Order — ECLI:EU:C:2006:211
Date: 2006-03-30
Language of the case: Greek
Court formation: Sixth Chamber
Based on: Treaty establishing the European Economic Community (1957)
Subject matter: Competition;Agreements, decisions and concerted practices;Transport
Concepts: Appeals;Pleas in law;Determining the amount of the fine;Investigations;Inviolability of the home
Procedure: Action for annulment;Appeal - unfounded;Appeal - inadmissible
Origin: Greece

ΔΙΑΤΑΞΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (έκτο τμήμα) της 30ής Μαρτίου 2006 (*) «Αίτηση αναίρεσης – Άρθρο 85, παράγραφος 1, της Συνθήκης ΕΚ (νυν άρθρο 81, παράγραφος 1, ΕΚ) – Ανταγωνισμός – Συμπράξεις – Συμφωνία μεταξύ επιχειρήσεων – Ελεγκτικές εξουσίες της Επιτροπής» Στην υπόθεση C-110/04 P, με αντικείμενο αίτηση αναιρέσεως δυνάμει του άρθρου 56 του Οργανισμού του Δικαστηρίου, που ασκήθηκε την 1η Μαρτίου 2004, Γραμμές Στρίντζη Ναυτιλιακή ΑΕ, με έδρα τον Πειραιά (Ελλάδα), εκπροσωπούμενη από τους Α. Καλογερόπουλο, Κ. Αδαμαντόπουλο και Ε. Πετρίτση, δικηγόρους, καθώς και την M. Nissen, advokat, αναιρεσείουσα, όπου ο έτερος διάδικος είναι: η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενη από τους R. Lyal και Θ. Χριστοφόρου, επικουρούμενους από την Γ. Αθανασίου, δικηγόρο, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο, καθής πρωτοδίκως, ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (έκτο τμήμα), συγκείμενο από τους J. Malenovský, πρόεδρο τμήματος, J.‑P. Puissochet (εισηγητή) και U. Lõhmus, δικαστές, γενικός εισαγγελέας: D. Ruiz-Jarabo Colomer γραμματέας: R. Grass αφού άκουσε τον γενικό εισαγγελέα, εκδίδει την ακόλουθη Διάταξη 1 Με την αίτηση αναίρεσης, η εταιρία Γραμμές Στρίντζη Ναυτιλιακή ΑΕ ζητεί την αναίρεση της απόφασης του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων της 11ης Δεκεμβρίου 2003, T-65/99, Γραμμές Στρίντζη Ναυτιλιακή κατά Επιτροπής (Συλλογή 2003, σ. II‑5433, στο εξής: αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση), με την οποία το Πρωτοδικείο απέρριψε την προσφυγή ακύρωσης που είχε ασκήσει η εν λόγω εταιρία κατά της απόφασης 1999/271/ΕΚ της Επιτροπής, της 9ης Δεκεμβρίου 1998, σχετικά με διαδικασία εφαρμογής του άρθρου 85 της Συνθήκης ΕΚ (IV/34.466 – Ελληνικά Πορθμεία) (ΕΕ 1999, L 109, σ. 24, στο εξής: επίδικη απόφαση της Επιτροπής), με την οποία είχε επιβληθεί στην προσφεύγουσα και νυν αναιρεσείουσα πρόστιμο 1,5 εκατομμυρίου ευρώ για παράβαση του άρθρου 85, παράγραφος 1, της Συνθήκης ΕΚ (νυν άρθρου 81, παράγραφος 1, ΕΚ). Το ιστορικό της διαφοράς 2 Η αναιρεσείουσα είναι εταιρία εκμεταλλεύσεως πορθμείων, η οποία παρέχει υπηρεσίες μεταφοράς επιβατών και οχημάτων μεταξύ του λιμένα της Πάτρας (Ελλάδα) και των λιμένων της Ανκόνας (Ιταλία), του Μπρίντιζι (Ιταλία) και του Μπάρι (Ιταλία). 3 Κατόπιν καταγγελίας ενός χρήστη, σύμφωνα με την οποία οι ναύλοι των πορθμείων ήσαν σχεδόν οι ίδιοι στις ναυτιλιακές γραμμές μεταξύ Ελλάδας και Ιταλίας, η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, ενεργώντας δυνάμει του άρθρου 18, παράγραφος 3, του κανονισμού (ΕΟΚ) 4056/86 του Συμβουλίου, της 22ας Δεκεμβρίου 1986, για τον καθορισμό του τρόπου εφαρμογής των άρθρων 85 και 86 της Συνθήκης στις θαλάσσιες μεταφορές (ΕΕ L 378, σ. 4), διεξήγαγε ελέγχους στα γραφεία έξι εταιριών εκμεταλλεύσεως πορθμείων, και συγκεκριμένα πέντε εταιριών στην Ελλάδα και μιας στην Ιταλία. 4 Στις 4 Ιουλίου 1994 η Επιτροπή εξέδωσε την απόφαση C(94) 1790/5, με την οποία επέβαλε στην εταιρία Μινωικές Γραμμές ΑΝΕ (Minoan Lines SA) (στο εξής: Μινωικές Γραμμές) την υποχρέωση να υποβληθεί σε έλεγχο. Στις 5 και στις 6 Ιουλίου 1994 οι υπάλληλοι της Επιτροπής προέβησαν σε έλεγχο εγγράφων στους χώρους της εταιρίας European Trust Agency (στο εξής: ETA), πράκτορα των Μινωικών Γραμμών. Κατά τον έλεγχο αυτό συνελέγησαν διάφορα έγγραφα που αφορούσαν τις δύο αυτές εταιρίες και τη συμμετοχή τους, μαζί με άλλες επιχειρήσεις που αφορούσε η έρευνα και μεταξύ των οποίων καταλεγόταν η αναιρεσείουσα, σε διαβουλεύσεις σχετικά με τους ναύλους θαλάσσιων μεταφορών μεταξύ Ελλάδας και Ιταλίας. 5 Με απόφαση της 21ης Φεβρουαρίου 1997, η Επιτροπή κίνησε επίσημη διαδικασία αποστέλλοντας ανακοίνωση αιτιάσεων σε εννέα εταιρίες που εξυπηρετούν τις ναυτιλιακές γραμμές μεταξύ Ελλάδας και Ιταλίας και μεταξύ των οποίων καταλεγόταν η αναιρεσείουσα. 6 Στις 9 Δεκεμβρίου 1998 η Επιτροπή εξέδωσε την επίδικη απόφαση, με την οποία επέβαλε στην εν λόγω εταιρία πρόστιμο 1,5 εκατομμυρίου ευρώ, επειδή είχε παραβεί το άρθρο 85, παράγραφος 1, της Συνθήκης λόγω, πρώτον, της συμφωνίας της με τις εταιρίες Μινωικές Γραμμές, Anek Lines, Karageorgis Lines και Marlines SA, όσον αφορά τις τιμές για τις υπηρεσίες roll-on/roll-off πορθμείων μεταξύ των λιμένων Πάτρας και Ανκόνας κατά το διάστημα μεταξύ 18ης Ιουλίου 1987 και Ιουλίου 1994, και, δεύτερον, της συμφωνίας της με τις εταιρίες Μινωικές Γραμμές, Anek Lines, Karageorgis Lines, Adriatica di Navigazione SpA και Όμιλος Βεντούρη ΑΕ, όσον αφορά τους ναύλους για τα φορτηγά στις γραμμές Πάτρας-Μπάρι και Πάτρα-Μπρίντιζι. Η διαδικασία ενώπιον του Πρωτοδικείου και η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση 7 Στις 3 Μαρτίου 1999 η αναιρεσείουσα άσκησε ενώπιον του Πρωτοδικείου προσφυγή για την ακύρωση της επίδικης απόφασης της Επιτροπής, ισχυριζόμενη κυρίως ότι ήταν παράνομος ο έλεγχος που είχε διενεργηθεί στα γραφεία της ΕΤΑ και ότι κακώς είχε εφαρμοστεί το άρθρο 85 της Συνθήκης. 8 Με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση το Πρωτοδικείο ανέλυσε την έκταση των ελεγκτικών εξουσιών της Επιτροπής και έκρινε ότι ο έλεγχος που διενεργήθηκε στα γραφεία της ΕΤΑ ήταν νόμιμος, αν ληφθούν υπόψη οι δεσμοί μεταξύ της εταιρίας αυτής και των Μινωικών Γραμμών, των οποίων ήταν πράκτορας. 9 Ειδικότερα, το Πρωτοδικείο διαπίστωσε ότι οι χώροι της ETA έπρεπε να θεωρηθούν ως χώροι τους οποίους χρησιμοποιούσαν οι Μινωικές Γραμμές για την ανάπτυξη των εμπορικών τους δραστηριοτήτων και, επομένως, μπορούσαν να εξομοιωθούν προς τους χώρους άσκησης των εμπορικών δραστηριοτήτων της επιχείρησης που είναι αποδέκτρια της απόφασης για τη διενέργεια ελέγχου. 10 Στη συνέχεια το Πρωτοδικείο δέχτηκε ότι η απόφαση και τα εντάλματα ελέγχου περιείχαν όλα τα ουσιώδη στοιχεία προκειμένου να παράσχουν στους υπαλλήλους της ETA τη δυνατότητα να κρίνουν αν ήσαν υποχρεωμένοι να επιτρέψουν τον έλεγχο που σκόπευε να διενεργήσει η Επιτροπή στους χώρους τους. 11 Το Πρωτοδικείο διαπίστωσε επίσης ότι ο εν λόγω έλεγχος, παρά ορισμένες αρχικές αντιρρήσεις, πραγματοποιήθηκε με τη συνεργασία της οικείας επιχείρησης. 12 Όσον αφορά την εφαρμογή του άρθρου 85 της Συνθήκης, το Πρωτοδικείο, αφού μελέτησε το εθνικό νομοθετικό πλαίσιο και την πολιτική του ελληνικού Υπουργείου Εμπορικής Ναυτιλίας, δέχτηκε ότι καθεμία από τις ναυτιλιακές εταιρίες που εξυπηρετούσαν τις θαλάσσιες γραμμές μεταξύ Ελλάδας και Ιταλίας διέθετε, αντίθετα προς ό,τι υποστήριξε η νυν αναιρεσείουσα, την αναγκαία αυτονομία κατά τον καθορισμό της πολιτικής τιμών της και ότι, συνεπώς, οι εταιρίες αυτές υπέκειντο πάντοτε στους κανόνες του ανταγωνισμού, και συγκεκριμένα στους κανόνες του άρθρου 85 της Συνθήκης. 13 Τέλος, το Πρωτοδικείο απέρριψε την ανταίτηση της Επιτροπής να αυξηθεί το πρόστιμο που είχε επιβληθεί στην νυν αναιρεσείουσα, ώστε να στερηθεί τη μείωση που της είχε χορηγηθεί λόγω της μη αμφισβήτησης των πραγματικών περιστατικών. Το Πρωτοδικείο αποφάνθηκε ότι το γεγονός και μόνο ότι μια επιχείρηση έχει ασκήσει προσφυγή δεν δικαιολογεί νέα εκτίμηση της μείωσης που της έχει παραχωρηθεί λόγω της συνεργασίας της με την Επιτροπή. Αιτήματα των διαδίκων 14 Η αναιρεσείουσα ζητεί από το Δικαστήριο: – να αναιρέσει την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, – να ακυρώσει την επίδικη απόφαση της Επιτροπής, – επικουρικά, να ακυρώσει ή να μειώσει το πρόστιμο που της επέβαλε η Επιτροπή και επιβεβαίωσε το Πρωτοδικείο και – να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα. 15 Η Επιτροπή ζητεί την απόρριψη της αίτησης αναίρεσης ως απαράδεκτης και αβάσιμης καθώς και την καταδίκη της αναιρεσείουσας στα δικαστικά έξοδα. Με αντίθετη αναίρεση, η Επιτροπή ζητεί από το Δικαστήριο να αυξήσει το πρόστιμο. Επί της αιτήσεως αναιρέσεως 16 Δυνάμει του άρθρου 119 του Κανονισμού Διαδικασίας, όταν η αίτηση αναιρέσεως είναι, εν όλω ή εν μέρει, προδήλως απαράδεκτη ή προδήλως αβάσιμη, το Δικαστήριο μπορεί, κατά πάσα στάση της δίκης, κατόπιν εκθέσεως του εισηγητή δικαστή και αφού ακούσει τον γενικό εισαγγελέα, να απορρίψει την αίτηση αναιρέσεως με αιτιολογημένη διάταξη. Επί του πρώτου λόγου αναίρεσης: έλλειψη νομιμότητας των πράξεων που διενεργήθηκαν ενόψει του ελέγχου και κατά τον έλεγχο Επιχειρήματα των διαδίκων 17 Η αναιρεσείουσα, της οποίας η συμμετοχή στη σύμπραξη αποκαλύφθηκε και επιβεβαιώθηκε κατά τον έλεγχο που αφορούσε τις Μινωικές Γραμμές, ισχυρίζεται ότι η απόφαση ελέγχου, καθόσον είχε ως μοναδικό αποδέκτη τις Μινωικές Γραμμές, δεν παρείχε στην ETA τη δυνατότητα να εκτιμήσει το περιεχόμενο του καθήκοντός της να συνεργαστεί με την Επιτροπή. Κατά συνέπεια, η παρέμβαση των υπαλλήλων της Επιτροπής στη σφαίρα της ιδιωτικής δραστηριότητας της ETA δεν ήταν νομικώς θεμελιωμένη ούτε δικαιολογημένη. 18 Η αναιρεσείουσα φρονεί ότι, για τους ίδιους λόγους, η ETA δεν ήταν υποχρεωμένη να συνεργαστεί με την Επιτροπή και να υποβληθεί στον έλεγχο. 19 Επιπλέον, ο έλεγχος που διενήργησαν οι υπάλληλοι της Επιτροπής στους χώρους της ETA ήταν παράνομος, διότι οι υπάλληλοι αυτοί προέβησαν στον έλεγχο ασκώντας πιέσεις στους υπαλλήλους της εταιρίας και απειλώντας τους με την επιβολή κυρώσεων, ενώ το ένταλμα ελέγχου της Επιτροπής επέτρεπε μόνο ελέγχους στα γραφεία των Μινωικών Γραμμών. Κακώς η Επιτροπή και το Πρωτοδικείο εξομοίωσαν την ETA με τις Μινωικές Γραμμές, με το σκεπτικό ότι οι δύο αυτές εταιρίες αποτελούν ενιαία οικονομική μονάδα. 20 Η αναιρεσείουσα φρονεί ότι η άσκηση από την Επιτροπή της ελεγκτικής εξουσίας της στους χώρους της ETA, κυρίως αφού η Επιτροπή αντιλήφθηκε ότι η ΕΤΑ είναι ανεξάρτητο νομικό πρόσωπο, αποτελεί κατάχρηση εξουσίας και προσκρούει στο άρθρο 14 του κανονισμού 17 του Συμβουλίου, της 6ης Φεβρουαρίου 1962, πρώτου κανονισμού εφαρμογής των άρθρων 85 και 86 της Συνθήκης (ΕΕ ειδ. έκδ. 08/001, σ. 25), καθώς και στο άρθρο 18 του κανονισμού 4056/86 και στις γενικές αρχές του δικαίου, μεταξύ των οποίων καταλέγεται ο σεβασμός των δικαιωμάτων άμυνας. 21 Η Επιτροπή παρατηρεί ότι η αναιρεσείουσα, αφού κατά τη διοικητική διαδικασία ομολόγησε ρητά τα πραγματικά περιστατικά σχετικά με τη συμμετοχή της στον παράνομο καθορισμό των τιμών στην αγορά των θαλάσσιων μεταφορών μεταξύ Ελλάδας και Ιταλίας, τα περιστατικά αυτά θεωρούνται πλέον αποδειγμένα και η επιχείρηση δεν μπορεί βασίμως να τα αμφισβητήσει δικαστικώς. 22 Η Επιτροπή θεωρεί επίσης ότι ο πρώτος λόγος αναίρεσης είναι απαράδεκτος, διότι η αναιρεσείουσα δεν μπορεί να ισχυρίζεται ότι προσβλήθηκαν τα δικαιώματα άμυνας τρίτου, προκειμένου να θεμελιώσει τον λόγο αυτό. 23 Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι κινήθηκε εντός των ορίων των εξουσιών της, καθόσον τήρησε τις αρχές που διέπουν την έναρξη και τη διεξαγωγή της διαδικασίας ελέγχου, και ειδικότερα τα δικαιώματα άμυνας. 24 Η Επιτροπή ισχυρίζεται ότι, αφού η ETA αποτελεί πράκτορα των Μινωικών Γραμμών, οι δύο αυτές εταιρίες συναποτελούν ενιαία οικονομική οντότητα. Επομένως, πρέπει να γίνει δεκτό ότι η απόφαση της Επιτροπής σχετικά με τον έλεγχο των εγγράφων αφορούσε τους χώρους της ΕΤΑ, τόπο άσκησης των εμπορικών δραστηριοτήτων των Μινωικών Γραμμών, αφού σε αυτούς βρίσκονταν έγγραφα σχετικά με τις δραστηριότητές της, όπως ακριβώς αφορούσε τους χώρους των Μινωικών Γραμμών. 25 Η εξομοίωση της ETA με τις Μινωικές Γραμμές οφείλεται, κατά την Επιτροπή, στη συμπεριφορά των δύο αυτών εταιριών, οι οποίες με δικές τους αποκλειστικά ενέργειες κατέστησαν, λόγω της συμπεριφοράς τους στην αγορά, δυσδιάκριτη τη διαφορετική νομική προσωπικότητά τους. 26 Η Επιτροπή φρονεί ότι, αφού στην ETA είχε ανατεθεί η διαχείριση των εμπορικών δραστηριοτήτων των Μινωικών Γραμμών στην αγορά που αποτελούσε το αντικείμενο του ελέγχου, οι υπάλληλοί της όχι μόνο ήσαν σε θέση να αντιληφθούν το αντικείμενο και τον σκοπό του ελέγχου που διεξαγόταν στο πλαίσιο της έρευνας της Επιτροπής, αλλά είχαν στην πράξη, ως άμεσοι διαχειριστές των υποθέσεων των Μινωικών Γραμμών, την καλύτερη ενημέρωση σχετικά με τη λειτουργία της και τις σχέσεις μεταξύ των δύο εταιριών. 27 Η Επιτροπή αντικρούει επίσης τους ισχυρισμούς για απειλές κυρώσεων και για άσκηση πιέσεων επί των υπαλλήλων της ETA, αφού οι υπάλληλοι αυτοί δεν αντιτάχθηκαν στη διενέργεια του ελέγχου. Εκτίμηση του Δικαστηρίου 28 Καταρχάς, όπως ορθά δέχτηκε το Πρωτοδικείο, το γεγονός και μόνο ότι η αναιρεσείουσα ομολόγησε ορισμένα πραγματικά περιστατικά δεν σημαίνει ότι παραιτήθηκε του δικαιώματός της να αμφισβητήσει τη νομιμότητα των ελέγχων τους οποίους διενήργησε η Επιτροπή και κατά τους οποίους το κοινοτικό αυτό όργανο συνέλεξε έγγραφα τα οποία μπορούσαν να αποτελέσουν αποδεικτικά στοιχεία παράβασης. Συγκεκριμένα, η αναιρεσείουσα, ακόμη και αν ομολόγησε ρητά τα πραγματικά περιστατικά όσον αφορά τις διαβουλεύσεις για τον καθορισμό των τιμών, μπορεί βασίμως να αμφισβητήσει τον τρόπο με τον οποίο η Επιτροπή συνέλεξε τα έγγραφα επί των οποίων βασίζεται η επίδικη απόφαση. 29 Στη συνέχεια επιβάλλεται η παρατήρηση ότι οι διατάξεις του άρθρου 18 του κανονισμού 4056/86 είναι, στον τομέα των μεταφορών, ταυτόσημες με τις διατάξεις του άρθρου 14 του κανονισμού 17. 30 Το νόμιμο έρεισμα των εξουσιών της Επιτροπής στο πλαίσιο διαδικασίας ελέγχου επιχείρησης την οποία αφορούσε διαδικασία εφαρμογής του άρθρου 85 της Συνθήκης και του άρθρου 86 της Συνθήκης ΕΚ (νυν άρθρου 82 ΕΚ) αποτελούσε, κατά την ημερομηνία έκδοσης της επίδικης απόφασης της Επιτροπής, ο κανονισμός 17. Το άρθρο 14 του κανονισμού αυτού περιορίζει τις εν λόγω εξουσίες σε μια απαρίθμηση των καθηκόντων που ανατίθενται στην Επιτροπή. Το άρθρο αυτό προβλέπει, μεταξύ άλλων, ότι το όργανο αυτό μπορεί να συλλέγει αποδεικτικά στοιχεία για την ύπαρξη συμπράξεως μεταξύ πλειόνων επιχειρήσεων. Οι διατάξεις αυτές, όπως έχουν ερμηνευθεί από το Δικαστήριο, σημαίνουν ότι κατά τις διοικητικές διαδικασίες που είναι αναγκαίες για την εξεύρεση των αποδείξεων πρέπει να τηρούνται οι προβλεπόμενες διαδικαστικές εγγυήσεις. 31 Στο πλαίσιο της προκαταρκτικής διαδικασίας έρευνας σχετικά με την αναζήτηση των αποδεικτικών στοιχείων της παράβασης από ορισμένη επιχείρηση των άρθρων 85 και 86 της Συνθήκης, το άρθρο 14, παράγραφος 3, του κανονισμού 17 επιβάλλει στην Επιτροπή την υποχρέωση να αιτιολογεί την απόφαση για τη διενέργεια ελέγχου αναφέροντας το αντικείμενο και τον σκοπό του ελέγχου. Πρόκειται για θεμελιώδη προϋπόθεση, προκειμένου να αποδεικνύεται ότι η μελετώμενη παρέμβαση στο εσωτερικό των οικείων επιχειρήσεων είναι δικαιολογημένη (βλ. αποφάσεις της 21ης Σεπτεμβρίου 1989, 46/87 και 227/88, Hoechst κατά Επιτροπής, Συλλογή 1989, σ. 2859, σκέψη 29, και της 22ας Οκτωβρίου 2002, C-94/00, Roquette Frères, Συλλογή 2002, σ. I‑9011, σκέψη 47). 32 Επιπλέον, η ανάγκη προστασίας έναντι παρεμβάσεων της δημόσιας αρχής στη σφαίρα της ιδιωτικής δραστηριότητας ενός προσώπου, είτε φυσικού είτε νομικού, που θα μπορούσαν να είναι αυθαίρετες ή δυσανάλογα επαχθείς, συνιστά γενική αρχή του κοινοτικού δικαίου (προπαρατεθείσες αποφάσεις Hoechst κατά Επιτροπής, σκέψη 19, και Roquette Frères, σκέψη 27). 33 Τέλος, πρέπει να διασφαλίζεται η προστασία της ιδιωτικής ζωής, την οποία προβλέπει το άρθρο 8 της Ευρωπαϊκής Συμβάσεως για την Προστασία των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Θεμελιωδών Ελευθεριών, που υπογράφηκε στη Ρώμη στις 4 Νοεμβρίου 1950 (στο εξής: ΕΣΔΑ), ενώ η προστασία του απαραβιάστου της κατοικίας καλύπτει επίσης τους χώρους εμπορικών δραστηριοτήτων των εταιριών (βλ. συναφώς ΕΔΔΑ, απόφαση Colas Est κ.λπ. κατά Γαλλίας, της 16ης Απριλίου 2002, Recueil des arrêts et décisions 2002-III, § 41, και προπαρατεθείσα απόφαση Roquette Frères, σκέψη 29). 34 Εν προκειμένω η Επιτροπή εξέδωσε στις 4 Ιουλίου 1994 απόφαση για τη διενέργεια ελέγχου. Την ίδια ημέρα εξέδωσε επίσης τα εντάλματα ελέγχου. Οι υπάλληλοι της Επιτροπής, κατά την έρευνα στους χώρους όπου θα μπορούσαν να βρίσκονται τα αποδεικτικά στοιχεία που αναζητούσαν, επέδειξαν την απόφαση αυτή και τα εντάλματα αυτά, καθώς και ένα έγγραφο με πληροφορίες για τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις των υπαλλήλων της ενδιαφερόμενης εταιρίας, από τα οποία προέκυπταν σαφώς, μεταξύ άλλων, το αντικείμενο και ο σκοπός του ελέγχου. 35 Πρέπει πάντως να εξεταστεί αν διασφαλίστηκε η ισορροπία που πρέπει να τηρείται μεταξύ των θεμελιωδών αρχών τις οποίες μπορεί να επικαλεστεί η εταιρία αυτή και της αποτελεσματικότητας των ελεγκτικών εξουσιών της Επιτροπής. 36 Ο κανονισμός 17 απονέμει στην Επιτροπή ορισμένες εξουσίες, με σκοπό να της παράσχει τη δυνατότητα να εκπληρώνει την αποστολή που της έχει αναθέσει η Συνθήκη, δηλαδή να μεριμνά για την τήρηση των κανόνων του ανταγωνισμού στην κοινή αγορά (βλ. απόφαση της 26ης Ιουνίου 1980, 136/79, National Panasonic κατά Επιτροπής, Συλλογή τόμος 1980/ΙΙ, σ. 347, σκέψη 20). 37 Τόσο από τον σκοπό του κανονισμού 17 όσο και από την απαρίθμηση, στο άρθρο 14, των εξουσιών που έχουν παρασχεθεί στα όργανα της Επιτροπής, δηλαδή από διατάξεις που συμπίπτουν, όσον αφορά τον τομέα των μεταφορών, με το άρθρο 18 του κανονισμού 4056/86, προκύπτει ότι οι έλεγχοι μπορούν να είναι λίαν εκτεταμένοι. Από την άποψη αυτή, το δικαίωμα εισόδου σε κάθε χώρο, γήπεδο ή μέσο μεταφοράς των επιχειρήσεων έχει ιδιάζουσα σημασία, καθόσον καθιστά δυνατή για την Επιτροπή τη συλλογή των αποδείξεων για παραβάσεις των κανόνων ανταγωνισμού στον τόπο όπου ανευρίσκονται συνήθως, δηλαδή στους χώρους άσκησης των εμπορικών δραστηριοτήτων των επιχειρήσεων (προπαρατεθείσα απόφαση Hoechst κατά Επιτροπής, σκέψη 26). 38 Εξάλλου, είναι σημαντικό να διασφαλιστεί η πρακτική αποτελεσματικότητα των ελέγχων, που αποτελούν αναγκαίο μέσο για την άσκηση από την Επιτροπή του έργου της ως θεματοφύλακα της Συνθήκης στον τομέα του ανταγωνισμού. Επομένως, για να διασφαλίζεται η αποτελεσματικότητα του δικαιώματος εισόδου της Επιτροπής στους χώρους άσκησης των εμπορικών δραστηριοτήτων της επιχείρησης την οποία αφορά η διαδικασία εφαρμογής των άρθρων 85 και 86 της Συνθήκης, το δικαίωμα αυτό περιλαμβάνει την ευχέρεια αναζητήσεως διαφόρων στοιχείων, που δεν είναι ακόμη γνωστά ή πλήρως εξακριβωμένα (βλ. προπαρατεθείσα απόφαση Hoechst κατά Επιτροπής, σκέψη 27). 39 Κατά συνέπεια, η Επιτροπή μπορεί να ασκεί τις ελεγκτικές εξουσίες της σε όλους τους χώρους άσκησης των εμπορικών δραστηριοτήτων της επιχείρησης την οποία αφορά η απόφασή της, τηρώντας όμως τα δικαιώματα άμυνας (βλ. συναφώς την προπαρατεθείσα απόφαση Hoechst κατά Επιτροπής, σκέψεις 14 και 15) και τα δικαιώματα που συναρτώνται προς την προστασία της ιδιοκτησίας (βλ. προπαρατεθείσες αποφάσεις Colas Est κ.λπ. κατά Γαλλίας, §§ 40 και 41, και Roquette Frères, σκέψη 29). 40 Ορθώς το Πρωτοδικείο διαπίστωσε ότι η Επιτροπή, κατά την ανταλλαγή επιστολών με τις Μινωικές Γραμμές, έλαβε δύο επιστολές με τον εμπορικό λογότυπο των Μινωικών Γραμμών, από τις οποίες η μία έφερε την υπογραφή του Π. Σφηνιά, μέλους του διοικητικού συμβουλίου της ETA, ενώ αναγραφόταν η εξής διεύθυνση: «International Lines Head Offices: 64 B Kifissias Ave., GR, 151 25, Maroussi, Athens», και από κάτω: «Passenger Office: 2 Vassileos Konstantinou Ave., GR 116 35 Athens». Οι υπάλληλοι της Επιτροπής μετέβησαν στις παραπάνω διευθύνσεις, προκειμένου να ελέγξουν τα έγγραφα των Μινωικών Γραμμών. Κατά την άφιξή τους εκεί, διαπίστωσαν ότι τα πρόσωπα που τους υποδέχθηκαν ήταν υπάλληλοι της ETA. 41 Με βάση αυτά τα αποδεικτικά στοιχεία, το Πρωτοδικείο καλώς συνήγαγε ότι, κατά την αντίληψη του κοινού, οι Μινωικές Γραμμές ασκούσαν εμπορική δραστηριότητα στη διεύθυνση των γραφείων της ETA και ότι οι δύο εταιρίες μπορούσαν να εξομοιωθούν όσον αφορά τη σχετική οικονομική δραστηριότητα (διάταξη της 17ης Νοεμβρίου 2005, C-121/04 P, Μινωικές Γραμμές κατά Επιτροπής, που δεν έχει δημοσιευτεί στη Συλλογή, σκέψη 39). 42 Κατά συνέπεια, ο λόγος αναίρεσης που στηρίζεται στον ισχυρισμό ότι ήταν νομικά εσφαλμένη η εξομοίωση από το Πρωτοδικείο της ETA με τις Μινωικές Γραμμές είναι προδήλως αβάσιμος. 43 Επιπλέον, η αναιρεσείουσα αμφισβητεί συλλήβδην την εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών από το Πρωτοδικείο, καθόσον ισχυρίζεται ότι το Πρωτοδικείο έπρεπε, με βάση τα περιστατικά αυτά, να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η ETA και οι Μινωικές Γραμμές είναι, ενόψει των περιστατικών της υπό κρίση υπόθεσης, νομικά και οικονομικά αυτοτελείς, χωρίς όμως να προβάλει σοβαρά επιχειρήματα για τη στήριξη του ισχυρισμού της περί παραμορφώσεως του περιεχομένου των αποδεικτικών στοιχείων, οπότε ο λόγος αναίρεσης είναι απαράδεκτος. 44 Συγκεκριμένα, δυνάμει του άρθρου 225 ΕΚ και του άρθρου 58 του Οργανισμού του Δικαστηρίου, η αίτηση αναιρέσεως μπορεί να στηρίζεται μόνο σε λόγους σχετικούς με την παραβίαση κανόνων δικαίου, ενώ αποκλείεται οποιαδήποτε εκτίμηση πραγματικών περιστατικών. 45 Εφόσον η Επιτροπή μπορεί να ασκεί την ελεγκτική της εξουσία σε όλους τους χώρους εμπορικών δραστηριοτήτων της οικείας εταιρίας, οι υπάλληλοί της μπορούσαν να προβούν σε έλεγχο εντός των γραφείων της ΕΤΑ, χώρου άσκησης εμπορικών δραστηριοτήτων των Μινωικών Γραμμών, προκειμένου να συγκεντρώσουν αποδεικτικά στοιχεία για την αντίθετη προς τον ανταγωνισμό συμπεριφορά της εταιρίας που υποβάλλεται στη διαδικασία ελέγχου (προπαρατεθείσα διάταξη Μινωικές Γραμμές κατά Επιτροπής, σκέψη 40). 46 Η διασφάλιση της πρακτικής αποτελεσματικότητας του ελέγχου δεν πρέπει πάντως να επιτρέπει αυθαίρετη ή δυσαναλόγως επαχθή παρέμβαση των υπαλλήλων της Επιτροπής, αντίθετη προς τις αρχές του άρθρου 8 της ΕΣΔΑ (βλ. συναφώς τις προπαρατεθείσες αποφάσεις Hoechst κατά Επιτροπής, σκέψεις 33 έως 35, και Roquette Frères, σκέψεις 35 και 36). 47 Το Δικαστήριο έχει αποφανθεί ότι οι διαδικαστικές εγγυήσεις τηρήθηκαν και ότι οι υπάλληλοι της Επιτροπής δεν προέβησαν σε αυθαίρετη ή δυσαναλόγως επαχθή παρέμβαση εντός των χώρων της ΕΤΑ (προπαρατεθείσα διάταξη Μινωικές Γραμμές κατά Επιτροπής, σκέψη 45). 48 Κατά συνέπεια, η εκτίμηση του Πρωτοδικείου ότι η Επιτροπή δεν άσκησε παράνομα την ελεγκτική της εξουσία δεν είναι νομικά εσφαλμένη. 49 Από τα παραπάνω προκύπτει ότι ο πρώτος λόγος αναίρεσης, κατά τον οποίο η μη επιβολή κυρώσεων από το Πρωτοδικείο για τις πράξεις που διενεργήθηκαν ενόψει του ελέγχου και κατά τον έλεγχο στα γραφεία της ΕΤΑ είναι νομικά εσφαλμένη, πρέπει να απορριφθεί εν μέρει ως προδήλως απαράδεκτος και εν μέρει ως προδήλως αβάσιμος. Επί του δεύτερου λόγου αναίρεσης: εσφαλμένη εφαρμογή του άρθρου 85, παράγραφος 1, της Συνθήκης Επιχειρήματα των διαδίκων 50 Η αναιρεσείουσα υποστηρίζει ότι το Πρωτοδικείο παραβίασε το κοινοτικό δίκαιο, επειδή δέχτηκε ότι το άρθρο 85 της Συνθήκης έχει εφαρμογή εν προκειμένω, μολονότι οι εμπλεκόμενες επιχειρήσεις, μεταξύ των οποίων η αναιρεσείουσα, δεν διέθεταν την απαραίτητη αυτονομία για την πολιτική των ναύλων στο διεθνές τμήμα των ναυτιλιακών γραμμών μεταξύ Ελλάδας και Ιταλίας. 51 Η αναιρεσείουσα δικαιολογεί τη συμπεριφορά που επέδειξε μαζί με τις λοιπές ναυτιλιακές εταιρίες μεταφορών μεταξύ Ελλάδας και Ιταλίας με τον ισχυρισμό ότι η συμπεριφορά αυτή επηρεαζόταν από το ελληνικό νομοθετικό πλαίσιο και την πολιτική του ελληνικού Υπουργείου Εμπορικής Ναυτιλίας. Η συμπεριφορά της αναιρεσείουσας ήταν σύμφωνη με την ελληνική νομοθεσία περί αθέμιτου ανταγωνισμού. Οι υποχρεώσεις που επέβαλλε η νομοθεσία στις ενδιαφερόμενες επιχειρήσεις, μεταξύ των οποίων καταλέγεται η αναιρεσείουσα, και οι αφόρητες πιέσεις των εθνικών αρχών στέρησαν από τις επιχειρήσεις αυτές οποιαδήποτε δυνατότητα να επιδείξουν συμπεριφορά σύμφωνη με τους κανόνες ανταγωνισμού. 52 Η Επιτροπή παρατηρεί ότι όλα τα επιχειρήματα που προβάλλει η αναιρεσείουσα προς στήριξη της άποψής της έχουν ήδη εξεταστεί από το Πρωτοδικείο. Υπενθυμίζει ότι η αναιρετική αρμοδιότητα του Δικαστηρίου περιορίζεται στην εκτίμηση των νομικών ζητημάτων και δεν περιλαμβάνει την εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών. Η αναιρεσείουσα όμως προβάλλει επιχειρήματα στηριζόμενα μόνο σε πραγματικά περιστατικά, οπότε ο λόγος αναίρεσης πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος. 53 Επί της ουσίας, η Επιτροπή φρονεί ότι οι ισχυρισμοί της αναιρεσείουσας στερούνται βάσης και πρέπει να απορριφθούν, διότι ούτε το νομοθετικό ή κανονιστικό πλαίσιο ούτε η στάση των αρχών υποχρέωσαν τις ναυτιλιακές εταιρίες να συνάψουν συμφωνίες για τους ναύλους στο διεθνές τμήμα των ναυτιλιακών γραμμών μεταξύ Ελλάδας και Ιταλίας. Εκτίμηση του Δικαστηρίου 54 Όπως προεκτέθηκε στις σκέψεις 43 και 44 της παρούσας διάταξης, το Πρωτοδικείο είναι το μόνο αρμόδιο, αφενός, για την εξακρίβωση των πραγματικών περιστατικών, εκτός αν η ανακρίβεια του περιεχομένου των διαπιστώσεών του προκύπτει από τα στοιχεία της δικογραφίας που του έχουν υποβληθεί, και, αφετέρου, για την εκτίμηση αυτών των πραγματικών περιστατικών (βλ., μεταξύ άλλων, τη διάταξη της 17ης Σεπτεμβρίου 1996, C-19/95 P, San Marco κατά Επιτροπής, Συλλογή 1996, σ. I-4435, σκέψη 39). 55 Συνεπώς, το Δικαστήριο δεν είναι αρμόδιο να εξακριβώνει τα πραγματικά περιστατικά ούτε καταρχήν να εξετάζει τα αποδεικτικά στοιχεία που δέχθηκε το Πρωτοδικείο σε σχέση με τα περιστατικά αυτά. Εφόσον δηλαδή η προσκόμιση των αποδεικτικών αυτών στοιχείων ήταν νομότυπη και τηρήθηκαν οι γενικές αρχές του δικαίου και οι διαδικαστικοί κανόνες που διέπουν το βάρος απόδειξης και τη διεξαγωγή των αποδείξεων, το Πρωτοδικείο είναι το μόνο αρμόδιο να εκτιμήσει την αξία που πρέπει να προσδοθεί στα στοιχεία που του έχουν υποβληθεί (βλ., μεταξύ άλλων, προπαρατεθείσα διάταξη San Marco κατά Επιτροπής, σκέψη 40). Η εκτίμηση αυτή δεν αποτελεί συνεπώς νομικό ζήτημα υποκείμενο στον έλεγχο του Δικαστηρίου, εκτός αν πρόκειται για παραμόρφωση του περιεχομένου των στοιχείων αυτών (απόφαση της 2ας Μαρτίου 1994, C‑53/92 P, Hilti κατά Επιτροπής, Συλλογή 1994, σ. I‑667, σκέψη 42). 56 Οι υποχρεώσεις και οι προτροπές που προέρχονταν, κατά την αναιρεσείουσα, από τις ελληνικές αρχές αφορούν όμως τις διαπιστώσεις πραγματικών περιστατικών. Η εκτίμησή τους δεν εμπίπτει στην αρμοδιότητα του Δικαστηρίου, εκτός αν το Πρωτοδικείο έχει παραμορφώσει το περιεχόμενο των πραγματικών στοιχείων. 57 Κατά συνέπεια, ο λόγος αναίρεσης που στηρίζεται στην εσφαλμένη εφαρμογή του άρθρου 85, παράγραφος 1, της Συνθήκης είναι προδήλως απαράδεκτος και πρέπει να απορριφθεί. Επί του επικουρικού αιτήματος για ακύρωση ή μείωση του προστίμου 58 Η αναιρεσείουσα ζητεί επικουρικά την ακύρωση ή τουλάχιστον τη σημαντική μείωση του προστίμου. 59 Από τα άρθρα 225 ΕΚ, 58, πρώτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου και 112, παράγραφος 1, στοιχείο γ΄, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου προκύπτει ότι η αίτηση αναίρεσης πρέπει να προσδιορίζει επακριβώς τα επικρινόμενα σημεία της απόφασης της οποίας ζητείται η αναίρεση, καθώς και τα νομικά επιχειρήματα που στηρίζουν κατά τρόπο συγκεκριμένο το αίτημα αυτό (βλ., μεταξύ άλλων, αποφάσεις της 4ης Ιουλίου 2000, C-352/98 Ρ, Bergaderm και Goupil κατά Επιτροπής, Συλλογή 2000, σ. Ι-5291, σκέψη 34, της 8ης Ιανουαρίου 2002, C-248/99 P, Γαλλία κατά Monsanto και Επιτροπής, Συλλογή 2002, σ. Ι-1, σκέψη 68, και διάταξη της 11ης Νοεμβρίου 2003, C 488/01 P, Martinez κατά Κοινοβουλίου, Συλλογή 2003, σ. I-13355, σκέψη 40). 60 Επειδή όμως η αναιρεσείουσα ζητεί απλώς την ακύρωση ή τη μείωση του προστίμου, χωρίς να εξηγεί τους λόγους για τους οποίους το Δικαστήριο θα έπρεπε να λάβει τέτοια απόφαση και χωρίς να συγκεκριμενοποιεί το σφάλμα στο οποίο υπέπεσαν η Επιτροπή και το Πρωτοδικείο κατά τον καθορισμό του ύψους του προστίμου, είναι προφανές ότι ο λόγος αναίρεσης δεν ανταποκρίνεται σε αυτή την υποχρέωση αιτιολόγησης και πρέπει να θεωρηθεί απαράδεκτος. 61 Από όλα τα παραπάνω προκύπτει ότι η αίτηση αναίρεσης πρέπει να απορριφθεί εν μέρει ως προδήλως απαράδεκτη και εν μέρει ως προδήλως αβάσιμη. Επί της αντίθετης αίτησης αναίρεσης 62 Με την αντίθετη αίτηση αναίρεσης, η Επιτροπή προσάπτει στο Πρωτοδικείο ότι δεν έκανε χρήση της πλήρους δικαιοδοσίας του, δυνάμει του άρθρου 229 ΕΚ, προκειμένου να αυξήσει το ποσό του προστίμου που επιβλήθηκε στην αναιρεσείουσα και, κατά συνέπεια, να της στερήσει το ευεργέτημα της μείωσης του προστίμου, του οποίου έτυχε λόγω της συνεργασίας της κατά το στάδιο της έρευνας επί της συμπράξεως, αφού ομολόγησε τα πραγματικά περιστατικά. 63 Συναφώς, αρκεί η διαπίστωση ότι το Πρωτοδικείο ορθώς αποφάνθηκε ότι το γεγονός και μόνον ότι η επιχείρηση, η οποία συνεργάστηκε με την Επιτροπή μη αμφισβητώντας το υποστατό των πραγματικών περιστατικών και έτυχε, γι’ αυτό, μειώσεως του προστίμου της, άσκησε προσφυγή για να δικαιωθεί ενώπιον του Πρωτοδικείου δεν δικαιολογεί νέα εκτίμηση της έκτασης της μείωσης αυτής, καθόσον η αμφισβήτηση αυτή δεν αποτελεί παρά τη φυσιολογική συνέπεια της άσκησης των ένδικων βοηθημάτων που προβλέπουν η Συνθήκη ΕΚ και ο Οργανισμός του Δικαστηρίου (προπαρατεθείσα διάταξη Μινωικές Γραμμές κατά Επιτροπής, σκέψη 66). 64 Κατά συνέπεια, η αντίθετη αίτηση αναίρεσης πρέπει να απορριφθεί ως προδήλως αβάσιμη. Επί των δικαστικών εξόδων 65 Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, το οποίο εφαρμόζεται στην αναιρετική διαδικασία δυνάμει του άρθρου 118 του ίδιου κανονισμού, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα έξοδα, εφόσον υπήρχε σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Δεδομένου ότι η αναιρεσείουσα ηττήθηκε, πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα της αναίρεσης, σύμφωνα με το αίτημα της Επιτροπής. Δεδομένου ότι η Επιτροπή ηττήθηκε ως προς την αντίθετη αναίρεση, πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα της αντίθετης αυτής αναίρεσης, σύμφωνα με το αίτημα της αναιρεσείουσας. Κατόπιν κατανομής, κατά δίκαιη κρίση, του συνόλου των ενώπιον του Δικαστηρίου εξόδων, η αναιρεσείουσα πρέπει να καταδικαστεί στο 90 % των εν λόγω εξόδων, η δε Επιτροπή στο 10 %. Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (έκτο τμήμα) διατάσσει: 1) Απορρίπτει την αίτηση αναίρεσης. 2) Απορρίπτει την αντίθετη αίτηση αναίρεσης της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων. 3) Καταδικάζει την «Γραμμές Στρίντζη Ναυτιλιακή ΑΕ» στο 90 % των δικαστικών εξόδων. 4) Καταδικάζει την Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων στο 10 % των δικαστικών εξόδων. (υπογραφές) * Γλώσσα διαδικασίας: η ελληνική.