Απόφαση της Επιτροπής

της 20ής Σεπτεμβρίου 2000

για τροποποίηση της απόφασης 1999/395/ΕΚ για την κρατική ενίσχυση που χορηγήθηκε στην Ισπανία υπέρ της επιχείρησης Sniace SA, που είναι εγκατεστημένη στην Torrelavega (Cantabria)

[κοινοποιηθείσα υπό τον αριθμό Ε(2000) 2741]

(Το κείμενο στην ισπανική γλώσσα είναι το μόνο αυθεντικό)

(Κείμενο που παρουσιάζει ενδιαφέρον για τον ΕΟΧ)

(2001/43/ΕΚ)

Η ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ,

Έχοντας υπόψη:

τη συνθήκη για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, και ιδίως το άρθρο 88 παράγραφος 2, πρώτο εδάφιο,

αφού κάλεσε τους ενδιαφερόμενους να υποβάλουν τις παρατηρήσεις τους σύμφωνα με το εν λόγω άρθρο(1),

Εκτιμώντας τα ακόλουθα:

I. ΙΣΤΟΡΙΚΟ

A. Απόφαση της Επιτροπής 199/395/ΕΚ(2)

(1) Με την απόφαση να κινήσει τη διαδικασία βάσει των διατάξεων του άρθρου 88 παράγραφος 2 της συνθήκης σχετικά με ορισμένα μέτρα που αναλήφθηκαν υπέρ της επιχείρησης Sociedad Nacional de Industrias y Aplicaciones de Celulosa Española SA(3), (στο εξής "SNIACE"), η Επιτροπή εξέφρασε επιφυλάξεις σχετικά με το κατά πόσον οι συμφωνίες επιστροφής που συνάφθηκαν μεταξύ της SNIACE και του ταμείου εγγύησης μισθών Fogasa καθώς και η σχεδιασθείσα συμφωνία μεταξύ της SNIACE και του ταμείου κοινωνικής ασφάλισης, μεταξύ άλλων μέτρων, αποτελούσαν συμβατή κρατική ενίσχυση βάσει των διατάξεων του άρθρου 87 παράγραφος 1 της συνθήκης.

(2) Στην απόφαση 1999/395/ΕΚ, η Επιτροπή κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η αντιμετώπιση των χρεών της SNIACE, μέσω των προαναφερθεισών συμφωνιών, δεν ήταν σύμφωνη με τις επικρατούσες συνθήκες της αγοράς εφόσον τα επιτόκια που εφαρμόστηκαν ήταν κατώτερα εκείνων της αγοράς. Κατά συνέπεια, η Επιτροπή στην απόφασή της δήλωσε ότι οι προαναφερθείσες συμφωνίες ήταν ασυμβίβαστες προς την κοινή αγορά.

(3) Η Ισπανία άσκησε προσφυγή κατά της απόφασης 1999/395/ΕΚ ενώπιον του Δικαστηρίου, η οποία καταχωρίστηκε στο πρωτόκολλο του Δικαστηρίου στις 24 Δεκεμβρίου 1998 (υπόθεση C-479/98). Η υπόθεση απετέλεσε επίσης αντικείμενο προσφυγής εκ μέρους της αποδέκτριας επιχείρησης, SNIACE, ενώπιον του Πρωτοδικείου η οποία καταχωρίσθηκε στο πρωτόκολλο του Πρωτοδικείου στις 24 Αυγούστου 1999 (υπόθεση Τ-190/99). Και οι δύο υποθέσεις αυτή τη στιγμή εκκρεμούν.

B. Η απόφαση του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων της 29ης Απριλίου 1999 στην υπόθεση C-342/96, Ισπανία κατά Επιτροπής(4), σχετικά με την κρατική ενίσχυση που χορηγήθηκε από την Ισπανία στην επιχείρηση Tubacex (στο εξής η "απόφαση Tubacex")

(4) Στις 29 Απριλίου 1999, το Δικαστήριο εξέδωσε απόφαση στηυ υπόθεση C-342/96, Ισπανία κατά Επιτροπής, σχετικά με την κρατική ενίσχυση που χορηγήθηκε από την Ισπανία υπέρ της επιχείρησης Tubacex (στο εξής απόφαση Tubacex). Το Δικαστήριο ακύρωσε την απόφαση της Επιτροπής 97/21/ΕΚ, ΕΚΑΧ(5), η οποία κήρυσσε ασυμβίβαστη την ενίσχυση υπέρ της Tubacex, τις νέες συμφωνίες μεταξύ Tubacex και του ταμείου κοινωνικών ασφαλίσεων καθώς και τις συμφωνίες επιστροφής μεταξύ της Tubacex και του Fogasa, εφόσον τα επιτόκια ήταν κατώτερα των επιτοκίων της αγοράς.

(5) Στην απόφασή του, το Δικαστήριο κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το Fogasa δεν χορηγεί δάνεια σε επιχειρήσεις υπό πτώχευση ή προβληματικές επιχειρήσεις, αλλά ανταποκρίνεται σε νόμιμες αιτήσεις που υποβάλλονται από εργαζομένους για την καταβολή χρημάτων τα οποία στη συνέχεια ανακτά από τις επιχειρήσεις. Επίσης, το ταμείο Fogasa μπορεί να συνάπτει συμφωνίες επιστροφής που θα του επιτρέπουν την αναδιάρθρωση των οφειλομένων ποσών ή να προβλέπει επιστροφή σε δόσεις.

(6) Επίσης, το ταμείο κοινωνικής ασφάλισης μπορεί να συμφωνήσει την αναδιάρθρωση των χρεών, σε συνάρτηση με τις εισφορές κοινωνικής ασφάλισης ή την τμηματική τους εξόφληση.

(7) Το Δικαστήριο σημείωσε ότι σε αυτές τις συμφωνίες επιστροφής και αναδιάρθρωσης, το κράτος δεν ενεργεί ως δημόσιος επενδυτής η συμπεριφορά του οποίου πρέπει να συγκρίνεται με τη συμπεριφορά ιδιώτη επενδυτή που επενδύει κεφάλαια με στόχο να αποκτήσει κέρδος, αλλά ως κρατικός πιστωτής ο οποίος, όπως και ο ιδιώτης πιστωτής, ζητά την ανάκτηση των οφειλομένων ποσών.

(8) Οι τόκοι που συνήθως εφαρμόζονται σε αυτό το είδος των πιστώσεων αποσκοπούν στην αποζημίωση του πιστωτή λόγω της καθυστέρησης τον οφειλέτη να καταβάλει το χρέος του, ήτοι τόκοι υπερημερίας. Εάν το ποσοστό των τόκων υπερημερίας που εφαρμόζεται στα δάνεια τα οποία χορηγούνται από δημόσιο πιστωτή είναι χαμηλότερο από το ποσοστό που εφαρμόζεται στην περίπτωση ιδιώτη επενδυτή, θα πρέπει να εφαρμοστεί το δεύτερο αυτό ποσοστό.

(9) Με βάση τους προαναφερθέντες ισχυρισμούς, το Δικαστήριο ακύρωσε την απόφαση 97/21/ΕΚ, ΕΚΑΧ στο βαθμό που κήρυσσε τα μέτρα ασυμβίβαστα προς τη συνθήκη ΕΚ.

II. ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ

(10) Αφού επανεξέτασε την απόφασή της 1999/395/ΕΚ βάσει της απόφασης Tubacex, η Επιτροπή αποφάσισε να κινήσει τη διαδικασία που θεσπίσθηκε δυνάμει του άρθρου 88 παράγραφος 2 της συνθήκης. Η υπόθεση καταχωρίσθηκε με αριθμό C5/2000.

(11) Η Επιτροπή ενημέρωσε την ισπανική κυβέρνηση για την απόφασή της, με επιστολή της 16ης Φεβρουαρίου 2000 SG(2000) D/101521.

(12) Η απόφαση της Επιτροπής να κινήσει τη διαδικασία δημοσιεύθηκε στην Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων(6). Η Επιτροπή κάλεσε τους τρίτους ενδιαφερομένους να υποβάλουν τις παρατηρήσεις τους σχετικά με την επανεξέταση των μέτρων βάσει της απόφασης Tubacex και κατά συνέπεια σχετικά με την προβλεπόμενη μερική ανάκληση της απόφασής της 1999/395/ΕΚ.

III. ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ ΕΚ ΜΕΡΟΥΣ ΤΩΝ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΜΕΝΩΝ ΜΕΡΩΝ

Δεν υποβλήθηκε καμία παρατήρηση εκ μέρους των τρίτων ενδιαφερομένων.

IV. ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ ΕΚ ΜΕΡΟΥΣ ΤΗΣ ΙΣΠΑΝΙΑΣ

(13) Με επιστολή που καταχωρίσθηκε στις 19 Απριλίου 2000 με αριθμό Α/33374, η ισπανική κυβέρνηση απάντησε στην επιστολή της Επιτροπής για την κίνηση της διαδικασίας. Τα βασικά σημεία είναι τα ακόλουθα.

(14) Οι ισπανικές αρχές διαφωνούν με την απόφαση της Επιτροπής να κινήσει επίσημη διαδικασία εξέτασης, εφόσον κατά την άποψή τους η διαδικασία εξέτασης δεν ήταν απαραίτητη για την μερική ανάκληση της απόφασης 1999/395/ΕΚ.

(15) Όσον αφορά τη συμφωνία αναδιάρθρωσης μεταξύ της SNIACE και του ταμείου κοινωνικής ασφάλισης, οι ισπανικές αρχές δεν υποστηρίζουν την άποψη της Επιτροπής ότι "φαίνεται πιθανό ότι στην περίπτωση εξώδικων συμφωνιών που είχαν ως αποτέλεσμα την επανεξέταση προϋπαρχόντων δανείων, η λογική της συμπεριφοράς του πιστωτή θα συνίσταται στο να επιδιωχθεί εκ μέρους του πιστωτή υψηλότερος τόκος ώστε να αντισταθμιστεί το γεγονός ότι δεν επεστράφη το χρέος με έννομα μέσα". Αντίθετα, ισχυρίζονται ότι, λόγω της οικονομικής κατάστασης της εταιρείας καθώς και των δαπανών, καθυστερήσεων καθώς και της αβεβαιότητας που συνεπάγονται οι νομικές διαδικασίες, οι εξώδικες συμφωνίες συχνά οδηγούν σε συμφωνία για χαμηλότερα επιτόκια απ' ό,τι τα νόμιμα.

(16) Κατά συνέπεια, οι ισπανικές αρχές επαναφέρουν τον ισχυρισμό τους ότι η χορήγηση παρατάσεων για την εφαρμογή των νόμιμων επιτοκίων προστατεύει τα συμφέροντα του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης, όσον αφορά την ανάκτηση των χρεών, καλύτερα από οποιαδήποτε άλλη μορφή δράσης την οποία θα είχε αναλάβει ένας ιδιώτης πιστωτής.

(17) Επίσης, η ισπανική κυβέρνηση υπευθυμίζει ότι ενώ ένας ιδιώτης πιστωτής μπορεί να συμφωνήσει με τον οφειλέτη για οποιοδήποτε επιτόκιο, οι αρχές κοινωνικής ασφάλισης δεσμεύονται από το άρθρο 20 του γενικού νόμου κοινωνικής ασφάλισης(7), ο οποίος καθορίζει ότι πρέπει να εφαρμόζεται στις συμφωνίες αναδιάρθρωσης χρεών το νόμιμο επιτόκιο.

(18) Η Επιτροπή θεωρεί στην απόφασή της για την κίνηση της διαδικασίας ότι η σύγκριση των όρων της συμφωνίας ιδιωτών πιστωτών του Οκτωβρίου 1996 και των όρων της συμφωνίας αναδιάρθρωσης χρεών μεταξύ της κοινωνικής ασφάλισης και της SNIACE ενδέχεται να μην αποτελούν ορθή εφαρμογή της αρχής του "ιδιώτη πιστωτή" όπως ορίζεται από το Δικαστήριο. Ως προς αυτό, οι ισπανικές αρχές αποφάνθηκαν ότι λόγω νόμιμων περιορισμών της δημόσιας διοίκησης, οι όροι που επικρατούν στους δημόσιους πιστωτές δεν μπορούν να αντιστοιχούν με εκείνους των ιδιωτών πιστωτών. Πάντως, τονίζουν ότι οι συμφωνίες μεταξύ της κοινωνικής ασφάλισης και της SNIACE και οι συμφωνίες μεταξύ του Fogasa και της SNIACE είναι λιγότερο γενναιόδωρες από εκείνες που επιτεύχθηκαν στη συμφωνία ιδιωτών πιστωτών.

(19) Τέλος, οι ισπανικές αρχές επαναλαμβάνουν τις απόψεις που εκφράστηκαν βάσει της διαδικασίας που οδήγησε στην απόφαση 1999/395/ΕΚ.

V. ΕΚΤΙΜΗΣΗ

(20) Η Επιτροπή πρέπει να εξετάσει εάν τα στοιχεία που θεωρούνται ασυμβίβαστα προς την κοινή αγορά που θεσπίστηκαν στο άρθρο 1 της απόφασης 1999/395/ΕΚ συνιστούν κρατική ενίσχυση σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 87 παράγραφος 1 της συνθήκης. Εάν αποδειχθεί ότι υπάρχουν στοιχεία κρατικής ενίσχυσης, η Επιτροπή θα πρέπει να εκτιμήσει κατά πόσον είναι συμβατά προς την κοινή αγορά.

(21) Το πλαίσιο από απόψεως πραγματικών και νομικών περιστατικών της απόφασης Tubacex είναι αντίστοιχο προς εκείνο το οποίο προέβαλε η Ισπανία ενώπιον του Δικαστηρίου στην υπόθεση C-479/98 και η SNIACE ενώπιον του Πρωτοδικείου στην υπόθεση Τ-190/99 κατά της απόφασης 1999/395/ΕΚ. Η Επιτροπή θεωρεί ότι οι ισχυρισμοί που προβλήθηκαν εκ μέρους του Δικαστηρίου στο πλαίσιο της απόφασης αυτής εφαρμόζονται εξίσου στις συμφωνίες που συνάφθηκαν μεταξύ της SNIACE και του Fogasa και μεταξύ της SNIACE και του ταμείου κοινωνικής ασφάλισης που, σύμφωνα με την απόφαση 1999/395/ΕΚ, θεωρούνται ότι περιέχουν στοιχεία κρατικής ενίσχυσης.

(22) Καταρχάς πρέπει να σημειωθεί ότι η SNIACE ήταν ήδη οφειλέτης σε προϋπάρχουσες καταστατικές υποχρεώσεις για την καταβολή των μισθών που προκαταβλήθηκαν από το Fogasa και την καταβολή των χρεών της όσον αφορά τις εισφορές κοινωνικής ασφάλισης. Κατά συνέπεια οι ισχυρισμοί αυτοί δεν δημιουργούν οποιαδήποτε νέα οφειλή εκ μέρους της SNIACE έναντι των κρατικών αρχών. Κατόπιν τούτου, στις συμφωνίες επιστροφής του Fogasa και στις συμφωνίες αναδιάρθρωσης χρεών του ταμείου κοινωνικής ασφάλισης, το κράτος δεν ενήργησε ως κρατικός επενδυτής με συμπεριφορά αντίστοιχη ιδιώτη επενδυτή που επενδύει κεφάλαια με στόχο να πραγματοποιήσει κέρδη, αλλά ως κρατικός πιστωτής ο οποίος, όπως ο ιδιώτης πιστωτής, επιδιώκει την ανάκτηση των οφειλομένων ποσών. Κατά συνέπεια, στην εκτίμηση της αμφισβητούμενης κρατικής ενίσχυσης, η Επιτροπή πρέπει να συγκρίνει τους τόκους υπερημερίας που εφαρμόζονται σε οφειλές προς κρατικό πιστωτή με τους τόκους υπερημερίας που εφαρμόζονται σε οφειλές προς ιδιώτη πιστωτή ο οποίος ασκεί δραστηριότητες υπό αντίστοιχες συνθήκες.

(23) Πάντως, πρέπει να σημειωθεί ότι από τις ειδικές αυτές συνθήκες οφειλετών και πιστωτών μπορεί να απορρεύσει προβληματισμός σχετικά με τον ορισμό μιας κοινής συμπεριφοράς που θα εφαρμόζεται σε ιδιώτες πιστωτές οι οποίοι επιδιώκουν να ανακτήσουν τα οφειλόμενα ποσά. Κατά συνέπεια, η Επιτροπή πρέπει να βασίσει την εκτίμησή της στην ανάλυση της συμπεριφοράς ιδιωτών πιστωτών σε μία προσέγγιση κατά περίπτωση.

(24) Στην ειδική περίπτωση της SNIACE, κατόπιν προσφυγής της επιχείρησης που ασκήθηκε το 1992, τα ισπανικά δικαστήρια διέταξαν αναστολή πληρωμών τον Μάρτιο του 1993. Χρησιμοποιώντας το δικαίωμα αποχής τους(8), οι δημόσιοι πιστωτές δεν συμμετείχαν στη συμφωνία πιστωτών του Οκτωβρίου 1996 στο πλαίσιο της συμφωνίας σχετικά με τη διαδικασία αναστολής πληρωμών. Όπως ανέφερε η Επιτροπή στην απόφαση για την κίνηση της διαδικασίας(9), χρησιμοποιώντας τα δικαιώματα αποχής τους, οι κρατικοί πιστωτές προστάτευαν το σύνολο των αξιώσεών τους.

(25) Οι χωριστές συμφωνίες μεταξύ του Fogasa και της SNIACE και μεταξύ του ταμείου κοινωνικής ασφάλισης και της SNIACE δεν χορηγούν στη SNIACE περισσότερο γενναιόδωρη μεταχείριση από εκείνη που θα απέρρεε από συμφωνία ιδιωτών πιστωτών.

(26) Πάντως, οι συνθήκες των ιδιωτών πιστωτών δεν είναι οι ίδιες με εκείνες των δημοσίων πιστωτών λόγω του καταστατικού τους, των ασφαλειών τις οποίες έχουν και των δικαιωμάτων αποχής των οποίων απολαύουν οι κρατικοί οργανισμοί. Κατά συνέπεια, η Επιτροπή θεωρεί ότι τέτοιου είδους συγκριτική προσέγγιση δεν συνιστά στη συγκεκριμένη αυτή περίπτωση ορθή εφαρμογή του κανόνα του "ιδιώτη πιστωτή", όπως ορίσθηκε από το Δικαστήριο, και όπως στη συνέχεια υπογραμμίστηκε στην απόφασή του της 29ης Ιουνίου 1999 στην υπόθεση DMT8 (C-256/97)(10), προϋποθέτει ότι η υπό εξέταση συμπεριφορά των κρατικών πιστωτών θα έπρεπε να συγκρίνεται με την υποθετική συμπεριφορά ιδιώτη πιστωτή, εφόσον αυτό είναι δυνατόν, κάτω από τις ίδιες συνθήκες.

(27) Η Επιτροπή σημειώνει ότι το άρθρο 1108 του ισπανικού αστικού κώδικα προβλέπει ότι το νόμιμο επιτόκιο είναι εκείνο που εφαρμόζεται για αποζημίωση σε περίπτωση υπερημερίας του οφειλέτη και όχι το επιτόκιο που συμφωνήθηκε. Επίσης, το άρθρο 312 του ισπανικού εμπορικού κώδικα προβλέπει ότι στην περίπτωση χρηματικού δανείου και ελλείψει οποιασδήποτε ειδικής συμφωνίας μεταξύ των μερών, ο οφειλέτης υποχρεούται να καταβάλει τη νόμιμη αξία ("valor legal") της οφειλής κατά τη στιγμή της επιστροφής. Κατά συνέπεια, το νόμιμο επιτόκιο θα είναι το υψηλότερο επιτόκιο το οποίο θα μπορεί να αναμένει ιδιώτης πιστωτής εάν επιδιώξει επιστροφή της οφειλής με έννομα μέσα.

(28) Κατά συνέπεια, ένας ιδιώτης πιστωτής δεν θα μπορεί να επιτύχει από τον οφειλέτη επιτόκιο το οποίο θα μπορούσε να είναι υψηλότερο από το νόμιμο επιτόκιο, ως αποζημίωση για τη μη αξίωση επιστροφής του οφειλόμενου ποσού με έννομα μέσα.

(29) Τέλος, οι ειδικές συνθήκες της SNIACE κατά τη στιγμή της σύναψης των συμφωνιών αναδιάρθρωσης των χρεών με το Fogasa και το ταμείο κοινωνικής ασφάλισης θα πρέπει να υπογραμμισθούν. Η επιχείρηση είχε σοβαρές οικονομικές δυσχέρειες, λόγω αναστολής όλων των επιστροφών οφειλών και σοβαρές επιφυλάξεις σχετικά με τη μελλοντική της ύπαρξη. Όπως σημείωσε η Επιτροπή στην απόφασή της 1999/395/ΕΚ, με το να μην προβεί σε εκτέλεση και κατά συνέπεια να προκαλέσει ενδεχομένως την εκκαθάριση της επιχείρησης, το ταμείο κοινωνικής ασφάλισης ενήργησε κατά τρόπο ώστε να μεγιστοποιήσει τις πιθανότητές του για την ανάκτηση της οφειλής.

(30) Βάσει των παραπάνω στοιχείων, η Επιτροπή μπορεί να δεχθεί ότι στη συγκεκριμένη αυτή περίπτωση, με την αναδιάρθρωση των χρεών και την εφαρμογή νόμιμων επιτοκίων σε οφειλές της SNIACE, η Ισπανία επιδίωξε να μεγιστοποιήσει τις πιθανότητες ανάκτησης των οφειλομένων ποσών χωρίς να υποστεί καμία οικονομική ζημία. Κατά συνέπεια, η Ισπανία ενήργησε ως ένας υποθετικός ιδιώτης πιστωτής, ο οποίος θα βρισκόταν σε αντίστοιχη θέση έναντι της SNIACE.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

(31) Βάσει των παραπάνω στοιχείων, εφόσον η επανεκτίμηση της εικαζόμενης ενίσχυσης κατέληξε στο ασυμβίβαστο προς την κοινή αγορά της απόφασης 1999/395/ΕΚ, υπάρχει το συμπέρασμα ότι οι συμφωνίες επιστροφής μεταξύ του Fogasa και της SNIACE και η συμφωνία αναδιάρθρωσης των χρεών μεταξύ του ταμείου κοινωνικής ασφάλισης και της SNIACE δεν συνιστούν κρατική ενίσχυση.

(32) Κατά συνέπεια, η Επιτροπή θεωρεί ότι πρέπει να τροποποιήσει την απόφασή της 1999/395/ΕΚ,

ΕΞΕΔΩΣΕ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΑ ΑΠΟΦΑΣΗ:

Άρθρο 1

Η απόφαση 1999/395/ΕΚ τροποποιείται ως εξής:

1. Η πρώτη παράγραφος του άρθρου 1 αντικαθίσταται από το κείμενο: "Τα ακόλουθα μέτρα τα οποία εφάρμοσε η Ισπανία υπέρ της επιχείρησης Sociedad Nacional de Industrias y Aplicaciones de Celulosa Española SA (SNIACE) δεν συνιστούν κρατική ενίσχυση:

α) η συμφωνία της 8ης Μαρτίου 1996 (όπως τροποποιήθηκε από τη συμφωνία της 7ης Μαΐου 1996) μεταξύ της SNIACE και του ταμείου κοινωνικής ασφάλισης για την αναδιάρθρωση των χρεών ύψους 2903381848 ESP (17449676,34 ευρώ), όπως τροποποιήθηκε στη συνέχεια με τη συμφωνία της 30ής Σεπτεμβρίου 1997 για την αναδιάρθρωση των χρεών ύψους 3510387323 ESP (21097852,72 ευρώ), σε κεφάλαιο·

β) οι συμφωνίες της 5ης Νοεμβρίου 1993 και της 31ης Οκτωβρίου 1995 μεταξύ της SNIACE και του ταμείου εγγυήσεων των μισθών FOGASA για ποσό ύψους 1362708700 ESP (8190044,23 ευρώ) και 339459878 ESP (2040194,96 ευρώ) αντίστοιχα."

2. Το άρθρο 2 απαλείφεται.

Άρθρο 2

Η παρούσα απόφαση απευθύνεται στο Βασίλειο της Ισπανίας.

Βρυξέλλες, 20 Σεπτεμβρίου 2000.

Για την Επιτροπή

Mario Monti

Μέλος της Επιτροπής

(1) ΕΕ C 110 της 15.4.2000, σ. 33.

(2) ΕΕ L 149 της 16.6.1999, σ. 40.

(3) ΕΕ C 49 της 14.2.1998, σ. 2.

(4) Συλ. 1999, σ. Ι-2459.

(5) ΕΕ L 8 της 11.1.1997, σ. 14.

(6) Βλέπε υποσημείωση 1.

(7) ΒΟΕ 154 της 20.6.1994, σ. 20658.

(8) Σύμφωνα με το ισπανικό δίκαιο ένας κρατικός οργανισμός όπως το ταμείο κοινωνικής ασφάλισης έχει το πλεονέκτημα να μην εγγράφεται σε συμφωνία πιστωτών.

(9) Βλέπε υποσημείωση 3.

(10) Συλ. 1999, σ. Ι-3913.