davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
คาโฮโกะ คุณหนูโลกสวย

คาโฮโกะ คุณหนูโลกสวย(ญี่ปุ่น:過保護のカホコ;โรมาจิ:Kahogo no Kahoko;อังกฤษ: Overprotected Kahoko) เป็นละครโทรทัศน์ญี่ปุ่น ที่ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์นิปปอนทีวีตั้งแต่วันที่ 12 กรกฎาคม ถึง 13 กันยายน ค.ศ. 2017 และเผยแพร่บนเน็ตฟลิกซ์ประเทศไทยประเทศอินโดนีเซียประเทศอินเดียประเทศมาเลเซียประเทศฟิลิปปินส์และประเทศสิงคโปร์ในวันที่ 16 ตุลาคม 2021นำแสดงโดยมิตสึกิ ทากาฮาตะและเรียวมะ ทาเกอูจิ
ในวันที่ 19 กันยายน 2018 ได้มีการออกอากาศตอนพิเศษทางสถานีโทรทัศน์นิปปอนทีวีโดยใช้ชื่อ "Kakogo no Kahoko~2018 Love & Dream~" โดยเล่าเรื่องของชีวิตหลังแต่งงานของตัวละครหลักทั้งสองคน
คาโฮโกะ เนโมโตะ(มิตสึกิ ทากาฮาตะ) นักศึกษามหาวิทยาลัยในวัย 22 ปีที่มีแม่ของเธอประคบประหงมไม่ให้เธอต้องได้รับความลำบาก และคอยตัดสินใจในเรื่องต่าง ๆ แทนลูกของเธอจนอยู่มาวันหนึ่ง คาโฮโกะได้พบกับฮาจิเมะ มิกิโนะ(เรียวมะ ทาเกอูจิ) นักศึกษามหาวิทยาลัยเดียวกันกับเธอ ที่คอยช่วยสอนวิธีการใช้ชีวิตโดยไม่มีแม่ของเธอคอยให้คำแนะนำ
คาโฮโกะ คุณหนูโลกสวยออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์นิปปอนทีวีตั้งแต่วันที่ 12 กรกฎาคม ค.ศ. 2017 ถึง 13 กันยายน 2017 รวมทั้งสิ้น 10 ตอน และในวันที่ 19 กันยายน 2018 ได้มีการออกอากาศเพิ่มอีก 1 ตอนพิเศษ (1 ชั่วโมง 50 นาที)
จากตารางด้านล่างสีน้ำเงินแสดงเรตติงต่ำสุด และสีแดงแสดงเรตติงสูงสุด
คาโฮโกะ คุณหนูโลกสวยมีผู้เขียนบทละครโทรทัศน์คือ คาซูฮิโกะ ยูกาวะ ซึ่งเขามีผลงานการเขียนบทละครโทรทัศน์ชื่อดังเช่นมิตะ แม่บ้านพันธุ์แปลกที่ทำเรตติงสูงสุดในตอนสุดท้ายถึง 40%ห้องเรียนราชินีและมารุ มารุ สึมะเป็นต้นโดยผู้อำนวยการสร้าง ฟูโตชิ โอฮิระ ได้กล่าวว่าประเด็นหลักที่ผู้เขียนบทละครโทรทัศน์ต้องการจะถ่ายทอดคือการแบ่งแยกระหว่างแม่และพ่อกับคาโฮโกะ ในการสร้างตัวละครแต่ละตัวละครจะมีการจัดการประชุมขึ้นมาในเหล่านักแสดงเพื่อระดมความคิดเห็นจากพวกเขาซึ่งมีพื้นเพที่แตกต่างกัน และใช้ความคิดเห็นที่ได้ออกแบบตัวละครอย่างละเอียดอีกครั้ง นอกจากนี้ฟูโตชิยังกล่าวอีกว่าละครโทรทัศน์เรื่องนี้ไม่ได้ชี้นำว่าการประคบประหงมจนเกินไปเป็นเรื่องที่ดีหรือไม่ดี แต่ก็อาจช่วยเป็นคำแนะนำในการประคบประหงมที่พอดีเหมาะสม
สำหรับตอนพิเศษ คาซูฮิโกะกล่าวว่าเขาไม่ได้อยากเขียนต่อไป ซึ่งถึงแม้เขารู้ว่าตัวละครเอก (คาโฮโกะ) นั้นไม่มีอยู่จริงและคงจะเป็นการยากที่จะพบคนที่มีลักษณะนิสัยเหมือนเธอในโลกของความเป็นจริง แต่ในตอนสุดท้าย (วาตาชิ โนะ อิกิรุ มาจิ) การแสดงของคาโฮโกะและความน่ารักของเธอทำให้เขาอยากเขียนตอนพิเศษของคาโฮโกะ คุณหนูโลกสวย
เก็น โฮชิโนะได้ประกาศออกเพลงเดี่ยวในรอบ 10 เดือนหลังจากที่เพลง "โคย (Koi)" ได้รับเสียงตอบที่ดีจากแฟนเพลงของเขา โดยต่อมาเก็นได้ประกาศชื่อเพลงเดี่ยวใหม่โดยใช้ชื่อ "แฟมมิลี่ ซอง (Family Song)" ที่จะออกในวันที่ 16 สิงหาคม ค.ศ. 2017 ซึ่งจะเป็นเพลงประกอบละครโทรทัศน์ในเรื่องคาโฮโกะ คุณหนูโลกสวยเก็นกล่าวว่าหลังจากที่ได้อ่านบทละครโทรทัศน์ฯ แล้วเขาอยากเขียนลองเพลงแนวโซลโดยมีธีมหลักเป็นครอบครัว
ในไทเทิลละครโทรทัศน์เรื่องนี้ คาโฮโกะ ได้สวมชุดเดรสที่ทำมาจากพลาสติกกันกระแทกล้วน โดยใช้พลาสติกกันกระแทกไป 2 ม้วน รวมความยาวทั้งสิ้น 15 ถึง 20 เมตร และสติกเกอร์คำเตือน "ระวังแตก" และ "ห้ามกลับหัว" ออกแบบโดยคูมิโกะ ทาเกดะ ได้แรงบันดาลใจมาจากเจ้าหญิงแอนที่ได้หนีออกมาจากปราสาทเพื่อเที่ยวเตร็ดเตร่จนได้พบกับชายชาวปุถุชนในภาพยนตร์เรื่องโรมรำลึก
ICD-10 บทที่ 1: โรคติดเชื้อและโรคปรสิตบางโรค

ICD-10 บทที่ 1: โรคติดเชื้อและโรคปรสิตบางโรคเป็นบัญชีโรคย่อยหนึ่งจากบัญชีจำแนกทางสถิติระหว่างประเทศของโรคและปัญหาสุขภาพที่เกี่ยวข้องฉบับทบทวนครั้งที่ 10 (ICD-10) ซึ่งเป็นรหัสของโรคและอาการอาการแสดงความผิดปกติที่ตรวจพบ อาการนำ สภาพสังคม หรือสาเหตุภายนอกของการบาดเจ็บหรือโรค จัดทำขึ้นโดยองค์การอนามัยโลกโดยแล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2535 โดยมีวัตถุประสงค์ในการจัดประเภทการเจ็บป่วยตามเกณฑ์เพื่อใช้บันทึกเพื่อรวบรวมเป็นข้อมูลทางสถิติในการวางแผนสุขภาพในระดับสากล
สมัยกลางตอนปลาย

สมัยกลางตอนปลายคือช่วงเวลาในประวัติศาสตร์ยุโรปที่กินเวลาระหว่าง ค.ศ. 1250 จนถึง ค.ศ. 1500 โดยเป็นยุคสมัยที่ต่อเนื่องมาจากสมัยกลางตอนกลางและเป็นยุคสมัยก่อนสมัยใหม่ตอนต้น(ซึ่งในยุโรปส่วนใหญ่นั้นเรียกว่าสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา)
ในราว ค.ศ. 1300 ยุคสมัยความรุ่งเรื่องและเติบโตในยุโรปนั้นดำเนินมาจนถึงจุดหยุดนิ่ง โดยเกิดทั้งเหตุการณ์ขาดแคลนอาหารและโรคระบาดต่าง ๆ รวมถึงทุพภิกขภัยครั้งใหญ่ ค.ศ. 1315–1317และกาฬมรณะอันเป็นเหตุให้ประชากรในยุโรปนั้นลดลงกว่าครึ่งหนี่งจากสมัยก่อนหน้าประกอบกับสถานการณ์ความไม่สงบต่าง ๆ และการติดพันในสงครามต่าง ๆ ด้วย
ฝรั่งเศสและอังกฤษประสบกับเหตุความไม่สงบอย่างรุนแรงจากชาวนา เช่นสงคราวชาวนาฝรั่งเศสสงคราวชาวนาอังกฤษรวมทั้งความไม่สงบสืบเนื่องจากการสงครามต่าง ๆ กินเวลาต่อเนื่องกว่าศตวรรษ (สงครามร้อยปี) นอกจากนี้แล้วคริสตจักรคาทอลิกยังถูกท้าทายด้วยศาสนเภทตะวันตกโดยมักเรียกเหตุการณ์สำคัญต่างๆ นี้รวมกันว่าวิกฤติกาลของปลายสมัยกลางของยุโรป
นอกเหนือจากวิกฤติกาลต่างๆ นั้น ศตวรรษที่ 14 ยังเป็นช่วงเวลาของความก้าวหน้าครั้งใหญ่ในด้านศิลปะและวิทยาศาสตร์ด้วย อันสืบเนื่องมาจากการกลับมาสนใจในบันทึกโบราณในสมัยกรีกและโรมันโดยมีจุดเริ่มต้นมาตั้งแต่ช่วงสมัยกลางตอนเฟื่องฟู จึงทำให้เกิดสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในอิตาลีขึ้น การเริ่มกลับมาศึกษาบันทึกภาษาลาตินได้เริ่มขึ้นก่อนหน้าในช่วงสมัยฟื้นฟูศิลปะวิทยาในศตรวรรษที่ 12 ผ่านทางการติดต่อค้าขายกับชาวอาหรับในช่วงสงครามครูเสดส่วนที่มาของบันทึกกรีกอันสำคัญนั้นมาจากการเสียกรุงคอนสแตนติโนเปิลโดยจักรวรรดิออตโตมันซึ่งในเหตุการณ์นี้เหล่านักปราชญ์ชาวไบแซนไทน์ได้ลี้ภัยสงครามมายังตะวันตกโดยเฉพาะในอิตาลีเป็นสำคัญ
ประกอบกับแนวคิดสมัยคลาสสิกต่างๆ ที่มีอิทธิพลมากขึ้นรวมถึง การคิดค้นเครื่องพิมพ์ซึ่งเป็นส่วนสำคัญในการเผยแพร่แนวคิดด้านประชาธิปไตยผ่านทางงานพิมพ์ ซึ่งนำไปสู่การปฏิรูปศาสนาฝ่ายโปรเตสแตนต์ในที่สุด และในช่วงปลายสมัยนี้ยุคแห่งการค้นพบก็ได้อุบัติขึ้น โดยการขยายอำนาจของจักรวรรดิออตโตมันได้ตัดขาดการพาณิชย์ระหว่างยุโรปกับประเทศตะวันออกอย่างสิ้นเชิง ชาวยุโรปจึงต้องแสวงหาเส้นทางการค้าใหม่ๆ ซึ่งทำให้เกิดการสำรวจเส้นทางเดินเรือโดยชาวสเปนภายใต้การนำของคริสโตเฟอร์ โคลัมบัสที่ค้นพบทวีปอเมริกาในปีค.ศ. 1492 และวัชกู ดา กามาที่เดินทางไปยังแอฟริกาและอินเดียในปีค.ศ. 1498 การค้นพบใหม่ๆ นี้ทำให้เศรษฐกิจและอำนาจของชาติต่างๆ ในยุโรปนั้นมีความเข้มแข็งขึ้น
แอลลิเกเตอร์อเมริกา

แอลลิเกเตอร์อเมริกาหรือจระเข้ตีนเป็ดอเมริกา(อังกฤษ:American alligator, gator) เป็นสัตว์เลื้อยคลานเฉพาะถิ่นที่พบเฉพาะในทางตะวันออกเฉียงใต้ของสหรัฐอเมริกา เป็นแอลลิเกเตอร์หนึ่งในสองชนิดที่ยังหลงเหลืออยู่ในโลก จัดอยู่ในสกุลAlligatorวงศ์Alligatoridaeมีขนาดใหญ่กว่าแอลลิเกเตอร์จีน(A. sinensis) ที่พบในประเทศจีน
แอลลิเกเตอร์อเมริกา มีฟันที่แหลมคมในปาก สามารถงอกใหม่ทดแทนกันได้ทันที ประมาณว่ามีทั้งหมดราว 1,000 ฟันตลอดทั้งชีวิตอายุขัยโดยเฉลี่ย 30-50 ปี ตัวผู้โตเต็มที่มีความยาว 3.4 เมตร (11 ฟุต) ขณะที่ตัวเมียมีขนาดเล็กกว่า มีความยาวประมาณ 2.6 เมตร (8.5 ฟุต) บางครั้งตัวผู้ที่มีอายุมากอาจยาวได้มากกว่า 4 เมตร (13 ฟุต)
แอลลิเกเตอร์อเมริกา อาศัยอยู่ในพื้นที่ชุ่มน้ำทางตะวันออกเฉียงใต้ของสหรัฐอเมริกา เช่นอุทยานแห่งชาติเอเวอร์เกลดส์ในรัฐฟลอริดาเป็นสัตว์ที่ออกหากินในเวลากลางคืน สามารถซ่อนตัวในโคลนตมหรือดงหญ้าได้เป็นอย่างดี กินอาหารได้หลากหลาย ทั้งปลา,กวาง,งูหลามแม้กระทั่งเต่าซึ่งเป็นสัตว์ที่มีกระดองแข็งหุ้มตัวเพราะจากการมีส่วนปลายของหัวแผ่กว้างและสั้นจึงหุบปาก จึงทำให้มีแรงงับจากกรามรุนแรงมาก
แอลลิเกเตอร์อเมริกา อาศัยอยู่ในถิ่นที่อยู่ที่มีอากาศอบอุ่น แต่ในฤดูหนาวที่ผิวหน้าน้ำแข็งตัวเป็นน้ำแข็ง ในระยะแรกเชื่อกันว่าในช่วงนี้แอลลิเกเตอร์อเมริกาจะเสาะหาพื้นที่ใต้น้ำหรือใช้โพรงดินเพื่อหลบเลี่ยงอากาศหนาว การศึกษาโดยใช้วิทยุติดตามตัวจึงทราบว่า แท้ที่จริงแล้วแอลลิเกเตอร์อเมริกาได้เคลื่อนย้ายตัวเองไปยังบริเวณน้ำตื้นและโผล่เฉพาะช่องเปิดจมูกขึ้นมาเหนือผิวน้ำเพื่อหายใจ เนื่องจากไม่สามารถลดระดับเมตาบอลิซึมในช่วงเวลาดังกล่าวได้จึงต้องใช้ออกซิเจนตลอดเวลาและหายใจโดยโผล่เฉพาะช่องเปิดจมูกขึ้นมาเหนือผิวน้ำ และขึ้นจากน้ำในเวลากลาสงวันเพื่อพึ่งแดด ซึ่งตรงกันข้ามกับพฤติกรรมของแอลลิเกเตอร์จีน ที่ในช่วงเวลาดังกล่าวจะใช้วิธีการจำศีลภายในโพรงที่ขุดขึ้นมา มีทั้งโพรงแห้งและโพรงน้ำ ระบบภายในโพรงมีความซับซ้อน
เป็นสัตว์ที่อยู่บนสุดของห่วงโซ่อาหารเป็นสัตว์ที่เป็นอันตรายต่อมนุษย์ได้ และเคยมีแอลลิเกเตอร์อเมริกางับแขนนักท่องเที่ยวขาดมาแล้วในสวนสัตว์ และเคยมีกรณีบุกเข้าไปอยู่ในเขตที่อยู่อาศัยอย่างบ้านเรือนของมนุษย์ เช่นสระว่ายน้ำหรือแม้แต่ในท่อระบายน้ำ
กวาง

กวางเป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในอันดับสัตว์กีบคู่(อันดับย่อยสัตว์เคี้ยวเอื้อง) ที่จัดอยู่ในวงศ์ Cervidae
มีลักษณะขนยาวหยาบสีน้ำตาล ตัวผู้มีเขาเป็นแขนง ผลัดเขาปีละครั้ง ตัวเมียมีขนาดเล็กกว่าและไม่มีเขา ลักษณะเขาตัน ไม่กลวง เป็นเกลียว บางชนิดอาจแตกแขนงได้มากเหมือนกิ่งไม้ไม่มีถุงน้ำดีชอบอยู่ตามลำพังตัวเดียวยกเว้นฤดูผสมพันธุ์ กินใบไม้อ่อนหญ้าอ่อน
วงศ์ Cervidae
จากการศึกษาวิวัฒนาการของสัตว์วงศ์กวางและกระจงซึ่งเป็นสัตว์เคี้ยวเอื้องที่มีลักษณะคล้ายคลึงกัน พบว่ามีหลายชนิดที่มีลักษณะการปรับตัวทางวิวัฒนาการเป็นแบบเข้าหากันคือ กวางและกระจงที่มีถิ่นอาศัยต่างถิ่นกัน อาจมีรูปร่างภายนอกที่คล้ายคลึงกันได้ หากสภาพแวดล้อมทางนิเวศวิทยาของถิ่นอาศัยนั้นมีสภาพใกล้เคียงกันซึ่งภายใต้สภาพการเลี้ยงในสวนสัตว์ในแต่ละที่ แต่ละกลุ่มประชากรในถิ่นอาศัยที่มีสภาพทางนิเวศวิทยาที่แตกต่างกันนั้น อาจจะเป็นคนละชนิด ซึ่งมีลักษณะแตกต่างกันก็ได้
กวางเป็นสัตว์ที่มีบทบาทสำคัญต่อการตำรงชีวิตของมนุษย์มานานแล้ว ตั้งแต่ยุคที่มีการล่าสัตว์เพื่อนำมาทำเป็นอาหาร เอาหนังมาทำเครื่องนุ่งห่ม ต่อมาได้มีการนำกวางมาเป็นสัตว์เลี้ยงเพื่อบริโภคเนื้อ เป็นเกมกีฬาของชนชั้นสูงและมีการพัฒนาขึ้นมาจนเกิดเป็นอุตสาหกรรมการเลี้ยงกวางหรือฟาร์มกวาง
นอกจากนี้แล้ว กวาง ยังเป็นสัญลักษณ์แห่งดาวโชคลาภ กวาง ในภาษาจีนจะเรียกว่า "ลู่" (鹿)  เป็นสัตว์สิริมงคลตามความเชื่อของจีน ซึ่งหมายถึงเทพดาวลก (ผู้เป็น 1 ใน 3 เทพดาวฮก ลก ซิ่ว) ดังนั้นกวางจึงมีความหมายในเชิงสัญลักษณ์ เป็นตัวแทนหมายถึง เทพแห่งดาวโชคลาภและชื่อเสียงกวางหลายชนิดถูกจัดอยู่ในสัตว์ป่าคุ้มครอง สถานภาพทางกฎหมายตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พุทธศักราช 2535 ที่อนุญาตให้เพาะพันธุ์ได้
สัตว์เคี้ยวเอื้องอื่นบางชนิดเรียกว่ากวางตามชื่อสามัญแต่ไม่ใช่กวางแท้ ๆ เช่น สัตว์ในวงศ์กวางชะมด(ชื่อสามัญ: Musk deer;ชื่อวิทยาศาสตร์: Moschidae) และกวางผา(ชื่อสามัญ: Goral;ชื่อวิทยาศาสตร์:Naemorhedussp.)
โรงเบียร์เยอรมันตะวันแดง

โรงเบียร์เยอรมันตะวันแดงเริ่มก่อสร้างเมื่อวันที่ 16 เมษายน พ.ศ. 2542เป็นโรงเบียร์ขนาดเล็ก (microbrewery) ลักษณะเป็นร้านอาหารที่มีโรงเบียร์ของตัวเอง ก่อตั้งโดยสุพจน์ ธีระวัฒนชัยมีหุ้นส่วนสำคัญคือเสถียร เศรษฐสิทธิ์และณัฐชไม ถนอมบูรณ์เจริญภายหลังทั้ง 2 ได้ร่วมหุ้น กับยืนยง โอภากุลเปิดบริษัทผลิตเครื่องดื่มชูกำลังในเครื่องหมายการค้าคาราบาวแดงในปีพ.ศ. 2545
โรงเบียร์เยอรมันตะวันแดงเปิดบริการครั้งแรกเมื่อวันที่10 กันยายนพ.ศ. 2542โดยเปิดสาขาแรกบนถนนพระราม 3เขตยานนาวาก่อนจะใช้เวลา 6 ปีขยายไปยังสาขาเลียบทางด่วนรามอินทรา และสาขาแจ้งวัฒนะ ระยะ 10 ปีต่อมา
โดยก่อนจะผลิตคาราบาวแดงชึ้นมานั้น ยืนยง โอภากุลได้มีทรรศนะคติต่อเครื่องดื่มชูกำลัง ในนิตรสาร life & family ฉบับเดือนมิถุนายน ปี 2541พูดถึงกระทิงแดงว่าเป็นผลิตภัณฑ์มอมเอาแรงงาน แต่ภายหลังกลับกลอกสับปลับสร้างธุรกิจเครื่องดื่มชูกำลังเสียเอง
แรงงานเกณฑ์ภายใต้การปกครองเยอรมันในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง

การใช้แรงงานบังคับและทาสในนาซีเยอรมนีและทั่วดินแดนยุโรปที่ถูกยึดครองโดยเยอรมันในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองที่เกิดขึ้นอย่างไม่เคยปรากฏมาก่อนเป็นส่วนสำคัญของการแสวงหาผลประโยชน์ทางด้านเศรษฐกิจของเยอรมันในดินแดนที่ถูกพิชิต นอกจากนี้ยังมีส่วนทำให้เกิดการสังหารหมู่ประชากรในดินแดนยุโรปที่ถูกยึดครองโดยเยอรมัน นาซีเยอรมันได้ลักพาตัวประชาชนไปประมาณ 12 ล้านคนจากเกือบยี่สิบประเทศในยุโรป ประมาณสองในสามส่วนที่มาจากยุโรปกลางและยุโรปตะวันออกคนงานจำนวนมากได้เสียชีวิตลง เนื่องจากสภาพความเป็นอยู่ การทารุณกรรม การขาดแคลนอาหาร และการทรมาณเป็นสาเหตุสำคัญของการเสียชีวิต พวกเขาได้กลายเป็นพลเรือนผู้เสียชีวิตด้วยปลอกกระสุนที่จุดสูงสุดของแรงงานบังคับประกอบด้วย 20% ของแรงงานบังคับเยอรมัน การนับจำนวนผู้เสียชีวิตและการผลัดเปลี่ยนตัวคนงาน จำนวนประมาณ 15 ล้านคนที่มีทั้งผู้ชายและผู้หญิงที่ถูกบังคับใช้แรงงานที่จุดหนึ่งในช่วงสงคราม
ด้วยความปราชัยของนาซีเยอรมนีในปี ค.ศ. 1945 ได้ทำการปลดปล่อยชาวต่างชาติจำนวนประมาณ 11 ล้านกว่าคน(ได้จำแนกประเภทเป็น"บุคคลพลัดถิ่น") ส่วนใหญ่ที่คนไหนซึ่งเป็นแรงงานบังคับและเชลยศึก ในช่วงเวลาสงคราม กองทัพเยอรมันได้พาพลเรือนจำนวน 6.5 ล้านคนเข้ามายังเยอรมันไรช์ ในนอกเหนือจากเชลยศึกโซเวียตสำหรับแรงงานทาสในโรงงาน การส่งกลับบ้านเป็นเรื่องสำคัญสำหรับฝ่ายสัมพันธมิตร อย่างไรก็ตาม ในกรณีของพลเรือนชาวโซเวียต การส่งกลับบ้านนั้นมักจะเผชิญหน้ากับการถูกต้องสงสัยว่าได้ให้ความร่วมมือและถูกส่งไปยังกูลัก องค์การบรรเทาทุกข์และฟื้นฟูสมรรถภาพแห่งสหประชาติ(UNRRA),กาชาดและปฏิบัติการทางทหารได้จัดเตรียมมอบให้อาหาร เครื่องนุ่งห่ม ที่พักพิงและให้ความช่วยเหลือในการส่งกลับบ้าน ในทั้งหมด คนงานชาวต่างชาติและเชลยศึกจำนวน 5.2 ล้านคนได้ถูกส่งตัวไปยังสหภาพโซเวียต, 1.6 ล้านคนไปยังโปแลนด์,  1.5 ล้านคนไปยังฝรั่งเศส และ 900,000 คนไปยังอิตาลี ตามด้วยจำนวน 300,000 ถึง 400,000 คน ซึ่งแต่ละคนจะไปยังยูโกสลาเวีย เชโกสโลวาเกีย เนเธอร์แลนด์ ฮังการี และเบลเยียม
อัสวัง

อัสวัง(อังกฤษ:Aswang หรือ Asuwang; มาจากรากศัพท์ภาษาสันสกฤตคำว่า "อสูร" ที่แปลว่า "ปีศาจ") เป็นผีหรือปีศาจชนิดหนึ่ง จำพวกผีดูดเลือดหรือแวมไพร์ ตามเทพปกรณัมฟิลิปปินส์มีลักษณะคล้ายคลึงมานานังกัลความเชื่อเรื่องอัสวังกระจายไปทั่วฟิลิปปินส์ ชาวสเปนที่เข้ามาปกครองฟิลิปปินส์ในช่วงศตวรรษที่ 16 ได้บันทึกว่าอัสวังเป็นปีศาจที่น่ากลัวที่สุดของฟิลิปปินส์ในภูมิภาควิซายันตะวันตกมีความเชื่อเรื่องอัสวังมากอัสวังยังมีชื่อเรียกแตกต่างกันออกไปตามภูมิภาค เช่นติ๊ก-ติ๊ก(tik-tik),วัก-วัก(wak-wak) หรือซก-ซก(sok-sok) ยกเว้นในภูมิภาคอีโลโกสที่ไม่ได้มีเรื่องเล่าเกี่ยวกับอัสวัง
อัสวังอาจแบ่งได้เป็น 5 รูปแบบ โดยมาในรูปแบบของผีกินศพมนุษย์หรือผีดูดเลือดบัล-บัลมีลักษณะคล้ายผีปอบตามความเชื่อของไทย ยักษ์กินคนมนุษย์หมาป่าและหมอผีอัสวังในรูปแบบของผีปอบมีพฤติกรรมการเอาต้นกล้วยมาวางไว้แทนซากศพที่ตนได้กินไปแล้ว   อัสวังสามารถแปลงกายเป็นสัตว์ต่าง ๆ ได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งสุนัขและยังแปลงเป็นสัตว์อื่น ๆได้อีก เช่น แมว, นก, ค้าวคาว หรือหมู  นอกจากนี้แล้วยังชอบกินเด็กที่ยังไม่คลอดหรือเด็กทารกรวมถึงชอบกินปอดและหัวใจของมนุษย์  อัสวังบางจำพวกมีลิ้นยาวเพื่อลากเด็กที่แม่ไม่ได้ดูแลไปกิน บางจำพวกมีตัวผอมบางจนสามารถหลบหลังต้นไผ่ได้ บางจำพวกก็เคลื่อนไหวได้เร็วและเงียบ บางจำพวกก็ชอบส่งเสียงดังเพื่อให้เหยื่อตกใจกลัว ในตอนกลางวันอัสวังจะมีรูปกายแบบมนุษย์ และไม่กลัวแสงแดดบางครั้งมนุษย์ก็แต่งงานอยู่กินกับอัสวังโดยไม่รู้ตัว  อัสวังก็จะทำให้คู่ของตนกลายเป็นอัสวังไปด้วย และออกล่าเหยื่อด้วยกัน แต่จะไม่แบ่งปันอาหารให้กัน ทั้งนี้ อัสวังจะไม่ทำร้ายมนุษย์ที่เป็นเพื่อนบ้านในละแวกเดียวกัน ในภาษาฟิลิปีโนมีภาษิตว่า"Mas mabuti ang aswang kaysa sa isang magnanakaw"(อัสวังยังดีกว่าโจร) แต่หากมนุษย์คนใดรู้ตัวตนที่แท้จริงของอัสวัง อัสวังก็อาจฆ่าผู้ที่รู้เห็นได้ อัสวังกลัวกระเทียมเกลือน้ำมนต์ไม้กางเขนและลูกประคำอัสวังถูกฆ่าได้ด้วยแส้หางปลากระเบนรวมถึงยังกลัวเสียงแส้แหวกอากาศอีกด้วย ส่วนการป้องกันไม่ให้อัสวังเข้าบ้าน อาจทำได้ด้วยการแขวนเครื่องรางของขลังต่าง ๆ ไว้ที่ประตูบ้าน และยังใช้ลูกปัดสีส้มสลับดำแขวนไว้กับเด็กแรกเกิดก็สามารถป้องกันอัสวังได้ การสังเกตว่าผู้ใดเป็นอัสวัง กระทำได้โดยการมองลอดหว่างขาตัวเอง หรือการสังเกตจากน้ำมันเสกของหมอผี ซึ่งหากมีอัสวังอยู่ใกล้ ๆ น้ำมันเสกนั้นจะเดือดขึ้นเอง
เรื่องราวของอัสวังที่เป็นที่รู้จักดีที่สุด คือ เรื่องของมาเรีย ลาโบ ซึ่งเป็นตำนานเล่าขานที่เกิดขึ้นในศตวรรษที่ 21 นี้ เมื่อผู้หญิงคนหนึ่งที่กลายมาเป็นอัสวัง จากชายชราสองคนที่เธอดูแลอยู่เป็นงานพิเศษเพื่อหารายได้เข้าครอบครัว นอกเหนือจากการงานของสามีของเธอซึ่งเป็นตำรวจ เมื่อเธอถูกสาปจากอัสวังสองตนนั้นให้เป็นผู้สืบทอด สามปีผ่านไป เมื่อเธอกลับจากการเป็นแม่บ้านในแคนาดา คำสาปก็เริ่มแสดงผล เธอกลายเป็นอัสวังและได้ฆ่าลูกสองคนนำไปต้มเป็นอาหารในครัว เมื่อผู้เป็นสามีกลับมาพบเห็นเรื่องสยองขวัญก็ตกใจได้ใช้มีดทำครัวฟันไปที่ใบหน้าของเธอจนเกิดเป็นแผลขนาดใหญ่ และขับไล่เธอออกจากบ้าน จากนั้นเรื่องราวของเธอก็ได้เป็นที่รู้จัก โดยเล่าว่าได้พบเห็นเธออาละวาดในวิซายาและมินดาเนาเธอออกหาเนื้อมนุษย์รวมถึงอวัยวะภายในสด ๆ กิน รวมถึงแปลงร่างเป็นอะไรก็ได้   เรื่องราวของมาเรีย ลาโบ ได้ถูกสร้างเป็นภาพยนตร์สยองขวัญในปี ค.ศ. 2015 ในชื่อเดียวกัน
บักกุ๊ดเต๋

บักกุ๊ดเต๋(มลายู:Bak kut teh;จีน:肉骨茶;เป่อ่วยยี:bah-kut-tê;ฮกเกี้ยน: บ้ากุ๊ดเต๋) เป็นแกงแบบจีนฮกเกี้ยนและจีนแต้จิ๋วที่นิยมรับประทานในมาเลเซียไต้หวันสิงคโปร์จีน(เช่นฝูเจี้ยนแต้ซัว) และบางเมืองในประเทศเพื่อนบ้าน อย่างเช่นบาตัมในอินโดนีเซียและอำเภอหาดใหญ่จังหวัดสงขลา กระบี่ และภูเก็ตในไทยชื่อบักกุ๊ดเต๋แปลตามตัวอักษรได้ว่า"เนื้อกระดูกและน้ำชา"
โดยทั่วไปจะประกอบด้วยซี่โครงหมูอ่อนตุ๋นในน้ำต้มสมุนไพรและเครื่องเทศ (ได้แก่โป๊ยกั้กอบเชยกานพลูตังกุยเมล็ดยี่หร่าและกระเทียม) เป็นเวลาหลายชั่วโมงอาจมีส่วนประกอบอื่นเพิ่มเติมอย่างเครื่องในสัตว์เห็ดชนิดต่าง ๆ ผักกาด เต้าหู้แห้ง หรือเต้าหู้ทอด และอาจมีสมุนไพรจีนอื่น ๆ เช่นyu zhu(เหง้าของ Solomon's Seal) และju zhi(ผล buckthorn) ที่ทำให้น้ำแกงมีรสหวานมากขึ้นและเข้มข้นขึ้นเล็กน้อย ระหว่างปรุงจะเติมซีอิ๊วขาวและดำลงในน้ำแกง มีผักชีสับหรือหอมเจียวเป็นเครื่องตกแต่ง
เชื่อกันว่า บักกุ๊ดเต๋เริ่มนำเข้าไปในมลายูเมื่อศตวรรษที่ 19 โดยคนงานชาวจีนจากกวางตุ้งเฉาชั่นหรือฝูเจี้ยน
ปกติแล้ว บักกุ๊ดเต๋จะรับประทานกับข้าวหรือก๋วยเตี๋ยว (บางครั้งอาจทำเป็นน้ำก๋วยเตี๋ยว) และมักจะมีปาท่องโก๋ไว้จุ่มกับน้ำแกง ใช้ซีอิ๊ว (ปกติจะใช้ซีอิ๊วขาว แต่อาจใช้ซีอิ๊วดำในบางครั้ง) เป็นเครื่องปรุงรสพร้อมกับพริกขี้หนูและกระเทียมสับ และมีเครื่องดื่มเป็นชาจีน(ชาทีกวนยินเป็นที่นิยมมากในพื้นที่เคลังวัลเลย์ในมาเลเซีย) ซึ่งเชื่อกันว่าจะช่วยเจือจางหรือละลายไขมันจำนวนมากในเนื้อหมู โดยทั่วไปแล้ว บักกุ๊ดเต๋ นิยมรับประทานเป็นอาหารเช้า
ความจริงแล้ว มีรายงานว่าบักกุ๊ดเต๋เป็นอาหารที่ช่วยเสริมจากความขาดแคลนอาหารและบำรุงสุขภาพของคนงานท่าเรือ กล่าวกันว่ามีต้นกำเนิดจากเมืองเฉวียนโจวในมณฑลฝูเจี้ยน หรือจากเฉาชั่น ซึ่งยังคงมีผู้รับประทานอยู่ในปัจจุบัน แล้วนำเข้ามายังเอเชียตะวันออกเฉียงใต้พร้อมกับชาวจีนโพ้นทะเลแต่ตามเรื่องราวที่เป็นไปได้มากที่สุดนั้น บักกุ๊ดเต๋คิดขึ้นมาโดยชาวจีนชั้นสูงคนหนึ่งจากเมืองเฉวียนโจวในมณฑลฝูเจี้ยน สูตรลับถูกส่งต่อสู่เพื่อนซึ่งต่อมาเดินทางสู่เมืองเคลังและเป็นคนแรกที่ปรุงบักกุ๊ดเต๋เพื่อจำหน่าย ซึ่งต่อมากลายเป็นอาหารที่มีชื่อเสียงแล้วถูกเลียนแบบและปรับปรุงหลายครั้ง ดังนั้นตามเรื่องราวนี้จึงถือว่าชาวฮกเกี้ยนเป็นผู้คิดค้นบักกุ๊ดเต๋ ต่อมาชาวแต้จิ๋วได้นำบักกุ๊ดเต๋ไปปรุงในแบบของตนเอง ข้อแตกต่างที่มองเห็นได้ระหว่างบักกุ๊ดเต๋แบบฮกเกี้ยนกับแบบแต้จิ๋วคือ แบบฮกเกี้ยนจะใช้ซีอิ๊วดำและน้ำแกงมีสีเข้มกว่า ซึ่งความแตกต่างนี้ขึ้นอยู่กับการรับรสของแต่ละวัฒนธรรม
บักกุ๊ดเต๋มีหลากหลายรูปแบบตามวิธีปรงที่ได้รับอิทธิพลจากวัฒนธรรมย่อยต่าง ๆ ในจีน ในสิงคโปร์มี บักกุ๊ดเต๋ถึงสามแบบ แบบที่พบได้มากที่สุดคือแบบแต้จิ๋ว น้ำแกงมีสีอ่อนแต่ใส่พริกไทยมาก แบบฮกโหล(ฮกเกี้ยน) จะใส่ซีอิ๊วมาก ทำให้น้ำแกงมีสีเข้ม และแบบกวางตุ้ง จะใส่สมุนไพรเพื่อให้มีรสชาติเข้มข้น
ชิกกุ๊ดเต๋เป็นบักกุ๊ดเต๋แบบหนึ่งที่ใช้เนื้อไก่แทนเนื้อหมูทำให้มีไขมันน้อยกว่าซึ่งใช้เป็นอาหารฮาลาลสำหรับชาวมุสลิมที่ไม่รับประทานเนื้อหมูได้ เมื่อพ.ศ. 2542เกิดการระบาดของไวรัสนิปาห์ในมาเลเซีย ผู้ประกอบการหลายรายกลัวว่าเนื้อหมูจะมีไวรัส จึงเปลี่ยนไปใช้เนื้อสัตว์ทะเล เนื้อไก่ หรือไม่ใส่เนื้อสัตว์เลย (มังสวิรัติ) ซึ่งบางแบบยังคงมีในรายการอาหารในร้านอาหารบางแห่งในปัจจุบัน
'สตีลแมน' นเรนทระ เชาธรี

นเรนทระ สิงห์ เชาธรี(ฮินดี:नरेंद्र सिंह चौधरी;คุชราต:નરેન્દ્ર સિંહ ચૌધરી; ค.ศ. 1968 – 12 พฤษภาคม ค.ศ. 2016) หรือที่รู้จักในฉายาสตีลแมน(ฮินดี:स्टील मैन;คุชราต:સ્ટીલ મેન) เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการปลดชนวนระเบิดแห่งกองทัพบกอินเดียที่ได้ปลดชนวนระเบิด 256 ลูกในอาชีพของเขา
นเรนทระ เชาธรี อาศัยอยู่ในหมู่บ้านไรปูร์ซึ่งเป็นหมู่บ้านเล็ก ๆ ในอำเภอบาลีรัฐราชสถานเขาเข้าร่วมกองทัพอินเดียตั้งแต่อายุยังน้อย และได้รับใช้ชาติกระทั่งเสียชีวิตในหน้าที่ ด้วยการปลดชนวนระเบิด
ในอาชีพของนเรนทระ เชาธรี ได้ปลดชนวนระเบิดมากกว่า 256 ลูก ด้วยเหตุนี้ จึงสามารถช่วยชีวิตคนนับพันในพื้นที่ที่ได้รับผลกระทบจากกลุ่มนักซัลไลท์ ซึ่งวางทุ่นระเบิดไว้เป็นจำนวนมาก เขาใช้เวลาเดินมากกว่า 50 กิโลเมตรโดยไม่มีน้ำหรืออาหารในภูมิประเทศที่ยากลำบากของอินเดียตอนกลาง โดยไม่เคยป่วย เพื่อนของเขาเคยเรียกเขาว่า "สตีลแมน"
เมื่อถามถึงจุดอ่อนของนเรนทระ เชาธรี เหล่าพลทหารกล่าวว่า "เขามีจุดอ่อนเพียงจุดเดียว คือเรื่องการทำอะไรในบรรยากาศสบาย" นเรนทระ เชาธรี มีความกล้าหาญมากที่ว่าเมื่อเขาทำการปลดชนวนระเบิด เขาจะทำให้ทั้งทีมออกห่างจากระเบิดและตัวเขาเองก็เสี่ยงแทน เนื่องจากความสามารถของเขา เขาจึงตกอยู่ในรายการโจมตีของกลุ่มนักซัลไลท์อยู่เสมอ
อมูล

อมูล(AMUL; ย่อมาจากสหภาพนมอาณันท์ จำกัด, Anand Milk Union Limited) เป็นสหกรณ์ภายใต้กำกับดูแลของรัฐบาลรัฐ ผู้ผลิตผลิตภัณฑ์นม จากประเทศอินเดีย มีสำนักงานใหญ่อยู่ที่เมืองอาณันท์รัฐคุชราตอมูลก่อตั้งขึ้นในปี 1946 ในฐานะตราสินค้าสหกรณ์ภายใต้การบริหารของสหภัณฑ์การตลาดเพื่อสหกรณ์นมคุชราต(GCMMF) ซึ่งในปัจจุบันอยู่ภายใต้การควบคุมร่วมของผู้ผลิตนมกว่าสามล้านคนในรัฐคุชราต และสหกรณ์นมอีก 13 ศูนย์ใหญ่ ที่ครอบคลุมหมู่บ้านมากกว่า 13,500 หมู่ในรัฐคุชราตอมูลมีส่วนสำคัญในการขับเคลื่อนการปฏิวัติขาวของอินเดียซึ่งส่งผลให้ประเทศอินเดียกลายเป็นหนึ่งในผู้นำการผลิตนมและผลิตภัณฑ์นมของโลก
ตริภูวันทาส ปเฏลภายใต้คำแนะนำของสรทาร วัลลภภาอี ปเฏลเป็นผู้ก่อตั้งและประธานบริษัทคนแรกจนกระทั่งเขาเกษียณอายุในวัยราว 70 เขายังได้ว่าจ้างเวร์เฆเส กูเรียนในปี 1949 ให้มาช่วยสานต่อกิจการในฐานะประธานคณะกรรมการบริหารของอมูล และได้รับการยอมรับว่าเป็นผู้ที่มีบทบาทอย่างมากต่อการขับดคลื่อนการตลาดของอมูลจนประสบความสำเร็จ โดยเฉพาะในช่วงระยะเวลา 30 ปีที่เขาทำงานให้กับสหพันธ์การตลาดฯ
อมูลได้รับการยอมรับว่าเป็นตราสินค้าชีสที่ไม่มีส่วนผสมของเนื้อสัตว์ (vegetarian cheese) ที่ใหญ่ที่สุดในโลก และมีวางขายในตลาดต่างประเทศนอกอินเดียเช่นกัน
การตลาดของอมูลได้รับการยอมรับว่าโดดเด่นและตราตรึงใจ อมูลยังมีการใช้ "อมูลเกิร์ล" เพื่อทำการตลาดสินค้า ในปี 2013 บัญชีทางการของอมูลบนทวิตเตอร์ได้ทวีตภาพอมูลบัตเตอร์เกิร์ลซึ่งสื่อเป็นนัยถึง "เสรีภาพในการเลือก" ว่าได้ตายไปแล้วในปี 2013 เพื่อเป็นการแสดงเสียงต่อต้านคำตัดสินของศาลสูงสุดอินเดียที่ลบล้างคำตัดสินของศาลสูงเดลีทำให้การรักร่วมเพศเป็นสิ่งผิดกฎหมายอีกครั้ง
นรรมทา พจาโอ อางโทลนะ

นรรมทา พจาโอ อางโทลนะ(อักษรโรมัน: Narmada Bachao Andolan) เป็นขบวนการทางสังคมในประเทศอินเดีย ที่นำโดยชาวชนเผ่า (อาทิวาสี),เกษตรกร, นักเคลื่อนไหวด้านสิ่งแวดล้อม และสิทธิมนุษยชนเพื่อต่อต้านโครงการการสร้างเขื่อนขนาดใหญ่จำนวนมากตามแม่น้ำนรรมทาซึ่งไหลผ่านรัฐคุชราตมัธยประเทศมหาราษฏระของประเทศอินเดีย
เขื่อนสรทาร สโรวารในรัฐคุชราต เป็นหนึ่งในเขื่อนที่ใหญ่ที่สุดบนแม่น้ำนรรมทา และเป็นหนึ่งในเป้าหมายหลักของขบวนการในระยะแรก เขื่อนนี้ป็นส่วนหนึ่งของโครงการเขื่อนแม่น้ำนรรมทา (Narmada Dam Project) ซึ่งมีเป้าหมายหลักเพื่อให้การชลประทานและไฟฟ้าแก่ผู้คนในรัฐต่าง ๆ ที่แม่น้ำไหลผ่าน รูปแบบการรณรงค์ของนรรมทา พจาโอ อางโทลนะ มีทั้งการดำเนินการในชั้นศาล,การอดอาหารประท้วงการเดินขบวน และการรวบรวมการสนับสนุนจากบุคคลมีชื่อเสียงในวงการศิลปะและภาพยนตร์ ขบวนการนี้ ตลอดจนผู้นำคนสำคัญเมธา ปัฏกรและบาบา อามเตได้รับรางวัลไรต์ไลฟลิฮูดในปี 1991
ตามแผนของรัฐบาลอินเดียในปี 1979 มีการวางแผนก่อสร้างเขื่อนตามแม่น้ำนรรมทาขึ้น ประกอบด้วยเขื่อใหญ่ 30 แห่ง, กลาง 135 แห่ง, เล็ก 3000 แห่ง ภายใต้ข้อสันนิษฐานว่าเขื่อนในโครงการจะช่วยผันน้ำให้แก่ประชากรราวสี่สิบล้านคนในพื้นที่ และสร้างกระแสไฟฟ้าสำหรับพื้นที่โดยรอบในปี 1985 เมธา ปัฏกร และคณะ เดินทางเยือนเขื่อนสรทาร สโรวาร และพบว่าโครงการถูกพักเพื่อตรวจสอบโดยคำสั่งของกระทรวงสิ่งแวดล้อมและการป่าไม้เนื่องจาก “ไม่สามารถเติมเต็มข้อกำหนดทางสิ่งแวดล้อมพื้นฐาน และขาดการสำรวจแผนที่สำคัญโดยสมบูรณ์”รวมถึงผู้ที่จะได้รับผลกระทบจากโครงการเขื่อนนี้ ไม่เคยได้รับข้อมูลเกี่ยวกับโครงการ ได้รับก็เพียงข้อเสนอในการบรรเทาตลอดจนไม่เคยมีการสำรวจและปรึกษากับชาวบ้านในพื้นที่ คณะของเมธาได้ทำการค้นคว้าเพิ่มเติมจนท้ายที่สุดได้ข้อสรุปว่าหน่วยงานรัฐที่รับผิดชอบการสร้างเขื่อนไม่ได้ผ่านขบวนการตรวจสอบและประเมินที่เกี่ยวกับผลกระทบหลังการสร้างเขื่อน
นอกจากนรรมทา พจาโอ อางโทลนะ แล้ว ยังมีองค์การที่มีเป้าหมายร่วมกัน ทั้งในแง่ของการชดเชยผู้ที่ได้รับผลกระทบจากเขื่อนอย่างไม่เป็นธรรม ไปจนถึงในแง่ของการต่อต้านการสร้างเขื่อนไปเลย เช่น นรรมทา อสัรครัสตะ สมิติ (Narmada Asargrastha Samiti; નર્મદા અસરગ્રસ્ત સમિતિ) ในรัฐคุชราต, นรรมทา ฆาฏี นวนิรมาณ สมิตี (Narmada Ghati Nav Nirman Samiti; नर्मदा घाटी नवनिर्माण समिती) ในรัฐมัธยประเทศ และ นรรมทา ธรณครัสตะ สมิตี (Narmada Dharangrastha Samiti; नर्मदा धरणग्रस्त समिती) ในรัฐมหาราษฏระ
มะขวิด

มะขวิดภาคเหนือเรียกมะฟิด เป็นต้นไม้ยืนต้นขนาดกลาง อยู่ในกลุ่มไม้ยืนต้นผลัดใบ มีถิ่นกำเนิดในประเทศอินเดียสูงถึง 12เมตรกิ่งแขนงมีหนามเรียวแหลมตรง ยาว 4เซนติเมตรใบประกอบ แบบขนนกปลายคี่ ใบออกตรงข้าม มี 2-3 คู่ รูปไข่กลับ ยาวถึง 4 ซม. ก้านใบและก้านใบย่อยมีปีกแคบ ๆ ยาวถึง 12 เซนติเมตร มีจุดต่อมน้ำมัน มีกลิ่นอ่อน ๆ เมื่อขยี้ ช่อดอกออกปลายยอดหรือซอกใบ มีทั้งดอกเพศผู้และดอกสมบูรณ์เพศมี 5 กลีบ สีขาวครีมแกมเขียว ชมพูหรือแดงเรื่อ ๆ อยู่กันหลวม ๆ ผลเปลือกแข็ง รูปกลม ขนาดเส้นผ่าศูนย์กลางถึง 10เซนติเมตรผิวเป็นขุยสีออกขาวปนสีชมพู มีเนื้อมาก กลิ่นหอม มีเมือกหุ้มเมล็ด เมล็ดยาว 0.5-0.6 เซนติเมตร เปลือกหนา มีขน
มะขวิด เป็นยาบำรุงกำลัง ทำให้สดชื่น เจริญอาหาร แก้อาการท้องเสียและรักษาโรคทางเดินอาหาร โรคลักปิดลักเปิด แก้ฝีเปื่อยบวม ตกโลหิต และแก้พยาธิ ใบและดอก แก้ท้องร่วง แก้บวมและฟกช้ำตกโลหิตขับลม เป็นยาฝาดสมาน และแก้พยาธิ ยาง แก้ทองเสีย สมานแผล และเจริญไฟธาตุ เปลือก แก้ฝีเปื่อย แก้บวม แก้อาการลงท้อง ตกโลหิต และแก้พยาธิ
ยางของผลมีความเหนียว ใช้ติดหรือเชื่อมต่อสิ่งของได้ เปลือกไม้มีสารจำพวกกัมจำนวนมาก ไม้เนื้อแข็ง สามารถใช้ในงานช่างไม้ได้ ผลรับประทานสดหรือนำไปทำน้ำผลไม้และแยม
เปลือกต้นมะขวิดใช้บดทำแป้งผัดหน้า อย่างในแป้งพม่า
ชื่อสามัญของมะขวิด ได้แก่:
สกูลรัมเบิ้ล สูตรรักฉบับนักเรียน

สกูลรัมเบิ้ล สูตรรักฉบับนักเรียน(ญี่ปุ่น:スクールランブル;โรมาจิ:Sukūru Ranburu;ทับศัพท์: ทับศัพท์จาก School Rumble) เป็นการ์ตูนญี่ปุ่นแนวตลกแต่งเรื่องและวาดภาพโดยจิน โคบายาชิปัจจุบันกำลังถูกตีพิมพ์ในนิตยสารโชเน็นแม็กกาซีนรายสัปดาห์และแม็กกาซีนสเปเชียลในประเทศญี่ปุ่น และถูกนำไปสร้างเป็นภาพยนตร์การ์ตูนออกแพร่ภาพทางสถานีโทรทัศน์ทีวีโตเกียวตั้งแต่วันที่ 5 ตุลาคม 2547 ถึงวันที่ 29 มีนาคม 2548 นอกจากนี้ยังมีโอวีเอความยาวสองตอนหนึ่งชุดวิดีโอเกมสำหรับเครื่องเพลย์สเตชัน 2หนึ่งเกม และละครเวทีภายใต้ชื่อเดียวกันอีกหนึ่งเรื่อง
สกูลรัมเบิ้ลเป็นเรื่องเกี่ยวกับชีวิตนักเรียนมัธยมปลายของสาวน้อยร่าเริงแต่ออกจะหัวทึ่มเล็กน้อยชื่อซึคาโมโตะ เท็นมะและเพื่อนๆ โดยเน้นปฏิสัมพันธ์ระหว่างตัวละครและไม่มีโครงเรื่องชัดเจน เหตุการณ์ธรรมดาต่างๆ เช่น การแข่งขันกีฬาสี มักถูกขยายให้เกินความเป็นจริงเพื่อความตลกขบขัน
ตอนเริ่มเรื่อง เนื้อเรื้องเน้นความพยายามของเท็นมะที่จะมัดใจ คาราซุมะ โอจิ เพื่อนร่วมชั้นที่เธอหลงรัก และปัญหาความรักของฮาริมะ เค็นจินักเลงหัวไม้ที่รักเท็นมะเพียงข้างเดียว แต่ตั้งแต่หนังสือการ์ตูนเล่ม 6 จุดสนใจของเนื้อเรื่องเปลี่ยนไปอยู่ที่ความสัมพันธ์ระหว่างฮาริมะกับซึคาโมโตะ ยาคุโมะน้องสาวของเท็นมะ และซาวาจิกะ เอริเพื่อนร่วมชั้นของเท็นมะ โดยเท็นมะและคาราซุมะได้รับบทบาทน้อยลง ผู้ติดตามส่วนใหญ่เชื่อว่าความเปลี่ยนแปลงนี้เป็น ผลมาจากผลสำรวจความนิยมของตัวละครโดยนิตยสารโชเน็นแม็กกาซีนซึ่งเอริและยาคุโมะได้คะแนนนำห่างเท็นมะมาก
- -
สกูลรัมเบิ้ล สูตรรักฉบับนักเรียน ถูกตีพิมพ์ครั้งแรกในประเทศญี่ปุ่นลงในนิตยสารโชเน็นแม็กกาซีนรายสัปดาห์เล่มที่ 47 ของปี พ.ศ. 2545 ในปัจจุบันยังตีพิมพ์อยู่โดยมีจำนวนตอนถึงประมาณ 190 กว่าตอน นอกจากนี้สำนักพิมพ์โคดันฉะได้ตีพิมพ์หนังสือการ์ตูนรวมเล่มออกมาแล้วถึง 14 เล่ม (กันยายน 2549) สำหรับประเทศไทย สำนักพิมพ์วิบูลย์กิจถือลิขสิทธิ์และตีพิมพ์สกูลรัมเบิ้ลลงในนิตยสาร KC Weekly ในภาษาญี่ปุ่นได้ตีพิมพ์ถึงภาค School Rumble Z หลังจากที่จบเนื้อเรื่องหลักไปแล้วสามภาค จนถึงขณะนี้ School Rumble Z เป็นเพียงการรวมเรื่องสั้นจบในตอนเท่านั้น
ตอนของสกูลรัมเบิ้ลนั้นจะยืมชื่อมาจากภาพยนตร์ฮอลลีวู้ดเกือบทั้งหมด และสามารถแบ่งตอนออกได้เป็นสามประเภท ได้แก่
แมดเฮาส์

แมดเฮาส์(ญี่ปุ่น:株式会社マッドハウス;โรมาจิ:Kabushiki-gaisha Maddohausu;อังกฤษ:Madhouseเขียนตามสไตล์เป็นMADHOUSE) เป็นบริษัทผลิตภาพยนตร์แอนิเมชันของญี่ปุ่นก่อตั้งขึ้นในเดือนตุลาคมค.ศ. 1972โดยอดีตสมาชิก 4 คนที่แยกตัวออกมาจากบริษัทมุชิโปรดักชันได้แก่ มารุยามะ มาซาโอะเดซากิ โอซามุริน ทาโร่และ คาวาจิริ โยชิอากิ สร้างสรรค์ผลงานแอนิเมชันมาแล้วมากมายหลายเรื่อง
(ทั้งอดีตและปัจจุบัน)
เทอร์เรซ เฮาส์: เปิดประตูสู่โอกาสใหม่

เทอร์เรซ เฮาส์: เปิดประตูสู่โอกาสใหม่(ญี่ปุ่น:テラスハウス オープニング ニュー ドアーズ;โรมาจิ:Terasu Hausu Ōpuningu Nyū Doāzu) เป็นรายการเรียลลิตีโชว์สัญชาติญี่ปุ่นในแฟรนไชส์เทอร์เรซ เฮาส์ที่ถ่ายทำในเมืองคารุอิซาวะจังหวัดนางาโนะประเทศญี่ปุ่นเผยแพร่ทางเน็ตฟลิกซ์ในวันที่ 19 ธันวาคม 2017และออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์ฟูจิในวันที่ 22 มกราคม 2018
ในซีรีส์นี้ เน็ตฟลิกซ์ได้แบ่งออกเป็น 5 ภาค ภาคละ 8 ตอนยกเว้นในภาค 6 ที่จะมีทั้งหมด 9 ตอน
โปย

โปย(poi) เป็นคำศัพท์จากภาษาฮาวายใช้เรียกอาหารจานหลักสำคัญต่อชาวพอลินีเซียซึ่งทำจากหัวเผือก(ในภาษาฮาวายเรียกว่า กาโล) โปยเป็นส่วนประกอบสำคัญของอาหารฮาวาย
โปยทำจากหัวเผือกนึ่งหรืออบแล้วนำไปบด ระหว่างบดผู้ทำโปยจะใส่น้ำเติมไปทีละนิด จนกว่าจะพอใจกับความเหนียว ซึ่งแล้วแต่ความชอบของผู้บริโภค บางคนชอบแบบเหลวๆ ส่วนบางคนชอบแบบเหนียวข้น ผู้บริโภคมักจะใช้นิ้วมือตักโปยขึ้นรับประทาน โดยมีวิธีการตักที่ต่างกัน เช่น ตักหนึ่งนิ้ว ตักสองนิ้ว หรือ ตักสามนิ้วอันมักขึ้นอยู่กับความเหนียวของโปย ถ้าเหนียวน้อยก็ต้องใช้หลายนิ้ว ถ้าเหนียวมากก็ใช้น้อยนิ้ว
โปยที่ทำจากเผือก ไม่ควรสบสนกับ
อีวิลจังเกิลพรินซ์

อีวิลจังเกิลพรินซ์(อังกฤษ:Evil jungle prince) หรือลัฟวิงจังเกิลพรินเซส(Loving jungle princess)หากใช้เต้าหู้เป็นวัตถุดิบหลักจะเรียกว่าอีวิลพรินซ์โทฟู(Evil prince tofu) เป็นอาหารที่มีพื้นฐานจากอาหารไทยคือแกงป่าแต่ใส่กะทิมีต้นกำเนิดที่เมืองโฮโนลูลูรัฐฮาวายสหรัฐ
อีวิลจังเกิลพรินซ์ เป็นอาหารไทยที่ได้รับการพัฒนาต่อยอดโดยแก้ว ซะนะนิกอนชาวอเมริกันเชื้อสายลาวเมื่อ พ.ศ. 2520 สำหรับเสิร์ฟในร้านแม่โขง (Mekong) ของเขา ซึ่งร้านตั้งอยู่ในเมืองโฮโนลูลูเดิมใช้โปรตีนที่ได้จากเนื้อไก่ แต่ภายหลังเขาได้ใช้โปรตีนจากแหล่งอื่นมาใช้ในการประกอบอาหารด้วยโดยชื่ออาหารจะพบว่า "อีวิล" (evil;แปลว่าปีศาจ) ใช้สื่อถึงพริกเผ็ดร้อนที่เป็นส่วนประกอบในอาหารส่วน "จังเกิล" (jungle;แปลว่าป่า) เพื่อเชื่อมโยงเข้ากับแกงป่าที่มีลักษณะคล้ายคลึงกัน แต่ต่างตรงที่แกงป่าจะไม่ใส่กะทิอาหารจานนี้ถูกทำซ้ำในร้านอาหารหลายแห่ง และสามารถพบอาหารชนิดนี้ได้ที่รัฐเวอร์มอนต์
นอกจากนี้แก้วยังได้ออกแบบค็อกเทล ตั้งชื่อว่า "อีวิลพรินเซส" (Evil princess) ซึ่งไม่ได้มีความเกี่ยวข้องกับอีวิลจังเกิลพรินซ์แต่อย่างใด
เอียวหู (หยาง หยง)

เอียวหูมีชื่อในภาษาจีนกลางว่าหยาง หยง(จีน:楊顒;พินอิน:Yáng Yóng) ชื่อรองจื่อเจา(จีน:子昭;พินอิน:Zǐzhāo) เป็นขุนนางของรัฐจ๊กก๊กในยุคสามก๊กของจีน
เอียวหูเป็นชาวเมืองซงหยง (襄陽เซียงหยาง) ในมณฑลเกงจิ๋วซึ่งอยู่บริเวณนครเซียงหยางมณฑลหูเป่ย์ในปัจจุบัน เอียวหูเป็นคนในตระกูลเดียวกันเอียวหงีได้ติดตามเล่าปี่เข้ามณฑลเอ๊กจิ๋ว(ครอบคลุมพื้นที่ของมณฑลเสฉวนและนครฉงชิ่งในปัจจุบัน) ได้รับตำแหน่งเจ้าเมือง (太守ไท่โฉ่ว) ของเมืองปากุ๋น (巴郡ปาจฺวิ้น) และตำแหน่งนายทะเบียน (主簿จู่ปู้) ของจูกัดเหลียงทั้งเอียวหูและเอียวหงีอาศัยอยู่ริมแม่น้ำไกซุย (沔水เหมี่ยนฉุ่ย) โดยเอียวหงีอาศัยอยู่ต้นน้ำและเอียวหูอาศัยอยู่ปลายน้ำ
ในช่วงที่เอียวหูเป็นนายทะเบียนของจูกัดเหลียงผู้เป็นอัครมหาเสนาบดีของรัฐจ๊กก๊กในยุคสามก๊กเอียวหูเห็นจูกัดเหลียงตรวจสอบบัญชีด้วยตนเอง จึงแนะนำจูกัดเหลียงอย่างตรงไปตรงมาว่า "การปกครองรัฐก็เฉกเช่นเดียวกับการปกครองบ้าน มีการระบบจัดการและการแบ่งหน้าที่ให้ทำเป็นที่แน่นอน ยกตัวอย่างในการปกครองบ้าน บ่าวไพร่มีหน้าที่ทำนา หญิงรับใช้มีหน้าที่ทำอาหาร ไก่มีหน้าที่ขัน สุนัขมีหน้าที่เฝ้าบ้านป้องกันผู้ร้าย วัวมีหน้าที่บรรทุกของ และม้ามีหน้าที่ควบทางไกล แต่ละคนมีหน้าที่ของตนเอง แบ่งสรรปันส่วนอย่างชัดเจน เจ้านายจึงพักผ่อนได้อย่างสงบ อยู่กินได้อย่างสบายใจ หากลงมือจัดการทุกอย่างด้วยตนเอง โดยไม่แบ่งงานให้ทำ ก็มีแต่จะทำให้ตัวเองเหนื่อยล้าทั้งกายและใจ ในท้ายที่สุดก็ไม่สำเร็จการใด ๆ ความสามารถและสติปัญญาของนายท่านเทียบไม่ได้กับบ่าวไพร่ ไก่ และสุนัขไม่ใช่หรือ เทียบไม่ได้เลย แต่นายท่านกลับกระทำขัดกับหลักการของผู้เป็นนาย" เอียวหงียังยกตัวอย่างอุทาหรณ์จากกรณีของปิ่ง จี๋(丙吉) และตันแผง(陳平เฉินผิง) เพื่อเน้นย้ำถึงความสำคัญของการแบ่งงานและความรับผิดชอบ จูกัดเหลียงขอบคุณเอียวหูสำหรับความคิดเห็นนี้
ต่อมาเอียวหูได้เป็นขุนนางสำนักตะวันออก (東曹屬ตงเฉาฉู่) ทำหน้าที่คัดเลือกคนเข้ารับราชการ เอียวหูเสียชีวิตระหว่างปฏิบัติหน้าที่ จูกัดเหลียงเสียใจอย่างมากและร้องไห้เป็นเวลา 3 วันในช่วงเวลาเดียวกัน ล่าย สฺยง (賴厷) บุตรชายของล่าย กง (賴恭)  ผู้เป็นเสมียนของสำนักตะวันตก (西曹令史 ซีเฉาลิ่งฉื่อ) ก็เสียชีวิตเช่นกัน จูกัดเหลียงเขียนจดหมายถึงเตียวอี้และเจียวอ้วนว่า "เหล่าขุนนางได้สูญเสียล่าย สฺยง ส่วนเหล่าขุนทหารก็สูญเสียเอียวหู นี่เป็นการสูญเสียครั้งใหญ่ของราชสำนัก"
ชาอัด

ชาอัดหรือจิ่นยาฉา(จีนตัวย่อ:紧压茶;จีนตัวเต็ม:緊壓茶;พินอิน:jǐn yā chá) หมายถึงชาก้อนที่ทำเป็นรูปร่างบางอย่างที่เกิดจากการกดอัดใบชาเข้าด้วยกัน หลังจากที่ได้นึ่งและให้ความร้อนเพื่อทำให้นิ่มลงชาอัดสามารถเก็บรักษาไว้ได้นานโดยไม่เสีย และง่ายต่อการขนส่งส่วนใหญ่ผลิตในหูหนานเสฉวนหูเป่ย์ยูนนานและกว่างซีในจีนชาอัดสามารถแบ่งออกได้เป็นสี่ประเภท ได้แก่ชาเขียวอัดชาแดงอัดชาอูหลงอัด และชาดำอัด ตามวัตถุดิบที่แตกต่างกัน
ชาอัดจำเป็นต้องต้มเป็นเวลานานเมื่อจะนำมาดื่ม น้ำชาจึงมีกรดแทนนิกสูง ซึ่งดีต่อการย่อยอาหาร แต่ก็ทำให้คนรู้สึกหิว ดังนั้นโดยทั่วไปจำเป็นต้องเติมสารที่มีคุณค่าทางโภชนาการเมื่อดื่ม
ชาวมองโกลนิยมนำชาอัดมาเติมนมวัว ทำเป็นซูเทย์ไช(ชานมมองโกล) และชาวทิเบตจะเติมเนยที่ทำจากนมของจามรีทำเป็นชาเนย(ชาทิเบต)
เหย่เหริน

เหย่เหรินหรือซูเหริน(อังกฤษ: Yeren, Yiren, Yeh Ren;จีน: 野人;พินอิน:Yěrénแปลว่า "คนป่า"; อังกฤษ: Xueren;จีน: 神农架野人;พินอิน:Shénnóngjiàyěrénแปลว่า "คนป่าแห่งเสินหนงเจี้ย") หรือมนุษย์หมี(อังกฤษ: Man Bear;จีน: 人熊;พินอิน:Ren Xiong) เป็นสิ่งมีชีวิตลึกลับขนาดใหญ่ชนิดหนึ่งที่เชื่อว่า มีลักษณะคล้ายมนุษย์แต่มีขนดกปกคลุมอยู่ทั่วร่าง อาศัยอยู่ ณ เขตอนุรักษ์ป่าดึกดำบรรพ์เขาเสินหนงเจี้ย ในมณฑลหูเป่ย์ประเทศจีน
โดยเหย่เหริน มีลักษณะคล้ายอุรังอุตังที่พบบนเกาะบอร์เนียวและเกาะสุมาตราในอินโดนีเซียมีขนสีน้ำตาลแดงเข้มยาว 3–4 เซนติเมตร  มีท้องขนาดใหญ่ ยืนด้วยขาหลังทั้งสองข้าง มีความสูง 5–7 ฟุต หรือ 8 ฟุตแต่มีรายงานว่าสามารถเคลื่อนไหวได้รวดเร็ว ใบหน้ามีลักษณะผสมกับระหว่างมนุษย์และเอปมีส่วนของขาหน้าหรือมือมีนิ้ว5 นิ้ว โดยที่นิ้วโป้งแยกออกมาเหมือนมนุษย์ เคยมีการพบรอยเท้าของเหย่เหรินมีความยาว 16นิ้วมีโครงสร้างที่ใกล้เคียงกับเอป ในตัวผู้มีองคชาตเหมือนผู้ชายในขณะที่ตัวเมียมีเต้านมเหมือนผู้หญิงส่งเสียงร้องได้ดังและมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว
เชื่อกันว่า เหย่เหริน มีความเกี่ยวข้องกับมนุษย์นีแอนเดอร์ธาลที่เคยอาศัยอยู่ในเอเชียเหนือและเอเชียกลางเมื่อ 350,000 กว่าปีก่อน
ซึ่งเมื่อเทียบกับสัตว์ชนิดอื่นที่คล้ายคลึงกัน เช่นบิ๊กฟุตในอเมริกาเหนือในคติของจีนมีศัพท์ที่ใช้เรียกสัตว์ที่มีลักษณะเช่นนี้โดยเฉพาะ โดยมีผู้เชื่อว่าอาจจะมีจำนวนเหย่เหรินมากถึง 1,000–2,000 ตัวอาศัยอยู่ในประเทศจีนตอนกลาง
นักวิทยาศาสตร์ชาวจีนที่ได้ศึกษาเกี่ยวกับการมีอยู่ของเหย่เหริน โดยการกล่าวอ้างถึงจากนักท่องเที่ยวที่ได้มาเที่ยวยังเขตอนุรักษ์ป่าดึกดำบรรพ์เขาเสินหนงเจี้ย โดยค้นพบรอยเท้าและทำการหล่อเป็นปูนปลาสเตอร์เพื่อศึกษา ซึ่งนักวิทยาศาสตร์ส่วนใหญ่มีทฤษฎีว่า เหย่เหรินอาจจะเป็นเอปขนาดใหญ่ยุคก่อนประวัติศาสตร์ชนิดที่มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่าGigantopithecus blackiที่เคยอาศัยอยู่ในเอเชียกลาง แต่ได้สูญพันธุ์ไปแล้วกว่า 500,000 ปี  มีนักวิชาการที่ได้รับทุนจากรัฐบาลให้ศึกษาเกี่ยวกับเรื่องของเหย่เหริน สามารถเก็บตัวอย่างขนที่เชื่อว่าเป็นของเหย่เหรินได้เมื่อนำไปเทียบกับขนของลิงหรือเอปที่เป็นที่รู้จัก ปรากฏว่าไม่ตรงกับชนิดใดเลย
ในตำนานพื้นบ้านแถบนี้ เหย่เหรินถูกเล่าขานว่าเป็นสัตว์กินเนื้อและจับมนุษย์ฉีกแขนขากินเป็นอาหารด้วย  ปัจจุบันแม้จะมีการสำรวจศึกษาเกี่ยวกับเหย่เหรินมากขึ้น แต่เรื่องของเหย่เหรินก็ยังคงอยู่ในความเชื่อของชาวจีนพื้นถิ่น ซึ่งป่าที่เหย่เหรินอาศัยอยู่นั้นก็ถือได้ว่าเป็นป่าดึกดำบรรพ์ที่เป็นพื้นที่อนุรักษ์ มีพรรณพืชและพรรณสัตว์โบราณและหายากหลายชนิดอาศัยอยู่ด้วย โดยบางคนที่อ้างว่าเคยพบเห็นเหย่เหริน เป็นเจ้าหน้าที่ของเขตอนุรักษ์ อ้างว่าตนเคยคิดที่จะจับเหย่เหรินด้วยซ้ำ โดยเชื่อว่าเหย่เหรินอาศัยอยู่ในป่าหินซึ่งเป็นจุดสูงสุดของเขตป่าอนุรักษ์เสินหนงเจี้ย รวมถึงมีมัคคุเทศก์ท้องถิ่นขณะนำพานักท่องเที่ยวบนรถทัวร์ ได้เห็นเหย่เหรินตัวหนึ่งที่มีขนสีดำวิ่งตัดหน้ารถด้วยสองขาหลัง คนขับรถได้ตะโกนบอกว่า"เหย่เหริน ๆ"
ซึ่งข้อมูลที่ได้จากการศึกษาเพิ่มเติม พบว่า เหย่เหรินไม่อยู่เป็นกลุ่ม แต่จะอยู่กันเป็นคู่ ๆ ระหว่างตัวผู้และตัวเมีย โดยปกติจะเดินด้วยสองขาหลัง แต่สามารถใช้ขาทั้งสี่ข้างปีนป่ายได้รวดเร็ว โดยกินอาหารจำพวกผลไม้,ถั่ว,ข้าวโพดและแมลงบางชนิด ในสถานที่ ๆ ไม่มีใครมาพบเห็น
ลิงจมูกเชิดสีทอง

ลิงจมูกเชิดสีทองหรือค่างจมูกเชิดสีทอง(อังกฤษ:golden snub-nosed monkey;จีน:川金丝猴;ชื่อวิทยาศาสตร์:Rhinopithecus roxellana) สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมประเภทไพรเมต จำพวกค่างชนิดหนึ่ง
เป็นลิงจมูกเชิดที่เป็นต้นแบบของลิงจมูกเชิดทั้งหมด จัดเป็นค่างหรือลิงโลกเก่าขนาดใหญ่ชนิดหนึ่ง มีขนยาว สีขนมีหลากหลายสี ทั้งสีทอง และสีแดง แตกต่างกันไปตามถิ่นที่อยู่อาศัยและชนิดย่อย (มี 3 ชนิด ดูได้ที่ตางราง) มีความยาวลำตัวประมาณ 51-83 เซนติเมตร ส่วนหางยาวถึง 55-97 เซนติเมตร
ตัวผู้มีลักษณะเหมือนกับตัวเมีย แต่มีขนาดใหญ่กว่ามากถึงครึ่งหนึ่ง มีพฤติกรรมอาศัยอยู่รวมกันเป็นฝูงใหญ่ กินใบไม้และดอกไม้ต่าง ๆ เป็นอาหาร รวมถึงไลเคนและเปลือกไม้ด้วยยามถึงฤดูกาลที่อาหารขาดแคลน โดยสามารถที่จะกินพืชชนิดต่าง ๆ ได้ถึง 60 ชนิด
ลูกลิงขนาดเล็ก จะมีสีขนที่อ่อนไม่เหมือนตัวเต็มวัย โดยจะอาศัยอยู่กับแม่จนกว่าจะโต เมื่ออายุได้ราว 6-7 ปี มีระยะเวลาการตั้งท้องนาน 200 วัน ออกลูกครั้งละ 1 ตัว ในช่วงฤดูใบไม้ผลิเท่านั้น ลิงตัวเมียที่มีลูกจะมีสถานะทางสังคมมากกว่าลิงที่ไม่มีลูก ขณะที่ตัวผู้ที่มีคู่ก็จะได้เลื่อนสถานะ และแสดงออกถึงความเป็นผู้นำด้วยการ เป็นผู้นำฝูงในการต่อสู้ปกป้องอาณาเขต หากมีลิงฝูงอื่นเข้ามา
มีลักษณะเด่น คือ ไม่มีกระดูกดั้งจมูก โดยรูจมูกจะอยู่เชิดขึ้นไปทำให้แลดูเหมือนว่าจมูกเชิด สันนิษฐานว่าเป็นการวิวัฒนาการเพื่อให้จมูกหดสั้นเล็กลงเพื่อหลีกเลี่ยงการถูกความหนาวเย็นกัด อันเป็นสภาพอากาศของถิ่นที่อยู่อาศัย   เนื่องจากสันนิษฐานว่าเป็นลิงที่หลงรอดมาจากยุคน้ำแข็งยุคสุดท้ายและทำให้มีถิ่นกระจายพันธุ์จำกัดเฉพาะป่าดิบทึบบนภูเขาสูงกว่า 3,000 เมตรและห่างไกล ในตอนกลางและตอนใต้ของประเทศจีน เช่นมณฑลยูนนาน,เสฉวน,ฉ่านซี,กานซูและหูเป่ย์จะอยู่รวมกันเป็นฝูงขนาดใหญ่ ซึ่งอาจมีจำนวนสมาชิกมากกว่า 400 ตัว  ปัจจุบันมีลิงจมูกเชิดสีทองเหลืออยู่ในโลกประมาณ 20,000 ตัว  ราว 4,000 ตัวอาศัยอยู่ในแถบภูเขาซึ่งทางการจีนจัดตั้งเป็นเขตอนุรักษ์ธรรมชาติ เนื่องจากอยู่ในสภาวะใกล้สูญพันธุ์จากการถูกล่าเพื่อเอาหนัง กระดูก และเนื้อเพื่อการบริโภค รวมถึงการรุกรานถิ่นที่อยู่อาศัยจากมนุษย์ด้วยการตัดไม้ทำลายป่าด้วย
ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับRhinopithecus roxellanaที่วิกิสปีชีส์
ลิงลมชวา

ลิงลมชวา(อังกฤษ:Java slow loris;ชื่อวิทยาศาสตร์:Nycticebus javanicus) เป็นไพรเมตจำพวกลิงลมชนิดหนึ่ง เดิมเคยถือเป็นชนิดย่อยของลิงลมใต้(N. coucang) เป็นเวลาหลายปี โดยใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่าN. coucang javanicusจนการประเมินอีกครั้งของสัณฐานวิทยาและพันธุศาสตร์ในปี ค.ศ. 2000 จึงถูกจัดออกให้เป็นชนิดต่างหาก โดยเกี่ยวข้องอย่างใกล้ชิดกับลิงลมใต้และลิงลมเหนือ(N. bengalensis) โดยมีความแตกต่างกันที่ความยาวและสีขน
ลิงลมชวา จะพบอาศัยอยู่เฉพาะในป่าดิบของเกาะชวา ในอินโดนีเซียเท่านั้น มีน้ำหนักระหว่าง 565 ถึง  687 กรัม (1.246 และ 1.515 ปอนด์)มีขนสีเหลืองเทา ในด้านตรงข้ามกับส่วนหัว, คอ และไหล่เป็นสีครีม เช่นเดียวกับลิงลมบอร์เนียว(N. menagensis) โดยไม่มีฟันหน้าสองซี่
ลิงลมชวา เหมือนกับลิงลมชนิดอื่น ๆ คือ เป็นสัตว์ที่มีลิ้น 2 ลิ้น คือ ลิ้นสั้น กับ ลิ้นยาว ใช้ประโยชน์ในการกินอาหารแตกต่างกัน รวมถึงมีกระดูกสันหลังที่มีลักษณะพิเศษที่สามารถบิดตัวได้คล้ายงูอีกด้วย จึงใช้ในการปีนป่ายต้นไม้ได้เป็นอย่างดี อีกทั้งสภาพของขนและสียังสามารถแฝงตัวให้กลมกลืนกับธรรมชาติได้ด้วย ซึ่งเป็นสัตว์ที่มีวิวัฒนการเช่นนี้มานานกว่า 50 ล้านปีมาแล้ว
เป็นสัตว์ที่อาศัยและหากินในเวลากลางคืนโดยลำพัง ปกติจะเคลื่อนไหวเชื่องช้า แต่จะรวดเร็วมากเมื่อเวลาจับอาหาร โดยกินแมลง และสัตว์เลื้อยคลานต่าง ๆ บนต้นไม้เป็นอาหารหลัก และมีผลไม้หรือลูกไม้ต่าง ๆ เป็นอาหารรอง  รวมถึงสามารถจับสัตว์ขนาดใหญ่อย่าง นก หรือ ค้างคาว กินได้ด้วย  โดยมีกระดูกสันหลังแบบพิเศษ และมีมือที่เก็บซ่อนนิ้วเพื่อให้จับเหยื่อและเคลื่อนที่ไปทั่วได้โดยไม่เป็นที่สังเกต นิ้วชี้ของขาหลังมีเล็บยาวปลายแหลมเห็นได้ชัด ขาหน้าและขาหลังสั้นแต่แข็งแรง นอกจากนี้ยังมีพิษที่มีสภาพคล้ายน้ำมันที่ซ่อนอยู่ในข้อศอก มีฤทธิ์ในการทำลายเนื้อเยื่อ ลิงลมชวาจะใช้ผสมกับน้ำลายเมื่อกัด ซึ่งถือได้ว่าเป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมเพียงจำพวกเดียวที่มีพิษ พิษนี้มีความร้ายแรงถึงขนาดมีมนุษย์เสียชีวิตมาแล้ว
ปัจจุบัน นักวิทยาศาสตร์ยังไม่ทราบถึงสาเหตุที่แท้จริงของการมีพิษนี้ แต่พิษนี้ใช้ประโยชน์ได้ในการล่าเหยื่อ หรืออาจจะใช้ประโยชน์ในการกำจัดปรสิตตามตัว เพราะลิงลมจะไม่มีเห็บหรือหมัดตามตัวเหมือนสัตว์ในอันดับไพรเมตจำพวกอื่น สันนิษฐานว่าลิงลมชวาอาจจะได้พิษนี้มาจากแมลงหรือแมงมีพิษจำพวกต่าง ๆ ที่กินเป็นอาหาร เช่น มด และกิ้งกือ ซึ่งเป็นอาหารโปรดของลิงลม เพราะพบพิษลักษณะเดียวกันนี้ในมดและกิ้งกือ อีกทั้งยังมีความเป็นไปได้อีกว่า มีพิษไว้สำหรับสู้กับลิงลมชวาเพศเดียวกันตัวอื่น โดยเฉพาะตัวผู้ เพื่อประกาศอาณาเขตและแย่งชิงคู่ครอง เพราะลิงลมชวาจะต่อสู้กันเองด้วยการกัดและเหวี่ยงอย่างรุนแรง ซึ่งอาจบาดเจ็บสาหัสถึงขั้นตายได้
ลิงลมชวา จัดอยู่ในสภาวะใกล้สูญพันธุ์ โดยจัดเป็นลิงลมชนิดที่อยู่ในภาวะใกล้สูญพันธุ์ที่สุด จากการถูกจับไปเป็นสัตว์เลี้ยง มีมูลค่าการซื้อขายที่สูงและเป็นที่นิยมมากในตลาดค้าสัตว์ป่าหรือตลาดมืด โดยผู้ขายมักจะตัดเขี้ยวของลิงลมชวาออกเพื่อไม่ให้ไปกัดผู้เลี้ยง ด้วยกรรไกรตัดเล็บหรือคีม ซึ่งทำให้ลิงลมชวาได้รับบาดเจ็บอาจถึงตายได้
ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับNycticebus javanicusที่วิกิสปีชีส์
ตำรวจยิวเกตโต

ตำรวจยิวเกตโตหรือราชการตำรวจยิว(เยอรมัน:Jüdische Ghetto-PolizeiหรือJüdischer Ordnungsdienst) ยังถูกเรียกว่าตำรวจยิวโดยชาวยิวที่เป็นหน่วยตำรวจสนับสนุนที่ถูกก่อตั้งขึ้นในเขตเกตโตของนาซีโดยจูเดนแรท(Judenrat) สภาชาวยิวท้องถิ่น
สมาชิกของตำรวจยิวนั้นจะไม่มีชุดเครื่องแบบเจ้าหน้าที่ มักจะสวมใส่แค่เพียงปลอกแขนที่ระบุตัวตน หมวก และตรา และไม่ได้รับอนุญาตในการพกพาอาวุธปืนแต่พวกเขาจะพกได้แค่ไม้กระบองเท่านั้น
ในเขตเกตโตนั้นที่จูเดนแรทได้ต่อต้านต่อคำสั่งเยอรมัน ตำรวจยิวมักจะถูกใช้(ตามที่รายงานข่าวใน Lutsk)เพื่อควบคุมหรือเปลี่ยนแปลงสภาหนึ่งในหน่วยตำรวจยิวขนาดใหญ่ได้ถูกพบในวอร์ซอเกตโตราชการตำรวจยิวมีจำนวนประมาณ 2,500 นายวูชเกตโตมีประมาณ 1,200 นาย และลวุฟเกตโตมีจำนวน 500 นาย
Anatol Chari ตำรวจในวูชเกตโต ในบันทึกความทรงจำของเขาได้อธิบายถึงการทำงานของเขาในการปกป้องโรงเก็บเสบียงอาหาร คอยควบคุมพนักงานเบเกอรี่ เช่นเดียวกับการลาดตระเวนโดยมุ่งเป้าไปที่การริบอาหารจากประชาชนที่อาศัยในเขตเกตโต เขาได้เล่าถึงการมีส่วนร่วมของตำรวจยิวในการฉ้อโกงการแบ่งปันส่วนอาหารและบีบบังคับผู้หญิงให้ขายบริการทางเพศเพื่อแลกกับขนมปังนักประวัติศาสตร์ชาวโปแลนด์เชื้อสายยิวและผู้เก็บเอกสารสำคัญในวอร์ซอเกตโต Emanuel Ringelblum ได้อธิบายถึงความโหดร้ายของตำรวจยิวเกตโตว่า"ที่ใหญ่กว่าเยอรมันยูเครนและลัตเวีย"ตำรวจยิวเกตโตได้รับชะตากรรมเดียวกันกับเพื่อนทุกคนที่ถูกกักตัวในเกตโต เมื่อเขตเกตโตได้ถูกทำลาย(ค.ศ. 1942-1943) พวกเขาจะถูกสังหารในสถานที่แห่งนั้นหรือไม่ก็ส่งไปยังค่ายมรณะ
ชูฮูยิว

ชูฮูยิว(ยูเครน:Чугýїв, Chuhúiv) หรือชูกูเยฟ(รัสเซีย:Чугу́ев, Chugúyev) เป็นนครในแคว้นคาร์กิวประเทศยูเครนศูนย์กลางการปกครองของเขตชูฮูยิวและเขตเทศบาลนครชูฮูยิวมีประชากร 31,575 คน (ประมาณการ ค.ศ. 2021)
ซูฮูยิวมีแม่น้ำซีแวร์สกึยดอแนตส์ไหลผ่าน และปัจจุบันชูฮูยิวเป็นหนึ่งในแหล่งอุตสาหกรรมอาหารสำคัญของประเทศยูเครน
ปลาตะเพียนอินเดีย

ปลาตะเพียนอินเดียหรือปลาตะเพียนจุด(อังกฤษ:Blackspot barb, Filamented barb, Mahecola barb;ชื่อวิทยาศาสตร์:Dawkinsia filamentosa) เป็นปลาน้ำจืดขนาดเล็กชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาตะเพียน(Cyprinidae)
มีลำตัวเรียวยาวแบนข้าง พื้นลำตัวมีสีเหลืองอมชมพูครีบหลัง ครีบอกและครีบหางมีสีแดงจาง ๆ ขอบหางด้านล่างและด้านบนมีสีดำที่โคนครีบหางมีจุดสีดำขนาดใหญ่เห็นได้ชัดเจน ปลาตัวผู้มีรูปร่างเพรียวบางกว่าตัวเมียและมีครีบต่าง ๆ พริ้วยาวแลดูสวยงามกว่ามาก
มีขนาดความยาวโดยเฉลี่ย 13-15เซนติเมตรมีพฤติกรรมอยู่รวมกันเป็นฝูง กินอาหาร จำพวกสัตว์น้ำและแมลงขนาดเล็ก มีอายุขัยโดยเฉลี่ย 4ปีพบกระจายพันธุ์ในพื้นที่น้ำจืดและน้ำกร่อยในอินเดียตอนใต้ เช่นรัฐเกรละ,ทมิฬนาดูและกรณาฏกะ
เป็นปลาที่นิยมเลี้ยงกันเป็นปลาสวยงาม
การปิดประเทศอินเดียเนื่องด้วยการระบาดทั่วของโควิด-19

เมื่อวันที่ 24 มีนาคม พ.ศ. 2563รัฐบาลอินเดียภายใต้การนำของนเรนทระ โมทีได้สั่งทำการปิดเมืองทั่วประเทศอินเดีย(nation-wide lockdown) เป็นเวลา 21 วัน โดยจำกัดการเคลื่อนที่ของประชากรรวมกว่า 1.3 พันล้านคนของประเทศอินเดีย เป็นมาตรการหนึ่งในการป้องกันการระบาดทั่วของโควิด-19 ในประเทศอินเดียก่อนหน้าการประกาศปิดเมืองนี้ รัฐบาลอินเดียได้มีการประกาศเคอร์ฟิวแบบสมัครใจ 14 ชั่วโมง (voluntary public curfew) เมื่อวันที่  22 มีนาคม ตามด้วยการประกาศบังคับในภูมิภาคของประเทศที่ได้รับผลกระทบจากโรคโควิด-19การปิดเมืองทั้งประเทศได้ถูกประกาศใช้หลังจำนวนผู้ติดเชื้อยืนยันในประเทศอินเดียอยู่ที่ประมาณ 500 คน
หลังการสิ้นสุดการประกาศปิดเมืองทั่วประเทศครั้งแรก รัฐบาลประจำรัฐและหน่วยงานที่ปรึกษามีความเห็นพ้องให้ขยายการปิดเมืองต่อไปอีกโดยรัฐบาลของรัฐโอริศาและรัฐปัญจาบได้ขยายการปิดเมืองออกไปถึงวันที่ 1 พฤษภาคมตามด้วยรัฐมหาราษฏระ,รัฐกรณาฏกะ,รัฐเบงกอลตะวันตกและรัฐเตลังคานาต่อมาในวันที่ 14 เมษายน นายกรัฐมนตรีนเรนทระ โมที ได้ขยายการปิดเมืองทั้งประเทศ (nationwide lockdown) ออกไปจนถึงวันที่ 3 พฤษภาคม พร้อมมีนโยบายผ่อนปรนเสริมตั้งแต่วันที่ 20 เมษายนในภูมิภาคที่ได้ควบคุมการติดเชื้อสำเร็จ
ในวันที่ 1 พฤษภาคม รัฐบาลกลางได้ประกาศขยายการปิดเมืองทั่วประเทศออกไปอีกสองสัปดาห์ จนถึงวันที่ 17 พฤษภาคม รัฐบาลได้แบ่งประเทศอินเดียออกเป็นสามเขต คือเขตสีเขียว สีแดง และสีส้ม โดยมีมาตรการผ่อนปรนแตกต่างกันไป
ต่อมาในวันที่ 17 พฤษภาคม การปิดเมืองทั่วประเทศได้ขยายออกไปอีกจนถึงสิ้นเดือนในวันที่ 31 พฤษภาคม ภายใต้การดูแลของหน่วยงานบริหารจัดการภัยพิบัติแห่งชาติเมื่อวันที่ 30 พฤษภาคม ได้มีการประกาศว่าคำสั่งปิดเมืองที่ดำเนินอยู่นั้นจะขยายออกไปถึง 30 มิถุนายนในพื้นที่กักกัน (containment zones) ส่วนพื้นที่อื่น ๆ นั้นให้บริการต่าง ๆ กลับมาเปิดเป็นปกติในวันที่ 8 มิถุนายน ภายใต้ชื่ออันล็อก-วัน ("Unlock 1") โดยให้ศาสนสถานร้านอาหาร ห้าง เปิดทำการ
อุทยานแห่งชาติทะเลสาบนากูรู

อุทยานแห่งชาติทะเลสาบนากูรู(อังกฤษ:Lake Nakuru National Park) เป็นอุทยานแห่งชาติแห่งหนึ่งของประเทศเคนยา ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของกรุงไนโรบีเมืองหลวงของประเทศเคนยา ประมาณ 180 กิโลเมตร เป็นที่ตั้งของทะเลสาบนากูรู (Lake Nakuru)
ทะเลสาบนากูรู เป็นทะเลสาบแห่งหนึ่งในทะเลสาบริฟต์วัลเลย์ เป็นทะเลสาบอัลคาไลขนาดเล็กที่มีขนาดประมาณ 5-45 ตารางกิโลเมตร หรือ 3,125-28,125 ไร่ ขนาดของทะเลสาบหดลงเล็กกว่าร้อยละ 20 เมื่อราวต้นทศวรรษที่ 1980 เป็นทะเลสาบที่ขึ้นชื่ออย่างมากในเรื่องเป็นแหล่งที่อยู่อาศัยและหากินของนกฟลามิงโก โดยเฉพาะนกฟลามิงโกเล็ก ด้วยการมีอาหารอุดมสมบูรณ์ทั้ง กุ้ง, หอย, ปู และปลา และบนผิวน้ำมีสาหร่ายที่อุดมไปด้วยแคโรทีนที่มีผลทำให้สีขนของนกฟลามิงโกกลายเป็นสีชมพูหรือสีแดงซีด ๆ ซึ่งปริมาณของนกฟลามิงโกจะมีมากน้อยขึ้นอยู่กับแต่ละปี ตั้งแต่จำนวนพันกว่าตัวจนถึง 1,500,000 ตัว
โดยคำว่า "นากูรู" นั้นเป็นภาษามาไซแปลว่า "แหล่งที่พักพิงของวอเตอร์บั๊ค" ซึ่งเป็นแอนทีโลปชนิดหนึ่ง ที่ขึ้นชื่ออย่างมากเรื่องกลิ่นเหม็น ซึ่งกลิ่นเหม็นอันนี้มีไว้สำหรับป้องกันตัวจากสัตว์นักล่า
ทะเลสาบนากูรู ขึ้นทะเบียนเป็นอุทยานแห่งชาติเมื่อปี ค.ศ. 1961 ด้วยเนื้อที่เพียงประมาณ 180 ตารางกิโลเมตร จึงถือว่าเป็นอุทยานแห่งชาติหรือเขตป่าสงวนที่มีขนาดเล็ก นอกจากนกฟลามิงโกแล้วยังมีสัตว์ป่าประเภทอื่น ๆ เช่นสิงโต,แรดขาว,แรดดำ,ควายป่าแอฟริกัน,ลิงบาบูน,นกกระสามาริบูโดยเฉพาะแรดขาวนั้น ณ ที่แห่งนี้ถือเป็นแหล่งพำนักพักพิงและเป็นแหล่งสำหรับเพาะขยายพันธุ์เพื่อเพิ่มจำนวนประชากรตั้งแต่ปี ค.ศ. 1984
0°22′00″S36°05′00″E﻿ / ﻿0.366667°S 36.083333°E﻿ /-0.366667; 36.083333{{#coordinates:}}: ไม่สามารถมีป้ายกำกับหลักมากกว่าหนึ่งป้ายต่อหน้าได้
แคว้นลีกูเรีย

ลีกูเรีย(อิตาลี:Liguria) หรือลีกือรียา(ลีกูเรีย:Ligûria) เป็นแคว้นหนึ่งในยี่สิบแคว้นของประเทศอิตาลีมีอาณาเขตส่วนใหญ่ติดต่อกับทะเล ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของอิตาลี เป็นแคว้นที่มีพื้นที่น้อยที่สุดเป็นอันดับที่ 3 มีเมืองหลักชื่อเจนัว(เจโนวา) ลีกูเรียเป็นสถานที่ยอดนิยมของนักท่องเที่ยว เพราะมีชายหาดที่สวยงาม เมืองเล็ก ๆ ที่สวยงามและอาหารที่อร่อย
แคว้นลีกูเรียมีอาณาเขตติดต่อกับแคว้นพรอว็องซาลป์-โกตดาซูร์ของประเทศฝรั่งเศสทางทิศตะวันตก ติดต่อกับแคว้นปีเยมอนเตทางทิศเหนือ ติดต่อกับแคว้นเอมีเลีย-โรมัญญาและแคว้นตอสคานาทางทิศตะวันออก และติดต่อกับทะเลลิกูเรียนทางทิศใต้ รูปร่างของแคว้นมีลักษณะเป็นริ้วแคบยาว กว้างประมาณ 7–35 กิโลเมตร และยาว 240 กิโลเมตร ล้อมรอบด้วยทะเลเทือกเขาแอลป์และเทือกเขาแอเพนไนน์แคว้นมีพื้นที่ทั้งหมด 5,416.03 ตารางกิโลเมตร โดยลักษณะภูมิประเทศแบ่งออกเป็นภูเขา 3,524.08 ตารางกิโลเมตร และเนินเขา 891.95 ตารางกิโลเมตร อาณาเขตครึ่งหนึ่งติดกับทะเลลิกูเรียน
ส่วนลักษณะภูมิอากาศ แคว้นลีกูเรียมีอากาศไม่รุนแรงมาก โดยมีอุณหภูมิประมาณ 7–10องศาเซลเซียสในฤดูหนาว และมีอุณหภูมิ 25–28 องศาเซลเซียสในฤดูร้อน ซึ่งทำให้สามารถมาท่องเที่ยวได้อย่างสบายใจแม้จะอยู่ในช่วงกลางฤดูหนาวก็ตาม ส่วนปริมาณน้ำฝน สำหรับเมืองเจนัวมีปริมาณน้ำฝนมากกว่า 2,000 มิลลิเมตรต่อปี ส่วนพื้นที่อื่น ๆ มีปริมาณน้ำฝนที่ปกติสำหรับภูมิอากาศแบบเมดิเตอร์เรเนียนคือประมาณ 500–800 มิลลิเมตรต่อปี
ถึงแม้ว่าแคว้นลีกูเรียจะมีความหนาแน่นของประชากรค่อนข้างมาก แต่ก็มีพื้นที่ป่าปกคลุมกว่าครึ่งของพื้นที่ทั้งแคว้น โดยเป็นพื้นที่สงวนทางธรรมชาติถึงร้อยละ 12 ของทั้งพื้นที่ แบ่งเป็นอุทยานขนาดใหญ่ 6 แห่ง อุทยานขนาดเล็ก 2 แห่ง และพื้นที่ป่าสงวน 3 แห่ง
แคว้นลีกูเรียแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 4 จังหวัด
คณะวิศวกรรมศาสตร์และเทคโนโลยีอุตสาหกรรม มหาวิทยาลัยศิลปากร

คณะวิศวกรรมศาสตร์และเทคโนโลยีอุตสาหกรรม มหาวิทยาลัยศิลปากร(อังกฤษ:Faculty of Engineering and Industrial Technology, Silpakorn University) เป็นคณะวิชาลำดับที่ 9 ของมหาวิทยาลัยศิลปากรก่อตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2534
"คณะวิศวกรรมศาสตร์และเทคโนโลยีอุตสาหกรรม" (ชื่อเดิมคือ คณะเทคโนโลยีอุตสาหกรรม) ได้มีการจัดตั้งขึ้นตามพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งคณะเทคโนโลยีอุตสาหกรรมในมหาวิทยาลัยศิลปากรทบวงมหาวิทยาลัยพ.ศ. 2534 โดยประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 108 ตอนที่ 193 ลงวันที่ 6 พฤศจิกายน 2534และได้มีพิธีวางศิลาฤกษ์ในวันพฤหัสบดีที่ 14 มีนาคม พ.ศ. 2539 คณะวิศวกรรมศาสตร์และเทคโนโลยีอุตสาหกรรม จัดตั้งขึ้นเพื่อสนองนโยบายของรัฐในการที่จะผลิตบุคลากรด้านเทคโนโลยี อันเป็นผลมาจากการขยายตัวด้านอุตสาหกรรมอย่างรวดเร็วในช่วงปี 2530 เป็นต้นมา มหาวิทยาลัยได้มีนโยบายเปิดคณะวิชาใหม่ ที่คำนึงถึงความต้องการของสังคมและตลาดแรงงาน โดยสอดคล้องกับการพัฒนาอุตสาหกรรมของภูมิภาคตะวันตก จึงมีนโยบายจัดตั้งคณะเทคโนโลยีอุตสาหกรรมขึ้น ปัจจุบันได้เปลี่ยนชื่อเป็นคณะวิศวกรรมศาสตร์และเทคโนโลยีอุตสาหกรรม
คณะวิศวกรรมศาสตร์และเทคโนโลยีอุตสาหกรรม ได้เปิดรับนักศึกษาระดับปริญญาตรีรุ่นแรก จำนวน 65 คน เมื่อเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2535 โดยแยกเข้าศึกษาใน 3 สาขาวิชา คือ สาขาวิชาปิโตรเคมีและวัสดุพอลิเมอร์ สาขาวิชาเทคโนโลยีอาหาร และสาขาวิชาเทคโนโลยีชีวภาพ สาขาวิชาละประมาณ 20 คน ปัจจุบันคณะฯ ได้เปิดสอนในระดับปริญญาตรี สาขาวิชาปิโตรเคมีและวัสดุพอลิเมอร์ สาขาวิชาวิศวกรรมอุตสาหการ สาขาวิชาวิศวกรรมเครื่องกล สาขาวิชาวิศวกรรมเคมี สาขาวิชาวิศวกรรมการจัดการและโลจิสติกส์ สาขาวิชาวัสดุขั้นสูงและนาโนเทคโนโลยี สาขาวิชาวิศวกรรมอิเล็กทรอนิกส์และระบบคอมพิวเตอร์ สาขาวิชาวิศวกรรมกระบวนการชีวภาพ สาขาวิชาเทคโนโลยีอาหาร สาขาวิชาเทคโนโลยีชีวภาพ สาขาวิชาธุรกิจวิศวกรรม และสาขาวิชาวิศวกรรมไฟฟ้าสื่อสาร ในระดับปริญญาโท สาขาวิชาวิทยาการและวิศวกรรมพอลิเมอร์ สาขาวิชาวิศวกรรมเคมี สาขาวิชาการจัดการงานวิศวกรรม สาขาวิชาวิศวกรรมพลังงาน สาขาวิชาเทคโนโลยีอาหาร และสาขาวิชาเทคโนโลยีชีวภาพ ในระดับปริญญาเอก สาขาวิชาวิทยาการและวิศวกรรมพอลิเมอร์ (หลักสูตรนานาชาติ) สาขาวิชาเทคโนโลยีอาหาร สาขาวิชาเทคโนโลยีชีวภาพ สาขาวิชาวิศวกรรมพลังงาน และสาขาวิชาวิศวกรรมเคมี
มาร์ดิกรา

มาร์ดิกรา(อังกฤษ:Mardi Gras;/ˈmɑːrdiˌɡrɑː/) หรือวันอังคารอ้วน(อังกฤษ:Fat Tuesday) เป็นคำเรียกการเฉลิมฉลองคาร์นิวัลซึ่งมีขึ้น่อนหรือหลังเอฟิแฟนี(วันสามกษัตริย์) และฉลองใหญ่สุดในวันก่อนถึงวันพุธเถ้าอันรู้จักในชื่อวันอังคารสารภาพบาป(อังกฤษ:Shrove Tuesday)Mardi Grasเป็นคำในภาษาฝรั่งเศสแปลว่า "วันอังคารอ้วน" อันหมายถึงธรมเนียมการทานอาหารที่มีไขมันสูงและอาหารจำนวนมากก่อนเข้าสู่พิธีกรรมของการเสียสละเลินท์และการอดอาหารในฤดูเลินท์
การปฏิบัติในมาร์ดิกราที่มีทั่วไปนั้นเกี่ยวข้องกับการเฉลิมฉลองชรอฟไทด์(Shrovetide) ก่อนเข้าสู่การอดอาหารและการปฏิบัติตามแนวทางศาสนา ในบางประเทศ เช่นสหราขอาณาจักรมาร์ดิกรานั้นรู้จักในขื่อ วันอังคารชรอฟ (Shrove Tuesday) อันมาจากคำว่าshriveแปลว่า "เพื่อปฏิบัติพิธีสำคัญของการสารภาพบาป"
ตะกวดบิตาตาวา

ตะกวดบิตาตาวา(อังกฤษ:Bitatawa monitor, Northern Sierra Madre Forest monitor lizard) เป็นสัตว์เลื้อยคลานในวงศ์เหี้ย(Varanidae) ที่เพิ่งค้นพบเมื่อปี ค.ศ. 2010
มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่าVaranus bitatawaมีรูปร่างคล้ายสัตว์ชนิดอื่นในวงศ์นี้ทั่วไป มีขนาดความยาวตั้งแต่หัวจรดหางประมาณ 2 เมตร น้ำหนักราว 10 กิโลกรัม ลำตัวมีเกล็ดสีดำเหลือบน้ำเงิน มีลายเป็นจุดสีเขียวหรือเหลืองซีด มีสีสว่างบริเวณหน้าอก ส่วนหางเป็นลายสลับสีดำและเขียว  ตัวผู้มีอวัยวะเพศเป็นคู่ ซึ่งเรียกว่าถุงพีนิสคู่ ซึ่งบางครั้งจะพบในงูหรือกิ้งก่า โดยจะใช้อวัยวะเพศคู่นี้สลับกันในการยึดเกาะกับตัวเมียขณะผสมพันธุ์
เป็นสัตว์ที่เพิ่งค้นพบใหม่เมื่อกลางปี ค.ศ. 2010 โดยพบกระจายพันธุ์ในป่าดิบทางตอนเหนือของเกาะลูซอนประเทศฟิลิปปินส์พฤติกรรมและนิเวศวิทยายังไม่เป็นรู้แน่ชัดเนื่องจากเป็นชนิดใหม่ที่เพิ่งค้นพบ แต่เชื่อว่าใช้ชีวิตส่วนใหญ่บนต้นไม้ และอีกหนึ่งพฤติกรรมที่น่าสนใจคือ กินพืชเป็นอาหาร โดยกินผลไม้ประเภทเตยหรือปะหนันซึ่งเหมือนกับอีกชนิดหนึ่ง คือตะกวดเทา(V.  olivaceus) ที่พบบนเกาะลูซอนเช่นเดียวกัน
ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับVaranus bitatawaที่วิกิสปีชีส์