Dziennik Chicagoski. [volume] (Chicago [Ill.]) 1890-1971, 1917-11-12

POWIESC HISTORYCZNA
z czas6w Leszka Biaiego
prZeZ -
j. /. KraSzewSkiesO
(Ciag dalszy.)

ten znaku ME dal. ably milczal. Dwaj p~rzejaciele
uSciskaEi sic serdecznie, potem sic z~aczelli soble
przypatrywac.
- Utyle5, iak fasa! rzeki Jaksa.
- \ ty nedznic w~ygldasz, COS bieda Gle stree
pala - odpar},sapicNikosz.
Chce sic odgryzc ! dlatego Z Krakowa ucie-
klein rzekl Jaksa.
Byle ME do mas, DO tn kroluje post. he! he!
- pocza} Nikosz. - ia, gdy sic chce pozywic o.
ch}odzit, ide ma miasto, a ! Z tego potem s]powiadac
sic music, ably grzesznej duszy ME zgubit.
- Nikoszu nifty, pogadalibySmy rzcki Jasz-
ko - byIe gdzie byl kat. Ma zamck do was ia ME
chce; II Sulenty, II ktorcgo mieszkam, ME razno sic
rozgadac gdzje tn pojsc?
Nikosz sic poskrobal W slowg dokola oczy-
ma zatoczyl.
Ma ucho szepnai ~JaszkOwi.
Nam ia tn wdowiczke poboznq, do ktorej
czasem ma miod zachodze. Dobre kobiecosko, ale Il
niej sic trzcba cicho sprawowat, DO ona ME lubi ha-
Iasu. zcby ludzic mic gadalL.
Skrzywii sic nieco Jaksa.
- Chodzmyz rzcN.
Nikosz, choc otyly do zbytku, ruszyi dosyt ra-
zno W ulicc, pote NV ciasny zauiek, potem W pre-
1ai ieszcze wezszy, ! zadyszany, zastukai do drew
nianvch wr6t, ktore sic n~ierychIo otworzyly.
Naprz6d odsunela sic okicnniczka ktoS wy
glqdal, patrzal, potem okicnniczka ~zamknqa sic,
kroki daily sic slyszcc / stara sluga ostroznie bra
my uchylia.
Nikosz wszed} ~przodem; chciaia zaraz Fanny
kat, ledwic wyprosi5 re Jaszka wFuszczono.
Z sionki wqzkicj dostali sic do ;zby, ciemnej a
pustei, W kt5rej, gdy sic oczy oSwoiiy, s~postrzegl
.. =. r. .:,Ir. :. LII, :,;o,,c,rI
obrazkow, wianuszkami obwieszonych. Izba wy
gladala niemal, jak celia klasztorna, smutnie, zimno,
grobowo.
Gdzie my to zaszliSmy? - spytal.
- Do mojcj wdowiczk - odpari cicho NikOsz
-Czckaj chwile, zaraz sic ona ukazc, ale, zmi}uj
sic. ME pozwala} sobic, DO to niewiaSta ~pobOznd
Znalem jcj mega - dodal dlatcgo mnie przyj-
mujc,
C~hrzQknQl Nikosz, patrz2c ma drzwi do alike
rza. L kt6rych ~bojazliwic kroczQc, w~ychylila sic ko-
beta, Gala W GERM, oczyma spuszczonemi, re zio-
zonemi rckami, skromnie idQca ku gosciom.
Mioda jcszczc pigkna, Z iiglarnem wejrzen'em
ktjrego mic umiaIa zmicnic, usta miala 5~ci2gniete
jakby musem i L ca}cj jj iigurki, poboznosci2 ma
maszczoncj, bio jawnic kjamstwo. Pred obcym
chciala sic okazaG4niezmiernie zacnQ a ~pObOzna ME
WldSLa, ClOC jig 10 NlClC NOSLlONdIO'
Nikosz zblizyl sic pouiale do nicI czem pre-
s~traszona, poczeIa sic cofac ! srozyt, dopiero gdy jej
COS szepnqI pok}oni}a sic przybylymu zdala, PREY
odziawszy sic ch}odcm jcszcze kiamliwszym. Jasz-
ko patrzal i u5miechai sic.
Niczego!- rzek} przcz zeby.
Wdowiczka znikla. a stara baba p~rzyszla ze
dzbankiem, zakqska Z trzema kubkami.
Przyjaciele zasiedli oba s~pragnjeni juz mieli
poczat sic czcstowat, gdy wdowa wrocila. Jaszko
ia przyjql wesolym a tIustym zartem, kt6ry ia tro-
che sploszyL Iecz ME ~odpedzii do goSci. Da}a sobic
nalac kubck. przepila do goSci, popatrzala IA IaSz-
Ike ukradkiem dosyc mile, potem zakreciwszy sic
jeszcze, jakby sic jcj ME bardzo odchodzic chciato
i ma odchodnem pare ray zerknqwszy ma Jaksg,
znik}a w alkicrzu, kt6ry niepotrzebnie I wiclk2 tro-
skliwo5ciq cd Srodka zaryglowoia.
Poczeli pic, k,bkami potr2cajqc.
- Wdowiczka niczego, hg? - rzek} JaSzko.-
A Ciebje lotr zawsze.
- Co tv mySlisz2 - ofuknQl Nikosz - niewia
sta tylko cd koScioIa do koscioIa chodzi.. ~pobozna!
Co ty myslisz
Rozsmielj sic oba.
- Ale RE o tenn ia Z tobq nam do m6wienia-
odezwal sic Jaszko. Bqdz ty mi druhem, a praw-
de NOV. Jaki ii was wiatr wieje ku Krakowa? My
tam Leszka many, Z nimby ~skonczyt trzeba.
- TAX juz, - spytai Nikosz.
- Albo ME Gas, odpari Jaszko. = Odonicz
re Swiatopeikiem poczeli. Konrad mt W posiiek mic
p~rzyjdzie. No, a wy?
- Ksiqze Henryk, juz ME pojdzie teraz nigdzie
chyba do koSciola - rzeki NikoSz. - Kto vie, gdy-
by Leszka ME stale? Ale poki on zyw, ME! ME!
Strzyma slowa. Pobozny pan, k~sieznaby mu go
ziamac ME daia, a on jej we wszystkiem posiuszny.