Dziennik Chicagoski. [volume] (Chicago [Ill.]) 1890-1971, 1919-04-28
2 Bardzkich Anna karvatova.
Bratnie Dusze.
PovieSt wGp6aeHnA
Tom. L
{Ciag dalsU),

przyczyne, badal pulls, nadsfuchiwal oddech
= SERGE bio mu g~waltownie, a rece drzaiy nerwo'
wo, nigdy ME byl tax wzruszony PREY lou cho-
rego! Czynnosc swoja lekarska powtarzal, ME do
wierzajac sobie, wreszcie po diugiej chwili przy-
chodzil do rownowagi:
\ Zemdlenie.. osiabienie z nadmiaru wzru-
seen. szepnal i jail skrapiac skronie Maryi zimn9
woda, a glove jej ulozyi nizej.
Z najwiekszym niepokojem czekal polepszenia,
wpatrujsc sic w sw6j skarb jedyny z niemym, d
bezdennym bolem. E.
Pc kilku minutach Marya otworzyla ciezkie
powieki, z lekiem ~zatoczyla oczyma wokolo. Gar
ma postac u jej nog przerazala ia.
- Gdziez jestem?! - jeknela drzacym glo-
sem. Mamo, kt6z tn, ma Boga?!
- Celinka j~estesmy przy tobie pana Wlo-
dzimierza prosjismy o rade lekarska, uspokaj ala
rnatka najczulszym glosem.
Wtodzimierz nachylil sic mad mia.
- Me gniewa sic przeciez %pani:... Lekarz dl&
chorych potrzebny!
Me gniewam sic, - szcpnsla - lecz row
noczeSnie zapad}y jej powieki.
Strasznie zmeczona.. oslabiona.. =. moWll
Wlodzimicrz Chatyhskiej to delikatny kwiat!
Szorstkiej surowcj dloni powierzyc go ME MONA
Piotr z niemocy fizycznej, wywolanej znuzc--
MEM naduzycicm napoi, wpad} W sen goraczkowy.
Zdawalo mu sic. re valley Z calym swiatem. re
czuwa, a moce jakieS riekielne n~acieraja ma niego.
Wreszcie przebudzony chlodem nocnyn1, zerwai
sic z lawki ma rowne nogi. Zobaczywszy pred So
ba Glen wysoki, silny pochodzacy jakoby cd po-
staci czlowieka, rzuci} sic ku MENU I wSciekloscia.
Nr,oTo r,c,,,l III -. ,;nrc; ~ -,r,ippa>, I,6erzeDIe
W glove w oczach zaiwieciiy mu iskry... Ia
chwiai sic. cofnal - s~pojrzai: Ksiezyc W tel chwi-
II. wychyliwszy sic Z chmur, przedzieraf sic przcz
geste liScie drew rozjaSnii p~olozcnie.
- To piei! - k~rzyknaf - mySlalem. &c to ten
facet p~rzeklety I Warszawy!!
Jimmy wiatr 60 o~rzezwi}, lecz zawiSt wzbu-
rzala krew.
w alejach ogrodu spotHaE sic Z EranciSzkiem
widocznie wys}af go Waclaw.
- TaSnic pan sic moe po}ozy... radzi! sluS3.
- Blaznujesz! Gdzic jest Ruciiski;
Co ty:ko byi W salonie.
Zb!izali sic do dworu.
PrzynieS mi tegiej kawy, bede W moim ga
binecie, - rozkazywaf dziedzic. wchodzac boczne-
mi drzwiami do dworu.
Wszedsszy do swego pokoju, ~spojrzai W lustro
coinql wzdrygnai sic sam ma wyraz twarzy swo.
lei nielad W toalecic. Odswiezyf czo}o oczy "
zr6dlanej wodzie, przeczeSai bunny WHO'S.
Wkrotce tez Franciszek zjawii sic, niosqc
silna mokke, prawdziwie aromatyczna. R6wnowa.
ga zdawala sic wracac Piotrowi, pospieszy} tez "a
raz do salonu, ~szukajac w~szedzie oczyma Wlodzi,
mierza. Dawna swoboda o~puScila go jednak, bystrc
oko goscia dojrzet mogio, re mienny dziedzic Ga
p!ejgory poniosi jaNaS kleske.
Przedewszystkiem mecenasowa B~ytowska Sic
dzila pilnie kazdy ruch Gym Wiodzimierza. a do
strzeg}szy II niego jakiS stan %anormalny, jela &C
wabic ku sobie.
- Panic Piotrze... pan sic rzeczyWlsc1e oSro'
mnie ~poswieca ola wszystkich. -. musisz bye bar
do znuzonym!.. -. mowila glosem pelnym tkliwe.
dobroci: Prosze, przyjdz pan do mas ia ~odpoczy'
mex, porozmawiamy re SODA. zal mi pana! zme
czysz sig.
- PAM dobra... PAM bardzo laskawa. OBJ
rzucal ia Piotr grzecznosciami, cafujac Pc reku. -
Me byiem czas iakiS W s~alonie,-rzuci pc chwili
- ME WIEN, gdzie jest pan Rucihski?
- Zdaje sic, re wezwano go do panny Cha
tynskiej... rozchorowaia sic podobno... zemdla
la. P. Wtodzimierz jest tam W buduarze rozo
wynn PREY chorej -.
Slowa tie byiy gromem ola goracej jego glowy
= zerwa1s sic z m~iejsca, jak wicher, re az mecenaso
wa, Helena struchlaly, jednym skokiem byi przy
drzwiach buduaru.
w tel sanej chwili Waclaw osoba swoja "a
slonii mu wejscie.
- Tam So chorzy, zawolai, opamietaj sic
Piotr odgarnial go reka.
- Przodkowie twoi byli rycerzami, ~broniacy
mi s}abych niewinnych! Piotrze! - u~pomina1 g1o
sem s~tanowczym.
Obecni W buduarze p~oslyszeli Gala te rozmows
Piotra z Waclawem, Marya drzala, jak liSc osiny
Wiodzimierz, widzac jej wzruszenie, postanowao e