Zgoda = Unity. [volume] (Milwaukee, Wis.) 1881-1901, 1896-01-09
= A tn u ciebie byli? spytal pan Nikodem.

Igorzafkl, ne mann, 1 lyle perledzy lie nam, OF wei MR., OF wei MIR!
Wy, to choc gorzalke macie, usmieohnas sic gorzko pan
Nikodem, a my tel ME many.
Nazajutrz rano miano wyruszy6 dwoma w6zkami, jednym po-
wozic mia} Chwedor, a drugim Trochim jeden poleszuk6w z }odzi.
Jechac postanowiono ma Pihsk, gdzie nadzeje miano wprosi6 sic
Tub wkupit ma jeden z pociagow choOiazby wosko ~yoh do wilma,
zreszta W linjaoh poprzecznych ruOh pasaaerski trwal jeszcze, oho-
cmz w bardzo ograniczonych rozmiaraoh.
Naniesiono sans sitowia posiano pokotem ma podlodze, W
kt6rej miejsce desek zastepowsla ubita gina; kobiety sic pokiad}y
ME rozbierajac, mezczyzui gawedzli az dobrze sciemniaso, take
zabierali sic do snu, gdy wsunai sic do izby Troohim.
Panoczku, wyrzek klaniajac sic, mad lisom cd Dubrowny
jasnosc bile, szczob to czego zAego ME by}o.
- Co ty pleGesz, odrzekl pan Nikodem, wstajao niespokojnie
a coz by sic tam swieoit mialo!
- Ne znaju, panoczku.
Pan Nikodem wyszedl, "a MIN inni.
Wyszli ma rowne, mniej zasioniete miejsoe, pan Nikodem
wpatrywa} sic d&ugo W ten punkt, gdzie mad lasami ma oiemnem
tie nieba, swiec} blask jakis przycmiony.
w stronie Dubrowny, powiedzial, CLOS jego lekko zadrzal, a
innym serca zabiy niespokojnie, ale ME przerywali milczenia.
- w stronie Dubrowny, powiedzia}, CLOS jego lekko zadr.a}
a innym serca zably niespokojnie, ale ME przerywali milczenia.
Vie papa, m6wii pan Nikodem daej, zwracajao sic do dzia-
dr. jecha6 musze Wy baizde spokojni, dam znac, zawiadomie -
- ale ia jestem niespokojny, sprawdzi6 music Boae uchowaj,
nieszczesoia. A mic kobietom ME mowoie.
ia pojade z papa odezwal sic Antos, many tn mniejsza }odke,
swoja zostawimy, wezmiemy cd Chaima.
Dobrze, odezwai sic pan Nikodem, mech Sidor bierze wo.
ska siada.
Mala }odka pomknea, Antos takae wioslowa6 pomagal, szyb-
ko minei oczerety zarosla wyjechali ma szeroka plaszozyzne je.
ziora.
Luna mad lasem byla wyrazniejsza.
Bose moi! to mad DubrOwns - jakby w~ykrzyknik cierpie-
mia wyrwaio sic z ust Pana Nikodema Antosiu, patrz SYM, masz
lepsze oczy, mad Dubrowna tor
Mad Dubrowna, papo, z westohnieniem odpowiedzia1
Antos tax sydor, jak on, milczac, gnali 0dke wiOsaami, C tylko
si starczy.
Pan Nikodem wpil sic wzrokiem " to ziowieszcze ooraz wy
razniejsze swiatso, patrz.l, a cieakie westchnienia ra. poraz wyry-
waly sic z jego piersi.
Boze moi, Boasl - powtarza}.
Skohczyiy sic zasianiajace lasy, odsionilo sic pole, a na miej.
sou, gdzie sta} dwor Dubrowny, zajasnia} wysoki s{up ognia, war-
ke p}omienie jak jaskolki biegaly wsrod kebow dymu, obrzymia
przesrzeh jeziora gorzala W blasku piomiennej luny, a pc ogrodze
wsrod zabudowah oblanych jasnoscia pozaru widac by}o z daleka
krecace sic jakies 6gury.
k6dka gnaia, a pan Nikodem nieprzytomny, u strasznym wy
razem cierpenia rozPaczy ma twarzy krzyczai.
Bizej, bizej!
Panoozku! raptem odezwal sic Sydor - to kozaki.
- Jezu miiosernyl - wykrzykna& pan Nikodem.
Sydor Antos mimowoli zaozeli wstrzymywac bieg lodzi, sta.
nell naprzeciw p}onacego dworu, a pan Nikodem zaiama& ree "
rozpaczy patrza& ma ten psomeh zbowrogi, kt6ry pozerai praoe j-
go calego zycia, jego starah, wspomnienia jego miodosOi, gniazdo
rodziny jego, eel zyoia.
Boze, com zawinii, re mic karzesz tax srogo - wym6wl.
- A dom jego gorzai W cchy wieczor majowy, a z trzaskiem
p}omieni dolatywaly do uszu jego jakies rozpaczliwe jek, jaks
chyohot piekielny wrzaski.
Rabuja - powiedzial Sydor.
A pan Nikodem sai W sodzi, jak posag cierpiaoy, oay obany
goracym blaskiem poaaru; a cd jasnej Postaci jego, ry,ujaoej sic
ma ciemnem tie lasu nieba, biz wyraz nieprzebranego oierpienia,
wewnetrznej walki zgrozy. w kohcu wyciagnal obie reoe W kie-
runku palacego sic dworu giosem najwyaszej rozpaozy zawolal:
Bodaj was pan6w waszych Pan Bog ma wielkim sadzie
pokaraI!
wtem z brzegu dostzesono go, hukueiy strza.y, gwiznsiy ku-
lie, a pan Nikodem zachwial sic, chwyol powietrza, podohwyoony
przez przerazouego Antosia, rnna} ma dino }odzi.
Antos z p}aczem rzucil sic ma cia}O OLGA.
Il brzegu posypa}y sic strza}y.
Uciekajmy paniczu krzykna} Sydor GAIA sRa zaozai robi6
wiosIami. Maty przeczystaja, pomi}uj! - Ale Antos MIC ME sly.
szal, z giOsnym rykiem obejmujao konajacego OLGA.
Antos, dziecko mole - przemowl jeszcze pan Nkodem
- biogosiawie. -. opekuj sic matka siostra -. powiedz i'm ....
powiedz. -. - skonai.
A i6dz leciaia, nadprzyrodzona sha przerazonego Sydora parta,
zasuw aIa sic W ciemuosG jeziora, az znowu znikIa "a gesta scians
lasu, mad kt6rym przelatywaiy zsowrogie iskry pOaaru, wsrod ke
bow gestego dymu.