Dziennik Chicagoski. [volume] (Chicago [Ill.]) 1890-1971, 1920-04-16
IONA JARMARKU.
p owie6G
przez
KLEMENSA JUNOSZE
(Ciag dalszy.)

EeSZ Dye PcWLd, re OQcnlElle RIZyWdy HE dOZldSL'.
Rzekfszy to, wyszedl re stancyi, R6zia zgrzyt-
ne5a biafymi zebami, z~acisnela pieSci, a W oczach jej
zaunigotaly niedobre blaski. Staneia pred luster-
klein, w~iszacefn ma scianie, poprawila wiosy pre-
lszfa przez sieh do izby, w ktorej siedziafa Kata-
rzyna.
M{oda kobieta zwrocila ku niej DUE czarne O.
czN jak gdyby chcac tym sposobem zapytat:
Czego cheese i pc co tn przychodzisz?
Rozia zrozmniaIa pytanie, ale ME odrzekia "a
raz. Pokreola sic po stancyi jakby szukajac czego,
wreszcie zapytasa:
-Czy u mas jest len?
~Jest....
Chcialabym jutro zasiaSG do przedzenia, VIE
cory dfugie, ~przyt~zy sic. ia przaSc umiem, ma
tka mnie nauczyfa...
- To dobrze...
- Gdziez macie ten len?
Ma gorze, mona wziaSG robic, co sic po-
doba...
Ola czego, Kasiu, jesteS ola mnie talk chic
dina? zapyta'a z przymileniem.
- ia taxa zawsze....
Bo widzisz, mnie przykro... Jestem pre-
ciez iona twego OLGA. Me zadam, zebys nazywala
mnie matka, DO nawet Smiesznieby to wygladalo, je-
steSmy obie moze w jednych latach, a moze nawet
ia miodsza.
Z pewnoScia mlodsza...
- Wiec to r~zeczywiScie mako, ale Ola czego-
bym ME miala bye CT jake ~siostra? M6wmy sobie pc
imieniu i badzmy przyjaciolkami9... Coz Kasiu?
Albo ia wiem.. e. toe dopiero co PAM z ojcem
rozmawiala wcale ME jak iona.
- Prawda, prawda, ale ia meza przeprosiiam
on mi przebaczyi.. ia chce z toba dobrze zyc...
luz trudno... co sic stale to stalo... zapomnijmy
% ziem, ~starajmy sic o dobre, tax jak jest, ME moze
bye, takie zycie, jak teraz, to ME zycie, to pieklo.
- Trzeba byho wprz6dy o tenn p~omySlet, zanim
sic "a MAJ wyszto...
1 to prawda, ~wszystko, w~szystko prawda, ale
Jz sic ME wr6ci, Chez z wami w zgodzie bye, chce
pracowac. Bedzikmy robiiy w domu w~szystko, co
trzeba, bedziemy przediy, a W wolnych chwilach
czytaiy... Kasia umie czytac?
Umiem i pisa6...
To dobrze. Jak tylko bede w mie5cie, k1-
pie pare ksiazek; a moze W domu So jake?
- Jest kilka.. Do nabozehstwa.. zywoty
Swietych...
Katarzyna ME mogsa zrozumiec, skad sic wzie-
Ia nagle ia dobroc, pracowitoSG, ulegio$c, pokora...
Me mogia zrozumieG, tembardziej re ciagle stala
jej rozmowa z Wickiem, prowadzona przez okienko,
~obietnica, re on przychodzic bedzie nocami cato
wac ma wyjScie swojej ukochanej.
Katarzyna mic ME powiedziala ojcu O tenn, co
vie, byla ola Rozi grzeczna, udawa}a, re sic niczego
ME domySla, ale miala baczne oko ma wszystko, co
sic dzeje, a W nocy sypiala TAX czujnie, jak z6raw
ma czatach.
Psy przez dzieh trzymala ma uwiezi, zeby noca
byly bardziej zajadle equine, dawaia i'm jeSc dobrze,
sama doglada1a, czy w~szystkie drzwi pozamykane,
nawet wrota wjazdowe talk sztucznie kolkami pod
pierata, re, ktoby chcial je otworzy6, musiafby sic
diugo nameczyG.
Spiewalski to z~auwazy4.
- Cos ty rzeA raz - Kasiu, ogromnie ia
kos teraz naszego dobra pilnujesz...
Nam ME p~ilnowatG M6wia, re jakiS w1ocze-
ga nocami ko}o wsi myszkuje...
Mowiac to, spojrzala ukradkiem ma R6zie i do
strzegla ma jej twarzy rumieniec, a w oczach jakby
zaniepokojenie.
Skadze Kasia vie o tych zbodziejach? -
spyta}a.
- We wsi mowia. Jeden chop widzial cos, ale
ME mogi zmiarkowat, czy to byl Ouch, czy clio
wick, DO noe ciemna; powiadal, re psy ujadaly O.
krutnie biegiy "a wies Gl figurze...
Moe kto przejezdza1 noca, jaki p~odrozny -
wtraciia Rozia.
Moe, bardzo bye moze, ale nieboszczka ma
tka m6wisa, re kijem tego, kto ME pilnuje swego -
oraz, re strzezonego Pan Bog strzeze.
- Swieta prawda, Kasiu rzekl Spiewalski -
jusci trzeba pinowat, a najbardziej koni, DO stro
nami> precz kradna... ,
Katarzyna tez pilnowala jak Okla w gsowie, a
i'm wiecej dawala baczenia, i'm wiecej strzegia, tenn
Rozia bySa ola niej lepsza i grzeczniejsza.
l zeszlo tax kilka tygodni w zgodzie przyk}ad-
mel ~spokoju. Kieliszek p~ogr6zek swoich ME spell
Mail, procesu ME wytacza}, wcale ME pokazywa1 sic
W. Przytusze, a W Spiewalskiego Ouch wstepowa1 i