Adaptacja dziecka do przedszkola

Z doświadczenia wiemy, że rzeczy nowe zwykle nas przerażają. Zmiana istniejącej rzeczywistości powoduje utratę bezpiecznej rutyny. Dorosły człowiek radzi sobie ze zmianami zwykle w sposób konkretny oswajając je i modyfikując, tak by przynosiły mu one korzyść. W niedługim czasie obawy znikają i to, co było nieznane staje się przyjemne.

Ważną rolą rodzica jest pomoc w oswojeniu wszelakich strachów swojego dziecka.

Pójście malucha do przedszkola to zmiana jego codziennych przyzwyczajeń, która prowadzi do nasilenia się strachu dziecka przed nowym otoczeniem, nieznanymi ludźmi, a przede wszystkim byciem przez kilka godzin bez mamy. Dzieci przychodzące do przedszkola różnią się między sobą pod względem adaptacji. Jednym przychodzi to łatwiej, inne zaś długo wyrażają niezadowolenie.

Zapewnienie maluchowi dobrego startu w przedszkolu wymaga od rodziców przestrzegania kilku zasad:

Pokaż swojemu dziecku wcześniej jego nowe przedszkole, niech obejrzy ogród, plac zabaw. Zachęć go do wejścia do środka, tak by mogło zapoznać się z szatnią, salami.

Postaraj się, by porozmawiało ze swoją przyszłą panią, zawsze wyrażaj się o niej ciepło, przecież to twojej opinii zawierza maluch.

Mów o pójściu do przedszkola, jak o wielkim wydarzeniu, które jest przyjemne, wspominaj o czekających na dziecko atrakcjach.

Zaprowadzając dziecko do jego grupy unikaj długich pożegnań. Rodzice zwykle rozdarci płaczem i gorącymi uściskami pociechy, nie maja serca „odkleić” go od siebie. Pozwól działać nauczycielce, która zwykle empatycznym podejściem oswaja malucha z nowym miejscem i kolegami. Twoje długie przebywanie na sali powoduje chaos w odczuciach przedszkolaka.

Jeśli to możliwe w pierwszych dniach przychodź po dziecko wcześnie, tak by nie zdążyło bardzo stęsknić się za tobą. Potem wydłużaj czas swojej nieobecności, ale zawsze przestrzegaj tylu godzin, ile obiecasz. Mały człowiek jest bardzo wrażliwy na twoje słowa, jeśli raz go oszukasz, odkupisz to scenami „dziecięcej histerii” i zaburzonym zaufaniem.

Zawsze bądź ciekaw, co dziecko robiło w czasie zajęć. Ćwicz z nim nowopoznane piosenki i zabawy. Okazuj nieustanne zainteresowanie jego pracą!

Nawiąż kontakt z nauczycielką i personelem przedszkola. Przekaż im preferencje żywnościowe dziecka. Nie obawiaj się mówić o tym, co cię martwi w jego zachowaniu. Kadra pedagogiczna jest tam przecież dla dziecka, wychowuje je i rozwija w nim jego najlepsze strony.

Rozpoczęcie edukacji przedszkolnej jest czasami większym przeżyciem dla rodzica niż jego potomstwa. Twoja nadmierna opiekuńczość i przesada mogą zakłócić naturalny rytm przystosowywania się dziecka do zmian.

Zaufaj wykształconym i przygotowanym do pracy nauczycielkom one nie zrobią nic złego twojemu maleństwu! Jednakże jeżeli coś ci nie odpowiada w ich zachowaniu, nigdy nie mów o tym w obecności dziecka, podważasz tym samym autorytet „jego pani” i nie przyczyniasz się do poprawnej współpracy miedzy wami.

Przedszkole to czas przyjemnej zabawy i nauki. Stwarza dziecku bardzo dobre warunki dla rozwoju jego życia emocjonalnego. W procesie wychowawczo-dydaktycznym dziecko zaczyna wzbogacać i kształtować swoje emocje poprzez kontakty z innymi dziećmi oraz pod wpływem własnej działalności wspomaganej przez osoby dorosłe. Mały wychowanek pod czułym okiem "swojej pani" dojrzewa i kształtuje swoją inteligencję emocjonalną, rozwija zdolności plastyczne, muzyczne.