Order — ECLI:EU:T:2017:156
Date: 2017-03-10
Language of the case: Polish
Court formation: President of the Chamber
Subject matter: Approximation of laws;Research and technological development;Public health;REACH
Procedure: Action for annulment;Application for interim measures - unfounded
Origin: Poland

Wydanie tymczasowe POSTANOWIENIE PREZESA SĄDU z dnia 10 marca 2017 r.(1) Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego – REACH – Opłata należna za rejestrację substancji – Obniżka przyznana mikro-, małym i średnim przedsiębiorstwom – Decyzja nakładająca opłatę administracyjną i opłatę dodatkową – Wniosek o zawieszenie wykonania – Brak pilnego charakteru W sprawie T‑625/16 R Przedsiębiorstwo Energetyki Cieplnej sp. z o.o., z siedzibą w Grajewie (Polska), reprezentowane przez T. Dobrzyńskiego, radcę prawnego, strona skarżąca, przeciwko Europejskiej Agencji Chemikaliów (ECHA), reprezentowanej przez E. Maurage’a, J.P. Trnkę oraz M. Heikkilä, działających w charakterze pełnomocników, strona pozwana, mającej za przedmiot wniosek złożony na podstawie art. 278 i 279 TFUE, zmierzający do zarządzenia środków tymczasowych dotyczących, po pierwsze, zawieszenia wykonania decyzji ECHA SME(2016) 2851 z dnia 23 czerwca 2016 r. stwierdzającej, że skarżąca nie mogła skorzystać z obniżeń opłaty mających zastosowanie dla średnich przedsiębiorstw, i, po drugie, zobowiązania ECHA do anulowania wystawionych na podstawie wspomnianej decyzji faktur, a mianowicie faktur ECHA nr 10058238 i nr 10058239 z dnia 23 czerwca 2016 r., PREZES SĄDU wydaje następujące Postanowienie Okoliczności powstania sporu, postępowanie i żądania stron 1 W ramach weryfikacji statusu skarżącej, Przedsiębiorstwa Energetyki Cieplnej sp. z o.o., jako średniego przedsiębiorstwa Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA) stwierdziła ze względu na okoliczność, że ponad 25% kapitału lub prawa głosu skarżącej było kontrolowane bezpośrednio lub pośrednio przez podmiot publiczny, iż skarżąca nie mogła być uznana za średnie przedsiębiorstwo w odniesieniu do określenia opłat należnych na podstawie rozporządzenia Komisji (WE) nr 340/2008 z dnia 16 kwietnia 2008 r. w sprawie opłat i należności wnoszonych na rzecz Europejskiej Agencji Chemikaliów na mocy rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) (Dz.U. 2008, L 107, s. 6). 2 Na powyższej podstawie ECHA wydała w dniu 23 czerwca 2016 r. decyzję SME (2016) 2851 stwierdzającą, że skarżąca nie mogła skorzystać z obniżeń opłaty mających zastosowanie dla średnich przedsiębiorstw, a zatem była zobowiązana do zapłaty pozostałej kwoty mającej zastosowanie opłaty i opłaty administracyjnej. W tym samym dniu ECHA wystawiła faktury nr 10058238 i nr 10058239, w których wezwała skarżącą do zapłaty kwoty wynoszącej 6975 EUR tytułem różnicy między początkowo wniesioną przez skarżącą opłatą, a opłatą pobieraną od dużego przedsiębiorstwa, i 17 437 EUR tytułem opłaty administracyjnej (zwane dalej, łącznie z wyżej wymienioną decyzją, „zaskarżonym aktem”). 3 Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 2 września 2016 r. skarżąca wniosła skargę o stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu. 4 Odrębnym pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 2 września 2016 r. skarżąca wystąpiła z niniejszym wnioskiem w przedmiocie środka tymczasowego, w którym zasadniczo wniosła do prezesa Sądu o: – zawieszenie wykonania rozpatrywanej decyzji; – zobowiązanie ECHA do anulowania faktur nr 10058238 i nr 10058239 z dnia 23 czerwca 2016 r. 5 W złożonych w sekretariacie Sądu w dniu 15 września 2016 r. uwagach dotyczących wniosku w przedmiocie środka tymczasowego ECHA zasadniczo wnosi do prezesa Sądu o: – oddalenie tego wniosku; – obciążenie skarżącej kosztami postępowania; Co do prawa 6 Z art. 278 i 279 TFUE w związku z art. 256 ust. 1 TFUE wynika, że sędzia orzekający w przedmiocie środków tymczasowych może, jeśli uzna, że wymagają tego okoliczności, zarządzić zawieszenie wykonania zaskarżonego aktu lub zarządzić niezbędne środki tymczasowe, zgodnie z art. 156 regulaminu postępowania przed Sądem. Niemniej jednak art. 278 TFUE ustanawia zasadę braku skutku zawieszającego skarg, gdyż akty instytucji Unii Europejskiej korzystają z domniemania zgodności z prawem. Sędzia orzekający w przedmiocie środka tymczasowego może zatem zarządzić zawieszenie wykonania zaskarżonego przed Sądem aktu lub zarządzić środki tymczasowe jedynie w wyjątkowej sytuacji (postanowienie z dnia 19 lipca 2016 r., Belgia/Komisja, T‑131/16 R, EU:T:2016:427, pkt 12). 7 Artykuł 156 § 4 zdanie pierwsze regulaminu postępowania stanowi, że we wnioskach w przedmiocie środka tymczasowego należy określić „przedmiot sporu i okoliczności niecierpiące zwłoki, a także uprawdopodobni[ć] z faktycznego i prawnego punktu widzenia konieczność zastosowania środka”. 8 Sędzia orzekający w przedmiocie środka tymczasowego może zatem zarządzić zawieszenie wykonania oraz inne środki tymczasowe, jeżeli zostanie uprawdopodobnione, że ich zastosowanie jest prima facie prawnie i faktycznie uzasadnione (fumus boni iuris) oraz że są one pilne w takim sensie, iż środki te muszą zostać zarządzone i wywołać skutki prawne jeszcze przed rozstrzygnięciem w sprawie głównej, aby uniknąć poważnej i nieodwracalnej szkody dla interesów strony, która o nie wystąpiła. Przesłanki te mają charakter kumulatywny, co oznacza, że wnioski o zastosowanie środków tymczasowych winny zostać oddalone, gdy którakolwiek z nich nie jest spełniona. Sędzia orzekający w przedmiocie środka tymczasowego dokonuje także, w odpowiednim przypadku, wyważenia wchodzących w grę interesów (zob. postanowienie z dnia 2 marca 2016 r., Evonik Degussa/Komisja, C‑162/15 P-R, EU:C:2016:142, pkt 21 i przytoczone tam orzecznictwo). 9 W ramach tej całościowej analizy sędziemu orzekającemu w przedmiocie środków tymczasowych przysługuje szeroki zakres swobodnej oceny i ma on – w świetle szczególnych okoliczności danego przypadku – swobodę w określeniu sposobu, w jaki powinny zostać zbadane różne przesłanki, oraz kolejności ich badania, gdyż żaden przepis prawa nie narzuca mu z góry określonego schematu postępowania przy ocenie konieczności zarządzenia środków tymczasowych [zob. postanowienie z dnia 19 lipca 2012 r., Akhras/Rada, C‑110/12 P(R), niepublikowane, EU:C:2012:507, pkt 23 i przytoczone tam orzecznictwo]. 10 Sędzia orzekający w przedmiocie środka tymczasowego ocenia w świetle materiału zgromadzonego w aktach sprawy, czy dysponuje wszystkimi informacjami niezbędnymi do wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie danego wniosku o zastosowanie środka tymczasowego, bez konieczności wcześniejszego wysłuchania wyjaśnień stron. 11 W okolicznościach takich jak w niniejszej sprawie należy w pierwszej kolejności zbadać, czy została spełniona przesłanka dotycząca pilnego charakteru. 12 W zakresie dotyczącym weryfikacji, czy zastosowanie wnioskowanych środków tymczasowych jest pilne, należy przypomnieć, że celem postępowania w przedmiocie środka tymczasowego jest zagwarantowanie pełnej skuteczności przyszłego ostatecznego orzeczenia, tak aby uniknąć luki w ochronie prawnej zapewnianej przez sąd Unii. Aby osiągnąć ten cel, pilny charakter wniosku o zastosowanie środków tymczasowych należy oceniać pod względem konieczności orzeczenia tymczasowego w celu uniknięcia wystąpienia poważnej i nieodwracalnej szkody dla wnioskodawcy. Do wnioskodawcy należy wykazanie, że nie może on oczekiwać na rozstrzygnięcie postępowania co do istoty bez poniesienia poważnej i nieodwracalnej szkody (zob. postanowienie z dnia 14 stycznia 2016 r., AGC Glass Europe i in./Komisja, C‑517/15 P-R, EU:C:2016:21, pkt 27 i przytoczone tam orzecznictwo). 13 W wypadku gdy podniesiona szkoda ma charakter finansowy, wnioskowane środki tymczasowe są uzasadnione, jeśli okaże się, że brak tych środków mógłby stanowić zagrożenie dla stabilności finansowej skarżącej do momentu wydania orzeczenia kończącego postępowanie co do istoty lub zmieniłby jej udziały w rynku w znaczący sposób w szczególności w świetle wielkości przedsiębiorstwa i wysokości jego obrotu oraz ewentualnie charakteru grupy, do której przedsiębiorstwo to należy (zob. postanowienie z dnia 12 czerwca 2014 r., Komisja/Rusal Armenal, C‑21/14 P-R, EU:C:2014:1749, pkt 46 i przytoczone tam orzecznictwo]. 14 W niniejszej sprawie skarżąca stwierdziła w odniesieniu do podnoszonej szkody, że wykonanie zaskarżonego aktu „mogłoby w sposób istotny pogorszyć jej sytuację finansową, łącznie z koniecznością dokonania restrukturyzacji finansowej oraz wstrzymania niektórych inwestycji”. W szczególności skarżąca podniosła, że kwoty należne na podstawie zaskarżonego aktu, a mianowicie 6975 EUR z tytułu różnicy między uiszczoną przez skarżącą początkowo opłatą a opłatą pobieraną od dużego przedsiębiorstwa i 17 437 EUR z tytułu opłaty administracyjnej, stanowią 103,49% jej zysku netto za rok obrotowy 2014 i 18,09% jej zysku netto za rok obrotowy 2015. Sporne kwoty są zatem znaczące, skutkiem czego wykonanie zaskarżonego aktu prowadziłoby do powstania po stronie skarżącej do „poważnej szkody”. 15 Powyższej argumentacji zmierzającej do wykazania pilnego charakteru nie można przyjąć. 16 Ponieważ podnoszona szkoda ma charakter finansowy, skarżąca powinna była wykazać, zgodnie z orzecznictwem wskazanym w pkt 12 i 13 powyżej, szczegółowo i opierając się na niezbędnych okolicznościach faktycznych i dowodach, że brak wnioskowanych środków tymczasowych mógłby stanowić zagrożenie dla jej stabilności finansowej do momentu wydania orzeczenia kończącego postępowanie co do istoty lub zmieniłby jej udziały w rynku w znaczący sposób. 17 Należy zaś stwierdzić, że skarżąca nie przedstawiła żadnej okoliczności pozwalającej uznać, że znajduje się w takiej sytuacji. W tym względzie skarżąca nie kwalifikuje w żaden sposób podnoszonej szkody jako poważnej i nieodwracalnej w rozumieniu orzecznictwa wskazanego w pkt 12 i 13 powyżej, ale poprzestaje na twierdzeniu, że wykonanie zaskarżonego aktu prowadziłoby do powstania „poważnej szkody” i „mogłoby w sposób istotny pogorszyć jej sytuację finansową, łącznie z koniecznością dokonania restrukturyzacji finansowej oraz wstrzymania niektórych inwestycji”. Ponadto obliczenie dokonane przez skarżącą zestawiające kwoty należne na podstawie zaskarżonego aktu i zysk za lata 2014 i 2015 nie stanowi dowodu na to, że brak wnioskowanych środków tymczasowych mógłby stanowić zagrożenie dla jej stabilności finansowej lub narażałby ją na niebezpieczeństwo, iż jej udziały w rynku zostaną zmienione w znaczący sposób. 18 Z powyższych rozważań wynika, że skarżąca nie przedstawiła dowodu, iż wykonanie zaskarżonego aktu mogłoby doprowadzić do powstania u niej poważnej i nieodwracalnej szkody. Wynika z tego, że przesłanka pilnego charakteru nie została spełniona, w związku z czym niniejszy wniosek w przedmiocie środka tymczasowego należy oddalić bez konieczności badania przesłanki fumus boni iuris i dokonywania wyważenia interesów. 19 Na podstawie art. 158 § 5 regulaminu postępowania przed Sądem rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie. Z powyższych względów PREZES SĄDU postanawia, co następuje: 1) Wniosek w przedmiocie środków tymczasowych zostaje oddalony. 2) Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie. Sporządzono w Luksemburgu w dniu 10 marca 2017 r. Sekretarz Prezes E. Coulon M. Jaeger 1 Język postępowania: polski.