Dziennik Chicagoski. [volume] (Chicago [Ill.]) 1890-1971, 1920-03-04

- Ona bedzie szcze$liwa, bedzie jego iona,
.gdy ja....
Dzika ~straszna mySl rozpaczy, sza}u, znow
.przeleciaia pc g}owie.
- Oni beda szczeSliwi, bedzie jej mezcm, gdy
.mnie czeka sromota, hanba, gdyz j4 kocham! Och
'dziesiec, piec minut gdy sic wstrzymam, wszystko
inaczei stanie sic; on zginie. ia zn6w przynajmniej
inadzieje mice moge, re bede kiedyS s~zcze$liwym, re
bedzie moja. Piec minut.
wstrzyma4em sic istotnic i szepta}em do sic
bic w dzikiej rozpaczy:
- Bdzie moia, on zginie; on zdraica zwi6dl
Imnie, czemuz ME mann sic ponscic, czyz togo MOI
honor, mole s~zczeScie ME wymaga?
Straszna byla to chwila. Smialem sic szyder-
.czo; SATAN, piek}a owladiy screen, dusza. S}owa:
Coz tax rano moi p~uikoWniku tn robisz, czy
cheese widziec $mierc podporucznika? "a kilka mi
wszakze ma bye rozstrzelanym, jakaz wyborna
.nauka ola naszej m}odziezy! - s}owa ostre, cierp-
.kie, przechodzacego obok majora, wyrwa}y sic mic
2 toku mySli szatafskich.
Przetar}em oko niby nagle przebudzony re
snu g}ebokiego.
- Boze! Boze! co ia chcialem uczyniG po-
szepnaiem do siebie ME odpowiadsjqc mic ma sly
Z w lazy Il ONIS So"~A SbASi W w
sly o~caIenia nieszczeSliwego, dobieg}em odwachu.
Wolny, uwolniony! - krzyknafem dow6dz
cy warty.
Kto, podporucznik? - pyta} sic.
- TAX jest, cesarz wyroI skasoWaf.
Chcia}em pobiedz do izby wiezienia.
- Ola Boga! panic pu}kowniku, jego juz tn
ME ma.
Jakto? co ZnoWu, cZemU?
- Pred pieciu minutam poprowadzonO go
"a miasto, gdzie ma bye rozstrzelany, do si6dmej
wszak wiesz ma zginac.
Zadrza4em.. ..
- Ia miasto, w kt0ra strone?
OkreSli{ miejsce i szybko pobiegEem, ma dro-
DE wzia}em konia cd iednego z zoinierzy.
Przebywszy rogatke, moe diva staja Cd ME-
ma polu dojrza}em grup, kilku set widow, zo}nie-
rzy najwiecej, spojrzaiem ma zegarek, try minu-
ty zostawa}o mi czasu.
- Boze moi, dziekuje ci, bedzie vice wolny!.
Spia}em ostroga konia, wydoby}em chustke
Z kieszeni, lecz MIN zdazy}em rozwinac ia, ~,StoJcle
on wolny" wykrzyknac, try wystrzafy nagle jed
n~oczeSnie zagrzmiaiy, g}uchy jek cafej oWeJ Wi
dow gromady doszedl mych uszu.
Bezprzytomny pobiegiem z rozwinieta chu-
stka i papierem w reku ma miejsce, roztraci}em
~jeszcze swad prochu doszedf, a ma maiym pla
Gu piasczystym ma wznak pred do}em co grobem
mia} bye, lezaiy zw1oki, trzema kulami ugodzone,
krwia zlane, zw}oki podporucznika.
- Zabi{eS go pan, zamordowa}eS haniebnie!
- dowodzacemu oficerowi krzyknalem.
- Me pufkowniku- odpar} ten o~cierajac {e
W oku lsniaca rozkaz by}, pe}nic musia}em,
wszak o siodmej?
Pokaza4 zegarek, byIo juz ma MIN dwie minuty
pc naznaczonej godzinie.
Ca}y ow okropny dzien przepedzifem w kwa-
terze; czemu? spodziewam sic domySlicie sic }atwo
czytelnicy. Nazajutrz rano dopiero oSmieli}em sic,
Ineze.
Przyjeia mnie przefoiona klasztoru, powazna
zgrzybiaia zakonnica.
- Margrabina de Fuentos jestze, chce ja Wi
dziec. 49,.
Zakonnica poblad}a, zadrza4a lekko.
- Jej tn ME ma wyrzek}a.
- Jakto, ME MAJ zawo1a}em gwa4townie.
-Wyznac panu szczera prawde winnam; dzi
nocy oszukala straz nasza, oknem wysko-
czy4a ma ulice ScigaG jej nam zakonnym osobom pie
spos6b by1o, gdzie jest, ME wien.
Ach! ia domysli}em sic }atwo, czempredzej po
ma plac egzekucyi.
IStotnie ma Swiezej mogile dojrzaiem jaka5
niewiaste; czarna mantyla pokrywa}a ja, toczona
kibic i czarny jedwabny WHO'S w nicfadzie rozrzu-
cony mylic sic ME daily. . to ona by}a, 1neza.
Zblizylem sic, lecz ME niosfem nj slow pocic-
chy nj rOzsadku.... ona juz ME zyfa....
roNrTr .