Patron szkoły

Henryk Sienkiewicz urodził się 5 maja 1846 roku w rodzinie szlacheckiej. W latach 1866 – 1869 chodził do gimnazjum i studiował na wydziale prawnym, a następnie filologiczno – historycznym Szkoły Głównej w Warszawie. Został pisarzem światowej sławy. Jego dzieła cieszą się od ponad stu lat największą popularnością w kraju i na świecie. Sienkiewicz już w młodości zwracał na siebie uwagę uzdolnieniami literackimi. Dużo podróżował, m.in. po Europie, Ameryce i Afryce. Współpracował z prasą jako felietonista, poruszając w artykułach tematykę społeczną i kulturalną.

Po dwudziestu pięciu latach pracy literackiej stał się najpopularniejszym pisarzem polskim. W uznaniu jego zasług w 1900 roku obchodzono uroczyście jubileusz pracy twórczej Henryka Sienkiewicza, a społeczeństwo ofiarowało mu majątek ziemski w Oblęgorku pod Kielcami. Miarą popularności międzynarodowej jest fakt otrzymania przez twórcę w 1905 roku Nagrody Nobla.

Henryk Sienkiewicz napisał kilkadziesiąt nowel, w tym m.in. "Humoreski z teki Worszyłły", "Starego sługę", "Hanię", "Szkice węglem", "Janko Muzykanta", "Z pamiętnika poznańskiego nauczyciela" czy "Niewolę tatarską". Pod wpływem podróży po USA powstały m.in. "Komedia pomyłek", "Przez stepy", "Za chlebem", "W krainie złota", "Latarnik", "Wspomnienie z Maripozy" oraz "Sachem".

Najsłynniejsze powieści Sienkiewicza to Trylogia, a więc "Ogniem i mieczem", "Potop" oraz "Pan Wołodyjowski". Kolejne nie mniej popularne to "Krzyżacy", "Rodzina Połanieckich" czy "W pustyni i puszczy". Najpopularniejszą, zwłaszcza za granicą, powieścią Henryka Sienkiewicza jest "Quo vadis" (1896 rok), która niedługo po tym jak została wydana, była uznawana za jedną z najpopularniejszych powieści na świecie.

Po wybuchu pierwszej wojny światowej Henryk Sienkiewicz wyjechał do Szwajcarii, gdzie pomagał osobom poszkodowanym w wyniku działań I wojny. Zmarł w Vevey 15 listopada 1916 roku.