Dziennik Chicagoski. [volume] (Chicago [Ill.]) 1890-1971, 1918-10-31

WyCnylac sic pOczeia. 70 prEeuuLcJ>He
gwiazdy migota{y juz ma niebie a W
! oddali zamieral turkot woz6w, kt6re-
mu wt6rowalo slabe, urywane szcze-
kanie wiejskich kundys6w.
Jeszcze chwile wahaiem sic, az po-
tenn odrzucajac wszystkie skrupuly ma
wr6ciiem sic 1 poczalem isc ku budyn-
kom, z pomiedzy kt0rych gdzieniegdzie
| oswietlone okno kierunek mel drogi
znaczylo.
Niezad1ugo znalaziem sic pod pio-
| tenn, kt6ry ogr6d pana Bajkowskiego
do kola otaczai. Usiadlem ma plocie
wsr6d ga{ezi W takiem miejscu, z kt6-
regobym Laske wchodzaca do ogrodu
| musiai zobaczyc. Byt to zatem moi
punkt obserwacyjny. Me wiedziaiem
kiedy Laska wyjdzie / ma jak d(ugie
czekanie jestem skazany. Chcac sobie
skr6cic czas, wyjalem z tylnej kieszeni
HAWAI- kielbasy q zamiarem skonsumo-
wanna iej. Jui jeden jej koniec pod
nosilem do ust, gdy przyszla mi reflex
sya, re najdalej "a pol godziny bede
siedziai obok Laski, bedziemy szeptac
re SODA i blisko do siebie sic nachylac,
moze nawet przyjdzie do poca}unku...
n tn odemnie bija czosnek i cebula.
SchowaIem znowu kielbase do kie-
szeni, obiecujac sobie, re "a powrotem
do domu sowicie sic wynagrodze "a te
! chwilowa wstrzemiezliwoSc, a tymcza-
sem p~oetycznej atmosfery lepiej ME "a
razac wonia czosnku j cebuli.
Wstrzemiezliwost moja byia bardzo
ma miejscu, DO W kilka chwil potem
ukazala sic Laska W o~grodzie. Posze.
diem jcj naprzeciwko / u%caIowaiem jej
raczke.
,,Chodzmy do altany!" szcpnela stu
mionym gioscm i pierwsza na palusz-
kach skierowa}a sic " r6g ogrodu. Tam
pc "a kar}owatym lasem bzowych i po-
rzeczkowych krakow rosiy cztery Sc
ste rozlo2yste klony, kt6re zwieszajac
swe galezie ku ziemi, tworzyly wspa-
niaka, e~ienista altane.
LaSka usiad}a ma lawce, ia PREY niej.
,,Gdziez papa dobrodziej?" spyta}em
jej ~niespokojnie, caiujac ia p%owt0rnie
W raczke.
,,Ojciec czyta teraz gazety | nigdy
wieczorem do ogrodu ME chodzi", Cd
powiedziaIa LaSka.
Zapewnienie to uspokoi{o mnie ME-
co / z}ozy1em trzeci pocalunek ma jej
bialej raczce.
,,ZyczyIaS sobie PAM, bym jej oznaj-
mil odpowiedz ksiezyca"
ZACH, dokoncz pan to deklamacyq.
To byio TAX Iadne - ksieayc w%ychodzi
z chmur, pan wychodzi z gaju dopicro
rozmawiacie &c soba.'
IA eaten zaczne jeszcze raz oil po-
czatku, by pani ~przypomniet moja pre-
move do kSiezyca''.
StanQlem pred LaSka i przybraw-
sly poze %podrzuciiem glove do CORY L..
wrzasnaiem W n~iebog1osy.
Go panu jcst?" krzykneia LaSka Try
wajac sic z przestrachem.
yWyrznalem g}owa o ga}ea" odpar-
lem p{aczliwie trac z caiych sill czu-
pryne.
,,Bardzo pana boli?" spytala Laska
z glebokiem wsp6lczuciem.
ME, ME bardzo, - bede juz dekla-
mowaf".
Wytarlszy oczy chustka (bo mi Ivy
cisnaG sic poczely) deklamowaiem, ale
jeSzcze nieco placzliwym glosem:
,,Rumiany ksieiyc o bladem obliczu
Wyszed} z "a chmur i swiatlem mnie
razi} -
A jam wyszedi z gaju / rzeklem: Ksie-
zycu!...."
Me tax g}o$no!" zawo}ala LaSka
chwytajac mnie "a pole Cd fraka, ,,bo
m6giby ojciec ~uslyszec i zarazby tn
przylecia}..
Perspektywa tel ewentualnoSci skre-
CHA mi jezyk W ustach. Sta}em, ME
mogac re siebie sfowa wydusic.
,,Deklamuj pan, ale bez krzyku',
~zachecala mnie LaSka patrzac ku do
mowi.
PAM. ia. ia sic boie" wyia-
kafem dzwoniac zebami.
LaSka chcia}a odpowiedzieC, ale mu-
sialo cos waznieiszcgo zajac jej IVA
e. DO stanefa ma }awce i trzymajac
dion mad oczami patrzaIa nicruchOmo
" strone domu.
..Ojciec idziew. szcpne}a ~zeSkakuiac
z lawki i oGlQdajQc sic trwozliwie,
jakby ME wiedzac co robic.
PAM! zawolalem dygoczac cd stop
do glowy, .,gdziez ia sic podzieje? ratuj
mnie PAM"
,,Uciekaj pan! predzej!'
Porwaiem "a kalendarz i wla$nie
chcialem drapnaG, gdy khaki bzowe
zaSzelescia1y i wkr6tce wypadiy 2 Mich
diva olbrzymie psy pedzac W potez-
nych Susach ku altanie.
Uciekac W obec takiego poScigu by
}oby szaleIstwem. WypusciIem kalen-
darz ma ziemie i W kilku rozpacZli-