Dziennik Chicagoski. [volume] (Chicago [Ill.]) 1890-1971, 1918-07-26
Z Bardzkich, Anna Karwatowa.
Bratnie Dusze.
PowieSe wspolczesna.
Tom. !.
(Ciag dalszy).

CQatynSCy stall ODO)e ma WeldnQzle, PlZySl3--
dajac sic odjezdzajacym, ME spodziewali sic bynaj-
mniej jakiego wypadku.
Ola bezpieczehstwa wygodniejszej drogi, wy
brano zwirowke, a kierunek w STRONG zacisznego
boru.
Marya prosiia W~lodzimierza, zeby sic zaopie-
Aowai w~ylacznie Helena, DO W razie niebezpieczen-
silva bedzie przynajmniej pomoc natychmiastowa.
Jakzez n~iechetnie spelniai jej zyczenie W}odzi-
mierz, ulegl wreszcie, jadac tuz ,obok Heleny. Hele-
ia jaSniaia szczeSciem, oczy jej tli}y sic ogniem,
piers falowala wezbranem uczuciem. Pedzia o Kill
Ea krokow pred Chatyhskiemi, DO klacz rwaia sic
do przodku. Cisza byla w nature, a prad p%owietrza
~przynosii do uszu Maryi i Celiny zalotne siowa
dziewczecia. W1odzimierz odwraca1 sic czesto do
panien Chatyhskich, lecz wtejze chwili ~odrywala go
Helena jakimS slowem jedrnem cullen. Bedac
bardzo podrazniona, zapragne}a wiekszych wrazeh.
- Panic Wlodzimierzu, Dor juz blisko, pogalo-
Pujemy teraz!
- Me moge ma to p~ozwolic, DO zbyt szybsa ia
ida grozi PAM niebezpieczehstwem - odparl z o.
burzeniem.
Co mi bedzie?! Najwyzej spadne-- w my
$i jej zamajaczyly drzewa c~ieniste, gorace spojrze-
MA. Dzika ~fantazya pragnienie p~rzygody opa-
nowaly ia, nerwy zadrgaly ~podcie}a wiec SLIME
i znienacka wierzchowke.
Kon zerwal sic jak WICKER, zanim Wlodzimierz
oprzytomnial. 0 powstrzymaniu go ma razie mySlec
ME MONA bylo. KoniecznoSc wymaga}a ~popedzic
"a Helena, a grzeczno5c ME ~pozwalaia zostawiac bez
opieki panny Chatyhskie. Wahai sic.
- JEDI pan "a Helena!- biaga}a Marya. -
Spadnie i zabije sic, koh pedzi jak szalony!
zyczenie' Nary bylo dian rozkazem. Zwolna
ruszyl z miejsca, by ME sploszyc innych koni, poz-
niej puSci} wodze i popedzil jak strzala, chcac dogo-
mic Helene.
Juz tylko kilka krok6w dzielilo go cd niej, gdy
spostrzegl, re siodlo sic przechyla, a Helena chwiac
sic zaczyna.
Trzymaj sic PAM grzywy, zrzucaj strzemio-
IA z nog! - u~pominal glo5no Wlodzimierz, sam
spieszac co tchu, lecz zanim zdazy} d~ojechac, Helena
I krzykiem padla ma zwirowke. Klacz wystraszona
pogalopowala dalej.
Szczesciem byIo ola Heleny, re usluchala rad
Wlodzimierza, w przeciwnym razie klacz bylaby ia
powlok}a "a SODA ! przyprawila o 5mierc.
Mlody lekarz zeskoczyi z konia, szybkim ru-
chem p~rzywiazai 60 do drzewa, potem podazyl do
Heleny. Lezala blada, nieruchoma, z oczyma przym-
knietemi. Nachyll sic mad MIA i p~rzekonai sic, re
zemdlaIa rzeczywiscie Z bolu, lub z przestrachu. Po-
dni6sl ia wiec Z drogi zlozyl ma miekkiej murawie,
W cieniu drew. Nastepnie, spostrzeglszy w poblis-
kim rowie wode, wyja} chustke z kieszeni, umaczal
il zwilzyl MIA skronie Heleny.
Ma to nadjechaiy Chatyhskie, przerazenie ogro-
mne malowalo sic ma ich twarzach.
- Czy zyje ably? - pytala z lekiem ~pobladla
Marya.
- Coz jj jest?- wolaia Celina!
- Zemdlenie! - ME obaWiajcie sic, panic.
Tu, Wlodzimierz odebrai konie Cd panien Cha
tyhskich, by przywiazaG je do drew; p6zniej wszy-
soy razem zblizyli sic do Heleny.
Pc dlugiej chwili odzyskala przytomnosc, O.
tworzy}a oczy, chciaia tez ramie wyprostowac, lecz
ragle uczuia w MEM boil straszliwy:
- Reka moja! reka! jeczaia.
Mlody 1ekarz zbadal ramie, przekonal sic, re
hy}o to tylko slime potiuczenie.
w tel chwili Chatynskie oddaliiy sic, DO klacze
ich rwaly sic niespokojnie. Helena korzystala z sa-
motnoSci, obrzuci}a Wlodzimierza plomieniami
swych ocz, wyciagajac do niego dion:
- Dziekuje "a pomoc... "a tie chwile spedzone
razem... szeptaly gorace jj usta najczulszym glo-
sem. - W~lodzimierzu.. ty ME pojmujesz... ty
ne wiesz...
M}ody nasz goSG ME dai jej slow dokohczyc,
zerwal sic z mchu ! jednym skokiem byl PREY pam
mach Chatyfskich.
Helena zrozumia}a jego ruch gwaitowny, wiec
z b6lem je}a wyrzekac, re ME ma mad MIA litoSci, a
Jest biedna nieszczesliwa.
Wyrazy jej doszly do uszu Nary, zwr6cila sic
wiec z prosba do Wlodzimierza, zeby ulzyl Hellenic,
Lo ,u;doczn;e coS iei bardzo do1eoa.
- Zrobiiem moja powinnosc lekarska, odpo-
wiedziai W}odzimierz spokojnie, wiecej uczynic
ME moge!
Marya zblizyIa sic do Heleny, zeby jej dopo-
m6dz, lecz odsuneia ia niecierpliwie, a ranie unio-