davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
แคว้นเกดอ

เกดอ(โซมาลี:Gedo) เป็นแคว้นของโซมาเลียซึ่งมีเมืองหลักคือGarbahaarreyพื้นที่ตั้งอยู่ในส่วนตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศในชายแดนที่ติดกับเคนยาและเอธิโอเปียมีพื้นที่ 60,389 ตารางกิโลเมตร  ในปี 2008 ประชากรว่าจะอยู่ที่ประมาณ 555,000 คน
ในปี 2550 มีผู้ลี้ภัยหลายพันคนในพื้นที่ซึ่งค่ายผู้ลี้ภัยสร้างขึ้นใกล้กับชายแดนเคนยาบริเวณนั้นมีปัญหาความอดอยาก  เนื่องจากความไม่สงบจึงเป็นเรื่องยากที่จะได้รับความช่วยเหลือด้านอาหารเมื่อเคนยาสั่งห้ามการขนส่งทางบกข้ามชายแดน
การโจมตีรัฐสภาเคนยา พ.ศ. 2567

ณ วันที่ 25 มิถุนายน พ.ศ. 2567 ผู้ประท้วงหลายพันคนบุกเข้าไปในอาคารรัฐสภาเคนยาที่ไนโรบีเพื่อตอบสนองต่อการผ่านร่างกฎหมายการเงินเคนยา พ.ศ. 2567สิ่งนี้เป็นส่วนหนึ่งของการประท้วงร่างกฎหมายการเงินเคนยาการประท้วงเริ่มบานปลายเมื่อผู้ประท้วงจุดไฟเผาอาคารมีผู้เสียชีวิตในเหตุการณ์ประท้วง 19 คน ขณะที่ตำรวจตอบสนองด้วยการยิงใส่ผู้ประท้วงวันถัดมา ประธานาธิบดีวิลเลียม รูโตปฏิเสธที่จะลงนามร่างกฎหมายนี้
การจู่โจมเกิดขึ้นจากการผ่านร่างกฎหมายการเงินใหม่ในวันที่ 25 มิถุนายน พ.ศ. 2567 ที่ต้องเผชิญกับการไม่ยอมรับจากสาธารณชนอย่างกว้างขวาง เนื่องจากข้อเสนอให้เพิ่มภาษี และส่งผลให้เกิดการประท้วงนับตั้งแต่วันเปิดร่างในวันที่ 18 มิถุนายน ร่างกฎหมายดังกล่าวกำหนดให้เก็บภาษีสินค้าและบริการ สำหรับการก่อสร้างและจัดเตรียมโรงพยาบาลเฉพาะทางร้อยละ 16 และเพิ่มภาษีนำเข้าจากร้อยละ 2.5 เป็นร้อยละ 3 ข้อเสนอเบื้องต้นบางประการ รวมถึงภาษีขนมปังร้อยละ 16 และภาษีน้ำมันปรุงอาหารร้อยละ 25 ถูกยกเลิกก่อน เนื่องจากการคัดค้านของสาธารณชนสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรฝ่ายค้านคว่ำบาตรการผ่านร่างกฎหมายดังกล่าวด้วยการออกจากห้องประชุมในระหว่างการประชุมรัฐสภา
หลังผ่านร่างกฎหมายไม่นาน ผู้ประท้วงที่เป็นเยาวชนจำนวนมากฝ่ากลุ่มตำรวจและเข้าไปในอาคารรัฐสภาคนหลายพันคนฝ่าด่านกั้นของตำรวจและบุกโจมตีบริเวณดังกล่าว อาคารส่วนหนึ่งถูกจุดไฟเผา ขณะที่ห้องหลายห้องถูกรื้อค้น และรถยนต์ที่จอดอยู่ด้านนอกถูกทุบทำลายคทาพิธีการที่ใช้ในการดำเนินทางกฎหมายถูกขโมยไปสส. ที่อยู่ข้างในอาคารหลบหนีผ่านอุโมงค์ ตำรวจก็เริ่มยิงใส่ผู้ประท้วงเน็ตบล็อกส์บันทึกการหยุดชะงักทางอินเทอร์เน็ตครั้งใหญ่ในเคนยา "ท่ามกลางการปราบปรามอย่างรุนแรงของตำรวจ"
สำนักงานผู้ว่าการเทศมณฑลนครไนโรบีใกล้เคียงก็ถูกวางเพลิง ผู้ประท้วงพยายามบุกเข้าอาคารรัฐสภาที่นากูรูและยังมีการประท้วงที่โมมบาซา,เอลโดเรต,คิซูมูและเญรีส่วนที่เอ็มบูสำนักงานสหพันธมิตรประชาธิปไตยถูกวางเพลิงมีรายงานการปล้นสะดมในกรุงไนโรบี ในขณะที่อาคารหลายแห่งที่เอลโดเรตก็ถูกจุดไฟเผาเช่นกัน
คณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติเคนยารายงานว่ามีผู้เสียชีวิตจากการชุมนุมที่ไนโรบี 19 คน และมีผู้บาดเจ็บที่ได้รับการรักษามากกว่า 160 คนส่วนทางแอมเนสตี้ อินเตอร์เนชั่นแนลรายงานผู้บาดเจ็บมากกว่า 200 คนเอามา โอบามานักเคลื่อนไหว ได้รับบาดเจ็บจากแก๊สน้ำตาขณะประท้วงที่อาคารรัฐสภา
มาซาย

มาไซ(อังกฤษ:Maasai,/ˈmɑːsaɪ,mɑːˈsaɪ/;สวาฮีลี:Wamasai) เป็นกลุ่มชาติพันธุ์นิโลติกที่อาศัยอยู่ในเคนยาตอนเหนือ กลาง และใต้ กับแทนซาเนียเหนือ ใกล้ภูมิภาคเกรตเลกส์ของแอฟริกามีรายงานประชากรมาไซในเคนยาตามสำมะโน ค.ศ. 2019 อยู่ที่ 1,189,522 คนเทียบกับสำมะโน ค.ศ. 1989 ที่ระบุว่ามี 377,089 คน กระนั้น ชาวมาไซจำนวนมากมองว่าการสำรวจสำมะโนประชากรเป็นการแทรกแซงของรัฐบาล ดังนั้นจึงปฏิเสธที่จะมีสาวนร่วมหรือให้ข้อมูลเท็จอย่างตั้งใจ
ชนเผ่ามาซายเลี้ยงฝูงสัตว์ตามทุ่งหญ้ารอบตีนเขาคิลิมันจาโรมาช้านาน ประมาณ 300 ปี เชื่อว่าชนเผ่ามาซายอพยพจากแถบลุ่มแม่น้ำไนล์ตอนเหนือลงมาทางใต้ตามหุบเขาทรุดเกรตริฟต์แวลลีย์อาหารหลักของชนเผ่ามาซายคือ นมวัวและ นมคนคนเผ่านี้ฆ่าสัตว์กินในโอกาสที่มีงานฉลอง พิธีฉลองส่วนใหญ่จัดขึ้นเมื่อผู้ชายรุ่นหนึ่งได้เลื่อนฐานะในสังคม ในช่วงเวลาอื่นถือว่าวัวควายมีค่าเกินกว่าจะกินเป็นอาหาร วัวยังใช้เป็นสินสอดแก่ฝ่ายหญิงตามประเพณีอีกด้วย ชนเผ่ามาซายไม่มีบ้านถาวรแต่จะอยู่ในกระท่อมโครงไม้พอกด้วยโคลนและขึ้วัว ล้อมรั้วด้วยไม้พุ่มมีหนาม ทุกสามสี่ปีเมื่อทุ่งหญ้าโกร๋นเกรียนและรั้วหมดสภาพแล้ว ทั้งเผ่าก็จะออกเร่ร่อนต่อไป
หมาจิ้งจอกข้างลาย

หมาจิ้งจอกข้างลาย(อังกฤษ:side-striped jackal;ชื่อวิทยาศาสตร์:Lupulella adusta) สัตว์กินเนื้อชนิดหนึ่ง ในวงศ์สุนัข(Canidae)
จัดเป็นหมาจิ้งจอกที่มีขนาดเล็กกว่าหมาป่าและหมาในด้วยเป็นแจ็กคัลชนิดหนึ่ง มีความแตกต่างจากแจ็กคัลชนิดอื่น ๆ โดยมีใบหน้าที่แหลมน้อยกว่า ใบหูมนกว่า ปลายหางเป็นสีขาว และมีลายเส้นสีขาวเส้นเดียวพาดทแยงตามทั้งสองข้างลำตัว มีความใกล้เคียงกับหมาจิ้งจอกหลังดำ(L. mesomelas) ซึ่งเป็นแจ็กคัลอีกชนิดหนึ่ง มีฟันที่สามารถเขียนเป็นสูตรได้ว่า3.1.4.23.1.4.3{\displaystyle {\tfrac {3.1.4.2}{3.1.4.3}}}
มีความสูงจากปลายเท้าถึงหัวไหล่ 40–45 เซนติเมตร ความยาว 70–80 เซนติเมตร น้ำหนักโดยเฉลี่ย 7–13 กิโลกรัม ตัวผู้มีขนาดใหญ่กว่าตัวเมียและมีน้ำหนักมากกว่า
พบกระจายพันธุ์ในทวีปแอฟริกา จัดเป็นแจ็กคัลชนิดที่พบได้ยากที่สุด มีพฤติกรรมอาศัยอยู่ตามลำพังเพียงตัวเดียว ยกเว้นในช่วงฤดูผสมพันธุ์หรือเลี้ยงดูแลลูกที่อยู่กันเป็นคู่ มีการจับคู่แบบคู่เดียวตลอดทั้งชีวิต อาศัยอยู่ในสถานที่  ๆ เป็นทุ่งหญ้าและป่าละเมาะ กินซากสัตว์ที่เน่าเปื่อย และล่าสัตว์ขนาดเล็ก เช่น หนู, กระต่าย, นกที่หากินตามพื้นดิน, สัตว์เลื้อยคลาน หรือแมลง เป็นอาหาร นอกจากนี้แล้วยังอาจล่าสัตว์กีบที่มีขนาดใหญ่กว่า เช่น ลูกแอนทีโลป หรือแอนทีโลปขนาดเล็กเป็นอาหารได้ด้วย โดยเฉพาะการล่าแบบคู่ โดยคู่ผสมพันธุ์
มีระยะเวลาการตั้งท้องนาน 57–70 วัน พฤติกรรมการเลี้ยงลูกเหมือนกับแจ็คเกิลชนิดอื่น ๆ คือ ตัวผู้เป็นฝ่ายหาอาหารมาเลี้ยงดู ตัวเมียจะเป็นฝ่ายเฝ้าดูแลรังและดูแลลูกมากกว่า แต่ก็อาจจะช่วยตัวผู้ล่าเหยื่อได้ในบางครั้ง ลูกขนาดเล็กที่ยังช่วยเหลือตัวเองไม่ได้จะตกเป็นอาหารของสัตว์กินเนื้อขนาดใหญ่กว่า เช่นเสือดาว,ไฮยีน่า,งูเหลือม,อินทรีขนาดใหญ่
แบ่งออกเป็นชนิดย่อยได้ 7 ชนิด คือ
ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับCanis adustusที่วิกิสปีชีส์
วิลเดอบีสต์เคราขาว

วิลเดอบีสต์เคราขาวหรือวิลเดอบีสต์ธรรมดาหรือวิลเดอบีสต์สีน้ำเงินหรือกนู(อังกฤษ:white-bearded wildebeest, common wildebeest, blue wildebeest, gnu;ชื่อวิทยาศาสตร์:Connochaetes taurinus) เป็นสัตว์กีบคู่จำพวกแอนทีโลปชนิดหนึ่ง จัดอยู่ในวงศ์Alcelaphinae
คำว่า "วิลเดอบีสต์" เป็นภาษาดัตช์แปลว่า "สัตว์ป่า" หรือ "วัวป่า" ในภาษาแอฟริกาน(เบียส = วัว) ในขณะที่Connochaetesมาจากภาษากรีกคำ κόννος (Konnos) หมายถึง "เครา" และ χαίτη (khaítē) หมายถึง "ไหล่ผม" หรือ "แผงคอ"  ขณะที่คำว่า "กนู" มาจากภาษากอยกอยแปลว่า "สัตว์เหล่านี้"
จัดเป็นวิลเดอบีสต์อีกชนิดหนึ่งมีลักษณะขาคู่หน้ายาวกว่าขาคู่หลัง ใบหน้าเรียวยาวและแคบทำให้แลดูคล้ายวัวมีเขาทั้งตัวผู้และตัวเมีย แต่ตัวเมียจะมีเขารวมถึงรูปร่างเล็กกว่าตัวผู้ บนหลังคอมีแผงขนสีดำต่อไปถึงไหล่  มีลำตัวทั้งสีเทาเข้มและสีน้ำเงิน ใต้คางมีขนคล้ายเคราสีขาวหรือสีดำจนถึงช่วงล่างของลำคอ (แตกต่างกันไปตามชนิดย่อย) หางยาวมีขนคล้ายแส้หรือพู่สีดำ ตัวผู้มีความสูงตั้งแต่กีบเท้าถึงหัวไหล่ 145 เซนติเมตร (57 นิ้ว)  น้ำหนักมากกว่า 275 กิโลกรัม (606 ปอนด์) มีอายุขัยมากกว่า 20 ปี
พบกระจายพันธุ์ตั้งแต่ตอนเหนือของเคนยา, ตอนใต้ของแทนซาเนีย, และจนไปถึงแอฟริกาใต้มีพฤติกรรมรวมตัวกันเป็นฝูงใหญ่ โดยมีตัวผู้ที่บึกบึนแข็งแรงเป็นจ่าฝูง มักรวมตัวกันที่ทุ่งหญ้าปะปนกับสัตว์กินหญ้าชนิดอื่น เช่นม้าลายบางครั้งมีจำนวนนับหมื่นตัว จะหากินหญ้าไปเรื่อย ๆ และอพยพย้ายถิ่นตามฤดูกาล
ถือเป็นแอนทีโลปที่พบได้ง่ายและมีจำนวนชุกชุมมากที่สุดในทวีปแอฟริกา มักตกเป็นอาหารของสัตว์ล่าเหยื่อต่าง ๆ เช่นสิงโต,ไฮยีนา,เสือดาว,เสือชีตาห์ฤดูกาลอพยพจะเริ่มต้นในเดือนพฤษภาคม ฝูงวิลเดอบีสต์เคราขาวจะเริ่มอพยพจากทุ่งหญ้าเซเรงเกติในแทนซาเนีย เดินทางไกลกว่า 1,500 กิโลเมตร เพื่อไปสู่แหล่งอาหารที่อุดมกว่าที่ทุ่งหญ้ามาไซมารา ในเคนยา เป็นระยะเวลามากกว่า 2 เดือน จนกระทั่งเดือนกันยายนหรือตุลาคม ก็จะอพยพกลับมายังที่เดิม
ซึ่งภาพการอพยพของฝูงวิลเดอบีสต์เคราขาวนั้นน่าประทับใจมาก เพราะจะมีการรวมฝูงกันอพยพจำนวนกว่า 2,000,000 ตัว และทุกครั้งในการเดินทางทั้งไปและกลับจะมีวิลเดอบีสต์เคราขาวล้มตายประมาณ 200,000 ตัว ทั้งจากการเบียดเสียดกันและถูกจับกินเป็นอาหาร โดยเฉพาะการว่ายข้ามแม่น้ำมาราซึ่งจะมีจระเข้แม่น้ำไนล์มาดักรองับเป็นอาหาร โดยจะถูกกัดกดให้จมน้ำตายและรุมกินอย่างดุเดือด และเมื่อขึ้นถึงฝั่งแล้วก็ยังจะถูกตามล่าอีกจากสัตว์นักล่าอื่น ๆ แต่เมื่อกลับไปถึงเซเรงเกติแล้ว วิลเดอบีสต์เคราขาวจะให้กำเนิดลูกที่เกิดใหม่ราว 500,000 ตัว ทดแทนจำนวนที่สูญเสียไป ในราวเดือนกุมภาพันธ์–มีนาคม ลูกที่เกิดใหม่ก็เตรียมตัวเพื่อรอการเดินทางอพยพที่จะมีขึ้นในเดือนพฤษภาคมอีกด้วย
แบ่งออกเป็นชนิดย่อยต่าง ๆ ได้ 5 ชนิด
ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับConnochaetes taurinusที่วิกิสปีชีส์
แซแนนแดจ

แซแนนแดจ(เปอร์เซีย:سنندج;เคิร์ด:سنە,อักษรโรมัน:Sine;เสียงอ่านภาษาเคิร์ดใต้:[səna];ซีรีแอก:Sineมักถอดเป็นอักษรโรมันว่าSenneh)ในอดีตมีชื่อว่าSenah Dezh(แปลว่าดินแดนนกอินทรี)เป็นเมืองหลักของจังหวัดเคอร์ดิสถานในประเทศอิหร่าน ด้วยจำนวนประชากร 414,069 คนแซแนนแดจจึงเป็นเมืองที่มีขนาดใหญ่เป็นอันดับที่ 23 ของประเทศ และเป็นเมืองชาวเคิร์ดที่ใหญ่เป็นอันดับ 2 ของประเทศ ถึงแม้ว่าเมืองนี้ก่อตั้งเพียงไม่นาน (ประมาณ 250 ปีที่แล้ว) แต่กลับพัฒนาเป็นหนึ่งในจุดศูนย์กลางของวัฒนธรรมเคิร์ดในช่วงสงครามอิรัก-อิหร่าน เมืองนี้ถูกเครื่องบินอิรักโจมตีและประสบเหตุการณ์ความไม่สงบนับตั้งแต่ พ.ศ. 2562 ยูเนสโกรับรองให้ Sineh (แซแนนแดจ) เป็นเมืองแห่งความสร้างสรรค์ด้านดนตรี
ในอดีต เมืองแซแนนแดจมีชื่อเรียกว่าSanehและเนื่องจากเมืองนี้ตั้งอยู่ใกล้ปราสาทสำคัญที่ภายหลังมีชื่อว่าSanehdaj(แปลว่าปราสาทที่ตีนเขา) ทำให้ชื่อนี้ค่อย ๆ เปลี่ยนไปเป็นSanandaj
ประชากรในเมืองแซแนนแดจส่วนใหญ่เป็นชาวเคิร์ดและยังมีชาวอาร์มีเนียเป็นชนกลุ่มน้อยที่อพยพเข้ามาในเมืองนี้ ก่อนการปฏิวัติอิหร่าน(พ.ศ. 2522) เมืองนี้เคยมีชุมชนชาวยิวขนาดเล็กที่พูดภาษาแอราเมอิกประมาณ 4,000 คนเศรษฐกิจของเมืองนี้มีฐานมาจากการผลิตพรม หนังและหนังแปรรูป ข้าวสีจากโรงสี น้ำตาลทรายขาวบริสุทธิ์ งานไม้ ผ้าฝ้ายทอ และอุปกรณ์รับประทานอาหาร
ประชากรในแซแนนแดจส่วนใหญ่นับถือศาสนาอิสลามนิกายซุนนีมัซฮับชาฟิอี
ตารางเปรียบเทียบจำนวนผู้พูดในเมืองนี้:
มาร์เบิลชีส

มาร์เบิลชีส(อังกฤษ:Marble cheese) เป็นชื่อใช้เรียกเนยแข็งที่มีลายหินอ่อน (marbled patterns) ผลิตโดยใช้การผสมเคิร์ด,ชีสเคิร์ดหรือชีสแปรรูปสองชนิดที่มีสีต่างกัน
มาร์เบิลชีสมีต้นกำเนิดในประเทศอังกฤษมาร์เบิลชีสส่วนใหญ่เป็นฮาร์ดชีสและชีสแปรรูปที่ผลิตจากนมวัว เช่นคอลบี-แจ็คที่ผลิตมาจากคอลบีชีสและมอนเทอรีแจ็ค
ชนิดอื่น ๆ ผลิตจากการผสมเคิร์ดของเชดดาร์ชีสสีขาวและสีส้ม (เรียกว่า “มาร์เบิลด์ เชดดาร์”Marbled Cheddar)กระบวนการมาร์เบิลนั้นโดยมักไม่สามารถผลิตโดยใช้สารสังเคราะห์ ถึงแม้ว่าชีสเช่นเรดวินเซอร์(Red Windsor) และเซจเดอร์บี(Sage Derby) จะผสมสารให้สี เช่นคลอโรฟิลล์(E140) และCarmine(E120)
บลูชีส

บลูชีสเป็นรูปแบบหนึ่งในการจำแนกชนิดของเนยแข็งโดยทั่วไป โดยบลูชีสมีลักษณะเด่นสำคัญคือมีการเจริญเติบโตของราเพนนิซิเลียมซึ่งเติมเข้าไปเพื่อให้เกิดรอยด่างและรอยเส้นสีน้ำเงินของรา บลูชีสจึงมีกลิ่นที่เป็นเอกลักษณ์ บลูชีสบางชนิดมีการปลูกสปอร์ในนมก่อนที่นมจะตกตะกอนเป็นหัวเชื้อเคิร์ดที่เป็นสารตั้งต้นในการผลิตเนยแข็ง ส่วนบลูชีสชนิดที่เหลือผสมสปอร์ลงไปหลังเป็นเคิร์ดแล้ว บลูชีสโดยทั่วไปบ่มในสภาพแวดล้อมที่ควบคุมอุณหภูมิเช่นถ้ำการรับประทานบลูชีสนั้นมีทั้งทานเปล่า ๆ นำไปปาด ป่น หรือละลายลงบนอาหารชนิดอื่น ๆ
รสชาติที่เป็นเอกลักษณ์ของบลูชีสออกไปทางรสที่แหลมและเค็ม ส่วนกลิ่นของบลูชีสนั้นมาจากทั้งราเพนนิซิเลียมและชนิดของแบคทีเรียที่เจริญเติบโตบนชีส เช่น แบคทีเรียBrevibacterium linensเป็นต้นเหตุของกลิ่นในบลูชีสส่วนใหญ่เช่นเดียวกันกับกลิ่นเท้าและกลิ่นในส่วนอื่น ๆ ของร่างกายมนุษย์ บางคนยังกล่าวว่าบลูชีสนั้นมีกลิ่นคล้ายกับอ้วก
นามังแกน

นามังแกน(อุซเบก:Namangan/Наманган,ออกเสียง:[namaŋˈɡan]) เป็นนครในภาคตะวันออกของประเทศอุซเบกิสถานเมืองหลักของแคว้นนามังแกนเมืองตั้งอยู่บนขอบทางเหนือของหุบเขาฟาร์ฆอนาราว 30 กิโลเมตรจากพรมแดนประเทศคีร์กีซสถานมีท่าอากาศยานหลักคือท่าอากาศยานนามังแกน
นามังแกนเป็นเมืองสำคัญทางการค้าตั้งแต่ศตวรรษที่ 17 ในสมัยสหภาพโซเวียตมีการสร้างโรงงานมากมายที่นี่ ในสมัยสงครามโลกครั้งที่สองมีการผลิตทางอุตสาหกรรมในเมืองนี้มากขึ้นกว่าห้าเท่าจากปี 1926–1927 ในปัจจุบันนามังแกนเป็นศูนย์กลางอุตสาหกรรมเบาโดยเฉพาะอุตสาหกรรมอาหารของประเทศและมีประชากร 475,700 คนในปี 2014
สถาบันการทำอาหารแห่งอเมริกา

สถาบันการทำอาหารแห่งอเมริกา(CIA) คือวิทยาลัยไม่แสวงหาผลกำไรของเอกชนจากอเมริกาที่เชี่ยวชาญด้านการสอนทำอาหาร การทำขนมปังและขนมอบวิทยาเขตหลักของ CIA ตั้งอยู่ที่ Hyde Park นิวยอร์ก และมีสาขาอยู่ที่ St. Helena รัฐแคลิฟอร์เนีย และ Napa รัฐแคลิฟอร์เนีย; San Antonio, เท็กซัส; และสาธารณรัฐสิงคโปร์ นอกจากนี้CIA ยังให้ความรู้อย่างต่อเนื่องแก่ผู้ประกอบวิชาชีพในอุตสาหกรรมบริการ การประชุม และบริการที่ปรึกษา มีชั้นเรียนแบบพักผ่อนหย่อนใจสำหรับผู้ที่ไม่ได้ประกอบอาชีพนี้ และ The Food Business School เป็นศูนย์รวมของการศึกษาสำหรับผู้บริหารและบัณฑิตวิทยาลัยแห่งนี้มีบุคลากรประมาณ 170 ท่านและมีมาสเตอร์เชฟที่ผ่านการรับรองจากสมาพันธ์การทำอาหารแห่งอเมริกา (American Culinary Federation) หลายท่าน และมาสเตอร์เบเกอร์ที่ได้รับการรับรองจากสมาคมนักอบขนมปังค้าปลีกแห่งอเมริกา (Retail Bakers of America) CIA มีศิษย์เก่ามากกว่า 48,000 คนในเกือบทุกภาคส่วนของอุตสาหกรรมบริการอาหาร
วิทยาลัยเปิดสอนหลักสูตรอนุปริญญาสาขาศิลปะการทำอาหาร (Culinary Arts) และศิลปะการอบขนมปังและขนมอบ (Baking and Pastry Arts) ในวิทยาเขตนิวยอร์ก แคลิฟอร์เนีย และเท็กซัส และสอนหลักสูตรปริญญาตรีสาขาการจัดการ (Management), วิทยาศาสตร์อาหาร (Culinary Science) และการศึกษาอาหารประยุกต์ (Applied Food Studies) ในวิทยาเขตนิวยอร์กของเรา แต่ละหลักสูตรจะมีการฝึกงานเป็นเวลา 15 สัปดาห์ในสถานที่บริการอาหารที่ CIA อนุมัติ และมีการทำงานจริงในร้านอาหารในวิทยาเขตของวิทยาลัย ในหลักสูตรปริญญาตรีสาขาการจัดการนั้น เราจะเน้นการให้ความรู้เรื่องไวน์ เครื่องดื่ม และการบริการขั้นสูง; อาหารละติน; หลักการขั้นสูงด้านการอบขนมปังและขนมอบ; การทำกิจการ (การเริ่มต้นธุรกิจ); การปรุงอาหารจากฟาร์มสู่โต๊ะ; และอาหารเอเชีย เกือบทุกสาขาย่อยเหล่านี้จะประกอบด้วยการเรียนหนึ่งภาคเรียนที่วิทยาเขตแคลิฟอร์เนีย เท็กซัส หรือสิงคโปร์ของ CIA นอกจากนี้หลักสูตรระดับปริญญาของวิทยาลัยเรายังได้รับการรับรองจากคณะกรรมการอุดมศึกษาเขตมิดเดิ้ลสเตท (Middle States Commission on Higher Education) แล้ว
ดิสคัฟเวอรีทราเวลแอนด์ลีฟวิง

Discovery Travel & Livingเป็นช่องรายการสารคดีที่เกี่ยวกับการท่องเที่ยว อาหาร การตกแต่ง และเกี่ยวกับการดำรงชีวิต โดยในประเทศไทยสามารถรับชมได้ผ่านทรูวิชั่นส์แพ็กเกจตามสั่ง ช่อง 566 ในระบบดิจิทัล
รูปแบบต่างๆ ของช่องรายการนี้ในทั่วโลกมีดังต่อไปนี้:
แร็กคูน

แร็กคูน(อังกฤษ:raccoon, common raccoon) เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนมชนิดหนึ่ง ในอันดับสัตว์กินเนื้อมีชื่อวิทยาศาสตร์ว่าProcyon lotorอยู่ในวงศ์แร็กคูน(Procyonidae)
มีความยาวลำตัวราว 2ฟุตมีหางเป็นพวงมีแถบสีดำคาดเป็นปล้อง ๆ ยาวราว 10นิ้วขนตามลำตัวสีน้ำตาลปนเทาใบหน้าสีขาวมีแถบสีดำคาดจากตาไปเป็นแถบตลอดแก้ม แลดูคล้ายเหมือนโจรสวมหน้ากาก
เป็นสัตว์ที่กระจายพันธุ์ไปทั่วในทวีปอเมริกาเหนือและอเมริกากลางในหลายพื้นที่ ทั้งในป่าหรือแม้แต่ชุมชนของมนุษย์เป็นสัตว์ที่สามารถปรับตัวได้เป็นอย่างดี กินอาหารได้หลากหลายประเภททั้งเนื้อสัตว์และพืชอีกทั้งยังชอบที่จะอยู่ใกล้พื้นที่ชุ่มน้ำด้วยการจับสัตว์น้ำกินเป็นอาหาร เช่นกบ,ปลา,กุ้งและปูหรือเต่าขนาดเล็กเป็นอาหาร รวมทั้งนกหรือแมลงปีกแข็งขนาดเล็กกินเป็นอาหารได้ด้วย แต่ไม่สามารถที่จะว่ายน้ำได้ จะใช้วิธีการจับในน้ำตื้น ๆ ที่ขาหยั่งถึงแทน ในช่วงฤดูแล้งที่อาหารขนาดแคลนก็จะกินลูกไม้,ผลไม้และดอกข้าวโพดเป็นอาหาร หรืออาจจะบุกเข้าไปในบ้านเรือนของมนุษย์ ขุดคุ้ยหาขยะหรือเศษอาหาร หรือแม้กระทั่งเปิดตู้เย็นหากิน
แร็กคูน เป็นสัตว์ที่ใช้เท้าหน้าได้อย่างคล่องแคล่วเหมือนมือสำหรับหยิบจับอาหาร ซึ่งสามารถกระทำได้ถึงขนาดคลายปมเชือกและยังเป็นสัตว์ที่มีพฤติกรรมพิเศษ คือ ก่อนจะกินอาหาร มักจะนำไปล้างน้ำเสียก่อน จนมีความเชื่อว่าเป็นสัตว์รักสะอาด แต่ความจริงแล้ว เป็นพฤติกรรมที่จะนวดอาหารให้นิ่มซะก่อน ก่อนที่จะกิน
แร็กคูน เป็นสัตว์ที่ปีนต้นไม้เก่ง ทำรังอยู่บนยอดไม้และใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่บนต้นไม้ ในเวลากลางวันจะนอนขดอยู่ตามพงไม้ หรือซอกหิน หรือนอนผึ่งแดดอยู่ในรัง ในตอนกลางคืนจะออกหากิน โดยใช้เส้นทางเดิม และมักจะใช้เส้นทางที่เป็นพื้นแข็ง เพื่อไม่ให้เกิดรอยเท้า
ตัวเมียออกลูกครั้งละ 4-6 ตัว ในโพรงไม้ ในช่วงฤดูหนาวที่หิมะตกและอาหารขาดแคลน แร็กคูนจะใช้เวลาช่วงนี้ในการจำศีลตลอดฤดูกาล
แร็กคูน เป็นสัตว์ที่มีความน่ารักจึงมีผู้นำมาเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยงอีกทั้งขนและหนังมีความหนานุ่มและสีสวย จึงมีการล่าเพื่อทำเป็นเสื้อขนสัตว์ด้วย
ปัจจุบันกลายเป็นชนิดพันธุ์ต่างถิ่นในทวีปยุโรป โดยเฉพาะในภูมิภาคยุโรปกลาง โดยแร็กคูนถูกนำเข้าไปในเยอรมนีครั้งแรกเมื่อปี ค.ศ. 1930 ปัจจุบันมีปริมาณแร็กคูนในยุโรปมากกว่า 10,000 ตัว และหลายตัวก็อยู่ใกล้กับชุมชนเมือง
คำว่า "แร็กคูน" ในภาษาไทยนั้น เป็นคำที่มาจากภาษาอังกฤษอเมริกันซึ่งเดิมทีมาจากภาษาพาวแฮแทนของชาวพื้นเมืองอเมริกันอันมีความหมายว่า "ผู้ที่ถูไถด้วยมือ" อย่างไรก็ตาม ชื่อทางวิทยาศาสตร์ของแร็กคูน (จากภาษาละตินและภาษากรีก) คือProcyon lotorแปลว่า "ตัวก่อนหมาล้างน้ำ" แต่ชื่อทางวิทยาศาสตร์เก่านั้นคือUrsus lotorอันมีความหมายว่า "หมีล้างน้ำ" โดย Ursus แปลว่า "หมี" และ lotor "ล้างน้ำ" ดั่งนั้น ภาษาอื่น ๆ มักใช้คำที่เกี่ยวกับสัตว์ที่ล้างน้ำ เช่นหลายภาษาใช้คำที่คล้าย "หมีล้างน้ำ" ได้แก่ภาษาเยอรมันWaschbär,ภาษาดัตช์wasbeer,ภาษาอิตาลีorsetto lavatore,ภาษากาตาลาós rentador,ภาษาฮังการีmosómedve,ภาษาจีนกลางฮวั่น-ฉง(浣熊) และภาษาญี่ปุ่นอะระอิกุมะ(アライグマ) เป็นต้น แต่ในภาษาฝรั่งเศสและภาษาโปรตุเกส(ในประเทศโปรตุเกส)ใช้คำว่า "หนู" แทน "หมี" ได้แก่ raton laveur และ ratão-lavadeiro "หนูล้างน้ำ"
นอกจากนี้ ยังมีภาษาอื่นใช้คำที่ไม่มีคำว่า "ล้างน้ำ" แต่มีคำว่า "หมี" เช่น ในภาษาเวียดนามคือเคิ้ว-แหม่ว-หมี(gấu mèo Mỹ)  อันแปลว่า "หมีแมวอเมริกัน" หรือ "หมีแพนด้าอเมริกัน" ("หมีแมว" หมายถึง "หมีแพนด้า")
ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับProcyon lotorที่วิกิสปีชีส์
แย็ลกาวา

แย็ลกาวา(ลัตเวีย:Jelgava,ออกเสียง[jælɡava];เยอรมัน:Mitau,ออกเสียง:[ˈmiːtaʊ̯]) เป็นเมืองในประเทศลัตเวียตั้งอยู่ห่างจากกรุงรีกาไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ราว 41 กิโลเมตร มีประชากร 55,336 คน ตั้งอยู่บนที่ราบอุดมสมบูรณ์ อยู่เหนือระดับน้ำทะเลปานกลาง 3.5 เมตร บนฝั่งแม่น้ำลีเยลูเปผลิตผ้าลินินน้ำตาลและผลิตภัณฑ์อาหารต่าง ๆ
เมืองนี้ก่อตั้งเมื่อ ค.ศ. 1265–1266 โดยกลุ่มอัศวินทิวทอนิกตกอยู่ใต้การปกครองของรัสเซียใน ค.ศ. 1795 เป็นที่ตั้งกองกำลังของพรรคบอลเชวิกในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1919 แต่กองทหารของลัตเวียและลิทัวเนียขับออกจากเมือง ในระหว่าง ค.ศ. 1941–1944 ช่วงสงครามโลกครั้งที่สองกองทัพเยอรมันเข้ายึดครองเมืองนี้
ก่อน ค.ศ. 1917 เมืองนี้มีชื่ออย่างเป็นทางการว่ามีเทา(Mitau) เชื่อว่าคำว่า "แย็ลกาวา" มีที่มาจากศัพท์ภาษาลิโวเนียว่าjālgabแปลว่า "เมืองบนแม่น้ำ"ต้นกำเนิดชื่อเมืองMitauในภาษาเยอรมัน  ยังไม่เป็นที่กระจ่าง แต่มีผู้เสนอว่ามาจากศัพท์ภาษาลัตเวียว่าmītหรือmainītหมายถึง "แลกเปลี่ยน" หรือ "ค้า" จึงมีความหมายว่า "สถานที่ทำการค้า"
แย็ลกาวาเป็นเมืองพี่น้องในเมืองดังนี้:
การทูตอาหาร

การทูตอาหาร(อังกฤษ:Culinary diplomacy, gastrodiplomacy หรือ food diplomacy) เป็นรูปแบบหนึ่งของการทูตวัฒนธรรมมีข้อตั้งพื้นฐานคือ "เป็นหนทางที่ง่ายที่สุดที่เอาชนะใจหรือความคิดผ่านทางปากท้อง"มีโครงการการทูตอาหารที่ได้รับการสนับสนุนอย่างเป็นทางการจากรัฐบาลในไต้หวันสิงคโปร์ประเทศไทยเกาหลีใต้มาเลเซียอินโดนีเซียเลบานอนเปรูอิสราเอลสหรัฐกัมพูชาญี่ปุ่นสแกนดิเนเวียออสเตรเลียและอุซเบกิสถาน
ในภาษาอังกฤษ คำว่า "culinary diplomacy" และ "gastrodiplomacy" มีการใช้มาแล้วตั้งแต่ต้นคริสต์ทศวรรษ 2000 และเป็นที่รู้จักจากผลงานของนักวิชาการด้านการทูตสาธารณะที่ชื่อ พอล ร็อกโอเวอร์ (Paul Rockower) และแซม แชพเพิล-โซคอล (Sam Chapple-Sokol)
การกล่าวถึงนิยามในช่วงแรกเกิดขึ้นในปี ค.ศ. 2002 ในบทความหนังสือพิมพ์Economistเกี่ยวกับครัวไทยแห่งโครงการโลก (Thai Kitchen of the World program) ในปี 2011 มีบทความตีพิมพ์ในนิตยสารไต้หวันที่ชื่อIssues & Studiesร็อกโอเวอร์ได้เขียนไว้ว่า "การทูตอาหารมีนัยว่าทางความคิดว่าจะเป็นหนทางที่ง่ายที่สุดที่เอาชนะใจหรือความคิดผ่านทางปากท้อง"แชพเพิล-โซคอลได้เขียนบทความเมื่อปี 2013 ในนิตยสารThe Hague Journal of Diplomacyว่าการทูตอาหาร "เป็นการใช้อาหารให้เป็นเครื่องมือในการสร้างความเข้าใจการข้ามวัฒนธรรมโดยคาดหวังที่จะพัฒนาปฏิสัมพันธ์และการร่วมมือกัน" ใครก็ตามที่อยู่กลุ่มเป้าหมาย การทูตทางอาหารเป็นเครื่องมือในการพัฒนาตราสินค้าของชาติได้ ตามหลักทฤษฎีแล้วจะสำเร็จได้ด้วยการเปลี่ยนจากบทสนธนาเกี่ยวกับประเทศไปสู่การมุ่งความคิดไปที่เรื่องที่ไม่ใช่การเมืองและมุมมองด้านบวกของวัฒนธรรม ในขั้นต้นจากการศึกษาซึ่งได้จากการสังเกตุโครงการการทูตอาหารในหลายประเทศ การทูตอาหารแสดงให้เป็นว่าประสบความสำเร็จในการพัฒนาตราสินค้าของชาติได้
มีนาคม พ.ศ. 2548

วันนี้มีผลบังคับใช้ ให้ทำการเขียนโทษของการสูบบุหรี่พร้อมภาพหน้าซองบุหรี่  by Don BT
==14 มีนาคม2548==วันเกิด ของ ดร.ธนพงษ์ โมในยกุล
เป็นวันเกิดของบุรุษสมญานามว่า dmt บุรุษผู้โดดเดี่ยวเดียวดายอยู่กลางท๊องเล
รายวัน:ไทยรัฐเก็บถาวร2005-12-21 ที่เวย์แบ็กแมชชีน-เดลินิวส์-ข่าวสดเก็บถาวร2005-12-21 ที่เวย์แบ็กแมชชีน-แนวหน้า-กรุงเทพธุรกิจ-ผู้จัดการรายวันเก็บถาวร2005-12-25 ที่เวย์แบ็กแมชชีน-มติชนรายวันเก็บถาวร2005-12-20 ที่เวย์แบ็กแมชชีน-บางกอกโพสต์
รายสัปดาห์:ฐานเศรษฐกิจเก็บถาวร2020-07-07 ที่เวย์แบ็กแมชชีน-ประชาติธุรกิจเก็บถาวร2009-06-04 ที่เวย์แบ็กแมชชีน
ช่อง 3-ช่อง 5-ช่อง 7-ช่อง 9-ช่อง 11-ไอทีวี-เนชั่นแชนแนลเก็บถาวร2005-12-21 ที่เวย์แบ็กแมชชีน
ซีเอ็นเอ็น-บีบีซี-รอยเตอร์-เอเอฟพี
เชอร์รี

เชอร์รีเป็นผลไม้ชนิดหนึ่ง มีรสชาติหวานอมเปรี้ยว ต้นเชอร์รีเป็นไม้ยืนต้นในสกุลPrunusสกุลย่อยCerasusเป็นไม้พุ่มขนาดกลาง ชอบอากาศหนาวเย็น ใบเขียวเข้ม ดอกสีขาวอมชมพู ผลกลม ขนาดเล็ก เปลือกมีทั้งสีแดงเข้ม สีส้มและสีเหลือง โดยทั่วไปแบ่งได้เป็น 2 กลุ่มคือเชอร์รีหวานกับเชอร์รีหวานอมเปรี้ยว แหล่งที่ปลูกเชอร์รีมากคือทวีปอเมริกาทวีปออสเตรเลียทวีปยุโรปและประเทศญี่ปุ่น
เชอร์รีเป็นผลไม้ที่นำมาปรุงอาหารได้หลากหลายชนิด ทั้งกินสดเป็นผลไม้ คั้นเป็นน้ำเชอร์รี ทำขนมเช่น พายเชอร์รี แยมเชอร์รีหรือนำไปเชื่อม เชอร์รีที่นิยมนำผลมาบริโภคมากที่สุดคือเชอร์รีป่า (P. avium)
ประโยชน์ของเชอร์รี
1.ช่วยบำรุงผิวพรรณให้เปล่งปลั่ง และช่วยยับยั้งการผลิตเมลานิน
2.ช่วยกระตุ้นการสร้างคอลลาเจนของร่างกาย สามารถชะลอการเกิดริ้วรอยต่าง ๆ ได้
3.ช่วยลดการสร้างอนุมูลอิสระ
4.มีสารไลโคปีนช่วยยับยั้งการเจริญเติบโตของเซลล์มะเร็ง
5.มีสารแอนโทไซยานินสามารถช่วยลดระดับน้ำตาลในเลือดได้ดี
6.มีวิตามินซี ช่วยเสริมภูมิต้านทานลดโอกาสการติดเชื้อหวัด และบรรเทาอาการของโรคหวัด ป้องกันการเกิดโรคเลือดออกตามไรฟัน และเพิ่มอัตราการไหลเวียนของโลหิต
เยื่อหุ้มเซลล์

เยื่อหุ้มเซลล์(อังกฤษ:plasma membrane) เป็นเยื่อหุ้มที่อยู่ชิดกับผนังเซลล์อาจมีลักษณะเรียบ หรือพับไปมา เพื่อขยายขนาดเยื่อหุ้มเซลล์เข้าไปในเซลล์เรียกว่ามีโซโซม(mesosome) หรือที่เรียกกันอีกอย่างว่า "เซลล์คุม" มีหน้าที่ควบคุม การเข้าออกของน้ำ สารอาหาร และอิออนโลหะต่าง ๆ เป็นตัวแสดงขอบเขตของเซลล์ เซลล์ทุกชนิดต้องมีเยื่อหุ้มเซลล์
เยื่อหุ้มเซลล์เป็นเยื่อบาง ๆ ประกอบด้วยสารประกอบสองชนิด คือไขมันชนิดฟอสโฟลิปิดกับโปรตีนโดยมีฟอสโฟลิปิดเรียงตัวเป็น 2 ชั้น มีกรดไขมันอยู่ตรงกลาง หมู่ฟอสเฟตอยู่ 2 ข้าบ โปรตีนแซกอยู่ หรือแปะอยู่บนผิว โดยมีไขมันหนาประมาณ 35อังสตรอมและโปรตีนข้างละ 20 อังสตรอม รวมทั้งหมดหนา 75 อังสตรอม ลักษณะที่แสดงส่วนประกอบของเยื่อหุ้มเซลล์นี้ต้องส่องดูด้วยกล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอนจึงจะเห็นได้
เยื่อหุ้มสามารถแตกตัวเป็นทรงกลมเล็ก ๆ เรียกเวสิเคิล(Vesicle) ซึ่งมีช่องว่างภายใน (Lumen) ที่บรรจุสารต่าง ๆ และสามารถเคลื่อนที่ไปหลอมรวมกับเยื่อหุ้มอื่น ๆ ได้ การเกิดเวสิเคิลนี้เกิดขึ้นได้ทั้งกับการขนส่งสารระหว่างออร์แกเนลล์และการขนส่งสารออกนอกเซลล์ที่เรียกเอกโซไซโทซิส (Exocytosis) ตัวอย่างเช่น การที่รากเจริญไปในดิน เซลล์รากจะสร้างมูซิเลจ (Mucilage) ซึ่งเป็นสารสำหรับหล่อลื่น เซลล์สร้างมูซิเลจบรรจุในเวสิเคิล จากนั้นจะส่งเวสิเคิลนั้นมาหลอมรวมกับเยื่อหุ้มเซลล์เพื่อปล่อยมูสิเลจออกนอกเซลล์ ในกรณีที่มีความต้องการขนส่งสารขนาดใหญ่เข้าสู่เซลล์ เยื่อหุ้มเซลล์จะเว้าเข้าไปด้านใน ก่อตัวเป็นเวสิเคิลหลุดเข้าไปในเซลล์ โดยมีสารที่ต้องการอยู่ภายในช่องว่างของเวสิเคิล การขนส่งแบบนี้เรียกเอ็นโดไซโตซิส (Endocytosis)
นอกจากนั้น เยื่อหุ้มยังทำหน้าที่เป็นเยื่อเลือกผ่านยอมให้เฉพาะสารที่เซลล์ต้องการหรือจำเป็นต้องใช้เท่านั้นผ่านเข้าออกได้ การแพร่ผ่านเยื่อหุ้มเซลล์เกิดขึ้นได้ดีกับสารที่ละลายในไขมันได้ดี ส่วนสารอื่น ๆ เช่น ธาตุอาหาร เกลือน้ำตาลที่แพร่เข้าเซลล์ไม่ได้ จะใช้การขนส่งผ่านโปรตีนที่เยื่อหุ้มเซลล์ ซึ่งเป็นได้ทั้งแบบที่ใช้และไม่ใช้พลังงาน
ตุลาคม พ.ศ. 2549

ตุลาคม พ.ศ. 2549เป็นเดือนที่ 10 ของปีพ.ศ. 2549วันแรกของเดือนเป็นวันอาทิตย์ เหตุการณ์สำคัญในประเทศได้แก่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวมีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ ประกาศใช้รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย (ฉบับชั่วคราว) พ.ศ. 2549 และทรงแต่งตั้งพลเอก สุรยุทธ์ จุลานนท์เป็นนายกรัฐมนตรีขณะที่สถานการณ์อุทกภัยในหลายจังหวัดยังคงน่าเป็นห่วงสำนักงานคณะกรรมการอาหารและยาเตรียมห้ามโฆษณาเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ในทุกสื่อตลอด 24 ชั่วโมง ยกเว้นการถ่ายทอดสดกีฬาสมเด็จพระบรมโอรสาธิราชฯ สยามมกุฎราชกุมารเสด็จฯ แทนพระองค์ ทรงประกอบรัฐพิธีเปิดประชุมสภานิติบัญญัติแห่งชาติซึ่งสมาชิกได้มีมติเลือกนายมีชัย ฤชุพันธุ์เป็นประธาน นอกจากนี้ยังมีการรื้อฟื้นศูนย์อำนวยการบริหารจังหวัดชายแดนภาคใต้(ศอ.บต.) ในความพยายามแก้ปัญหาความไม่สงบในภาคใต้
ด้านสถานการณ์โลก การทดลองระเบิดนิวเคลียร์ของเกาหลีเหนือเป็นข่าวเด่นในรอบเดือน ทำให้คณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติต้องออกมติคว่ำบาตรเกาหลีเหนือ ด้านนายปัน กี มุนชาวเกาหลีใต้ได้รับเสียงสนับสนุนให้ดำรงตำแหน่งเลขาธิการสหประชาชาติต่อจากนายโคฟี อันนันซึ่งจะสิ้นสุดวาระสิ้นปีนี้
เบลเยียมอินโดนีเซียอิตาลีและแอฟริกาใต้ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกไม่ถาวรของคณะมนตรีความมั่นคง มีระยะเวลา 2 ปีนับตั้งแต่ปีพ.ศ. 2550นอกจากนี้ยังมีการประกาศผลรายชื่อผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาต่าง ๆ และประเทศเลโซโทก็ได้ประกาศใช้ธงชาติแบบใหม่
เหตุการณ์อื่น ๆ ที่เกิดขึ้นในเดือนตุลาคม 2549 มีดังนี้
การเกิดเอ็มบริโอ

การเกิดเอ็มบริโอ(อังกฤษ:Embryogenesis) เริ่มหลังจากปฏิสนธิได้ไซโกตแล้ว ไซโกตจะแบ่งตัวแบบไมโทซิสจาก 1 เป็น 2 และจาก 2 เป็น 4 ไปเรื่อยๆจนได้เป็นเอ็มบริโอที่เป็นกลุ่มของเซลล์ที่เป็นก้อน จากนั้นเอ็มบริโอจะมีการเจริญไปเป็นระยะต่างๆ
การเกิดเป็นบลาสตูลาเอ็มบริโอในระยะที่เป็นทรงลูกบอลทึบตันนี้จะจัดตัวเป็นบลาสตูลา (blastula) ซึ่งเป็นก้อนกลม ภายในกลวง บรรจุของเหลวต่างๆ ช่องกลวงนี้เรียกว่าบลาสโตซีล(blastocoel) การแบ่งตัวจากไซโกตเซลล์เดียวไปเป็นเอ็มบริโอที่มีหลายเซลล์นั้นเกี่ยวข้องกับการกำหนดอวัยวะในพัฒนาการขั้นต่อไป ทั้งนี้สารเคมีควบคุมการเจริญต่างๆในไซโทพลาสซึมของไซโกตจะกระจายไปยังส่วนต่างๆของเอ็มบริโอ ซึ่งทำให้มีการกำหนดการพัฒนาไปเป็นอวัยวะต่อไป
ในมนุษย์ ระยะที่เป็นบลาสตูลานี้เป็นระยะที่จะฝังตัวที่เยื่อบุมดลูกของแม่ จากนั้น เซลล์ชั้นนอกของเอ็มบริโอที่เรียกโทรโพบลาสต์ (Trophoblast) จะเปลี่ยนแปลงไปเป็นรก(Placenta) ซึ่งจะเป็นที่ที่ส่งอาหารและรับของเสียจากตัวอ่อนที่จะพัฒนาต่อไป โดยจะเชื่อมต่อกับเส้นเลือดแดงและเส้นเลือดดำของแม่ รกที่พัฒนาขึ้นนี้จะสร้างฮอร์โมนที่เรียกว่า Human chorionic gonadotropin (HCG) ซึ่งจะกระตุ้นให้คอร์ปัส ลูเทียมสร้างฮอร์โมนเอสโตรเจนและโปรเจสเตอโรนต่อไปอีก 3 เดือน ไม่เกิดเป็นประจำเดือน
แกสตรูเลชัน(gastrulation) เป็นขั้นตอนสำคัญที่ทำให้เกิดการกำหนดเนื้อเยื่อสามชั้นในขั้นตอนต่อมา กลไกการเกิดแกสตรูเลชันต่างกันไปในแต่ละสปีชีส์ ซึ่งมีขั้นตอนโดยทั่วไปเริ่มจาก บลาสตูลามีการแบ่งเป็นสองส่วนไม่เท่ากัน ด้านที่มีขนาดเล็กเรียกอะนิมอล โพล (animal pole) ด้านที่มีขนาดใหญ่เรียก เวเกตอล โพล (vegetal pole) เซลล์บริเวณที่จะพัฒนาไปเป็นเอ็นโดเดิร์ม (endoderm อยู่ด้านล่าง) เจริญยืดยาวเข้าไปในส่วนที่เป็นช่องว่างภายใน ส่วนเซลล์ที่จะไปเป็นเอกโตเดิร์ม(ectoderm อยู่ด้านบน) จะขยายตัวออกคลุมส่วนที่เป็นเอ็นโดเดิร์ม ส่วนเซลล์ที่จะไปเป็นมีโซเดิร์ม(mesoderm อยู่ระหว่างเซลล์ 2 ชั้นทั้งซ้ายขวา) จะขยายตัวออกแทรกไประหว่างเซลล์ทั้งสองชั้น สุดท้ายจะได้บลาสโตพอร์ที่เป็นช่องเข้าสู่ช่องว่างภายในชั้นเอนโดเดิร์มส่วนที่เป็นเอ็นโดเดิร์มเจริญยืดยาวและม้วนตัวเป็นช่อง ซึ่งจะเป็นช่องว่างของระบบย่อยอาหารต่อไปเรียกอาร์เคนเทอรอน (archenteron) ส่วนที่เป็นเอกโตเดิร์มแบ่งตัวคลุมส่วนที่เป็นเอ็นโดเดิร์มจนมิด ส่วนที่จะเป็นเอ็นโดเดิร์มนั้นเจริญแทรกไประหว่างส่วนทั้งสอง เมื่อแกสตรูเลชั่นเสร็จสิ้นลง เนื้อเยื่อเอ็มบริโอจะเห็นเป็นสามช่องอย่างชัดเจน คือเอกโตเดิร์มอยู่นอกสุด มีโซเดิร์มอยู่ตรงกลาง และเอ็นโดเดิร์มอยู่ด้านใน
เมื่อเกิดเนื้อเยื่อทั้งสามชั้นขึ้นแล้ว ต่อจากนี้เซลล์ในแต่ละชั้นจะแบ่งตัวต่อไปเป็นอวัยวะดังนี้ เอกโตเดิร์มไปเป็นเนื้อเยื่อบุผิวระบบประสาทมีโซเดิร์ม ไปเป็นกระดูกสันหลังกล้ามเนื้อเรียบกล้ามเนื้อลายระบบไหลเวียนเลือดและระบบสืบพันธุ์เอ็นโดเดิร์ม ไปเป็นระบบทางเดินอาหารระบบหายใจตับตับอ่อนต่อมไทรอยด์ต่อมไทมัสระบบขับถ่ายปัสสาวะและระบบสืบพันธุ์
ภาวะไม่ทนต่อฟรุกโทสกรรมพันธุ์

ภาวะไม่ทนต่อฟรุกโทสกรรมพันธุ์(อังกฤษ:Hereditary fructose intolerance; HFI) เป็นความผิดปกติแต่กำเนิดของกระบวนการเมทาบอลิซึมของฟรุกโทสเกิดจากการขาดเอนไซม์อัลโดเลส บี(Aldolase B)ผู้ป่วยด้วย HFI จะไม่แสดงอาการของโรคจนกว่าจะมีการย่อยฟรุกโทส ซูโครส หรือซอร์บิทอล ถ้าหากทานฟรุกโทสเข้าไป การถูกขัดขวางทางเอนไซม์ที่อัลโดเลส บี จะทำให้เกิดการสะสมของฟรุกโทส-1-ฟอสเฟต (fructose-1-phosphate) ซึ่งเมื่อผ่านไปจะทำให้เกิดการตายของเซลล์ตับการสะสมของสารนี้ยังมีผลไปถึงกระบวนการกลูโคนีโอเจเนซิสและการสร้างอะดีนอซีน ไตรฟอสเฟต(ATP) ขึ้นใหม่อาการของ HFI ประกอบด้วยอาเจียน, กล้ามเนื้อหดเกร็ง (convulsions), อารมณ์ฉุนเฉียว (irritability),ไฮโปไกลซีเมีย,ดีซ่าน,เลือดคั่งภายใน,ตับโต,ไฮเปอร์ยูริกซีเมียและอาจนำไปสู่ภาวะไตวายได้ถึงแม้ HFI จะไม่ใช่อาการที่เลวร้ายในทางคลินิก แต่ก็มีรายงานการเสียชีวิตในทารกและเด็กอันเป็นผลทางเมตาบอลิกจาก HFI ในทุกกรณีที่เสียชีวิตเกิดจากปัญหาในการวินิจฉัยโรค
HFI เป็นโรคออโตโซมอลรีเซสสีฟเกิดจากการมิวเตชั่นในยีนALDOBบนตำแหน่ง 9q31.1HFI มักถูกสงสัยจากประวัติการบริโภคอาหาร โดยเฉพาะอย่างยิ่งในทารกซึ่งแสดงอาการหลังจากเลี้ยงด้วยน้ำนมการรักษาอาการของ HFI ประกอบด้วยการห้ามทานฟรุกโทสเป็นเด็ดขาดผู้ป่วยที่มีอายุมักเลือกทานอาหารที่มีฟรุกโทสต่ำอยู่แล้ว แม้ก่อนการวินิจฉัยพบโรค
เมื่อฟรุกโทสถูกย่อยแล้วจะเปลี่ยนเป็นfructose-1-phosphateในตับโดยให้เอนไซม์ฟรุกโทไคเนสการขาดเอนไซม์ฟรุกโทไคเนสทำให้เกิดฟรุกโทซิวเรียจำเป็น(essential fructosuria) อาการที่ไม่เป็นอันตรายในทางการแพทย์ ที่ซึ่งฟรุกโทสที่ไม่ถูกเมทาบอไลส์จะถูกขับออกทางปัสสาวะ Fructose-1-phosphate จะถูกเมทาบอไลส์ต่อโดยอัลโดเลสบี(aldolase B) กลายเป็น dihydroxyacetone phosphate และกลีเซอรอลดีไฮด์โรค HFI นั้นเกิดจากการขาดเอนไซม์อัลโดเลส บี
การขาดเอนไซม์อัลโดเลสบีจึงทำให้เกิดการคั่งของ fructose-1-phosphate และการกักฟอสเฟต (ฟรุกโทไคเนสจำเป็นต้องใช้ATP) ผลตอนปลายของการคั่งนี้ทำให้เกิดการยับยั้งการผลิตกลูโคส และลดการผลิตใหม่ของ ATP ในร่างกาย
การรักษาโรค HFI ขึ้นอยู่กับระยะของโรคและความรุนแรงของอาการ ผู้ป่วยที่ไม่ได้มีอาการพิษที่รุนแรงหรือฉับพลันจะใช้การวางแผนการทานอาหารอย่างรัดกุมไม่ให้มีการทานฟรุกโทสและสารตั้งต้นให้เกิดฟรุกโทสในกระบวนการเมตาบอลิก ฟรุกโทสในอาหารจะถูกแทนที่ด้วยกลูโคส,มอลโทสหรือน้ำตาลอื่น ๆ บางครั้งต้องใช้การช่วยเหลือของนักกำหนดอาหารเพื่อพิจารณาอาหารที่เหมาะสมและรับประทานได้ในผู้ป่วย
ซะอ์ตัร

ซะอ์ตัร(อาหรับ:زَعْتَر,สัทอักษรสากล:[ˈzaʕtar];อักษรโรมัน:Za'atar,zaatar,za'tarหรือzatar) เป็นสมุนไพรประกอบอาหารในตำรับอาหารลิแวนต์หรือกลุ่มสมุนไพร หรืออาจใช้เรียกเครื่องเทศผสมที่ประกอบด้วยสมุนไพรซะอ์ตัรผสมกับงาคั่ว,ซูมักแห้งและเครื่องเทศอื่น ๆชื่อซะอ์ตัรในฐานะกลุ่มสมุนไพรลิแวนต์ยังอาจรวมถึงพืชจากเจเนราOriganum(ออเรกาโน),Calamintha(เบซิลไทม์),Thymus(Thymus vulgarisหรือคือไทม์) และSatureja(ซาเวอรี)ชื่อซะอ์ตัรในฐานะสมุนไพรชนิดเดียวอาจหมายถึงพืชOriganum syriacumซึ่งนักวิทยาไบเบิลเชื่อว่าคือเอโซฟในไบเบิลฮีบรูซึ่งอาจแปลในรูปhyssopแต่ไม่ใช่Hyssopus officinalis
ซะอ์ตัรโดยดั้งเดิมนิยมนำไปตากแห้งและผสมเกลือ งา และซูมัก นิยมกินควบคู่กับพีตาจุ่มน้ำมันมะกอกซะอ์ตัรผสมน้ำมันมะกอกนำมาใช้เป็นเหมือนซอสสำหรับทา เรียกว่าza'atar-wu-zaytหรือzeit ou za'atar(zeitหรือzaytแปลว่า "น้ำมัน" ในภาษาอาหรับ และ "มะกอก" ในภาษาฮีบรู)เมื่อนำซอสสำหรับทานี้ไปผสมกับแป้งขนมปังแล้วนำไปอบ จะได้manakeesh bi zaatarในตะวันออกกลางแถบเมดิเตอร์เรเนียนมีขนมปังงาแบบนุ่ม เรียกว่าka'akหรือนิยมขายคู่กับซะอ์ตัรเป็นเครื่องเคียงหรือเป็นไส้ขนมปัง
ไมโมนีเดสรับไบและแพทย์เมดิเตอร์เรเนียยุคกลาง บันทึกในคริสตศตวรรษที่ 12 ว่าซะอ์ตัรมีสรรพคุณทางสุขภาพส่วนในแถบปาเลสไตน์มีความเชื้อพื้นถิ่นว่าซะอ์ตัรช่วยให้ตื่นตัว และเด็ก ๆ ยังบางครั้งให้กินซะอ์ตัรเป็นอาหารเช้าก่อนไปโรงเรียน
ศาสนาคานาอันโบราณ

ศาสนาคานาอันโบราณเป็นกลุ่มความเชื่อโบราณที่นับถือปฏิบัติโดยชาวคานาอันที่อาศัยอยู่ในภูมิภาคลิแวนต์ตั้งแต่ต้นยุคสัมฤทธิ์จนถึงช่วงศตวรรษแรก ๆ ของสากลศักราชศาสนาคานาอันโบราณเป็นส่วนหนึ่งของศาสนาเซมิติกโบราณอันเป็นกลุ่มความเชื่อแบบพหุเทวนิยมของชาวเซมิติกในตะวันออกใกล้และแอฟริกาตะวันออกเฉียงเหนือ
ชาวคานาอันอาศัยอยู่ในลิแวนต์ตั้งแต่กลางสหัสวรรษที่ 3 ก่อนคริสตกาลชื่อคานาอันมาจากอักษรรูปลิ่มในภาษาแอกแคด𒆳𒆠𒈾𒄴𒈾 (ki-na-aḫ-na) บนจดหมายอะมาร์นาต่อมาปรากฏเป็นอารยธรรมช่วงปลายสหัสวรรษที่ 2 ก่อนคริสตกาล คานาอันไม่ได้หมายถึงกลุ่มคนกลุ่มเดียว แต่เป็นคำเรียกรวม ๆ ของชนหลายกลุ่มที่อาศัย เช่นฟินิเชียชาวฟิลิสตีนและวงศ์วานอิสราเอลในคัมภีร์ฮีบรูกล่าวถึงคานาอันอยู่บ่อยครั้ง โดยกล่าวว่าเป็นดินแดนทางตะวันตกของแม่น้ำจอร์แดนชนที่อาศัยอยู่ที่นั่นเป็นลูกหลานของคานาอันผู้เป็นบุตรของฮามและเป็นหลานของโนอาห์ต่อมาเป็นหนึ่งในเจ็ดกลุ่มชนที่ถูกวงศ์วานอิสราเอลขับไล่หลังวงศ์วานอิสราเอลอพยพจากอียิปต์มายังแผ่นดินแห่งพระสัญญา
ศาสนาคานาอันโบราณมีความเชื่อแบบพหุเทวนิยม และบางกรณีก็ยอมรับเทพหลายองค์ แต่บูชาเทพเพียงองค์เดียว (monolatry) แบ่งออกเป็น 4 ลำดับชั้น โดยเทพสูงสุดคือเอลและพระชายาอะเชียราแต่ภายหลังตำแหน่งเทพสูงสุดเปลี่ยนมาเป็นบาอัลเทพแห่งการเจริญพันธุ์ฝนและฟ้าแลบเป็นการสะท้อนถึงการพึ่งพาฝนของชาวคานาอันในการเพาะปลูกตามตำนานวัฏจักรบาอัลที่บันทึกด้วยภาษายูการิตกล่าวว่าเมื่อบาอัลเอาชนะเทพยัมแห่งท้องทะเล พระองค์ได้ร้องขอเทพเอลให้มอบพระราชวังให้พระองค์ เมื่อเอลทรงอนุญาต บาอัลได้ท้าทายเทพมอตแห่งยมโลกที่พระราชวังของพระองค์แต่ถูกมอตกลืนกิน ทำให้โลกขาดฝนแห้งแล้งอย่างหนักอะนัตเทพีแห่งสงครามผู้เป็นพระเชษฐภคินี (พี่สาว) และพระชายาของบาอัลไปยังยมโลกและเอาชนะมอต ทำให้บาอัลได้กลับมาปกครองโลกอีกครั้ง
ชาวคานาอันทำพิธีที่แท่นบูชาหรือศาสนสถานบนที่สูง กษัตริย์มีบทบาทสำคัญในการประกอบพิธี เช่น พิธีเฮียรอสกามอสช่วงขึ้นปีใหม่ ขณะที่นักบวชมีหน้าที่เซ่นสังเวยให้เหล่าทวยเทพชาวคานาอันเชื่อในโลกหลังความตายและเคารพบูชาผู้วายชนม์ โดยเชื่อว่าหลังเสียชีวิตวิญญาณจะถูกส่งไปยังยมโลก มีการฝังสิ่งของไปพร้อมร่าง และเซ่นไหว้ด้วยอาหารเครื่องดื่มเพื่อไม่ให้ผู้วายชนม์มารบกวนผู้ที่ยังมีชีวิต
ศาสนาคานาอันโบราณได้รับอิทธิพลมาจากภูมิภาคใกล้เคียงอย่างเมโสโปเตเมียและอียิปต์โบราณโดยแต่ละศาสนาต่างส่งอิทธิพลให้แก่กัน ตัวอย่างเช่น เทพยัมอาจมีที่มาจากเทพยาของเมืองอีบลาซึ่งเทียบเท่ากับเองกีหรืออีอา เทพแห่งน้ำเชาวน์ปัญญาและการเจริญพันธุ์ของเมโสโปเตเมีย หรือเทพบาอัลก็เกี่ยวข้องกับเทพเซตของอียิปต์โบราณสมัยที่ปกครองโดยฮิกซอสอิทธิพลของศาสนาคานาอันโบราณยังปรากฏในประมวลเรื่องปรัมปรากรีกเช่น การแบ่งเทพผู้ปกครองหลักเป็นสามองค์ (ซูสโพไซดอนและเฮดีส) สะท้อนภาพของเทพบาอัล ยัม และมอต หรือภารกิจสิบสองประการของเฮอร์คิวลิสก็คล้ายคลึงกับเรื่องของเมลคาร์ทเทพผู้ปกป้องเมืองไทร์ของชาวฟินิเชีย
ไทม์ (สมุนไพร)

ไทม์(อังกฤษ:thyme,/taɪm/) เป็นสมุนไพรของพืชบางสปีชีส์ในสกุลThymusซึ่งเป็นสกุลของสมุนไพรไม่ผลัดใบหลายปีมีกลิ่นในวงศ์กะเพรา(Lamiaceae) มีประโยชน์ในการทำอาหาร ยา และไม้ประดับ ไทม์เป็นญาติของออริกาโนสกุลOriganumและสปีชีส์ที่มักปลูกเพื่อวัตถุประสงค์ในการทำอาหารคือThymus vulgaris
ไทม์เป็นพืชพื้นเมืองในบริเวณเมดิเตอร์เรเนียนไทม์ป่าเติบโตในลิแวนต์ซึ่งเป็นที่ที่อาจมีการปลูกครั้งแรกชาวอียิปต์โบราณใช้ไทม์ในการดองซากศพชาวกรีกโบราณใช้ไทม์ในห้องอาบน้ำและเผาเป็นธูปในวัด โดยเชื่อว่าเป็นแหล่งของความกล้าหาญ การแพร่กระจายของไทม์ไปทั่วยุโรปคาดว่าเป็นเพราะชาวโรมันเนื่องจากชาวโรมันใช้ไทม์เพื่อชำระห้องและ "ให้กลิ่นหอมแก่ชีสและเหล้า"ในสมัยกลางของยุโรปมีการนำไทม์ไปวางไว้ใต้หมอนเพื่อช่วยในการนอนหลับและปัดเป่าฝันร้ายในช่วงเวลานี้ ผู้หญิงมักจะให้ของขวัญที่รวมถึงใบไทม์แก่อัศวินและนักรบ เนื่องจากเชื่อกันว่าจะนำความกล้าหาญมาสู่ผู้ถือ ไทม์ยังใช้เป็นธูปและวางไว้บนโลงศพระหว่างงานศพเชื่อว่าจะรับรองการผ่านไปสู่ชีวิตหน้า
ไทม์ปลูกได้ดีที่สุดในบริเวณที่ร้อนและมีแดดจัดและมีดินที่ระบายน้ำได้ดี โดยทั่วไปจะปลูกในฤดูใบไม้ผลิและหลังจากนั้นจะเติบโตเป็นไม้ยืนต้น สามารถขยายพันธุ์ได้โดยการเพาะเมล็ด ปักชำ หรือแบ่งส่วนรากของพืช ทนความแล้งได้ดีไทม์สามารถทนความแช่แข็งได้และพบไทม์ป่าเติบโตบนที่ราบสูงบนภูเขา มันเติบโตได้ดีบนทางลาดที่แห้งและขยายพันธุ์โดยการตัด สามารถตัดแต่งกิ่งได้หลังดอกบานเพื่อไม่ให้เต็มไปด้วยไม้
มอนโรเวีย

มอนโรเวีย(อังกฤษ:Monrovia) เป็นเมืองหลวงของประเทศไลบีเรียซึ่งเป็นประเทศที่อยู่ทางแอฟริกาตะวันตก ตั้งอยู่ริมชายฝั่งมหาสมุทรแอตแลนติกบริเวณแหลมเมชูราโดเขตเมืองมีประชากรประชากร 1,010,970 คน ในเขตเกรเตอร์มอนโรเวียจากการสำรวจประชากรในปี ค.ศ. 2008 เป็น 29% ของประชากรในประเทศไลบีเรีย และถือเป็นเมืองที่มีประชากรมากที่สุดในประเทศทั้งยังเป็นเมืองท่าทางวัฒนธรรม การเมืองและเศรษฐกิจของประเทศ
เมืองนี้ได้รับการก่อตั้งใน ค.ศ. 1822ตั้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติแก่ประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกาเจมส์ มอนโรผู้สนับสนุนคนสำคัญในการก่อตั้งของไลบีเรีย นอกเหนือจากวอชิงตันดีซีแล้ว เมืองนี้ก็ถือเป็นเมืองหลวงเมืองเดียวที่ตั้งชื่อตามประธานาธิบดีสหรัฐ เมืองมอนโรเวียก่อตั้งหลังเมืองฟรีทาวน์ประเทศเซียร์ราลีโอน30 ปี เป็นรกรากแห่งแรกของชาวอเมริกันเชื้อสายแอฟริกาในแอฟริกากองทัพสหรัฐขยับขยายท่าเรือของมอนโรเวียออกไปมากในช่วงระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง สินค้าส่งออกหลักคือ น้ำยางและแร่เหล็กยังมีผลผลิตที่ผลิตในสถานที่ อย่างเช่น ปูนซีเมนต์ การกลั่นปิโตรเลียม ผลิตอาหาร อิฐและกระเบื้องเครื่องเรือนและเคมีภัณฑ์
วันขอบคุณพระเจ้า

วันขอบคุณพระเจ้า(อังกฤษ:Thanksgiving) เป็นวันหยุดประจำชาติ ซึ่งจัดขึ้นในวันของเดือนตุลาคมและพฤศจิกายนในสหรัฐแคนาดาเซนต์ลูเซียไลบีเรียและไม่เป็นทางการในบางประเทศ เช่นบราซิลเยอรมนีและฟิลิปปินส์นอกจากนี้ยังจัดขึ้นในเมืองไลเดินเนเธอร์แลนด์และเกาะนอร์ฟอล์กออสเตรเลียโดยเริ่มต้นมาจากวันขอบคุณพระเจ้าหลังสิ้นสุดฤดูเก็บเกี่ยว แม้ว่าวันขอบคุณพระเจ้าจะมีรากฐานประวัติศาสตร์จากประเพณีทางศาสนาและวัฒนธรรม แต่ก็ได้รับการเฉลิมฉลองในฐานะวันหยุดมาอย่างยาวนานเช่นกัน
อดีตในอเมริกา วันขอบคุณพระเจ้าไม่ได้เป็นวันหยุดที่มีการฉลองกันทั่วประเทศ จนกระทั่งมีการรณรงค์ต่อรัฐสภาสหรัฐ ในปี ค.ศ. 1863 ประธานาธิบดี อับราฮัม ลินคอล์น ประกาศให้วันขอบคุณพระเจ้าเป็นวันหยุดทั่วประเทศ สืบเนื่องมาจนทุกวันนี้
ในวันขอบคุณพระเจ้านี้ชาวอเมริกันจะใช้เวลาอยู่ร่วมกับครอบครัวและรับประทานอาหารมื้อใหญ่ด้วยกัน โดยอาหารที่นิยมรับประทานจนเป็นประเพณีคือไก่งวงทั้งนี้ว่ากันว่าไก่งวง มีสาร tryptophan ซึ่งทำให้ง่วงนอนจัด บางบ้านพอรับประทานไก่งวงเสร็จแล้ว ก็มักจะพักผ่อนดูฟุตบอลหรืองีบกัน และนอกจากนี้ในนครนิวยอร์กจะมีขบวนพาเหรดที่มีชื่อเสียงจัดโดยห้างสรรพสินค้าเมซีส์ในชื่อ เมซีส์เดย์พาเหรด (Macy's Day Parade)
ไข้ลาสซา

ไข้ลาสซา(อังกฤษ:Lassa fever) หรือไข้เลือดออกลาสซา(Lassa hemorrhagic fever, LHF) เป็นชนิดของไข้เลือดออกจากไวรัสที่เกิดจากไวรัสลาสซาไวรัสในวงศ์Arenaviridaeผู้ติดเชื้อไวรัสจำนวนมากไม่แสดงอาการเมื่อแสดงอาการ ผู้ป่วยมักมีไข้อ่อนเพลีย ปวดศีรษะอาเจียนและปวดกล้ามเนื้ออาการที่พบได้น้อยกว่าปกติรวมถึงมีเลือดออกในปากและทางเดินอาหารความเสี่ยงในการเสียชีวิตหลังติดเชื้ออยู่ที่ประมาณ 1 เปอร์เซ็นต์ และมักเกิดขึ้นภายในสองสัปดาห์เมื่อเริ่มมีอาการผู้ป่วยที่หายดีประมาณ 1 ใน 4 มีภาวะสูญเสียการได้ยินซึ่งประมาณครึ่งหนึ่งของผู้ป่วยกลุ่มนี้มีอาการดีขึ้นภายในสามเดือน
ผู้ป่วยไข้ลาสซาจะแสดงอาการในช่วง 7 ถึง 21 วันหลังติดเชื้อโดยร้อยละ 80 ของผู้ติดเชื้อจะไม่แสดงอาการหรือแสดงอาการน้อยอาการที่ไม่รุนแรงประกอบด้วยไข้, เหนื่อยหอบ, อ่อนแรง และปวดศีรษะ
โดยปกติไข้ลาสซาเริ่มติดต่อสู่คนผ่านทางการสัมผัสปัสสาวะหรืออุจจาระของ Natal multimammate mouse (Mastomys natalensis) สัตว์ฟันแทะจำพวกหนูที่ติดเชื้อหลังจากนั้นเชื้อสามารถติดต่อจากคนสู่คนได้โดยตรงการวินิจฉัยจากการสอบถามอาการทำได้ยาก การยืนยันโรคใช้วิธีตรวจทางห้องปฏิบัติการเพื่อหาอาร์เอ็นเอของไวรัสแอนติบอดีสำหรับไวรัส หรือตัวไวรัสเองในการเพาะเลี้ยงเซลล์สาเหตุที่การวินิจฉัยเป็นไปได้ยากเนื่องจากอาการของไข้ลาสซาคล้ายกับโรคอื่น เช่นโรคไวรัสอีโบลามาลาเรียไข้รากสาดน้อยและไข้เหลือง
ยังไม่มีวัคซีนสำหรับรักษาไข้ลาสซาการป้องกันโรคใช้การแยกผู้ติดเชื้อและลดการสัมผัสกับหนูความพยายามอื่น ๆ ในการควบคุมการแพร่กระจายของโรครวมถึงการใช้แมวจับหนู และการเก็บอาหารในภาชนะปิดสนิทการรักษามุ่งไปที่ภาวะขาดน้ำและการรักษาตามอาการมีการแนะนำยาต้านไวรัสไรบาวิรินในการรักษาแต่หลักฐานที่สนับสนุนการใช้ยานี้ยังไม่ชัดเจน
มีการบรรยายถึงไข้ลาสซาเป็นครั้งแรกช่วงคริสต์ทศวรรษ 1950และมีการระบุไวรัสที่ก่อโรคในปี ค.ศ. 1969 จากรายงานผู้ป่วยในเมืองลาสซารัฐบอร์โนประเทศไนจีเรียไข้ลาสซาเป็นโรคที่พบได้ทั่วไปในประเทศแถบแอฟริกาตะวันตกเช่น ไนจีเรียไลบีเรียเซียร์ราลีโอนกินีและกานามีรายงานผู้ป่วย 300,000–500,000 ราย และเสียชีวิต 5,000 รายต่อปี
สถาบันการศึกษานานาชาติบริดจ์

สถาบันการศึกษานานาชาติบริดจ์เป็นเครือข่ายโรงเรียนอนุบาลและประถม มีสาขาแรกที่ประเทศเคนยาและต่อมาได้ขยายสาขาไปอีก 4 ประเทศ ได้แก่ไลบีเรีย,ไนจีเรีย,อูกานดา,และอินเดียปัจจุบันบริดจ์มีสาขาประมาณ 500 สาขา และมีนักเรียนกว่า 80,000 คน ก่อตั้งโดยแชนอน เมย์, จิม คิมเมลแมน, และฟิล เฟรย์ เมื่อปี 2008
วิสัยทัศน์ของบริดจ์คือการแก้ไขปัญหาระบบการศึกษาของประเทศด้อยพัฒนา ซึ่งหมายถึงการแก้ไขผู้สอนที่ไร้ประสิทธิภาพ ห้องเรียนที่ขาดอุปกรณ์การเรียน หรือการฉ้อฉลเป็นต้น ค่าเรียนของบริดจ์สำหรับนักเรียน 1 คนอยู่ที่ 6 ดอลลาร์ต่อเดือน
ผลวิจัยรายงานว่าการขาดสอนของครูในบริดจ์อยู่ที่ต่ำกว่าร้อยละ 1 ส่วนโรงเรียนรัฐบาลในเคนยามีผู้ขาดสอนอยู่ที่ร้อยละ 47
บริดจ์ถูกวิจารณ์อย่างต่อเนื่องว่าระบบการสอนนั้นเถรตรงเกินไป ไม่เปิดโอกาสให้เด็กมีความคิดสร้างสรรค์ และไม่ได้มาตรฐานตามประเทศฝั่งตะวันตกนอกจากนี้บริดจ์ยังถูกมองว่าเป็นองค์กรแสวงหาผลกำไรจากผู้ยากจน และทำให้โรงเรียนรัฐบาลหลายแห่งในเคนยาไม่ได้รับการสนับสนุนด้านเงินทุนจากต่างประเทศ
ราคา 6 ดอลลาร์ต่อเดือนนั้น มีนักวิจารณ์บางคนมองว่าเป็นราคาที่แพงเกินไปสำหรับประชากรในเคนยา อีกทั้งราคาจริงอาจสูงกว่านี้เนื่องจากบริดจ์มีการเก็บค่าอาหารและค่าชุดเครื่องแบบ มีผู้ประมาณว่าราคาจริงอาจอยู่ที่ประมาณ 10 ดอลลาร์ต่อเดือน
ความสัมพันธ์ไทย-ลิเบีย

ความสัมพันธ์ไทย-ลิเบีย หมายถึง ความสัมพันธ์ทวิภาคีระหว่างลิเบียและราชอาณาจักรไทยทั้งสองประเทศเป็นสมาชิกของกลุ่ม 77และสหประชาชาติ
ทั้งสองประเทศสถาปนาความสัมพันธ์ทางการทูตเมื่อวันที่ 16 มีนาคม พ.ศ. 2520และเปิดสถานทูตไทยในลิเบียเมื่อเดือนมีนาคม พ.ศ. 2552 โดยมีภูมิภาคครอบคลุมประเทศไนเจอร์ ชาด และตูนิเซีย เอกอัครราชทูตไทยประจำลิเบียคนปัจจุบันคือ นายโอภาส จันทรทรัพย์ ในขณะที่ลิเบียได้มอบหมายให้สถานเอกอัครราชทูตฟิลิปปินส์เป็นตัวแทนของประเทศไทย
ความสัมพันธ์ทางเศรษฐกิจ การค้าไทย-ลิเบียมีแนวโน้มเติบโตและขยายตัว ในปี พ.ศ. 2551 การค้าระหว่างทั้งสองประเทศมีมูลค่ารวม 329.26 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้นจากปี พ.ศ. 2548 ประมาณร้อยละ 17.8 ประเทศไทยมีมูลค่าการส่งออกรวม 312.84 ล้านเหรียญสหรัฐ มูลค่านำเข้ารวมประมาณ 16.41 ล้านเหรียญสหรัฐ สินค้าส่งออกสำคัญของประเทศไทย ได้แก่ อาหารทะเลกระป๋องและแปรรูป รถยนต์ อุปกรณ์และส่วนประกอบ เสื้อผ้าสำเร็จรูป เครื่องซักผ้าและส่วนประกอบผลิตภัณฑ์ยาง ตู้เย็น ตู้เย็น ตู้แช่แข็ง และส่วนประกอบ สินค้านำเข้าที่สำคัญจากลิเบียได้แก่ เคมีภัณฑ์ เหล็กและเหล็กกล้า โรงงาน และผลิตภัณฑ์จากพืช ในด้านพลังงาน บริษัท ปตท. บริษัทสำรวจและผลิตปิโตรเลียม จำกัด (มหาชน) ได้เข้าร่วมประกวดราคาสัมปทานการสำรวจและผลิตน้ำมันในประเทศลิเบีย จำนวน 4 แห่ง ในระหว่างปี พ.ศ. 2547-2550 ซึ่ง ไม่ได้ถูกเลือก แต่ยังคงสนใจเข้าร่วมประกวดราคาในโอกาสต่อไป ด้านแรงงาน ปัจจุบันมีแรงงานไทยในลิเบียประมาณ 20,000 คน ส่วนใหญ่เป็นแรงงานช่างฝีมือและกึ่งฝีมือที่ทำงานในโครงการแม่น้ำเทียม (Great Man-made River-GMR) งานก่อสร้าง และ โครงการขนาดใหญ่อื่นๆ นายจ้างในลิเบียมีแนวโน้มต้องการแรงงานไทยเพิ่มขึ้น 1.3 ด้านสังคมและวัฒนธรรม ลิเบียสนับสนุนมูลนิธิช่วยเหลือเด็กกำพร้าสตรีไทยมุสลิมแห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์ และสนับสนุนการก่อสร้างอาคารลิเบียเป็นที่ทำการของมูลนิธิดังกล่าว และใช้เป็นอาคารเรียนสำหรับเยาวชนไทยมุสลิมอีกด้วย
แม่แบบ:รายการซ้ำ
ตริโปลี

ตริโปลี(อังกฤษ:Tripoli;อาหรับ:طرابلس/Ṭarābulus,ฟังเสียง;ภาษาอาหรับลิเบีย:Ṭrābləsฟังเสียง;ภาษาเบอร์เบอร์:Ṭrables; มาจากกรีกโบราณ:Τρίπολις/Trípolis"สามเมือง") เป็นเมืองใหญ่ที่สุดและเมืองหลวงของประเทศลิเบียบางครั้งเรียกว่า "ตริโปลีตะวันตก" (อาหรับ:طرابلس الغرب/Ṭarābulus al Gharb) เพื่อให้ต่างจากตริโปลีในประเทศเลบานอน
ตริโปลีมีประชากร 1,065,405 คน (พ.ศ. 2549) ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศ อยู่ที่ขอบของทะเลทรายเป็นส่วนของแผ่นดินที่ติดกับทะเลเมดิเตอร์เรเนียนตรงบริเวณที่เป็นอ่าว ชาวฟินิเชียก่อตั้งเมืองตริโปลีขึ้นเมื่อ 700 ปีก่อนคริสต์ศักราช โดยตั้งชื่อว่า "Oyat"ตริโปลีเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุด มีท่าเรือ และเป็นที่ตั้งของมหาวิทยาลัยลิเบียเนื่องจากเป็นเมืองที่มีประวัติยาวนาน จึงมีแหล่งโบราณคดีในเมืองมากมาย มีภูมิอากาศแบบเมดิเตอร์เรเนียน คือ อากาศร้อน ฤดูร้อนแล้ง ฤดูหนาวฝนตก
ตริโปลีเป็นหนึ่งในศูนย์กลางหลักของเศรษฐกิจของลิเบียร่วมกับมิศรอตะฮ์เป็นศูนย์กลางการธนาคาร การเงิน และการสื่อสารชั้นนำในประเทศ และเป็นหนึ่งในเมืองการค้าและการผลิตชั้นนำในลิเบีย บริษัทที่ใหญ่ที่สุดในประเทศหลายบริษัทรวมทั้งบริษัทข้ามชาติส่วนใหญ่ตั้งสำนักงานใหญ่และสำนักงานกึ่งที่พักในตริโปลี
ผลผลิตที่สำคัญ ได้แก่ อาหารแปรรูป สิ่งทอ วัสดุก่อสร้าง เสื้อผ้า และผลิตภัณฑ์ยาสูบ นับตั้งแต่การยกเลิกการคว่ำบาตรลิเบียใน พ.ศ. 2542 และอีกครั้งใน พ.ศ. 2546 มีการลงทุนจากต่างประเทศและการท่องเที่ยวเพิ่มขึ้นในตริโปลี และการจราจรมีความหนาแน่นขึ้นบริเวณท่าเรือของเมืองและสนามบินนานาชาติตริโปลีซึ่งเป็นสนามบินนานาชาติหลักของลิเบีย
ตริโปลีเป็นที่ตั้งของพื้นที่จัดงานแสดงสินค้านานาชาติตริโปลีซึ่งเป็นนิทรรศการอุตสาหกรรม การเกษตร และการค้าระดับนานาชาติ ตั้งอยู่ที่ถนนอุมัร อัลมุคตาร งานแสดงสินค้านี้หนึ่งในสมาชิกของสมาคมอุตสาหกรรมนิทรรศการระดับโลกซึ่งตั้งอยู่ในปารีส ประเทศฝรั่งเศส งานแสดงสินค้านานาชาตินี้จัดขึ้นระหว่างวันที่ 2–12 เมษายนของทุกปี โดยเฉลี่ยมีผู้เข้าร่วมงานจากประมาณ 30 ประเทศ และจากบริษัทและองค์กรมากกว่า 2,000 แห่ง
16 กุมภาพันธ์

วันที่16 กุมภาพันธ์เป็นวันที่ 47 ของปี ตามปฏิทินสุริยคติแบบเกรกอเรียนเมื่อถึงวันนี้จะยังเหลือวันอีก 318 วันในปีนั้น (319 วันในปีอธิกสุรทิน)
ลำดับเหตุการณ์สงครามโลกครั้งที่สอง (1939)

นี่คือลำดับเหตุการณ์สงครามโลกครั้งที่สองตั้งแต่วันที่ 1 กันยายน 1939 ถึง 31 ธันวาคม 1939
หมินจี่

เหมี่ยนจื้อ(จีน:免治;พินอิน:miǎnzhì) หรือภาษากวางตุ้งว่าหมินจี่(เยฺว่พิน: min5 zi6) เป็นอาหารมาเก๊าชนิดหนึ่ง ทำจากเนื้อหมูหรือเนื้อวัวบด ปรุงรสด้วยกากน้ำตาลและซอสถั่วเหลืองหากโปะด้วยไข่ดาวด้านบนจะเรียกว่าหมินจี่ฉาวต๋าน(จีน:免治炒蛋;เยฺว่พิน: min5 zi6 caau2 daan2) สันนิษฐานว่าชื่อหมินจี่มาจากคำว่าmincedของภาษาอังกฤษซึ่งได้รับมาจากกลุ่มชนที่ใช้ภาษาอังกฤษในฮ่องกงแต่บางส่วนก็เชื่อกันว่าอาหารชนิดนี้มีต้นกำเนิดมาจากเมืองกัวประเทศอินเดียซึ่งเป็นอดีตอาณานิคมของจักรวรรดิโปรตุเกสมาก่อน
ในชุมชนกุฎีจีนกรุงเทพมหานครมีอาหารที่ใกล้เคียงกันเรียกว่าสัพแหยกเป็นเนื้อสัตว์สับผัดกับเครื่องเทศเติมผงขมิ้นทำให้มีกลิ่นแรง มีรสเปรี้ยวนำ หวาน และเค็ม รับประทานกับขนมปังหรือข้าว
มัสยิดและป่าช้ามาเก๊า

มัสยิดและป่าช้ามาเก๊า(จีน:澳門伊斯蘭清真寺及墳場;โปรตุเกส:Mesquita e Cemitério de Macau) เป็นมัสยิดและป่าช้ามุสลิมเพียงแห่งเดียวในมาเก๊าตั้งอยู่เขตนอซาซึโญราดึฟาตีมา
มีการสันนิษฐานว่ามัสยิดมาเก๊าแห่งนี้สร้างขึ้นโดยชาวมุสลิมจากเอเชียใต้ซึ่งเป็นทหารที่ร่วมกับกองทัพโปรตุเกสซึ่งเป็นเจ้าอาณานิคมในขณะนั้น เดินทางเข้ามาตั้งแต่เมื่อศตวรรษก่อน เพราะป้ายหลุมศพบางหลุมมีอายุกว่าร้อยปีปัจจุบันมีความพยายามที่ขยายมัสยิดแห่งนี้ให้มีขนาดใหญ่ขึ้น ด้วยพื้นที่ 1,881 ตารางเมตร สูง 50 เมตร รองรับผู้ประกอบพิธีทางศาสนาได้ 600 คน มีการก่อสร้างศูนย์อาหารฮาลาลราคาประหยัด ห้องเรียนและโฮสเทลขนาด 30 ห้อง และอาคารอยู่อาศัยสูง 127 เมตร จำนวน 38 ชั้น
มัสยิดมาเก๊าเป็นที่ตั้งของสมาคมอิสลามมาเก๊า (จีน:澳門伊斯蘭會;โปรตุเกส:Associação Islâmica de Macau) ซึ่งจัดการกิจการต่าง ๆ ของมัสยิดก่อตั้งตั้งแต่ ค.ศ. 1935 ในยุคอาณานิคมโปรตุเกส
จะมีศาสนิกชนเข้าร่วมกิจกรรมทางศาสนามากในวันอาทิตย์ งานแต่งงาน หรือวันอีดิลอัฎฮาโดยมากจะมีการจัดกิจกรรมอ่านพระคัมภีร์อัลกุรอานส่วนวันอีดิลอัฎฮาจะมีการเชือดวัวที่โรงฆ่าสัตว์มาเก๊า
มานูรี

มานูรี(กรีก:μανούρι) เป็นเนยแข็งแบบกรีกสีขาวกึ่งนิ่มทำจากนม-หางนม ของแพะหรือแกะเป็นผลพลอยได้หลังจากการผลิตเฟตาโดยส่วนใหญ่ผลิตในภูมิภาคเทสซาลีในภาคกลางและภูมิภาคมาซิโดเนียในภาคเหนือของกรีซ
มานูรีมีความข้นมากกว่าเฟตา เนื่องจากมีการเติมครีมลงในหางนมมีไขมันประมาณร้อยละ 36–38 แต่มีปริมาณเกลือเพียงร้อยละ 0.8 ทำให้มีรสเค็มน้อยกว่าเฟตา ใช้ในสลัดขนมอบหรือรับประทานเป็นของหวานสามารถใช้แทนครีมชีสในอาหารต่าง ๆ เช่น ชีสเค้ก
มานูรีได้รับการกล่าวถึงในหนังสือพิมพ์เดอะวอชิงตันโพสต์ว่า "มานูรีมีกลิ่นอ่อน ๆ ที่แสดงถึงรสเปรี้ยวเล็กน้อย คล้ายกับโยเกิร์ตสดแต่ไม่มีความเป็นกรดแบบโยเกิร์ต(หรือเฟตา) โดยมีรสชาติที่นุ่มนวล หอมกลิ่นถั่วอ่อน ๆ มีกลิ่นจางๆ ของนมแกะซึ่งบ่งบอกเป็นนัยถึงที่มา สิ่งที่ทำให้ชีสโดดเด่นขึ้นมาคือเนื้อสัมผัสของมัน"
มานูรีได้ขึ้นทะเบียนการตั้งชื่อจากแหล่งกำเนิดที่ได้รับการคุ้มครอง(PDO) ของสหภาพยุโรป
ประเทศมาดากัสการ์

มาดากัสการ์(ฝรั่งเศส:Madagascar;มาลากาซี:Madagasikara) หรือชื่อทางการคือสาธารณรัฐมาดากัสการ์(ฝรั่งเศส:République de Madagascar;มาลากาซี:Repoblikan'i Madagasikara) คือประเทศที่มีลักษณะเป็นเกาะในมหาสมุทรอินเดียตั้งอยู่นอกชายฝั่งทางตะวันออกของแอฟริกาใกล้กับโมซัมบิกเกาะมาดากัสการ์ที่เป็นเกาะหลักเป็นเกาะใหญ่เป็นอันดับ 4 ของโลกเป็นถิ่นของสายพันธุ์พืชและสัตว์ถึงร้อยละ 5 ของโลก และมีมากกว่าร้อยละ 80 ที่เป็นสัตว์หรือพืชเฉพาะถิ่นมาดากัสการ์ ที่เด่นคือตัวลีเมอร์ซึ่งอยู่ในตระกูลไพรเมตตัวฟอสซา(fossa) ซึ่งกินเนื้อนกเฉพาะถิ่น3ตระกูลและต้นบาวบับ(baobab) 6 ชนิด ภาษาหลักคือภาษามาลากาซีสมดุลทางธรรมชาติของมาดากัสการ์ถูกคุกคาม เนื่องจากป่าส่วนใหญ่เสียหาย และลีเมอร์ได้สูญพันธุ์ถึง 15 สายพันธุ์
มีหลักฐานปรากฏว่า มีผู้คนอาศัยอยู่ในมาดากัสการ์มาเป็นเวลา 2000 ปีมาแล้ว และต่อมามีคนเชื้อสายแอฟริกันและอินโดนีเซียมาตั้งถิ่นฐานบนเกาะนี้ในศตวรรษที่ 16 ภายใต้การนำของดีโอกู ดีอัชนักบุกเบิกชาวโปรตุเกสดินแดนในเกาะมาดากัสการ์รวมกันภายใต้ระบอบกษัตริย์ในช่วงปี พ.ศ. 2340-2404  แต่ฝรั่งเศสได้เข้าอ้างสิทธิ์ในการปกครองในปีพ.ศ. 2438และต่อมาในปีพ.ศ. 2439ระบอบกษัตริย์ถูกทำลายทำให้ตกเป็นอาณานิคมของฝรั่งเศสในวันที่6 สิงหาคมพ.ศ. 2439กษัตริย์องค์สุดท้ายคือสมเด็จพระราชินีนาถรานาวาโลนาที่ 3 แห่งมาดากัสการ์และต่อมาปีพ.ศ. 2501มีการลงประชามติให้สาธารณรัฐมาลากาซีมีอำนาจปกครองตนเองในประชาคมฝรั่งเศส และได้รับเอกราชในวันที่26 มิถุนายนพ.ศ. 2503
เมื่อ 2,000-1,500 ปีก่อน ชาวออสโตรนีเชียได้อพยพมายังมาดากัสการ์ และได้ผสมกับพวกชาวแอฟริกาพื้นเมือง ต่อมาก็มีชาวอาหรับ อินเดีย และยุโรป อพยพมาบนเกาะนี้ เป็นชาวมาลากาซี16 ล้านคนเมรินา3 ล้านคนเบตซิเลโอ1 ล้านคนซึมิเฮตี989,000 คน และสะกาลาวะ7 แสนคน
ศาสนาคริสต์ร้อยละ 41ศาสนาอิสลามร้อยละ 7ศาสนาพราหมณ์-ฮินดูร้อยละ 0.1 ที่เหลือนับถือความเชื่อท้องถิ่น ผีสางนางไม้ ไสยศาสตร์ ฯลฯ
อุตสาหกรรมที่สำคัญของประเทศมาดากัสการ์ ได้แก่ อุตสาหกรรมการผลิตอาหารและอุตสาหกรรมสินค้าสิ่งทอ
ประเทศมาดากัสการ์ มีพื้นที่การเพาะปลูกประมาณร้อยละ 5 ของประเทศ โดยกาแฟเป็นสินค้าที่ส่งออกมากที่สุดประมาณร้อยละ 50 นอกจากนี้ยังมีวานิลลาข้าวเจ้าอ้อยยาสูบและถั่วที่เป็นสินค้าการเกษตรที่สำคัญ ในด้านการปศุสัตว์และการประมงนั้น ข้อมูลในปีค.ศ. 1988ระบุว่าวัวเป็นสัตว์ที่ประชาชนนิยมเลี้ยงมากที่สุด มีจำนวนมากถึง 10.4 ล้านตัว รองลงมา ได้แก่สุกรซึ่งมีจำนวนประมาณ 1.3 ล้านตัว และสามารถจับปลาได้ประมาณ 63,000 เมตริกตัน
สินแร่ธรรมชาติที่สามารถพบได้ภายในประเทศมาดากัสการ์ที่สำคัญ ได้แก่โครเมียมแกรไฟต์ถ่านหินและบอกไซต์