Dziennik Chicagoski. [volume] (Chicago [Ill.]) 1890-1971, 1919-08-02
stansli wresz-

trza mizernepo zacisza; wzrok padf ma bale cd MIRO
zu sciany, kt6rych widok ztebR ja az do szpfku ko-
Sci, - z~atrzymai sic najpierw ma kouiu tax ~chudyrn,
re z litosci twarz odwr6cic musiala, potem zeszty-
wnial, utkwiouy W jeden punkt: Tam, W ciasnym
kacie ma s1omie, zmietej j starei zobaczysa jakies
nedzne p~osianie z wytarta, ~splamiona posciela, a ma
MEM lezacego mezczyzne, o duzym, zaniedbanym
~zaroscie, rozwichrzonych wiosach, W Roszuli car
mel cd brudu, rozdartej ma piersi i ramionach. wat
pliwost ~ogarnela ia:
To ME MAJ moi! to jakis upior! przebie-
gio lei przez mozg, l~ekiiwym krokiem postapiia
naprzod.
- TAX. to on! Aleksander! ale W jakimze sta
ME okropnym! Piers dyszaca, twarz slna, ma poiicz-
kach wypieki, oczy otwarte, palajace, co chwila
przewracaja sic biaikiem do CORY, usta rozchylone'
2 przykrym wyrazem sarkazmu i zwatpienia...
PAM Julia przyklekla ma slonie:
- Aleksandrze, co Gle boil? Co ci dolegaf
pytaia l~agodnym dzwiekiem mowy. ! ,
Ma CLOS jej chory odzyskaf przytomnosc, drgns'
i zerwaf sic Z ~poslania, spojrzal:
Przekleta. e. - syknaf przez zeby zacisnis.
te, chudem. koscistem ramieniem odtracR ia cd sic,
bic, oczyma, plonacemi Cd zemsty piekielneJ, chcia'
ia dobit.
PAM Niklewska zemdlala. W{odzimierz z Ed. :
mundem wyniesli p. Julie zlozyli ma otomancc, u
owej uczciwej wdowy, ktora chcala przygarnac
chorego Niklewskiego, a oddawszy slabs pod opieks
zacnej kobiety. wrocili do stajni.
Tu wuj lezet ME moze, kaze W tel chwili
odwieSc do szpitala - odezwa} sic stanoWczo Wfo-
dzimierz.
Niklewski FACIAL piesci, blask ostry, ziowrogi
strzelii nu T. 6cz, T. gardia wyszlo chrapem dzikiej
bestyi:
-Tu-j ia pan }aski ME potrzebujs!
- Ojcze, zawolaf Edmund biagalnym gio-
sem, - Wlodzimierz przybyl OLGA lcczyc, mama
przyjechala OLGA odwiedzic...
Milcz. Me waz mi sic czego ruszyc!
~brzmialo, jak grom. .
Wlodzimierz oddalil sic, szuka} innej rady. w
tym celu udal sic do wdowy z prosba, zeby mako
Mia, ~wplywem swoim chorego do przeniesienia sic
do niej, lub do ~szpitata zeby zajefa sic pielegnowa-
MEM go, posilla odpowiednio "a wynagrodzeniem.
Zgory zlozyi ma jej rece znaczna sumo, potem ME
ledwie gwaitem zabral ciotke do karety, by zawiesc
do domu, chciala bowiem zostac i pielegnowac cho-
rego meza. Biedna kobieta re zalu b6lu rozchoro-
wala sic obloznie. Zauwaiyl- to dawne Wiodzi-
LllCIZ, { lin ~ JJ WlSNSy - PONoOHS
sceny, re wzgledu ma drobne jeszcze dzieci, potrze-
bujace jej zycia | opieki. Z Niklewskim sprawl by
Ia trudna: msciwy, ~faiszywie ambitny, zawziety, u
porem i pycha iscie szata1iska niszczyl wszelkie do.
bre zabiegi Wtodzimierza Przewrotna jego natura,
rogata dusza, chciala psuc i tez psula wszelki po-
rzadek, kt6ry z biegu rzeczy radzi1 rozsadek zdro-
wy. Byio to juz wielkie zboczenie wfadz urnysio-
wych.
Pc w~yjezdzie W%4odzimierza matki, Edmund
powr6cii do chorego OLGA. Przerazit sig jego stsnemi
rzuca, sic, jak szalony ma poscieli, jeczsc p~rzerazli.
vie. Edmund pobiegf do wdowy. szla wiasnie re
zupa do ~chorego:
Panic, prosze sic posilc, tn jest kasea IA
rosole.
- A kto ia p~rzys1af9 pytal sic Niklewski,
zgrzytajac zebami z b6lu re Emma.
Mkt! sama u~gotowalam.
Kto dai ma to pieniadze?
Wdowa umilkla ma chwile, d~omySliia sic faiszy-
wei ambicyi.
To moi rosol, moja ,kasza. skoro pan zarobi,
10 mi odda, a teraz prosze jesG!"
Niklewski przyjai Cd niej kilka 1yzek zn6w
~oslabiony padi ma pos}anie.
Dam pana zawiezc do szpitala, bedzie wy
CODA opiekar
- Me chce! tam dobili mi syna!
w tenn Jimmie par til lezec ME mole.
- A kto szpital zaplaci?
- To ME panski klopot! Nam p~ieniadze, to !
|zaplace a pan mi zwroci kiedys!
- Me zarobie nigdy lyle! tn ~zostane!
- Vice ~pr7eniose pat,a do rnego pokoju. Wy.
~ragrodzi mi to pan kiedys... "a darn1o ME chce!
Niklewski milozai, czui, ze silly go opuszczaja,
re potrzebuje opieki wygody, DO ulegrie ciezkiej
chorohe, ME opierai sic tez dfuzej naleganiom
wdowy.