Dziennik Chicagoski. [volume] (Chicago [Ill.]) 1890-1971, 1917-08-13

POWIESC .HISToRYCZNA
4 czasow Leszka Biaiego
(, - przez
J. /. KraszeVvslSieso.

nlepeWna GRANGE Zeull KraNOWSNleJ on SIaSNd, uTO-
ga, wijaca sic "a valiant i moczary, miedzy wybu-
jaiemi drzewy, dzika i zdajqca sic czasem ginQc
wSr6d zaro$li KIDD, przez wichry obalonych, - su-
nal powell, wSrod uroczyStej ciszy jeSiennego VIE
cora pogodnego diugi orszak, ktoryby "a procesye
ko5cielna wziac byio MONA, gdyby wszyscy udziai
W MIN majacy, zamiaSt iSc pieSzo, ME jechali konno.
w poSrodku tego szeregu du~chownych / ryce-
rzy, dworzan, pachoIkow i sluzby, najrozmaiciej po-
przybieranej i ~zbrojnej, widac bylo podesziego VIE
ku mezczyzne. W ktorym latwo byio poznac Praiata,
zajmujacego W hierarchii duchOwnej wysokie sta
nowisko. Z poSzanowaniem otaczali go wszyscy;
iechal jakby odosobniony, a wieczOrne Swiatlo pie
knego dnia ma schylku oblewaio powazna twarz je-
60 iagodna ~aureol2.
ByIo to obicze. W poSr6d wSzystkich obok ME
go ! "a MEM widnych wSrod zaroSIl, najpieknicjsze
! wyszlacEetnione 4 opromienione sw~ietoSciq wiel-
ka my$lami wielkiemi.
Pomimo wieku, marSzczki prawie ME Pofaido-
waly twarzy spokojnej, zachOwaia ona miodzlencza
Swiezosc si}e. Ma pieknem czole, xozJaSnionem,
wynioslem, ME by}o Sladu ziemskiej trOski, oczy
spogladaiy L wielkiem mestwem dobrociq, ma IL
stach byl uSmiech }agodny, a siodycz laczyla sic tn
Z sIq uinoSciq, L MIA tax sic harmonijnie jedno-
czac. IL MAJ ow obudzaI czeSc miioSc zarazem.
LekNl ptdSLCL OhlE Ndl SLSlONlC l ANNSH JNS|
cze n~ieugiete ramona, a I pod niego widat by}o sza-
ty biskupie, krzyz ma laacuchu u piersi / biai2 ro-
kiete. kt0ra W podrozy dziwnq sic zdawac mogSa,
lecz byla oznaka dawnego Slubu zakonnikow sw,
Wiktora.
Ma powolnvm, ciezkim i Silnyn koriu Jechal
pralat 6w. rzuciwszy mu cugle ma szyje; kon ma
wykly widac do tego, sam sobie droge wybierat,
szedi swobodnie i Smialo, z glowa spuszczonq - a
jadacy wcale sic on ME troszczyi. Oczy miai VILE
phone W niebo, usta poruszaly sic modlitwa; zdawai
sic oderwany cd ziemi.
Wszyscy tez jechali "a MIN Powolna stePia
byia to godzina nieszporow modlitwy wieczorneJ,
ktore, czasu ME tracqc, odprawiano W drodze.
Jadacv W pewnem oddaleniu Cd biskupa kan
tor, z ksiega otwarta w reku ]intonowai Splew, lnnr
mu g}osy zgodnemi odpowiadali-.. Duchowni mle-
Ii glowv po~odkrywane hub lekkiemi czapeczkami
tylko ~osloniete. reszta szyszaki kOipaki zdjete WHO
fla w rekach. Ma twarzach wszystkich malowaio sic
pobozne usposobienie i p~rzejecie modlitwa.
Konic nawykie pewnie do Spiewu, znaj9c, re
i'm ~przystalo wtedy stapat powell / cicho, kroczyty
niby odpoczywaj2c / ledwie sig oSmlelli ktory SchWy
ct zielonq galgz, gdy mt. sic, jak pokusa, pod pySk
nawinela. Chrzest zbroi zelaznych mieczow mafo
CO p~rzerywal CORA niosace sic glossy, W ktorych
brzmial zachwyt ~pobozny wielka ~goracoSc ducha,
Wick to byl takich namietnych uniesien XII ME
blossom, cud6w ! ekstaz wielkich...
Orszak, towarzyszacy ~pralatowi W tel podro-
w. dosvc by& mnogi ! sam juz dostojnoSc jego o.
naczai. Me byio w MIN blyskotliwego przepychu,
ami mic. coby ma okaz oczom ludzi sluzy}o, ale do
Stack panski i skromna a trwala zamoznosc, Z ju-
trem sic liczaca, ludziom koniom dwOru ma
dawala ccche w~iaSciwa.
-r--a ~ -, IeyD;arzDyt1 Z DPNEOVtn
siebie. Twarze zdaly sic dobrane tax, jak jedn9 TO
dzine duchownq ~skladaly. JeSli ME braterstwo
krwi. to powinowactwo mySli ~obyczaju lch LACEY
10. Cos I tel Swietej pOgody biskupa przoduJacego
wszystkim zlewalo sic ma jegO ~druzyne. Wprawdzle
rysy bylv rome, lecz jakby skqpane W jednem stru-
mieniu laski.
Gdy chwilami pie5h ustala, szumiacy cicho las
zdai sic ia pOkornem echem powtarzac.
Ostatnie promienie bliskiego juz zachodu SION
ca. wdzieraiac sic W puszcze gestq / ciemn9, ziocliy
wierzcholki drew, a niekiedy przerzynaiy sic spty-
valy DO galazkach obnazonych konarach az XII ze-
mi. Czasem promyk jaki ziocisty ~zabiysnql ma "a
mieniu z~broinego meza, ma ~czarnej Suknl ktorego z
d~ucbownych, ma szyszaku, spartym o kark konla, ma
zwieszonei IL ranienia malej tarczy, ktorej gwozdzie
polvskiwaly chwile wnet milky W poicieniach.
Nareszcie intOnujacy Spiew zamk1at o~statniq
ksiege, ktora trzymal pred SODA, a z ust caiego or
szaku ozwaly sic powtorzone glosem podnieslo'
nym:
- Amen!
Biskup przezegnai sic jakby pc modlitwie, po'
t~rzebowal spoczynku, czas jakis jechaf mllczacy.
Poza nim, wSr6d z~brojnych dworzan, czeladz
pacholk6w, ciche szepty zwOlna sic siyszec daily
Zdawalo sic naradzat / jedni jezdzcy przyzostawal
d!a rozmowy Z drugimi, inni p~ochylali sic ku sobie
z cicha COS pomrh<ujac. Zbrojni mezowie wkiada!
ma plowv szyszaki ! ko}paki, konie troche zywie