*****

ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ

της 23ης Νοεμβρίου 1987

για την επίλυση διαφοράς μεταξύ της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας και του Μεγάλου Δουκάτου του Λουξεμβούργου όσον αφορά την παροχή άδειας για τακτικές γραμμές με λεωφορεία και πούλμαν

(Τα κείμενα στη γερμανική και γαλλική γλώσσα είναι τα μόνα αυθεντικά)

(88/40/ΕΟΚ)

Η ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ,

Έχοντας υπόψη:

τη συνθήκη για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας,

τον κανονισμό (ΕΟΚ) αριθ. 517/72 του Συμβουλίου της 28ης Φεβρουαρίου 1972 περί θεσπίσεως κοινών κανόνων για τις τακτικές και ειδικές τακτικές γραμμές με λεωφορεία και πούλμαν μεταξύ των κρατών μελών (1), όπως τροποποιήθηκε τελευταία από τον κανονισμό (ΕΟΚ) αριθ. 1301/78 (2), που στη συνέχεια αναφέρεται ως «ο κανονισμός», και ιδίως το άρθρο 14,

Εκτιμώντας ότι:

Ι

Η επιχείρηση Deutsche Touring GmbH, Frankfurt/Main, που στη συνέχεια αναφέρεται ως «Touring», εκμεταλλεύεται από το 1965 τις τακτικές γραμμές με λεωφορεία και πούλμαν μεταξύ Duesseldorf και Λουξεμβούργου, που εξυπηρετούν ταξιδιώτες που φθάνουν στο αεροδρόμιο του Λουξεμβούργου ή αναχωρούν από αυτό. Μετά από τη θέση σε ισχύ του κανονισμού οι μεταφορές αυτές επιτρέπονταν μετά από αμοιβαία συμφωνία των αρμόδιων αρχών της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας και του Μεγάλου Δουκάτου του Λουξεμβούργου, ως ειδική μορφή τακτικών γραμμών μόνο για ταξιδιώτες με αεροπορικό εισιτήριο της Lux-Avia. Η άδεια αυτή ίσχυε μέχρι τις 8 Ιουνίου 1986. Με βάση συνομιλίες που πραγματοποιήθηκαν μεταξύ της Touring και της Federation luxembourgeoise des exploitants d'autobus et d'autocars, η εκμετάλλευση των γραμμών ανατέθηκε στην επιχείρηση του Λουξεμβούργου Voyages Emile Weber S.a.r.l., Canach.

Στις 20 Φεβρουαρίου 1986 η Touring υπέβαλε αίτηση στο υπουργείο χωροταξίας, οικισμού και μεταφορών του Land Nordrhein/Westfalen για ανανέωση της άδειας που έληγε στις 8 Ιουνίου 1986. Η Touring έλαβε στη συνέχεια, σύμφωνα με το άρθρο 16 α του κανονισμού, προσωρινή άδεια μέχρι τις 7 Σεπτεμβρίου 1986. Στις 14 Αυγούστου 1986 όμως, η αρμόδια για την έκδοση των αδειών αρχή για το εσωτερικό του Land, και συγκεκριμένα ο Regierungspraesident στο Duesseldorf απέρριψε την αίτηση για ανανέωση της άδειας.

Την 1η Δεκεμβρίου 1986 ο ομοσπονδιακός υπουργός συγκοινωνιών ζήτησε από τον υπουργό συγκοινωνιών του Λουξεμβούργου να συμφωνήσει με αυτή την απορριπτική απόφαση της γερμανικής αρχής που εκδίδει τις άδειες. Ο τελευταίος, με επιστολή του προς τον αρμόδιο υπουργό του Land Nordrhein/Wesfalen της 21ης Ιανουαρίου 1987, αρνήθηκε να συμφωνήσει και ζήτησε να εξεταστεί για μια ακόμα φορά η αρνητική απόφαση του Regierungspraesidenten στο Duesseldorf. Με επιστολή της 9ης Μαΐου 1987 προς τον Ομοσπονδιακό Υπουργό Συγκοινωνιών, ο Υπουργός Συγκοινωνιών του Λουξεμβούργου επιβεβαίωσε τη στάση αυτή και τόνισε ότι αυτός απέδιδε μεγάλη σημασία στη συνέχιση της εκμετάλλευσης αυτής της γραμμής.

Στις 11 Μαρτίου 1987 η επιχείρηση Weber υπέβαλε επίσης αίτηση στο Υπουργείο Συγκοινωνιών του Λουξεμβούργου για παροχή άδειας για την εκμετάλλευση αυτής της γραμμής. Το υπουργείο εξέδωσε, το Μάρτιο 1987, προσωρινή άδεια με διάρκεια τριών μηνών και προτού λήξη η ισχύς της, η άδεια αυτή παρατάθηκε μέχρι τις 9 Σεπτεμβρίου 1987.

Ο αρμόδιος υπουργός του Land Nordrhein/Westfalen, με επιστολή του της 22ας Μαΐου 1987 προς τον Υπουργό Συγκοινωνιών του Λουξεμβούργου, επιβεβαίωσε την άρνησή του για χορήγηση της άδειας.

Εξαιτίας της αδυναμίας και των δύο κυβερνήσεων να καταλήξουν σε συμφωνία σχετικά με τη νέα άδεια για την εκμετάλλευση της γραμμής, η κυβέρνηση του Λουξεμβούργου γνωστοποίησε, την 1η Ιουνίου 1987, τη διαφορά στην Επιτροπή, σύμφωνα με το άρθρο 14 του κανονισμού, με την παράκληση να ληφθεί θετική απόφαση όσον αφορά την αίτηση της εταιρείας Weber.

Την 1η Ιουλίου 1987, η γερμανική κυβέρνηση υπέβαλε στην Επιτροπή παρόμοια αίτηση, με την παράκληση να ληφθεί απόφαση για τη διαφορά και σε περίπτωση θετικής απόφασης για την υπόθεση αυτή, να εκδοθεί η άδεια για την Touring. Η Touring από την πλευρά της είναι πρόθυμη, να παραχωρήσει την εκμετάλλευση της γραμμής για το μέλλον στην εταιρεία Weber, η οποία μέχρι σήμερα είχε ορισθεί ως εντολοδόχος επιχείρησης.

Η Touring εξάλλου επιβεβαίωσε αυτή την πρόθεσή της με επιστολή της 7ης Ιουλίου 1987 προς τον Ομοσπονδιακό Υπουργό Συγκοινωνιών.

Οι απόψεις των ενδιαφερόμενων κρατών σχετικά με αυτές τις δύο αιτήσεις εκτέθηκαν στην Επιτροπή σε σύσκεψη που πραγματοποιήθηκε στις 3 Ιουλίου 1987 στις Βρυξέλλες.

ΙΙ

Προκειμένου να δικαιολογήσει την αρνητική της στάση, η γερμανική αρχή που είναι αρμόδια για την έκδοση των αδειών προβάλλει κυρίως τα ακόλουθα επιχειρήματα:

Η άδεια δεν είναι σύμφωνη με το κοινό συμφέρον για τις μεταφορές. Το άρθρο 8 του κανονισμού πρέπει να ερμηνευτεί ως διάταξη προς όφελος των σιδηροδρόμων, οι οποίοι αποτελούν την σπονδυλική στήλη των επιβατικών μεταφορών σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες. Για το λόγο αυτό, έπρεπε να προστατευτούν οι σιδηρόδρομοι από τον ανταγωνισμό των ιδιωτικών γραμμών. Τα οικονομικά συμφέροντα τέτοιων επιχειρήσεων προς την κατεύθυνση παροχής περισσότερων υπηρεσιών στον τομέα των επιβατικών μεταφορών έπρεπε να υποχωρήσουν. Στη συγκεκριμένη αυτή περίπτωση, το κρατικό εμπόριο έπρεπε να ευθυγραμμιστεί με το ανώτερο κοινό συμφέρον για τη διατήρηση ενός αποδοτικού συγκοινωνιακού συστήματος.

Η προτεινόμενη τακτική οδική γραμμή αποτελεί στην προκειμένη περίπτωση προσφορά μόνο φαινομενικά ευνοϊκότερη δεδομένου ότι τα κόμιστρα περιλαμβάνονται στην τιμή του αεροπορικού εισιτηρίου. Ο χρόνος που χρειάζεται για τη σιδηροδρομική μεταφορά δεν πρέπει να θεωρείται υπερβολικός από τους επιβάτες των αεροπλάνων συγκρινόμενος με τη συνολική διάρκεια του ταξιδιού τους. Η σιδηροδρομική μεταφορά εγγυάται πάντοτε, ακόμη και σε ακανόνιστες ώρες κίνησης των αεροπλάνων τη δυνατότητα της μετακίνησης με ανταποκρίσεις.

Η εξυπηρέτηση της σύνδεσης Duesseldorf/Λουξεμβούργου σιδηροδρομικώς με δέκα τραίνα ανά κατεύθυνση καθημερινά και με διάρκεια διαδρομής 3,5 έως 4 ώρες, μπορεί εν γένει να θεωρηθεί ως ικανοποιητική ποσοτικά και ποιοτικά λύση για την κάλυψη των συγκεκριμένων μεταφορικών αναγκών.

Η κυβέρνηση του Λουξεμβούργου προβάλλει, προς υπεράσπιση της στάσης της, κυρίως τα ακόλουθα επιχειρήματα:

Η εν λόγω τακτική γραμμή υπάρχει εδώ και 20 χρόνια· και σε όλο αυτό το διάστημα δεν έδωσε αφορμή για οποιεσδήποτε αντιρρήσεις.

Οι ταξιδιώτες που χρησιμοποιούν τις γραμμές είναι αποκλειστικά επιβάτες αεροπλάνων της Lux-Avia, που πληρώνουν τη μεταφορά με μαζί με το αεροπορικό εισιτήριο. Η μεταβίβαση των μεταφορών αυτών στους σιδηροδρόμους δεν είναι επιθυμητή από τους ταξιδιώτες εξαιτίας:

- των δύσκολιών που συνεπάγεται η αλλαγή πολλαπλών μεταφορικών μέσων/οχημάτων με όλες τις αποσκευές,

- της μεγαλύτερης διάρκειας του σιδηροδρομικού ταξιδιού σε σχέση με την οδική μεταφορά,

- της έλλειψης άμεσων ανταποκρίσεων σε περίπτωση ακανόνιστων ωρών άφιξης των αεροπλάνων,

- της ανάγκης παραλαβής ή μεταφοράς των επιβατών στις Βρυξέλλες στις περιπτώσεις των μη σπάνιων κατά παρέκκλιση προσγειώσεων των αεροπλάνων εκεί.

ΙΙΙ

Οι αιτήσεις των δύο κυβερνήσεων είναι αποδεκτές βάσει του άρθρου 14 του κανονισμού και σύμφωνα με το άρθρο 13 αυτού το βάσιμο των εν λόγω αιτήσεων, πρέπει να εξεταστεί κυρίως με τη βοήθεια του άρθρου 8 παράγραφος 1 και παράγραφος 2 στοιχείο α) του κανονισμού.

Σκοπός των εν λόγω διατάξεων, σύμφωνα με το αιτιολογικό του κανονισμού, είναι η διασφάλιση της τέλειας λειτουργίας των μεταφορών με το μικρότερο δυνατό κόστος για το κοινό· και, για το σκοπό αυτό, η προσφορά σε σχέση με τις ειδικές μεταφορικές ανάγκες πρέπει να προσαρμοστεί στις συγκοινωνιακές συνδέσεις που πρέπει να εξυπηρετηθούν και, οι επιβατικές μεταφορές στις σχετικές περιοχές πρέπει να συντονιστούν σωστά.

Ο συντονισμός της εκμετάλλευσης της γραμμής με σκοπό την ικανοποίηση ειδικών μεταφορικών αναγκών με το ελάχιστο κόστος και με τον καταλληλότερο σε σχέση με τη ζήτηση τρόπο, πρέπει, εντούτοις, να πραγματοποιηθεί στο πλαίσιο της κοινοτικής πολιτικής μεταφορών αφού ληφθούν επίσης υπόψη οι δομές των αγορών της Κοινότητας στον τομέα των μεταφορών. Ως εκ τούτου, ερμηνεύοντας σύμφωνα με τον στόχο αυτό, το άρθρο 8 του κανονισμού δεν πρέπει να θεωρηθεί αποκλειστικά ως προστατευτική διάταξη για τους σιδηροδρόμους και να δοθεί έτσι, το απόλυτο προβάδισμα στις σιδηροδρομικές μεταφορές. Οι σιδηρόδρομοι αποτελούν βέβαια, στον τομέα των επιβατικών μεταφορών έναν απαραίτητο συγκοινωνιακό φορέα για την οικονομία των κρατών μελών, δεν είναι όμως δυνατόν, να κατέχουν μονοπωλιακή θέση στις αγορές αυτές.

Συνεπώς, στην παρούσα περίπτωση, δεν μπορεί να γίνουν αποδεκτές οι σκέψεις, με τις οποίες ο Regierungspraasident στο Duesseldorf δικαιολόγησε κυρίως την απόφασή του.

Η απόφαση για μια μεμονωμένη περίπτωση μπορεί αντίθετα να ληφθεί μόνο με βάση τις συγκεκριμένες της ιδιαιτερότητες. Δεν αποκλείεται βέβαια να ληφθεί υπόψη το κοινό συμφέρον για τις μεταφορές, επιβάλλεται όμως στάθμιση των ειδικών συμφερόντων των ενδιαφερόμενων χρηστών των μεταφορικών μέσων και των ιδιωτικών μεταφορικών εταιρειών.

Η εξέταση των μεταφορικών αναγκών, που υπάρχουν ή που ενδέχεται να προβλεφθούν και τις οποίες σκοπεύει να καλύψει η αιτούσα μεταφορική εταιρεία, αποκαλύπτει ότι η απευθείας σύνδεση Duesseldorf - Λουξεμβούργου μέσω Eifel παρουσιάζει πλεονεκτήματα για τους ταξιδιώτες σε σύγκριση με τους σιδηρόδρομους που διέρχονται μέσω Trier και Koblenz. Η μεταφορά με λεωφορεία εγγυάται σ' αυτή την περίπτωση, από πλευράς ποιότητας:

- απευθείας σύνδεση μεταξύ του αεροδρομίου του Λουξεμβούργου και του κεντρικού σιδηδρομικού σταθμού του Duesseldorf χωρίς αλλαγές οχημάτων, όπως συμβαίνει στις σιδηροδρομικές μεταφορές, και χωρίς τις σχετικές μεταφορτώσεις των αποσκευών,

- συντομότερο χρόνο διαδρομής.

Επίσης, από πλευράς ποσότητας η μεταφορά με λεωφορεία παρουσιάζει ένα σημαντικό πλεονέκτημα, επειδή εξασφαλλίζει την ανταπόκριση για το αεροπορικό ταξίδι χωρίς πρόσθετες επιπλοκές, ακόμη και όταν, κατ' εξαίρεση, τα αεροπλάνα απογειώνονται ή προσγειώνονται στις Βρυξέλλες. Αντίθετα η πιθανόν μεγαλύτερη άνεση που παρέχεται κατά τις σιδηροδρομικές μεταφορές (προσφορά χώρου, βαγόνια-εστιατόρια) δεν αποτελεί στοιχείο αποφασιστικής σημασίας. Μετά από στάθμιση όλων των σχετικών παραγόντων για τη σύγκριση αυτή διαπιστώνεται ότι οι οδικές μεταφορές στο σύνολό τους εγγυώνται καλύτερη εξυπηρέτηση. Τούτο, στην προκειμένη περίπτωση έχει μεγαλύτερη βαρύτητα, εφόσον πρόκειται για ειδικές τακτικές γραμμές με περιορισμένο κύκλο πελατών και με συγκεκριμένες επιθυμίες.

Πρέπει να προστεθεί ότι η συγκεκριμένη γραμμή λειτουργεί για περισσότερα από 20 χρόνια χωρίς προβλήματα. Η κατάσταση της αγορά καθώς και η εκτίμησή της από άποψη επιπτώσεων, στον τομέα των μεταφορών δεν φαίνεται να έχουν μεταβληθεί τόσο ουσιαστικά, ώστε να πρέπει σήμερα να μην παρασχεθεί η άδεια λόγω νέων περιστατικών ή πληροφοριών. Το συμφέρον και των δύο επιχειρήσεων στο να συνεχίσουν, ανεπιφύλακτα και σύμφωνα με την άδεια, την παροχή υπηρεσιών που αυτές προσφέρουν για μακρύ χρονικό διάστημα έχοντας πραγματοποίησει τις ανάλογες επενδύσεις, συνηγορεί υπέρ της έκδοσης της αδείας. Το συμφέρον αυτό των επιχειρήσεων συμφωνεί, εξάλλου και με την αναμφισβήτητη ζήτηση που υπάρχει σήμερα εκ μέρους των χρηστών των μεταφορικών μέσων. Μετά από εξέταση όλων αυτών των περιστατικών διαπιστώνεται ότι για τη συγκεκριμένη συγκοινωνιακή γραμμή, η προτεινόμενη μεταφορά με λεωφορεία εγγυάται καλύτερη εξυπηρέτηση απ' ότι οι ανταγωνιστικές σιδηροδρομικές μεταφορές που δεν παρέχουν παρόμοιες υπηρεσίες για την κάλυψη των ειδικών αναγκών στη συγκεκριμένη αγορά μεταφορών,

ΕΞΕΔΩΣΕ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΑ ΑΠΟΦΑΣΗ:

Άρθρο 1

Οι αρμόδιες αρχές της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας πρέπει να χορηγήσουν στην επιχείρηση Deutsche Touring GmbH, Frankfurt/Main την άδεια για την ίδρυση και την εκμετάλλευση ειδικών τακτικών γραμμών με λεωφορεία και πούλμαν μεταξύ Duesseldorf και Λουξεμβούργου μέσω της εντολοδόχου επιχείρησης Voyages Emile Weber S.a.r.l., Canach/Luxemburg, σύμφωνα με τις αιτήσεις που έχουν υποβληθεί από τις εν λόγω επιχειρήσεις.

Άρθρο 2

Η παρούσα απόφαση απευθύνεται στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας και στο Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου.

Η παρούσα απόφαση καθίσταται εκτελεστή σε προθεσμία τριάντα ημερών από κοινοποίησή της στα ενδιαφερόμενα κράτη μέλη, εφόσον κανένα από τα εν λόγω κράτη μέλη δεν ζητήσει τη ρύθμιση του θέματος από το Συμβούλιο πριν από την εκπνοή της προθεσμίας αυτής.

Βρυξέλλες, 23 Νοεμβρίου 1987.

Για την Επιτροπή

Stanley CLINTON DAVIS

Μέλος της Επιτροπής

(1) ΕΕ αριθ. L 67 της 20. 3. 1972, σ. 19.

(2) ΕΕ αριθ. L 158 της 16. 6. 1978, σ. 1.