Order — ECLI:EU:C:2007:425
Date: 2007-07-10
Language of the case: Greek
Court formation: Sixth Chamber
Based on: Treaty establishing the European Economic Community (1957)
Subject matter: Competition
Concepts: General;Statement of the grounds on which judgments are based
Procedure: Action for annulment;Appeal - unfounded
Origin: Greece

ΔΙΑΤΑΞΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (έκτο τμήμα) της 10ης Ιουλίου 2007 (*) «Αίτηση αναιρέσεως – Προσφυγή ακυρώσεως – Άρνηση της Επιτροπής να κινήσει τη διαδικασία για τη διαπίστωση παραβάσεως κράτους μέλους – Απαράδεκτο» Στην υπόθεση C‑461/06 P, με αντικείμενο αίτηση αναιρέσεως βάσει του άρθρου 56 του Οργανισμού του Δικαστηρίου, που ασκήθηκε στις 10 Νοεμβρίου 2006, ΑΕΠΙ Ελληνική Εταιρεία προς Προστασίαν της Πνευματικής Ιδιοκτησίας ΑE, με έδρα το Μαρούσι (Ελλάδα), εκπροσωπούμενη από τον Θ. Ασπρογέρακα-Γρίβα, δικηγόρο, αναιρεσείουσα, όπου αντίδικος είναι: η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενη από τους Θ. Χριστοφόρου και F. Castillo de la Torre, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο, καθής πρωτοδίκως, ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (έκτο τμήμα), συγκείμενο από τους P. Kūris, πρόεδρο τμήματος, J.-C. Bonichot (εισηγητή) και C. Toader, δικαστές, γενικός εισαγγελέας: D. Ruiz-Jarabo Colomer γραμματέας: R. Grass αφού άκουσε τον γενικό εισαγγελέα, εκδίδει την ακόλουθη Διάταξη 1 Η ΑΕΠΙ Ελληνική Εταιρεία προς Προστασίαν της Πνευματικής Ιδιοκτησίας ΑΕ (στο εξής: ΑΕΠΙ), με την αίτησή της, ζητεί την αναίρεση της διατάξεως του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων της 5ης Σεπτεμβρίου 2006, T-242/05, ΑΕΠΙ κατά Επιτροπής (που δεν έχει δημοσιευθεί στη Συλλογή, στο εξής: αναιρεσιβαλλόμενη διάταξη), με την οποία το Πρωτοδικείο απέρριψε ως απαράδεκτη την προσφυγή της περί ακυρώσεως της αποφάσεως της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων της 20ής Απριλίου 2005, να μην κινήσει κατά της Ελληνικής Δημοκρατίας τη διαδικασία για τη διαπίστωση παραβάσεως. Τα πραγματικά περιστατικά της διαφοράς 2 Τα πραγματικά περιστατικά της διαφοράς εκτίθενται στις σκέψεις 1 έως 8 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως ως εξής: «1 Η προσφεύγουσα είναι ανώνυμη εταιρία ελληνικού δικαίου η οποία ιδρύθηκε το 1930 και έχει ως αντικείμενο την προστασία των δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας στην Ελλάδα. 2 Στις 3 Μαρτίου 1993, η Ελληνική Δημοκρατία εξέδωσε τον νόμο 2121/1993 «Πνευματική ιδιοκτησία, συγγενικά δικαιώματα και πολιτιστικά θέματα» (ΦΕΚ Α΄ 25/4.3.1993), με σκοπό τη μεταφορά διαφόρων κοινοτικών οδηγιών. Βάσει του άρθρου 54 του εν λόγω νόμου, οι πνευματικοί δημιουργοί μπορούν να αναθέτουν σε οργανισμούς συλλογικής διαχειρίσεως, των οποίων η δραστηριότητα εξαρτάται από άδεια του Υπουργείου Πολιτισμού, τη διαχείριση ή την προστασία των δικαιωμάτων τους πνευματικής ιδιοκτησίας. Το άρθρο 58 του ίδιου νόμου ορίζει ότι οι διατάξεις του άρθρου αυτού έχουν κατ’ αναλογία εφαρμογή για τη διαχείριση και την προστασία των συγγενικών δικαιωμάτων. Εξάλλου, το άρθρο 49 σκοπό έχει να εξασφαλίσει το δικαίωμα εύλογης αμοιβής. 3 Η προσφεύγουσα ζήτησε άδεια για τα δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας και τα συγγενικά δικαιώματα επί της μουσικής καθώς και επί παντός άλλου πνευματικού και καλλιτεχνικού έργου. 4 Το ελληνικό Υπουργείο Πολιτισμού, με απόφαση της 16ης Οκτωβρίου 1997, της χορήγησε την εν λόγω άδεια, αλλά την περιόρισε μόνο στη συλλογική διαχείριση των δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας επί των μουσικών έργων. Άλλοι οργανισμοί συλλογικής διαχειρίσεως έλαβαν και αυτοί, το 1997, άδεια όσον αφορά τα δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας ή τα συγγενικά δικαιώματα. 5 Στις 22 Μαρτίου 2001, η προσφεύγουσα υπέβαλε στην Επιτροπή, βάσει του άρθρου 226 ΕΚ, καταγγελία κατά της Ελληνικής Δημοκρατίας καθώς και τριών οργανισμών διαχειρίσεως συγγενικών δικαιωμάτων, και συγκεκριμένα των οργανισμών Ερατώ, Απόλλων και Grammo. Ζήτησε να παραπεμφθεί η Ελληνική Δημοκρατία στο Δικαστήριο για τον λόγο ότι το άρθρο 49, πρώτο εδάφιο, του νόμου 2121/1993 αντίκειται στα άρθρα 81 ΕΚ και 82 ΕΚ, καθόσον επιτρέπει στους οργανισμούς συλλογικής διαχειρίσεως των σχετικών συγγενικών δικαιωμάτων να δημιουργήσουν απαγορευόμενες συμπράξεις και να εκμεταλλευθούν καταχρηστικά μια δεσπόζουσα θέση επιβάλλοντας για τα συγγενικά δικαιώματα τις υψηλότερες τιμές στην Ευρώπη. Η προσφεύγουσα, με έγγραφο της 1ης Μαρτίου 2002, συμπλήρωσε την καταγγελία της εκθέτοντας ότι, κατ’ αυτήν, η απόφαση του Υπουργείου Πολιτισμού της 16ης Οκτωβρίου 1997 συνιστά παράβαση του άρθρου 43 επ. ΕΚ, καθώς και του άρθρου 47, παράγραφος 2, ΕΚ, καθόσον οι εταιρίες πνευματικών δημιουργών των ξένων χωρών δεν έχουν τη δυνατότητα να προστατεύσουν τα εμπορικά τους συμφέροντα και, ειδικότερα, να εγκαταστήσουν στην Ελλάδα εκπρόσωπο της επιλογής τους. 6 Η Επιτροπή, με έγγραφο της 7ης Δεκεμβρίου 2004, απάντησε στην καταγγελία σχετικά με τον νόμο 2121/1993 και την αδειοδότηση των οργανισμών διαχειρίσεως συγγενικών δικαιωμάτων από το ελληνικό Υπουργείο Πολιτισμού. Θεώρησε, πρώτον, ότι το άρθρο 49 του νόμου 2121/1993, το οποίο αφορά την αμοιβή που οι χρήστες μουσικής οφείλουν να καταβάλουν στους κατόχους συγγενικών δικαιωμάτων, δεν αντίκειται στο κοινοτικό δίκαιο· δεύτερον, ότι ο νόμος 2121/1993 δεν επιβάλλει να υπάρχει μόνον ένας οργανισμός συλλογικής διαχειρίσεως ανά κατηγορία συγγενικών δικαιωμάτων· τρίτον, ότι δεν αποδείχθηκε η φερόμενη πρακτική του Υπουργείου Πολιτισμού να χορηγεί μόνο μία άδεια ανά κατηγορία δικαιωμάτων και, τέταρτον, ότι η άρνηση χορηγήσεως στην προσφεύγουσα άδειας να διαχειρίζεται συγγενικά δικαιώματα αποτελεί ατομική απόφαση η οποία δεν εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του δικαίου του ανταγωνισμού. Κατά συνέπεια, η Επιτροπή πληροφόρησε την προσφεύγουσα ότι είχε την πρόθεση να κλείσει την υπόθεση και την κάλεσε να υποβάλει τις παρατηρήσεις της εντός προθεσμίας ενός μηνός. 7 Η προσφεύγουσα, με έγγραφο της 20ής Δεκεμβρίου 2004, ζήτησε να επανεξεταστεί η καταγγελία της δεδομένου ότι σημαντικά πραγματικά περιστατικά δεν ελήφθησαν υπόψη, και ειδικότερα λόγω ανακριβών πληροφοριών που ανακοινώθηκαν από το ελληνικό Υπουργείο Πολιτισμού. Εν προκειμένω, η προσφεύγουσα ισχυρίστηκε ότι έχει μερίδιο μεγαλύτερο από το 95 % της αγοράς των δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας στην Ελλάδα. 8 Η Επιτροπή, με έγγραφο της 20ής Απριλίου 2005, ανακοίνωσε στην προσφεύγουσα την απόφαση να θέσει στο αρχείο την καταγγελία της κατά της Ελληνικής Δημοκρατίας, θεωρώντας ότι τα πρόσθετα επιχειρήματά της δεν μπορούν να μεταβάλουν την εκτίμηση στην οποία είχε προβεί». Η προσφυγή ενώπιον του Πρωτοδικείου και η αναιρεσιβαλλόμενη διάταξη 3 Η αναιρεσείουσα, με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Πρωτοδικείου στις 27 Ιουνίου 2005, ζήτησε από το Πρωτοδικείο: – να ακυρώσει την από 20 Απριλίου 2005 απόφαση περί απορρίψεως της καταγγελίας της, η οποία κατέστησε οριστική την απόφαση της Επιτροπής της 7ης Δεκεμβρίου 2004, καθώς και κάθε συναφή πράξη ή παράλειψη· – να αποφανθεί επί της ουσίας και να δεχθεί καθ’ ολοκληρίαν την αρχική καταγγελία της· – να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα. 4 Η Επιτροπή, με χωριστό δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Πρωτοδικείου στις 24 Οκτωβρίου 2005, προέβαλε ένσταση απαραδέκτου δυνάμει του άρθρου 114, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας του Πρωτοδικείου, ζητώντας από το Πρωτοδικείο: – να απορρίψει την προσφυγή ακυρώσεως ως προδήλως απαράδεκτη· – να καταδικάσει την προσφεύγουσα στα δικαστικά έξοδα. 5 Η αναιρεσείουσα, με τις από 30 Νοεμβρίου 2005 παρατηρήσεις της επί της ενστάσεως απαραδέκτου, ζήτησε από το Πρωτοδικείο: – να απορρίψει την ένσταση απαραδέκτου και να διατάξει τη συνέχιση της διαδικασίας· – να δεχθεί καθ’ ολοκληρίαν την προσφυγή· – να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα. 6 Το Πρωτοδικείο έκρινε ότι η προσφυγή είναι απαράδεκτη καθόσον βάλλει κατά αποφάσεως της Επιτροπής να μην κινήσει τη διαδικασία για τη διαπίστωση παραβάσεως κράτους μέλους (διάταξη της 12ης Ιουνίου 1992, C-29/92, Asia Motor France κατά Επιτροπής, Συλλογή 1992, σ. Ι-3935, σκέψη 21). Το Πρωτοδικείο θεώρησε ότι η Επιτροπή δεν είναι υποχρεωμένη να κινήσει τη διαδικασία για τη διαπίστωση παραβάσεως, διότι διαθέτει εν προκειμένω διακριτική ευχέρεια η οποία αποκλείει το δικαίωμα των ιδιωτών να απαιτήσουν να λάβει συγκεκριμένη θέση και να προσφύγουν κατά της αποφάσεως της Επιτροπής να μην κινήσει τη σχετική διαδικασία (απόφαση του Δικαστηρίου της 14ης Φεβρουαρίου 1989, 247/87, Star Fruit κατά Επιτροπής, Συλλογή 1989, σ. 291). 7 Το Πρωτοδικείο έκρινε, εξάλλου, ότι η πράξη της οποίας η έκδοση ζητείται με την καταγγελία ενός ιδιώτη δεν μπορεί παρά να είναι μια αιτιολογημένη γνώμη της Επιτροπής, καθόσον μόνον το Δικαστήριο και όχι η Επιτροπή είναι αρμόδιο να διαπιστώσει ότι ένα κράτος μέλος παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το κοινοτικό δίκαιο. Πάντως, το Πρωτοδικείο έκρινε ότι η αιτιολογημένη γνώμη αποτελεί μόνον ένα στάδιο πριν από την ενδεχόμενη άσκηση ενώπιον του Δικαστηρίου προσφυγής για τη διαπίστωση παραβάσεως κράτους μέλους και επομένως δεν μπορεί να θεωρηθεί πράξη δεκτική προσφυγής ακυρώσεως, οπότε άρνηση κινήσεως διαδικασίας για τη διαπίστωση παραβάσεως κράτους μέλους αποτελεί πράξη που δεν μπορεί να προσβληθεί (απόφαση του Δικαστηρίου της 1ης Μαρτίου 1966, 48/65, Lütticke κατά Επιτροπής ΕΟΚ, Συλλογή τόμος 1965-1968, σ. 243, και συγκεκριμένα σ. 246). 8 Το Πρωτοδικείο έκρινε ότι κανένα από τα επιχειρήματα της προσφεύγουσας δεν μπορεί να θέσει υπό αμφισβήτηση το συμπέρασμα αυτό. Πρώτον, το Πρωτοδικείο θεώρησε ότι η αρχή της πραγματικής δικαστικής προστασίας δεν επιτρέπει στον δικαστή να μη λάβει υπόψη τις προϋποθέσεις της ενεργητικής νομιμοποίησης και της υπάρξεως πράξεως που να μπορεί να προσβληθεί (αποφάσεις του δικαστηρίου της 25ης Ιουλίου 2002, C-50/00 P, Unión de Pequeños Agricultores κατά Συμβουλίου, Συλλογή 2002, σ. I-6677, σκέψη 44, και της 30ής Μαρτίου 2004, C-167/02 P, Rothley κ.λπ. κατά Κοινοβουλίου, Συλλογή 2004, σ. I-3149, σκέψη 25). 9 Δεύτερον, το Πρωτοδικείο έκρινε ότι, στο πλαίσιο διαδικασίας βάσει του άρθρου 226 ΕΚ, τα πρόσωπα που έχουν υποβάλει καταγγελία δεν έχουν δικονομικά δικαιώματα που να τους δίνουν τη δυνατότητα να απαιτήσουν ενημέρωση και ακρόαση από την Επιτροπή. Επιπλέον, το Πρωτοδικείο επισήμανε ότι η αιτιολογημένη γνώμη την οποία αναφέρει το άρθρο 226 ΕΚ έχει ως αποδέκτη το οικείο κράτος μέλος και όχι τον ιδιώτη που ζητεί την ακύρωση της αρνήσεως της Επιτροπής να κινήσει τη διαδικασία για τη διαπίστωση παραβάσεως κράτους μέλους. 10 Τρίτον, το Πρωτοδικείο επισήμανε ότι ουδεμία διάταξη του Κανονισμού Διαδικασίας απαγορεύει την προβολή ενστάσεων απαραδέκτου στο πλαίσιο του δικαίου του ανταγωνισμού. 11 Τέταρτον και τέλος, το Πρωτοδικείο θεώρησε ότι η απόφαση θέσεως στο αρχείο μιας στηριζόμενης στο άρθρο 226 ΕΚ καταγγελίας δεν αποτελεί πράξη η οποία παράγει δεσμευτικά νομικά αποτελέσματα έναντι της αναιρεσείουσας. 12 Το Πρωτοδικείο, επί του αιτήματος να αποφανθεί επί της ουσίας, έκρινε ότι το εν λόγω αίτημα μπορεί να νοηθεί μόνον υπό την έννοια ότι με αυτό επιδιώκεται να αποφανθεί το Πρωτοδικείο ως προς το αν συνάδουν με το κοινοτικό δίκαιο ο ελληνικός νόμος 2121/1993 και η απόφαση του Υπουργού Πολιτισμού της 16ης Οκτωβρίου 1997. Το Πρωτοδικείο θεώρησε ότι, βάσει των άρθρων 226 ΕΚ και 227 ΕΚ, η εξουσία προσφυγής στον κοινοτικό δικαστή για να διαπιστωθεί η εκ μέρους κράτους μέλους παράβαση των υποχρεώσεών του δεν εκτείνεται στα φυσικά ή νομικά πρόσωπα, αλλά ανήκει μόνο στην Επιτροπή και στα άλλα κράτη μέλη. Κατά συνέπεια, το Πρωτοδικείο απέρριψε την εν λόγω προσφυγή ως απαράδεκτη. Τα αιτήματα των διαδίκων 13 H αναιρεσείουσα ζητεί από το Δικαστήριο: – να αναιρέσει την αναιρεσιβαλλόμενη διάταξη· – να αποφανθεί επί της ουσίας βάσει των αιτημάτων της στην πρωτοβάθμια δίκη ή να αναπέμψει την υπόθεση στο Πρωτοδικείο για να αποφανθεί εκ νέου δεχόμενο τα εν λόγω αιτήματα· – να καταδικάσει την Επιτροπή στο σύνολο των δικαστικών εξόδων. 14 Η Επιτροπή ζητεί από το Δικαστήριο: – να απορρίψει την αίτηση αναιρέσεως – να καταδικάσει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα. Επί της αιτήσεως αναιρέσεως 15 Κατά το άρθρο 119 του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου, όταν η αίτηση αναιρέσεως είναι, εν όλω ή εν μέρει, προδήλως απαράδεκτη ή προδήλως αβάσιμη, το Δικαστήριο μπορεί, κατά πάσα στάση της δίκης, κατόπιν εκθέσεως του εισηγητή δικαστή και αφού ακούσει τον γενικό εισαγγελέα, να απορρίψει την αίτηση αναιρέσεως µε αιτιολογημένη διάταξη. 16 Η αναιρεσείουσα επικαλείται τρεις λόγους αναιρέσεως προς στήριξη της αιτήσεώς της. Ο πρώτος αντλείται από το γεγονός ότι η αναιρεσιβαλλόμενη διάταξη παραβιάζει τους κανόνες του ανταγωνισμού. Ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως αντλείται από προσβολή του δικαιώματος για πραγματική δικαστική προστασία της αναιρεσείουσας. Ο τρίτος λόγος αντλείται από έλλειψη επαρκούς αιτιολογίας της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως. 17 Πρέπει να εξεταστούν καταρχάς ο δεύτερος και ο τρίτος λόγος αναιρέσεως. Επί του δευτέρου λόγου αναιρέσεως Επιχειρήματα των διαδίκων 18 Ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως που επικαλείται η αναιρεσείουσα αντλείται από το γεγονός ότι η απόρριψη της προσφυγής της ως απαράδεκτης προσβάλλει το δικαίωμα για πραγματική δικαστική προστασία που προβλέπουν τα άρθρα 6, παράγραφος 1, της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την προάσπιση των δικαιωμάτων του ανθρώπου και των θεμελιωδών ελευθεριών που υπογράφηκε στη Ρώμη στις 4 Νοεμβρίου 1950, 47 του Χάρτη των θεμελιωδών δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης που προκηρύχθηκε στις 7 Δεκεμβρίου 2000 στη Νίκαια (ΕΕ C 364, σ.1), και ΙΙ-107 της Συνθήκης για τη θέσπιση Συντάγματος της Ευρώπης (ΕΕ 2004, C 310, σ. 1). Το δικαίωμα αυτό αναγνωρίζεται από τη νομολογία του Δικαστηρίου και του Πρωτοδικείου. Ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως περιλαμβάνει δύο σκέλη. 19 Η αναιρεσείουσα, με το πρώτο σκέλος του δεύτερου λόγου της, ισχυρίζεται ότι καμία διάταξη δεν απαγορεύει στους ιδιώτες να προσβάλλουν την άρνηση της Επιτροπής να κινήσει τη διαδικασία για τη διαπίστωση παραβάσεως κράτους μέλους. Υποστηρίζει ότι η νομολογία που επικαλείται το Πρωτοδικείο με τη σκέψη 27 της αναιρεσιβαλλόμενης διάταξης είναι νομολογία του ίδιου του Πρωτοδικείου και όχι του Δικαστηρίου. Κατά την ΑΕΠΙ, η νομολογία που επικαλείται το Πρωτοδικείο αντιβαίνει στην απόφαση της 3ης Δεκεμβρίου 1992, C-97/91, Oleificio Borelli κατά Επιτροπής (Συλλογή 1992, σ. Ι-6313, σκέψη 14), που ορίζει ότι ο απαιτούμενος δικαστικός έλεγχος κάθε αποφάσεως των εθνικών αρχών αποτελεί γενική αρχή του κοινοτικού δικαίου. 20 Η αναιρεσείουσα, με το δεύτερο σκέλος του ίδιου λόγου, υποστηρίζει ότι το Πρωτοδικείο διέπραξε νομικό σφάλμα ερμηνεύοντας συσταλτικά τις εφαρμοστέες δικονομικές διατάξεις, γεγονός που αντιβαίνει στην απόφαση της 15ης Ιουλίου 1963, 25/62, Plaumann κατά Επιτροπής (Συλλογή τόμος 1954-1964, σ. 939, και συγκεκριμένα σ. 941), κατά την οποία οι διατάξεις της Συνθήκης ΕΚπερί του δικαιώματος παροχής εννόμου προστασίας δεν πρέπει να ερμηνεύονται συσταλτικά. Κατά την ΑΕΠΙ, υπάρχει γενική αρχή του κοινοτικού δικαίου σύμφωνα με την οποία καμία πράξη ή παράλειψη διοικητικής υπηρεσίας δεν πρέπει να εκφεύγει του δικαστικού ελέγχου. Η αναιρεσείουσα ισχυρίζεται ότι η αναιρεσιβαλλόμενη διάταξη εκδόθηκε κατά παράβαση της αρχής αυτής και του άρθρου 6, παράγραφος 1, της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την προάσπιση των δικαιωμάτων του ανθρώπου και των θεμελιωδών ελευθεριών, καθόσον με αυτή κρίθηκε ότι η άσκηση της διακριτικής ευχέρειας της Επιτροπής μπορεί να οδηγήσει στην ανεπίδεκτη δικαστικού ελέγχου άρνησή της να κινήσει τη διαδικασία για τη διαπίστωση παραβάσεως κράτους μέλους. 21 Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι κανένα από τα επιχειρήματα αυτά δεν είναι βάσιμο. Ισχυρίζεται, πρώτον, ότι κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου και του Πρωτοδικείου η απόφαση της Επιτροπής να μην κινήσει τη διαδικασία για τη διαπίστωση παραβάσεως κράτους μέλους αποτελεί πράξη μη δυνάμενη να προσβληθεί από ιδιώτες και θεωρεί ότι η νομολογία που επικαλείται η αναιρεσείουσα δεν είναι λυσιτελής. 22 Η Επιτροπή υποστηρίζει, δεύτερον, ότι η αναιρεσιβαλλόμενη διάταξη ουδαμώς παραβαίνει το άρθρο 6, παράγραφος 1, της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την προάσπιση των δικαιωμάτων του ανθρώπου και των θεμελιωδών ελευθεριών και ότι δεν υπάρχει αρχή του κοινοτικού δικαίου σύμφωνα με την οποία καμία πράξη ή παράλειψη διοικητικής υπηρεσίας δεν πρέπει να εκφεύγει του δικαστικού ελέγχου. Εκτίμηση του Δικαστηρίου 23 Όσον αφορά το πρώτο σκέλος του λόγου αναιρέσεως, κατά πάγια νομολογία, οι ιδιώτες δεν μπορούν παραδεκτώς να προσβάλουν την άρνηση της Επιτροπής να κινήσει τη διαδικασία για τη διαπίστωση παραβάσεως κράτους μέλους (απόφαση Lütticke κατά Επιτροπής, προπαρατεθείσα, σκέψη 39, απόφαση της 17ης Μαΐου 1990, C-87/89, Sonito κ.λπ. κατά Επιτροπής, Συλλογή 1990, σ. Ι-1981, σκέψη 6, καθώς και διάταξη Asia Motor France κατά Επιτροπής, προπαρατεθείσα, σκέψη 21, και διάταξη της 6ης Απριλίου 2006, C-408/05 Ρ, Gisti κατά Επιτροπής, μη δημοσιευθείσα στη Συλλογή, σκέψη 13). 24 Πράγματι, από την οικονομία του άρθρου 226 ΕΚ προκύπτει ότι η Επιτροπή δεν υποχρεούται να κινήσει τη διαδικασία για τη διαπίστωση παραβάσεως κράτους μέλους, καθόσον διαθέτει ως προς την κίνηση της διαδικασίας αυτής διακριτική ευχέρεια αποκλείουσα το δικαίωμα των ιδιωτών να απαιτήσουν από το όργανο να λάβει συγκεκριμένη θέση και να ασκήσουν προσφυγή ακυρώσεως κατά της άρνησής του να κινήσει τη εν λόγω διαδικασία (απόφαση Sonito κ.λπ. κατά Επιτροπής, προπαρατεθείσα, σκέψη 6, καθώς και διατάξεις της 17ης Ιουλίου 1998, C-422/97 Ρ, Sateba κατά Επιτροπής, Συλλογή 1998, σ. Ι-4913, σκέψη 42, και Gisti κατά Επιτροπής, προπαρατεθείσα, σκέψη 14). 25 Εξάλλου, αντίθετα προς τον ισχυρισμό της αναιρεσείουσας, η αναιρεσιβαλλόμενη διάταξη θεμελιώνεται, με τη σκέψη 27 αυτής, σε διάταξη του Δικαστηρίου (Asia Motor France κατά Επιτροπής, προπαρατεθείσα, σκέψη 21), και όχι μόνο σε διάταξη του Πρωτοδικείου. 26 Επιπλέον, το Δικαστήριο, όταν κρίνει ότι οι ιδιώτες δεν μπορούν παραδεκτώς να προσβάλουν την άρνηση της Επιτροπής να κινήσει τη διαδικασία για τη διαπίστωση παραβάσεως κράτους μέλους, δεν αντιφάσκει σε σχέση με τα διαλαμβανόμενα στην απόφαση Oleificio Borelli κατά Επιτροπής, προπαρατεθείσα, που επικαλείται η αναιρεσείουσα και κατά την οποία κάθε απόφαση εθνικής αρχής, και ειδικότερα κάθε δυνάμενη να βλάψει τρίτους κοινοτική απόφαση πρέπει να μπορεί να ελέγχεται δικαστικά (απόφαση Oleificio Borelli κατά Επιτροπής, προπαρατεθείσα, σκέψεις 13 έως 15). Πράγματι, η άρνηση της Επιτροπής να κινήσει τη διαδικασία για τη διαπίστωση παραβάσεως κράτους μέλους δεν αποτελεί τέτοια απόφαση. 27 Επομένως, το πρώτο σκέλος του δεύτερου λόγου αναιρέσεως είναι προδήλως αβάσιμο. 28 Η αναιρεσείουσα, με το δεύτερο σκέλος του λόγου αναιρέσεως, υποστηρίζει ότι το Πρωτοδικείο παραβίασε γενική αρχή του κοινοτικού δικαίου κρίνοντας ότι η άσκηση της διακριτικής ευχέρειας της Επιτροπής που αρνήθηκε να κινήσει κατά της Ελληνικής Δημοκρατίας τη διαδικασία για τη διαπίστωση παραβάσεως εκφεύγει του δικαστικού ελέγχου. 29 Πάντως, επισημαίνεται ότι, αν και οι διατάξεις της Συνθήκης που αφορούν το δικαίωμα παροχής εννόμου προστασίας δεν πρέπει να ερμηνεύονται συσταλτικά, η άρνηση της Επιτροπής να κινήσει κατά κράτους μέλους τη διαδικασία για τη διαπίστωση παραβάσεως αποτελεί πράξη που δεν μπορεί να προσβληθεί κατά τα διαλαμβανόμενα στη σκέψη 23 της παρούσας διάταξης. Το Πρωτοδικείο δεν μπορεί να παραβλέψει τη ρητά προβλεπόμενη από τη Συνθήκη προϋπόθεση υπάρξεως πράξεως που να μπορεί να προσβληθεί χωρίς να υπερβεί τις αρμοδιότητες που η Συνθήκη απονέμει στα κοινοτικά δικαιοδοτικά όργανα (βλ., υπό την έννοια αυτή, απόφαση Unión de Pequeños Agricultores κατά Συμβουλίου, προπαρατεθείσα, σκέψη 44). 30 Κατά συνέπεια, το δεύτερο σκέλος του λόγου αναιρέσεως είναι προδήλως αβάσιμο και, συνεπώς, πρέπει να απορριφθεί. Επί του τρίτου λόγου αναιρέσεως Επιχειρήματα των διαδίκων 31 Ο τρίτος λόγος αναιρέσεως που επικαλείται η αναιρεσείουσα αντλείται από ανεπάρκεια της αιτιολογίας της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως. 32 Η αναιρεσείουσα υποστηρίζει ότι η μνεία της πάγιας νομολογίας του Δικαστηρίου και μόνον δεν αποτελεί επαρκή αιτιολογία. Ισχυρίζεται ότι η λεπτομερής αιτιολογία είναι ακόμη περισσότερο απαραίτητη στην προκειμένη περίπτωση καθόσον διακυβεύεται το δικαίωμα πραγματικής δικαστικής προστασίας. 33 Η Επιτροπή θεωρεί ότι το Πρωτοδικείο ανέφερε σαφώς και επαρκώς όλους τους λόγους που το οδήγησαν στην απόρριψη την αγωγής ως απαράδεκτης και ότι εξέτασε όλα τα αιτήματα της αναιρεσείουσας, συμπεριλαμβανομένου του αιτήματός της να αποφανθεί το Πρωτοδικείο επί της ουσίας. Εκτίμηση του Δικαστηρίου 34 Η αναιρεσείουσα, με τον τρίτο λόγο αναιρέσεως, επαναλαμβάνει ορισμένα επιχειρήματα περί προσβολής του δικαιώματος πραγματικής δικαστικής προστασίας που αναπτύχθηκαν με τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως και έχουν κριθεί προδήλως αβάσιμα. 35 Η υποχρέωση του Πρωτοδικείου να αιτιολογεί τις αποφάσεις του δεν μπορεί να ερμηνεύεται ως συνεπαγόμενη την υποχρέωσή του να απαντά λεπτομερώς στο προβαλλόμενο από την αναιρεσείουσα επιχείρημα (βλ., υπό την έννοια αυτή, αποφάσεις της 6ης Μαρτίου 2001, C-274/99 P, Connolly κατά Επιτροπής, Συλλογή 2001, σ. Ι-1611, σκέψη 121, και της 11ης Σεπτεμβρίου 2003, C-197/99 P, Βέλγιο κατά Επιτροπής, Συλλογή 2003, σ. Ι-8461, σκέψη 81). 36 Το Πρωτοδικείο, απορρίπτοντας, αντίθετα προς τους ισχυρισμούς της αναιρεσείουσας, την προσφυγή της ως απαράδεκτη κατ’ εφαρμογή της νομολογίας που παρατίθεται στις σκέψεις 25 έως 35 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως και απαντώντας, στις σκέψεις 38 και 39 αυτής, στο αίτημά της να αποφανθεί επί της ουσίας συμμορφώθηκε προς την υποχρέωση αιτιολογήσεως που υπέχει. 37 Ως εκ τούτου, ο τρίτος λόγος αναιρέσεως είναι προδήλως αβάσιμος και, συνεπώς, πρέπει να απορριφθεί. Επί του πρώτου λόγου αναιρέσεως 38 Αφ’ ής στιγμής, όπως προαναφέρθηκε, η Επιτροπή ουδαμώς υποχρεούται να κινήσει τη διαδικασία για τη διαπίστωση παραβάσεως κράτους μέλους κατόπιν αιτήματος ιδιώτη, ο πρώτος λόγος αναιρέσεως που αντλείται από προσβολή εκ μέρους της Ελληνικής Δημοκρατίας των κανόνων του ανταγωνισμού και από το νομικό σφάλμα που φέρεται να διέπραξε συναφώς το Πρωτοδικείο είναι αβάσιμος. 39 Δεδομένου ότι όλοι οι λόγοι αναιρέσεως που προβάλλει η αναιρεσείουσα προς στήριξη της αιτήσεως περί αναιρέσεως της υπό κρίση διατάξεως είναι αβάσιμοι, η αίτηση αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί. Επί του αιτήματος να αποφανθεί το Δικαστήριο επί της ουσίας 40 Η αναιρεσείουσα, με το δεύτερο αίτημά της που επαναλαμβάνει το ενώπιον του Πρωτοδικείου υποβληθέν αίτημά της, ζητεί από το Δικαστήριο, αφού ακυρώσει εν όλω την αναιρεσιβαλλόμενη διάταξη, να αποφανθεί επί της ουσίας ή να αναπέμψει την υπόθεση στο Πρωτοδικείο προκειμένου αυτό να αποφανθεί εκ νέου δεχόμενο τα εν λόγω αιτήματα. 41 Από την απόρριψη, με την παρούσα διάταξη, της αιτήσεως αναιρέσεως προκύπτει ότι παρέλκει η εξέταση του βασίμου της καταγγελίας που υποβλήθηκε στην Επιτροπή. 42 Λαμβάνοντας υπόψη το σύνολο των προεκτεθέντων, η αίτηση αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της. Επί των δικαστικών εξόδων 43 Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, που εφαρμόζεται στη διαδικασία αναιρέσεως δυνάμει του άρθρου 118 του ίδιου κανονισμού, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Δεδομένου ότι η Επιτροπή ζήτησε την καταδίκη της αναιρεσείουσας στα δικαστικά έξοδα και αυτή ηττήθηκε, πρέπει να καταδικαστεί η αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα. Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (έκτο τμήμα) διατάσσει: 1) Απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως. 2) Καταδικάζει την ΑΕΠΙ Ελληνική Εταιρεία προς Προστασίαν της Πνευματικής Ιδιοκτησίας ΑΕ στα δικαστικά έξοδα. (υπογραφές) * Γλώσσα διαδικασίας: η ελληνική.