davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
มอลลัสกา

มอลลัสกา(ไฟลัม: Mollusca,เสียงอ่าน:/mɒˈlʌskə/) เป็นไฟลัมหนึ่งของสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังคือสัตว์ที่มีลำตัวนิ่ม ส่วนใหญ่มีเปลือกแข็งหุ้มอยู่ภายนอก พบทั้งบนบกน้ำจืดน้ำเค็มน้ำกร่อยดำรงชีวิตเป็นอิสระ มีต่อมเมือกตามผิวลำตัว ระบบอวัยวะมีความซับซ้อน ลำตัวสั้น ด้านหน้าเป็นส่วนหัว ด้านล้างเป็นแผ่นเท้าสำหรับเคลื่อนที่และว่ายน้ำ ด้านบนมีแมนเทิลที่ทำหน้าที่สร้างเปลือกแข็ง ภายในช่องปากมีแรดูลายกเว้นในหอยสองฝา ช่วยในการกินอาหาร มีต่อมน้ำลายและตับช่วยสร้างน้ำย่อย ระบบหมุนเวียนเลือดประกอบด้วยหัวใจอยู่ด้านบนและเส้นเลือดไปตามส่วนต่างๆ ระบบขับถ่ายมีเนฟริเดียม ระบบหายใจประกอบด้วยเหงือกหรือถุงหายใจที่คล้ายปอดระบบประสาทมีปมประสาทสามคู่และมีเส้นประสาทยึดระหว่างปม มีอวัยวะสำหรับรับภาพ กลิ่นและการทรงตัวระบบสืบพันธุ์ส่วนใหญ่แยกเพศ มีบางพวกไม่แยกเพศและเปลี่ยนเพศได้ มีการปฏิสนธิทั้งแบบภายในและภายนอก สัตว์ในไฟลัมมอลลัสกาเรียกโดยรวมว่ามอลลัสก์(mollusc, mollusk)
สัตว์ในกลุ่มนี้มีเนื้อเยื่อสามชั้นtriploblasticในระยะ embryo เป็นแบบprotostomesมีช่องว่างของร่างกาย (body cavity) เป็นโพรงลำตัว (hemocoel) ที่ถูกเติมด้วยเลือด และมีช่องว่างลำตัวที่แท้จริง สัตว์ในกลุ่มนี้จะมีชั้นเนื้อเยื่อที่เรียกว่า แมนเทิล ซึ่งในบางชนิดชั้นเนื้อเยื่อนี้จะสามารถสร้างเปลือก ที่เป็นองค์ประกอบของcalcium carbonateมีเท้าใช้ในการเคลื่อนที่ซึ่งมีความแข็งแรงและมีพัฒนาการที่สูง และสามารถใช้ลักษณะของฟัน (radula) ในการแบ่งแยกชนิดได้ด้วย สัตว์ในกลุ่มนี้ไม่มีลักษณะลำตัวที่เป็นข้อปล้อง (segment) การเจริญเติบโตนั้นจะมีการผ่านระยะที่เรียกว่าtrochophore larva1 - 2 ครั้ง, ซึ่งจะเรียกช่วงหนึ่งว่าveliger larvaซึ่งแสดงให้เห็นความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดกับสัตว์ในกลุ่มไส้เดือน (Annelida) ซากฟอสซิลของสัตว์ในกลุ่มนี้พบมาในยุคแคมเบรียนCambrianโดยฟอสซิลที่เก่าแก่ที่สุดมีชื่อว่าOdontogriphusพบที่Burgess Shaleโดยเชื่อว่ามีอายุไม่ต่ำกว่า 500 ล้านปี
ลำดับวิวัฒนาการของสัตว์ในไฟลั่ม มอลัสกา
ในการจัดจำแนกในระดับ ไฟลั่มนั้นสามารถแบ่งสัตว์นี้ออกได้ตามลักษณะของชั้นเนื้อ
ราบัต

ราบัต(อังกฤษ:Rabat),อัรเราะบาฏ(อาหรับ:الرباط) หรือเอร์บัต(เบอร์เบอร์:ⴻⵔⵔⴱⴰⵟ) เป็นเมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่เป็นอันดับ 2 ของประเทศโมร็อกโกมีประชากรประมาณ 650,000 คน ตั้งอยู่ติดมหาสมุทรแอตแลนติกเป็นแหล่งอุตสาหกรรมอาหาร อุตสาหกรรมก่อสร้าง และอุตสาหกรรมผ้า
34°02′N6°50′W﻿ / ﻿34.033°N 6.833°W﻿ /34.033; -6.833
เจ้าชายมูลัย อิสมาอิล

เจ้าชายมูลัย อิสมาอิล (อังกฤษ:Prince Moulay Ismail of Morocco) ประสูติเมื่อวันที่ 7 พฤษภาคม 2524 ณเบรุตเป็นพระโอรสพระองค์เล็กในเจ้าชายมูลัย อับดัลลาห์กับ เจ้าหญิงลัลลา ลาเมีย เป็นพระราชนัดดาในสมเด็จพระราชาธิบดีโมฮัมเหม็ดที่ 5 แห่งโมร็อกโกเป็นพระราชภาติยะในสมเด็จพระราชาธิบดีฮะซันที่ 2 แห่งโมร็อกโกเป็นพระญาติชั้นที่ 1 ในสมเด็จพระราชาธิบดีโมฮัมเหม็ดที่ 6รัชกาลปัจจุบัน ปัจจุบันทรงอยู่ในลำดับที่ 5 ในการสืบราชบัลลังก์โมร็อกโก พระมารดาของพระองค์เป็นธิดาของ ราอัด อัล ชอห์น นายกรัฐมนตรีคนแรกของเลบานอน
พระองค์ทรงเสกสมรสกับ อนิซาห์ เลมูไน เมื่อวันที่ 25 กันยายน 2552 มีพระบุตรดังนี้
เจ้าชายมูลัย อิสมาอิล ทรงงานในธุรกิจเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์โดยชื่อว่าเทโอราโดยมีหุ้นในพระองค์ 35% และยังทรงงานในบริษัท เกียมอเตอร์ คอร์ปอเรชั่นของโมร็อกโก และยังมีแฟรนไชส์ร้านอาหารในอาหรับหลายที่ ในขณะที่งานในพระราชวงศฺ์ ทรงเป็นองค์ประธานในมูลนิธิคนจนของประเทศ
ลิงบาร์บารี

ลิงบาร์บารีหรือบาร์บารีเอปหรือมาก็อต(อังกฤษ:Barbary macaque, Barbary ape, Magot;ชื่อวิทยาศาสตร์:Macaca sylvanus) เป็นลิงชนิดหนึ่ง จัดอยู่ในวงศ์ลิงโลกเก่า(Cercopithecidae)
จัดเป็นลิงประเภทลิงแม็กแคกชนิดหนึ่ง จัดเป็นลิงเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่พบกระจายพันธฺุ์อยู่ทางตอนเหนือของทะเลทรายสะฮาราบริเวณยิบรอลตา, โมร็อกโก และในพื้นที่อนุรักษ์ของลิเบียรวมถึงอาจพบได้ในทวีปยุโรปทางตอนใต้ที่กับช่องแคบยิบรอลตาได้ด้วย ซึ่งก็จัดได้อีกว่าเป็นลิงเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่พบได้ในทวีปยุโรป ซึ่งตามปกติแล้ว ทวีปยุโรปจะไม่มีลิง สันนิษฐานว่า เกิดจากการนำเข้ามาในฐานะของสัตว์เลี้ยงหรือเพื่อการละเล่นละครสัตว์
ลิงบาร์บารี มีลักษณะเหมือนลิงแม็กแคกชนิดอื่น ๆ มีขนตามลำตัวเป็นสีส้มฟูหนา เป็นลิงที่ไม่มีหาง อาศัยอยู่รวมกันเป็นฝูง และสามารถปรับตัวให้อยู่ได้ในสภาพแวดล้อมต่าง ๆ ได้เป็นอย่างดี โดยสามารถพบได้ทั้งในทะเลทรายที่ร้อนระอุ รวมถึงสถานที่ ๆ อากาศเหน็บหนาวอุณหภูมิติดลบ มีหิมะและน้ำแข็งได้ด้วย กินอาหารได้หลากหลายทั้งพืช, เนืิ้อสัตว์ และสัตว์ขนาดเล็กต่าง ๆ
แต่ลิงบาร์บารี มีพฤติกรรมที่แตกต่างไปจากลิงแม็กแคกชนิดอื่น ๆ คือ ตัวผู้มักจะกระเตงลูกไปไหนมาไหนด้วย และจะปกป้องดูแลลูกลิงเป็นอย่างดี จากการศึกษาพบว่า เป็นไปเพื่อการปฏิสัมพันธ์กับลิงตัวผู้ตัวอื่น ๆ โดยใช้ลูกลิงเป็นตัวเชื่อม บางครั้งจะพบลิงตัวผู้ตกแต่งขนให้กัน รวมทั้งดูแลลูกลิงซึ่งกันและกันด้วย
ลิงบาร์บารี นิยมเลี้ยงกันเป็นสัตว์เลี้ยง โดยกลุ่มลักลอบค้าสัตว์ป่าจะจับลูกลิงประมาณ 300 ตัวจากป่าในโมร็อกโกเพื่อส่งไปขายยังตลาดสัตว์เลี้ยงในยุโรปที่เติบโตขึ้น ส่งผลเสียต่อความยั่งยืนของจำนวนประชากร ปัจจุบันมีจำนวนประชากรอยู่เพียง 6,000 ตัว ในจำนวนนี้ 4,000-5,000 ตัวอยู่ในโมร็อกโก โดยหลักฐานทางโบราณคดีพบว่า ลิงบาร์รารีถูกเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยงมานานนับพันปีมาแล้ว เพราะมีการพบโครงกระดูกของลิงชนิดนี้ใต้เถ้าถ่านของเมืองปอมเปอี, ลึกลงไปในสุสานใต้ดินของอียิปต์  รวมทั้งถูกฝังใต้ยอดเขาในไอร์แลนด์ที่ซึ่งกษัตริย์อัลส์เตอร์ในยุคสำริดเคยครองบัลลังก์อีกด้วย
ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับMacaca sylvanusที่วิกิสปีชีส์
น้ำมันอาร์แกน

น้ำมันอาร์แกน(อังกฤษ:argan oil) เป็นน้ำมันที่ได้จากเมล็ดต้นอาร์แกน(Argania spinosa) เป็นไม้ต้นที่พบเฉพาะในประเทศโมร็อกโกน้ำมันอาร์แกนมีลักษณะเป็นของเหลวสีเหลืองอ่อนถึงใส ไม่มีกลิ่น มีจุดหลอมเหลวประมาณ 100 °ซ. และจุดวาบไฟที่ประมาณ 300 °ซ.น้ำมันอาร์แกนประกอบไปด้วยไขมันอิ่มตัวและไม่อิ่มตัว โดยไขมันไม่อิ่มตัวที่พบมากที่สุดคือกรดโอเลอิกและกรดลิโนเลอิกในขณะที่ไขมันอิ่มตัวที่พบมากที่สุดคือกรดปาลมิติก
วิธีดั้งเดิมในการสกัดน้ำมันอาร์แกนของชาวโมร็อกโกจะเริ่มจากขูดเนื้อผลออกหลังนำไปตากแห้ง หรือบางครั้งให้แพะกินเนื้อผลแล้วค่อยเก็บเมล็ด จากนั้นจะบีบเมล็ดให้แตกเพื่อนำเนื้อในมาใช้การผลิตน้ำมันอาร์แกนเพื่อใช้ประกอบอาหารจะมีกระบวนการเพิ่มเติมคือนำเนื้อในไปคั่วเพื่อให้ได้กลิ่นถั่ว ในขณะที่น้ำมันอาร์แกนสำหรับผสมในเครื่องสำอางจะไม่มีการคั่ว
น้ำมันอาร์แกนนิยมใช้เป็นส่วนประกอบในเครื่องสำอางเนื่องจากอุดมไปด้วยวิตามินอีซึ่งมีคุณสมบัติเป็นสารต้านอนุมูลอิสระและช่วยบำรุงผิวและเส้นผมในน้ำมันอาร์แกนมีกรดโอเลอิกและกรดลิโนเลอิก ซึ่งเป็นแหล่งของกรดไขมันโอเมกา-9และกรดไขมันโอเมกา-6ตามลำดับ โดยกรดไขมันสองชนิดนี้ช่วยลดระดับคอเลสเตอรอลในเลือดและความเสี่ยงเป็นโรคหลอดเลือดหัวใจ
นัมปูลา

นัมปูลา(โปรตุเกส:Nampula) เป็นเมืองหลวงของจังหวัดนัมปูลาเมืองทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศโมซัมบิกหรือรู้จักในชื่อ "เมืองหลวงทิศเหนือ" นัมปูลาเป็นศูนย์กลางการค้าของโมซัมบิกทางเหนือ มีโรงแรม ร้านอาหาร ศูนย์การค้า รูปแบบตะวันตกกหลายแห่ง ยังมีสนามบินนานาชาติขนาดเล็กเชื่อมโยงกับไนโรบีประเทศเคนยาและโจฮันเนสเบิร์กประเทศแอฟริกาใต้และเป็นศูนย์กลางการคมนาคมท้องถิ่นในโมซัมบิกเหนือ
เมืองมีประชากร 743,125 คน (ค.ศ. 2017)เป็นเมืองใหญ่เป็นอันดับ 3 ของโมซัมบิก รองจากมาปูตูและมาตอลาเมืองมีพิพิธภัณฑ์แห่งชาติโมซัมบิกด้านชาติพันธุ์วรรณา ตลาด มหาวิหาร มัสยิด มหาวิทยาลัยและโรงเรียนทั้งรัฐและเอกชน หลายแห่ง
ปลาตะคองจุดเหลือง

ระวังสับสนกับ:ปลาตะคองเหลือง
ปลาตะคองจุดเหลือง(อังกฤษ:Island trevally, Yellow-spotted trevally, Thicklip trevally;ชื่อวิทยาศาสตร์:Carangoides orthogrammus) ปลาทะเลชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาหางแข็ง(Carangidae)
มีรูปร่างแบนข้างและกว้างปลาชนิดอื่นในวงศ์เดียวกัน ครีบหลังและครีบก้นมีปลายเรียวยาว ลำตัวมีสีเงินเทาหรือเงินอมเหลือง กลางลำตัวมีจุดสีเหลืองสดอันเป็นที่มาของชื่อ
มีขนาดโดยเฉลี่ย 20 เซนติเมตร แต่พบใหญ่ที่สุดได้ถึง 75 เซนติเมตร น้ำหนัก 6.6 กิโลกรัม เป็นปลาที่อาศัยอยู่ตามลำพังหรือเป็นฝูงตั้งแต่แนวปะการังแถบชายฝั่งจนถึงหิ้งไหล่ทวีปในมหาสมุทรแปซิฟิกและมหาสมุทรอินเดีย ตั้งแต่โมซัมบิกและเซเชลส์ไปจนถึงฮาวายและหมู่เกาะเรบิยาฆิเฆโดในน่านน้ำไทยสามารถพบได้ทั้งฝั่งอ่าวไทยและอันดามัน
เป็นปลาที่พบได้บ่อย กินอาหารจำพวกสัตว์น้ำที่มีขนาดเล็กกว่าเป็นอาหาร จัดเป็นปลาเศรษฐกิจเหมือนกับปลาชนิดอื่นในวงศ์เดียวกัน
ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับCarangoides orthogrammusที่วิกิสปีชีส์
ช่วงชีวิต

คำว่าช่วงชีวิต(อังกฤษ:longevity) บางครั้งใช้เป็นไวพจน์ของ "ความคาดหมายการคงชีพ" (life expectancy) ในทางประชากรศาสตร์อย่างไรก็ดี คำว่า "ช่วงชีวิต" บางครั้งใช้หมายความถึงเฉพาะสมาชิกประชากรที่มีอายุยืนเป็นพิเศษ ขณะที่ "ความคาดหมายการคงชีพ" นิยามทางสถิติว่าเป็นจำนวนปีโดยเฉลี่ยที่เหลืออยู่ ณ อายุใด ๆ เสมอ ตัวอย่างเช่น ความคาดหมายการคงชีพตั้งแต่เกิดของประชากรเท่ากับอายุเฉลี่ยเมื่อตายของประชากรทั้งหมดที่เกิดในปีเดียวกัน (ในกรณีกลุ่มร่วมรุ่น)
มีหลายปัจจัยมีผลต่อการมีอายุยืนของแต่ละคน  ปัจจัยที่มีนัยสำคัญในการคาดหมายคงชีพประกอบด้วย เพศ พันธุกรรม การเข้าถึงสาธารณสุข อนามัย การควบคุมอาหาร สารอาหาร การออกกำลังกาย รูปแบบการใช้ชีวิต และอัตราอาชญากรรม ด้านล่างเป็นรายการความคาดหมายการคงชีพในประเทศต่าง ๆ
เซลล์ไลน์ลิมโฟบลาสโตอิดที่ได้จากตัวอย่างเลือดของผู้มีอายุยืนยาวมีกิจกรรมของโปรตีน PARP (โพลี-ADP-ริโบสโพลีเมอเรส) สูงขึ้นมากเมื่อเทียบกับเซลล์ไลน์ที่ได้จากคนอายุน้อยกว่า (20 ถึง 70 ปี)เซลล์ลิมโฟไซต์ของผู้มีอายุยืนมีลักษณะที่เป็นลักษณะของเซลล์ในคนอายุน้อย เช่น ความสามารถในการเริ่มกลไกการฟื้นฟูหลังจากย่อยุดออกซิเดชั่นที่เกิดความเสียหายต่อ DNA จาก H2O2 เช่นเดียวกับการแสดงออกของยีน PARP
การศึกษาคู่แฝดแสดงให้เห็นว่า ประมาณ 20–30% ของความแตกต่างในอายุขัยของมนุษย์อาจเกี่ยวข้องกับพันธุกรรม ส่วนที่เหลือเกี่ยวข้องกับพฤติกรรมส่วนบุคคลและปัจจัยด้านสิ่งแวดล้อมที่สามารถเปลี่ยนแปลงได้แม้ว่าจะมีการค้นพบยีนหลายร้อยตัวที่เกี่ยวข้องกับอายุยืนยาวในฐานข้อมูลของการแปรผันทางพันธุกรรมของมนุษย์ที่จัดทำขึ้นในสหรัฐ, เบลเยียม และสหราชอาณาจักรแต่ยังสามารถอธิบายเพียงส่วนน้อยของอัตราการถ่ายทอดทางพันธุกรรมเท่านั้น
อายุยืนยาวเป็นลักษณะที่สามารถปรับเปลี่ยนได้ง่าย และลักษณะเหล่านี้ตอบสนองต่อสภาวะแวดล้อมที่เป็นรูปธรรมและความหลากหลายในทางกายภาพ การออกกำลังกาย นิสัยการกิน สภาพความเป็นอยู่ รวมถึงการปฏิสัมพันธ์ทางเภสัชกรรมและอาหารการศึกษาที่ดำเนินการในปี 2012 พบว่า แม้แต่การออกกำลังกายเพียงเล็กน้อยในเวลาว่างก็สามารถเพิ่มอายุขัยได้ถึง 4.5 ปี
เส้นทางทางชีววิทยาที่ได้รับการศึกษาอย่างดีสี่เส้นทางซึ่งทราบกันดีว่าควบคุมการแก่และการปรับระดับซึ่งแสดงให้เห็นว่ามีผลต่ออายุขัย ได้แก่ อินซูลิน/IGF-1, เป้าหมายของราพามัยซิน (mTOR), คินาสที่เปิดใช้โปรตีนคินาส (AMPK) และซิรตูอิน
ทะเลทรายนามิบ

ทะเลทรายนามิบ(อังกฤษ:Namib Desert) ตั้งอยู่บริเวณชายฝั่งประเทศนามิเบียทอดตัวยาวตั้งแต่ประเทศแองโกลาทางทิศเหนือทาบชายฝั่งมหาสมุทรแอตแลนติกในประเทศนามิเบีย ไปสุดที่แม่น้ำออเรนจ์ตรงพรมแดนระหว่างประเทศนามิเบียกับประเทศแอฟริกาใต้มีความยาวประมาณ 2,000 กิโลเมตร มีช่วงความกว้างตั้งแต่ 10-160 กิโลเมตร ครอบคลุมพื้นที่ประมาณ 50,000ตารางกิโลเมตรหรือ 31,250,000ไร่เป็นหนึ่งในทะเลทรายที่มีอายุเก่าแก่ที่สุดของโลก โดยคาดว่ามีอายุอย่างน้อย 55 ล้านปี สภาพโดยทั่วไปเวิ้งว้างและเต็มไปด้วยหมอก ทะเลทรายนามิบถูกแบ่งออกเป็นสองส่วนโดยแม่น้ำควีเซบซึ่งไหลลงสู่มหาสมุทรแอตแลนติกที่อ่าววอลวิส
ตามชายฝั่งมีฝนตกปีละไม่เกิน 25 มิลลิเมตร และอาจไม่มีฝนตกนานถึง 10 ปี โดยพื้นที่ส่วนใหญ่เป็นหมอกและน้ำค้าง อากาศอบอุ่นชื้นจากมหาสมุทรแอตแลนติก พัดมาเจอกับกระแสน้ำเย็นเบงเกวลาทำให้เกิดหมอกหนาก่อตัวในเวลากลางคืน ทำให้บรรดาสิ่งมีชีวิตต่าง ๆ เช่นแมลงปีกแข็งบางชนิดได้รับความชุ่มชื้นบริเวณชายฝั่งทะเลก็เป็นที่พักพิงของฝูงแมวน้ำชนิดมีขนอีกด้วย ส่วนพืชที่สำคัญ คือ ต้นเวลวิชเซียที่ขึ้นเฉพาะที่ทะเลทรายนามิบแห่งเดียวเท่านั้นและแตงนาราที่เป็นอาหารที่ชื่นชอบของสัตว์ต่าง ๆ
ทะเลทรายนามิบจัดว่าเป็นทะเลทรายที่มีสิ่งมีชีวิตเฉพาะถิ่นอาศัยอยู่มากที่สุดในโลก
24°45′07″S15°16′35″E﻿ / ﻿24.751944°S 15.276389°E﻿ /-24.751944; 15.276389
เจมส์บอก

เจมส์บอกหรือเจมส์บัก(อังกฤษ:gemsbok, gemsbuck;ชื่อวิทยาศาสตร์:Oryx gazella) เป็นแอนทิโลปจำพวกออริกซ์ชนิดหนึ่ง จัดเป็นแอนทิโลปขนาดใหญ่ มีรูปร่างกำยำล่ำสัน ดูมีพละกำลัง
โดยที่ชื่อ "เจมส์บอก" ในภาษาอังกฤษมาจากภาษาแอฟริคานส์คำว่าgemsbokซึ่งมาจากภาษาดัตช์ที่หมายถึงชื่อของชามอยส์ตัวผู้ เนื่องจากมีลักษณะคล้ายคลึงกัน  (โดยเฉพาะรูปแบบใบหน้า) แต่ทั้งนี้ชามอยส์และออริกซ์เป็นสัตว์ที่ไม่เกี่ยวข้องอย่างใกล้ชิด โดยออกเสียงตามปกติในภาษาอังกฤษว่า/ˈɡɛmzbɒk/
ในอดีตเคยถูกจัดให้มีอีกหนึ่งชนิดย่อย คือไบซาออริกซ์หรือออริกซ์แอฟริกาตะวันออก(O. beisa) แต่ปัจจุบันได้ถูกแยกออกมาเป็นชนิดต่างหาก
ตัวผู้มีน้ำหนักตัวประมาณ 170–210 กิโลกรัม ตัวเมีย 140–185 กิโลกรัม ความสูงจากปลายกีบเท้าจรดหัวไหล่ 1.2 เมตร ความยาวลำตัว 2 เมตร ความยาวหาง 85 เซนติเมตร อายุโดยเฉลี่ย 12–15 ปี
มีลักษณะเด่น คือ ปลายเขาที่แหลมยาวนั้นเป็นคู่ถ่างกางออก และมีแถบสีดำคล้ายปานขนาดใหญ่ที่บั้นท้ายลำตัวและที่โคนขาทั้งหน้าและหลัง และยังมีแผ่นหนังสีดำยาวใหญ่พาดเฉียงอยู่เหนือท้องทั้งสองข้าง ซึ่งเป็นความแตกไปจากไบซาออริกซ์ อีกทั้งลำตัวก็บึกบึนกว่า และยังมีแถบสีดำครอบคลุมบริเวณใบหน้ามากกว่า
เจมส์บอกพบได้ทั่วไปในตอนใต้ของแอฟริกาเช่น แอฟริกาใต้,นามิเบีย, บอทสวานา มักอาศัยอยู่ในภูมิประเทศที่เป็นทุ่งหญ้าแห้งแล้ง เช่น พื้นที่กึ่งทะเลทรายและทะเลทราย เช่นทะเลทรายนามิบ,ทะเลทรายคาลาฮารีพบเป็นจำนวนมากในอุทยานแห่งชาติอีโตซาและอุทยานแห่งชาตินามิบ-นูคลัฟต์ในนามิเบีย ซึ่งที่นี่เจมส์บอกได้ปรากฎอยู่ในตราแผ่นดินของนามิเบียด้วยเป็นสัตว์ที่มีปริมาณมากถึง 373,000 ตัวโดยในธรรมชาติจะตกเป็นอาหารของสัตว์นักล่า เช่นสิงโต,ไฮยีนาและหมาป่าแอฟริกา
ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับOryx gazellaที่วิกิสปีชีส์
ดีปลี

ดีปลีมีชื่อท้องถิ่นอื่นอีกคือ:  ดีปลีเชือก (ภาคใต้) ประดงข้อ ปานนุ (ภาคกลาง)
ดีปลีเป็นไม้เลื้อยชนิดหนึ่ง ใบรูปไข่ โคนมน ปลายแหลม เป็นพืชใบเดี่ยว คล้ายใบย่านางแต่ผิวใบมันกว่า บางกว่าเล็กน้อย ดอกเป็นรูปทรงกระบอกปลายมน เมื่อแก่จะมีผลเป็นสีแดง
นิยมปลูกโดยการใช้เถา ชอบดินร่วนและอุดมสมบรูณ์ ทนแห้งแล้งได้ดี ฤดูที่เหมาะสมในการปลูกก็คือฤดูฝน เวลาปลูกใช้เถาที่ชำจนรากงอกแล้วปลูก
แล้วทำเสาให้เลื้อย ควรดูแลเรื่องน้ำและศัตรูพืชด้วย ดีปลีเป็นสมุนไพรที่ใช้มากในอุตสาหกรรม ยาแผนโบราณประมาณ 5,000 – 7,000 กิโลกรัม/ปี
ปลูกได้ดีในภาคใต้ของประเทศไทย นับว่าเป็นพืชสมุนไพรตัวหนึ่งที่อยู่ในแผน
พัฒนาเพื่อส่งเป็นสินค้าส่งออก
ใช้ผลแก่แห้งเป็นยา โดยเก็บช่วงที่ผลแก่จัดแต่ยังไม่สุก ตากแดดให้แห้ง มีรสเผ็ดร้อน ขม มีสรรพคุณขับลม บำรุงธาตุ แก้จุกเสียด ซึ่งจากข้อมูลทางวิทยาศาสตร์ดีปลีแห้งประกอบด้วย "อัลคาลอยด์" ชื่อว่า Piperine ประมาณ 4 – 6%, Chavicine, น้ำมันระเหยหอม 1% ตามรายงานการศึกษาวิจัยพบว่า ดีปลีใช้ประกอบตำรับยาที่ใช้รักษาโรคเกี่ยวกับระบบย่อยอาหาร ท้องอืดเฟ้อ ธาตุไม่ปกติ ทั้งนี้เพราะดีปลีมีน้ำมันหอมระเหย
ผลแก่แห้งของดีปลี ใช้เป็นยารักษาอาการดังนี้ อาการท้องอืด ท้องเฟ้อ และอาการปวดท้อง รวมทั้งแก้อาการคลื่นไส้อาเจียน ที่เกิดจากธาตุที่ไม่ปกติ โดยการใช้ผลแก่แห้ง 1 กำมือ (ประมาณ 10 – 15 ดอก) ต้มเอาน้ำมาดื่ม ถ้าไม่มีดอกก็ให้ใช้เถาต้มแทนได้อาการไอและมีเสมหะ ใช้ผลแก่แห้งประมาณครึ่งผล ฝนกับน้ำมะนาวผสมเกลือกวาดในลำคอหรือจิบบ่อย ๆ นอกจากนี้ ผลดีปลีแห้งสามารถใช้เป็นเครื่องเทศประกอบอาหารต่าง ๆ ได้
ปัจจุบันดีปลีใช้น้อยในอาหารยุโรป แต่ยังใช้ในอาหารอินเดียและอาหารเนปาลอาหารแอฟริกาเหนือบางชนิดใช้ผสมในเครื่องเทศ และใช้ในอาหารมาเลเซียและอินโดนีเซีย ร้านขายของชำในอินเดียจะเรียกว่าpippaliซึ่งเป็นเครื่องเทศหลักของนีหารีซึ่งเป็นอาหารประจำชาติของปากีสถานดีปลีมีสารเคมีชื่อพิเพอร์ลองกูมีนซึ่งมีคุณสมบัติต้านการอักเสบ
กระทรวงเกษตรกรรม ธรรมชาติ และคุณภาพอาหาร (เนเธอร์แลนด์)

กระทรวงเกษตรกรรม ธรรมชาติ และคุณภาพอาหาร(ดัตช์:Ministerie van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit หรือย่อเป็นLNV) เป็นกระทรวงของประเทศเนเธอร์แลนด์ที่รับผิดชอบด้านนโยบายการเกษตร นโยบายอาหาร ความปลอดภัยของอาหาร การประมง การป่าไม้ การอนุรักษ์สิ่งแวดล้อม และสวัสดิภาพของสัตว์ ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1935
ต่อมาในปี ค.ศ. 2010 ได้มีการยุบรวมกระทรวงกับกระทรวงเศรษฐกิจ และเปลี่ยนชื่อเป็นกระทรวงเศรษฐกิจ เกษตร และนวัตกรรม แต่ต่อมาในปี ค.ศ. 2017 ได้มีการตั้งกระทรวงแยกออกมาอีกครั้ง และใช้ชื่อปัจจุบัน รัฐมนตรีว่าการกระทรวงอยู่ในคณะรัฐมนตรีแห่งเนเธอร์แลนด์ ผู้ดำรงตำแหน่งปัจจุบันคือ คาโรลา สเคาเทิน จากพรรคสหภาพคริสเตียนผู้ดำรงตำแหน่งรองนายกรัฐมนตรีควบคู่ไปด้วย
เจ้าชายคอนสตันตินแห่งเนเธอร์แลนด์

เจ้าชายคอนสตันตินแห่งเนเธอร์แลนด์(อังกฤษ:His Royal Highness Prince Constantijn of the Netherlands) เป็นพระราชโอรสพระองค์สุดท้อง ในอดีตสมเด็จพระราชินีนาถเบียทริกซ์กับเจ้าชายเคลาส์แห่งเนเธอร์แลนด์และเป็นพระราชอนุชา ในสมเด็จพระราชาธิบดีวิลเลม-อเล็กซานเดอร์แห่งเนเธอร์แลนด์รัชกาลปัจจุบัน ทรงอยู่ในลำดับที่ 4 ของการสืบราชสันตติวงศ์ ทรงเสกสมรสกับ เพทร่า เลาเรนทีน บริงคโฮร์สต์ ชาวดัตช์ มีพระธิดา 2 คน และพระโอรส 1 คน
เจ้าชายคอนสตันตินประสูติเมื่อวันที่ 11 ตุลาคม พ.ศ. 2512 ณโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยยูเทรกต์เป็นพระราชโอรสพระองค์เล็กในสมเด็จพระราชินีนาถเบียทริกซ์แห่งเนเธอร์แลนด์กับเจ้าชายเคลาส์แห่งเนเธอร์แลนด์เป็นพระราชอนุชาในสมเด็จพระราชาธิบดีวิลเลิม-อเล็กซานเดอร์แห่งเนเธอร์แลนด์กับเจ้าชายฟริโซแห่งออเรนจ์-นัสเซาเมื่อแรกประสูติทรงอยู่ในลำดับที่ 4 ในการสืบราชสันตติวงศ์ ปัจจุบันทรงอยู่ในลำดับที่ 4 (เนื่องจากเจ้าชายฟรีโซพระเชษฐาสิ้นพระชนม์จึงทรงถูกขยับเลื่อนอันดับ)
พระองค์ทรงเสกสมรสกับ นางสาวเพตรา ลอเรนทีน บริงคโฮร์สต์ ต่อมาได้รับพระอิสริยยศเป็นเจ้าหญิงลอเรนทีนแห่งเนเธอร์แลนด์ พระชายามีพระโอรส-ธิดา รวม 3 คน
เจ้าชายคอนสตันติน ไม่ทรงชอบในการปรากฏพระองค์ต่อหน้าสาธารณชนมากนัก พระองค์ทรงชอบความเป็นส่วนตัวสูง พระองค์ทรงชอบกีฬาฟุตบอล เทนนิส กอล์ฟ สกี และทรงมีงานอดิเรกคือ ทรงพระอักษร (อ่านหนังสือ) การวาดภาพ และโปรดการทำอาหาร
กระทรวงเศรษฐกิจและนโยบายสภาพภูมิอากาศ (เนเธอร์แลนด์)

กระทรวงเศรษฐกิจและนโยบายสภาพภูมิอากาศ(ดัตช์:Ministerie van Economische Zaken en Klimaat หรือย่อเป็นEZK) เป็นกระทรวงของประเทศเนเธอร์แลนด์ที่รับผิดชอบด้านนโยบายการค้า การค้าระหว่างประเทศ นโยบายอุตสาหกรรม นโยบายการลงทุน นโยบายเทคโนโลยี นโยบายพลังงาน นโยบายพลังงานนิวเคลียร์ นโยบายพลังงานหมุนเวียน นโยบายสิ่งแวดล้อม นโยบายการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ ทรัพยากรธรรมชาติ การทำเหมือง นโยบายอวกาศ และการท่องเที่ยว
กระทรวงก่อตั้งขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1905 ในฐานะกระทรวงเกษตร อุตสาหกรรม และพาณิชย์ ก่อนที่จะมีการเปลี่ยนชื่อเป็นกระทรวงเศรษฐกิจในปี ค.ศ 1946 ต่อมา กระทรวงเกษตร ธรรมชาติ และคุณภาพอาหารถูกผนวกเข้ากับกระทรวงเศรษฐกิจ จึงได้เปลี่ยนชื่อใหม่เป็นกระทรวงเศรษฐกิจ เกษตร และนวัตกรรมในปี ค.ศ. 2010 อย่างไรก็ตาม ได้มีการเปลี่ยนชื่อใหม่อีกครั้งเป็นกระทรวงเศรษฐกิจแต่ให้รับผิดชอบงานในส่วนของกระทรวงเกษตรไปด้วย
เมื่อมีการตั้งกระทรวงเกษตร ธรรมชาติ และคุณภาพอาหารขึ้นมาอีกครั้งในปี ค.ศ. 2017 ได้มีการนำเอางานด้านนโยบายสิ่งแวดล้อม(เดิมอยู่ภายใต้กระทรวงโครงสร้างพื้นฐานและนโยบายสิ่งแวดล้อม)มาอยู่ภายใต้กระทรวงเศรษฐกิจ และเปลี่ยนชื่อใหม่เป็นกระทรวงเศรษฐกิจและนโยบายสภาพภูมิอากาศ
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงอยู่ในคณะรัฐมนตรีแห่งเนเธอร์แลนด์ ผู้ดำรงตำแหน่งปัจจุบันคือ เอริค วีเบิส จากพรรคประชาชนเพื่อเสรีภาพและประชาธิปไตยอยู่ในตำแหน่งตั้งแต่วันที่ 26 ตุลาคม ค.ศ. 2017
ปลาไหลครีบยาวนิวซีแลนด์

ปลาไหลครีบยาวนิวซีแลนด์(อังกฤษ:New Zealand longfin eel;เมารี: Tuna;ชื่อวิทยาศาสตร์:Anguilla dieffenbachii) ปลาน้ำจืดขนาดใหญ่ชนิดหนึ่งจำพวกปลาตูหนา(Anguillidae)
ปลาไหลครีบยาวนิวซีแลนด์ เป็นปลาตูหนาขนาดใหญ่ มีลักษณะที่แตกต่างจากปลาตูหนาชนิดอื่น ๆ จากครีบหลังที่ยาวกว่าครีบท้อง มีความยาวเต็มที่ได้ถึง 180 เซนติเมตร น้ำหนักกว่า 18 กิโลกรัม โดยตัวที่มีน้ำหนักมากที่สุดในโลกเป็นตัวเมียอายุกว่า 106 ปี น้ำหนักกว่า 24 กิโลกรัมเป็นปลาที่กระจายพันธุ์เฉพาะในแหล่งน้ำจืด ตามแม่น้ำ ลำธาร และทะเลสาบต่าง ๆ ของนิวซีแลนด์ ทั้งเกาะเหนือ และเกาะใต้ จัดเป็นปลาที่มีอัตราการเจริญเติบโตช้าที่สุดด้วย โดยในช่วงปีแรกลูกปลาจะมีความยาวเพียง 1-2 เซนติเมตรเท่านั้น นอกจากนี้แล้วยังเป็นปลาที่มีการผสมพันธุ์เพียงครั้งเดียวเท่านั้นในชีวิต และจะตายหลังจากนั้น ซึ่งอายุเข้าสู่วัยเจริญพันธุ์ได้แก่ 23 ปี สำหรับตัวผู้ 24 ปี สำหรับตัวเมีย โดยว่ายน้ำอพยพไปวางไข่กลางมหาสมุทรแปซิฟิคที่อยู่ไกลไปถึง 8,047 กิโลเมตร ในระหว่างการเดินทางนี้ปลาไหลครีบยาวนิวซีแลนด์จะเปลี่ยนตัวเองให้มีสีเข้มขึ้น ส่วนหัวเล็กลง และดวงตาโตขึ้นเกือบ 2 เท่า และไม่กินอาหาร เมื่อปลาตัวผู้ฉีดน้ำเชื้อผสมกับไข่ของตัวเมียแล้ว ทั้งคู่ก็จะตาย ก่อนที่ลูกปลาที่ฟักออกมาจะอพยพกลับมายังนิวซีแลนด์ตามสัญชาตญาณและกระแสน้ำในมหาสมุทร
ปลาไหลครีบยาวนิวซีแลนด์ เป็นปลาที่มีความสำคัญต่อชาวเมารีซึ่งเป็นชนพื้นเมืองของนิวซีแลนด์ โดยเป็นแหล่งอาหารที่เป็นโปรตีนที่สำคัญ จัดเป็นปลาเศรษฐกิจที่สำคัญในการประมงและการเพาะเลี้ยง
มีเรื่องกล่าวขานกันว่า ปลาไหลครีบยาวนิวซีแลนด์สามารถที่จะทะลวงเข้าไปในทวารหนักของแกะที่อยู่บนฝั่ง และกัดกินอวัยวะที่อยู่ภายในได้ แต่ในความจริงแล้ว ปลาไหลครีบยาวนิวซีแลนด์เป็นปลากินเนื้อ กินสัตว์น้ำต่าง ๆ เช่น ปลา รวมถึงสัตว์ที่มีเปลือกแข็งเป็นอาหาร และเศษเนื้อหรือเลือดของสัตว์ที่ตายแล้วด้วย เมื่องับเหยื่อได้แล้วจะบิดตัวเหมือนสว่านได้ถึง 700 รอบต่อวินาที ซึ่งนับว่าเร็วกว่าสว่านไฟฟ้าเสียอีก
เวลลิงตัน

เวลลิงตัน(อังกฤษ:Wellington) เป็นเมืองหลวงของประเทศนิวซีแลนด์เป็นที่รู้จักกันในชื่อของ "เวลลิงตัน เมืองแห่งสายลม" เนื่องจากเป็นภูมิภาคที่มีสายลมพัดผ่านมากที่สุดของนิวซีแลนด์ตั้งอยู่ปลายสุดของเกาะเหนือ ระหว่างช่องแคบคุกกับ Rimutaka Range ชื่อของเมืองหลวงแห่งนี้มาจากชื่อที่ตั้งเป็นเกียรติแด่อาร์เธอร์ เวลเลสลีย์(Arthur Wellesley) มีประชากรทั้งสิ้น 430,000 คน นับเป็นเมืองที่มีประชากรมากเป็นอันดับ 2 รองจากโอ๊คแลนด์ เวลลิงตันเป็นที่ตั้งของรัฐสภา สถานทูต และกงสุลต่าง ๆ เป็นศูนย์กลางของศิลปวัฒนธรรมและความมีชีวิตชีวา ในเมืองจะเต็มไปด้วยร้านอาหารรสเลิศ ร้านกาแฟ และกิจกรรมยามค่ำคืน นอกจากการเป็นเมืองหลวงแล้ว เวลลิงตันยังมีความสำคัญ คือเป็นเมืองท่าขนาดใหญ่ที่ใช้สัญจรผ่านไปสู่เกาะใต้ ตามแนวเขาลาดชันชายฝั่ง จะเห็นสิ่งปลูกสร้างไม้สไตล์วิคตอเรียขึ้นอยู่เป็นทิวแถว อุณหภูมิอบอุ่นกำลังดีระหว่าง 9-13 องศาเซลเซียสในหน้าหนาว ส่วนหน้าร้อนประมาณ 17-22 องศาเซลเซียส
พายุเฮอริเคนไอโอตา

พายุเฮอริเคนไอโอตา(อังกฤษ:Hurricane Iota) เป็นเฮอริเคนในมหาสมุทรแอตแลนติกลูกล่าสุดที่มีความเร็วลมอยู่ในระดับ 5และเป็นเฮอริเคนแอตแลนติกระดับ 5 ลูกที่สองที่ก่อตัวในเดือนพฤศจิกายนเท่าที่มีการบันทึกไว้ (อีกลูกคือเฮอริเคนคิวบา พ.ศ. 2475) ไอโอตาสร้างความเสียหายอย่างหนักแก่ภูมิภาคอเมริกากลางซึ่งเพิ่งถูกเฮอริเคนอีตาพัดถล่มเมื่อสองสัปดาห์ก่อน
ไอโอตาเป็นพายุหมุนเขตร้อนลูกที่สามสิบเอ็ด พายุที่ได้รับการตั้งชื่อลูกที่สามสิบ และเฮอริเคนลูกที่สิบสาม และเฮอริเคนใหญ่ลูกที่หกของฤดูเฮอริเคนแอตแลนติก พ.ศ. 2563ซึ่งมีพายุเกิดขึ้นชุกเป็นประวัติการณ์ ไอโอตามีต้นกำเนิดจากคลื่นเขตร้อนที่เคลื่อนเข้าสู่ทะเลแคริบเบียนด้านตะวันออกในวันที่ 10 พฤศจิกายนคลื่นดังกล่าวเริ่มก่อตัวเป็นระบบในอีกไม่กี่วันถัดมาและพัฒนาเป็นดีเปรสชันเขตร้อนทางทิศเหนือของโคลอมเบียเมื่อถึงวันที่ 13 พฤศจิกายนดีเปรสชันลูกนี้ทวีความรุนแรงขึ้นเป็นพายุโซนร้อนไอโอตาในอีกหกชั่วโมงถัดมาในช่วงแรกพายุได้รับผลกระทบจากลมเฉือน แต่การย้ายศูนย์กลางและลมเฉือนที่ผ่อนกำลังลงทำให้ไอโอตาสามารถทวีกำลังขึ้นเป็นเฮอริเคนในวันที่ 15 พฤศจิกายน หลังจากนั้นก็เพิ่มกำลังแรงขึ้นอย่างรวดเร็วและกลายเป็นเฮอริเคนระดับ 5 ในวันรุ่งขึ้นสถานการณ์นี้ทำให้ พ.ศ. 2563 เป็นฤดูกาลที่ห้าติดต่อกันนับตั้งแต่พ.ศ. 2559ที่มีเฮอริเคนระดับ 5 อย่างน้อยหนึ่งลูก หลังจากที่อ่อนกำลังลงเล็กน้อยเป็นเฮอริเคนระดับ 4 ไอโอตาได้ขึ้นฝั่งทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของนิการากัวกลายเป็นเฮอริเคนที่มีกำลังแรงที่สุดที่เคยขึ้นฝั่งที่นิการากัวในเดือนพฤศจิกายนเท่าที่มีการบันทึกไว้จากนั้นไอโอตาก็อ่อนกำลังลงอย่างรวดเร็วในขณะที่เคลื่อนตัวลึกเข้าไปในแผ่นดิน ก่อนที่จะสลายตัวไปในวันที่ 18 พฤศจิกายน
คลื่นเขตร้อนที่เป็นต้นกำเนิดของไอโอตาได้ก่อให้เกิดน้ำท่วมฉับพลันในเกาะต่าง ๆ ในทะเลแคริบเบียน มีการออกประกาศเฝ้าระวังและคำเตือนเกี่ยวกับพายุหมุนเขตร้อนเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 14 พฤศจิกายนในบางพื้นที่ของโคลอมเบียนิการากัว และฮอนดูรัสโดยสองประเทศหลังยังอยู่ระหว่างการฟื้นตัวจากความเสียหายที่อีตาเพิ่งก่อไว้เมื่อสองสัปดาห์ก่อน คลื่นเขตร้อนและไอโอตาได้นำพาฝนปริมาณมากไปยังพื้นที่บางส่วนของโคลอมเบีย ทำให้เกิดน้ำท่วมฉับพลันและดินโคลนถล่มน้ำขึ้นจากพายุรวมทั้งฝนที่ตกลงมาอย่างหนักในพื้นที่ส่วนใหญ่ของนิการากัวทำให้เกิดน้ำท่วมฉับพลันที่ขยายเป็นวงกว้าง เหตุโคลนถล่มตามสถานที่ต่าง ๆ สร้างความเสียหายอย่างกว้างขวางและส่งผลให้มีผู้เสียชีวิตหลายราย มีผู้เสียชีวิตจากไอโอตาอย่างน้อย 54 คน ซึ่งรวมถึง 21 คนในนิการากัว และ 16 คนในฮอนดูรัสในบรรดาประเทศต่าง ๆมีผู้สูญหายมากถึง 41 คน
การวางแผนเพื่อการบรรเทาทุกข์ตามมาในไม่ช้า ได้แก่ การตั้งเต็นท์ การเปิดโรงพยาบาลชั่วคราว และการส่งอาหารและน้ำให้แก่ผู้ที่ต้องการความช่วยเหลือ ไฟฟ้าที่ดับหลายแห่งเริ่มกลับมาใช้ได้ภายในเวลาไม่กี่วันหลังการพัดถล่มของไอโอตาต้นไม้ที่ล้มขวางทางและเส้นทางที่ถูกตัดขาดเป็นอุปสรรคต่องานกู้ภัยบางส่วน
กบลูกศรพิษสตรอว์เบอร์รี

กบลูกศรพิษสตรอว์เบอร์รีหรือกบพิษสตรอว์เบอร์รี(อังกฤษ:Strawberry poison-dart frog, Strawberry poison frog;ชื่อวิทยาศาสตร์:Oophaga pumilio) สัตว์สะเทินน้ำสะเทินบกจำพวกกบชนิดหนึ่ง ในวงศ์กบลูกศรพิษ(Dendrobatidae)
เป็นกบที่มีขนาดเล็กเหมือนกับกบลูกศรพิษทั่วไป มีลำตัวเป็นสีแดงฉูดฉาดเห็นได้ชัดเจนและขาทั้งสี่ข้างเป็นสีน้ำเงิน (แต่ก็ยังมีบางส่วนที่มีสีสันแตกต่างออกไปตามสภาพสัณฐานวิทยา) นิ้วตีนไม่มีพังผืด เนื่องจากใช้ชีวิตในการปีนต้นไม้และอยู่บนพื้นดินเป็นส่วนใหญ่ กระจายพันธุ์อยู่ในป่าดิบชื้นของภูมิภาคอเมริกากลาง ตั้งแต่ภาคกลางของประเทศนิการากัวประเทศคอสตาริกาจนถึงตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศปานามา
กบลูกศรพิษสตรอว์เบอร์รีมีบลูกศรพิษที่หลั่งออกมาจากรูบนผิวหนังเหมือนรูขุมขนของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม เพื่อใช้ในการป้องกันตัวโดยเฉพาะจากสัตว์นักล่า เช่น งู เนื่องจากมีขนาดลำตัวเล็กมาก เมื่องูได้งับเข้าไปแล้ว จะปล่อยสารเคมีจำพวกแอลคาลอยด์ซึ่งสร้างความเจ็บปวดให้กับงูได้ จนกระทั่งต้องยอมคายออกมา แต่กระนั้นก็มิได้หมายความว่า กบลูกศรพิษสตรอว์เบอร์รีทุกตัวจะรอดได้ทุกครั้ง หากโดนงับเข้าอย่างแรง ก็อาจทำให้ตัวกบแตกและตายได้
โดยสารแอลคาลอยด์ได้มาจากการที่กบกินอาหารจำพวกแมลงบางชนิด เช่น ปลวก และแมลงปีกแข็ง ที่กินพืชที่มีสารนี้เข้าไปและสะสมในตัว โดยเก็บไว้ในต่อมสารคัดหลั่ง เมื่อโดนคุกคาม จะคายผ่านผิวหนังเพื่อตอบโต้
กบลูกศรพิษสตรอว์เบอร์รีขยายพันธุ์ในกลีบดอกไม้หรือใบไม้ที่มีน้ำขังบนต้นไม้ขนาดใหญ่ในป่า เช่นบรอมเมเลียเมื่อตัวเมียวางไข่ ตัวผู้จึงจะปล่อยสเปิร์มเข้าปฏิสนธิ โดยวางไข่จำนวนเพียง 3-4 ฟองเท่านั้น และจะถูกสัตว์บางชนิด เช่น แมงมุม กินเป็นอาหาร แต่จะมีบางส่วนที่เหลือรอด โดยหน้าที่เฝ้าไข่จะเป็นของกบตัวผู้ เมื่อลูกอ๊อดฟักเป็นตัวแล้ว ตัวผู้จะส่งสัญญาณไปยังตัวเมีย และจะเป็นหน้าที่ของตัวเมียที่จะเป็นฝ่ายเลี้ยงดูลูก โดยจะแบกลูกอ๊อดไว้บนหลังเพื่อหาที่ ๆ เหมาะสมสำหรับเลี้ยงดูลูกอ๊อด โดยจะเคลื่อนย้ายลูกอ๊อดไว้บนหลังแบบนี้จนกระทั่งหมด ตัวเมียจะปล่อยไข่ที่ไม่ได้ปฏิสนธิไว้เป็นอาหารแก่ลูกอ๊อด ลูกอ๊อดใช้ระยะเวลาราว 2 สัปดาห์จึงจะเติบโตจนมีสภาพเหมือนกบตัวเต็มวัย และจะปีนลงมาจากใบของต้นบรอมเมเลียลงสู่พื้นดิน เพื่อที่จะใช้ชีวิตต่อไป ซึ่งกบลูกศรพิษสตรอว์เบอร์รีที่เพิ่งลงสู่พื้นดิน ร่างกายจะยังไม่มีพิษสะสม จึงจะต้องเร่งหาอาหารกินเพื่อสะสมพิษ ในตอนนี้จึงอาจตกเป็นอาหารแก่งูได้ง่าย ๆ
ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับOophaga pumilioที่วิกิสปีชีส์
สงคราม ป.เปาอินทร์

สงคราม ป.เปาอินทร์อดีตแชมป์เฉพาะกาลของสมาคมมวยโลก(WBA) และแชมป์ของสมาคมมวยแห่งทวีปเอเชีย(PABA) ในรุ่นมินิมั่มเวท(พิกัดน้ำหนัก 105 ปอนด์) เป็นน้องชายฝาแฝดของชนะ ป.เปาอินทร์อดีตแชมป์โลกในรุ่นเดียวกันนี้ของ WBA
สงคราม เกิดเมื่อวันที่25 มีนาคมพ.ศ. 2509ที่บ้านเลขที่ 191 หมู่ 12 บ้านน้ำหลุม ตำบลบ้านกลาง อำเภอหล่มสัก จังหวัดเพชรบูรณ์ มีชื่อจริงว่าค้ำ หมดมาเป็นบุตรชายของนายหำ และนางทองปาน หมดมา  สงครามแท้ที่จริงแล้วเป็นพี่ชายของชนะ โดยคลอดก่อน แต่ตามความเชื่อของในท้องถิ่นที่ว่า ฝาแฝดที่คลอดทีหลังจะเป็นพี่ สงครามจึงกลายเป็นพี่ชายของชนะไปตามความเชื่อนี้ การศึกษาจบการศึกษาชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 (ม.6)
ก่อนจะมาชกมวยสากลสงครามเคยชกมวยไทยมาก่อน และเป็นแชมป์ถึง 5 สมัย ของสนามมวยเวทีลุมพินีโดยเริ่มการชกมวยไทยจากแถบจังหวัดภาคเหนืออันเป็นบ้านเกิด เป็นรองแชมป์ของภูมิภาค ใช้ชื่อว่า "ลมเหนือ ศักดิ์ชัยณรงค์" เมื่อชนะได้เป็นแชมป์โลกแล้ว ทางผู้จัดการคือ "แชแม้"นิวัฒน์ เหล่าสุวรรณวัฒน์ต้องการจะสร้างสงครามให้เป็นแชมป์โลกฝาแฝดอีกคน เหมือนเช่นเขาทราย-เขาค้อ แกแล็คซี่ซึ่งเป็นคู่แชมป์โลกฝาแฝดคู่แรกของตนที่เคยโด่งดังมาก่อน สงครามขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 9 พฤษภาคม พ.ศ. 2536 ชนะน็อค ฮิเดโอะ ซูซุกิ ยก 3 ซึ่งเป็นการชกเป็นคู่ประกอบรายการในการป้องกันตำแหน่งแชมป์โลกครั้งแรกของชนะ จากนั้น ชกชนะรวดมาตลอด จนกระทั่ง ในปลายปีพ.ศ. 2538เมื่อชนะเสียแชมป์โลกให้กับโรเซนโด อัลบาเรซนักมวยชาวนิคารากัวไปอย่างไม่คาดฝัน  ในต้นปีพ.ศ. 2540สงครามจึงได้มีโอกาสขึ้นชิงแทน แต่ปรากฏว่าเป็นฝ่ายแพ้น็อกไปอย่างหมดรูป
จากนั้น สงครามได้ครองแชมป์ PABA ในรุ่นมินิมัมเวท และต่อมาในต้นปีพ.ศ. 2542หลังจากที่ริการ์โด โลเปซแชมป์ WBC ได้ชกล้มแชมป์กับโรเซนโด อัลบาเรซแชมป์โลก WBA และเป็นฝ่ายชนะ พร้อมทั้งมีข่าวว่าจะเลื่อนขึ้นไปชกในรุ่นไลท์ฟลายเวท สงครามจึงได้มีโอกาสชิงแชมป์อีกครั้ง แต่เป็นแชมป์เฉพาะกาล กับรอนนี่ มากราโมนักมวยชาวฟิลิปปินส์ ที่พัทยาโดยเกิดอุบัติเหตุหัวทั้งคู่ชกกันเกิดเป็นแผลแตก เมื่อรวมคะแนนกันแล้ว สงครามเป็นฝ่ายชนะคะแนนไปอย่างค้านสายตา แต่ต่อมาทางสมาคมมวยโลกก็ได้ปลดสงครามออกจากตำแหน่งเมื่อไปชกนอกรอบ แพ้คะแนน ฮิโรชิ มัตสุโมโตะเมื่อ 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2542
หลังจากถูกปลด สงครามหยุดชกไป 2 ปี กลับมาชกอีกใน พ.ศ. 2544 แต่ก็ชกแพ้บ้าง ชนะบ้าง สุดท้ายจึงแขวนนวมไปหลังจากชกแพ้คะแนน คัตสุนาริ ทากายามะ เมื่อ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2545 ซึ่งหลังแขวนนวมแล้ว ปรากฏว่าทั้งสงครามและชนะมีข่าวคราวว่า มีสภาพความเป็นอยู่ที่ไม่ค่อยดีนัก และต้องการความช่วยเหลือ
ปลาดุกหนามไนเจอร์

ปลาดุกหนามไนเจอร์(อังกฤษ:Ripsaw catfish) เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่าPseudodoras nigerในวงศ์ปลาทอล์คกิ้งแคทฟิช(Doradidae)
มีรูปร่างค่อนข้างยาว มีส่วนหัวเป็นทรงกรวยมีกระดูกแข็ง ครีบอกมีเงี่ยงแข็ง ด้านข้างลำตัวมีชุดของแผ่นกระดูกแข็งคล้ายเกราะมีปลายแหลม เรียงตัวไปทางท้ายของลำตัวจนสุดปลายหาง ลำตัวมีสีเทาอมดำปลายแหลมของเกล็ดแข็งเป็นสีขาวครีบหลัง ครีบหาง และครีบอกมีสีเข้ม
มีขนาดใหญ่เต็มที่ 1เมตรแต่ขนาดโดยเฉลี่ยคือ 59เซนติเมตรมักอาศัยอยู่เป็นฝูง หากินบริเวณพื้นน้ำ  โดยกินอาหารจำพวก ซากพืช ซากสัตว์ อินทรียสารต่าง  ๆ รวมทั้งไส้เดือนน้ำ,แมลงและสัตว์มีกระดองด้วย
พบกระจายพันธุ์ในลุ่มแม่น้ำหลักทางตอนเหนือของทวีปอเมริกาใต้เช่นประเทศโบลิเวีย,บราซิล,เวเนซุเอลา,เอกวาดอร์,เฟรนช์เกียนา,เปรูโดยอาศัยอยู่ในแหล่งน้ำที่เป็นแม่น้ำหรือบึงขนาดใหญ่ ที่มีสภาพน้ำค่อนข้างขุ่นหรือมีโคลนตมขุ่นตลอดทั้งปี มีอุณหภูมิประมาณ 21-29.8องศาเซลเซียสค่าความเป็นกรดเป็นด่างของน้ำ(pH) ประมาณ 5.0-9.0
เป็นปลาที่ใช้บริโภคกันในท้องถิ่น โดยมีชื่อเรียกในภาษาถิ่นว่าCuyú-cuyúและยังนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามอีกด้วย
ที่ให้อาหารนก

อุปกรณ์ให้อาหารนก (อังกฤษbird feeder)เป็นอุปกรณ์วางกลางแจ้งเพื่อให้อาหารนกโดยส่วนใหญ่ผู้คนมักจะติดตั้งในตำแหน่งระเบียงบ้าน หรือ บริเวณสวนในบริเวณบ้าน อาหารที่ให้ขึ้นอยู่กับสายพันธุ์ของนกประท้องถิ่น ณ ที่นั้น ๆ แต่อาจจะแตกต่างกันไม่มากเท่าไหร่นัก ส่วนใหญ่มักจะเป็นเมล็ดพันธุ์เช่นเมล็ดข้าวฟ่าง,ดอกทานตะวัน(ชนิดน้ำมันและเมล็ดหุ้มเปลือก), เมล็ดคำฝอย,เมล็ดไนเจอร์และเมล็ดผักกาดก้านขาว หรือเมล็ดคาโนลาสำหรับนกกินเมล็ด
อุปกรณ์ให้อาหารนกมักใช้สำหรับการดูนกและคนจำนวนมากใช้เว็บแคมติดตั้งบริเวณที่ให้อาหารเพื่อดูนกเหล่านั้น
ซูโคไมมัส

ซูโคไมมัส(อังกฤษ:Suchomimus) เป็นไดโนเสาร์ที่อยู่ในสกุล ซูโคไมมัสspinosauridที่อาศัยอยู่ในแอฟริกาประเทศอียิปต์,ไนเจอร์Suchomimus มีปากที่มีความยาวต่ำและแคบเป็นจะงอย ฟันคมมาก และโค้งย้อนหลัง ออกหาอาหารบริเวณริมแม่น้ำ อาหารหลักของมันคือปลา และสัตว์น้ำในยุคดึกดำบรรพ์ Suchomimus มีความยาว 11 เมตร หนักประมาณ 2.9-4.8 ตัน อาศัยอยู่ในยุคครีเทเซียสตอนต้นเมื่อประมาณ 112 ล้านปีก่อน มันมีศัตรูคู่แข่งตามธรรมชาติที่อาศัยอยู่ในยุคเดียวกันอย่าง จระเข้ยักษ์ ซาร์โคซูคัส (Sarcosuchus) ที่อาศัยอยู่ริมน้ำและจะคอยดักซุ่มโจมตีเหยื่ออยู่ในน้ำ Suchomimus มีญาติใกล้ชิดอย่างสไปโนซอรัสที่มีความยาว 15-17 เมตร กับอิริอาเตอร์ยาว 8 เมตร (26ฟุต) ที่มีลักษณะรูปร่างและการดำรงชีวิตคล้ายกันแต่มีขนาดเล็กกว่า
มันถือว่าเป็นนักล่าที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในปกครองแม่น้ำไนเจอร์ในช่วงเวลานั้น ศัตรูตามธรรมชาติตัวเดียวของมันคือ ซาร์โคซูคัส จระเข้ขนาดยักษ์
เศรษฐกิจของประเทศไนจีเรีย

ประเทศไนจีเรียเป็นประเทศรายได้ปานกลาง มีเศรษฐกิจแบบผสมและเป็นตลาดเกิดใหม่ โดยภาคการเงิน บริการ สื่อสาร เทคโนโลยีและบันเทิงกำลังขยายตัว เศรษฐกิจไนจีเรียมีผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ(GDP) มากเป็นอันดับที่ 22 ของโลก (จีดีพีราคาตลาด: อันดับที่ 30 ในปี 2556) และในเดือนเมษายน 2557 เป็นเศรษฐกิจใหญ่ที่สุดในทวีปแอฟริกาไนจีเรียมีศักยภาพเป็นหนึ่งในยี่สิบเศรษฐกิจใหญ่ที่สุดของโลกภายในปี 2563 ภาคการผลิตที่กำลังเกิดใหม่มีขนาดใหญ่เป็นอันดับที่ 3 ของทวีปแอฟริกา และผลิตสินค้าและบริการเป็นสัดส่วนมากในภูมิภาคแอฟริกาตะวันตก แม้ว่าปัจจุบันจะมีการปฏิบัติการต่ำกว่าที่คาดการณ์ไว้
เดิมเศรษฐกิจไนจีเรียมีอุปสรรคจากช่วงที่มีการจัดการผิดพลาด แต่การปฏิรูปเศรษฐกิจในทศวรรษที่ผ่านมาดึงไนจีเรียกลับมาสู่การบรรลุศักยภาพทางเศรษฐกิจอย่างเต็มที่ จีดีพีที่ความเท่าเทียมกันของอำนาจซื้อ(PPP) ของไนจีเรียเพิ่มขึ้นเป็นเกือบสามเท่าจาก 170,000 ล้านดอลล่าร์สหรัฐในปี 2543 เป็น 451,000 ล้านดอลล่าร์สหรัฐในปี 2555 แต่การประมาณขนาดเศรษฐกิจนอกระบบ(ซึ่งไม่นับรวมในตัวเลขทางการ) ทำให้ตัวเลขแท้จริงใกล้เคียง 630,000 ล้านดอลล่าร์สหรัฐ เช่นเดียวกัน จีดีพีต่อหัวเพิ่มขึ้นจาก 1,400 ดอลล่าร์สหรัฐในปี 2543 เป็น 2,800 ดอลล่าร์สหรัฐในปี 2555 (เมื่อนับรวมเศรษฐกิจนอกระบบแล้ว มีการประมาณว่าจีดีพีต่อหัวอยู่ที่ราว 3,900 ดอลล่าร์สหรัฐ) โดยที่ประชากรเพิ่มขึ้นจาก 120 ล้านคนในปี 2543 เป็น 160 ล้านคนในปี 2553 จะมีการทบทวนตัวเลขเหล่านี้โดยอาจปรับเพิ่มขึ้นมากที่สุด 80% เมื่อมีการคำนวณเมตริกใหม่หลังการเปลี่ยนฐานเศรษฐกิจในเดือนเมษายน 2557
แม้ว่าไนจีเรียจะมีสถานภาพเป็นผู้ส่งออกน้ำมันรายใหญ่ แต่ไนจีเรียผลิตน้ำมันได้เพียง 2.7% ของอุปสงค์ทั่วโลก (ซาอุดิอาระเบีย: 12.9%, รัสเซีย: 12.7%, สหรัฐอเมริกา: 8.6%) เพื่อให้เห็นภาพรายได้จากน้ำมัน ที่อัตราการส่งออกที่ประมาณ 1.9 ล้านบาร์เรลต่อวัน (300,000 ลูกบาศก์เมตรต่อวัน) และราคาขายประมาณการ 65 ดอลล่าร์สหรัฐต่อบาร์เรลในปี 2554 รายได้ที่คาดไว้จากปิโตรเลียมของไนจีเรียอยู่ที่ประมาณ 52,200 ล้านดอลล่าร์สหรัฐ (จีดีพีปี 2555 อยู่ที่ 451,000 ดอลล่าร์สหรัฐ) ซึ่งคิดเป็นราว 11% ของตัวเลขจีดีพีอย่างเป็นทางการ (และลดเหลือ 8% หากนับรวมเศรษฐกิจนอกระบบ) ฉะนั้น แม้ว่าภาคปิโตรเลียมจะสำคัญ แต่ยังเป็นส่วนเล็กของเศรษฐกิจไนจีเรียในภาพรวม
ภาคเกษตรกรรมที่เน้นการยังชีพเป็นส่วนใหญ่ตามไม่ทันการเติบโตของประชากรที่รวดเร็ว และปัจจุบันไนจีเรียนำเข้าผลิตภัณฑ์อาหารปริมาณมาก จากเดิมที่เคยเป็นผู้ส่งออกอาหารรายใหญ่ แม้จะมีการผลิตและส่งออกผลิตภัณฑ์อาหารกลับมาใหม่ก็ตาม ตามรายงานของซิตีกรุปซึ่งจัดพิมพ์เมื่อเดือนกุมภาพันธ์ 2554 ไนจีเรียจะมีการเติบโตของจีดีพีโดยเฉลี่ยสูงที่สุดในโลกระหว่างปี 2553–2603
ซับเวย์ (ร้านอาหาร)

ซับเวย์(อังกฤษ:Subway) เป็นร้านอาหารอเมริกันประเภทแฟรนไชส์มีสินค้าหลักคือแซนวิชและสลัดดำเนินการโดย Doctor's Associates, Inc. (DAI) เป็นหนึ่งในแฟรนไชส์ที่เติบโตเร็วที่สุดในโลกด้วยร้านอาหาร 37,881 ร้านใน 98 ประเทศ
ในพ.ศ. 2558 ซับเวย์ได้ประกาศเจตนารมณ์ว่าจะใช้ไข่ไก่จากฟาร์มปลอดกรง (cage-free) เท่านั้นในทวีปอเมริกาเหนือภายในพ.ศ. 2568
ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2562 ซับเวย์ได้ขยายนโยบายสั่งซื้อไข่ไก่จากฟาร์มปลอดกรงมายังประเทศไทย รวมถึงสิงคโปร์ มาเลเซีย ฟิลิปปินส์ เวียดนาม และเกาหลีใต้ อันเป็นผลมาจากการเจรจากับองค์กรพิทักษ์สัตว์ชื่อว่าซิเนอร์เจีย แอนิมอล
ทุพภิกขภัยในเกาหลีเหนือ

ทุพภิกขภัยในเกาหลีเหนือหรืออาร์ดอส มาร์ช(ฮันกึล:북한기근,고난의 행군) เกิดขึ้นในประเทศเกาหลีเหนือตั้งแต่ค.ศ. 1994ถึงค.ศ. 1998เป็นทุพภิกขภัยที่มีผู้เสียชีวิตประมาณ 240,000 - 3,500,000 คน เนื่องจากเป็นโรคขาดสารอาหาร
ฟรีเชียตะวันออก

ฟรีเชียตะวันออกหรือฟรีสลันท์ตะวันออก(เยอรมัน:Ostfriesland;แซกซันต่ำถิ่นฟรีเชียตะวันออก:Oostfreesland;ฟรีเชียถิ่นซาเทอร์ลันท์:Aastfräislound) เป็นภูมิภาคประวัติศาสตร์ทางตะวันตกเฉียงเหนือของรัฐนีเดอร์ซัคเซินประเทศเยอรมนีตั้งอยู่ทางตะวันตกของคาบสมุทรฟรีเชียตะวันออกเป็นส่วนใหญ่ ตั้งอยู่ทางตะวันออกของฟรีเชียตะวันตกและทางตะวันตกของอำเภอฟรีสลันท์
ทางการบริหาร ฟรีเชียตะวันออกประกอบไปด้วยอำเภอเอาริชแลร์วิทมุนท์และเมืองเอ็มเดินมีประชากรประมาณ 469,000 คน และพื้นที่ 3,142 ตารางกิโลเมตร (1,213 ตารางไมล์)
ภาษาดั้งเดิมของฟรีเชียตะวันออกคือภาษาฟรีเชียตะวันออกซึ่งตอนนี้ใกล้กลายเป็นภาษาสูญแล้วผู้พูดส่วนใหญ่ใช้ภาษาแซกซันต่ำฟรีเชียตะวันออกแทน ภาษาฟรีเชียตะวันออกดั้งเดิมดำรงอยู่ได้นานกว่าในสถานที่ห่างไกลหลายแห่ง เช่น ในหมู่เกาะ เช่นWangeroogeทุกวันนี้ภาษาฟรีเชียตะวันออกสมัยใหม่สามารถพบได้ในซาเทอร์ลันท์ซึ่งเป็นอำเภอใกล้กับฟรีเชียตะวันออก ในสมัยก่อนผู้คนจากฟรีเชียตะวันออกที่ออกจากบ้านของตนภายใต้ความกดดันได้ตั้งรกรากอยู่ในพื้นที่ห่างไกลที่รายล้อมไปด้วยทุ่งนาและยังคงรักษาภาษาที่สืบทอดมาของพวกเขาให้คงอยู่ ภาษานี้ซึ่งก่อตัวเป็นเกาะภาษาที่เล็กที่สุดในยุโรปเรียกว่าภาษาฟรีเชียซาเทอร์ลันท์หรือชื่อในภาษาตัวเอง Seeltersk มีคนพูดประมาณ 1,000 คน
ในประเทศที่ดื่มกาแฟฟรีเชียตะวันออกขึ้นชื่อเรื่องการบริโภคชาและวัฒนธรรมชา ชาวฟริเซียนตะวันออกดื่มชามากกว่าคนกลุ่มอื่น ๆ ต่อหัวประมาณ 300 ลิตรต่อคนทุกปี
ชาดำรสเข้มข้นจะเสิร์ฟเมื่อมีผู้มาเยี่ยมบ้านชาวฟรีเชียตะวันออกหรือการชุมนุมอื่น ๆ รวมทั้งดื่มพร้อมกับอาหารเช้า ในช่วงบ่าย และกลางดึก kluntjes ใช้เพื่อให้รสหวานกับชา ซึ่งเป็นน้ำตาลลูกกวาดที่ละลายช้า ๆ ทำให้หวานได้หลายถ้วยนอกจากนั้นยังใช้เฮฟวี่ครีมยังใช้ในการปรุงชาอีกด้วย โดยทั่วไปแล้ว ชาจะเสิร์ฟในถ้วยเล็กแบบดั้งเดิม โดยมีคุกกี้เล็กน้อยระหว่างสัปดาห์และเค้กในโอกาสพิเศษหรือวันหยุดสุดสัปดาห์เป็นขนมพิเศษ เค้กและขนมอบแบบดั้งเดิมที่นิยมใช้ทานคู่กับชา ได้แก่แอปเปิ้ลสตรูเดิ้ลเค้กแบล็คฟอเรสต์และเค้กอื่นๆ ที่ปรุงด้วยช็อกโกแลตและเฮเซลนัท
ชาไม่ได้เป็นเพียงเครื่องดื่มชนิดหนึ่งสำหรับประชากรเท่านั้น แต่ยังเป็นส่วนหนึ่งของประเพณีทางวัฒนธรรมอีกด้วย ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ภูมิภาคนี้ได้พัฒนาพิธีชงชาที่มีเอกลักษณ์เฉพาะซึ่งสามารถสังเกตได้อย่างเคร่งครัดในครัวเรือนที่เก่ากว่า ตามกฎข้อนี้ ผู้หญิงที่อายุมากที่สุดในรอบจะต้องเสิร์ฟชาให้กับแขกคนอื่นๆ โดยเริ่มจากคนที่อายุมากที่สุดเป็นอันดับสองและค่อยๆ ลดระดับลงโดยไม่คำนึงถึงเพศ ต้องวาง "kluntje" ไว้ในถ้วยน้ำชาก่อนที่จะเทชาลงไป หลังจากนั้นเฮฟวี่ครีมบาง ๆ จะถูกเพิ่มอย่างระมัดระวังบนชั้นบนสุดของชาเพื่อให้สามารถสร้าง "เมฆ" (wulkjes) ที่ว่ายน้ำบนชาได้ ห้ามคนชา ดังนั้นชั้นจะอ่อน เข้ม และหวานจากชั้นบนลงล่าง
ภาษานอร์เวย์

ภาษานอร์เวย์เป็นภาษาในกลุ่มเจอร์แมนิก เป็นภาษาราชการของประเทศนอร์เวย์และมีความใกล้ชิดกับภาษาสวีเดนและเดนมาร์กภาษานอร์เวย์มีรูปแบบการเขียน 2 แบบ คือบูกโมล(bokmål)(หมายถึง "ภาษาหนังสือ")  และนีน็อชก์(nynorsk)(หมายถึง "ภาษานอร์เวย์ใหม่")
ในภาษานอร์เวย์นี้จะมี 29 ตัวอักษร
ตัวอักษร c, q, w, x และ z นี้จะใช้ในเฉพาะคำยืมเท่านั้น เนื่องจากคำยืมนั้นถูกหลอมรวมเข้ากับภาษานอร์เวย์ การสะกดคำเหล่านั้นอาจเปลี่ยนไปเพื่อสะท้อนถึงการออกเสียงภาษานอร์เวย์และหลักการของการสะกดภาษานอร์เวย์ เช่น คำว่าม้าลายในภาษานอร์เวย์เขียนว่า sebra และเนื่องจากเหตุผลทางประวัติศาสตร์ ชื่อสกุลนอร์เวย์บางชื่ออาจจะเขียนโดยใช้ตัวอักษรเหล่านี้ด้วยเช่นกัน
ตัวอักษรบางตัวอาจจะมีการแก้ไขโดยการเพิ่มเครื่องหมายเสริมสัทอักษร: é, è, ê, ó, ò และ ôในนีน็อชก์ì และ ù และ ỳ ก็มีให้เห็นเป็นครั้งคราวเช่นกันตัวเครื่องหมายเสริมสัทอักษรนั้นไม่ได้บังคับ แต่ในบางกรณีอาจแยกความแตกต่างระหว่างความหมายที่แตกต่างกันของคำ เช่น: for ('สำหรับ/ถึง'), fór ('ไป'), fòr ('ร่อง') และ fôr ('อาหารสัตว์')คำยืมอาจสะกดด้วยตัวกำกับเสียงอื่น ๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ü, á และ à
หนูบ้าน

หนูบ้าน,หนูนอร์เวย์,หนูสีน้ำตาลหรือหนูท่อ(ชื่อวิทยาศาสตร์:Rattus norvegicus) เป็นหนูชนิดที่พบเห็นได้บ่อยที่สุด เพราะเป็นหนูชนิดที่กระจายพันธุ์ไปอยู่ทั่วโลก พบได้ทุกสภาพแวดล้อม รวมถึงบ้านเรือนที่อาศัยของมนุษย์
สันนิษฐานว่าหนูบ้านกระจายพันธุ์มาจากประเทศนอร์เวย์ในภูมิภาคสแกนดิเนเวียที่เป็นแหล่งกำเนิดดั้งเดิม ไปทั่วทุกมุมโลกจากการติดไปกับเรือขนส่งสินค้าในยุควิคตอเรียซึ่งมันสามารถปรับตัวให้เข้ากับสภาพแวดล้อมทุกรูปแบบได้เป็นอย่างดี อีกทั้งยังมีอัตราการสืบพันธุ์ที่สูงและทักษะในการเอาตัวรอดที่เยี่ยมอีกด้วย
หนูบ้านจัดได้ว่าเป็นหนูชนิดที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในสกุลRattusมีน้ำหนักโดยเฉลี่ยเมื่อโตเต็มที่ประมาณ 300-350 กรัม (ในบางตัวอาจหนักได้ถึง 400 กรัม) ขนาดลำตัวและหัวยาวประมาณ 180-250 มิลลิเมตร หางยาวประมาณ 150-220 มิลลิเมตร เท้าหลังยาวประมาณ 35-40 มิลลิเมตร หูยาวประมาณ 17-23 มิลลิเมตร ลักษณะขนหยาบมีสีน้ำตาลปนเทา ท้องสีเทา ส่วนจมูกทู่ ใบหูเล็ก ตาเล็ก หางสั้นมี 2 สี ด้านบนสีดำ ด้านล่างสีจาง มีเกล็ดหยาบ ๆ ที่หาง และด้านบนของเท้าหลังมีสีขาว มีเต้านมรวม 6 คู่ อยู่ที่อก 3 คู่ ท้อง 3 คู่ ถ้าอยู่ในชุมชนของมนุษย์ มักอยู่ตามรูท่อระบายน้ำ  ใต้ถุนตึกหรือบ้านเรือน บริเวณลำคลอง กองขยะหรือตลาดสด
สามารถผสมพันธุ์และออกลูกได้ตลอดทั้งปี โดยออกลูกปีละ 4-7 ครอก ลูกหนึ่งครอกมีจำนวน 8–12 ตัว เริ่มเข้าสู่วัยเจริญพันธุ์เมื่ออายุได้ 3-5 เดือน เมื่อผสมแล้วจะตั้งท้องเพียง 21-22 วัน  เป็นสัตว์ที่กินอาหารได้แทบทุกอย่างและกินไม่เลือก รวมถึงมีพฤติกรรมกินซากพวกเดียวกันเองด้วย แม้จะไม่พบบ่อยมากนักมีอายุขัยโดยเฉลี่ยประมาณ  2 ปี ให้ลูกได้ตลอดทั้งชีวิต 6-10 ครอก
จัดเป็นสัตว์ที่สร้างความรำคาญและเป็นพาหะนำโรคระบาดร้ายแรงที่ทำให้ถึงชีวิตมาสู่มนุษย์ได้อย่างมากที่สุดชนิดหนึ่ง เช่นกาฬโรคที่เคยระบาดอย่างรุนแรงมาแล้วในทวีปยุโรปในยุคกลางที่เรียกว่าความตายสีดำ(Black Death) และโรคอื่น ๆ อีก เช่นโรคฉี่หนูหรือ เลปโตสไปโรซิส
ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับRattus norvegicusที่วิกิสปีชีส์
ไฮแรกซ์หิน

ไฮแรกซ์หิน(อังกฤษ:Rock hyrax, Cape hyrax, Rock rabbit, Dassie;ชื่อวิทยาศาสตร์:Procavia capensis) เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมชนิดหนึ่ง  ที่อยู่ในอันดับไฮแรกซ์(Hyracoidea)  และวงศ์Procaviidae
จัดเป็นเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในสกุลProcavia
มีรูปร่างคล้ายหนูตัวใหญ่ ๆ หรือกระต่ายมีหางสั้น มีขนหนานุ่มสีน้ำตาลเพื่อควบคุมอุณหภูมิร่างกาย เมื่อโตเต็มที่มีขนาดลำตัวตั้งแต่ 30–70เซนติเมตรน้ำหนักประมาณ 2–5 กิโลกรัม
กินพืชเป็นอาหาร ทั้งใบไม้,หญ้าและเมล็ดพืชชนิดต่าง ๆ และสามารถกินพืชที่มีหนามและมีพิษได้ด้วย
ไฮแรกซ์หินพบทั่วไปในทวีปแอฟริกาในหลากหลายภุมิประเทศทั้งทะเลทราย,ป่าฝนและป่าสนและพบไปถึงบางส่วนในตะวันออกกลางเช่นซาอุดิอาระเบีย,โอมานมีระยะเวลาตั้งท้องนาน 7–8 เดือน ออกลูกได้ครั้งละ 1–2 ตัว  อายุ 5 เดือนจึงหย่านม มีอายุเข้าสู่วัยเจริญพันธุ์ประมาณ 17–18 เดือน อาศัยอยู่เป็นฝูงหรือครอบครัวเล็ก ๆ โดยมีตัวผู้1 ตัว เป็นผู้นำ และตัวเมียหลายตัว  มีพฤติกรรมปีนป่ายโขดหิน และอาศัยอยู่ในโพรงหินหรือถ้ำขนาดเล็ก อันเป็นที่มาของชื่อ ชอบที่จะนอนอาบแดดในเวลาเช้า ก่อนจะออกหาอาหาร
ไฮแรกซ์หิน เป็นสัตว์ที่มีความตื่นตัวระแวดระวังภัยสูง  เนื่องด้วยเป็นสัตว์ที่ตกเป็นอาหารของสัตว์กินเนื้อขนาดใหญ่เสมอ ๆ รวมถึงนกล่าเหยื่อด้วย เช่นเหยี่ยวหรืออินทรีแต่เป็นสัตว์ที่ไม่ตื่นกลัวมนุษย์มักจะเข้ามาหาอาหารในชุมชนของมนุษย์อยู่เสมอ ๆ
ในประเทศไทยมีไฮแรกซ์หินแสดงที่สวนสัตว์เชียงใหม่
ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับProcavia capensisที่วิกิสปีชีส์
ชาวไทยในประเทศปากีสถาน

ชาวไทยในประเทศปากีสถานคือกลุ่มชนผู้มีเชื้อสายไทยหรือมีสัญชาติไทย มีถิ่นพำนักอาศัยอยู่ในประเทศปากีสถานทั้งอย่างถาวรหรือชั่วคราว ชาวไทยในปากีสถานนี้อาศัยกระจายอยู่ตามหัวเมืองใหญ่ ๆ เช่นอิสลามาบาดลาฮอร์หรือการาจีและมีชาวไทยจำนวนมากเฉพาะที่บัตตากรามในแคว้นแคบาร์ปัคตูนควาซึ่งเข้าไปตั้งถิ่นฐานนานหลายสิบปีมาแล้ว
ชุมชนไทยในบัตตากราม เริ่มเกิดขึ้นโดยชาวปาทานจากปากีสถานรุ่นแรก ๆ อพยพเข้ามาสู่ประเทศไทยช่วงหลังสงครามโลกครั้งที่สองไม่นานนัก โดยเดินทางลัดจากปากีสถานผ่านประเทศอินเดีย(แต่เดิมยังรวมกับปากีสถานเป็นประเทศเดียวกัน) ตัดเข้าประเทศพม่าในปัจจุบัน และเข้าไทยทางด่านแม่สอดจังหวัดตากพวกเขาตั้งรกรากในจังหวัดลพบุรีและสระบุรีเมื่อมาอยู่เมืองไทยก็แต่งงานมีครอบครัวกับคนไทย ครั้นเมื่อพวกเขาอพยพกลับประเทศปากีสถานเพื่อรับมรดกที่ดิน ก็ได้นำครอบครัวชาวไทยไปอาศัยในประเทศปากีสถานด้วยกันจนเกิดชุมชนคนเชื้อสายไทยที่นั่น
ปัจจุบันชุมชนมีไทยตามหัวเมืองสำคัญ เช่นอิสลามาบาดลาฮอร์หรือการาจีแต่ที่เมืองบัตตากราม(ปาทาน:بٹگرام) ในแคว้นแคบาร์ปัคตูนควา(ปาทาน:خیبر پښتونخوا) มีครอบครัวเชื้อสายไทยอยู่ประมาณ 300 หลังคาเรือนในบัตตากรามเองก็มีโรงแรมชื่อ "ไทยโฮเต็ล" ซึ่งในโรงแรมเองก็มีการบริการอาหารไทยด้วยและอสังหาริมทรัพย์เกือบครึ่งของเมืองเป็นของบุคคลที่มีเชื้อสายไทยหลายคนถือสองสัญชาติคือทั้งไทยและปากีสถาน ทว่ารูปพรรณนั้นมีลักษณะอย่างชาวเอเชียใต้มากกว่าไทย
นอกจากกลุ่มผู้ตั้งถิ่นฐานระยะยาวในบัตตากราม ก็ยังมีชาวไทยพำนักอยู่ตามหัวเมืองต่าง ๆ โดยมากเป็นนักศึกษา รองลงมาเป็นแรงงาน ในปี พ.ศ. 2544 มีชาวไทยอาศัยอยู่ในปากีสถาน 363 คนใน พ.ศ. 2554 เฉพาะเมืองการาจีแห่งเดียวก็มีนักศึกษาไทยอยู่ 120 คนใน พ.ศ. 2553 เฉพาะกลุ่มนักศึกษาไทยในปากีสถานมีจำนวน 415 คนและในปี พ.ศ. 2554 จนถึง 2561 เฉพาะกลุ่มนักศึกษาไทยในปากีสถานมีอยู่ราว 600 คนพ.ศ. 2563 มีชาวไทยที่เข้าไปทำงานในปากีสถานราว 40–50 คน
วันที่ 8 มิถุนายน พ.ศ. 2561 นักศึกษาไทยมุสลิมในปากีสถานจำนวนห้าคนถูกจับกุมในท่าอากาศยาน เพราะพยายามลอบนำอาวุธปืนขึ้นเครื่องบินกลับประเทศไทย
การใช้ภาษาของชาวปากีสถานเชื้อสายไทยที่บัตตากรามก่อน พ.ศ. 2551 พบว่ากลุ่มคนรุ่นแรกที่มีอายุ 70 ปีขึ้นไปยังพูดภาษาไทยได้ แต่สำเนียงแปร่งและไม่นิยมใช้สื่อสารกัน ส่วนคนรุ่นหลังที่เป็นลูกหลานของคนกลุ่มแรก ๆ ที่เกิดในประเทศปากีสถาน จะพูดไทยได้น้อย และหลายคนพูดไทยไม่ได้เลยบางคนพูดภาษาจากท้องถิ่นดั้งเดิมของตนได้ เช่นภาษาไทยถิ่นเหนือภาษาไทยถิ่นใต้และภาษาไทยถิ่นอีสานแต่โดยส่วนมากใช้ภาษาปาทานเนื่องจากสืบเชื้อสายจากชาวปาทานอยู่แล้ว นอกจากนี้ยังพูดภาษาอูรดูซึ่งเป็นภาษาราชการของประเทศ รวมทั้งสามารถใช้ภาษาอาหรับได้เพราะเป็นภาษาทางศาสนา พบมากในกลุ่มนักศึกษา
ส่วนกลุ่มนักศึกษาที่เข้ามาศึกษาในปากีสถานร้อยละ 75 มาจากสามจังหวัดชายแดนภาคใต้ซึ่งใช้ภาษามลายูปัตตานีในชีวิตประจำวันแต่พวกเขาก็ไม่สันทัดการใช้ภาษาไทย และเคอะเขินที่จะพูดภาษาไทยเพราะเกรงว่าจะไม่ชัด
ชาวปากีสถานเชื้อสายไทยในบัตตากรามจะสวมชุดแต่งกายประจำชาติของประเทศปากีสถาน ทุกคนยังรู้การทักทายด้วยการไหว้แบบไทย แม้ว่าในปัจจุบันชาวไทยกลุ่มนี้อยู่ภายใต้วัฒนธรรมปาทานและมีรูปลักษณ์อย่างชาวเอเชียใต้มากกว่าไทยโดยตามธรรมเนียมของปาทาน สุภาพสตรีจะอยู่แต่ในบ้าน ไม่ค่อยออกมาพบปะคนแปลกหน้าโดยสตรีจะมีทางเข้า-ออกเป็นสัดส่วนต่างหากและชาวไทยกลุ่มนี้จะเคร่งครัดในศาสนาอิสลาม
อัสซะมากิยะฮ์

อัสซะมากิยะฮ์(อาหรับ:السماقية,as-samāqiyah) เป็นอาหารปาเลสไตน์ที่มีถิ่นกำเนิดในนครกาซาซึ่งตามธรรมเนียมจะปรุงในช่วงวันหยุดเช่นอีดิลฟิฏร์ชื่อมีที่มาจากเครื่องเทศซูแมก
นำซูแมกบดแช่น้ำแล้วจึงผสมกับทาฮีนี(เมล็ดงาบด) เติมน้ำและแป้งเพิ่มเพื่อเพิ่มความข้น จากนั้นจึงเติมส่วนผสมลงผัดกับผักชาร์ดสับ เนื้อแกะตุ๋นโดยใช้ไฟอ่อน และถั่วลูกไก่ชนิดการ์บันโซ (garbanzo) ปรุงรสด้วยเมล็ดผักชีลาวและพริกที่ผัดกับกระเทียมในน้ำมันมะกอกแล้วจัดใส่ชามพักให้เย็น และใช้ขนมปังพีตาตักรับประทาน
เป็นหนึ่งในอาหารที่เก่าแก่ที่สุดในฉนวนกาซาภูมิภาคลิแวนต์และครั้งหนึ่งเคยเผยแพร่ในยุโรปอบู อัลมุฏฮะฮาร์ อัลอัซดี(ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻦ ﺍﺣﻤﺪ ﺍﺑﻮ ﺍﻟﻤﻄﻬﺮ ﺍلاﺯﺩﻱ,Muḥammad ibn Aḥmad Abū l-Muṭahhar al-Azdī) นักเขียนในคริสต์ศตวรรษที่ 9 กล่าวถึงอัสซะมากิยะฮ์และอาหารอื่น ๆ ในผลงานของเขาฮิกายัต อบี อัลกาซิม อัลบัฆดาดี(Ḥikāyat Abī l-Qāsim al-Baġdādī)ต่อมามีการอ้างถึงในตำราอาหารกิตะอบ์ อัฏเฎาะบีห์(كتاب الطبيخ,Kitab al-Ṭabīḫ) ของมุฮัมมัด บิน อัลฮะซัน อัลบัฆดาดี(محمد بن حسن البغدادي,Muḥammad bin al-Ḥasan al-Baġdādī) ใน ค.ศ. 1226ซึ่งต้นฉบับของหนังสือเล่มนี้ถูกเก็บไว้ที่ห้องสมุดซิวเลย์มานีเย(Süleymaniye Yazma Eser Kütüphanesi) ในอิสตันบูล
ในหนังสือตาคุยนุม ซานิตาติส(Tacuinum sanitatis) เขียนโดยแพทย์ชาวอาหรับอิบน์ บุฏลาน(ابن بطلان,Ibn Buṭlān) ใน ค.ศ. 1533 มีการกล่าวถึงอัสซะมากิยะฮ์ในชื่อ ซูมาเคเรีย และ รูมาเนีย (Sumacheria et Rumania)
การแลกเปลี่ยนตัวประกันและนักโทษระหว่างอิสราเอลกับปาเลสไตน์ พ.ศ. 2566

ระหว่างสงครามอิสราเอล–ฮะมาส พ.ศ. 2566มีการแลกเปลี่ยนหลายครั้งระหว่างอิสราเอลกับฮะมาสเพื่อแลกเปลี่ยนตัวประกันที่กลุ่มติดอาวุธจับกับนักโทษชาวปาเลสไตน์ การเจรจาดังกล่าวมีกาตาร์ อียิปต์ และสหรัฐเป็นตัวกลาง และเป็นส่วนหนึ่งของข้อตกลงหยุดยิงชั่วคราว
มีประวัติของการแลกเปลี่ยนเชลยในความขัดแย้งอิสราเอล–ปาเลสไตน์ที่โดดเด่นที่สุดคือการแลกเปลี่ยนนักโทษกิลัด ชาลิตในปี พ.ศ. 2554ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2566กลุ่มติดอาวุธปาเลสไตน์ได้ควบคุมตัวผู้คนประมาณ 250 คนจากอิสราเอลรวมทั้งชาวอิสราเอลและผู้ที่ไม่ใช่ชาวปาเลสไตน์ระหว่างการโจมตีอิสราเอลที่นำโดยฮะมาสเจ้าหน้าที่ของฮะมาสจัดให้การปล่อยตัวชาวปาเลสไตน์จากเรือนจำอิสราเอลเป็นหนึ่งในแรงจูงใจหลักสำหรับการโจมตีในอิสราเอลเมื่อวันที่ 7 ตุลาคมก่อนหน้านั้น อิสราเอลได้ควบคุมตัวชาวปาเลสไตน์ 5,200 คนที่ถูกจองจำก่อนสงครามแต่ตามข้อมูลของเจ้าหน้าที่ชาวปาเลสไตน์ จำนวนดังกล่าวเพิ่มขึ้นเป็นมากกว่า 10,000 คน ท่ามกลางคลื่นของการกักขังจำนวนมากหลังจากการเนรเทศคนงานชาวกาซาที่ถูกคุมขังหลายพันคน คณะกรรมการเพื่อผู้ถูกคุมขังและกิจการอดีตนักโทษชาวปาเลสไตน์ได้วางจำนวนไว้ที่ประมาณ 8,300 คน
ฮะมาสเสนอข้อตกลงที่เรียกว่า ทุกคนสำหรับทุกคน หรือ ทั้งหมดเพื่อทั้งหมด ซึ่งเป็นการปล่อยตัวประกันทั้งหมดที่ถูกจับในฉนวนกาซาเพื่อแลกกับการที่อิสราเอลปล่อยตัวชาวปาเลสไตน์หลายพันคนในเรือนจำของอิสราเอล
เมื่อวันที่ 13 พฤศจิกายน มีรายงานว่ากลุ่มฮะมาสบอกกับผู้ไกล่เกลี่ยของกาตาร์ว่ากลุ่มนี้เต็มใจที่จะปล่อยตัวประกันผู้หญิงและเด็กมากถึง 70 คนที่ถูกคุมขังในฉนวนกาซาเป็นเวลา 5 วัน และปล่อยตัวผู้หญิงและเด็ก 275 คนที่ถูกอิสราเอลควบคุมตัว
เมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน มีการประกาศว่าอิสราเอลและฮะมาสบรรลุข้อตกลงเกี่ยวกับการหยุดยิงและปล่อยตัวตัวประกัน 50 คน เพื่อเป็นการตอบสนองรัฐบาลอิสราเอลจะปล่อยตัวนักโทษชาวปาเลสไตน์ 150 คน กลุ่มฮะมาสยอมรับว่าเด็ก ๆ จะเป็นองค์ประกอบหลักของตัวประกันที่ได้รับการปล่อยตัว
เมื่อวันที่ 2 ธันวาคม ไม่กี่วันหลังสิ้นสุดการหยุดยิงระหว่างอิสราเอลกับฮะมาสศอเลียะห์ อัลอารูรีรองหัวหน้ากลุ่มฮะมาส กล่าวว่าจะไม่มีการแลกปลี่ยนนักโทษ/ตัวประกันกับอิสราเอลจนกว่าจะมีการหยุดยิงที่กาซา
เมื่อวันที่ 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2566รัฐบาลอิสราเอลยืนยันว่าตัวประกันชาวอิสราเอล 13 คนได้รับการปล่อยตัวแล้วเศรษฐา ทวีสินนายกรัฐมนตรีของไทยยืนยันผ่านสื่อสังคมว่าตัวประกันชาวไทย 12 คนได้รับการปล่อยตัวจากฉนวนกาซาแล้วต่อมาในวันนั้น มีการรายงานว่าจากตัวประกัน 24 คนที่ปล่อยตัวครั้งแรก เมื่อวันที่ 24 พฤศจิกายน ในจำนวนนี้ประกอบด้วยพลเมืองอิสราเอล 13 คน (ซึ่งบางคนเป็นพลเมืองสองสัญชาติ) พลเมืองไทย 10 คน และพลเมืองฟิลิปปินส์หนึ่งคนโดยกระทรวงการต่างประเทศกาตาร์ มีรายงานว่าคนไทยจำนวนหนึ่งได้รับการปล่อยตัวนอกข้อตกลงพักรบเมื่อวันที่ 30 พฤศจิกายน มีพลเมืองที่ได้รับการปล่อยตัว 105 คน ซึ่งรวมชาวอิสราเอล 81 คน ชาวไทย 23 คน และชาวฟิลิปปินส์คนเดียว
ตัวประกันทั้งหมดได้รับรายงานว่ามีสุขภาพแข็งแรงดีคนหนึ่งเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลตัวประกันที่ได้รับการปล่อยตัวเพียงไม่กี่คนได้พูดถึงประสบการณ์ของพวกเขา แต่คนที่เล่าว่าถูกขังอยู่ในที่แออัดซึ่งมีไฟฟ้าเพียงเล็กน้อยและไม่มีที่นอน มีอาหารอยู่ไม่มาก แต่พวกเขาได้รับไก่และข้าว ขนมปังฮัมมัสกระป๋อง เนยแข็ง และชา
วรนุช ภิรมย์ภักดี

วรนุช ภิรมย์ภักดี(สกุลเดิม: วงษ์สวรรค์; เกิด 24 กันยายน พ.ศ. 2523) ชื่อเล่นนุ่นเป็นนักแสดง นางแบบ และพิธีกรชาวไทย เริ่มเข้าสู่วงการบันเทิงโดยการชักชวนของ แก้ว พรีเมียร์ และแสดงละครเรื่องแรกคือปอบผีฟ้าทางสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7เมื่อปี พ.ศ. 2540 คู่กับนุติ เขมะโยธิน
"นุ่น วรนุช ภิรมย์ภักดี" หรือ นุ่น วรนุช วงษ์สวรรค์ เกิดเมื่อวันที่ 24 กันยายน พ.ศ. 2523 เป็นบุตรสาวของ ปรีชา วงษ์สวรรค์ กับ ระเบียบ วงษ์สวรรค์ เป็นบุตรคนที่ 3 ในจำนวนพี่น้อง 5 คน จบการศึกษาจากวิทยาลัยนาฏศิลปและศึกษาต่อระดับอุดมศึกษาที่คณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยสวนดุสิตสาขานิเทศศาสตร์ ปัจจุบันสมรสกับ ต๊อด-ปิติ ภิรมย์ภักดีทายาทเจ้าของธุรกิจเบียร์สิงห์เมื่อวันที่ 14 พฤษภาคม พ.ศ. 2553 นุ่น วรนุช เข้าสู่วงการบันเทิงจากการชักชวนของ "แก้ว พรีเมียร์" และได้แสดงละครเรื่องแรกกับทางช่อง 7 ในปี พ.ศ. 2540 เรื่อง "ปอบผีฟ้า" รับบท "ม่านไหม" คู่กับ "นุติ เขมะโยธิน" ในฐานะนางเอกใหม่ช่อง 7 แต่ก็ยังไม่เป็นที่รู้จักจนกระทั่งปี พ.ศ. 2547 นุ่น วรนุช เริ่มมีชื่อเสียงโด่งดังจากการรับบท "ดาวนิล ปวงคำ / ดาวนิล ประดับเดือนเด่น" ในละครเรื่อง "แม่อายสะอื้น" คู่กับ "วีรภาพ สุภาพไพบูลย์" และหลังจากที่หมดสัญญากับทางช่อง 7 ในปี พ.ศ. 2554 นุ่น วรนุช ได้ผันตัวมาเป็นนักแสดงอิสระเต็มตัว และได้รับงานแสดงละครเรื่อง "ทองเนื้อเก้า" กับทางช่อง 3 ในบท "ลำยอง" โดยบทบาทนี้ก็ได้ทำให้ นุ่น วรนุช โด่งดังเป็นพลุแตก
สถานภาพครอบครัวปัจจุบันสมรสแล้ว กับปิติ ภิรมย์ภักดีทายาทเจ้าของธุรกิจเบียร์สิงห์โดยมีพิธีมงคลสมรสเมื่อ วันศุกร์ ที่ 14 พฤษภาคม พ.ศ. 2553ยังไม่มีบุตรด้วยกัน
หมายเหตุ:นุ่น-วรนุชใช้นามสกุลภิรมย์ภักดีครั้งแรกในละคร"เงาหัวใจ"