Dziennik Chicagoski. [volume] (Chicago [Ill.]) 1890-1971, 1920-05-22

go samym w takim stanie objaSniaia wielce zafra-
sowana.
Ia niespodziewana tr~oskliwoSc O meza targnela
MIN cicha zazdroscia.
= A moze to tylko kabaia! = podjeia. - By
waio, wzywa mnie pod pretekstem nagiego pogor--
szenia, przychodze, a on szydzi, DO jeno pragnal mi
popsuc zabawe. On Jest pehen takich niegodziwych
fortelow. Nawet ME imaginujesz, co ia z MIN wy
cierpie westchnela, podnoszac chusteczke do su-
chych oczu.
Wracali juz do paiacu. Zachodnia strona nieba
stasa W krwawych lunach, re caly park zrumienil
sic Cd po5ogi, a biaIe gzsa brzoz polSniewafy pur-
pura.
Z gaszczow szemraly swiergoty zasypiajacych
ptakow i ro~zplywafy sic duszace zapachy. Modrawe
przysfony zmierzchow ~spiywaly zwolna ma SWAT.
Szli przytuleni do siebie, splatani ramionami,
jakby w~rosnieci w siebie. LA ~zasosnie, zmeczonym
gkosem wyskarzaSa sie ma swoja dole nieszczesna i
meZa-
Zawsze pora do wyrzucenia go "a drzw1 l Sc
paracyi przerwai porywczo.
Papa juz sic radzi} ~jurystow. Znajduja ia
kieS trudnosci, a przytem szambelan ME chce sic
zgodzc. Boze, czemu mnie przyniewolili do mai.
zenstwa?
Mai juz ma ustach pytarie o r~zekomej deklara-
cyl Cycyanowa, lecz sic powstrzymal tylko szepnai
~posepnie:
Ms2cza sic ma tobie ziamane przysiegi! -
Wzdrygnal sic caly.
Zamknefa mu usta pocalunlami, oplotha SODA,
wpla sic W niego, re, porwany nova fala zarow,
zdoI Ga NJ f,L,o lei ~ 0ndrOhlrvYei r1i{oSci nv no
mnac juz o niczem, nawet o sobie.
- Niechai ME czekam nadaremnie - ~szepne}a
z ostatnim pocahunkiem.
Pr6bowal sic uspqawiedliwic, ws&azaAa bliskoSc
paAacu rzucba:
- Kocham Gle! Ostatnie okno ma ogrody. pa
mietaj...
Ma p~aiacowym tarasie plasaly dzieci dokoia ar
lekna, usadzonego ma wysokim taborecie / spiewa-
~. Choir srebrzystych giosikow podzwanias, nIby
radosny Choir ptSszat i niby rj motylow czy kwiet.
nych ptatkow wirowal w cienu, modrawem cd
zmier1chow qowietrzu. Hr. Camelli przygrywala
dysekretnie, a ten krag zrrmienionych twarzyczek
roziskrDonych oczow i powiewajacych wiosow
stroiow koAysa1 sic rytrnicznie i zawodzA z uniesie-
MEM:
,ArfeQuGn tient sa boutique
Sun les marches du Paiais, \
IL ensegne Ia musique
"A touts les pitts ~valets."
I teraz kazde z osobna podchodziio do arlekina,
dyga%o pred MIN z wdziecznym grymasem, a reszta
spiewaia wesoAo:
,Oui, Monsieur Po-
,Oui, Monsieur Ii
,.Oui, Monsieur Chi
,Oui Monsieur Poffchineil"
Wy5nhnefy burza smiechow, rzucajac sic ma
niego i szarpiac ma wsze strony.
Socyeta rowniez zabawiaSa sic wybornie, Sic
vers zas, r~ozrzewniony do fez, pierwszy goraco a
plau0owa3, nawet wtorujac dalszym zwrotkom.
La wymkneia sic niepostrzezenie, tylko Zareba
poslyszawszy turkoty jej pojazdu, coraz n~iecierpli,
wiei wyczekiwaf kohca zabawy, nudziia go bowiem
|~setnie, a re przytem byl jakby upity szczesciem
zgoraczkowany, jail dose obcesowo poczynac sobie
z damani lou ich widocznej kontentacyi.
Mrok juz byi zupesny, gdy sic nareszcie INA
lazl ma wolnoSci i ME bacz2c ma wuja, kt0ry go
chcial wiesc do bskupa i tam s~zerzej rozwazyt
wszelakie ewenta wojazu do Petersburga, uciek} mu
z pred paaacu, takestEasznie pragnaf pozostac sam
IA sam z marzeniami o LIE.
(Ciag dalszy nastapi.(