Zgoda = Unity. [volume] (Milwaukee, Wis.) 1881-1901, 1894-10-03

w tel chwih w}asnie zaszed} ma ulicy yvypadek pospoity wiel.I
ce, lecz zawsze dose hopotlwy. T}um z~bityfdokoAa gromadki ssztu-]
XII pokazujacej' spotka} sic z dwoma naje4d1Ajaceri n strony pre-.
ciwnej powozami. Jednym z powozow tych3 byAaS szesciokonna ka-
reta po podroznemu opakowana, drugim imaly odkryty koczyk,
czterema kohmi z lec zaprzezony. Przez saaAtaiety dojrze6 MOI
ma byio siedzaca W glebi jj W futro otulon4f kobiete; W odkrytym
koczu siedza}o dwoje ludzi; siwejac jut, herdxo pieknej postawy
smialej twarzy mezczyzna parma jak oslATm3 swieza. Stan
greci powstrzymywal z ca}ej SHY konie rossoE flrtkie daleka sna6
podroza niezmeczone, krzyczeli o drogq rozpaczliwie wyma-
chiwai d}ugiemi batami. Lud roztepowal G%a, tloczac sic ma chod-
Mkt brzegi ulicy. Posr6d dwu scian tunEu pstrych, r~uchiwych,
setkami oczy migocacych, kareta Przejechaa zwolpa ostroznie, ko-
czyk zs PREDICT juz nieco toczac sic, skrzyAo{~sI sic z pajacem ije-
go gromadka, ktorzy ME zatzymujac Sic zw4lna postepowal brze-
giem ulicy, pod sciana tumu chodniku stoIhc4. Moznaby powie
dze6, re spotykaiy sic tam z e SODA diva odi rebne roznowiekowe
stany ludzkosci: cywilzacya dzkosc, wykwii at pierwszej pierwo-
tnosc drugiej. e@-e
Ojcze! ojcze! C "a przesiczna dziewlzynka, przechylajac
sic W powozie zawdda m}oda parma, pieknef swe, ciemne oczy z
wyrazem pajwyzszego zajecia wlepiajac " mai peczke nj ramieniu
pajaca siedzaca, l
-Wolniej, zawolal ma stangreta niemlcdhy pan, ktoremu kaz-
de zachcenie m}odej dziewczyny rozkazem Bye imnia}o.
Stangret powstrzyma{ konie, pajac Z erdy madka swoja stana{.
Cywiizacya dzikos6, przez chwile, patrzyly sol pie " twarze. Potem
z rei siedzacego W koczu pana upadlon ma H smienie bruku kilka
srebnych monet a mfoda piekna parma sSf snawszy do jednej z
kieszeni powozu, sypnela garsc cukierkow, W KID hrunku dzewczynki
z maipeczke przebranej siedzacej ma ramienhf pajaca. w tel sa-
mel chwil, wzrok jej wypadkiem Pobiegf W tiutn; z uprzejmym u
smiechem skine&a giowa, jakby odpowiadajac MI skinienie czyjes.
-Komu uklonihas sic Aurelko? zapytal I niem}ody pan gdy
koczyk wydobywajac sic ma swobodniejsza plFzestrzeh toczyl sic
coraz PREDICT.
Moryiowi! odpowiedziaaa, stall biedak W HUME kaaniai sic
nam TAX zapalczywie....
zasmiasas sic, ale Tytus Tarzyc ME smias sic mic ME odpowie-
dzia}. -.
-Dziwna rzecz! rzek} pc ohwil W zamysleniu; kogos mi tt
twarz przypomina a ME moge sobie przypomnie6 kogo?
Czyja twarz? zapytala Aurelia.
Pajaca tego; kiedym n a niego spojrzaf doswiadczysem ia
kiego wrazenia, jakbym zbiska znai kogos bardzo do niego podo-
bnego....
A ia go wcale niewidziasam; patrzasam tylko n sliczne
dzecko ze zlotemi wiosami.
w chwili kiedy Tarzyc jego c6rka rzucali pajacowi hojna
jalmuzne a Maurycy Lirski, nakszta}t komnkowej fgurki niewi-
dzialna raaszynerya W ciag{y ruch wPrawionej kianial sic zawzecie
gl6wa, reka kapeluszem, tuz "a plecami jego zaszemrai g%s PREY
t}umony wewnerznym, P~rzykrym chchotem.
-spotkal sic! spotkai sic! o! jake spotkali sic z SODA! cha,
cha, cha, cha!
~ LirsSi, zaiety caly uiIowaniem zwrocenia M siebie uwagi il
wzroku wuja a bardziej jeszcze pieknej kuzynki, ME slycza{ tych,
mad samem prawie uchem jego wyszemranych a smiechem zakoh-
czonych wyrazow. Lecz gdy t}um posunai W inna strone a powozy
znikly ma skrecie ulcy, uczu1, re ktos zlekka dOtkna} rekawa jego
pahota, bardzo uprzejmie z cicha wymawajac.
Ia pozwoleniem Szanownego Panal
Odwr6ci} sic zobaczyl pred SODA ~szczup}ego bardzo cztowe-
czka, ubranego W dIugi surdut starry, ale porzadnie jeszcze wygla
dajacy z twarza, kt6ra nby rama otaczaAa zwiazana pod broda
czerwona chustka, twarza zo{ta Pokurczona, lecz Posrod ktorej bic
kline oczy "a powiek zaczerwienionych p4oney silnym blaskiem
Ia pozwoeniem, powt6rzyl czsowiek ten bardzo grzecznym
Iagodnym giosem, powazam sic zapytaG pana, cy pan k{aniales
sic tym pahstwu, kt6rzy W tel chwii Przejechali tedy powozem.."
A coz panu do tego? oburkna} Morys, orzucajac wzrokiem
niepozorne ubrane Pytajacego.
Zapewne, zapewne! Pospieszy} przytwierdzi6 ten ostatni,
ME nam najmniejszego prawa z~aPytywa6 pana o to. Osmieiem sic
utrudzad Pana ola tego tylko, re Pragne8em zasiegns6 wiadomoSci
a o panu Tytusie Tarzycu....
I - Alboz pan znasz mego wuja? zapytaI Morys, kt6remu Iago-
dny pokomy prawie sposob m0wienia niepozornego czlowieka pc.
chlebia6 zaczynal Przyjemnie mu zreszta byho wyjawic pred kim
kolwiek, 2s byl bliskim krewnym bogstego Pana tego, kt6rego ko-
ME powozy sciagaiy pred chwila zachwycone spojrzenia mo-
tochu.
Czy znam pana Tarzyca? re s~zczeg6lnym, wykrzywionym
usmiechem powtOrzyl interlokutor Lirskiego; znaAem go kiedys do
\ bze z blska.. Wiele juz lat up{ynefo odkad go ME widzialem, ale
zmien} sic malo poznalcm go cd razu.. wygleda zawsze jak DO.
EEK danny wytwornossi." a ia piekna parma to pewnie jego c0rka.
PAM, ktG7a jecha}a kareta jego iona. zawsze peknyi szczesiw,
Ojciec rodziny wielki pam. Patrzcie, patrzde!" co z MIN? a co