Judgment — ECLI:EU:T:2017:819
Date: 2017-11-17
Language of the case: Polish
Court formation: Seventh Chamber
Subject matter: Intellectual, industrial and commercial property;Designs
Procedure: Action for annulment - unfounded
Origin: Poland

WYROK SĄDU (siódma izba) z dnia 17 listopada 2017 r.(*) Wzór wspólnotowy – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru – Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający okap kuchenny – Wcześniejszy wzór wspólnotowy – Podstawa unieważnienia – Brak indywidualnego charakteru – Poinformowany użytkownik – Stopień swobody twórcy – Brak innego całościowego wrażenia – Artykuł 6 i art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002 W sprawie T‑684/16 Ciarko spółka z ograniczoną odpowiedzialnością sp.k., z siedzibą w Sanoku (Polska), reprezentowana przez M. Żabińską, radcę prawnego, strona skarżąca, przeciwko Urzędowi Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), reprezentowanemu przez D. Walicką, działającą w charakterze pełnomocnika, strona pozwana, w której drugą stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą EUIPO, występującą przed Sądem w charakterze interwenienta, jest: Maan sp. z o.o., z siedzibą w Grójcu (Polska), reprezentowana przez M. Rumaka, radcę prawnego, mającej za przedmiot skargę na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 13 lipca 2016 r. (sprawa R 1212/2015‑3) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do wzoru między Maan a Ciarko spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, SĄD (siódma izba), w składzie: V. Tomljenović, prezes, E. Bieliūnas (sprawozdawca) i A. Kornezov, sędziowie, sekretarz: E. Coulon, po zapoznaniu się ze skargą złożoną w sekretariacie Sądu w dniu 23 września 2016 r., po zapoznaniu się z odpowiedzią na skargę złożoną przez EUIPO w sekretariacie Sądu w dniu 25 stycznia 2017 r., po zapoznaniu się z odpowiedzią interwenienta na skargę złożoną w sekretariacie Sądu w dniu 24 stycznia 2017 r., uwzględniwszy, że w terminie trzech tygodni od dnia powiadomienia stron o zakończeniu pisemnego etapu postępowania nie wpłynął wniosek stron o wyznaczenie rozprawy, i postanowiwszy, na podstawie art. 160 § 3 regulaminu postępowania przed Sądem, orzec w przedmiocie skargi bez przeprowadzenia ustnego etapu postępowania, wydaje następujący Wyrok Okoliczności powstania sporu 1 W dniu 2 listopada 2010 r. skarżąca, Ciarko spółka z ograniczoną odpowiedzialnością sp.k., dokonała w Urzędzie Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) zgłoszenia do rejestracji wzoru wspólnotowego na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002 z dnia 12 grudnia 2001 r. w sprawie wzorów wspólnotowych (Dz.U. 2002, L 3, s. 1). 2 Wzór, o którego rejestrację wystąpiono, wygląda następująco: 3 Wskazany w pkt 2 powyżej wzór (zwany dalej „zakwestionowanym wzorem”) został zarejestrowany w dniu zgłoszenia pod numerem 1775792‑0002 i opublikowany w Biuletynie Wzorów Wspólnotowych nr 267/2010 z dnia 25 listopada 2010 r. 4 Produkty, w których zakwestionowany wzór miał być stosowany, należą do klasy 23.04 w rozumieniu Porozumienia ustanawiającego międzynarodową klasyfikację wzorów przemysłowych podpisanego w Locarno dnia 8 października 1968 r., ze zmianami, i odpowiadają następującemu opisowi: „okapy kuchenne”. 5 W dniu 28 sierpnia 2014 r. interwenient, Maan sp. z o.o., złożył w EUIPO na podstawie art. 52 rozporządzenia nr 6/2002 wniosek o unieważnienie prawa do zakwestionowanego wzoru, oparty na art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 6/2002 w związku z art. 4–9 tego rozporządzenia. 6 Na poparcie swojego wniosku o unieważnienie interwenient powołał się na przedstawiony poniżej wcześniejszy wzór wspólnotowy zarejestrowany pod numerem 1768367‑0002 dla „okapów kuchennych” i opublikowany w dniu 19 października 2010 r. (zwany dalej „wcześniejszym wzorem”): 7 Decyzją z dnia 23 kwietnia 2015 r. Wydział Unieważnień oddalił wniosek o unieważnienie prawa do wzoru. 8 W dniu 23 czerwca 2015 r. interwenient wniósł na podstawie art. 55–60 rozporządzenia nr 6/2002 odwołanie od decyzji Wydziału Unieważnień. 9 Decyzją z dnia 13 lipca 2016 r. (zwaną dalej „zaskarżoną decyzją”) Trzecia Izba Odwoławcza uwzględniła odwołanie i uchyliła decyzję Wydziału Unieważnień. W szczególności stwierdziła ona, że kolidujące ze sobą wzory są wystarczająco różne, aby zakwestionowany wzór mógł spełnić rygorystyczne kryterium nowości w rozumieniu art. 5 rozporządzenia nr 6/2002, jednak niewielkie różnice nie pozwalają na spełnienie przez niego kryterium określonego w art. 6 wspomnianego rozporządzenia. Izba Odwoławcza uznała, że kolidujące ze sobą wzory wywierają takie samo całościowe wrażenie oraz że w konsekwencji zakwestionowany wzór pozbawiony jest indywidualnego charakteru w rozumieniu art. 6 rozporządzenia nr 6/2002, wobec czego należy go unieważnić, zgodnie z art. 25 ust. 1 lit. b) w związku z art. 4 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia. Żądania stron 10 Strona skarżąca wnosi do Sądu o: – stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; – obciążenie EUIPO kosztami postępowania. 11 EUIPO wnosi do Sądu o: – oddalenie skargi; – obciążenie skarżącej kosztami postępowania. 12 Interwenient wnosi do Sądu o: – oddalenie skargi; – zasądzenie kosztów postępowania zgodnie z normami przepisanymi. Co do prawa 13 Na poparcie skargi skarżąca podnosi jeden tylko zarzut, dotyczący naruszenia art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 6/2002 w związku z art. 4 ust. 1 i art. 6 tego aktu. 14 Skarżąca zarzuca Izbie Odwoławczej, co do istoty, wskazanie, że zakwestionowany wzór wywiera na poinformowanym użytkowniku takie samo całościowe wrażenie jak wcześniejszy wzór, wobec czego nie ma on indywidualnego charakteru. 15 EUIPO i interwenient kwestionują argumenty skarżącej. 16 Na wstępie należy przypomnieć, że art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 6/2002 stanowi, iż wzór wspólnotowy może zostać unieważniony tylko wtedy, gdy nie spełnia wymogów art. 4–9 tego aktu. 17 Zgodnie z art. 4 rozporządzenia nr 6/2002 wzór jest chroniony jako wzór wspólnotowy w zakresie, w jakim jest on nowy i posiada indywidualny charakter. 18 Zgodnie z art. 6 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 6/2002 wzór jest uznany za posiadający indywidualny charakter, jeśli całościowe wrażenie, jakie wywiera na poinformowanym użytkowniku, różni się od wrażenia, jakie wywiera na tym użytkowniku wzór, który został udostępniony publicznie przed datą dokonania zgłoszenia wzoru do rejestracji lub, jeśli zastrzeżono pierwszeństwo, przed datą pierwszeństwa. Artykuł 6 ust. 2 rozporządzenia nr 6/2002 uściśla, że do celów tej oceny bierze się pod uwagę stopień swobody twórcy przy opracowywaniu wzoru. 19 Indywidualny charakter wzoru wynika zatem z odmiennego całościowego wrażenia lub braku „déjà vu” z punktu widzenia poinformowanego użytkownika w stosunku do ogółu istniejących wcześniej wzorów, z pominięciem różnic, które nie są wystarczająco uwydatnione, ażeby wpłynąć na wspomniane całościowe wrażenie, nawet jeśli wykraczają poza nieznaczące szczegóły, z uwzględnieniem jednak różnic wystarczająco uwydatnionych, by stworzyć odmienne całościowe wrażenie [zob. wyrok z dnia 7 listopada 2013 r., Budziewska/OHIM – Puma (Zwierzę z rodziny kotowatych w fazie wyskoku), T‑666/11, niepublikowany, EU:T:2013:584, pkt 29 i przytoczone tam orzecznictwo]. 20 Przy dokonywaniu oceny indywidualnego charakteru wzoru na tle ogółu istniejących wcześniej wzorów należy wziąć pod uwagę charakter produktu, w którym wzór jest zastosowany lub zawarty, a w szczególności sektor przemysłu, do którego należy, stopień swobody twórcy przy opracowywaniu wzoru, ewentualne nasycenie stanu sztuki wzorniczej, które może sprawić, że poinformowany użytkownik będzie bardziej wrażliwy na różnice między porównywanymi wzorami, a także sposób, w jaki produkt jest używany, zwłaszcza z punktu widzenia działań, jakim zwykle wówczas podlega (zob. wyrok z dnia 7 listopada 2013 r., Zwierzę z rodziny kotowatych w fazie wyskoku, T‑666/11, niepublikowany, EU:T:2013:584, pkt 31 i przytoczone tam orzecznictwo). 21 W tych okolicznościach należy zbadać, czy w świetle wyżej wskazanych kryteriów całościowe wrażenie wywierane przez zakwestionowany wzór różni się od całościowego wrażenia wywieranego przez wzór wcześniejszy. W przedmiocie poinformowanego użytkownika 22 Co się tyczy wykładni pojęcia poinformowanego użytkownika, należy zauważyć, że przymiot „użytkownika” oznacza, iż dana osoba używa produktu, w którym zawiera się wzór, zgodnie z przeznaczeniem tego produktu. Określenie „poinformowany” sugeruje ponadto, że nie będąc twórcą czy ekspertem technicznym, użytkownik zna różne wzory istniejące w danej branży, posiada pewien zakres wiedzy na temat elementów, jakie te wzory zwykle zawierają, i w związku z zainteresowaniem danymi produktami wykazuje stosunkowo wysoki poziom uwagi przy ich używaniu [wyroki: z dnia 20 października 2011 r., PepsiCo/Grupo Promer Mon Graphic, C‑281/10 P, EU:C:2011:679, pkt 59; z dnia 22 czerwca 2010 r., Shenzhen Taiden/OHIM – Bosch Security Systems (Urządzenie komunikacyjne), T‑153/08, EU:T:2010:248, pkt 46, 47]. 23 Pojęcie poinformowanego użytkownika winno być rozumiane jako pojęcie pośrednie między pojęciem przeciętnego konsumenta stosowanym w dziedzinie znaków towarowych – od którego to konsumenta nie wymaga się żadnej szczególnej wiedzy i który na ogół nie dokonuje bezpośredniego porównania kolidujących ze sobą znaków – a pojęciem znawcy w danej dziedzinie, oznaczającym eksperta, który posiada pogłębioną wiedzę techniczną. Tak więc pojęcie poinformowanego użytkownika może być rozumiane jako określające nie użytkownika wykazującego przeciętną uwagę, lecz jako osobę szczególnie uważną, czy to z racji swojego osobistego doświadczenia, czy posiadanej rozległej wiedzy w danym sektorze (wyrok z dnia 20 października 2011 r., PepsiCo/Grupo Promer Mon Graphic, C‑281/10 P, EU:C:2011:679, pkt 53). 24 Izba Odwoławcza w pkt 22 zaskarżonej decyzji zdefiniowała w niniejszym wypadku poinformowanego użytkownika jako osobę, która miała wcześniej styczność z okapami kuchennymi, jest świadoma ich głównych cech funkcjonalnych i estetycznych oraz jest szczególnie uważna, ale nie jest specjalistą. Dodała ona, że osoba ta nie będzie zawodowym sprzedawcą ani projektantem kuchni, ale właścicielem domu lub mieszkania, który celem nabycia okapu kuchennego zbiera informacje w sklepach oraz w Internecie. W pkt 32 zaskarżonej decyzji Izba Odwoławcza wyjaśniła, że poinformowany użytkownik jest osobą, która będzie ostatecznie używała okapu w trakcie gotowania. 25 Powyższa definicja poinformowanego użytkownika nie została zakwestionowana przez strony, a w świetle dokumentów figurujących w aktach sprawy i orzecznictwa przytoczonego w pkt 22 i 23 powyżej należy się z nią zgodzić. W kwestii stopnia swobody twórcy 26 Stopień swobody twórcy wzoru należy określać ze szczególnym uwzględnieniem wymagań związanych z właściwościami wynikającymi z funkcji technicznej danego produktu lub jego części, a także przepisów prawnych mających zastosowanie do takiego produktu. Wspomniane wymagania prowadzą do standaryzacji niektórych właściwości, które stają się w ten sposób wspólne wzorom stosowanym w danym produkcie [zob. wyrok z dnia 10 września 2015 r., H&M Hennes & Mauritz/OHIM – Yves Saint Laurent (Torebki), T‑525/13, EU:T:2015:617, pkt 28 i przytoczone tam orzecznictwo]. 27 Z tego względu im większa jest swoboda twórcy przy opracowywaniu wzoru, tym rzadziej niewielkie różnice między porównywanymi wzorami wystarczają do wywołania u poinformowanego użytkownika odmiennego całościowego wrażenia. I odwrotnie, im bardziej ograniczona jest swoboda twórcy przy opracowywaniu wzoru, tym bardziej niewielkie różnice między porównywanymi wzorami wystarczają do wywołania u poinformowanego użytkownika odmiennego całościowego wrażenia. Tak więc wysoki stopień swobody twórcy przy opracowywaniu wzoru wzmacnia tezę, że porównywane wzory, nie różniąc się znacząco od siebie, wywierają na poinformowanym użytkowniku takie samo całościowe wrażenie (zob. wyrok z dnia 10 września 2015 r., Torebki, T‑525/13, EU:T:2015:617, pkt 29 i przytoczone tam orzecznictwo). 28 Izba Odwoławcza zauważyła w pkt 26 zaskarżonej decyzji, że twórca ma szeroki wachlarz możliwości w dziedzinie okapów kuchennych. Jak słusznie wskazała, elementy osłony mogą być zaprojektowane na różne sposoby i zbudowane z kilku dużych lub wielu mniejszych elementów. Mogą być one gładkie lub ozdobne. Osłona kominowa również może być zbudowana różnorako. 29 Skarżąca kwestionuje ten wniosek, podnosząc, że przy ocenie stopnia swobody twórczej Izba Odwoławcza nie wzięła pod uwagę aktualnych trendów obowiązujących we wzornictwie okapów kuchennych. Zdaniem skarżącej trendy, pomimo faktu, że nie są ograniczeniami o charakterze prawnym czy technicznym, powinny wpływać na zakres swobody twórczej projektanta. 30 W tym zakresie wystarczy wskazać, że zgodnie z orzecznictwem przytoczonym w pkt 26 powyżej stopień swobody twórczej wzoru może być ograniczony ze względu na wymagania związane z właściwościami wynikającymi z funkcji technicznej danego produktu lub ze względu na mające zastosowanie do takiego produktu przepisy prawne. Jednakże ogólny trend w dziedzinie wzornictwa nie może zostać uznany za czynnik ograniczający swobodę twórcy [zob. wyrok z dnia 4 lutego 2014 r., Sachi Premium-Outdoor Furniture/OHIM – Gandia Blasco (Fotel), T‑357/12, niepublikowany, EU:T:2014:55, pkt 23 i przytoczone tam orzecznictwo]. 31 Ponieważ dokonana przez Izbę Odwoławczą ocena stopnia swobody twórcy nie jest dotknięta błędem, należy się z nią zgodzić. W przedmiocie porównania całościowego wrażenia wywieranego przez kolidujące ze sobą wzory 32 Izba Odwoławcza uznała w pkt 29 zaskarżonej decyzji, że wygląd kolidujących ze sobą wzorów jest zbyt podobny, aby mogły one wywrzeć różne całościowe wrażenie na poinformowanym użytkowniku. W jej ocenie niewielkie różnice, które mogą być widoczne dla wyszkolonego oka specjalisty, będą mniej oczywiste dla poinformowanego użytkownika. 33 W pkt 30 zaskarżonej decyzji Izba Odwoławcza wyjaśniła, że z punktu widzenia poinformowanego użytkownika główna różnica konstrukcyjna pomiędzy porównywanymi okapami polega na większym wydłużeniu komina i dodatkowej wąskiej linii widocznej poniżej trzeciego szerokiego szklanego panelu w zakwestionowanym wzorze, która to linia nie ma odpowiednika we wcześniejszym wzorze. 34 W pkt 32 zaskarżonej decyzji Izba Odwoławcza uzupełniła, że boczne widoki kolidujących ze sobą wzorów mają drugorzędne znaczenie, ponieważ głównej oceny należy dokonać w odniesieniu do frontowego rzutu okapu, zważywszy, że jest to jedyny właściwy widok w trakcie normalnego użytkowania okapu przez poinformowanego użytkownika. 35 W tym względzie Izba Odwoławcza wskazała w pkt 35 zaskarżonej decyzji, że poinformowany użytkownik zwróci uwagę na obecność w obu wzorach okapów kuchennych trzech skośnych, nakładających się na siebie paneli, charakteryzujących się tymi samymi proporcjami w odniesieniu do wyglądającego bardziej płasko komina. Dodała ona, że poinformowany użytkownik będzie pod wrażeniem ogólnego wyglądu okapów kuchennych i nie zwróci uwagi na niewielkie różnice w ich szczegółowych cechach indywidualnych. Izba Odwoławcza uznała, że te niewielkie różnice nie są w stanie wpłynąć na wywarte na poinformowanym użytkowniku całościowe wrażenie, które wynika z istotnie podobnego wzoru czaszy z trzema skośnymi, nakładającymi się panelami. 36 Skarżąca zarzuca Izbie Odwoławczej, po pierwsze, że przy dokonywaniu oceny indywidualnego charakteru zakwestionowanego wzoru nie uwzględniła szczególnej uwagi, jaką powinien wykazywać poinformowany użytkownik, lecz przyjęła stopień wnikliwości adekwatny dla przeciętnego konsumenta, o obniżonej wrażliwości i wyczuleniu, który przy korzystaniu z okapu skupia uwagę jedynie na jego cechach konstrukcyjnych. 37 W tym względzie wystarczy wskazać, że Izba Odwoławcza prawidłowo oparła się na pojęciu poinformowanego użytkownika, który zna właściwości okapów kuchennych i ma świadomość wysokiego stopnia swobody twórczej, co oznacza, że jest to poinformowany użytkownik wykazujący stosunkowo wysoki poziom uwagi, a także że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie zostało oparte na fakcie, iż poinformowany użytkownik nie dostrzeże ewentualnych różnic wpływających na całościowe wrażenie wywierane przez rozpatrywane wzory z powodu poziomu uwagi równoważnego z poziomem uwagi wykazywanym przez przeciętnego konsumenta, o obniżonej wrażliwości i wyczuleniu. 38 Po drugie, skarżąca kwestionuje dokonaną przez Izbę Odwoławczą analizę rzutu frontowego kolidujących ze sobą wzorów. W pierwszym rzędzie zdaniem skarżącej cecha w postaci czaszy z frontowymi pochyłymi panelami jest na tyle banalna, powszechna i oczywista dla kuchennych okapów ściennych, że podobieństwo sprowadzające się tylko i wyłącznie do tej cechy nie będzie elementem, który w pierwszej kolejności przyciągnie uwagę poinformowanego użytkownika. Zarzuca ona zatem Izbie Odwoławczej, że nie uwzględniła kategorii produktów, do której należy zakwestionowany wzór, przy czym okoliczność ta ma istotny wpływ na wagę, jaką poinformowany użytkownik, który zna właściwości charakterystyczne dla konkretnej kategorii okapów ściennych, będzie przywiązywał do poszczególnych cech i elementów zakwestionowanego wzoru. 39 Zgodnie z orzecznictwem, jeżeli chodzi o ocenę całościowego wrażenia wywieranego przez wzory na poinformowanym użytkowniku, ten ostatni jedynie w ograniczonym stopniu zwraca uwagę na elementy, które są całkowicie wspólne dla wszystkich produktów danego typu, i skupia się na cechach, które mają charakter dowolny lub które odbiegają od normy [zob. wyrok z dnia 21 czerwca 2017 r., Kneidinger/EUIPO – Topseat International (Deska sedesowa), T‑286/16, niepublikowany, EU:T:2017:411, pkt 45 i przytoczone tam orzecznictwo]. 40 Jednakże w niniejszej sprawie, jak wskazała Izba Odwoławcza w pkt 25 zaskarżonej decyzji, dobrze znany pozostaje fakt, że na rynku dostępnych jest wiele wzorów okapów kuchennych, z którymi można zapoznać się w dużych supermarketach elektronicznych lub w sklepach „Zrób to sam”. Jednocześnie Izba Odwoławcza słusznie zauważyła, że panele pokrywające lub elementy osłony mogą być zaprojektowane na różne sposoby, zbudowane z kilku dużych lub wielu mniejszych elementów, a także mogą być gładkie lub ozdobne. 41 W konsekwencji z jednej strony Izba Odwoławcza wzięła pod uwagę kategorię produktów, których dotyczy niniejsza sprawa, a z drugiej strony nie można przyjąć, jak utrzymuje skarżąca, że czasza z frontowymi pochyłymi panelami jest całkowicie wspólna dla wszystkich tego typu okapów kuchennych w rozumieniu orzecznictwa przytoczonego w pkt 39 powyżej, w związku z czym dla poinformowanego użytkownika będzie miała jedynie drugorzędne znaczenie. 42 Następnie skarżąca twierdzi w istocie, że poinformowany użytkownik łatwo i natychmiast dostrzeże zauważalną różnicę w podziale linii czaszy kolidujących ze sobą wzorów i zauważy ich odmienny ogólny styl. Dodatkowo w rzucie frontowym kolidujące ze sobą wzory różnią się, ponieważ zakwestionowany wzór składa się z czaszy podzielonej na cztery części – trzy panele o równej szerokości oraz czwarty panel o mniejszej szerokości – a wcześniejszy wzór zawiera trzy panele. Powyższa różnica jest dostrzegalna dla poinformowanego użytkownika podczas normalnego użytkowania wzoru stanowiącego okap kuchenny. 43 W tym względzie należy przypomnieć, jak zostało już wskazane w pkt 19 powyżej, że zgodnie z orzecznictwem indywidualny charakter wzoru wynika z odmiennego całościowego wrażenia lub braku „déjà vu” z punktu widzenia poinformowanego użytkownika w stosunku do ogółu istniejących wcześniej wzorów. Jednocześnie z orzecznictwa wynika, że porównanie całościowego wrażenia wywieranego przez wzory musi stanowić syntezę i nie może ograniczać się do analitycznego porównania wykazu podobieństw i różnic. Porównanie to musi dotyczyć wyłącznie elementów faktycznie chronionych, z pominięciem cech wyłączonych z ochrony [zob. wyrok z dnia 29 października 2015 r., Roca Sanitario/OHIM – Villeroy & Boch (Kran z jednym uchwytem), T‑334/14, niepublikowany, EU:T:2015:817, pkt 58 i przytoczone tam orzecznictwo]. 44 W niniejszym wypadku Izba Odwoławcza słusznie stwierdziła w pkt 35 zaskarżonej decyzji, że poinformowany użytkownik zwróci uwagę na obecność w obu wzorach okapów kuchennych trzech skośnych, nakładających się na siebie paneli, charakteryzujących się tymi samymi proporcjami w odniesieniu do wyglądającego bardziej płasko komina. W obu kolidujących ze sobą wzorach czasza, składająca się z nakładających się na siebie paneli, stanowi bowiem najbardziej widoczną i najbardziej charakterystyczną część okapów kuchennych, natomiast kominy są pozbawione jakichkolwiek ozdób czy szczególnej struktury i pozostają częściowo zakryte przez czaszę. 45 Ponadto, podzielając analizę dokonaną przez Izbę Odwoławczą, należy stwierdzić, że dodatkowa wąska linia widoczna poniżej trzeciego szerokiego szklanego panelu w zakwestionowanym wzorze, która nie ma odpowiednika we wcześniejszym wzorze, podobnie jak większe wydłużenie komina, stanowią detale, które nie wystarczają do tego, by nadać zakwestionowanemu wzorowi indywidualny charakter, w szczególności z uwagi na bardzo podobną ogólną strukturę okapów kuchennych, które prezentują kolidujące ze sobą wzory. 46 Wreszcie wbrew twierdzeniom skarżącej podział linii czaszy na frontowym rzucie kolidujących ze sobą wzorów nie różni się tak bardzo, by zakwestionowany wzór mógł wywołać u poinformowanego użytkownika całościowe wrażenie inne niż wzór wcześniejszy, i to nawet w przypadku dokonania przez poinformowanego użytkownika bezpośredniego porównania tych wzorów. 47 Po trzecie, skarżąca uważa w pierwszym rzędzie, że Izba Odwoławcza błędnie uznała, iż głównej oceny należało dokonać w odniesieniu do frontowego rzutu okapu. W tym względzie skarżąca utrzymuje, że uznanie rzutu bocznego okapów za drugorzędne uniemożliwia dokonanie analizy zakwestionowanego wzoru pod względem całościowym oraz w sposób uwidaczniający jego kompletność, styl i gabaryty – co bezdyskusyjnie jest cechą determinującą całościowe wrażenie, jakie wzór ten wywiera na poinformowanym użytkowniku. 48 Należy przypomnieć z jednej strony, że indywidualny charakter wzoru ocenia się w odniesieniu do całościowego wrażenia wywieranego przez ten wzór na poinformowanym użytkowniku oraz że – jak zostało przypomniane w pkt 22 powyżej – poinformowany użytkownik używa produktu, w którym zawiera się wzór, zgodnie z przeznaczeniem tego produktu, a z drugiej strony, że część produktu reprezentowanego przez wzór, która pozostaje niewidoczna dla poinformowanego użytkownika, ma niewielki wpływ na sposób, w jaki taki użytkownik postrzega dany wzór [zob. wyrok z dnia 25 kwietnia 2013 r., Bell & Ross/OHIM – KIN (Obudowa zegarka), T‑80/10, niepublikowany, EU:T:2013:214, pkt 133 i przytoczone tam orzecznictwo]. 49 Izba Odwoławcza nie popełniła zatem błędu, gdy stwierdziła w pkt 32 zaskarżonej decyzji, że głównej oceny zakwestionowanego wzoru należało dokonać w odniesieniu do frontowego rzutu okapu, ponieważ w trakcie normalnego użytkowania okapu poinformowany użytkownik będzie na niego patrzył najczęściej od przodu, a nie z boku, na co również zwrócił szczególną uwagę interwenient. 50 Wbrew twierdzeniom skarżącej do normalnego użytkowania okapu dochodzi w szczególności wówczas, gdy poinformowany użytkownik korzysta z niego w trakcie gotowania, innymi słowy – gdy stoi przodem do palników, nad którymi zwykle instaluje się okapy. W konsekwencji nawet przy założeniu, że na poziomie okapu nie będzie zamontowanych mebli kuchennych, które mogłyby zakryć jego boki, widok, jaki będzie miał poinformowany użytkownik podczas normalnego użytkowania okapu, stanowi głównie widok od przodu. 51 Tak czy inaczej, jak wynika z pkt 31 zaskarżonej decyzji, w ramach swojej oceny Izba Odwoławcza nie zaniechała uwzględnienia całościowego wrażenia wywieranego przez kolidujące ze sobą wzory w ich rzutach bocznych. 52 Następnie skarżąca twierdzi, że zakwestionowany wzór posiada smuklejszy i bardziej podłużny komin, co sprawia, że wygląda on bardziej nowocześnie, podczas gdy komin we wcześniejszym wzorze jest masywniejszy, głębszy w odcinku znajdującym się za czaszą pokrytą panelami oraz podzielony w odmienny sposób, co nadaje mu bardziej tradycyjny wygląd. Dodaje ona, że kąt nachylenia paneli oraz ich nakładanie się na siebie istotnie się różnią w kolidujących ze sobą wzorach, podobnie jak powstałe pomiędzy panelami szpary. 53 Co się tyczy z jednej strony kąta nachylenia przednich paneli osłony, należy potwierdzić dokonaną przez Izbę Odwoławczą w pkt 31 zaskarżonej decyzji ocenę, zgodnie z którą panele te są nachylone pod bardzo podobnym kątem. W tym względzie jakkolwiek nie można wykluczyć, że specjalista z dziedziny okapów kuchennych będzie w stanie określić w przybliżeniu kąt nachylenia przednich paneli osłony w kolidujących ze sobą wzorach, to jednak nie można tego przyjąć w przypadku poinformowanego użytkownika, który – jak zostało przypomniane w pkt 23 powyżej – nie posiada pogłębionej wiedzy technicznej. 54 Co się tyczy z kolei kominów – oczywiście występują między nimi różnice, co zresztą Izba Odwoławcza przyznała w pkt 33 zaskarżonej decyzji, ponieważ komin w zakwestionowanym wzorze jest wydłużony i smuklejszy niż komin we wcześniejszym wzorze. 55 Jednakże z punktu widzenia poinformowanego użytkownika różnice te nie są wystarczająco uwydatnione i będą miały jedynie ograniczony wpływ na całościowe wrażenie wywierane przez zakwestionowany wzór w porównaniu z wzorem wcześniejszym, zważywszy na zbieżności, jakie wykazują na poziomie ich ogólnej struktury. 56 Tak więc Izba Odwoławcza prawidłowo wskazała w istocie w pkt 35 zaskarżonej decyzji, że różnice między kolidującymi ze sobą wzorami nie wystarczą do tego, by nadać zakwestionowanemu wzorowi indywidualny charakter. 57 Wreszcie należy zauważyć, że o ile skarżąca twierdzi, iż wcześniejszy wzór prezentuje tradycyjny styl, podczas gdy zakwestionowany wzór jest nowoczesny, o tyle wskazuje ona a contrario, że w dziedzinie okapów kuchennych takie okapy są bardzo często skonfigurowane w nowoczesny sposób, z pochyłymi prostokątnymi czaszami, które na swej powierzchni posiadają panele. 58 W tym względzie, w zakresie, w jakim argument skarżącej ma na celu potwierdzenie tezy, że kolidujące ze sobą wzory wpisują się w ogólną tendencję, zgodnie z którą nowoczesne okapy składają się z pochyłych prostokątnych czasz, które na swej powierzchni posiadają panele, wystarczy przypomnieć, że kwestia tego, czy wzór podąża za ogólnym trendem w dziedzinie wzornictwa, ma znaczenie co najwyżej w kontekście estetycznego odbioru danego wzoru i może ewentualnie mieć wpływ na komercyjny sukces produktu, w którym jest zawarty. Natomiast kwestia ta pozostaje bez znaczenia w ramach badania indywidualnego charakteru danego wzoru, które to badanie polega na sprawdzeniu, czy całościowe wrażenie wywierane przez ten wzór różni się od całościowego wrażenia wywieranego przez wzory wcześniej udostępnione publicznie, niezależnie od względów estetycznych czy komercyjnych (wyrok z dnia 22 czerwca 2010 r., Urządzenie komunikacyjne, T‑153/08, EU:T:2010:248, pkt 58 i przytoczone tam orzecznictwo). Z kolei w zakresie, w jakim skarżąca pragnie w ten sposób wskazać, że kolidujące ze sobą wzory mają różny styl, z ustaleń dokonanych w pkt 44, 45, 54 i 55 powyżej wynika, iż wbrew twierdzeniom skarżącej różnice między kolidującymi ze sobą wzorami nie są w stanie nadać im odmiennego stylu. W rezultacie Izba Odwoławcza prawidłowo uznała, że kolidujące ze sobą wzory nie wywierają odmiennego całościowego wrażenia. 59 Z ogółu powyższych rozważań wynika, że Izba Odwoławcza słusznie stwierdziła brak indywidualnego charakteru zakwestionowanego wzoru w rozumieniu art. 6 rozporządzenia nr 6/2002. 60 Należy zatem oddalić jedyny zarzut skargi, a co za tym idzie – skargę w całości. W przedmiocie kosztów 61 Zgodnie z art. 134 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ skarżąca przegrała sprawę, należy – zgodnie z żądaniem EUIPO – obciążyć ją poniesionymi przez niego kosztami. 62 Ponieważ interwenient nie wniósł o obciążenie skarżącej kosztami, należy postanowić, że pokryje on własne koszty, zgodnie z art. 138 § 3 regulaminu postępowania. Z powyższych względów SĄD (siódma izba), orzeka, co następuje: 1) Skarga zostaje oddalona. 2) Ciarko spółka z ograniczoną odpowiedzialnością sp.k. pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO). 3) Maan sp. z o.o. pokrywa własne koszty. Tomljenović Bieliūnas Kornezov Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 17 listopada 2017 r. Sekretarz Prezes E. Coulon V. Tomljenović * Język postępowania: polski.