Ανακοίνωση της Επιτροπής για τη διασύνδεση τιμολογήσεως στην ελεύθερη αγορά τηλεπικοινωνιών (98/C 84/03)

(Κείμενο που παρουσιάζει ενδιαφέρον για τον ΕΟΧ)

1. ΙΣΤΟΡΙΚΟ

Η Κοινότητα έχει αναπτύξει ρυθμιστικό πλαίσιο για τις τηλεπικοινωνίες, το οποίο προβλέπει ανοικτές και ανταγωνιστικές αγορές από 1ης Ιανουαρίου 1998, με μεταβατικές περιόδους για ορισμένα κράτη μέλη. Η κοινοτική αγορά των 190 εκατομμυρίων σταθερών τηλεφωνικών γραμμών παρουσιάζει ευκαιρίες για είσοδο στην αγορά σε έναν από τους ταχύτερα αναπτυσσόμενους τομείς της οικονομίας. Η αγορά των τηλεπικοινωνιακών υπηρεσιών στην Ευρώπη αναπτύσσεται σε ρυθμό περίπου 8 % ετησίως (ονομαστικά) από το 1990 και οι συγκρίσεις του ΟΟΣΑ για ανταγωνιστικές και μη ανταγωνιστικές αγορές καταδεικνύουν ότι οι ρυθμοί ανάπτυξης μπορούν να αναμένονται ότι θα αυξηθούν σημαντικά μετά την ελευθέρωση. Οι τρέχουσες επενδύσεις στον τομέα των τηλεπικοινωνιών στην Ευρώπη φθάνουν περίπου σε 40 δισεκατομμύρια Ecu ετησίως.

Το ζήτημα της διασύνδεσης είναι ιδιαίτερης σημασίας για την ανάπτυξη ανταγωνιστικής αγοράς στον τομέα των τηλεπικοινωνιών. Η διασύνδεση με το δίκτυο των προϋπαρχόντων φορέων είναι βασική για τους περισσότερους νεο-εισερχόμενους, προκείμενου να έχουν πρόσβαση στην υπάρχουσα βάση των χρηστών των τηλεπικοινωνιών σε δεδομένη εθνική αγορά. Το ρυθμιστικό πλαίσιο της ΕΕ για τις τηλεπικοινωνίες θεσπίζει αρχές διασύνδεσης που πρέπει να εφαρμόζονται σε εθνικό επίπεδο, υπό την επιτήρηση των εθνικών ρυθμιστικών αρχών για τις τηλεπικοινωνίες (ΕΡΑ).

Η δημοσίευση εκ μέρους της Επιτροπής των συστάσεων για τη διασύνδεση προβλέπεται στην οδηγία 97/33/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου για την διασύνδεση στις τηλεπικοινωνίες (1). Ο σκοπός των συστάσεων αυτών είναι να βοηθηθούν οι εθνικές ρυθμιστικές αρχές κατά την εκτέλεση των υποχρεώσεών τους βάσει της οδηγίας και, κατ' αυτόν τον τρόπο, να «διευκολυνθεί η ανάπτυξη γνήσιας εγχώριας Ευρωπαϊκής αγοράς» (2).

2. ΤΟ ΡΥΘΜΙΣΤΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΔΙΑΣΥΝΔΕΣΗΣ

Το ρυθμιστικό πλαίσιο της ΕΕ για τη διασύνδεση περιλαμβάνεται στην οδηγία 96/19/ΕΚ (3) της Επιτροπής (η οδηγία για τον «πλήρη ανταγωνισμό») και στην οδηγία 97/33/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου για την διασύνδεση στις τηλεπικοινωνίες (η οδηγία για τη διασύνδεση). Επιπλέον των εκ των προτέρων κανόνων που περιλαμβάνονται στις δύο αυτές οδηγίες, ισχύουν οι κανόνες για τον ανταγωνισμό που προβλέπονται στη συνθήκη.

Βάσει της οδηγίας του πλήρους ανταγωνισμού τα κράτη μέλη πρέπει να διασφαλίσουν ότι οι οργανισμοί τηλεπικοινωνιών, μέχρι την 1η Ιουλίου 1997, θα δημοσιεύσουν τους όρους και τις προϋποθέσεις για τη διασύνδεση προς τα βασικά λειτουργικά στοιχεία των υπηρεσιών τους φωνητικής τηλεφωνίας και των δημοσίων μεταγωμένων τηλεπικοινωνιακών δικτύων τους, περιλαμβανομένων των σημείων διασύνδεσης και των διεπαφών που προσφέρονται σύμφωνα με τις ανάγκες της αγοράς. Οι όροι και οι προϋποθέσεις διασύνδεσης, που περιλαμβάνουν τιμοκαταλόγους διασύνδεσης, πρέπει να είναι αμερόληπτοι, αναλογικοί και διαφανείς και να βασίζονται σε αντικειμενικά κριτήρια.

Επίσης, μέχρι την 1η Ιανουαρίου 1998, τα κράτη μέλη πρέπει να διασφαλίσουν ότι οι οργανισμοί τηλεπικοινωνιών θα παράσχουν διασύνδεση υπό τους όρους και τις προϋποθέσεις αυτές σε επιχειρήσεις εξουσιοδοτημένες να παρέχουν τέτοιου είδους υπηρεσίες ή δίκτυα. Η προθεσμία εφαρμογής της οδηγίας αυτής στο εθνικό δίκαιο ήταν ο Ιανουάριος 1997.

Η οδηγία πλήρους ανταγωνισμού προβλέπει ελάχιστες απαιτήσεις σχετικά με τη διασύνδεση. Η οδηγία για τη διασύνδεση, η οποία τέθηκε σε ισχύ τον Αύγουστο 1997 και πρόκειται να ενσωματωθεί στις εθνικές νομοθεσίες των κρατών μελών μέχρι τη 31η Δεκεμβρίου 1997, προχωρεί περισσότερο από την οδηγία του πλήρους ανταγωνισμού, θεσπίζοντας εναρμονισμένο σύνολο αρχών για τη διασύνδεση. Επιπλέον της υποχρεώσεως για φορείς εκμετάλλευσης σταθερού δικτύου με σημαντική ισχύ αγοράς, ώστε να παρέχουν διασύνδεση στα δίκτυά τους σε τιμές βάσει κόστους, καθορίζει τον εποπτικό ρόλο των εθνικών ρυθμιστικών αρχών, οι οποίες, μεταξύ άλλων, πρέπει να διασφαλίζουν την δημοσίευση «υποδείγματος προσφοράς διασυνδέσεως», που περιγράφει τους όρους και τις προϋποθέσεις για διασύνδεση.

Η οδηγία διασύνδεσης προβλέπει επίσης ότι συμφωνίες που αφορούν διασύνδεση με φορείς εκμετάλλευσης σταθερού δικτύου, οι οποίοι διαθέτουν σημαντική ισχύ αγοράς, δημοσιοποιούνται.

Σε ορισμένα κράτη μέλη έχουν εκχωρηθεί μεταβατικά χρονικά διαστήματα για την ελευθέρωση των υπηρεσιών φωνητικής τηλεφωνίας και των δημοσίων δικτύων τηλεπικοινωνιών, με αντίστοιχες παρατάσεις για τις προθεσμίες δημοσίευσης που αναφέρονται ανωτέρω (4). Ωστόσο, η οδηγία διασύνδεσης απαιτεί από όλα τα κράτη μέλη να διασφαλίσουν τη δημοσίευση υποδείγματος προσφοράς διασυνδέσεως αναφοράς μέχρι την 1η Ιανουαρίου 1998. Στην περίπτωση χωρών διέλευσης, το πεδίο εφαρμογής του εν λόγω υποδείγματος προσφοράς διασυνδέσεως περιορίζεται στους όρους και τις προϋποθέσεις για τη διασύνδεση ήδη ελευθερωμένων υπηρεσιών, δηλαδή κινητών δικτύων και διασυνοριακής διασύνδεσης σταθερών και κινητών δικτύων (5).

Η εφαρμογή των αρχών που προβλέπονται στην παρούσα σύσταση γίνεται με πάσα επιφύλαξη ως προς το καθήκον των κρατών μελών και των επιχειρήσεων να συμμορφώνονται πλήρως με τους κανόνες ανταγωνισμού της ΕΕ, λαμβάνοντας υπόψη τις ειδικές θέσεις που προβλέπονται στην ανακοίνωση της Επιτροπής για την εφαρμογή των κανόνων ανταγωνισμού σε συμφωνίες πρόσβασης στον τομέα των τηλεπικοινωνιών (6).

3. ΣΥΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΣΥΝΔΕΣΗ ΤΙΜΟΛΟΓΗΣΕΩΣ (7)

3.1. Πεδίο εφαρμογής της παρούσας σύστασης

Όταν δύο δίκτυα διασυνδέονται, έκαστος φορέας εκμετάλλευσης επιδιώκει να χρεώσει τον άλλον για τους παρεχόμενους πόρους. Στον τομέα των τηλεπικοινωνιών, τα τέλη διασύνδεσης που καταβάλλονται στον κατεστημένο φορέα εκμετάλλευσης αποτελούν μία από τις μεγαλύτερες δαπάνες στις οποίες υποβάλλονται οι νεοεισερχόμενοι στην αγορά και συχνά ανέρχονται περίπου σε 40 % της δαπάνης. Η πλέον βασική υπηρεσία διασύνδεσης που παρέχεται είναι ο τερματισμός κλήσεως (δηλαδή διαβίβαση κλήσεως που ξεκινά από ένα δίκτυο στον προορισμό της σε άλλο δίκτυο) και η παρούσα σύσταση επικεντρώνεται σε αρχές τιμολόγησης για τον τερματισμό κλήσεως.

Το κόστος του τερματισμού κλήσεως αποτελεί μέρος μόνον - αν και πολύ σημαντικό μέρος - του συνόλου των τελών διασύνδεσης τα οποία αντιμετωπίζει ο νεοεισερχόμενος. Είναι σημαντικό να τονισθεί ότι τα συγκριτικά δεδομένα στο παρόν έγγραφο δεν πρέπει να λαμβάνονται ως σύγκριση των πλήρων τελών διασύνδεσης, τα οποία αντιμετωπίζει ο νεοεισερχόμενος σε έκαστο κράτος μέλος.

3.2. Προσανατολισμός προς το κόστος

Η οδηγία για τη διασύνδεση επιβάλλει τέλη διασύνδεσης βάσει κόστους σε ορισμένους φορείς εκμετάλλευσης δικτύου με σημαντική ισχύ στην αγορά. Η αρχή του προσανατολισμού προς το κόστος συνεπάγεται ότι η τιμή που χρεώνεται για την παροχή υπηρεσίας πρέπει να εκφράζει τα υπεισερχόμενα κόστη τα οποία επιβάλλονται κατά την παροχή της εν λόγω υπηρεσίας. Επομένως, προκειμένου να υπάρξει κατάληξη σε αρχές για την τιμολόγηση της διασύνδεσης, είναι απαραίτητο να αναλυθεί ο τρόπος, με τον οποίο η πράξη της διασύνδεσης επιβάλλει δαπάνες σε δίκτυο.

Οι περισσότερες από τις δαπάνες που υπεισέρχονται σε τηλεπικοινωνιακό δίκτυο είναι ασταθείς δαπάνες, οι οποίες επιβάλλονται, για παράδειγμα, όταν διανοίγονται χαντάκια και εγκαθίστανται αγωγοί και καλώδια, καθώς και όταν αγοράζονται και προγραμματίζονται μεταγωγοί. Προκύπτουν επίσης άλλες συνεχιζόμενες δαπάνες, όπως για συντήρηση, επαναπρογραμματισμό μεταγωγών και διοικητικές δαπάνες.

Ένα σταθερό δίκτυο πρέπει να διαθέτει την κατάλληλη χωρητικότητα, αναλόγως της απαιτούμενης ποιότητας υπηρεσιών κατά τη διάρκεια της περιόδου αιχμής του φόρτου κίνησης, την οποία καλείται να διεκπεραιώσει. Εάν το δίκτυο πρέπει να διεκπεραιώσει κίνηση σε ώρες αιχμής από άλλα διασυνδεόμενα δίκτυα, θα χρειασθεί πρόσθετη δυναμικότητα για την διατήρηση της επιθυμητής ποιότητας υπηρεσιών (8). Ανάλυση των δαπανών δυναμικότητας που απαιτούνται για την παροχή της εν λόγω ποιότητας υπηρεσιών (δεδομένης της ζήτησης ή, κατά συνέπεια, των πραγματικών στοιχείων κίνησης διασυνδέσεως) καθιστά δυνατή την κατανομή των δαπανών μεταξύ των διασυνδεόμενων μερών.

Σε ιδανική κατάσταση, κατά την οποία συγκεκριμένη βιομηχανία περιλαμβάνει καθιερωμένους παράγοντες της αγοράς με σχετικά μερίδια αγοράς, η τιμολόγηση βάσει δυναμικότητας αποτελεί τον πλέον αποτελεσματικό κανόνα τιμολόγησης της διασυνδέσεως. Ωστόσο, οι προϋποθέσεις αυτές δεν ισχύουν σε πρόσφατα ελευθερωμένες αγορές τηλεπικοινωνιών και η συνήθης βάση για την τιμολόγηση της διασύνδεσης είναι η τιμολόγηση βάσει κινήσεως, με τροποποιήσεις, αναλόγως, για παραλλαγές σύμφωνα με το χρόνο της ημέρας ή την ημέρα της εβδομάδος, έτσι ώστε να ανακτάται το σύνολο των συνδεομένων με την κίνηση και μελλοντοστραφών δαπανών διασύνδεσης των αποδοτικών φορέων εκμεταλλεύσεως.

3.3. Μεθοδολογίες κοστολόγησης

Το ζήτημα του καθορισμού θεμιτών και αποδοτικών τιμών διασύνδεσης βάσει του κόστους αντιμετωπίζεται στις ελεύθερες αγορές παντού ανά τον κόσμο. Υπάρχει σαφής τάση προς τη χρήση προσέγγισης μακροπρόθεσμου μέσου οριακού κόστους με μελλοντική προοπτική (forward-looking long tun average incremental cost FL-LRAIC) για την τιμολόγηση της διασύνδεσης, όπως φαίνεται στον πίνακα κατωτέρω. Πράγματι, η οδηγία διασύνδεσης αναγνωρίζει ότι «τα τέλη διασύνδεσης που βασίζονται σε επίπεδο τιμών συνδεόμενο στενά με το μακροπρόθεσμο οριακό κόστος για την παροχή πρόσβασης στη διασύνδεση, προσφέρονται για την ενθάρρυνση της ταχείας ανάπτυξης μιας ανοικτής και ανταγωνιστικής αγοράς» (αιτιολογική σκέψη 10).

Το μελλοντοστραφές μακροπρόθεσμο οριακό κόστος παρέχει αναλυτικό πλαίσιο, το οποίο μπορεί να χρησιμοποιείται για την επίτευξη εκτίμησης του κόστους που πρόκειται να προκύψει σε πλήρως ανταγωνιστική αγορά.

>ΘΕΣΗ ΠΗΝΑΚΑ>

Σε ανταγωνιστική αγορά, η τιμή την οποία καταβάλλουν οι εταιρείες για στοιχεία ενεργητικού ή επενδύσεις δεν είναι εκείνο που καθορίζει το σχετικό κέρδος. Από τη στιγμή που γίνεται η επένδυση δηλαδή το χρόνο πέραν του οποίου η επένδυση δεν μπορεί να ανακληθεί χωρίς σημαντικό κόστος η αξία του εν λόγω στοιχείου ενεργητικού για την εταιρεία εξαρτάται από τη χρήση την οποία μπορεί να κάνει η εταιρεία του εν λόγω στοιχείου ενεργητικού. Μπορεί είτε να πωλήσει το στοιχείο ενεργητικού προς εκείνον που υποβάλλει την υψηλότερη προσφορά ή μπορεί να χρησιμοποιήσει το στοιχείο ενεργητικού για την παραγωγή προϊόντος ή υπηρεσίας, την οποία η εταιρεία πωλεί για να δημιουργήσει εισόδημα.

Τα προϊόντα ή υπηρεσίες που παράγονται με τη βοήθεια του εν λόγω στοιχείου ενεργητικού συνήθως αντιμετωπίζουν ανταγωνισμό από παρεμφερή υποκατάστατα που παράγονται από ανταγωνιστές. Εάν κάποιος από τους ανταγωνιστές αυτούς έχει ανώτερη απόδοση - έτσι ώστε να μπορεί να προσφέρει ένα πακέτο ανώτερης ποιότητας/τιμής στους καταναλωτές - άλλοι λιγότερο αποδοτικοί παράγοντες της αγοράς θα χρειασθεί να ανταποκριθούν αναλόγως, παρά να εξακολουθήσουν να τιμολογούν βάσει των ενσωματωμένων ή ιστορικών δαπανών τους. Με άλλα λόγια, οι εταιρείες είναι υποχρεωμένες να βλέπουν στο μέλλον για να επιβιώσουν, παρά στο παρελθόν στις αρχικές τους επενδύσεις (9).

Η μελλοντοστραφής προσέγγιση είναι αυτονόητη κατά τον προσδιορισμό και την μέτρηση των οικονομικών ή «πραγματικών» δαπανών (δηλαδή LRIC), που συνδέονται με την αύξηση της παραγωγής. Στην ειδική περίπτωση όπου η αύξηση είναι μία μονάδα, οι σχετικές δαπάνες ισούνται προς τις οριακές δαπάνες. Βραχυπρόθεσμα, το ύψος οποιασδήποτε επένδυσης περιορίζεται από τη δυναμικότητα των υπαρχόντων στοιχείων παραγωγικού ενεργητικού της εταιρείας. Ωστόσο, το μακροπρόθεσμο είναι ο χρονικός ορίζοντας, εντός του οποίου η εταιρεία μπορεί να αναλάβει επενδύσεις κεφαλαίου για να αυξήσει την δυναμικότητα αυτή. Από αυτής της πλευράς, το μακροπρόθεσμο είναι ο χρονικός ορίζοντας, εντός του οποίου η εταιρεία μπορεί να προσαρμόσει (προς τα κάτω ή προς τα άνω) όλα τα στοιχεία εισόδου, περιλαμβανομένων των διαστάσεων εκάστης και οποιασδήποτε μονάδας παραγωγής, ώστε να αντιμετωπίσει μείωση ή αύξηση του όγκου παραγωγής. Επομένως, το πλήρες κόστος επένδυσης που επέρχεται σε οποιοδήποτε σημείο της διασύνδεσης και οποιαδήποτε επένδυση σε δυναμικότητα δικτύου και μεταγωγών, που απαιτείται για την διεκπεραίωση της διασυνδεόμενης κίνησης, είναι δυνατόν να αποφευχθεί και, επομένως, να ανακτηθεί βάσει μέτρου μακροπρόθεσμου οριακού κόστους (10) Το σύνολο όλων των μέτρων αυτών, περιλαμβανομένης της αυξήσεως στην κίνηση του κατεστημένου φορέα εκμετάλλευσης, αποτελεί τότε το σύνολο του οριακού κόστους διασύνδεσης. Το ποσό αυτό στη συνέχεια διαιρείται κατά θεμιτό και διαφανή τρόπο μεταξύ του κοινοποιημένου φορέα εκμετάλλευσης και εκείνων που διασυνδέονται μ' αυτόν, έχοντας ως αποτέλεσμα ότι το κόστος διασύνδεσης για οποιοδήποτε συμβαλλόμενο μέρος είναι το μακροπρόθεσμο μέσο οριακό κόστος (LRAIC).

Οι δαπάνες που υπολογίζονται κατά τον τρόπο αυτό δεν περιλαμβάνουν τις από κοινού αναληφθείσες και κοινές δαπάνες του φορέα εκμετάλλευσης. Προκειμένου να δίνεται η δυνατότητα στους φορείς εκμετάλλευσης να ανακτούν όλες τις νόμιμες δαπάνες τους, πρέπει επίσης το τέλος διασύνδεσης να λαμβάνει υπόψη τις από κοινού αναληφθείσες και κοινές δαπάνες μελλοντικής προοπτικής ενός αποδοτικού φορέα εκμετάλλευσης, για παράδειγμα μέσω εκτάκτων επιβαρύνσεων (mark.ups) που εφαρμόζονται στο μακροπρόθεσμο μέσο οριακό κόστος εκάστης υπηρεσίας (11).

3.4. Συστήματα κοστολόγησης

Η οδηγία διασύνδεσης προβλέπει ότι οργανισμοί με υποχρεώσεις τελών διασύνδεσης βασισμένων στο κόστος πρέπει να εφαρμόζουν συστήματα κοστολόγησης, τα οποία είναι σε θέση να καταδεικνύουν ότι τα τέλη διασύνδεσης ακολουθούν πράγματι τις αρχές του προσανατολισμού προς το κόστος και της διαφάνειας. Η οδηγία δεν καθορίζει συγκεκριμένο σύστημα κοστολόγησης, αλλά απαιτεί διαφάνεια χρησιμοποιουμένου συστήματος.

Προς το παρόν, οι περισσότεροι κατεστημένοι φορείς έχουν λογιστικά συστήματα, που βασίζονται σε πλήρως κατανεμημένα ιστορικά κόστη, τα οποία έχουν αναπτυχθεί σε μονοπωλιακά περιβάλλοντα. Ωστόσο, είναι σαφές από την προηγούμενη συζήτηση ότι η χρήση ιστορικών δαπανών για τον υπολογισμό των τελών διασύνδεσης δεν είναι συμβατή με ανταγωνιστική αγορά και θα έχει την τάση να οδηγήσει σε υπερεκτίμηση των δαπανών διασύνδεσης.

Σε ανταπόκριση προς το νέο ανταγωνιστικό περιβάλλον, οι φορείς εκμετάλλευσης πρέπει να αναπτύξουν νέα λογιστικά συστήματα, ώστε να παρέχουν τις πληροφορίες που απαιτούνται τόσο για εσωτερικούς σκοπούς διαχείρισης όσο και για εξωτερικούς ρυθμιστικούς σκοπούς. Επομένως, η Επιτροπή συνιστά οι ΕΡΑ να καθορίσουν προθεσμίες για την εφαρμογή εκ μέρους των κατεστημένων φορέων νέων συστημάτων κοστολόγησης, βάσει των τρεχουσών δαπανών και λογαριασμών βασισμένων στη δραστηριότητα. Οι εθνικές ρυθμιστικές αρχές θα χρειασθεί να βεβαιωθούν ότι οι δαπάνες που εμφανίζονται ως κοινές κατανέμονται στον πληρέστερο δυνατό βαθμό, λαμβάνοντας υπόψη τους σχετικούς άμεσους και έμμεσους παράγοντες κόστους. Οι λογαριασμοί βάσει της δραστηριότητας που χρησιμοποιούν τρέχουσες δαπάνες παρέχουν «εκ των άνω προς τα κάτω» έλεγχο, μέσω συμβιβασμού με δαπάνες διασύνδεσης που υπολογίζονται σύμφωνα με τις «εκ των κάτω προς τα άνω» μελλοντοστραφείς μακροπρόθεσμες μέσες οριακές δαπάνες.

Η εμπειρία δείχνει ότι μπορεί να χρειασθούν περίπου δύο χρόνια στον κατεστημένο φορέα, προκειμένου να εφαρμόσει νέο λογιστικό σύστημα, αν και το χρονικό διάστημα αυτό μπορεί να μειωθεί με την απόκτηση αθροιστικής εμπειρίας στον τομέα.

3.5. Η χρήση τιμών «βέλτιστης τρέχουσας πρακτικής» κατά τη διάρκεια της μεταβατικής περιόδου σε συστήματα βασισμένα στο μακροπρόθεσμο μέσο οριακό κόστος

Τα τελευταία χρόνια διεξήχθη σημαντική έρευνα από ρυθμιστικά θεσμικά όργανα, εταιρείες παροχής συμβουλών και ακαδημαϊκούς σχετικά με τον προσδιορισμό του μακροπρόθεσμου μέσου οριακού κόστους (LRAIC) των τηλεφωνικών δικτύων ή τμημάτων των τηλεφωνικών δικτύων. Αυτό συνεπάγεται την κατασκευή εκ των κάτω προς τα άνω μοντέλων, για την ανάπτυξη οικονομικού/τεχνολογικού μοντέλου αποτελεσματικού δικτύου, βάσει του οποίου μπορούν να υπολογισθούν οι δαπάνες διασύνδεσης, αθροίζοντας τις δαπάνες των επί μέρους στοιχείων του δικτύου. Ο συμβιβασμός των αποτελεσμάτων από τα μοντέλα αυτά με τα αποτελέσματα που προκύπτουν από εκ των άνω προς τα κάτω μοντέλα (τα οποία λαμβάνουν ως σημείο αφετηρίας τις τρέχουσες κοστολόγησεις ενός φορέα εκμετάλλευσης και επιδιώκουν να καταλήξουν σε κόστος διασύνδεσης μέσω διαδικασίας κατανομής και εξάλειψης στοιχείων κόστους) έχουν ως αποτέλεσμα να καταδεικνύουν ότι οι υπολογιζόμενες δαπάνες διασύνδεσης είναι σε γενικές γραμμές ακριβείς. Τα μοντέλα αυτά έχουν υποβληθεί σε εντατική συζήτηση και ανάλυση από τους υπεύθυνους ρύθμισης, τους παράγοντες της αγοράς και τους ακαδημαϊκούς. Ωστόσο, στις περισσότερες περιπτώσεις τα αποτελέσματα της εργασίας αυτής δεν έχουν ακόμη ενσωματωθεί σε ρυθμιζόμενες τιμές διασύνδεσης. Προς το παρόν, ελάχιστες χώρες φαίνεται να είναι σε θέση να υπολογίσουν τέλη διασύνδεσης ανά λεπτό, βάσει πραγματικών εκτιμήσεων μακροπρόθεσμων μέσων οριακών δαπανών.

Επομένως, υπό μορφή προσωρινού μέτρου, που πρόκειται να χρησιμοποιηθεί μέχρις ότου γίνουν διαθέσιμες οι πληροφορίες οι οποίες απαιτούνται για την συμπλήρωση του υπολογισμού των εκ κάτω προς τα άνω μακροπρόθεσμων μέσων οριακών δαπανών (επαληθευμένες, όπου αυτό είναι σκόπιμο, από εκ των άνω προς τα κάτω μοντέλα, βάσει τρεχουσών κοστολογήσεων) και οι εθνικές ρυθμιστικές αρχές αποκτήσουν την εμπειρία, τους ρυθμιστικούς και τους οικονομικούς πόρους, ώστε να ολοκληρώσουν τη σχετική άσκηση κοστολόγησης, τα τέλη διασύνδεσης που υπολογίζονται εφαρμόζοντας προσέγγιση βέλτιστης τρέχουσας πρακτικής παρέχουν στοιχείο ελέγχου ότι τα τέλη διασύνδεσης που προτείνονται από τον προϋπάρχοντα φορέα εκμετάλλευσης είναι συμβατά με αποτελεσματική ανταγωνιστική αγορά.

Εφόσον τα προτεινόμενα τέλη διασύνδεσης του φορέα εκμετάλλευσης βρίσκονται εκτός της περιοχής των τελών βέλτιστης τρέχουσας πρακτικής που παρατίθενται εδώ, οι εθνικές ρυθμιστικές αρχές μπορούν να κάνουν χρήση των δικαιωμάτων τους βάσει της οδηγίας διασύνδεσης, ώστε να ζητούν αιτιολόγηση των προτεινομένων τελών. Όπου αυτό είναι σκόπιμο, οι ΕΡΑ μπορούν να απαιτούν αναδομικές μεταβολές σε τέλη διασύνδεσης.

4. ΥΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΤΕΛΩΝ «ΤΡΕΧΟΥΣΑΣ ΒΕΛΤΙΣΤΗΣ ΠΡΑΚΤΙΚΗΣ»

4.1. Σύγκριση των τελών διασύνδεσης για τον τερματισμό κλήσεως στα κράτη μέλη

Τα τέλη διασύνδεσης ανά λεπτό κλήσεως (για τερματισμό κλήσεως) κυμαίνονται, αναλόγως της διαδρομής την οποία ακολουθεί η κλήση. Ανάλογα με τις τοποθεσίες των σημείων διασύνδεσης και τον καλούμενο χρήστη, μπορεί να υπάρχει διαφορετικός αριθμός σταδίων μεταγωγής και συδέσμων μεταξύ κέντρων που υπεισέρχονται κατά την μεταφορά κλήσεως και αυτό μπορεί να οδηγήσει σε πολύπλοκη δομή τιμολόγησης για τη διασύνδεση.

Προκειμένου να απλουστεύονται οι συγκρίσεις, η προσέγγιση την οποία ακολουθεί η παρούσα σύσταση είναι να εξετάζονται τα τέλη διασύνδεσης προς το σταθερό δημόσιο δίκτυο του κατεστημένου φορέα, βάσει τριών διαφορετικών περιπτώσεων:

i) Διασύνδεση «τοπικού» επιπέδου

Κλήση που διεκπεραιώνεται για τερματισμό σε τοπικό επίπεδο αποτελεί διασύνδεση προς το τοπικό κέντρο μεταγωγής (ή όσο το δυνατόν πλησιέστερα προς αυτό), με το οποίο είναι συνδεδεμένος ο χρήστης προορισμού και αποτελεί το χαμηλότερο επίπεδο τέλους διασύνδεσης, το οποίο διατίθεται σε δεδομένη χώρα.

ii) Διασύνδεση «απλής διαβίβασης» (αστικό επίπεδο)

Η διασύνδεση απλής διαβίβασης επιτρέπει την πρόσβαση σε όλους τους πελάτες σε αστική περιοχή, όπως π.χ. μία μεγάλη πόλη. Αυτό είναι πιθανόν να αποτελεί το πλέον συχνά ζητούμενο επίπεδο διασύνδεσης από τους νεοεισερχόμενους σε εθνική αγορά.

iii) Διασύνδεση «διπλής διαβίβασης» (εθνικό επίπεδο)

Η διασύνδεση διπλής διαβίβασης επιτρέπει πρόσβαση σε όλους τους πελάτες στο δίκτυο του προϋπάρχοντος φορέα εκμετάλλευσης (διασύνδεση εθνικού επιπέδου). Κλήση η οποία διαβιβάζεται σ' αυτό το επίπεδο κανονικά επιφέρει το υψηλότερο επίπεδο τελών διασύνδεσης.

Όπως τα λιανικά τιμολόγια, τα τιμολόγια διασύνδεσης μπορεί επίσης να περιλαμβάνουν παραλλαγές σύμφωνα με την ώρα της ημέρας για περιόδους αιχμής εκτός αιχμής και ενδιάμεσες, που εκφράζουν την ανάγκη του φορέα εκμετάλλευσης του δικτύου να διαχειρίζεται τη ζήτηση και τη δυναμικότητα του δικτύου από κοινού. Για να απλουστεύεται η σύνδεση, η προσέγγιση στην παρούσα σύσταση είναι να εξετάζονται μόνο τα τέλη διασύνδεσης στην τιμή της ύψιστης τιμής. (12) Μόνο δαπάνες σχετιζόμενες με την κλήση περιλαμβάνονται στην σύγκριση 7 δαπάνες που δεν συνδέονται με την κίνηση, για παράδειγμα δαπάνες που σχετίζονται με την παροχή ζεύξεων διασύνδεσης ή τον αριθμό των χρησιμοποιουμένων θυρών διασύνδεσης, δεν περιλαμβάνονται.

Τα τρέχοντα τέλη για τον τερματισμό διεθνών κλήσεων δεν λαμβάνονται υπόψη στις συγκρίσεις «βέλτιστης πρακτικής», δεδομένου ότι προς το παρόν τα τέλη αυτά βασίζονται στο σύστημα κοστολόγησης και όχι στο κόστος. (Υπάρχει αυξανόμενη πίεση να μειωθούν οι τιμές που χρεώνονται προς το παρόν βάσει του διεθνούς συστήματος κοστολόγησης και αυτό πρόκειται να ενισχυθεί όταν τέθεί σε ισχύ η συμφωνία του ΔΟΕ για τις βασικές υπηρεσίες τηλεπικοινωνιών του 1998. Από 1η Ιανουαρίου 1998, εντός της ΕΕ, οι επιπτώσεις της κοινοτικής νομοθεσίας είναι ότι τα τέλη διασυνοριακών διασυνδέσεων μεταξύ των κρατών μελών πρέπει να βασίζονται στο κόστος του τερματισμού κλήσεως σε εθνικό επίπεδο.)

Η σύγκριση τελών διασύνδεσης ανά τον κόσμο αποκαλύπτει πολύ σημαντικές διαφορές, όχι μόνο στα πραγματικά τέλη, αλλά επίσης στα σχετικά τέλη διασύνδεσης στα τρία αυτά διαφορετικά επίπεδα. Αυτό δεν είναι περίεργο, δεδομένου ότι πολλά από τα τέλη αυτά αποτελούν το αποτέλεσμα διαπραγμάτευσης και δεν εκφράζουν κατ' ανάγκην υποχρέωση βασισμού στο κόστος. Επομένως, συγκρίσεις βασισμένες σε χώρες μη μέλη της ΕΕ είναι συχνά περιορισμένης αξίας προς το παρόν.

Από τον Ιούλιο 1997, οι περισσότεροι φορείς εκμετάλλευσης σταθερών δικτύων στα κράτη μέλη της ΕΕ έχουν δημοσιεύσει τα τέλη διασύνδεσής τους, σύμφωνα με την οδηγία 96/19/ΕΚ. Τα τρέχοντα τέλη διασύνδεσης για τερματισμό κλήσεως στα κράτη μέλη της ΕΕ περιλαμβάνονται στα παράρτημα ΙΙ της συστάσεως (από 1ης Σεπτεμβρίου 1997). Σε ορισμένες περιπτώσεις, πρόκειται για τα τέλη που προτείνονται από τους κατεστημένους φορείς εκμετάλλευσης και, υπό την ιδιότητα αυτή, εξακολουθούν να υπόκεινται σε έγκριση και πιθανή τροποποίηση από τις εθνικές ρυθμιστικές αρχές.

4.2. Υπολογισμός των τιμών βέλτιστης τρέχουσας πρακτικής

Οι τιμές βέλτιστης τρέχουσας πρακτικής του προβλέπονται στη σύσταση βασίζονται στα τέλη διασύνδεσης των τριών κρατών μελών με τις χαμηλότερες τιμές. Οι ακριβείς υπολογισμοί εξηγούνται στο παράρτημα ΙΙ της συστάσεως. Οι τιμές βέλτιστης τρέχουσας πρακτικής που προκύπτουν κατ' αυτόν τον τρόπο, εκφράζονται ως περιοχή, η οποία θεωρείται ότι είναι αρκετά ευρεία, ώστε να λαμβάνει υπόψη τις αναγνωρισμένες διαφορές κόστους μεταξύ κρατών μελών.

Διαφορές κόστους μεταξύ κρατών μελών της ΕΕ μπορεί να υπάρχουν ως αποτέλεσμα παραγόντων, όπως η μέση πυκνότητα συνδέσεων, το εργατικό κόστος ή το επιτρεπόμενο ποσοστό απόδοσης του χρησιμοποιηθέντος κεφαλαίου. Προς το παρόν υπάρχουν ανεπαρκή εμπειρικά στοιχεία για την πλήρη αξιολόγηση του αποτελέσματος εκάστου των παραγόντων αυτών, αλλά τα στοιχεία που υπάρχουν καταδεικνύουν ότι οι διαφορές αυτές είναι απίθανο να είναι αρκετά μεγάλες, ώστε να ακυρώσουν τα τέλη βέλτιστης τρέχουσας πρακτικής που συνιστώνται στο παρόν έγγραφο. Η διαφορά μεταξύ των άνω και των κάτω ζωνών των συνιστωμένων τελών βέλτιστης τρέχουσας πρακτικής κυμαίνεται από 60 % (διασύνδεση τοπικού επιπέδου) έως 100 % (διασύνδεση αστικού επιπέδου).

5. ΑΛΛΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΣΧΕΤΙΖΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΤΙΜΟΛΟΓΗΣΗ ΤΗΣ ΔΙΑΣΥΝΔΕΣΗΣ

5.1. Κατηγορίες διασυνδεομένων οργανισμών

Η οδηγία διασύνδεσης παραχωρεί σε ορισμένες κατηγορίες οργανισμών το δικαίωμα και την υποχρέωση να διαπραγματεύονται τη διασύνδεση μεταξύ τους. Οι σχετικοί οργανισμοί μπορεί να ευρίσκονται στο ίδιο κράτος μέλος ή σε διαφορετικά κράτη μέλη. Υπάρχουν τέσσερις κατηγορίες τέτοιου είδους οργανισμών, που καθορίζονται στο παράρτημα ΙΙ της οδηγίας.

Η οδηγία επιτρέπει τον καθορισμό διαφορετικών τελών, όρων και προϋποθέσεων διασύνδεσης για διαφορετικές κατηγορίες οργανισμών, οι οποίοι εξουσιοδοτούνται να παρέχουν δίκτυα και υπηρεσίες, σε περιπτώσεις όπου τέτοιου είδους διαφορές μπορούν να δικαιολογούνται αντικειμενικά, βάσει του τύπου της παρεχομένης διασύνδεσης ή/και των σχετικών εθνικών προϋποθέσεων αδειοδότησης.

Τα διαφορετικά τέλη που βασίζονται στις σχετικές εθνικές προϋποθέσεις αδειοδότησης πρέπει να αιτιολογούνται αντικειμενικά. Ορισμένα κράτη μέλη αναφέρουν ότι, προκειμένου να επιτύχουν ισχυρό ανταγωνισμό τόσο στην υποδομή όσο και στις υπηρεσίες, μπορεί το πλαίσιό τους αδειοδότησης/εξουσιοδότησης να συνδέει τις προϋποθέσεις διασύνδεσης για συγκεκριμένο οργανισμό με το επίπεδό του επενδύσεων σε υποδομή. Η εν λόγω πολιτική πρέπει να εφαρμόζεται κατά τρόπο ώστε να είναι συμβατή με άλλες διατάξεις, μεταξύ άλλων στην οδηγία, που αφορούν την αμεροληψία και δεν πρέπει να οδηγούν σε περιορισμούς ή σε στρέβλωση του ανταγωνισμού. Ιδίως, οι φορείς εκμετάλλευσης σταθερών και κινητών δικτύων με σημαντική ισχύ στην αγορά πρέπει να εφαρμόζουν παρόμοιες προϋποθέσεις σε παρόμοιες περιστάσεις σε σχέση με διασυνδεόμενους οργανισμούς που παρέχουν παρόμοιες υπηρεσίες και πρέπει να παρέχουν δυνατότητες διασύνδεσης και πληροφορίες σε άλλους υπό τις ίδιες προϋποθέσεις και της ιδίας ποιότητος, όπως παρέχουν για τις δικές τους υπηρεσίες ή εκείνες των θυγατρικών τους ή των εταίρων τους.

5.1.1. Διασύνδεση με φορείς εκμετάλλευσης κινητού δικτύου

Τα τέλη διασύνδεσης μεταξύ σταθερών και κινητών δικτύων παρουσιάζουν την τάση να είναι σημαντικά υψηλότερα ως προς τα τέλη διασύνδεσης μεταξύ σταθερών δικτύων. Οι διαφορές μεταξύ κρατών μελών στα τέλη διασύνδεσης για φορείς εκμετάλλευσης κινητών δικτύων αποτελούν, αντίστοιχα, έναν από τους συντελεστές των διαφορετικών ρυθμών ανάπτυξης της κινητής τηλεφωνίας μεταξύ κρατών μελών.

Ωστόσο, το κόστος μεταβίβασης συγκεκριμένης κλήσεως από σημείο διασύνδεσης στον προορισμό του στο σταθερό δίκτυο τερματισμού είναι κατά βάση το ίδιο, είτε η κλήση ξεκινάει από κινητό δίκτυο είτε από άλλο σταθερό δίκτυο και, επομένως, δεν υπάρχει δικαιολογία για τις μεγάλες διαφορές στα τέλη διασύνδεσης που επιβάλλονται από φορείς εκμετάλλευσης σταθερών δικτύων, αναλόγως του τύπου δικτύου από το οποίο ξεκινάει η κλήση. Τα τέλη διασύνδεσης «βέλτιστης πρακτικής» που καθορίζονται στην παρούσα σύσταση εφαρμόζονται για τη διασύνδεση από φορείς εκμετάλλευσης κινητών δικτύων, καθώς και από άλλους φορείς εκμετάλλευσης σταθερών δικτύων σε αμερόληπτη βάση. Το γεγονός ότι φορέας εκμετάλλευσης κινητού δικτύου μπορεί να διαθέτει διαφορετική άδεια ή εξουσιοδότηση δεν δικαιολογεί διαφοροποίηση στα τέλη διασύνδεσης για τις ίδιες υπηρεσίες τερματισμού κλήσεων που παρέχονται από φορέα εκμετάλλευσης σταθερού δικτύου με σημαντική ισχύ στην αγορά.

Τα μέσα τέλη διασύνδεσης που καταβάλλονται από φορέα εκμετάλλευσης κινητού δικτύου μπορεί φυσικά να διαφέρουν από εκείνα που καταβάλλονται από άλλο φορέα εκμετάλλευσης σταθερού δικτύου, ως αποτέλεσμα διακυμάνσεων στην κατανομή των σημείων διασύνδεσης, των προορισμών των κλήσεων, της διάρκειας των κλήσεων, καθώς και διαφορών στην κατανομή των κλήσεων αναλόγως της ώρας της ημέρας.

Το κόστος τερματισμού κλήσεως σε κινητό δίκτυο στις περισσότερες περιπτώσεις δεν υπόκειται σε ρύθμιση τιμής βάσει της οδηγίας διασύνδεσης. Εξαίρεση υπάρχει μόνον όταν ο φορέας εκμετάλλευσης κινητού δικτύου χαρακτηρίζεται από την αρμόδια EPA ότι διαθέτει σημαντική ισχύ αγοράς στην εθνική αγορά διασύνδεσης (δηλαδή στην αγορά σταθερού δικτύου για διασύνδεση και στην αγορά κινητού δικτύου για συνδυασμένη διασύνδεση). Στο πλαίσιο αυτό, η Επιτροπή έχει υποβάλει την ακόλουθη δήλωση προς το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο (13):

«Η Επιτροπή επιβεβαιώνει ότι το άρθρο 7 παράγραφος 1 της οδηγίας διασύνδεσης πρέπει να ισχύει για όλους τους οργανισμούς που παρέχουν τα δημόσια τηλεπικοινωνιακά δίκτυα ή/και τις προσιτές στο κοινό τηλεπικοινωνιακές υπηρεσίες, όπως προβλέπεται στα μέρη 1 και 2 του παραρτήματος Ι [δηλαδή φορείς εκμετάλλευσης σταθερού δικτύου], οι οποίοι έχουν κοινοποιηθεί από τις εθνικές ρυθμιστικές αρχές ως διαθέτοντες σημαντική ισχύ στην αγορά και μόνον για τους οργανισμούς αυτούς.»

Οι επιπτώσεις της δηλώσεως αυτής είναι ότι η Επιτροπή, βάσει της οδηγίας διασύνδεσης, δεν στηρίζει γενική υποχρέωση για βασισμένα στο κόστος τέλη διασύνδεσης σε φορείς εκμετάλλευσης κινητού δικτύου, οι οποίοι δεν διαθέτουν σημαντική ισχύ αγοράς στην εθνική αγορά για τη διασύνδεση. Αυτό ισχύει με πάσα επιφύλαξη ως προς το καθήκον των κρατών μελών και των επιχειρήσεων να συμμορφώνονται πλήρως προς τους κανόνες ανταγωνισμού της ΕΕ, λαμβάνοντας υπόψη τις ειδικές θέσεις που προβλέπονται στην ανακοίνωση της Επιτροπής για την εφαρμογή των κανόνων ανταγωνισμού σε συμφωνίες πρόσβασης στον τηλεπικοινωνιακό τομέα.

5.1.2. Διασύνδεση με οργανισμούς σε άλλα κράτη μέλη

Χαρακτηριστικό της σημερινής (πριν το 1998) αγοράς στον τομέα των τηλεπικοινωνιών είναι ότι ο φορέας σε δεδομένο κράτος μέλος από τον οποίο ξεκινάει η κίνηση και ο οποίος χρεώνει πελάτες μπορεί να διασυνδέεται με τον εθνικό φορέα εκμετάλλευσης σε δεύτερο κράτος μέλος, προκειμένου να διεκπεραιώνει την κίνηση, χωρίς να χρειάζεται να λαμβάνει άδεια στο δεύτερο κράτος μέλος. (14) Ο διασυνδεόμενος φορέας ούτε κατέχει ούτε λειτουργεί υποδομή στο κράτος μέλος προορισμού και στην περίπτωση διαβίβασης μέσω τρίτων χωρών ή χρήσεως δορυφορικών ζεύξεων ή υποβρυχίων καλωδίων, μπορεί μάλλον να μισθώνει παρά να κατέχει ορισμένα τμήματα της υποδομής, που χρησιμοποιούνται για τη μετάδοση της κίνησης στο κράτος μέλος προορισμού.

Η πρακτική αυτή της διασυνοριακής διασύνδεσης θα εξακολουθήσει να αποτελεί χαρακτηριστικό της ελεύθερης αγοράς στην ΕΕ μετά το 1998 και η αρχή της αμεροληψίας απαιτεί όλοι οι εξουσιοδοτημένοι φορείς εκμετάλλευσης σε δεδομένο κράτος μέλος (δηλαδή κατεστημένοι και νεοεισερχόμενοι) να τυγχάνουν ισότιμης μεταχείρισης όταν μεταδίδουν κίνηση σε άλλο κράτος μέλος. Αυτό έχει επιπτώσεις τόσο για τις διαδικασίες εξουσιοδότησης στα κράτη μέλη όσο και στο υπόδειγμα προσφοράς διασύνδεσης.

Κατ' αρχάς, σημαίνει ότι όλα τα σημεία διασύνδεσης που είναι ανοικτά σε εθνικούς φορείς εκμετάλλευσης πρέπει επίσης να είναι ανοικτά σε εξουσιοδοτημένους φορείς εκμετάλλευσης σε άλλα κράτη μέλη, οι οποίοι επιθυμούν να μεταδίδουν διασυνοριακή κίνηση. Δεύτερον, σημαίνει ότι ο φορέας, ο οποίος απλώς διασυνδέεται για να μεταδίδει κίνηση και δεν προσφέρει υπηρεσίες ή δεν παρέχει υποδομή στο κράτος μέλος προορισμού, δεν πρέπει να είναι υποχρεωμένος να λαμβάνει εξουσιοδότηση ή να είναι εγκατεστημένος στο κράτος μέλος προορισμού.

Τρίτον, προτείνεται ότι το υπόδειγμα προσφοράς διασύνδεσης πρέπει να περιλαμβάνει - ως διακεκριμένο διαχωρισμένο στοιχείο της προσφοράς διασύνδεσης - όρους και προϋποθέσεις, καθώς και τιμές για τη ζεύξη μετάδοσης μεταξύ του συγκεκριμένου σημείου διασύνδεσης και των συνόρων. (15) Αυτό περιορίζει τα διοικητικά προβλήματα, τα οποία θα μπορούσαν κατά τα άλλα να παρεμποδίσουν την ανάπτυξη ανταγωνισμού για τηλεπικοινωνιακές υπηρεσίες μεταξύ κρατών μελών και θα οδηγήσει στην αποφυγή διακρίσεων μεταξύ νεοεισερχομένων και κατεστημένων φορέων εκμετάλλευσης, που παρέχουν διασυνοριακές υπηρεσίες.

Για λόγους ανταγωνιστικής ισότητας, πρέπει επίσης να είναι δυνατό σε δεδομένο φορέα εκμετάλλευσης από άλλο κράτος μέλος, ο οποίος απλώς τερματίζει την κίνηση, να νοικιάζει τέτοιου είδους ζεύξεις μετάδοσης (δηλαδή ζεύξη μεταξύ του σημείου διασύνδεσης και των συνόρων) από εναλλακτικό φορέα παροχής υποδομής, όπου είναι διαθέσιμος, χωρίς να χρειάζεται να είναι εξουσιοδοτημένος ή εγκατεστημένος στο κράτος μέλος προορισμού και χωρίς αυτό να επηρεάζει το καθεστώς του φορέα εκμετάλλευσης, όσον αφορά τους όρους και τις προϋποθέσεις για τη διασύνδεση (16).

5.2. Καθολική υπηρεσία και άλλα συμπληρωματικά τέλη

Η οδηγία διασύνδεσης επιτρέπει στα κράτη μέλη να καταρτίζουν προγράμματα καθολικής υπηρεσίας, σύμφωνα με τα οποία το καθαρό κόστος των υποχρεώσεων καθολικής υπηρεσίας μπορεί να κατανέμεται μεταξύ οργανισμών που παρέχουν δημόσιο δίκτυο τηλεπικοινωνιών ή/και υπηρεσίες φωνητικής τηλεφωνίας. Η οδηγία προβλέπει ότι τα τέλη διασύνδεσης διαχωρίζονται από τέλη που συνδέονται με τη συνεισφορά στην καθολική υπηρεσία 7 αυτό περιλαμβάνει τυχόν συμπληρωματικά τέλη που προκύπτουν από παροδικές τιμολογικές ανισορροπίες (τέλη τύπου ελλείμματος πρόσβασης).

Η οδηγία φωνητικής τηλεφωνίας (ONP) 95/62/ΕΚ απαιτεί τα τηλεφωνικά τέλη να βασίζονται στο κόστος. Επομένως, η αντιστάθμιση για τιμολογικές ανισορροπίες (τέλη τύπου ελλείμματος πρόσβασης) επιτρέπεται μόνον όταν η εθνική ρυθμιστική αρχή επιβάλλει τιμολογικούς περιορισμούς σε συγκεκριμένο φορέα εκμετάλλευσης σχετικά με την ταχύτητα επανισορρόπησης των τιμολογίων, σύμφωνα με το άρθρο 12 παράγραφος 2 της οδηγίας 95/62/ΕΚ. Φορέας ο οποίος δεν υφίσταται ρυθμιστικούς περιορισμούς στα λιανικά του τιμολόγια δεν μπορεί να απαιτεί εισφορές τύπου ελλείματος πρόσβασης.

Ο σκοπός του τέλους καθολικής υπηρεσίας είναι να διασφαλίζει ότι το κοινωνικό κόστος της καθολικής υπηρεσίας σε δεδομένο κράτος μέλος κατανέμεται μεταξύ των παραγόντων της εν λόγω αγοράς. Δεν είναι σκόπιμο το κοινωνικό κόστος σε συγκεκριμένο κράτος μέλος να επιδοτείται από χρήστες τηλεφώνου σε άλλα κράτη μέλη. Επομένως, οι συνεισφορές στην καθολική υπηρεσία δεν πρέπει να επιβάλλονται είτε άμεσα είτε έμμεσα σε οργανισμούς, οι οποίοι απλώς διασυνδέονται για να μεταφέρουν κίνηση σε συγκεκριμένο κράτος μέλος και δεν προσφέρουν στην πράξη τηλεπικοινωνιακές υπηρεσίες στο εν λόγω κράτος μέλος.

Κατά τον ίδιο τρόπο, το έλλειμμα πρόσβασης συνεπάγεται ότι κέρδη από εθνικές και διεθνείς υπηρεσίες εξασφαλίζουν αμοιβαία επιδότηση στις επιχειρήσεις τοπικής πρόσβασης. Προς το παρόν, βάσει του διεθνούς συστήματος τιμολόγησης, οι κατεστημένοι φορείς εκμετάλλευσης κερδίζουν σημαντικά έσοδα όταν τερματίζουν κλήσεις από άλλες χώρες. Τα επιπλέον κέρδη που εισπράττονται από τον τερματισμό εισερχομένων κλήσεων από άλλα κράτη μέλη αποτελούν αμοιβαία επιδότηση για τους καταναλωτές σε συγκεκριμένο κράτος μέλος από άτομα που καλούν από όλα τα άλλα κράτη μέλη. Επομένως, όταν οι φορείς εκματάλλευσης σε άλλα κράτη μέλη διασυνδέονται για να παραδίδουν κίνηση σε συγκεκριμένο κράτος μέλος, δεν είναι ορθό ότι πρέπει να συνεισφέρουν είτε άμεσα είτε έμμεσα σε τυχόν πρόγραμμα τύπου ελλείμματος πρόσβασης στο εν λόγω κράτος μέλος.

Σύμφωνα με την αρχή της αμεροληψίας, προκύπτει ότι κατά τον υπολογισμό των εισφορών που πρέπει να γίνουν από τους φορείς εκμετάλλευσης σε συγκεκριμένο κράτος μέλος για τις δαπάνες καθολικής υπηρεσίας ή τα ελλείμματα πρόσβασης, η κίνηση των φορέων αυτών η οποία είναι εισερχόμενη από άλλα κράτη μέλη δεν πρέπει να λαμβάνεται υπόψη κατά την εκτίμηση του επιπέδου εισφορών.

6. ΔΙΑΒΟΥΛΕΥΣΕΙΣ

Τα βασικά σημεία που καλύπτονται από την παρούσα σύσταση περιλαμβάνονται σε έγγραφο εργασίας που συντάχθηκε από τις υπηρεσίες της Επιτροπής (ΓΔ ΧΙΙ). Μετά την αρχική παρουσίαση στην επιτροπή ONP (17), κατά τη συνεδρίασή της στις 10 Ιουλίου 1997, το έγγραφο εργασίας συζητήθηκε λεπτομερώς σε δεύτερη συνεδρίαση της επιτροπής ONP στις 10 Σεπτεμβρίου 1997. Σύμφωνα με τη διοργανική μέθοδο εργασίας για τις διαδικασίες συμβουλευτικής επιτροπής, η ημερήσια διάταξη για τη συνεδρίαση της επιτροπής ONP στις 10 Σεπτεμβρίου 1997, καθώς και αντίγραφο του εγγράφου εργασίας, εστάλησαν στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

Παραιτέρω διαβούλευση βάσει του εγγράφου εργασίας οργανώθηκε με παράγοντες της αγοράς σε δημόσια ημερίδα που οργανώθηκε στις Βρυξέλλες στις 9 Σεπτεμβρίου και την οποία παρακολούθησαν περίπου 200 άτομα.

Παρατηρήσεις που παρελήφθησαν ως αποτέλεσμα της διαβούλευσης αυτής ελήφθησαν υπόψη.Υπάρχει γενική στήριξη στην Επιτροπή, ώστε να παράσχει καθοδήγηση στους τομείς που καλύπτονται από τη σύσταση, αλλά οι κατεστημένοι φορείς εκμετάλλευσης και οι νεοεισερχόμενοι έχουν διαφορετικές απόψεις, όσον αφορά τις συνιστώμενες τιμές βέλτιστης τρέχουσας πρακτικής.

(1) ΕΕ L 199 της 26.7.1997, σ. 32.

(2) Οδηγία 97/33/ΕΚ, αιτιολογική σκέψη 12.

(3) ΕΕ L 74 της 22.3.1996, σ. 13.

(4) Μεταγενέστερες ημερομηνίες που εγκρίθηκαν για ορισμένα κράτη μέλη:

Discarding a TABLE

>ΘΕΣΗ ΠΗΝΑΚΑ>

(5) Σύμφωνα με την οδηγία για τη διασύνδεση, σε ορισμένα κράτη μέλη εκχωρείται μεταβατικό διάστημα για τη διασυνοριακή διασύνδεση σταθερών και κινητών δικτύων.

(6) ΕΕ L 76 της 11.3.1997, σ. 9.

(7) ΕΕ L . . . της . . . 1998.

(8) Σε ώρες της ημέρας όπου εκτελούνται λίγες κλήσεις, απαιτείται λίγη έως καθόλου αναδιάταξη ή επένδυση σε δυναμικότητα, προκειμένου να διεκπεραιωθεί επιπλέον κίνηση από διασυνδεόμενα δίκτυα και, επομένως, οι δαπάνες που επιβάλλονται από το δίκτυο τερματισμού είναι σχετικά μικρές. Ωστόσο, στα διαστήματα αιχμής η πρόσθετη αύξηση κίνησης απαιτεί αντίστοιχη προσθήκη σε δυναμικότητα δικτύου, προκειμένου το δίκτυο τερματισμού να διατηρήσει την ίδια ποιότητα υπηρεσίας. Η επένδυση σε δυναμικότητα αποτελεί το βασικό όγκο των προσθέτων δαπανών που επιβάλλονται σε δίκτυο κατά τον τερματισμό διασυνδεόμενης κίνησης.

(9) Αυτό αποτελεί μεγάλη πηγή κινδύνων στις οικονομίες της αγοράς και είναι ένας από τους λόγους για τους οποίους η αξία μιας εταιρείας, όπως μετράται βάσει της αξίας των μετοχών της, μπορεί να αλλάξει σημαντικά σε σύντομο χρονικό διάστημα. Μόνο όταν μία εταιρεία έχει ουσιαστική ισχύ στην αγορά είναι δυνατόν να ζητεί από τους πελάτες (ή από τους ανταγωνιστές στην περίπτωση διασύνδεσης) τιμή η οποία υπολογίζεται ώστε να της εξασφαλίζει απαιτούμενο ποσοστό κέρδους σε σχέση με τις προηγούμενες επενδύσεις της.

Τα τέλη διασύνδεσης που βασίζονται σε ιστορικό κόστος, εξυπηρετούν στην προστασία του κατεστημένου φορέα από την πραγματική πίεση της ανταγωνιστικής αγοράς.

(10) Ενώ τα χαρακτηριστικά κόστους των τηλεπικοινωνιακών δικτύων είναι μάλλον διαφορετικά προς εκείνα που απαντούν σε μη ρυθμιζόμενες ανταγωνιστικές αγορές, η απόρροια του μακροπρόθεσμου μέσου οριακού κόστους σε ανταγωνιστική αγορά είναι γνωστή ως η ανταγωνιστική τιμή.

(11) Οι επιβαρύνσεις μπορεί να επιβάλλονται ομοιόμορφα στο μακροπρόθεσμο μέσο οριακό κόστος εκάστης υπηρεσίας. Εξάλλου, οι ΕΡΑ μπορούν να απαιτούν οι συνήθεις δαπάνες να ανακτώνται στο σημείο εκκίνησης της κλήσεως αλλά όχι στο σημείο τερματισμού. Ο βασικός σκοπός πρέπει να είναι η διασφάλιση ότι οι συνήθεις δαπάνες δεν κατανέμονται κατά δυσανάλογο τρόπο σε λιγότερο ανταγωνιστικές υπηρεσίες.

(12) Η διάρκεια των περιόδων τιμολογήσεως αιχμής και εκτός αιχμής και τα συγκριτικά επίπεδα τιμών τους, κυμαίνονται σημαντικά μεταξύ κρατών μελών και αυτό καθιστά δύσκολη τη σύγκριση μέσων τιμών.

(13) Πρακτικά του ΕΚ, παράγραφος 2-122, 10.6.1997, σ. 48.

(14) Βάσει του διεθνούς συστήματος τιμολόγησης, αυτό συμβαίνει συνήθως σε ιδεατό σημείο διασύνδεσης, κατά προσέγγιση στο μέσο του διεθνούς ημικυκλώματος.

(15) Τα «σύνορα» πρέπει να ερμηνεύονται με κατάλληλο τρόπο, λαμβάνοντας υπόψη τον τύπο χρησιμοποιούμενης υποδομής, π.χ. δορυφόρος, υποβρύχιο καλώδιο ή επίγειο κύκλωμα.

(16) Ορισμένα κράτη μέλη μπορεί να διαθέτουν διαφορετικούς όρους και προϋποθέσεις για τη διασύνδεση, αναλόγως του κατά πόσον το διασυνδεόμενο μέρος κατέχει και λειτουργεί τηλεπικοινωνιακή υποδομή.

(17) Συμβουλευτική επιτροπή που περιλαμβάνει αντιπροσώπους των κρατών μελών και συνίσταται βάσει του άρθρου 9 παράγραφος 1 της οδηγίας 90/387/ΕΟΚ.