Dziennik Chicagoski. [volume] (Chicago [Ill.]) 1890-1971, 1918-08-01

Kocham go mad zycie, lecz niestety bez WA
jemnosci!
- To niepodobno! - zawolaia mecenasowa
oburzeniem. Kt6zby smial ryzykowac z salono'
VEN twojem zachowaniem sie?l
- Widze, re coraz bardziej szydzisz z siostry
Przeciez Chatyhskie wiecej sic p~odobaja odemnie
- Chyba obywatelom jakiegos zascianka! Do
mySlam sic, re Wlodzimierz zajal sic, ale ktora?
- Mary! - odszepnela Helena z ciezkien
westehnieniem, a reka jej darfa W strzepy batysto
wa chusteczke.
- Vice o MIA jestes zazdrosna?
- o ria. DO pr~zeczuwam, re uczucia ich So
w~zajemne... stad pewniejsza ola mnie strata!
PAM Felicya d~opytywala sic troskliwie o wszel
ke objawy tego wzajemnego ~uczucia, ~nareszcit
take o postepy, czy Wlodzimierz oSwiadczyl sif
iuz o reke Maryif
- Zdaje mi sic, re ME, lecz ME wien doklad
ME. Cd wypadku tego z konna jazda ME w~ychodzf
z pokoju PAM domu.
Mecenasowa zadumala sic, pc chwili uzyla Gale
swojej wymowy, by uspokoic siostre: Obiecaia jej
re znaidzie DUO srodkow, zeby W~lodzimierza znie'
checic do caiego domu w Zalesiu, szczegolniej tel
do Maryi.. Pozniej pytala sic siostry, czy' ME le'
piejby byio, gdyby dis z mia powroci}a do miasta
- Me moge, ME moge wracac! Zostaw mic tn
jeszcze kilka dni, wkr6tce juz wyjezdza... MECH
sic MIN naciesze do woli... chociaz %odpycha mic
nielitoSciwie. Moze sic wiecej ME zobaczymy..
nigdy!- Felicyo, to zycie zaczyna mi sic PREY
krzec.. czuje tesknote... niepokoj... czasami "a
straszajaca niechec i niesmak do wszystkiego, CO
mic otacza.. Chwilami porywa mnie ochota gwaf
towna, zeby sic zblizyc do jakiejs potegi, ma ktoreJ
moglabym sic oprzeG w dolegliwosciach mego serca
duszy.. Bezdenna, ogromna nam pustke w so
bic. chciaiabym slowa poniesc wyzej, lecz ME u
MEM sic modic s~zczerze. =. NamietnoSG uczuc ma
CT zdrowe zmysiy mole, a zazdroSc rodzi ~straszna
nienawiSc nasuwa mi czarne mySli. Me zabie-
raj mic stad! - blagala oczyma pe}nemi lez, ale IL
sun Marye!
Jakzez ia usunaG moge z domu rodziciel-
skiegol - Helenko, co tobie sic roi Pc g}owie,
przeciez jej ME otruje!
Gdybym miala trucizne..! Felicyo... VIE
dzialabym, CO uczynic... Pocoz mann tax cierpieG
bez nadziei. - Wiesz dobrze, re lyle mego szczeS-
cia, lie zycia ma ziemi. Jezeli jego ~strace... o zy-
Gle mi wiecej ME chodzi.. DO ono bedzie ola mnie
zbyt wielkim ciezarem... niestety, W wiecznosc.. D..
ME wierzel
Mecenasowa ME p~osiadala sama glebokieJ VIA
ny, lecz slowa tie piynace z ust bladych siostry, pre-
razaly j. niezmiernie.
- Co tez ty prawisz, moja Helenko, alboz ME
many innego, lepszego zycia? Jezeli tn ME znaJ-
dziesz s~zczeScia, znajdziesz je tam. pc Smierci...
- Pc Smierci. powtorzyia Helena re strasz-
nym bolem w g}osie, zakryia twarz rekoma, a pc
chwili rozlegl sic W pokoju place. g~wa}towny.
Felicya i Helena, zajete rozmowa, ME zauwa-
zyly, re drzwi do pokoju Nary byly %uchylone. Pre-
razila sic nawet niemalo mecenasowa, gdy ma place.
spazmatyczny Heleny Marta nagle stanela pred
mia:
SkadzeS sic wziesaf - krzyknela Z lekka.
- Bylam w pokoju panny Nary, obok, -
brzmiala odpowiedz Marty.
Heleny ME moina byio uspokoic, mecenasowa
prosiia o pomoc.
PAM Chatynska i Marya przybiegly co tchu
Celina poslala do Wiodzimierza.
Przerazil sic mIody lekarz ma razie, powiedzla-
10 mu, re magic jedna z pan z~achorowala, przypu-
szczal, re moze Marya, lub Celina, lecz Marta "a,
prowadzila go do Heleny. Chcial sic cofnac ~jeszcze
w progu, bylo jednak "a pozno; PAM Chatyhska
mecenasowa prosily go o rade, Marya stala wystra'
szona, patrzac ma niego blagalnemi oczyma. Zblr
ayl sic wiec do ~pacyentki z nachmurzonem czoiem
dzwiek jego mowy byl szorstki i ostry:
- Panno Helene, prosze sic uspokoic, DO ina
czej ME mysle PAM leczyc dis jeszcze wyjezdzam
Helena tiumilo powell place.; oczy jej baednf
szukaly W~lodzimierza, uchwyciwszy jego reke
konwulsyjnie trzymala il w dloniach, wreszcle
ust jej ~drzacych p~opfynela zaiosna proSba:
- Me o~djezdzaj pan, blagam...
Wlodzimierz zmierzyI ia wzrokiem tax suro
wynn, re oczy s~puScila ku ziemi, oprzytomnlafa
~pierwszy to raz wobec niego zawstydziia sic praw'
dziwie, nawet reke jego uwolnila z swej dioni.
Pania Chatyhska i Marye p~rzerazila ia scena
mecenasowa przekonala ona o uczuciach goracycf