Dziennik Chicagoski. [volume] (Chicago [Ill.]) 1890-1971, 1919-03-13

w mych bezsennych nocach mann ulge w Ze-
~znaniu, re sic zrobiio troche dobrego, spe}nifo o.
bowiazek j re mi ~jeszcze zosta}a moznosc DANA
dobrego przyk}adu moja rezygnacya. Staram sic
okazywac sic i ma zewnatrz kap{anem, wykazujac
wielkosc tego stanu W moich cierpieniach.
Skfama}em piszac ci, re jestem zniecheco-
nym. Zniecheceni bywaja nieszczesliwi, a ia MIN
ME jestem. 1 jake moglbym MIN bye, o~dczuwajac
W duszy odbicie wszystkich akt6w heruizmu mych
wsp6{braci?
Ws1uchuje sic w .koncert uwielbiei, admira-
cyl, wykonany czynami poswiecen, odwagi osobi-
stego zaparcia sic ma korzyse sprawy bozej i Fran
cyl. Niepospolita wartoSe dziaialnosci 10000 ksie-
zy francuskich, zajetych praca ola dusz i walka
o przyszloSc Francyi, czyz to ME radoSc?
S}ysze naokolo mnie, cd mych towarzyszy
cierpieh okrzyki wdziecznosci wyrywajace sic z ich
~prostych, szczerych serc ola ksiezy, kt6rych mi
lose nios}a i'm wsparcie W trudnych chwilach. -
Nasz porucznik, proboszcz, da} mi Komunie sw.,
to mnie umocnifo!
,,Nasz ~sierzant da1 mi absolucyei' ,Gdyby
nasz kapelan ME by} odprawii Mszy Sw. pred wal
ka, by{ bym ME uszedi Smierci!' ,,Nasz kapral
zm6wi} znami r6zaniec i zaraz sic razniej zrobi}o."
Wszedzie oni So, nasi poczciwi bracia W powo-
laniu, dodaja energii, rozbudzaja smniejszajaca
sic odwage.
Gdy mi wczoraj administrowano Ostatnie Ma
maszczenie, wszyscy chorzy zachowali skupienie,
jedni sic zegnali, drudzy modlli. Niekt6rzy przy-
pomnieli sobie c~h{opiece lata, gdy byli ministra-
strantami i robili uwagi, re Hostya sw. awsze ia
ka sama, piekna, wspaniaia.
Gdy ksiadz odszed}, moi sasiad, z trzema ku-
lami w brzuchu, rzek} SVEN kolonialnem narze-
czem: Me wszyscy byli PREY tobie, o, tamte brzyd-
kie psy niedowiarki!. Inny zazdrosci} mi, chciaf
by Pan Jezus i PREY MIN sic zatrzyma}.
No, teraz music Gle pozegnaG, moi drogi, sta
ry przyjacielu. Pamiec o tobie i o innych drogich
menu sercu, os}adza mi tie smutne godziny. Piele-
gnuj twych rannych zo}nierzy z najwieksza tro-
skliwoScia, gdyz zasiewajac ziarna miioSci W ich
sercach, przygotowuje sic zniwo WARY. Me byliS-
my przedtem takimi Aposto4ami, ami takimi nau-
czycielami Ewangelii, ale W obecnych warunkach
bezwzglednego poswiecenia sic, walczac z bronia
W reku, czy pielegnujac rannych, lub, jak ia teraz
lezac W s~zpitalu, zyiac, czy umierajac, ksiadz ma
wojnie ma zawsze wyzszoSc mad zo}nierzami zdo-
bywa ich ola religii, jak religia zdobywa kraj caiy
ola Boga.
Czyz ME daia nam OpatrznoSc chwil wznio-
siych b}ogich? Me wierz w smutek, o kt6rym pi-
salem. Jestem szczeSliwy, kocham moi los, dajacy
mi poznac wojne, do$wiadczyc niebezpieczehstw
i cierpien.
Czyz ola wielu ME byioby piekniej umierac
Z ran Ia dobra sprawe, anizeli w fozku z zapalenia
piuc, lub t~rwajacej goraczki?
Adieu, dobry przyjacielu. Odpisz MI predko,
So siuszne racye poSpiechu.
Tw6j starry przyjaciel,
Duroy.
Trudno mi by1o zrozumiec ton listu opano-
wac w~raaenie, gdy zaraz nadszedf telegram, po-
twierdzajacy sfuszne domysiy: ,,Ksiadz Duroy
umar} w szpitalu w R.
Wazne racye predkiej odpowiedzi, o ktorych
pisal moi przyjaciel by}y tie, re sic czui bliskim
Smierci. Goracemi fzami opfakafem ten zgon,
Smierc ia ME nasuwa}a mi mySli o smutnym kon-
GU tax pieknej egzystencyi, ami gorzkiego zalu co
przenika SERGE PREY grobie przyjaciela. Me, smu-
tex jaki czuiem pc stracie jego, znikna} w CORA
Gem uwielbieniu, jakim mnie natchne}y czyny te-
60 30-letniego bohatera.
UmarI, jak sobie zyczy{ umierac; W p~efnoSci
sill, wSr6d piracy, zabity przez wroga, wiecej nz
~zo{nierz, wielki pracownik mi}osierdzia, niemal
meczennik.
Francya da{a mu pocalunek chwa}y, ~zap}acila
swe diugi, ale wieksa chwafa i trwalsza nagroda
wznosi sic z miejsca, niedaleko granicy, kt6re mi
lose bratnia, poswiecenie sic ola obowiazku naEna-
czySo jego krwia. Kaplan-zo4nierz widzia{ swe ma
rzenia ~spefione dokiadniej, anizeli smiai pragnac,
gdyz jest to najwieksza haska ola bohatera, wi
dziec, re niebo przyjmuje W zupe4nosci jego ofiare
j dobrowolne jej dokonanie.
Nasunefy mi sic wspomnienia pierwszych dni,
gdySmy obaj spotkai sic jake ~zoinierze i re wzru-
szeniem wymienili mysli z giebi dusz.
Sfysze j~eszcze jego s}owa z dzwiekiem jego
gfosu. ia zapyta3em, kiedy sic sp~otkamy? On Cd