davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
สารนาถ

สารนาถเป็นพุทธสังเวชนียสถานแห่งที่ 3 (1 ใน 4 แห่งของชาวพุทธ) ตั้งห่างจากเมืองพาราณสีเมืองศูนย์กลางทางศาสนาของศาสนาฮินดูไปทางเหนือราวเก้ากิโลเมตร อยู่ในรัฐอุตตรประเทศประเทศอินเดียในปัจจุบัน หรือแคว้นกาสีชมพูทวีปในสมัยพุทธกาล
เหตุที่ได้ชื่อว่าสารนาถ เนื่องมาจากสถานที่แห่งนี้เป็นสถานที่พระพุทธเจ้าทรงแสดงปฐมเทศนา เริ่มต้นประกาศพระพุทธศาสนาเพื่อเป็นที่พึ่งแก่มหาชนทั้งหลาย  และบ้างก็ว่ามาจากศัพท์ว่า สารงฺค + นารถ = ที่อยู่ของสัตว์จำพวกกวางสารนาถยังรู้จักกันดีในชื่อ"อิสิปตนมฤคทายวัน"หรือ"ฤๅษีปัตนมฤคทายวัน"(บาลี: อิสิปตนมิคทายวน) แปลว่า ป่าอันยกให้แก่หมู่กวาง และเป็นที่ชุมนุมฤๅษี
ภายในอาณาบริเวณสารนาถมีธรรมเมกขสถูปเป็นพุทธสถานขนาดใหญ่ที่สุดและสำคัญที่สุด สันนิษฐานว่าบริเวณที่ตั้งของธรรมเมกขสถูป เป็นสถานที่พระพุทธเจ้าทรงแสดงปฐมเทศนาประกาศพระสัจจธรรมเป็นครั้งแรกที่นี่
สารนาถในสมัยพุทธกาล เรียกกันว่าป่าอิสิปตนมฤคทายวันแปลว่า ป่าอันยกให้แก่หมู่กวาง และเป็นที่ชุมนุมฤๅษี เป็นสถานที่สงบและเป็นที่ชุมนุมของเหล่าฤๅษีและนักพรตต่าง ๆ ที่มาบำเพ็ญตบะและโยคะเพื่อเข้าถึงพรหมัน (ตามความเชื่อในคัมภีร์อุปนิษัทของพราหมณ์) ทำให้เหล่าปัญจวัคคีย์ที่ปลีกตัวมาจากเจ้าชายสิทธัตถะ(ที่พระองค์หันมาเสวยอาหารและถูกปัญจวัคคีย์ดูถูกว่าไม่มีทางตรัสรู้) มาบำเพ็ญตบะที่นี่
สถานที่ที่พระพุทธเจ้าทรงแสดงปฐมเทศนา เกิดในบริเวณที่ตั้งของกลุ่มพุทธสถานสารนาถภายในอาณาบริเวณของป่าอิสิปตนมฤคทายวัน9กิโลเมตรเศษ ทางเหนือของเมืองพาราณสี(เมืองศูนย์กลางทางศาสนาของศาสนาฮินดู)รัฐอุตตรประเทศประเทศอินเดียในปัจจุบัน (หรือแคว้นกาสีชมพูทวีปในสมัยพุทธกาล)สารนาถจัดเป็นพุทธสังเวชนียสถานแห่งที่ 3 (1 ใน 4 แห่งของชาวพุทธ) เหตุที่ได้ชื่อว่าสารนาถเนื่องมาจากสถานที่แห่งนี้เป็นสถานที่พระพุทธเจ้าทรงเริ่มต้นประกาศพระพุทธศาสนาเพื่อเป็นที่พึ่งแก่มหาชนทั้งหลาย (บ้างก็ว่ามาจากศัพท์ว่า สารงฺค+นารถ = ที่อยู่ของสัตว์จำพวกกวาง)ภายในอาณาบริเวณสารนาถมีธรรมเมกขสถูปเป็นพุทธสถานขนาดใหญ่ที่สุดและสำคัญที่สุด เนื่องจากสันนิษฐานว่าบริเวณที่ตั้งของธรรมเมกขสถูป เป็นสถานที่พระพุทธเจ้าทรงแสดงปฐมเทศนาประกาศพระสัจจธรรมเป็นครั้งแรกที่นี่
ประมาณ 300 กว่าปีต่อมาหลังพุทธกาล ในสมัยพระเจ้าอโศกมหาราชกลุ่มสถานที่พระพุทธเจ้าทรงแสดงปฐมธรรมเทศนาและพระธรรมเทศนาอื่น ๆ แก่เบญจวัคคีย์ และหมู่คันธกุฎีของพระพุทธเจ้า ในบริเวณป่าอิสิปตนมฤคทายวัน ได้รับการบูรณะและก่อสร้างศาสนสถานเพิ่มเติมครั้งใหญ่เพื่อถวายเป็นอนุสรณียสถานแก่พระพุทธเจ้า และกลุ่มพุทธสถานเหล่านี้ได้เจริญรุ่งเรืองถึงขีดสุดในสมัยราชวงศ์คุปตะ (บันทึกของพระถังซำจั๋ง(Chinese traveler Hiuen-Tsang) ​ซึ่งได้จาริกมาราวพ.ศ. 1300ได้บันทึกไว้ว่า"มีพระอยู่ประจำ 1,500 รูป มีพระสถูปสูงประมาณ 100 เมตร มีเสาศิลาจารึกรูปหัวสิงห์ และสิ่งอัศจรรย์มากมาย ฯลฯ") และได้ถูกทิ้งร้างไปเมื่อกษัตริย์โมกุลเข้าปกครองอินเดีย จนท่านอนาคาริก ธรรมปาละชาวศรีลังกาได้มาบูรณะขึ้นใหม่อีกครั้ง และได้รับการบูรณะจากรัฐบาลอินเดียเรื่อยมา ทำให้สารนาถกลายเป็นจุดหมายปลายทางในการแสวงบุญที่สำคัญแห่งหนึ่งของชาวพุทธทั่วโลกมาจนถึงปัจจุบัน
วิกฤตการณ์ในประเทศเวเนซุเอลา

วิกฤตการณ์ทางสังคมเศรษฐกิจและการเมืองเริ่มขึ้นในประเทศเวเนซุเอลาในปี 2553 ภายใต้ประธานาธิบดีอูโก ชาเบซและดำเนินต่อมาจนประธานาธิบดีนิโกลัส มาดูโรคนปัจจุบัน สถานการณ์ปัจจุบันเป็นวิกฤตเศรษฐกิจครั้งเลวร้ายที่สุดในประวัติศาสตร์เวเนซุเอลาและนับเป็นวิกฤตครั้งเลวร้ายที่สุดเป็นอันดับต้น ๆ ในทวีปอเมริกาโดยมีภาวะเงินเฟ้อเกิน ความอดอยากสูง โรค อาชญากรรมและอัตราตาย และการย้ายออกนอกประเทศขนานใหญ่ผู้สังเกตการณ์และนักเศรษฐกิจแถลงว่า วิกฤตดังกล่าวมิใช่ผลลัพธ์แห่งความขัดแย้งหรือภัยธรรมชาติแต่เป็นผลพวงจากนโยบายประชานิยมซึ่งเริ่มตั้งแต่การปฏิวัติโบลิบาร์ของรัฐบาลชาเบสโดยสถาบันบรุกคิงส์แถลงว่า "ประเทศเวเนซุเอลากลายเป็นตัวแทนให้เห็นว่าการฉ้อราษฎร์บังหลวง การบริหารเศรษฐกิจผิดพลาด และการปกครองซึ่งไม่เป็นประชาธิปไตยสามารถนำไปสู่ความทรมานอย่างกว้างขวางได้อย่างไรโดยแท้"
วันที่ 2 มิถุนายน 2553 ประธานาธิบดีชาเบสประกาศ "สงครามเศรษฐกิจ" เนื่องจากความขาดแคลนที่เพิ่มขึ้นในประเทศ วิกฤตดังกล่าวทวีความรุนแรงขึ้นภายใต้รัฐบาลมาดูโร และผลจากราคาน้ำมันที่ถูกในต้นปี 2558และปริมาณการผลิตน้ำมันที่ลดลงเนื่องจากขาดการบำรุงรักษาและการลงทุน รัฐบาลไม่สามารถตัดรายจ่ายเมื่อเผชิญกับรายได้จากน้ำมันที่ลดลงและรับมือกับปัญหาโดยปฏิเสธการมีอยู่ของปัญหาและปราบปรามการคัดค้านอย่างรุนแรง การฉ้อราษฎร์บังหลวงทางการเมือง การขาดแคลนอาหารและยาอย่างเรื้อรัง การปิดบริษัท การว่างงาน การลดลงของผลิตภาพลัทธิอำนาจนิยมการละเมิดสิทธิมนุษยชน การบริหารเศรษฐกิจมวลรวมที่ผิดพลาด และการพึ่งพาน้ำมันอย่างสูงล้วนส่งเสริมให้วิกฤตนี้เลวร้ายลง การหดตัวของจีดีพีประชาชาติและต่อหัวในประเทศเวเนซุเอลาตั้งแต่ปี 2556–60 รุนแรงกว่าสมัยสหรัฐระหว่างภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่หรือของประเทศรัสเซีย คิวบาและอัลเบเนียหลังการล่มสลายของสหภาพโซเวียตอัตราเงินเฟ้อต่อปีสำหรับราคาผู้บริโภคเพิ่มขึ้นร้อยละหลายแสน ส่วนเศรษฐกิจหดตัวเกือบร้อยละ 20 ต่อปีในปี 2559เมื่อปลายปี 2561 เงินเฟ้อแตะร้อยละ 1.35 ล้าน
วิกฤตดังกล่าวมีผลต่อชีวิตของชาวเวเนซุเอลาโดยเฉลี่ยทุกระดับ ในปี 2560 ความอดอยากรุนแรงถึงขั้นที่ประชากรเกือบร้อยละ 75 มีน้ำหนักลดลงกว่า 8 กิโลกรัม เกือบร้อยละ 90 ยากจน และกว่าครึ่งมีรายได้ไม่เพียงพอต่อความต้องการอาหารขั้นพื้นฐานนับตั้งแต่เริ่มวิกฤตจนถึงปี 2560 ชาวเวเนซุเอลากว่า 2.3 ล้านคนออกนอกประเทศ เวเนซุเอลาเป็นประเทศที่มีอัตราการฆ่าคนสูงสุดในโลก โดยมีผู้ถูกฆ่า 90 ต่อ 100,000 คนในปี 2558
มิสแกรนด์เวเนซุเอลา

มิสแกรนด์เวเนซุเอลา(อังกฤษ:Miss Grand Venezuela) หรือในช่วงปี ค.ศ. 2013-2016 เป็นที่รู้จักกันในอีกชื่อคือ นางงามกีฬาเวเนซุเอเลา (Señorita Deporte Venezuela) เป็นตำแหน่งนางงามระดับประเทศของเวเนซุเอลา โดยผู้ได้รับตำแหน่งดังกล่าวจะได้เป็นตัวแทนของประเทศเพื่อเข้าร่วมการประกวดมิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนลในแต่ละปี ปัจจุบันมิสแกรนด์เวเนซุเอลาอยู่ภายใต้การดูแลของเฆออร์เฆ บิตเตลส์ ช่างอัญมณีชาวเวเนซุเอลา
มิสแกรนด์เวเนซุเอลา 2022 คนปัจจุบัน คือ บาเลนตินา มาร์ติเนซ (Valentina Martinez) จากรัฐอันโซอาเตกี
ต่อไปนี้เป็นรายชื่อตัวแทนชาวเวเนซุเอลาของมิสแกรนด์อินเตอร์เนชั่นแนล.
สัญลักษณ์สี
รายการต่อไปนี้คือผู้เข้ารอบสุดท้ายของการประกวด มิสแกรนด์เวเนซุเอลา รวมถึงผลการประกวด
การปฏิวัติโบลิบาร์

การปฏิวัติโบลิบาร์(สเปน:Revolución bolivariana) เป็นกระบวนการทางการเมืองในประเทศเวเนซุเอลาซึ่งนำโดยอูโก ชาเบซประธานาธิบดีเวเนซุเอลาผู้ล่วงลับไปแล้ว ผู้ก่อตั้งขบวนการสาธารณรัฐที่ 5และสหพรรคสังคมนิยมเวเนซุเอลา(เปซุบ) การปฏิวัติโบลิบาร์ตั้งชื่อตามซิมอน โบลิบาร์ผู้นำการปฏิวัติของเวเนซุเอลาและลาตินอเมริกาในต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19 ซึ่งมีบทบาทเด่นในสงครามการประกาศเอกราชฮิสแปนิกอเมริกาโดยช่วยปลดปล่อยพื้นที่ส่วนใหญ่ของอเมริกาใต้ตอนบนจากการปกครองของสเปน ตามที่ชาเบซและผู้สนับสนุนคนอื่น ๆ ได้กล่าวไว้นั้น การปฏิวัติโบลิบาร์สมุ่งสร้างความร่วมมือระหว่างชาติในทวีปอเมริกาเพื่อนำคตินิยมแบบโบลิบาร์ชาตินิยมและระบบเศรษฐกิจที่นำโดยรัฐมาใช้ให้เกิดผล
ในวันเกิดปีที่ 57 ในขณะที่ชาเบซประกาศว่าเขากำลังรักษามะเร็ง เขาได้ประกาศเปลี่ยนคำขวัญการปฏิวัติโบลิบาร์จาก "ปิตุภูมิ สังคมนิยม หรือความตาย" เป็น "ปิตุภูมิสังคมนิยมและชัยชนะ ! พวกเราจะมีชีวิตอยู่และจะเป็นฝ่ายมีชัย !"
ณ พ.ศ. 2561 ตำแหน่งผู้ว่าการรัฐและนายกเทศมนตรีส่วนใหญ่ในเวเนซุเอลามีผู้สมัครรับเลือกตั้งจากเปซุบเป็นผู้ถือครอง ในขณะที่กลุ่มโต๊ะกลมสหภาพประชาธิปไตย(มุด) ซึ่งเป็นฝ่ายค้านได้ครองที่นั่งสองในสามของรัฐสภาใน พ.ศ. 2558ความเป็นปรปักษ์ทางการเมืองระหว่างเปซุบกับมุดได้ส่งผลให้การเดินขบวนของฝ่ายสนับสนุนรัฐบาลและของฝ่ายค้านกลายเป็นการใช้ความรุนแรงหลายครั้ง ส่งผลให้มีผู้เสียชีวิตประมาณ 150 คนใน พ.ศ. 2560นอกจากนี้ยังมีการอ้างและการโต้ตอบการอ้างเกี่ยวกับการจำคุกบุคคลจากฝ่ายค้าน โดยฝ่ายรัฐบาลอ้างว่าสถานะทางการเมืองของผู้ถูกจำคุกมิได้เป็นตัวกระตุ้นหรือเป็นตัวประวิงการฟ้องร้องความผิดอาญาที่พวกเขาถูกพิพากษาลงโทษ ในขณะที่ฝ่ายค้านอ้างว่าการจับกุมและการตั้งข้อหาต่าง ๆ มีแรงจูงใจทางการเมือง ด้วยเหตุจากนโยบายประชานิยมที่ริเริ่มโดยรัฐบาลสมัยสาธารณรัฐโบลิบาร์เศรษฐกิจของเวเนซุเอลาได้เสื่อมโทรมลงอย่างรวดเร็ว นำไปสู่ภาวะเงินเฟ้ออย่างยิ่งยวดการขาดแคลนอาหารและยาและอัตราการเกิดอาชญากรรมที่เพิ่มขึ้น
ปลาเวลส์

ปลาเวลส์(อังกฤษ:Wels catfish, Sheatfish;ชื่อวิทยาศาสตร์:Silurus glanis)ปลาน้ำจืดขนาดใหญ่ชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาเนื้ออ่อน(Siluridae)
จัดเป็นปลาน้ำจืดที่มีขนาดใหญ่มาก โดยถือว่าเป็นหนึ่งในปลาน้ำจืดที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลก และถือว่าเป็นปลาหนัง(Siluriformes) ชนิดหนึ่งที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลก มีลักษณะเหมือนปลาในสกุลเดียวกันชนิดอื่นทั่วไป มีลำตัวสีน้ำตาลและมีจุดสีดำเป็นกระ กระจายอยู่ทั่วลำตัว หัวมีขนาดใหญ่ มีหนวดที่มุมปาก 2 คู่ยาว ปากกว้างมากตามีขนาดเล็ก
มีความยาวได้ถึง 3เมตรโดยสถิติโลกที่มีบันทึกไว้ คือน้ำหนัก250ปอนด์ความยาว 8.5ฟุตที่ตอนเหนือของอิตาลี
มีถิ่นกำเนิดในยุโรปตอนกลางไปจนถึงเอเชียกลางโดยเฉพาะในประเทศรัสเซียแต่สามารถที่จะเพาะขยายพันธุ์ได้ในที่เลี้ยง จึงมีการนำเข้าจากสหราชอาณาจักรไปปล่อยในแหล่งน้ำของสเปนจนกลายเป็นชนิดพันธุ์ต่างถิ่นตั้งแต่ทศวรรษที่ 50
เป็นปลาที่หากินเพียงลำตัวตัวเดียว กินอาหารโดยไม่เลือกแม้กระทั่งสัตว์ปีกหรือสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมหรือแม้แต่กินพวกเดียวกันเอง จนทำให้มีคำเล่าลือกันในยุคกลางว่ากินกระทั่งมนุษย์ หรือมีการผ่าท้องแล้วเจอเศษซากชิ้นส่วนมนุษย์อยู่ภายในแต่โดยปกติแล้ว อาหารคือกุ้ง,ปูและปลาหากินในเวลากลางคืนมีพฤติกรรมการขยายพันธุ์ โดยตัวผู้จะเป็นผู้ดูแลไข่จนฟักเป็นตัว
ด้วยความที่เป็นปลาที่มีขนาดใหญ่ จึงนิยมตกกันเป็นเกมกีฬาโดยเฉพาะในทวีปยุโรป ซึ่งสามารถตกได้ด้วยมือเปล่าได้ ด้วยการสวมถุงมือที่ยาวถึงต้นแขน แล้วใช้มือล้วงเข้าไปในโพรงที่ปลาอาศัย แล้วดึงปลาออกมาด้วยการให้ปลางับที่มือ
นิยมปรุงเป็นอาหารและนิยมเลี้ยงกันเป็นปลาสวยงามและแสดงในพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำโดยเฉพาะในตัวที่เป็นสีขาวล้วน
ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับSilurus glanisที่วิกิสปีชีส์
สกิลสุดพิสดารกับมื้ออาหารในต่างโลก

สกิลสุดพิสดารกับมื้ออาหารในต่างโลก(ญี่ปุ่น:とんでもスキルで異世界放浪メシ;โรมาจิ:Tondemo Sukiru de Isekai Hōrō Meshi;ทับศัพท์: ทนเดโมะ สกิล เดะ อิเซไก โฮโร เมชิ) เป็นซีรีส์ไลต์โนเวลญี่ปุ่น เขียนโดยเร็ง เองูจิ เดิมเผยแพร่ออนไลน์ผ่านเว็บไซต์นิยายออนไลน์สร้างโดยผู้ใช้โชเซ็ตสึกะ นิ นาโรตั้งแต่เดือนมกราคม พ.ศ. 2559 ต่อได้ตีพิมพ์เป็นหนังสือไลต์โนเวลโดยสำนักพิมพ์โอเวอร์แล็ปในเครือโอเวอร์แล็ปโนเวลส์ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2559 วาดภาพประกอบโดยมาซะ ปัจจุบันวางจำหน่ายถึงเล่มที่ 14
มังงะดัดแปลงวาดโดยอากางิชิ K เริ่มเผยแพร่ทางเว็บไซต์Comic Gardoในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2560 และรวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือมังงะรวมเล่ม (ทังโกบง) ถึงเล่มที่ 9 มังงะภาคแยกวาดภาพโดยโมโมะ ฟูตาบะ เริ่มเผยแพร่ในเว็บไซต์เดียวกันในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2561 และรวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือมังงะรวมเล่มถึงเล่มที่ 7 ซีรีส์ไลต์โนเวลและมังงะภาคหลักมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์รักพิมพ์
ซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ดัดแปลงโดยสตูดิโอแมปปาภาคแรกออกอากาศตั้งแต่เดือนมกราคมถึงมีนาคม พ.ศ. 2566 ฤดูกาลที่ 2  มีกำหนดการฉาย พ.ศ. 2568
ซีรีส์ไลต์โนเวลเขียนโดยเร็ง เองูจิ  เดิมเผยแพร่ออนไลน์ผ่านเว็บไซต์นิยายออนไลน์สร้างโดยผู้ใช้โชเซ็ตสึกะ นิ นาโรตั้งแต่วันที่ 5 มกราคม พ.ศ. 2559ภายหลังสำนักพิมพ์โอเวอร์แล็ปได้ลิขสิทธิ์ตีพิมพ์เป็นหนังสือไลต์โนเวลในเครือโอเวอร์แล็ปโนเวลส์ตั้งแต่วันที่ 25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2559 วาดภาพประกอบโดยมาซะวางจำหย่ายถึงเล่มที่ 13 เมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ. 2565
ซีรีส์ไลต์โนเวลมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์รักพิมพ์ประกาศลิขสิทธิ์เมื่อวันที่ 6 มีนาคม พ.ศ. 2561
มังงะดัดแปลง วาดภาพโดยอากางิชิ K เริ่มเผยแพร่ทางเว็บไซต์มังงะคอมิกการ์โดตั้งแต่วันที่ 24 มีนาคม พ.ศ. 2560รวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือมังงะรวมเล่ม (ทังโกบง) ถึงเล่มที่ 9 เมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ. 2565ซีรีส์มังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์รักพิมพ์ประกาศลิขสิทธิ์เมื่อวันที่ 20 กันยายน พ.ศ. 2561
มังงะภาคแยกวาดภาพโดยโมโมะ ฟูตาบะ ชื่อเรื่องว่าทนเดโมะ สกิล เดะ อิเซไก โฮโร เมชิ: ซุย โนะ ไดโบเค็ง(とんでもスキルで異世界放浪メシ スイの大冒険,Tondemo Sukiru de Isekai Hōrō Meshi: Sui no Daibōken,แปลว่า"สกิลสุดพิสดารกับมื้ออาหารในต่างโลก: การผจญภัยอันยิ่งใหญ่ของซุย")เริ่มเผยแพร่ทางเว็บไซต์มังงะคอมิกการ์โดตั้งแต่วันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2561รวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือมังงะรวมเล่ม (ทังโกบง) ถึงเล่มที่ 7 เมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ. 2565
ซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ดัดแปลงมีการประกาศสร้างในวันที่ 29 ตุลาคม พ.ศ. 2565 ผลิตโดยสตูดิโอแมปปากำกับโดยคิโยชิ มัตสึดะ เขียนบทโดยมิจิโกะ โยโกเตะออกแบบตัวละครโดยนาโอะ อตสึ แต่งดนตรีประกอบโดยมาซาโตะ โคดะ, คานะ อูตาตาเนะ และคูริคอร์เดอร์ควอเต็ต ซีรีส์อนิเมะออกอากาศตั้งแต่วันที่ 11 มกราคม ถึง 29 มีนาคม พ.ศ. 2566 ทางช่องทีวีโตเกียวและเครือข่ายอื่น ๆเพลงเปิดชื่อเพลงว่า "เซตากุ นะ ซาจิ"(贅沢な匙,Zeitaku na Saji, "ช้อนอันหรูหรา")ร้องโดย Van de Shop ส่วนเพลงปิดชื่อเพลงว่า "Happy-go-Journey" ร้องโดยยูมะ อูจิดะมิวส์ คอมมิวนิเคชันได้ลิขสิทธิ์เผยแพร่ในภูมิภาคเอเชียใต้และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ส่วนครันชีโรลได้ลิขสิทธิ์เผยแพร่ในภูมิภาคอื่น ๆ ของโลก
เนวิลล์ ซัททอลล์

เนวิลล์ ซัททอลล์(อังกฤษ:Neville Southall) เป็นอดีตนักฟุตบอลทีมชาติเวลส์มีชื่อเสียงอย่างมากในช่วงที่เป็นนักเตะของเอฟเวอร์ตันเขาได้รับการยกย่องให้เป็นหนึ่งในผู้รักษาประตูที่ดีที่สุดในยุคนั้น และเคยได้รับรางวัลนักฟุตบอลยอดเยี่ยมของสมาคมผู้สื่อข่าวอังกฤษในปี 1985 รวมทั้งได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ MBE ชั้นที่ 5 (บริติชเมมเบอร์ออฟบริติชเอมไพร์) ในปี 1995 ในฐานะผู้ทำคุณประโยชน์ให้วงการฟุตบอล โดยเขาเป็นผู้ทำสถิติลงเล่นให้ทีมชาติเวลส์มากที่สุดที่ 92 นัด
ซัททอลล์นับว่าเริ่มอาชีพนักฟุตบอลได้ช้าเพราะก่อนจะมาเป็นนักฟุตบอลอาชีพเขาเสียเวลาไปกับการทำงานเป็นพนักงานเก็บขยะมูลฝอย,บ๋อยในร้านอาหารรวมถึงพนักงานขนส่ง ก่อนจะดังคับเกาะอังกฤษในฐานะผู้เล่นของเอฟเวอร์ตันซึ่งเขาลงสนามในลีกให้เอฟเวอร์ตันถึง 578 นัด (และเมื่อรวมทุกรายการแล้วเขาลงเล่นให้เอฟเวอร์ตันมากกว่า 750 นัด) เนวิลล์ ซัททอลล์ได้แชมป์ลีกสูงสุดกับสโมสร 2 สมัย, แชมป์เอฟเอคัพอีก 2 สมัย และเคยได้แชมป์คัพวินเนอส์คัพ1 สมัย โดยลงเล่นให้ทีมชาติเวลส์ถึง 92 นัด
เนวิลล์ ซัททอลล์จัดว่าเป็นผู้รักษาประตูที่มีรูปร่างอ้วน แต่สามารถกระโดดเซฟประตูได้อย่างไม่น่าเชื่อในหลายจังหวะ โดยเขาได้รับรางวัลนักฟุตบอลยอดเยี่ยมของสมาคมผู้สื่อข่าวอังกฤษในฤดูกาล 1984-1985 และอยู่เล่นให้เอฟเวอร์ตันมากกว่า 10 ปี ในนัดชิงชนะเลิศเอฟเอคัพปี 1995 เขามีส่วนสำคัญในการพาเอฟเวอร์ตันชนะแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด1-0 โดยหลังจบเกมส์เขาได้รับเลือกให้เป็นแมนออฟเดอะแมตช์จากการป้องกันอันสุดยอด และเอฟเวอร์ตันได้จัดเกมส์เทสติโมเนียลแมตช์ให้เขาในฐานะที่ลงสนามรับใช้สโมสรมากว่า 10 ปีโดยเชิญกลาสโกว์เซลติกมาเตะที่กูดิสันพาร์กในปีดังกล่าว
ปี 1997 เขาได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ชั้น MBE ในฐานะผู้ทำคุณประโยชน์ให้วงการฟุตบอลอังกฤษ
เนวิลล์ ซัททอลล์ลงสนามครั้งสุดท้ายในชีวิตค้าแข้งให้แบรดฟอร์ดซิตีในเกมส์พบลีดส์ยูไนเต็ดในพรีเมียร์ลีกฤดูกาล 1999-2000 และภายหลังเขาย้ายไปร่วมลีกระดับล่างอีกหลายทีมแต่ไม่ได้ลงสนาม
หลังจากนั้นเขาเริ่มเก็บเกี่ยวประสบการณ์ในการเป็นสตาฟโค้ชกับทีมชาติเวลส์และทีมดาร์เกนนัมแอนด์เรดบริดจ์ ในที่สุดเขาก็รับงานคุมทีมโดเวอร์แอทเลติกทีมในลีกสมัครเล่นของอังกฤษในฤดูกาล 2001-2002 แต่ก็ถูกปลดเมื่อจบฤดูกาล
อาชีพคุมทีมฟุตบอลของเนวิลล์ ซัททอลล์ดูเหมือนจะไม่ประสบความสำเร็จมากนัก เมื่อในปี 2004 เขารับงานคุมทีมอีกครั้งโดยเข้ารับตำแหน่งผู้จัดการทีมเฮสติงส์ยูไนเต็ด ทีมในลีกสมัครเล่นของอังกฤษก่อนจะถูกปลดในเวลาต่อมา
ชีวิตส่วนตัวของเขานับว่ามีสีสันไม่แพ้ลีลาการเซฟประตูในสนาม เมื่อเขาตัดสินใจทิ้งภรรยากับลูกในปี 2007 ไปหาคู่ควงคนใหม่ และต่อมาเขาฟ้องเรียกสมบัติอันประกอบด้วยเหรียญรางวัลและหมวกทีมชาติรวมถึงเครื่องราชอิสริยาภรณ์ของเขาคืนจากลูกสาวต่อศาลเด็กและเยาวชนในเมืองลิเวอร์พูล หลังจากที่เขาชนะคดีทำให้ซาแมนทา ลูกสาวของเขาที่เพิ่งอายุ 19 ปี มีหนี้ที่ต้องชำระแก่ศาลกว่า 6,000 ปอนด์ ซึ่งทนายของเนวิลล์ ซัททอลล์กล่าวว่า เนวิลล์รู้สึกพึงพอใจอย่างมาก
ปี 2008 เซาธอลล์ได้เข้าร่วมเป็นหนึ่งในสตาฟโค้ชของทีมมาร์เกต ซึ่งเป็นทีมในลีกสมัครเล่นของอังกฤษ
อัชวาก มุฮัรร็อม

อัชวาก มุฮัรร็อม(อาหรับ:أشواق محرم; Ashwaq Moharram; เกิดปี ค.ศ. 1974/1975 (อายุ 49–50 ปี))เป็นแพทย์และนักเคลื่อนไหวชาวเยเมน เป็นที่รู้จักจากการเคลื่อนไหวเพื่อผู้อดอยากในนครอัลฮุดัยดะฮ์ประเทศเยเมน
มุฮัรร็อมแต่งงานแล้วและมีลูกสองคน ในปี 2016 ซึ่งในขณะนั้นเธอทำงานเป็นแพทย์มาแล้ว 20 ปี เธอได้รับการขึ้นชื่อเป็นหนึ่งในหนึ่งร้อยสตรีของบีบีซีเธออาศัยอยู่คนเดียวในอัลฮุดัยดะฮ์ส่วนสามีและลูกย้ายไปอาศัยอยู่ในประเทศจอร์แดนมุฮัรร็อมเคยกล่าวเกี่ยวกับงานที่เธอทำว่า "ฉันเห็นสิ่งเดียวกันกับที่เคยเห็นในโทรทัศน์เวลาที่เกิดทุพภิกขภัยในโซมาเลีย ฉันไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะเห็นมันในเยเมน" มุฮัรร็อมทำงานกับหน่วยงานความช่วยเหลือทางมนุษยธรรมนานาชาติมาหลายแห่ง แต่นับตั้งแต่ปี 2015 เธอเลือกออกมาทำเองคนเดียว ขนส่งอาหารและยาโดยใช้รถของเธอที่ในขณะเดียวกันก็ใช้เป็นคลินิกเคลื่อนที่
นกกระสาปากพลั่ว

นกกระสาปากพลั่ว(ชื่อวิทยาศาสตร์:Balaeniceps rex) เป็นนกขนาดใหญ่ชนิดหนึ่งในอันดับนกกระทุง(Pelecaniformes)แต่จัดเป็นเพียงชนิดเดียวเท่านั้น ที่อยู่ในวงศ์ Balaenicipitidae
นกกระสาปากพลั่วจัดเป็นนกที่มีขนาดใหญ่มากชนิดหนึ่ง ขนาดเมื่อโตเต็มที่มีส่วนสูงตั้งแต่ 115-150 เซนติเมตร โดยประมาณ หากกางปีกจะกว้าง 230-260 เซนติเมตร น้ำหนักประมาณ 4-7 กิโลกรัม
ขณะที่เป็นวัยรุ่นหรือตัวเต็มวัยจะมีสีเทา ส่วนนกขนาดเล็กจะมีสีออกน้ำตาลกว่า อาศัยอยู่บริเวณบึงใหญ่ในแอฟริกาตะวันออกแถบประเทศซูดานและแซมเบีย
นกกระสาปากพลั่ว มีจุดเด่น คือ จะงอยปากที่หนาและรูปทรงประหลาดไม่เหมือนนกชนิดอื่น เริ่มเป็นที่รู้จักในแวดวงวิทยาศาสตร์ จากการมีการอนุกรมวิธาน ในช่วงศตวรรษที่ 19 จากการที่หนังของนกชนิดนี้ถูกนำมาขายในยุโรป อย่างไรก็ดี นกกระสาปากพลั่วเป็นที่รู้จักกันดีอยู่แล้วตั้งแต่สมัยโบราณในอารยธรรมอียิปต์โบราณที่มีการเขียนภาพถึง และอารยธรรมอาหรับที่เรียกขานว่า "abu markub" ที่มีความหมายว่า "ผู้มากับรองเท้า" ซึ่งก็มาจากจะงอยปากมีลักษณะเหมือนรองเท้านั้นเอง
นกกระสาปากพลั่ว หาอาหารในบึงน้ำหรือบ่อโคลน อาหารได้แก่ ปลา, กบ กระทั่งลูกจระเข้ หรือลูกสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมที่ไร้ทางสู้ ทำรังบนพื้นดิน ออกไข่ครั้งละ 2 ฟอง
ปัจจุบัน เป็นนกที่ถูกจัดอยู่ในภาวะเสี่ยงใกล้สูญพันธุ์จากบัญชีแดงของสหภาพเพื่อการอนุรักษ์ธรรมชาติของสหภาพนานาชาติเพื่อการอนุรักษ์ธรรมชาติและทรัพยากรธรรมชาติ(IUCN)
จากความที่เป็นนกขนาดใหญ่ หายาก และหากินใกล้แหล่งน้ำ นกกระสาปากพลั่วคาดว่าเป็นนกที่ทำให้เข้าใจผิดว่าเป็น "คองกามาโต" คือสัตว์ประหลาดที่คล้ายนกขนาดใหญ่ ที่โจมตีใส่มนุษย์ในบึงน้ำแถบแอฟริกากลางนั่นเอง
ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับBalaeniceps rexที่วิกิสปีชีส์
ลิงบาบูนชัคม่า

ลิงบาบูนชัคม่าหรือลิงบาบูนเคป(อังกฤษ:chacma baboon, Cape baboon;ชื่อวิทยาศาสตร์:Papio ursinus)  เป็นลิงบาบูนชนิดหนึ่ง ในวงศ์ลิงโลกเก่า(Cercopithecidae)
ลิงบาบูนชัคม่า เป็นลิงบาบูนที่มีขนาดใหญ่ที่สุด และนับเป็นลิงอีกชนิดหนึ่งที่มีขนาดใหญ่ที่สุดมีขนตามตัวสีน้ำตาล ขนค่อนข้างหยาบ หน้าดำ หูมีขนน้อย แต่ตัวผู้ขนตรงรอบคอและไหล่ยาว และมีขนปรกที่ปาก ส่งเสียงร้องได้ดัง วิ่งได้เร็วมากและทรงพลัง มีลักษณะการวิ่งเหมือนม้าควบ ว่ายน้ำเก่ง
มีพฤติกรรมอาศัยอยู่รวมกันเป็นฝูง ฝูงหนึ่งมีจำนวนเป็นร้อยอาจถึง 200-300 ตัว มีหัวหน้าเป็นตัวผู้ ซึ่งเป็นผู้ควบคุมสังคมของตัวให้เป็นระเบียบ ในขณะในหมู่ลิงตัวเมียจะมีการจัดลำดับสังคมตามอาวุโส ในเวลากลางคืนจะนอนพักผ่อนในถ้ำ หรือซอกหิน หรือบนกิ่งไม้ใหญ่ เพื่อหลบหลีกศัตรู เนื่องจากลิงบาบูนชัคม่าเองก็ตกเป็นอาหารของสัตว์กินเนื้อขนาดใหญ่กว่าด้วย เช่นสิงโตเสือดาว,เสือชีตาห์โดยอาจจะโดนล่าได้ถึงบนต้นไม้ และลูกลิงก็ตกเป็นเหยื่อของนกล่าเหยื่อขนาดใหญ่ เช่น นกเหยี่ยว, นกอินทรี เป็นต้น ส่วนในหมู่ลิงตัวผู้จะมีการสลับสับเปลี่ยนกันเรื่อย เนื่องจากการแย่งชิงกันเป็นจ่าฝูง และหากมีลิงจากที่อื่นจะขอเข้าเป็นสมาชิกฝูง ก็ต้องได้รับการอนุญาตจากลิงตัวอื่นในฝูง
ลิงบาบูนชัคม่าไม่ค่อยพบในป่าทึบ ชอบอยู่ตามเขาที่เป็นหินมีต้นไม้น้อย เนื่องจากว่าลิงบาบูนชัคม่าขึ้นต้นไม้ไม่เก่ง ในเวลาเช้ามักลงมาจากต้นไม้เพื่อลงมาอาบแดด และแยกย้ายกันหากินมีพฤติกรรมผสมพันธุ์เป็นคู่ ไม่ปะปนกัน มีระยะเวลาตั้งท้องประมาณ 6-7 เดือน ออกลูกครั้งละ 1 ตัว ลูกจะอยู่กับแม่ตลอดเวลา บางครั้งพ่อลิงจะช่วยดูแลลูกด้วย เมื่อลูกยังเล็กจะอยู่ที่อกแม่และดูดนมแม่ เมื่อโตขึ้นมาหน่อยจะเปลี่ยนขึ้นมาเกาะหลังแม่ ลิงบาบูนชัคม่ามีอายุยืนราว 20 ปี
ลิงบาบูนชัคม่า แพร่กระจายพันธุ์ในทวีปแอฟริกาตอนใต้กินอาหารได้ทั้งเนื้อสัตว์และพืชผักและเมล็ดพืชผลไม้ต่าง ๆ นอกจากนี้แล้วยังสามารถวิ่งกระโจนจับนกฟลามิงโกกินเป็นอาหารได้ด้วย
ลิงบาบูนชัคม่า แบ่งออกได้เป็น 3ชนิดย่อยคือ
ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับPapio ursinusที่วิกิสปีชีส์
มหาวิทยาลัยวาเคอนิงเงิน

มหาวิทยาลัยวาเคอนิงเงินหรือมหาวิทยาลัยและศูนย์วิจัยวาเคอนิงเงิน(อังกฤษ:Wageningen University & Research หรือย่อเป็น WUR) เป็นมหาวิทยาลัยรัฐที่ตั้งอยู่ที่เมืองวาเคอนิงเงินจังหวัดเกลเดอร์ลันด์ทางตอนกลางของประเทศเนเธอร์แลนด์บริเวณที่ได้รับสมญานามว่า หุบเขาอาหาร
มหาวิทยาลัยและศูนย์วิจัยวาเคอนิงเงินเกิดจากการรวมตัวกันของมหาวิทยาลัยวาเคอนิงเงินและสถาบันวิจัยเพื่อการเกษตรของกระทรวงเกษตรของเนเธอร์แลนด์จัดการศึกษาระดับปริญญาตรี โท เอกด้านชีววิทยาและสังคมวิทยา และเน้นการวิจัยด้านชีววิทยาและทรัพยกรธรรมชาติ มีชื่อเสียงด้านเกษตรกรรม ป่าไม้ และการศึกษาสิ่งแวดล้อ มีนักเรียน 12,000 คนมาจากกว่า 100 ประเทศ
เมื่อปี ค.ศ. 1876 มีการก่อตั้งโรงเรียนเกษตรแห่งชาติ (Rijkslandbouwschool) ขึ้นที่เมืองวาเคอนิงเงิน ต่อมาเมื่อมีการปรับปรุงหลักสูตรการศึกษาขั้นสูงในปี ค.ศ. 1896 ได้มีการเปลี่ยนโรงเรียนเป็นวิทยาลัยเกษตรและป่าไม้ และขยายเป็นวิทยาลัยเกษตร พืชเรือนกระจก และป่าไม้แห่งชาติในปี ค.ศ. 1904 จากนั้น พระราชบัญญัติการศึกษาระบุให้วิทยาลัยเป็นสถาบันวิชาการในชื่อ วิทยาลัยเกษตรแห่งชาติ (Rijks Landbouw Hoogeschool) เมื่อวันที่ 9 มีนาคม ค.ศ. 1918
เมื่อมีการแก้พระราชบัญญัติการศึกษาในปี 1986 สถาบันเทคโนโลยีหลายแห่งถูกยกระดับเป็นมหาวิทยาลัย เช่นเดียวกับวิทยาลัยเกษตรแห่งชาติ ที่ได้เปลี่ยนชื่อเป็นมหาวิทยาลัยเกษตรวาเคอนิงเงิน หลายปีต่อมา สาขาวิชาและการวิจัยได้ขยายเพิ่มออกไปสู่สาขาชีววิทยาและเส้นทางอาชีพสาขาเกษตรเริ่มได้รับความนิยม จึงได้มีการรวมสถาบันวิจัยเข้ากับมหาวิทยาลัย เปลี่ยนชื่อใหม่เป็น มหาวิทยาลัยและศูนย์วิจัยวาเคอนิงเงิน แต่การบริหารระหว่างมหาวิทยาลัยและศูนย์วิจัยยังแยกกันอยู่ จนกระทั่งได้รวมกันเป็นเอกเทศอย่างเป็นทางการในปี ค.ศ. 2016
การศึกษาระดับปริญญาตรี ใช้เวลา 3 ปี มีการจัดการเรียนการสอนด้านเศรษฐศาสร์และสังคม สุขภาพ ชีววิทยาและเทคโนโลยีชีวภาพ ธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม สัตว์และพืช การศึกษาระดับปริญญาโทใช้เวลา 2 ปีและใช้ภาษาอังกฤษ ส่วนระดับปริญญาเอกเป็นหลักสูตร 4 ปีซึ่งจะเน้นการทำวิจัยและมีภาระงานสอนไม่เกินร้อยละ 15
นอกจากนี้ยังมีสถาบันวิจัยอีกหลายแห่ง เช่น ศูนย์วิจัยสิ่งแวดล้อม ศูนย์วิจัยเศรษฐศาสตร์ ศูนย์วิจัยชีวสัตวแพทย์ ศูนย์พัฒนานวัตกรรม ศูนย์วิจัยอาหารและชีวฐาน ศูนย์วิจัยปศุสัตว์ ศูนย์วิจัยพืช ศูนย์วิจัยผลิตภัณฑ์นม และศูนย์วิจัยความปลอดภัยอาหาร
ขวง

ขวง,ผักขวง,สะเดาดินหรือผักขี้ขวง(อังกฤษ:sweetjuice) เป็นชื่อไม้ล้มลุกชนิดGlinus oppositifoliusA. DC.ในวงศ์ Molluginceae เป็นสกุลพืชเขตร้อนและกึ่งเขตร้อน ทั้งยังเป็นพืชคลุมดินเจริญเติบโตดีในพื้นที่ชุ่มน้ำมีลำต้นขนาดเล็ก ทอดเลื้อยไปตามพื้นดิน ดอกมีสีขาวอมเขียว บางชนิดใช้เป็นสมุนไพรและบางชนิดใช้ทำอาหาร
ขยายพันธุ์ด้วยเมล็ด เป็นพรรณไม้กลางแจ้ง ชอบแดดจ้าสามารถขึ้นได้ในดินทุกชนิด โดยรดน้ำสัปดาห์ละ 2–3 ครั้ง
ทั้งต้นปรุงเป็นยาแก้ไข้ แก้ร้อนในกระหายน้ำ ถ้านำต้นสดมาผสมกับน้ำมันละหุ่งแล้วนำไปอุ่นจะใช้เป็นยาหยอดหูหรือแก้ปวดหูได้ หรือถ้านำต้นสดมาตำผสมกับขิงจะได้เป็นยาสุมกระหม่อมเด็กแก้อาการปวดศีรษะ แก้หวัด แก้ไอได้ หรือนำผักขวงมาทำแกงแบบคนเหนือซึ่งให้รสชาติขมอร่อย โดยใส่มะเขือและปลาแห้ง (กินตอนร้อน ๆ เพราะถ้าหากเย็นแกงจะมีรสขม)
คำยัง

คำยังหรือไทคำยังเป็นกลุ่มชาติพันธุ์ชาวไทกลุ่มหนึ่ง ที่อพยพไปอาศัยอยู่ที่ประเทศอินเดียและทางตอนเหนือของประเทศพม่าเดิมชาวไทคำยังอาศัยอยู่บริเวณเมืองกอง (โมกอง) ใกล้ทิวเขาปาดไก่ และอพยพไปอยู่ร่วมกับชาวไทอาหม เมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 18ดินแดนของชาวไทคำยัง มีอยู่ 2 ส่วน คือ บ้านน้ำ ได้แก่ หมู่บ้านทิสังปานี และหมู่บ้านโซราปัตเถิร แขวงศิวสาครกับ บ้านดอย ได้แก่ หมู่บ้านตาติบาร์ แขวงโชรหัทและยังมีในแขวงตินสุกิยา
ชาวไทคำยังมักปลูกข้าวและตำข้าวกินเอง ชาวไทคำยังตื่นเช้าขึ้นมาเพื่อมาตำข้าว โดยตำในครกกระเดื่อง บ้านเรือนของชาวไทคำยังไม่แตกต่างจากชาวไทพวกอื่นมากนัก สภาพจะคล้าย ๆ คนไทยในภาคอีสานบางถิ่น คือกลางครัวมีที่ตั้งเตา ทำเป็นกะบะดินใหญ่ก่ออยู่บนเสากลางของครัว นอกจากนี้ชาวไทคำยังยังมีอาหารการกินที่ใกล้เคียงกับชาวไททั่วไป และยังเคยกินปลาเน่า คือ ปลาร้า หรือกะปิ ซึ่งปัจจุบันนี้ได้เลิกกินไปแล้ว แต่ก็ยังกินข้าวหลามกันอยู่
ชาวไทคำยังใช้ภาษาคำยังซึ่งเป็นภาษาในกลุ่มภาษาย่อยไทตะวันตกเฉียงเหนือในกลุ่มภาษากัม-ไทตระกูลภาษาขร้า-ไทแต่ชาวไทคำยังส่วนใหญ่ในปัจจุบันได้สูญเสียภาษาไทไปแล้ว ที่หมู่บ้านชาวไทคำยังในหมู่บ้านโซลาปัตเถิร ได้พบพ่อเฒ่าคนหนึ่งสามารถพูดไทคำยังได้บ้าง และพบว่าเป็นภาษาใกล้เคียงกับภาษาไทคำตี่และคล้ายกับภาษาคำเมืองทางเหนือของไทย แต่ทั้งหมู่บ้านโซลาปัตเถิร มีพ่อเฒ่าคนเดียวเท่านั้นที่จำภาษาไทคำยังได้ สาเหตุก็มาจากในอัสสัม ใคร ๆ ก็พูดภาษาอัสสัมถ้าไม่ใช้ภาษาอัสสัมก็จะประกอบอาชีพได้ยาก นานวันก็ลืมภาษาของตนเองไป แต่ใช่ว่าจะสูญเสียไปเสียหมด เพราะว่าปัจจุบันในอัสสัม ยังมีชาวไทคำยังที่พูดภาษาไทได้เหลืออยู่หนึ่งหมู่บ้าน คือ หมู่บ้านโป่อ่ายมุข
พ่าเก

ชาวไทพ่าเกเป็นชาวไทกลุ่มหนึ่งที่อพยพมาอาศัยอยู่ที่ประเทศอินเดียโดยอพยพเข้าทางทิวเขาปาดไก่ ทางตอนเหนือของประเทศพม่าปัจจุบัน ถิ่นเดิมของชาวไทพ่าเกอยู่ที่เมืองเมาหลวง ต่อมาได้ติดตามกษัตริย์อาหมมาอยู่ที่เมืองกอง (โมกอง) บริเวณถ้ำผาใหญ่ และผานั้นเป็นผาอันเก่าแก่มาก จึงได้ชื่อว่า ชาวไทพ่าเก ถึงปีพ.ศ. 2358จึงอพยพข้ามทิวเขาปาดไก่จึงอพยพสู่เมืองนุนสวนคำ  ตั้งถิ่นฐานอยู่ที่รัฐอรุณาจัลประเทศต่อมาถูกน้ำท่วมบ้านเรือนเสียหาย จึงอพยพมาอยู่ริมลำน้ำจิก  ครั้งอังกฤษเข้ามาปกครองเมืองนุนสวนคำ จึงย้ายไปอยู่ริมแม่น้ำทิหิงจนถึงปัจจุบัน
หมู่บ้านไทพ่าเกใต้ตั้งอยู่ในตำบลชัยปุระ ชาวไทพ่าเกใต้เป็นกลุ่มคนไทในอินเดียที่พูดภาษาไทได้ และใช้ในชีวิตประจำวันด้วย ชาวไทพ่าเกใต้นับถือพระพุทธศาสนา
ชาวพ่าเกใต้ ผู้หญิงจะนุ่งผ้าซิ่นลาย ผู้ชายนุ่งโสร่งแบบพม่าหรือมิฉะนั้นก็จะนุ่งโจงกระเบนขาว หรือที่เรียกว่า ผ้าโธตีแบบฮินดู
ที่หมู่บ้านพ่าเกใต้ มีลักษณะบ้านแตกต่างจากบ้านของชาวไทอาหมในโกหาติคือเป็นแบบไทยในชนบท คือปลูกแบบยกพื้นมีใต้ถุนสูง มีนอกชานนอยู่นอกบ้าน ตัวบ้านทำด้วยไม้จริง และไม้ไผ่
ชาวบ้านที่นั้นยังพูดภาษาไทพ่าเกอยู่ แต่คำเก่าเริ่มสูญไปเรื่อย ๆ ส่วนคำใหม่ก็ไม่มีใครคิดขึ้น จึงมีคำจากภาษาอัสสัมภาษาพม่าและภาษาอังกฤษปะปนอยู่มาก และในวันข้างหน้าภาษาไทที่นี้อาจจะสูญไปก็ได้ เพราะภาษาไทพ่าเกจะมีชีวิตต่อไปได้ ภาษามักต้องขยายตัวเพิ่มคำขึ้นในภาษา ถ้าสร้างเองไม่ทัน หรือไม่เหมาะก็มักต้องยืมภาษาอื่นแต่ถ้าไม่มีการสร้างใหม่ ไม่นานก็จะกลายเป็นภาษาตาย และเลิกใช้กันในที่สุด
คนไทในพ่าเกเหนือเก่งแต่การทอผ้าฝ้ายแต่ทอไหมไม่เป็น และไม่สันทัดในการเลี้ยงไหม ซึ่งต่างจากชาวไทอาหมที่ทอผ้าไหมเก่งมาก
ความเป็นสังคมเครือญาติของไทพ่าเกเหนือมีสูงมาก กับคนที่มาเยี่ยม ทั้งหมดจะถือว่าเป็นญาติพี่น้อง จึงเรียกแขกว่า "ปี่หน่อง" ผู้หญิงที่นั่นจะไม่ร่วมรับประทานอาหารพร้อมผู้ชายเพราะต้องคอยดูแลให้ผู้ชายรับประทานอาหารก่อน
หวาย

หวายเป็นพืชที่อยู่ในเผ่าหวาย (Calameae)พบทั่วไปในเขตร้อนของทวีปแอฟริกาเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และออสตราเลเชียทั่วโลกมีหวายเกือบ 600 ชนิด เฉพาะในประเทศไทย มีหวายเกือบ 60 ชนิด เช่น หวายโคก หวายดง หวายน้ำผึ้ง เป็นต้น
ลักษณะโดยทั่วไปของหวายเป็นพันธุ์ไม้เลื้อยหรือไม้รอเลื้อยตระกูลปาล์มลำเถาชอบพันเกาะต้นไม้ใหญ่ มีกาบหุ้มต้น มีปล้อง และมีหนามแหลม มีความเหนียว ใบเป็นรูปขนนกเล็กๆ ใบย่อยนั้นเรียวยาว มีสีเขียวสด ก้านใบหนึ่งๆ มีใบย่อยราว 60 - 80 คู่ ออกดอกเป็นช่อ สีขาวปนเหลือง ผลค่อนข้างกลม เปลือกเป็นเกล็ด ลูกอ่อนเปลือกสีเขียว เนื้อสีขาว ผลแก่เปลือกสีเหลือง เปลือกล่อน เนื้อแข็ง รสเปรี้ยวอมฝาด
หวายเป็นพืชเศรษฐกิจที่สำคัญชนิดหนึ่งของประเทศในเขตร้อน โดยเฉพาะประเทศไทย ในจังหวัดสกลนครและขอนแก่นมีการปลูกหวายเชิงการค้า นิยมนำส่วนลำต้นที่สูงและมีความยืดหยุ่นมากเป็นพิเศษมาสานเป็นตะกร้อเครื่องเรือนลูกหวายอ่อนใช้กินเป็นผักจิ้มน้ำพริกแกะเปลือกออกแล้วนำไปทำส้มตำหน่อหวายใช้ทำอาหาร เช่น แกงอ่อมซุบหน่อหวาย ยำข้าวเกรียบและหวายทอดกรอบ หวายบางชนิดในผลมีเรซินสีแดงเรียกเลือดมังกร ซึ่งใช้เป็นยาในสมัยโบราณและใช้ย้อมสีไวโอลินในรัฐอัสสัมประเทศอินเดียใช้หน่อหวายเป็นอาหารเช่นกัน
ชาอิงลิชเบรกฟาสต์

อิงลิชเบรกฟาสต์(อังกฤษ: English breakfast tea) เป็นชาดำผสมระหว่างชาอัสสัมชาซีลอนและชาเคนยาเป็นหนึ่งในชาที่นิยมและส่งผลต่อวัฒนธรรมการดื่มชาในอังกฤษและไอร์แลนด์
ชาอิงลิชเบรกฟาสต์เป็นชาที่มีรสเข้ม มีรสชาติและกลิ่นชัดเจน เหมาะแก่การผสมนมและน้ำตาล ชาวอังกฤษนิยมทานคู่กับอาหารเช้าแบบอังกฤษ
โดยพื้นฐานชาอิงลิชเบรกฟาสต์จะมีส่วนผสมหลักเป็น ชาอัสสัม ชาซีลอน และชาเคนยา ในบางครั้งจะผสมชาคีมุนลงไปเพื่อเพิ่มมูลค่าให้ราคาสูงขึ้น
การดื่มชาอิงลิชเบรกฟาสต์กับอาหารเช้าอยู่คู่กับวัฒนธรรมอังกฤษและไอร์แลนด์มาอย่างช้านาน ย้อนกลับไปถึงช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 18
อิงลิชเบรกฟาสต์เกิดขึ้นในยุคอนานิคม คิดค้นในปี ค.ศ. 1843 โดยพ่อค้าชาและผู้ย้ายถิ่นเชื้อสายอังกฤษชื่อ ริชาร์ด เดวีส์ ทำการผสมขึ้นที่นิวยอร์กสหรัฐอเมริกาและเป็นที่นิยมเรื่อยมา
จนกระทั่งในปี ค.ศ. 1892สมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียแห่งสหราชอาณาจักรได้เสวยชาอิงลิชเบรกฟาสต์ ที่ปราสาทแบลมอรัลประเทศสกอตแลนด์พระองค์ทรงชื่นชอบและพอพระทัยในรสชาติของชาจากแดนอาณานิคมเป็นอย่างมาก ภายหลังเสด็จกลับลอนดอนพระองค์ได้นำชากลับมาด้วย โดยเป็นที่นิยมในแวดวงราชสำนัก ชนชั้นสูง จนกระทั่งแพร่หลายสู่ครัวเรือนในที่สุด
อิงลิชเบรกฟาสต์เป็นชาดำผสม เวลาดื่มนิยมใส่นมและน้ำตาลคนอังกฤษมักทานในเวลาเช้าพร้อมกับอาหารเช้าแบบอังกฤษ
รายการหมู่ระบบทศนิยมดิวอี้

การจัดหมู่ระบบทศนิยมดิวอี้เป็นระบบการจำแนกห้องสมุดประกอบด้วย 10 หมวดใหญ่ (class) แต่ละหมวดใหญ่แบ่งเป็นสิบหมวดย่อย (division) แต่ละหมวดย่อยมีสิบหมู่ย่อย (section) ตัวอย่างเช่น หมวดใหญ่ 600 ("เทคโนโลยี") มีหมวดย่อย 630 ("เกษตรกรรมและเทคโนโลยีที่เกี่ยวข้อง") ซึ่งมีหมู่ย่อย 636 ("การเลี้ยงสัตว์")ในทางปฏิบัติ มีทั้งหมด 99 จาก 100 หมวดย่อยและ 908 จาก 1000 หมู่ย่อย เนื่องจากบางส่วนเลิกใช้แล้วหรือยังไม่กำหนด.
หมาจิ้งจอกเบงกอล

สำหรับหมาจิ้งจอกชนิดอื่นที่พบในอินเดีย ดูที่:หมาจิ้งจอกอินเดีย
หมาจิ้งจอกเบงกอลหรือหมาจิ้งจอกอินเดีย(อังกฤษ:Bengal fox, Indian fox;ชื่อวิทยาศาสตร์:Vulpes bengalensis)หมาจิ้งจอกชนิดหนึ่ง ที่พบได้ในประเทศอินเดียและใกล้เคียง นับว่าเป็นหมาจิ้งจอกแท้
หมาจิ้งจอกเบงกอล จัดเป็นสัตว์เฉพาะถิ่นที่พบได้ในประเทศอินเดียและปากีสถาน และตอนใต้ของบังกลาเทศรวมถึงเนปาลเป็นหมาจิ้งจอกขนาดเล็ก มีขนสีเทา หัวและลำตัวรวมกันมีความยาวประมาณ 46 เซนติเมตร หางยาวเป็นพวงประมาณ 25 เซนติเมตร ปลายหางเป็นสีดำ น้ำหนักตัว 2.3–4.1 กิโลกรัมกินอาหารได้หลากหลายตั้งแต่สัตว์ฟันแทะ,สัตว์เลื้อยคลาน,ปู,ปลวก, แมลง, นกขนาดเล็ก และผลไม้
เป็นสัตว์ขี้อาย มีความว่องไวปราดเปรียว พบได้ในเขตอุทยานแห่งชาติต่าง ๆ ในอินเดีย เช่นลิตเติลเรนน์ออฟคุตช์และเขตรักษาพันธุ์ลาป่าอินเดีย
ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับVulpes bengalensisที่วิกิสปีชีส์
พระนางกุนตี

พระนางกุนตีมีชื่อเดิมว่า "ปฤถา" เป็นธิดาในท้าวศูระเสนกษัตริย์แห่งกรุงมถุรามีพี่ชายนามว่า "วาสุเทพ" ซึ่งเป็นบิดาของ "พระกฤษณะ" ดังนั้นพระกฤษณะจึงมีศักดิ์เป็นหลานชายของพระนางนั่นเอง
กาลต่อมาท้าวกุนติโภชซึ่งเป็นพระญาติสนิทกับท้าวศูระเสนได้ขอพระนางไปเลี้ยงเป็นพระธิดาบุญธรรม เนื่องจากไม่มีโอรสธิดา ท้าวศูระเสนจึงมอบให้ด้วยความยินดี เมื่อมาอยู่กับท้าวกุนติโภชจึงได้นามใหม่ว่า "กุนตี"
อยู่มาวันหนึ่งมหาฤๅษีทุรวาสได้เดินทางมายังเมืองของท้าวกุนติโภช ซึ่งท้าวกุนติโภชได้มอบหมายให้พระธิดากุนตีคอยปรนนิบัติรับใช้จนมหาฤๅษีพอใจ จึงให้พรเป็นมนต์สำหรับเชิญเทพเจ้าลงมาประทานบุตรให้ เพราะมหาฤๅษีทุรวาสทราบด้วยญาณว่า ในอนาคตพระธิดากุนตีต้องเชิญเทพเจ้าลงมาประทานบุตรให้ เพราะไม่อาจมีบุตรกับสวามีของนางได้นั่นเอง แต่ด้วยความคึกคะนองของนางที่อยากทดสอบมนต์ของมหาฤๅษีว่าจะศักดิ์สิทธิ์เพียงใด จึงลองเชิญพระสุริยเทพดู พระสุริยะเทพก็ปรากฏกายต่อหน้านาง แต่ด้วยความที่นางไร้เดียงสาจึงไม่ต้องการมีบุตร แต่ด้วยมนต์นั้นพระสุริยะเทพไม่อาจจะเปลี่ยนแปลงได้ จึงประทานบุตรให้แก่นางโดยที่นางไม่เสียพรหมจรรย์ เมื่อนางคลอดลูกแล้ว ด้วยความอายกลัวคนอื่นจะครหาว่ามีบุตรก่อนจะแต่งงาน นางจึงนำบุตรน้อยใส่กล่องแล้วลอยไปในแม่น้ำคงคา ซึ่งต่อมาบุตรคนนี้ก็คือ "กรรณะ" พี่ชายคนโตของเหล่าปาณฑพแต่อยู่ฝ่ายเการพและมีบทบาทอย่างมากในสงครามมหาภารตะนั่นเอง
ต่อมาท้าวกุนติโภชได้จัดพิธีสยุมพรให้แก่พระธิดากุนตีกับท้าวปาณฑุแห่งกรุงหัสตินาปุระและต่อมาไม่นานท้าวปาณฑุก็มีชายาอีกองค์หนึ่ง นามว่า "พระนางมาทรี" ในตอนแรกพระนางกุนตียังไม่ยอมรับในพระนางมาทรีเท่าไหร่ แต่เมื่อได้สนทนากันเห็นว่านางเป็นคนดีจึงยอมรับและรักนางเหมือนน้องสาวคนหนึ่ง
ครั้งหนึ่งท้าวปาณฑุได้ออกไปล่าสัตว์ เห็นกวางสองตัวกำลังเสพสังวาสกัน จึงแผลงศรไปโดนกวางทั้งสองตัวเข้า ซึ่งกวางทั้งสองเป็นพราหมณ์และพราหมณีแปลงร่างมา ก่อนทั้งสองจะสิ้นใจได้สาปว่า หากท้าวปาณฑุเกิดอารมณ์ที่จะอภิรมย์สมสู่กับชายาตนเมื่อใด จงสิ้นชีวิตเมื่อนั้น ท้าวปาณฑุเกรงในคำสาปนี้จึงสละราชสมบัติให้ท้าวธฤตราษฎร์ขึ้นครองแทน แล้วไปบำเพ็ญศีลในป่า ซึ่งพระนางกุนตีและพระนางมาทรีได้ติดตามไปด้วย และในวันหนึ่งท้าวปาณฑุปรารถนาจะมีโอรส พระนางกุนตีจึงบอกเรื่องมนต์เชิญเทพเจ้ามาประทานบุตร ท้าวปาณฑุจึงขอให้พระนางกุนตีเชิญ "พระธรรมราช" (พระยม) "พระวายุ" และ"พระอินทร์" มาประทานบุตรให้ ซึ่งก็ได้บุตรชายคือ "ยุธิษฐิระ""ภีมะหรือภีมเสน" และ"อรชุน" ตามลำดับ  ฝ่ายพระนางมาทรีปรารถนาจะมีโอรสบ้างจึงอ้อนวอนให้พระนางกุนตีสอนมนต์ให้แก่นาง พระนางกุนตีก็ไม่ขัดข้อง พระนางมาทรีจึงเชิญ "พระอัศวิน" โอรสฝาแฝดของพระสุริยะเทพมาประทานโอรสให้ ก็ได้โอรสแฝดนามว่า "นกุล" กับ "สหเทพ" รวมกันเป็นพี่น้อง "ปาณฑพ" นั่นเอง
วันหนึ่งท้าวปาณฑุกับพระนางมาทรีไปหาฟืนและอาหารในป่า ท้าวปาณฑุเกิดอารมณ์รักเข้าจึงจะสมสู่กับพระนางมาทรี แต่ในขณะกำลังซบบนพระถันของพระนางมาทรี ท้าวปาณฑุก็สิ้นใจตายในทันทีตามคำสาป พระนางมาทรีทำใจไม่ได้จึงตามท้าวปาณฑุไปในกองไฟเผาศพ แต่ก่อนไปพระนางได้ฝากฝังนกุลกับสหเทพให้กับพระนางกุนตีคอยดูแลด้วย ซึ่งต่อมาพระนางกุนตีกับโอรสทั้ง 5 ได้กลับไปยังกรุงหัสตินาปุระอีกครั้ง
มีอยู่คราวหนึ่งพระนางกุนตีกับพี่น้องปาณฑพได้รับคำเชิญให้ไปประทับยังเมืองวาราณาวัต ซึ่งทุรโยธน์กับลุงนามศกุนิได้วางแผนให้ ปุโรจัน ไปสร้างพระราชวังที่ประทับให้กับพี่น้องปาณฑพซึ่งเต็มไปด้วยเชื้อเพลิงอย่างดี เมื่อเหล่าปาณฑพกับพระนางกุนตีนอนหลับ ปุโรจันก็วางเพลิง แต่โชคดีที่มหามนตรีวิฑูรทราบเรื่องก่อน จึงเตรียมทางหนีไว้ให้ ทั้งพระนางกุนตีและพี่น้องปาณฑพจึงรอดจากการวางเพลิงไปได้ ส่วนปุโรจันนั้นตายในกองเพลิงนั้นเอง
ฉัฐ

ฉัฐ(อักษรโรมัน: Chhath) หรือฉฐบูชาเป็นเทศกาลฮินดูโบราณที่มีที่มาจากอินเดียตะวันออกและประเทศเนปาลมีการเฉลิมฉลองเป็นพิเศษในรัฐพิหารรัฐฌารขัณฑ์รัฐอุตตรประเทศของประเทศอินเดีย และแคว้นโกศี,แคว้นลุมพินีแคว้นมเธศในประเทศเนปาลรวมถึงในเขตนครใหญ่ ๆ ทั้งในหุบเขากาฐมาณฑุ,เดลี,มุมไบและโกลกาตาและบนพรมแดนของอินเดียกับเนปาลที่ภารต-เนปาลไมตรีฉฐฆาฏบนฝั่งแม่น้ำโธวุนในเขตมิถิลา
ในฉฐบูชาประกอบด้วยการสวดภาวนาแด่พระสูรยะเทพเจ้าแห่งดวงอาทิตย์และพระฉฐีไมยะ หรือพระษัษฐีอวตารที่หกของพระปรกฤติและพี่/น้องสาวของพระสูรยะ
เทศกาลนี้มีขึ้นหกวันหลังจากทีปาวลีหรือติหารกล่าวคือวันที่หกของเดือนกรติกตามปฏิทินฮินดูหรือวิกรมสามวัตเทศกาลกินระยะเวลาสามคืนสี่วันโดยมีกิจกรรม เช่น การลงจุ่มในแหล่งน้ำ,อดอาหาร, อดน้ำในฐานะการทำวรัตตะ, การถวายประสาทะหรือเครื่องบูชา กับอรฆยะแก่พระอาทิตย์ ณ ตอนที่พระอาทิตย์ขึ้นและพระอาทิตย์ลับขอบฟ้าศาสนิกชนอาจทำการก้มลงกราบทั้งตัวต่อเบื้องหน้าพระอาทิตย์
นักข่าวด้านสิ่งแวดล้อมตริปตี ปิยุศ (Tripathi Piyush) เคยระบุกับไทมส์ออฟอินเดียว่าเทศกาลฉัฐถือเป็นเทศกาลที่เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อมมากที่สุดเทศกาลหนึ่ง
การระบาดของสมองอักเสบในรัฐพิหาร พ.ศ. 2562

ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2562 ได้มีการระบาดของภาวะสมองอักเสบเฉียบพลัน(AES) ในพื้นที่อำเภอมุซัฟฟัรปุระและอำเภอข้างเคียงในรัฐพิหารประเทศอินเดียเป็นผลให้มีผู้เสียชีวิตเป็นเด็กมากกว่า 150 ราย ส่วนมากเป็นผลมาจากภาวะน้ำตาลในเลือดต่ำและยังมีรายงานกรณีตามมาอีกในเดือนถัด ๆ มา ที่มาของการระบาดนั้นไม่สามารถระบุชัดเจนได้ ปัจจัยสำคัญที่พิจารณาว่าส่งผลให้เกิดการระบาดนี้ได้แก่ภาวะขาดสารอาหาร, สภาภูมิอากาศ, ความสะอาด, โครงสร้างสาธารณสุขที่ไม่เพียงพอ และการชาดการระมัดระวัง มีการอ้างว่าอาจเป็นผลมาจากพิษในผลไม้ลิ้นจี่
การระบาดของภาวะสมองเฉียบอักเสบพลัน(AES) เคยเกิดขึ้นมาก่อนในพื้นที่ตอนเหนือของรัฐพิหารและพื้นที่ทางตะวันออกของรัฐอุตตรประเทศของประเทศอินเดียผู้ป่วยรายแรกด้วยโรค AES ในอำเภอมุซัฟฟัรปุระ (Muzaffarpur district) มีบันทึกไว้ในปี 1995ในปี 2013 ได้มีผู้เสียชีวิต 143 ราย, 355 รายในปี 2014, 11 รายในปี 2015, สี่รายในปี 2016, 11 รายในปี 2017 และ 7 รายในปี 2018ในไม่กี่ปีที่ผ่านมานั้น ยอดผู้เสียชีวิตอยู่ที่ต่ำกว่า 20 รายต่อปีมาตลอด
ในเดือนมิถุนายน 2019 ได้มีการระบาดของโรค AES ในพื้นที่ 222 บล็อกในอำเภอมุซัฟฟัรปุระและอำเภอข้างเคียงในรัฐพิหาร
มีเด็กเสียชีวิตรวม 154 รายภายในสามสัปดาห์แรกของเดือนมิถุนายน 2019และมี 440 รายที่ถูกนำส่งเข้าโรงพยาบาลในสามสัปดาห์เดียวกันมีเด็กอย่างน้อย 85 รายที่เสียชีวิตที่วิทยาลัยแพทยศาสตร์และโรงพยาบาลศรีกฤษณะ(Sri Krishna Medical College and Hospital: SKMCH) โรงพยาบาลรัฐที่ใหญ่ที่สุดในรัฐพิหารMost of them were aged between 1 and 10 years.
นับตั้งแต่ 1 มิถุนายน ถึง 20 กันยายน 2019 มีผู้ป่วยรวม 647 ราย และเสียชีวิตรวม 161 ราย
สาเหตุของการระบาดนี้เป็นที่ไม่แน่ชัด
ทศรถ มาญฌี

ทศรถ มาญฌี(อักษรโรมัน: Dashrath Manjhi, 14 มกราคม 1934– 17 สิงหาคม 2007) หรือเป็นที่รู้จักในชื่อเมาน์เตนแมน(อังกฤษ:Mountain Man)เป็นผู้ใช้แรงงานชาวอินเดียจากหมู่บ้านคหเลาร์ใกล้กับนครคยารัฐพิหารภรรยาของเขาเสียชีวิตสนปี 1959 จากการขาดเจ็บหลังร่วงจากภูเขา และจากภูเขาลูกเดียวกันนี้กั้นทางเชื่อมต่อไปยังโรงพยาบาลใกล้ ๆ ในเวลานั้น มาญฌีจึงตัดสินใจขุดทางถนนยาว 110 เมตร กว้าง 9.1 เมตร ลึก 7.7 เมตร ผ่านตรงสันเขาของเขาลูกนั้น โดยใช้เพียงแค่ค้อนกับสิ่วเท่านั้นหลังการขุดนาน 22 ปี ถนนของเขาก็ได้สำเร็จ และเชื่อมต่อพื้นที่อาตรีกับวาฌีรคันจ์ในอำเภอคยาเข้าด้วยกัน ร่นระยะทางจาก 55 เหลือ 15 กิโลเมตรและได้รับรางวัลเชิดชูเกียรติจากมุขนายกรัฐพิหารนิตีศ กุมาร
ทศรถ มาญฌี เกิดในครอบครัววรรณะมาญฌีกลุ่มหนึ่งของทลิตซึ่งเป็นวรรณะต่ำสุดในอินเดียเขาหนีออกจากบ้านตั้งแต่ยังเด็ก และไปทำงานในเหมืองถ่านหินแห่งหนึ่งในธนพาทต่อมาเขาได้เดินทางกลับไปคหเลาร์ บ้านเกิด และสมรสกับฟัลคุนี เทวี (Falguni หรือ Phaguni Devi)
คหเลาร์ในเวลานั้น (และยังคงเป็นเช่นนั้นในปัจจุบัน) เป็นหมู่บ้านขนาดเล็กที่มีทรัพยากรไม่กี่อย่าง ทางใต้มีสันเขาอายุยุคเมโซโปรเตอโรโซอิก(1- 1.6 พันล้านปี)ส่วนหนึ่งของเทือกเขาราชคีร์กั้นระหว่างคหเลาร์กับวาฌีรกันจ์ (Wazirganj) ซึ่งมีทรัพยากรต่าง ๆ มากกว่า
หลังเขาเดินทางกลับมาคหเลาร์ เขาได้ทำงานเป็นแรงงานภาคการเกษตร ในปี 1959 ภรรยาของเขาบาดเจ็บอย่างหนักหลังหล่นจากภูเขาและเสียชีวิตเนื่องจากไม่สามารถเดินทางไปยังโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุด ซึ่งอยู่ห่างไป 90 km (56 mi) ได้ทัน รายงานบางแหล่งกล่าวว่าเธอได้รับบาดเจ็บขณะเดินไปตามทางแคบ ๆ ข้ามชะง่อนหินเพื่อนำน้ำหรืออาหารกลางวันไปให้มาญฌี ซึ่งต้องทำงานห่างจากหมู่บ้านที่ตำแหน่งทางใต้ของสันเขารายงานอื่น ๆ เชื่อมโยงเส้นทางข้ามสันเขากับการที่เธอไปโรงพยาบาลไม่ทัน แต่ไม่ได้เกี่ยวกับการบาดเจ็บของของเธอ
ได้ตัดสินใจแก้ไขปัญหานี้หลังเธอเสียชีวิต ด้วยการตัดทางถนนข้ามสันเขานี้ เพื่อให้การเดินทางจากหมู่บ้านของเขาสามารถทำได้ง่ายขึ้นมาญฌีรู้สึกว่าเขาต้องทำอะไรสักอย่างแก่สังคม และการตัดถนนข้ามเขานี้จะช่วยให้คนในหมู่บ้านสามารถเข้าถึงบริการการแพทย์ได้ง่ายขึ้นมาก
เขาขุดทางถนนยาว 110 เมตร กว้าง 9.1 เมตร นี้เสร็จในเวลา 22 ปี (1960–1982) ใช้เพียงแค่ค้อนกับสิ่วเท่านั้น ทางถนนนี้ลดระยะทางระหว่างบริเวณอาตรีกับวาฌีรกันจ์ในอำเภอคยาลงจาก 55 กม เหลือ 15 กม แม้ตอนแรกเขาจะถูกชาวบ้านในคหเลาร์ล้อเลียน แต่ท้ายที่สุดชาวบ้านเหล่านี้เป็นผู้ที่ได้รับประโยชน์มากจากทางถนนของมาญฌีมาญฌีได้ระบุว่า "แม้ชาวบ้านส่วนใหญ่จะล้อเลียนผมในตอนแรก แต่ก็มีอยู่สองสามคนที่ให้ความช่วยเหลือผ่านการให้อาหารผม และช่วยผมซื้อเครื่องมือต่าง ๆ"
ถนนโดยรัฐบาลอย่างเป็นทางการได้ปูขึ้นทับทางที่เขาสร้างในปี 2007 หลังมาญฌีเสียชีวิต
มาญฌีเสียชีวิตจากมะเร็งตับอ่อนโดยก่อนเสียชีวิตได้รับตัวเข้าดูแลในสถาบัน AIIMSนิวเดลี ตั้งแต่วันที่ 23 กรกฎาคม 2007 และเสียชีวิตในวันที่ 17 สิงหาคม 2007และได้รับการประกอบรัฐพิธีศพโดยรัฐบาลรัฐพิหาร
และรัฐบาลรัฐพิหารยังเสนอชื่อเขาเข้ารับปัทมศรีจากรัฐบาลกลางในปี 2006
ในปี 2016 ไปรษณีย์อินเดียได้ปล่อยดวงตราไปรษณียากรในชุด "ชาวพิหาร" ซึ่งมีมาญฌีเป็นหนึ่งในนั้นด้วย
สถูปบ้านนางสุชาดา

สถูปบ้านนางสุชาดา, หรือสถูปกุฎินางสุชาดา(อังกฤษ:Sujata Kuti stupa), เป็นสถูปของศาสนาพุทธ ตั้งอยู่ที่หมู่บ้านอุรุเสนานิคม (ปัจจุบัน รู้จักในนามบากะอุระ) ทางด้านตะวันออกเล็กน้อยของพุทธคยาในรัฐพิหาร,ประเทศอินเดียตรงข้ามกับแม่น้ำพัลกุ(รู้จักกันในนาม แม่น้ำเนรัญชรา) ของเมืองพุทธคยาซึ่งเป็นสถานที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงตรัสรู้ สามารถเดินโดยระยะเวลา 20 นาทีจากพุทธคยาถึงสถูป โดยกำหนดอายุประมาณช่วงพุทธศตวรรษที่ 2 จากการพบเศษภาชนะเครื่องเงินเงามันและเหรียญตอกหมุดบริเวณใกล้เคียงอารามสถาน
สถูปสร้างขึ้นเป็นอนุสรณ์ของนางสุชาดา, พำนักอยู่ที่หมู่บ้านอุรุเสนานิคม, ผู้ถวายข้าวมธุปายาสแด่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าเป็นข้าวผสมกับนมและธัญพืชขณะที่ทรงประทับอยู่ใต้ต้นไทรเป็นการยุติการบำเพ็ญทุกขรกิริยาตลอด 7 ปีของพระพุทธองค์ ประกอบด้วยการบำเพ็ญตบะและการอดอาหารโดยทรงค้นพบหลักธรรมมัชฌิมาปฏิปทา(หรือรู้จักกันในนาม ทางสายกลาง)
สถูปแห่งนี้เดิมมีเสาอโศกต่อมา ถูกเคลื่อนย้ายไปในช่วงพุทธทศวรรษ 2340 เสาถูกนำไปตั้งที่ทางแยกกอลพาเตอร์ (Gol Pather) ของเมืองคยา และถูกย้ายไปติดตั้งที่พุทธคยาเมื่อปี พ.ศ. 2499สถูปเป็นส่วนสำคัญของภูมิทัศน์บริเวณรอบของพุทธคยา และได้รับการปฏิสังขรณ์มาโดยตลอด
ปลายี่สกเทศ

ปลายี่สกเทศหรือปลาโรหู้(เบงกอล:রুই) เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่งมีชื่อวิทยาศาสตร์ว่าLabeo rohitaในวงศ์ปลาตะเพียน(Cyprinidae) มีรูปร่างลำตัวยาวทรงกระบอกส่วนหัวสั้น ปากเล็ก มีหนวดสั้น 2 คู่ ริมฝีปากเป็นชายครุยเล็กน้อย และมีแผ่นขอบแข็งที่ริมฝีปากบนและล่าง มีเกล็ดขนาดเล็กตามแนวเส้นข้างลำตัวครีบหลังและครีบก้นมีขนาดเล็ก ครีบหางเว้าลึก ลำตัวด้านบนสีคล้ำ ปลาขนาดใหญ่จะมีจุดสีน้ำตาลแดงหรือน้ำตาลอ่อนแต้มที่เกล็ดแต่ละเกล็ด ท้องมีสีจาง ครีบสีคล้ำมีขอบสีชมพูอ่อนหรือแดง
ขนาดโตเต็มที่ประมาณ 60–80เซนติเมตรพบใหญ่สุดได้ถึง 1เมตรเป็นปลาพื้นถิ่นของภูมิภาคเอเชียใต้ตอนบน พบในรัฐโอริศา,รัฐพิหารและรัฐอุตตรประเทศในอินเดีย,แม่น้ำคงคา,ปากีสถานจนถึงพม่าทิศตะวันตก
มีพฤติกรรมอาศัยอยู่ในระดับกลางของแม่น้ำจนถึงท้องน้ำ ใช้ปากแทะเล็มพืชและสัตว์น้ำขนาดเล็กและอินทรียสารเป็นอาหาร สามารถปรับตัวได้ดีในแหล่งน้ำนิ่งแต่จะไม่วางไข่
เป็นปลาเศรษฐกิจที่นิยมใช้บริโภคในภูมิภาคแถบนี้ โดยปรุงสด เช่นแกงกะหรี่ในประเทศไทยถูกนำเข้ามาในปีพ.ศ. 2511เช่นเดียวกับปลากระโห้เทศ(Catla catla) และปลานวลจันทร์เทศ(Cirrhinus cirrhosus) เพื่อเพาะเลี้ยงขยายพันธุ์เป็นปลาเศรษฐกิจในประเทศ ปราฏฏว่าได้ผลสำเร็จเป็นอย่างดี และได้รับความนิยมมาก โดยมีการเลี้ยงอย่างแพร่หลายในหลายโครงการของกรมประมงทั้งในภาคเหนือและภาคอีสานอีกทั้งยังเป็นที่นิยมของบ่อตกปลาต่าง ๆ อีกด้วย จนสามารถขยายพันธุ์ได้เองในแหล่งน้ำของประเทศไทย เช่น ที่แม่น้ำโขง
ปลาขิ้ง

ปลาขิ้งหรือปลาขิ่ง(ชื่อวิทยาศาสตร์:Chagunius baileyi) ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาตะเพียน(Cyprinidae)
มีลำตัวแบนข้างเล็กน้อย หัวค่อนข้างโต ปากกว้างและริมฝีปากหนา มีหนวด 2 คู่ ตาโตอยู่ค่อนไปทางด้านบนของส่วนหัว ส่วนแก้มกว้างทำให้ส่วนหัวดูค่อนข้างสูง เกล็ดมีขนาดเล็กหลุดง่าย มีเกล็ดตามแนวเส้นข้างลำตัว 42-45 แถว ลำตัวสีเงินเจือชมพูอ่อน ๆ เหนือครีบอกมีแถบสีดำตามแนวตั้ง ครีบทุกครีบเป็นสีเหลืองอ่อน ปลายครีบหางมีแต้มสีแดงปนส้มทั้ง 2 แฉก
มีความยาวเต็มที่ไม่เกิน 40 เซนติเมตร เป็นปลาที่กินพืชน้ำและตะไคร่น้ำเป็นอาหาร มีพฤติกรรมอาศัยอยู่รวมกันเป็นฝูงขนาดเล็กในแหล่งน้ำไหลพบกระจายพันธุ์ในประเทศพม่า และแม่น้ำสาละวินซึ่งเป็นพรมแดนระหว่างไทยกับพม่า จัดเป็นปลาเพียงชนิดเดียวในสกุลChaguniusที่พบได้ในประเทศไทย
ค้นพบครั้งแรกทางวิทยาศาสตร์ที่ห้วยแม่ละเมา บ้านแม่ละเมาอำเภอแม่สอดจังหวัดตากที่พิกัด 16°48’N, 98°44’E, โดยที่คำว่าChaguniusดัดแปลงมาจากคำว่า"คากูนี (chaguni)"ซึ่งเป็นภาษาถิ่นที่เรียกปลาสกุลนี้ในรัฐพิหารประเทศอินเดีย และbaileyiตั้งขึ้นเพื่อเป็นเกียรติแก่นักมีนวิทยาชาวอเมริกันรีฟ เอ็ม. ไบเลย์
นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม
2 มิถุนายน

วันที่2 มิถุนายนเป็นวันที่ 153 ของปี (วันที่ 154 ในปีอธิกสุรทิน) ตามปฏิทินสุริยคติแบบเกรกอเรียนเมื่อถึงวันนี้จะยังเหลือวันอีก 212 วันในปีนั้น
จังหวัดอาปาเยา

จังหวัดอาปาเยา(อีโลกาโน: Probinsia ti Apayao) เป็นจังหวัดที่ไม่มีทางออกสู่ทะเลในเขตบริหารคอร์ดิลเยราประเทศฟิลิปปินส์เมืองหลักคือคาบูเกาอาณาเขตติดต่อกับจังหวัดคากายันทางทิศเหนือและตะวันออก,จังหวัดอาบราและอีโลโคสนอร์เตทางทิศตะวันตก และจังหวัดคาลิงกาทางทิศใต้ ก่อนปี ค.ศ. 1995 จังหวัดคาลิงกาและอาปาเยาเคยเป็นจังหวัดเดียวกันมาก่อน แล้วมีการแบ่งแยกจังหวัดในภายหลัง
ในปี ค.ศ. 2015 มีประชากร 119,184 คน พื้นที่ 4,413.35 ตารางกิโลเมตร เป็นจังหวัดที่มีความหนาแน่นของประชากรน้อยที่สุดในประเทศ
จังหวัดอาปาเยาตั้งอยู่ในแนวเทือกเขาคอร์ดิลเยราเซนทรัลและมีแม่น้ำหลายสาย จังหวัดมีพื้นที่ 4,413.35 ตารางกิโลเมตร
ในปี ค.ศ. 2015 มีประชากรทั้งหมด 119,184 คน ความหนาแน่น 27 คนต่อตารางกิโลเมตร หรือ 70 คนต่อตารางไมล์
จากการสำมะโนในปี ค.ศ. 2000 ส่วนใหญ่เป็นชาวอีโลกาโนซึ่งมี 49,328 จาก 97,058 คน (50.82%) ขณะที่หนึ่งในสามของประชากรเป็นชาวอิสนัก(29,071 คน; 29.95%) ประชากรกลุ่มอื่น ๆ ได้แก่ชาวมาลาเอง3,580 คน (3.69%),ชาวอิสเน็ก3,380 คน (3.48%),ชาวคาลิงกา2,992 คน (3.08%),ชาวคันคานาย1,208 คน (1.24%),ชาวบอนต็อค1,014 คน (1.04%) และชาวอีบาโลอิ979 คน (1.01%)
ส่วนใหญ่เป็นภาคเกษตรกรรม ผลผลิตที่สำคัญได้แก่ข้าว,ข้าวโพด,กาแฟ,รากพืชและพืชผลไม้ที่สำคัญได้แก่ลองกอง,ส้ม,กล้วย,สับปะรด,ทุเรียน,กระท้อน,เงาะ,มะพร้าวและมังคุดสำหรับข้าวนั้น สามารถผลิตได้ถึง 98,489 เมตริกตันในปี ค.ศ. 2011
นอกจากนี้ยังการทำปศุสัตว์สัตว์ที่สำคัญได้แก่สุกร,กระบือ,แพะและแกะกิจกรรมทางเศรษฐกิจอื่น ๆ ได้แก่ การผลิต, การแปรรูปอาหาร, เฟอร์นิเจอร์, เครื่องนุ่งห่ม และเครื่องมือเครื่องใช้
โบสถ์ยิว

ในศาสนายูดาห์ธรรมศาลา(ศัพท์โปรเตสแตนต์) หรือศาลาธรรม(ศัพท์โรมันคาทอลิก) หรือโบสถ์ยิว,สุเหร่ายิว(อังกฤษ:synagogue;กรีก:συναγωγή; หมายถึง การชุมนุมหรือรวมตัว) เป็นศาสนสถานที่ใช้รวมกลุ่มกันทำการอธิษฐานทว่าสำหรับชาวยิวแล้ว พวกเขาไม่จำเป็นต้องไปธรรมศาลาเพื่อประกอบพิธี หากรวมตัวได้ครบองค์ประชุม (Quorum) ที่ประกอบด้วยผู้ชายที่บรรลุนิติภาวะแล้วจำนวนสิบคน เรียกว่า "องค์คณะสิบ" หรือ "มินยัน" (Minyan) ก็สามารถประกอบพิธีได้
เมื่อก่อนไม่อนุญาตให้สตรีเป็นหนึ่งในองค์คณะสิบ แต่เมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม 2001, ยิวอนุรักษ์นิกายอนุญาตให้สตรีเป็นหนึ่งในคณะมินยันได้
ในชุมชนยิวปัจจุบัน ธรรมศาลาไม่ได้มีไว้สำหรับพิธีกรรมทางศาสนาเท่านั้น แต่ยังมีสิ่งอำนวยความสะดวกอื่น เช่น สถานที่จัดเลี้ยง โรงเรียนสอนศาสนา ห้องสมุด ศูนย์รับเลี้ยงเด็กเวลากลางวัน และครัวโคเชอร์(Kosher) ตามหลักมาตรฐานอาหารยิว
ชาวอิสราเอลจะเรียกธรรมศาลายิวโดยใช้ภาษาฮีบรูว่า "bet knesset" หมายถึงสถานที่ชุมนุม ในขณะที่ชาวยิวอัชเคนาซิจะใช้ศัพท์ภาษายิดดิชว่า "shul" ที่มีรากศัพท์เดียวกับคำว่า Schule ในภาษาเยอรมัน แปลว่าโรงเรียน ส่วนชาวยิวในสเปนหรือโปรตุเกสจะเรียกธรรมศาลาว่า  "esnoga" ส่วนชาวยิวเปอร์เซียและคาไรต์จะใช้คำว่า "kenesa" ที่มีรากศัพท์มาจากภาษาแอราเมอิกในขณะที่ชาวยิวที่พูดภาษาอาหรับจะเรียกธรรมศาลาว่า "knis"
ชาวยิวนิกายปฏิรูปและนิกายอนุรักษ์บางคนจะใช้คำว่า "temple"คำว่า "synagogue" ในภาษากรีกดูจะครอบคลุมความหมายได้ทั้งหมดและยังใช้ในภาษาอังกฤษ เยอรมัน และฝรั่งเศสด้วย
แรกเริ่มเดิมที บรรพบุรุษของชาวยิวไม่เคยมีการสร้างโบสถ์หรือศาสนสถาน เวลาต้องการทำพิธีกรรมทางศาสนา ชาวฮีบรูจะรวมตัวกันใน "พลับพลา" หรือกระโจมนัดพบ (Tent of Meeting) ซึ่งภายในประดิษฐาน "หีบแห่งพันธสัญญา" ซึ่งภายในบรรจุแผ่นหินสองแผ่นที่จารึกบัญญัติ 10 ประการ
สมัยก่อน ไม่ว่าชาวยิวจะเดินทางไปที่แห่งหนใด พวกเขาจะแบกหีบดังกล่าวไปด้วยเสมอ เสมือนมีพระเจ้าใกล้ตัว ที่นอกจากทำให้อุ่นใจแล้ว ยังเป็นเครื่องเตือนสติไม่ให้ทำบาปด้วย คราใดที่หยุดพัก ชาวฮีบรูจะตั้งพลับพลาสำหรับหีบพันธสัญญา ที่แยกต่างหากจากที่พัก เพื่อใช้เป็นที่นัดพบและประกอบพิธีกรรมทางศาสนา ตลอดจนสวดมนต์ร่วมกัน
ในพระคัมภีร์กล่าวว่าพระเจ้าซาโลมอนกษัตริย์แห่งอิสราเอล เป็นผู้สร้างพระวิหารซาโลมอน (Solomon's Temple) ณกรุงเยรูซาเล็มที่ถือกันว่าเป็นพระวิหารแห่งเยรูซาเล็มหลังแรก (The First Temple) ลักษณะคล้ายวิหารคานาอัน
หลังจากพระวิหารโซโลมอนถูกทำลาย ชาวยิวเริ่มสร้างสถานชุมนุมและประกอบพิธีกรรมทางศาสนาตามแบบฉบับของตัวเอง และเรียกขานว่าเป็น "สถานที่นมัสการ"
คำว่า "synagogue" มาจากภาษากรีกคอยเน (Koine Greek) ที่ใช้กันในหมู่ชาวยิวเฮเลนนิสติกทั่วยุโรปตะวันออกเฉียงใต้ (มาซิโดเนีย เทรซ และทางตอนเหนือของกรีซ) รวมถึงฝั่งตะวันออกกลางและอัฟริกาเหนือ ลูกหลานของชาวยิวเฮเลนนิสติกที่อาศัยอยู่บนเกาะกรีก ซิลิเซีย อิสราเอลทางตอนเหนือ ซีเรียตะวันตกเฉียงเหนือและซีเรียตะวันออก ได้ร่วมกันสร้างธรรมศาลาขึ้นมาหลายแห่ง ที่โดดเด่นเห็นจะเป็นธรรมศาลาแห่งเดลอส (Delos Synagogue) และธรรมศาลาที่สร้างในเมืองแอนติออกอเล็กซานเดร็ตตา กาลิลี และดูร่า-ยูโรโปส
ทว่าเพราะในธรรมศาลาสมัยนั้นประดับประดาด้วยรูปปั้นของเทพปกรณัมกรีกและรูปเคารพตามคัมภีร์ไบเบิลในช่วงแรกๆ จึงมักถูกเข้าใจผิด คิดว่าเป็นวิหารกรีก หรือโบสถ์ของกรีกนิกายออร์ธอด็อกซ์ และเมื่อสิ้นสุดยุคของพระวิหารที่สอง (Second Temple Era) นักบวชยิวราไบโยคานัน เบน ซาคาอิ (Yochanan ben Zakai) จึงมีดำริให้มีการสร้างธรรมศาลาขึ้นในทุกแห่งที่ชาวยิวอยู่รวมกันเป็นชุมชน
ผู้กล้าในตำนาน ดา การ์น

ผู้กล้าในตำนาน ดา การ์น(ญี่ปุ่น:伝説の勇者ダ・ガーン;โรมาจิ:Densetsu no Yūsha Da Garn;อังกฤษ:The Brave of Legend Da-Garn) เป็นภาพยนตร์แอนิเมชัน แนวไซไฟ-หุ่นยนต์ผลงานชุดที่ 3 ของซีรีส์ยูฉะซีรีส์ออกอากาศทุกวันเสาร์เวลา 17:00 - 17:30 น. ทางสถานีโทรทัศน์นาโงยะทีวี (ทีวีอาซาฮี) ออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันที่ 8 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1992 และสิ้นสุดออกอากาศเมื่อวันที่ 23 มกราคม ค.ศ. 1993 รวมทั้งหมด 46 ตอน
สาราลา ตามาง

สาราลา ตามางหรือสาราลา โครขาลีอดีตพระสนมในสมเด็จพระราชาธิบดีตริภุวนวีรพิกรมศาหเทวะพระมหากษัตริย์แห่งเนปาล ซึ่งครองราชย์ในช่วงปี ค.ศ. 1911–1950 (ครั้งแรก) และ ค.ศ. 1951–1955 (ครั้งที่สอง) โดยสมเด็จพระราชาธิบดีตริภุวนวีรพิกรมศาหเทวะเป็นพระปัยกาในสมเด็จพระราชาธิบดีชญาเนนทรวีรวิกรมศาหเทวะพระมหากษัตริย์องค์สุดท้ายแห่งเนปาล และนางสาราลาเองก็ถือเป็นนางสนมคนสุดท้ายของสมเด็จพระราชาธิบดีตริภุวนวีรพิกรมศาหเทวะที่ยังมีชีวิตอยู่
นางสาราลา ตามาง เกิดในครอบครัวเชื้อสายชนเผ่าตามางโดยเธอเข้ารับราชการเป็นพระสนมแก่พระมหากษัตริย์ตั้งแต่เธอยังเป็นสาวสะพรั่ง และเป็นที่ยอมรับกันว่าสมเด็จพระราชาธิบดีตริภุวนวีรพิกรมศาหเทวะมีพระสนมกว่า 100 คน ในช่วงปี ค.ศ. 1940ต่อมาเมื่อสมเด็จพระราชาธิบดีตริภุวนวีรพิกรมศาหเทวะเสด็จสวรรคต ณประเทศสวิตเซอร์แลนด์ในปี ค.ศ. 1955 นางสาราลาก็ยังพำนักอยู่ในเรือนเล็กสีขาวภายในพระราชวังนารายันหิติตลอดมา ซึ่งแท้จริงแล้วเธอสามารถอยู่ภายในพระราชวังได้ตามกฎหมาย เนื่องจากเธอเป็นพระสนมคนโปรดของอดีตกษัตริย์นอกจากนี้เธออ้างว่าเธอมีชัยชนะด้านความรักเหนือพระมเหสีสองพระองค์ในรัชกาล คือ พระนางกันติ และพระนางไอศวารี
หลังจากการสวรรคตของสมเด็จพระราชาธิบดีตริภุวนวีรพิกรมศาหเทวะ เธอยังคงพำนักอยู่ในเรือนเล็กของพระราชวังตามเดิม แต่วิถีชีวิตในพระราชวังของเธอก็ไม่ได้มีความสุขเลย เนื่องจากพระบรมวงศานุวงศ์เนปาลไม่ยอมรับในตัวเธอ มีการมอบเสื้อผ้าพื้นๆให้เธอนุ่งห่ม และอาหารจำนวนเล็กน้อยให้เธอรับประทานโดยท้ายที่สุดเธอจึงออกมาจากพระราชวังและพำนักที่วัดซึ่งตั้งอยู่ภายในพระราชวังหนุมานโธกาที่อยู่ห่างไปไม่กี่กิโลเมตร
หลังจากการเปลี่ยนแปลงการปกครองในเนปาล ได้มีการถอดถอนสมเด็จพระราชาธิบดีชญาเนนทรวีรวิกรมศาหเทวะพระราชนัดดาในสมเด็จพระราชาธิบดีตริภุวนวีรพิกรมศาหเทวะลงจากตำแหน่งประมุขแห่งรัฐ ยกเลิกระบอบการปกครองแบบราชาธิปไตยเป็นสาธารณรัฐพระบรมวงศานุวงศ์ทุกพระองค์ถูกลดพระอิสริยยศเป็นสามัญชน และให้เหล่าพระบรมวงศานุวงศ์เนปาลให้ออกจากพระราชวังนารายันหิติ ซึ่งจะมีการดัดแปลงเป็นพิพิธภัณฑ์สถานแห่งชาติทั้งนี้สมเด็จพระราชาธิบดีชญาเนนทรพร้อมด้วยสมเด็จพระราชินีโกมลได้เสด็จออกจากพระราชวังนารายันหิติก่อนหน้าเส้นตาย 1 วัน และได้พำนักอยู่ในพระราชวังฤดูร้อนนาคารชุนะ (Nagarjuna) ซึ่งอยู่ชานเมือง ส่วนมกุฎราชกุมารแห่งเนปาลได้อาศัยอยู่ในพระตำหนักส่วนพระองค์กลางกรุงของสมเด็จพระราชาธิบดีชญาเนนทรา แต่รัฐบาลเนปาลก็อนุญาตให้สมเด็จพระราชินีรัตนาในสมเด็จพระราชาธิบดีมเหนทรวีรวิกรมศาหเทวะพำนักภายในพระราชวังนารายันหิติได้ โดยให้พำนักในพระตำหนักมเหนทรมันซิล ที่มีพื้นที่เพียง 30 เฮกตาร์ส่วนนางสาราลาก็ได้ถูกเรียกตัวให้กลับไปพำนัก ณ เรือนหลังเล็กสีขาว ภายในพระราชวังนารายันหิติได้ เนื่องจากเหล่ารัฐมนตรีให้เหตุผลว่า"เธอไม่มีครอบครัวและไม่มีทรัพย์สมบัติ"และเห็นว่าทั้งสองคนชราภาพมากแล้วนอกจากนี้เธอยังได้รับเงินสงเคราะห์จากรัฐบาลเดือนละ 50,000 รูปีเนปาล เพื่อใช้จ่ายด้านเสื้อผ้า, อาหาร และยา