Order — ECLI:EU:T:2008:421
Date: 2008-10-08
Language of the case: Greek
Court formation: Eighth Chamber
Based on: Treaty establishing the European Economic Community (1957)
Subject matter: Economic, social and territorial cohesion;Regional policy;Cohesion Fund
Concepts: Applications by natural or legal persons
Procedure: Action for annulment - inadmissible
Origin: Greece

ΔΙΑΤΑΞΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟΥ (όγδοο τμήμα) της 8ης Οκτωβρίου 2008 (*) «Προσφυγή ακυρώσεως – Ταμείο Συνοχής – Έλλειψη άμεσου επηρεασμού – Απαράδεκτο» Στην υπόθεση T‑13/08, Κοινότητα Γραμματικού (Ελλάδα), εκπροσωπούμενη από τους M. Χαϊνταρλή και Α. Παπακωνσταντίνου, δικηγόρους, προσφεύγουσα, κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενης από τους Δ. Τριανταφύλλου και L. Flynn, καθής, με αντικείμενο αίτημα ακυρώσεως της αποφάσεως Ε (2004) 5509 της Επιτροπής, της 21ης Δεκεμβρίου 2004, σχετικά με τη χορήγηση χρηματοδοτικής συνδρομής από το Ταμείο Συνοχής για την υλοποίηση του έργου με τίτλο «Κατασκευή Χώρου Υγειονομικής Ταφής Αποβλήτων (ΧΥΤΑ) στην Ολοκληρωμένη Εγκατάσταση Διαχείρισης Αποβλήτων (ΟΕΔΑ) Βορειοανατολικής Αττικής στη θέση “Μαύρο Βουνό Γραμματικού”», ΤΟ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ (όγδοο τμήμα), συγκείμενο από τους Μ. E. Martins Ribeiro, πρόεδρο, Σ. Παπασάββα (εισηγητή) και N. Wahl, δικαστές, γραμματέας: E. Coulon εκδίδει την ακόλουθη Διάταξη Ιστορικό της διαφοράς 1 Η διαχείριση των στερεών αποβλήτων στην Ελλάδα διέπεται από την κοινή υπουργική απόφαση 50910/2727/2003 (ΦΕΚ B΄ αριθ. φύλλου 1909, της 22ας Δεκεμβρίου 2003), τιτλοφορούμενη «Μέτρα και όροι για τη διαχείριση στερεών αποβλήτων – Εθνικός και περιφερειακός σχεδιασμός διαχειρίσεως». Η ως άνω απόφαση εκδόθηκε κατ’ εφαρμογή της οδηγίας 75/442/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 15ης Ιουλίου 1975, περί των στερεών αποβλήτων (ΕΕ ειδ. έκδ. 15/001, σ. 86), όπως αυτή έχει τροποποιηθεί. 2 Το άρθρο 6 της εν λόγω αποφάσεως ορίζει τις εθνικές διοικητικές αρχές που είναι αρμόδιες για την κατάρτιση κάθε περιφερειακού σχεδιασμού. Ωστόσο, ο περιφερειακός σχεδιασμός της Αττικής ολοκληρώθηκε νομοθετικώς. Έτσι, δυνάμει του άρθρου 33, παράγραφος 1, του νόμου 3164/2003 (ΦΕΚ A΄ αριθ. φύλλου 176, της 2ας Ιουλίου 2003), ο περιφερειακός σχεδιασμός διαχειρίσεως των στερεών αποβλήτων της Αττικής συμπληρώθηκε με τον προσδιορισμό ορισμένων θέσεων εγκαταστάσεων ολοκληρωμένης διαχειρίσεως των στερεών αποβλήτων. 3 Όσον αφορά τη Βορειοανατολική Αττική, ο νόμος αυτός ορίζει δύο θέσεις, μεταξύ των οποίων είναι η θέση «Μαύρο Βουνό Γραμματικού», ευρισκόμενη εντός των ορίων της προσφεύγουσας Κοινότητας. 4 Στις 6 Οκτωβρίου 2004, η Ελληνική Δημοκρατία υπέβαλε στην Επιτροπή αίτηση δυνάμει του κανονισμού (ΕΚ) 1164/94 του Συμβουλίου, της 16ης Μαΐου 1994, για την ίδρυση του Ταμείου Συνοχής (ΕΕ L 130, σ. 1), αποσκοπούσα στο να επιτύχει τη συγχρηματοδότηση του έργου της κατασκευής Χώρου Υγειονομικής Ταφής Αποβλήτων (ΧΥΤΑ) στην Ολοκληρωμένη Εγκατάσταση Διαχείρισης Αποβλήτων (ΟΕΔΑ) Βορειοανατολικής Αττικής στη θέση «Μαύρο Βουνό Γραμματικού» (στο εξής: αίτηση χρηματοδοτήσεως). Η Ελληνική Δημοκρατία συμπλήρωσε την αίτηση χρηματοδοτήσεως στις 27 Οκτωβρίου 2004 και 12 Νοεμβρίου 2004. 5 Με την απόφαση Ε (2004) 5509, της 21ης Δεκεμβρίου 2004, απευθυνθείσα στην Ελληνική Δημοκρατία (στο εξής: προσβαλλόμενη απόφαση), η Επιτροπή αποφάσισε να χορηγήσει χρηματοδοτική συνδρομή από το Ταμείο Συνοχής, μέχρι ποσοστού 75 % των δαπανών, για την υλοποίηση του έργου με τίτλο «Κατασκευή Χώρου Υγειονομικής Ταφής Αποβλήτων (ΧΥΤΑ) στην Ολοκληρωμένη Εγκατάσταση Διαχείρισης Αποβλήτων (ΟΕΔΑ) Βορειοανατολικής Αττικής στη θέση “Μαύρο Βουνό Γραμματικού”» (στο εξής: έργο). Σε απόλυτους αριθμούς, η χρηματοδότηση θα ανέλθει, σύμφωνα με την προσβαλλόμενη απόφαση, στο ανώτατο ποσό των 16 087 808 ευρώ (άρθρο 3, παράγραφος 4, της προσβαλλόμενης αποφάσεως). Διαδικασία και αιτήματα των διαδίκων 6 Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Πρωτοδικείου στις 4 Ιανουαρίου 2008, η προσφεύγουσα άσκησε την υπό κρίση προσφυγή. 7 Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Πρωτοδικείου στις 14 Απριλίου 2008, η Επιτροπή προέβαλε ένσταση απαραδέκτου δυνάμει του άρθρου 114 του Κανονισμού Διαδικασίας του Πρωτοδικείου. Η προσφεύγουσα κατέθεσε τις παρατηρήσεις της επί της ενστάσεως αυτής στις 27 Μαΐου 2008. 8 Η Επιτροπή ζητεί από το Πρωτοδικείο: – να απορρίψει την προσφυγή ως απαράδεκτη· – να καταδικάσει την προσφεύγουσα στα δικαστικά έξοδα. 9 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Πρωτοδικείο: – να απορρίψει την ένσταση απαραδέκτου· – να ακυρώσει την προσβαλλόμενη απόφαση· – να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα. Σκεπτικό 10 Η Επιτροπή αμφισβητεί το παραδεκτό της προσφυγής για τον λόγο, αφενός, ότι αυτή ασκήθηκε εκπρόθεσμα και, αφετέρου, ότι η προσβαλλόμενη απόφαση δεν επηρεάζει άμεσα την προσφεύγουσα. 11 Πρέπει να εξεταστεί, κατ’ αρχάς, ο λόγος απαραδέκτου που αντλείται από το ότι δεν συντρέχει άμεσος επηρεασμός της προσφεύγουσας. Επιχειρήματα των διαδίκων 12 Η Επιτροπή ισχυρίζεται ότι, προκειμένου να εκτιμηθεί αν η προσβαλλόμενη απόφαση αφορά άμεσα την προσφεύγουσα κατά την έννοια του άρθρου 230 ΕΚ, πρέπει να ληφθεί υπόψη, ιδίως, η φύση της προσβαλλόμενης αποφάσεως, η οποία είναι μια απόφαση χρηματοδοτήσεως. 13 Κατά την Επιτροπή, στις πλείστες των περιπτώσεων το δημοσιονομικό δίκαιο δεν δημιουργεί ως εκ της φύσεώς του δικαιώματα ή υποχρεώσεις έναντι των προσώπων που δεν εμπίπτουν στη σφαίρα του Δημοσίου. Επί παραδείγματι, ο προϋπολογισμός δεν γεννά δικαίωμα χρηματοδοτήσεως υπέρ των δικαιούχων τους οποίους αφορά, κάτι που συνιστά εξάλλου τον λόγο για τον οποίο οι δαπάνες του προϋπολογισμού εδράζονται σε διττή νομική βάση (απόφαση του Δικαστηρίου της 12ης Μαΐου 1998, C-106/96, Ηνωμένο Βασίλειο κατά Επιτροπής, Συλλογή 1998, σ. I-2729, σκέψη 22). Επομένως, οι αμιγώς οικονομικές αποφάσεις και διατάξεις γεννούν δικαιώματα και υποχρεώσεις μόνον μεταξύ των ενδιαφερομένων δημοσίων οργανισμών, χωρίς να επάγονται άμεσο αποτέλεσμα για τους τρίτους. 14 Εν προκειμένω, η προσβαλλόμενη απόφαση γεννά δικαίωμα καταβολής της χρηματοδοτικής συνδρομής υπέρ της Ελληνικής Δημοκρατίας, δικαίωμα συνδυαζόμενο με την υποχρέωση τηρήσεως των σχετικών προϋποθέσεων, και υποχρέωση της Επιτροπής να προβεί στην πληρωμή, αλλά και δικαίωμά της να απαιτήσει την τήρηση των προϋποθέσεων χορηγήσεως της συνδρομής αυτής. Ως εκ τούτου, η νομική αυτή σχέση δεν συνεπάγεται δικαιώματα και υποχρεώσεις για τους τρίτους. Από την οικονομία του κανονισμού 1164/94, και ειδικότερα από τα άρθρα 2, 3 και 10 αυτού, προκύπτει ότι οι εκδιδόμενες βάσει αυτού αποφάσεις είναι πρωτίστως δημοσιονομικής φύσεως και ότι υφίσταται εταιρική σχέση μεταξύ της Επιτροπής και των κρατών μελών. 15 Η θέση της Επιτροπής επιβεβαιώνεται από το γεγονός ότι, σύμφωνα με το εγκαθιδρυθέν με τον κανονισμό 1164/94 σύστημα, η Επιτροπή ελέγχει τη συμφωνία κάθε έργου προς τα κριτήρια επιλεξιμότητας (άρθρο 10, παράγραφος 5, και άρθρο 13, παράγραφος 3), ενώ εναπόκειται στο κράτος μέλος να ορίσει τα προτεινόμενα προς χρηματοδότηση έργα. Επιπλέον, το άρθρο 7, παράγραφος 1, της οδηγίας 75/442, όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία 91/156/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 18ης Μαρτίου 1991 (ΕΕ L 78, σ. 32), απονέμει στα κράτη μέλη την αρμοδιότητα να προσδιορίζουν τις κατάλληλες για τη διάθεση των αποβλήτων θέσεις και εγκαταστάσεις. Στο πλαίσιο αυτό, ο Έλληνας νομοθέτης κατάρτισε τον περιφερειακό σχεδιασμό, ακολούθως δε οι ελληνικές αρχές επέλεξαν οριστικώς τη θέση «Μαύρο Βουνό Γραμματικού» προκειμένου να εγκατασταθεί εκεί ο νέος χώρος υγειονομικής ταφής αποβλήτων. Μόνον κατόπιν των ανωτέρω ενεργειών οι ελληνικές αρχές υπέβαλαν την αίτηση χρηματοδοτήσεως εκ μέρους του Ταμείου Συνοχής, γεγονός που συνεπάγεται ότι η απόφαση για την κατασκευή του έργου στη θέση «Μαύρο Βουνό Γραμματικού» ελήφθη σε εθνικό επίπεδο. 16 Επομένως, εκείνο που θίγει την προσφεύγουσα είναι η απόφαση των εθνικών αρχών και όχι η προσβαλλόμενη απόφαση, η οποία συντελεί μόνον έμμεσα στην υλοποίηση του έργου. Έτσι, εναπόκειται στην προσφεύγουσα να υποβάλει στην κρίση των εθνικών δικαστηρίων τις εθνικές διοικητικές πράξεις που αφορούν την υλοποίηση του έργου, διάβημα στο οποίο αυτή έχει ήδη προβεί ως εκ του ότι προσέβαλε ενώπιον του Συμβουλίου της Επικρατείας την κοινή υπουργική απόφαση της 5ης Δεκεμβρίου 2003, περί εγκρίσεως των περιβαλλοντικών όρων του έργου. 17 Εν πάση περιπτώσει, κατά την Επιτροπή, οι ελληνικές αρχές θα προχωρούσαν στην υλοποίηση του έργου ακόμη και χωρίς τη χρηματοδοτική συνδρομή της Κοινότητας, λαμβανομένων υπόψη του επείγοντος της καταστάσεως και των απορρεουσών από το κοινοτικό δίκαιο υποχρεώσεων του οικείου κράτους μέλους. 18 Το Πρωτοδικείο έχει ήδη αποφανθεί υπέρ της θέσεως της Επιτροπής με τη διάταξη της 13ης Ιανουαρίου 2006, T‑85/05, Δήμος Άνω Λιοσίων κ.λπ. κατά Επιτροπής (δεν έχει δημοσιευθεί στη Συλλογή, σκέψη 30). 19 Η προσφεύγουσα υπογραμμίζει ότι, σύμφωνα με το ελληνικό Σύνταγμα και τη νομοθεσία περί οργανισμών τοπικής αυτοδιοικήσεως, της έχουν απονεμηθεί, ως νομικού προσώπου δημοσίου δικαίου, αρμοδιότητες για τη διοίκηση των τοπικών υποθέσεων, στις οποίες συμπεριλαμβάνονται η περιφερειακή ανάπτυξη, η προστασία του περιβάλλοντος και η ποιότητα ζωής. Επιπλέον, κατά την ίδια νομοθεσία, το σύνολο των αρμοδιοτήτων αυτών πρέπει να ασκείται λαμβανομένης υπόψη της ανάγκης για υψηλής ποιότητας περιβαλλοντική προστασία. 20 Εν προκειμένω, η προσβαλλόμενη απόφαση αποσκοπεί, μέσω της χορηγήσεως του μεγαλύτερου μέρους της αναγκαίας χρηματοδοτήσεως, στην κατασκευή Χώρου Υγειονομικής Ταφής Αποβλήτων (ΧΥΤΑ) εντός των εδαφικών ορίων της προσφεύγουσας. Το γεγονός αυτό καθιστά αποδέκτη της προσβαλλόμενης αποφάσεως την προσφεύγουσα, δεδομένου ότι η Ελληνική Δημοκρατία ασκεί τις αρμοδιότητές της στον τομέα της προστασίας της υγείας και του περιβάλλοντος εντός της εδαφικής αυτής περιοχής διά των οργάνων της προσφεύγουσας. 21 Εν πάση περιπτώσει, η προσβαλλόμενη απόφαση επηρεάζει άμεσα τη νομική κατάσταση της προσφεύγουσας, χωρίς να καταλείπει εξουσία εκτιμήσεως στους αποδέκτες που είναι επιφορτισμένοι με την εφαρμογή της, κατά το μέτρο που επηρεάζει την άσκηση των αρμοδιοτήτων που της έχουν απονεμηθεί. Η επιλογή του τόπου εγκαταστάσεως του έργου και η χρηματοδότησή του συνιστούν αδιάσπαστες προϋποθέσεις για την υλοποίηση του έργου. 22 Κατά την προσφεύγουσα, από κανένα στοιχείο δεν προκύπτει ότι οι ελληνικές αρχές είχαν την πρόθεση να πραγματοποιήσουν το έργο ακόμη και χωρίς την κοινοτική χρηματοδότηση. 23 Τέλος, εάν ήθελε υιοθετηθεί η θέση που έλαβε το Πρωτοδικείο με την προαναφερθείσα διάταξη Δήμος Άνω Λιοσίων κ.λπ. κατά Επιτροπής, τούτο θα ισοδυναμούσε με το να διαφεύγουν τον δικαστικό έλεγχο όλες οι αποφάσεις περί χρηματοδοτήσεως έργων, ακόμη και αν αυτά παραβιάζουν την κοινοτική νομοθεσία σχετικά με την προστασία του περιβάλλοντος και της υγείας. Εκτίμηση του Πρωτοδικείου 24 Κατά το άρθρο 114 του Κανονισμού Διαδικασίας, εφόσον το ζητήσει διάδικος, το Πρωτοδικείο αποφαίνεται επί του απαραδέκτου, χωρίς να εισέλθει στην ουσία. Σύμφωνα με την παράγραφο 3 του ιδίου άρθρου, η συνέχεια της διαδικασίας είναι προφορική, πλην αποφάσεως περί του αντιθέτου. Εν προκειμένω, το Πρωτοδικείο εκτιμά ότι έχει διαφωτιστεί αρκούντως από τα υποβληθέντα από τους διαδίκους κατά την έγγραφη διαδικασία δικόγραφα και διευκρινίσεις, οπότε αποφασίζει ότι παρέλκει η ακρόαση των προφορικών αναπτύξεων των διαδίκων. 25 Κατά το άρθρο 14 αυτής, η προσβαλλόμενη απόφαση απευθύνεται μόνον προς την Ελληνική Δημοκρατία. Το γεγονός ότι το έργο πραγματοποιείται εντός της εδαφικής περιοχής που τελεί υπό τη διοίκηση της προσφεύγουσας δεν την καθιστά αποδέκτη της προσβαλλόμενης αποφάσεως. Όσον αφορά τις προϋποθέσεις υπό τις οποίες η προσφεύγουσα, νομικό πρόσωπο διαφορετικό από το κράτος μέλος που είναι αποδέκτης της προσβαλλόμενης αποφάσεως, δύναται να βάλει κατά του κύρους της εν λόγω αποφάσεως ενώπιον του Πρωτοδικείου, πρέπει να επισημανθεί ότι, στον βαθμό που απολαύει νομικής προσωπικότητας κατά το ελληνικό δίκαιο, δύναται, κατ’ αρχήν, να ασκήσει προσφυγή ακυρώσεως δυνάμει του άρθρου 230, τέταρτο εδάφιο, ΕΚ, σύμφωνα με το οποίο κάθε φυσικό ή νομικό πρόσωπο δύναται να ασκήσει προσφυγή κατά των αποφάσεων που απευθύνονται σ’ αυτό, καθώς και κατά των αποφάσεων που, αν και εκδίδονται ως κανονισμοί ή αποφάσεις που απευθύνονται σε άλλο πρόσωπο, το αφορούν άμεσα και ατομικά (βλ. απόφαση του Δικαστηρίου της 22ας Νοεμβρίου 2001, C‑452/98, Nederlandse Antillen κατά Συμβουλίου, Συλλογή 2001, σ. I‑8973, σκέψη 51, και απόφαση του Πρωτοδικείου της 4ης Απριλίου 2001, T‑288/97, Regione autonoma Friuli-Venezia Giulia κατά Επιτροπής, Συλλογή 2001, σ. II‑1169, σκέψη 28 καθώς και την παρατιθέμενη εκεί νομολογία). 26 Όπως προκύπτει από τη νομολογία, ο άμεσος επηρεασμός απαιτεί το επίδικο κοινοτικό μέτρο να επάγεται ευθέως αποτελέσματα επί της νομικής καταστάσεως του ιδιώτη και ουδεμία εξουσία εκτιμήσεως να παρέχει στους αποδέκτες του που είναι επιφορτισμένοι με την εφαρμογή του, δοθέντος ότι αυτή έχει αμιγώς αυτόματο χαρακτήρα και απορρέει αποκλειστικά από την κοινοτική κανονιστική ρύθμιση χωρίς την εφαρμογή άλλων παρεμβαλλομένων κανόνων (βλ. απόφαση του Δικαστηρίου της 5ης Μαΐου 1998, C‑386/96 P, Dreyfus κατά Επιτροπής, Συλλογή 1998, σ. I‑2309, σκέψη 43 καθώς και την εκεί παρατιθέμενη νομολογία· απόφαση του Πρωτοδικείου της 30ής Σεπτεμβρίου 2003, T‑346/02 και T‑347/02, Cableuropa κ.λπ. κατά Επιτροπής, Συλλογή 2003, σ. II‑4251, σκέψη 49). 27 Στην προκειμένη περίπτωση, διαπιστώνεται ότι, όπως υποστήριξε ορθώς η Επιτροπή, η επιλογή του τόπου για την κατασκευή του έργου έγινε από τον Έλληνα νομοθέτη, και τούτο πριν από την υποβολή της αιτήσεως χρηματοδοτήσεως. Πράγματι, ο νόμος 3164/2003 δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας στις 2 Ιουλίου 2003, ενώ η αίτηση χρηματοδοτήσεως υποβλήθηκε στις 6 Οκτωβρίου 2004. Εξ αυτού έπεται ότι η ληφθείσα από το εν λόγω κράτος μέλος απόφαση είναι εκείνη που θίγει ενδεχομένως τα περιβαλλοντικής φύσεως δικαιώματα και τα αφορώντα την υγεία δικαιώματα που επικαλείται η προσφεύγουσα (βλ., συναφώς, διάταξη του Πρωτοδικείου της 26ης Νοεμβρίου 1993, T‑460/93, Tête κ.λπ. κατά ΕΤΕπ, Συλλογή 1993, σ. II‑1257, σκέψη 22). Κατά συνέπεια, η προσβαλλόμενη απόφαση, η οποία αφορά την κοινοτική χρηματοδότηση του έργου, δεν δύναται παρά να έχει έμμεση επίπτωση επί των σχετικών δικαιωμάτων (απόφαση του Δικαστηρίου της 2ας Απριλίου 1998, C‑321/95 P, Greenpeace Council κ.λπ. κατά Επιτροπής, Συλλογή 1998, σ. I‑1651, σκέψεις 30 και 31· διάταξη του Πρωτοδικείου της 15ης Μαρτίου 2004, T‑139/02, Ινστιτούτο Ν. Αυγερινόπουλου κ.λπ. κατά Επιτροπής, Συλλογή 2004, σ. II‑875, σκέψη 68, και διάταξη Δήμος Άνω Λιοσίων κ.λπ. κατά Επιτροπής, προπαρατεθείσα, σκέψη 30). 28 Το γεγονός ότι στην προσφεύγουσα έχουν απονεμηθεί αρμοδιότητες στους τομείς της προστασίας του περιβάλλοντος και της υγείας δεν θέτει υπό αμφισβήτηση την ως άνω εκτίμηση, εφόσον δεν επηρεάζει ούτε τη φύση ούτε τα αποτελέσματα της προσβαλλόμενης πράξεως. Εξάλλου, το ζήτημα αν η απονομή τέτοιων αρμοδιοτήτων στην προσφεύγουσα την περιάγει σε θέση δυναμένη να εξομοιωθεί με αυτήν του αποδέκτη της προσβαλλόμενης αποφάσεως εμπίπτει στην προβληματική του ατομικού επηρεασμού της κατά την έννοια του άρθρου 230, τέταρτο εδάφιο, ΕΚ και όχι σε εκείνη του άμεσου επηρεασμού της. Πράγματι, η αναγνώριση ατομικού επηρεασμού απαιτεί η εν λόγω πράξη να θίγει ένα φυσικό ή νομικό πρόσωπο λόγω ορισμένων ξεχωριστών ιδιοτήτων του ή μιας πραγματικής καταστάσεως που το χαρακτηρίζει σε σχέση με κάθε άλλο πρόσωπο και, ως εκ τούτου, το εξατομικεύει κατά τρόπο ανάλογο προς αυτόν του αποδέκτη (απόφαση του Δικαστηρίου της 25ης Ιουλίου 2002, C‑50/00 P, Unión de Pequeños Agricultores κατά Συμβουλίου, Συλλογή 2002, σ. I‑6677, σκέψη 36). 29 Όσον αφορά την αποτελεσματική δικαστική προστασία των δικαιωμάτων της προσφεύγουσας που θα μπορούσαν να θιγούν λόγω της υλοποιήσεως του έργου, διαπιστώνεται ότι η τελευταία προσέβαλε εθνικά μέτρα αφορώντα την υλοποίησή του ενώπιον του Συμβουλίου της Επικρατείας, αρμοδίου δικαστηρίου για την εκτίμηση της συμβατότητάς τους προς το εθνικό και το κοινοτικό δίκαιο. Επομένως, η προσφεύγουσα ήταν σε θέση να επικαλεσθεί τα δικαιώματά της ενώπιον των εθνικών δικαστηρίων, τα οποία μπορούν, ενδεχομένως, να υποβάλουν σχετικό προδικαστικό ερώτημα στο Δικαστήριο δυνάμει του άρθρου 234 ΕΚ (απόφαση Greenpeace Council κ.λπ. κατά Επιτροπής, προπαρατεθείσα, σκέψεις 32 και 33· διατάξεις Ινστιτούτο Ν. Αυγερινόπουλου κ.λπ. κατά Επιτροπής, προπαρατεθείσα, σκέψη 69, και Δήμος Άνω Λιοσίων κ.λπ. κατά Επιτροπής, προπαρατεθείσα, σκέψη 31). 30 Από τις προηγηθείσες σκέψεις προκύπτει ότι η προσβαλλόμενη απόφαση δεν μπορεί να θεωρηθεί ως πράξη παράγουσα ευθέως αποτελέσματα επί της νομικής καταστάσεως της προσφεύγουσας κατά την έννοια της προεκτεθείσας στη σκέψη 26 νομολογίας. 31 Επομένως, η προσφυγή είναι απορριπτέα ως απαράδεκτη, χωρίς να παρίσταται ανάγκη να εξετασθεί ο αφορών το εκπρόθεσμο της προσφυγής λόγος απαραδέκτου. Επί των δικαστικών εξόδων 32 Κατά το άρθρο 87, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον υπήρξε σχετικό αίτημα του αντιδίκου. Δεδομένου ότι η προσφεύγουσα ηττήθηκε, πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα, σύμφωνα με τα αιτήματα της Επιτροπής. Για τους λόγους αυτούς, ΤΟ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ (όγδοο τμήμα) διατάσσει: 1) Απορρίπτει την προσφυγή ως απαράδεκτη. 2) Καταδικάζει την Κοινότητα Γραμματικού στα δικαστικά έξοδα. Λουξεμβούργο, 8 Οκτωβρίου 2008. Ο Γραμματέας Η Πρόεδρος E. Coulon M. E. Martins Ribeiro * Γλώσσα διαδικασίας: η ελληνική.