Dziennik Chicagoski. [volume] (Chicago [Ill.]) 1890-1971, 1919-10-16

ANS, die PhLCZ ", &c NISOiS AS
ubraiam sic powazniej jak ~nalezafo, musze sic kryt
W ty1n kacie. Poshrchaj jeszcze, o lie moglam dos}y-
sec, kazdy tn W miare swej moznoSci fetuje te
sennore, ME wypada&oby nam zaprosic ia ma pod
wieczorek do haciendyf Zapewne umie jezdzlc kon-
no? Ma wszeiki wypadek, przySle jej moja lektyke.
ZsProsze ia jezei cheese odpowicdzial
don Luiz z pozorna obojetnoscia, ale wzrok jego Ia
jaSniai zadowoleniem, ktore ME usz}o Okla zony.
Zaprowadz mnie do niej rzekla jeszcze -
zdaje mi sic przyzwoitszem, abym sama ia zapro-
siia....,
| donna Lorenza, wsparta ma ramrcniu mega,
osfonieta swoja mantyla, W ktorej by1o jej p~rzeSlicz-
ME, przeszia wolnym krokiern przez GAIA dlugoSc
o~gronnej sail.
Powinszowawszy Spiewaczce, prosiIa jej z Il
~PrzejmoScia wdziebiem cchujacym meksykahSkich
kreolow, ably zechciaa przyjac jej goScinnoSc.
Przejazdzka naznaczona zostala "a diva dni.
Rozumic sic, re ma ciebie ~lczyrny, senno-
TIE dodala piekna haciendera, ~zwracajac sig do
Alberta, ktory ukoncm ma to zaproszenie odpowie-
dzia}.
Potem donna Lorenza, zamiast p~owrocic ma
swojc miejsce, posz1a k1 drzwiom wchodowym.
- Zostan rzesia do MEGA, ktory wdzqc, re
sic zabiera do wyjSca, chciat jej towarzyszy6, 20
stan zaproS twpich przyjacioA, sam ich najlepiej
wybrac p~otrafisz. A gdy don LUZ nalegai dodata:
- Zmusisz mnic, abvm p~ozostaia czekala ma
ciebic. bo ma to ME pozwole, ably mo- kaprys pozba-
vial Gle przyjemnoSci. Jcstcm znuzona, ale chce, a
tys ty zostal powtorzyA, Antonio mig odprowa-
dz;.
Don LUZ poca+owai ia W reke i podni6slszy
ma rekach iak dziecie, poSadzii ma ~miekkich podu-
szkach lektyki.
Zaledwie usiadla, ~czterej slni i~ndyanie unie$li
lekai palankin, pod strata Antonio kilku zbroj-
nych ~ie1dzcow.
"a miastem zapalono pochodnie ola oSwictle
MA drogi, a W godzine pozniej donna Lorenza, sic
dzsc ma balkonie z ro0pusDczonemi wiosami, IDA
wala sic dumac gleboko.
Cisza byia zupelna, Cd czasu do casu tylko
przerywas ia gipchy tzask spruchnTahego drzewa,
ktore podcinala reka czasu ma s~zczytach pre-
razliwc krzyki trapieznych ptskow.
w TEN donna Lnrenza drgnela, schylAa colo
do zierni aby lepiej s}yszet i uSnicch zadowolenia
twarz jej rozjaSnil; terten galopujacego konia wi
docznie sic zblizal.
- ZaSatwiiem sic spiesznIc Z meni zaProeina-
nami sadziiem, re Gle dogonie - rzekl don LUZ
wchodzac twod lektykarze biedz chyba museli?
Zamiast ~odpowiedzi, donna Lorenza obje}a
MEGA W swe ramona i p~rzytuliia sic do niego W
dlugim uScisku.
- Co ci Jest? - zapyth ma koniec don LUZ.
Nc, kocham cie!.... rzekla mAoda ko-
beta, wybiegajac do swego pokoju.
Prawde rzeklszy, msoda kobieta okutnie cicr-
piala, widzac swego meza zajetego Spiewaczka i
przeciagie kanie, ktore sita wolf stlumiAa, zwilzy-
10 jej pollock la, ktora jednak takze ukryc potra-
fla.
Przez diva n~astepne dni don LUZ pod noe do
piero wyjezdzai z domu.
Zajmowal sic z zapalem przystrojeniem ha-
ciendy, uzywszy wszystkich indyan, z zaniedba-
tiem prac rolniczych, do czyszczenia drogi i ogrom
nego d~zed1rca, prowedzacego do paacu. Lorenza
Przez ten czas ME opuszozaha prawie swego hama
ku, ME zdajsc sic wiele zwracac uwagi ma tysiacz-
ne staranta, przedsiebrane przez meza.
Ten zas upoiony nadzieja posisdania pod
swyn dachem kobiety, Aorej dziwna ~pieknoSc "a
lotnoS6 odurzaly go, zaledWie umia4 radoSc swoja
hamown.
Nadszed1 nakouiec dzien tax upragniony i O.
ko4o godziny pierwszej z ~pohpdnia, niecierpliwy
don LUZ wyjechal ma spokane swych milych go
Sci.
Donna Lorenza bysa przy ~gotowalni W chwi-
Ii gdy wsiadl ma knia ma odgfos znanego tententu
ma balkon, pozegnala reka meza i patrzala jak pc
dem wjechai pomiedzy skaly.
Juz go cd dawna widac ME byto, kiedy jesz-
cze msoda kobieta, zamyslona, ~roztargrIona, stala
. II :.
motyle p~odlatywaty i siadajac w~szystkie razem,
czyuily ia jakby posiana p~urpcnowymi b}ekinymi
kwiatami....
Pogoda by2a przesliczna; laklie bale obioczki
gnane ochHadzajacym wGetrzykiem, przebiegaly no