Dziennik Chicagoski. [volume] (Chicago [Ill.]) 1890-1971, 1918-02-05

l tyCh, co naJn1ZeJ Stal1.' nleWOlnyCn pdStuSZho"'
istoty, COZ woiem oslem W pocie czoia pracowali
ma pogarde. Do Mich sic miaio odezwac pierwsze
jego slowo.
I twarze patrzacego ma zlobek ludu smialy sic
nowinie odkupienia, choc jeszcze ME rozumlafy
zbawczego jej siowa. Ola ludu re wsi byf to
widok nowy' ten ziobek, ~mowaicy i'm ~jaSniej i do
tykalniej, rhz Z kazalnicy rzucone slowo, ktore led
vie wybrani pojeli.
Cisneli sic kaniali wszyscy, a s}uchali pill
ME pieSni, ktora radzi byli zrozumiet. Gull tyl-
ko wesolosG jej, odmienna cd z~wykiego tonu "a
iobnych pokutnych spiewow koscielnych.
KoScioi tez tego wieczora przedstawiai widok
rozny Cd nabozeistw codziennych, nawet twarz9
mnichow sic Smialy, a patrzac ma Mich sluchaJac'
uSmiechali sic pobozni. Ten ow poczuwal sic
swobodnym dokola zlobka rozmawiano, jak ma
ulicy. Niekt6rzy mieszczanie podspiewywali; ME
byloc to gretchen W dniu w~esofej nowiny.
Miedzy innymi, rozczulony, &c zlozonemi re-
kami, nedznie odziany, zarliwie sic modli1 Hebda'
niby jeden Z tych pastuchow b~iednych, W podarteJ
kozuszynic, Z licho poobwiazywanemi nogaml, z
o~bnazona piersia wyschla.
Modli} sic a plakaf, lecz. z twarzy, mimo }cz
widac bylo radoSG jakas, a dwaj ksieza, co kle-
czac obof niego, pieSh zawodzili, patrzzc nan,
cieszyli sic wielkiej poboznoSci nedznego czlowie-
ka.
Hebda, skohczywszy modlitwe, %zapatrzal SIG
oniemialy, w zlobek, jakby istotnie widzia} tie ma
rodziny dobrowolnie u~bogiego, ktory ubogich
miaf wzbogacic.
Wtem ~potracii go ktos: byl to znajomy nam
Kumkodesz, .ktory takze przyszedi sic %pomodlic i
podziwowac Z prostota dziecieca. jemu ~jasnia-
ly lica. Mai on chwile take W zyciu, gdy ro-
yum swoj nauke gdzies rzuca}, jak wezelki ME
potrzebne, a stawaf sic prosciuchnym czlowiekiem,
kt6ry tylko czuje uzywa, co Bog zesla}.
Zobaczywszy Kunkodesza, poznawszy go,
Hebda chcial mu ustapit; kleryk ME pozwolil ma
to, klakf PREY MIN "a pan brat, czujac, re tego
dnia W tenn miejscu wszyscy byli rowni. A BY
liby oba wtej kontemplacyi ~Swietego zlobka po~
~zostali, gdyby w kosciele ME stall sic szmer lud
ME zaczaf sic rozstepowac, DO go u~rzednicy z Ia
skami w reku, w kozuchach T. kun soboli, z Ian
cuchami ma szyi ma strone rozsuwali.
w g}ebi ukazal sic znany ludowi ksiaze Bia-
}owlosy re swa twarza piekna, zamySlona sago~
dina. Szla "a MIN iona, "a mia dwor, kapelani,
komornicy, sluzba, wszyscy cd swita strojni i bo-
cato poodziewani. A jednak ma divorce mieszaly
sic n~arodowsci, tax W sukniach przyborach widat
bylo najwieksza rozmaitosc.
Cudzoziemcy i swoi szydzili awsze Z tego,
re ii mas stroj byl z caiego swiata pozyczany i
przybieramy, a ME mogio ~inaczej bye odziez ia,
tax roma, wielkie miala znaczenie. TAX samo
jak ona, re Wschodu Zachodu plynely do mas
mySi, obyczaje, zycie, a Ii mas sic zlewaly w calosc,
ktora je laczyla i jednoczyla. zadnemu z tych
wplywow ME ulegalismy wylacznie a karmilismy
sic wszystkiemi, jak ~pszczoiy, kt6re z kwiatow
miod zbieraja. I gdyby ME napasci ME wojny
a zniszczenia, kt6re poiowe narodu ma siod}ach z
mieczem W dioni wciaz t~rzymaiy. miod ten nasz
by1by obfitszy i slodszy.
w orszaku L~eszkowyn niemieckiej Abroi i
sukni bylo DUO; piedzy kapelanarni niejedna
twarz zdradza}a poludniowe pochodzenie; duzo
tez swoich dlla Okla sic Pc niemiecku zbroilo i
przystraja1o. Obok tych szio sporo Rusinow, Re
wschdnio- greckiemi sukniami i pasami, wysokie
koipaki niosac w reku. Niektorzy re staroswie-
cka poprostu, ale bogato byli przybrani, inni ma
pol ruskie, pol niemieckie mieli ma sobie piaszcze
kaftany.
Ksiaze re swa pania sill d ooswietlonego Oh
TARA i tam, gdzie pred chwila kleczeli Hebda i
Kumkodesz, ~poklekli, a ksieza klerycy wesolepi
giosy ma dany znak %zanucili:
Lux cts orta gentibus
In umbra scdentibus
Et morris caliginel .4..
Gaudet miser populus
Quia mundo p~arvulus
Nascitur ex virgine.
Ut ascendat homo-reus
Condescendit ~Homo-Deus ets...
zwawiej poruszyla SIG zfobek-kolyska, iva.