Dziennik Chicagoski. [volume] (Chicago [Ill.]) 1890-1971, 1920-09-25
Bicz K0ruli.
PODieSG
WaIerego PrZybOrowskiego.
(Ciag dalszy.)

A ME znajdujac odpowiedzi, muskal jej szyj
kiadl sic smutny ma rybim jj ogonie, drzemia
cicho, jak drzemalo Stare Miasto, jego przeszlosc
duchy i dzwony jego ma koScielnych wiezach. N;
wiezach tych gorzaiy roztopionem srebrem krzyze
gorzal biaiy Cd bialego ksiezyca Swietojahski Chr,
stus z auerola pronienista Il czo}a, re Swiatem' v
d}oni kapaly sic W zielonawem swietle gotycki'
iglice swiatyni, ktora take drzemaia ma iozu z
srebra i szmaragdow, szepcac kamiennemi usty:
,,Badz VIOLA Twoja jake w niebie tax n;
ziemi."
wszystkie injury, wszystkie wieze powtarza
~ "a mia tie slowa.
I dzwony, tie ,dzwony, ktore niegdyS.... ale
co to o tenn movie! TIE dzwony spaly takze snen
>iezkim, DO w ich spizowych piersiach ME bylo Jul
scrc drzacych bolem, skarga i grozba, ale zimnt
Hawaly zelaza. Ma blyszczacym niegdyS napisit
.iulgura FRANCO pajak snu} swa przedze''..
A ksiezyc SlizgaH sic pc tenn wszystkiem, "a,
glqdal ~wszedzie, drzal ma iglicach wiez, ma sercact
1zwonow i spotkawszy wszedzie martwa cisze zsu.
val sic blady ma ziemie IT,. tutaj padal ma rumia,
IA rozpromieniona twarz urzednika!
l jakiez zrobilo ma tym ostatnim wrazenie
;wiatlo ksiezyca, Swiatio smutne nienola ciekacc
.zami?
Urzednik spojrzal ma niebo, w twarz miesiaca
Nywinal laseczka szepnal:
Niema co movie, Sliczna kobietkal
ROZDZIAL XI.
w trwodze, w tesknocie we zach oczekiwala
Iuzia wicSci O swych zaginionych dzieciach. Co sic
am przez jej glove i SERGE przesuneio mysli i u
zuG, ten tylko moze z%rozumiec, kto W zyciu czekal
a wieSc jaka o ukochanych. Pan MichaI pocieszal
l jak m0gi - wreszcie on byl niewesoiy, toczyl
20 robak tesknoty "a synem, "a owym Hearysiem
'atrzyli wiec ma siebie smutni, ten dobroduszny
tarzec siwowiosy ia blada kobieta, oboje odczu-
Najac swe cierpicnia.
o panu Adamie ME bylo mic slychac. Piekny
nlodzieniec, wziawszy idziesiec rubli zginai jak
>amieh w wode. Niepokoilo to nieco Zuzie.
- Me BOZ sic, ME BOZ m6wil pan Michai-
>oczekajmy jeszcze. Take poszukiwania ME TO-
1:q sic odrazu - ME iatwa to Jest rzecz, zwiaszcza
20 tylu latach.
Pan Adam - ~pociesza, starry s~trapioae ko-
riet jest urzdenikiem, vie jak gdzie szukac
jcSli on mic ME zrobi to juz.... chyba.... mic sic
ME da zrobic.
- Me NOW tax wujaszku! - zawolaia ma to
lobieta mic NOW, DO jabyn umarla. Tia nadzieja
nj jedynie zycie podtrzymuje. o mole dzieci, co
>ic Z wami staio!
Take to rozmowy toczy}y sic zwykle W onej
nrocznej izdebce "a sklepikiem.
Pewnego dnia Pc ~poAudniu, kiedy pana Michala
lie bylo W domu, a w sklepiku siedzial tylko cze-
ladnik W izdebce sama Zuzia, zjawil sic Lapajski
By& wySwiezony ~niezwykle. Najmodniei skro-
lone suknie lezaly ma MIN jak ulane. Ufryzowane
wlosy czuG byIo wonnoSciami - zapach paczuli
sic pc calej komnatce. WSzed} jak ivy
ke W lansadach, trzymajac W rekach ~okrytych ia
sno-popielatemi rekawiczkami, lsniacy kapelusz, z
usmiechem ma swej c%zerwonej twarzy, z wqsikami
zadartemi do CORY. Male, siwe jego oczki uSmie-
Chaly sic.
Zuzia przyjela go z radoscia. Porwala sic bic
daczka i p~ostapila ku MENU z rozwartemi reko-
Wszak ~przyni6si jej wiesG cd dzieci, Cd jej "a
ginionych dzieci, mole znalazi jaki' slad, moze vie
D czem! Blada jej 'twarz obla}a sic purpurowym ru-
niehcem; W tym rumiehcu wyglqdala przeSlicznie.
kapajski byl zachwycony.
KIaniai sic wiec z usmiechem i calowal Zuzie
pc rekach. Biedna kobieta przytrzymujac reka sill
ne bicie serca, s~zepnela:
- Coz mi pan przynosisz? powiedz otwarcie.~
czy wiesz co?
Pan Adam skionil sic, ~postawi} ~ostroznie kape-
ma stole i zaczql sciagac ~rekawiczki, cedzac
wyszukane sl6wka, kiedy Zuzia prawie re ME ko-
na}a Z trwogi.
J~eszcze mic ME wien, piekna pani... ale
sic dowiem, to pewne....
Agdy Zuzia wysluchawszy tych slow, zbladla