davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
เวินโจว

เวินโจว(จีนตัวย่อ:温州;จีนตัวเต็ม:溫州;พินอิน:Wēnzhōu;เวินโจว: Yuziou) เป็นนครระดับจังหวัดทางตะวันออกเฉียงใต้ของมณฑลเจ้อเจียงในสาธารณรัฐประชาชนจีนเป็นมณฑลที่ตั้งอยู่ใต้สุดของมณฑลเจ้อเจียง โดยมีอาณาเขตทางทิศตะวันตกติดกับหลีฉุ่ยทิศเหนือติดกับไทโจวและทิศใต้ติดกับมณฑลฝูเจี้ยนเวินโจวล้อมรอบด้วยภูเขาทะเลจีนตะวันออกและหมู่เกาะจำนวน 436 เกาะ ในขณะที่ที่ราบลุ่มเกือบทั้งหมดอยู่ตามชายฝั่งทะเลจีนตะวันออกซึ่งมีความยาวเกือบ 355 กิโลเมตร (221 ไมล์) พื้นที่ส่วนใหญ่ของเวินโจวเป็นภูเขา โดยเกือบร้อยละ 76 ของพื้นที่บนบกที่มีขนาด 11,784 11,784 ตารางกิโลเมตร (4,550 ตารางไมล์) ถูกจัดประเภทเป็นภูเขาและเนินเขาว่ากันว่าเวินโจวมีภูเขา 7/10 แหล่งน้ำ 1/10 และพื้นที่เพาะปลูก 2/10จากการสำรวจสำมะโนประชากรจีนในปี 2010 ประชากร 3,039,500 คนอาศัยอยู่ในพื้นที่เขตเมืองของเวินโจวส่วนพื้นที่ที่อยู่ภายใต้อาณาเขตทั้งหมดของเวินโจว (ซึ่งรวมถึงเมืองบริวาร2 แห่ง และอำเภอ 6 แห่ง) มีประชากร 9,122,100 คน ซึ่งร้อยละ 31.16 เป็นผู้อยู่อาศัยที่ไม่ใช่คนท้องถิ่นที่มาจากนอกเวินโจว
เวินโจวเดิมรู้จักกันในชื่อ หย่งเจีย (จีน:永嘉;พินอิน:Yǒng jiā)เป็นท่าเรือในสนธิสัญญาต่างประเทศที่เจริญรุ่งเรือง ซึ่งยังคงได้รับการอนุรักษ์ไว้อย่างดีในปัจจุบัน เวินโจวตั้งอยู่ในพื้นที่ที่เป็นภูเขาและด้วยเหตุนี้ประวัติศาสตร์ของที่นี่จึงถูกแยกออกจากส่วนอื่น ๆ ส่วนใหญ่ของประเทศ ทำให้วัฒนธรรมและภาษาท้องถิ่นแตกต่างอย่างมาก ไม่เพียงแต่ต่างจากพื้นที่ส่วนอื่น ๆ ของจีนเท่านั้น แต่ยังต่างจากพื้นที่ข้างเคียงอีกด้วย เมืองนี้ยังเป็นแผ่นดินแม่ของผู้อพยพจำนวนมากที่อพยพไปยังยุโรปและสหรัฐอเมริกาโดยผู้อพยพชาวเวินโจวเหล่านี้หลายคนเป็นผู้ประกอบการที่เริ่มต้นทำร้านอาหาร ธุรกิจค้าปลีกและค้าส่งในประเทศที่ตนอาศัยชาวจีนเชื้อสายจีนในอิตาลีประกอบด้วยชาวเวินโจวจำนวนมาก ซึ่งในบางแคว้น เช่นแคว้นตอสคานาประกอบด้วยชาวเวินโจวร้อยละ 90 ของผู้อยู่อาศัยชาวจีนทั้งหมดนอกจากนี้ยังสามารถพบชาวเวินโจวได้ทั่วไปในฝรั่งเศสและสเปน
นครระดับจังหวัดเวินโจวในปัจจุบันแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 4 เขต, 3 นครระดับอำเภอ และ 5 อำเภอ ข้อมูลจำนวนประชากรจากสำรวจสำมะโนประชากรปี 2010
น้ำส้มสายชู

น้ำส้มสายชูเป็นของเหลวที่ได้จากกระบวนการหมัก มีองค์ประกอบหลักคือกรดน้ำส้ม (กรดอะซิติก) น้ำส้มสายชูทั่วไปมีความเข้มข้นของกรดตั้งแต่ 4% ถึง 8% โดยปริมาณและอาจสูงถึง 18% หากเป็นน้ำส้มสายชูที่ได้จากการดองน้ำส้มสายชูหมักโดยธรรมชาติยังมีกรดชนิดอื่น ๆ ในปริมาณเล็กน้อย เช่นกรดทาร์ทาริกและกรดซิตริกมนุษย์รู้จักการผลิตและใช้น้ำส้มสายชูมาตั้งแต่สมัยโบราณ  น้ำส้มสายชูเป็นองค์ประกอบสำคัญของอาหารยุโรป อาหารเอเชีย และตำรับอาหารอื่น ๆ และยังสามารถนำมากำจัดคราบได้อีกด้วย
คำว่า "vinegar" มาจากคำในภาษาอังกฤษ-ฝรั่งเศส vin egre แปลว่าไวน์ที่เปรี้ยว
น้ำส้มสายชูเป็นองค์ประกอบสำคัญของอาหารยุโรป อาหารเอเชีย และตำรับอาหารอื่นๆ น้ำส้มสายชู (Vinegar)เป็นของเหลวที่ได้จากกระบวนการหมัก คำว่า vinegar มาจากคำว่า vin aigre เป็นภาษาฝรั่งเศส แปลว่า ไวน์เปรี้ยว เพราะน้ำส้มสายชู ในสมัยเริ่มต้นได้จากการหมักทำให้ได้กรดน้ำส้ม (actetic acid) ซึ่ง มีคุณสมบัติที่ให้รสเปรี้ยว เพราะไม่มีพิษต่อร่างกายประเภทของน้ำส้มสายชูนั้นแบ่งออกเป็น 3 ชนิด ได้แก่น้ำส้มสายชูหมัก คือน้ำส้มสายชูที่ได้จากการหมัก เมล็ดธัญพืช เช่น ข้าว ข้าวโพด ผลไม้ เช่น สับปะรด แอปเปิล หรือ น้ำตาล กากน้ำตาล (molass)น้ำส้มสายชูกลั่น เป็นผลิตภัณฑ์ที่ได้จากการนำเอทธิลอัลกอฮอล์กลั่นเจือจาง มาหมักกับเชื้อน้ำส้มสายชู หรือเมื่อหมักแล้วนำไปกลั่น หรือได้จากการนำน้ำส้มสายชูหมักมากลั่น น้ำส้มสายชูกลั่นจะต้องมีลักษณะใส ไม่มีตะกอน และมีปริมาณกรดน้ำส้มไม่น้อยกว่า 4%น้ำส้มสายชูเทียม เป็นผลิตภัณฑ์ที่ได้จากการนำเอากรดน้ำส้ม ซึ่งสังเคราะห์ขึ้นทางเคมี เป็นกรดอินทรีย์มีฤทธิ์เป็นกรดอ่อนมีความเข้มข้นประมาณ 95% มาเจือจางจนได้ปริมาณกรด 4-7% ลักษณะใส ไม่มีสี กรดน้ำส้มที่นำมาเจือจางจะต้องมีความบริสุทธิ์สูงจึงเหมาะสมที่จะนำมาเป็นอาหารได้ส่วนคำว่า "น้ำส้มสายชู" ซึ่งเป็นคำไทยนั้น น่าจะมาจากหลักฐานที่ว่า เมื่อหลายพันปี ที่ผ่านมา ประเทศจีนเข้าใจเทคนิคของการหมักน้ำส้มสายชูจากธัญพืช ในหนังสือโจว หลี่ ประพันธ์โดยโจวกง เมื่อปี ค.ศ.1058 นั้นได้บันทึกถึงการหมักน้ำส้มสายชู และสมัยชุนชิวจ้านกว๋อ ปรากฏว่ามีโรงกลั่นน้ำส้มสายชูแล้ว หนังสือบันทึกวิชาการสำคัญ ฉีหมินเย่าซู（齊民要術） ได้กล่าวไว้ว่า “ชู่ 醋” คือน้ำส้มสายชูจีนในปัจจุบัน ในสมัยโบราณเขียนคำว่าชื่อ “ชู่” 醋 ได้อีกว่า “ 酢” หรือ “醯” และได้บันทึกขั้นตอนของการหมักน้ำส้มสายชูอย่างละเอียด นักประวัติศาสตร์นามว่าห่าวซู่โหว(郝樹候) ได้สำรวจที่ไท้เอวี๋ยน และพบว่าก่อนค.ศ.479 เมื่อตั้งเมืองจิ้นหยาง（晉陽）แล้วก็มีผู้คนทำน้ำส้มสายชูจีน คนถิ่นอื่นจึงเรียกคนซานซีว่า “เหล่าซีเอ๋อร์（老醯兒）”คำว่า “ซี-醯” ซึ่งเป็นเสียงพ้องของคำว่า “ชู่-醋” อักษรในสมัยโบราณการนำอักษรชู่โบราณมาเรียกคนซานซีนั้น สะท้อนถึงเวลาที่เก่าแก่และคนจำนวนมากในการหมักน้ำส้มสายชูจีน ในประวัติศาสตร์ ด้วยเหตุนี้จึงกล่าวได้ว่า ซานซีเป็นแหล่งกำเนิดของการหมักน้ำส้มสายชูของจีน และประวัติของการหมักน้ำส้มสายชูอย่างน้อยก็มีอายุมากกว่า 2,480 ปี จึงเป็นที่น่าเข้าใจได้ว่า คำว่า "น้ำส้ม" มาจากรสชาติที่เปรี้ยว และคำว่า "สายชู" น่าจะมาจากแหล่งกำเนิดคือ "ซานซี" หรือ "ซานชู่" จนมาเป็นคำว่า "น้ำส้มซานชู่" หรือ "น้ำส้มสายชู"
นารูโตะ เดอะมูฟวี่ เกาะเสี้ยวจันทรา

นารูโตะ เดอะมูฟวี่(大興奮! みかづき島のアニマル騒動だってばよ!Dai Kōfun! Mikazuki-jima no Animaru Panikku Dattebayo!) ออกฉายในวันที่5 สิงหาคมค.ศ. 2006
ภารกิจของนารูโตะครั้งนี้ก็คือ  คุ้มครองเจ้าชายมิจิรุกับลูกชายชื่อฮิคารุ  กลับแคว้นซึคิอย่างปลอดภัย  แคว้นซึคิ หรือแคว้นจันทรา  มีความอุดมสมบูรณ์ ทั้งทรัพยากรธรรม ชาติ  อาหารการกิน สถานที่ท่องเที่ยว  แต่ราชาเริ่มตระหนักว่า สิ่งสำคัญของแคว้นนี้จริงๆ คือความเป็นอยู่ที่เป็นสุขของประชาชน  แต่ชาบาตาบะ  รัฐมนตรีคู่กาย กลับโลภมาก  อยากได้ทรัพย์สินเงินทอง ไม่ห่วงประชาชน จึงก่อการกบฏ  เมื่อมิจิรุกับพวกนารูโตะกลับมาถึง  ก็ต้องปะทะกันอย่างรุนแรง  มิจิรุถูกจับตัวไป  ฮิคารุที่เป็นเด็กน้อย ก็ได้แต่เสียใจ  แต่เพราะมีนารูโตะอยู่ข้างๆ เขาจึงรวบรวมความกล้า และบุกเข้าไปช่วยพ่อพร้อมกับพวกทหารที่ยังภักดีกับพวกนารูโตะ  และสุดท้าย พวกเขาก็สามารถนำแคว้นที่สงบสุขกลับมาได้อีกครั้ง  พร้อมกับเรียนรู้ถึงสิ่งสำคัญ ว่าที่แท้จริงนั้นคืออะไร
เอ็งกะ

เอ็งกะ(ญี่ปุ่น:演歌;โรมาจิ:Enka) (演 (เอ็ง) แปลว่า การแสดง ความบันเทิง / 歌 (คะ) แปลว่าเพลง) คือรูปแบบดนตรีที่มีการผสมผสานกันระหว่างแนวดนตรีสองแนวที่แตกต่างกัน แนวแรกคือแนวดนตรีแบบดั้งเดิมของญี่ปุ่นในช่วงยุคเมจิ(พ.ศ. 2411–2455) กับยุคไทโช(พ.ศ. 2455 –2469) ส่วนแนวที่สองคือแนวเพลงประโลมโลกแบบป็อปของญี่ปุ่นที่มีกลิ่นอายของเพลงสไตล์คันทรีแบบอเมริกันผสมอยูด้วย โดยเอ็งกะในปัจจุบันนั้น จะหนักไปทางแนวที่สองมากกว่า
เอ็งกะกำเนิดขึ้นครั้งแรกในประเทศญี่ปุ่น สมัยยุคเมจิ โดยได้รับอิทธิพลหรือมีรากฐานมาจากเพลงทางเกาหลีหรือจีนในช่วงแรก เพลงแนวนี้ถูกนำมาใช้ในด้านการเมืองอยู่บ่อย ๆ อย่างเช่นนำมาใช้แปลงบทแถลงการณ์ต่าง ๆ ให้เป็นทำนองเพลงเพื่อง่ายต่อการเผยแพร่ เป็นต้น แต่ในเวลาต่อมา การใช้ประโยชน์ในด้านนี้ก็ได้เปลี่ยนแปลงไปอย่างรวดเร็ว
แนวเพลงเอ็งกะนี้ ถือได้ว่าเป็นแนวเพลงแรกที่สังเคราะห์เอาสเกลโน้ตเพ็นทาโกนิคของเพลงญี่ปุ่นรวมเข้ากับท่วงทำนองของดนตรีสไตล์ตะวันตกได้เป็นอย่างดี เนื้อร้องของเพลงแนวนี้ส่วนใหญ่จะเน้นไปที่เรื่องความรักและการสูญเสีย ความเหงา ความรันทด ความทุกข์ยากลำบาก ไปจนถึงความตายและการฆ่าตัวตาย เอ็งกะจะสะท้อนให้เห็นถึงประเพณี อุดมการณ์ หรือความเย้ายวนใจในมุมมองของวัฒนธรรมหรือทัศนคติในแบบของญี่ปุ่น คล้ายกับแนวเพลงคันทรีของอเมริกันและเพลงสไตล์ตะวันตก
นักร้องเพลงแนวเอ็งกะที่โด่งดังและเป็นที่รักมากที่สุดคือฮิบาริ มิโซระ(พ.ศ. 2480 – พ.ศ. 2532) เธอได้รับการขนานนามว่าเป็น "ราชินีเพลงเอ็งกะ" และ "ราชินีแห่งยุคโชวะ" ในช่วงที่เธอยังมีชีวิตอยู่และได้รับความนิยมมากที่สุด
เอ็งกะได้รับความนิยมมาเรื่อย ๆ จนกระทั่งถึงช่วงทศวรรษล่าสุดนี้เองที่เพลงเอ็งกะได้เสื่อมความนิยมลงทั้งทางด้านยอดขายและการยอมรับ ประจวบกับการที่เพลงแนวเจ-ป็อปแบบอเมริกันโด่งดังขึ้นมาแทนที่พอดี เหตุหนึ่งที่เอ็งกะเดินทางมาถึงช่วงขาลงตรงจุดนี้ก็เพราะว่านักฟังชาวญี่ปุ่นรุ่นใหม่ ๆ ไม่ประทับใจแนวเพลงดั้งเดิม แต่อย่างไรก็ตาม ก็ยังมีชาวญี่ปุ่นอีกหลาย ๆ คนที่ยังหลงใหลกับเพลงแนวเอ็งกะนี้อยู่ จนกระทั่งต่อมา เมื่อนักร้องขวัญใจวัยรุ่นของญี่ปุ่นในช่วงนั้นอย่างคิโยชิ ฮิกาวะและยูโกะ นากาซาวะ(อดีตสมาชิกรุ่นที่ 1 ของมอร์นิงมูซูเมะ) หันมาร้องเพลงแนวเอ็งกะบ้าง ก็ทำให้แฟนเพลงหนุ่มสาวของญี่ปุ่นหันมานิยมเพลงแนวนี้ได้พอสมควร
การแต่งกายของนักร้องเอ็งกะเวลาขึ้นแสดงส่วนใหญ่ ถ้าหากว่าเป็นผู้หญิงพวกเธอจะใส่ชุดกิโมโนหรือไม่ก็ชุดราตรีในการแสดง และถ้าหากว่าเป็นผู้ชายพวกเขาจะใส่ชุดที่เป็นทางการหรือไม่ก็ชุดญี่ปุ่นที่ถูกต้องตามประเพณี
เครื่องดนตรีที่ใช้ในเพลงแนวเอ็งกะก็จะเหมือนกันกับที่ใช้ในเพลงดั้งเดิมของญี่ปุ่นทั่วไป อย่างเช่นชิโนบูเอะและชามิเซ็งเป็นต้น ส่วนแหล่งที่จะสามารถฟังเพลงเหล่านี้ได้ในญี่ปุ่น นอกจากจะในรายการโทรทัศน์และวิทยุแล้ว ก็คือที่ร้านอาหารร้านสุราคาเฟ่และสถานที่ให้บริการคาราโอเกะ
ในสหรัฐอเมริกาเอ็งกะก็ยังได้รับความนิยมอยู่ในกลุ่มคนที่มีเชื้อสายญี่ปุ่น-อเมริกัน (โดยเฉพาะที่สูงอายุแล้ว) แต่อย่างไรก็ตาม ก็ยังมีแฟนเพลงเอ็งกะที่ไม่ใช่ชาวญี่ปุ่นอยู่ด้วย นอกจากนั้นแล้ว ในอเมริกาก็ยังมีวงดนตรีและนักร้องแนวเอ็งกะอยู่ด้วยเหมือนกัน อย่างเช่นวงซานโฮเซ จิโดริที่เปิดการแสดงในเทศกาลโอบงในช่วงฤดูร้อนอยู่เป็นครั้งคราว เป็นต้น
ต่อไปนี้จะเป็นรายชื่อของนักร้องญี่ปุ่นแนวเอ็งกะที่มีชื่อเสียง
ซิสเตอร์ปรินเซส

ซิสเตอร์ปรินเซส(ญี่ปุ่น:シスター・プリンセス;โรมาจิ:Shisutā Purinsesu;ทับศัพท์: ทับศัพท์จาก Sister Princess) เป็นคอลัมน์หนึ่งในนิตยสารเด็งเงคิ G's แมกกาซีนซึ่งนำเสนอในรูปแบบนวนิยายแนวบิโชโจะแต่งเรื่องโดยซากุระโกะ คิมิโนะวาดภาพประกอบโดยนาโอโตะ เทนฮิโระลงตีพิมพ์ตั้งแต่พ.ศ. 2542-2546ต่อมาได้มีการนำเรื่องนี้มาสร้างเป็นเกมสำหรับเครื่องเพลย์สเตชันและเกมบอยแอดวานซ์รวมไปถึงสื่ออื่น ๆ เช่นภาพยนตร์การ์ตูนโทรทัศน์และหนังสือการ์ตูน
ซิสเตอร์ปรินเซสเป็นคอลัมน์นิยายที่ตีพิมพ์ในนิตยสารเด็งเงคิ G's แมกกาซีนตีพิมพ์ครั้งแรกในเดือนมีนาคมพ.ศ. 2542โดยตัวละครมีน้องสาวอยู่เพียง 9 คน เท่านั้น ซึ่งต่อมาได้เพิ่มตัวละครอีก 3 ตัว คือ ฮารุกะ โยทสีบะ และอาเรียในเดือนมีนาคมพ.ศ. 2543ซึ่งเนื้อเรื่องสำคัญจะเกี่ยวกับจดหมายที่น้องสาวเขียนบอกเล่าความรู้สึกถึงพี่ชายซึ่งแยกกันอยู่
ต่อมา บริษัทโซนีได้นำเรื่องซิสเตอร์ปรินเซสไปสร้างเป็นเกมเพลย์สเตชันออกจำหน่ายเมื่อวันที่8 มีนาคมพ.ศ. 2544ซึ่งเกมนี้ได้ขายดีเป็นอันดับสามของญี่ปุ่นในสัปดาห์แรกที่วางจำหน่าย นอกจากนี้ ยังได้มีการนำเรื่องนี้ไปสร้างเป็นอะนิเมะจำนวน 26 ตอน ซึ่งออกฉายทางทีวีโตเกียวตั้งแต่4 เมษายน-6 ตุลาคมพ.ศ. 2541โดยในอะนิเมะจะมีเนื้อหาที่แตกต่างจากในนิตยสารมาก
หลังจากนั้น ได้มีการสร้างเกมเพลย์สเตชันภาคใหม่ ใช้ชื่อว่าSister Princess ~ Pure Story ~ออกวางจำหน่ายเมื่อ13 ธันวาคมพ.ศ. 2544และได้ทำการสร้างอะนิเมะภาคใหม่ขึ้นอีกครั้ง โดยใช้ชื่อว่าSister Princess: RePureซึ่งอ้างอิงเนื้อหาจากนิตยสารเป็นหลัก
ในเดือนกันยายนพ.ศ. 2546ซิสเตอร์ปรินเซสได้ถูกนำออกจากนิตยสารเด็งเงคิ G's แมกกาซีน โดยมีคอลัมน์ใหม่คือFutakoiมาแทนที่ ซึ่งหลังจากนั้นเรื่องนี้ก็ไม่ได้มีการนำมาสร้างต่อใด ๆ อีก
น้องสาวทั้ง 12 คนของมินากามิ วาตารุ แต่ละคนจะใช้คำที่เรียกพี่ชายแตกต่างกันออกไป
ATC รหัส A03

A03 ยาสำหรับโรคการทำงานของทางเดินอาหาร (Drugs for functional gastrointestinal disorders)เป็นกลุ่มย่อยตามการรักษาของระบบจำแนกประเภทยาตามการรักษาทางกายวิภาคศาสตร์(Anatomical Therapeutic Chemical Classification System) จัดอยู่ในกลุ่มหลักตามกายวิภาคศาสตร์A ทางเดินอาหารและเมแทบอลิซึม (Alimentary tract and metabolism)
แม่แบบ:ยาสำหรับโรคการทำงานของทางเดินอาหาร
กรดอะมิโนจำเป็น

กรดอะมิโนจำเป็น(อังกฤษ:essential amino acid) หรือกรดอะมิโนที่ขาดไม่ได้(อังกฤษ:indispensable amino acid) หมายถึงกรดอะมิโนที่สิ่งมีชีวิตไม่สามารถสังเคราะห์ขึ้นเองได้เร็วพอที่จะทดแทนความต้องการ ฉะนั้นจึงต้องได้รับผ่านการบริโภคเท่านั้น ในบรรดากรดอะมิโนทั่วไป 21 ชนิดที่พบในสิ่งมีชีวิต กรดอะมิโนเก้าชนิดที่ร่างกายมนุษย์ไม่สามารถสังเคราะห์ได้แก่ฟีนิลอะลานีน,วาลีน,ธีโอนีน,ทริพโทฟาน,เมธไธโอนีน,ลีวซีน,ไอโซลีวซีน,ลัยซีนและฮิสทิดีน
ในจำนวนนี้ สำหรับมนุษย์มีกระอะมิโนหกชนิดที่จำเป็นในบางกรณี(conditionally essential) ซึ่งคือกลุ่มที่มีการสังเคราะห์ขึ้นได้จำกัดภายใต้สภาวะที่มีพยาธิสภาพพิเศษ หรือสภาวะทางสรีรวิทยา เช่น เด็กแรกเกิด หรือผู้มีความผิดปกติในกระบวนการคาทาบอลิกกรดอะมิโนหกตัวนี้ได้แก่อาร์จินีน,ซิสเทอีน,กลัยซีน,กลูทามีน,พรอพีนและทัยโรซีนส่วนกรดอะมิโนไม่จำเป็นหกตัวคือสามารถสังเคราะห์ขึ้นได้เพียงพอโดยร่างกาย ได้แก่อะลานีน,กรดอัสพาร์ทิก,อัสพาราจีน,กรดกลูทามิก,เซอรีน,เซเลโนซิสเทอีนส่วนกรดอะมิโนเพียโรลัยซีนซึ่งพบมีคุณสมบัติสามารถนำไปใช้ในการสังเคราะห์โปรตีน (proteinogenic) แค่เพียงในสิ่งมีชีวิตบางกลุ่ม ไม่ปรากฏใช้หรือจำเป็นในสิ่งมีชีวิตส่วนใหญ่ รวมถึงมนุษย์
รายชื่อผู้ได้รับรางวัลโนเบล

รางวัลโนเบล(สวีเดน:Nobelpriset,นอร์เวย์:Nobelprisen) เป็นรางวัลที่มอบให้รายปีโดยราชบัณฑิตยสถานวิทยาศาสตร์แห่งสวีเดน(Royal Swedish Academy of Sciences), Swedish Academy,สถาบันแคโรลินสกา(Karolinska Institutet) และคณะกรรมการโนเบลนอร์เวย์(Norwegian Nobel Committee) แก่บุคคลและองค์กรที่มีผลงานโดดเด่นในด้านฟิสิกส์เคมีสรีรวิทยาหรือการแพทย์วรรณกรรมและสันติภาพตามเจตจำนงของอัลเฟรด โนเบลใน ค.ศ. 1895 ซึ่งประสงค์ให้รางวัลควรได้รับการจัดการโดยมูลนิธิโนเบลภายหลังในปี 1968 รางวัลโนเบลสาขาเศรษฐศาสตร์ได้รับการจัดตั้งขึ้นโดยธนาคารกลางสวีเดนเพื่อสนับสนุนบุคคลที่มีคุณูปการทางด้านเศรษฐศาสตร์ "ผู้ได้รับรางวัล" แต่ละรายจะได้รับมอบเหรียญทอง ประกาศนียบัตร และเงินจำนวนหนึ่ง
คณะกรรมการต่างคณะจะเป็นผู้มอบรางวัลแต่ละประเภทรางวัลให้แก่ผู้ได้รับรางวัล กล่าวคือ ราชบัณฑิตยสถานวิทยาศาสตร์แห่งสวีเดนเป็นผู้มอบรางวัลในสาขาฟิสิกส์ เคมี และเศรษฐศาสตร์ สถาบันแคโรลินสกา มอบรางวัลในสาขาสรีรวิทยาหรือการแพทย์ และคณะกรรมการโนเบลนอร์เวย์มอบรางวัลสันติภาพผู้ได้รับรางวัลแต่ละรายจะได้รับเหรียญ ประกาศนียบัตร และเงินรางวัลที่แตกต่างกันไปในแต่ละปีใน ค.ศ. 1901 ผู้รับรางวัลโนเบลสาขาแรกได้รับรางวัล 150,782 ครูนาสวีเดน (ซึ่งเท่ากับ 8,402,670 ครูนาสวีเดน ในเดือนธันวาคม 2560) ในปี 2560 ผู้ได้รับรางวัลได้รับรางวัลมูลค่า 9,000,000 ครูนาสวีเดน การมอบรางวัลประจำปีจะจัดขึ้นที่กรุงสต็อกโฮล์มประเทศสวีเดนในพิธีประจำปีในวันที่ 10 ธันวาคม ซึ่งเป็นวันครบรอบการเสียชีวิตของโนเบล
ในปีที่ไม่มีการมอบรางวัลโนเบลเนื่องจากเหตุการณ์ภายนอกหรือขาดการเสนอชื่อ เงินรางวัลจะถูกส่งกลับคืนไปยังกองทุนที่มอบรางวัลที่เกี่ยวข้องเช่น การระหว่างปี 2483 ถึง 2485 ที่ไม่มีการมอบรางวัลเนื่องจากสงครามโลกครั้งที่สอง
ระหว่างปี 1901 ถึง 2017 มีการมอบรางวัลโนเบลและรางวัลโนเบลสาขาเศรษฐศาสตร์ทั้งสิ้น 585 รางวัล แก่ 923 รายและองค์กร แต่เนื่องด้วยบางรายได้รับรางวัลมากกว่าหนึ่งครั้ง จึงมีบุคคลธรรมดาทั้งสิ้น 892 คน (ชาย 844 คน ผู้หญิง 48 คน) และองค์กร 24 แห่งที่ได้รับรางวัล
ผู้ได้รับรางวัลหกรายได้รับรางวัลมากกว่าหนึ่งรางวัล และจากหกรายนั้นคณะกรรมการกาชาดระหว่างประเทศได้รับรางวัลโนเบลสาขาสันติภาพถึงสามครั้ง มากสุดในบรรดาผู้ได้รับรางวัล
ในบรรดาผู้ได้รับรางวัลโนเบล 892 คน มี 48 คนเป็นผู้หญิง โดยผู้หญิงคนแรกที่ได้รับรางวัลโนเบล คือมารี กูว์รีในรางวัลโนเบลสาขาฟิสิกส์ในปี 1903นอกจากนี้ เธอยังเป็นบุคคลแรก (ชายหรือหญิง) ที่ได้รับรางวัลโนเบลสองรางวัล ซึ่งรางวัลที่สองคือรางวัลโนเบลสาขาเคมี ซึ่งมอบให้ในปี 1911
อ้างอิงผิดพลาด: มีป้ายระบุ<ref>สำหรับกลุ่มชื่อ "lower-alpha" แต่ไม่พบป้ายระบุ<references group="lower-alpha"/>ที่สอดคล้องกัน
แร้งคอนดอร์แอนดีส

แร้งคอนดอร์แอนดีส(อังกฤษ:Andean condor, condor;ชื่อวิทยาศาสตร์:Vultur gryphus) นกล่าเหยื่อขนาดใหญ่จำพวกแร้งจัดเป็นแร้งโลกใหม่(Cathartidae) ชนิดหนึ่ง จัดเป็นเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในสกุลVultur
แร้งคอนดอร์แอนดีส จัดเป็นแร้งที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลก จึงจัดเป็นนกล่าเหยื่อที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลกด้วย และนับเป็นหนึ่งในนกที่บินได้ที่มีช่วงปีกกว้างที่สุดในโลก รองมาจากนกอัลบาทรอสเพราะมีช่วงปีกกางได้กว้างถึง 3 เมตร ขณะที่มีลำตัวยาว 1.2 เมตร และมีน้ำหนักตัวประมาณ 14 กิโลกรัม เมื่อโตเต็มที่ และถือเป็นนกที่มีขนาดใหญ่ที่สุดที่พบได้ในทวีปอเมริกาใต้ด้วย
แร้งคอนดอร์แอนดีส มีความแตกต่างระหว่างเพศที่เห็นได้ชัด คือ ตัวผู้จะมีหงอนสีแดงสดและเหนียงยานต่าง ๆ ที่บนหัวและใต้คางหรือหลังหัวที่โล้นเลี่ยนปราศจากขน ซึ่งเหนียงเหล่านี้เป็นเสมือนสัญลักษณ์บอกถึงความสง่างามและแข็งแกร่งของนกตัวผู้ ขณะที่ตัวเมียจะไม่มีลักษณะดังกล่าว
มีพฤติกรรมอาศัยอยู่รวมกันเป็นฝูงใหญ่ ในแถบเทือกเขาแอนดีสและที่ราบสูงปาตาโกเนียในทวีปอเมริกาใต้ โดยอาศัยและทำรังบนหน้าผาสูงในระดับนับร้อยหรือพันเมตรจากพื้นดิน  มีระดับการบินที่สูงจากพื้นดิน ขณะที่สายตาก็สอดส่องมองหาอาหาร ซึ่งได้แก่ ซากสัตว์ต่าง ๆ ที่ตายบนพื้นดิน เมื่อพบเจอซากสัตว์ แร้งคอนดอร์แอนดีสมักจะได้สิทธิกินซากก่อนนกหรือแร้งโลกใหม่ชนิดอื่น ๆ เนื่องจากเป็นนกที่มีขนาดใหญ่ ขณะที่แร้งคอนดอร์แอนดีสด้วยกันตัวอื่น ๆ แม้จะเจอซากสัตว์เหมือนกัน อาจมีการแย่งกินกันบ้าง แต่ก็ไม่รุนแรงเหมือนแร้งโลกเก่า(Aegypiinae) และนกตัวผู้จะได้รับสิทธิให้กินก่อน ต่อจากนั้นก็จะตามมาด้วยนกตัวเมีย และนกวัยรุ่นหรือนกวัยอ่อน ซึ่งในนกวัยรุ่นอาจมีการดึงแย่งเศษซากชิ้นส่วนกันด้วย
แร้งคอนดอร์แอนดีสเป็นนกที่มีอายุยืน อาจมีอายุได้ถึง 50-60 ปี เป็นนกที่จับคู่แบบคู่เดียวตลอดทั้งชีวิต ทำรังบนหน้าผาสูง โดยวางไข่เพียงครั้งละ 1 ฟอง พ่อแม่นกจะช่วยกันเลี้ยงลูกนานถึง 2 ปี เมื่อลูกนกฝึกบินจะเป็นพ่อและแม่นกที่ช่วยสอนลูก
แร้งคอนดอร์แอนดีส มีการอพยพย้ายถิ่นไปในสหรัฐอเมริกาและอเมริกากลางเช่นเดียวกับแร้งโลกใหม่ชนิดอื่น ๆ โดยจะบินอพยพไปพร้อม ๆ กันเป็นฝูงใหญ่ โดยมีการแวะพักในระหว่างทาง แร้งคอนดอร์แอนดีส เกือยจะสูญพันธุ์ไปจากธรรมชาติเมื่อปี ค.ศ. 1985 เมื่อนักสำรวจพบเจอนกเพียง 5 ตัวเท่านั้นในธรรมชาติ และได้ทำการเพาะขยายพันธุ์ เพื่ออนุรักษ์เผ่าพันธุ์เอาไว้
ปัญหาปัจจุบันของแร้งคอนดอร์แอนดีส รวมถึงแร้งชนิดอื่น ๆ คือ การกินซากสัตว์ที่ปนเปื้อนด้วยสารเคมีต่าง ๆ ที่ทำให้นกตายได้ในภายหลัง ทำให้ในบางพื้นที่ เช่น ชานกรุงซานเตียโกเมืองหลวงของประเทศชิลี ทางเทศบาลจะคัดแยกขยะที่สามารถเป็นอาหารของแร้งได้ แยกไว้ต่างหากในกองขยะที่รอการกำจัดทิ้ง เพื่อให้เป็นอาหารของแร้งคอนดอร์แอนดีส รวมถึงนกกินซากชนิดอื่น ๆ ด้วย เพื่อไม่ให้กินอาหารที่ปนเปื้อนด้วยสารเคมี
ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับVultur gryphusที่วิกิสปีชีส์
โอกา

โอกา(สเปน:oca;ชื่อวิทยาศาสตร์:Oxalis tuberosa) เป็นพืชในวงศ์Oxalidaceaeเป็นไม้ล้มลุกอายุยืน ต้นตั้งตรงมีขนปกคลุม เหง้าแตกแขนง ปลายเหง้าเป็นหัวรูปทรงกระบอก หัวสีขาว เหลือง แดง หรือม่วง ดอกสีเหลือง ผลแบบแคปซูล เป็นพืชในแถบเทือกเขาแอนดีส หัวโอกาเป็นแหล่งอาหารสำคัญของชนพื้นเมืองในแถบเทือกเขาแอนดีสนำมาต้ม เผา หรือเคลือบน้ำตาล ถนอมอาหารโดยการหั่นแล้วตากแดดให้แห้ง นำมาแช่น้ำก่อนปรุงอาหาร
อาร์รากาชา

อาร์รากาชา(สเปน:arracacha;ชื่อวิทยาศาสตร์:Arracacia xanthorrhiza) เป็นพืชในวงศ์Umbelliferaeเป็นไม้ล้มลุกอายุยืน ผิวเกลี้ยง ลำต้นกลวง เหง้าใต้ดินเป็นหัว รูปร่างทรงกระบอก รากสะสมมีลักษณะเป็นหัว เนื้อหัวสีขาวครีมหรือสีม่วง ใบเรียงสลับ ก้านใบมีลักษณะเป็นกาบ ดอกช่อแบบซี่ร่ม ดอกสีม่วงหรือสีเหลือง ตรงกลางช่อเป็นดอกตัวผู้ รอบนอกเป็นดอกสมบูรณ์เพศ ผลแก่แล้วแตก
คำว่าอาร์รากาชานี้มาจากภาษาสเปนซึ่งยืมมาจากภาษาเกชัวที่เป็นภาษาพื้นเมืองในแถบเทือกเขาแอนดีส อาร์รากาชาเป็นพืชพื้นเมืองในแถบที่สูงของเทีอกเขาแอนดีสตั้งแต่เวเนซุเอลาจนถึงโบลิเวียนำไปปลูกในอเมริกากลางอินเดียหัวย่อยมีแป้งมาก นำมาต้มรับประทาน ใส่ในอาหาร ลำต้นอ่อนใส่ในสลัด ใบแก่ใช้เป็นอาหารสัตว์ ในบราซิลนิยมรับประทานเป็นผัก ในโคลอมเบียนิยมรับประทานแทนมันฝรั่ง
หมีแว่น

หมีแว่นหรือหมีแอนดีน(อังกฤษ:Spectacled bear, Andean bear;ชื่อวิทยาศาสตร์:Tremarctos ornatus) เป็นหมีขนาดเล็กชนิดหนึ่ง จัดเป็นหมีเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่พบได้ในทวีปอเมริกาใต้และเป็นหมีเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในสกุลTremarctosและยังคงเป็นหมีชนิดเดียวที่อยู่ในวงศ์ย่อยTremarctinaeหรือหมีหน้าสั้นที่ยังคงดำรงเผ่าพันธุ์ไว้อยู่
สีที่โดดเด่น เกือบทั่วใบหน้าและส่วนบนของหน้ามีขนสีขาวอมเหลือง โดยเฉพาะรอบดวงตาเป็นวงกลมคล้ายสวมแว่นอยู่ อันเป็นที่มาของชื่อ ตัวผู้มีขนาดใหญ่กว่าตัวเมีย
หมีแว่นตัวผู้ขนาดโตเต็มที่มีน้ำหนักประมาณ 100–200 กิโลกรัม (220–440 ปอนด์) ขณะที่ตัวเมียมีน้ำหนักประมาณ 35–82 กิโลกรัม  มีความสูงตั้งแต่ 120–200 เซนติเมตร (47–79 นิ้ว) ขณะที่ความยาวหางประมาณ 7 เซนติเมตร (2.8 นิ้ว) ความกว้างของบ่าตั้งแต่ 60–90 เซนติเมตร (24–30 นิ้ว)จัดเป็นสัตว์กินเนื้อที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในทวีปอเมริกาใต้
หมีแว่น อาศัยอยู่ในป่าเมฆและป่าดิบหรือที่ราบสูงของทวีปอเมริกาใต้แถบเทือกเขาแอนดีสเช่น โบลิเวีย, เอกวาดอร์, เวเนซุเอลา, เปรู, ปานามา และอาร์เจนตินา โดยพบได้ในพื้นที่สูงถึง 4,200 เมตร จากระดับน้ำทะเล ปริมาณในธรรมชาติในปัจจุบันเหลืออยู่ประมาณ 2,000–3,000 ตัวเป็นหมีที่หากินและอยู่อาศัยบนต้นไม้เป็นหลัก แม้จะมีน้ำหนักตัวมากก็สามารถปีนป่ายต้นไม้ได้อย่างคล่องแคล่ว โดยใช้กรงเล็บที่แหลมคม ซึ่งประกอบด้วยสารเคอราตินที่แข็งแกร่ง รวมถึงสามารถกระโดดจากต้นไม้ต้นหนึ่งไปยังอีกต้นหนึ่งได้ด้วย แต่หมีวัยอ่อนกว่าจะมีความชำนาญน้อยกว่าหมีที่มีอายุมากกว่า ขณะที่จะปีนลงต้นไม้นอกจากจะใช้การไต่ลงด้วยกรงเล็บแล้วยังใช้ประโยชน์จากแรงโน้มถ่วงอีกด้วยตัวเมียมีลูกคราวละ 1–2 ตัว ลูกหมีจะอาศัยอยู่กับแม่จนกระทั่งอายุได้ 8 เดือน โดยมักจะเกาะหลังแม่ไปไหนมาไหนตลอด
หมีแว่น เป็นหมีที่กินผลไม้เป็นอาหารหลัก ที่ชื่นชอบมากที่สุดคือ พืชในวงศ์มะม่วงและพืชในวงศ์สับปะรดที่เกาะอยู่ตามกิ่งไม้ในยอดไม้ โดยเฉพาะส่วนของก้านใบที่สดช่ำและก็กินสัตว์ขนาดเล็ก เช่นแมลงเป็นอาหารเสริมได้ด้วยนอกจากนี้แล้วยังมีคำกล่าวอ้างจากชาวพื้นเมืองที่อาศัยอยู่ในถิ่นที่อยู่ของหมีแว่น ยืนยันว่า หมีแว่นเป็นสัตว์ที่ล่าสัตว์อื่นกินเป็นอาหารด้วย เช่น ปศุสัตว์ต่าง ๆ รวมถึงแมวป่าด้วย จึงทำให้หมีแว่นถูกล่าจากเหตุนี้ รวมถึงการถูกล่าเพื่อนำไปเป็นอาหารและการค้าด้วย
ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับTremarctos ornatusที่วิกิสปีชีส์
เอดัวร์ มาแน

เอดัวร์ มาแน(ฝรั่งเศส:Édouard Manet; 23 มกราคม ค.ศ. 1832 - 30 เมษายน ค.ศ. 1883) เป็นจิตรกรสมัยอิมเพรสชันนิสม์คนสำคัญของประเทศฝรั่งเศสในคริสต์ศตวรรษที่ 19 มีความสำคัญในการเขียนภาพสีน้ำมันผู้เป็นจิตรกรคนแรกในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ที่เขียนภาพเกี่ยวกับชีวิตประจำวันของคนทั่วไป มาแนเป็นจิตรกรคนสำคัญที่มีบทบาทในการเปลี่ยนจากการเขียนภาพแบบเหมือนจริง (Realism) ไปเป็นแบบอิมเพรสชันนิสม์
“อาหารกลางวันบนลานหญ้า” (Le déjeuner sur l'herbe) และ “โอลิมเปีย” (Olympia) งานชิ้นเอกสองชิ้นของมาแนเป็นงานที่ทำให้เกิดมีความเห็นขัดแย้งกันมากและเป็นจุดที่ทำให้จิตรกรหนุ่ม ๆ รุ่นนั้นเริ่มหันมาวาดภาพอิมเพรสชันนิสม์—ซึ่งในปัจจุบันถือกันว่าเป็นจุดสำคัญของศิลปะที่แยกมาเป็นศิลปะสมัยใหม่
เกิดที่ปารีสเมื่อวันที่ 23 มกราคม ค.ศ. 1832  ในครอบครัวที่มีฐานะดี เออเฌนี-เดอซีเร-ฟูร์นีเย (Eugénie-Desirée Fournier) แม่ของเอดัวร์เป็นลูกสาวของนักการทูตและเป็นหลานสาวของมกุฎราชกุมารสวีเดนชาลส์ เบอร์นาด็อตต์(Charles XIV John of Sweden)  เอากุสท์พ่อของเอดัวร์เป็นผู้พิพากษาผู้มีความประสงค์จะให้ลูกชายมีอาชีพเดียวกัน   ชาร์ลส์ โฟนิเยร์ผู้เป็นลุงเป็นผู้ยุยงให้เอดัวร์เขียนภาพและมักจะพาไปชมภาพเขียนในพิพิธภัณฑ์ลูฟวร์ในปี ค.ศ. 1845 เอดัวร์ก็สมัครเข้าเรียนการวาดเส้นตามคำแนะนำของลุง ที่ที่พบอองโตนิน พรูสท์ผู้ต่อมาเป็นรัฐมนตรีกระทรวงวิจิตรศิลป์และกลายมาเป็นเพื่อนสนิทกันตลอดชีวิต
หลังจากการแนะนำของพ่อ ในปี ค.ศ. 1848 เอดัวร์ก็เดินทางไปกับเรือฝึกงานยังรีโอเดจาเนโรแต่หลังจากที่พยายามสอบเข้าราชนาวีไม่ได้สองครั้งพ่อของเอดัวร์จึงได้ยอมให้ลูกหันไปศึกษาทางศิลปะ ระหว่างปี ค.ศ. 1850 ถึงปี ค.ศ. 1856 เอดัวร์ก็ศึกษากับทอมัส คูทัวร์(Thomas Couture) จิตรกรผู้เชี่ยวชาญทางการเขียนภาพประวัติศาสตร์ เมื่อมีเวลาว่างก็จะไปนั่งวาดรูปเลียนแบบภาพเขียนสำคัญ ๆ ในพิพิธภัณฑ์ลูฟวร์
ระหว่างปี ค.ศ. 1853 ถึงปี ค.ศ. 1856 เอดัวร์ก็เดินทางไปเที่ยวเยอรมนี อิตาลี และเนเธอร์แลนด์ ซึ่งเป็นโอกาสที่ทำให้ได้รับอิทธิพลการเขียนภาพของจิตรกรชาวดัตช์ฟรันส์ ฮาลส์(Frans Hals) และจิตรกรชาวสเปนเดียโก เบลัซเกซ(Diego Velázquez) และฟรันซิสโก โกยา
ในปี ค.ศ. 1856 เอดัวร์ก็เปิดห้องภาพของตนเอง ลักษณะการวาดภาพในช่วงเวลานี้เป็นฝีมือแปรงที่หยาบ ใช้รายละเอียดเพียงเล็กน้อย และยังไม่เริ่มใช้การแปลงโทนสี  การวาดยังเป็นลักษณะแบบศิลปะสัจนิยมที่ริเริ่มโดยกุสตาฟว์ กูร์แบ(Gustave Courbet) เอดัวร์เขียนภาพ “คนดื่มเหล้า” (The Absinthe Drinker) ระหว่างปี ค.ศ. 1858 ถึงปี ค.ศ. 1859 และภาพเขียนที่เป็นหัวเรื่องร่วมสมัยเช่น ภาพขอทาน นักร้อง ยิปซี หรือคนในร้านกาแฟ หรือการสู้วัว หลังจากสมัยการเขียนภาพระยะแรกเอดัวร์ไม่ได้เขียนภาพที่เกี่ยวกับศาสนา ตำนานเทพ หรือภาพประวัติศาสตร์ ตัวอย่างภาพเกี่ยวกับหัวข้อเหล่านี้ก็ได้แก่ “พระเยซูถูกเย้ยหยัน” (Christ Mocked) ที่ปัจจุบันอยู่ที่สถาบันศิลปะแห่งชิคาโกที่สหรัฐอเมริกาและ “พระเยซูและเทวดา” (Christ with Angels) ที่ปัจจุบันอยู่ที่พิพิธภัณฑ์เมโทรโปลิตันที่นครนิวยอร์ก
ผีป่วนชวนมารัก

ผีป่วนชวนมารัก(อังกฤษ:OMG) เป็นละครโทรทัศน์แนวโรแมนติก-ดราม่า-คอมเมดีสร้างจากบทประพันธ์ของ สายขิม / กุศลิน / วาณี นำมาสร้างเป็นละครโทรทัศน์ทางทรูโฟร์ยูในปี 2561 ผลิตละครโดยบริษัท สตูดิโอ ดราก้อน จำกัดโดยผู้จัด True CJ สร้างจากละครเกาหลีสาวขี้อายกับยัยผีจอมหื่น(Oh My Ghost) กำกับการแสดงโดยนพโรจน์ โชติมั่นคงสิทธิ์นำแสดงโดยอารักษ์ อมรศุภศิริ,หนึ่งธิดา โสภณ,คีรติ มหาพฤกษ์พงศ์,ณัฐ ศักดาทร,บุญยิสา จันทราราชัย,วรัทยา ว่องชยาภรณ์ออกอากาศทุกคืนวันจันทร์-วันอังคารเวลา 22.00 - 23.30 น. เริ่มออกอากาศตอนแรกวันที่ 24 กันยายน พ.ศ. 2561 ต่อจากละครMy Girl 18 มงกุฎสุดที่รัก
เป็นเรื่องราวของ สาวน้อยที่มีผีมาสิงร่างของเธอกับทำงานร่วมกับเชฟหนุ่มหล่อที่ไม่เชื่อเรื่องผี สาวน้อยที่ไม่มีความมั่นใจในตัวเองและยังเป็นคนที่ขี้อายมาก จนทำให้เธอนั้นไม่มีเพื่อนสนิทเลย แต่เธอนั้นก็มีความสามารถพิเศษที่ใคร ๆ ไม่มีก็คือ การเห็นสิ่งลี้ลับ พวกผี วิญญาณ ซึ่งในชีวิตจริงของเธอนั้นหมกมุ่นแต่กับการเป็นผู้ช่วยเชฟในห้องครัว และเมื่อเธอนั้นได้เจอผีสาวที่เวอร์จิ้น ซึ่งเป็นผีสาวที่แอบหลงรักเชฟหนุ่มและหวังว่าสักวันนั้นเธอจะพิชิตหนุ่มเชฟให้ได้ ทำให้เธอนั้นได้ยืมร่างของสาวน้อยที่เป็นลูกมือของเชฟ ทำให้เรื่องราววุ่น ๆ นั้นเกิดขึ้น เมื่อสาวที่สุดเหนียมอายมาเป็นสาวสุดเซ็กซี่ ขณะที่เชฟหนุ่มหล่อทำอาหารยังไม่ลืมแฟนเก่าของตัวเอง เมื่อมาเจอลุคใหม่ของสาวน้อยที่เป็นลูกมือมานาน เรื่องราวความรักของทั้งสองคนกับอีกหนึ่งผี จึงเกิดขึ้น เชฟหนุ่มจะเลือกหญิงสาวหรือผีสาวกันแน่
ฟริทซ์ ฮาเบอร์

ฟริทซ์ ฮาเบอร์(เยอรมัน:Fritz Haber; 9 ธันวาคม ค.ศ. 1868 – 29 มกราคม ค.ศ. 1934) เป็นนักเคมีชาวเยอรมัน ผู้ซึ่งได้รับรางวัลโนเบลสาขาเคมีในปี ค.ศ. 1918 เนื่องจากการพัฒนาการสังเคราะห์แอมโมเนียซึ่งเป็นวัตถุดิบที่สำคัญในปุ๋ยและระเบิด ฮาเบอร์และมัคส์ บอร์นได้เสนอวัฏจักรบอร์น-ฮาเบอร์เป็นวิธีการหาค่าพลังงานแลตทิซของของแข็งไอโอนิก นอกจากนี้ เขายังได้ถูกเรียกว่าเป็น "บิดาแห่งสงครามเคมี"เนื่องจากผลงานในการพัฒนาและใช้แก๊สคลอรีนและแก๊สพิษอื่น ๆ ระหว่างสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
ฮาเบอร์ได้รับการวิพากษ์วิจารณ์อย่างมากเกี่ยวกับการมีส่วนเกี่ยวข้องในการพัฒนาอาวุธเคมีในเยอรมนีก่อนสงครามโลกครั้งที่สองทั้งนักวิทยาศาสตร์ร่วมสมัยและนักวิทยาศาสตร์สมัยใหม่ผลการวิจัยแสดงให้เห็นถึงความกำกวมในกิจกรรมด้านวิทยาศาสตร์ของเขาเป็นอย่างมาก กล่าวคือ ในแง่หนึ่ง ถึงแม้ว่าการสังเคราะห์แอมโมเนียเพื่อผลิตระเบิดหรือกระบวนการทางเทคนิคสำหรับการผลิตและใช้แก๊สพิษในสงครามได้เป็นไปได้ในพื้นฐานทางอุตสาหกรรม ในอีกแง่หนึ่ง หากไม่มีความรู้นี้ ความสามารถที่จะผลิตอาหารให้เพียงพอต่อความต้องการของประชากรโลกก็คงจะไม่เกิดขึ้น การผลิตปุ๋ยไนโตรเจนสังเคราะห์ทุกปีมีมากกว่า 100 ล้านตัน พื้นฐานอาหารของประชากรครึ่งโลกในปัจจุบันขึ้นกับกระบวนการฮาเบอร์-บ็อช
ปลาฉลามนางฟ้า

ปลาฉลามนางฟ้า(อังกฤษ:Angel shark) ปลากระดูกอ่อนทะเลจำพวกปลาฉลามจัดอยู่ในอันดับ 	Squatiniformes วงศ์ Squatinidae
ปลาฉลามนางฟ้า เป็นปลาฉลามที่มีลำตัวแบนราบคล้ายกับปลากระเบนแต่ไม่มีครีบก้นเป็นปลาที่พบกระจายพันธุ์ทั่วไปในทะเลเขตร้อน สามารถพบได้ในทะเลลึกถึง 1,300 เมตร (4,300 ฟุต)
ปลาฉลามนางฟ้า เป็นปลาที่หากินตามพื้นทะเลทั้งพื้นทรายหรือพื้นโคลน โดยหาอาหารกินคล้ายกับปลากระเบน หรือปลาฉนากซึ่งเป็นปลากระดูกอ่อนเช่นเดียวกัน แต่ต่างอันดับและวงศ์กันออกไป อาหารได้แก่ปลาขนาดเล็ก,หอยหรือครัสเตเชียน
ปลาฉลามนางฟ้า มีความยาวประมาณ 1.5-2 เมตร เป็นปลาที่ออกลูกเป็นไข่ซึ่งไข่นั้นจะพัฒนาในช่องท้องของปลาตัวเมียจนคลอดออกมาเป็นตัวคราวละ 13 ตัว ลูกปลาจะได้รับอาหารจากไข่แดงที่อยู่ในฟองไข่
มีเพียงสกุลเดียว คือSquatinaแบ่งออกได้เป็นชนิดต่าง ๆ คือ
ICD-10 บทที่ 4: โรคของต่อมไร้ท่อ โภชนาการ และเมตะบอลิซึม

ICD-10 บทที่ 4: โรคของต่อมไร้ท่อ โภชนาการ และเมตะบอลิซึมเป็นบัญชีโรคย่อยหนึ่งจากบัญชีจำแนกทางสถิติระหว่างประเทศของโรคและปัญหาสุขภาพที่เกี่ยวข้องฉบับทบทวนครั้งที่ 10 (ICD-10) ซึ่งเป็นรหัสของโรคและอาการอาการแสดงความผิดปกติที่ตรวจพบ อาการนำ สภาพสังคม หรือสาเหตุภายนอกของการบาดเจ็บหรือโรค จัดทำขึ้นโดยองค์การอนามัยโลกโดยแล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2535 โดยมีวัตถุประสงค์ในการจัดประเภทการเจ็บป่วยตามเกณฑ์เพื่อใช้บันทึกเพื่อรวบรวมเป็นข้อมูลทางสถิติในการวางแผนสุขภาพในระดับสากล
มาร์วิน แฮ็กเลอร์

มาร์เวลัส มาร์วิน แฮ็กเลอร์(อังกฤษ:Marvelous Marvin Hagler, 23 พฤษภาคม พ.ศ. 2497 – 13 มีนาคม พ.ศ. 2564) เป็นนักมวยสากลชาวอเมริกัน เจ้าของแชมป์โลกมิดเดิลเวท3 สถาบันหลักในปี พ.ศ. 2523 – พ.ศ. 2530 1 ใน 4 ยอดนักชกรุ่นกลางแห่งทศวรรษที่ 80 ร่วมกับชูการ์ เรย์ เลนเนิร์ด,โธมัส เฮิร์นส์และโรเบร์โต ดูรันแฮ็กเลอร์มีชื่อจริงแต่กำเนิดว่ามาร์วิน นาแธเนียล แฮ็กเลอร์(Marvin Nathaniel Hagler)
แฮ็กเลอร์เกิดในปี พ.ศ. 2497 ที่เมืองนวร์กรัฐนิวเจอร์ซีย์​ หลังเกิดการจลาจลที่นวร์กในปี พ.ศ. 2510 ครอบครัวของแฮ็กเลอร์ย้ายไปอยู่ที่เมืองบร็อคตันรัฐแมสซาชูเซตส์
ในปี พ.ศ. 2512 แฮ็กเลอร์เริ่มการชกมวยจากมวยสากลสมัครเล่นก่อนจะหันมาชกมวยสากลอาชีพในปี พ.ศ. 2516 ทำสถิติชนะทั้งหมด 46 ครั้ง ซึ่งส่วนใหญ่เป็นการชนะน็อกและชนะที.เค.โอ.มีเสมอเพียงครั้งเดียวและสะดุดแพ้เพียง 2 ครั้ง ขึ้นชิงแชมป์โลกรุ่นมิดเดิลเวทพร้อมกันถึง 2 สถาบัน คือWBAและWBCกับ วิโต อันตูโอแฟร์โม นักมวยชาวอิตาเลียนเมื่อวันที่ 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2522 ที่ลาสเวกัสผลปรากฏว่าทั้งคู่เสมอกันในการยกครบ 15 ยก
จากนั้นแฮ็กเลอร์จึงชกทำฟอร์มชนะรวดอีก 3 ครั้ง ก็ได้ขึ้นชิงแชมป์โลกอีกครั้งใน 2 สถาบันเดิม กับ อลัน มินเทอร์ นักมวยชาวอังกฤษเจ้าของตำแหน่งเดิม ที่เวมบลีย์อารีนามหานครลอนดอนประเทศอังกฤษในถิ่นของมินเธอร์เอง ซึ่งผลการชก แฮ็กเลอร์สามารถเอาชนะที.เค.โอ.มินเธอร์ได้เพียงแค่ยกที่ 3 กลายเป็นแชมป์โลกของ WBA และ WBC มิดเดิลเวทไปเลยทันที
จากนั้นแฮ็กเลอร์ก็เดินหน้าป้องกันตำแหน่งแชมป์โลกได้ถึง 11 ครั้ง โดยได้แชมป์โลกสถาบันใหม่คือIBFที่เพิ่งก่อตั้งมาด้วย โดยที่ IBF ได้มอบตำแหน่งให้แก่แฮ็กเลอร์ไปเลยโดยดุษฎี และการป้องกันตำแหน่งของแฮ็กเลอร์นั้น ได้ผ่านนักมวยดี ๆ หลายคนซึ่งแฮ็กเลอร์ก็สามารถเอาชนะได้อย่างงดงามทุกครั้ง เช่น วิโต อันตูโอแฟร์โม คู่ปรับเก่าที่เคยเสมอกันมาก่อน, มุสตาฟา ฮัมโช นักมวยชาวซีเรียน, จอห์น มูกาบี นักมวยชาวอูกันดา, ฆวน โดมิงโก โรดัล นักมวยชาวอาร์เจนไตน์, โรเบร์โต ดูรัน รวมทั้ง โธมัส เฮิร์นส์ ด้วย
จนกระทั่งถึงการป้องกันตำแหน่งครั้งที่ 12 แฮ็กเลอร์ ต้องพบกับ ชูการ์ เรย์ เลนเนิร์ด ที่แขวนนวมไปนานถึง 3 ปี และหวนกลับคืนมาอีกครั้งโดยที่ไม่ได้อุ่นเครื่องชกกับใครอีกเลย ก่อนชกแฮ็กเลอร์ได้ประกาศว่าถ้าเขาแพ้เลนเนิร์ด เขาจะแขวนนวมทันที ซึ่งผลการชกออกมาก็ปรากฏว่า แฮ็กเลอร์สามารถทำได้ดีกว่า แต่เมื่อรวมคะแนน 12 ยกกันแล้ว กรรมการตัดสินให้เลนเนิร์ดเป็นฝ่ายชนะ หลังจากนั้นแฮ็กเลอร์ก็ได้แขวนนวมเลิกชกไปทันทีดังที่ได้ลั่นวาจาไว้ และไม่กลับมายุ่งเกี่ยวกับวงการมวยในฐานะใด ๆ อีกเลย
มาร์วิน แฮ็กเลอร์เป็นนักมวยที่ถนัดขวา แต่โดนฝึกให้ยืนการ์ดซ้ายและมักจะยืนการ์ดขวาบ่อยๆเพื่อให้คู่ต่อสู้สับสน และมีพลังกำปั้นที่หนักหน่วงมากทั้งสองข้าง มีเอกลักษณ์คือ ศีรษะที่โล้นเลี่ยน ซึ่งแฟนมวยชาวไทยให้ฉายาว่า"ไอ้โล้นซ่า"ส่วนในฉายาภาษาอังกฤษคือ"Marvelous"หลังแขวนนวมแฮ็กเลอร์ได้ไปใช้ชีวิตอยู่ในประเทศอิตาลีเปิดร้านขายอาหารอิตาเลียนและหันไปเป็นนักแสดงประกอบตามภาพยนตร์เรื่องต่าง ๆ ของอิตาลี พร้อมกับได้เปลี่ยนชื่อจริงของตัวเองเป็นมาร์เวลัส มาร์วิน แฮ็กเลอร์(Marvelous Marvin Hagler) ตามชื่อที่ใช้เรียกในสมัยที่ยังชกมวย
ด้านชีวิตส่วนตัว แฮ็กเลอร์แต่งงานสองครั้ง เขาเสียชีวิตที่บ้านในเมืองบาร์ตเลตรัฐนิวแฮมป์เชียร์ในปี พ.ศ. 2564 ขณะอายุได้ 66 ปี
เส้นทางสายเกลือเก่า

เส้นทางสายเกลือเก่า(อังกฤษ:Old Salt Route,เยอรมัน:Alte Salzstraße) เป็นเส้นทางการค้าของยุคกลางทางตอนเหนือของเยอรมนีที่ใช้ในการขนส่งเกลือและสินค้าอื่น ๆ
เกลือเป็นสินค้าที่มีค่าสูงในยุคกลางซึ่งทำให้บางครั้งก็เรียกกันว่า “ทองขาว” เกลือที่ขนส่งบนเส้นทางสายนี้ส่วนใหญ่มาจากเหมืองใกล้ลือเนอบวร์ค(Lüneburg) ซึ่งเมืองทางเหนือตอนกลางของเยอรมนี จากนั้นก็ขนส่งไปยังลือเบคซึ่งเป็นเมืองท่าสำคัญของเยอรมนีบนฝั่งทะเลบอลติก
นักประวัติศาสตร์ยอมรับกันว่าเส้นทางสายเกลือเก่าเป็นส่วนหนึ่งของเส้นทางการค้าที่ยาวกว่า ที่ใช้เป็นเส้นทางสำคัญในการเชื่อมระหว่างทางตอนเหนือและใต้ของเยอรมนี จากเอกสารที่เก่าที่สุดสนับสนุนหลักฐานที่ว่าลือเนอบวร์คมีบทบาทในการขนส่งเกลือมาตั้งแต่ ค.ศ. 956 ในเอกสารฉบับนั้นสมเด็จพระจักรพรรดิออตโตที่ 1 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์พระราชทานสิทธิให้สำนักสงฆ์เซนต์มิเคลลิส(St. Michaelis Monastery) ให้เก็บค่าธรรมเนียมจากการทำเกลือได้ แม้จะในเวลานั้นความมั่งคั่งของเมืองส่วนใหญ่ก็มาจากรายได้จากเกลือที่พบในบริเวณนั้นเส้นทางสายเกลือเก่ารุ่งเรืองที่สุดระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 12 ถึง คริสต์ศตวรรษที่ 16
เส้นทางการค้าสายนี้เริ่มตั้งแต่ลือเนอบวร์คไปสิ้นสุดที่ลือเบคจากเมืองท่าลือเบคเกลือส่วนใหญ่ก็ถูกส่งต่อไปยังเมืองต่าง ๆ บนฝั่งทะเลบอลติกที่รวมทั้งฟาลสเตอร์โบ(Falsterbo) ที่เป็นที่ตั้งของตลาดสแกนเนีย(Scania Market) หรือตลาดเฮอร์ริง ที่ใช้เกลือในการทำผลิตผลต่าง ๆ จากปลาเฮอร์ริงซึ่งเป็นสินค้าสำคัญของยุคกลาง และในการถนอมอาหารอื่น ๆ การค้าขายเกลือเป็นปัจจัยอันสำคัญของความมีอำนาจของลือเบคและสันนิบาตฮันเซียติก
การขนส่งเกลือทำโดยการใช้เกวียนที่ลากด้วยม้าจากลือเนอบวร์คข้ามแม่น้ำเอลเบที่อาร์ตเล็นบวร์ก(Artlenburg) จากที่นั่นก็ผ่านทางเมิลเลน(Mölln) ไปยังลือเบค ผิวถนนส่วนใหญ่เป็นเพียงทางเดินหรือทางเกวียนที่ไม่มีผิวที่ได้รับการปราบหรือปูด้วยวัสดุที่แข็ง เป็นเพียงถนนที่เป็นทรายและเป็นโคลนเมื่อฝนตกหนัก ทางผ่านทุ่ง ป่า และหมู่บ้านเล็ก ๆ ซึ่งทำให้การขนส่งเป็นไปอย่างลำบากยากเข็ญ นอกจากนั้นก็ยังเป็นถนนที่อันตรายจากโจรผู้ร้าย เพราะสิ่งที่ขนส่งเป็นของที่มีค่า การขนส่งแต่ละครั้งทำได้เพียงจำนวนจำกัดซึ่งทำให้กลายเป็นสินค้าที่มีค่า
ในปีค.ศ. 1398เมื่อมีการเปิดใช้คลองชเต็คนิทซ์(Stecknitz Canal) ซึ่งเป็นคลองในบรรดาคลองขุดแรกของยุโรป การขนส่งเกลือก็ทำได้ง่ายขึ้นและเป็นจำนวนมากขึ้น ซึ่งสามารถทำให้ตอบสนองความต้องการของตลาดที่เพิ่มขึ้นได้มากยิ่งขึ้นตัวอย่างเช่นในคริสต์ศตวรรษที่ 16ลือเนอบวร์คส่งเกลือประมาณ 19,000 ตันต่อปีไปยังลือเบคแต่ไม่ว่าจะขนทางบกหรือทางน้ำการขนส่งก็ยังใช้เวลาราวยี่สิบวันจึงจะถึงที่หมาย
ในสมัยปัจจุบันการท่องเที่ยวตามเส้นทางสายเกลือเก่าเป็นการท่องเที่ยวที่ได้รับทั้งประสบการณ์ทางธรรมชาติและวัฒนธรรม ที่นักท่องเที่ยวอาจจะทำได้โดยการเดินเท้า หรือ การขี่จักรยาน และบางส่วนอาจจะทำโดยเรือ ระหว่างทางก็มีเมืองที่น่าสนใจและมีความสำคัญทางประวัติศาสตร์ที่รวมทั้งลือเนอบวร์ค เมิลเลน ลือเบค
ทุพภิกขภัยครั้งใหญ่ ค.ศ. 1315–1317

ทุพภิกขภัยครั้งใหญ่ ค.ศ. 1315–1317(บางครั้งเป็นปี ค.ศ. 1315–1322) เป็นเหตุการณ์แรกในชุดวิกฤตการณ์ครั้งใหญ่ที่ส่งผลกระทบต่อทวีปยุโรปต้นคริสต์ศตวรรษที่ 14 ทุพภิกขภัยครั้งนี้กระทบหลายพื้นที่ในยุโรป โดยทางตะวันออกไปจนถึงรัสเซียและทางใต้ไปถึงอิตาลีทำให้มีผู้เสียชีวิตจำนวนมากตลอดหลายปี และเป็นจุดสิ้นสุดของช่วงเวลาเติบโตและรุ่งเรืองนับตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 11–13
ทุพภิกขภัยครั้งนี้เริ่มจากสภาพอากาศที่เลวร้ายในฤดูใบไม้ผลิ ค.ศ. 1315 ทำให้พืชผลเสียหายตลอดปี ค.ศ. 1316 ก่อนจะสิ้นสุดลงเมื่อมีเก็บเกี่ยวช่วงฤดูร้อน ค.ศ. 1317 แต่กระนั้นยุโรปก็ไม่อาจฟื้นตัวอย่างเต็มที่จนถึงปี ค.ศ. 1322 ทุพภิกขภัยร่วมกับปัญหาโรคปศุสัตว์ทำให้จำนวนสัตว์ลดลงถึง 80 เปอร์เซ็นต์ อีกทั้งยังเพิ่มระดับการเกิดอาชญากรรม การเสียชีวิตหมู่ โรคภัยการกินพวกเดียวกันเองและการฆ่าทารกให้สูงขึ้นอย่างมาก ทุพภิกขภัยครั้งนี้ส่งผลต่อคริสตจักรโรมันคาทอลิกสังคมยุโรป และภัยพิบัติที่ตามมาในคริสต์ศตวรรษที่ 14
การศึกษาพบว่าทุพภิกขภัยครั้งนี้อาจเป็นผลมาจากการปะทุของภูเขาไฟโดยเฉพาะภูเขาไฟตาราเวราในนิวซีแลนด์ที่ปะทุในปี ค.ศ. 1315
ฤดูใบไม้ผลิ ค.ศ. 1315 เกิดฝนตกหนักหลายพื้นที่ในยุโรปและตกต่อเนื่องตลอดฤดูใบไม้ผลิถึงฤดูร้อน ทำให้อากาศเย็นจนไม่สามารถเก็บเกี่ยวและไม่มีหญ้าแห้งสำหรับปศุสัตว์ พื้นที่ต่ำในยอร์กเชอร์และนอตทิงแฮมในอังกฤษเผชิญกับน้ำท่วม ทำให้สระเลี้ยงปลาใกล้อาราม (stew pond) เสียหายราคาอาหารจึงเพิ่มสูงขึ้น โดยราคาอาหารในอังกฤษเพิ่มเป็นสองเท่าช่วงฤดูใบไม้ผลิถึงกลางฤดูร้อน เกลือซึ่งเป็นสิ่งเดียวที่ใช้ถนอมอาหารหาได้ยากเนื่องจากน้ำเกลือระเหยได้ไม่ดีในสภาพอากาศชื้น ราคาเกลือจึงเพิ่มขึ้นจาก 30 ชิลลิงเป็น 40 ชิลลิงในโลทริงเงินราคาข้าวสาลีเพิ่มขึ้นถึง 320 เปอร์เซ็นต์ ทำให้ชาวนาไม่สามารถซื้อหาขนมปังได้ ชนชั้นสูง ขุนนาง พ่อค้าที่ร่ำรวยและนักบวชเริ่มกักตุนเมล็ดพืช ภาวะขาดแคลนอาหารร่วมกับจำนวนประชากรที่เพิ่มขึ้น บังคับให้ผู้คนเริ่มหาพืชผลจากในป่า
มีบันทึกหลายแห่งบรรยายถึงทุพภิกขภัยครั้งนี้ เช่นพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 2 แห่งอังกฤษหยุดพักที่เมืองเซนต์ออลบันส์ในวันที่ 10 สิงหาคม ค.ศ. 1315 และประสบปัญหาไม่มีขนมปังสำหรับพระองค์และผู้ติดตาม ถือเป็นช่วงเวลาไม่กี่ครั้งที่กษัตริย์แห่งอังกฤษไม่มีอาหารเสวยขณะที่บันทึกของเมืองบริสตอลระบุว่าในปี ค.ศ. 1315 เกิด "ทุพภิกขภัยที่คร่าชีวิตผู้คนจำนวนมาก จนผู้ที่ยังมีชีวิตอยู่ไม่พอฝังร่างผู้เสียชีวิต มีการกินเนื้อม้าและสุนัข บางส่วนก็กินเนื้อลูกหลานตนเอง รวมถึงเนื้อพวกโจรในคุก"
ฤดูใบไม้ผลิ ค.ศ. 1316 ยังคงมีฝนตกต่อเนื่องและประชาชนทุกชนชั้นได้รับผลกระทบจากอาหารกักตุนที่กำลังจะหมด โดยเฉพาะชาวนาที่คิดเป็น 95 เปอร์เซ็นต์ของประชากรทั้งหมดและไม่มีอาหารสำรองมีความพยายามหลายอย่างในการบรรเทาปัญหา เช่น ฆ่าสัตว์ที่ใช้ลากจูง กินเมล็ดพืช ทอดทิ้งเด็ก ๆ เพื่อไม่ให้ตนเองอดตาย หรือคนชราปฏิเสธอาหารเพื่อให้คนหนุ่มสาวได้กินทุพภิกขภัยถึงจุดสูงสุดเมื่ออากาศยังคงชื้นในปี ค.ศ. 1317 ก่อนจะกลับมาเป็นปกติในช่วงฤดูร้อนปีนั้น ผู้คนต่างเหนื่อยล้าจากโรคภัยและการขาดแคลนอาหารอย่างหนักจนต้องล่วงเข้าปี ค.ศ. 1325 ที่สถานการณ์กลับมาเป็นปกติและระดับประชากรเพิ่มขึ้นอีกครั้ง นักประวัติศาสตร์ยังคงถกเถียงถึงยอดผู้เสียชีวิต แต่มีการประมาณว่ามีประชากร 10–25 เปอร์เซ็นต์ตามเมืองต่าง ๆ เสียชีวิต
ทุพภิกขภัยครั้งนี้ส่งผลต่อยุโรปเหนือรวมถึงบริติชไอลส์ฝรั่งเศสตอนเหนือกลุ่มประเทศแผ่นดินต่ำสแกนดิเนเวียเยอรมนี และทางตะวันตกของโปแลนด์นอกจากนี้ยังกระทบบางส่วนของรัฐบอลติก(ยกเว้นรัฐบอลติกทางตะวันออกไกลที่ได้รับผลกระทบทางอ้อม)แถบเทือกเขาแอลป์และเทือกเขาพิรินี
บารากะมอน เกาะมีฮา คนมีเฮ

บารากะมอน เกาะมีฮา คนมีเฮ(ญี่ปุ่น:ばらかもん;โรมาจิ:Barakamon;ทับศัพท์: บะระกะมง) เป็นการ์ตูนญี่ปุ่น ผลงานของซัตสึกิ โยะชิโนะเคยลงเป็นเรื่องสั้นตอนเดียวจบในนิตยสารGangan POWEREDฉบับเดือนเมษายน 2551 และด้วยเสียงตอบรับของผู้อ่าน จึงลงตอนที่ 2 ในฉบับเดือนตุลาคมปีเดียวกัน และตอนที่ 3 ในฉบับเดือนเมษายน 2552 และได้เริ่มลงในเว็บไซต์การ์ตูนออนไลน์Gangan ONLINEของสำนักพิมพ์ Square Enix ตั้งแต่วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2552 เดือนละ 1 ตอน โดยปัจจุบันมียอดขายฉบับรวมเล่มรวมกันเกินกว่า 1,800,000 เล่มแล้ว
เนื้อเรื่องเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างนักเขียนพู่กันซึ่งเติบโตมาในเมืองหลวงกับชาวเกาะบนหมู่เกาะโกะโตจังหวัดนะงะซะกิซึ่งเป็นบ้านเกิดและที่อยู่ของผู้เขียน
ชื่อเรื่อง "บารากะมอน" มาจากภาษาถิ่นของหมู่เกาะโกะโต มีความหมายว่า "คนที่สดใสแข็งแรง"
และในหนังสือรวมการ์ตูนสั้นของซัตสึกิ โยะชิโนะ"Mishikaka! Yoshino Satsuki Tanpenshū" ยังมีเรื่องราวของมิวะและทามะซึ่งเป็นนักเรียน ม.ปลาย แล้วด้วย
ได้ประกาศสร้างอนิเมะชันในเดือนกันยายน 2556มีกำหนดฉายในปี 2557
ในงานเลี้ยงผู้ได้รับรางวัลฮันดะ เซย์ชูนักเขียนพู่กันหนุ่มเผลอเข้าไปชกหน้าผู้อำนวยการพิพิธภัณฑ์แสดงงานเขียนพู่กัน เพราะรับไม่ได้ที่ถูกวิพากษ์วิจารณ์ผลงานของตนอย่างเสีย ๆ หาย ๆ จนเป็นเรื่องราวใหญ่โต พ่อของเซย์ชูจึงส่งตัวลูกชายไปไปอยู่บนเกาะอันห่างไกลและแวดล้อมไปด้วยธรรมชาติ โดยหวังให้เขาค้นพบความเป็นมนุษย์ที่ขาดหายไป
ณ ที่นั้น เซย์ชูได้พบกับเด็กชาวเกาะโคโตอิชิ นารุเด็กหญิงตัวเล็กผู้ซึ่งแก่นแก้วไร้เดียงสา และค่อย ๆ สนิทกันมากขึ้นเรื่อย ๆ แม้ว่าเขาจะกังวลเรื่องความสัมพันธ์กับคนบนเกาะซึ่งดูมีเอกลักษณ์ไม่ซ้ำแบบใคร แต่ก็ดูเหมือนว่าเซย์ชูจะเริ่มค้นเจออะไรใหม่ ๆ บางอย่าง
การ์ตูนเรื่องนี้แต่งและวาดภาพโดย"ซัตสึกิ โยชิโนะ" เริ่มแรกเผยแพร่ทางกันกันออนไลน์นิฮงเว็บคอมมิคไฮชินไซต์ ของบริษัท สแควร์เอนิกซ์ ในวันที่21กุมภาพันธ์พ.ศ. 2552ปัจจุบันฉบับภาษาญี่ปุ่นมีจำนวน 10 เล่ม ส่วนฉบับภาษาไทยทางเนชั่น เอ็ดดูเทนเมนท์ได้ลิขสิทธิ์ มีจำนวน 4 เล่ม
เนื้อเรื่องเสริม ที่เล่าถึง ฮันดะ ในวัย ม.5 ก่อนที่จะกลายเป็นนักเขียนพู่กัน
จังหวัดมิยางิ

จังหวัดมิยางิ(ญี่ปุ่น:宮城県;โรมาจิ:Miyagi-ken) เป็นจังหวัดในประเทศญี่ปุ่นตั้งอยู่ในภูมิภาคโทโฮกุของญี่ปุ่นอยู่บนเกาะฮนชูมีเซ็นไดเป็นเมืองหลวงเป็นเมืองแห่งปราสาทและหนึ่งในนั้นเป็นปราสาทที่ไดเมียวดาเตะ มาซามูเนะเจ้าผู้ครองแคว้นโบราณเคยสร้างเอาไว้ เด่นในด้านเกษตรกรรมและการประมง และเป็นแหล่งจุดชมวิวที่สวยงามของญี่ปุ่นที่อ่าวมัตสึชิมะ
เมื่อวันที่ 11 มีนาคม พ.ศ. 2554 ได้เกิดแผ่นดินไหวขนาด 9.0และคลื่นสึนามิขนาดใหญ่เข้าถล่มจังหวัดมิยางิ สร้างความเสียหายใหญ่หลวงแก่พื้นที่คลื่นสึนามิดังกล่าวประมาณว่ามีความสูงอย่างน้อย 10 เมตร
จังหวัดมิยางิประกอบด้วย 14 นคร 10 อำเภอ 20 เมือง และ 1 หมู่บ้าน พื้นที่ที่แสดงในตารางมาจากรายงานของสำนักงานสารสนเทศภูมิศาสตร์แห่งประเทศญี่ปุ่นใน พ.ศ. 2560และจำนวนประชากรที่แสดงในตารางมาจากรายงานสำมะโนประชากรประจำ พ.ศ. 2558 ของสำนักงานสถิติ กระทรวงกิจการภายในประเทศและการสื่อสารโดย 14 นครในจังหวัดมิยางิมีพื้นที่รวมกัน 4,591.41 ตารางกิโลเมตร หรือคิดเป็นร้อยละ 63.05 ของพื้นที่จังหวัด และมีประชากรรวม 1,922,201 คน หรือคิดเป็นร้อยละ 82.36 ของประชากรทั้งจังหวัด
จังหวัดมิยางิมี 10 อำเภอ โดยแต่ละอำเภอมีเขตการปกครองต่าง ๆ ดังนี้
ถึงแม้ว่าจังหวัดมิยางิจะโดดเด่นด้านการเกษตร การประมง การทำนา และการเพาะเลี้ยงปศุสัตว์ แต่อุตสาหกรรมที่มีอยู่รอบ ๆ นครเซ็นได เช่น อิเล็กทรอนิกส์และอาหาร ก็โดดเด่นไม่แพ้กัน
สูตรรักข้าวห่อไข่

สูตรรักข้าวห่อไข่(ญี่ปุ่น:ランチの女王;โรมาจิ:รันจิ โนะ โจโอ) เป็นละครโทรทัศน์ญี่ปุ่นที่ออกอากาศทางFuji Televisionในช่วงเวลาสี่ทุ่ม ทุกวันจันทร์ ตั้งแต่วันที่ 1 กรกฎาคม ไปจนถึงวันที่ 16 กันยายน พ.ศ. 2544 โดยมีทั้งหมด12ตอน ซึ่งในตอนที่หนึ่งมีระยะเวลาในการฉายนานกว่าปกติถึง15นาที และในตอนอวสารก็ได้มีการฉายนานขึ้นถึง30นาทีเช่นกัน ในช่วงเดือนกันยายน ละครเรื่องนี้ได้เป็นที่ชื่นชอบของคนดูเป็นอย่างมาก จนทำให้นักแสดงนำอย่างทาเคอุชิ ยูโกะโด่งดังมากในช่วงนั้น
นาซึมิรักอาหารและเวลาพักเที่ยงเป็นที่หนึ่ง ไม่มีอะไรที่จะทำให้เธอมีความสุขมากกว่าการเดินบนถนนไปเรื่อยๆโดยคิดว่าจะกินอะไรเป็นอาหารเที่ยงตอนกลางวัน วันหนึ่งชายชื่อเคนนิชิโรรบกวนเธอก่อนที่เธอจะกินข้าวห่อไข่จานโปรดและลากเธอมาข้างนอกเพื่อที่จะขอร้องเธอให้เธอไปกับเขา เขาต้องการจะแนะนำเธอให้รู้จักกับครอบครัว เขาอธิบายว่าพ่อของเขาป่วยหนักมากและอารมณ์ไม่ดี วิธีเดียวที่จะช่วยพ่อของเขาได้คือการพาคู่หมั้นกลับบ้าน นาซึมิเองก็ไม่มีทางเลือก
สูตรรักข้าวห่อไข่ - Fuji TV
ตลกเปิดชีวิต

ตลกเปิดชีวิต(ญี่ปุ่น:コントが始まる;โรมาจิ:Konto ga Hajimaru;อังกฤษ:Life's Punchline) เป็นละครโทรทัศน์ญี่ปุ่นที่ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์นิปปอนทีวีตั้งแต่วันที่ 17 เมษายน จนถึง 19 มิถุนายน ค.ศ. 2021 นำแสดงโดยมาซากิ ซูดะเป็นเรื่องราวของชายหนุ่ม 3 คนที่ผันตัวเป็นนักแสดงตลกโดยไม่ได้ทันคาดคิด โดยมีชื่อคณะว่า "แม็คแบธ" แต่พวกเขามีสัญญามั่นอยู่หนึ่งข้อว่า หากไม่สามารถประสบความสำเร็จได้ภายใน 10 ปีจะต้องยุบคณะ เมื่อเวลานั้นมาถึงพวกเขาจึงต้องทำตามสัญญานั้นและคิดไตร่ตรองเกี่ยวกับอนาคตของตน
จุนเป (ไทกะ นากาโนะ) ได้เชิญฮารูโตะ (มาซากิ ซูดะ) มาร่วมตั้งคณะตลกเพื่อแสดงในงานเทศกาลโรงเรียน แต่ผลตอบรับกลับไม่ดีอย่างที่พวกเขาคิดไว้ หลังจากนั้นชุนตะ (เรียวโนซูเกะ คามิกิ) ก็เข้าร่วมคณะตลกตามมา ทั้งสามคนที่เรียนอยู่ในโรงเรียนเดียวกันต่างให้คำมั่นสัญญาว่าหากพวกเขาไม่สามารถประสบความสำเร็จได้ภายใน 10 ปี จะต้องยุบคณะ โดยมีแฟนคลับตัวยง ริโฮโกะ (คาซูมิ อาริมูระ) คอยสนับสนุนพวกเขาแต่ครอบครัวของพวกเขากลับคัดค้านการเดินสายในอาชีพนี้ต่อและอยากให้ทำงานที่มั่นคงส่วนสมาชิกคณะเริ่มตั้งข้อสงสัยในอนาคตของตนเอง
แม็คแบธเป็นคณะตลกที่ร่วมก่อตั้งโดยฮารูโตะและจุนเป ก่อนที่ภายหลังชุนตะจะได้รับคำชวนให้ร่วมคณะด้วย ชื่อของคณะแผลงมาจากชื่อครูในโรงเรียน มากาเบะ ที่คอยเป็นกำลังใจพวกเขาตั้งแต่การแสดงครั้งแรกในงานเทศกาลโรงเรียนหลังจากจบการศึกษาทั้งสามก็ยังคงเล่นตลกด้วยกันภายใต้เงื่อนไขว่าพวกเขาจะต้องมีชื่อเสียงให้ได้ภายใน 10 ปี มิเช่นนั้นจะยุบคณะฮารูตะกับจุนเปมักมีปากเสียงกันอยู่บ่อยครั้งว่าพวกเขาควรจะยุบคณะหรือไม่แต่สุดท้ายพวกเขาทั้งสามก็ตัดสินใจที่จะยุบคณะและเริ่มคิดเรื่องในอนาคตของพวกเขาในการแสดงครั้งสุดท้าย ผู้คนดูหนาตากว่าครั้งก่อน ๆ ผู้จัดการของแม็คแบธกล่าวว่าผู้ชมที่มาในการแสดงครั้งแรกกลับมาเข้าชมการแสดงครั้งสุดท้ายของพวกเขา นั่นเป็นสัญญาณว่าสิ่งที่พวกเขาทำมาตลอดระยะเวลา 10 ปีนั้นไม่สูญเปล่า
จากตารางด้านล่างสีน้ำเงินแสดงเรตติงต่ำสุด และสีแดงแสดงเรตติงสูงสุด
Xxxโฮลิค

xxxโฮลิค(ญี่ปุ่น:×××ホリック;โรมาจิ:Horikku;อังกฤษ:xxxHOLiC) เป็นการ์ตูนญี่ปุ่นผลงานของกลุ่มนักวาดการ์ตูนญี่ปุ่นแคลมป์ลงตีพิมพ์ในนิตยสารยังก์แมกกาซีนของสำนักพิมพ์โคดันฉะเมื่อราวปี 2003 ส่วนในประเทศไทย ลงตีพิมพ์ในนิตยสารเคซีทริโอของสำนักพิมพ์วิบูลย์กิจส่วนในสหรัฐอเมริกาได้รับลิขสิทธิ์โดยสำนักพิมพ์Del Rey Manga
นอกจากหนังสือการ์ตูนแล้ว xxxโฮลิค ยังได้รับการสร้างเป็นภาพยนตร์การ์ตูนในชื่อว่า 劇場版 xxxHOLiC 真夏ノ夜ノ夢 (คำอ่าน: เกคิโจบัง โฮลิค มานัทสึ โนะ โยะ โนะ ยูเมะ;ภาษาอังกฤษ: xxxHOLiC: A Midsummer Night's Dream) เข้าฉายในประเทศญี่ปุ่น เมื่อวันที่20 สิงหาคมพ.ศ. 2548ต่อมาได้ถูกสร้างเป็นอนิเมะออกอากาศทางสถานีTBSความยาว 25 ตอนจบ
ในประเทศไทย xxxโฮลิค ออกจำหน่ายในรูปแบบวีซีดี-ดีวีดีลิขสิทธิ์โดยTIGA
ความปรารถนาของเธอนั้นฉันจะช่วยทำให้มันเป็นจริงเอง นั้นเป็นคำพูดของคุณยูโกะ ผู้ตั้งร้านสมความปรารถนาเพื่อรับมือกับการเปลี่ยนแปลงห้วงเวลา และขอยืมพลังจากวาตานุกิ คิมิฮิโระนักเรียน ม.ปลาย ที่มีเคราะห์กรรม อันเนื่องจากสายเลือดอันเข็มข้นของผู้ทรงวิญญาณ ทำให้เขามักจะเห็นสิ่งลี้ลับ เหนือธรรมชาติได้ เขาได้เผลอเข้าไปในร้าน ๆ หนึ่ง ซึ่งดูพิลึกกึกกือ ในร้านมีผู้หญิงที่ชื่ออิจิฮาระ ยูโกะบอกว่าจะทำให้เขาสมปรารถนา โดยให้เขา มาทำงานพิเศษที่ร้าน แลกกับการลบล้างพลังนั้นให้ ในระหว่างที่ทำงานนั้น วาตานุกิก็ได้พบกับเรื่องราวเกี่ยวกับสิ่งลี้ลับมากมาย และเค้าก็เข้าใจว่า "ไม่ใช่ความบังเอิญ ที่ทำให้เค้ามาอยู่ ณ ที่แห่งนี้ แต่เป็นเพราะพรหมลิขิตต่างหาก ไม่มีความบังเอิญบนโลกใบนี้ และโลกใบไหน ๆ"
xxxโฮลิค เป็นผลงานเรื่องหนึ่งของแคลมป์ที่เชื่อมต่อกับเรื่อง "สึบาสะ สงครามเทพข้ามมิติ" ซึ่งเรื่องทั้ง 2 ต่างมีเหตุการ์ณที่เชื่อมต่อกัน (โลกคู่ขนาน) โดยตัวละครต่าง ๆ ในเรื่องสึบาสะนั้น เป็นการนำตัวละครในผลงานของแคลมป์ที่ผ่านมาลงจออีกครั้ง ถือเป็นสีสันของแคลมป์ในการใช้ตัวละครในอดีต แต่ถึงแม้จะเป็นตัวละครคนเดียวกันแต่ก็ไม่ใช่คนเดียวกัน เป็นเพียงตัวละครที่มีรากฐานของแก่นวิญญาณเดียวกัน ซึ่งจะมีความทรงจำ และอุปนิสัยแตกต่างกันไป ตามสถานที่และกาลเวลา
ในประเทศญี่ปุ่น xxxโฮลิค ลงตีพิมพ์ในนิตยสาร ยังก์แมกกาซีน และตีพิมพ์ฉบับรวมเล่มโดยสำนักพิมพ์โคดันฉะ
ในประเทศไทย xxxโฮลิค ลงตีพิมพ์ในนิตยสาร เคซีทริโอ และตีพิมพ์ฉบับรวมเล่xxxii มโดยสำนักพิมพ์วิบูลย์กิจ
ฉากบางฉากในภาพยนตร์มาจากเรื่องสึบาสะ สงครามเทพข้ามมิติฉบับภาพยนตร์
มีกำหนดการออกอากาศดังนี้
1.พรหมลิขิต
2.การพูดเท็จ
3.แองเจิล
4.คำทำนาย
5.เล่นต่อคำ
6.อ่อนแอ
7.ไฮเดรนเยีย
8.ข้อตกลง
9.เกี่ยวก้อย
10.แสงไฟ
11.สารภาพรัก
12.เงาหน้าร้อน
13.กลายร่าง
14.พันธนาการ
15.ปลดปล่อย
16.พบกันอีกครั้ง
17.ตัวเอง
18.โคมปีศาจ
19.ไร้เหตุผล
20.ชดเชย
21.ตัดเล็บ
22.ลวงใจ
23.ทางเลือก
24.ตอนพิเศษ : หวนอดีต
พันธมิตรสายการบิน

พันธมิตรสายการบินคือ การรวมกลุ่มกันระหว่างสายการบินสองสายหรือมากกว่าขึ้นไป โดยมีจุดมุ่งหมายเพื่อให้ความร่วมมือกันในด้านต่างๆ เช่นข้อตกลงการบินโดยใช้รหัสเที่ยวบินร่วมกัน(หรือบางครั้งอาจไม่ได้ใช้รหัสเที่ยวบินร่วมกัน แต่สามารถเชื่อมต่อเที่ยวบินกันระหว่างเที่ยวบินในพันธมิตรฯ สองเที่ยวบินหรือมากกว่า), จัดตั้งรายการสะสมแต้มการบินร่วมกัน, การประชาสัมพันธ์ร่วมกันในนามพันธมิตรสายการบิน เป็นต้น พันธมิตรสายการบินที่สำคัญๆ มีอยู่สามกลุ่มได้แก่สตาร์อัลไลแอนซ์,วันเวิลด์และสกายทีม
นอกจากนี้ยังมีพันธมิตรสายการบินกลุ่มอื่นอีก เช่นวานิลลาอัลไลแอนซ์ที่เป็นการรวมกลุ่มกันของสายการบินในประเทศหมู่เกาะในมหาสมุทรอินเดีย,ยู-ฟลายอัลไลแอนซ์และแวลูอัลไลแอนซ์ที่เป็นการรวมกลุ่มกันของสายการบินต้นทุนต่ำ รวมถึงพันธมิตรสายการบินขนส่งสินค้าได้แก่สกายทีมคาร์โก(SkyTeam Cargo) และวาวคาร์โกอัลไลแอนซ์(WOW Cargo Alliance)
สำหรับกลุ่มของสายการบินที่เป็นเครือเดียวกันทั้งหมดหรือใช้ชื่อยี่ห้อเดียวกันอยู่แล้วทั้งหมดตั้งแต่ต้น เช่น กลุ่มแอร์เอเชียหรือกลุ่มไลอ้อนแอร์นั้นไม่ถือว่าเป็นพันธมิตรสายการบิน
ข้อมูล ณ เดือนกันยายน พ.ศ. 2562
วานิลลาอัลไลแอนซ์ (Vanilla Alliance หรือ Alliance Vanille) เป็นการรวมกลุ่มกันของสายการบินในประเทศหมู่เกาะในมหาสมุทรอินเดีย ก่อตั้งเมื่อ ค.ศ. 2015 มีสมาชิก 5 รายคือ
ยู-ฟลายอัลไลแอนซ์ (U-FLY Alliance) ก่อตั้งเมื่อ ค.ศ. 2016 มีสมาชิกเป็นสายการบินต้นทุนต่ำ5 รายคือ
แวลูอัลไลแอนซ์ (Value Alliance) ก่อตั้งเมื่อ ค.ศ. 2016 ปัจจุบันมีสมาชิกเป็นสายการบินต้นทุนต่ำ5 รายคือ
ไทเกอร์แอร์ออสเตรเลีย(ผู้ร่วมก่อตั้ง) ได้ออกจากการเป็นสมาชิกไปในปี ค.ศ. 2018 และวานิลลาแอร์ผู้ร่วมก่อตั้งแวลูอัลไลแอนซ์อีกรายกำลังจะปิดตัวลงเพื่อควบรวมกิจการกับสายการบินพีชจึงออกจากการเป็นสมาชิกตั้งแต่วันที่ 30 มีนาคม 2019 ส่วนนกสกู๊ตได้ปิดกิจการลงใน ค.ศ. 2020 จึงพ้นสมาชิกภาพไป
สายการบินราคาประหยัด

สายการบินราคาประหยัดหรือสายการบินต้นทุนต่ำเป็นกลยุทธ์การดำเนินธุรกิจด้านการบินด้วยการลดค่าใช้จ่ายของการบิน เช่น ไม่มีการให้บริการอาหารและเครื่องดื่มฟรี ไม่มีระบบความบันเทิงให้บริการผู้โดยสาร เป็นต้น ทำให้สามารถขายตั๋วโดยสารในราคาประหยัดได้ อีกทั้งมีการขายตั๋วล่วงหน้าผ่านระบบอินเทอร์เน็ตทำให้สามารถวางแผนจัดการเที่ยวบินได้ง่าย ลดความเสี่ยงด้านการโดยสารไม่เต็มลำ
ต้นกำเนิดสายการบินราคาประหยัดนั้นมาจากประเทศสหรัฐอเมริกาด้วยสายการบิน SouthWest Airlines ในช่วงปี 2513 จากนั้นรูปแบบการดำเนินธุรกิจก็ได้รับการถ่ายทอดไปยังยุโรปโดยในปี 2534 โดยครั้งนั้นได้เปลี่ยนลักษณะการบริการแบบ Traditional Carrier ของสายการบินสัญชาติไอริชอย่าง Ryanair ให้เป็นสายการบินราคาประหยัด จากนั้นแนวคิดได้ถูกนำไปปรับใช้อย่างแพร่หลายจนกระทั่งปัจจุบัน ยุโรปมีสายการบินราคาประหยัดแพร่รายใหญ่หลายสาย เช่น EasyJet (อังกฤษ),Norwegian Air Shuttle(นอร์เวย์), WizzAir (ฮังการี) สายการบินราคาประหยัดในสหภาพยุโรปจะมีลักษณะพิเศษเพราะอยู่ในระบบตลาดเดียวของสหภาพ กล่าวคือสามารถไปตั้งศูนย์กลางการบินในประเทศสมาชิกสหภาพยุโรปได้เลยโดยไม่ต้องร่วมหุ้นตั้งสายการบินกับประเทศที่ไปตั้งศูนย์กลางการบิน
บางครั้งมีการแบ่งสายการบินต้นทุนต่ำออกเป็น 2 ประเภทคือ
แอร์บัส เอ330เป็นต้น)
ปลาตูหนายุโรป

ปลาตูหนายุโรปหรือปลาไหลยุโรป(อังกฤษ:European eel, Common eel;ชื่อวิทยาศาสตร์:Anguilla anguilla)ปลาน้ำจืดกระดูกแข็งชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาตูหนา(Anguillidae)
มีรูปร่างเหมือนปลาตูหนาชนิดอื่น ๆ ทั่วไป โดยที่ปลาตูหนายุโรปมีข้อกระดูกสันหลังประมาณ 114 ข้อ เมื่อโตเต็มที่แล้วมีความยาวได้มากกว่า 1เมตรแต่ขนาดโดยเฉลี่ยจะอยู่ที่ 60-80เซนติเมตร
กระจายพันธุ์อยู่ตามแถบชายฝั่งแม่น้ำในทวีปยุโรปและใกล้ทะเลเมดิเตอร์เรเนียนโดยที่ปลาพ่อพันธุ์ แม่พันธุ์จะว่ายน้ำไปวางไข่ในทะเลลึก โดยจะใช้เวลานานถึง 1-2เดือนลูกปลาเมื่อฟักเป็นตัวอ่อนจะมีลักษณะใส โปร่งแสง เหมือนวุ้นเส้นเมื่อปลาวางไข่แล้วจะตาย ขณะที่ลูกปลาขนาดเล็กจะเดินทางกลับสู่แม่น้ำทางทวีปยุโรป โดยลอยไปตามกระแสน้ำอุ่นกัลฟ์สตรีมและถูกกินระหว่างทางเป็นจำนวนมาก ตัวอ่อนใช้เวลาถึง 2 ปี ในการเดินทางถึงมหาสมุทรแอตแลนติกตอนกลาง จนกระทั่งถึงปลายปีที่ 3 จึงถึงชายฝั่งแม่น้ำในทวีปยุโรป โดยจะใช้เวลา 8-15 ปี ในการเจริญเติบโต จนเป็นตัวเต็มวัย ก่อนที่จะหวนกลับไปวางไข่ในทะเลตามวงจรชีวิต
จัดเป็นปลาเศรษฐกิจที่มีความสำคัญอย่างหนึ่งชนิดหนึ่ง ของทวีปยุโรป โดยใช้บริโภคกันมาอย่างยาวนาน สามารถปรุงได้หลายวิธีและจัดเป็นอาหารราคาแพง จนกระทั่งในกลางปีค.ศ. 2009รัฐบาลเนเธอร์แลนด์ได้ออกกฎหมายห้ามล่าปลาตูหนายุโรปเพื่อการค้าระหว่างเดือนตุลาคมถึงพฤศจิกายนเพราะเกรงว่าจะสูญพันธุ์ทั้งนี้มีจำนวนประชากรปลาตูหนายุโรปลดลงกว่าร้อยละ95 ในช่วง 40 ปีที่ผ่านมา คาดว่าเกิดจากการจับในปริมาณที่มากเกิน รวมถึงมลภาวะน้ำเป็นพิษจากการปล่อยสารเคมีลงในแม่น้ำและการติดเชื้อร้ายแรง  ผู้ใดละเมิดจะถูกปรับเป็นเงิน 3,000ยูโร(เกือบ 150,000 บาท) และจะขยายเป็นตลอด 3 เดือนในอีกไม่กี่ปีข้างหน้า ส่งผลกระทบชาวประมงที่ยึดอาชีพจับปลา ทางรัฐบาลจะจ่ายค่าชดเชยจำนวนทั้งสิ้น 700,000 ยูโร (ราว 23.8 ล้านบาท) จากการคำนวณของกลุ่มชาวประมงที่คาดว่าจะขาดรายได้เดือนละ 1,000 ยูโร
รายชื่อตัวละครสมมติในยุคสามก๊ก

รายชื่อตัวละครสมมติในยุคสามก๊กแสดงรายชื่อของบุคคลที่เป็นตัวละครสมมติที่ปรากฏในประวัติศาสตร์จีนในยุคสามก๊กรายชื่อประกอบด้วยตัวละครสมมติที่ปรากฏในวรรณกรรมอิงประวัติศาสตร์จีนเรื่องสามก๊กของล่อกวนตง(คือเป็นตัวละครที่แต่งเสริมขึ้นมา ไม่ปรากฏชื่อในหลักฐานทางประวัติศาสตร์) และชื่อของตัวละครสมมติที่ปรากฏในแหล่งอื่นที่อิงประวัติศาสตร์ยุคสามก๊ก
ชื่อตัวละครที่ปรากฏในวรรณกรรมสามก๊กเรียงตามลำดับตามการปรากฏชื่อในวรรณกรรม แบ่งตามตอนที่ปรากฏชื่อครั้งแรก (ในรายชื่อนี้แบ่งตอนของวรรณกรรมสามก๊กเป็น 120 ตอนตามวรรณกรรมฉบับภาษาจีน ต่างจากสามก๊ก ฉบับเจ้าพระยาพระคลัง (หน)ที่แบ่งเป็น 87 ตอน)
การท่องเที่ยวในประเทศรัสเซีย

การท่องเที่ยวในประเทศรัสเซียมีการเติบโตอย่างรวดเร็วนับตั้งแต่ช่วงปลายยุคโซเวียต ถือเป็นการท่องเที่ยวภายในประเทศครั้งแรกและการท่องเที่ยวระหว่างประเทศอีกด้วย มรดกทางวัฒนธรรมที่หลากหลายและแหล่งท่องเที่ยวทางธรรมชาติที่ยิ่งใหญ่ทำให้ประเทศรัสเซียเป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่ได้รับความนิยมมากที่สุดในโลก ไม่รวมไครเมียประเทศรัสเซียมีสถานที่ 23 แห่งที่ได้รับการจารึกไว้ในรายชื่อแหล่งมรดกโลกของยูเนสโกขณะที่อีกหลายแห่งอยู่ในรายชื่อเบื้องต้นของยูเนสโก
เส้นทางท่องเที่ยวหลัก ๆ ในประเทศรัสเซีย ได้แก่ การเดินทางรอบ ๆ Golden Ring ของเมืองโบราณ, การล่องเรือบนแม่น้ำสายใหญ่รวมถึงแม่น้ำวอลกาและการเดินทางที่ยาวนานของทางรถไฟสายทรานส์-ไซบีเรียที่มีชื่อเสียง ภูมิภาคหลากหลายและวัฒนธรรมของชาติพันธุ์ในประเทศรัสเซียมีอาหารและของที่ระลึกมากมายและแสดงให้เห็นถึงความหลากหลายของขนบธรรมเนียมประเพณีในประเทศรัสเซีย ได้แก่ซาวน่าแบบรัสเซีย(Banya),Khokhlomaและตุ๊กตาแม่ลูกดกแห่งนิจนีนอฟโกรอด, เทศการฤดูร้อน Sabantuy ของชาวตาตาร์หรือพิธีกรรมของนักบวชในไซบีเรีย ในปี 2013 มีนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติมาเยือนประเทศรัสเซียเป็นจำนวน 33 ล้านคน ส่งผลให้ประเทศนี้เป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่ได้รับความนิยมเป็นอันดับที่ 9 ของโลกและเป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่ได้รับความนิยมเป็นอันดับที่ 7 ของยุโรป