Dziennik Chicagoski. [volume] (Chicago [Ill.]) 1890-1971, 1918-05-29

NHeS
-. Nasze spoieczeistwo odtraci1o dawno "a
sadly klasykow, ~nastraja sic ma ton lekki, a zwla-
SEGA mlodziez nasza. Me mogac rozwinac du--
cha sWego goracego nj w spraWach spolecznych,
nj W politycznych, ola wyjatkowych stosunkow,
- zaprzepaszcza sic W b}ednem kole zabaw.
Smutny to objaw!
- zwiaszcza, jezeli bywa podsyconym ptzez
wrogie nam zywioly. Chca, ~zebysmy W Wire
mellow zapomnieli O wlasciwem naszem poloze-
niu, slowem, ~zaciagaja nam bielmo ma oczy! Zlych
pradow W naszem spoieczehstwie jest duzo, a ida
Z mas samych, Z otoczenia i z zagranicy.
Ch1od wieczorny dal sic uczuwat, Chatyhski
nalegaf, by wrocic do saonu'
w salonie ~spostreg} Wlodzimierz z przyje-
mnoscia Gale, Gale stosy pism literackich. nauko-.
wych poitycznych, rowniez dzie}a ~ozdobne, ilu-
strowane, rozlozone po stolikach.
Professor lubif muzyke, zaraz tez podaf ramio-
ma siostrzeicom, by je zaprowadzic do fortepia-
MI.
Instrument zabrzmia} wspaniala overture, O.
degrana ma cztery rece, dalej symfonia Beetho-
vena.
Nastepnie professor zwr6ciE sic do Celiny z
proSba, zeby zaspiewala:
Swobodnie pIynai CLOS jej czysty PREY dzwie-
cznym walcu.
Bravo, bravo! Celinko - wolai professor,
caSujac serdecznie siostrzenice, lecz znow spoj-
RIAL ma Marye:
- Czy ME us}yszymy Chopina?
Marya lekkim, lecz powaznym krokiem zbli-
zyla sic do fortepianu. Gra}a n%okturny, mazurkl,
walce marsza zalobnego.
Zdawa}o sic nieraz siuchaczom, re zaledwie
konczyny palcow dotykaly klawiszy, DO tony spada-
ly kaskada- ~lsniacych perez; to znow ~cieniowa}a
nadzwyczaj delikatnie, jak gdyby ~przemowiG chcia-
la harfa cherubow lub grala z Wielkim naciskiem
i przeciaganiem dzwiekow byly to glossy rozko-
lysanych dzwonow ma w~ysokiej, dalekiej wiezy.
Uderzaia nieraz z sila rozpaczliwe akordy, VIOLA
ly one gwaltownie: ,R~atujcie! pozoga, zniszcze-
ME Smierc" Wreszoie zwalniala tempo swej
- daleko - w szerokiej przestrzeni To gasnace
promienie rozkosznego dnia... to plusk Iodzi Cd
piywajacej, ktora nam zabraIa w~szystko ~najdroz.
SEE tn ma ziemi! - Tesknota i smutek owione}y
wszystkich.
Wlodzimierz sluchal z natezeniem, podziwial,
w kohcu zapadl W tax glebokie zamyslenie, re
zauwazy}, il Marya juz wstala. Wszyscy
dziekowali jej - on milcza}. Zwolifski spoil
rial ma niego okiem badawczem, zbudzii go:
- 0 czem, panic drogi?
Ockna} sic Z marzen m1odzieniec, zerwaf sig
z krzesia, pobiegl ku Nary z uk}onem:
- Dziekuje bardzo, dziekuje niewymownie!
- CLOS drzaI mu nieco, wargi porusza}y sic Z lex
ka, jakby chcialy dopowiedziet: to byla chwila
rozkoszy ola mojej zbolaiej duszy! Lecz ME
smia} bye tax szczerym i otwartym.
Marya zrozumiaia 60, delikatnoscia swego
~ustroju duchowego p~oczula, re jej muzyka ma MIN
zrobila glebokie wrazenie' - Celina oburzala
sic w duszy ma ~mlodego lekarza, re ME wyraza po-
dziwu ola cry Nary, znanej W caiej okolicy Z ar
tystycznego wykohczania jej. Z twarzy nieza-
dowolonej Celiny wyczytaG MONA by}o, re }adny
ten brunei tract u niej iaske.
Pc d}ugiej chwili, gdy panowie zajeci byli
rozmowa, wynosly sic panie cichaczem z salonu,
by odprawic zwykie nabozehstwo majowe pod
figura mad strumykiem.
Wkrotce i Wlodzimierz zapragna} s~wiezego
powietrza, wiec o~pusci} salon, lecz zdziwionv
chorowym S~piewem, ktory doszed} uszu jego Z
oddali, zatrzyma} sic zaraz ma werendzie.
Pc rosie strumyku plynela pieSh o tkliwej
nucie do Krolowej Niebios, a czyste jej dzwieki
wnikaly smutkiem W jego dusze i tax jz podra-
zniona era Maryi. :.
Me znal jeszcze p~olozenia wioski, lecz Spiew
ten necii, wabi} go Gala si}a. wiec szedf, szedt
coraz to dalej, minai kilka chat, nareszcie zatrzy-
mai sic "a drzewem, a wzrok utopit W cieniach
wiotkich brzoz. Spostrzegl tn zgromadzony lud
wiejski; starcow, mezczyzn W kwiecie wieku, ko-
biety, dziewczeta hoze dziatwe, a ma czele mo-
dlacych sic pania Chatyfska jej dzieci' Pc Spie-
vie ugiely sic kolana, mowiono litanie. .Jadzia
podobniez zlozyla dlonie klecza}a wyprostowa-
ma z oczyma wzniesionemi ku figorze, W tel