Dziennik Chicagoski. [volume] (Chicago [Ill.]) 1890-1971, 1919-08-04
(Cisg dalsV)s

- OJCSS uiILLCld! - LdWOldl JuL w PlOSu'
Wiodzimierz zbladi, rzucil kilka pytah poszedl
do pokoju oiotki, Oglednie przysposobii ia ma maj
gorsze; dzieci chciat zaraz wysiac z Edmundem
wozkiem, sam ciotke pragnai zawieSc kareta, lecz
PAM Niklewska ME czekala chwili, zabraia Jasia
Franie i razem z Edmundem dazyia z pospiechem
do umierajacego meza. Wkr6tce "a niemi ruszyl
Wtodzimierz. Przybywszy ma miejsce, jz w STEM
mieszkania wdowy, dowiedziai sic Cd syna tejze, re
Niklewski co tylko zycia dokonai, re straszne ode
grady sic sceny pred Smiercia. Dzieci wprawdzie
pob}ogos(awii, lecz zone odepchnal, przywoianego
kaplana odtraci1.
Panic doktorze, rzeki drzacy mlodzieniec,
- meozyi sic strasznie, Dol brak tchu szarpa}y mu
piers, wysadzaly oczy ma wierzch, 'kurcz w gwalto-
why spoSob wykrzywiaf mu czfonki. lax PREY
kra, tax okropna ola otaczajacych go osob byla
smierc p. Niklewskiego, re Z przerazenia wszyscy
rrzytomnoSc stracili, a sasiad nasz zawolaf Przej-
mujacym CHOSEN: oOto cziowiek, co ME znai b.
ga. i Bog go tez opuScii Z najdotkliwszej ola ME
go chwiliP'
Wiodzimierz pod wrazeniem tych prostych
slow, zatoczyi sic - opari o muir. Chciai pokryc
wzruszenie, lecz ME mogl... wyszedi wiec ma po-
wietrze i czekai chwile. w klka minut pozniej, sta
nai blady PREY zwlokach Niklewskiego, spojrzal ma
zakrzeple szczatki, lecz zarazem odwrocil sic, -
tax odpychajacy i wstretny wyraz skamienial ma
obliczu Aleksandra! Prosil wdowe, by zwioki O.
krysa przeScieradlem, a ciotke dzieci nagll do po-
wrotu.
. w drodze, ciche, tlumione lkanie, be- jeku roz-
paczy, p~oslyszal W~lodzimierz. Jakzez sic budowai
ta goraca wiara ciotki pokornem poddaniem sic
pod wyrQbd nieba. Podziwiaf wielokrotnie juz te 81
ke moralna, ktora odznaczaia sic jej dusza. Przypo-
mnial sobie tez jej slowa:
Jezeli mann w sobie ~jeszcze jakas moe, kto-
ra mic chroni, cd rozpaczliwego kroku, to moe ia
ma zr6dio swoje W miioSci i ufnosci do Boga, kto-
rego wielbie, jake najwyzsze dobro i piekno!
= Czy kazda jednak dusza, - mySlai w tel
chwili Wtodzimierz, zywi to pragnienie umilo-
wanie piekna i dobra? Me, o ME, by podobne uczu-
cia ;nosiG W sercu, trzeba bye przysposobionym cd
najmfodszych lat. Ten posiew rzuca matka W dusze
dziecka, nieledwie juz w kolebce; z wiekiem i roz-
wijaniem sic wladz swej wSasnej, cielesnej latoros-
Ii, pielegnuje i roSline swego duchowego posiewu,
zeby wyrosia ma wonny, czysty / piekny kwiat! Jak-
zez poteznym czynnikiem w zyciu ludzkiem jest
dobre wychowanie! Ilez ono s~zczescia ~przynosi lu-
dziom, jaka jest silna tarcza, wobec kiosk i pokus
tego przykrego zycia, spo}eczehstwu, a z MEM i ma
rodom, DO te same fay walk duchowych, ktore pre-
chodza jednostki, przebyc musza narody Gale!
Duzo mial przykroSci Wlodzimierz z pochowa-
MEM zwiok Niklewskiego: wiadze duchowne odmo-
willy i'm pogrzebu chrzescijanskiego; ME uwazaly
so jake czionka KoScio{a, BIO cd lat kilkunastu ME
peini{ obowiazkow swoich wzgledem Pana mad Pa
Mani i wzgledem KoscioIa, a W ~ostatniej ehwili
5ycia ME uznai win swoich, wobec naiwyzszej
Potegi. Bolesne wrazcnic, mad wyraz, ma Gale oto-
genie wywarf pogrzeb Niklewskiego. skromna tru-
nina, wieziona ma karawanie, zdawaia sic bye opu-