Dziennik Chicagoski. [volume] (Chicago [Ill.]) 1890-1971, 1920-09-21

wieki, gdyby miaf pewnosc, re kfadac sic W grob
wraz Z wiekiem trumny zanknie re SODA Wrota
zvcia, lego b6le, zale, troski, niespe}nionc nadzlcJc'
zawiedzione marzenia, jakzeby by} szczesliwy, jak
swobodny! Gdybyz chot trumtpa dala spokoj, IL
pragniony spok6j, wy$niona cisze, niezaktocony spo
czynek, sen nieprzespahy! M6wia nam, a czegoz to
nie m6wia, re caly urok zycia wlaSnle stanowl, wal
ka, nieskonczone borykanie sic o to, by mnle moe
nieisi ME pofkneli, ME zrzucili Z drogi, ME podepta-
Ii w szalonym pedzie "a niedoscignionymi celam1".
Zaprawde, ME chce tutaj spierac sic Z tenn tWler-
dzeniem. zwlaszcza II mas, Il mas co ZaWsZe trzcDa
b"dzic energiq, ocfote do waikiki. ale smutno mi
Zegar ma scianie, ponurym, peinym staro7yt-
mel powagi, acz nieco skrzypiacym g}osem. powol'
wvdzwonit dwunasta. Nieznajoma ma ten CLOS, kto-
~ w sklepioncj ciasncj izdebcc brzmial dziwnq
sila, napelniajac wszystkie jej katy zalomy, odbl-
iai sic Cd grubych Scian, Cd gotyckiego skleplen1a'
drzai placzeln, jeczal zalem - nieznaJoma ma ten
CLOS podniosla glove szeroko rozwarteml oczy-
ma wpatrzy}a sic W giab izby. Dwie Swiece ma sto-
le slaby blask ciskafy ma izdebke pc jcj katach WHO
tzyly sic wielkic, mroczne cienie. Cd kazdcgo sprze
tn padal ma podIoge i Sciany izby duzy d}ugi a
czarny Glen, drzac niepewnie, lamiqc sic Jak maj
fantastyczniej, nadajac caloSci poseny, gropowy
prawie charakter.
Nieznajoma zasluchana wlokacy sic / powell
ny eios zegara, ~patrzyia ma izbe - a Wlelkle JeJ O.
czy coraz szerzej sic roztwieraly, przybieraJqc
straszny wyraz trwogi. Chorobliwy rumienicc znlki
z jej twarzy staia sic trupio blada. Uchwyclia pa
ia Michala jedna reka wyciagajac druga wskaza-
Ia W najciemnicjszy kat izby.
Wujaszku! - szepnela glosem, ktory Ultra
Gil caly wdziek nicwieSci, caiy powab a stai sic ST.
chy drzacy, ostry - wujaszku!.... Czy nc mic tam
rie widzisz?
Staruszek zcrwaf sic ma r6wne nogi, spojrzal
W kat rzck};
- Dziecko mole, coz tam bye moze? ME ina
mic. e. Glen, mic wiecej!
Ale kobieta ME spuszcza}a AMI M chwlle wzro'
ku z owego kata ~szeptala:
- Jakto. mic ME widziSz?
- Mic ME widzie... -. zapcwniam Gle, nic....
uspok6j sic Zuziu, u~spok6j.
Spuscila Sw0j strasznv wzrok. odctchnela Z
clebi picrsi. ~przetarla reka czoio obIane kroplistym
poten rzekia:
- To dobrzc.. juz jestem spokojna. . IDA
walo mi sie.... oczywi$cic dziecko ~jcstem!
Poruszyia sic nicspokojnie ma krzesle i pa
,rzac ma starca blagajacym wzrokiem, dodala ia
kimze gioscm:
- MOI wujaszku, mic gnicwai sic ma nnic, ale
7apaI wiecej $wiatla.... ia sic tax boje ciemnosci
a zwlaszcza o polnocy!
WstrzasIa sic. jakby ma VEGA n~astqplta.
- Cd czasu owcj nocy strasznej, W ktorej mi
porwano mole dzicci..''
Wstrzyna1a sic ma chwile, rozwaria szcroko
rece T. krzykicm peinym nieopisanej bolesci "a
wolaIa:
Mole dzieci! gdzie sa mole dzieci!.... wiel-
k: Boze, gdzie mole dzicci!....
Pan Micha,, kt6ry wlaSnie szed} do kantorka.
zcby zapaliG nova swiece, stanqi, spojrzat ma ME
WASTE, a widzac, zc ia W konwulsyjnym p}aczu "a
kryla twarz rekami. rzekl nap6f do siebie:
"A vice i jej wydarto dzieci.... piaczmy "a,
tenn oboje.
l zblizyl sic ma palcach do ~grajqcego ~pudclka,
nakreciI je znowu rozlegly sic teskne tony polone
"a.
Staruszek opari glove o kantorek p}aka& TAX
z placzacym polonezem Ogiiskicgo, p'aczacym O
stokroc wieksze straty. 0 wieksze bolesci i cierpie-
MIA, laczyl sic cichy place., nie1nniej moze gleboki
starca kobiety. A zegar, mierzac niewzruszenie
czas plynacy w wiec1noSc, re spokojnem przezna,
czenia przedi ma tkance poloneza, swoje powazne
Tx! tax !....
Ucichl nakoniec place. muzyki, urwany kilkr
nieSfornemi tony, a z MIN staruszek otrzasi sic &c
swej bolesci, zapalIt Swiece s~tawiajac ia ma kan.
torku, rzeki re smetna weso}oScia:
- No! teraz bedzie widno ME lekaj sig nj
czego Zuziu i nic place. juz. Ten polonez to gtos
mego dziecka....
Westchnal gieboko i dodal:
Ale mowmy tylko o twoich snutkach Zuziu
Juz jestes spokojniesza - napij sic herbaty, to Gle
orzezwi.