Minęło XX lat od śmierci Jana Pawła II

W dniu dzisiejszym obchodzimy XX rocznicę śmierci Papieża Polaka Jana Pawła II.

Oddając cześć Jego pamięci wicestarosta Zbigniew Czerkas wraz z reprezentacją społeczności Zespołu Szkół Specjalnych im. Jana Pawła II w Sokołowie Podlaskim oraz proboszczem Stanisławem Stachalem, złożyli kwiaty i zapalili znicze pod pomnikiem Papieża, który znajduje na terenie kościelnym parafii pw. św. Jana Bosko. Wicestarosta w imieniu własnym oraz starosty Adama Górala podziękował i wyraził wdzięczność obecnym za wspólne upamiętnienie i modlitwę, będące wyrazem hołdu i szacunku.

W sposób szczególny wspominamy dzisiaj życie, naukę Jana Pawła II, ale również świadectwo wiary i niezłomności, którym była Jego śmierć. Dwadzieścia lat temu, 2 kwietnia 2005 r., o godzinie 21:37 świat wstrzymał oddech. Odszedł Jan Paweł II – Papież, który zapisał się w historii nie tylko Kościoła Katolickiego, ale i całego świata. Był duchowym przewodnikiem, moralnym autorytetem i symbolem wolności dla milionów ludzi. Jego pontyfikat trwał prawie 27 lat i znacząco wpłynął na współczesną historię Narodu polskiego, jak również świata.

Karol Wojtyła urodził się 18 maja 1920 roku w Wadowicach. Jego młodość przypadła na trudne czasy – najpierw okupację hitlerowską, później dominację reżimu komunistycznego. Już jako duchowny, biskup i kardynał zyskał opinię człowieka niezłomnego, który z pasją broni wartości chrześcijańskich i praw człowieka. Gdy w październiku 1978 r. został wybrany na Papieża – pierwszego od ponad 450 lat nie Włocha na Stolicy Piotrowej – było jasne, że Kościół katolicki wkracza w nową erę.

Pontyfikat Jana Pawła II miał fundamentalne znaczenie dla historii Polski i Europy środkowo-wschodniej. Jego pielgrzymki do Ojczyzny w latach 1979, 1983 i 1987 były czymś więcej niż tylko wizytami religijnymi. Były aktem odwagi, manifestacją jedności Narodu i duchową iskrą, która zapaliła i podsycała ogień wolności. Słynne słowa wypowiedziane w Warszawie w dniu 2 czerwca 1979 r. – „Niech zstąpi Duch Twój! I odnowi oblicze ziemi. Tej ziemi!” – stały się symbolem nadziei i inspiracją dla całych pokoleń Polaków. Wielu uważa, że to właśnie Jego wsparcie dla ruchu antykomunistycznego, w tym „Solidarności” odegrało kluczową rolę w upadku komunizmu w Polsce i całym bloku wschodnim.

Jan Paweł II nie był jedynie głową Kościoła. Był również Papieżem dialogu – z innymi religiami, kulturami, przede wszystkim młodzieżą, światem nauki. Był pierwszym Papieżem, który odwiedził synagogę, meczet oraz przeprosił za błędy popełnione przez ludzi Kościoła w przeszłości. Jego pielgrzymki do najodleglejszych zakątków globu uczyniły Go jednym z najbardziej rozpoznawalnych przywódców naszych czasów.

Ostatnie lata życia Papieża naznaczone zostały cierpieniem. Nie ukrywał go, lecz uczynił z niego swoiste przesłanie. Pomimo ludzkiej słabości i ułomności, Jan Paweł II do samego końca dawał przykład niezłomnej wiary i zaufania Bogu. Nawet gdy choroba odebrała mu możliwość swobodnego mówienia, Jego spojrzenie i gesty przekazywały siłę, która wciąż poruszała serca milionów.

Śmierć była momentem, który na chwilę zjednoczył ludzi na całym świecie. Tysiące zgromadziły się na Placu Świętego Piotra, modląc się i czuwając w ostatnich dniach Jego życia. Kiedy wiadomość o odejściu Papieża obiegła świat, dzwony katedr i kościołów zabrzmiały w wielu krajach, oddając hołd temu niezwykłemu człowiekowi. Pogrzeb Jana Pawła II w dniu 8 kwietnia 2005 r. był jednym z największych zgromadzeń w historii, łącząc ludzi różnych narodowości, wyznań i poglądów w jednym geście szacunku i wdzięczności za życie i pontyfikat Karola Wojtyły. Warto również przypomnieć, że podczas uroczystości pogrzebowych miały miejsce niezwykłe, symboliczne wręcz zdarzenia, takie jak np. zamknięcie księgi liturgicznej przez wiatr, co zostało uchwycone przez kamery telewizyjne.

Jan Paweł II został beatyfikowany 1 maja 2011 roku, a kanonizowany 27 kwietnia 2014 r. przez papieża Franciszka, co czyni go świętym Kościoła Katolickiego. Pozostawił po sobie nie tylko nauczanie, ale przede wszystkim żywą pamięć o człowieku, który zmieniał świat, zaczynając od ludzkich serc, które rozumiał i potrafił głęboko poruszyć. Był pełen miłości do drugiego człowieka. Między innymi właśnie dlatego, dwadzieścia lat po odejściu „do domu Ojca...”, wciąż o Nim pamiętamy, wciąż tęsknimy…