Dziennik Chicagoski. [volume] (Chicago [Ill.]) 1890-1971, 1918-05-29

chwile mierzyli szybkim krokiem Scieske cd dwo-
ru do parkanu, by z daleka ujrzec juz nadjezdza-
jacy powoz.
Pc diugiem wyczekiwaniu, bryka stanela "a
kurzona Gala pred dworem.
Chatyhski objai ramieniem szwagra serdecz-
ME powitai mlodego goscia.
- Anielko, droga Anielko, jak sic miewasz?
wolai professor Zwolinski, caiowai rece siostry,
przycisna} do piersi giowy dzieci, a pannom, spoj.
rzawszy figlarnie W oczy, mowii dalej wesolo:
- Juzto, s~iostro, ME w~iedziec, skad wzie}as
lyle krasy ola swoich dzieci? Mole ami polowy
tego wdzieku ME maja. Ale, ale, drogi moi to-
warzysz podrozy, przepraszam, re Gle ME p~rzedsta-
wiiem-pan Wlodzimierz Rucihski, doktor medy--
cyny z Warszawy.
Nastapiiy w~zajmne ukiony, rzucono jeszcze
kilka ogolnych frazesow grzecznosci, wreszoie po-
proszono zaraz do sail stolowej.
Herbate podawala Marya z naturalnym wdzie-
klein w ruchach.
Wlodzimierz podziwia} jej drobna reke, wdzie-
czna kbic, rugby gladkie, widziai Sliczny oval
twarzy, lecz ME mogf zbadac spojrzenia, BIO oczy,
pokryte ciemna i dluga rzesa, spuszczone byiy ku
ziemi.
Teraz i jemu dostac sic miala filizanka her
baty, podszedl wiec o pare krok6w XII Nary z
uklonem odebrai ia cd nej, lecz reka mu zadrzaia
goracy plyn oblal mu palce.
OparzyIeS sic pan! - rzucila zak}opotana
Marya, Prawie bezwiednie przeciaglem i glebo-
klein spojrzeniem objela twarz Wfodzimierza.
Mlody lekarz ~oslupial ma widok tych czarow-
nych ocz! o WHO'S bylby upuSci{ filizanke Z rak...
1; M,ryo SDoctrzaul, Wy +i ch,uiIi 10 Who'd zi,,1ier1
ma duze, czarne oczy, a oczy tie patrza szlachetnie,
lecz So smutne z~alzawione.
Celina przygladala sic uwaznie gosciom, dol
rzala, re wuj Zwolihski posiwial znacznie, lecz
z Gala ~przyjemnoScia patrzala ma jego pociagla,
mia twarz, wysokie colo i o~zywione, i madre
spojrzenie, pr~zypominajace rysy rodzinne Zwolih-
skich.
Wlodzinierz imponowa} jej uroda, wzrostem,
ukladnem z~achowaniem sic, W mySli powtarza-
la sobie:
- Co "a przystojny brunei!
Kruczy WHO'S, nieco kedzierzawy, i was ciem-
ny odbijaiy ~wyraznie cd popielatego, eleganckiego
ubrania. Cere mial W}odzimierz bladawa, lecz
zdrowa, colo myslace, nieco schmurzone. Ca
lose zdradzala powaznego i szlachetnego m}odzieh-
ca, lecz widocznie zmeczonego wewnetrzna walkq
duszy.
To spostrzezenie zrobili W mySli oboje Cha
tyhscy, lecz dopiero pozniej udzielili go sobie ma
wzajem'
Podczas herbaty, Wiodzimierz milczal wiecej
niz rozmawial, professor opowiadaI o Lwowie, ozy-
wial Gale towarzystwo. M}ody lekarz rzuca} :
nienacka spojrzenia ma w~szystkie osoby i pred
mioty W jego otoczeniu bedace, jakby chciai zba-
dac cd razu poznat mieszkahcow Zalesia.
Podobala mu sic Celina z usmiechnieta bu7
zia, DO jakaS otuche, s~wobode ~przyjazh wlewa}a
mu W SERGE; tego samego uczucia doznawa} ma
widok Chatynskiego, lecz uwielbieniem prawdzi-
wem przejmowai sic, patrzac ma szlachetne ry-
sy oczy PAM Chatyhskiej i Nary, a W dodatku
dystyngowane z~achowanie sic tych pan zachwyca-
10 go.
Dzien byl ciep}y i ~pogodny, Gale towarzystwo
wybralo sic wiec pc herbacie do ogrodu.
Jadzia z Wladziem towarzyszyli take 60
SCION, a Z wielka ciekawoscia przypatrywali sic
W~lodzimierzowi Spostrzeg1 to-, zwabii malcoM
do siebie i serdecznie Z mimi rozmawiaf O grach,
~zabawkach. kucykach, wreszcie p~otracii o nau-
ke Wiadzia. Chiopiec ~odpowiadal Smiafo. ia
dzia z pewnem ociaganiem sic, chcac ia osmielic,
podai jej reke, odtad sill razem'
ObjaSniaf jej tiumionym glosem, re on mia1
kiedyS siostrzyczke, re by1a we wieku Jadzi, ko-
cha} ia bardzo, ale cd dawna spoczywa ma cmen-
tarzu.. teraz ME ma nikogo, sam jest ma wielkim
Swiecie... a maiej Zosi smutnie szumia Swierki mad
mogiika,..
Ale matehke ma pan jeszcze t~atusia! -
wolalo dziewczatko rozzalone.
- Ami jedno - ami drugie! Sam zawsze
sam! Ciche westchnienie unioslo mu piers.
Biedny pan! biedny zostan wiec z Mani!
- A widzisz przybylem, DO wiedzialem, ze
Jadzia ma dobre serduszko. - WIodzimierz us