας παροχής κινήτρων μπορεί να θεωρηθεί δεδομένος, λαμβανομένων υπόψη των σημαντικών εξωγενών επιδράσεων αυτού του τύπου επαγγελματικής εκπαίδευσης. Αντίθετα, στην περίπτωση που ο εργαζόμενος ο οποίος επωφελείται της επαγγελματικής εκπαίδευσης έχει τη συμβατική υποχρέωση να καταβάλει αποζημίωση στον εργοδότη αν εγκαταλείψει την επιχείρηση εντός συγκεκριμένης προθεσμίας, οι θετικές εξωγενείς επιδράσεις περιορίζονται και η Επιτροπή θα θεωρήσει ότι η χορήγηση ενίσχυσης για την παροχή επαγγελματικής εκπαίδευσης δεν είναι, κατ' αρχήν, δικαιολογημένη.

Β. Επιλέξιμες δαπάνες

30. Οι επιλέξιμες δαπάνες στο πλαίσιο ενός σχεδίου ενισχύσεων για επαγγελματική εκπαίδευση είναι οι ακόλουθες (13):

1. κόστος προσωπικού των εκπαιδευτών 7

2. έξοδα μετακίνησης των εκπαιδευτών και των δικαιούχων της επαγγελματικής εκπαίδευσης 7

3. λοιπές τρέχουσες δαπάνες (υλικά, προμήθειες κ.λπ.) 7

4. αποσβέσεις του εξοπλισμού, κατ' αναλογία με την αποκλειστική τους χρήση για το εν λόγω σχέδιο επαγγελματικής εκπαίδευσης 7

5. κόστος υπηρεσιών συμβούλων όσον αφορά την ενέργεια επαγγελματικής εκπαίδευσης 7

6. κόστος προσωπικού των συμμετεχόντων στα σχέδια επαγγελματικής εκπαίδευσης που ανέρχεται μέχρι το σύνολο των λοιπών επιλέξιμων δαπανών που αναφέρονται στα στοιχεία 1 έως 5.

Οι προαναφερθείσες επιλέξιμες δαπάνες πρέπει να αποδεικνύονται με σχετικά έγγραφα, κατά τρόπο διαφανή και με σαφή διάκριση σε υποδιαιρέσεις. Στο πλαίσιο των δαπανών προσωπικού των συμμετεχόντων που αναφέρονται στο στοιχείο 6 μπορούν να ληφθούν υπόψη μόνο οι ώρες κατά τις οποίες οι εργαζόμενοι συμμετείχαν πράγματι στην επαγγελματική εκπαίδευση, αφού αφαιρεθούν οι παραγωγικές ώρες ή το ισοδύναμό τους.

Γ. Αποδεκτές εντάσεις

31. Οι ενισχύσεις για επαγγελματική εκπαίδευση δύνανται να εγκριθούν δυνάμει του άρθρου 92 παράγραφος 3 της συνθήκης εφόσον τηρούν τις ακόλουθες αποδεκτές εντάσεις, σε σχέση με τις επιλέξιμες δαπάνες που καθορίζονται στο σημείο 30.

32. Η αποδεκτή ένταση ανέρχεται σε 50 % για τα σχέδια γενικής επαγγελματικής εκπαίδευσης και σε 25 % για τα σχέδια ειδικής επαγγελματικής εκπαίδευσης. Προσαυξάνεται κατά 10 μονάδες (ειδική επαγγελματική εκπαίδευση) ή 20 μονάδες (γενική επαγγελματική εκπαίδευση) για τις μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις και αντίστοιχα κατά 5 μονάδες για τις ενισχυόμενες περιοχές δυνάμει του άρθρου 92 παράγραφος 3 στοιχείο γ) και 10 μονάδες για τις ενισχυόμενες περιοχές δυνάμει του άρθρου 92 παράγραφος 3 στοιχείο α). Έτσι, έχουμε τα ακόλουθα αποτελέσματα:

>ΘΕΣΗ ΠΗΝΑΚΑ>

>ΘΕΣΗ ΠΗΝΑΚΑ>

33. Τα ποσοστά που αναφέρονται στο σημείο 32 μπορούν να προσαυξηθούν κατά 10 μονάδες όταν οι δικαιούχοι της επαγγελματικής εκπαίδευσης είναι κατηγορίες μειονεκτούντων εργαζομένων (λιγότερο ειδικευμένοι εργαζόμενοι, ανάπηροι, ηλικιωμένοι εργαζόμενοι, γυναίκες που επανεντάσσονται στην αγορά εργασίας κλ.π.).

34. Οι ενισχύσεις για επαγγελματική εκπαίδευση δεν μπορούν να σωρεύονται παρά εντός των ορίων των εντάσεων που αναφέρονται στα σημεία 32 και 33.

V. ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΥΦΙΣΤΑΜΕΝΩΝ ΚΑΘΕΣΤΩΤΩΝ

35. Τα μέτρα που δεν προσδιορίζονται στο παρόν έγγραφο ως κρατικές ενισχύσεις οι οποίες εμπίπτουν στις διατάξεις του άρθρου 92 παράγραφος 1 της συνθήκης δεν οφείλουν να κοινοποιούνται στην Επιτροπή. Αντίθετα, όλα τα καθεστώτα ενισχύσεων για επαγγελματική εκπαίδευση και όλες οι περιπτώσεις ενισχύσεων για επαγγελματική εκπαίδευση ad hoc εκτός των εγκεκριμένων καθεστώτων και οι οποίες δεν πληρούν τους όρους του κανόνα de minimis, οφείλουν να κοινοποιούνται στην Επιτροπή, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 93 παράγραφος 3 της συνθήκης, εγκαίρως, ώστε να της επιτρέπουν να λαμβάνει θέση όσον αφορά το συμβιβάσιμό τους προς την κοινή αγορά.

36. Το παρόν πλαίσιο δεν θίγει τα ήδη εγκεκριμένα καθεστώτα από την Επιτροπή, περιλαμβανομένων των μέτρων που συγχρηματοδοτούνται από τα διαρθρωτικά ταμεία, κατά τη δημοσίευση του παρόντος πλαισίου. Πάντως, η Επιτροπή θα προβεί σε επανεξέταση των εν λόγω καθεστώτων βάσει του άρθρου 93 παράγραφος 1 της συνθήκης. Ως προς αυτό, η Επιτροπή προτείνει στα κράτη μέλη ως κατάλληλα μέτρα σύμφωνα με το άρθρο 93 παράγραφος 1 της συνθήκης:

- να της κοινοποιούν από 1ης Ιανουαρίου 1999 κάθε σχέδιο ενίσχυσης κατ' εφαρμογή του εγκεκριμένου καθεστώτος, όταν το ύψος της ενίσχυσης στην ίδια επιχείρηση υπερβαίνει το ποσό των 2,5 εκατομμυρίων Ecu σε ακαθάριστο ισοδύναμο επιχορήγησης για περίοδο τριών ετών,

- να την κοινοποιούν όλα τα ισχύοντα καθεστώτα η ισχύς των οποίων δεν πρόκειται να λήξει πριν από την 31η Δεκεμβρίου 1999.

37. Στην περίπτωση που τα κράτη μέλη δε δεχθούν τα προταθέντα κατάλληλα μέτρα, η Επιτροπή θα είναι υποχρεωμένη να κινήσει τη διαδικασία δυνάμει του άρθρου 93 παράγραφος 2 της συνθήκης.

VI. ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΚΑΙ ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ ΤΟΥ ΠΑΡΟΝΤΟΣ ΠΛΑΙΣΙΟΥ

38. Η Επιτροπή θα βασιστεί στο παρόν πλαίσιο για να αξιολογήσει τις ενισχύσεις για επαγγελματική εκπαίδευση για διάστημα πέντε ετών από της ημερομηνίας δημοσίευσης του εν λόγω πλαισίου. Πριν από τη λήξη της περιόδου αυτής, το παρόν πλαίσιο θα αξιολογηθεί και ενδεχομένως θα αναθεωρηθεί.

(1) ΕΕ C 30 της 28.1.1998, σ. 1.

(2) Πρέπει να σημειωθεί ότι στις 7 Μαΐου 1998 το Συμβούλιο εξέδωσε τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 994/98 (ΕΕ L 142 της 14.5.1998, σ. 1) βάσει του άρθρου 94 της συνθήκης, ο οποίος παρέχει στην Επιτροπή την ευχέρεια να απαλλάσσει της υποχρέωσης κοινοποίησης ορισμένες κατηγορίες ενισχύσεων σύμφωνα με κριτήρια που διασφαλίζουν το συμβιβάσιμο προς την κοινή αγορά. Μεταξύ των κατηγοριών των προβλεπόμενων ενισχύσεων περιλαμβάνονται επίσης οι ενισχύσεις υπέρ της κατάρτισης.

(3) Βλέπε επίσης την απόφαση του Δικαστηρίου, της 26ης Σεπτεμβρίου 1996, υπόθεση C-241/94, Γαλλία κατά Επιτροπής («Kimberly Clark»), Συλλογή 1996, σ. I-4551.

(4) ΕΕ C 68 της 6.3.1996, σ. 9.

(5) Ισχύον καθεστώς: Κατευθυντήριες γραμμές όσον αφορά τις κρατικές ενισχύσεις για τη διάσωση και την αναδιάρθρωση προβληματικών επιχειρήσεων (ΕΕ C 368 της 23.12.1994, σ. 12 7 για τη γεωργία και την αλιεία: ΕΕ C 283 της 19.9.1997, σ. 2).

(6) ΕΕ C 213 της 23.7.1996, σ. 4.

(7) Αυτή τη στιγμή είναι η περίπτωση της ναυπηγικής βιομηχανίας, των συνθετικών ινών, του τομέα της αυτοκινητοβιομηχανίας, της αλιείας, της χαλυβουργίας, και των μεταφορών. Όσον αφορά τη γεωργία, η πλαισίωση δεν εφαρμόζεται στους τομείς της παραγωγής, μεταποίησης και εμπορίας γεωργικών προϊόντων (παράρτημα II της συνθήκης ΕΚ). Για τη βιομηχανία άνθρακα και χάλυβα που εμπίπτει στις διατάξεις της συνθήκης ΕΚΑΧ δεν εφαρμόζεται το παρόν πλαίσιο. Θα πρέπει ωστόσο να επισημάνουμε ότι η απόφαση της Επιτροπής της 24ης Ιουνίου 1994 όσον αφορά την αναστολή της χρηματοδότησης ορισμένων ενισχύσεων ΕΚΑΧ στον κοινωνικό τομέα εξακολουθεί να ισχύει μέχρις ότου λήξει η ισχύς της συνθήκης ΕΚΑΧ (ΕΚΑΧ (ΕΕ C 178 της 30.6.1994, σ. 21).

(8) Ισχύον καθεστώς: Γενικές κατευθύνσεις γενικά με τις ενισχύσεις για την απασχόληση (ΕΕ C 334 της 12.12.1995, σ. 4).

(9) ΕΕ C 218 της 27.7.1996, σ. 4.

(10) Eurostat, Statistics in Focus, Population and social conditions, 1996, αριθ. 7, πίνακας 2.

(11) Βλέπε τη σύσταση της Επιτροπής, της 3ης Απριλίου 1996, σχετικά με τον ορισμό των μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων (ΕΕ L 107 της 30.4.1996, σ. 4).

(12) Eurostat, Statistics in Focus, Population and social conditions, 1996, αριθ. 7, πίνακας 1.

(13) Η Επιτροπή θα διασφαλίζει στην πράξη ότι ο καθορισμός των επιλέξιμων δαπανών είναι συνεπής προς τους κανόνες σχετικά με την επιλεξιμότητα στο πλαίσιο των διαρθρωτικών ταμείων όπως ορίζονται στις αποφάσεις της Επιτροπής της 23ης Απριλίου 1997 (ΕΕ L 146 της 5.6.1997).