Γνώμη του Συμβουλίου

της 27ης Νοεμβρίου 2000

για το αναπροσαρμοσμένο πρόγραμμα σταθερότητας της Φινλανδίας, 2000-2004

(2000/C 374/03)

ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ,

Έχοντας υπόψη:

τη συνθήκη για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας,

τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 1466/97 του Συμβουλίου, της 7ης Ιουλίου 1997, για την ενίσχυση της εποπτείας της δημοσιονομικής κατάστασης και την εποπτεία και το συντονισμό των οικονομικών πολιτικών(1), και ιδίως το άρθρο 5 παράγραφος 3,

τη σύσταση της Επιτροπής,

Αφού ζήτησε τη γνώμη της οικονομικής και δημοσιονομικής επιτροπής,

ΕΞΕΔΩΣΕ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΑ ΓΝΩΜΗ:

Στις 27 Νοεμβρίου 2000, το Συμβούλιο εξέτασε το αναπροσαρμοσμένο πρόγραμμα σταθερότητας της Φινλανδίας, το οποίο καλύπτει την περίοδο 2000-2004. Το Συμβούλιο σημειώνει με ικανοποίηση ότι το πλεόνασμα του ευρύτερου δημόσιου τομέα της Φινλανδίας το οποίο σημειώθηκε κατά το 1998 αυξήθηκε κατά το 1999, προβλέπεται δε ότι κατά την περίοδο 2000-2004 θα υπερβεί το 4 % του ΑΕγχΠ, ενώ το χρέος του ευρύτερου δημόσιου τομέα, ως ποσοστό του ΑΕγχΠ, αναμένεται να εξακολουθήσει να μειώνεται. Επίσης, το Συμβούλιο θεωρεί ότι το αναπροσαρμοσμένο πρόγραμμα σταθερότητας είναι συνεπές με τους γενικούς προσανατολισμούς της οικονομικής πολιτικής.

Το Συμβούλιο δέχεται ευμενώς τα συνολικά αποτελέσματα της εφαρμογής του αναπροσαρμοσμένου προγράμματος του 1999, αν και σημειώνει ότι, τόσο η πραγματική βελτίωση του πλεονάσματος του προϋπολογισμού κατά το 1999 όσο και η μείωση του δημοσίου χρέους, υπελείφθησαν ως ένα βαθμό των σχετικών προβλέψεων, ενώ η διαφορά από το προβλεφθέν συνολικό πλεόνασμα οφείλεται και στους τρεις υποτομείς του ευρύτερου δημόσιου τομέα, παράλληλα δε τα έσοδα υπήρξαν χαμηλότερα των αναμενόμενων. Επιπλέον δε, εμφανίστηκαν πληθωριστικές πιέσεις. Η άνοδος του ενδογενούς πληθωρισμού φαίνεται να συνδέεται με την αντίστοιχη άνοδο του πληθωρισμού στον τομέα των υπηρεσιών.

Το μακροοικονομικό σενάριο που παρουσιάζεται στο τελευταίο αναπροσαρμοσμένο πρόγραμμα σταθερότητας προβλέπει για το 2000 ισχυρή οικονομική ανάπτυξη χάρις στην υψηλή εσωτερική και εξωτερική ζήτηση. Για τη συνέχεια, το 2001 και μέχρι το τέλος της περιόδου αναφοράς, προβλέπεται επιβράδυνση της αύξησης του ΑΕγχΠ. Το βασικό χαρακτηριστικό της μεσοπρόθεσμης επιβράδυνσης της οικονομίας φαίνεται εύλογο, αν ληφθεί υπόψη η ταχεία πρόσφατη ανάπτυξη της φινλανδικής οικονομίας και η πίεση στο παραγωγικό δυναμικό που ήδη παρατηρείται σε ορισμένους τομείς. Παραμένει ο κίνδυνος, η οικονομία να υπερθερμανθεί και η υπερβολική ζήτηση να επιβαρύνει τις πληθωριστικές πιέσεις. Το Συμβούλιο θεωρεί ότι θα είναι εν προκειμένω καίριας σημασίας η εξασφάλιση συγκρατημένων αυξήσεων των αμοιβών.

Όπως ήδη αναφέρθηκε στους γενικούς προσανατολισμούς της οικονομικής πολιτικής, το Συμβούλιο θεωρεί επίσης ότι, η εφαρμογή αυστηρής φορολογικής πολιτικής είναι αναγκαία για να συγκρατηθούν οι κίνδυνοι υπερθέρμανσης. Το Συμβούλιο, λαμβάνοντας υπόψη την παραπάνω προϋπόθεση, επιδοκιμάζει τη φορολογική στρατηγική του αναπροσαρμοσμένου προγράμματος σταθερότητας. Έτσι επιβεβαιώνονται τα προηγούμενα προγράμματα και επιδιώκεται η διατήρηση των πλεονασμάτων στο 4,5 % περίπου του ΑΕγχΠ, μέσω της μείωσης των δημοσίων δαπανών σε σχέση με το ΑΕγχΠ αλλά και της ταυτόχρονης μείωσης των φορολογικών βαρών.

Το δημοσιονομικό υπόβαθρο του αναμενόμενου για το 2000 πλεονάσματος ύψους 4,5 % θα επιτρέψει στη Φινλανδία να συνεχίσει να ικανοποιεί τις απαιτήσεις του συμφώνου σταθερότητας και ανάπτυξης. Το Συμβούλιο θεωρεί ότι η συνέχιση της φορολογικής αυστηρότητας που περιέχεται στο αναπροσαρμοσμένο πρόγραμμα, δικαιολογείται από τις μελλοντικές επιπτώσεις της γήρανσης του πληθυσμού στο κόστος των συντάξεων και της υγείας, επιπτώσεις στις οποίες η Φινλανδία είναι ιδιαίτερα εκτεθειμένη.

Το Συμβούλιο δέχεται ευμενώς τη δέσμευση, που περιέχει το αναπροσαρμοσμένο πρόγραμμα ως προς τη συνέχεια των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων. Οι μεταρρυθμίσεις είναι ιδιαίτερα σημαντικές για την επίτευξη του βασικού στόχου της κυβέρνησης, δηλαδή να αυξήσει την απασχόληση και ταυτόχρονα να διαφυλάξει τη σταθερότητα των τιμών. Η φορολογική μεταρρύθμιση, με μείωση της ακόμη βαριάς συνολικής φορολογίας και των εισφορών κοινωνικής ασφάλισης επί της εργασίας, μπορεί να ενισχύσει τις δυνατότητες επιτυχίας. Παραμένουν ανησυχίες ότι η διάρθρωση του συνταξιοδοτικού συστήματος περιέχει αντικίνητρα για τους μεγαλύτερης ηλικίας εργαζόμενους να παραμείνουν στην αγορά της εργασίας και ότι η χρηματοδότηση του συστήματος αυτού είναι δυνατόν να χρειασθεί ενίσχυση ενόψει της γήρανσης του πληθυσμού. Η προβλεπόμενη στο πρόγραμμα μείωση των δημόσιων δαπανών και των εσόδων σε σχέση με το ΑΕγχΠ και η συνέχιση των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων, θα πρέπει να συντελέσουν στην αύξηση της απασχόλησης.

(1) ΕΕ L 209 της 2.8.1997, σ. 1.