davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
ฮอร์โมน

ฮอร์โมน(อังกฤษ:hormoneมาจากภาษากรีกhormanแปลว่า เคลื่อนไหว) คือ ตัวนำส่งสารเคมีจากเซลล์กลุ่มของเซลล์หนึ่งไปยังเซลล์อื่น ๆสิ่งมีชีวิตหลายเซลล์(multicellular organism) ทั้งพืชและสัตว์ สามารถผลิตฮอร์โมนได้ที่ต่อมไร้ท่อ(endocrine gland)  โมเลกุลของฮอร์โมนจะถูกปล่อยโดยตรงยังกระแสเลือดของเหลวในร่างกายอื่นๆ หรือเนื้อเยื่อใกล้เคียงฮอร์โมนมีผลต่อร่างกายดังต่อไปนี้:
ฮอร์โมนมีผลต่อร่างกายดังต่อไปนี้:
1. การกระตุ้นหรือการยับยั้งการเจริญเติบโต
2. วงจรการตื่น-หลับและจังหวะชีวภาพอื่นๆ
3. อารมณ์แปรปรวน
4. การเหนี่ยวนำหรือการยับยั้งอะพอพโทซิส(การตายของเซลล์ตามโปรแกรม)
5. การกระตุ้นหรือการยับยั้งระบบภูมิคุ้มกัน
6. การควบคุมการเผาผลาญ (เมแทบอลิซึม)
7. การเตรียมร่างกายสำหรับการผสมพันธุ์การรบการตอบสนองโดยสู้หรือหนีและกิจกรรมอื่นๆ
8. การเตรียมร่างกายสำหรับช่วงใหม่ของชีวิต เช่น วัยแรกรุ่น (วัยเริ่มเจริญพันธุ์) การเลี้ยงดูบุตร และวัยหมดประจำเดือน
9. การควบคุมวงจรการสืบพันธุ์
10. ความอยากอาหาร
ฮอร์โมนอาจควบคุมการผลิตและการหลั่งฮอร์โมนอื่นๆ ได้ด้วย สัญญาณของฮอร์โมนจะควบคุมสภาพแวดล้อมภายในร่างกายผ่านภาวะธำรงดุล
อัตราการผลิตฮอร์โมนจะถูกควบคุมโดยระบบภาวะธำรงดุล(Homeostasis) ซึ่งจะเป็นแบบผลป้อนกลับทางลบ(negative feedback)  ระบบควบคุมภาวะธำรงดุลของฮอร์โมนมีส่วนของการผลิตที่ขึ้นกับกระบวนการสร้างและสลาย(metabolism) ของฮอร์โมนเป็นตัวกำหนดที่สำคัญ
การหลั่ง ฮอร์โมน ถูกกระตุ้นหรือยับยั้ง โดย
ฮอร์โมนกลุ่มพิเศษได้แก่โทรฟิกฮอร์โมน(trophic hormone) มีบทบาทกระตุ้นการผลิตฮอร์โมนในต่อมไร้ท่ออื่น  เช่น  ไทรอยด์ - สติมูเลติ่ง ฮอร์โมน (thyroid-stimulating hormone (TSH)) มีบทบาทเกี่ยวกับการเจริญเติบโต และกระตุ้นฮอร์โมนอื่นของต่อมไทรอยด์
ล่าสุดพบสารประกอบใหม่ที่อยู่ในกลุ่มฮอร์โมน ชื่อ "ฮอร์โมนหิว" ("Hunger Hormones") ซึ่งประกอบด้วย
ฮอร์โมนของสัตว์มีกระดูกสันหลังแบ่งออกเป็น 4 กลุ่มดังนี้:
ฮอร์โมนอนุพันธ์ของอะมีน:
เพปไทด์ฮอร์โมน:
สเตอรอยด์ฮอร์โมน:
สเตอรอล ฮอร์โมน:
ลิพิดและฟอสโฟลิพิดฮอร์โมน (อีไอโคซานอยด์) :
ปอมโปโกะ ทานูกิป่วนโลก

ปอมโปโกะ ทานูกิป่วนโลก(ญี่ปุ่น:平成狸合戦ぽんぽこ;โรมาจิ:Heisei Tanuki Gassen Ponpoko;ทับศัพท์: ปมโปโกะ สงครามทานูกิยุคเฮเซ) เป็นภาพยนตร์อนิเมะที่ออกฉายใน ค.ศ. 1994 ของสตูดิโอจิบลิกำกับโดยอิซาโอะ ทากาฮาตะ
วลี "ปอมโปโกะ" ในชื่อภาพยนตร์สื่อถึงเสียงที่ทานูกิตีท้อง มาจากกวีใน ค.ศ. 1919 โดยอูโจ โนงูจิที่กลายเป็นเพลงเด็กยอดนิยมตอนที่ดัดแปลงเป็นดนตรีใน ค.ศ. 1925
ชิเงรุ ซูงิอูระฮิซาชิ อิโนอูเอะและชิเงรุ มิซูกิได้รับเครดิตเป็นบุคลากรเพิ่มเติม ผู้ออกแบบทานูกิและโยไกหลายตน และเนื้อเรื่องบางส่วนมาจากผลงานของทั้งสาม
เรื่องราวเกิดขึ้นในช่วงปี ค.ศ. 1960-1969 ในญี่ปุ่น ฝูงตัวทานุกิ(หรือ "หมาแร็คคูน" ของญี่ปุ่น) ถูกรุกรานจากการขยายที่ทำกินแถบเนินเขาทามะ, ชานกรุงโตเกียวโดยมนุษย์ ซึ่งต้องตัดต้นไม้ที่เป็นเหมือนบ้านและใช้พื้นที่ร่วมกับพวกมัน การก่อสร้างดำเนินไปอย่างต่อเนื่องจนถึงตอนต้นของยุค 90s เป็นผลให้พื้นที่อยู่อาศัยและอาหารลดลงอย่างน่าใจหาย ฝูงทานุกิเริ่มที่จะต่อสู้เพื่อรักษาบ้านของพวกมันเองไว้  พวกมันจึงตัดสินใจที่จะกระทำการต่อต้านมนุษย์ โดยใช้ความสามารถที่มีอยู่ คือการแปลงร่าง และหยุดการพัฒนาที่ดินเหล่านั้น แต่ไม่สำเร็จ ดังนั้นพวกมันจึงเรียนรู้ที่จะใช้ชีวิตร่วมกับมนุษย์อย่างสันติ
ปอมโปโกะ ทานูกิป่วนโลกเป็นภาพยนตร์ที่ทำรายได้ในประเทศอันดับ 1 ใน ค.ศ. 1994 โดยมีรายได้จากการจัดจำหน่ายถึง¥2.63 พันล้านและรายได้จากบอกซ์ออฟฟิศถึง¥4.47 พันล้านทำให้กลายเป็นภาพยนตร์แอนิเมชันที่มีรายได้สูงเป็นอันดับ 2 ของปีนั้น เป็นรองเพียงเดอะไลอ้อนคิง
ส่วนในรอตเทนโทเมโทส์ภาพยนตร์ได้รับเรตติงยอมรับถึง 86% จากรีวิว 14 อันภาพยนตร์นี้ได้รับเลิอกเป็นภาพยนตร์ญี่ปุ่นเข้าชิงในรางวัลออสการ์ สาขาภาพยนตร์นานาชาติยอดเยี่ยมปีนั้น และชนะรางวัลภาพยนตร์แอนิเมชันดีเด่นในรางวัลภาพยนตร์ไมนิจิครั้งที่ 49
คุรุทวารา

คุรุทวาราหรือคุรุดวารา(ฮินดี:गुरुद्वारा;ปัญจาบ:ਗੁਰਦੁਆਰਾ,gurduārā) หรือโบสถ์ซิกข์เป็นศาสนสถานในศาสนาซิกข์คุรุทวาราแปลว่าประตูสู่คุรุซึ่งหมายถึงศาสดาทุกพระองค์ของศาสนาซิกข์ ภายในโบสถ์มีห้องโถงใหญ่ซึ่งประดิษฐานคัมภีร์คุรุ ครันถ์ สาหิบและอาจมีห้องสมุด ที่รับเลี้ยงเด็ก และห้องเรียนด้วยชาวซิกข์จะจัดอาหารไว้เลี้ยงต้อนรับผู้มาเยือนทุกคนไม่ว่าผู้นั้นจะนับถือศาสนาใดอยู่ก็ตาม โดยโรงครัวที่ประกอบอาหารดังกล่าวจะเรียกว่า ลังกัร หรือโรงครัวพระศาสดา
คุรุทวาราที่ศักดิ์สิทธิ์ที่สุดตามความเชื่อซิกข์คือหริมันทิรสาหิบหรือวิหารทองตั้งอยู่ที่เมืองอมฤตสาร์รัฐปัญจาบภาคเหนือของประเทศอินเดีย
โรงครัวพระศาสดา

ลังคัรหรือลังกัร(อังกฤษ:Langar;ปัญจาบ:ਲੰਗਰ; แปลตรงตัวว่า "ห้องครัว") หรือในภาษาไทยบางครั้งเรียกว่าโรงครัวพระศาสดาเป็นศัพท์ใสศาสนาซิกข์หมายถึงครัวชุมชนของโบสถ์ซิกข์ที่ประกอบอาหารและจัดเลี้ยงอาหารโดยไม่เสียค่าใช้จ่ายแก่ผู้ที่มาประกอบพิธีกรรมทางศาสนาและบุคคลนอกศาสนาที่เข้ามาเยี่ยมชมคุรุทวารา (โบสถ์ซิกข์) อาหารที่ประกอบแจกจ่ายนั้นมักเป็นมังสวิรัติผู้ที่มารับอาหารจะนั่งรับประทานบนพื้นด้วยกันในห้องทานอาหารของโรงครัว โดยไม่มีเก้าอี้หรือโต๊ะ อาหารและเครื่องดื่มจะบริการโดยอาสาสมัครชาวซิกข์ที่มีอย่างไม่ขาดสายตั้งแต่ขั้นตอนประกอบอาหารจนถึงการล้างภาชนะ โรงครัวพระศาสดาถูกริเริ่มขึ้นครั้งแรกโดยคุรุอรชุนโดยมีจุดประสงค์เพื่อให้ศาสนิกชนอิ่มท้องและเลี้ยงอาหารแก่ผู้ยากไร้
อย่างไรก็ตาม มีบางโอกาสที่โรงครัวพระศาสดาจะจัดอาหารที่มีเนื้อ (เรียกว่า "มหาประสาท"; mahaprasad) ในโอกาสพิเศษเท่านั้น เรียกว่า "ฉูอนี" (Chhuani) เช่นทีปาวลี(Divali) ซึ่งจะเฉลิมฉลองเป็นเวลาสิบวัน
คุรุอรชุน

คุรุอรชุน(อังกฤษ:Guru Arjan;ปัญจาบ:ਗੁਰੂ ਅਰਜੁਨ) หรือในบางเอกสารทับศัพท์อิงภาษาอังกฤษว่าคุรุอาร์จันเป็นคุรุศาสดาองค์ที่ 5 ของศาสนาซิกข์ท่านได้รวบรวมบันทึกของซิกข์ขึ้นเป็นเอกสารลายลักษณ์อักษรและจัดเป็นหมวดหมู่ขึ้นครั้งแรก โดยเรียกเอกสารชุดที่ท่านรวบรวมเขียนขึ้นนั้นว่าคัมภีร์อดิ กรันตะ(Adi Granth) ซึ่งต่อมาได้ถูกต่อยอดเป็นคัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์ของศาสนาซิกข์ "มหาคัมภีร์คุรุกรันตสาหิบ" (Guru Granth Sahib)
ท่านเกิดในเมืองโคอินทวาล (Goindval) ในแคว้นปัญจาบท่านเป็นบุตรคนสุดท้องของคุรุรามดาส(ซึ่งในขณะนั้นยังใช้ชื่อว่า ภาอี เชฐา; Bhai Jetha) กับ มทา ภานี (Mata Bhani) ธิดาของคุรุอมรทาสอาจกล่าวได้ว่าท่านเป็นคุรุศาสดาองค์แรกที่เป็นซิกข์แต่กำเนิด ต่างจากองค์ก่อน ๆ ที่เปลี่ยนศาสนามาจากศาสนาฮินดูเป็นซิกข์ในภายหลังท่านคุรุอรชุนดำรงตำแหน่งเป็นผู้นำศาสนาและจิตวิญญาณของชาวซิกข์ร่วม 25 ปี นอกจากนี้ท่านยังสืบทอดการก่อสร้างวิหารต่อจากคุรุรามดาสผู้ขุดสระน้ำอมฤตและสร้างเมืองอมฤตสาร์โดยท่านได้ก่อสร้างดะบาสาหิบจนสมบูรณ์ ซึ่งต่อมาได้พัฒนาเป็นหริมันทิรสาหิบแห่งอมฤตสาร์และท่านคุรุอรชุนยังได้ประมวลเพลงสวดภาวนาของคุรุศาสดาองค์ก่อนหน้าและคำสอนต่าง ๆ เป็นคัมภีร์อดิ กรันตะ และอัญเชิญประดิษฐานในหริมันทิรสาหิบ
ท่านคุรุอรชุนยังพัฒนาระบบ "มสันท์" (Masand) ซึ่งคุรุรามดาสได้วางรากฐานไว้ขึ้นเสียใหม่ โดยเสนอระบบการบริจาคเงินของซิกข์ให้บริจาคทรัพย์สิน สินค้า หรือการบริการเป็นจิตอาสา ให้ได้ 1 ใน 10 ของที่ตนมีถวายแด่องค์กรของซิกข์ หากไม่พร้อมที่จะบริจาคจำนวนเท่านั้นก็มิได้เป็นปัญหาอะไร ให้บริจาคเท่าที่ตนให้ได้และไม่ทรมานตนเอง นอกจากการสร้างกองทุน "ทัศวันธ์" (Dasvand) ที่รับบริจาคแล้ว ท่านคุรุยังริเริ่มระบบการศึกษาศาสนาซิกข์อย่างเป็นระบบขึ้นในมสันต์ เพื่อเผยแผ่ศาสนาไปยังคนรุ่นใหม่ที่สนใจในภูมิภาคปัญจาบ
ในสมัยของท่านนั้น กองทุนทาสวันต์ถือได้ว่ามั่งคั่งเป็นอย่างมาก สามารถนำไปสร้างศาสนสถาน (คุรุทวารา) จำนวนมาก และ "ลังเกอร์" หรือ "ลังกัร" (Lankar) ที่คนไทยเรียกกันว่าโรงครัวพระศาสดาซึ่งเป็นโรงครัวอาหารแจกจ่ายโดยไม่เสียค่าใช้จ่ายอีกเช่นกัน
ท่านคุรุอรชุนถูกจับโดยพระราชกระแสของจักรพรรดิชะฮันคีร์แห่งจักรวรรดิโมกุลและถูกร้องขอให้เปลี่ยนศาสนาเป็นอิสลามซึ่งท่านยืนยันปฏิเสธ จนสุดท้ายถูกทรมานจนถึงแก่ชีวิตในปี ค.ศ. 1606นักประวัติศาสตร์ยังเป็นที่ถกเถียงว่าท่านคุรุเสียชีวิตจากการทรมานอย่างหนักหรือจากการถูกสั่งประหารชีวิตด้วยการทำให้จมน้ำหรือกดน้ำการสละชีพเพื่อความเชื่อ (martyrdom) ของท่านนั้นถือเป็นเหตุการณ์สำคัญที่สุดเหตุการณ์หนึ่งในประวัติศาสตร์ซิกข์ปัจจุบันบริเวณที่เชื่อกันว่าเป็นที่สำเร็จโทษของท่าน ได้สร้างเป็นคุรุทวาราชื่อว่าคุรุทวาราเดราสาหิบ(Gurdwara Dera Sahib) ปัจจุบันตั้งอยู่เยื้องกับมัสยิดบาดชาฮีในเมืองละฮอร์ประเทศปากีสถาน
กีมา

กีมา(ฮินดี:क़ीमा;อูรดู:قیمہ;ปัญจาบ:ਕ਼ੀਮਾ) เป็นหนึ่งในอาหารประเภทแกงกะหรี่ของอินเดียและปากีสถานทำจากเนื้อบด
คำว่า "กีมา" ในภาษาฮินดูสตานีหมายถึง "เนื้อสับ" ในอนุทวีปอินเดียอันกว้างใหญ่มีส่วนผสมและวิธีการปรุงหลายประเภทขึ้นอยู่กับภูมิภาคและศาสนา
ในอินเดียและปากีสถานเนื่องจากข้อห้ามทางศาสนา แกงกีมาส่วนใหญ่จึงทำจากเนื้อแกะ,เนื้อแพะหรือเนื้อไก่ในขณะที่แกงกีมาที่ทำจากเนื้อวัวหรือเนื้อหมูนั้นมีน้อยมาก ชาวฮินดูซึ่งเป็นประชากรส่วนใหญ่ในอินเดียอาจรับประทานเนื้อหมูได้ แต่พวกเขาจะไม่ใช้เนื้อวัวเนื่องจากถือเป็นสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ ในขณะที่ชาวมุสลิมซึ่งคิดเป็นประมาณ 10% ของประชากรในอินเดีย แต่เป็นประชากรส่วนใหญ่ในปากีสถานอาจกินเนื้อวัวแต่ไม่กินเนื้อหมูเนื่องจากถือเป็นเนื้อสัตว์ที่ไม่สะอาด ส่งผลให้คนส่วนใหญ่ของทั้งสองประเทศ (ประมาณ 1.7 พันล้านคน) ไม่สามารถรับประทานแกงกีมาซึ่งทำจากเนื้อวัวหรือเนื้อหมูได้
แกงกะหรี่แห้งที่ทำจากเนื้อบดได้รับการพัฒนาขึ้นมาอย่างมีเอกลักษณ์ในญี่ปุ่นและด้วยความที่เป็นแกงที่ทำจากเนื้อบด จึงกล่าวได้ว่าเป็นแกงกีมาประเภทหนึ่ง
ในยุคแรกเริ่มแกงกีมาที่ใช้เนื้อไก่ได้รับความนิยมเนื่องจากเนื้อแกะและเนื้อแพะหาได้ยาก โดยว่ากันว่าร้าน AJANTA ซึ่งเป็นร้านอาหารอินเดียในญี่ปุ่นที่ก่อตั้งใน ปี 1954 เป็นร้านแรกที่ให้บริการแกงกีมาที่ใช้เนื้อไก่ในญี่ปุ่น ในเวลานั้นเนื้อแกะหาได้ยากในญี่ปุ่น เนื้อไก่จึงได้ถูกนำมาใช้แทน
กาซูมาร์ตซู

กาซูมาร์ตซู(ซาร์ดิเนีย:Casu martzu(เสียงอ่านภาษาซาร์ดิเนีย:[ˈkazuˈmaɾtsu]; แปลตรงตัวว่า 'ชีสเน่า') หรือชื่ออื่นกาซูมาร์ซู(ซาร์ดิเนีย:casu marzu),กาซูโมดเด(ซาร์ดิเนีย:casu modde),กาซูกุนดีดู(ซาร์ดิเนีย:casu cundídu) และกาซูฟราซีกู(ซาร์ดิเนีย:casu fràzigu) เป็นชีสซาร์ดิญญาผลิตจากนมแกะซึ่งภายในมีส่วนประกอบของหนอนแมลงวันส่วนกัสจูเมร์ซู(ซาร์ดิเนีย:casgiu merzu) ซึ่งมีลักษณะคล้ายกันมีผลิตเช่นกันในแถบกอร์ซีกาใต้เช่น ที่ซาร์เตเน
กาซูมาร์ตซูเป็นการต่อยอดมาจากเปอกอรีโนโดยข้ามเกินการหมักไปเป็นการย่อยสลายซึ่งเกิดจากการย่อยอาหารของตัวอ่อนแมลงวันชีสในแฟมิลีPiophilidaeในการผลิตชีส ตัวอ่อนหนอนแมลงวันจะถูกผสมเข้าในชีส เพื่อให้เกิดการหมักและการสลายไขในระดับที่มากกว่าการทำชีสทั่วไป เนื้อสัมผัสของชีสมีความนุ่ม และมีของเหลว (เรียกว่าlàgrimaแปลว่า "น้ำตา") ไหลหยดออกมา ตัวอ่อนหนอนแมลงวันเหล่านี้มีลักษณะตัวขาวโปร่งแสง ขนาดความยาวประมาณ 8 มิลลิเมตร
ผู้เชี่ยวชาญด้านการกินของชาวซาร์ดิญญาเชื่อว่าชีสจะไม่ปลอดภัยต่อการบริโภคถ้าหนอนแมลงวันในชีสตายฉะนั้นจึงมีการบริโภคชีสในสถานะที่ยังคงมีหนอนแมลงวันตัวเป็น ๆ อยู่เท่านั้น ส่วนในกรณีที่นำไปแช่ตู้เย็นทำให้หนอนแมลงวันตายก็เป็นที่อนุโลมให้บริโภคได้เมื่อการหมักชีสนานพอจะสามารถตัดเป็นแผ่น ๆ เพื่อทานบนขนมปังแบบซาร์ดิญญาปาเนการาเซาและเสิร์ฟคู่ไวน์แดงที่มีฤทธิ์แรง เช่นกันโนเนาชาวซาร์ดิญญาเชื่อกันว่ากาซูมาร์ตซูเป็นยากระตุ้นความกำหนัดซึ่งมาจากการสังเกตพบว่าตัวอ่อนหนอนแมลงวันในชีสสามารถดีดตัวขึ้นไปได้สูงถึง 15 เซนติเมตรในอากาศหากถูกรบกวนในการกินกาซูมาร์ซูในรูปแซนด์วิช (ประกบด้วยขนมปัง) จึงต้องใช้มือบีบกดกันไม่ให้หนอนเหล่านี้ดีดตัวออกมา ส่วนผู้ที่เลือกไม่ทานหนอนแมลงวันสามารถนำชีสไปใส่ในถุงกระดาษปิดสนิท หนอนแมลงวันในนั้นจะดิ้นขาดอากาศเป็นเสียง "แปะ แปะ" และเมื่อเสียงนี้เงียบลงก็หมายความว่าชีสสามารถกินได้เพราะหนอนแมลงวันตายหมดแล้ว
นักวิทยาศาสตร์อาหารบางส่วนระบุว่าหนอนแมลงวันสามารถทนทานกรดในกระเพาะอาหารและอาศัยอยู่ในลำไส้ต่อไปได้ นำไปสู่สภาวะที่เรียกว่าซูโดมัยเอียซิส(pseudomyiasis) ซึ่งเคยมีรายงานกรณีผู้ป่วยด้วยภาวะดังกล่าวจากหนอนP. caseiแล้ว
ชีสกาซูมาร์ตซูเป็นสิ่งผิดกฎหมายและหากฝ่าฝืนอาจถูกปรับอย่างหนักเนื่องมาจากข้อกำหนดเกี่ยวกับอาหารและความปลอดภัยของสหภาพยุโรปชาวซาร์ดิญญาบางส่วนจึงทำการผลิตและจำหน่ายผ่านตลาดมืดแทน ซึ่งราคาขายอาจสูงถึงมากกว่าสองเท่าของชีสเปอกอรีโนที่น้ำหนักเท่ากันข้อมูลปี ค.ศ. 2019 ประมาณการณ์การลักลอบผลิตและจำหน่ายกาซูมาร์ตซูอยู่ที่ 100 ตัน มูลค่า 2–3 ล้านยูโร ต่อปีนอกจากนี้ชีสนี้ยังเป็นสิ่งผิดกฎหมายในสหรัฐเช่นกัน
วิธีการผลิตชีสกาซูมาร์ตซูแบบดั้งเดิมยังคงมีปรากฏในเอกสารทางการของรัฐบาลซาร์ดิญญา
ในปี ค.ศ. 2005 เคยมีความร่วมมือระหว่างผู้ผลิตชีสกับนักวิจัยจากมหาวิทยาลัยซัสซารีเพื่อพัฒนาการผลิตชีสที่ได้มาตรฐานความปลอดภัยอาหาร โดยหวังว่าจะสามารถจำหน่ายชีสนี้โดยถูกต้องตามกฎหมายได้
ราชอาณาจักรตาโวลารา

อาณาจักรตาโวลารา(อิตาลี:Regno di Tavolara;ซาร์ดิเนีย: Taulara) เป็นประเทศจำลองที่อ้างเอกราชช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19-20 บนเกาะตาโวลาราซึ่งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของเกาะซาร์ดิเนียปกครองโดยตระกูลแบร์โตเลโอนี(Bertoleoni) ที่ครั้งหนึ่งเคยอ้างว่าเป็นอาณาจักรที่เล็กที่สุดในโลก
อาณาจักรตาโวลารา เริ่มต้นขึ้นในปี ค.ศ. 1836 เมื่อจูเซปเป แบร์โตเลโอนี (Giuseppe Bertoleoni) ได้ตั้งตนเป็นปฐมกษัตริย์แห่งตาโวลารา ครั้นเสด็จสวรรคตในช่วงปี ค.ศ. 1840 พระเจ้าเปาโลพระราชโอรสจึงตั้งตนเป็นกษัตริย์สืบราชสันตติวงศ์ต่อมา ในปี ค.ศ. 1861 รัฐบาลอิตาลีจ่ายเงินจำนวน 12,000 ลีร์ เพื่อสร้างประภาคารบริเวณตะวันออกเฉียงเหนือของเกาะ เริ่มดำเนินงานเมื่อปี ค.ศ. 1868
หลังการสวรรคตของพระเจ้าเปาโลในปี ค.ศ. 1886 มีหนังสือพิมพ์หลายฉบับรายงานถึงพระราชประสงค์ของพระเจ้าเปาโลที่จะให้ตาโวลาราเป็นสาธารณรัฐ ซึ่งนิวยอร์กไทม์สรายงานว่า รัฐบาล, ประธานาธิบดี และสภาจะมีวาระหกปี และมาจากการลงคะแนนของประชาชนทั้งชายหญิงมีการรายงานว่ามีการเลือกตั้งประธานาธิบดีครั้งที่ 3 ในปี ค.ศ. 1896กระนั้นนี่ยังมิใช่จุดสิ้นสุดของอาณาจักรตระกูลแบร์โตเลโอนี
กษัตริย์แห่งตาโวลาราลำดับที่ 3 คือพระเจ้าการ์โลที่ 1 สวรรคตในปี ค.ศ. 1928 พระเจ้าเปาโลที่ 2 พระราชโอรสจึงเป็นกษัตริย์ลำดับถัดมาต่อมาพระองค์ได้เสด็จออกนอกประเทศ โดยให้มารีอังเกลา (Mariangela) พระปิตุจฉา สำเร็จราชการแผ่นดินแทน กระทั่งนางตายในปี ค.ศ. 1934 โดยปล่อยให้ตาโวลารารวมเข้ากับอิตาลีโดยปริยาย
ปัจจุบันผู้นำของตระกูลแบร์โตเลโอนีคือ โตนีโน แบร์โตเลโอนี (Tonino Bertoleoni) เปิดร้านอาหารชื่อ "ดาโตนีโน" (Da Tonino) และมีแอร์เนสโต เกเรมีอา ดี ตาโวลารา (Ernesto Geremia di Tavolara) เขียนประวัติศาสตร์ของเกาะเพื่อผลประโยชน์ทางการเมืองของประเทศจำลองเพื่อติดต่อกับภายนอก
Mentha requienii

Mentha requieniiหรือมินต์คอร์ซิกาอังกฤษ:Corsican mintเป็นสมุนไพรและเป็นสายพันธุ์หนึ่งของมินต์มีถิ่นกำเนิดในเกาะคอร์ซิกาเกาะซาร์ดิเนียและเกาะมอนเตคริสโตและได้รับการปลูกแพร่หลายในโปรตุเกสและหมู่เกาะอังกฤษมีลักษณะเติบโตใกล้พื้นดิน ใบสีเขียวสด และมีกลิ่นหอมของมินต์ที่เข้มข้น
มินต์คอร์ซิกา เป็นพืชวงศ์มิ้นต์ที่มีขนาดเล็กที่สุดชนิดหนึ่งของวงศ์มินต์ มีความสูงเพียง 3–10 ซม. ใบมีลักษณะรีเล็กๆ ยาวประมาณ 2–7 มม. และมีดอกสีม่วงอ่อนขนาดเล็กที่บานในช่วงเดือนกรกฎาคมและสิงหาคม ซึ่งผสมเกสรโดยแมลง มีกลิ่นหอมแรงคล้ายเปปเปอร์มินต์
มินต์คอร์ซิกามีถิ่นกำเนิดในคอร์ซิกา ซาร์ดิเนีย และเกาะมอนเตคริสโต ปัจจุบันมันได้กระจายตัวและเติบโตเป็นพืชพื้นเมืองในส่วนอื่นของโลก และถูกมองว่าเป็นชนิดพันธุ์รุกรานในภูมิภาคตะวันออกเฉียงใต้ของสหรัฐอเมริกา
Mentha requieniiสามารถใช้เป็นพืชคลุมดินในการจัดสวน โดยจะส่งกลิ่นหอมของมินต์เมื่อมีการเหยียบย่ำ เนื่องจากสามารถถูกเหยียบได้โดยไม่ตาย จึงมักถูกนำมาใช้ในการเรียงตามทางเดินระหว่างก้อนหิน อีกทั้งยังคงมีขนาดเล็กและเติบโตได้ดีในพื้นที่ร่มรื่นต่างจากมินต์ชนิดอื่นที่ปลูกทั่วไป อย่างไรก็ตาม หากมีความชื้นมากเกินไป ใบของมันจะเน่า การป้องกันที่ดีที่สุดคือการปล่อยให้ดินแห้งเล็กน้อยระหว่างการรดน้ำ แต่ต้องไม่แห้งเกินไป เนื่องจากพืชนี้อ่อนแอต่อความแห้งแล้งBaby's tearsมักถูกใช้แทนในพื้นที่ที่มินต์คอร์ซิกาเปราะบางเกินไป
มินต์คอร์ซิกา เช่นเดียวกับเพนนีรอยัล ถูกมองว่าเป็นหนึ่งในพืชตระกูลมินต์ที่ดีที่สุดสำหรับปลูกเป็นพืชคู่กับพืชตระกูลบราซิก้าเช่นบรอกโคลีกะหล่ำปลีกะหล่ำดอกฯลฯ เพราะช่วยไล่แมลงศัตรูพืชบางชนิด โดยการทำให้กลิ่นของพืชหลักไม่ชัดเจน และยังอาจช่วยเพิ่มรสชาติอีกด้วย
พืชชนิดนี้ยังใช้ในการทำอาหาร โดยมีชื่อเสียงที่สุดในฐานะส่วนผสมที่ให้กลิ่นในครีมมิ้นต์บางครั้งยังกล่าวกันว่ามีกลิ่นคล้ายกับMentha pulegium
ในทางการแพทย์แผนโบราณ พืชชนิดนี้ถูกใช้เป็นยาฆ่าเชื้อโรค ยาขับลม และยาแก้ไข้ กลิ่นของมินต์ไม่เป็นที่ชื่นชอบของหนูและแมว และพืชชนิดนี้เคยถูกใช้โรยบนพื้นเพื่อไล่สัตว์รบกวน
ปลาซาบะ

ปลาซาบะ(ญี่ปุ่น:鯖;โรมาจิ:saba) เป็นชื่อของปลาทะเลสกุลหนึ่ง ใช้ชื่อสกุลว่าScomberจัดอยู่ในวงศ์ปลาอินทรี(Scombridae)
จัดเป็นปลาแมคเคอเรลจำพวกหนึ่ง มีรูปร่างเรียวยาวคล้ายกระสวยหรือจรวด เป็นปลาผิวน้ำ อาศัยอยู่เป็นฝูง ว่ายน้ำได้รวดเร็ว กินปลาขนาดเล็กและสัตว์น้ำต่าง ๆ เป็นอาหาร รวมถึงแพลงก์ตอนสัตว์ เช่นโคพีพอดด้วย
โดยมากเป็นปลาที่พบกระจายพันธุ์ในมหาสมุทรและน่านน้ำเขตหนาว เช่น มหาสมุทรแอตแลนติกทางตอนเหนือ  แถบส่วนเหนือของทวีปแอฟริกา ไล่เรียงขึ้นไปทางทวีปยุโรป จนถึงแถบสแกนดิเนเวีย แต่ก็มีประชากรบางส่วนพบที่มหาสมุทรแปซิฟิก เช่น ญี่ปุ่น หรือจีน และสหรัฐอเมริกา หรือซีกโลกทางใต้ เช่น นิวซีแลนด์ ด้วย
แบ่งออกเป็น 4ชนิด
ทั้ง 4 ชนิดเป็นปลาเศรษฐกิจที่มีความสำคัญ มีการซื้อขายกันไปทั่วโลก มีมูลค่าทางการตลาดสูงมาก ในประเทศไทยนำเข้ามาจากปากีสถาน, ญี่ปุ่น, อินเดีย และจีน ตามลำดับ โดยนำเข้ามาในรูปแบบของปลาแช่แข็ง ปลาซาบะนิยมนำมาปรุงสดหรือทำเป็นซูชิเป็นส่วนประกอบสำคัญของอาหารญี่ปุ่น
ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับScomberที่วิกิสปีชีส์
ปูเสฉวน

ปูเสฉวนเป็นสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังในไฟลัมอาร์โธรพอดในไฟลัมย่อยครัสเตเชียนในอันดับฐานปูปลอม(Anomura) ในวงศ์ใหญ่ Paguroidea ซึ่งสามารถแบ่งออกได้เป็นวงศ์ต่าง ๆ ได้อีก 7 วงศ์ (ดูในตาราง)
โดยรวมแล้ว ปูเสฉวนเป็นสัตว์ที่มีขนาดเล็ก ประมาณ 1-6เซนติเมตรมีขาทั้งหมด 10 ขา ไม่มีเปลือกแข็งแบบปูหรือกุ้งจึงต้องอาศัยในเปลือกหอยเปล่า โผล่เฉพาะหัวและขา 2 คู่ออกจากเปลือก ส่วนขาอีก 2 คู่ใช้ยึดกับเปลือกหอย กินซากพืช ซากสัตว์เป็นอาหาร มักอาศัยอยู่ตามหาดทรายชายทะเลบางชนิดอาจอาศัยอยู่ในน้ำลึก มีประมาณ 1,100ชนิดบางสกุลอาศัยอยู่แต่เฉพาะบนบก ได้แก่Coenobita
ปูเสฉวนมีพฤติกรรมการขยายพันธุ์ ด้วยการที่ตัวผู้จะต่อสู้กันด้วยก้ามเพื่อแย่งชิงตัวเมียเหมือนกุ้งหรือปูทั่วไป เมื่อตัวผู้ที่ชนะแล้วจะจับตัวเมียไว้ เมื่อตัวเมียลอกคราบตัวผู้จะปล่อยน้ำเชื้อเข้าผสมบริเวณขาว่ายส่วนท้อง เกิดเมื่อการปฏิสนธิแล้ว ตัวเมียจะปล่อยไข่ไปในทะเลเพื่อปล่อยไข่ให้ล่องลอยไปในทะเล ซึ่งลูกขนาดเล็กจะยังมีลักษณะไม่เหมือนตัวเต็มวัย จะต้องลอกคราบและมีพัฒนาการต่อไปเรื่อย ๆ ในปูเสฉวนบกก็มีพฤติกรรมเช่นเดียวกัน แต่กระทำกันบกบก และตัวเมียจะลงไปปล่อยในทะเล ก่อนที่ลูกเมื่อแรกเกิดจะกลับมาเติบโตและใช้ชีวิตอยู่บนบก
ภาวะไม่ทนต่อแล็กโทส

ภาวะไม่ทนต่อแล็กโทส(อังกฤษ:lactose intolerance) หรือนิยมเรียกแบบไม่เป็นทางการว่าการแพ้นมเป็นภาวะที่ร่างกายไม่สามารถสลายแล็กโทสเนื่องจากการขาดเอนไซม์แล็กเทสที่จำเป็นในระบบย่อยอาหาร มีการประมาณว่าผู้ใหญ่ทั่วโลกราว 75% มีการผลิตแล็กเทสลดลงในวัยผู้ใหญ่ความถี่ของการลดการผลิตแล็กเทสมีแตกต่างกันตั้งแต่ 5% ในยุโรปเหนือไปจนถึง 71% ในซิซิลีและมากกว่า 90% ในบางประเทศทวีปแอฟริกาและเอเชีย
น้ำตาลโมเลกุลคู่ไม่สามารถถูกดูดซึมผ่านผนังของลำไส้เล็กเข้าไปยังกระแสเลือดได้ ดังนั้น ในการขาดแล็กเทส แล็กโทสซึ่งมีอยู่ในผลิตภัณฑ์นมที่ย่อยแล้วจะไม่ถูกทำให้แตกตัวและผ่านไปจนถึงลำไส้ใหญ่โดยไม่มีการย่อยสลายโอเปอร์รอนของแบคทีเรียในลำไส้จะเข้ามาสลายแล็กโทสอย่างรวดเร็ว และส่งผลให้เกิดการหมักภายในร่างกายสิ่งมีชีวิต และผลิตแก๊สออกมาในปริมาณมาก (ได้แก่ไฮโดรเจนคาร์บอนไดออกไซด์และมีเทนผสมกัน) ซึ่งอาจก่อให้เกิดอาการบริเวณท้องได้หลายอย่าง รวมทั้ง ท้องเป็นตะคริว คลื่นไส้ เรอบ่อยกรดไหลย้อนและผายลมนอกเหนือจากนั้น แล็กโทส เช่นเดียวกับน้ำตาลที่ไม่ถูกดูดซึมอื่น ๆ (อย่างเช่นซอร์บิทอลแมนนิทอลและไซลิทอล) การมีของแล็กโทสและผลิตภัณฑ์จากการหมักจะเพิ่มแรงดันออสโมติกในลำไส้ใหญ่
เนื่องจากภาวะไม่ทนต่อแล็กโทสเกิดจากการที่ร่างกายย่อยแล็กโทสไม่ได้ จึงถือว่าไม่ได้เกิดจากกระบวนการภูมิแพ้ไม่ถือเป็นโรคภูมิแพ้อาหารและเป็นคนละโรคกับการแพ้โปรตีนนมวัว(cow's milk protein allergy)
สภาวะปกติของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนมสำหรับตัวอ่อนของสปีชีส์เพื่อรับมือกับการผลิตแล็กเทสที่ลดลงในช่วงปลายระยะหย่านม (ซึ่งเป็นระยะเวลาที่แตกต่างกันไปในแต่ละสปีชีส์) ในมนุษย์ สังคมที่ไม่บริโภคนม การผลิตแล็กเทสมักจะลดลงถึง 90% ในช่วงสี่ปีแรกของชีวิต ถึงแม้ว่าค่าการลดลงที่แม่นยำมีความแตกต่างกันอย่างมาก
อย่างไรก็ตาม ประชากรมนุษย์บางส่วนมีการกลายพันธุ์บนโครโมโซม 2 ซึ่งกำจัดการปิดการผลิตแล็กเทส ทำให้สมาชิกของประชากรเหล่านี้สามารถบริโภคนมสดและผลิตภัณฑ์จากนมได้ตลอดชีวิตโดยไม่ประสบกับความยากลำบากต่อไปได้ ซึ่งเป็นการปรับตัวให้เข้ากับสมัยปัจจุบันที่มีการบริโภคนม และได้เกิดขึ้นแยกต่างหากในทั้งยุโรปเหนือและแอฟริกาตะวันออกในหมู่ประชากรที่เคยมีวิถีชีวิตด้วยการเลี้ยงปศุสัตว์การผลิตแล็กเทสได้ตลอดชีวิต ทำให้การย่อยแล็กโทสสามารถดำเนินต่อไปได้จนกระทั่งเข้าสู่วัยผู้ใหญ่ เป็นแอลลีลเด่น ทำให้ภาวะไม่ทนต่อแล็กโทสเป็นลักษณะพันธุกรรมด้อย
บางวัฒนธรรม อย่างเช่นญี่ปุ่นที่ซึ่งมีการบริโภคนมเพิ่มมากขึ้นเมื่อเปรียบเทียบกับรูปแบบการกินอาหารแต่เดิม แสดงให้เห็นว่าการแพ้แล็กโทสมีความชุกลดลง ถึงแม้ว่าจะมีความโน้มเอียงรับโรคตามพันธุกรรมก็ตาม
ภาวะไม่ทนต่อแล็กโทสในด้านพยาธิวิทยาสามารถเกิดได้จากการแพ้กลูเตนซึ่งสร้างความเสียหายแก่วิลลัสในลำไส้เล็กซึ่งผลิตแล็กเทส ภาวะไม่ทนต่อแล็กโทสประเภทนี้จะเกิดขึ้นชั่วคราวเท่านั้น ภาวะไม่ทนต่อแล็กโทสที่เกิดขึ้นจากการแพ้กลูเตนจะหายจากอาการหลังจากผู้ป่วยงดรับประทานอาหารที่มีกลูเตนเป็นระยะเวลาเพียงพอให้วิลลิสฟื้นฟู
สำหรับบางคนซึ่งรายงานปัญหาเกี่ยวกับการบริโภคแล็กโทสไม่ได้มีภาวะไม่ทนต่อแล็กโทสอย่างแท้จริง ในการศึกษาผู้ใหญ่ชาวซิซิลี 323 คนพบว่ามีเพียง 4% ซึ่งมีทั้งภาวะไม่ทนต่อแล็กโทสและการย่อยแล็กโทสผิดปกติ ในขณะที่ 32.2% เป็นผู้ที่มีการย่อยแล็กโทสผิดปกติ แต่ไม่ได้มีผลสรุปออกมาว่าแพ้แล็กโทส อย่างไรก็ตามในอีกงานศึกษาหนึ่งพบว่า 72% ของชาวซิซิลี 100 คน มีภาวะไม่ทนต่อแล็กโทส และชาวอิตาลีตอนเหนือ 106 คน จาก 208 คน (51%) มีภาวะไม่ทนต่อแล็กโทส
เตราโม

เตราโม(อิตาลี:Teramo;Interamnia) เป็นเมืองและเทศบาลทางตอนกลางของแคว้นอาบรุซโซเป็นเมืองหลวงของจังหวัดเตราโมอยู่ห่างจากกรุงโรม 150 กม. (93 ไมล์) ตั้งอยู่ระหว่างเทือกเขาแอเพนไนน์กับชายฝั่งของทะเลเอเดรียติกเศรษฐกิจของเมืองเกี่ยวข้องกับเกษตรกรรมและการค้า เช่น สิ่งทอ อาหาร วิศวกรรม วัสดุก่อสร้าง และเซรามิก
ในอดีตอยู่ใต้การปกครองของจักรวรรดิไบแซนไทน์ในคริสต์ศตวรรษที่ 6 และภายใต้การปกครองของอาณาจักรนอร์มันแห่งซิซิลีในคริสต์ศวรรษที่ 12
แผนความหิว

แผนความหิว(เยอรมัน:der Hungerplan; der Backe-Plan) เป็นแผนการที่ถูกพัฒนาขึ้นโดยนาซีเยอรมนีในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองเพื่อเข้ายึดเสบียงอาหารจากสหภาพโซเวียตและมอบให้แก่ทหารและพลเรือนชาวเยอรมัน แผนการนี้ได้นำไปสู่ความตายโดยความอดอยากของชนชาวสลาฟที่ถูกมองว่า"เชื้อชาติที่ต่ำต้อย"นับล้านคน ภายหลังจากปฏิบัติการบาร์บารอสซาในปี ค.ศ. 1941 คือการรุกรานสหภาพโซเวียต หลักฐานที่อยู่เบื้องหลังแผนความหิวคือเยอรมนีมีอาหารที่ไม่เพียงพอและเพื่อประคับประคองสงครามและรักษาขวัญกำลังใจในประเทศที่จำเป็นเพื่อให้ได้เสบียงอาหารจากดินแดนที่พิชิตมาได้โดยไม่สิ้นเปลือง แผนนี้ได้รับการพัฒนาขึ้นในระหว่างการวางแผนสำหรับการรุกรานของเวร์มัคท์(กองทัพเยอรมัน) และจัดเตรียมเสบียงอาหารจากยูเครนออกไปจากภาคกลางและภาคเหนือของรัสเซียและเปลี่ยนเส้นทางเพื่อผลประโยชน์แก่กองทัพที่กำลังรุกรานและประชาชนในเยอรมนี แผนนี้ได้ส่งผลทำให้มีผู้เสียชีวิตนับล้านคนแผนดังกล่าวเป็นวิธีการสังหารหมู่ที่เป็นไปตามในเอกสารหลายฉบับ รวมถึงเอกสารหนึ่งฉบับที่กลายเป็นที่รู้จักกันคือแฟ้มเขียวของเกอริง(Göring's Green Folder) ซึ่งได้กล่าวอ้างถึงจำนวนของ"20–30 ล้านคน" ที่คาดว่าชาวรัสเซียจะเสียชีวิตจาก"การกระทำของทหารและวิกฤตการณ์ของเสบียงอาหาร"
แฮร์แบร์ท บัคเคอ

แฮร์แบร์ท ฟรีดริซ วิลเฮ็ล์ม บัคเคอ(1 พฤษภาคม ค.ศ. 1896 – 6 เมษายน ค.ศ. 1947) เป็นนักการเมืองชาวเยอรมันและเจ้าหน้าที่หน่วยเอ็สเอ็สในช่วงยุคนาซีเขาได้พัฒนาและทำให้เกิดสัมฤทธิ์ผลของแผนความหิวที่มองเห็นการตายด้วยความอดอยากของชาวสลาฟและชาวยิวนับล้านคนว่าเป็น"พวกกินเสียของเปล่า" ภายหลังจากปฏิบัติการบาร์บารอสซาในปี ค.ศ. 1941 คือการรุกรานสหภาพโซเวียต
แผนนี้ได้รับการพัฒนาในช่วงระหว่างขั้นตอนการวางแผนสำหรับการรุกรานของแวร์มัคท์(กองทัพเยอรมัน)และจัดเตรียมเสบียงอาหารจากยูเครนออกไปจากภาคกลางและภาคเหนือของรัสเซียและเปลี่ยนเส้นทางเพื่อผลประโยชน์แก่กองทัพที่กำลังรุกรานและประชาชนในเยอรมนี ได้ส่งผลทำให้พลเรือนนับล้านคนเสียชีวิตในดินแดนที่ถูกยึดครองโดยเยอรมันเขาถูกจับกุมในปี ค.ศ. 1945 และถูกนำตัวขึ้นศาลสำหรับข้อหาอาชญากรรมสงครามที่เนือร์นแบร์กในการพิจารณาคดีกระทรวง(Ministries Trial) เขาได้กระทำอัตวินิบาตกรรมในเรือนจำในปี ค.ศ. 1947
สรวนาภวัน

โฮเต็ล สรวนาภวัน(Hotel Saravana Bhavan) หรือคนไทยมักเรียกว่าซาราวาน่า บาวานเป็นเครือร้านอาหารอินเดียใต้ที่ใหญ่ที่สุดในโลก ก่อตั้งขึ้นในปี 1981 ด้วยเงินทูนเริ่มต้นเพียง₹5,000 ในเมืองเจนไน,รัฐทมิฬนาฑู,ประเทศอินเดียปัจจุบันมีสาขากว่า 39 สาขาในประเทศอินเดีย (30 สาขาอยู่ในเจนไน) และมีอีกกว่า 87 สาขานอกประเทศอินเดียทั้งในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ออสเตรเลีย นิวซีแลนด์ ตะวันออกกลาง แอฟริกา ยุโรป และอเมริกาเหนือสำหรับแฟรนไชส์สรวนาภวันในประเทศไทยตั้งอยู่ที่โครงการบ้านสีลมในเขตบางรักกรุงเทพมหานครและเคยมีสาขาที่ซอยสุขุมวิท 22เขตคลองเตย
พี. ราชโคปาล (P. Rajagopal) เริ่มต้นด้วยการเปิดร้านของชำเล็ก ๆ ของเขาในแถบชานเมืองในปี 1992 ราชโคปาลได้เดินทางสิงคโปร์และได้เจอกับร้านอาหารจานด่วน (ฟาสต์ฟู้ด) นานาชาติอย่างแม็คโดนัลด์ จึงได้นำมาเป็นแบบอย่างกับการเปิดร้านอาหารอินเดีย
ในทศวรรษ 1990s เครือสรวนาภวัน ,(Saravana Bhavan chain) ได้แพร่ขยายไปทั่วตามย่านต่าง ๆ ของเมืองเจนไนและในปี 2000 ได้เปิดสาขาแรกนอกประเทศอินเดียที่เมืองดูไบในสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ที่ซึ่งมีชาวอินเดียโพ้นทะเลอาศัยอยู่เป็นจำนวนมาก ต่อมาจึงได้ขยายสาขาออกไปในเมืองใหญ่อย่างปารีส,แฟรงก์เฟิร์ต,ลอนดอน,นิวยอร์กซิตี,ดัลลัส,โทรอนโท,สตอกโฮล์ม,โดฮา,อัคแลนด์และกรุงเทพมหานครในขณะที่สรวนาภวันเป็นที่นิยมมากในหมู่คนที่ไม่ใช่คนอินเดีย แต่เป้าหมายหลักจริง ๆ ของเครือคือชาวอินเดียใต้โพ้นทะเลมากกว่านอกจากนี้สรวนาภวันยังส่งออกพนักงานจากอินเดียไปทำงานตามสาขาในต่างประเทศด้วย
วิทยาลัยเทคโนโลยีภาคใต้

วิทยาลัยเทคโนโลยีภาคใต้(อังกฤษ:Southern College of Technology) เป็นสถาบันอุดมศึกษาเอกชนที่จัดการเรียนการสอนทางด้านการจัดการและเทคโนโลยีตั้งอยู่ที่ 124/1 ถนนทุ่งสง-ห้วยยอด (ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 403) ตำบลที่วังอำเภอทุ่งสงจังหวัดนครศรีธรรมราช
แต่เดิมวิทยาลัยเทคโนโลยีภาคใต้ จัดการศึกษาระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพ (ปวช.) และประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง (ปวส.) มาเป็นเวลานาน ในชื่อโรงเรียนเทคโนโลยีศึกษาภาคใต้(S-Tech) ส่วนในระดับเตรียมอนุบาล อนุบาล และประถมศึกษา ในชื่อโรงเรียนตันติวัตรคุณเอกกร ตันติอุโฆกุล ในฐานะประธานกรรมการบริษัท เทคโนโลยีภาคใต้ จำกัด จึงได้เสนอจัดตั้งวิทยาลัยเทคโนโลยีภาคใต้
วิทยาลัยเทคโนโลยีภาคใต้ ได้รับอนุมัติการจัดตั้งจากทบวงมหาวิทยาลัย เมื่อวันที่  27 ธันวาคม 2542และได้รับอนุญาตให้เปิดดำเนินการรับนักศึกษาตั้งแต่ปีการศึกษา 2544 โดยเปิดสอนหลักสูตรบริหารธุรกิจบัณฑิต หลักสูตร 4 ปีและต่อเนื่อง ภาคปกติ และภาคสมทบ 3 สาขาวิชา คือ สาขาวิชาการบัญชี สาขาวิชาการจัดการและสาขาวิชาคอมพิวเตอร์ธุรกิจ
ปีการศึกษา 2545 ได้รับอนุญาตให้เปิดหลักสูตรบริหารธุรกิจบัณฑิตอีก 2 สาขาวิชา คือ สาขาวิชาการตลาด แลพสาขาวิชาการจัดการอุตสาหกรรม
ปีการศึกษา 2546 ได้รับการรับรองมาตรฐานการประเมินคุณภาพภายนอก สำนักรับรองมาตรฐานและประเมินคุณภาพการศึกษา (สมศ.) ได้รับอนุญาตให้เปิดหลักสูตรศิลปศาสตรบัณฑิต  หลักสูตร 4 ปีภาคปกติและภาคสมทบ สาขาวิชาเศรษฐศาสตร์พัฒนาชุมชน
ปีการศึกษา 2547 ได้รับอนุญาตให้เปิดสอนหลักสูตรบริหารธุรกิจบัณฑิต หลักสูตร 4 ปี และต่อเนื่องสาขาวิชาการจัดการทรัพยากรมนุษย์ และหลักสูตรศิลปะศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาการท่องเที่ยว
ปีการศึกษา 2548 วิทยาลัยได้ปรับโครงสร้างการบริหารงานใหม่ตามข้อบังคับวิทยาลัย ว่าด้วยการแบ่งส่วนงาน พ.ศ. 2548 ประกอบด้วยสำนักวิชา ศูนย์/สถาบัน และสำนักงาน บริหารโดยอธิการบดี คณบดีสำนักวิชา ผู้อำนวยการศูนย์/สถาบัน และหัวหน้าสำนักงาน โดยมีสภาวิทยาลัยเป็นผู้บริหารสูงสุด
ในปีการศึกษาเดียวกันนี้ วิทยาลัยได้มีการปรับปรุงหลักสูตรต่างๆ ที่ครบรอบการดำเนินการ ตามเกณฑ์มาตรฐานหลักสูตรระดับปริญญาตรี พ.ศ. 2548 จำนวน 8 หลักสูตร ทั้งหลักสูตร 4 ปีและ 2 ปีต่อเนื่อง คือ หลักสูตรบริหารธุรกิจบัณฑิต สาขาวิชาบริหารธุรกิจ สาขาวิชาระบบสารสนเทศคอมพิวเตอร์ จำนวน 4 หลักสูตร สาขาการจัดการท่องเที่ยวและบริการ จำนวน 1 หลักสูตร หลักสูตรบัญชีบัณฑิต จำนวน 2 หลักสูตร และหลักสูตรเศรษศาสตรบัณฑิต จำนวน 1 หลักสูตร เพื่อใช้ในปีการศึกษา 2549
ปีการศึกษา 2549 ได้รับการประเมินคุณภาพการศึกษาภายนอก  จากสำนักงานรับรองมาตรฐานและประเมินคุณภาพการศึกษา(สมศ.) รอบที่สอง
ปีการศึกษา 2550 วิทยาลัยได้รับอนุญาตให้เปิดสอนหลักสูตรวิทยาศาสตรบัณฑิต หลักสูตร 4 ปี สาขาวิชาเทคโนโลยีสารสนเทศ
ปีการศึกษา 2551 วิทยาลัยได้รับอนุญาตให้เปิดสอนหลักสูตรปริญญาโทและประกาศนียบัตรบัณฑิต หลักสูตร 1 ปี สาขาวิชาชีพครูและหลักสูตรบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต (M.B.A.)
ปีการศึกษา 2552 วิทยาลัยได้ปรับโครงสร้างการบริหารตามข้อบังคับวิทยาลัยเทคโนโลยีภาคใต้ ว่าด้วยการแบ่งส่วนงาน  พ.ศ. 2552 ประกอบ คณะ ศูนย์ สำนักและสำนักงาน โดยมีอธิการบดีเป็นผู้บริหารสูงสุด รองอธิการบดี คณบดี ผู้อำนวยการศูนย์/สำนักงาน และหัวหน้าสำนักงาน
ปีการศึกษา 2567 - 2570 วิทยาลัยเทคโนโลยีภาคใต้ เป็นผู้สนับสนุนการเปิดตัวผลิตภัณฑ์ใหม่ "บัตรเครดิตร่วมวิทยาลัยเทคโนโลยีภาคใต้ - กสิกรไทย", "บัตรเครดิต CardX วิทยาลัยเทคโนโลยีภาคใต้" เพื่อขยายฐานลูกค้าอย่างเป็นทางการ
นอกเหนือจากที่วิทยาลัยเองแล้วยังมีศูนย์การศึกษาแห่งอื่นอีกดังนี้
ลิงลมใต้

ลิงลมใต้หรือนางอายใต้(อังกฤษ:Sunda slow loris, Southern loris)  เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในอันดับวานร(Primates) ขนาดเล็ก มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่าNycticebus coucang
มีรูปร่างอ้วนกลมคล้ายตุ๊กตาตากลมโต หูมีขนาดเล็กและสั้น แขนขาค่อนข้างสั้น นิ้วที่สองจะมีเล็บที่ยาวและงองุ้มเข้าหาตัว หางสั้นมากจนแทบไม่มีหาง มีสีขนที่หลากหลาย ขนนุ่มละเอียด สั้น เหมือนกำมะหยี่บางตัวอาจมีสีเทาบางตัวอาจมีสีน้ำตาลเข้ม หรือสีเหลืองนวล ๆ หรือบางตัวอาจมีสีดำสันหลังมีเส้นสีเข้มลากยาวลงมาจากหัวถึงกลางหลัง มีความยาวลำตัวและหัว 30-38 เซนติเมตร ความยาวหาง 1-2 เซนติเมตร น้ำหนักประมาณ 1 กิโลกรัม
มีการกระจายพันธุ์ตั้งแต่ภาคใต้ของไทย,มาเลเซียและเกาะสุมาตราในอินโดนีเซีย
ลิงลมใต้ สามารถปรับตัวให้อยู่ในป่าทุกสภาพ แม้แต่ป่าที่ถูกแผ้วถางแล้ว มักเคลื่อนย้ายไปมาบนยอดไม้ หากินในเวลากลางคืน นอนหลับพักผ่อนในเวลากลางวัน โดยอาหารหลัก คือแมลงและสัตว์เลื้อยคลานมีพืชและผลไม้เป็นอาหารเสริม ตัวผู้จะดื่มน้ำในปริมาณมากและปัสสาวะรดไว้ตามต้นไม้เพื่อประกาศอาณาเขต ปกติเคลื่อนตัวอย่างเชื่องช้า แต่สามารถเคลื่อนไหวได้รวดเร็วยามจับแมลงกิน และเคลื่อนไหวได้รวดมากเป็นพิเศษเมื่อถูกลมพัดแรง ๆ  เวลาตกใจหรือถูกจับได้จะชอบซุกหน้าไว้ในแวงแขน ไม่มีฤดูผสมพันธุ์ที่แน่นอน ใช้เวลาตั้งท้อง 90 วัน และมีระยะเวลาให้นมลูกประมาณ 193 วัน
ในอดีตพบบ่อย ตามชายป่า แต่ในปัจจุบัน ลดปริมาณลงมาก เนื่องจากถูกจับไปเป็นสัตว์เลี้ยงและถูกล่าเพื่อปรุงยาสมุนไพรรวมทั้งเป็นอาหารของชาวบ้านที่อาศัยอยู่บริเวณชายป่าด้วย
โดยลิงลมใต้ เดิมเคยเชื่อว่าเป็นลิงลมเพียงชนิดเดียวที่พบได้ในประเทศไทย แต่ปัจจุบันได้มีการจำแนกออกเป็นชนิดใหม่ คือลิงลมเหนือ(N. bengalensis) จึงได้ชื่อใหม่เป็น "ลิงลมใต้"
ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับNycticebus coucangที่วิกิสปีชีส์
สถาบันอาหาร

สถาบันอาหาร(National Food Institute) เป็นองค์กรเครือข่าย ภายใต้อุตสาหกรรมพัฒนามูลนิธิสังกัดกระทรวงอุตสาหกรรมก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 15 ตุลาคม พ.ศ. 2539
มีภารกิจหลักในการส่งเสริมและพัฒนาผู้ประกอบการด้านอาหาร ทั้งในด้านมาตรฐานการผลิต การวิจัยและข้อมูล การตรวจสอบทางห้องปฏิบัติการ การฝึกอบรม และการวิจัยและพัฒนาผลิตภัณฑ์ด้านอาหารอีกทั้งเป็นที่ตั้งของ Thai Food Heritage ศูนย์การเรียนรู้เฉพาะทางเกี่ยวกับอาหารไทยแห่งแรกในประเทศไทย
สถาบันอาหาร จัดขึ้นจากแนวคิดภาครัฐ โดยกรมส่งเสริมการส่งออก(ปัจจุบันคือกรมส่งเสริมการค้าระหว่างประเทศ)กระทรวงพาณิชย์สำนักงานพัฒนาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งชาติกระทรวงวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีและภาคเอกชน โดยกลุ่มอุตสาหกรรมอาหารสภาอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทยสภาหอการค้าแห่งประเทศไทยเพื่อหาองค์กรที่จะทำหน้าที่เป็นแกนหลักในการพัฒนาอุตสาหกรรมอาหารของไทย
รัฐบาลจึงมอบหมายให้สถาบันวิจัยเพื่อการพัฒนาประเทศไทยดำเนินการศึกษา ถึงความจำเป็นในการจัดตั้งองค์กรขึ้นใหม่ จึงได้มีข้อสรุปและเสนอแนะให้จัดตั้งองค์กรขึ้นใหม่ ที่จะเป็นองค์กรหลักในการพัฒนาอุตสาหกรรมอาหารของไทย ในรูปแบบของสถาบัน จึงมีมติให้จัดตั้งสถาบันอาหารขึ้น ในวันที่ 15 ตุลาคม พ.ศ. 2539 ในรูปแบบองค์กรเครือข่าย ภายใต้อุตสาหกรรมพัฒนามูลนิธิ สังกัดกระทรวงอุตสาหกรรม ตามคำสั่งกระทรวงอุตสาหกรรมที่ 440/2539 ลงวันที่ 28 พฤศจิกายน 2539
ประเทศไทยในสงครามเวียดนาม

ประเทศไทยในสงครามเวียดนามราชอาณาจักรไทยในสมัยรัฐบาลทหารจอมพล ถนอม กิตติขจรมีบทบาทนำในสงครามเวียดนามประเทศไทยเป็นผู้จัดหากำลังภาคพื้นรายใหญ่สุดอันดับ 3 แก่เวียดนามใต้รองจากสหรัฐและเกาหลีใต้
เนื่องจากที่ตั้งใกล้เคียงกับประเทศไทย รัฐบาลไทยจึงเฝ้าติดตามความขัดแย้งของเวียดนามอย่างใกล้ชิด ทั้งนี้ ประเทศไทยยังไม่ได้เข้าร่วมสงครามอย่างเป็นทางการจนสหรัฐมีมติอ่าวตังเกี๋ยซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของการแทรกแซงทางทหารของสหรัฐเพื่อสนับสนุนเวียดนามใต้ในปี พ.ศ. 2506 จากนั้นรัฐบาลไทยอนุญาตให้กองทัพอากาศสหรัฐในประเทศไทยใช้ฐานทัพอากาศและฐานทัพเรือในประเทศ ทหารอเมริกันที่ประจำการในประเทศไทยเพิ่มสูงสุดเกือบ 50,000 นาย
ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2510 มีการส่งกรมทหารอาสาสมัคร(จงอางศึก) ไปยังค่ายเบียร์แคต ณเบียนฮหว่าเพื่อรบเคียงบ่าเคียงไหล่กับทหารอเมริกันออสเตรเลียนิวซีแลนด์และเวียดนามใต้ในปี พ.ศ. 2511 กรมทหารอาสามัคร ถูกแทนด้วยกองพลทหารอาสาสมัคร(กองพลเสือดำ)
มีทหารไทยรับราชการสงครามในเวียดนามใต้จำนวน 38,173 นาย, เสียชีวิตในการหน้าที่ 351 นาย และอีก 1,358 นาย ที่ได้รับบาดเจ็บจากสงคราม
มีการถอนกำลังภาคพื้นดินไทยชุดสุดท้ายออกจากเวียดนามใต้เมื่อวันที่ 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2515
การมีส่วนร่วมของไทยในสงครามเวียดนามยังเสริมสร้างความสัมพันธ์กับสหรัฐ ตลอดระยะสงคราม สหรัฐเทความช่วยเหลือทางเศรษฐกิจและการทหารรวมมูลค่า 1,100 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ส่วนหน่วยงานเพื่อการพัฒนาระหว่างประเทศสหรัฐ(USAID) เทงบช่วยเหลืออีก 590 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ทั้งช่วยเศรษฐกิจไทยและจ่ายค่าเข้าร่วมสงครามของไทยโดยอ้อม ผู้ประกอบการไทยสร้างโรงแรม ร้านอาหารและบาร์เพื่อต้อนรับทหารอเมริกันที่ประจำการในประเทศ ทำให้เงินตราต่างประเทศไหลเข้าประเทศ เมื่อสงครามยุติ ประเทศไทยได้เก็บยุทธภัณฑ์และโครงสร้างพื้นฐานทั้งหมดที่อเมริกันเหลือไว้ให้ ซึ่งมีส่วนช่วยทำให้ชาติทันสมัย
ประเทศไทยได้ส่งกำลังทหารทั้ง 3 เหล่าทัพ ร่วมทั้งหมด 38,173 นาย โดยแบ่งแยกดังนี้
ปฏิบัติการอีเกิลพูล

ปฏิบัติการอีเกิลพูลเป็นปฏิบัติการถอนกำลังของกองทัพสหรัฐออกจากพนมเปญอันเป็นเมืองหลวงของกัมพูชาในวันที่ 12 เมษายน 1975โดยตั้งแต่เข้าเดือนเมษายนปี 1975 เป็นต้นมา พนมเปญอันเป็นเมืองหลวงและเมืองสำคัญของทางฝ่ายสาธารณรัฐกำลังโดนล้อมโดยกำลังทหารของฝ่ายเขมรแดง ทางฝ่ายสหรัฐเมื่อเจอทั้งปัญหาภายในและภายนอกทำให้มีคำสั่งจากเบื้องบนให้มีการถอนทัพออกจากกัมพูชา โดยมีการเพิ่มเที่ยวบินในท่าอากาศยานนานาชาติพนมเปญ รวมถึงยังเริ่มเอาเฮลิคอปเตอร์ และเรือรบที่จอดอยู่ในบริเวณอ่าวไทยมาเป็นส่วนร่วมในการถอนทัพครั้งนี้ด้วย ปฏิบัติการนี้นั้นได้รีบดำเนินการไปอย่างรวดเร็วโดยปราศจากการเสียชีวิตของพลทหาร และหลังการถอนทัพของอเมริกาได้ 5 วัน กองทัพเขมรแดงก็สามารถบุกเข้ามาภายในพนมเปญได้สำเร็จ
ตั้งแต่ต้นปี 1975 เป็นต้นมาสาธารณรัฐเขมรอันมีสหรัฐคอยสนับสนุนด้านการทหารอยู่นั้น ควบคุมได้เพียงแค่กรุงพนมเปญอันเป็นเมืองหลวงและเมืองหลักของประเทศ และเมืองรองต่างๆริมแม่น้ำโขงที่เอาไว้คอยสนับสนุนด้านการทหารรวมถึงอาหารจากเวียดนามใต้เท่านั้น แต่หลังจากการรุกคืบในฤดูแล้งของปี 1975 กองกำลังเขมรแดงสามารถยึดฐานที่มั่นสำคัญของกองทัพแห่งชาติเขมรที่ประจำการริมชายฝั่งแม่น้ำโขงภายในจังหวัดไพรแวงเอาไว้ได้ ต่อมาในวันที่ 27 มกราคม เรือขนส่งสินค้า 7 ลำได้ถูกโจมตี ผู้รอดชีวิตได้บอกว่า ถูกโจมตีตั้งแต่เข้ากัมพูชาตั้งแต่ชายแดนเวียดนามใต้มาถึงพนมเปญเป็นระยะทางกว่า 100 กิโลเมตร ก่อนที่จะมีรายงานจากหน่วยข่าวกรองออกมาว่า ภายในแม่น้ำโขงฝั่งกัมพูชา กองกำลังเขมรแดงได้ทำการปล่อยทุ่นระเบิดเอาไว้เต็มแม่น้ำ ซึ่งทางฝั่งทหารเรือของกองทัพเขมรไม่สามารถไปเก็บกู้ระเบิดเหล่านั้นได้ เพราะอาจได้รับความเสียหายจากการโจมตีของเขมรแดงที่ซุ่มโจมตีอยู่ ส่งผลให้การเดินทางทางน้ำจากเวียดนามใต้มาสู่พนมเปญถูกตัดขาดในที่สุด
ในวันที่ 17 กุมภาพันธ์ รัฐบาลกัมพูชาได้ตัดสินใจที่จะปล่อยการสนับสนุนทุกรูปแบบที่ดำเนินการผ่านมาทางแม่น้ำโขง และหันมารับการสนับสนุนทุกรูปแบบทางอากาศที่จะมาที่สนามบินโปเซตงแทนโดยเมื่อกัมพูชาเปิดรับการขนสงทางอากาศแล้ว สหรัฐได้เร่งส่งอาหาร เชื้อเพลิง น้ำมันและกระสุนเข้าไปภายในพนมเปญอย่างเร่งด่วน แต่การสนับสนุนของสหรัฐก็ถูกส่งเเข้าไปอย่างจำกัดเหมือนกัน ทำให้การขนส่งและลำเลียงของถูกส่งเข้าไปได้แค่ 20 เที่ยวต่อวันเท่านั้น
ต่อมาในวันที่ 5 มีนาคม กองกำลังฝ่ายเขมรแดงได้เปิดการโจมตีด้วยปืนใหญ่จากทางตะวันตกเฉียงเหนือของพนมเปญใส่สถานที่สำคัญต่างๆ รวมถึงสนามบินโปเซตงด้วยเหมือนกัน แต่ทางกองทัพแห่งชาติเขมรสามารถสกัดเอาไว้ได้ แต่การโจมตีของเขมรแดงนั้นยังไม่หยุด จนทำให้สถานทูตสหรัฐสั่งระงับการขนส่งทางอากาศจนกว่าสถานการณ์จะปลอดภัย แต่ทว่าทางสถานทูตสหรัฐได้ตระหนักดีว่าการระงับการขนส่งทางอากาศจะทำให้พนมเปญล่มภายในไม่ช้า จึงยกเลิการระงับเที่ยวบินและเพิ่มจำนวนเที่ยวบินให้มากขึ้นอีก แต่ทว่าดูเหมือนสถานการณ์จะไม่ดีขึ้นอีก เมื่อกองกำลังทหารแห่งชาติเขมรที่เสริมกำลังเอาไว้ตามเมืองริมฝั่งแม่น้ำโขงได้พ่ายให้กับกองกำลังฝ่ายคอมมิวนิสต์เขมรแดง ซึ่งจากชัยชนะในครั้งนั้นกองกำลังของเขมรแดงจึงมีใจมากขึ้นที่จะยึดพนมเปญได้ และทำให้ลอน นอลผู้นำสูงสุดของเขมรในตอนนั้นลาออกและหนีออกนอกประเทศไปด้วย
บทความนี้รวมเอางานสาธารณสมบัติจากเหล่านาวิกโยธินสหรัฐ
อุโมงค์กู๋จี

อุโมงค์กู๋จี(อังกฤษ:Củ Chi tunnels) เป็นเครือข่ายอุโมงค์ใต้ดินที่เชื่อมถึงกันในอำเภอกู๋จีในไซ่ง่อน (ปัจจุบันคือโฮจิมินห์ซิตี) และเป็นส่วนหนึ่งของเครือข่ายอุโมงค์ขนาดใหญ่ที่เชื่อมต่อพื้นที่ส่วนใหญ่ของประเทศ อุโมงค์กู๋จีเป็นที่ตั้งของการทัพหลายครั้งระหว่างสงครามเวียดนามและเป็นฐานปฏิบัติการของเวียดกงเมื่อครั้งการรุกเทศกาลตรุษญวนในปี ค.ศ. 1968
อุโมงค์ดังกล่าวถูกใช้โดยกองโจรเวียดกงเป็นจุดซ่อนตัวระหว่างการปะทะ เช่นเดียวกับเป็นเส้นทางสื่อสารและเสบียง โรงพยาบาล สถานที่เก็บอาหารและอาวุธและที่พักอาศัยของนักสู้กองโจรจำนวนมาก ระบบอุโมงค์ดังกล่าวมีความสำคัญอย่างยิ่งต่อเวียดกงในการต่อสู้กับทหารสหรัฐ จนกระทั่งสหรัฐต้องถอนกำลังทหารออกจากเวียดนามใต้ในที่สุด
เวียดกงได้รับชัยชนะอย่างงดงามในปี พ.ศ. 2506 เมื่อสามารถสร้างความสูญเสียอย่างมากต่อทหารเวียดนามใต้ เวียดกงยังมีส่วนร่วมสำคัญต่อปฏิบัติการรุก โดยเข้าโจมตีอำเภอและเมืองต่างๆ ของเวียดนามใต้ เมื่อต้นปี พ.ศ. 2511 ในเวลาต่อมากองทัพประชาชนเวียดนามเหนือ ได้เข้ามามีบทบาทแทนที่เวียดกง จนสิ้นสุดสงครามใน ปีพ.ศ. 2518 เวียดนามรวมตัวกันได้เป็นหนึ่งเดียว เวียดกงจึงลดบทบาทลง โดยหลังสงคราม ทหารเวียดกงที่เหลือได้ถูกรวมเข้ากับกองทัพประชาชนเวียดนาม
ปัจจุบันมีการเปิดสมรภูมิเลือดแห่งนี้ให้เป็นแหล่งท่องเที่ยว โดยมีเจ้าหน้าที่พาเดินไปยังจุดสำคัญและสามารถมุดลงไปถึงชั้นสามของอุโมงค์ เส้นทางคดเคี้ยวและมืดมาก แม้ว่าจะมีการปรับปรุงให้สว่างขึ้น  ส่วนบริเวณโดยรอบของอุโมงค์แห่งนี้ ยังคงเหลือซากแห่งสงคราม อาทิ รถถัง เครื่องบิน วัตถุระเบิด และหลุมระเบิดขนาดใหญ่ซึ่งกลายเป็นบ่อเลี้ยงปลาไปแล้ว
ฆี

ฆี(อักษรโรมัน: Ghee) เป็นเนยใสประเภทหนึ่งที่มีที่มาจากอนุทวีปอินเดียใช้งานทั้งในการประกอบอาหาร, เป็นยารักษาโรค และเป็นส่วนหนึ่งของพิธีกรรมทางศาสนา ฆีเป็นองค์ประกอบสำคัญในการประกอบอาหารต่าง ๆ ของอนุทวีปอินเดีย ตั้งแต่บิรยานีไปจนถึงพวกของทอดกรอบ องค์ประกอบรสหลักของฆีมาจากสารคาร์บอนิล,กรดไขมันอิสระ,แล็กโทนและแอลกอฮอล์ฆีเป็นไขมันที่นำมาใช้ทอดกรอบได้ดีเนื่องจากมีจุดเกิดควันอยู่ที่ 250 องศาเซลเซียส (482 องศาฟาเรนไฮต์) ซึ่งสูงกว่า 200 องศาเซลเซียส (392 องศาฟาเรนไฮต์) และสูงกว่าจุดเกิดควันของน้ำมันพืชส่วนใหญ่
สูตรสำหรับทำฆีตามธรรมเนียมแบบอายุรเวทระบุว่าทำโดยการนำนมดิบมาต้มเดือด ทิ้งไว้ให้เย็นลงที่อุณหภูมิห้องนาน 12 ชั่วโมง จากนั้นเติมดาหี(โยเกิร์ต) และทิ้งไว้ข้ามคืน จากนั้นนำไปคนกับน้ำ และนำไปเคี่ยวกลายเป็นฆี
คำว่าgheeมาจากคำว่า "ฆฤต" (สันสกฤต:घृत;ghṛta-,สัทอักษรสากล:[ɡʱr̩tɐ]) 'เนยใส', จากรากฆฤ-'โปรย'ส่วนในภาษากลุ่มทราวิฑ เรียกฆีว่า นฺยฺยิ (เตลูกู:నెయ్యి;neyyi), นฺยฺ (ทมิฬ:நெய்หรือ ตุปปะกัม; துப்பகம் (tuppakam)), นฺยฺยฺ (มลยาฬัม:നെയ്യ്(ney))และ ตุปฺป (กันนาดา:ತುಪ್ಪ(thuppa))คำว่าเนยในภาษาไทยมีที่มาจาก นฺยฺ ในภาษาทมิฬ
ฆีต่างกับเนยใสเล็กน้อยที่ขั้นตอนการผลิต ขบวนการผลิตเนยใสโดยทั่วไปจะเสร็จสิ้นเมื่อน้ำระเหยออกและแยกไขมัน (เนยใส) ออกจากเนื้อนมที่เหลือในขณะที่การผลิตฆีต้องมีการเคี่ยวเนยนั้น ซึ่งทำให้ฆีมีรสคล้ายถั่วและมีกลิ่นหอม
ฆีปรากฏในการบูชามูรติด้วยอารตีหรือการบูชาเพลิงจากตะเกียงที่ใช้ฆี ที่เรียกว่าทีปและในการบูชาปัญจามฤต(Pañcāmṛta) ซึ่งถวายบูชาฆี,มิศรี,น้ำผึ้ง,นมและดาหีเพื่อชำระล้างเทวรูปของพระกฤษณะในเทศกาลชนมาษฏมีหรือพระศิวะในเทศกาลมหาศิวราตรีนอกจากนี้ในศาสนาฮินดูยังมีบทสวดบูชาที่มีการระบุถึงฆีด้วยส่วนในมหาภารตะเล่าว่าตระกูลเการวะเกิดมาจากหม้อฆี
นอกจากนี้ยังมีการใช้ฆีผสมในภางเพื่อให้ความร้อนแก่กัญชาเกิดกระบวนการดีคาร์บอกซีเลชั่นทำให้กัญชาสามารถออกฤทธิ์ทางจิตประสาทได้
ในวรรณกรรมศาสนาพุทธยังมีการเปรียบเปรยขั้นตอนการผลิตผลิตภัณฑ์จากนมกับขั้นต่าง ๆ ของการตรัสรู้ โดยผลผลิตขั้นสูงสุดสรปิรมณฑ์นั้นว่ากันว่าคือฆีหรือเนยใส
ฆีประกอบไปด้วยไขมันเกือบทั้งหมด โดย 62% คิดเป็นไขมันอิ่มตัวนอกจากนี้ ฆีแบบจำหน่ายที่พบทั่วไปในอินเดียยังมีองค์ประกอบของไขมันทรานส์อยู่มากซึ่งเป็นองค์ประกอบที่เพิ่มความเสี่ยงต่อการเกิดโรคหลอดเลือดหัวใจนอกจากนี้ ฆียังเต็มไปด้วยออกซิไดส์ดคลอเลสเตอรอลอยู่ที่ 259 μg/g หรือคิดเป็น 12.3% ของปริมาณคลอเรสเตอรอลทั้งหมดในฆีส่วนแลกโทสกับเคซีนนั้นมีน้อยมากในฆี ทำให้สามารถรับประทานได้ในผู้ที่มีภาวะไม่ต้านทานต่อแลกโทส
เวนิสวาณิช

เวนิสวานิช(อังกฤษ:The Merchant of Venice) เป็นบทละครของวิลเลียม เชกสเปียร์ซึ่งเชื่อว่าแต่งขึ้นในราวปี ค.ศ. 1596-1598 จัดอยู่ในประเภทละครชวนหัว แต่ต่อมาก็ได้รับการยอมรับให้เป็นวรรณกรรมโรแมนติกในบรรดาผลงานของเช็คสเปียร์ทั้งหมด เนื่องจากมีฉากรักที่โดดเด่นมาก และความโด่งดังของตัวละครไชล็อก
The Merchant of Venice ได้แปลเป็นภาษาไทยครั้งแรกโดยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงพระราชนิพนธ์แปลเป็นกลอนบทละครในปี พ.ศ. 2459 นอกจากนี้ยังมี เวนิสวานิช ฉบับการ์ตูน เรียบเรียงโดย ชลลดา ชะบางบอน
บทที่มีชื่อเสียงในเรื่องนี้ก็คือ
พระราชนิพนธ์แปลความว่า
และอีกบทหนึ่งที่มีชื่อเสียงมาก คือ
พระราชนิพนธ์แปลความว่า
หนีตามกาลิเลโอ

หนีตามกาลิเลโอ(อังกฤษ:Dear Galileo) (เดิมชื่อกาลิเลโอ เพราะโลกมีแรงดึงดูด) เป็นภาพยนตร์ไทยแนวโรแมนติก/ดราม่า มีกำหนดเข้าฉายในโรงภาพยนตร์วันที่23 กรกฎาคมพ.ศ. 2552กำกับโดยนิธิวัฒน์ ธราธรโดยภาพยนตร์เรื่องนี้ไปถ่ายทำไกลถึง 3 ประเทศ 3 เมือง คือลอนดอนประเทศอังกฤษ,ปารีสประเทศฝรั่งเศสและเวนิสประเทศอิตาลีภาพยนตร์ทำรายได้30.34ล้านบาท
นุ่นกับเชอรี่เป็นเพื่อนรักกัน  เริ่มเรื่องที่ทั้งสองไปเล่นบันจี้จั๊มพ์ด้วยกัน และเล่าเรื่องปัญหาของตัวเองให้ฟัง "นุ่น" (จรินทร์พร จุนเกียรติ) มีปัญหารักเพราะเพิ่งจะเลิกกับแฟนที่ชื่อว่า "ตั้ม" (ธนากร ชินกูล) และพยายามที่จะลืมเรื่องของตั้ม ส่วน "เชอรี่" (ชุติมา ทีปะนาถ) มีปัญหาเรื่องเรียนเพราะอยากจะเข้าใช้ห้องเขียนแบบ แต่อาจารย์ไม่มาจึงปลอมลายเซ็น จึงถูกพักการเรียน 1 ปีเต็ม ทั้งสองจึงตกลงกันว่าจะไปเที่ยวต่างประเทศกันตามลำพังโดยไป อังกฤษ-ฝรั่งเศส-อิตาลี(ลอนดอน-ปารีส-เวนิส และปิดท้ายด้วยที่หอเอนพีซ่า เมืองพีซ่า)แถวบ้านเกิดของกาลิเลโอ
ระหว่างที่ไปอยู่ที่อังกฤษทั้งสองได้ที่พักของญาติ และหารายได้ด้วยการไปทำงานที่ร้านอาหารไทยในอังกฤษ  ซึ่งต่อมาได้ถูกให้ออก เพราะขาดงานไปเที่ยว  ทั้งสองจึงออกเดินทางไปฝรั่งเศสและได้ไปพบกับ "ตั้ม หรือ พิสิทธิ์" (เรย์ แมคโดนัลด์) ที่นั่น  ตั้ม พิสิทธิ์ทำให้ทั้งสองได้คิดว่า "คนอื่นเขามาต่างประเทศก็เพื่อมาเที่ยว แต่สองคนนี้มาอยู่แต่ในครัว" ต่อมาเชอรี่ได้แสดงฝีมือทางสถาปัตย์ของตน ในงานแสดงผลงานศิลป์ที่จัดโดยตั้ม พิสิทธิ์ และเพื่อน  ทำให้ได้รู้จักกับชาวอิตาลีที่สนใจงานของเชอรี่ และเสนอให้เธอไปร่วมงานด้วย  ซึ่งเชอรี่ดีใจที่จะได้ทำงานที่ตนชอบ และได้อยู่ทึ่ประเทศอิตาลี
จากนั้นทั้งสองไปที่อิตาลี และทำงานที่ร้านอาหารอิตาลีในเวนิสโดยบังเอิญ เชอรี่วางแผนโกงเงินเจ้าของร้านกับนุ่น ซึ่งนุ่นทำเสียแผนแล้วถูกจับได้ และโดนส่งกลับประเทศไทย เชอรี่รู้สึกผิดและถ่ายคลิปขอโทษไว้ เมื่อถึงวันเกิดของกาลิเลโอตามที่ทั้งสองได้สัญญาไว้ว่าจะมาที่หอเอนพีซ่า เพื่อจะมาพิสูจน์ว่าหอมันจะล้มหรือเปล่า แต่นุ่นไม่มา เชอรี่จึงส่งเมสเสจไปหา และนุ่นก็ส่งเมสเสจกลับมาว่า "ใครคิดถึงบ้านบ้าง ยกมือขึ้น!!!" ทำให้เชอรี่ซึ้งใจกลับไปประเทศไทย แล้วทั้งสองก็เป็นเพื่อนรักกันเหมือนเดิม
ได้รับรางวัล
เข้าชิง
พระเจ้าพินทุสาร

พระเจ้าพินทุสาร(สันสกฤต:बिन्दुसारอังกฤษ:Bindusara) เป็นกษัตริย์องค์ที่ 2 ของราชวงศ์เมารยะเป็นราชโอรสในพระเจ้าจันทรคุปต์และเป็นพระราชบิดาของพระเจ้าอโศกมหาราช
ในข้อมูลเชิงประวัติศาสตร์ ไม่ปรากฏข้อมูลเกี่ยวกับพระองค์มากนัก การรวบรวมข้อมูลโดยส่วนใหญ่จึงมาจากจดหมายเหตุในศาสนาเชนที่มีการบันทึกไว้หลังจากพระองค์สวรรคตแล้วประมาณ 100 ปีและการกล่าวถึงจากข้อมูลที่มีการบันทึกในสมัยพระเจ้าจันทรคุปต์และสมัยพระเจ้าอโศกมหาราชในทางพระพุทธศาสนา มีตำราบางเล่มที่มีการกล่าวถึงพระเจ้าพินทุสาร เช่น อโศกวัฒนา มหายันศติกะ เป็นต้นนอกจากนี้ ในข้อมูลบันทึกของชาวกรีกมีการกล่าวนามอื่นของพระองค์ไว้ว่า “อมิโตรเชต” (Amitrochates)
เนื่องจากข้อมูลเชิงประวัติศาสตร์กล่าวว่าธิดาของเซลลูคัส I นิเคเตอร์ผู้เป็นชายาองค์แรกนั้นไม่มีทายาท หากแต่เมื่ออภิเษกกับพระนางทุรฮาราพระองค์ได้ประสูติพระโอรส พระเจ้าพินทุสาร จึงเป็นราชโอรสเพียงพระองค์เดียวในพระเจ้าจันทรคุปต์
จากบันทึกทั้งพระพุทธศาสนาและศาสนาเชนเขียนไว้ว่า พระนามของพระองค์มาจากเหตุการณ์เมื่อครั้งสมัยพระเจ้าจันทรคุปต์ทรงครองราชสมบัติพราหมณาจารย์จาณักยะจะมีการผสมยาพิษเล็กน้อยในอาหารให้พระองค์เสวย เพื่อสร้างความทนทานต่อพิษต่างๆ แก่พระวรกายของพระองค์ โดยที่พระเจ้าจันทรคุปต์มิทรงทราบว่าอาหารนั้นเจือยาพิษ จึงป้อนอาหารพระราชทานพระนางทุรฮาราที่ทรงพระครรภ์อยู่ ครั้นพระนางได้รับพิษ พราหมณาจารย์จาณักยะเกรงว่าจะกระทบกับทารกในพระครรภ์ จึงสังหารพระนางและผ่าพระครรภ์ช่วยทารกผู้นั้นออกมา เป็นพระโอรส เนื่องจากได้รับพิษทำให้มีจุดแผลเป็น (พินทุ) บริเวณหน้าผาก พราหมณาจารย์จาณักยะ จึงตั้งพระนามให้พระองค์ว่า “พินทุสาร”
จากตำราอโศกวัฒนาและมหาวรรศะ กล่าวว่า พระองค์มีทายาท 101 คน โดยปรากฏชื่อชัดเจน 3 พระองค์คือ สุศิม (Sushima) เป็นราชโอรสองค์โต ถัดมาคือ พระเจ้าอโศกมหาราช (Ashoka) และ วิทอโศก (Vigatashoka)
ในส่วนของชายา กล่าวว่าพระองค์มีชายามากถึง 16 คน แต่ที่ปรากฏชื่อชัดเจน คือ“พระนางศุภัทรางคี” หรือ “พระนางธรรมา”ชายาองค์ที่ 2 ผู้เป็นพระราชมารดาของพระเจ้าอโศกมหาราช และ วิทอโศก เดิมเป็นบุตรีของพราหมณ์ผู้หนึ่งในนครจำปา เมื่อครั้งนางกำเนิด หมอดูทำนายดวงชะตาของนางว่า นางจะให้กำเนิดบุตรชาย 2 คน โดยผู้หนึ่งจะเป็นมหาราชที่ยิ่งใหญ่ และอีกผู้หนึ่งจะเป็นนักบวช เมื่อนางเติบโตขึ้น บิดาของนางจึงถวายนางให้เป็นนางกำนัลในพระราชวัง เพื่อรับใช้ราชธิดาและชายาองค์อื่นๆ ของพระเจ้าพินทุสาร ด้วยความงามของนางทำให้ราชธิดาต่างๆ ล้วนอิจฉา หากแต่เมื่อพระเจ้าพินทุสารทรงทราบถึงฐานะของนาง จึงอภิเษกให้นางเป็นชายาในที่สุด
พระเจ้าพินทุสารทรงครองราชย์สมบัติช่วง 297 ปีก่อนคริสต์ศักราช โดยแผ่นดินในรัชสมัยของพระองค์นั้นคือแผ่นดินจักรวรรดิเมารยะเดิมที่พระเจ้าจันทรคุปต์รวบรวมไว้ได้และมาขยายอาณาเขตเพิ่มโดยพระเจ้าโศกมหาราชเมื่อครั้งเป็นราชกุมาร โดยมีเมืองสำคัญ เช่น ตักศิลา อุชเชนี เป็นต้นจากตำรามหาวรรศะ สันนิษฐานว่าพระองค์ทรงครองสิริราชสมบัติรวม 28 ปี
ไม่มีข้อยืนยันว่าพระองค์นับถือศาสนาใด แต่จากข้อมูลของ Sanchi สันนิษฐานว่าพระองค์มีความเกี่ยวข้องกับพระพุทธศาสนา
ข้อมูลเชิงประวัติศาสตร์ยังไม่ชัดเจนมากนัก บ้างสันนิษฐานว่าพระเจ้าพินทุสารเสด็จสวรรคตช่วง 270 – 273 ปีก่อนคริสต์ศักราชบ้างสันนิษฐานว่าพระองค์เสด็จสวรรคตหลังจากพระเจ้าอโศกมหาราชขึ้นครองราชสมบัติ
บทบาทของ “พระเจ้าพินทุสาร” ปรากฏในละครโทรทัศน์และภาพยนตร์ เช่น
ภาพยนตร์อโศกมหาราช (2001)รับบทโดย เกอร์ซัน ดา จันฮา
ละครโทรทัศน์อโศกมหาราช (2015)รับบทโดยซาเมียร์ ธรรมธิการี
ละครโทรทัศน์จันทรคุปต์ ศึกรักชิงบัลลังก์ (2016)รับบทโดยซิด-ดาร์ธ นิกัม
บาโคโลด

บาโคโลด(ฮีลีไกโนน: Dakbanwa/Syudad sang Bacolod;ฟิลิปปินส์:Lungsod ng Bacolod) เป็นนครหนาแน่นแห่งหนึ่งในประเทศฟิลิปปินส์และเป็นเมืองศูนย์กลางทางภูมิศาสตร์ของจังหวัดเนโกรสโอกซีเดนตัลแต่ในแง่ของการปกครอง นครแห่งนี้ปกครองอิสระ
นครมีประชากร 561,875 คน จากการสำมะโนในปี ค.ศ. 2015 นับเป็นนครที่มีประชากรมากที่สุดในภูมิภาคคันลูรังคาบีซายาอันและเป็นอันดับที่สองในกลุ่มเกาะวิซายัสรองจากเซบูซิตีนครแห่งนี้ยังเป็นศูนย์กลางของเขตมหานครบาโคโลดซึ่งรวมพื้นที่ของเมืองซีไลย์และตาลีไซย์ โดยมหานครนี้มีประชากร 791,019 คน พื้นที่ 578.65 km(223.42 sq mi)
นครแห่งนี้มีชื่อเสียงจากเทศกาลมาสคาราซึ่งจัดขึ้นในสัปดาห์ที่สามของเดือนตุลาคม และนครแห่งนี้ผู้คนค่อนข้างเป็นมิตร จึงมีฉายาว่า "นครแห่งรอยยิ้ม" โดยในปี ค.ศ. 2008 บาโคโลดได้อันดับที่ 1 จากการสำรวจของนิตยสารมันนีเซนส์ในหัวข้อ "สถานที่อาศัยที่ดีที่สุดในฟิลิปปินส์"นอกจากนี้ยังได้รับการยกย่องโดยกรมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีให้เป็นศูนย์กลางความเป็นเลิศในด้านเทคโนโลยีสารสนเทศและกระบวนการจัดการธุรกิจต่อมาในปี ค.ศ. 2012 บาโคโลดถูกจัดให้เป็นนครที่น่าอยู่ที่สุดในประเทศ จากการสำรวจของนิตยสารออนไลน์ iKwaderno โดยได้รับคะแนนมากถึง 85.183 คะแนน เหนือกว่านครอื่น ๆ อย่างดาเบา(84.80)Marikina(84.32)มากาตี(83.87)มะนิลา(83.35)ปูเวร์โตปรินเซซา(83.03) และเซบูซิตี(83.00)ในปี ค.ศ. 2017 บาโคโลดได้รับรางวัล "สุดยอดนครต้นแบบแห่งฟิลิปปินส์" โดยเดอะมะนิลาไทม์บาโคโลดยังมีชื่อเสียงในด้านอาหารอย่างปีอายาและไก่ย่างต้นตำรับ
บาโคโลดมีเมืองพี่น้องดังต่อไปนี้
คอบร้า ไค

คอบร้า ไค(อังกฤษ:Cobra Kai) เป็นละครชุดทางโทรทัศน์สตรีมมิง สัญชาติอเมริกาที่สร้างพื้นฐานมาจากภาพยนตร์ต้นฉบับเรื่องคาราเต้คิดของโรเบิร์ต มารืก คาเมนซีรีส์นี้สร้างโดยจอช ฮีลด์,จอน ฮิววิตซ์และเฮเดน ชอลส์เบิร์กทั้งนี้ซีรีส์ถูกลงทางแพล็ตฟอร์มยูทูบเรด (ยูทูบ พรีเมียมในชื่อปัจจุบัน) (ฤดูกาลที่ 1 - 2) และเน็ตฟลิกซ์(ตั้งแต่ ฤดูกาลที่ 3 เป็นต้นไป)
คอบร้า ไค เป็นผลงานที่ถูกนำต่อยอดจากภาพยนตร์เฟรนไชล์คาราเต้คิดโดยนำเหตุการณ์หลังจากเนื้อหาหลักในช่วง 34 ปีต่อมา และได้นำเสนอการเล่าเรื่องผ่านมุมมองของจอห์นนี่หนึ่งในลูกศิษย์ของสำนักคาราเต้คอบบร้าไค
เรื่องราวในอีก 34 ปีให้หลัง ของจอห์นนี่ ลอว์เลนซ์หลังจากพ่ายแพ้ให้กับแดเนียล ลารุสโซ่ ในการแข่งขันออลวัลเลย์คาราเต้ ปี 1984 เขาทำงานรับจ้างและอาศัยในอพาร์ทเมนท์ ในเมืองเรซีดา ลอสแองเจลิส ในวัย 50 ปี และใช้ชีวิตแบบไม่มีที่ไปและติดเหล้า  ส่วนแดเนียล ลารุสโซ่ ประสบความสำเร็จในขีวิตจนได้เปิดกิจการร้านรถยนต์ วันหนึ่งจอห์นนี่ได้พบกับ มิเกล ดิอัซ ที่กำลังถูกกลั่นแกล้งโดยกลุ่มอันตพาล แล้วช่วยเหลือเอาไว้ จนทำให้มิเกลขอร้องฝึกคาราเต้และเปิดสำนักคอบร้าไคอีกครั้ง
ช้างป่าแอฟริกา

ช้างป่าแอฟริกา(อังกฤษ:African forest elephant;ชื่อวิทยาศาสตร์:Loxodonta cyclotis) เป็นช้างชนิดหนึ่ง เดิมเคยถูกจัดให้เป็นชนิดเดียวกันกับช้างพุ่มไม้แอฟริกา(L. africana) โดยใช้ชื่อว่าL. africana cyclotisจนกระทั่งในปี ค.ศ. 2010 หลักฐานทางการศึกษาทางดีเอ็นเอพบว่าเป็นคนละชนิดกัน จึงแยกออกเป็นชนิดต่างหาก ถือเป็นสัตว์จำพวกช้าง1 ใน 3 ชนิดที่ยังคงดำรงเผ่าพันธุ์มาจนถึงปัจจุบัน
ช้างป่าแอฟริกามีลักษณะคล้ายกับช้างพุ่มไม้แอฟริกา แต่มีขนาดเล็กกว่าพอสมควร มีใบหูเล็กและกลมกว่า งาเรียวยาวและตรงกว่า บางตัวอาจชี้ลงพื้น เท้าหน้ามี 5นิ้วเท้าหลังมี 4 นิ้ว ตัวเมียมีน้ำหนักราว 2 ตัน มีความสูงราว 3 เมตร ตัวผู้มีขนาดโตกว่าเล็กน้อย ถิ่นอาศัยมักอยู่ตามป่าทึบสลับทุ่งหญ้าตอนกลางและทางตะวันตกของทวีปแอฟริกา ซึ่งพบได้แคบกว่าช้างพุ่มไม้แอฟริกา เข้าสู่วัยเจริญพันธุ์เมื่ออายุได้ 8–11 ปี ระยะเวลาตั้งท้องนาน 18–22 เดือน ลูกช้างแรกคลอดหนักประมาณ 50–100 กิโลกรัม มีความสูง 80–100 เซนติเมตร ต้องการอาหารวันละ 60–120 กิโลกรัม น้ำวันละ 60–120 ลิตร อาหารที่ชอบ คือ ใบไม้, หญ้าแห้ง และรากไม้
ช้างป่าแอฟริกาเคยถูกเรียกว่าเป็น "ช้างแคระ" เนื่องจากมีขนาดใหญ่เต็มที่มีน้ำหนักเพียง 900 กิโลกรัม (1,980 ปอนด์) เท่านั้น พบในลุ่มน้ำคองโกโดยนักสัตว์ประหลาดวิทยาในขณะนั้นใช้ชื่อว่าLoxodonta pumilio
นอกจากนี้แล้ว ช้างป่าแอฟริกาในอดีตเคยถูกใช้เป็นช้างศึกของฮันนิบาลแม่ทัพแห่งคาร์เทจ ในสงครามพิวนิคกับโรมัน ในการเดินทางผ่านเทือกเขาแอลป์งาช้างป่าแอฟริกามีสีชมพูนวลสวยกว่างาช้างพุ่มไม้แอฟริกา จึงมีราคาซื้อขายแพงกว่า โดยอยู่ที่คู่ละ 90,000 ดอลลาร์สหรัฐในปัจจุบัน
เขตเซียงเฉิง (ซูโจว)

เขตเซียงเฉิง(จีนตัวย่อ:相城区;จีนตัวเต็ม:相城區;พินอิน:Xiàngchéng Qū) เป็นหนึ่งในเขตเมืองทั้ง 5 ของนครระดับจังหวัดซูโจวมณฑลเจียงซูซึ่งอยู่ทางตะวันออกของประเทศจีนเขตนี้มีพื้นที่ทั้งหมดประมาณ 478 ตารางกิโลเมตร และมีประชากรในปี 2001 จำนวน 380,000 คน
เขตเซียงเฉิงอยู่ทางตอนเหนือของเมืองเก่าซูโจว ทิศตะวันออกอยู่ติดกับสวนอุตสาหกรรมซูโจว(Suzhou Industrial Park, SIP ชื่อเดิม สวนอุตสาหกรรมสิงคโปร์ หรือ Sino-Singapore Suzhou Industrial Park) และทิศตะวันตกอยู่ติดกับเขตพัฒนาอุตสาหกรรมไฮเทคซูโจว(Suzhou Hi-tech Industry Development Zone, SND) มีพื้นที่ทั้งหมดประมาณ 478 ตารางกิโลเมตร และมีประชากร (residential population) ประมาณ 380,000 คน (ข้อมูลปี ค.ศ. 2001) ในขณะที่มีผู้อยู่อาศัยมากถึง 740,000 คนเซียงเฉิงเป็นเขตใหม่ที่จัดตั้งขึ้นเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ ปี ค.ศ. 2001
ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2001 ที่ก่อตั้งเขตเซียงเฉิงขึ้นนั้น เศรษฐกิจของเซียงเฉิงก็เติบโตขึ้นอย่างรวดเร็ว ในปี ค.ศ. 2007ผลิตภัณฑ์มวลรวม(GDP) ได้เพิ่มขึ้นถึง 23.22 พันล้านหยวน(RMB) โดยคิดเป็นอัตราการเจริญเติบโตเพิ่มขึ้น 22.8% เมืองซูโจวได้ประกาศให้เขตเซียงเฉิงเป็น "พื้นที่พัฒนาอย่างรวดเร็ว (typical case of rapid development)" เพื่อเป็นเกียรติของเมืองซูโจวอีกด้วย
สถานที่สำคัญที่อยู่ในเซียงเฉิง อาทิทะเลสาบหยางเฉิง(อังกฤษ: Yangcheng Lake; จีน: 阳澄湖; พินอิน: Yángchéng Hú) ต้นกำเนิดตำรับอาหารชื่อดัง ปูยักษ์ทะเลสาบหยางเฉิง (Yangcheng Lake large crab)
เขตเซียงเฉิงแบ่งออกเป็น 4 แขวง และ 4 เมืองคือ