ΕΙΔΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ αριθ. 3/93 σχετικά με την εφαρμογή των μέτρων που αποσκοπούν στην αναδιάρθρωση, τον εκσυγχρονισμό και την προσαρμογή της δυναμικότητας των αλιευτικών στόλων της Κοινότητας συνοδευόμενη από τις απαντήσεις της Επιτροπής (94/C 2/01)

1. ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Γενικό πλαίσιο

Ο τομέας της αλιείας στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα

Οικονομική και προϋπολογιστική σημασία

1.1. Σε σχέση με το σύνολο των παγκοσμίων αλιευμάτων των 99,5 εκατομμυρίων τόνων αλιευτικών προϊόντων, οι στόλοι των κρατών μελών εκφόρτωσαν το 1989, σύμφωνα με τις στατιστικές του FAO (βλέπε πίνακα 1.1), σχεδόν 7 εκατομμύρια τόνους αλιευτικών προϊόντων, ήτοι ποσότητα σαφώς κατώτερη από εκείνη που έχουν εκφορτώσει η Ιαπωνία, η ΕΣΣΔ και η Κίνα (11 εκατομμύρια τόνους) αλλά ανώτερη από εκείνη των Ηνωμένων Πολιτειών.

1.2. Σύμφωνα με τα στοιχεία που χρησιμοποιεί η Επιτροπή(1) ()

, η παραγωγή των κοινοτικών στόλων ανήλθε το 1989 σε 5,74 εκατομμύρια τόνους, αξίας εκτιμώμενης σε 6,2 δισεκατομμύρια ECU. Τα ποσά αυτά αντιπροσωπεύουν σχεδόν το 0,4 % του ακαθάριστου εγχωρίου προϊόντος της Κοινότητας και αντιστοιχούν περίπου σε 260 000 θέσεις εργασίας αλιέων (0,2 % του συνολικού ενεργού πληθυσμού). Η σημασία και η έκταση αυτών των αριθμητικών στοιχείων πρέπει να συσχετιστούν με τις ακόλουθες εκτιμήσεις:

α)κατά πρώτο λόγο, από την κάθε θέση εργασίας στη θάλασσα εξαρτώνται περίπου 4 έως 5 θέσεις στην ξηρά, στους τομείς που αφορούν προηγούμενα στάδια (ναυπήγηση, συντήρηση) και στους τομείς που αφορούν επόμενα στάδια (μεταποίηση και εμπορία των αλιευτικών προϊόντων)-

β)κατά δεύτερο λόγο, οι αλιευτικές δραστηριότητες είναι συγκεντρωμένες κατά μήκος της ακτής, και ειδικότερα στα λιμάνια, όπου μπορούν να αντιπροσωπεύουν, από πλευράς παραγωγής, εισοδήματος και απασχόλησης, το ουσιώδες στοιχείο λόγω έλλειψης άλλων παραγόντων οικονομικής δραστηριότητας-

γ)τέλος, η σημασία σχετικά με την απασχόληση και τη συνεισφορά στο ακαθάριστο εγχώριο προϊόν ποικίλλει σημαντικά σε απόλυτη αξία και σε σχετικούς όρους από το ένα κράτος μέλος στο άλλο: η αξία των εκφορτώσεων σε σχέση με το ακαθάριστο εγχώριο προϊόν και ο αριθμός των αλιέων στο συνολικό ενεργό πληθυσμό υπερβαίνουν το 0,5 % στην Ελλάδα, στην Ισπανία και στην Πορτογαλία και αντιπροσωπεύουν λιγότερο από το 0,1 % στο Βέλγιο, στη Γερμανία, στις Κάτω Χώρες και στο Ηνωμένο Βασίλειο(2) ()

.

1.3. Ως προς τα στοιχεία του προϋπολογισμού, οι πιστώσεις που διέθεσε η Κοινότητα από το 1987 μέχρι το 1990 στον τομέα της αλιείας αντιπροσωπεύουν 1 341 εκατ. ECU (229 εκατ. ECU το 1987 και 446 το 1990). Στο σύνολο αυτό περιλαμβάνονται:

α)οι αναλήψεις υποχρεώσεων σχετικά με την κοινή οργάνωση αγορών: 112 εκατ. ECU, ήτοι 28 εκατ. ECU κατά μέσο όρο ανά οικονομικό έτος-

β)οι αναλήψεις υποχρεώσεων, που είχαν αυξηθεί σε μεγάλο βαθμό κατά τη διάρκεια της περιόδου, σχετικά με την πολιτική αλιευτικών συμφωνιών: 459 εκατ. ECU (59 εκατ. ECU το 1987 και 173 εκατ. ECU το 1990)-

γ)οι πιστώσεις που διατέθηκαν στη διαρθρωτική πολιτική, ήτοι 738 εκατ. ECU, οι οποίες υποδιαιρούνται σε δύο κύριες επικεφαλίδες:

i)πιστώσεις που προορίζονταν για διάφορα μέσα ενίσχυσης του αλιευτικού στόλου: 435 εκατ. ECU (101 το 1987, 133 το 1990)-

ii)πιστώσεις που προορίζονταν για την υδατοκαλλιέργεια, τη μεταποίηση και την εμπορία των αλιευτικών προϊόντων: 303 εκατ. ECU (50 εκατ. ECU το 1987, 100 εκατ. ECU το 1990)-

δ)τέλος, από το 1987 μέχρι το 1990, έχουν εγγραφεί περίπου 30 εκατ. ECU στον προϋπολογισμό για τον έλεγχο, την επίβλεψη, τη διατήρηση και την έρευνα.

Η ακόλουθη έκθεση αφιερώνεται στην εξέταση της χρησιμοποίησης των πιστώσεων που προορίζονταν για τα τρία κύρια μέσα ενίσχυσης του αλιευτικού στόλου. Η ναυπήγηση και ο εκσυγχρονισμός των αλιευτικών σκαφών αποτελούν άμεσες ενισχύσεις, ενώ η ενίσχυση για την προσαρμογή των ικανοτήτων εκτελείται με τη μορφή επιστροφής στα κράτη μέλη.

Εφοδιασμός της κοινοτικής αγοράς

1.4. Ο εφοδιασμός της κοινοτικής αγοράς εξασφαλίζεται από εκφορτώσεις αλιευτικών στόλων υπό κοινοτική σημαία, καθώς και από εισαγωγές (2,6 εκατομμύρια τόνους το 1990). Στην περίπτωση του εφοδιασμού που πραγματοποιείται με αλιευτικά σκάφη υπό κοινοτική σημαία, πρέπει να γίνεται διάκριση ανάλογα με το αν οι αλιευτικοί πόροι που εκφορτώνονται προέρχονται από κοινοτικά ύδατα ή από ύδατα υπό δικαιοδοσία τρίτων χωρών ή διέπονται από διεθνείς συμφωνίες διαχείρισης των πόρων. Όσον αφορά τις ποσότητες ιχθύων που προέρχονται από κοινοτικά ύδατα, ο όγκος τους είναι σε πολύ άμεση συνάρτηση με τους διαθέσιμους πόρους και τις αποφάσεις που λαμβάνονται στα πλαίσια της διαχείρισης των πόρων.

1.5. Με τα διαθέσιμα πληροφοριακά στοιχεία για τον τομέα της αλιείας και ιδίως για την εξέλιξη των στατιστικών σχετικά με τις εκφορτώσεις αλιευμάτων, καθώς και με τις διάφορες ανακοινώσεις της Επιτροπής(3) ()

, μπορούμε να πούμε ότι, χωρίς να έχει γίνει μια διεξοδική ανάλυση κατά αλιευτικές ζώνες και κατά είδος που θα αποκάλυπτε καταστάσεις αντίθετες μεταξύ τους και οπωσδήποτε μεταβαλλόμενες με την πάροδο του χρόνου, διαπιστώνεται συνολικά ότι η κατάσταση των διαθέσιμων εσωτερικών πόρων οδήγησε σε μείωση των αλιευμάτων, κυρίως για τους στρογγυλούς ιχθύες της Βόρειας Θάλασσας. Μολονότι η μείωση αυτή μερικές φορές είχε αντισταθμιστεί με το παραπάνω από αισθητή αύξηση των τιμών, ο τομέας της αλιείας που εκμεταλλεύεται τα αποθέματα των κοινοτικών υδάτων συναντά σήμερα, σε διαφορετικό βαθμό και για διαφόρους λόγους, οικονομικές δυσκολίες που μπορούν να έχουν σχέση, τουλάχιστον εν μέρει, με την κατάσταση των αποθεμάτων.

1.6. Η Κοινότητα, για να υπερπηδήσει τα όρια που προκύπτουν από τις δυνατότητες εκμετάλλευσης των κοινοτικών αποθεμάτων, αλλά επίσης και για λόγους που έχουν σχέση με την ιστορία και με την πολιτική συνεργασίας που ακολουθείται με τρίτες χώρες, ανέπτυξε κυρίως κατά την τελευταία δεκαετία μια πολιτική συμφωνιών αλιείας προοριζόμενη να επιτρέπει στους αλιείς της Κοινότητας την πρόσβαση σε ύδατα που καλύπτονται από διεθνείς συμφωνίες διαχείρισης πόρων και την πρόσβαση σε ύδατα τρίτων χωρών, των οποίων η αποκλειστική οικονομική ζώνη επεκτάθηκε ύστερα από τη σύναψη της σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για το δίκαιο της θάλασσας (Montego Bay, 30 Απριλίου 1982). Επειδή δεν υπάρχουν αξιόπιστες στατιστικές, το ποσοστό που αλιεύεται στα διεθνή ύδατα ή σε ύδατα τρίτων χωρών δυνάμει συμφωνιών εκτιμάται στο ένα τέταρτο του συνόλου των κοινοτικών αλιευμάτων που προορίζονται για την ανθρώπινη κατανάλωση.

1.7. Τέλος, οι εισαγωγές συντελούν κατά ένα μη αμελητέο ποσοστό στον εφοδιασμό της κοινοτικής αγοράς και ιδίως της βιομηχανίας μεταποίησης και εμπορίας αλιευτικών προϊόντων. Στον τομέα αυτό, η εξέλιξη των τελευταίων πέντε ετών χαρακτηρίζεται από διπλασιασμό σχεδόν των εισαγωγών σε όγκο και σε αξία (βλέπε πίνακα 1.2), ενώ οι εξαγωγές έχουν παραμείνει σταθερές. Έτσι, το 1989 το εμπορικό ισοζύγιο της Κοινότητας παρουσιάζει, σε αλιευτικά προϊόντα που προορίζονται για την ανθρώπινη κατανάλωση, έλλειμμα ανερχόμενο σε 1,4 εκατομμύρια τόνους αξίας σχεδόν 4,6 δισεκατομμυρίων ECU.

Ρόλος της διαχείρισης και της διατήρησης των πόρων

Στόχοι της κοινής αλιευτικής πολιτικής

1.8. Σύμφωνα με το άρθρο 38.1 της συνθήκης της Ρώμης, τα αλιευτικά προϊόντα αποτελούν μέρος των γεωργικών προϊόντων και η κοινή πολιτική ακολουθεί στον τομέα της αλιείας τους ίδιους στόχους που ορίζει το άρθρο 39 της συνθήκης για την κοινή γεωργική πολιτική, δηλαδή:

α)να αυξάνει την παραγωγικότητα με την ανάπτυξη της τεχνικής προόδου, με την εξασφάλιση της ορθολογικής ανάπτυξης της παραγωγής, καθώς και της άριστης χρησιμοποίησης των συντελεστών παραγωγής, ιδίως του εργατικού δυναμικού-

β)να εξασφαλίζει ένα δίκαιο βιοτικό επίπεδο στους παραγωγούς-

γ)να σταθεροποιεί τις αγορές-

δ)να εξασφαλίζει τον εφοδιασμό-

ε)να διασφαλίζει λογικές τιμές στους καταναλωτές.

1.9. Στο επίπεδο της κοινής αλιευτικής πολιτικής (ΚΑΠ), η επίτευξη των στόχων αυτών πραγματοποιείται σε ένα πολύ μεγάλο βαθμό μέσω της πολιτικής για διαχείριση και διατήρηση των αλιευτικών πόρων. Οι αλιευτικοί πόροι είναι ένα κοινό αγαθό, δηλαδή που δεν ανήκει σε κανέναν, και ο ανταγωνισμός των οικονομικών φορέων με σκοπό την ιδιοποίησή του δεν βρίσκει αμέσως άλλα όρια παρά το κόστος που πρέπει να αναληφθεί σχετιζόμενο με το αναμενόμενο κέρδος κατά την πώληση των αλιευμάτων. Στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει κανένας λόγος, για ένα είδος ή ένα σύνολο δεδομένων αποθεμάτων, να συγκρατεί η αγορά μια ισόρροπη τιμή συμβιβάσιμη με το αποδεκτό επίπεδο αλίευσης που δεν θέτει σε κίνδυνο την ίδια την ύπαρξη του πόρου. Ο σκοπός της πολιτικής της διατήρησης και της διαχείρισης των αλιευτικών πόρων είναι η διατήρηση των αποθεμάτων των πόρων σε επαρκές επίπεδο για να εξασφαλιστεί η οικονομική βιωσιμότητα του τομέα της αλιείας. Για την επίτευξη του στόχου αυτού αφενός η αλίευση στα αποθέματα πρέπει να περιορίζεται έτσι ώστε η θνησιμότητα ανά αλιεία να μη θέτει σε κίνδυνο τη μακροπρόθεσμη ύπαρξη των αποθεμάτων και αφετέρου η ικανότητα αλίευσης να είναι προσαρμοσμένη για τη διαφύλαξη της οικονομικής βιωσιμότητας του τομέα.

1.10. Οι κυριότερες διατάξεις που συμβάλλουν στη διαχείριση και στη διατήρηση των πόρων είναι:

α)ο κανονισμός (ΕΟΚ) αριθ. 170/83 του Συμβουλίου της 25ης Ιανουαρίου 1983(4) ()

που αποβλέπει στη διαχείριση της αλιευτικής προσπάθειας, ιδίως με τον περιορισμό των αλιευμάτων, χάρη στον καθορισμό, κατά κανόνα βάσει επιστημονικών γνωμοδοτήσεων, συνόλων επιτρεπόμενων αλιευμάτων (TAC) και στην κατανομή τους, υπό μορφή εθνικών ποσοστώσεων, μεταξύ των κρατών μελών-

β)τα τεχνικά μέτρα διατήρησης που ορίζουν οι κανόνες που πρέπει να τηρηθούν ανάλογα με τις αλιευτικές ζώνες, τις περιοχές, τα είδη και τα αλιευτικά εργαλεία που χρησιμοποιούνται-

γ)ο έλεγχος των αλιευτικών δραστηριοτήτων που αποσκοπεί στη διαπίστωση αν εφαρμόζονται σωστά οι νομοθεσίες σχετικά με τη διατήρηση των πόρων.

1.11. Η εφαρμογή του συνόλου των διατάξεων αυτών και η σημασία που αποδίδεται στην τελειοποίησή τους με την πάροδο του χρόνου, είναι συγχρόνως η απεικόνιση και η απόδοση σε νομοθετικό επίπεδο της συνολικής και/ή διαφοροποιημένης εξέλιξης των αποθεμάτων των πόρων στα κοινοτικά εσωτερικά ύδατα, καθώς και η συνέπεια μιας υπερβολικής αλιευτικής ικανότητας του κοινοτικού στόλου σε σχέση με τα αποθέματα των διαθέσιμων αλιευτικών πόρων.

Έννοιες της αλιευτικής ικανότητας και προσπάθειας και πλεονασματική ικανότητα του κοινοτικού αλιευτικού στόλου

Έννοια της αλιευτικής ικανότητας

1.12. Η ικανότητα ενός αλιευτικού στόλου μπορεί να καθοριστεί ως το σύνολο των παραγόντων που συντελούν στην πρόκληση θνησιμότητας ανά αλιεία σε ένα απόθεμα πόρων όταν ο στόλος ασκεί τις δραστηριότητές του με πλήρη χρησιμοποίηση της δυναμικότητάς του. Μεταξύ των παραγόντων αυτών, υπάρχει καταρχήν ο αριθμός και η αποτελεσματικότητα των σκαφών που μπορούν να καθοριστούν ακριβέστερα από στοιχεία ποσοτικά προσδιορίσιμα ή μη.

1.13. Μεταξύ των στοιχείων που μπορούν να προσδιοριστούν ποσοτικά πρέπει να αναφερθεί κατά κύριο λόγο το μήκος, η χωρητικότητα και η ισχύς του κινητήρα. Ο βαθμός αποδοτικότητας και ο αντίκτυπος των στοιχείων αυτών αποτελούν σε πολύ μεγάλο βαθμό συνάρτηση παραγόντων των οποίων το αποτέλεσμα υπολογίζεται δυσκολότερα, όπως τα αλιευτικά εργαλεία, η χρησιμοποίηση ηλεκτρονικού εξοπλισμού, καθώς και η τεχνογνωσία των αλιέων. Έτσι, ελλείψει κάθε ποσοτικής τροποποίησης (αριθμού σκαφών, χωρητικότητας και ισχύος κινητήρα), η ικανότητα ενός αλιευτικού στόλου μπορεί να αυξηθεί σημαντικά με διαφορετικούς τρόπους και ιδίως με την ύπαρξη αποδοτικότερων αλιευτικών εργαλείων ή με την εγκατάσταση ηλεκτρονικού εξοπλισμού που διευκολύνει την ανίχνευση των πόρων.

Έννοια της αλιευτικής προσπάθειας

1.14. Η έννοια της αλιευτικής προσπάθειας διακρίνεται από εκείνη της αλιευτικής ικανότητας από τον υπολογισμό των πραγματικών τρόπων εφαρμογής, κατά την αλιευτική δραστηριότητα, των συστατικών παραγόντων της αλιευτικής ικανότητας για να εκτιμηθεί η θνησιμότητα που προκαλείται σε δεδομένα αποθέματα. Έτσι, ο περιορισμός της διάρκειας των αλιευτικών δραστηριοτήτων ή τεχνικά μέτρα σχετικά με τα αλιευτικά εργαλεία (μέγεθος ματιών διχτυού, είδος και μήκος διχτυών) έχουν άμεσες επιπτώσεις στην αλιευτική προσπάθεια.

1.15. Λόγω του χαρακτήρα της, η διαχείριση των πόρων με προσφυγή στην έννοια της αλιευτικής προσπάθειας, αποβλέπει στο να περιορίσει τον αντίκτυπο στους αλιευτικούς πόρους από μια αλιευτική ικανότητα που θα χρησιμοποιούνταν με πλήρη δραστηριότητα αν παρέμενε ελεύθερη. Με την έννοια αυτή, η έννοια της αλιευτικής προσπάθειας είναι αδιαχώριστη από μια ολόκληρη σειρά ελεγκτικών μέτρων για να μπορεί να εξασφαλίζεται ότι η χρησιμοποίηση της υπάρχουσας αλιευτικής ικανότητας παραμένει περιορισμένη σ' ένα επίπεδο συμβιβάσιμο για να επιτρέπει τη διαιώνιση και τη μακροπρόθεσμη ορθολογική εκμετάλλευση των υπαρχόντων αποθεμάτων ιχθύων.

Πλεονασματική ικανότητα του κοινοτικού αλιευτικού στόλου

1.16. Λαμβανομένων υπόψη των όσων αναφέρθηκαν προηγουμένως, μπορούμε να θεωρήσουμε ότι υπάρχει πλεονασματική ικανότητα κάθε φορά που το επίπεδο των αποθεμάτων των αλιευτικών πόρων δεν δίνει τη δυνατότητα να χρησιμοποιείται ο υπάρχων στόλος αλιευτικών σκαφών με πλήρη δραστηριότητα. Στην πράξη, μολονότι η ύπαρξη περιοριστικών μέτρων όπως των TAC και των ποσοστώσεων, τεχνικών μέτρων σχετικά με τα αλιευτικά εργαλεία και κανόνων που περιορίζουν σε ορισμένες ζώνες αλιείας τη διάρκεια των αλιευτικών δραστηριοτήτων (ημέρες αλιείας) αποτελεί προφανώς αναμφισβήτητες ενδείξεις πλεονασματικής ικανότητας, η ικανότητα αυτή είναι πολύ δύσκολο να προσδιοριστεί ποσοτικά.

1.17. Η συνολική διαπίστωση της πλεονασματικής ικανότητας καλύπτει έτσι πολύ διαφορετικές καταστάσεις από τη μια αλιευτική ζώνη στην άλλη, διότι δίπλα στα αποθέματα που τυγχάνουν πλήρους εκμετάλλευσης και μάλιστα σαφέστατης υπερεκμετάλλευσης, συνυπάρχουν αποθέματα με μικρότερη εκμετάλλευση. Παρομοίως, η κατάσταση και τα επίπεδα ενός αποθέματος μπορούν να ποικίλλουν σημαντικά μέσα στο χρόνο, λαμβανομένων υπόψη των βιολογικών και περιβαλλοντικών μηχανισμών που είναι ακόμη σε μεγάλο βαθμό άγνωστοι.

1.18. Πάντως, τόσο οι εργασίες των επιστημόνων που είναι επιφορτισμένοι με την ανάλυση της κατάστασης των αποθεμάτων τα οποία υπόκεινται σε ποσοστώσεις, όσο και τα συμπεράσματα μιας ομάδας ανεξάρτητων εμπειρογνωμόνων οδηγούν στην επισήμανση σημαντικής πλεονασματικής ικανότητας του κοινοτικού αλιευτικού στόλου, η οποία εκτιμήθηκε συνολικά ότι είναι της τάξης του 40 %(5) ()

κατά μέσο όρο για το σύνολο των αλιευτικών ζωνών της Κοινότητας. Μολονότι οι παράγοντες που αποτελούν την αιτία της κατάστασης αυτής πρέπει να αναζητηθούν μεταξύ όλων των πολύ διαφορετικών στοιχείων που συντελούν στην ικανότητα του αλιευτικού στόλου, συμπεριλαμβανομένων των δημοσίων ενισχύσεων, πρέπει να διαπιστωθεί ότι από την καθιέρωση της ΚΑΠ και μετά, οι τεχνολογικές μεταβολές στον τομέα της αλιείας ήταν τόσο σημαντικές που στο εξής τα μέσα αλίευσης και ανίχνευσης έχουν φθάσει σ' ένα βαθμό τελειότητας που έχει διαταράξει την παραδοσιακή ισορροπία μεταξύ των αλιευτικών δραστηριοτήτων και των πόρων- δηλαδή κάθε πόρος μπορεί τώρα να εντοπίζεται και να γίνεται εκμεταλλεύσιμος με μια αποδοτικότητα άνευ προηγουμένου από τότε που ο άνθρωπος εκμεταλλεύεται τους αλιευτικούς πόρους.

Πλαίσιο της διαρθρωτικής πολιτικής στον τομέα της αλιείας

Η θέση της διαρθρωτικής πολιτικής στην κοινή αλιευτική πολιτική (ΚΑΠ)

1.19. Η εφαρμογή και ο καθορισμός της διαρθρωτικής πολιτικής στον τομέα της αλιείας εξαρτώνται στενά από το επίπεδο και από το μέγεθος των αποθεμάτων των αλιευτικών πόρων που είναι διαθέσιμοι για εκμετάλλευση από την υπάρχουσα αλιευτική ικανότητα. Η διαρθρωτική πολιτική, που έχει σχεδιαστεί και εφαρμοστεί για να δράσει στην αλιευτική ικανότητα, δεν μπορεί να είναι ανεξάρτητη από την εκτίμηση της κατάστασης των αλιευτικών πόρων, από τη μικρή ή μεγάλη διαθεσιμότητά τους, καθώς και από τη δυνατότητα πρόσβασης σ' αυτούς. Συγχρόνως, δεν μπορεί να διεξάγεται ως προς το κοινοτικό πλαίσιο μόνο, διότι οι διάφοροι κοινοτικοί αλιευτικοί στόλοι βρίσκονται σε ανταγωνισμό με τους άλλους παγκόσμιους στόλους. Με την έννοια αυτή, ένας από τους στόχους της κάθε διαρθρωτικής πολιτικής πρέπει να είναι η συμβολή στην ενίσχυση των διαφόρων κοινοτικών αλιευτικών στόλων.

1.20. Σε μια κατάσταση πλεονασματικής ικανότητας, ο στόχος προσαρμογής του στόλου στους υπάρχοντες πόρους μπορεί να είναι επίσης αντιφατικός με εκείνον της πολύ αναγκαίας στήριξης του στόλου για την εξασφάλιση της διατήρησης της ανταγωνιστικότητάς του στο διεθνές πλαίσιο. Παρομοίως, μια κατάσταση πλεονασματικής ικανότητας οδηγεί αναγκαστικά, για τη μακροχρόνια εξασφάλιση της διαιώνισης των αποθεμάτων, δηλαδή τη βάση κάθε αλιευτικής δραστηριότητας, στην απόδοση ιδιαίτερης σημασίας στη μείωση της αλιευτικής προσπάθειας.

1.21. Κάθε περιορισμός όμως μέσω νομοθετικής οδού της αλιευτικής προσπάθειας έχει συνέπειες σε διπλό επίπεδο:

α)αφενός η διοικητική διαχείριση της αλιευτικής προσπάθειας συνεπάγεται υποχρεωτικά ένα κόστος ως προς τον έλεγχο για το κοινωνικό σύνολο, και το κόστος αυτό είναι εκ των προτέρων ακόμη περισσότερο υψηλό που η αλιευτική ικανότητα η οποία πρέπει να παραμένει αχρησιμοποίητη είναι σημαντικότερη-

β)και αφετέρου, παρά την αύξηση των πραγματικών τιμών που αντισταθμίζει εν μέρει τη μείωση σε όγκο των αλιευμάτων, η υποχρησιμοποίηση της αλιευτικής ικανότητας που συνεπάγεται αναγκαστικά η διαχείριση και ο έλεγχος της αλιευτικής προσπάθειας, επηρεάζει τα οικονομικά αποτελέσματα των αλιευτικών επιχειρήσεων οι οποίες με την ενέργεια αυτή διαθέτουν μικρότερο δυναμικό εκσυγχρονισμού και ανανέωσης και εξαρτώνται ακόμη περισσότερο από δημόσιες ενισχύσεις.

1.22. Λαμβανομένων υπόψη των όσων προηγήθηκαν, η διαρθρωτική πολιτική πρέπει να τείνει να προσαρμόζει την υπάρχουσα ικανότητα του αλιευτικού στόλου στον όγκο των εκμεταλλεύσιμων πόρων χωρίς να θέτει σε κίνδυνο τη μεσοπρόθεσμη και μακροπρόθεσμη ύπαρξή τους, δηλαδή ο στόχος της ικανότητας του στόλου θα έπρεπε να καθοριστεί, στην ιδανική περίπτωση, σε ένα επίπεδο τέτοιο που να μπορεί ο στόλος να ασκεί τις αλιευτικές δραστηριότητές του με πλήρη χρησιμοποίηση της δυναμικότητάς του. Η επίτευξη του στόχου αυτού είναι ακόμη περισσότερο αναγκαία που κατά το έτος 2002, όριο του σημερινού κοινοτικού καθεστώτος διατήρησης και διαχείρισης των αλιευτικών πόρων(6) ()

, η ελεύθερη πρόσβαση στο σύνολο των κοινοτικών υδάτων θα αναγνωριστεί σε όλους τους κοινοτικούς στόλους και που την ημερομηνία αυτή, το μέγεθος του κοινοτικού στόλου θα πρέπει να είναι εναρμονισμένο με τους εκμεταλλεύσιμους αλιευτικούς πόρους.

1.23. Τέλος, οι δυνατότητες και οι προοπτικές που προσφέρονται στις κοινοτικές αλιευτικές επιχειρήσεις στα διεθνή ύδατα και στα πλαίσια διεθνών συμφωνιών αλιείας, καθώς και οι αναπόφευκτες δυσχέρειες και εξελίξεις που προκύπτουν συγχρόνως από την εμφάνιση νέων παραγωγών χωρών και από τη μέριμνα της διαχείρισης και της διατήρησης των πόρων σε παγκόσμιο επίπεδο, αποτελούν στοιχεία που πρέπει να λάβει υπόψη της η διαρθρωτική πολιτική, ιδίως για την εκτίμηση του επιπέδου της ικανότητας του αλιευτικού στόλου. Παρομοίως, η διαπίστωση της αυξανόμενης εξάρτησης των κοινοτικών βιομηχανιών αλιευτικών προϊόντων από τις εισαγωγές συμβαδίζει με μια έκδηλη τάση για την αλλαγή τόπου εκμετάλλευσης του στόλου που ενθαρρύνουν τα νέα μέσα ενισχύσεων τα οποία αποτελούν οι μικτές εταιρείες, οι προσωρινές ενώσεις επιχειρήσεων, καθώς και οι πράξεις αναπροσανατολισμού της δραστηριότητας(7) ()

που έχουν επίσης άμεση επίπτωση στην ικανότητα. Η ανάπτυξη της προσέγγισης αυτής προκύπτει σε μεγάλο βαθμό, όχι όμως αποκλειστικά, από τη διαπίστωση της πλεονασματικής ικανότητας του κοινοτικού αλιευτικού στόλου καθώς και από την εμφάνιση του νέου δικαίου της θάλασσας και από τις τροποποιήσεις των όρων εκμετάλλευσης των αλιευτικών πόρων που απορρέουν από αυτό. Από την πλευρά αυτή, η τάση για την εκμετάλλευση αποκλειστικών οικονομικών ζωνών από τα παράκτια κράτη ή από σκάφη που φέρουν σημαία των κρατών αυτών δεν μπορεί παρά να οδηγήσει σε μια ακόμη πιο ριζοσπαστική επανεκτίμηση της θέσης και του ρόλου των κοινοτικών αλιευτικών στόλων στην παγκόσμια παραγωγή και στον παγκόσμιο αλιευτικό στόλο.

Νομοθετικό πλαίσιο της διαρθρωτικής πολιτικής στον τομέα της αλιείας

1.24. Από το 1971, ημερομηνία έναρξης ισχύος του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 2141/70 του Συμβουλίου της 20ής Οκτωβρίου 1970(8) ()

που αφορά την καθιέρωση μιας κοινής πολιτικής των δομών στον τομέα της αλιείας, η διαρθρωτική πολιτική είναι συστατικό στοιχείο της κοινής αλιευτικής πολιτικής. Αρχικά, οι συνδρομές του ΕΓΤΠΕ-Προσανατολισμός προορίζονταν κυρίως για τη ναυπήγηση και τον εκσυγχρονισμό σκαφών παράκτιας αλιείας και αλιείας στα ανοικτά των ακτών καθώς και για την εμπορία και τη μεταποίηση των ιχθύων. Με την πάροδο των ετών, οι παρεμβάσεις αυτές επεκτάθηκαν στην αναδιάρθρωση του στόλου παράκτιας αλιείας και στην υδατοκαλλιέργεια.

1.25. Η έγκριση, το 1983, του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 2908/83 του Συμβουλίου της 4ης Οκτωβρίου 1983(9) ()

για την κοινή δράση αναδιάρθρωσης, εκσυγχρονισμού και ανάπτυξης του τομέα της αλιείας και ανάπτυξης του τομέα της υδατοκαλλιέργειας αποτελεί σημαντικό σταθμό, διότι το πεδίο δράσης της διαρθρωτικής πολιτικής στον τομέα της αλιείας εντάσσεται στο εξής στα πλαίσια ενός μεσοπρόθεσμου προγραμματισμού: τα πολυετή προγράμματα προσανατολισμού (ΠΠΠ) καθορίζουν κατά κράτος μέλος το στόχο ικανότητας που πρέπει να επιτευχθεί και περιγράφουν τα μέσα που πρέπει να εφαρμοστούν. Συγχρόνως, η οδηγία του Συμβουλίου 83/515/ΕΟΚ της 4ης Οκτωβρίου 1983(10) ()

σχετικά με ορισμένες δράσεις προσαρμογής της παραγωγικής ικανότητας στον τομέα της αλιείας καθιέρωσε μια πρώτη συνολική χρηματοδότηση από τον προϋπολογισμό προοριζόμενη να ευνοήσει την απόσυρση σκαφών.

1.26. Οι κανονιστικές ρυθμίσεις που θέσπισε το Συμβούλιο το 1986, κατά την εποχή της τελευταίας διεύρυνσης της Κοινότητας, εντάσσονται στα πλαίσια της συνέχισης και της εμβάθυνσης της κοινής διαρθρωτικής πολιτικής στον τομέα της αλιείας. Έτσι, ο κανονισμός (ΕΟΚ) αριθ. 2930/86 του Συμβουλίου της 22ας Σεπτεμβρίου 1986(11) ()

, που ορίζει τα χαρακτηριστικά των αλιευτικών σκαφών, επιδιώκει το στόχο να καταστήσει ομοιόμορφους τους όρους άσκησης της αλιευτικής δραστηριότητας στην Κοινότητα χάρις στον ορισμό και στη χρησιμοποίηση ίδιων κανόνων για τον καθορισμό των χαρακτηριστικών, ιδίως των φυσικών (μήκους, πλάτους, χωρητικότητας, ισχύος του κινητήρα) των αλιευτικών σκαφών. Από την πλευρά του, ο κανονισμός (ΕΟΚ) αριθ. 4028/86 του Συμβουλίου της 18ης Δεκεμβρίου 1986(12) ()

, σχετικά με κοινοτικές δράσεις για τη βελτίωση και την προσαρμογή των διαρθρώσεων του τομέα της αλιείας και της υδατοκαλλιέργειας, συγχωνεύει σε ένα ενιαίο κείμενο τροποποιώντας το σύνολο των διατάξεων που υπάγονται στα προαναφερθέντα κείμενα του 1983, καθώς και τις διατάξεις του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 2909/83 του Συμβουλίου της 4ης Οκτωβρίου 1983(13) ()

σχετικά με το σύστημα ενθάρρυνσης της πειραματικής αλιείας και της συνεργασίας στον τομέα της αλιείας στα πλαίσια κοινών επιχειρήσεων. Για την υλοποίηση των ενεργειών που καλύπτει ο κανονισμός αυτός, του οποίου η διάρκεια εφαρμογής είναι 10 έτη από την 1η Ιανουαρίου 1987, έγινε προσωρινή εκτίμηση για την περίοδο 1987-1991, ανερχόμενη σε δαπάνες ύψους 800 εκατ. ECU τα οποία αναλήφθηκαν πραγματικά κατά τη διάρκεια της περιόδου αυτής.

1.27. Όπως είχε προβλεφθεί κατά την έγκριση του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 4028/86, ορισμένες λεπτομέρειες εφαρμογής επανεξετάστηκαν με την ευκαιρία της έγκρισης του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 3944/90 του Συμβουλίου της 20ής Δεκεμβρίου 1990(14) ()

που άρχισε να ισχύει από την 1η Ιανουαρίου 1991. Αυτή η τροποποίηση της νομοθεσίας αποσκοπεί:

α)στη μείωση των συνδρομών που χορηγούνται στις νέες ναυπηγήσεις και στον εκσυγχρονισμό αλιευτικών σκαφών, εκτός από σκάφη μικρότερα των εννέα μέτρων τα οποία προορίζονται για τη μικροαλιεία και είναι επιλέξιμα για κοινοτική συνδρομή-

β)στην αύξηση των ενισχύσεων για την απόσυρση σκαφών, ιδίως για τη διάλυσή τους-

γ)στο μετριασμό της αλιευτικής προσπάθειας στα κοινοτικά ύδατα ευνοώντας τις πράξεις αναπροσανατολισμού της δραστηριότητας και τη σύσταση μικτών εταιρειών, οι οποίες πρέπει να δώσουν τη δυνατότητα να αλλαχθεί ο τόπος εκμετάλλευσης ορισμένων αλιευτικών σκαφών του κοινοτικού στόλου, συμβάλλοντας συγχρόνως στο στόχο εφοδιασμού της αγοράς.

1.28. Οι διάφορες διαρθρωτικές ενισχύσεις που χορηγούνται προς το παρόν στον αλιευτικό στόλο στα πλαίσια της ΚΑΠ συνίστανται, σε σχέση με το στόχο αναδιάρθρωσης, σε δύο κύριες κατηγορίες:

α)στις ενισχύσεις που αποβλέπουν στην ανανέωση και στη διεύρυνση των αλιευτικών δραστηριοτήτων του στόλου κατά τρόπο που να περιορίζεται η πίεση στους διαθέσιμους εσωτερικούς πόρους. Αυτές αποτελούνται κυρίως από ενισχύσεις στην πειραματική αλιεία, στις πράξεις αναπροσανατολισμού της δραστηριότητας, στις προσωρινές ενώσεις επιχειρήσεων και στις μικτές εταιρείες-

β)στις ενισχύσεις που αφορούν άμεσα την υπάρχουσα ικανότητα: αυτές περιλαμβάνουν τις ενισχύσεις για τη ναυπήγηση αλιευτικών σκαφών, τις ενισχύσεις για την προσαρμογή των ικανοτήτων (πριμοδοτήσεις οριστικής παύσης και προσωρινής ακινητοποίησης) καθώς και τις ενισχύσεις για τον εκσυγχρονισμό.

Σημασία και όρια της κοινοτικής ενέργειας στον τομέα της διαρθρωτικής πολιτικής στον αλιευτικό τομέα

1.29. Όσον αφορά τις δημόσιες ενισχύσεις στα πλαίσια της διαρθρωτικής πολιτικής της αλιείας, η συγχρηματοδότηση, δηλαδή ο συνδυασμός των κοινοτικών και εθνικών μέσων του προϋπολογισμού, αποτελεί τη βασική αρχή. Για τα διάφορα μέτρα ενισχύσεων που προβλέπει ο κανονισμός (ΕΟΚ) αριθ. 4028/86, η παρέμβαση του κοινοτικού προϋπολογισμού καθορίζεται σαφώς, είτε σε σχέση με το ποσό της επιλέξιμης επένδυσης, είτε, μέχρις ενός ανωτάτου ορίου, σε σχέση με την ενίσχυση που χορηγεί το κράτος μέλος. Εκτός από τη μείωση της ικανότητας, οι εθνικές ενισχύσεις πρέπει να εντάσσονται μέσα στα όρια που καθορίζει η κοινοτική νομοθεσία, πράγμα που δεν αποκλείει για ορισμένα μέτρα τη δυνατότητα για τα κράτη μέλη να διαφοροποιούν τις οικονομικές παρεμβάσεις τους μέσα σε καθορισμένα περιθώρια, με την επιφύλαξη της τήρησης ενός συνολικού ανώτατου ορίου δημοσίων ενισχύσεων σε σχέση με το ποσό της επιλέξιμης επένδυσης, του οποίου ο καθορισμός υπάγεται στην κοινοτική αρμοδιότητα.

1.30. Εν πάση περιπτώσει, όπως με ανάλογες γεωργικές διαρθρωτικές ενέργειες, οι ασχολούμενοι επαγγελματικά με την αλιεία δεν μπορούν, λόγω έλλειψης εθνικού καθεστώτος ενίσχυσης, να ευεργετούνται με κοινοτικά μέτρα. Από την κατάσταση αυτή προκύπτει η δυνατότητα, η οποία επιβεβαιώνεται στην πράξη, άνισης πρόσβασης στις κοινοτικές ενισχύσεις που ποικίλλουν ανάλογα με τις ενισχύσεις και με τα κράτη, λαμβανομένων υπόψη των εθνικών πολιτικών που ακολουθούν τα κράτη μέλη.

Στόχοι και έκταση της έρευνας

Πεδίο της έρευνας

1.31. Το πλαίσιο μέσα στο οποίο σχεδιάζεται και εξελίσσεται η διαρθρωτική πολιτική στον τομέα της αλιείας καθορίζεται από την κατάσταση του αλιευτικού στόλου, καθώς και από την εξέλιξή του λαμβανομένων υπόψη των διαθέσιμων αλιευτικών πόρων. Με τον αναγκαίο στόχο της ενίσχυσης του αλιευτικού στόλου στα πλαίσια του διεθνούς ανταγωνισμού πρέπει να συνδυαστεί ο στόχος της αντιστοιχίας της υπάρχουσας ικανότητας στις δυνατότητες αλίευσης, εφόσον έχει καθοριστεί ότι η επιλογή των μέτρων και η σημασία της ενέργειας που πρέπει να προωθηθεί μπορούν να προκύψουν μόνο αν γνωρίζουμε καλά την αρχική κατάσταση του κοινοτικού αλιευτικού στόλου.

1.32. Λαμβανομένων υπόψη των όσων προηγήθηκαν, ένα πρώτο σκέλος της έρευνας αφιερώνεται στην εξέταση, κατά τη διάρκεια της περιόδου 1987 μέχρι 1991, της εφαρμογής των μέτρων που προορίζονται να δώσουν τη δυνατότητα για μια καλύτερη γνώση του στόλου και της ικανότητάς του. Από την πλευρά αυτή, η εξέταση κάλυψε κατά πρώτο λόγο την αξιοπιστία και το βαθμό εναρμόνισης των μονάδων μέτρησης της ικανότητας, τη σημερινή κατάσταση του μητρώου του στόλου, καθώς και τα μέσα διαχείρισης και ελέγχου που διαθέτει η Επιτροπή.

1.33. Κατά δεύτερο λόγο, επειδή το σύνολο της διαρθρωτικής πολιτικής που αφορά τα στόλο εφαρμόζεται στα πλαίσια των πολυετών προγραμμάτων προσανατολισμού (ΠΠΠ) που καθορίζουν τους στόχους οι οποίοι πρέπει να επιτευχθούν, καθώς και τα αναγκαία μέσα, η έρευνα εξέτασε την εφαρμογή των ΠΠΠ ως μέσων διαχείρισης της διαρθρωτικής πολιτικής, τη σημερινή κατάστασή τους, καθώς και την αντιστοιχία τους στους επιδιωκόμενους στόχους.

1.34. Μεταξύ των διαφόρων διαρθρωτικών ενισχύσεων που εφαρμόστηκαν στα πλαίσια της ΚΑΠ, οι έλεγχοι κάλυψαν, λαμβανομένης υπόψη της διαφοράς που αναφέρεται στο στοιχείο 1.28, τις ενισχύσεις που αφορούσαν άμεσα την υπάρχουσα ικανότητα, λαμβανομένου υπόψη του επιπέδου εκτέλεσής τους και της προηγούμενης εφαρμογής τους σε όλα σχεδόν τα κράτη μέλη. Μόνο τα σχέδια που υπάγονταν στο πολυετές πρόγραμμα προσανατολισμού που εγκρίθηκε ειδικά για τα υπερπόντια γαλλικά διαμερίσματα(15) ()

αποκλείστηκαν από τους ελέγχους, εφόσον το εν λόγω πρόγραμμα προέβλεπε εξάλλου την ανάπτυξη των αντιστοίχων αλιευτικών στόλων. Το δεύτερο μέρος της παρούσας έκθεσης αφιερώνεται στις ενισχύσεις για τη ναυπήγηση και τον εκσυγχρονισμό αλιευτικών σκαφών, ενώ το τελευταίο μέρος εξετάζει ειδικότερα τις ενισχύσεις για την προσαρμογή των ικανοτήτων.

1.35. Η εκτέλεση των ενισχύσεων αυτών εξετάστηκε σε σχέση με το συνολικό στόχο προσαρμογής των ικανοτήτων όπως προκύπτει από τα ΠΠΠ και το στόχο εναρμόνισης των στοιχείων σχετικά με τον κοινοτικό αλιευτικό στόλο, όπως προκύπτει από την εφαρμογή του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 2930/86 που καθορίζει τα χαρακτηριστικά των αλιευτικών σκαφών.

Διεξαγωγή

1.36. Οι έλεγχοι διενεργήθηκαν στους φακέλους εξέτασης και πληρωμής της Επιτροπής σχετικά με τις πράξεις που χρηματοδοτήθηκαν από το 1987 μέχρι το 1990, τόσο για τα σχέδια ναυπήγησης και εκσυγχρονισμού όσο και για τις ενισχύσεις για την προσαρμογή των ικανοτήτων. Οι παρατηρήσεις και οι διαπιστώσεις που εξάγονται από την έρευνα βασίζονται στα αποτελέσματα της εξέτασης που πραγματοποιήθηκε στην Επιτροπή σε περισσότερα από τα μισά σχέδια που έλαβαν ενίσχυση κατά την εν λόγω περίοδο. Με βάση την εξέταση των φακέλων αυτών διενεργήθηκαν επιτόπιοι έλεγχοι σε μικρότερο αριθμό σχεδίων σε όλα τα κράτη μέλη και σε κεντρικό και σε τοπικό επίπεδο.

1.37. Σύμφωνα με το άρθρο 206α 3 της Συνθήκης, τα ανώτατα εθνικά όργανα ελέγχου της Ιταλίας, των Κάτω Χωρών, της Πορτογαλίας και του Ηνωμένου Βασιλείου έχουν συμμετάσχει στους ελέγχους που έχει διενεργήσει το Συνέδριο. Αυτοί οι κοινοί έλεγχοι προετοιμάστηκαν και διενεργήθηκαν επιτόπου σε στενή συνεργασία με τα εθνικά όργανα ελέγχου. Αποτελούν κοινή προσέγγιση στον τόπο της εκτέλεσης των δημοσίων δαπανών η οποία πραγματοποιείται με βάση μια συντονισμένη προκαταρκτική εργασία, το κάθε δε όργανο διατηρεί, μέσα στα πλαίσια του σεβασμού των αντιστοίχων αρμοδιοτήτων, κάθε ελευθερία όσον αφορά τη χρησιμοποίηση και την παρακολούθηση των αποτελεσμάτων του ελέγχου.

Στόχοι

1.38. Οι έλεγχοι κάλυψαν βασικά τα εξής ερωτήματα:

α)αν η εκτέλεση των ενισχύσεων πραγματοποιήθηκε κατά τρόπο συνεπή με τις νομοθετικές διατάξεις σχετικά με την εναρμόνιση των μονάδων μέτρησης της ικανότητας του κοινοτικού αλιευτικού στόλου και με το στόχο διατήρησης και διαχείρισης των πόρων-

β)αν η εκτέλεση των δαπανών σχετικά με τις προαναφερθείσες ενισχύσεις συμβάλλει στο συνολικό στόχο προσαρμογής των ικανοτήτων του κοινοτικού αλιευτικού στόλου-

γ)αν η ταυτόχρονη χρησιμοποίηση των ενισχύσεων για τη μείωση και τη δημιουργία των ικανοτήτων συμβαδίζει λογικά με το συνολικό στόχο προσαρμογής των ικανοτήτων μέσα στα σημερινά πλαίσια της πλεονασματικής ικανότητας του κοινοτικού αλιευτικού στόλου-

δ)αν, στο επίπεδο του κάθε μέτρου ενίσχυσης, οι πραγματικοί τρόποι εκτέλεσης επιτόπου δίνουν τη δυνατότητα επίτευξης του στόχου που έχει οριστεί τηρώντας συγχρόνως τους νομοθετικούς όρους και τις αρχές μιας χρηστής δημοσιονομικής διαχείρισης. 2. Ο ΚΟΙΝΟΤΙΚΟΣ ΠΙΝΑΚΑΣ ΑΛΙΕΥΤΙΚΩΝ ΣΚΑΦΩΝ ΚΑΙ ΤΑ ΠΟΛΥΕΤΗ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΥ (ΠΠΠ): ΤΑ ΜΕΣΑ ΓΝΩΣΗΣ ΚΑΙ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ

Κοινοτικός πίνακας αλιευτικών σκαφών

Ο πίνακας ως μέσο γνώσης του κοινοτικού αλιευτικού στόλου

2.1. Μέχρι την έναρξη ισχύος, την 1η Ιανουαρίου 1987, του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 4028/86, ο σχεδιασμός και ο καθορισμός της εφαρμοζόμενης διαρθρωτικής πολιτικής στον κοινοτικό αλιευτικό στόλο στηρίζονταν σε στατιστικές και πληροφοριακά στοιχεία που παρείχαν τα κράτη μέλη. Το άρθρο 5 του προμνησθέντος κανονισμού προέβλεψε τη διαβίβαση στην Επιτροπή των αναγκαίων πληροφοριακών στοιχείων για την κατάρτιση και τη διαχείριση του κοινοτικού μητρώου των αλιευτικών σκαφών. Η συγκεκριμένη υλοποίηση αυτού του στόχου επιδιώχθηκε με τη θέσπιση του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 163/89 της Επιτροπής της 24ης Ιανουαρίου 1989(16) ()

σχετικά με τον πίνακα αλιευτικών σκαφών της Κοινότητας. Έτσι, μετά από διαβιβάσεις πληροφοριακών στοιχείων ή απογραφές που πραγματοποιήθηκαν ειδικά για το σκοπό αυτό, η Επιτροπή διαθέτει ένα μέσο που βαθμιαία έγινε επιχειρησιακό από το δεύτερο εξάμηνο του 1991. Το αποτέλεσμα είναι ότι η γνώση της δομής και της ικανότητας (δυναμικότητας) του κοινοτικού αλιευτικού στόλου έχει βελτιωθεί σημαντικά.

2.2. Οι πράξεις απογραφής και ελέγχου που πραγματοποιήθηκαν επ' ευκαιρία της κατάρτισης του κοινοτικού πίνακα κατέστησαν δυνατή την εξακρίβωση της υφιστάμενης αλιευτικής δυναμικότητας που δεν είχε απογραφεί και των ανωμαλιών σε σχέση με τα στοιχεία που υπέβαλαν προηγουμένως τα κράτη μέλη στην Επιτροπή. Αυτά τα στοιχεία ελήφθησαν υπόψη σταδιακά στα πολυετή προγράμματα προσανατολισμού (ΠΠΠ) των ενδιαφερομένων κρατών μελών. Η κατάρτιση του κοινοτικού πίνακα αλιευτικών σκαφών επέτρεψε να διαπιστωθεί η έλλειψη αξιοπιστίας ορισμένων δεδομένων των οποίων η διόρθωση αποτελεί την αιτία της αναθεώρησης των ικανοτήτων που είχαν απογραφεί στις αρχικές καταστάσεις και στους στόχους κατά τη λήξη της περιόδου ορισμένων ΠΠΠ.

Όρια του κοινοτικού πίνακα

2.3. Ο κοινοτικός πίνακας, μολονότι έχει σχεδιαστεί ως εργαλείο με σκοπό τόσο την ακριβή διαπίστωση της δυναμικότητας του κοινοτικού αλιευτικού στόλου όσο και την παρακολούθηση της εξέλιξής του, παραμένει ένα μέσο του οποίου η επίδραση υπέρ μιας διαρθρωτικής πολιτικής εξακολουθεί να είναι περιορισμένη, εξαιτίας των ανεπαρκειών που επηρεάζουν την εγκυρότητα των δεδομένων του και των παραλείψεων που του καταλείπουν πολύ μικρό ρόλο όσον αφορά την παρακολούθηση και τη θέση σε εφαρμογή των ενισχύσεων που χορηγούνται στα πλαίσια της διαρθρωτικής πολιτικής.

Ανομοιογένεια των χωρητικοτήτων

2.4. Όσον αφορά τη μονάδα χωρητικότητας που εφαρμόζεται στα αλιευτικά σκάφη, προκύπτει από την περιγραφή των μονάδων μέτρησης που γίνεται στο παράρτημα 1 της παρούσας έκθεσης ότι η συνολική χωρητικότητα των αλιευτικών στόλων όλων των κρατών μελών αποτελεί στην πραγματικότητα έναν αριθμό με αβέβαιη αξία, εφόσον προκύπτει από την άθροιση ανομοιογενών μονάδων μέτρησης. Μια εξομοίωση με βάση τη μονάδα μέτρησης που καθορίζεται από την κοινοτική ρύθμιση θα οδηγήσει αναπόφευκτα σε τροποποίηση της επί του παρόντος καταγεγραμμένης συνολικής χωρητικότητας.

2.5. Η εφαρμογή των διατάξεων του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 2930/86, σχετικά με τη χωρητικότητα, θα μπορούσε να είχε οδηγήσει στο να καταχωρηθούν, χρησιμοποιώντας την κοινοτική χωρητικότητα, τουλάχιστον όλα τα σκάφη που τέθηκαν σε ενεργό υπηρεσία μετά την 1η Ιανουαρίου 1987 και όλα εκείνα στα οποία έγιναν αλλαγές. Στην πραγματικότητα, η πρακτική που υπερίσχυσε δεν οδήγησε σε εναρμόνιση, με βάση ένα κριτήριο ομοιόμορφης χωρητικότητας, των εγγραφών της ικανότητας. Πράγματι, μολονότι ορισμένα κράτη μέλη (Γερμανία, Δανία, Κάτω Χώρες) αναφέρονται στη χωρητικότητα της Σύμβασης του Λονδίνου, τα άλλα κράτη μέλη χρησιμοποίησαν αυτήν την παραπομπή μόνο για τα νέα σκάφη άνω των 24 μέτρων, ενώ τα σκάφη με μικρότερες διαστάσεις, που είναι περισσότερα, συνέχισαν να εγγράφονται εφαρμόζοντας τα συνήθη κριτήρια, που εξακολουθούν να διαφέρουν από κράτος σε κράτος. Έτσι, για παράδειγμα, δύο σκάφη με σχεδόν πανομοιότυπα φυσικά χαρακτηριστικά, που κατασκευάστηκαν από το ίδιο ναυπηγείο για εφοπλιστές υπηκόους δύο διαφορετικών κρατών μελών, έχουν εγγραφεί με χωρητικότητα, εκφρασμένη σε κάθε περίπτωση σε κόρους ολικής χωρητικότητας (ΚΟΧ), που εμφανίζει διαφορά 60 %.

2.6. Το γεγονός ότι εξακολουθούν να υπάρχουν τόσο σημαντικές διαφορές αποτελεί αναμφισβήτητα αδυναμία που θα πρέπει να αντιμετωπιστεί αμέσως. Πράγματι, οι υφιστάμενες κανονιστικές διατάξεις θα έπρεπε να είχαν επιτρέψει στην Επιτροπή να απαιτεί για όλα τα αλιευτικά σκάφη που τέθηκαν σε ενεργό υπηρεσία μετά την 1η Ιανουαρίου 1987 ομοιόμορφη δήλωση της χωρητικότητας. Επιπλέον, λαμβανομένου υπόψη του ενδιαφέροντος που παρουσιάζει - ιδίως για τη διαχείριση των συμφωνιών αλιείας και εκείνη της πρόσβασης στα ύδατα στα πλαίσια ενός καθεστώτος χορήγησης αδειών, ο στόχος μιας εναρμόνισης της χωρητικότητας του κοινοτικού αλιευτικού στόλου - η Επιτροπή θα έπρεπε να εξαρτά αυστηρά κάθε χρηματοδοτική ενίσχυση σε σχέδιο ναυπήγησης από τον προσδιορισμό της χωρητικότητας σύμφωνα με τις κοινοτικές κανονιστικές διατάξεις. Η ίδια αυτή προσέγγιση θα μπορούσε επίσης να ακολουθηθεί για τις ενέργειες εκσυγχρονισμού, εν ανάγκη αναλαμβάνοντας το κόστος, άλλωστε περιορισμένο, της νέας μέτρησης του σκάφους.

Αβεβαιότητες σχετικά με το κριτήριο της ισχύος

2.7. Μολονότι η κοινοτική ρύθμιση, κατά το παράδειγμα των ισχυόντων διεθνών προτύπων, υιοθετεί ακριβή ορισμό για τη μέτρηση της ισχύος του κινητήρα των αλιευτικών σκαφών, η ισχύς που αναφέρεται στον πίνακα των αλιευτικών σκαφών είναι είτε η μέγιστη συνεχής ισχύς (πρότυπο ISO) είτε μια μειωμένη ισχύς που είναι το αποτέλεσμα μειωτήρα ή ρύθμισης που πραγματοποιείται προκειμένου να τηρηθούν οι διοικητικές διατάξεις περιορισμού της ισχύος.

2.8. Από τις διαπιστώσεις που έγιναν επ' ευκαιρία της εξέτασης των σχεδίων εκσυγχρονισμού και ναυπηγήσεων αλιευτικών σκαφών προκύπτει ότι η ενσωμάτωση μειωτήρα στον κινητήρα (ρύθμιση) αποτελεί διαδεδομένη πρακτική, ιδίως επ' ευκαιρία των εργασιών αντικατάστασης του κινητήρα, διότι μπορεί να είναι αδύνατο να βρεθεί κινητήρας που να έχει την ίδια ισχύ με εκείνο που πρόκειται να αντικατασταθεί. Στην περίπτωση αυτή, η αποδοχή ρυθμισμένων κινητήρων δικαιολογείται για λόγους πραγματιστικούς, αλλά επίσης και για να προκαλέσει τον ανταγωνισμό μεταξύ των κατασκευαστών κινητήρων. Αντίθετα, όταν πρόκειται για τη ναυπήγηση νέου σκάφους, η εγκατάσταση ρυθμισμένου κινητήρα δικαιολογείται μόνο σε σχέση με τη μέριμνα να τηρηθεί η ισχύς που αναφέρεται στην αίτηση συνδρομής.

2.9. Πράγματι, από την έρευνα διαπιστώθηκε ότι είναι πολύ δύσκολο, ή και αδύνατο, να εξακριβωθεί η μονιμότητα της ρύθμισης σε εν ενεργεία σκάφος, διότι κάθε παρέμβαση σε ένα κινητήρα είναι τεχνικά αναστρεπτή. Λαμβανομένης υπόψη της σπουδαιότητας του κριτηρίου της ισχύος των κινητήρων για την εκτίμηση του παραδεκτού των σχεδίων ναυπήγησης και εκσυγχρονισμού στα πλαίσια της παρακολούθησης των στόχων σχετικά με τη δυναμικότητα του κοινοτικού στόλου, η Επιτροπή πρέπει να υιοθετήσει αυστηρότερη θέση απέναντι στην πρακτική της ρύθμισης του κινητήρα, δηλαδή να αποδέχεται στα πλαίσια των ενισχυόμενων σχεδίων μόνο τις παρεμβάσεις που είναι δεόντως πιστοποιημένες και πραγματοποιούνται σε εργοστάσιο από τον κατασκευαστή του κινητήρα, διότι τέτοιες ρυθμίσεις του κινητήρα είναι πιο δύσκολο να τροποποιηθούν.

Έλλειψη ορισμένων χρήσιμων στοιχείων στον πίνακα

2.10. Σύμφωνα με τον κανονισμό (ΕΟΚ) αριθ. 163/89 σχετικά με τον πίνακα των αλιευτικών σκαφών της Κοινότητας, ένα σύνολο πληροφοριών για κάθε σκάφος αλιείας ιχθύων για εμπορικούς σκοπούς πρέπει να διαβιβάζεται στην Επιτροπή με μαγνητικά μέσα. Οι πληροφορίες αυτές αφορούν ιδίως τα τεχνικά χαρακτηριστικά του σκάφους, τη νηολόγησή του καθώς και τα είδη των αλιευτικών εργαλείων. Μολονότι ο πίνακας απαριθμεί 21 σειρές διαφορετικών πληροφοριών, πρέπει να σημειωθεί ότι δεν προβλέπεται καμιά ιδιαίτερη μνεία όταν στον κινητήρα με τον οποίο είναι εξοπλισμένο το σκάφος έχει γίνει ρύθμιση. Λαμβανομένης υπόψη της σημασίας που αποδίδεται στην παράμετρο της ισχύος για τον ορισμό και την παρακολούθηση της εφαρμογής της πολιτικής για προσαρμογή των ικανοτήτων, η κανονιστική ρύθμιση πρέπει να συμπληρωθεί έτσι ώστε να περιλαμβάνονται στον πίνακα τα πληροφοριακά στοιχεία σχετικά με την ενδεχόμενη ρύθμιση του κινητήρα.

2.11. Ομοίως, η χορήγηση κοινοτικών δημόσιων ενισχύσεων συνεπάγεται, για τα σκάφη που έλαβαν τέτοιες ενισχύσεις, υποχρεώσεις σχετικά με τον εφοδιασμό της κοινοτικής αγοράς με ψάρια οι οποίες, σε περίπτωση που δεν τηρούνται, μπορούν να δικαιολογήσουν την επιστροφή της χορηγηθείσας κοινοτικής συνδρομής (βλέπε επίσης στοιχείο 2.45). Για προφανείς λόγους ελέγχου και παρακολούθησης των υποχρεώσεων που έχουν αναλάβει οι δικαιούχοι ενισχύσεων, ο κοινοτικός πίνακας αλιευτικών σκαφών θα έπρεπε να είχε προβλέψει, ελλείψει άλλων δυνατοτήτων ελέγχου στο επίπεδο της Επιτροπής, κάποια δυνατότητα εξακρίβωσης των πλοίων που έχουν λάβει ενίσχυση.

Τα πολυετή προγράμματα προσανατολισμού (ΠΠΠ)

Περιγραφή του συστήματος

Ορισμός

2.12. Σύμφωνα με τον κανονισμό (ΕΟΚ) αριθ. 4028/86, ως πολυετές πρόγραμμα προσανατολισμού (ΠΠΠ) νοείται ένα σύνολο στόχων μαζί με κατάλογο των μέσων που είναι απαραίτητα για την επιτευξή τους, που καθιστά δυνατό τον προσανατολισμό της ανάπτυξης του αλιευτικού τομέα στο πλαίσιο μιας γενικής προοπτικής διαρκούς χαρακτήρα (άρθρο 2 παρ. 1 του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 4028/86). Τα ΠΠΠ που προβλέπονται από τον κανονισμό (ΕΟΚ) αριθ. 4028/86 εγκρίνονται με απόφαση της Επιτροπής και εντάσσονται στο πνεύμα των ΠΠΠ του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 2908/83, των οποίων οι στόχοι που έπρεπε να επιτευχθούν μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 1986 αποτελούν τη βάση αναφοράς για τον καθορισμό των στόχων που πρέπει να επιτευχθούν στο τέλος της περιόδου από την 1η Ιανουαρίου 1987 μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 1991.

2.13. Σύμφωνα με την έκτη αιτιολογική σκέψη του ίδιου κανονισμού, οι διαρθρωτικές δράσεις πρέπει να αναπτυχθούν στο πλαίσιο αυτών των προγραμμάτων που εξασφαλίζουν, για κάθε κράτος μέλος, την απαραίτητη συνοχή μεταξύ των εθνικών και κοινοτικών μέτρων, καθώς και το συμβιβάσιμο των τελευταίων αυτών με τους στόχους της κοινής πολιτικής. Επιπλέον, αυτά τα προγράμματα πρέπει να συμβιβάζονται με τους στόχους και τα μέσα της περιφερειακής πολιτικής ώστε να μπορεί η Επιτροπή να εκτιμήσει τη γενική αρχική διαρθρωτική κατάσταση προκειμένου να αξιολογήσει και να καθορίσει τα μέσα που πρέπει να θέσει σε εφαρμογή και τους μεσοπρόθεσμα επιδιωκόμενους στόχους.

2.14. Καθ' όλη τη διάρκεια της εφαρμογής, τα κράτη μέλη υποχρεούνται να παρέχουν στην Επιτροπή όλα τα αναγκαία πληροφοριακά στοιχεία και να θεσπίζουν όλα τα απαραίτητα μέτρα προκειμένου να καταστεί δυνατή η παρακολούθηση της υλοποίησης των ΠΠΠ. Τα προγράμματα αποτελούν συνεπώς το μέσο αναφοράς στο πλαίσιο του οποίου καθορίζονται οι διαρθρωτικές δράσεις της κοινής αλιευτικής πολιτικής και ταυτόχρονα είναι εργαλείο που επιτρέπει να εκτιμηθεί σε ποιο βαθμό επετεύχθησαν οι καθορισθέντες στόχοι.

Περιεχόμενο

2.15. Σύμφωνα με το παράρτημα Ι του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 4028/86, τα πολυετή προγράμματα προσανατολισμού 1987-1991 σχετικά με τους αλιευτικούς στόλους έπρεπε να περιγράφουν, για κάθε κράτος μέλος, τη θέση της αλιείας στην εθνική οικονομία και στην οικονομία των διαφόρων ενδιαφερομένων περιοχών, την αρχική κατάσταση του στόλου ανά κατηγορία σκαφών, ανά τύπο αλιείας και ανά περιοχή, καθώς και την προβλεπόμενη εξέλιξη του στόλου και των αναγκαίων επενδύσεων κατά την περίοδο που καλύπτεται από το πρόγραμμα. Επιπλέον, αυτά τα προγράμματα έπρεπε να περιλαμβάνουν εκτιμήσεις για την προβλεπόμενη εξέλιξη των διαθέσιμων αλιευτικών πόρων και της αγοράς των αλιευτικών προϊόντων. Τέλος, έπρεπε να παρέχουν γενική εικόνα της κατάστασης του στόλου και της αλιευτικής ικανότητας κατά τη λήξη του προγράμματος, καθώς και τα μέσα που επρόκειτο να χρησιμοποιηθούν για την επίτευξη αυτών των στόχων.

Κριτήρια παρακολούθησης

2.16. Κατά το παράδειγμα των ΠΠΠ της περιόδου 1983-1986, τα ΠΠΠ του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 4028/86 μετρούν τη δυναμικότητα των κοινοτικών αλιευτικών στόλων μόνο με τη βοήθεια των κριτηρίων της χωρητικότητας και της ισχύος. Για την περίοδο 1987-1991, οι αποφάσεις που έλαβε η Επιτροπή για τα προγράμματα που υπέβαλαν τα κράτη μέλη καθόρισαν για κάθε στόλο ένα τελικό στόχο, προβλέποντας μείωση κατά 3 % σε χωρητικότητα και 2 % σε ισχύ σε σχέση με τον επιδιωκόμενο στόχο στα τέλη του 1986 στα πλαίσια του προηγούμενου προγράμματος. Ο συνολικός στόχος της μείωσης έπρεπε να επιτευχθεί με διαδοχικά βήματα, με ρυθμό ελαφρά διαφορετικό ανάλογα με τα κράτη μέλη. Έτσι, για το Βέλγιο, τη Δανία, την Ιρλανδία, την Ελλάδα και την Πορτογαλία, ο στόχος της μείωσης που καθορίστηκε από τις αρχικές αποφάσεις έπρεπε να υλοποιηθεί στα τέλη του 1988 σε ποσοστό 20 % και στα τέλη του 1990 σε ποσοστό 80 %, ενώ για τα λοιπά κράτη μέλη (Γερμανία, Ισπανία, Γαλλία, Ιταλία, Κάτω Χώρες και Ηνωμένο Βασίλειο) ο συνολικός στόχος έπρεπε να επιτευχθεί σε ποσοστό 10 % στα τέλη του 1988, 30 % στα τέλη του 1989 και 80 % στις 31.12.1990.

Εφαρμογή

Οι διαδοχικές αποφάσεις

2.17. Μια πρώτη σειρά ένδεκα αποφάσεων έγκρισης των ΠΠΠ που ελήφθησαν στις 11.12.1987 τροποποιήθηκε τουλάχιστον μια φορά το Δεκέμβριο του 1988 (αποφάσεις που δεν δημοσιεύθηκαν για τα κράτη μέλη για τα οποία ελήφθη τρίτη απόφαση ή που δημοσιεύθηκαν χωρίς τροποποιήσεις το 1990 ή και το 1991) και ξανά κατά την περίοδο 1990-1991 όσον αφορά τη Γαλλία(17) ()

, την Ισπανία(18) ()

και το Ηνωμένο Βασίλειο(19) ()

.

2.18. Οι πίνακες 2.1 και 2.2 πιο κάτω παρουσιάζουν, κατά κράτος μέλος, τη δυναμικότητα εκφρασμένη σε χωρητικότητα και ισχύ σε συνάρτηση με τους στόχους που εγκρίθηκαν από τα ΠΠΠ του προηγούμενου κανονισμού, τα αριθμητικά δεδομένα την 1.1.1987 καθώς και τους στόχους στις 31.12.1991 όπως προκύπτουν, για κάθε κράτος μέλος, από την αρχική απόφαση έγκρισης του ΠΠΠ και την τελευταία τροποποιητική απόφαση που έλαβε η Επιτροπή. Τέλος, οι δύο τελευταίες στήλες αυτών των πινάκων σκιαγραφούν τα επιτευχθέντα αποτελέσματα κατά τη λήξη της περιόδου 1987-1991 που καλύπτεται από τα ΠΠΠ καθώς και την απόκλιση σε σχέση με τον καθορισθέντα στόχο.

Προσαρμογή στην πραγματικότητα

2.19. Η προσαρμογή στην πραγματικότητα πραγματοποιήθηκε με τις διαδοχικές τροποποιήσεις των αποφάσεων έγκρισης των ΠΠΠ των κρατών μελών που έλαβαν χώρα καθ' όλη τη διάρκεια που καλυπτόταν από τα προγράμματα. Έτσι, η τελευταία απόφαση για το Ηνωμένο Βασίλειο και την Ισπανία ελήφθη λιγότερο από έξι μήνες πριν από την ημερομηνία λήξης της περιόδου που καλύπτει το ΠΠΠ. Ομοίως, διαπιστώνεται κατά τη λήξη αυτής της περιόδου ότι η δυναμικότητα του τμήματος του ελληνικού στόλου παράκτιας αλιείας πρέπει ακόμη να ενημερωθεί. Αυτές οι αναθεωρήσεις εξηγούνται κυρίως από τη συνεκτίμηση των παρακάτω στοιχείων.

2.20. Οι αρχικές αποφάσεις της 11ης Δεκεμβρίου 1987 είχαν ως αφετηρία την κατάσταση της 1ης Ιανουαρίου 1987 που δεν ελάμβανε υπόψη τα σχέδια ναυπήγησης σκαφών που εγκρίθηκαν στα πλαίσια του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 2908/83 και δεν είχαν ακόμη υλοποιηθεί και τεθεί σε ενεργό υπηρεσία. Λαμβανομένης υπόψη αυτής της χρονικής διαφοράς, σημαντικές ικανότητες έπρεπε να τεθούν σε ενεργό υπηρεσία κατά τα δύο τελευταία έτη που καλύπτονταν από τα ΠΠΠ της περιόδου 1987-1991. Ο ενδιάμεσος στόχος στις 31 Δεκεμβρίου 1988 καθίστατο συνεπώς, για το σύνολο σχεδόν των ενδιαφερομένων κρατών μελών, μη πραγματοποιήσιμος, διότι τα νομοθετικά και/ή κανονιστικά μέτρα που απέβλεπαν στο να ευνοήσουν τη μείωση των ικανοτήτων (οριστική παύση) έχουν θεσπιστεί μόνο σταδιακά από τα κράτη μέλη.

2.21. Η αλιευτική ικανότητα που υπάρχει αλλά δεν έχει καταγραφεί στο αρχικό πρόγραμμα εξακριβώθηκε αφενός μετά από πληρέστερη απογραφή των υφιστάμενων αλιευτικών ικανοτήτων σε ορισμένα κράτη μέλη (βλέπε στοιχείο 2.2) και, αφετέρου, διότι τα νέα ΠΠΠ είχαν ως στόχο την κάλυψη του συνόλου της υφιστάμενης αλιευτικής ικανότητας ενώ, στα πλαίσια του προηγούμενου προγράμματος, η αλιευτική ικανότητα που λαμβανόταν υπόψη αφορούσε, για ορισμένα κράτη μέλη, μόνο το στόλο που είχε ένα ορισμένο επίπεδο δραστηριότητας.

2.22. Αντιστρόφως, αλιευτικές ικανότητες που περιέχονται στις καταστάσεις αναφοράς των αρχικών αποφάσεων, ιδίως τα σκάφη που προορίζονται για μεταφορές, υδατοκαλλιέργεια και αλιεία μαλακίων και οστράκων με δύο οστρακοθυρίδες, αποκλείστηκαν, στα πλαίσια των διαδοχικών αποφάσεων, από την αλιευτική ικανότητα που ελήφθη υπόψη για τον προσδιορισμό του τελικού στόχου για όλα τα κράτη μέλη για τα οποία μπορούσε να γίνει μια τέτοια διαφοροποίηση. Η ίδια προσέγγιση ακολουθήθηκε όσον αφορά την αλιευτική ικανότητα του ισπανικού στόλου που καθορίζεται ειδικά με την ονομασία "βασικός κατάλογος" από το άρθρο 158, σχετικά με την πρόσβαση στα ύδατα και τους πόρους, της Πράξης Προσχώρησης. Τα σκάφη που περιλαμβάνονται στον κατάλογο αυτό αντιπροσωπεύουν περίπου 10 % της συνολικής ικανότητας που καταγράφεται στο ΠΠΠ.

2.23. Αν ληφθεί υπόψη το σύνολο αυτών των στοιχείων, πρέπει να επισημανθεί ότι, ιδίως στην περίπτωση της Ιταλίας, της Γαλλίας και του Ηνωμένου Βασιλείου, η πλήρης απογραφή της αλιευτικής ικανότητας που προκύπτει από τη δημιουργία του κοινοτικού πίνακα είχε ως συνέπεια τη σημαντική αναπροσαρμογή προς τα άνω της αλιευτικής ικανότητας εκφρασμένης σε χωρητικότητα και ισχύ που ελήφθη υπόψη στα πλαίσια του ΠΠΠ.

2.24. Στην περίπτωση της Ισπανίας, ο αντίκτυπος αυτός εκμηδενίζεται σε πολύ μεγάλο βαθμό από τον αποκλεισμό της ικανότητας που προκύπτει από το "βασικό κατάλογο" που αναφέρεται στο στοιχείο 2.22. Πρέπει να σημειωθεί ότι, μολονότι ήταν χρήσιμες οι πράξεις αναθεώρησης και πλήρους απογραφής της υφιστάμενης αλιευτικής ικανότητας, είχαν ως συνέπεια, ιδίως στην περίπτωση της Ισπανίας, της Γαλλίας και του Ηνωμένου Βασιλείου, να περιλάβουν μια αλιευτική ικανότητα που είχε δραστηριότητα σχετικά περιθωριακή σε σχέση με εκείνη που ελήφθη προηγουμένως υπόψη, εν όψει του τρόπου διενέργειας των απογραφών. Πράγματι, σε αυτά τα κράτη μέλη, η αλιευτική ικανότητα που είχε απογραφεί προηγουμένως δεν ελάμβανε υπόψη τα αλιευτικά σκάφη που είχαν περιορισμένη δραστηριότητα και σημαντικά κατώτερη από το μέσο όρο του υπόλοιπου στόλου.

2.25. Τέλος, πρέπει να σημειωθεί ότι οι διαθέσιμοι φάκελοι στην Επιτροπή δεν επιτρέπουν να καθοριστεί με ακρίβεια αν οι προσαρμογές ικανότητας που βεβαιώθηκαν επ' ευκαιρία των αναθεωρήσεων των αποφάσεων για τα ΠΠΠ είναι στην πραγματικότητα αυστηρά αιτιολογημένες και τεκμηριωμένες. Ειδικότερα, η παρακολούθηση της εξέλιξης δεν διευκολύνθηκε, αφενός, λόγω της μη αναφοράς, στις αποφάσεις για τα ΠΠΠ των κρατών μελών, του αριθμού των αλιευτικών σκαφών και, αφετέρου, διότι ο κοινοτικός πίνακας αλιευτικών σκαφών δεν ήταν επιχειρησιακός πριν από το 1991, τελευταίο έτος που καλυπτόταν από τα ΠΠΠ.

Τα αριθμητικά δεδομένα

2.26. Κατά τη λήξη της περιόδου που κάλυπτε ο κανονισμός (ΕΟΚ) αριθ. 2908/83, οι στόχοι των ΠΠΠ 1983-1986 φαίνεται ότι είχαν τηρηθεί στο σύνολό τους, όσον αφορά τις καταστάσεις αναφοράς την 1.1.1987 που ελήφθησαν υπόψη στις αρχικές αποφάσεις της Επιτροπής για την έγκριση των ΠΠΠ της περιόδου 1987 έως 1991 (βλέπε πίνακες 2.1 και 2.2).

2.27. Πράγματι, οι αναθεωρήσεις των αποφάσεων έγκρισης των ΠΠΠ της Επιτροπής που ελήφθησαν από το 1988 έως το 1991 είχαν ως συνέπεια να διαπιστωθεί πρόσθετη δυναμικότητα την 1.1.1987, σε σχέση με την απογραφείσα κατ' αυτήν την ημερομηνία στις αρχικές αποφάσεις, 1 243 372 KW (δηλ. 16,2 %) και 203 105 ΚΟΧ (δηλ. 10,4 %), όπως προκύπτει από τη σύγκριση των στηλών (γ) και (δ) των πινάκων 2.1 και 2.2. Λαμβανομένου υπόψη του αποκλεισμού του στόχου της μείωσης της ικανότητας του βασικού καταλόγου και των αλιευτικών σκαφών που χρησιμοποιούνται για μεταφορές, για την υδατοκαλλιέργεια και την αλιεία μαλακίων και οστράκων με δύο οστρακοθυρίδες, ο συνολικός στόχος στα τέλη του 1991 αναθεωρήθηκε προς τα άνω κατά 520 000 KW (δηλ.+ 7,2 %) και κατά 42 000 ΚΟΧ (δηλ. + 2,2 %), πράγμα που αντιστοιχεί σε συνολική ικανότητα για τον κοινοτικό στόλο 1 906 537 ΚΟΧ και 7 764 512 KW.

2.28. Οι διορθώσεις που πραγματοποιήθηκαν μετά τις τροποποιήσεις των αποφάσεων που ενέκριναν τα ΠΠΠ των κρατών μελών αντιπροσωπεύουν σε χωρητικότητα σχεδόν το ισοδύναμο του ιρλανδικού αλιευτικού στόλου και σε ισχύ το άθροισμα του γερμανικού (πριν από την επανένωση) και του ολλανδικού στόλου. Σε σχέση με τις νέες ναυπηγήσεις, αντιστοιχούν σε KW σε περισσότερο από 220 % και σε ΚΟΧ σε περισσότερο από 60 % της ικανότητας των νέων ναυπηγήσεων που έλαβαν ενίσχυση από το 1987 έως το 1990. Με άλλα λόγια, η διατήρηση του επιπέδου της ικανότητας, όπως προκύπτει από το άθροισμα των ικανοτήτων που αναφέρονται στις αρχικές αποφάσεις, θα προϋπέθετε πρόσθετο συντελεστή απόσυρσης 2,2 KW ανά KW και 0,6 ΚΟΧ ανά ναυπηγούμενο ΚΟΧ. Η διαπίστωση αυτή εκφράζει την επίπτωση, από άποψη ικανότητας, που προκύπτει από την καλύτερη γνώση των κοινοτικών αλιευτικών στόλων. Σημαίνει επίσης, εκ των υστέρων, ότι οι αριθμητικοί στόχοι ικανότητας των ΠΠΠ του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 2908/83 δεν έχουν επιτευχθεί, ενώ οι τελικοί αριθμοί είναι σημαντικά ανώτεροι από τους επιδιωκόμενους (3,4 % σε χωρητικότητα και 7,8 % σε ισχύ), όπως προκύπτει από τη σύγκριση των στηλών (γ) και (δ) των πινάκων 2.1 και 2.2, που πραγματοποιήθηκε χωρίς να ληφθούν υπόψη οι αποκλειόμενες ικανότητες.

2.29. Στις 31 Δεκεμβρίου 1991, δηλαδή στα τέλη της περιόδου που καλυπτόταν από τα ΠΠΠ, οι συνολικοί στόχοι από άποψη χωρητικότητας έχουν επιτευχθεί, στο βαθμό που η συνολική χωρητικότητα είναι μικρότερη κατά 2 % από τον καθορισμένο στόχο, ενώ από άποψη ισχύος, η συνολική ικανότητα είναι μεγαλύτερη από το στόχο κατά μία μονάδα.

2.30. Πράγματι, τα αποτελέσματα αυτά πρέπει να διαφοροποιηθούν ελαφρά αν ληφθούν υπόψη τα ακόλουθα στοιχεία:

α)με αριθμητικά δεδομένα, λαμβανομένου υπόψη του αποκλεισμού ορισμένων ικανοτήτων (ισπανικός βασικός κατάλογος και ικανότητα σχετικά με την αλιεία οστράκων με δύο οστρακοθυρίδες), το απογραφέν επίπεδο ικανοτήτων στα τέλη του 1991 σε KW παραμένει στην ουσία ίσο με τον τεθέντα στόχο για τα τέλη του 1986, όπως προκύπτει από τη σύγκριση των στηλών (β) και (ζ) του πίνακα 2.2 -

β)στην πραγματικότητα, οι αβεβαιότητες που επηρεάζουν τις μονάδες μέτρησης της ικανότητας που επισημαίνονται στα σημεία 2.4 έως 2.9 πιο πάνω, δεν επιτρέπουν να αναγνωριστεί στα αριθμητικά δεδομένα παρά μόνο περιορισμένη αξιοπιστία, όσο διάστημα τα τελευταία δεν στηρίζονται σε ομοιογενείς και σταθερές μονάδες από κράτος μέλος σε κράτος μέλος.

2.31. Τέλος, τα συνολικά αποτελέσματα δεν πρέπει να συγκαλύπτουν το γεγονός ότι προκύπτουν από το άθροισμα καταστάσεων εξαιρετικά διαφορετικών από κράτος μέλος σε κράτος μέλος. Έτσι, προκύπτει σαφώς από τις στήλες (η) και (θ) των πινάκων 2.1 και 2.2 ότι πολλά κράτη μέλη επέτυχαν σαφώς τον επιδιωκόμενο στόχο μείωσης της ικανότητας, ενώ το Βέλγιο, η Ελλάδα, η Ιρλανδία, οι Κάτω Χώρες και το Ηνωμένο Βασίλειο παρουσιάζουν καταστάσεις που αποκλίνουν κατά το μάλλον ή ήττον σημαντικά των καθορισμένων στόχων.

Μονιμότητα ορισμένης ανοιμοιογένειας

2.32. Μολονότι τα ΠΠΠ, κατά την έννοια του προμνησθέντος κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 4028/86, έπρεπε να καλύπτουν το σύνολο του αλιευτικού στόλου σε σχέση με τη συνολική ικανότητα εκφρασμένη σε χωρητικότητα και σε ισχύ, τα ΠΠΠ ορισμένων κρατών μελών δεν αφορούν προς το παρόν παρά ένα μέρος της συνολικής ικανότητας. Έτσι, το ισπανικό ΠΠΠ αποκλείει την ικανότητα του βασικού καταλόγου (βλέπε στοιχείο 2.22), ενώ το ΠΠΠ της Ιταλίας καταγράφει μόνο τα αλιευτικά σκάφη που διαθέτουν άδεια και το ΠΠΠ των Κάτω Χωρών καλύπτει μόνο την ικανότητα αλιείας ειδών που υπόκεινται σε ποσοστώσεις.

2.33. Μολονότι καθορίστηκε για τους στόλους των κρατών μελών ένας συνολικός στόχος μείωσης σε χωρητικότητα και ισχύ, από την εξέταση του περιεχομένου των αποφάσεων που έλαβε η Επιτροπή για κάθε κράτος μέλος διαπιστώνονται προσεγγίσεις που έχουν ποικίλο βαθμό σαφήνειας. Εκτός από την περίπτωση του Ηνωμένου Βασιλείου, για το οποίο αναφέρθηκε μόνο ένας συνολικός στόχος, οι άλλες αποφάσεις αναφέρουν, σε διαφορετικό βαθμό, ικανότητες κατά τμήματα του στόλου που καθορίζονται είτε σε συνάρτηση με το μήκος του σκάφους είτε σε συνάρτηση με τα ύδατα ή το είδος αλιείας, προσδιορίζοντας την ικανότητα στην αρχή και στο τέλος της περιόδου. Η κατανομή αυτή δεν έχει, αντικειμενικά, κανένα δεσμευτικό χαρακτήρα και οι αποφάσεις αποβλέπουν ρητά σε ορισμένη ευελιξία η οποία δεν έχει υπολογιστεί ποσοτικά. Από αυτό προκύπτει ότι σε οριακές περιπτώσεις η διάρθρωση ενός αλιευτικού στόλου θα μπορούσε να τροποποιηθεί προς δεδομένη κατεύθυνση και μη κατ' ανάγκη συμβατή με τη συνολική πολιτική, χωρίς άλλο περιορισμό εκτός από την πραγματική τήρηση του συνολικού στόχου μείωσης.

Ανεπάρκεια των σημερινών μέσων διαχείρισης

Τα όρια των σημερινών ΠΠΠ

2.34. Τα σημερινά ΠΠΠ, για να μπορέσουν να χρησιμοποιηθούν ως αποτελεσματικό εργαλείο στην υπηρεσία του καθορισμού και της εφαρμογής μιας διαρθρωτικής πολιτικής στον αλιευτικό τομέα, παρουσιάζουν ανεπάρκειες που θα μπορούσαν να αντιμετωπιστούν με μια προσέγγιση πιο διαφοροποιημένη και πιο λεπτή. Μια τέτοια προσέγγιση θα περιελάμβανε μια ορισμένη στάθμιση της έννοιας της αλιευτικής ικανότητας, μια συναρμογή ανάμεσα στους διαθέσιμους αλιευτικούς πόρους και τις υφιστάμενες αλιευτικές ικανότητες καθώς και μια κατανομή ανάλογα με τις διάφορες ζώνες αλιείας.

Στάθμιση της έννοιας της αλιευτικής ικανότητας

2.35. Αν και η αλιευτική ικανότητα μετρείται σήμερα αποκλειστικά με τη χωρητικότητα και την ισχύ του σκάφους, είναι προφανές ότι η τεχνολογική πρόοδος που σημειώθηκε στον τομέα της ανίχνευσης και του εντοπισμού των αλιευτικών πόρων αντιπροσωπεύει αύξηση της αποτελεσματικότητας στο επίπεδο της αλιευτικής προσπάθειας που ορισμένοι επαγγελματίες υπολογίζουν, ανάλογα με τις αλιευτικές ζώνες, σε αρκετές δεκάδες επί τοις εκατό. Εφόσον ο νέος κανονισμός που άρχισε να ισχύει από την 1.1.1991 επεκτείνει σημαντικά την εφαρμογή των ενισχύσεων στη ναυπήγηση και στον εκσυγχρονισμό των μικρών σκαφών που έχουν μήκος από 5 έως 12 μέτρα, δηλαδή κυρίως στα σκάφη παράκτιας αλιείας, η συνεκτίμηση τέτοιων εξοπλισμών θα επέτρεπε να δοθεί καλύτερη εικόνα της δυναμικότητας αυτού του στόλου και να καθοριστούν ακριβέστερα οι ανάγκες του.

2.36. Μέσα στο ίδιο πλαίσιο ιδεών, ο βαθμός τελειοποίησης των αλιευτικών εργαλείων που εξοπλίζουν, σε μια δεδομένη κατηγορία, τα αλιευτικά σκάφη μεταφράζεται επίσης σε μεγαλύτερη αποδοτικότητα με αλιευτική δυναμικότητα ίση σε χωρητικότητα και ισχύ.

2.37. Μολονότι η διαρθρωτκή πολιτική, ιδίως μέσω των ενισχύσεων που χορηγούνται με την πάροδο των ετών για εκσυγχρονισμό, είχε ως αποτέλεσμα να εναρμονίσει το επίπεδο εξοπλισμού και να επιταχύνει τη διάδοση της σημειωθείσας τεχνολογικής προόδου, μια ακριβέστερη γνώση του επιπέδου εξοπλισμού των αλιευτικών σκαφών φαίνεται ότι μπορεί να επιτρέψει μια ορισμένη στάθμιση της υφιστάμενης αλιευτικής ικανότητας και, με βάση αυτή, τη διενέργεια σαφέστερων επιλογών, λαμβανομένης υπόψη της εκτίμησης για την κατάσταση σχετικής υπερικανότητας ενός δεδομένου τμήματος του στόλου.

Η συναρμογή ανάμεσα στους αλιευτικούς πόρους και στο υφιστάμενο επίπεδο αλιευτικής ικανότητας

2.38. Ο καθορισμός μιας σχέσης ανάμεσα στα αποθέματα των διαθέσιμων αλιευτικών πόρων και την ικανότητα του στόλου που τους αλιεύει προϋποθέτει προηγούμενη καλή γνώση του επιπέδου και των δυνατοτήτων εκμετάλλευσης των αποθεμάτων των εν λόγω πόρων καθώς και των σκαφών που ασκούν αυτό το είδος αλιείας. Μολονότι οι στατιστικές των αλιευμάτων καθώς και οι ετήσιες επιστημονικές εκτιμήσεις που πραγματοποιούνται σε ορισμένα αποθέματα επιτρέπουν να διαμορφωθεί μια τέτοια προσέγγιση, η ύπαρξη αλιευτικών σκαφών που μπορούν να ασκούν διάφορα είδη αλιείας δεν διευκολύνει μια τέτοια προσέγγιση, ακόμη και αν είναι αναμφισβήτητο ότι σε περίπτωση μόνιμης ανισορροπίας ανάμεσα στο επίπεδο ενός αποθέματος ειδών και στην αλιευτική ικανότητα που συνδέεται ειδικά με τα τελευταία, είναι δυνατό να εξαχθούν χρήσιμα διδάγματα για την άσκηση διαρθρωτικής πολιτικής.

2.39. Υπό την έννοια αυτή, κάθε διαφοροποίηση της υφιστάμενης ικανότητας κατά κατηγορία ιχθύων αποτελεί πρόοδο στα πλαίσια της άσκησης της διαρθρωτικής πολιτικής στον αλιευτικό τομέα, αλλά προϋποθέτει συγχρόνως καλύτερη γνώση των αλιευμάτων κατά ζώνες και τύπους αλιείας. Μια τέτοια προσέγγιση μπορεί να επιτρέψει, ακόμη και σε ένα συνολικό πλαίσιο υπερικανότητας, την εξακρίβωση των δυνατοτήτων ανάπτυξης ορισμένων τμημάτων του στόλου και την εφαρμογή, ενδεχομένως, μιας πολιτικής ενισχύσεων πολύ πιο επιλεκτικής.

Η κατανομή κατά μεγάλες ζώνες αλιείας

2.40. Εκτός από τη συναρμογή ανάμεσα στους υφιστάμενους πόρους και στην αλιευτική ικανότητα, της οποίας η υλοποίηση προϋποθέτει ήδη ένα σύνδεσμο με τις ειδικές ζώνες αλιείας, μια κατανομή της αλιευτικής ικανότητας, στο επίπεδο κάθε ΠΠΠ, σε συνάρτηση με τα ύδατα στα οποία ασκεί τη δραστηριότητά της φαίνεται επίσης επιθυμητή. Πράγματι, οι διαρθρωτικές ενισχύσεις που χορηγούνται σήμερα στηρίζονται σε πολύ μεγάλο βαθμό σε αντικειμενικά κριτήρια (φυσικά χαρακτηριστικά των πλοίων) ανεξάρτητα από κάθε εκτίμηση του νομικού καθεστώτος των υδάτων εντός των οποίων ασκείται η αλιευτική δραστηριότητα.

Συμβατότητα των στόχων των ΠΠΠ με τις γενικές κατευθύνσεις περιφερειακής ανάπτυξης

2.41. Η πολιτική διατήρησης και διαχείρισης των αλιευτικών πόρων ασκείται με στόχο την προστασία των ειδικών αναγκών των περιοχών των οποίων οι εντόπιοι πληθυσμοί είναι ιδιαίτερα εξαρτημένοι από την αλιεία και τις συναφείς βιομηχανίες. Ο στόχος όμως της προσαρμογής και της μείωσης των ικανοτήτων που επιδιώκεται μέσω του εργαλείου της παρακολούθησης και της διαχείρισης της διαρθρωτικής πολιτικής που αποτελούν τα ΠΠΠ δεν φαίνεται να λαμβάνει υπόψη αυτόν το θεμελιώδη στόχο, στο βαθμό που οι μειώσεις ικανότητας εφαρμόζονται ομοιόμορφα στους διάφορους κοινοτικούς αλιευτικούς στόλους, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που υπάγονται σε περιφέρειες στις οποίες έχει αναγνωριστεί ειδικό καθεστώς (Ιρλανδία).

Η συναρμογή ανάμεσα στον κοινοτικό πίνακα και το ΠΠΠ

2.42. Μολονότι ο προμνησθείς κανονισμός (ΕΟΚ) αριθ. 163/89 προβλέπει ότι τα κράτη μέλη κοινοποιούν κάθε μήνα στην Επιτροπή, και το αργότερο τρεις μήνες από τη βεβαίωση του γεγονότος, κάθε τροποποίηση ή διόρθωση στο εθνικό νηολόγιο των αλιευτικών σκαφών, φαίνεται, από τους φακέλους της Επιτροπής, ότι τα κράτη μέλη εκπληρώνουν πλημμελώς τις σχετικές υποχρεώσεις τους. Χωρίς να παραβλέπεται το αναγκαίο χρονικό διάστημα για να τεθεί σε εφαρμογή το σύστημα, καθώς και οι δυσκολίες που συνδέονται με την εναρμόνιση και τις μεθόδους εκμετάλλευσης των διαφόρων εθνικών συστημάτων, η πλειοψηφία των κρατών μελών δεν είχε διαβιβάσει, στις αρχές του οικονομικού έτους 1992, μαγνητικά μέσα που επιτρέπουν να διαπιστωθεί η κατάσταση του πίνακα του κοινοτικού στόλου στις 30 Ιουνίου 1991. Κατά την άποψη του Συνεδρίου, είναι σημαντικό, από άποψη παρακολούθησης και διαχείρισης, να μειωθεί αισθητά αυτή η καθυστέρηση προκειμένου να μπορεί ο πίνακας να διαδραματίσει πλήρως το ρόλο του επιχειρησιακού μέσου στην υπηρεσία της διαρθρωτικής πολιτικής.

2.43. Μολονότι οι αποφάσεις χορήγησης κοινοτικών ενισχύσεων στα σχέδια ναυπήγησης αλιευτικών σκαφών λαμβάνονται αφού προηγουμένως διαπιστωθεί η τήρηση των στόχων εξέλιξης της ικανότητας που καθορίστηκαν από τα ΠΠΠ (βλέπε στοιχείο 3.5), η Επιτροπή πρέπει να έχει τη δυνατότητα να εξακριβώνει, από τον κοινοτικό πίνακα αλιευτικών σκαφών, ότι οι εγκριθέντες ενδιάμεσοι στόχοι επετεύχθησαν ή ότι έχει δρομολογηθεί η επίτευξή τους, προτού αποφασισθεί η χορήγηση συνδρομής.

2.44. Στην πραγματικότητα, σε αντίθεση με την παρούσα διαδικασία στην οποία οι αποφάσεις για τις ναυπηγήσεις λαμβάνονται κυρίως στα πλαίσια της δεύτερης δέσμης αποφάσεων του οικονομικού έτους και εν όψει των καταστάσεων των ΠΠΠ που δηλώνονται από τα κράτη μέλη, οι αποφάσεις αυτές θα έπρεπε να λαμβάνονται στα πλαίσια της πρώτης δέσμης μετά τη διαπίστωση, ενισχυόμενη από την εξέταση του πίνακα, της τήρησης των εγκριθέντων ενδιάμεσων στόχων για την παρελθούσα 31η Δεκεμβρίου. Εν πάση περιπτώσει, θα πρέπει να ερευνάται ένας σαφής σύνδεσμος ανάμεσα στην τήρηση των υποχρεώσεων ενήμερωσης της Επιτροπής που απορρέουν από τον κανονισμό (ΕΟΚ) αριθ. 163/89 και στη χορήγηση συνδρομής που έχει θετική επίπτωση στην εξέλιξη της ικανότητας, κυρίως στην υποθετική περίπτωση ενσωμάτωσης αυτής της ενίσχυσης στο πλαίσιο των διαρθρωτικών ταμείων που θα μεταφραζόταν σε μεγαλύτερη αποκέντρωση των αρμοδιοτήτων των κρατών μελών σε θέματα διαχείρισης των κοινοτικών ενισχύσεων.

Άλλες ανεπάρκειες της διαχείρισης

2.45. Σύμφωνα με το άρθρο 38 του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 4028/86, κάθε σκάφος που έλαβε συνδρομή ναυπήγησης ή εκσυγχρονισμού οφείλει να συμβάλλει στον εφοδιασμό της κοινοτικής αγοράς επί δέκα έτη (πέντε έτη στην περίπτωση εκσυγχρονισμού) και, αντίστοιχα, η χορήγηση πριμοδότησης οριστικής παύσης μέσα σε αυτήν την περίοδο ή η μη τήρηση της αναληφθείσας υποχρέωσης για οποιοδήποτε άλλο λόγο συνεπάγεται την επιστροφή της εισπραχθείσας κοινοτικής συνδρομής. Η Επιτροπή όμως δεν διαθέτει ένα μέσο που να της επιτρέπει να παρακολουθεί τις αναληφθείσες υποχρεώσεις και δεν είναι σε θέση, προς το παρόν, να εντοπίσει, από το όνομα μόνο του σκάφους, στον πίνακα "διαρθρώσεις" που περιλαμβάνει τις χορηγηθείσες συνδρομές, το σχέδιο στο οποίο χορηγήθηκε η συνδρομή. Η καλύτερη προστασία των κοινοτικών συμφερόντων, ιδιαίτερα σημαντική αν ληφθεί υπόψη ότι σε ορισμένες περιπτώσεις η χορηγούμενη κοινοτική συνδρομή είναι μεγαλύτερη από εκείνη που καταβάλλεται από το κράτος μέλος, θα μπορούσε να εξασφαλιστεί με τη διασύνδεση των πινάκων που διαθέτει η Επιτροπή.

2.46. Κατά τον ίδιο τρόπο, εσωτερικοί έλεγχοι θα έπρεπε να παρέχουν τη δυνατότητα να εντοπίζονται τα σκάφη και οι δικαιούχοι που έχουν ήδη λάβει συνδρομή προηγουμένως, είτε εκσυγχρονισμού είτε ναυπήγησης, προκειμένου να αποφεύγεται, για παράδειγμα, να μπορεί το ίδιο σκάφος να λάβει συνδρομή εκσυγχρονισμού και να εμφανίζεται εκ νέου, μερικούς μήνες αργότερα, χωρίς προηγούμενη ακύρωση της πρώτης συνδρομής, ως αποσυρθέν προκειμένου να αποτελέσει τη δικαιολογητική βάση ενός σχεδίου ναυπήγησης (σχέδιο It 83/87/1 και Mod It 196/86).

2.47. Ομοίως, η μέριμνα για χρηστή διαχείριση του κοινοτικών κεφαλαίων θα πρέπει να οδηγήσει στην πρόβλεψη της επιστροφής μέρους της συνδρομής που χορηγήθηκε προηγουμένως ως ενίσχυση ναυπήγησης ή εκσυγχρονισμού, όταν μεσολαβεί νέα ενέργεια εκσυγχρονισμού που οδηγεί στην αφαίρεση μέρους του εξοπλισμού για τον οποίο χορηγήθηκε προηγουμένως ενίσχυση πριν από την εκπνοή της προθεσμίας των πέντε ή δέκα ετών.

2.48. Εξάλλου, η εγγραφή στον πίνακα σκάφους που προέρχεται από άλλο κράτος θα πρέπει να μη μπορεί να πραγματοποιηθεί παρά μόνο μετά την εκ νέου σύνταξη του ιστορικού του, ώστε να μπορεί να εξακριβωθεί, σε όλες τις περιπτώσεις, ότι το εν λόγω σκάφος δεν αποκλείστηκε από την άσκηση αλιείας στα κοινοτικά ύδατα είτε λόγω της χορήγησης συνδρομής για οριστική παύση, είτε διότι αποσύρθηκε προκειμένου να υποστηριχθεί ένα σχέδιο ναυπήγησης. Σχετικά με το θέμα αυτό, οι έλεγχοι που διενήργησε το Συνέδριο έδειξαν, ιδίως στην Ιρλανδία και στο Ηνωμένο Βασίλειο, ότι τα αλιευτικά σκάφη που προέρχονταν από άλλα κράτη μέλη έχουν εγγραφεί χωρίς η αρχή που είναι επιφορτισμένη με την τήρηση του πίνακα να γνωρίζει ή να μπορεί να διαβιβάσει το όνομα και τη νηολόγηση του σκάφους στη χώρα καταγωγής. Με αυτές τις συνθήκες, ιδίως αν η χώρα καταγωγής θέτει σε εφαρμογή ένα καθεστώς μείωσης των ικανοτήτων, δεν είναι δυνατό να εξακριβωθεί ότι ο όρος που τέθηκε για τη χορήγηση της ενίσχυσης για οριστική παύση, δηλαδή ο οριστικός αποκλεισμός από την άσκηση της αλιείας στα ύδατα της Κοινότητας, εξακολουθεί να τηρείται πραγματικά. Επίσης, ο μηχανισμός παρακολούθησης των αλιευτικών σκαφών θα πρέπει να βελτιωθεί προκειμένου να αποφεύγεται τα σκάφη που φέρουν τη σημαία ενός κράτους μέλους και είναι προσωρινά ναυλωμένα από εφοπλιστές άλλου κράτους μέλους, να μη λαμβάνονται, τελικά, υπόψη στο επίπεδο του ΠΠΠ κανενός από τα δύο ενδιαφερόμενα κράτη μέλη, εφόσον τα εν λόγω σκάφη έχουν ασκήσει αλιευτική δραστηριότητα στα κοινοτικά ύδατα.

2.49. Τέλος, θα πρέπει να θεσπιστούν διατάξεις, προκειμένου οι δικαιούχοι κρατικών ενισχύσεων να μην μπορούν να πραγματοποιήσουν κέρδη με την εσπευσμένη μεταπώληση, για οποιοδήποτε λόγο, σκαφών που έχουν λάβει ενισχύσεις, όπως συνέβη, ιδίως στο σχέδιο ES 99/87/1 στο οποίο ο εφοπλιστής πραγματοποίησε, σε σχέση με την προσωπική του επένδυση, υπεραξία 154 %.

2.50. Στην πραγματικότητα, τα συστήματα πληροφόρησης και παρακολούθησης των χρηματοδοτικών ενισχύσεων για τα αλιευτικά σκάφη θα πρέπει να επιτρέπουν στην Επιτροπή να θέτει σε εφαρμογή μια ολοκληρωμένη διαχείριση που να συναρμόζεται με τα ΠΠΠ. Η Επιτροπή θα πρέπει επίσης να εξακριβώνει σε όλες τις περιπτώσεις ότι οι όροι που διέπουν τη χορήγηση των ενισχύσεων τηρούνται πραγματικά. Η δημιουργία ενός τέτοιου ολοκληρωμένου συστήματος αποτελεί την προϋπόθεση για τη διατήρηση του ελέγχου της κοινής διαρθρωτικής πολιτικής στο κοινοτικό επίπεδο κατά το πέρασμα, που σχεδιάζει η Επιτροπή, των παρόντων χρηματοδοτικών μέσων στα διαρθρωτικά ταμεία. 3. ΟΙ ΕΝΙΣΧΥΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΝΑΥΠΗΓΗΣΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΚΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΟ ΤΩΝ ΑΛΙΕΥΤΙΚΩΝ ΣΚΑΦΩΝ

Η συναρμογή των ενισχύσεων με τα ΠΠΠ

Υπεροχή της κοινοτικής απόφασης

3.1. Το νομικό πλαίσιο που καθορίστηκε από τον κανονισμό (ΕΟΚ) αριθ. 4028/86 προβλέπει ότι οι ενέργειες ναυπήγησης και εκσυγχρονισμού αλιευτικών σκαφών πρέπει να εντάσσονται στο πλαίσιο πολυετών προγραμμάτων προσανατολισμού (άρθρα 6.2 α) και 9.2 β) του προμνησθέντος κανονισμού). Μολονότι καμιά ρητή κανονιστική διάταξη δεν διευκρινίζει σε ποια αρχή (κράτος μέλος ή Επιτροπή) ανήκει η ευθύνη της εξακρίβωσης ότι τα σχέδια εντάσσονται στο πλαίσιο των ΠΠΠ, το άρθρο 5.1 του προμνησθέντος κανονισμού αναθέτει στην Επιτροπή την παρακολούθηση της εκτέλεσης των ΠΠΠ με βάση τα πληροφοριακά στοιχεία που διαβιβάζονται από τα κράτη μέλη- η χορήγηση κοινοτικής ενίσχυσης σε ένα σχέδιο από την Επιτροπή δεν μπορεί συνεπώς να εξεταστεί παρά μόνο μετά από επαλήθευση της συμφωνίας τού εν λόγω σχεδίου με τους στόχους τού ΠΠΠ.

3.2. Εξάλλου, προκειμένου ειδικότερα για τον καθορισμό του ύψους της χρηματοδοτικής συνδρομής, τόσο για τα σχέδια ναυπήγησης (άρθρο 7.1) όσο και για τα σχέδια εκσυγχρονισμού (άρθρο 10.1), ο κανονισμός ορίζει ότι "για κάθε σχέδιο και σε σχέση με το ποσό της επένδυσης που λαμβάνεται υπόψη για μια συνδρομή, η συνδρομή που προβλέπεται... καθώς και η χρηματοδοτική συμμετοχή του σχετικού κράτους μέλους πρέπει να είναι σύμφωνες με τα ποσοστά που αναφέρονται στο παράρτημα II".

3.3. Λαμβανομένων υπόψη των όσων προηγούνται, η χρηματοδοτική συμμετοχή του κράτους μέλους δεν μπορεί να δοθεί παρά μόνο σε σχέση με το ποσό της επένδυσης που λαμβάνεται υπόψη από την Επιτροπή για τη χορήγηση χρηματοδοτικής συνδρομής, δηλαδή η χρηματοδοτική παρέμβαση του κράτους μέλους εξαρτάται, σύμφωνα με τα κείμενα, από την αναγνώριση της συμφωνίας του σχεδίου με τους στόχους του ΠΠΠ και από την τήρηση, όσον αφορά το ποσό της καταβαλλόμενης εθνικής συμμετοχής, του ποσού που προκύπτει από τα ποσοστά που καθορίζονται στο παράρτημα II του κανονισμού και εφαρμόζονται στο ποσό της επένδυσης που λαμβάνεται υπόψη από την Επιτροπή για τη χορήγηση χρηματοδοτικής συνδρομής.

Σεβασμός της κοινοτικής υπεροχής από τα εθνικά καθεστώτα ενισχύσεων

3.4. Από την εξέταση των σχεδίων που εκτελέστηκαν κατά τη διάρκεια της περιόδου 1987-1990 προκύπτει ότι τα καθεστώτα εθνικών ενισχύσεων για τη ναυπήγηση και τον εκσυγχρονισμό αλιευτικών σκαφών που υπάρχουν στη Γερμανία, στη Γαλλία, στην Ιρλανδία και στο Ηνωμένο Βασίλειο (για το τελευταίο κράτος μέλος όσον αφορά τα σχέδια που υποβλήθηκαν στην αρμόδια αρχή μέχρι τον Απρίλιο του 1990) οδηγούν στη χορήγηση εθνικής ενίσχυσης προτού αποφανθεί η Επιτροπή για τα εν λόγω σχέδια. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα, ιδίως στην περίπτωση του Ηνωμένου Βασιλείου, να έχουν λάβει κρατική συνδρομή σχέδια ναυπήγησης, μολονότι δεν είχαν επιτευχθεί οι στόχοι μείωσης της ικανότητας που καθορίζονται από το ΠΠΠ, με συνέπεια να καθίστανται οι τελευταίοι ακόμη πιο ανέφικτοι.

Ανεπάρκειες της διαδικασίας λήψης αποφάσεων της Επιτροπής

3.5. Όταν η Επιτροπή επιλαμβάνεται αιτήσεων σχετικά με σχέδια που έχουν επίπτωση στην ικανότητα του στόλου, οι αιτήσεις αυτές αξιολογούνται συστηματικά σε σχέση με τα δεδομένα που διαθέτει όσον αφορά την τήρηση των στόχων της ικανότητας που καθορίζονται στα ΠΠΠ του ενδιαφερόμενου κράτους μέλους. Στην πραγματικότητα, η πρακτική που ακολουθήθηκε μέχρι και το 1989, με εξαίρεση το πάγωμα των ναυπηγήσεων που αποφασίστηκε για το 1988, οδήγησε στην απόρριψη των σχεδίων με βάση διάφορες αιτιολογίες και κυρίως με το αιτιολογικό ότι ήταν ανεπαρκείς οι πιστώσεις του προϋπολογισμού. Έτσι στα πλαίσια της δεύτερης δέσμης αποφάσεων του 1989, σχεδόν όλα τα σχέδια ναυπήγησης, εκτός από τρία, που υποβλήθηκαν από το Ηνωμένο Βασίλειο απορρίφθηκαν με το αιτιολογικό της ανεπάρκειας των πιστώσεων του προϋπολογισμού. Ομοίως, σχέδια εκσυγχρονισμού που υποβλήθηκαν από την Ιρλανδία τα οποία θα προκαλούσαν αύξηση της ισχύος απορρίφθηκαν για τον ίδιο λόγο, μολονότι δεν ήταν σύμφωνα με τους στόχους της διαρθρωτικής πολιτικής (βλέπε στοιχείο 5.12 της ετήσιας έκθεσης του Συνεδρίου για το οικονομικό έτος 1990)(20) ()

. Λόγω του προβαλλόμενου λόγου απόρριψης, οι εθνικές αρχές θεώρησαν ότι έχουν το δικαίωμα να χορηγήσουν κρατική χρηματοδότηση στα εν λόγω σχέδια, αν και το αιτιολογικό που διαπιστώνει την ασυμφωνία με τους στόχους της διαρθρωτικής πολιτικής θα είχε αποκλείσει τα σχέδια (περίπου τριάντα) από κάθε κρατική ενίσχυση.

3.6. Μια διαδικασία λήψης αποφάσεων που μπορεί ταυτόχρονα να προλαμβάνει αποκλειστικά εθνικές χρηματοδοτήσεις μη σύμφωνες με τους στόχους της διαρθρωτικής πολιτικής και να ενσωματώνει το στόχο του ελέγχου της ικανότητας που επιδιώκει ο παρών κανονισμός θα συνεπαγόταν παρέμβαση της Επιτροπής, για κάθε σχέδιο επένδυσης που έχει επίπτωση στην ικανότητα, σε διπλό επίπεδο:

α)δηλώνοντας ότι το σχέδιο εντάσσεται στο πλαίσιο του ΠΠΠ και καθορίζοντας το ποσό της επένδυσης που λαμβάνεται υπόψη για μια χρηματοδοτική συνδρομή: αυτό αποτελεί την παρέμβαση στο επίπεδο του προσδιορισμού και της άσκησης της διαρθρωτικής πολιτικής-

β)χορηγώντας συνδρομή μέσα στα όρια των χρηματοδοτικών της μέσων: αυτό αποτελεί την παρέμβαση στο επίπεδο και μέσα στα όρια των διαθέσιμων δημοσιονομικών μέσων.

Από τη στιγμή που η Επιτροπή αποφαίνεται θετικά για το σχέδιο σε σχέση με το ΠΠΠ, καθίσταται δυνατή η χορήγηση δημόσιας ενίσχυσης (εθνικής και κοινοτικής ή μόνο εθνικής) και η συμφωνία της με τους στόχους της διαρθρωτικής πολιτικής θα αναγνωρίζεται σε κοινοτικό επίπεδο.

3.7. Προκειμένου για τις ενισχύσεις εκσυγχρονισμού, η Επιτροπή, αφού απέκλεισε από κάθε συνδρομή τα σχέδια που συνεπάγονταν αύξηση της ικανότητας (χωρητικότητας και ισχύος), υιοθέτησε, στις τελευταίες εσωτερικές κατευθυντήριες γραμμές της, μια θέση πιο ευέλικτη που επιτρέπει την αύξηση της ικανότητας σε περίπτωση απόσυρσης ικανότητας που συνδέεται με το σχέδιο ή εφόσον επιτυγχάνονται οι στόχοι του ΠΠΠ. Η προσέγγιση αυτή εγγυάται ότι οι ενισχύσεις εκσυγχρονισμού παραμένουν χωρίς επιπτώσεις στους τελικούς στόχους των ΠΠΠ. Στην πράξη, η πίεση στα αποθέματα των αλιευτικών πόρων δεν προκύπτει μόνο από την ικανότητα όπως αυτή καθορίζεται από τα ΠΠΠ, αλλά επίσης από την αλιευτική προσπάθεια, δηλαδή από το σύνολο των παραγόντων που συντελούν στην αύξηση της αποδοτικότητας της αλιείας. Υπό την έννοια αυτή, τα σχέδια εκσυγχρονισμού συμβάλλουν στην αύξηση της αλιευτικής προσπάθειας, ακόμη και αν δεν υπάρχει καμιά ποσοτική αύξηση της αλιευτικής ικανότητας, η δε πρόνοια για συνέπεια στην άσκηση της διαρθρωτικής πολιτικής θα έπρεπε να οδηγήσει την Επιτροπή στη σύνδεση του ΠΠΠ με τη χορήγηση ενισχύσεων εκσυγχρονισμού η οποία θα είναι της ιδίας φύσης με εκείνη που πραγματοποιήθηκε μετά το 1990 για τα σχέδια ναυπήγησης, δηλαδή μη χορήγηση χρηματοδοτικής συνδρομής σε σχέδια που αυξάνουν την αλιευτική προσπάθεια, όταν δεν επιτυγχάνονται οι στόχοι του ΠΠΠ του ενδιαφερομένου κράτους μέλους.

Προκαταρκτική εξέταση των ενισχύσεων ναυπήγησης

Προκαταρκτική εξέταση των αιτήσεων συνδρομής

3.8. Οι αιτήσεις κοινοτικής χρηματοδοτικής συνδρομής για σχέδια ναυπήγησης υποβάλλονται στην Επιτροπή μέσω του ενδιαφερομένου κράτους μέλους με βάση τις προτεραιότητες του ΠΠΠ. Δύο φορές το χρόνο, το αργότερο στις 30 Ιουνίου και στις 31 Δεκεμβρίου, η Επιτροπή αποφασίζει για τις αιτήσεις συνδρομής που της υποβλήθηκαν. Στην πρακτική, η σύνδεση με την παρακολούθηση των ΠΠΠ έχει οδηγήσει επανειλημμένα την Επιτροπή στην αναβολή των αποφάσεων για θέματα ενισχύσεων ναυπήγησης. Έτσι, το 1988, ελήφθησαν αποφάσεις για νέες ναυπηγήσεις μόνο για την Πορτογαλία και τα γαλλικά υπερπόντια διαμερίσματα, ενώ στα επόμενα οικονομικά έτη ελήφθησαν στα πλαίσια της δεύτερης δέσμης των αποφάσεων του οικονομικού έτους, και στις περισσότερες περιπτώσεις η δικαιολογία της αναβολής ήταν η έλλειψη διαθέσιμων πληροφοριακών στοιχείων για τη σημειωθείσα πρόοδο των ΠΠΠ.

3.9. Σε ορισμένες περιπτώσεις, αυτό οδηγεί στο να λαμβάνεται η κοινοτική απόφαση πολύ καθυστερημένα σε σχέση με την ημερομηνία έναρξης της εκτέλεσης του σχεδίου ή και, σε ορισμένες περιπτώσεις, μετά την πλήρη υλοποίησή του. Πράγματι, η αίτηση ενίσχυσης είναι παραδεκτή εφόσον περιέρχεται στην Επιτροπή πριν από τη θέση σε ενεργό υπηρεσία του σκάφους. Δεδομένου ότι δεν χορηγείται αυτόματα ενίσχυση σε κάθε αιτούντα, αυτή η προϋπόθεση του παραδεκτού δεν αρκεί για να εξασφαλίσει ένα πραγματικό σύνδεσμο ανάμεσα στην κοινοτική απόφαση χορήγησης χρηματοδοτικής συνδρομής και στην υλοποίηση της επένδυσης. Σε περίπτωση καθυστερημένης απόφασης, η επίπτωση της διαρθρωτικής πολιτικής συνίσταται μόνο σε συνδρομή που χορηγείται εκ των υστέρων για μια ήδη πραγματοποιηθείσα επένδυση, ενώ, εν όψει του ιδιαίτερου πλαισίου αυτής της διαρθρωτικής πολιτικής, η Επιτροπή θα έπρεπε να επιδιώκει το στόχο να επηρεάζει μέσω των παρεχομένων χρηματοδοτικών συνδρομών ταυτόχρονα την ημερομηνία και την απόφαση πραγματοποίησης μιας επένδυσης.

3.10. Προκειμένου να αποκατασταθεί ένας πραγματικός σύνδεσμος ανάμεσα στην απόφαση επένδυσης και στη δημόσια κοινοτική χρηματοδοτική συνδρομή, και με την επιφύλαξη της παρατήρησης που διατυπώνεται στο στοιχείο 2.43, η ενίσχυση δεν πρέπει να χορηγείται παρά μόνο στα σχέδια σχετικά με σκάφη των οποίων η θέση σε ενεργό υπηρεσία δεν έχει πραγματοποιηθεί πριν από την τελική ημερομηνία υποβολής των αιτήσεων συνδρομής που αναφέρονται στη δέσμη για την οποία λαμβάνεται η απόφαση χορήγησης της ενίσχυσης.

3.11. Μολονότι ο κανονισμός (ΕΟΚ) αριθ. 4028/86 στα πλαίσια του οποίου χορηγούνται οι ενισχύσεις ναυπήγησης άρχισε να ισχύει από την 1η Ιανουαρίου 1987, αρκετοί εσωτερικοί κανόνες με βάση τους οποίους κρίνονται το παραδεκτό και η συμφωνία με τους στόχους του ΠΠΠ, καθώς και οι κανόνες που χρησιμοποιούνται για τον προσδιορισμό του ποσού της επένδυσης που λαμβάνεται υπόψη για τη χορήγηση κοινοτικής χρηματοδοτικής συνδρομής, θεσπίστηκαν καθυστερημένα και κοινοποιήθηκαν επίσημα στα κράτη μέλη μόλις την άνοιξη του 1991.

3.12. Αυτή η πραγματική κατάσταση συνέβαλε σε μια ορισμένη ανομοιογένεια της προκαταρκτικής εξέτασης των φακέλων των αιτήσεων συνδρομής για σχέδια ναυπήγησης, η οποία επεξηγείται από τις παρακάτω διαπιστώσεις:

α)για σχέδια που υποβλήθηκαν στην Επιτροπή με βάση ακριβώς πανομοιότυπους προϋπολογισμούς έχουν εκδοθεί αποφάσεις συνδρομής που εγκρίνουν διαφορετικό επιλέξιμο ποσό για κοινοτική συνδρομή (παραδείγματα: Es 166 και 173/87/1- It 99 και 100/89/2)-

β)για ορισμένα σχέδια (σχέδια F/1987) δεν ελήφθη υπόψη καμιά προσαύξηση για τυχαία και απρόβλεπτα, μολονότι ζητήθηκε και μολονότι κατά γενικό κανόνα χορηγείται πάντοτε μια τέτοια προσαύξηση-

γ)αντιστρόφως, χορηγήθηκε στο σχέδιο P 54/87/1 προσαύξηση για απρόβλεπτα και αναθεώρηση τιμών (χορηγηθείσα κοινοτική ενίσχυση: 342 000 ECU), μολονότι δεν προκύπτει από τον φάκελο που υπάρχει στην Επιτροπή ότι ο δικαιούχος υπέβαλε σχετική αίτηση. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα μια υπερανάληψη στο επίπεδο του κοινοτικού προϋπολογισμού που οδήγησε αργότερα σε αποδέσμευση πιστώσεων, που αντιστοιχούν στο 14 % του αναληφθέντος ποσού-

δ)ένα σχέδιο (Es 190/87/1: χορηγηθείσα κοινοτική ενίσχυση: 328 000 ECU) εγκρίθηκε για κοινοτική συνδρομή, παρότι ο δικαιούχος δεν είχε επισυνάψει προϋπολογισμό για την υποστήριξη της αίτησης συνδρομής-

ε)σε ορισμένες περιπτώσεις, (για παράδειγμα: It 47/87/1, UK 235/89/2), τα στοιχεία του φακέλου της αίτησης συνδρομής σχετικά με τη χωρητικότητα και την ισχύ του κινητήρα του σκάφους του οποίου προβλεπόταν η ναυπήγηση είναι ασαφή ή αντιφατικά μεταξύ τους, πράγμα που δεν επιτρέπει την εξακρίβωση, κατά το χρόνο της υλοποίησης του σχεδίου, της τήρησης των κριτηρίων που αποτελούσαν τη βάση της απόφασης (βλέπε σημεία 3.26 και 3.51-3.52 πιο κάτω).

3.13. Γενικότερα, πρέπει να σημειωθεί ότι κατά τον προσδιορισμό για κάθε σχέδιο του ποσού που λαμβάνεται υπόψη για τη χορήγηση χρηματοδοτικής συνδρομής, τα ποσά που δεν θεωρούνται επιλέξιμα για κοινοτική ενίσχυση δεν αιτιολογούνται πάντοτε με σαφήνεια. Θα πρέπει να θεσπιστεί σαφώς μια τέτοια αιτιολόγηση, ανά θέσεις και υποδιαιρέσεις θέσεων, και να παραμένει συνημμένη στο έγγραφο που υποβάλλεται για θεώρηση στο δημοσιονομικό ελεγκτή, προκειμένου να καθίσταται δυνατό, κατά τη στιγμή της τελικής πληρωμής, να αποκλείονται πραγματικά τα ποσά που θεωρούνται μη επιλέξιμα από τη βάση υπολογισμού της κοινοτικής χρηματοδοτικής συνδρομής.

Η συναρμογή των ενισχύσεων κατασκευής με την πριμοδότηση ναυπήγησης

3.14. Μολονότι οι "κατευθυντήριες γραμμές για την εξέταση των κρατικών ενισχύσεων στον τομέα της αλιείας(21) ()

", που υιοθετήθηκαν υπό το κράτος των διατάξεων του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 2908/83, δεν ανέφεραν ρητά τις ενισχύσεις που χορηγήθηκαν υπό μορφή πριμοδοτήσεων ναυπήγησης και περιορίζονταν στο να υπενθυμίζουν ότι οι κρατικές ενισχύσεις ήταν σύμφωνες με την κοινή αγορά εφόσον το ποσοστό τους δεν υπερέβαινε, σε ισοδύναμο επιδότησης, το συνολικό ποσοστό των επιδοτήσεων που είναι αποδεκτό από την κοινοτική ρύθμιση στον τομέα της αλιείας, οι νέες κατευθυντήριες γραμμές(22) ()

που θεσπίστηκαν σχετικά αποκλείουν ρητά τη χορήγηση κρατικών ενισχύσεων στα πλαίσια της έκτης οδηγίας για τη ναυπήγηση αλιευτικών σκαφών που προορίζονται για τον κοινοτικό στόλο.

3.15. Λαμβανομένης υπόψη της ημερομηνίας δημοσίευσης των εν λόγω κατευθυντήριων γραμμών (8.12.1988), τα σχέδια κατασκευής που ενισχύθηκαν το 1987 στα πλαίσια του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 4028/86 μπόρεσαν ακόμη να λάβουν πριμοδοτήσεις ναυπήγησης και οι φάκελοι αιτήσεων συνδρομής να αναφέρουν την ύπαρξη πριμοδότησης ναυπήγησης, ιδίως στην περίπτωση των ισπανικών σχεδίων κατασκευής.

3.16. Από την έρευνα των φακέλων προκαταρκτικής εξέτασης των εν λόγω σχεδίων διαπιστώνεται ότι σε πάρα πολλές περιπτώσεις δεν ελήφθη υπόψη το ποσό της πριμοδότησης ναυπήγησης της οποίας η χορήγηση εξεταζόταν προκειμένου να εκτιμηθεί η συμφωνία των σχεδίων και, ειδικότερα, σε πολλά σχέδια χορηγήθηκε χρηματοδοτική συνδρομή, παρότι προέκυπτε σαφώς από τον φάκελο της αίτησης συνδρομής ότι η χρηματοδοτική συμμετοχή του κράτους μέλους υπερέβαινε, σε ποσοστό, το μέγιστο ποσό που καθορίζεται από το παράρτημα ΙΙ του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 4028/86 σε σχέση με το ποσό που λαμβάνεται υπόψη για τη χορήγηση κοινοτικής χρηματοδοτικής συνδρομής (βλέπε ιδίως τα ισπανικά σχέδια 95, 97, 100, 103, 116, 173, 177 και 179/87). Τέτοιες ανωμαλίες εξακολουθούν ακόμη να υπάρχουν στα πλαίσια του τμήματος 1989/2 (σχέδια 142 και 451). Είτε θεωρείται ότι είναι επιλέξιμες για κοινοτική συνδρομή μόνο οι δαπάνες που πραγματικά επιβαρύνουν το δικαιούχο ή οι συνολικές δαπάνες του σχεδίου (συμπεριλαμβανομένης της πριμοδότησης ναυπήγησης), προκύπτει σε όλες αυτές τις περιπτώσεις ότι το συνολικό ποσό των κρατικών ενισχύσεων που αναφέρεται στον φάκελο προκαταρκτικής εξέτασης σε σχέση με το ποσό της εξεταζόμενης επένδυσης που θεωρείται επιλέξιμο υπερβαίνει τα όρια που καθορίζονται από την κανονιστική ρύθμιση. Σε σχέση με τις προβλεπόμενες δαπάνες που επιβαρύνουν το δικαιούχο, το ποσό της κοινοτικής συνδρομής υπερβαίνει, μερικές φορές κατά 20 %, το ποσό που θα έπρεπε να είχε χορηγηθεί, αν είχαν ληφθεί υπόψη μόνον οι προβλεπόμενες δαπάνες που πραγματικά επιβαρύνουν το δικαιούχο.

Σημασία του κριτηρίου της συνδυασμένης απόσυρσης

3.17. Σύμφωνα με τον κανονισμό (ΕΟΚ) αριθ. 4028/86 (άρθρο 8.2), ο συνδυασμός της απόσυρσης ενός εν ενεργεία αλιευτικού σκάφους με την υλοποίηση ενός σχεδίου κατασκευής αποτελεί μόνο κριτήριο προτεραιότητας. Εντούτοις, η διαρθρωτική κατάσταση υπερικανότητας που χαρακτηρίζει τον κοινοτικό στόλο έχει οδηγήσει την Επιτροπή στο να απαιτεί όλο και σαφέστερα μια απόσυρση για τη στήριξη κάθε νέου σχεδίου. Έτσι, η σημασία της αποσυρόμενης ικανότητας σε σχέση με τη σχεδιαζόμενη ικανότητα, με την επιφύλαξη της γενικής συμφωνίας με τα ΠΠΠ, έγινε σταδιακά ένα από τα κυριότερα κριτήρια επιλογής των σχεδίων.

3.18. Μολονότι συνολικά από το 1987 έως το 1990 όλα τα σχέδια κατασκευής αντιπροσωπεύουν σε ικανότητα χωρητικότητα μόλις κατώτερη από την αποσυρόμενη χωρητικότητα και τοποθετούμενη ισχύ μεγαλύτερη κατά περίπου 10 %, η εξέταση των πινάκων 3.3 και 3.4 δείχνει ότι μόνο τα σχέδια του τμήματος 1987 έχουν εγκριθεί με ποσοστό απόσυρσης της τάξης του 60 %, ενώ έκτοτε ο συντελεστής απόσυρσης είναι σχεδόν πάντοτε μεγαλύτερος από 1.

3.19. Στην πραγματικότητα, το ποσοστό απόσυρσης ποικίλλει σημαντικά ανάλογα με τα κράτη μέλη- η Ισπανία και η Πορτογαλία μάλιστα έχουν ποσοστό απόσυρσης μεγαλύτερο από ένα, ενώ οι χρηματοδοτούμενες κατασκευές για τη Γερμανία, την Ιρλανδία και το Ηνωμένο Βασίλειο συνοδεύθηκαν από αποσύρσεις ικανότητας κατώτερες από 50 % σε σχέση με τη σχεδιαζόμενη ικανότητα. Σχετικά με το θέμα αυτό, αν και οι λόγοι αυτών των αποκλίσεων προκύπτουν σε πολύ μεγάλο βαθμό από τις ιδιαίτερες καταστάσεις των σχεδίων, εξηγούνται επίσης από τις ακόλουθες διαφορές προσέγγισης:

α)σε ορισμένες εθνικές ρυθμίσεις, που με την πάροδο των ετών κατέστησαν σαφέστερες σε σχέση το στόχο της μείωσης της ικανότητας, μια νέα κατασκευή δεν μπορεί να λάβει κρατική ενίσχυση παρά μόνο εφόσον προτείνεται ισοδύναμη απόσυρση ικανότητας (είτε σε χωρητικότητα, είτε σε ισχύ, είτε σε χωρητικότητα και ισχύ, ανάλογα με τις ειδικές δυσκολίες που συναντά το εν λόγω κράτος μέλος προκειμένου να επιτύχει τους στόχους μείωσης της ικανότητας). Μέσα σε ένα πλαίσιο που προβλέπει συντελεστή απόσυρσης μεγαλύτερο από ένα, οι νέες κατασκευές καθίστανται σημαντικό μέσο επίτευξης των στόχων του ΠΠΠ-

β)τα κράτη μέλη που εφαρμόζουν προγράμματα μείωσης της ικανότητας μέσω της πληρωμής πριμοδοτήσεων οριστικής παύσης μπορούν να φθάσουν από άποψη ικανότητας αρκετά κάτω από τους στόχους που καθορίζονται από τα ΠΠΠ τους προκειμένου να είναι δυνατό να τους επιτραπεί η ναυπήγηση νέων σκαφών χωρίς ταυτόχρονες αποσύρσεις.

3.20. Εξάλλου, η απαίτηση ταυτόχρονης απόσυρσης ικανότητας για κάθε νέα κατασκευή δημιουργεί προβλήματα που περιορίζουν, στην πραγματικότητα, την επιδιωκόμενη αποτελεσματικότητα της ενέργειας.

3.21. Πρώτον, η πραγματική αλιευτική δραστηριότητα που μπορεί να αναπτυχθεί με δεδομένη αλιευτική ικανότητα δεν είναι μόνο συνάρτηση της εγγενούς ικανότητας του σκάφους, αλλά, όλο και περισσότερο, και των αδειών αλιείας που διαθέτει. Έτσι, η χορήγηση χρηματοδοτικής συνδρομής δεν θα έπρεπε να συνδέεται μόνο με την αποσυρόμενη ικανότητα αλλά επίσης με την εκτίμηση και τη διαπίστωση των δικαιωμάτων και αδειών αλιείας που θα διαθέτει το νέο σκάφος. Σχετικά με το θέμα αυτό, το κριτήριο προτεραιότητας της Επιτροπής πρέπει να σταθμισθεί λαμβάνοντας υπόψη το βαθμό προτεραιότητας που δηλώνεται από το κράτος μέλος για τη στήριξη αιτήσεων συνδρομής με βάση τις πραγματικές δυνατότητες αλιείας του νέου σκάφους.

3.22. Δεύτερον, η απαίτηση να γίνεται και απόσυρση θα έπρεπε να εξαρτάται αυστηρά από την κατοχή και, κυρίως, από την πραγματική εκμετάλλευση, από το δικαιούχο του νέου σχεδίου, του σκάφους που δόθηκε για απόσυρση. Κανονικά, η Επιτροπή απαιτεί να ανήκε το σκάφος που αποσύρεται τουλάχιστον ένα έτος στο δικαιούχο, αλλά, στην πράξη, οι έλεγχοι που πραγματοποιήθηκαν στους φακέλους δείχνουν ότι συχνά ο όρος αυτός δεν τηρήθηκε. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να δημιουργηθεί, σε ορισμένα μέρη, μια πραγματική αγορά στην οποία πραγματοποιούνται μεταβιβάσεις χωρητικότητας και ισχύος προκειμένου οι δικαιούχοι να μπορούν να πληρούν τον όρο της συνδυασμένης ή πρόσθετης απόσυρσης. Σχετικά οριακά παραδείγματα αποτελούν συναλλαγές ή συνδυασμένες αποσύρσεις που αφορούν αλιευτικά σκάφη που ναυάγησαν, μερικές φορές μάλιστα πριν από την έναρξη ισχύος του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 4028/86 (παραδείγματα: P 11/88/2, Gr 19/89/1 και 157/89/2).

3.23. Επιπλέον, κάθε σκάφος που δίνεται για απόσυρση θα έπρεπε να δικαιολογεί πραγματική και δεόντως τεκμηριωμένη αλιευτική δραστηριότητα. Στην πραγματικότητα, οι έλεγχοι που διενεργήθηκαν δείχνουν ότι σημαντικός αριθμός σχεδίων υλοποιήθηκε χωρίς οι φάκελοι της Επιτροπής να περιέχουν δικαιολογητικά σχετικά με τις ποσότητες των αλιευμάτων των αποσυρομένων σκαφών. Στις περιπτώσεις αυτές, το νέο αλιευτικό σκάφος συμβάλλει στην πραγματικότητα στο να αυξάνει ακόμη σαφέστερα την υπερικανότητα του στόλου (παραδείγματα: Es 88/87/1, P 10, 11 και 12/88/2- 11, 18 και 19/87/1- UK 151/87/1 κσι Ιταλία 262/89/2).

3.24. Στη συνέχεια, οι διατάξεις για τα σκάφη που δίνονται για απόσυρση προβλέπουν ότι η απόσυρση μπορεί να γίνει είτε υπό μορφή διάλυσης, είτε υπό μορφή διάθεσης του σκάφους για δραστηριότητα άλλη εκτός από την αλιεία, είτε τέλος υπό μορφή εξαγωγής εκτός των κοινοτικών υδάτων. Στην πραγματικότητα, οι ενδείξεις που φέρουν τα έντυπα αιτήσεων συνδρομής σχετικά με τον οριστικό προορισμό του σκάφους που δίνεται για απόσυρση κατά τη θέση σε ενεργό υπηρεσία του νέου σκάφους δεν είναι δεσμευτικές, δηλαδή ένα τέτοιο σκάφος μπορεί κάλλιστα να εξαχθεί, παρότι αρχικά προβλεπόταν η διάλυσή του (παραδείγματα: Es 166, 173, 177/87/1, 438/89/1- P 21/87/1). Στην περίπτωση αυτή, η συνεκτίμηση της αλλαγής τόπου δραστηριότητας κατά το μάλλον ή ήττον πραγματικής με την αποδοχή σημαιών ευκαιρίας οδηγεί στην πραγματικότητα σε όξυνση του ανταγωνισμού που ασκείται εκτός των κοινοτικών υδάτων έναντι των αλιευτικών σκαφών που φέρουν κοινοτική σημαία.

3.25. Τέλος, κάθε νέα ικανότητα που ενεργοποιείται μετά από μια ναυπήγηση έχει, σε χωρητικότητα και ισχύ ισοδύναμα με την αποσυρόμενη ικανότητα, πολύ μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα από τις μονάδες που αντικαθιστά. Ελλείψει ακριβών αριθμητικών ενδείξεων, μια αντικατάσταση με κάτι πανομοιότυπο μεταφράζεται αναμφισβήτητα σε μεγαλύτερη πίεση στα αποθέματα των πόρων. Η συνεκτίμηση αυτής της διαπίστωσης συνεπάγεται ένα ποσοστό απόσυρσης σημαντικά μεγαλύτερο από τη μονάδα προκειμένου η ενίσχυση ναυπήγησης να παραμείνει σύμφωνη με το στόχο της διατήρησης της ίδιας πίεσης στους πόρους.

Περιεχόμενο των αποφάσεων της Επιτροπής

3.26. Σε σχέση με τα κριτήρια ικανότητας (χωρητικότητα και ισχύ) που αποτελούν τις μονάδες αναφοράς των επιχειρησιακών στόχων της ακολουθούμενης διαρθρωτικής πολιτικής στον αλιευτικό τομέα, οι αποφάσεις της Επιτροπής που χορηγούν χρηματοδοτικές συνδρομές είναι εκπληκτικής ασάφειας. Από τυπική άποψη, πρώτον, χαρακτηρίζονται από αξιοσημείωτη ασάφεια σχετικά με την ισχύ του σκάφους που δόθηκε για απόσυρση, διότι δεν διευκρινίζουν ρητά αν πρόκειται για κιλοβάτ ή για ατμόιππους. Όσον αφορά τα φυσικά χαρακτηριστικά του σχεδίου που πρόκειται να υλοποιηθεί, η απόφαση αναφέρει μόνο το μήκος μεταξύ καθέτων, στοιχείο που αποτελεί προϋπόθεση για το ύψος της κοινοτικής συμμετοχής. Αντίθετα δεν περιέχει καμιά ένδειξη σχετικά με την ισχύ και τη χωρητικότητα του σχεδιαζόμενου σκάφους. Όσον αφορά στοιχεία των οποίων η τήρηση είναι σημαντική για τους ποσοτικούς δείκτες της διαρθρωτικής πολιτικής, τα στοιχεία αυτά θα έπρεπε να περιέχονται, από μέριμνα για διαφάνεια και σαφήνεια, στην απόφαση που κοινοποιείται στον δικαιούχο και στο κράτος μέλος. Σε μερικές περιπτώσεις, οι διαπιστώσεις του Συνεδρίου επ' ευκαιρία του ελέγχου της εκτέλεσης των σχεδίων και των πληρωμών (βλέπε σημεία 3.49 και 3.54 πιο κάτω) προέρχονται από την παράβαση, κατά την υλοποίηση, των φυσικών χαρακτηριστικών που αναφέρονται για τη στήριξη των αιτήσεων συνδρομής.

Εκτέλεση του προϋπολογισμού

3.27. Από το 1987 έως το 1990, η Επιτροπή χορήγησε ενίσχυση 177,3 εκατ. ECU για τη ναυπήγηση 672 αλιευτικών σκαφών, που αντιπροσωπεύουν χωρητικότητα 69 800 ΚΟΧ και ισχύ 238 000 KW, δηλαδή ανανέωση περίπου του 3 % της συνολικής δυναμικότητας του κοινοτικού στόλου. Ο πίνακας 3.1 παρουσιάζει την κατάσταση των ενισχυθέντων σχεδίων ναυπήγησης κατά κράτος μέλος η οποία αντικατοπτρίζει τη σχετική σημασία των διαφόρων αλιευτικών στόλων των μεν σε σχέση με τους λοιπούς. Μόνο δύο κράτη μέλη, η Δανία και οι Κάτω Χώρες, δεν διαθέτουν καθεστώς κρατικών ενισχύσεων για τη ναυπήγηση αλιευτικών σκαφών.

3.28. Στις αρχές του οικονομικού έτους 1992, η κατάσταση της εκτέλεσης του συνόλου αυτών των σχεδίων (βλέπε πίνακες 3.1 και 3.2), που διαπιστώθηκε από τη λογιστική της Επιτροπής, χαρακτηρίζεται από τα ακόλουθα δεδομένα:

α)από τα 672 σχέδια που εγκρίθηκαν, 307 έχουν ολοκληρωθεί, 38 εγκαταλείφθηκαν, ενώ 327 απομένουν να πραγματοποιηθούν ή να ολοκληρωθούν-

β)από τα 177,3 εκατ. ECU που έχουν αναληφθεί, 95,2 εκατ. ECU έχουν καταβληθεί, ενώ έχουν αποδεσμευθεί 1,7 εκατ. ECU ως υπόλοιπα σχεδίων και 7,4 εκατ. ECU λόγω των παραιτήσεων-

γ)το ποσοστό εκτέλεσης των ενισχυόμενων σχεδίων στα πλαίσια των τμημάτων 1987 έως 1990 φθάνει συνολικά, από άποψη πληρωμών που πραγματοποιήθηκαν, το 54 % των αναληφθεισών πιστώσεων.

3.29. Η συνολική αυτή κατάσταση αντικατοπτρίζει στην πραγματικότητα πολύ διαφορετικό ποστοστό εκτέλεσης και προόδου των σχεδίων ανάλογα με τα κράτη μέλη (Ιρλανδία 29 %, Ιταλία 35 %, Πορτογαλία 41 %, Γαλλία, Γερμανία, Ηνωμένο Βασίλειο και Βέλγιο πάνω από 65 %) το οποίο, στην πραγματικότητα, είναι ελαφρώς μεγαλύτερο λαμβανομένου υπόψη του χρονικού διαστήματος, διαφορετικού ανάλογα με τα κράτη μέλη, που μεσολαβεί από τη θέση σε ενεργό υπηρεσία του αλιευτικού σκάφους μέχρι την εκτέλεση της πληρωμής του υπολοίπου.

Πίνακας 1.1 - Η παγκόσμια παραγωγή των προϊόντων αλιείας "(τόνοι)">(1)"> ID="1">65 683 888> ID="2">72 112 032> ID="3">92 739 840> ID="4">94 248 528> ID="5">98 662 240> ID="6">99 534 584"> ID="1">(23 821 456)> ID="2">(20 936 976)> ID="3">(29 626 640)> ID="4">(28 309 728)> ID="5">(31 111 344)> ID="6">(30 320 000)"> ID="1">6 643 877> ID="2">6 703 961> ID="3">7 033 504> ID="4">6 921 528> ID="5">7 188 630> ID="6">6 956 688"> ID="1">(1 142 249)> ID="2">(2 237 420)> ID="3">(1 867 894)> ID="4">(1 967 956)> ID="5">(2 272 274)> ID="6">(2 126 448)"> ID="1">7 332 640> ID="2">9 515 640> ID="3">11 259 955> ID="4">11 159 617> ID="5">11 332 101> ID="6">11 310 091"> ID="1">(1 369 798)> ID="2">(2 341 1165)> ID="3">(2 929 396)> ID="4">(2 810 429)> ID="5">(2 810 607)> ID="6">(2 718 766)"> ID="1">3 358 400> ID="2">4 235 348> ID="3">8 000 063> ID="4">9 346 222> ID="5">10 358 678> ID="6">11 219 994"> ID="1">(10 500)> ID="2">(0)> ID="3">(272 500)> ID="4">(255 999)> ID="5">(293 500)> ID="6">(312 500)"> ID="1">9 359 600> ID="2">10 433 997> ID="3">11 976 274> ID="4">11 848 582> ID="5">11 967 051> ID="6">11 174 464"> ID="1">(2 061 992)> ID="2">(3 137 039)> ID="3">(5 070 592)> ID="4">(5 063 573)> ID="5">(5 438 728)> ID="6">(4 482 781)"> ID="1">2 879 900> ID="2">3 793 612> ID="3">5 166 619> ID="4">5 986 120> ID="5">5 936 618> ID="6">5 744 318"> ID="1">(1 110 997)> ID="2">(1 107 646)> ID="3">(1 210 764)> ID="4">(1 360 629)> ID="5">(1 208 471)> ID="6">(1 259 474)"> ID="1">10 506 100> ID="2">2 708 612> ID="3">5 613 977> ID="4">4 583 600> ID="5">6 637 106> ID="6">6 831 465"> ID="1">(10 298 799)> ID="2">(1 726 210)> ID="3">(5 077 719)> ID="4">(4 004 388)> ID="5">(6 099 999)> ID="6">(6 199 682)"> ID="1">1 487 000> ID="2">2 816 768> ID="3">5 571 638> ID="4">4 814 641> ID="5">5 209 883> ID="6">6 454 142"> ID="1">(1 308 100)> ID="2">(2 445 086)> ID="3">(5 082 888)> ID="4">(4 278 188)> ID="5">(4 605 702)> ID="6">(5 760 602)""Σημείωμα: Τα αριθμητικά στοιχεία μεταξύ παρενθέσεων δείχνουν τις χρήσεις που δεν προορίζονται για διατροφή.

Πηγή: FAO, (Οργάνωση των Ηνωμένων Εθνών για τη διατροφή και τη γεωργία), Fish & Fishery Products, Ρώμη, Ιούλιος 1991.>

Πίνακας 1.2 - Εξωκοινοτικές εισαγωγές και εξαγωγές αλιευτικών προϊόντων προοριζόμενων για την ανθρώπινη διατροφή """ ID="1">1 352> ID="2">3 188> ID="3">1 410> ID="4">3 576> ID="5">1 663> ID="6">4 145> ID="7">1 896> ID="8">4 782> ID="9">2 141> ID="10">5 384> ID="11">2 287> ID="12">5 814> ID="13">2 599> ID="14">6 433"> ID="1">649> ID="2">907> ID="3">713> ID="4">1 086> ID="5">854> ID="6">1 228> ID="7">791> ID="8">1 211> ID="9">789> ID="10">1 169> ID="11">888> ID="12">1 249> ID="13">890> ID="14">1 204"> ID="1"> 703> ID="2"> 2 281> ID="3"> 697> ID="4"> 2 490> ID="5"> 809> ID="6"> 2 917> ID="7"> 1 105> ID="8"> 3 571> ID="9"> 1 352> ID="10"> 4 215> ID="11"> 1 399> ID="12"> 4 565> ID="13"> 1 709> ID="14"> 5 229""Σημείωση: Όγκος = Όγκος σε 000 τόνους

Αξία = Αξία σε εκατ. ECU

Παρατηρήσεις: Εισαγωγές/Εξαγωγές/Ισοζύγιο = 03 + 1 604 + 1 605 (= Ψάρια προοριζόμενα για την ανθρώπινη διατροφή εξαιρουμένων των πολτών).

Εισαγωγές/Εξαγωγές: πηγή = COMEXT 18.10.1991.

1984-1990: Όλα τα αριθμητικά στοιχεία αναφέρονται στην Ευρώπη των 12.

Πηγή: Έκθεση 1991 της Επιτροπής (παράρτημα 6).>

Πίνακας 2.1 - Εξέλιξη της δυναμικότητας και των στόχων σχετικά με τη χωρητικότητα των αλιευτικών στόλων της Κοινότητας (Μονάδα: κοχ) ">(2)(3)"> ID="1">22 000> ID="2">22 000> ID="3">22 846> ID="4">25 165> ID="5">21 340> ID="6">21 340> ID="7">27 089> ID="8">+5 749> ID="9">+26"> ID="1">123 091> ID="2">122 879> ID="3">136 488> ID="4">136 680> ID="5">119 400> ID="6">119 188> ID="7">110 332> ID="8"> 8 856> ID="9"> 7"> ID="2">[212](1)> ID="4">[212](1)"> ID="1">78 479> ID="2">78 479> ID="3">49 900> ID="4">51 500> ID="5">48 200> ID="6">49 200> ID="7">-> ID="8">-> ID="9">-"> ID="4">[2 200](1)"> ID="1">-> ID="2">-> ID="3">-> ID="4">-> ID="5">-> ID="6">76 950> ID="7">69 991> ID="8"> 6 959> ID="9"> 9"> ID="1">134 659> ID="2">134 659> ID="3">137 761> ID="4">137 761> ID="5">130 619> ID="6">130 946> ID="7">131 970(4)> ID="8">+1 024> ID="9">+1"> ID="1">668 668(5)> ID="2">613 530> ID="3">663 158> ID="4">631 838> ID="5">648 607> ID="6">604 757> ID="7">567 568> ID="8"> 37 189> ID="9"> 6"> ID="2">[5 628](1)> ID="4">[8 337](1)"> ID="2">[65 874](6)> ID="4">[64 114](6)"> ID="1">192 807> ID="2">207 839(7)> ID="3">191 028> ID="4">209 560> ID="5">187 023> ID="6">201 604> ID="7">184 495> ID="8"> 17 109> ID="9"> 8"> ID="4">[15 271](1)"> ID="1">45 300> ID="2">45 300> ID="3">53 065> ID="4">58 845> ID="5">43 941> ID="6">43 941> ID="7">50 693> ID="8">+6 752> ID="9">+15"> ID="1">257 767> ID="2">275 255> ID="3">262 717> ID="4">302 986> ID="5">250 000> ID="6">268 198> ID="7">268 187> ID="8"> 11> ID="9">-"> ID="1">66 800> ID="2">66 800> ID="3">77 500> ID="4">82 400> ID="5">64 796> ID="6">64 796> ID="7">82 400> ID="8">+17 604> ID="9">+27"> ID="4">[13 500](1)"> ID="1">215 608(5)> ID="2">215 930> ID="3">210 525> ID="4">208 670> ID="5">209 140> ID="6">209 540> ID="7">182 829> ID="8"> 26 711> ID="9"> 12"> ID="4">[523](1)"> ID="1">146 000> ID="2">198 977> ID="3">148 403> ID="4">206 934> ID="5">141 620> ID="6">193 027> ID="7">217 273> ID="8">+24 246> ID="9">+12"> ID="1">1 951 179> ID="2">1 983 648> ID="3">1 953 391(8)> ID="4">2 052 339> ID="5">1 864 686> ID="6">1 906 537> ID="7">1 892 627> ID="8"> 41 660> ID="9"> 2"> ID="2">[5 840](1)> ID="4">[40 043](1)> ID="6">1 934 287(3)"> ID="2">[65 874](6)> ID="4">[64 114](6)"> ID="2">2 055 362> ID="4">2 156 496""Πηγές: Επιτροπή και κράτη μέλη.

>

Πίνακας 2.2 Εξέλιξη της δυναμικότητας και των στόχων σε ισχύ των αλιευτικών στόλων της Κοινότητας (Μονάδα: KW) ">(2)(3)"> ID="1">70 656> ID="2">70 656> ID="3">71 250> ID="4">78 506> ID="5">69 242> ID="6">69 242> ID="7">79 816> ID="8">+10 574> ID="9">+15"> ID="1">525 825> ID="2">525 241> ID="3">571 996> ID="4">563 667> ID="5">515 300> ID="6">514 716> ID="7">487 897> ID="8"> 26 819> ID="9"> 5"> ID="2">[584](1)> ID="4">[584](1)"> ID="1">161 494> ID="2">161 494> ID="3">137 000> ID="4">139 100> ID="5">132 000> ID="6">138 000> ID="7">-> ID="8">-> ID="9">-"> ID="4">[4 000](1)"> ID="1">-> ID="2">-> ID="3">-> ID="4">-> ID="5">-> ID="6">182 500> ID="7">166 300> ID="8"> 16 200> ID="9"> 8"> ID="1">502 467> ID="2">502 467> ID="3">568 823> ID="4">568 823> ID="5">492 413> ID="6">493 776> ID="7">574 736(4)> ID="8">+80 960> ID="9">+16"> ID="1">2 131 412(5)> ID="2">1 776 610> ID="3">2 130 156> ID="4">1 831 554> ID="5">2 088 783> ID="6">1 756 001> ID="7">1 671 551> ID="8"> 84 450> ID="9"> 4"> ID="2">[27 220](1)> ID="4">[50 264](1)"> ID="2">[162 827](6)> ID="4">[160 597](6)"> ID="1">914 000> ID="2">1 076 582(7)> ID="3">918 087> ID="4">1 158 576> ID="5">895 720> ID="6">1 055 050> ID="7">1 053 931> ID="8"> 1 119> ID="9">-"> ID="4">[117 421](1)"> ID="1">181 200> ID="2">181 200> ID="3"> 212 260> ID="4">234 892> ID="5">177 576> ID="6">177 576> ID="7">191 604> ID="8">+14 028> ID="9">+7"> ID="1">1 223 099> ID="2">1 568 288> ID="3">1 295 804> ID="4">1 796 8