Dziennik Chicagoski. [volume] (Chicago [Ill.]) 1890-1971, 1918-07-10
Z Bardzkich Anna Karwatowa.
Bratnie Dusze.
Powiesc wspolczesna.
Tom. ].
iCiag dalszy).

viecie sami, gdy wan wspomne socyallzm l kornu-
rizm! - rzuci{ Chatviski. - Nasz lud wprawdzie
mniej ulega tym z~gubnym pradom, ale ME maJa do
Statecznego poparcia w W~ychoWan1u szkolnem'|
c1wiaG sic zaczyna. Dawniej mad szkola mialy dozor
Csoby duchowneY mog}y wiec wczcsnle zaszczeplac
zasady WARY W miodziezy, ktora kaze szanowac
wiadze wyzsze, uznawac obca wiasnoSc, zachoWy-
vac prawa ~pahstwa, strzegace p~orzadku. Przymus
szkolny dale nam wprawdzie mniej analfabetow, ale
system dzisicjszy po szkolach ME ~przynosi owocow,
90 wkracza W prawa Boga natury, sprzeciw1aJac
i'm sic uparcie. Tylko zasady WARY moralnoscl gfo-
szone w ojczystym jezyku p~omyslny skutek odnie5c
noga, DO temsamem stana sic przystepnemi / zrozu-
mialemi ola maluczkich i acknowledgement.
- TIE u~miejetne strony szkoly, trzeba zastaplc
dobrem w~ychowaniem domowem - odezwai sic
professor. - Gmach budowac musirny ma ~zdrowych
frndamentach, czego ME dale nam publlczne Wycho-
wanie, ~dopelniG musiny prywatnem ksztalceniem
mlodziezy w zasadach WARY moralnosci. Czujnosc
pod tyn w~zgledem powinha bye r6wna, tzy W paia-
Gu, czy we divorce, czy w najubozszej chocie pod
clofcem!
- A w Galicyi, jak teraz, profesorze? pyta}
Chatyiski. - Nieraz tn, pisma krzycza, re obywatel-
stwo zamaIo czyni ola ludu, re ciemnota straszna
ieszcze p~omiedzy chlopaml!
TAX zle ME jest odpar} professor. - O.
swiata i dobrobyt ludu wznaga sic u mas W Ga
;icyi, lecz powell naturalnie Inteligencya wyslla sic
nawet, DUE ponoszac ofiary ola oSwiaty ludowej.
- Lud Iatwo sic ocknie Z ciemnoty - wtraci}
Witkowski - lecz nieraz to Swiatlo 60 oslepi "a
wiedzie ma f~aiszywe drogi.
Dwor powinien STAG ma stray, ME wolno
,,o Al, +o1o -o,;s h,r MIC +rocis ooSter,,nki, wa Ine-
70 dodal Chatyhski.
- o tax, lud rwacy sic do samowiedzy konie-
cznie potrzebuje przywodcow, ktorzyby doswiad-
.zona, umieietna reka nadali rozumny kierunek ru-
s~zajacej sic masie. Lud, budzacy sic Z ciemnoty, to
allodzieniec w~ychowywany w zaclszy domoweJ,
kt6ry nagle bywa przerzucony Z dusznego zasclanka
w szeroka atmosfere wielkich zepsutych Mast; je-
zeli kiedy, to W tel epoce zycia sWego WieceJ potrze-
Duie mentora, niz kiedykolwiek. Chcialbym mo-
viii professor Z zapaiem zeby lud nasz, dazacy do
oswiaty, ME uronii z swego skarbu najcenniejsze
perry, ktorej wartosc podtrzyrnuje Gale jego istnie-
ME ma zicmi, a ia perla jest silna mocha wiara W l.
stote Najwyzsza. I ia wiara LACEY sic ufnosc glebo-
Ia w potezna i wszechmocna opieke Majestatu Bo-
5ego, ktora kieruje losami narodow. Jaka ia ufnosc
konieczna, ME potrzebuje tiumaczyc.
Marya Z Celina przysluchiwaIy sic z ~przyjem-
noScia rozmowie starszych, lecz ola Heleny trwa}a
ona juz zbyt dlugo, zeszla wiec Z werandy, ably sic
precise pc ~ogrodzie; "a MIA p6jsc musialy Chatyh-
skie.
Jadzia Z Wiadziem bawili sic ma miekklm traW-
niku w pike; Wlodzimierz podqzyl do dzieci, zapra-
gnai ruchu. Rozmaitc wymy$lai i'm zabawy, bedac
dis bardziej ozywionyn, niz zwykle. .Jakas radosc
-, 49, -o.o, .Jnur,Io no, c,p
chwilami, re to przeczucie przedsmak ogromnego
s~zczeScia, ktorego ME zna} dotychczas!
PAM Chatyhska zblizyla sic do panien, zwrocta
.ez ich uwage ma usposobienie d~zisiejsze mlodego
soscia, cieszyla sic prawdziwie Z tel zrniany.
Swoboda pociaga ku sobie, wszyscy otoczyll
kolem dzieci i W}odzimierza, navel Chatynski Wit
kowski, pomimo w~ielkiego utrudzenia W g%ospodar-
StWie.
Celinie p~rzypomnialy sic ~maj6wki, z~achecala Z
u5miechem:
Jakby to }adnie bylo,, gdybySmy til, ma traw-
niku, wszyscy razem W CRY zagrall!
- Zagrajmy! -'wtorowala Helena.
Celina pobiegla pc tasme, kt6ra towarzystwo
~chwyciio, tworzac ko1o. Grano W ~pierScieh. Obracz-
ka przesuwala sic szybko pc tasiemce Z reki do rekir
Marya stala w kole, szukaIa piescienia II Heleny.
- Dziecko z ciebie, Maryniu, szukaj tego zadat-
ku II chiopca!- zartowa}a Helena.
lynn razem sluszna uwaga!- dolewaf waru
professor.
Marya uwziela sic ma wuja, udalo jej sic tez
znalezc ~pierScieh II niego, professor dysza}:
A, to mic dostala, az mic ulneczyla, lecz W ko-
lc ME pojde! Panic W}odzimierzu, ten obowiazek,
kt6ry mi dale W udziale p~ierscieh, zlecam tobie.
- Brawo!- szepnal do ucha W~lodzimierzowi
Witkowski.
Mlody 1ekarz z~apragnal ~dogodzic Witkowskie-
nu, a przedewszystkiem sobie, wiec postanowi1 pier
scieh znalezc II Mary. Biegal zywo, udajac, re go
.=.la +ar, :: +. nareszc;e rzucil sic niesnndzie W. ME