Prezent, który się nie kurzy
2026-07-17

Dużo czasu spędzasz z parą młodych?

Towarzyszę im zazwyczaj przez 12 godzin. Pojawiam się, gdy panna młoda ma już prawie skończony makijaż lub wychodzi od fryzjera, a pan młody odbiera kwiaty… Uwieczniamy wiele ważnych i mniej ważnych detali oraz całe przygotowania. A potem ślub i przyjęcie. Detale? Czyli co?

Na przykład zegarek po dziadku, podwiązkę, monetę do buta, kolczyki po babci, spinki do mankietów taty. Oczywiście są też fotografowani czworonożni domownicy, czyli psy i koty. To duża odpowiedzialność i umiejętność wejść w tak intymną relację z obcymi ludźmi?

Dlatego zawsze chcę się wcześniej spotkać z parą, którą będę fotografowała. Jeśli się nie polubimy i nie poczujemy między sobą tego czegoś, to nie ma sensu taka współpraca. Kogo najtrudniej się fotografuje?

Moim zdaniem starsze osoby. Dlaczego? Bo nie chcą patrzeć w obiektyw, uciekają oczami i boją się, że… „klisza pęknie”. Nie pęknie. (śmiech) Dużo robisz zdjęć?

Jako reportaż w dniu ślubu i na weselu około siedmiu tysięcy. Potem wybieram z tego 700, które poddaję obróbce kolorystycznej. Usuwam zbędne elementy. Poprawione zdjęcia otrzymuje para młoda. Spotykasz później jeszcze swoich klientów?

Bardzo mnie cieszy, gdy po jakimś czasie robimy sesję ciążową i świętujemy narodziny dziecka. Coraz więcej kobiet decyduje się na sesje profesjonalne z okazji trzydziestych urodzin, czterdziestych czy pięćdziesiątych. Sesje wizerunkowe to coś pomiędzy „lajfstajlem”, a profesjonalnym portretem. Ulubiona sesja?

Mam mnóstwo super wspomnień z wielu sesji. Cieszę się, że udało mi się namówić mamę na sesję z okazji pięćdziesiątych urodzin. Zdecydowanie moja ulubiona sesja to ślubna na plaży w Łebie. Był początek września, strasznie zimno i wietrznie, a „moja para” biegała boso po plaży. Kiedy stanęłaś z drugiej strony obiektywu?

W gimnazjum dostałam pierwszą lustrzankę. To był Nikon d5000, który służył mi przez dobre 8 lat. Nadal działa, ale teraz bardziej jako ozdoba. Gdzie zdobywałaś wiedzę o fotografii?

W 2020 roku po dwóch latach wróciłam do Konstantynowa ze Szwecji. Od tego czasu odbyłam kilka szkoleń u profesjonalnych fotografów. U Mariki Wrońskiej w Warszawie szkoliłam się w fotografii rodzinnej. U Joanny Osak „Światło i Czułość” miałam warsztaty ślubne. A w Łodzi u Asi Piesiak szlifowałam fotografie ślubne i plenery rodzinne. Studio w Fabryce przy ulicy Łódzkiej prowadzisz…

…już trzy lata. Mam tu moje ulubione światło dzienne, dlatego jest pełne słońca. Czym jest dla ciebie fotografia?

To piękne wspomnienia, które możemy z dumą oglądać przez lata. To dla mnie sposób zatrzymywania chwil, które inaczej by zniknęły. Mam na myśli emocje i drobne detale. Moją pracę można śledzić na instagramie: @marle.swiderska. Zapraszam, bo tam najaktywniej działam. Dziękuję za rozmowę. Renata Kamińska