Απόφαση της Επιτροπής

της 3ης Μαΐου 2000

σχετικά με τα μέτρα που εκτελέστηκαν από τη Γαλλία υπέρ της εταιρείας TASQ SA

[κοινοποιηθείσα υπό τον αριθμό Ε(2000) 1337]

(Το κείμενο στη γαλλική γλώσσα είναι το μόνο αυθεντικό)

(Κείμενο που παρουσιάζει ενδιαφέρον για τον ΕΟΧ)

(2000/647/ΕΚ)

Η ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ,

Έχοντας υπόψη:

τη συνθήκη για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, και ιδίως το άρθρο 88 παράγραφος 2 πρώτο εδάφιο,

τη συμφωνία για τον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο και ιδίως το άρθρο 62 παράγραφος 1 στοιχείο α),

Αφού κάλεσε τους ενδιαφερομένους να υποβάλουν τις παρατηρήσεις τους σύμφωναμε τα εν λόγω άρθρα(1) και βάσει των εν λόγω παρατηρήσεων,

Εκτιμώντας τα ακόλουθα:

I

ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΠΟΥ ΠΡΟΒΛΕΠΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 88, ΠΑΡΑΓΡΑΦΟΣ 2 ΤΗΣ ΣΥΝΘΗΚΗΣ ΕΚ

(1) Μέσω καταγγελίας ανταγωνιστή, η Επιτροπή ενημερώθηκε τον Απρίλιο 1998 ότι η εταιρεία TASQ είχε επανειλημμένα προβεί σε αύξηση του μετοχικού της κεφαλαίου εκ μέρους της Consortium de Réalisations (CDR), δηλαδή της συσταθείσας το 1995 χωριστής οντότητας που ανέλαβε τα στοιχεία ενεργητικού της Grédit Lyonnais τα οποία παρουσίαζαν μικρή ή μηδαμινή απόδοση. Στις 20 Μαΐου 1998 η Επιτροπή απέστειλε στις γαλλικές αρχές επιστολή με την οποία ζητούσε να ενημερωθεί για τις εν λόγω πράξεις αύξησης του μετοχικού κεφαλαίου. Οι γαλλικές αρχές απάντησαν στην Επιτροπή με επιστολή της 14ης Σεπτεμβρίου 1998, με την οποία επιβεβαίωναν τις αυξήσεις κεφαλαίου της εταιρείας TASQ εκ μέρους του CDR, καθώς και άλλες αυξήσεις κεφαλαίου εκ μέρους της Crédit Lyonnais, δηλαδή του προηγούμενου μετόχου του CDR. Με την ίδια επιστολή, οι γαλλικές αρχές δήλωσαν επίσης ότι η εταιρεία TASQ πωλήθηκε βάσει συμφωνιών που υπογράφηκαν υπό αναβλητική αίρεση στις 24 Ιουλίου 1998 και στις 8 Αυγούστου 1998. Στις 22 Δεκεμβρίου 1998, ο καταγγέλλων απέστειλε στην Επιτροπή επιστολή με την οποία παραιτείται από την καταγγελία την οποία υπέβαλε στις 16 Απριλίου 1998.

(2) Με επιστολή της 2ας Μαρτίου 1999, η Επιτροπή ενημέρωσε τη Γαλλία για την απόφασή της να κινήσει τη διαδικασία που προβλέπεται στο άρθρο 88 παράγραφος 2, της συνθήκης ΕΚ, σχετικά με τα εν λόγω μέτρα. Η Επιτροπή θεωρούσε ότι οι αυξήσεις μετοχικού κεφαλαίου της TASQ που πραγματοποίησε το 1988 και 1991 η Credit Lyonnais, καθώς και εκείνες που πραγματοποίησε το CDR το 1995 και 1997, ενδέχετο να περιλαμβάνουν στοιχεία ενίσχυσης. Εξάλλου, η Επιτροπή τόνισε ότι οι όροι ιδιωτικοποίησης της επιχείρησης ενδέχετο να συνεπάγονται ενίσχυση στον αγοραστή.

(3) Η απόφαση της Επιτροπής να κινήσει τη διαδικασία δημοσιεύθηκε στην Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων(2). Η Επιτροπή κάλεσε τους ενδιαφερομένους να υποβάλουν τις παρατηρήσεις τους σχετικά με τα εν λόγω μέτρα.

(4) Οι γαλλικές αρχές έστειλαν την απάντησή τους στις 2 Ιουνίου 1999 καθώς και φάκελο που περιελάμβανε τις πληροφορίες που είχε ζητήσει η Επιτροπή στην επιστολή κίνησης της διαδικασίας. Η Επιτροπή, σε συνέχεια της δημοσίευσης της Ανακοίνωσής της στην Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, έλαβε επιστολή της 4ης Αυγούστου 1999 από το CDR και φάκελο της 10ης Αυγούστου 1999 από την εταιρεία TASQ.

II

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΤΗΣ TASQ

(5) Η TASQ είναι εταιρεία παροχής υπηρεσιών συντήρησης εξοπλισμού πληροφορικής σε επιχειρήσεις. Όντας ανεξάρτητη από τους κατασκευαστές υλικού πληροφορικής, παρέχει συντήρηση σε διάφορες μάρκες για λογαριασμό τρίτων. Η δραστηριότητα αυτή αντιπροσωπεύει ποσοστό περίπου 60% του κύκλου εργασιών της επιχείρησης. Η TASQ παρέχει επίσης υπηρεσίες πληροφορικής, ιδίως ολοκλήρωση, ανάπτυξη, εγκατάσταση και σύνδεση συστημάτων.

(6) Η σημερινή εταιρεία TASQ προέρχεται από τη συγχώνευση, που πραγματοποιήθηκε το 1991, ανάμεσα στην παλαιά TASQ (εταιρεία που ιδρύθηκε το 1988 για την εξωτερική ανάθεση της δραστηριότητας συντήρησης των μικροϋπολογιστών της Crédit Lyonnais) και της Metroservice (εταιρείας που ιδρύθηκε το 1983 από τον όμιλο Métrologie, στη συνέχεια περιήλθε στην Credit Lyonnais το 1991 και μετονομάσθηκε σε "TASQ International").

(7) Το 1995, η TASQ πωλήθηκε στο CDR στο πλαίσιο του σχεδίου διαχωρισμού της Credit Lyonnais.

(8) Στις 31 Δεκεμβρίου 1997 η TASQ απασχολούσε, περίπου 460 άτομα. Μετά τη συγχώνευση με τη Metroservice το 1991, ο κύκλος εργασιών της TASQ κυμάνθηκε ανάμεσα σε 200 και 270 εκατομμύρια γαλλικά φράγκα. Το αποτέλεσμα υπήρξε συχνά αρνητικό, εκτός από το 1990 και 1995 καθώς και 1997, όπως εμφανίζεται στον παρακάτω πίνακα (στοιχεία σε εκατομμύρια γαλλικά φράγκα)

>ΘΕΣΗ ΠΙΝΑΚΑ>

(9) Η Crédit Lyοηηais συμμετείχε σε αυξήσεις του μετοχικού κεφαλαίου της TASQ σε δύο στάδια: το πρώτο το 1988 με αύξηση κεφαλαίου ύψους 4 εκατομμυρίων γαλλικών φράγκων· το δεύτερο το Νοέμβριο 1991, κατά την προετοιμασία της συγχώνευσης μεταξύ TASQ και Metroservice, οπότε αμφότερες οι εταιρείες προέβησαν σε αυξήσεις κεφαλαίου ύψους 30,6 και 26 εκατομμυρίων γαλλικών φράγκων. Το Δεκέμβριο 1991 η TASQ προέβη σε αύξηση κεφαλαίου ύψους 51 εκατομμυρίων γαλλικών φράγκων για να καλύψει την εισφορά ενεργητικού της TASQ International (πρώην Metroservice).

(10) Αφού η TASQ περιήλθε στο CDR, έλαβαν χώρα δύο πράξεις. Η πρώτη το 1995 με μία πρώτη αύξηση κεφαλαίου μέσω αντιστάθμισης απαιτήσεων ύψους 5 εκατομμυρίων γαλλικών φράγκων. Η δεύτερη αύξηση κεφαλαίου πραγματοποιήθηκε τον Ιούνιο 1997, και ανήλθε σε 60 εκατομμύρια γαλλικά φράγκα. Το CDR ήταν ο μοναδικός εγγραφόμενος των δύο αυτών αυξήσεων κεφαλαίου, των οποίων το συνολικό ύψος ανέρχεται σε 65 εκατομμύρια γαλλικά φράγκα.

(11) Πρέπει να σημειωθεί ότι καμία από τις δύο αυτές πράξεις δεν κοινοποιήθηκε στην Επιτροπή.

(12) Τον Αύγουστο 1998, περίπου ένα έτος μετά την τελευταία αύξηση κεφαλαίου ύψους 60 εκατομμυρίων γαλλικών φράγκων, η TASQ εκχωρήθηκε από το CDR έναντι ποσού 16 εκατομμυρίων γαλλικών φράγκων.

(13) Η Επιτροπή θεώρησε, κατά την κίνηση της παρούσας διαδικασίας, ότι οι προαναφερθείσες πράξεις αύξησης του κεφαλαίου ενδέχετο να περιλαμβάνουν κρατική ενίσχυση, λόγω ιδίως της εμφανούς απουσίας προοπτικών επαρκούς αποδοτικότητας των επενδύσεων.

(14) Εξάλλου, η Επιτροπή δήλωσε κατά την κίνηση της παρούσας διαδικασίας ότι δεν διέθετε στοιχεία βάσει των οποίων να μπορεί να συμπεράνει ότι η εκχώρηση της TASQ υπήρξε ανοικτή, διαφανής και αμερόληπτη σύμφωνα με τις αρχές που όρισε η Επιτροπή στην ΧΧΙΙΙη έκθεση της πολιτικής ανταγωνισμού(3), ώστε να αποκλείσει κάθε υπόνοια ενίσχυσης.

III

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΩΝ ΓΑΛΛΙΚΩΝ ΑΡΧΩΝ

(15) Στην απαντητική τους επιστολή, οι γαλλικές αρχές υποστηρίζουν ότι οι αυξήσεις κεφαλαίου τις οποίες πραγματοποίησε η Crédit Lyonnais πριν από το 1995 στις εταιρείες TASQ και Metroservice δεν αποτελούσαν κρατικές ενισχύσεις, διότι δεν χρησιμοποιούσαν κρατικούς πόρους, ανταποκρίνονταν στο κριτήριο του ιδιώτη επενδυτή σε οικονομία της αγοράς και δεν επηρέαζαν τις συναλλαγές μεταξύ κρατών μελών.

(16) Για τους δύο τελευταίους από τους προαναφερθέντες λόγους, οι δύο πράξεις που πραγματοποίησε το CDR μετά το 1995 δεν θα μπορούσαν, σύμφωνα με τις γαλλικές αρχές, να θεωρηθούν ότι συνιστούσαν κρατική ενίσχυση. Δευτερευόντως, οι γαλλικές αρχές επικαλέσθηκαν τη συμβατότητα της ενίσχυσης που περιλαμβάνεται στην τελευταία πράξη αύξησης κεφαλαίου κατ' εφαρμογή της παρέκκλισης που προβλέπεται στο άρθρο 87 παράγραφος 3 στοιχείο γ) της συνθήκης ΕΚ.

(17) Όσον αφορά την πώληση της TASQ στον ιδιωτικό τομέα, οι γαλλικές αρχές έκριναν ότι η πώληση τήρησε τις αρχές που αναφέρει η Επιτροπή στην ΧΧΙΙΙη έκθεσή της επί της πολιτικής ανταγωνισμού.

(18) Τα επιχειρήματα των γαλλικών αρχών περιλαμβάνονται λεπτομερώς και αναλύονται στο κεφάλαιο V.

IV

ΣΧΟΛΙΑ ΤΩΝ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΜΕΝΩΝ

(19) Σε επιστολή της 10ης Αυγούστου 1999, η TASQ επικαλέσθηκε τα ίδια επιχειρήματα με εκείνα που προέβαλαν οι γαλλικές αρχές, υποβάλλοντας λεπτομερή ενημερωτικό φάκελο. Το CDR από την πλευρά του, σε επιστολή της 4ης Αυγούστου 1999, συμφωνεί με την επιχειρηματολογία των γαλλικών αρχών.

V

ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΤΩΝ ΜΕΤΡΩΝ ΠΟΥ ΑΝΑΦΕΡΟΝΤΑΙ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 87

i) Χρηματοδότηση της επιχείρησης από τον όμιλο Credit Lyonnais προτού περιέλθει στο CDR

(20) Καταρχάς, οι γαλλικές αρχές δεν δέχονται ότι τα κεφάλαια που χορήγησε η Credit Lyonnais στην TASQ αποτελούν κρατικούς πόρους. Κατ' αυτές, η χρησιμοποίηση από μια δημόσια επιχείρηση κεφαλαίων ιδιωτικής προέλευσης, όπως εκείνα που προέρχονται από τη συγκέντρωση των αποταμιευτικών πόρων της Credit Lyonnais, θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι εμπίπτει στο άρθρο 87 μόνον εάν αποδειχθεί ότι η συμπεριφορά της επιχείρησης που διαχειρίζεται αυτά τα ιδιωτικά κεφάλαια μπορεί να καταλογιστεί στο κράτος. Ωστόσο, εν προκειμένω, συγκεκριμένη παρέμβαση των γαλλικών αρχών υπέρ της TASQ αποκλειόταν δεδομένου του μικρού μεγέθους της εν λόγω επιχείρησης και της περιορισμένης σημασίας της σε κοινωνικό επίπεδο. Εξάλλου, η συμμετοχή του κράτους στην TASQ απείχε από το να είναι άμεση εφόσον μεσολαβούσε σωρεία εταιρειών. Συνεπώς, οι αποφάσεις αύξησης του κεφαλαίου της TASQ δεν αναφέρθηκαν, καν στο διοικητικό συμβούλιο της Crédit Lyonnais αλλά στο επίπεδο του διοικητικού συμβουλίου του CLIO, στο οποίο δεν συμμετέχει κανένας εκπρόσωπος του κράτους.

(21) Η Επιτροπή θεωρεί, στην προκειμένη περίπτωση, ότι οι πόροι της Crédit Lyonnais είναι κρατικοί πόροι κατά την έννοια του άρθρου 87, παράγραφος 1, της συνθήκης, ΕΚ διότι πρόκειται για πόρους της τράπεζας η οποία ελέγχεται από το κράτος που είναι μέτοχός της. Οι εν λόγω πόροι, όπως όλοι οι πόροι που εγγράφονται στον ισολογισμό δημόσιας επιχείρησης, δεν παύουν να αποτελούν κρατικούς πόρους. Αυτό αρκεί για να χαρακτηριστούν οι εν λόγω επενδύσεις κρατικές παρεμβάσεις που μπορούν να αποτελούν ενισχύσεις κατά την έννοια του άρθρου 87, παράγραφος 1 της συνθήκης ΕΚ(4).

(22) Ο εν λόγω χαρακτηρισμός δεν προδικάζει ότι η χρησιμοποίηση κρατικών πόρων από την Crédit Lyοnnais συνεπάγεται αυτόματα κρατικές ενισχύσεις. Η Επιτροπή κανονικά δεν έχει λόγους να θεωρήσει ότι πρόκειται για ενίσχυση, εφόσον χορηγήθηκε χρηματοδότηση της Crédit Lyonnais. Η πλειοψηφία των παρεμβάσεων της τράπεζας, πριν και μετά το 1995, και παρά τις σοβαρές δυσχέρειες που αντιμετώπισε, δεν θεωρούνται ενισχύσεις και ανταποκρίνονται, καταρχήν, σε εμπορική λογική της αγοράς για την επίτευξη κέρδους που να συμβάλλει στα αποτελέσματα της τράπεζας, ακόμη και αν οι ενισχύσεις αυτές οδήγησαν, στη συνέχεια, σε απώλειες. Μόνον εφόσον μπορεί να στοιχειοθετηθεί, βάσει συγκεκριμένων γεγονότων, ότι η παρέμβασή της, στη συγκεκριμένη περίπτωση, δεν ανταποκρίθηκε στα κριτήρια ιδιωτικού επενδυτή σε οικονομία της αγοράς, η Επιτροπή χαρακτηρίζει παρόμοιες παρεμβάσεις κρατικές ενισχύσεις.

(23) Για να εκτιμήσει εάν η χρηματοδότηση που έλαβε η TASQ περιλαμβάνει στοιχεία ενίσχυσης, η Επιτροπή δεν εξετάζει την παρούσα περίπτωση, όπου το αποτέλεσμα των εν λόγω χρηματοδοτήσεων είναι γνωστό, αλλά το πλαίσιο στο οποίο οι εν λόγω χρηματοδοτήσεις χορηγήθηκαν από την Credit Lyonnais, πριν από το 1995.

(24) Η Επιτροπή, για να καθορίσει κατά πόσον αποτελεί ενίσχυση μία πράξη χρηματοδότησης από δημόσια κεφάλαια όπως η εξεταζόμενη, εφαρμόζει την αρχή του ιδιωτικού επενδυτή σε οικονομία της αγοράς(5) και συμπεραίνει ότι πρόκειται για κρατική ενίσχυση εάν η εν λόγω αρχή δεν έχει τηρηθεί, δηλαδή εάν ένας ιδιωτικός επενδυτής, υπό τις ίδιες προϋποθέσεις, θα είχε χορηγήσει παρόμοια χρηματοδότηση στην επιχείρηση, δεδομένου του κινδύνου και της προσδοκώμενης αποδοτικότητας.

(25) Η πρώτη αύξηση κεφαλαίου χρονολογείται το 1988 και ανέρχεται σε 4 εκατομμύρια γαλλικά φράγκα. Οι γαλλικές αρχές εξήγησαν ότι η συμμετοχή της Credit Lyonnais στην πράξη αυτή είχε περιοριστεί σε 2,6 εκατομμύρια γαλλικά φράγκα. Για να κατανοηθεί η λογική της εν λόγω πράξης, πρέπει να υπενθυμιστεί ότι η συγκεκριμένη εταιρεία μόλις είχε ιδρυθεί, με μειωμένο κεφάλαιο ύψους 4 εκατομμυρίων γαλλικών φράγκων και περιορισμένο προσωπικό. Είχε αμέσως μεγάλη εμπορική επιτυχία. Το 1989 αριθμούσε ήδη 150 τρίτους πελάτες και ο κύκλος εργασιών της έφθανε περίπου 65 εκατομμύρια σε σύγκριση με τα 14 εκατομμύρια του προηγούμενου έτους. Η αύξηση του κύκλου εργασιών καθιστούσε συνεπώς απαραίτητη την αύξηση του κεφαλαίου, βάσει των αναγκαίων ενσώματων ακινητοποιήσεων. Εξάλλου, η αύξηση αυτή ήταν επιθυμητή, δεδομένης της επιτυχίας της επιχείρησης και των προοπτικών αποδοτικότητάς της. Επίσης, οι προοπτικές αυτές συμφωνούσαν με τις προβλέψεις ανάπτυξης της αγοράς που είχαν διατυπώσει διάφοροι εμπειρογνώμονες, οι οποίοι υπολόγιζαν σε 20-25% την ετήσια ανάπτυξη της γαλλικής αγοράς συντήρησης από τρίτους για την περίοδο 1987-1992. Εν προκειμένω και δεδομένου ότι η εταιρεία βρισκόταν στο στάδιο εκκίνησης, θα ήταν σφάλμα να θεωρηθούν οι απώλειες του 1988 ένδειξη κρίσης της επιχείρησης. Συνεπώς, η Επιτροπή ιε βάση τα στοιχεία που έχει στη διάθεσή της μπορεί να θεωρήσει ότι η επιλογή επένδυσης της Crédit Lyοηηais συμφωνεί με την επιλογή ιδιωτικού επενδυτή υπό παρεμφερείς συνθήκες. Εξάλλου, οι καλές προοπτικές επιβεβαιώθηκαν μετά από δύο έτη το 1990, όταν η TASQ σημείωνε ήδη σημαντικά θετικά αποτελέσματα τόσο σε επίπεδο εκμετάλλευσης (7 εκατομμύρια) όσο και σε συνολικό επίπεδο (άνω των 5 εκατομμυρίων) πράγμα που αντιστοιχεί σε ιδιαίτερα υψηλή απόδοση του κεφαλαίου (περίπου 67%) και επέτρεπε να απορροφηθούν τα τρία τέταρτα περίπου των απωλειών των πρώτων ετών. Βάσει των στοιχείων αυτών, η Επιτροπή θεωρεί ότι η αύξηση κεφαλαίου του 1988 δεν περιέχει κρατική ενίσχυση.

(26) Οι αυξήσεις κεφαλαίου ύψους 26 εκατομμυρίων γαλλικών φράγκων για την TASQ και 30,6 εκατομυρίων γαλλικών φράγκων για τη Métroservice, πραγματοποιήθηκαν το Νοέμβριο 1991 ενόψει της συγχώνευσης των δύο εταιρειών. Δεδομένης, αφενός μεν της επιβράδυνσης της αγοράς, αφετέρου δε της ανάπτυξης της μικροπληροφορικής και των τεχνολογιών της πληροφορίας, η συγχώνευση αναμενόταν να επιτρέψει στην TASQ ευρύτερο άνοιγμα στην αγορά της συντήρησης από τρίτους, ούτως ώστε να εξισορροπήσει τις δραστηριότητές της στις οποίες κυριαρχούσαν ακόμη σε μεγάλο βαθμό οι αγορές της Credit Lyonnais, καθώς και να αποκτήσει σύντομα το μέγεθος που 0α της επέτρεπε να επιτύχει σημαντικές οικονομίες κλίμακας. Την εποχή εκείνη, στην εν λόγω αγορά σημειωνόταν αυξανόμενος αριθμός πράξεων αναδιάρθρωσης και συγκέντρωσης. Με την προοπτική αυτή, η TASQ χρειαζόταν παροχή κεφαλαίων για να στηρίξει την έντονη ανάπτυξη της δραστηριότητας του 1991 και να προσαρμόσει την υποδομή και τα μέσα της στη φύση και στον όγκο των δραστηριοτήτων, ενώ η Metroservice, η κατάσταση της οποίας υπήρξε δυσχερέστερη, έπρεπε να καλύψει τις προβλεπόμενες απώλειες για το ίδιο έτος πριν από τη συγχώνευση. Όταν η Crédit Lyonnais ανέλαβε τον έλεγχο της Metroservice, της οποίας είχε υπάρξει πιστωτής, μπορούσε πλέον να δώσει στην TASQ την αναμενόμενη δυνατότητα να αποκτήσει εύκολα μέγεθος περισσότερο προσαρμοσμένο στην εκμετάλλευση των οικονομιών κλίμακας και να επωφεληθεί από τις συνεργίες ανάμεσα στις δυο επιχειρήσεις. Η συμπεριφορά της Credit Lyonnais φαίνεται, δεδομένης επίσης της ευνοϊκής ανάπτυξης της αγοράς, σύμφωνη με την τακτική συνετού επενδυτή. Εντάσσεται στο πλαίσιο των τάσεων συγκέντρωσης στον εν λόγω τομέα, βασιζόμενη στη συμπληρωματικότητα των δύο ενδιαφερόμενων εταιρειών και στις οικονομίες κλίμακας τις οποίες συνεπάγεται η συγχώνευση, σε όρους γεωγραφικής κάλυψης και τεχνικών επενδύσεων. Με βάση τα στοιχεία αυτά, η Επιτροπή φρονεί ότι η διπλή πράξη αύξησης κεφαλαίου μπορεί να θεωρηθεί ως πράξη ενός συνετού επενδυτή, και κατά συνέπεια δεν περιέχει κρατικές ενισχύσεις.

(27) Όσον αφορά την αύξηση κεφαλαίου ύψους 51 εκατομμυρίων γαλλικών φράγκων, που πραγματοποιήθηκε το Δεκέμβριο 1991 και αναφέρεται στην κίνηση της διαδικασίας, οι γαλλικές αρχές εξήγησαν ότι δεν πρόκειται για αύξηση μετοχικού κεφαλαίου, αλλά για το αυτόματο αποτέλεσμα της συγχώνευσης ανάμεσα στις δύο εταιρείες που ήλεγχε η Credit Lyonnais. Πράγματι, κατά τη συγχώνευση, η απορροφώσα εταιρεία (TASQ) εξέδωσε νέους τίτλους, σε αντιστάθμισμα της κατάργησης των τίτλων της απορροφώμενης εταιρείας, για να καλύψει τις εισφορές καθαρού ενεργητικού. Η ισοτιμία που λήφθηκε υπόψη (15 μετοχές TASQ International πρώην Métropole έναντι δύο μετοχών TASQ) εγκρίθηκε βάσει της εφαρμογής των διαφόρων μεθόδων σύγκρισης, πράγμα που καταλήγει σε παρεμφερή υπολογισμό αξιών των δύο επιχειρήσεων. Τα ενεργητικά και τα παθητικά της TASQ αποτέλεσαν το αντικείμενο λεπτομερούς αξιολόγησης, σύμφωνα με τις συνήθεις αρχές που εφαρμόζονται σχετικά. Το σύνολο της πράξης και οι λεπτομέρειές της έλαβαν την έγκριση της επιτροπής του χρηματιστηρίου (COB) και του ελεγκτή τον οποίο διόρισε το Εμποροδικείο. Βάσει των στοιχείων αυτών, τα οποία επιβεβαιώνουν ότι η πράξη δεν εμπεριείχε κανένα οικονομικό πλεονέκτημα υπέρ της TASQ, η Επιτροπή θεωρεί ότι η εν λόγω πράξη δεν περιλαμβάνει κρατικές ενισχύσεις.

ii) Χρηματοδότηση της επιχείρησης από το CDR

(28) Το CDR χρηματοδότησε την TASQ δύο φορές: το Δεκέμβριο 1995, λίγο μετά το διαχωρισμό, το CDR χορήγησε 5 εκατομμύρια γαλλικά φράγκα· τον Ιούνιο 1997, μετά από ένα έτος ιδιαίτερα αρνητικό (- 76 εκατομμύρια γαλλικά φράγκα), η επιχείρηση έλαβε 60 εκατομμύρια. Το Αύγουστο 1998, το CDR πώλησε την επιχείρηση έναντι 16 εκατομμυρίων γαλλικών φράγκων.

(29) Για να εξεταστούν οι δύο αυτές πράξεις πρέπει καταρχάς να παρατηρηθεί, όπως τόνισε η Επιτροπή στην απόφασή της 98/490/ΕΚ σχετικά με τις ενισχύσεις που χορηγούνται στον όμιλο Crédit Lyonnais(6), ότι οι πόροι τον CDR είναι πόροι του κράτους με την έννοια τον άρθρου 92 της συνθήκης ΕΚ(7), όχι μόνο επειδή το CDR είναι 100% θυγατρική μιας δημόσιας επιχείρησης αλλά επίσης επειδή χρηματοδείται μέσω συμμετοχικού δανείου και οι ζημίες τον αναλαμβάνονται από το κράτος. Η Επιτροπή σημειώνει ότι οι πράξεις αυτές δεν τυγχάνουν καμίας παρέκκλισης που να τις εξαιρεί από τις υποχρεώσεις βάσει των άρθρων 92 και 93 της συνθήκης ΕΚ, και ειδικότερα ότι οι γαλλικές αρχές και το CDR δεν μπορούν να απαλλαγούν από τις υποχρεώσεις αυτές βάσει της απόφασης 95/547/ΕΚ ούτε βάσει της παρούσας απόφασης. Υπογραμμίζεται ειδικότερα ότι οι πράξεις τον CDR σε σχέση με τις θυγατρικές του μπορεί να θεωρηθεί ότι δεν περιλαμβάνουν κανένα στοιχείο ενίσχυσης μόνον εφόσον συμμορφώνονται με την αρχή "του ιδιώτη επενδυτή σε οικονομία αγοράς" και ότι κάθε εισφορά κεφαλαίων (ή παραίτηση από απαιτήσεις) είναι σύμφωνη με την αρχή αυτή. Η Επιτροπή θεωρεί, στην ανακοινωσή της προς τα κράτη μέλη(8) σχετικά με τις αρχές που πρέπει να εφαρμόζονται για τον καθορισμό του κατά πόσον μία δημόσια παρέμβαση πρέπει να θεωρηθεί ως ενίσχυση, ότι οι εισφορές κεφαλαίου στο πλαίσιο δημόσιων επιχειρήσεων περιλαμβάνουν στοιχεία κρατικών ενισχύσεων εάν, σε ανάλογες περιστάσεις, ένας ιδιώτης επενδυτής λαμβανομένης υπόψη της προσδοκώμενης απόδοσης της εισφοράς κεφαλαίων, δεν θα προέβαινε στην εν λόγω εισφορά. Σε επιστολή της 16ης Οκτωβρίου 1997 προς τον υπουργό Εθνικής Οικονομίας, Οικονομικών και Βιομηχανίας, ο επίτροπος Karel Van Miert υπενθύμισε ότι οι πράξεις του CDR που περιλαμβάνουν αναδιάρθρωση των περιουσιακών του στοιχείων πώληση με ζημία ή παραγραφή των χρεών, ήταν πιθανόν να περιλαμβάνουν ενισχύσεις και θα έπρεπε να έχουν κοινοποιηθεί στην Επιτροπή. Ομοίως, οι εκχωρήσεις στοιχείων του ενεργητικού του CDR που δεν πραγματοποιούνται μέσω ανοικτών και διαφανών διαδικασιών υποβολής προσφορών πρέπει επίσης να κοινοποιούνται στην Επιτροπή. Μόνον οι πράξεις πού κυμαίνονται αναμφισβήτητα κάτω από το όριο de minimis ενίσχυσης των 100000 Ecu απαλλάσσονται από την υποχρέωση αυτή.

(30) Τα μέτρα αύξησης μετοχικού κεφαλαίου που αποφάσισε το CDR υπέρ της TASQ πρέπει για τους λόγους που υπενθυμίζονται ανωτέρω να εξεταστούν αυτά καθαυτά και δεν είναι δυνατόν να θεωρηθεί ότι εγκρίθηκαν στο πλαίσιο του σχεδίου διάσωσης και αναδιάρθρωσης της τράπεζας, το οποίο έχει μοναδικό στόχο τις ενισχύσεις που χορηγήθηκαν στη Credit Lyonnais αυτή καθαυτή.

(31) Η Επιτροπή δέχεται ως βάσιμο το επιχείρημα ότι λήφθηκαν υπόψη οι τραπεζικοί κίνδυνοι και τα εκτός ισολογισμού στην εκτίμηση του κατά πόσον ήταν οικονομικά εύλογη η επιλογή του μετόχου CDR. Επίσης, η Επιτροπή αναγνωρίζει ότι εάν εξεταστεί απομονωμένη χρονικά η ενέργεια του κράτους, μέσω του CDR, αφότου έλαβε χώρα ο διαχωρισμός του 1995, ανταποκρίθηκε εν γένει και εκτός ειδικών περιπτώσεων, στους στόχους υγιούς διαχείρισης, ελαχιστοποίησης των απωλειών και διαφύλαξης των περιουσιακών συμφερόντων του κράτους.

(32) Προκειμένου να επιβεβαιωθεί, εν προκειμένω, η εικαζόμενη συμπεριφορά συνετού επενδυτή εκ μέρους του CDR, πρέπει πρώτα να στοιχειοθετηθεί ότι το CDR επιδίωξε να μεγιστοποιήσει το προϊόν της πώλησης της επιχείρησης και ότι η διαδικασία πώλησης υπήρξε ανοιχτή, διαφανής και αμερόληπτη (βλέπε σημείο iii), κατά τρόπον ώστε οι αυξήσεις μετοχικού κεφαλαίου που πραγματοποίησε το CDR να αιτιολογούνται πλήρως και να μην υπάρχει η παραμικρή υπόνοια ότι περιελάμβαναν στοιχεία ενίσχυσης στον αγοραστή.

(33) Εντούτοις, για να εκτιμηθούν οι εν λόγω πράξεις σε σχέση με το άρθρο 87, η Επιτροπή θεωρεί ότι η συνέχεια της δράσης του κράτους έναντι της TASQ, πραγματοποιήθηκε μέσω, καταρχάς, της Credit Lyonnais και των θυγατρικών της, και στη συνέχεια του CDR, συνέχεια την οποία η πράξη διαχωρισμού της επιχείρησης στο πλαίσιο του CDR δεν θα μπορούσε να διακόψει σαν να μην είχε συμβεί τίποτε πριν το 1995. Εάν η Επιτροπή δεν υιοθετούσε την προσέγγιση αυτή, τα κράτη μέλη θα μπορούσαν εύκολα να χορηγούν ενισχύσεις και να αποφεύγουν τις συνέπειες του άρθρου 87 και τον έλεγχο της Επιτροπής που προβλέπεται από τη συνθήκη, με τη δημιουργία δομών διαχωρισμού στις οποίες οι επιχειρήσεις που λαμβάνουν τις ενισχύσεις θα υπάγονται με τις οφειλές και τις υποχρεώσεις τους, επικαλούμενες τη λογική της οικονομικής συμπεριφοράς του διαχειριστή του διαχωρισμού σε σχέση με τη "μεταβιβασθείσα" επιχείρηση και τις υποχρεώσεις της.

(34) Στην προκειμένη περίπτωση, πρέπει αρχικά να σημειωθεί ότι η πρώτη πράξη αύξησης κεφαλαίου έλαβε χώρα αμέσως αφότου περιήλθε η επιχείρηση στο CDR. Επισημαίνεται ότι δεν πρόκειται για εισφορά νέων κεφαλαίων αλλά απλώς για τη μετατροπή σε κεφάλαιο οφειλής ύψους 5 εκατομμυρίων γαλλικών φράγκων. Ο βαθμός κινδύνου που ανέλαβε το CDR έναντι της TASQ παρέμεινε αμετάβλητος. Μετά από έτη που χαρακτηρίστηκαν πρώτον από το κόστος της αναδιάθρωσης που ακολούθησε τη συγχώνευση, στη συνέχεια από την αδυναμία της οικονομικής συγκυρίας του τομέα, το 1995 η TASQ σημείωσε σημαντική αύξηση του κύκλου εργασιών και ανάκαμψη παρά τη ζημία ύψους 9 εκατομμυρίων γαλλικών φράγκων εξαιτίας πράξεων αθέμιτου ανταγωνισμού. Συνεπώς, η TASQ εμφανίζεται ως επιχείρηση σε ανασυγκρότηση με καλές προοπτικές βιωσιμότητας με δραστηριότητες σε μια αγορά που βρίσκεται εκ νέου σε ανάπτυξη, όπως προκύπτει από τις οικονομικές αναλύσεις που πραγματοποιήθηκαν την εποχή εκείνη. Οι οικονομικοί δείκτες που αφορούν την TASQ και την κατάσταση της αγοράς επέτρεπαν στο CDR να προσδοκά επαρκή απόδοση της επένδυσής του. Στο πλαίσιο αυτό, η Επιτροπή φρονεί ότι η συμπεριφορά του CDR μπορεί να αιτιολογηθεί βάσει της αρχής του ιδιωτικού επενδυτή. Εξάλλου, θεωρεί ότι η μετατροπή της απαίτησης της CDR έναντι της TASQ σε κεφάλαιο δεν αποτελεί την τελική υλοποίηση ενίσχυσης χορηγούμενης μετά από διαρκή διαδικασία υποστήριξης της επιχείρησης που είχε ξεκινήσει νωρίτερα από την Crédit Lyonnais προτού μεταβιβαστεί στο CDR. Κατά συνέπεια, η Επιτροπή φρονεί ότι η πράξη αυτή δεν περιλαμβάνει κρατική ενίσχυση.

(35) Βέβαια, το οικονομικό έτος 1996 χαρακτηρίστηκε από σημαντικές απώλειες για την TASQ, οι οποίες θα μπορούσαν να δημιουργήσουν αμφιβολίες σχετικά με το κατά πόσον ήταν συνετή η απόφαση του 1995. Εντούτοις, μέρος των απωλειών αυτών οφειλόταν σε απρόβλεπτα στοιχεία, ενώ ένα άλλο μέρος ήταν αναπόφευκτο. Όλες οι απώλειες εξηγούνται από μη επαναλαμβανόμενα γεγονότα τα οποία οδήγησαν στη σύσταση έκτακτων προβλέψεων.

(36) Καταρχάς, η TASQ είχε αρχίσει τη δραστηριότητα προς το "ευρύ κοινό", η οποία όμως απέφερε σημαντικές απώλειες το 1996 (- 6 εκατομμύρια γαλλικά φράγκα), πράγμα το οποίο οδήγησε επίσης στην απόφαση να συσταθεί, για το επόμενο οικονομικό έτος, πρόβλεψη ύψους 16 εκατομμυρίων γαλλικών φράγκων για απώλειες εξαιτίας λύσης των αντίστοιχων συμβάσεων. Εξάλλου, η TASQ χρειάστηκε να αποσβέσει, με πρόβλεψη ύψους 10 εκατομμυρίων γαλλικών φράγκων, την εναπομένουσα φήμη και πελατεία που συνδέεται με τη σύμβαση συντήρησης με την Crédit Lyonnais, η οποία είχε ανακοινώσει στην TASQ το 1996 την πρόθεσή της να καταρτίζει τις συμβάσεις της σε ετήσια βάση.

(37) Δεύτερον, η TASQ αντιμετώπισε προβλήματα σε σχέση με την ακίνητη περιουσία της οποίας είχε τη χρήση με επαχθείς όρους. Περίπου 60 εκατομμύρια χρειάστηκε να προβλεφθούν για να ληφθεί υπόψη το επιπλέον κόστος των, μισθωμάτων καθώς και η χαμηλή πλήρωση των χώρων εκμετάλλευσης. Μολονότι τα προβλήματα αυτά ήταν ήδη γνωστά το 1995, επιδεινώθηκαν αργότερα και πάντως δεν άφηναν άλλη εναλλακτική λύση στο CDR, δεδομένων των υποχρεώσεων που είχε αναλάβει έναντι της Crédit Lyonnais. Πράγματι, το CDR είχε χορηγήσει, τη στιγμή του διαχωρισμού, εγγύηση επιστροφής υπέρ της Credit Lyonnais για τις υποχρεώσεις στον τομέα των ακινήτων που είχε αναλάβει η TASQ έναντι των δύο θυγατρικών της τράπεζας. Εξάλλου, δυνάμει του πρωτοκόλλου συμφωνίας ανάμεσα στο γαλλικό κράτος(9) και την Credit Lyonnais της 5ης Απριλίου 1995, που εγκρίθηκε με την απόφαση 295/547/ΕΚ της Επιτροπής, της 26ης Ιουλίου 1995, σχετικά με τις ενισχύσεις στην τράπεζα Credit Lyonnais, το CDR κατέστη εγγυητής, σε περίπτωση που η TASQ αδυνατεί να εξοφλήσει τις δυο συμβάσεις χρηματοδοτικής μίσθωσης έναντι των δυο αυτών εταιρειών. Η αξία της εν λόγω εγγύησης εκτιμήθηκε σε περισσότερα από 81 εκατομμύρια γαλλικά φράγκα.

(38) Η απόφαση του CDR για αύξηση του κεφαλαίου της TASQ το 1997 κατά 60 εκατομμύρια πρέπει να εκτιμηθεί με βάση τρεις παράγοντες: τις ανειλημμένες υποχρεώσεις που περιγράφονται στο σημείο 37, το στόχο που είχε οριστεί στο CDR να πωλήσει ή να ρευστοποιήσει, το ταχύτερο, τις συμμετοχές του και την προσπάθεια αναδιάρθρωσης που είχε ξεκινήσει η TASQ ήδη από το 1996.

(39) Η εφαρμογή ενός σχεδίου ριζικής αναδιάρθρωσης οδήγησε, το 1997, σε σοβαρή μείωση του κύκλου εργασιών (-14%). Τα αποτελέσματα αυτής της σημαντικής και δραστικής ενέργειας υλοποιήθηκαν αμέσως: η TASQ σημείωσε, το 1997, πολύ θετικά αποτελέσματα τόσο σε επίπεδο εκμετάλλευσης (+ 14 εκατομμύρια γαλλικά φράγκα) όσο και σε συνολικό επίπεδο (+ 30 εκατομμύρια γαλλικά φράγκα). Πρέπει να σημειωθεί σχετικά ότι η TASQ είχε τα μεγαλύτερα κέρδη από όλες τις γαλλικές εταιρείες στον τομέα της το 1997. Το επιχειρηματικό σχέδιο που κατήρτισε η χρηματιστηριακή εταιρεία Ferri σε συνεργασία με την TASQ προέβλεπε αρνητικό αποτέλεσμα για το 1998, ισορροπία το 1999 και επάνοδο στα κέρδη το έτος 2000, με απόδοση ιδίου κεφαλαίου αφού αφαιρεθεί ο φόρος της τάξεως του 17%. Οι προβλέψεις για τα επόμενα έτη ανέφεραν απόδοση ιδίων κεφαλαίων ποσοστού 20% το έτος 2002. Ακόμη κι αν το αποτέλεσμα του 2002 θεωρηθεί υπερβολικά αστάθμητο, η προβλεπόμενη απόδοση το 2000 θα ήταν ικανοποιητική για το συνετό επενδυτή, δεδομένου ιδίως του επιπέδου των μακροπρόθεσμων επιτοκίων για επενδύσεις χωρίς κίνδυνο (μεταξύ 5 και 6%).

(40) Οι γαλλικές αρχές δήλωσαν σχετικά ότι η λύση για την αύξηση κεφαλαίου και την πώληση της TASQ που επέλεξε το CDR υπήρξε εν πάση περιπτώσει η λιγότερο δαπανηρή. Πρώτον, διότι το εκτιμώμενο κόστος εκκαθάρισης με φιλικό διακανονισμό της TASQ θα ανερχόταν σε ποσό υψηλότερο από το κόστος της αύξησης κεφαλαίου μείον το προϊόν της πώλησης της TASQ. Δεύτερον, διότι το CDR συνδεόταν με την εγγύηση επιστροφής υπέρ της Crédit Lyonnais των υποχρεώσεων σε ακίνητα της TASQ η οποία περιγράφεται στο σημείο 37, το κόστος καταγγελίας της οποίας υπερέβαινε τα 81 εκατομμύρια γαλλικά φράγκα.

(41) Η Επιτροπή απορρίπτει το πρώτο επιχείρημα των γαλλικών αρχών, διότι θεωρεί ότι το αποδεκτό κόστος εκκαθάρισης για να αξιολογηθεί η ύπαρξη ενισχύσεων σε πράξη που πραγματοποίησε το κράτος ως μέτοχος, περιορίζεται στην αξία των μετοχών που εκείνο είχε στην κατοχή του. Η Επιτροπή και το Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, σε ανάλογες προηγούμενες περιπτώσεις(10), έχουν ήδη απορρίψει το επιχείρημα που επεκτείνει την ευθύνη του κράτους ως μετόχου στο παθητικό της εκκαθάρισης πέραν των εισφορών του στο κεφάλαιο της επιχείρησης, με το σκεπτικό ότι αυτή η επέκταση ευθύνης οδηγεί σε σύγχυση του ρόλου του κράτους ως μετόχου και του κράτους πρόνοιας.

(42) Αντίθετα, στην προκειμένη περίπτωση και δεδομένου ότι η Επιτροπή είχε δεχθεί την εγγύηση του CDR στην Credit Lyonnais στο πλαίσιο των αποφάσεών της σχετικά με τις ενισχύσεις στην Credit Lyonnais, δέχεται ότι το CDR μπορεί να είχε άλλες υποχρεώσεις έναντι στην Crédit Lyonnais τις οποίες ανέλαβε κατά την πράξη διαχωρισμού υπέρ της τραπέζης, εφόσον οι εν λόγω υποχρεώσεις προκύπτουν από βαρύνσεις της επιχείρησης πριν από την απόφαση διαβίβασής της στο CDR. Καθώς το κόστος των εν λόγω υποχρεώσεων (81 εκατομμυρίων γαλλικών φράγκων που αναλήφθηκαν από τον αγοραστή) υπερέβαινε το καθαρό κόστος της πράξης αύξησης κεφαλαίου (60 - 16 = 44 εκατομμυρίων γαλλικών φράγκων), η Επιτροπή θεωρεί ότι το CDR ενήργησε ως ιδιώτης επενδυτής σε συνήθεις συνθήκες οικονομίας της αγοράς, αρκεί να αποδειχθεί ότι η διαδικασία ιδιωτικοποίησης ακολούθησε τις αρχές που έχει θεσπίσει η Επιτροπή για την εξασφάλιση πραγματικού και διαφανούς ανταγωνισμού μεταξύ των δυνητικών αγοραστών, ώστε να μεγιστοποιηθεί το προϊόν της πώλησης της TASQ (σημείο iii). Εξετάζοντας κατά πόσον η απόφαση του CDR υπήρξε συνετή, η Επιτροπή λαμβάνει επίσης υπόψη το γεγονός ότι η εν λόγω πράξη εντάσσεται στο πλαίσιό μείζονος σχεδίου αναδιάρθρωσης που μπορεί να επαναφέρει την TASQ υπό κανονικές συνθήκες αγοράς και να αποκαταστήσει τη βιωσιμότητά της για να πωληθεί με τους καλύτερους όρους.

iii) Ενδεχόμενο χορήγησης ενισχύσεων στο πλαίσιο της διαδικασίας ιδιωτικοποίησης της επιχείρησης

(43) Όπως υπενθυμίζεται στην ανακοίνωση περί κίνησης της παρούσας διαδικασίας, για να προσδιοριστεί εάν μία πράξη ιδιωτικοποίησης ενδέχεται να ενέχει στοιχεία ενίσχυσης, η Επιτροπή εφαρμόζει γενικά κριτήρια που αναπτύχθηκαν με την πάροδο του χρόνου κατά την εξέταση των μεμονωμένων περιπτώσεων και που διατυπώθηκαν στην ΧΧΙΙΙη έκθεσή της επί της πολιτικής ανταγωνισμού του 1993(11). Είχε επίσης υπενθυμίσει ρητά τα κριτήρια αυτά στις γαλλικές αρχές σε επιστολή του Γενικού Διευθυντή Ανταγωνισμού, της 14ης Ιουλίου 1993. Σύμφωνα με την επιστολή αυτή, η πώληση ορισμένων δημόσιων επιχειρήσεων ενδέχεται να ενέχει στοιχεία κρατικής ενίσχυσης, που πρέπει να κοινοποιηθούν προηγουμένως σύμφωνα με το άρθρο 88 της συνθήκης ΕΚ.

(44) Τα αναφερόμενα στην επιστολή αυτή κριτήρια είναι τα ακόλουθα:

α) η παρουσία ενίσχυσης αποκλείεται και δεν χρειάζεται κοινοποίηση αν πληρούνται οι ακόλουθοι όροι:

- η πώληση πραγματοποιείται με πρόσκληση υποβολής προσφορών ανοικτή σε όλους τους ενδιαφερομένους, με όρους και προϋποθέσεις που δεν ενέχουν διακρίσεις και είναι διαφανείς,

- η επιχείρηση μεταβιβάζεται στον πλειοδότη και,

- οι ενδιαφερόμενοι διαθέτουν επαρκή χρόνο για την προετοιμασία της προσφοράς τους και τους έχουν δοθεί όλες οι αναγκαίες πληροφορίες για την ακριβή αξιολόγηση των περιουσιακών στοιχείων·

β) αντίθετα, οι ακόλουθες μεταβιβάσεις πρέπει να κοινοποιούνται προηγουμένως σύμφωνα με το άρθρο 88 παράγραφος 3 της συνθήκης ΕΚ, δεδομένου ότι ενδέχεται να ενέχουν στοιχεία κρατικής ενίσχυσης:

- κάθε πώληση με κλειστή διαδικασία ή με απευθείας ανάθεση,

- κάθε πώληση της οποίας προηγήθηκε διαδικασία διαγραφής χρεών από το κράτος, δημόσιες επιχειρήσεις ή οποιαδήποτε δημόσια αρχή,

- κάθε πώληση της οποίας προηγήθηκε κεφαλαιοποίηση των χρεών ή αύξηση του κεφαλαίου,

- κάθε πώληση που πραγματοποιήθηκε υπό όρους που δεν θα ήταν αποδεκτοί για μια συναλλαγή μεταξύ επενδυτών υπό κανονικές συνθήκες οικονομίας αγοράς.

(45) Εν προκειμένω, οι γαλλικές αρχές ανέφεραν ότι η διαδικασία ιδιωτικοποίησης διεξήχθη από ανεξάρτητο ειδικευμένο γραφείο (Developpement et Finances) και πραγματοποιήθηκε μέσω πρόσκλησης υποβολής προσφορών σε εξήντα περίπου δυνητικούς αγοραστές της TASQ, από τους οποίους πολλοί ήταν αλλοδαποί ή υπό ξένο έλεγχο. Οι γαλλικές αρχές έδειξαν επίσης ότι η πρόσκληση υπήρξε διαφανής και αμερόληπτη, ότι οι προθεσμίες ήταν εύλογες και ότι η ενημέρωση των υποψηφίων υπήρξε πλήρης και συνεχής. Συγκεκριμένα, τα έγγραφα που διαβιβάστηκαν στην Επιτροπή δείχνουν ότι για την πώληση της TASQ δεν υπήρξε καμία ιδιαίτερη προϋπόθεση διατήρησης των θέσεων απασχόλησης, εντοπισμού ή συνέχειας της δραστηριότητας.

(46) Όσον αφορά την επιλογή του αγοραστή, οι γαλλικές αρχές επεσήμαναν ότι από τους τρεις υποψηφίους που επελέγησαν, μόνον δύο είχαν υποβάλει συγκεκριμένη προσφορά. Οι εν λόγω προσφορές παρουσίαζαν μικρή απόκλιση, της τάξεως του 1%. Η υψηλότερη προσφορά δεν επιλέχθηκε λόγω της χαμηλής της χρηματοδότησης, καθώς η εγγύηση χρηματοδότησης που προσκομίστηκε δεν ήταν σύμφωνη με το νόμο. Η προσφορά που επιλέχθηκε τελικά προσαρμόστηκε για να ληφθεί υπόψη η πλέον πρόσφατη εκτίμηση των ιδίων κεφαλαίων της TASQ της 30ής Ιουνίου 1998, σύμφωνα με τη σύμβαση εκχώρησης της TASQ. Η τελική τιμή αντιστοιχεί στην υψηλή τιμή του φάσματος εκτιμήσεων της επιχείρησης τις οποίες είχε καταρτίσει το γραφείο Mazard et Guerard με την ιδιότητα του ανεξάρτητου εμπειρογνώμονα εντεταλμένου από το CDR. Βάσει όλων των ανωτέρω στοιχείων, η Επιτροπή θεωρεί ότι η πράξη ιδιωτικοποίησης της TASQ δεν οδήγησε σε κρατικές ενισχύσεις, ούτε υπέρ της TASQ ούτε υπέρ του αγοραστή της.

VI

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

(47) Συμπερασματικά, η Επιτροπή φρονεί ότι, εν προκειμένω και λαμβανομένων υπόψη των διαθέσιμων στοιχείων, οι πράξεις που εξετάσθηκαν ανωτέρω δεν περιέχουν κρατικές ενισχύσεις κατά την έννοια του άρθρου 87 της συνθήκης ΕΚ υπέρ της TASQ,

ΕΞΕΔΩΣΕ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΑ ΑΠΟΦΑΣΗ:

Άρθρο 1

Οι αυξήσεις κεφαλαίου της TASQ κατά 4 εκατομμύρια γαλλικά φράγκα και κατά 56 εκατομμύρια γαλλικά φράγκα από την Credit Lyonnais το 1988 και το 1991, καθώς και οι αυξήσεις κεφαλαίου της TASQ κατά 5 εκατομμύρια γαλλικά φράγκα και κατά 60 εκατομμύρια γαλλικά φράγκα από το CDR το 1995 και το 1997 δεν συνιστούν ενισχύσεις που εμπίπτουν στο άρθρο 87 παράγραφος 1 της συνθήκης ΕΚ.

Άρθρο 2

Η παρούσα απόφαση απευθύνεται στη γαλλική κυβέρνηση.

Βρυξέλλες, 3 Μαΐου 2000.

Για την Επιτροπή

Mario Monti

Μέλος της Επιτροπής

(1) ΕΕ C 194 της 12.7.1999, σ. 9.

(2) Βλέπε υποσημείωση 1.

(3) Βλέπε ΧΧΙΙΙη έκθεση επί της πολιτικής ανταγωνισμού, τμήμα 403, σ. 276. Οι αρχές στις οποίες αναφέρεται η Επιτροπή στην εν λόγω έκθεση είχαν ανακοινωθεί προηγουμένως στις γαλλικές αρχές στην επιστολή του Γενικού Διευθυντή Ανταγωνισμού της 14ης Ιουλίου 1993.

(4) Βλέπε ιδίως Πρωτοδικείο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, υπόθεση Τ-358/94, Compagnie nationale Air France κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, Συλλογή 1996, ΙΙ-2109.

(5) Βλέπε ιδίως την ανακοίνωση της Επιτροπής στα κράτη μέλη, (ΕΕ C 307 της 13.11.1993, σ. 3).

(6) ΕΕ L 221 της 8.8.1998, σ. 28.

(7) Το άρθρο 92 της συνθήκης ΕΚ, από την 1η Μαΐου 1999, μετονομάζεται σε άρθρο 87 της συνθήκης ΕΚ, όπως τροποποιήθηκε από τη συνθήκη του Άμστερνταμ και το άρθρο 93 μετονομάζεται σε άρθρο 88.

(8) ΕΕ C 307 της 13.11.1993, σ. 3.

(9) ΕΕ L 308 της 21.12.1995, σ. 92.

(10) Βλέπε ιδίως τη απόφαση 94/1073/ΕΚ της Επιτροπής (BULL), που δημοσιεύθηκε στην ΕΕ L 386 της 31.12.1994, σ. 5, και την απόφαση που έλαβε υπόψη το Δικαστήριο στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις C 278/92, C279/92 και C280/92 Βασίλειο της Ισπανίας κατά της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (HYTASA) της 14ης Σεπτεμβρίου 1994, Συλλογή 1994, Ι-4103, σημείο 22 του σκεπτικού.

(11) Βλέπε υποσημείωση 4.