Dziennik Chicagoski. [volume] (Chicago [Ill.]) 1890-1971, 1918-10-15

= Bede posfusznym - odparf zdrzeniem warg
Wiodzimierz.
By}y to ich o~statnie slowa pozegnania.
- A kiedy znow do mas powrocisz, panic Wlo-
dzimierzu? - wola} professor do odjezdzajacego.
- Pozwole sobie wr6cit "a dni kilka, Z najwie-
ksz9 checiq k~orzystac bede jeszcze z goscinnoSci
pahstwa Chatyiskich, lecz niestety zjawie sic ma
kr6tko, DO w %sierpniu musze bye W Warszawie.
Woznica podciaf konie, W}odzimierz powaz-
nym uklonem pozegnal Zalesie. Ujechawszy kill
ka krokow, przeszukai wszystkie kieszenie, DO ida
walo mu sig, re ME zabral rozahca Nary SODA,
lecz ku wielkiemu zadowoleniu znalazi go W port
rlonetce. Skad on sic tam wzia} ME wiedzial, WI
docznie schowal go w roztargnieniu. Byl to talizman
przyszlego s~zczescia W oczach Wlodzimierza, wiec
ceniI go, jak skarb nd jwiekszy.
Bryka, ktora Wlodzimierza wiozl mlody dziar
ski forys W racze konie, toczy}a sic droga, idaca o.
kolo zagajnika, W box cd Malin. Wszelkie wspom-
nienia cisnely sic Wlodzimierzow do glowy i do
serca, tenn przykrzejszem czynily ~rozstanie sic re
Zalesiem.
- Pc powrocie ~roznysla} w glebokiej zadu-
nie czy odnajde tn tie same, czuhe serca? Moze
SIC okolicznoSci znieniq? Lecz ME-. to niemozeb-
ne, to czas zbyt krotki!
Niepokoj go o~garnial ma samo przypuszczenie.
- Jedna, jedyna cbwila DUO zlego narobic mo-
ze... rozwazaf dalej, a pred oczyma jego przesu-
nela sic postac odeta Piotra Malihskiego, vice "a
czepi{ zaraz forysia pytaniem, czy to w tel stronie
l~ozlozyia sic Czaplagora?
TAX, wielnozny panic, mozemy nawet dole
chac do granicy przez Czaplag6re.
"A no dobrzec dobrze, to jedzmy tamtedy, -
zawolal z ozywieniem W~lodzimierz, ciekaw byi 20
baczyG posiadlosG Malihskiego.
Dzieh by1. skwarny, droga ciezka, piasek NEIL
sic pod kolami, konie grzaly sic. Wlodzimierz ME
m6gf dfuzej wysiedziec ma bryce, chcial fSt pieszo,
by ME o~ddyctat py}em, ktory gestyni tumanem O.
wiewaf podr6znych, nareszcie Z poza CORY wychy-
lily sic okazale zabudowania.
- Co to "a majatek? pytal zn6w Wiodzinierz,
ocierajac pot Z czola.
To Jest wlasnie Czaplagora!- odpowiedzial
wesolo chlopak. 49,. ..... (
= Co "a cudna wies! - podziwial w clchoscl
mlody doktor - Jaka to rozkosz bye wlascicielem
takiego majqtku ziemskiego! Jak MONA TIL dziaiac,
iak DUO czynit praca wp1ywem!
Chaty, howe i ladne, przesuwaly sic szcregem,
kobiety dzieci, przybrane W zywe barwy sat
swoich, sterczaly jak olbrzymie maxi, lub biawatki
poSr6d chwastow w o~grodach. Mr6wcza praca krza-
tally sic, by ~oczyscic warzywo swoje z bujnych o.
stow pokrzyw.
- Iu iednostkom, a z nienni iu rodzinom chleb
dale dziedzic?! - rozwaza} Wlodzimierz. Me
tylko karmic je chlebem, lecz powinien takze dbac
o moralny stan ic1p ducha.. Moze czuwac mad ich
wiara, cnota, mad obyczajami i jezykiem... moze
oz.,,aS .aJ ,,r-Lou,o;aro -,todc1aoo Ookolenia
~rsuwajac zie, obce, jadowite wpiywy... Co "a wiel-
kie, ogromne zadanie... jaka odpowiedzialnosc
wobec Boga i naszego spoleczeistwa! Wspaniala,
wanna plac6wka w tel walce z obcymi zywiolami o
byt codzienny dalszy... Czy Piotr choc w czesci
wydoIa ty1n obowiazkom obywatela ziemskiego?
Me znam 60 blizej, lecz w~atpie... w~atpie... Wa
claw predzej...
Bryka toczyia sic okoio podworza, zamknietego
lax forteca mocnemi murami i budynkami, mijala
wspaniasy ogromny park, nawet juz droge wiodaca
do okazalego dworu, gdy nagle Wlodzimierz zapy-
tai sic forysia:
- lie mil do granicy?
%, jeszcze HAWAI-, re dwie, wielmozny panic.
w takim razie skrec pred dwor, MECH ko-
ME wytchna z ~godzine, zajedziemy ~jeszcze W pore.
Ch}opak, zadowolony Z rozkazu, ruszy} ostro
z miejsca i W pelnym biegu zatrzyma} konie pred
obszernym dworem. !
Ma duzych kamiennych schodach ukaza} sic tel
&c chwili sluzacy W iiberyi, ozdobiony g~uzikami
herbowymi, "a MIN wypadf ogromny, plowy bernar-
dyn:
Cay panowie ii siebie? - pytal Wlodzimierz
~auzacego. ...
- Jasnie pana nielna, ale jest pan Mirski.
Drzwi cd sieni uchyliiy sic, pred donem sta
nal Waclaw Mirski.
Ma rabie ME poznal Wlodzimierza, BIO ME po-
mysla} o m~ozliwej jego wizycie W Czaplejg6rze, ale
oprzytomniawszy, przyjal go z Gala serdecznoscia
eoracego usposobienia swego.
Wiodzimierz ucieszyi sic z nieobecnosci Piotra,