Order — ECLI:EU:T:2006:235
Date: 2006-09-05
Language of the case: Greek
Court formation: Fourth Chamber
Based on: Treaty establishing the European Economic Community (1957)
Subject matter: Competition
Concepts: General
Procedure: Action for annulment - inadmissible
Origin: Greece

ΔΙΑΤΑΞΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟΥ (τέταρτο τμήμα) της 5ης Σεπτεμβρίου 2006 (*) «Δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας και συγγενικά δικαιώματα – Διαδικασία για τη διαπίστωση παραβάσεως κράτους μέλους – Θέση στο αρχείο καταγγελίας που υποβλήθηκε από ιδιώτη – Προσφυγή ακυρώσεως – Απαράδεκτο» Στην υπόθεση T‑242/05, Ελληνική Εταιρία προς προστασίαν της Πνευματικής Ιδιοκτησίας (AEΠI ΑΕ), με έδρα το Μαρούσι (Ελλάδα), εκπροσωπούμενη από τον δικηγόρο Θ. Ασπρογέρακα-Γρίβα, προσφεύγουσα, κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενης από τους Θ. Χριστοφόρου και F. Castillo de la Torre, καθής, με αντικείμενο αίτημα να ακυρωθεί η απόφαση της Επιτροπής της 20ής Απριλίου 2005 να μην κινήσει κατά της Ελληνικής Δημοκρατίας διαδικασία για τη διαπίστωση παραβάσεως καθώς και αίτημα να αποφανθεί το Πρωτοδικείο επί της ουσίας, ΤΟ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ (τέταρτο τμήμα), συγκείμενο από τον H. Legal, πρόεδρο, την P. Lindh και τον V. Vadapalas, δικαστές, γραμματέας: E. Coulon, εκδίδει την ακόλουθη Διάταξη Το ιστορικό της διαφοράς 1 Η προσφεύγουσα είναι ανώνυμη εταιρία ελληνικού δικαίου η οποία ιδρύθηκε το 1930 και έχει ως αντικείμενο την προστασία των δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας στην Ελλάδα. 2 Στις 3 Μαρτίου 1993, η Ελληνική Δημοκρατία εξέδωσε τον νόμο 2121/1993 «Πνευματική ιδιοκτησία, συγγενικά δικαιώματα και πολιτιστικά θέματα» (ΦΕΚ Α΄ 25/4.3.1993), με σκοπό τη μεταφορά διαφόρων κοινοτικών οδηγιών. Βάσει του άρθρου 54 του εν λόγω νόμου, οι πνευματικοί δημιουργοί μπορούν να αναθέτουν σε οργανισμούς συνολικής διαχειρίσεως, των οποίων η δραστηριότητα εξαρτάται από άδεια του Υπουργείου Πολιτισμού, τη διαχείριση ή την προστασία των δικαιωμάτων τους πνευματικής ιδιοκτησίας. Το άρθρο 58 του ίδιου νόμου ορίζει ότι οι διατάξεις του άρθρου αυτού έχουν κατ’ αναλογία εφαρμογή για τη διαχείριση και την προστασία των συγγενικών δικαιωμάτων. Από την πλευρά του, το άρθρο 49 σκοπό έχει να εξασφαλίσει το δικαίωμα εύλογης αμοιβής. 3 Η προσφεύγουσα ζήτησε άδεια για τα δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας και τα συγγενικά δικαιώματα επί της μουσικής καθώς και επί παντός άλλου πνευματικού και καλλιτεχνικού έργου. 4 Με απόφαση της 16ης Οκτωβρίου 1997, το ελληνικό Υπουργείο Πολιτισμού τής χορήγησε την εν λόγω άδεια, αλλά την περιόρισε μόνο στη συλλογική διαχείριση των δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας επί των μουσικών έργων. Άλλοι οργανισμοί συλλογικής διαχειρίσεως έλαβαν και αυτοί, το 1997, άδεια όσον αφορά τα δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας ή τα συγγενικά δικαιώματα. 5 Στις 22 Μαρτίου 2001, η προσφεύγουσα υπέβαλε στην Επιτροπή, βάσει του άρθρου 226 ΕΚ, καταγγελία κατά της Ελληνικής Δημοκρατίας καθώς και τριών οργανισμών διαχειρίσεως συγγενικών δικαιωμάτων, και συγκεκριμένα των οργανισμών Ερατώ, Απόλλων και Grammo. Ζήτησε να παραπεμφθεί η Ελληνική Δημοκρατία στο Δικαστήριο για τον λόγο ότι το άρθρο 49, πρώτο εδάφιο, του νόμου 2121/1993 αντίκειται στα άρθρα 81 ΕΚ και 82 ΕΚ, καθόσον επιτρέπει στους οργανισμούς συλλογικής διαχειρίσεως των σχετικών συγγενικών δικαιωμάτων να δημιουργήσουν απαγορευόμενες συμπράξεις και να εκμεταλλευθούν καταχρηστικά μια δεσπόζουσα θέση επιβάλλοντας για τα συγγενικά δικαιώματα τις υψηλότερες τιμές στην Ευρώπη. Με έγγραφο της 1ης Μαρτίου 2002, η προσφεύγουσα συμπλήρωσε την καταγγελία της εκθέτοντας ότι, κατ’ αυτήν, η απόφαση του Υπουργείου Πολιτισμού της 16ης Οκτωβρίου 1997 συνιστά παράβαση του άρθρου 43 ΕΚ επ., καθώς και του άρθρου 47, παράγραφος 2, ΕΚ, καθόσον οι εταιρίες πνευματικών δημιουργών των ξένων χωρών δεν έχουν τη δυνατότητα να προστατεύσουν τα εμπορικά τους συμφέροντα και, ειδικότερα, να εγκαταστήσουν στην Ελλάδα εκπρόσωπο της επιλογής τους. 6 Με έγγραφο της 7ης Δεκεμβρίου 2004, η Επιτροπή απάντησε στην καταγγελία σχετικά με τον νόμο 2121/1993 και την αδειοδότηση των οργανισμών διαχειρίσεως συγγενικών δικαιωμάτων από το ελληνικό Υπουργείο Πολιτισμού. Θεώρησε, πρώτον, ότι το άρθρο 49 του νόμου 2121/1993, το οποίο αφορά την αμοιβή που οι χρήστες μουσικής οφείλουν να καταβάλουν στους κατόχους συγγενικών δικαιωμάτων, δεν αντίκειται στο κοινοτικό δίκαιο· δεύτερον, ότι ο νόμος 2121/1993 δεν επιβάλλει να υπάρχει μόνον ένας οργανισμός συλλογικής διαχειρίσεως ανά κατηγορία συγγενικών δικαιωμάτων· τρίτον, ότι δεν αποδείχθηκε η φερόμενη πρακτική του Υπουργείου Πολιτισμού να χορηγεί μόνο μία άδεια ανά κατηγορία δικαιωμάτων και, τέταρτον, ότι η άρνηση χορηγήσεως στην προσφεύγουσα άδειας να διαχειρίζεται συγγενικά δικαιώματα αποτελεί ατομική απόφαση η οποία δεν εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του δικαίου του ανταγωνισμού. Κατά συνέπεια, η Επιτροπή πληροφόρησε την προσφεύγουσα ότι είχε την πρόθεση να κλείσει την υπόθεση και την κάλεσε να υποβάλει τις παρατηρήσεις της εντός προθεσμίας ενός μηνός. 7 Με έγγραφο της 20ής Δεκεμβρίου 2004, η προσφεύγουσα ζήτησε να επανεξεταστεί η καταγγελία της δεδομένου ότι σημαντικά πραγματικά περιστατικά δεν ελήφθησαν υπόψη, και ειδικότερα λόγω ανακριβών πληροφοριών που ανακοινώθηκαν από το ελληνικό Υπουργείο Πολιτισμού. Εν προκειμένω, η προσφεύγουσα ισχυρίστηκε ότι έχει μερίδιο μεγαλύτερο από το 95 % της αγοράς των δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας στην Ελλάδα. 8 Με έγγραφο της 20ής Απριλίου 2005, η Επιτροπή κοινοποίησε στην προσφεύγουσα την απόφαση να θέσει στο αρχείο την καταγγελία της κατά της Ελληνικής Δημοκρατίας, θεωρώντας ότι τα πρόσθετα επιχειρήματά της δεν μπορούν να μεταβάλουν την εκτίμηση στην οποία είχε προβεί. Διαδικασία 9 Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Πρωτοδικείου στις 27 Ιουνίου 2005, η προσφεύγουσα άσκησε την υπό εξέταση προσφυγή. 10 Με έγγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Πρωτοδικείου στις 24 Οκτωβρίου 2005, η Επιτροπή προέβαλε ένσταση απαραδέκτου βάσει του άρθρου 114, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας του Πρωτοδικείου. Η προσφεύγουσα υπέβαλε τις παρατηρήσεις της επί της ενστάσεως αυτής στις 30 Νοεμβρίου 2005. 11 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Πρωτοδικείο: – να ακυρώσει την από 20 Απριλίου 2005 απόφαση απορρίψεως της καταγγελίας της, η οποία κατέστησε οριστική την απόφαση της Επιτροπής της 7ης Δεκεμβρίου 2004, καθώς και κάθε συναφή πράξη ή παράλειψη· – να αποφανθεί επί της ουσίας και να δεχθεί καθ’ ολοκληρίαν την αρχική καταγγελία της· – να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα. 12 Με την ένστασή της απαραδέκτου, η Επιτροπή ζητεί από το Πρωτοδικείο: – να απορρίψει την προσφυγή ακυρώσεως ως προδήλως απαράδεκτη· – να καταδικάσει την προσφεύγουσα στα δικαστικά έξοδα. 13 Με τις παρατηρήσεις της επί της ενστάσεως απαραδέκτου, η προσφεύγουσα ζητεί από το Πρωτοδικείο: – να απορρίψει την ένσταση απαραδέκτου και να διατάξει την πρόοδο της δίκης· – να δεχθεί καθ’ ολοκληρίαν την προσφυγή· – να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα. Σκεπτικό 14 Βάσει του άρθρου 114, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας, αν ένας διάδικος το ζητήσει, το Πρωτοδικείο δύναται να αποφανθεί επί του απαραδέκτου χωρίς να εισέλθει στην ουσία. Κατά την παράγραφο 3 του ίδιου άρθρου, η διαδικασία συνεχίζεται προφορικά, εκτός αν το Πρωτοδικείο αποφασίσει το αντίθετο. 15 Εν προκειμένω, το Πρωτοδικείο εκτιμά ότι από τη δικογραφία έχει επαρκώς διαφωτιστεί για να αποφανθεί επί του παραδεκτού χωρίς να χρειάζεται να προχωρήσει στην προφορική διαδικασία. Επί του παραδεκτού του ακυρωτικού αιτήματος Επιχειρήματα των διαδίκων 16 Με τις παρατηρήσεις της επί της ενστάσεως απαραδέκτου, η Επιτροπή ισχυρίζεται ότι η προσφεύγουσα ζητεί στην ουσία από το Πρωτοδικείο να διαπιστώσει ότι έπρεπε να κινήσει κατά της Ελληνικής Δημοκρατίας, βάσει του άρθρου 226 ΕΚ, διαδικασία για τη διαπίστωση παραβάσεως. 17 Επικαλούμενη τη νομολογία του Δικαστηρίου, η Επιτροπή υπογραμμίζει ότι δεν είναι υποχρεωμένη να κινήσει μια διαδικασία βάσει του άρθρου 226 ΕΚ, αλλά διαθέτει διακριτική ευχέρεια η οποία αποκλείει το δικαίωμα των ιδιωτών να απαιτήσουν να λάβει θέση κατά του σχετικού κράτους μέλους. 18 Κατά συνέπεια, εν προκειμένω, η απόφαση της Επιτροπής να μην κινήσει κατά της Ελληνικής Δημοκρατίας διαδικασία για τη διαπίστωση παραβάσεως δεν αποτελεί απόφαση δεκτική προσβολής ενώπιον του Πρωτοδικείου, βάσει του άρθρου 230 ΕΚ, στο πλαίσιο προσφυγής ακυρώσεως. 19 Επιπλέον, η καταγγελία της προσφεύγουσας κατά της Ελληνικής Δημοκρατίας δεν αφορά μια συμπεριφορά επιχειρήσεων η οποία εμπίπτει στο άρθρο 81, παράγραφος 1, ΕΚ. 20 Η προσφεύγουσα ισχυρίζεται ότι η ένσταση απαραδέκτου πρέπει να απορριφθεί, καθόσον τη στερεί του δικαιώματος πραγματικής δικαστικής προστασίας, το οποίο προβλέπεται από το άρθρο 6 της Ευρωπαϊκής Συμβάσεως για την Προάσπιση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Θεμελιωδών Ελευθεριών η οποία υπογράφηκε στη Ρώμη στις 4 Νοεμβρίου 1950. 21 Επιπλέον, το άρθρο 226 ΕΚ επιβάλλει στην Επιτροπή να διατυπώσει αιτιολογημένη γνώμη και δεν είναι νοητό η υποχρέωση αυτή να μπορέσει να διαφύγει οποιονδήποτε δικαστικό έλεγχο και να γίνει το αντικείμενο ενστάσεως απαραδέκτου. Έτσι, το Δικαστήριο έχει αναγνωρίσει ότι η Επιτροπή οφείλει να αιτιολογεί κάθε απόφαση με την οποία απορρίπτει μια καταγγελία για παράβαση των διατάξεων του δικαίου του ανταγωνισμού και ότι η αιτιολογία αυτή υπόκειται στον έλεγχό του. Εξάλλου, η Επιτροπή οφείλει να εξετάζει και να ερευνά εντός εύλογης προθεσμίας τις καταγγελίες που της υποβάλλονται. 22 Επιπροσθέτως, ουδεμία ένσταση απαραδέκτου βάσει του άρθρου 114, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας ανακύπτει, προβλέπεται, νοείται ή επιτρέπεται σε περίπτωση παραβάσεως των κανόνων ανταγωνισμού. 23 Όσον αφορά τον ισχυρισμό της Επιτροπής ότι το άρθρο 226 ΕΚ τής δίνει διακριτική ευχέρεια, η προσφεύγουσα υπογραμμίζει ότι η καθής σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να παραβιάσει τις γενικές αρχές του δικαίου για τις οποίες ομιλεί το άρθρο 288, δεύτερο εδάφιο, ΕΚ. 24 Τέλος, η προσφεύγουσα ισχυρίζεται ότι, με τη θέση της καταγγελίας στο αρχείο, η Επιτροπή εξέδωσε μια πράξη η οποία παρήγαγε ευθέως αρνητικά νομικά αποτελέσματα έναντι της προσφεύγουσας. Εκτίμηση του Πρωτοδικείου 25 Εν προκειμένω, η προσφυγή ακυρώσεως στρέφεται κατά της αποφάσεως η οποία ανακοινώθηκε στην προσφεύγουσα με έγγραφο της 20ής Απριλίου 2005 και με την οποία η Επιτροπή έθεσε, χωρίς συνέχεια, στο αρχείο την καταγγελία της κατά της Ελληνικής Δημοκρατίας. 26 Η απόφαση αυτή να μη δοθεί συνέχεια στην καταγγελία της προσφεύγουσας πρέπει να ερμηνευθεί ως έκφραση της βουλήσεως της Επιτροπής να μην κινήσει κατά της Ελληνικής Δημοκρατίας διαδικασία βάσει του άρθρου 226 ΕΚ. Συγκεκριμένα, η μόνη ευνοϊκή συνέχεια που η Επιτροπή θα μπορούσε να δώσει στην καταγγελία της προσφεύγουσας ήταν να κινήσει κατά της Ελληνικής Δημοκρατίας διαδικασία για τη διαπίστωση παραβάσεως (βλ., στο ίδιο πνεύμα, τη διάταξη του Δικαστηρίου της 12ης Ιουνίου 1992, C‑29/92, Asia Motor France κατά Επιτροπής, Συλλογή 1992, σ. I‑3935, σκέψη 20, και τη διάταξη του Πρωτοδικείου της 23ης Ιανουαρίου 1995, T‑84/94, Bilanzbuchhalter κατά Επιτροπής, Συλλογή 1995, σ. II‑101, σκέψη 22). 27 Πάντως, κατά πάγια νομολογία, οι ιδιώτες δεν μπορούν να προσβάλουν παραδεκτώς την άρνηση της Επιτροπής να κινήσει κατά κράτους μέλους διαδικασία για τη διαπίστωση παραβάσεως (προαναφερθείσα διάταξη Asia Motor France κατά Επιτροπής, σκέψη 21, και διάταξη του Πρωτοδικείου της 19ης Σεπτεμβρίου 2005, T‑247/04, Aseprofar και Edifa κατά Επιτροπής, που δεν έχει δημοσιευθεί ακόμη στη Συλλογή, σκέψη 40). 28 Συγκεκριμένα, κατά το άρθρο 226 ΕΚ, η Επιτροπή, αν θεωρεί ότι ένα κράτος μέλος παρέβη μια από τις υποχρεώσεις που έχει από τη Συνθήκη, διατυπώνει εν προκειμένω αιτιολογημένη γνώμη, αφού δώσει στο κράτος αυτό τη δυνατότητα να υποβάλει τις παρατηρήσεις του. Αν το σχετικό κράτος δεν συμμορφωθεί προς την αιτιολογημένη αυτή γνώμη εντός της προθεσμίας που έταξε η Επιτροπή, η τελευταία δύναται να προσφύγει στο Δικαστήριο. 29 Επομένως, η Επιτροπή δεν οφείλει να κινήσει διαδικασία για τη διαπίστωση παραβάσεως κράτους μέλους, αλλά διαθέτει εν προκειμένω διακριτική ευχέρεια η οποία αποκλείει το δικαίωμα των ιδιωτών να απαιτήσουν από το κοινοτικό όργανο να λάβει συγκεκριμένη θέση και να ασκήσουν προσφυγή ακυρώσεως κατά της αρνήσεώς του να ενεργήσει (απόφαση του Δικαστηρίου της 14ης Φεβρουαρίου 1989, 247/87, Star Fruit κατά Επιτροπής, Συλλογή 1989, σ. 291, και διάταξη του Πρωτοδικείου της 25ης Μαΐου 2005, T‑443/03, Retecal κ.λπ. κατά Επιτροπής, Συλλογή 2005, σ. II‑1803, σκέψη 44). Η Επιτροπή μόνον αν θεωρεί ότι το σχετικό κράτος μέλος παρέβη μια από τις υποχρεώσεις του διατυπώνει αιτιολογημένη γνώμη. Εξάλλου, στην περίπτωση που το κράτος δεν συμμορφωθεί εμπροθέσμως προς την αιτιολογημένη αυτή γνώμη, η Επιτροπή έχει τη δυνατότητα, αλλά όχι την υποχρέωση, να προσφύγει στο Δικαστήριο για να διαπιστωθεί η προσαπτόμενη παράβαση. 30 Επιπλέον, λαμβανομένου υπόψη του γεγονότος ότι μόνον το Δικαστήριο είναι αρμόδιο να διαπιστώσει ότι ένα κράτος παρέβη τις υποχρεώσεις που έχει από το κοινοτικό δίκαιο, η πράξη που ζητείται με την καταγγελία ενός ιδιώτη δεν μπορεί παρά να είναι μια αιτιολογημένη γνώμη της Επιτροπής. Πάντως, η πράξη αυτή είναι μόνον ένα στάδιο πριν από την ενδεχόμενη άσκηση ενώπιον του Δικαστηρίου προσφυγής για τη διαπίστωση παραβάσεως κράτους μέλους και επομένως δεν μπορεί να θεωρηθεί πράξη δεκτική προσφυγής ακυρώσεως, οπότε η άρνηση κινήσεως διαδικασίας για τη διαπίστωση παραβάσεως κράτους μέλους αποτελεί πράξη που δεν μπορεί να προσβληθεί (απόφαση του Δικαστηρίου της 1ης Μαρτίου 1966, 48/65, Lütticke κατά Επιτροπής ΕΟΚ, Συλλογή τόμος 1965-1968, σ. 243, και συγκεκριμένα σ. 246, και διάταξη του Πρωτοδικείου της 16ης Φεβρουαρίου 1998, T‑182/97, Smanor κ.λπ. κατά Επιτροπής, Συλλογή 1998, σ. II‑271, σκέψη 28). 31 Κανένα από τα επιχειρήματα της προσφεύγουσας δεν μπορεί να θέσει υπό αμφισβήτηση το συμπέρασμα αυτό. 32 Πρώτον, η αρχή της πραγματικής δικαστικής προστασίας, όπως δεν επιτρέπει στον δικαστή να μη λάβει υπόψη την κατά το άρθρο 230, τέταρτο εδάφιο, ΕΚ προϋπόθεση ενεργητικής νομιμοποιήσεως, έτσι δεν του επιτρέπει να παραβλέψει την κατά το άρθρο 230, πρώτο εδάφιο, ΕΚ προϋπόθεση να υπάρχει πράξη που μπορεί να προσβληθεί (αποφάσεις του Δικαστηρίου της 25ης Ιουλίου 2002, C‑50/00 P, Unión de Pequeños Agricultores κατά Συμβουλίου, Συλλογή 2002, σ. I‑6677, σκέψη 44, και της 30ής Μαρτίου 2004, C‑167/02 P, Rothley κ.λπ. κατά Κοινοβουλίου, Συλλογή 2004, σ. I‑3149, σκέψη 25· προαναφερθείσα διάταξη Aseprofar και Edifa κατά Επιτροπής, σκέψη 59), προϋπόθεση η οποία δεν πληρούται εν προκειμένω. 33 Δεύτερον, όσον αφορά το επιχείρημα της προσφεύγουσας ότι η Επιτροπή, όταν αρνείται να κινήσει διαδικασία για τη διαπίστωση παραβάσεως κράτους μέλους, οφείλει να αποφανθεί με αιτιολογημένη γνώμη, η οποία υπόκειται σε δικαστικό έλεγχο, πρέπει να υπομνησθεί ότι, στο πλαίσιο διαδικασίας βάσει του άρθρου 226 ΕΚ, τα πρόσωπα που έχουν υποβάλει καταγγελία δεν έχουν διαδικαστικά δικαιώματα που τους δίνουν τη δυνατότητα να απαιτήσουν ενημέρωση και ακρόαση από την Επιτροπή (διατάξεις του Πρωτοδικείου της 29ης Σεπτεμβρίου 1997, T‑83/97, Sateba κατά Επιτροπής, Συλλογή 1997, σ. II‑1523, σκέψη 32, και της 14ης Ιανουαρίου 2004, T-202/02, Μακεδονικό Μετρό και Μηχανική κατά Επιτροπής, Συλλογή 2004, σ. II‑181, σκέψη 46). Επιπλέον, η αιτιολογημένη γνώμη την οποία αναφέρει το άρθρο 226 ΕΚ έχει ως αποδέκτη το σχετικό κράτος μέλος και όχι τον ιδιώτη που ζητεί την ακύρωση της αρνήσεως της Επιτροπής να κινήσει διαδικασία για τη διαπίστωση παραβάσεως κράτους μέλους. 34 Τρίτον, ουδεμία διάταξη του Κανονισμού Διαδικασίας απαγορεύει την προβολή ενστάσεων απαραδέκτου στο πλαίσιο του δικαίου του ανταγωνισμού. 35 Τέταρτον, τέλος, η απόφαση θέσεως στο αρχείο μιας στηριζόμενης στο άρθρο 226 ΕΚ καταγγελίας δεν αποτελεί πράξη η οποία παράγει υποχρεωτικά νομικά αποτελέσματα έναντι της προσφεύγουσας. Συγκεκριμένα, από πάγια νομολογία προκύπτει ότι, εφόσον το προδικαστικό στάδιο της κατά το άρθρο 226 ΕΚ διαδικασίας για τη διαπίστωση παραβάσεως κράτους μέλους έχει ως μοναδικό σκοπό να δώσει στο κράτος μέλος τη δυνατότητα να συμμορφωθεί οικειοθελώς προς τις επιταγές της Συνθήκης ή, εν ανάγκη, να δικαιολογήσει την άποψή του, ουδεμία από τις πράξεις που η Επιτροπή εκδίδει στο πλαίσιο αυτό έχει υποχρεωτική ισχύ (βλ. την προαναφερθείσα διάταξη Aseprofar και Edifa κατά Επιτροπής, σκέψη 47, και την παρατιθέμενη νομολογία). 36 Από τα πιο πάνω προκύπτει ότι η προσφυγή ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη. Επί του παραδεκτού του αιτήματος να αποφανθεί το Πρωτοδικείο επί της ουσίας 37 Με το δεύτερο αίτημά της, η προσφεύγουσα ισχυρίζεται ότι, αφού ακυρώσει την απόφαση της Επιτροπής να απορρίψει την καταγγελία της, το Πρωτοδικείο πρέπει να αποφανθεί επί της ουσίας. 38 Το εν λόγω αίτημα μπορεί να νοηθεί μόνον υπό την έννοια ότι με αυτό επιδιώκεται να αποφανθεί το Πρωτοδικείο ως προς το αν συνάδουν με το κοινοτικό δίκαιο ο ελληνικός νόμος 2121/1993 και η απόφαση του ελληνικού Υπουργείου Πολιτισμού της 16ης Οκτωβρίου 1997 να χορηγήσει στην προσφεύγουσα άδεια η οποία περιορίζεται στη συλλογική διαχείριση των δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας επί των μουσικών έργων. 39 Πάντως, βάσει των άρθρων 226 ΕΚ και 227 ΕΚ, η εξουσία προσφυγής στον κοινοτικό δικαστή για να διαπιστωθεί η από ένα κράτος μέλος παράβαση των υποχρεώσεών του δεν εκτείνεται στα φυσικά ή νομικά πρόσωπα, αλλά ανήκει μόνο στην Επιτροπή και στα άλλα κράτη μέλη (διάταξη του Πρωτοδικείου της 4ης Ιουλίου 1994, T‑13/94, Century Oils Hellas κατά Επιτροπής, Συλλογή 1994, σ. II‑431, σκέψη 17, και προαναφερθείσα διάταξη Bilanzbuchhalter κατά Επιτροπής, σκέψη 26). 40 Επομένως, το δεύτερο αίτημα πρέπει να κηρυχθεί απαράδεκτο, οπότε ολόκληρη η προσφυγή πρέπει να κηρυχθεί απαράδεκτη. Επί των δικαστικών εξόδων 41 Κατά το άρθρο 87, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα εφόσον υπήρχε σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Δεδομένου ότι η προσφεύγουσα ηττήθηκε, πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα, σύμφωνα με αίτημα της Επιτροπής. Για τους λόγους αυτούς, ΤΟ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ (τέταρτο τμήμα) διατάσσει: 1) Απορρίπτει την προσφυγή ως απαράδεκτη. 2) Καταδικάζει την προσφεύγουσα στα δικαστικά έξοδα. Λουξεμβούργο, 5 Σεπτεμβρίου 2006 Ο Γραμματέας Ο Πρόεδρος E. Coulon H. Legal * Γλώσσα διαδικασίας: η ελληνική.