Judgment — ECLI:EU:T:2016:732
Date: 2016-12-14
Language of the case: Polish
Court formation: Seventh Chamber
Subject matter: Trade marks;Intellectual, industrial and commercial property
Procedure: Action for annulment - unfounded
Origin: Poland

WYROK SĄDU (siódma izba) z dnia 14 grudnia 2016 r.(1) Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego YO! – Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy YO – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 W sprawie T‑745/15 Scorpio Poland, dawniej FH Scorpio, z siedzibą w Łodzi (Polska), reprezentowana przez R. Rumpla, radcę prawnego, strona skarżąca, przeciwko Urzędowi Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), reprezentowanemu przez A. Schifka i E. Śliwińską, działających w charakterze pełnomocników, strona pozwana, w której drugą stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą EUIPO, występującą przed Sądem w charakterze interwenienta, jest Eckes-Granini Group GmbH, z siedzibą w Nieder-Olm (Niemcy), reprezentowana przez adwokata W. Berlita, mającej za przedmiot skargę na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 października 2015 r. (sprawa R 1546/2014‑2), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Eckes-Granini Group a FH Scorpio, SĄD (siódma izba), w składzie: V. Tomljenović, prezes, E. Bieliūnas (sprawozdawca) i A. Marcoulli, sędziowie, sekretarz: E. Coulon, po zapoznaniu się ze skargą złożoną w sekretariacie Sądu w dniu 22 grudnia 2015 r., po zapoznaniu się z odpowiedzią na skargę złożoną przez EUIPO w sekretariacie Sądu w dniu 6 kwietnia 2016 r., po zapoznaniu się z odpowiedzią na skargę złożoną przez interwenienta w sekretariacie Sądu w dniu 29 marca 2016 r., uwzględniwszy, że w terminie trzech tygodni od dnia powiadomienia stron o zakończeniu pisemnego etapu postępowania żadna ze stron głównych nie złożyła wniosku o wyznaczenie rozprawy, i postanowiwszy, na podstawie art. 106 § 3 regulaminu postępowania przed Sądem, orzec w przedmiocie skargi bez przeprowadzenia ustnego etapu postępowania, wydaje następujący Wyrok Okoliczności powstania sporu 1 W dniu 23 września 2012 r. FH Scorpio, obecnie Scorpio Poland, będąca skarżącą, dokonała w Urzędzie Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) zgłoszenia unijnego znaku towarowego na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (Dz.U. 2009, L 78, s. 1). 2 Znakiem towarowym, dla którego wystąpiono o rejestrację, jest następujące oznaczenie graficzne: 3 Towary, dla których wniesiono o rejestrację, należą do klasy 25 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., ze zmianami, i odpowiadają następującemu opisowi: „odzież, obuwie, nakrycia głowy”. 4 Zgłoszenie znaku towarowego zostało opublikowane w Biuletynie Wspólnotowych Znaków Towarowych nr 26/2013 z dnia 6 lutego 2013 r. 5 W dniu 25 kwietnia 2013 r. interwenient, Eckes-Granini Group GmbH, wniósł na podstawie art. 41 rozporządzenia nr 207/2009 sprzeciw wobec rejestracji zgłoszonego znaku towarowego dla towarów wskazanych w pkt 3 powyżej. 6 Sprzeciw opierał się na wcześniejszym słownym niemieckim znaku towarowym YO, zarejestrowanym w dniu 10 lipca 2012 r. pod nr. 302012031335, oznaczającym w szczególności towary należące do klasy 25 i odpowiadające następującemu opisowi: „odzież, obuwie i nakrycia głowy”. 7 W uzasadnieniu sprzeciwu powołano się na podstawę odmowy rejestracji określoną w art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009. 8 W dniu 29 kwietnia 2014 r. Wydział Sprzeciwów oddalił sprzeciw. 9 W dniu 18 czerwca 2014 r. interwenient wniósł do EUIPO odwołanie od decyzji Wydziału Sprzeciwów na podstawie art. 58–64 rozporządzenia nr 207/2009. 10 Decyzją z dnia 2 października 2015 r. (zwaną dalej „zaskarżoną decyzją”) Druga Izba Odwoławcza EUIPO uwzględniła odwołanie. Jeśli chodzi o podobieństwo kolidujących ze sobą znaków towarowych, uznała ona, że pod względem wizualnym oznaczenia będą postrzegane przez znaczącą część właściwego kręgu odbiorców, składającego się z konsumentów niemieckich, jako zawierające kombinację liter „yo”, dochodząc do wniosku, iż są one podobne w stopniu oscylującym między niskim a przeciętnym. W odniesieniu do płaszczyzny fonetycznej uznała ona, że są one identyczne na tej podstawie, iż dla znaczącej części właściwego kręgu odbiorców, którzy dostrzegą kombinację liter „yo” w zgłoszonym znaku towarowym, sposób wymawiania tych oznaczeń będzie taki sam. W odniesieniu do płaszczyzny konceptualnej oceniła ona, że kolidujące ze sobą oznaczenia nie są ani podobne, ani identyczne, gdyż żadne z nich nie ma znaczenia dla właściwego kręgu odbiorców. Ponadto uznała ona, że towary objęte rozpatrywanymi oznaczeniami są identyczne. Biorąc pod uwagę te elementy dla celów całościowej oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd, Izba Odwoławcza stwierdziła, że przy uwzględnieniu obecności w obu oznaczeniach tej samej kombinacji liter „yo” różnice graficzne pomiędzy kolidującymi ze sobą oznaczeniami nie wystarczają do tego, by wykluczyć prawdopodobieństwo wprowadzenia znaczącej części właściwego kręgu odbiorców w błąd. Żądania stron 11 Skarżąca wnosi do Sądu o: – uznanie skargi za dopuszczalną i stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w części dotyczącej odmowy rejestracji zgłoszonego unijnego znaku towarowego; – zmianę zaskarżonej decyzji poprzez rejestrację znaku dla wszystkich zgłoszonych towarów; – obciążenie EUIPO kosztami postępowania. 12 EUIPO i interwenient wnoszą do Sądu o: – oddalenie skargi; – obciążenie skarżącej kosztami postępowania. Co do prawa W przedmiocie dopuszczalności drugiego żądania skarżącej 13 Poprzez żądanie drugie skarżąca wnosi do Sądu o zmianę zaskarżonej decyzji i o dopuszczenie do rejestracji zgłoszonego znaku towarowego. 14 W tym względzie należy przypomnieć, że dopuszczalne jest żądanie mające na celu zmianę przez Sąd decyzji izby odwoławczej EUIPO w rozumieniu art. 65 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009 poprzez wydanie decyzji, którą powinna była wydać izba odwoławcza. Jednakże właściwe w tym zakresie instancje EUIPO nie wydają formalnej decyzji stwierdzającej zarejestrowanie unijnego znaku towarowego, która to decyzja mogłaby stać się przedmiotem odwołania. W konsekwencji izba odwoławcza nie jest właściwa do rozpoznania żądania, którego celem jest dokonanie przez nią rejestracji unijnego znaku towarowego. W tych okolicznościach do Sądu nie należy również rozpoznanie żądania reformatoryjnego, zmierzającego ku temu, by Sąd zmienił z takim właśnie skutkiem decyzję izby odwoławczej [wyrok z dnia 12 kwietnia 2011 r., Euro-Information/OHIM (EURO AUTOMATIC PAYMENT), T‑28/10, EU:T:2011:158, pkt 13]. 15 Żądanie drugie należy zatem odrzucić jako niedopuszczalne. Co do istoty 16 Na poparcie skargi skarżąca podnosi jeden tylko zarzut, dotyczący naruszenia art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009. 17 Skarżąca twierdzi w istocie, że Izba Odwoławcza popełniła błąd w ocenie, stwierdzając istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w przypadku kolidujących ze sobą oznaczeń. 18 EUIPO i interwenient podważają argumenty skarżącej. 19 Zgodnie z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 w wyniku sprzeciwu właściciela wcześniejszego znaku towarowego zgłoszonego znaku towarowego nie rejestruje się, jeżeli z powodu identyczności z wcześniejszym znakiem towarowym lub podobieństwa do niego oraz identyczności lub podobieństwa towarów lub usług oznaczonych tymi dwoma znakami towarowymi istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd odbiorców na terytorium, na którym wcześniejszy znak towarowy jest chroniony. Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd obejmuje również prawdopodobieństwo skojarzenia z wcześniejszym znakiem towarowym. Ponadto zgodnie z art. 8 ust. 2 lit. a) ppkt (ii) rozporządzenia nr 207/2009 za znaki wcześniejsze należy uznać znaki towarowe zarejestrowane w państwie członkowskim, w odniesieniu do których data złożenia wniosku o rejestrację jest wcześniejsza od daty wniosku o rejestrację unijnego znaku towarowego. 20 Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd istnieje, gdy krąg odbiorców może uznać, że dane towary lub usługi pochodzą z tego samego przedsiębiorstwa lub z przedsiębiorstw powiązanych gospodarczo. W świetle tego orzecznictwa prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd należy oceniać całościowo, zgodnie ze sposobem postrzegania danych oznaczeń i towarów lub usług przez właściwy krąg odbiorców, przy uwzględnieniu wszystkich istotnych czynników występujących w danym wypadku, a w szczególności wzajemnej zależności podobieństwa oznaczeń i podobieństwa oznaczonych towarów lub usług [zob. wyrok z dnia 9 lipca 2003 r., Laboratorios RTB/OHIM – Giorgio Beverly Hills (GIORGIO BEVERLY HILLS), T‑162/01, EU:T:2003:199, pkt 30–33 i przytoczone tam orzecznictwo]. 21 Do celów stosowania art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd zakłada jednoczesne istnienie identyczności lub podobieństwa między kolidującymi ze sobą znakami towarowymi oraz identyczności lub podobieństwa oznaczonych tymi znakami towarów lub usług. Przesłanki te muszą być spełnione łącznie [zob. wyrok z dnia 22 stycznia 2009 r., Commercy/OHIM – easyGroup IP Licensing (easyHotel), T‑316/07, EU:T:2009:14, pkt 42 i przytoczone tam orzecznictwo]. 22 W niniejszym przypadku należy zauważyć przede wszystkim, że Izba Odwoławcza wskazała w pkt 14 i 15 zaskarżonej decyzji, że towary oznaczone kolidującymi ze sobą znakami towarowymi są towarami codziennego użytku i że właściwy krąg odbiorców składa się z przeciętnych konsumentów niemieckich, właściwie poinformowanych oraz dostatecznie uważnych i rozsądnych. 23 Należy stwierdzić, że skarżąca nie zakwestionowała tych ustaleń. Tym samym, jako że nie są one objęte błędem w ocenie, należy je potwierdzić. 24 Następnie w pkt 16–18 zaskarżonej decyzji Izba Odwoławcza stwierdziła, potwierdzając w ten sposób ocenę Wydziału Sprzeciwów, że towary objęte kolidującymi ze sobą oznaczeniami są identyczne. 25 Jednakże skarżąca twierdzi, że towary objęte kolidującymi ze sobą oznaczeniami mają odmienne pochodzenie i przeznaczenie, jako że interwenient jest przedsiębiorstwem z branży żywności i napojów, podczas gdy towary, dla których wystąpiono o rejestrację, należą do branży odzieżowej. W rezultacie w ocenie skarżącej właściwy krąg odbiorców nie pomyli towarów objętych kolidującymi ze sobą oznaczeniami i należy zatem stwierdzić brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd. 26 W tym względzie należy przypomnieć, że do celów oceny identyczności lub podobieństwa towarów i usług oznaczonych kolidującymi ze sobą oznaczeniami w rozumieniu art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 należy wziąć pod uwagę wszystkie istotne czynniki, które charakteryzują ich wzajemny stosunek. Czynniki te obejmują w szczególności ich charakter, przeznaczenie, sposób używania, jak również to, czy konkurują one ze sobą, czy też się uzupełniają [zob. wyroki: z dnia 18 grudnia 2008 r., Les Éditions Albert René/OHIM, C‑16/06 P, EU:C:2008:739, pkt 65 i przytoczone tam orzecznictwo; z dnia 21 marca 2013 r., Event/OHIM – CBT Comunicación Multimedia (eventer EVENT MANAGEMENT SYSTEMS), T‑353/11, niepublikowany, EU:T:2013:147, pkt 40 i przytoczone tam orzecznictwo]. 27 W rezultacie porównanie towarów i usług należy przeprowadzić wyłącznie w świetle czynników, które mogą charakteryzować ich wzajemny stosunek. W niniejszym przypadku trzeba stwierdzić, że jak podkreślają EUIPO i interwenient, towary oznaczone kolidującymi ze sobą oznaczeniami należą do tej samej branży i mają takie samo przeznaczenie, gdyż wszystkie są objęte klasą 25. 28 Ponadto należy zauważyć, że o ile przed Izbą Odwoławczą skarżąca nie podważyła sensu stricto porównania towarów dokonanego przez Wydział Sprzeciwów w decyzji z dnia 29 kwietnia 2014 r., w której stwierdzono identyczność towarów, o tyle wskazała ona jednak, że faktyczne używanie wcześniejszego znaku towarowego dla towarów należących do klasy 25 ma wyłącznie na celu promocję i merchandising. 29 W zakresie, w jakim argument skarżącej należy interpretować w ten sposób, że podważa on rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego, trzeba przypomnieć – jak to uczyniła Izba Odwoławcza i jak słusznie podkreśliło EUIPO – że na mocy art. 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009, gdy wcześniejszy znak towarowy przywołany na poparcie sprzeciwu jest zarejestrowany krócej niż od pięciu lat poprzedzających opublikowanie zgłoszenia unijnego znaku towarowego, nie można jeszcze wymagać dowodu rzeczywistego używania i należy uznać, iż wcześniejszy znak towarowy był używany [zob. wyrok z dnia 28 lutego 2014 r., Genebre/OHIM – General Electric (GE), T‑520/11, niepublikowany, EU:T:2014:100, pkt 22 i przytoczone tam orzecznictwo]. 30 W niniejszym przypadku należy stwierdzić, że wcześniejszy znak towarowy został zarejestrowany w dniu 10 lipca 2012 r., czyli był zarejestrowany krócej niż od pięciu lat przed datą opublikowania, w dniu 6 lutego 2013 r., zgłoszenia do rejestracji. W rezultacie nie można było jeszcze wymagać dowodu rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego i należało uznać, że znak ten był używany dla towarów należących do klasy 25. 31 W zakresie, w jakim argument skarżącej dotyczy faktycznego używania wcześniejszego znaku towarowego, należy przypomnieć, że okoliczność, iż przedsiębiorstwo wprowadza do obrotu swoje towary w celu promocyjnym lub związanym z merchandisingiem, nie może mieć wpływu na wzajemny stosunek istniejący między rozpatrywanymi towarami. Cel komercyjny nie zmienia niczego w odniesieniu do charakteru rozpatrywanych towarów, ich przeznaczenia lub tego, czy konkurują one ze sobą, czy też się uzupełniają [zob. podobnie wyrok z dnia 7 lutego 2012 r., Hartmann-Lamboy/OHIM – Diptyque (DYNIQUE), T‑305/10, niepublikowany, EU:T:2012:57, pkt 26]. 32 Słusznie zatem Izba Odwoławcza stwierdziła, że argument dotyczący rzekomych rzeczywistych okoliczności używania wcześniejszego znaku towarowego należy oddalić jako nieistotny w niniejszym przypadku. 33 Ponadto skarżąca podważa przeprowadzoną przez Izbę Odwoławczą ocenę w odniesieniu, po pierwsze, do porównania kolidujących ze sobą oznaczeń, a po drugie, do istnienia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd. W przedmiocie porównania oznaczeń 34 Całościową ocenę prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w zakresie dotyczącym wizualnego, fonetycznego lub konceptualnego podobieństwa kolidujących ze sobą oznaczeń należy oprzeć na wywieranym przez nie całościowym wrażeniu, ze szczególnym uwzględnieniem ich elementów odróżniających i dominujących. Sposób postrzegania znaków towarowych przez przeciętnych konsumentów danych towarów lub usług odgrywa w całościowej ocenie wspomnianego prawdopodobieństwa decydującą rolę. W tym względzie przeciętny konsument postrzega zwykle znak towarowy jako całość i nie dokonuje analizy jego poszczególnych detali [wyroki: z dnia 12 czerwca 2007 r., OHIM/Shaker, C‑334/05 P, EU:C:2007:333, pkt 35; z dnia 4 czerwca 2015 r., Yoo Holdings/OHIM – Eckes-Granini Group (YOO), T‑562/14, niepublikowany, EU:T:2015:363, pkt 29]. 35 Skarżąca twierdzi, że Izba Odwoławcza powinna była ocenić kolidujące ze sobą oznaczenia całościowo, nie ograniczając się do porównania wyłącznie liter „y”, lecz także uwzględniając stylizację charakteryzującą zgłoszony znak towarowy, której nie można uznać za czysto ozdobną. Skarżąca uważa bowiem, że żaden z elementów tworzących kolidujące ze sobą znaki towarowe nie jest identyczny pod względem wizualnym, gdyż element graficzny zgłoszonego oznaczenia – wskutek swojej stylizacji typograficznej i barwnej – jest dominujący. Stwierdzenie takie jest według niej wzmocnione okolicznością, że właściwy krąg odbiorców wymawiałby zgłoszone oznaczenie w zależności od fantazji, czyli „yu”, „yo” lub „y!”. Wreszcie w odniesieniu do płaszczyzny konceptualnej twierdzi ona, że kolidujące ze sobą oznaczenia nie mają żadnego znaczenia, tym samym są one całkowicie różne. 36 EUIPO i interwenient podważają argumenty skarżącej, z wyjątkiem tych dotyczących konceptualnego porównania kolidujących ze sobą oznaczeń. 37 Po pierwsze, w odniesieniu do płaszczyzny wizualnej należy przypomnieć, że zgodnie z orzecznictwem nic nie stoi na przeszkodzie dokonaniu oceny istnienia podobieństwa wizualnego między słownym znakiem towarowym a graficznym znakiem towarowym, ponieważ te dwa rodzaje znaków towarowych posiadają konfigurację graficzną mogącą wywierać wrażenie wizualne (zob. wyrok z dnia 28 lutego 2014 r., GE, T‑520/11, niepublikowany, EU:T:2014:100, pkt 30 i przytoczone tam orzecznictwo). 38 W niniejszym przypadku należy zauważyć, że zgłoszone oznaczenie składa się ze stylizowanej litery „y” oraz z łuku otaczającego znajdującą się pośrodku czerwoną kropkę i podkreślającego w ten sposób jej okrągłość. W rezultacie można tu także widzieć całościowo literę „o” lub ewentualnie dostrzec literę „u”. Jednakże, skoro po kombinacji liter „yo” następuje wykrzyknik, którego kropka w kolorze czerwonym przypomina znajdującą się pośrodku kropkę w tym samym kolorze, wrażenie wizualne, które się wyłania, wyraźnie przywodzi na myśl element słowny „yo!”. Z tego względu Izba Odwoławcza słusznie mogła stwierdzić, że pod względem wizualnym zgłoszony znak towarowy będzie postrzegany przez znaczącą część właściwego kręgu odbiorców jako odtworzenie wcześniejszego znaku towarowego YO w całości. 39 Ponadto należy stwierdzić, podobnie jak to uczyniła Izba Odwoławcza, że pomimo swojej stylizacji element słowny „yo!” zgłoszonego znaku towarowego jest łatwo rozpoznawalny i czytelny. Co więcej, trzeba podkreślić, że postrzeganie tego elementu słownego jest wzmocnione wykrzyknikiem, który następuje po kombinacji liter „yo”. Nie można zatem uwzględnić argumentu skarżącej, zgodnie z którym elementy graficzne tworzące zasadniczo zgłoszony znak towarowy są najbardziej dominujące. Z orzecznictwa wynika bowiem, że całościowa ocena prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd na podstawie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 w przypadku oznaczeń złożonych z litery lub kombinacji liter nietworzących wyrazu następuje co do zasady według takich samych reguł, jakie odnoszą się do oznaczeń słownych zawierających wyraz, nazwę lub określenie fantazyjne (zob. wyrok z dnia 28 lutego 2014 r., GE, T‑520/11, niepublikowany, EU:T:2014:100, pkt 40 i przytoczone tam orzecznictwo). W rezultacie, choć elementy typograficzne zgłoszonego oznaczenia graficznego nie są pomijalne, nie pozwalają jednak na przesłonięcie w odniesieniu do znaczącej części właściwego kręgu odbiorców elementu słownego „yo” i nie są zatem dominujące [zob. podobnie wyrok z dnia 25 października 2012 r., riha/OHIM – Lidl Stiftung (VITAL&FIT), T‑552/10, niepublikowany, EU:T:2012:576, pkt 50]. Z tego względu Izba Odwoławcza, dokonując całościowej oceny kolidujących ze sobą oznaczeń, słusznie uznała, że są one podobne pod względem wizualnym, gdyż ich stopień podobieństwa wizualnego można określić jako oscylujący między niskim a przeciętnym. 40 Po drugie, w odniesieniu do płaszczyzny fonetycznej należy przypomnieć, że dla znaczącej części właściwego kręgu odbiorców element słowny „yo” jest elementem wspólnym kolidujących ze sobą znaków towarowych. W rezultacie kombinacja liter „y” i „o” w zgłoszonym znaku towarowym będzie wymawiana w ten sam sposób co w przypadku wcześniejszego znaku towarowego. Jedyna różnica, minimalna, którą jednakże można podkreślić, odnosi się do ekspresywnej intonacji sposobu wymawiania elementu słownego „yo!” zgłoszonego znaku towarowego, gdyż znak ten w przeciwieństwie do wcześniejszego znaku towarowego zawiera wykrzyknik. Mimo to taka różnica w żaden sposób nie podważa okoliczności, że kolidujące ze sobą oznaczenia są – jak stwierdziła Izba Odwoławcza – fonetycznie identyczne dla większości przeciętnych konsumentów niemieckich. 41 Po trzecie, w odniesieniu do płaszczyzny konceptualnej, jak to przypomniano w pkt 35 powyżej, skarżąca podkreśla, że kolidujące ze sobą oznaczenia nie mają żadnego znaczenia dla właściwego kręgu odbiorców, ale są całkowicie różne. Co więcej, należy stwierdzić, że EUIPO oraz interwenient utrzymują, iż Izba Odwoławcza słusznie stwierdziła, że żadne z kolidujących ze sobą oznaczeń nie ma znaczenia dla właściwego kręgu odbiorców i, zasadniczo, że porównanie konceptualne nie jest z tego względu w tym przypadku istotne. Należy zaś zauważyć, że pod względem konceptualnym, jeśli kolidujące ze sobą oznaczenia są pozbawione znaczenia, nie można stwierdzić ani ich ewentualnego podobieństwa, ani – jak twierdzi skarżąca – istnienia między nimi różnic, lecz można dojść do wniosku, jak to uczyniła Izba Odwoławcza, że porównanie pod względem konceptualnym nie jest w tym przypadku istotne [zob. podobnie wyroki: z dnia 15 lipca 2011 r., Ergo Versicherungsgruppe/OHIM – Société de développement et de recherche industrielle (ERGO Group), T‑221/09, niepublikowany, EU:T:2011:393, pkt 51, 55; z dnia 22 maja 2012 r., Nordmilch/OHIM – Lactimilk (MILRAM), T‑546/10, niepublikowany, EU:T:2012:249, pkt 42]. 42 Z tego względu należy zauważyć, że Izba Odwoławcza słusznie stwierdziła, iż z całościowego wrażenia wynika, że kolidujące ze sobą oznaczenia są dla znaczącej części właściwego kręgu odbiorców podobne w stopniu oscylującym między niskim a przeciętnym pod względem wizualnym, identyczne pod względem fonetycznym i że skoro nie mają żadnego znaczenia pod względem konceptualnym, ich porównanie w tym zakresie jest nieistotne. W przedmiocie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd 43 Całościowa ocena prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd zakłada pewną współzależność branych pod uwagę czynników, w szczególności podobieństwa znaków towarowych i podobieństwa oznaczonych nimi towarów lub usług. Stąd niski stopień podobieństwa pomiędzy oznaczonymi towarami lub usługami może być zrównoważony wysokim stopniem podobieństwa między znakami i odwrotnie [wyroki: z dnia 29 września 1998 r., Canon, C‑39/97, EU:C:1998:442, pkt 17; z dnia 14 grudnia 2006 r., Mast-Jägermeister/OHIM – Licorera Zacapaneca (VENADO w ramie i in.), T‑81/03, T‑82/03 i T‑103/03, EU:T:2006:397, pkt 74]. 44 Skarżąca, utrzymując, że Izba Odwoławcza niesłusznie stwierdziła, iż w przypadku zgłoszonego znaku towarowego i wcześniejszego znaku towarowego istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd, podkreśla, że kolidujące ze sobą znaki towarowe nie są ani podobne, ani identyczne, a właściwy krąg odbiorców nie jest w stanie pomylić towarów nimi oznaczonych. 45 Należy przypomnieć, że Izba Odwoławcza nie popełniła błędu w ocenie, stwierdzając, że towary oznaczone kolidującymi ze sobą oznaczeniami są identyczne, że kolidujące ze sobą oznaczenia są podobne w stopniu oscylującym między niskim a przeciętnym pod względem wizualnym i identyczne pod względem fonetycznym oraz że skoro nie mają żadnego znaczenia, porównanie ich pod względem konceptualnym nie jest zatem istotne. 46 Tym samym, uwzględniwszy potwierdzone oceny Izby Odwoławczej, przypomniane w pkt 45 powyżej, oraz przeciętny poziom uwagi właściwego kręgu odbiorców, należy uznać, że Izba Odwoławcza słusznie uznała, iż w przypadku zgłoszonego znaku towarowego i wcześniejszego znaku towarowego istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd. 47 W świetle ogółu powyższych rozważań należy oddalić jedyny zarzut i w konsekwencji skarga w całości nie podlega uwzględnieniu. W przedmiocie kosztów 48 Zgodnie z art. 134 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Mając na względzie, że skarżąca przegrała sprawę, należy – zgodnie z żądaniem EUIPO i interwenienta – obciążyć ją kosztami postępowania. Z powyższych względów SĄD (siódma izba) orzeka, co następuje: 1) Skarga zostaje w części odrzucona, a w części oddalona. 2) Scorpio Poland zostaje obciążona kosztami postępowania. Tomljenović Bieliūnas Marcoulli Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 14 grudnia 2016 r. Sekretarz Prezes E. Coulon S. Papasavvas 1 Język postępowania: polski.