Informacja nt. pryszczycy u bydła

Pryszczyca to choroba bydła, owiec, kóz, świń i innych zwierząt parzystokopytnych (np. jeleni, saren i dzików), która powoduje powstawanie pęcherzyków i pęcherzy na błonie śluzowej w jamie gębowej, na wargach, języku, w okolicy otworów nosowych oraz na wymieniu, strzykach, w szparze międzyracicowej i na koronkach racic. Zakażone zwierzęta niechętnie się poruszają, mają podwyższoną temperaturę ciała, obserwuje się apatię, kulawiznę i utratę apetytu oraz spadek mleczności, a u bydła obﬁte ślinienie. Ciężarne samice mogą ronić, a młode zwierzęta mogą padać bez widocznych objawów klinicznych.

Choroba nie jest groźna dla ludzi.

Drogi zakażenia: Zakażone zwierzęta wydalają wirus z wydychanym powietrzem, wydzielinami oraz wydalinami. Największa koncentracja wirusa znajduje się w płynie surowiczym i nabłonku pojawiających się pęcherzy. Zwierzęta mogą być nosicielami wirusa nawet do kilku lat.

Źródła zakażenia:

zakażone zwierzęta,

ślina, mleko, kał, pasza, woda, żłoby, podłogi, pastwiska, skóra, wełna,

mięso i jego przetwory nie poddane odpowiedniej obróbce,

nasienie i zarodki,

wektory mechaniczne: środki transportu, narzędzia i sprzęt używany przy pracy ze zwierzętami wrażliwymi, ręce, odzież i obuwie obsługi, gryzonie, ptaki,

odpadki kuchenne.

Ochrona zwierząt przed chorobą

W celu ochrony stada przez wniknięciem wirusa pryszczycy należy pamiętać, żeby zwierzęta wprowadzane do stad muszą pochodzić z wiadomego źródła i być oznakowanie, a jeżeli pochodzą z innego kraju – zaopatrzone w świadectwo zdrowia potwierdzające ich pochodzenie i status zdrowotny. Należy bezwzględnie przestrzegać zasad bioasekuracji.