Information;Order — ECLI:EU:C:2020:871
Date: 2020-10-28
Language of the case: Greek
Court formation: Ninth Chamber
Subject matter: Citizenship of the Union
Procedure: Action for annulment;Appeal - unfounded;Appeal - inadmissible
Origin: Greece

ΔΙΑΤΑΞΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (ένατο τμήμα) της 28ης Οκτωβρίου 2020 (*) «Αίτηση αναιρέσεως – Άρθρο 181 του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου – Ιθαγένεια της Ένωσης – Ενίσχυση της ασφάλειας των δελτίων ταυτότητας των πολιτών της Ένωσης και των εγγράφων διαμονής που εκδίδονται για πολίτες της Ένωσης και τα μέλη των οικογενειών τους που ασκούν το δικαίωμα ελεύθερης κυκλοφορίας – Κανονισμός (ΕΕ) 2019/1157 – Προσφυγή ακυρώσεως – Ενεργητική νομιμοποίηση – Πράξη που δεν αφορά ατομικά τον προσφεύγοντα – Άρθρο 19 του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης – Υποχρέωση του διαδίκου να εκπροσωπείται από δικηγόρο – Προσφεύγων, έχων εξάλλου την ιδιότητα του δικηγόρου, ο οποίος ενήργησε ιδίω ονόματι, υπογράφοντας ο ίδιος το δικόγραφο της προσφυγής, χωρίς να προσφύγει στις υπηρεσίες τρίτου δικηγόρου για την εκπροσώπησή του – Αίτηση αναιρέσεως προδήλως αβάσιμη» Στην υπόθεση C‑84/20 P, με αντικείμενο αίτηση αναιρέσεως δυνάμει του άρθρου 56 του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που ασκήθηκε στις 14 Φεβρουαρίου 2020, Σαράντης Σαράντος, κάτοικος Αμαρουσίου (Ελλάδα), Ιωάννης Φωτόπουλος, κάτοικος Χαλανδρίου (Ελλάδα), Αντώνιος Μπουσδέκης, κάτοικος Αμαρουσίου, Βασίλειος Κοκολάκης, κάτοικος Χολαργού (Ελλάδα), Εστία Πατερικών Μελετών, με έδρα το Αμαρούσιο, Χρήστος Παπασωτηρίου, κάτοικος Αθήνας (Ελλάδα), Χαράλαμπος Άνδραλης, κάτοικος Κορυδαλλού (Ελλάδα), εκπροσωπούμενοι από τον Χ. Παπασωτηρίου, δικηγόρο, αναιρεσείοντες, όπου οι λοιποί διάδικοι είναι: το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, καθών πρωτοδίκως, ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (ένατο τμήμα), συγκείμενο από τους N. Piçarra, πρόεδρο τμήματος, S. Rodin και K. Jürimäe (εισηγήτρια), δικαστές, γενικός εισαγγελέας: G. Hogan γραμματέας: A. Calot Escobar κατόπιν της αποφάσεως που έλαβε, αφού άκουσε τον γενικό εισαγγελέα, να αποφανθεί με αιτιολογημένη διάταξη σύμφωνα με το άρθρο 181 του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου, εκδίδει την ακόλουθη Διάταξη 1 Με την αίτηση αναιρέσεως, οι Σαράντης Σαράντος, Ιωάννης Φωτόπουλος, Αντώνιος Μπουσδέκης και Βασίλειος Κοκολάκης, η ένωση Εστία Πατερικών Μελετών, καθώς και οι Χρήστος Παπασωτηρίου και Χαράλαμπος Άνδραλης ζητούν την αναίρεση της διατάξεως του Γενικού Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της 11ης Δεκεμβρίου 2019, Σαράντος κ.λπ. κατά Κοινοβουλίου, Συμβουλίου και Επιτροπής (T‑547/19, μη δημοσιευθείσα, στο εξής: αναιρεσιβαλλόμενη διάταξη, EU:T:2019:898), με την οποία το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε την προσφυγή τους με αίτημα την ακύρωση του κανονισμού (ΕΕ) 2019/1157 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 20ής Ιουνίου 2019, για την ενίσχυση της ασφάλειας των δελτίων ταυτότητας των πολιτών της Ένωσης και των εγγράφων διαμονής που εκδίδονται για πολίτες της Ένωσης και τα μέλη των οικογενειών τους που ασκούν το δικαίωμα ελεύθερης κυκλοφορίας (ΕΕ 2019, L 188, σ. 67). Το νομικό πλαίσιο 2 Κατά το άρθρο 19, πρώτο έως τέταρτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το οποίο έχει εφαρμογή στη διαδικασία ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου δυνάμει του άρθρου 53 του Οργανισμού αυτού: «Τα κράτη μέλη καθώς και τα θεσμικά όργανα της Ένωσης αντιπροσωπεύονται ενώπιον του Δικαστηρίου από εκπρόσωπο που διορίζεται για κάθε υπόθεση· ο εκπρόσωπος δύναται να επικουρείται από σύμβουλο ή δικηγόρο. Κατά τον ίδιο τρόπο εκπροσωπούνται και τα συμβαλλόμενα στη συμφωνία για τον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο[, της 2ας Μαΐου 1992 (ΕΕ 1994, L 1, σ. 3),] κράτη, εκτός των κρατών μελών, καθώς και η Εποπτεύουσα Αρχή της ΕΖΕΣ που προβλέπεται από την εν λόγω συμφωνία. Οι λοιποί διάδικοι εκπροσωπούνται από δικηγόρο. Μόνον ο δικηγόρος που έχει δικαίωμα παραστάσεως ενώπιον δικαστηρίου κράτους μέλους ή άλλου κράτους συμβαλλόμενου στη συμφωνία για τον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο, δικαιούται να εκπροσωπεί ή να επικουρεί διάδικο ενώπιον του Δικαστηρίου.» 3 Το άρθρο 51, παράγραφοι 1 και 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου προβλέπει τα εξής: «1. Οι διάδικοι εκπροσωπούνται από εκπρόσωπο ή δικηγόρο σύμφωνα με τους όρους του άρθρου 19 του Οργανισμού [του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης]. 2. Ο δικηγόρος ο οποίος εκπροσωπεί ή επικουρεί διάδικο οφείλει να καταθέσει στη γραμματεία αποδεικτικό νομιμοποιήσεώς του που να βεβαιώνει ότι έχει δικαίωμα παραστάσεως ενώπιον των δικαστηρίων κράτους μέλους ή άλλου συμβαλλομένου στη Συμφωνία [για τον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο] κράτους.» Η διαδικασία ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου και η αναιρεσιβαλλόμενη διάταξη 4 Με δικόγραφο που κατέθεσαν στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 31 Ιουλίου 2019, οι νυν αναιρεσείοντες άσκησαν προσφυγή με αίτημα την ακύρωση του κανονισμού 2019/1157. 5 Προς στήριξη της προσφυγής τους, προέβαλαν τέσσερις λόγους ακυρώσεως, οι οποίοι αφορούσαν, αντιστοίχως: – προσβολή της προσωπικής ζωής και της ελευθερίας τους, καθώς και του δικαιώματος προστασίας των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα· – προσβολή της θρησκευτικής συνειδήσεώς τους· – παράβαση του άρθρου 10, παράγραφος 2, του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (στο εξής: Χάρτης), και – παράβαση του άρθρου 1 του Χάρτη. 6 Στις σκέψεις 8 και 9 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως, το Γενικό Δικαστήριο υπενθύμισε ότι, σύμφωνα με το άρθρο 263, τέταρτο εδάφιο, ΣΛΕΕ, οι νυν αναιρεσείοντες, ως φυσικά πρόσωπα και νομικό πρόσωπο, νομιμοποιούνται να ζητήσουν την ακύρωση νομοθετικής πράξεως, όπως είναι ο κανονισμός 2019/1157, η οποία εκδόθηκε κατά τη συνήθη νομοθετική διαδικασία υπό την έννοια του άρθρου 289, παράγραφος 1, και του άρθρου 294 ΣΛΕΕ, μόνον υπό την προϋπόθεση ότι η πράξη αυτή τους αφορά άμεσα και ατομικά, υπό την έννοια της διατάξεως αυτής. 7 Εν προκειμένω, όμως, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε, στη σκέψη 19 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως, ότι ο κανονισμός 2019/1157 δεν αφορά ατομικά τους νυν αναιρεσείοντες, υπό την έννοια του άρθρου 263, τέταρτο εδάφιο, ΣΛΕΕ. 8 Συγκεκριμένα, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι ο κανονισμός αυτός δεν θίγει τους νυν αναιρεσείοντες λόγω ορισμένων ιδιαιτέρων χαρακτηριστικών τους ή λόγω μιας πραγματικής καταστάσεως η οποία τους διακρίνει από οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο αλλά λόγω των θρησκευτικών πεποιθήσεών τους, τις οποίες συμμερίζεται ή θα μπορούσε να συμμερίζεται απροσδιόριστος αριθμός προσώπων. 9 Επιπροσθέτως, το Γενικό Δικαστήριο διαπίστωσε, στη σκέψη 21 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως, ότι η προσφυγή δεν πληροί τις προϋποθέσεις του άρθρου 19 του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης ως προς τον έκτο προσφεύγοντα, συγκεκριμένα δε του Χ. Παπασωτηρίου, δεδομένου ότι αυτός δεν προσέφυγε στις υπηρεσίες τρίτου δικηγόρου για την εκπροσώπησή του, αλλά ενήργησε ιδίω ονόματι. 10 Κατά συνέπεια, το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε την προσφυγή ως προδήλως απαράδεκτη. Τα αιτήματα των διαδίκων ενώπιον του Δικαστηρίου 11 Οι αναιρεσείοντες ζητούν από το Δικαστήριο: – να αναιρέσει την αναιρεσιβαλλόμενη διάταξη· – να εξετάσει επί της ουσίας το δικόγραφο της προσφυγής η οποία αποτελεί αντικείμενο της υποθέσεως T‑547/19· – να ακυρώσει τον κανονισμό 2019/1157, και – να καταδικάσει το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης στα δικαστικά έξοδα. Επί της αιτήσεως αναιρέσεως 12 Βάσει του άρθρου 181 του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου, όταν η αίτηση αναιρέσεως είναι, εν όλω ή εν μέρει, προδήλως απαράδεκτη ή προδήλως αβάσιμη, το Δικαστήριο μπορεί, οποτεδήποτε, κατόπιν εκθέσεως του εισηγητή δικαστή και αφού ακούσει τον γενικό εισαγγελέα, να αποφασίσει την ολική ή μερική απόρριψή της με αιτιολογημένη διάταξη. 13 Στο πλαίσιο της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως χωρεί εφαρμογή του συγκεκριμένου άρθρου. 14 Προς στήριξη της αιτήσεως αναιρέσεως, οι αναιρεσείοντες προβάλλουν δύο λόγους αναιρέσεως, εκ των οποίων ο πρώτος αφορά πλάνη περί το δίκαιο κατά την ερμηνεία του άρθρου 263, τέταρτο εδάφιο, ΣΛΕΕ, καθώς και του άρθρου 47 και του προοιμίου του Χάρτη, ο δε δεύτερος αφορά πλάνη περί το δίκαιο κατά την ερμηνεία του άρθρου 19 του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Επί του πρώτου λόγου αναιρέσεως, με τον οποίο προβάλλεται παράβαση του άρθρου 263, τέταρτο εδάφιο, ΣΛΕΕ, καθώς και του άρθρου 47 και του προοιμίου του Χάρτη Επιχειρήματα των αναιρεσειόντων 15 Με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως, οι αναιρεσείοντες προσάπτουν στο Γενικό Δικαστήριο ότι παρέβη το άρθρο 263, τέταρτο εδάφιο, ΣΛΕΕ, καθώς και το άρθρο 47 και το προοίμιο του Χάρτη. 16 Ο λόγος αυτός αναιρέσεως αποτελείται από δύο σκέλη. 17 Με το πρώτο σκέλος του πρώτου λόγου αναιρέσεως προβάλλεται πεπλανημένη ερμηνεία του άρθρου 263, τέταρτο εδάφιο, ΣΛΕΕ, καθόσον το Γενικό Δικαστήριο διαπίστωσε, στη σκέψη 19 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως, ότι ο κανονισμός 2019/1157 δεν αφορά ατομικά, κατά την έννοια της διατάξεως αυτής, εκείνους εκ των νυν αναιρεσειόντων που έχουν την ιδιότητα του φυσικού προσώπου. 18 Κατά πρώτον, όπως υποστηρίζουν οι αναιρεσείοντες, το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο στηρίζοντας το σκεπτικό του στη νομολογία του Δικαστηρίου κατά την οποία, για να ασκηθεί παραδεκτώς προσφυγή ακυρώσεως, η προσβαλλόμενη πράξη πρέπει να αφορά ατομικά τα πρόσωπα που δεν είναι αποδέκτες της και να τα θίγει λόγω ορισμένων ιδιαίτερων χαρακτηριστικών τους ή λόγω μιας πραγματικής καταστάσεως η οποία τα διακρίνει έναντι κάθε άλλου προσώπου και, ως εκ τούτου, τα εξατομικεύει κατά τρόπο ανάλογο εκείνου με τον οποίο θα εξατομίκευε τον αποδέκτη τέτοιας αποφάσεως. 19 Συγκεκριμένα, κατά τους αναιρεσείοντες, η νομολογία αυτή, η οποία αφορά μόνον τις επιπτώσεις των κανονισμών επί της δραστηριότητας των εμπορικών εταιριών, δεν έχει εφαρμογή για να εκτιμηθεί το παραδεκτό προσφυγής που, όπως η ασκηθείσα εκ μέρους τους, εγείρει το ζήτημα της μαζικής διά κανονισμού προσβολής θεμελιωδών δικαιωμάτων των πολιτών της Ένωσης. 20 Όπως υποστηρίζουν οι αναιρεσείοντες, το Γενικό Δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη του συναφώς την απόφαση της 3ης Σεπτεμβρίου 2008, Kadi και Al Barakaat International Foundation κατά Συμβουλίου και Επιτροπής (C‑402/05 P και C‑415/05 P, EU:C:2008:461), στην οποία το Δικαστήριο διαπίστωσε ότι καμία πράξη της Ένωσης, και δη κανένας κανονισμός, δεν δύναται να εκφύγει του ελέγχου των δικαιοδοτικών οργάνων της Ένωσης οσάκις προβάλλεται κατά της πράξεως αυτής αιτίαση περί προσβολής θεμελιωδών δικαιωμάτων. Κατά τους αναιρεσείοντες, από την εν λόγω απόφαση προκύπτει ότι το μέτρο κάθε ενωσιακής κανονιστικής πράξεως είναι ο «άνθρωπος» και τα «ανθρώπινα δικαιώματα» και ότι, σε περίπτωση προσβολής των δικαιωμάτων αυτών, τα δικαιοδοτικά όργανα της Ένωσης τυγχάνουν εκ των Συνθηκών επιφορτισμένα με την άσκηση ελέγχου νομιμότητας. 21 Κατά δεύτερον, οι αναιρεσείοντες υποστηρίζουν ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πεπλανημένη ερμηνεία και κακή εφαρμογή του άρθρου 263, τέταρτο εδάφιο, ΣΛΕΕ, κρίνοντας ότι ο κανονισμός 2019/1157 δεν αφορά ατομικά τους νυν αναιρεσείοντες για τον λόγο ότι αφορά απροσδιόριστο αριθμό προσώπων, συγκεκριμένα δε άπαντες τους Έλληνες πολίτες και τους πολίτες της Ένωσης εν γένει. 22 Συγκεκριμένα, κατά τους αναιρεσείοντες, ο κανονισμός 2019/1157 τους εξατομικεύει κατά τρόπο ανάλογο εκείνου με τον οποίο εξατομικεύεται το σύνολο των αποδεκτών του. Οι αναιρεσείοντες επισημαίνουν ότι, μολονότι ο κανονισμός αυτός αφορά το σύνολο των Ελλήνων πολιτών και τους πολίτες της Ένωσης εν γένει, γεγονός παραμένει ότι αφορά και τους αναιρεσείοντες. Οι αναιρεσείοντες υποστηρίζουν συναφώς, πρώτον, ότι, λόγω ακριβώς της ιδιότητάς τους ως Ελλήνων πολιτών και πολιτών της Ένωσης, ο συγκεκριμένος κανονισμός τούς εξατομικεύει επιβάλλοντάς τους την άμεση νομική υποχρέωση να ζητήσουν, έκαστος ατομικά, από τις ελληνικές αρχές την έκδοση δελτίου ταυτότητας περιέχοντος ηλεκτρονικό μέσο αποθηκεύσεως δεδομένων, όπερ θίγει τη θρησκευτική συνείδησή τους, την προσωπική ελευθερία και τα δικαιώματά τους. Δεύτερον, η υποχρέωση αυτή τους αφορά ατομικά διότι η μη λήψη τέτοιου δελτίου ταυτότητας δύναται να επισύρει την επιβολή ατομικής κυρώσεως, Τρίτον, η χρήση των δελτίων ταυτότητας επηρεάζει άμεσα τη ζωή και τις αναγκαίες καθημερινές συναλλαγές κάθε πολίτη ατομικώς. 23 Κατά τρίτον, οι αναιρεσείοντες υποστηρίζουν ότι, ακόμη και αν ήθελε θεωρηθεί ότι ο κανονισμός 2019/1157 δεν τους αφορά ατομικά, τους αφορά οπωσδήποτε άμεσα, τούτο δε για λόγους ανάλογους με εκείνους που εκτέθηκαν στην προηγούμενη σκέψη. Συνεπώς, το Γενικό Δικαστήριο παρέλειψε να εφαρμόσει την τρίτη περίπτωση την οποία προβλέπει το άρθρο 263, τέταρτο εδάφιο, ΣΛΕΕ, κατά την οποία κάθε φυσικό ή νομικό πρόσωπο δύναται να ασκήσει προσφυγή κατά των κανονιστικών πράξεων οι οποίες το αφορούν άμεσα και για την εφαρμογή των οποίων δεν απαιτούνται εκτελεστικά μέσα. Η προϋπόθεση αυτή συνιστά, κατά τους αναιρεσείοντες, τη «μόνη και αυτοτελή προϋπόθεση ασκήσεως προσφυγής». 24 Με το δεύτερο σκέλος του πρώτου λόγου αναιρέσεως, οι αναιρεσείοντες υποστηρίζουν ότι το Γενικό Δικαστήριο παρέβη το άρθρο 47 του Χάρτη και το προοίμιό του, απορρίπτοντας την προσφυγή των νυν αναιρεσειόντων ως απαράδεκτη και, ως εκ τούτου, αρνούμενο να ασκήσει τον επί της ουσίας δικαστικό έλεγχο της διαφοράς. 25 Κατά τους αναιρεσείοντες, από τη συνδυασμένη ερμηνεία του άρθρου 263, τέταρτο εδάφιο, ΣΛΕΕ καθώς και του άρθρου 47 και του προοιμίου του Χάρτη συνάγεται η «αρχή της αμεσότητας» του δικαιώματος δικαστικής προστασίας και, ιδίως, του δικαιώματος ασκήσεως προσφυγής ακυρώσεως έναντι των κανονιστικών πράξεων των θεσμικών οργάνων της Ένωσης οι οποίες θίγουν τα θεμελιώδη δικαιώματα και τα ανθρώπινα δικαιώματα. 26 Εξάλλου, κατά τους αναιρεσείοντες, από τις αποφάσεις του Δικαστηρίου της 28ης Απριλίου 2015, T & L Sugars και Sidul Açúcares κατά Επιτροπής (C‑456/13 P, EU:C:2015:284), και της 13ης Μαρτίου 2018, European Union Copper Task Force κατά Επιτροπής (C‑384/16 P, EU:C:2018:176), προκύπτει ότι, σε περίπτωση κατά την οποία κανονιστική πράξη παράγει άμεσα αποτελέσματα ως προς τη νομική κατάσταση φυσικού ή νομικού προσώπου χωρίς να απαιτούνται εκτελεστικά μέτρα, το πρόσωπο αυτό θα διέτρεχε τον κίνδυνο να στερηθεί αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας εάν δεν διέθετε ένδικο βοήθημα δυνάμενο να ασκηθεί ενώπιον του δικαιοδοτικού οργάνου της Ένωσης προς αμφισβήτηση της νομιμότητας της κανονιστικής πράξεως αυτής. Ελλείψει εκτελεστικών μέτρων, το φυσικό ή νομικό πρόσωπο, μολονότι η επίμαχη πράξη το αφορά άμεσα, θα μπορούσε να επιτύχει τον δικαστικό έλεγχο της πράξεως αυτής μόνον αφότου θα παρέβαινε τις διατάξεις της, επικαλούμενο την έλλειψη νομιμότητάς τους στο πλαίσιο των διαδικασιών που θα κινούνταν εναντίον του ενώπιον των εθνικών δικαστηρίων. Εκτίμηση του Δικαστηρίου 27 Με το πρώτο σκέλος του πρώτου λόγου αναιρέσεως προβάλλεται πεπλανημένη ερμηνεία του άρθρου 263, τέταρτο εδάφιο, ΣΛΕΕ, στην οποία υπέπεσε, κατά τους νυν αναιρεσείοντες, το Γενικό Δικαστήριο καθόσον κακώς διαπίστωσε ότι ο κανονισμός 2019/1157 δεν τους αφορά ατομικά. 28 Πρέπει να υπομνησθεί ότι, κατά το άρθρο 263, τέταρτο εδάφιο, ΣΛΕΕ, «[κ]άθε φυσικό ή νομικό πρόσωπο μπορεί, υπό τις προϋποθέσεις του πρώτου και του δευτέρου εδαφίου, να ασκεί προσφυγή κατά[, πρώτη περίπτωση,] των πράξεων των οποίων είναι αποδέκτης ή[, δεύτερη περίπτωση,] που το αφορούν άμεσα και ατομικά, καθώς και[, τρίτη περίπτωση,] κατά των κανονιστικών πράξεων που το αφορούν άμεσα χωρίς να περιλαμβάνουν εκτελεστικά μέτρα». 29 Συναφώς, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ορθώς κατά νόμον, στις σκέψεις 8 και 9 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως, και χωρίς τούτο να αμφισβητείται από τους αναιρεσείοντες ότι από το προοίμιο του κανονισμού 2019/1157 προκύπτει ότι αυτός εκδόθηκε βάσει του άρθρου 21, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ και, συνεπώς, κατά τη συνήθη νομοθετική διαδικασία υπό την έννοια του άρθρου 289, παράγραφος 1, και του άρθρου 294 ΣΛΕΕ. Ως εκ τούτου, το Γενικό Δικαστήριο περιορίσθηκε να εξετάσει τη δεύτερη περίπτωση που προβλέπει το άρθρο 263, τέταρτο εδάφιο, ΣΛΕΕ, για να αποφανθεί ότι ο κανονισμός 2019/1157 δεν αφορά ατομικά, κατά την έννοια της διατάξεως αυτής, τους νυν αναιρεσείοντες, ως φυσικά πρόσωπα και νομικό πρόσωπο. Επομένως, το Γενικό Δικαστήριο δεν υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο επειδή δεν εξέτασε ειδικώς αν πληρούνται οι λοιπές προϋποθέσεις παραδεκτού ως προς την τρίτη περίπτωση την οποία προβλέπει το άρθρο 263, τέταρτο εδάφιο, ΣΛΕΕ. Πράγματι, η τρίτη αυτή περίπτωση τυγχάνει εφαρμογής μόνον εφόσον πρόκειται για κανονιστική πράξη, δηλαδή για πράξη γενικής ισχύος, εξαιρουμένων των νομοθετικών πράξεων (απόφαση της 3ης Οκτωβρίου 2013, Inuit Tapiriit Kanatami κ.λπ. κατά Κοινοβουλίου και Συμβουλίου, C‑583/11 P, EU:C:2013:625, σκέψη 61). 30 Όσον αφορά τη δεύτερη περίπτωση που διαλαμβάνεται στο άρθρο 263, τέταρτο εδάφιο, ΣΛΕΕ και εξετάσθηκε από το Γενικό Δικαστήριο στην αναιρεσιβαλλόμενη διάταξη, υπενθυμίζεται ότι αυτή επιτάσσει να αποδείξουν οι προσφεύγοντες ότι η προσβαλλόμενη πράξη τους αφορά άμεσα και ατομικά. 31 Συναφώς, από πάγια νομολογία του Δικαστηρίου προκύπτει ότι η προβλεπόμενη στο άρθρο 263, τέταρτο εδάφιο, ΣΛΕΕ προϋπόθεση, κατά την οποία μια πράξη πρέπει να αφορά ατομικά τα φυσικά ή νομικά πρόσωπα που δεν είναι αποδέκτες της πράξεως αυτής, απαιτεί το προσβαλλόμενο μέτρο να θίγει τα συγκεκριμένα πρόσωπα λόγω ορισμένων ιδιαίτερων χαρακτηριστικών τους ή λόγω μιας πραγματικής καταστάσεως η οποία τα διακρίνει έναντι κάθε άλλου προσώπου και, ως εκ τούτου, τα εξατομικεύει κατά τρόπο ανάλογο εκείνου με τον οποίο θα εξατομίκευε τον αποδέκτη τέτοιας πράξεως (αποφάσεις της 15ης Ιουλίου 1963, Plaumann κατά Επιτροπής, 25/62, EU:C:1963:17, σ. 223, και της 13ης Μαρτίου 2018, European Union Copper Task Force κατά Επιτροπής, C‑384/16 P, EU:C:2018:176, σκέψη 93). 32 Με γνώμονα την ως άνω πάγια νομολογία, το Γενικό Δικαστήριο διαπίστωσε ορθώς κατά νόμον, στη σκέψη 18 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως, ότι, όσον αφορά τους αναιρεσείοντες οι οποίοι έχουν την ιδιότητα του φυσικού προσώπου, μολονότι αυτοί αντιλαμβάνονται τις διατάξεις του κανονισμού 2019/1157 ως προσβολή των διαφόρων πτυχών της ζωής τους, οι οποίες διέπονται, κατά τους ισχυρισμούς τους, από τις θρησκευτικές πεποιθήσεις τους και από τα κείμενα στα οποία στηρίζονται οι εν λόγω πεποιθήσεις, εντούτοις οι αναιρεσείοντες, όπως παραδέχονται οι ίδιοι, δεν είναι οι μόνοι που επηρεάζονται κατ’ αυτόν τον τρόπο. Συγκεκριμένα, όπως διαπίστωσε το Γενικό Δικαστήριο στη σκέψη 17 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως, ο κανονισμός 2019/1157 θεσπίζει, μεταξύ άλλων, κανόνες σχετικούς με τα πρότυπα ασφαλείας, τον μορφότυπο, τις προδιαγραφές, τη διάρκεια ισχύος, τις ελάχιστες πληροφορίες που πρέπει να παρέχονται και τους ενιαίους μορφότυπους που πρέπει να εφαρμόζονται, οι οποίοι πρέπει να γίνει δεκτό ότι αφορούν απροσδιόριστο αριθμό ατόμων. 33 Το συμπέρασμα αυτό δεν κλονίζεται από τα επιχειρήματα που αντλούν οι αναιρεσείοντες από το σκεπτικό του Δικαστηρίου στις σκέψεις 242, 243 και 281 έως 285 της αποφάσεως της 3ης Σεπτεμβρίου 2008, Kadi και Al Barakaat International Foundation κατά Συμβουλίου και Επιτροπής (C‑402/05 P και C‑415/05 P, EU:C:2008:461). Πράγματι, αντιθέτως προς όσα διατείνονται οι αναιρεσείοντες, το Δικαστήριο, με την απόφαση εκείνη, δεν διατύπωσε κανόνα κατά τον οποίο, οσάκις η προσφυγή εγείρει το ζήτημα αν ένας κανονισμός της Ένωσης συμβιβάζεται με τα θεμελιώδη δικαιώματα, το δικαιοδοτικό όργανο της Ένωσης οφείλει να την εξετάσει επί της ουσίας, ανεξαρτήτως του αν ο κανονισμός αυτός αφορά ατομικά τους συγκεκριμένους προσφεύγοντες. 34 Αντιθέτως, το Δικαστήριο έχει κρίνει ότι η σημασία της προβαλλομένης προσβολής των θεμελιωδών δικαιωμάτων δεν μπορεί, εν πάση περιπτώσει, να οδηγήσει στη μη εφαρμογή των κριτηρίων παραδεκτού που ορίζει ρητώς η Συνθήκη ΛΕΕ, μεταξύ των οποίων καταλέγεται η υπομνησθείσα στη σκέψη 30 της παρούσας διατάξεως (πρβλ. διάταξη της 10ης Μαΐου 2001, FNAB κ.λπ. κατά Συμβουλίου, C‑345/00 P, EU:C:2001:270, σκέψη 40). 35 Ως εκ τούτου, το πρώτο σκέλος του πρώτου λόγου αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως προδήλως αβάσιμο. 36 Όσον αφορά το δεύτερο σκέλος του πρώτου λόγου αναιρέσεως, πρέπει να υπομνησθεί ότι, κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, οι προϋποθέσεις παραδεκτού που προβλέπει το άρθρο 263, τέταρτο εδάφιο, ΣΛΕΕ πρέπει μεν να ερμηνεύονται με γνώμονα το θεμελιώδες δικαίωμα αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας, χωρίς όμως τούτο να καταλήγει σε κατάργηση των προϋποθέσεων αυτών, οι οποίες προβλέπονται ρητώς από τη Συνθήκη ΛΕΕ (απόφαση της 13ης Μαρτίου 2018, Industrias Químicas del Vallés κατά Επιτροπής, C‑244/16 P, EU:C:2018:177, σκέψη 101 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία). 37 Υπενθυμίζεται συναφώς ότι ο δικαστικός έλεγχος της τηρήσεως του δικαίου της Ένωσης διασφαλίζεται, όπως προκύπτει από το άρθρο 19, παράγραφος 1, ΣΕΕ, όχι μόνον από το Δικαστήριο αλλά και από τα δικαστήρια των κρατών μελών. Πράγματι, η Συνθήκη ΛΕΕ, με τα άρθρα της 263 και 277, αφενός, και με το άρθρο της 267, αφετέρου, καθιέρωσε ολοκληρωμένο σύστημα ενδίκων βοηθημάτων και διαδικασιών για τη διασφάλιση του ελέγχου της νομιμότητας των πράξεων της Ένωσης, αναθέτοντας τον έλεγχο αυτό στο δικαιοδοτικό όργανο της Ένωσης (πρβλ. απόφαση της 13ης Μαρτίου 2018, Industrias Químicas del Vallés κατά Επιτροπής, C‑244/16 P, EU:C:2018:177, σκέψη 102 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία). 38 Ως προς τούτο, οι πολίτες έχουν, στο πλαίσιο εθνικής διαδικασίας, το δικαίωμα να αμφισβητούν ενώπιον των δικαστηρίων τη νομιμότητα οποιασδήποτε αποφάσεως ή εθνικού μέτρου σχετικά με την εφαρμογή έναντι αυτών πράξεως γενικής ισχύος της Ένωσης, προβάλλοντας την ακυρότητά της (απόφαση της 13ης Μαρτίου 2018, Industrias Químicas del Vallés κατά Επιτροπής, C‑244/16 P, EU:C:2018:177, σκέψη 103 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία). 39 Ως εκ τούτου, η προδικαστική παραπομπή με αντικείμενο την εκτίμηση του κύρους αποτελεί, όπως ακριβώς και η προσφυγή ακυρώσεως, τρόπο ελέγχου της νομιμότητας των πράξεων της Ένωσης (απόφαση της 13ης Μαρτίου 2018, Industrias Químicas del Vallés κατά Επιτροπής, C‑244/16 P, EU:C:2018:177, σκέψη 104 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία). 40 Εν προκειμένω, από τις σκέψεις 31 και 32 της παρούσας διατάξεως προκύπτει ότι το Γενικό Δικαστήριο ορθώς κατά νόμον διαπίστωσε ότι ο κανονισμός 2019/1157 δεν αφορά ατομικά τους αναιρεσείοντες και ότι, κατά συνέπεια, αυτοί δεν μπορούσαν να ασκήσουν παραδεκτώς προσφυγή ακυρώσεως κατά του εν λόγω κανονισμού. Κατά συνέπεια και λαμβανομένης υπόψη της νομολογίας που υπομνήσθηκε στις σκέψεις 36 έως 39 της παρούσας διατάξεως, το Γενικό Δικαστήριο δεν παρέβη το άρθρο 47 του Χάρτη κρίνοντας απαράδεκτη την προσφυγή των νυν αναιρεσειόντων χωρίς να ασκήσει τον επί της ουσίας δικαστικό έλεγχο της διαφοράς. 41 Υπό τις συνθήκες αυτές, το δεύτερο σκέλος του πρώτου λόγου αναιρέσεως δεν μπορεί να γίνει δεκτό. 42 Λαμβανομένων υπόψη των προεκτεθέντων, ο πρώτος λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό του ως προδήλως αβάσιμος. Επί του δευτέρου λόγου αναιρέσεως, με τον οποίο προβάλλεται πλάνη περί το δίκαιο κατά την ερμηνεία του άρθρου 19 του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης Επιχειρήματα των αναιρεσειόντων 43 Με τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως, οι αναιρεσείοντες υποστηρίζουν ότι το Γενικό Δικαστήριο ερμήνευσε εσφαλμένα το άρθρο 19 του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, σε συνδυασμό με την αρχή της αναλογικότητας, το άρθρο 47 και το άρθρο 52, παράγραφος 1, του Χάρτη, καθώς και το άρθρο 5, παράγραφοι 1 και 4, ΣΕΕ. 44 Οι αναιρεσείοντες προσάπτουν στο Γενικό Δικαστήριο ότι έκρινε, στη σκέψη 21 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως, ότι ο έκτος εκ των νυν αναιρεσειόντων, πέραν του ότι ο κανονισμός 2019/1157 δεν τον αφορά ατομικά, δεν πληροί τις προϋποθέσεις του εν λόγω άρθρου 19, καθόσον δεν προσέφυγε στις υπηρεσίες τρίτου δικηγόρου για την εκπροσώπησή του, αλλά ενήργησε ιδίω ονόματι, υπογράφοντας ο ίδιος το δικόγραφο της προσφυγής και επικαλούμενος την ιδιότητά του ως δικηγόρου με βάση το αποδεικτικό νομιμοποιήσεως του άρθρου 51, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου. 45 Οι αναιρεσείοντες εκθέτουν συναφώς ότι από το άρθρο 19 του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν προκύπτει ότι πρόσωπο το οποίο έχει την ιδιότητα του δικηγόρου και το οποίο προσκόμισε το αποδεικτικό νομιμοποιήσεως κατά το άρθρο 51, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου πρέπει, επί ποινή απαραδέκτου της προσφυγής, να εκπροσωπείται από τρίτο δικηγόρο στο πλαίσιο της προσφυγής αυτής. Αντιθέτως, κατά τους αναιρεσείοντες, από τη διάταξη αυτή, ερμηνευόμενη σε συνδυασμό με το άρθρο 51, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου, προκύπτει ότι μόνος όρος του παραδεκτού για την παράσταση δικηγόρου ενώπιον των δικαιοδοτικών οργάνων της Ένωσης είναι η προσκόμιση πιστοποιητικού εγγραφής του σε δικηγορικό σύλλογο του κράτους μέλους όπου ασκεί το επάγγελμά του. 46 Επιπλέον, η ερμηνεία του άρθρου 19 του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης την οποία προέκρινε το Γενικό Δικαστήριο αντιβαίνει, κατά τους αναιρεσείοντες, στα δικαιώματα προσβάσεως στη δικαιοσύνη και ένδικης προστασίας, τα οποία κατοχυρώνονται με το άρθρο 47 του Χάρτη. Οι αναιρεσείοντες υποστηρίζουν ότι το Γενικό Δικαστήριο περιόρισε συναφώς τα εν λόγω δικαιώματα του έκτου αναιρεσείοντος κατά τρόπο αντίθετο προς την αρχή της αναλογικότητας, καθώς και στις διατάξεις του άρθρου 5, παράγραφοι 1 και 4, ΣΕΕ, δεδομένου ότι η απαίτηση περί προσφυγής στις υπηρεσίες τρίτου δικηγόρου δεν αποτελεί αναγκαίο και ενδεδειγμένο μέτρο για το παραδεκτό της προσφυγής ενός προσώπου. Εκτίμηση του Δικαστηρίου 47 Καταρχάς, επισημαίνεται ότι ο έκτος αναιρεσείων, και συγκεκριμένα ο Χ. Παπασωτηρίου, όπως είχε πράξει και ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, υπέγραψε ο ίδιος το δικόγραφο της αιτήσεως αναιρέσεως και, ως εκ τούτου, πρέπει να θεωρηθεί ότι ενήργησε ιδίω ονόματι ενώπιον του Δικαστηρίου. 48 Το παραδεκτό της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως καθόσον αφορά τον έκτο αυτόν αναιρεσείοντα εγείρει, επομένως, το ίδιο νομικό ζήτημα με εκείνο που αποτελεί το αντικείμενο του δευτέρου λόγου αναιρέσεως, οπότε πρέπει να εξετασθούν επί της ουσίας από κοινού (πρβλ. διάταξη της 6ης Απριλίου 2017, PITEE κατά Επιτροπής, C‑464/16 P, μη δημοσιευθείσα, EU:C:2017:291, σκέψη 16 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία). 49 Συναφώς, κατά το μέτρο που οι αναιρεσείοντες, με τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως, υποστηρίζουν ότι το Γενικό Δικαστήριο ερμήνευσε εσφαλμένα το άρθρο 19 του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, σε συνδυασμό με την αρχή της αναλογικότητας, το άρθρο 47 και το άρθρο 52, παράγραφος 1, του Χάρτη, καθώς και το άρθρο 5, παράγραφοι 1 και 4, ΣΕΕ, κηρύσσοντας απαράδεκτη την πρωτοδίκως ασκηθείσα προσφυγή όσον αφορά τον έκτο αναιρεσείοντα, ο λόγος αυτός αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως αλυσιτελής. 50 Πράγματι, ακόμη και αν υποτεθεί ότι είναι βάσιμος, ο λόγος αυτός αναιρέσεως δεν θα ήταν δυνατό να κλονίσει το συμπέρασμα το οποίο ορθώς κατά νόμον διατύπωσε το Γενικό Δικαστήριο στις σκέψεις 19 και 22 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως, κατά το οποίο η προσφυγή είναι απαράδεκτη όσον αφορά το σύνολο των νυν αναιρεσειόντων, περιλαμβανομένου του έκτου αναιρεσείοντος, δεδομένου ότι αυτοί δεν νομιμοποιούνται ενεργητικώς να ζητήσουν την ακύρωση του κανονισμού 2019/1157, κατά την έννοια του άρθρου 263, τέταρτο εδάφιο, ΣΛΕΕ. 51 Εν πάση περιπτώσει, ο λόγος αυτός αναιρέσεως είναι προδήλως αβάσιμος. 52 Πρέπει να υπομνησθεί συναφώς ότι το άρθρο 19 του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης περιλαμβάνει δύο αυτοτελείς προϋποθέσεις οι οποίες πρέπει να πληρούνται σωρευτικώς. Η πρώτη προϋπόθεση, η οποία διαλαμβάνεται στο τρίτο εδάφιο του εν λόγω άρθρου, επιβάλλει την υποχρέωση του διαδίκου να εκπροσωπείται από δικηγόρο. Η δεύτερη προϋπόθεση, η οποία διαλαμβάνεται στο τέταρτο εδάφιο του ίδιου άρθρου, προβλέπει ότι ο δικηγόρος που εκπροσωπεί τον διάδικο αυτόν πρέπει να έχει δικαίωμα παραστάσεως ενώπιον δικαστηρίου κράτους μέλους ή άλλου κράτους συμβαλλόμενου στη συμφωνία για τον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο. 53 Όσον αφορά την πρώτη προϋπόθεση, το Δικαστήριο έχει κρίνει επανειλημμένα ότι από το γράμμα του άρθρου 19, τρίτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης και, ειδικότερα, από τη χρήση του όρου «εκπροσωπούνται» προκύπτει ότι ένας «διάδικος», κατά την έννοια της διατάξεως αυτής, ανεξαρτήτως της ιδιότητάς του, δεν επιτρέπεται να παρίσταται αυτοπροσώπως ενώπιον δικαιοδοτικού οργάνου της Ένωσης, αλλά πρέπει να χρησιμοποιήσει τις υπηρεσίες τρίτου δικηγόρου (απόφαση της 4ης Φεβρουαρίου 2020, Uniwersytet Wrocławski και Πολωνία κατά REA, C‑515/17 P και C‑561/17 P, EU:C:2020:73, σκέψη 58 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία). 54 Η διαπίστωση αυτή επιρρωννύεται από τον σκοπό της εκπροσωπήσεως από δικηγόρο των διαδίκων που δεν εμπίπτουν στο άρθρο 19, πρώτο και δεύτερο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ο οποίος συνίσταται, αφενός, στο να μην ασκούν αυτοπροσώπως οι ιδιώτες ένδικη προσφυγή χωρίς να χρησιμοποιούν τις υπηρεσίες ενός ενδιαμέσου προσώπου και, αφετέρου, στο να διασφαλίζεται ότι η υπεράσπιση των νομικών προσώπων γίνεται από εκπρόσωπο ο οποίος διαφοροποιείται επαρκώς από το νομικό πρόσωπο το οποίο εκπροσωπεί (απόφαση της 4ης Φεβρουαρίου 2020, Uniwersytet Wrocławski και Πολωνία κατά REA, C‑515/17 P και C‑561/17 P, EU:C:2020:73, σκέψη 61 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία). 55 Κατά συνέπεια, όπως ορθώς επισήμανε το Γενικό Δικαστήριο στη σκέψη 21 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως, καθόσον ο έκτος αναιρεσείων δεν προσέφυγε στις υπηρεσίες τρίτου δικηγόρου για να εκπροσωπηθεί ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, αλλά ενήργησε ιδίω ονόματι, υπογράφοντας ο ίδιος το δικόγραφο της προσφυγής, η προσφυγή ακυρώσεως δεν πληροί ως προς αυτόν τις προϋποθέσεις του άρθρου 19 του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης. 56 Η περίσταση, την οποία μνημονεύουν οι αναιρεσείοντες στην αίτησή τους αναιρέσεως, ότι ο έκτος αναιρεσείων προσκόμισε, ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, το αποδεικτικό νομιμοποιήσεως του άρθρου 51, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου, το οποίο πιστοποιούσε την εγγραφή του ως δικηγόρου στον Δικηγορικό Σύλλογο Αθηνών (Ελλάδα), δεν δύναται να κλονίσει το συμπέρασμα αυτό. Πράγματι, δεδομένου ότι, όσον αφορά τις ευθείες προσφυγές, καμία παρέκκλιση ή εξαίρεση από την υποχρέωση αυτή δεν προβλέπεται από τον Οργανισμό του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή από τους Κανονισμούς Διαδικασίας του Δικαστηρίου και του Γενικού Δικαστηρίου, η κατάθεση δικογράφου προσφυγής υπογεγραμμένου από τον ίδιο τον προσφεύγοντα δεν αρκεί για την άσκηση προσφυγής, έστω και αν ο προσφεύγων είναι δικηγόρος που έχει δικαίωμα παραστάσεως ενώπιον εθνικού δικαστηρίου (απόφαση της 4ης Φεβρουαρίου 2020, Uniwersytet Wrocławski και Πολωνία κατά REA, C‑515/17 P και C‑561/17 P, EU:C:2020:73, σκέψη 59 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία). 57 Λαμβανομένων υπόψη των προεκτεθέντων, ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως αλυσιτελής και, εν πάση περιπτώσει, ως προδήλως αβάσιμος. 58 Επιπλέον, λαμβανομένων υπόψη των όσων εκτέθηκαν στις σκέψεις 47 και 48 της παρούσας διατάξεως, η αίτηση αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως προδήλως απαράδεκτη κατά το μέρος που ασκήθηκε από τον Χ. Παπασωτηρίου. 59 Λαμβανομένου υπόψη του συνόλου των προεκτεθέντων, η αίτηση αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως προδήλως αβάσιμη κατά το μέρος που ασκήθηκε από τους λοιπούς αναιρεσείοντες. Επί των δικαστικών εξόδων 60 Κατά το άρθρο 137 του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου, το οποίο εφαρμόζεται στην αναιρετική διαδικασία δυνάμει του άρθρου 184, παράγραφος 1, του ίδιου Κανονισμού, το Δικαστήριο αποφασίζει για τα έξοδα με την απόφαση ή τη διάταξη που περατώνει τη δίκη. 61 Εν προκειμένω, δεδομένου ότι η παρούσα διάταξη εκδίδεται πριν από την κοινοποίηση της αιτήσεως αναιρέσεως στους αναιρεσίβλητους και, επομένως, πριν αυτοί υποβληθούν σε δικαστικά έξοδα, το Δικαστήριο αποφασίζει ότι οι αναιρεσείοντες φέρουν τα δικαστικά έξοδά τους. Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (ένατο τμήμα) διατάσσει: 1) Απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως ως προδήλως απαράδεκτη κατά το μέρος που αυτή ασκήθηκε από τον Χρήστο Παπασωτηρίου. 2) Απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως ως προδήλως αβάσιμη κατά το μέρος που αυτή ασκήθηκε από τους Σαράντη Σαράντο, Ιωάννη Φωτόπουλο, Αντώνιο Μπουσδέκη και Βασίλειο Κοκολάκη, από την Εστία Πατερικών Μελετών, καθώς και από τον Χαράλαμπο Άνδραλη. 3) Οι Σαράντης Σαράντος, Ιωάννης Φωτόπουλος, Αντώνιος Μπουσδέκης και Βασίλειος Κοκολάκης, η Εστία Πατερικών Μελετών, καθώς και οι Χρήστος Παπασωτηρίου και Χαράλαμπος Άνδραλης φέρουν τα δικαστικά έξοδά τους. Λουξεμβούργο, 28 Οκτωβρίου 2020. Ο Γραμματέας Ο Πρόεδρος του ενάτου τμήματος A. Calot Escobar N. Piçarra * Γλώσσα διαδικασίας: η ελληνική.