Dziennik Chicagoski. [volume] (Chicago [Ill.]) 1890-1971, 1917-07-17
PowiesG z czas0w ChrobregO.
Bracia zm~artWfGhWStahcy
9Ss&k
PrzHl
J. l. KRASzEWSklEGO.
(Ciag dalszy).

kIOrNCn ONtO OlCldhlL PNN@S0N
naprz6d ma ME zwrGcii Oczy; znaleztone sksroy' po-
witane radosnym okrzykiem. dowiodiy gratoWl' re
sic ME omyll. ,
Badz co badz, gdyby nawet niewinnych napadt
i ograbii. }p tax znaczny wart byi, ably sic wazyc
ma wszvstko. Ma widok zfOta zawrzafo W cafyn
zamku nieslychana radoScia. Z gornych oElen, wy
gladaiace niewiasty w bialych czePcach i ooc1saych
sukniach diugich, zaczefy 7biegaG ma d& zseaeka-
wione. lecz graf ie groznem slOwem precz odpedzl
i znikly.
Wiezniow, ami sluchajac, ami ma mich PaTzsc,
kazano wiazac ! do lochu prowadzic. Pedzono 1eh,
popychajac i bijac, a dziedzince peza mimi rozlegasy
sic szyderskiemi~ okrzykami.
Andruszce kwawe niemal Icy z gniewu z oczu
sic s~aczyly. Gdyby ME zbyt uSny 'bnedyktyn, byi-
nv prom re Srodka rzed zawrocii, rezba go PREY
mroku wieczornym uszedi moze. Tax soole mo"i
w duchu, lecz narzekanie by}o proznem...
Rozdzielonych ma dwie ku1pki w~pedzono szyja
do qSebokiego podwziemia i zaryglowawszy Je be-
piecznie, rrdzie do }upow wrocih.
O. Romuald nklakt sic modlit, Andruszka
Awlosy rwal>z gOwy.
Graf Zeno, siedzqcy ma btrgu, byl lenntkdem ar
rybiskupa magdeburskiego; Po krotkAeJ wtec nara
die re swymi przybocznymi, n~atychmtast uoezpie-
rzywszy zabrane zloto, siadi ma kon, ably Panu swe-
mu wesola zaniesc moving.
Gdv, n~azaiutrz rano dowiedziano sic II arcybi-
skupa O ~pochwyceniu pos4ow ~Polskich' Fadosc byfa
vieIka Zrodzii sic jednak wkrotce sPor o zaOra-
ne zAoto. do ktorego calej iloSci chciwy graf sic ME
orzvzna} a wszystko "a wiasnoSc swa uwazal. Ar
cybiseup co najmniej pO}owy zadai postal z groz-
ba do grafa. Zatarg sic Z tego wyw1azat tax zyWy'
z obu stron tax uparty, IL konca ME byfo MONA
przewidziec.
Zagrozony uwiezieniem graf, kt6rego o~strzezo-
no zawczasu. ME widzac sic I arcybiSEuPem, nstych
miast uszedl do swojego burgu, ma ktorym W oSta-
t~ecznosci bronic sic nawet byl gotow.
Arcybiskup / d~oradzcy jego ME bez przyczyny
domyslali sic, IL znany z hojnOSci BoleSiaw znacz-
ne bardzo Diary wysiac musial do Rzymu, Dopom'-
nano sic ich cd wassala, jake wiasnoSci arcybisku-
pa, kt6ry straze tie czaty kaza} postawic. RadoSc
z wypadku zmieniia sic W gniew niepo&oJ>..
Graf Zeno przysiegai, re ME da pruszyny po-
chwyconego zlota. ktore mu sic "a p~rzysluge &C.
sarstwu wySwiadczona n~aIezalo. Gniewny rozsler-
dzony ~powr6cil do zamku, kazai ma wszelkl wypa-
dek ~postawic straze do obrony sic gotowac. " ra-
die zaS arcybiskupiej, posadzajacej grafa o iur
znaczny, p~ostanowiono naprzod dojSc, lie to grzy'
wien zlota WE'LL poslowie.
Zadanie bylo dosyt trudne, lecz mjano zawsze
zrecznych poslancow pod rekq. Uradzono wypra-
vic do ks. Petrka Z zapytaniem o Objasnienle l tc
ME zwlekajqc chwili.
Suknia duchowna byia najlepSzym do Polski Ii,
stem bezpieczenstwa. Braciszek Makary wyruszyf
ustnem poleceniem do Poznania. Celem podrozy
mial bye niby poklon II grobu meczsnnika W Gniez
ME.
w kilkanaScie dni 20 w~yslaniu Andruszki, gdy
opat Aron wlaSnie liberal sic innemi drogami dru
gie p~oselstwo wyprawiG, do cell ks. Petrka o zmro
ku zapukal brat Makary.
Ciagle $cigany mySla niebezpieczenstwa Was
nego, przestraszyi sic, ujrzawszy go pred SODA ks
pisarz. Oniemial prawie w ~pierwszej chwili. Merry
chic rozpoczeiy sic szepty p~otajemne.
w godzine potem posel arcybiskupi, przepro
wadzony przez Harna, szedi nOcowac ma podzam
cze. a ks. Petrek namysliwszy sic d4ugo i bacznie
pom~odliwszy, przezegnawszy krokiem Smialyn
zmierzal do tumu, gdzie sic spodziewai zastac 0
pata.
Zdaio mu sic, IL nastreczaia sic zrecznosG pc
zvskania ~zaufania, jezeli ono bylo zachwiane...
Widzac go wchodzacego z twarza wesola, jail
nigdv niemal tryumfujqca opat Aron, ktory mia
u Sleb1e dwu o)coW, SWleZo PrZyoyiyCH L Tl@nCyl'
przygotowywal ich do w~ielkiego poslannictwa, jaki'
W tym kraju speiniac mieli, zobaczywszy ks. Pc
trka. natychmiast ich p~ozegnal. Z twarzy jego wi
dial iuz, re darmo ME przychodzi.
= Wasza przewielebnoSc - odezwai sic pisarz
osianiaiac sic pokora rzucileS raz slowo, ktor
mi SERGE przebilo. =. Nam tn nieprzyjaciol, CO mni
czernia, Bog laskawy, re mi dale zrecznoSc dowiest
lax szczerze siuze panu mojemu.. Fla wiadomoS
przynosze, ale fla lepsza nz zadna, gdy o takleJ wa
gi rzecz idzie...! \
Opat zmilczal.