สมัยการบูรณะ

สมัยการบูรณะหรือReconstruction eraเป็นยุคสมัยหนึ่งของประวัติศาสตร์สหรัฐหลังสมัยสงครามกลางเมืองอเมริกา(ค.ศ.1861-1865) ซึ่งเริ่มตั้งแต่ค.ศ. 1865 ถึง 1877 และเป็นสมัยสำคัญของประวัติศาสตร์ด้านสิทธิพลเมืองและสิทธิทางการเมืองในประเทศสหรัฐอเมริกาการฟื้นฟู หรือ การบูรณะ ดำเนินตามรัฐสภาสหรัฐการเลิกทาสและปิดฉากเศษซากของการแยกตัวออกจากสหรัฐของสมาพันธรัฐในมลรัฐภาคใต้ ได้มีการประกาศให้ทาสมีเสรีภาพ (เสรีชน; คนผิวดำ) และความเป็นพลเมืองที่มีสิทธิพลเมืองเท่าเทียมกับคนผิวขาว (อย่างเห็นได้ชัด) สิทธิเหล่านี้ได้รับการรับรองจากการแก้ไขเพิ่มเติมรัฐธรรมนูญในบทบัญญัติรัฐธรรมนูญข้อที่ 13ข้อที่ 14และข้อที่ 15มักถูกเรียกโดยรวมว่าบทบัญญัติรัฐธรรมนูญสมัยการบูรณะสมัยการบูรณะยังหมายถึงความพยายามหลักๆ ของรัฐสภาสหรัฐในการเปลี่ยนสภาพ 11 รัฐของอดีตสมาพันธรัฐอเมริกาเข้าเปลี่ยนผ่านสู่สหภาพ
หลังจากการลอบสังหารอับราฮัม ลินคอล์นประธานาธิบดีผู้นำพรรคริพับลิกันเข้าต่อต้านระบบทาสและต่อสู้ในสงครามกลางเมือง รองประธานาธิบดีแอนดรูว์ จอห์นสันได้สืบตำแหน่งประธานาธิบดี เขาเป็นฝ่ายสหภาพที่โดดเด่นทางตอนใต้ แต่ในไม่ช้าเขากลับไปนิยมชมชอบอดีตฝ่านสมาพันธรัฐและกลายเป็นผู้นำในการต่อต้านพวกเสรีชนและพวกพันธมิตรรีพับลิกันหัวรุนแรงความตั้งใจของเขาคือความพยายามให้รัฐทางใต้กลับมาเป็นอิสระในการตัดสินใจเรื่องสิทธิ (และชะตากรรม) ของอดีตทาส ในขณะที่คำปราศรัยสุดท้ายของลินคอล์นได้แสดงให้เห็นถึงวิสัยทัศน์อันยิ่งใหญ่สำหรับการบูรณะ รวมถึงการเสนอให้เสรีชนมีสิทธิ์ลงคะแนนเสียงอย่างเต็มรูปแบบ ส่วนจอห์นสันกับพรรคเดโมแครตยืนกรานต่อต้านวัตถุประสงค์ดังกล่าว
นโยบายสมัยการบูรณะของจอห์นสันโดยทั่วไปนั้นคว้าชัยชนะจนถึงการเลือกตั้งสมาชิกรัฐสภา ค.ศ. 1866 แต่หลังจากนั้น 1 ปี มีการโจมตีคนผิวดำในภาคใต้อย่างรุนแรง เหตุการณ์เหล่านี้รวมถึงการจลาจลเมมฟิส ค.ศ. 1866เดือนพฤษภาคมและการสังหารหมู่นิวออร์ลีนส์ ค.ศ. 1866เดือนกรกฎาคม ผลการเลือกตั้งในปี 1866 นั้น พรรครีพับลิกันถือเสียงข้างมากในรัฐสภา พวกเขาจึงใช้อำนาจในการผลักดันบทบัญญัติรัฐธรรมนูญข้อที่ 14รัฐสภาได้ใช้ระบอบสหพันธรัฐในการสร้างการคุ้มครองสิทธิเท่าเทียมกันและยุบสภานิติบัญญัติของฝ่ายกบฏ โดยกำหนดให้มีการใช้รัฐธรรมนูญมลรัฐฉบับใหม่ทั่วทั้งภาคใต้ ซึ่งสิทธิพลเมืองของพวกเสรีชน ฝ่ายริพับลิกันหัวรุนแรงในสภาผู้แทนราษฎรสหรัฐผิดหวังในการที่ประธานาธิบดีจอห์นสันต่อต้านแนวทางการบูรณะของรัฐสภา พวกเขาจึงยื่นฟ้องให้ขับแอนดรูว์ จอห์นสันออกจากตำแหน่งประธานาธิบดีแต่ก็พ่ายแพ้เพียงแค่คะแนนเสียง 1 เสียงของวุฒิสภา กฎหมายสมัยการบูรณะแห่งชาติฉบับใหม่ได้ปลุกเร้าความโกรธแค้นของคนผิวขาวในภาคใต้ นำมาสู่การก่อกำเนิดคูคลักซ์แคลนกลุ่มแคลนข่มขู่ คุกคาม และสังหารสมาชิกพรรครีพับลิกันและเสรีชนที่ออกมาพูด ตลอดจนอดีตฝ่ายสมาพันธรัฐด้วย รวมถึงเจมส์ เอ็ม. ฮินส์สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจากรัฐอาร์คันซอก็ถูกลอบสังหาร
รัฐบาลผสมของพรรครีพับลิกันเข้ามามีอำนาจและมุ่งมั่นที่จะเปลี่ยนแปลงสังคมในเกือบทุกรัฐที่เคยเป็นฝ่ายสมาพันธรัฐสำนักเสรีชนและกองทัพบกสหรัฐทั้งสองมีเป้าหมายที่จะใช้เศรษฐกิจแรงงานเสรีเพื่อทดแทนเศรษฐกิจแรงงานทาสที่มีจวบจนสิ้นสงครามกลางเมือง สำนักได้ปกป้องสิทธิตามกฎหมายของเสรีชน การเจรจาสัญญาจ้างงาน และช่วยสร้างเครือข่ายโรงเรียนและโบสถ์ชาวภาคเหนือหลายพันคนเดินทางมาภาคใต้ในฐานะครูสอนศาสนาและครูอาจารย์ เช่นเดียวกับนักธุรกิจและนักการเมืองเพื่อทำงานในโครงการฟื้นฟูสังคมและเศรษฐกิจ คำว่า "คาร์เพทแบ็กเกอร์" กลายเป็นคำเยาะเย้ยที่ใช้โจมตีผู้สนับสนุนการบูรณะซึ่งเดินทางจากภาคเหนือมายังภาคใต้
หลังได้รับเลือกตั้งในค.ศ. 1868 ประธานาธิบดียูลิสซีส เอส. แกรนต์จากพรรครีพับลิกันสนับสนุนกระบวนการบูรณะของรัฐสภา และบังคับใช้กฎหมายคุ้มครองชาวอเมริกันเชื้อสายแอฟริกาในภาคใต้ ผ่านรัฐบัญญัติการบังคับใช้ที่เพิ่งผ่านรัฐสภามาไม่นานนัก แกรนต์ใช้มาตรการในการปราบปรามคูคลักซ์แคลน พวกแคลนกลุ่มแรกได้ถูกกวาดล้างอย่างสิ้นซากในค.ศ. 1872 นโยบายและข้อกำหนดของแกรนต์ถูกออกแบบมาเพื่อรวมการบูรณาการไว้ที่รัฐบาลกลาง สร้างสิทธิเท่าเทียม การอพยพเคลื่อนย้ายของคนผิวสี และรัฐบัญญัติสิทธิพลเมือง ค.ศ. 1875อย่างไรก็ตาม แกรนต์ล้มเหลวในการแก้ไขปัญหาความตึงเครียดที่เพิ่มขึ้นภายในพรรครีพับลิกัน ระหว่างรีพับลิกันเหนือและรีพับลิกันใต้ (กลุ่มหลังมักถูกเรียกว่า "สกาลาแวก" โดยพวกที่ต่อต้านการบูรณะ) ในขณะที่กลุ่มผู้ไถ่คนขาว และกลุ่มบูร์บงเดโมแครตภาคใต้ ต่อต้านกระบวนการบูรณะอย่างมาก
ในที่สุดการสนับสนุนนโยบายการบูรณะอย่างต่อเนื่องในภาคเหนือก็ลดน้อยลง ฝ่ายรีพับลิกันกลุ่มใหม่เกิดขึ้นโดยต้องการให้กระบวนการบูรณะยุติลงและกองทัพจะต้องถอนตัว กลุ่มใหม่นี้คือพรรคเสรีนิยมรีพับลิกันหลังจากเกิดเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ ค.ศ. 1873พรรคเดโมแครตได้ฟื้นตัวและสามารถเข้ามาควบคุมสภาผู้แทนราษฎรได้อีกครั้งในค.ศ. 1874 พวกเขาเรียกร้องให้ยุติสมัยการบูรณะทันที ในค.ศ. 1877 มีการเจรจาจากเหตุการณ์การประนีประนอม ค.ศ. 1877ให้มีการเลือกพรรครีพับลิกันเป็นประธานาธิบดี อันเนื่องมาจากข้อพิพาทจากการเลือกตั้งประธานาธิบดีสหรัฐ ค.ศ. 1876จึงมีการกำหนดให้กองทัพกลางต้องถอนทหารออกจากสามรัฐที่ได้ไปประจำการอยู่ (เซาท์แคโรไลนา, ลุยเซียนา และฟลอริดา) เหตุการณ์นี้นำมาซึ่งจุดจบของสมัยการบูรณะ
นักประวัติศาสตร์หลายคนได้บรรยายถึงสมัยการบูรณะว่ามี "ข้อบกพร่องและความล้มเหลว" มากมาย รวมถึงความล้มเหลวในการปกป้องคนผิวดำเสรีชนจำนวนมาก จากความรุนแรงของคูคลักซ์แคลนช่วงก่อนค.ศ. 1871 และไม่สามารถช่วยเหลือพวกเขาจากความอดอยาก โรคระบาดและความตาย และการปฏิบัติต่ออดีตทาสอย่างทารุณโดยทหารของสหภาพ ในขณะเดียวกันก็มีการชดเชยให้แก่อดีตเจ้าของทาสแต่กลับปฏิเสธที่จะชดเชยให้แก่อดีตทาสอย่างไรก็ตาม สมัยการบูรณะประสบความสำเร็จในเบื้องต้นสี่ประการ ได้แก่ การฟื้นฟูระบอบสหพันธรัฐ การแก้แค้นโดยตรงเล็กน้อยต่อภาคใต้หลังสงคราม การที่คนผิวสีสามารถเป็นเจ้าของทรัพย์สิน และการสร้างสัญชาติตลอดจนกรอบการทำงานเพื่อความเท่าเทียมทางกฎหมายในท้ายที่สุด
การบูรณะเริ่มต้นและสิ้นสุดลงช่วงเวลาที่แตกต่างกันในแต่ละรัฐ นักวิชาการโดยทั่วไปมีการกำหนดให้การบูรณะของรัฐบาลกลางเริ่มต้นในทศวรรษที่ 1860 และสิ้นสุดในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 เวลาที่ถูกกำหนดเริ่มต้นอย่างเป็นทางการมากที่สุดคือ ค.ศ. 1865 อันเป็นปีที่สงครามกลางเมืองสิ้นสุดลงอย่างไรก็ตามในเอกสารสำคัญชื่อ "การบูรณะ" ของนักประวัติศาสตร์เอริค ฟอเนอร์ได้ระบุการบูรณะในภาคใต้เริ่มต้น ค.ศ. 1863 โดยเริ่มจากการประกาศเลิกทาสโครงการทดลองพอร์ตรอยัลและการอภิปรายอย่างจริงจังเกี่ยวกับนโยบายฟื้นฟูบูรณะในช่วงสงครามกลางเมือนักประวัติศาสตร์บางคนยึดตามการกำหนดระยะเวลา ค.ศ. 1863 นี้ปี ค.ศ. 1861 ก็ยังถูกกำหนดเป็นปีเริ่มต้นเช่นกัน โดยตีความว่าสมัยการบูรณะเป็นจุดเริ่มต้น "โดยทันทีเมื่อฝ่ายสหภาพเข้ายึดครองพื้นที่ของสมาพันธรัฐ" และมีวาทกรรมช่วงแรกเกี่ยวกับการทดลองด้วยนโยบายฟื้นฟูบูรณะเวลาที่สิ้นสุดสมัยการบูรณะคือ ค.ศ. 1877 เมื่อรัฐบาลสหพันธรัฐถอนกองพันสุดท้ายออกจากการประจำการในเขตภาคใต้ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของเหตุการณ์การประนีประนอม ค.ศ. 1877แต่นักวิชาการบางคนยังเสนอปีที่สิ้นสุดหลังจากนั้น คือ ค.ศ. 1890 เพื่อพรรครีพับลิกันล้มเหลวในการผ่านร่างกฎหมายการเลือกตั้งของรัฐบาลกลางและการรักษาความปลอดภัยแก่ผู้มีสิทธิเลือกตั้งคนผิวดำ
ขณะที่สมาพันธรัฐกลับมาอยู่ภายใต้การควบคุมของกองทัพสหรัฐ ประธานาธิบดีอับราฮัม ลินคอล์นได้จัดตั้งรัฐบาลสมัยการบูรณะที่รัฐเทนเนสซีรัฐอาร์คันซอและรัฐลุยเซียนาในช่วงสงครามรัฐบาลฟื้นฟูเวอร์จิเนียได้ปฏิบัติหน้าที่มาตั้งแต่ค.ศ. 1861 ในบางส่วนของรัฐเวอร์จิเนียและยังดำเนินการเพื่อสร้างรัฐใหม่ คือรัฐเวสต์เวอร์จิเนียลินคอล์นทดลองมอบที่ดินแก่คนผิวดำในรัฐเซาท์แคโรไลนาในฤดูใบไม้ร่วง ค.ศ. 1865แอนดรูว์ จอห์นสันประธานาธิบดีคนใหม่ได้ประกาศเป้าหมายสงครามเพื่อความสามัคคีของคนในชาติ และยุติระบอบทาสได้สำเร็จ และทำให้การบูรณะเสร็จสมบูรณ์ พรรครีพับลิกันในรัฐสภาปฏิเสธที่จะยอมรับเงื่อนไขอันผ่อนปรนของจอห์นสัน พวกเขาปฏิเสธและไม่ยอมรับสมาชิกใหม่ของรัฐสภา ซึ่งบางคนเคยเป็นเจ้าหน้าที่ระดับสูงของสมาพันธรัฐในเมื่อไม่กี่เดือนก่อนหน้านั้น จอห์นสันแตกหักกับพรรครีพับลิกัน หลังจากได้ออกเสียงคัดค้านร่างกฎหมายที่สำคัญสองฉบับ ที่สนับสนุนสำนักเสรีชนและการให้สิทธิพลเมืองจากรัฐบาลกลางแก่พวกเสรีชนการเลือกตั้งสมาชิกรัฐสภา ค.ศ. 1866 ได้เปิดประเด็นเรื่องการบูรณะ ทำให้พรรครีพับลิกันได้ชัยชนะอย่างถล่มทลายในพื้นที่ภาคเหนือ และทำให้ฝ่ายรีพับลิกันหัวรุนแรงมีเสียงเพียงพอที่จะเข้าควบคุมรัฐสภาเพื่อต่อต้านการออกเสียงคัดค้านของประธานาธิบดีจอห์นสัน และเริ่มแนวทาง "การบูรณะอย่างสุดโต่ง" ของพวกเขาในค.ศ. 1867ในปีเดียวกัน รัฐสภาได้ถอดถอนรัฐบาลพลเรือนในภาคใต้ และกำหนดให้อดีตรัฐสมาพันธรัฐอยู่ภายใต้การปกครองโดยกองทัพสหรัฐ (ยกเว้นรัฐเทนเนสซี ซึ่งมีพรรครีพับลิกันที่ต่อต้านจอห์นสันควบคุมไว้อยู่แล้ว) กองทัพจัดการเลือกตั้งครั้งใหม่ซึ่งทาสที่เป็นอิสระมีสิทธิ์ลงคะแนนเสียงเลือกตั้งได้ ในขณะที่คนผิวขาวซึ่งเคยดำรงตำแหน่งผู้นำภายใต้สมาพันธรัฐถูกตัดสิทธิ์ออกเสียงเลือกตั้ง และไม่ได้รับอนุญาตให้ลงสมัครรับตำแหน่ง
ในพื้นที่ 10 รัฐ ฝ่ายพันธมิตรของพวกเสรีชน เช่นกลุ่มคนผิวดำและกลุ่มคนผิวขาวเดินทางมาจากทางเหนือ ("คาร์เพทแบ็กเกอร์") และกลุ่มชาวใต้ผิวขาวที่สนับสนุนการบูรณะ ("สกาลาแวก") ได้ร่วมกันจัดตั้งรัฐบาลของพรรครีพับลิกันที่มาจากสองชาติพันธุ์ พวกเขานำเสนอแนวทางการบูรณะต่างๆ ได้แก่ การให้เงินทุนแก่โรงเรียนของรัฐการจัดตั้งสถาบันการกุศล การขึ้นภาษี และการจัดหาเงินทุนเพื่อปรับปรุงงานสาธารณะ เช่น ปรับปรุงการขนส่งด้วยรถไฟและการเดินเรือ
ในทศวรรษที่ 1860 และ 1870 คำว่า "หัวรุนแรง" และ "อนุรักษ์นิยม" มีความหมายที่แตกต่างกัน "อนุรักษ์นิยม" ถูกใช้ในความหมายเชิงสัมพัทธภาพเกี่ยวกับบริบทของยุค เป็นชื่อของกลุ่ม ซึ่งมักจะหมายถึงชนชั้นชาวไร่ฝ่ายอนุรักษ์นิยมเรียกฝ่ายตรงข้ามคือ ฝ่ายรีพับลิกันว่าทุจริต และพยายามยุยงให้เกิดความรุนแรงต่อพวกเสรีชนและคนผิวขาวที่สนับสนุนการบูรณะ ความรุนแรงส่วนใหญ่ดำเนินการโดยสมาชิกของคูคลักซ์แคลน(KKK) ซึ่งเป็นองค์กรก่อการร้ายลับ ที่เป็นพันธมิตรอย่างใกล้ชิดกับพรรคเดโมแครตภาคใต้ สมาชิกแคลนข่มขู่และโจมตีคนผิวดำที่ต้องการใช้สิทธิพลเมืองใหม่ เช่นเดียวกับ นักการเมืองพรรครีพับลิกันในภาคใต้ที่สนับสนุนสิทธิพลเมืองนั้น เช่นกัน นักการเมืองคนหนึ่งถูกกลุ่มแคลนสังหารก่อนวันเลือกตั้งประธานาธิบดีใน ค.ศ. 1868 คือเจมส์ เอ็ม. ฮินส์สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจากรัฐอาร์คันซอความรุนแรงแพร่หลายไปทั่วภาคใต้นำมาสู่การเข้าแทรกแซงของรัฐบาลกลางโดยประธานาธิบดียูลิสซีส เอส. แกรนต์ในค.ศ. 1871 ซึ่งเข้าปราบปรามกลุ่มแคลน อย่างไรก็ตามสมาชิกพรรคเดโมแครตผิวขาวที่เรียกตนเองว่า "กลุ่มผู้ไถ่" กลับเข้าควบคุมภาคใต้แบบรัฐต่อรัฐ บางครั้งก็ใช้การทุจริตและใช้ความรุนแรงเพื่อควบคุมการเลือกตั้งในมลรัฐ ภาวะเศรษฐกิจตกต่ำทั่วประเทศ ซึ่งตามมาด้วยความตื่นตระหนกในปี 1873นำมาซึ่งชัยชนะของพรรคเดโมแครตในภาคเหนือ โครงการทางรถไฟจำนวนมากในภาคใต้ต้องถูกระงับ และก่อให้เกิดความรู้สึกคับข้องใจมากขึ้นในทางภาคเหนือ
จุดสิ้นสุดสมัยการบูรณะนั้นเป็นกระบวนการที่ง่อนแง่น และพรรครีพับลิกันสิ้นสุดอำนาจในการควบคุมแต่ละรัฐในเวลาที่แตกต่างกัน เหตุการณ์การประนีประนอม ค.ศ. 1877ทำให้การแทรกแซงทางทหารในการเมืองภาคใต้ต้องยุติลง และพรรครีพับลิกันล่มสลายในการควบคุมรัฐบาลสามรัฐสุดท้ายของภาคใต้ ตามมาด้วยช่วงเวลาที่คนผิวขาวภาคใต้ได้ใช้คำว่าเป็น "การกู้คืน" โดยสภานิติบัญญัติของรัฐที่ถูกครอบงำโดยคนผิวขาวได้ตรากฎหมายจิมโคร์วซึ่งเป็นการเพิกถอนสิทธิ์ในการแก้ไขรัฐธรรมนูญของคนผิวดำส่วนใหญ่ รวมถึงผู้มีรายได้น้อยชาวผิวขาวจำนวนมาก และสิทธิ์ในกฎหมายเลือกตั้งที่เริ่มต้น ค.ศ. 1890 ภาพจำในสมัยการบูรณะของสมาชิกพรรคเดโมแครตภาคใต้ผิวขาวซึ่งไม่ดีนักในสายตาพวกเขา พวกเขาจึงกำหนดระบบอำนาจสูงสุดของคนผิวขาวและพลเมืองชั้นสองสำหรับคนผิวดำ เป็ยกฎหมายที่ถูกเรียกว่า กฎหมายจิมโคร์ว
ทรรศนะสามมิติของความทรงจำในสงครามกลางเมืองที่เกิดขึ้นในสมัยการบูรณะ ได้แก่
สมัยการบูรณะกล่าวถึงประเด็นทั้งหลาย เช่น วิธีที่ 11 รัฐกบฏแยกตัวทางภาคใต้ได้รับสิ่งที่รัฐธรรมนูญ เรียกว่า "รูปแบบรัฐบาลของรีพับลิกัน" และได้มีที่นั่งใหม่ในรัฐสภาอีกครั้ง สถานะทางการเมืองของอดีตผู้นำฝ่ายสมาพันธรัฐ ตลอดจนรัฐธรรมนูญและสถานะทางกฎหมายของเสรีชนโดยเฉพาะในด้านสิทธิพลเมืองของพวกเขา และยังถูกพิจารณาว่ายังควรให้สิทธิ์ในการลงคะแนนเสียงเลือกตั้งอีกหรือไม่ ความขัดแย้งเกี่ยวกับประเด็นเหล่านี้ปะทุขึ้นทั่วในเขตภาคใต้
การผ่านการแก้ไขรัฐธรรมนูญในบทบัญญัติรัฐธรรมนูญข้อที่ 13ข้อที่ 14และข้อที่ 15เป็นมรดกทางรัฐธรรมนูญของสมัยการบูรณะ การแก้ไขเพิ่มเติมรัฐธรรมนูญเหล่านี้สร้างสิทธิ์ที่จะนำไปสู่การพิพากษาของศาลสูงสุดสหรัฐในช่วงกลางศตวรรษที่ 20 ซึ่งถูกทำให้ขัดข้องจากเหตุการณ์การแบ่งแยกเชื้อชาติในโรงเรียนสหรัฐ"การฟื้นฟูบูรณะครั้งที่สอง" ได้จุดประกายขบวนการเรียกร้องสิทธิพลเมืองนำไปสู่กฎหมายสิทธิพลเมือง ค.ศ. 1964 และ 1965 ที่ยุติการแบ่งแยกเชื้อชาติทางกฎหมายและเปิดหารเลือกตั้งใหม่อีกครั้งสำหรับคนผิวดำ
กฎหมายและการแก้ไขเพิ่มเติมรัฐธรรมนูญที่วางรากฐานสำหรับขั้นตอนการฟื้นฟูในแนวทางที่ "เรดิคัล" หรือ "สุดโต่งรุนแรง" อันนำมาใช้ตั้งแต่ค.ศ. 1866 ถึง 1871 โดยในทศวรรษที่ 1870 สมัยการบูรณะได้ให้สิทธิเสรีภาพที่เท่าเทียมกันแก่เสรีชนภายใต้รัฐธรรมนูญ และคนผิวดำมีสิทธิเลือกตั้งตลอดจนมีสิทธิ์ดำรงตำแหน่งทางการเมือง สภานิติบัญญัติของพรรครีพับลิกัน เป็นการสร้างพันธมิตรระหว่างคนขาวและคนดำ ได้ก่อตั้งระบบโรงเรียนรัฐบาล และสถาบันการกุศลหลายแห่งในเขตภาคใต้ กลุ่มกองกำลังกึ่งทหารผิวขาว โดยเฉพาะคูคลักซ์แคลน(KKK) และพวกสันนิบาตขาวและกลุ่มคนเสื้อแดงได้จัดตั้งขึ้นโดยมีจุดประสงค์ทางการเมืองเพื่อขับไล่พรรครีพับลิกัน พวกเขายังขัดขวางการจัดระเบียบทางการเมือง และข่มขู่คนผิวดำเพื่อกีดกันพวกเขาออกจากการเลือกตั้งประธานาธิบดีแกรนต์ใช้อำนาจของรัฐบาลกลางเพื่อปิดระบบของ KKK ประสบความสำเร็จในต้นทศวรรษที่ 1870 แม้ว่ากลุ่มอื่นๆ ที่มีขนาดเล็กกว่ายังคงดำเนินการอยู่ ตั้งแต่ค.ศ. 1873 ถึง 1877 กลุ่มคนผิวขาวที่สนับสนุนการปฏิรูประบบราชการแบบเสรีนิยมคลาสสิก (เรียกตัวเองว่า "กลุ่มพระผู้ไถ่") ได้รับอำนาจรัฐทางใต้ พวกเขาประกอบตัวเป็นกลุ่มปีกบูร์บงของพรรคเดโมแครตแห่งชาติ
ในทศวรรษที่ 1860 และ 1870 บรรดาผู้นำที่เคยเป็นสมาชิกพรรควิกมุ่งมั่นที่จะสร้างความทันสมัยทางเศรษฐกิจ สร้างทางรถไฟโดยรอบ สร้างโรงงาน ธนาคารและเมืองกลุ่มรีพับลิกัน "หัวรุนแรง" จำนวนมากทางตอนเหนือเป็นผู้ที่เชื่อเรื่องการมีส่วนร่วมในการเป็นพลเมืองของชาวอเมริกันเชื้อสายแอฟริกา โดยให้สิทธิ์พวกเขาในฐานะพลเมือง พร้อมกับสิทธิในสถานประกอบการที่เป็นอิสระ คนพวกนี้ส่วนใหญ่เป็นพวกนิยมความเป็นสมัยใหม่ และเป็นพวกอดีตพรรควิกเก่า"พรรคเสรีนิยมรีพับลิกัน" ในค.ศ. 1872 มีทัศนคติแบบเดียวกัน เว้นแต่ว่าพวกเขาไม่เห็นด้วยกับการทุจริตที่พวกเขาพบเห็นโดยรอบประธานาธิบดีแกรนต์ และเชื่อว่าเป้าหมายของสงครามกลางเมืองสำเร็จแล้ว การแทรกแซงของกองทัพสหรัฐจึงควรยุติได้ในทันที
สมัยการบูรณะนั้นต้องรับมือกับภาวะเศรษฐกิจที่ย่อยยับ สมาพันธรัฐในค.ศ. 1861 มีเมืองเล็กและใหญ่ 297 เมือง ด้วยประชากรราว 835,000 คน ในจำนวนนี้มี 162 เมือง และประชากร 681,000 คน อยู่ภายใต้การยึดครองของกองทัพสหภาพ เมือง 11 เมืองถูกทำลายหรือได้รับความเสียหายอย่างหนักจากสงคราม เช่นแอตแลนตา(เหลือประชากร 1,860 คน จาก 9,600 คน)ชาร์ลสตัน, โคลัมเบีย และริชมอนด์(ก่อนสงครามมีประชากร 40,500, 8,100 และ 37,900 ตามลำดับ) เมืองทั้ง 11 มีประชากร 115,900 คน จากการสำรวจสำมะโนครัวประชากรใน ค.ศ. 1860 หรือคิดเป็น 14% ของเขตเมืองทางใต้ จำนวนประชากรที่อาศัยอยู่ในเมืองที่ถูกทำลายนั้นเป็นเพียง 1% ของประชากรในเมืองและชนบทของสมาพันธรัฐรวมกัน อัตราความเสียหายในเมืองเล็กๆ นั้นต่ำกว่ามาก มีศาลากลางเมืองจำนวนเพียง 45 แห่ง จากทั้งหมด 830 แห่ง เท่านั้นที่ถูกเผา
ที่นาและฟาร์มอยู่ในสภาวะทรุดโทรม และคอกม้า ล่อและวัวก่อนสงครามได้ถูกทำลายจนหมดสิ้น ปศุสัตว์ทางใต้จำนวน 40% ถูกฆ่าสังหารไร่นาทางใต้ไม่มีการใช้เครื่องจักรมากนัก แต่มูลค่าของเครื่องมือและเครื่องจักรในไร่นาตามการสำรวจสำมะโนประชากรสหรัฐ ค.ศ. 1860อยู่ที่ 81 ล้านดอลลาร์สหรัฐฯ และลดลงถึงร้อยละ 40 ในค.ศ. 1870โครงสร้างพื้นฐานด้านการคมนาคมถูกทำลายย่อยยับ โดยมีการบริการรถไฟหรือเรือล่อมแม่น้ำเพียงเล็กน้อย เพื่อขนผลิตผลและสัตว์ออกสู่ตลาดระยะทางรถไฟส่วนใหญ่ตั้งอยู่ในพื้นที่ชนบท โดยมากกว่าสองในสามของรางรถไฟ สะพาน ลานขนถ่ายตู้สินค้าทางรถไฟ ร้านซ่อมและล้อขับเคลื่อน ในพื้นที่ภาคใต้ล้วนตกอยู่ภายใต้การควบคุมของกองทัพสหภาพ ซึ่งทำให้พวกเขาสามารถทำลายได้อย่างเป็นระบบ แม้แต่พื้นที่ที่ไม่ถูกแตะต้อง ก็ยังประสบปัญหาการขาดการบำรุงรักษาและซ่อมแซม การขาดแคลนอุปกรณ์ใหม่ๆ การใช้งานอุปกรณ์เกินขนาดอย่างหนัก และการเคลื่อนย้ายอุปกรณ์อย่างจงใจโดยฝ่ายสมาพันธรัฐขนย้ายจากพื้นที่ห่างไกลเข้าไปในเขตสงคราม จึงทำให้ระบบเหล่านั้นถูกทำลายเมื่อสงครามยุติการฟื้นฟูระบบโครงสร้างพื้นฐาน โดยเฉพาะอย่างยิ่งระบบราง กลายเป็นสิ่งสำคัญอันดับแรกของรัฐบาลสมัยการบูรณะ
ความเสียหายมหาศาลจากการทำสงครามของสมาพันธรัฐส่งผลกระทบอย่างมากต่อโครงสร้างพื้นฐานทางเศรษฐกิจภาคใต้ ความเสียหายโดยตรงของสมาพันธรัฐในด้านทุนมนุษย์ค่าใช้จ่ายของรัฐบาล และความเสียหายทางกายภาพจากสงครามมีมูลค่ารวม 3.3 พันล้านดอลลาร์ ในช่วงต้น ค.ศ. 1865 อัตราเงินเฟ้อที่สูงทำให้มูลค่าเงินดอลลาร์สมาพันธรัฐมีน้อย เมื่อสงครามสิ้นสุดลง สกุลเงินสมาพันธรัฐและเงินฝากในธนาคารมีค่าเป็นศูนย์ ทำให้ระบบธนาคารสูญเสียเกือบทั้งหมด ผู้คนต้องหันไปใช้บริการแลกเปลี่ยนสินค้า หรือพยายามหาเงินจากดอลลาร์สหภาพที่ขาดแคลนเช่นกัน การเลิกทาสในภาคใต้ทำให้เศรษฐกิจของภาคใต้ทั้งหมดจะต้องถูกสร้างขึ้นใหม่ เจ้าของไร่สวนคนผิวขาวที่สูญเสียการลงทุนมหาศาลจากทาส เหลือเงินทุนเพียงน้อยนิดที่จ่ายให้กับแรงงานเสรีชนที่ต้องเก็บเกี่ยวพืชผล เป็นผลให้มีการพัฒนาระบบการเช่าที่ดินโดยแบ่งผลผลิตซึ่งเจ้าของที่ดินได้แบ่งแปลงไร่สวนขนาดใหญ่ออกจากกัน และปล่อยเช่าพื้นที่ทำการเกษตรเล็กๆ แก่พวกเสรีชนและครอบครัวของพวกเขา ลักษณะหลักของเศรษฐกิจภาคใต้จึงถูกเปลี่ยนจากกลุ่มชนชั้นสูงพวกผู้ดีเจ้าของทาสที่เป็นคนส่วนน้อย กลายเป็นระบบเกษตรกรรมแบบเกษตรกรผู้เช่าไร่นา
การสิ้นสุดของสงครามกลางเมืองเกิดขึ้นพร้อมกับการอพยพผู้คนจำนวนมากเข้าสู่เมืองต่างๆในเมืองต่างๆ คนดำถูกผลักไสให้ได้งานที่มีค่าตอบแทนต่ำที่สุด เช่น แรงงานไร้ฝีมือ และแรงงานภาคบริการ ผู้ชายทำงานเป็นพนักงานรถไฟ คนงานโรงกลึงและผลิตไม้แปรรูป และพนักงานโรงแรม ช่างฝีมือที่เป็นทาสจำนวนมากในช่วงแอนเทเบลลัมเซาท์ไม่ได้ถูกแปรเปลี่ยนเป็นช่างฝีมือเสรีชนอิสระในช่วงสมัยการบูรณะผู้หญิงผิวดำส่วนใหญ่ถูกกักขังให้ทำงานในครัวเรือน เป็นแม่ครัว แม่บ้านและพยาบาลเด็ก คนอื่นๆ ทำงานตามโรงแรม และอีกหลายคนเป็นหญิงรับจ้างซักรัด การเคลื่อนย้ายประชากรนี้ส่งผลกระทบด้านลบที่รุนแรงแก่คนผิวดำ ทำให้เกิดการเจ็บป่วยและเสียชีวิตจำนวนมาก
ชายผิวขาวภาคใต้จำนวนหนึ่งในสี่ที่มีอายุอยู่ในช่วงวัยเกณฑ์ทหาร อันเป็นกระดูกสันหลังของแรงงานผิวขาวในภาคใต้ เสียชิวิตในช่วงสงคราม ทิ้งครอบครัวไว้ข้างหลังให้ยากจนอย่างนับไม่ถ้วนรายได้ต่อหัวของคนผิวขาวชาวใต้ลดลงจาก 125 ดอลลาร์ในค.ศ. 1857 เหลือ 80 ดอลลาร์ ในปีค.ศ. 1879 ในช่วงสิ้นสุดศตวรรษที่ 19 และเข้าสู่ศตวรรษที่ 20 ภาคใต้ต้องติดบ่วงแห่งความยากจน ความล้มเหลวนี้เกิดจากสงครามและการพึ่งพาการเกษตรมาตั้งแต่คราวก่อน ซึ่งยังคงเป็นที่ถกเถียงกันในหมู่นักประวัติศาสตร์และนักเศรษฐศาสตร์
ในช่วงระหว่างสงครามกลางเมือง ผู้นำฝ่ายรีพับลิกันหัวรุนแรงได้โต้แย้งว่า ระบบทาสและอำนาจถือครองทาสจะต้องถูกทำลายลงอย่างถาวร ฝ่ายรีพับลิกันสายกลางเสนอว่าสิ่งเหล่านี้จะสำเร็จลงได้ง่ายทันทีเมื่อกองทัพสมาพันธรัฐยอมจำนน และรัฐทางใต้ยกเลิกการแยกตัว อีกทั้งยอมรับในบทบัญญัติรัฐธรรมนูญข้อที่ 13ซึ่งส่วนใหญ่เกิดขึ้นภายในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1865
ประธานาธิบดีลินคอล์นเป็นผู้นำฝ่ายรีพับลิกันสายกลางและเขาต้องการเร่งการบูรณะ เพื่อรวมชาติกลับคืนมาอย่างไม่ลำบากและรวดเร็ว ลินคอล์นประกาศสมัยการบูรณะอย่างเป็นทางการในวันที่ 8 ธันวาคม ค.ศ. 1863 ด้วยแนวนโยบายแผนสิบเปอร์เซ็นต์ของเขา ซึ่งดำเนินการในหลายรัฐ แต่ฝ่ายรีพับลิกันหัวรุนแรงคัดค้าน
ประธานาธิบดีลินคอล์นแตกหักกับพวกหัวรุนแรงในค.ศ. 1864ร่างรัฐบัญญัติเวด-เดวิสในค.ศ. 1864 ซึ่งผลักดันโดยวุฒิสมาชิกเบนจามิน เวดจากรัฐโอไฮโอ และสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรเฮนรี วินเทอร์ เดวิสจากรัฐแมรีแลนด์ ทั้งสองเป็นฝ่ายหัวรุนแรง และร่างรัฐบัญญัตินี้ก็ผ่านมติรัฐสภาโดยการผลักดันของรีพับลิกันหัวรุนแรง กฎหมายนี้ออกแบบมาเพื่อให้ยกเลิกสิทธิ์ฝ่ายสมาพันธรัฐในภาคใต้ ร่างกฎหมายดังกล่าวขอให้รัฐบาลให้สิทธิ์ชาวอเมริกันเชื้อสายแอฟริกันในการลงคะแนนเสียงเลือกตั้ง และผู้ใดที่เต็มใจให้อาวุธเพื่อต่อสู้กับสหรัฐอเมริกาคนผู้นั้นจะถูกตัดสิทธิ์ในการลงคะแนนเสียง ร่างกฎหมายกำหนดให้ผู้มีสิทธิเลือกตั้ง ที่เป็นร้อยละ 50 ของชายผิวขาว ต้องใช้ "คำสาบานที่แข็งกร้าว" โดยต้องสาบานว่าพวกเขาไม่เคยสนับสนุนฝ่ายสมาพันธรัฐ หรือเป็นหนึ่งในทหารของกองทัพสมาพันธรัฐ คำปฏิญาณนี้ยังทำให้พวกเขาต้องสาบานตนว่า จะจงรักภักดีต่อรัฐธรรมนูญและสหภาพ ก่อนที่พวกเขาจะเข้าการประชุมรัฐธรรมนูญของรัฐ ลินคอล์นคัดค้านกฎหมายนี้ ในการผลักดันนโยบาย "ไม่มุ่งพยาบาทต่อใคร" (malice toward none) ซึ่งเขาได้ประกาศในพิธีสาบานตนเข้ารับตำแหน่งสมัยที่สองของเขาลินคอล์นขอให้ผู้ลงคะแนนเสียงเลือกตั้งสนับสนุนสหภาพในอนาคตเท่านั้น โดยไม่ย้อนกลับไปมองอดีตลินคอล์นใช้วิธีการยับยั้งโดยเก็บเรื่องไว้ในการคัดค้านร่างรัฐบัญญัติเวด-เดวิส ซึ่งเขามองว่าเป็นแนวทางที่เข้มงวดสุดโต่งกว่านโยบายแผนสิบเปอร์เซ็นต์
หลังการยับยั้งของลินคอล์น ทำให้ฝ่ายหัวรุนแรงสูญเสียการสนับสนุน แต่พวกเขาก็ฟื้นฟูอำนาจมาได้หลังการลอบสังหารอับราฮัม ลินคอล์นในเดือนเมษายน ค.ศ. 1865
จากนั้นในเดือนมกราคม ค.ศ. 1865คำสั่งพิเศษภาคสนาม ลำดับที่ 15ได้ถูกประกาศใช้ ทำให้มีการคืนที่ดินที่ถูกริบจำนวน 400,000 เอเคอร์ในรัฐจอร์เจียและเซาท์แคโรไลนา แบ่งเป็นแปลงๆ ละ 40 เอเคอร์ให้แก่ครอบครัวเสรีชนชาวอเมริกันเชื้อสายแอฟริกัน ที่เพิ่งได้อิสรภาพ และสหภาพแรงงานผิวขาวทางตอนใต้ก็ได้รับด้วย
6 วันหลังจากสงครามสิ้นสุดเมื่อนายพลโรเบิร์ต อี. ลียอมจำนนต่อกองกำลังเวอร์จิเนียเหนือแห่งกองทัพสหภาพของประธานาธิบดีลินคอล์น
การลอบสังหารอับราฮัม ลินคอล์นในเดือนเมษายน ค.ศ. 1865 รองประธานาธิบดีแอนดรูว์ จอห์นสันได้กลายเป็นประธานาธิบดี พวกหัวรุนแรงมองว่าจอห์นสันเป็นพันธมิตร แต่เมื่อเขาได้เป็นประธานาธิบดี จอห์นสันกลับปฏิเสธโครงการบูรณะของพวกหัวรุนแรง เขามีความสัมพันธ์อันดีกับอดีตฝ่ายสมาพันธรัฐทางใต้และอดีตผู้ทรยศทางเหนือ เขาได้แต่งตั้งผู้ว่าการรัฐที่เป็นคนของเขาเอง และพยายามยุติกระบวนการบูรณะภายในสิ้นปี ค.ศ. 1865แธดเดียส สตีเวนส์คัดค้านแผนการของจอห์นสันอย่างแข็งขันที่พยายามแทรกแซงให้ยุติการบูรณะ สตีเวนส์ยืนยันว่าการบูรณะจะต้อง "ปฏิวัติสถาบัน พฤติกรรมและธรรมเนียมของทางใต้...รากฐานทางสถาบันของพวกเขา...จะต้องถูกทำลายและผันเปลี่ยน หรือไม่เช่นนั้นหยาดเลือดและทรัพย์สมบัติของเราจะถูกใช้ไปโดยเปล่าประโยชน์"จอห์นสันแตกหักกับพรรครีพับลิกันโดยสิ้นเชิง เมื่อเขาคัดค้านรัฐบัญญัติสิทธิพลเมือง ต้นค.ศ. 1866 ในขณะที่พรรคเดโมแครตกำลังเฉลิมฉลอง พรรครีพับลิกันก็รวมตัวผ่านร่างกฎหมายอีกครั้งหนึ่ง และเอาชนะการคัดค้านของประธานาธิบดีจอห์นสันทไให้เป็นลักษณะของสงครามทางการเมืองเต็มรูปแบบระหว่างจอห์นสัน (ซึ่งได้เป็นพันธมิตรกับพรรคเดโมแครต) กับฝ่ายรีพับลิกันหัวรุนแรง
นับตั้งแต่สงครามสิ้นสุดลง รัฐสภาปฏิเสธข้อโต้แย้งของจอห์นสันที่โต้ว่า เขามีอำนาจทางสงครามในการตัดสินใจว่าจะดำเนินการอะไร  โดยรัฐสภาตัดสินว่า รัฐสภามีอำนาจหลักในการตัดสินใจ แนวทางการบูรณะนั้นจะดำเนินการอย่างไร เนื่องจากรัฐธรรมนูญระบุให้ สหรัฐฯ ต้องรับประกันว่าแต่ละรัฐจะมีรูปแบบการปกครองแบบสาธารณรัฐนิยม พวกหัวรุนแรงยืนกรานว่ารัฐสภาสามารถตัดสินใจในแนวทางของการบูรณะนั้นจะเป็นอย่างไร ประเด็นมีหลากหลายประเด็น ว่า ใครควรเป็นผู้ตัดสินใจ รัฐสภาหรือประธานาธิบดี สาธารณรัฐนิยมควรจะดำเนินการอย่างไรในภาคใต้ สถานะของรัฐอดีตสมาพันธรัฐควรจะเป็นอย่างไร สถานะพลเมืองของอดีตผู้นำสมาพันธรัฐควรจะเป็นอย่างไร สัญชาติและสถานะการเลือกตั้งของเสรีชนเป็นอย่างไร
หลังสงครามยุติ ประธานาธิบดีแอนดรูว์ จอห์นสัน ได้คืนที่ดินส่วนใหญ่ให้แก่อดีตชาวผิวขาวที่เป็นเจ้าของทาส
ในค.ศ. 1866 ฝ่ายรีพับลิกันหัวรุนแรงนำโดยสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแธดเดียส สตีเวนส์และวุฒิสมาชิกชาลส์ ซัมเนอร์เชื่อว่าผู้ที่จอห์นสันแต่งตั้งให้ทำหน้าที่ในทางภาคใต้นั้น ไม่มีความจงรักภักดีต่อสหภาพ หรือเป็นศัตรูกับฝ่ายที่จงรักภักดีต่อสหภาพ และเป็นศัตรูของพวกเสรีชน ฝ่ายหัวรุนแรงใช้หลักฐานที่เกิดการจลาจลต่อต้านคนผิวดำ ในเหตุการณ์การจลาจลเมมฟิส ค.ศ. 1866และการสังหารหมู่นิวออร์ลีนส์ ค.ศ. 1866ฝ่ายรีพับลิกันหัวรุนแรงเรียกร้องให้รัฐบาลกลางตอบโต้อย่างรวดเร็วและหนักแน่น และระงับการเหยียดเชื้อชาติในภาคใต้
สตีเวนส์และผู้สนับสนุนมองว่าการแยกตัวออกจากรัฐ ทำให้รัฐเหล่านั้นมีลักษณะเหมือนดินแดนใหม่ ซัมเนอร์ก็ได้แย้งว่าการแยกตัวออกจากสหรัฐได้ทำลายสถานะความเป็นมลรัฐ แต่รัฐธรรมนูญยังคงขยายอำนาจและให้การคุ้มครองปัจเจกชน เช่นเดียวกับดินแดนอื่นๆ ในสหรัฐ พรรครีพับลิกันพยายามไม่ให้นักการเมืองภาคใต้ของจอห์นสัน "ฟื้นฟูประวัติศาสตร์การควบคุมพวกนิโกร" เนื่องด้วยระบบทาสถูกยกเลิกการประนีประนอมสามในห้าจึงไม่ได้ถูกนำมาใช้ในการนับประชากรคนผิวดำ หลังการสำรวจสำมะโนประชากร ค.ศ. 1870 ภาคใต้ได้รับที่นั่งผู้แทนเพิ่มเติมจำนวนมากในรัฐสภา โดยพิจารณาจากฐานประชากรที่เป็นเสรีชนทั้งหมดสมาชิกพรรครีพับลิกันในอิลินอยส์รายหนึ่ง แสดงความหวาดกลัวว่า ถ้าหากภาคใต้เพียงได้รับอนุญาตให้ฟื้นฟูอำนาจที่เคยได้รับก่อนหน้านี้ จะทำให้ "การเพิ่มขึ้นของจำนวนผู้แทนนั้นเป็นรางวัลสำหรับผู้ทรยศ"
การเลือกตั้งในค.ศ. 1866 ได้เปลี่ยนสมดุลของอำนาจอย่างเด็ดขาด ทำให้พรรครีพับลิกันมีเสียงข้างมากในทั้งสองสภา และมีคะแนนเสียงมากพอที่จะเอาชนะการโหวตคัดค้านของจอห์นสัน พวกเขาจึงดำเนินการฟ้องให้ขับแอนดรูว์ จอห์นสันออกจากตำแหน่งประธานาธิบดีเนื่องจากเขาพยายามขัดขวางมาตรการบูรณะที่สุดโต่งของรีพับลิกันหัวรุนแรงโดยการใช้รัฐบัญญัติการดำรงตำแหน่ง (ค.ศ. 1867)ประธานาธิบดีจอห์นสันพ้นผิดด้วยคะแนนเสียงเดียว แต่เขาก็สูญเสียอิทธิพบในการกำหนดนโยบายการบูรณะรัฐสภาของพรรครีพับลิกันจัดตั้งเขตการทหารในภาคใต้ และใช้บุคลากรกองทัพบกสหรัฐในการบริหารจัดการภูมิภาคนี้จนกว่ารัฐบาลใหม่ที่จงรักภักดีต่อสหภาพจะถูกจัดตั้งขึ้น บทบัญญัติรัฐธรรมนูญข้อที่ 14 และสิทธิของพวกเสรีชนในการลงคะแนนเสียงได้ถูกจัดตั้งขึ้น รัฐสภาดำเนินการระงับสิทธิในการลงคะแนนเสียงของอดีตเจ้าหน้าที่สมาพันธรัฐและเจ้าหน้าที่อาวุโส ประมาณ 10,000 - 15,000 คน ในขณะที่การแก้ไขรัฐธรรมนูญทำให้ขาวอเมริกันเชื้อสายแอฟริกันได้รับสัญชาติอย่างเต็มรูปแบบ และผู้ชายที่บรรลุนิติภาวะมีสิทธิลงคะแนนเสียง
ด้วยอำนาจในการออกเสียงลงคะแนน เหล่าเสรีชนจึงเริ่มมีส่วนร่วมในการเมือง ในขณะที่ทาสจำนวนมากไม่มีการศึกษา คนผิวดำที่มีการศึกษา (รวมถึงทาสที่หลบหนี) ได้ย้ายลงมาจากทางเหนือเพื่อช่วยเหลือพวกเขา และเป็นผู้นำในการขับเคลื่อนไปโดยปริยาย พวกเขาเลือกชายผิวขาวและผิวดำเป็นตัวแทนของพวกเขาในการประชุมรัฐธรรมนูญ กลุ่มพันธมิตรพรรครีพับลิกันของพวกเสรีชน ชาวใต้ที่สนับสนุนสหภาพ (ถูกเรียกอย่างเย้ยหยันว่า "สกาลาเวก" โดยพวกพรรคเดโมเครตขาว) และชาวเหนือที่อพยพลงมาทางภาคใต้ (ถูกเรียกอย่างเย้ยหยันว่า "คาร์เพทแบ็กเกอร์") ซึ่งบางคนเป็นชาวพื้นเมือง แต่เป็นทหารผ่านศึกของฝ่ายสหภาพ ได้รวมกันจัดประชุมรัฐธรรมนูญ พวกเขาได้สร้างรัฐธรรมนูญใหม่ของรัฐเพื่อกำหนดทิศทางของรัฐภาคใต้
รัฐสภาต้องพิจารณาถึงวิธีการฟื้นฟูสถานะและการเป็นผู้แทนในสหภาพของรัฐทางใต้ที่ประกาศอิสรภาพจากสหรัฐอเมริกา และการถอนผู้แทนของรัฐเหล่านั้นสิทธิในการเลือกตั้งของอดีตฝ่ายสมาพันธรัฐเป็นหนึ่งในสองข้อกังวลหลัก ต้องมีการตัดสินใจว่าจะยอมให้อดีตสมาพันธรัฐบางส่วน หรือทั้งหมดสามารถลงคะแนนเสียงได้ (หรือดำรงตำแหน่งทางการเมือง) ฝ่ายสายกลางในรัฐสภาต้องการให้ทุกคนมีสิทธิลงคะแนนเสียง แต่ฝ่ายหัวรุนแรงต่อต้าน พวกเขาต้องกล่าวคำสาบานที่แข็งกร้าวซ้ำแล้วซ้ำเล่า ซึ่งทำให้ไม่มีอดีตสมาพันธรัฐคนใดสามารถใช้สิทธิลงคะแนนเสียงได้อย่างมีประสิทธิภาพ นักประวัติศาสตร์ฮาโรลด์ ไฮแมนกล่าวว่า สมาชิกสภาในค.ศ. 1866 "ใช้คำสาบานเป็นปราการด่านสุดท้ายในการป้องกันไม่ให้อดีตกบฏกลับเข้ามามีอำนาจ ซึ่งเป็นแนวป้องกันที่เกื้อหนุนพวกชาวใต้ฝ่ายสหภาพและพวกนิโกรในการปกป้องตนเอง"
ผู้นำรีพับลิกันหัวรุนแรงแธดเดียส สตีเวนส์เสนอข้อกฎหมายให้อดีตฝ่ายสมาพันธรัฐทั้งหมดเสียสิทธิ์ในการออกคะแนนเสียงเป็นเวลาห้าปี แต่การผลักดันของเขาก็ไม่ประสบความสำเร็จ แต่ก็มีการประนีประนอมที่บรรลุผลทำให้ผู้นำฝ่ายพลเรือนและทหารหลายคนของสมาพันธรัฐต้องเสียสิทธิ ไม่มีข้อมูลทราบว่าผู้ที่เสียสิทธิในการออกเสียงมีทั้งหมดกี่คน แต่ก็มีผู้ประเมินว่าเป็นตัวเลขสูงถึง 10,000 ถึง 15,000 คนอย่างไรก็ตาม นักการเมืองฝ่ายหัวรุนแรงได้เข้ารับตำแหน่งงานการเมืองในระดับรัฐ ในรัฐเทนเนสซีแห่งเดียว มีอดีตฝ่ายสมาพันธรัฐกว่า 80,000 คนถูกเพิกถอนสิทธิ
ประการที่สองเป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องอย่างใกล้ชิด คือ ประเด็นที่ว่าจะต้องรับเสรีชนจำนวน 4 ล้านคนเป็นพลเมืองหรือไม่ พวกเขาจะมีสิทธิลงคะแนนเสียงได้หรือไม่ หากมีการถือว่าพวกเขาเป็นพลเมืองสมบูรณ์ จะต้องมีการพิจารณาจัดสรรตำแหน่งผู้แทนราษฎรบางส่วนในรัฐสภาตามกำหนดกฎเกณฑ์ ก่อนสงคราม ประชากรทาสถูกนับเป็นจำนวนสามในห้าของจำนวนคนขาวที่เป็นอิสระ การให้เสรีชน 4 ล้านคนเป็นพลเมืองเต็มตัว จะทำให้ฝ่ายใต้ได้รับที่นั่งเพิ่มในรัฐสภา หากคนผิวดำถูกปฏิเสธสิทธิในการลงคะแนนเสียงและสิทธิในการดำรงตำแหน่ง ฉะนั้นจะมีแต่คนขาวเท่านั้นที่จะเป็นผู้แทนของพวกเขา คนหลายคน ได้แก่ ชาวใต้ผิวขาวโดยส่วนใหญ่พรรคเดโมแครตเหนือและพรรครีพับลิกันเหนือบางคน ต่อต้านการให้สิทธิแก่คนผิวดำ  ผู้มีสิทธิเลือกตั้งพรรครีพับลิกันมีส่วนน้อยที่ไม่เห็นด้วยกับสิทธิลงคะแนนเสียงของคนผิวดำ โดยยกประเด็นเรื่องอาจทำให้เกิดความพ่ายแพ้ของมาตรการในการออกเสียงเลือกตั้งในรัฐทางตอนเหนือส่วนใหญ่บางรัฐทางตอนเหนือที่มีการลงประชามติในเรื่องการจำกัดความสามารถของประชากรผิวดำที่มีอยู่เป็นส่วนน้อยในการออกเสียงเลือกตั้ง
ลินคอล์นให้การสนับสนุนในทางสายกลาง คืออนุญาตให้คนผิวดำบางส่วนมีสิทธิลงคะแนนเสียง โดยให้สิทธิแก่ผู้ที่เป็นทหารผ่านศึกกองทัพสหรัฐจอห์นสันก็ยังเชื่อว่าการทำหน้าที่ดังกล่าวถือเป็นรางวัลตอบแทนด้วยการให้เป็นพลเมือง ลินคอล์นเสนอให้ลงคะแนนเสียงให้กับ "ผู้ที่มีปัญญามาก และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง ผู้ที่ต่อสู้อย่างหาญกล้าในตำแหน่งหน้าที่ของพวกเรา"ในค.ศ. 1864 จอห์นสันขณะดำรงตำแหน่งผู้ว่าการรัฐได้กล่าวว่า "ชนชั้นที่ดีกว่าจะไปทำงานและเลี้ยงชีพของตน และชนชั้นนั้นควรจะได้รับอนุญาตให้มีสิทธิลงคะแนน ด้วยเหตุผลที่ว่า พวกนิโกรที่ซื่อสัตย์นั้นมีค่ามากกว่าพวกผิวขาวที่ไม่ซื่อสัตย์"
เมื่อเขาได้เป็นประธานาธิบดีในค.ศ. 1865 จอห์นสันเขียนถึงวิลเลียม เอล. ชาร์คีย์คนที่เขาได้แต่งตั้งให้เป็นผู้ว่าการรัฐมิสซิสซิปปี แนะนำว่า "หากคุณสามารถขยายสิทธิในการลงคะแนนเสียงเลือกตั้งไปยังทุกคนทุกสีผิวที่สามารถอ่านรัฐธรรมนูญในภาษาอังกฤษได้ และสามารถเขียนชื่อสกุลตัวเองได้ และบุคคลทุกคนทุกผิวสีที่เป็นเจ้าของทรัพย์สินที่มีมูลค่าอย่างน้อย 250 ดอลลาร์ฯ และจ่ายภาษีด้วยนั้น คุณก็จะสามารถปลดอาวุธพวกศัตรู [พวกหัวรุนแรงในรัฐสภา] ได้อย่างเบ็ดเสร็จ และจะเป็นตัวอย่างให้รัฐอื่นๆ ปฏิบัติตาม"
ชาลส์ ซัมเนอร์และแธดเดียส สตีเวนส์ ผู้นำฝ่ายรีพับลิกันหัวรุนแรง ลังเลที่จะให้สิทธิเสรีภาพส่วนใหญ่แก่พวกเสรีชนที่ไม่รู้หนังสือ ซัมเนอร์ต้องการความเสมอภาคที่ได้กำหนดไว้ในตอนแรก ซึ่งจะเป็นการกำหนดข้อจำกัดด้านการรู้หนังสือของคนผิวดำกับคนผิวขาว เขาเชื่อว่าเขาจะไม่ประสบความสำเร็จในการผ่านร่างกฎหมายที่ตัดสิทธิ์คนผิวขาวที่ไม่รู้หนังสือ และคนเหล่านั้นได้มีสิทธิลงคะแนนเสียงตามปกติแล้ว
ในภาคใต้ คนผิวขาวที่ยากจนหลายคนเป็นคนไม่รู้หนังสือ โดยพวกเขาไม่ได้รับการศึกษาโดยรัฐในช่วงก่อนสงคราม ตัวอย่างเช่น ใน ค.ศ. 1880 อัตราการไม่รู้หนังสือของคนผิวขาวอยู่ที่ประมาณ 25% ในรัฐเทนเนสซี, เคนทักกี, แอละแบมา, เซาท์แคโรไลนาและจอร์เจีย และมีสูงถึง 33% ในนอร์ทแคโรไลนา ซึ่งเมื่อเทียบกับอัตราของทั้งประเทศ 9% อัตราการไม่รู้หนังสือของคนผิวดำภาคใต้มีมากกว่า 70%อย่างไรก็ตาม ในค.ศ. 1900 โดยเน้นที่ชุมชนคนผิวดำในเรื่องการศึกษา ปรากฏว่า คนผิวดำส่วนใหญ่ประสบความสำเร็จในการอ่านออกเขียนได้มากขึ้น
ซัมเนอร์ได้ข้อสรุปในไม่ช้าว่า "ไม่มีการคุ้มครองในหลายๆ เรื่องที่สำคัญของเสรีชน ยกเว้นเรื่องสิทธิลงคะแนนเสียง" สิ่งนี้เป็นสิ่งสำคัญ เขากล่าวว่า "(1) เพื่อเป็นการป้องกันตัวพวกเขาเอง (2) เพื่อเป็นการคุ้มครองฝ่ายสหภาพผิวขาว และ (3) เพื่อความสงบสุขของประเทศ เราใส่ปืนคาบศิลาไว้ในมือของเขาเพราะมันเป็นสิ่งจำเป็น และด้วยเหตุผลเดียวกัน เราต้องให้สิทธิในการเลือกตั้งแก่เขา" การสนับสนุนสิทธิในการแออกเสียงเป็นการประนีประนอมระหว่างฝ่ายรีพับลิกันสายกลางและรีพับลิกันหัวรุนแรง
พรรครีพับลิกันเชื่อว่าวิธีที่ดีที่สุดสำหรับผู้คนที่ได้มีประสบการณ์ทางการเมือง คือ การสามารถลงคะแนนเสียงและการมีส่วนร่วมในระบบการเมือง พวกเขาผ่านกฎหมายให้เสรีชนผู้ชายทุกคนให้มีสิทธิเลือกตั้ง ในค.ศ. 1867 คนผิวดำได้ลงคะแนนเสียงเลือกตั้งครั้งแรก ตลอดระยะเวลาของสมัยการบูรณะ ชาวอเมริกันเชื้อสายแอฟริกันกว่า 1,500 คน ได้เข้าดำรงตำแหน่งต่างๆ ในภาคใต้ ผู้ชายบางคนได้หนีไปทางตอนเหนือและเข้ารับการศึกษา จากนั้นเดินทางกลับมายังภาคใต้ พวกเขาไม่ได้ดำรงตำแหน่งในจำนวนที่เป็นผู้แทนตามสัดส่วนประชากร แต่พวกเขามักเลือกคนผิวขาวให้เป็นผู้แทนของพวกเขาปัญหาสิทธิเลือกตั้งของผู้หญิงได้ถูกนำมาถกเถียงแต่ถูกปฏิเสธในที่สุดผู้หญิงก็ได้รับสิทธิในการเลือกตั้งตามการเพิ่มเติมบทบัญญัติรัฐธรรมนูญข้อที่ 19ในค.ศ. 1920
ตั้งแต่ค.ศ. 1890 ถึง 1908 รัฐทางใต้ได้ผ่านรัฐธรรมนูญและกฎหมายของรัฐใหม่ ซึ่งกีดกันคนผิวดำส่วนใหญ่และคนผิวขาวที่ยากจนจำนวนหลายหมื่นคน จากการลงทะเบียนผู้มีสิทธิเลือกตั้งและกฎการเลือกตั้ง เมื่อมีการตั้งข้อกำหนดใหม่ เช่นการทดสอบการรู้หนังสือส่วนบุคคลของรัฐ แต่ในบางรัฐมีการใช้ "อนุมาตราคุณปู่" เพื่อให้คนผิวขาวที่ไม่รู้หนังสือสามารถออกเสียงลงคะแนนได้
ห้าเผ่าอารยะที่ได้ย้ายไปอยู่เขตอินเดียน(ปัจจุบันคือส่วนหนึ่งของรัฐโอคลาโฮมา) ได้มีทาสผิวดำครอบครองและทำสนธิสัญญาสนับสนุนฝ่ายสมาพันธรัฐ ในช่วงสงคราม มีสงครามระหว่างฝ่ายสนับสนุนสหภาพและฝ่ายต่อต้านชาวอเมริกันพื้นเมืองที่สนับสนุนสหภาพโหมกระหน่ำอย่างหนัก รัฐสภาได้ผ่านกฎหมายซึ่งมอบอำนาจแก่ประธานาธิบดีในการระงับงบประมาณจัดสรรแก่ชนเผ่าใดๆ หากชนเผ่านั้น "อยู่ในสถานะที่เป็นปรปักษ์กับรัฐบาลสหรัฐอเมริกา...และโดยการประกาศให้สนธิสัญญาทั้งหมดที่ชนเผ่านั้นได้ทำไป ให้เพิกถอนจนสิ้นไปจากเผ่านั้น"
กระทรวงมหาดไทยสหรัฐในฐานะที่เป็นองค์ประกอบของการบูรณะได้สั่งประชุมผู้แทนจากชนเผ่าอินเดียนทั้งหมดที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับฝ่ายสมาพันธรัฐสภาดังกล่าวซึ่งถูกเรียกว่าคณะกรรมการสนธิสัญญาภาคใต้จัดประชุมครั้งแรกที่ฟอร์ตสมิธรัฐอาร์คันซอในเดือนกันยายน ค.ศ. 1865 มีผู้แทนชาวอเมริกันพื้นเมืองจำนวนหลายร้อยคนเข้าร่วมประชุม โดยเป็นผู้แทนของหลายสิบเผ่า ในอีกไม่กี่ปีข้างหน้า คณะกรรมการได้เจรจาสนธิสัญญากับเผ่าต่างๆ ซึ่งเป็นผลให้มีการย้านถิ่นฐานเพิ่มเติมเข้าไปยังเขตอินเดียน และมีการจัดตั้งดินแดนโอคลาโฮมาซึ่งยังไม่เป็นระบบระเบียบโดยพฤตินัย(ในขั้นต้นของสนธิสัญญา)
ประธานาธิบดีลินคอล์นลงนามประกาศใช้รัฐบัญญัติการยึดทรัพย์สองฉบับ ฉบับแรกในวันที่ 6 สิงหาคม ค.ศ. 1861 และฉบับที่ 2 ในวันที่ 17 กรกฎาคม ค.ศ. 1862 เพื่อปกป้องทาสที่หลบหนีข้ามจากสหพันธรัฐมายังสหภาพ และเป็นการปลดปล่อยทาสทางอ้อมถ้าหากเจ้านายของพวกเขายังคงก่อการจลาจลต่อสหรัฐ กฎหมายอนุญาตให้มีการริบที่ดินเพื่อการไปตั้งถิ่นฐานจากพวกที่ยังสนับสนุนฝ่ายกบฏ อย่างไรก็ตามกฎหมายเหล่านี้มีผลจำกัด เนื่องจากได้รับการสนับสนุนไม่มากนักจากรัฐสภา กอปรกับอัยการสูงสุดสหรัฐเอ็ดเวิร์ด เบ็ทส์มีการบังคับใช้กฎหมายนี้อย่างไม่มากพอ
ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1861 พลตรีจอห์น ซี. เฟรมงต์ผู้บัญชาการทหารฝ่ายสหภาพของกองทัพภาคตะวันตก ประกาศกฎอัยการศึกในรัฐมิสซูรีทำการยึดทรัพย์สินฝ่ายสมาพันธรัฐและปลดปล่อยทาสของคนพวกนั้น ประธานาธิบดีลินคอล์นสั่งการให้เฟรมงต์เพิกถอนคำประกาศปลดปล่อยทาส โดยกล่าวว่า "กระผมคิดว่าเป็นอันตรายอย่างยิ่งที่...ทาสที่ได้รับการปลดปล่อยจากพวกเจ้าของทาสผู้ทรยศ พวกเขาจะเตือนไปยังพรรคพวกสหภาพภาคใต้ของพวกเขา และให้หันมาต่อต้านพวกเรา-บางทีอาจจะเป็นการทำลายโอกาสของเราที่จะแสวงหาประโยชน์ในรัฐเคนทักกี" เฟรมงต์ได้ปฏิเสธที่จะเพิกถอนประกาศปลดปล่อยทาสของเขา ประธานาธิบดีลินคอล์นจึงปลดเขาออกจากหน้าที่ประจำในวันที่ 2 พฤศจิกายน ค.ศ. 1861 ลินคอล์นเกรงกลัวว่ารัฐชายแดนจะแยกตัวออกจากสหภาพหากมีทาสได้รับอิสรภาพ ในวันที่ 26 พฤษภาคม ค.ศ. 1862 พลตรีฝ่ายสหภาพเดวิด ฮันเตอร์ได้ประกาศปลดปล่อยทาสในเซาท์แคโรไลนารัฐจอร์เจียและฟลอริดา ได้ประกาศว่า "บุคคลทั้งหมด...ซึ่งก่อนหน้านี้ถือว่าเป็นทาส...เป็นอิสระตลอดกาลแล้ว" ลินคอล์นรู้สึกอับอายขายหน้าจากคำสั่งนี้ เขาจึงเพิกถอนคำประกาศของฮันเตอร์และยกเลิกการปลดปล่อยทาส
ในวันที่ 16 เมษายน ค.ศ. 1862 ลินคอล์นลงนามในร่างกฎหมายว่าด้วยการค้าทาสในวอชิงตัน ดี.ซี. และปลดปล่อยทาสประมาณ 3,500 คนในเมือง ในวันที่ 19 มิถุนายน ค.ศ. 1862 เขาได้ลงนามในกฎหมายห้ามการค้าทาสในทุกดินแดนของสหรัฐ วันที่ 17 กรกฎาคม ค.ศ. 1862 ภายใต้อำนาจของรัฐบัญญัติการยึดทรัพย์ และบทบัญญัติของกฎหมายบังคับ ค.ศ. 1795 เขาอนุญาตให้มีการเกณฑ์ทาสที่เป็นอิสระเข้ารับราชการในกองทัพสหรัฐ และยึดทรัพย์ฝ่ายสมาพันธรัฐเพื่อวัตถุประสงค์ทางการทหาร
ประธานาธิบดีลินคอล์นพยายามรักษาเขตแดนของสหภาพไว้ ในช่วงต้นค.ศ. 1861 มีการออกแบบแนวทางชดเชยการเลิกทาสแบบค่อยเป็นค่อยไปซึ่งจ่ายโดยพันธบัตรรัฐบาล ลินคอล์นต้องการให้รัฐเดลาแวร์,รัฐแมริแลนด์,รัฐเคนทักกีและรัฐมิสซูรี"นำระบบการเลิกทาสอย่างค่อยเป็นค่อยไปเพื่อให้เกิดการเลิกทาสอย่างสมบูรณ์ภายในเวลา 20 ปี" ในวันที่ 26 มีนาคม ค.ศ. 1862 ลินคอล์นพบปะกับวุฒิสมาชิก ชาลส์ ซัมเนอร์ และแนะนำให้มีการประชุมร่วมกันของสมาชิกจากสองสภาในวาระพิเศษ เพื่อหารือในเรื่องการช่วยเหลือทางด้านการเงินแก่รัฐชายแดนที่เริ่มแผนการเลิกทาสอย่างค่อยเป็นค่อยไปในเดือนเมษายน ค.ศ. 1862 มีการประชุมร่วมกันของสองสภา แต่ถึงกระนั้น รัฐชายแดนเหล่านั้นก็ไม่สนใจและไม่ตอบสนองต่อลินคอล์น หรือ ข้อเสนอการเลิกทาสใดๆ ของรัฐสภาลินคอล์นกล่าวสนับสนุนแนวทางชดเชยการเลิกทาสในระหว่างการประชุมบนเรือกลไฟริเวอร์ควีน ค.ศ. 1865
ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1862 ประธานาธิบดีลินคอล์นพบปะกับผู้นำชาวอเมริกันเชื้อสายแอฟริกัน และกระตุ้นให้พวกเขาเคลื่อนย้ายตั้งถิ่นฐานในแถบอเมริกากลางลินคอล์นมีแผนที่จะปลดปล่อยทาสทางใต้จากคำประกาศเลิกทาส และเขากังวลว่าพวกเสรีชนจะไม่ได้รับการปฏิบัติที่ดีจากคนผิวขาวในสหรัฐอเมริกาทั้งฝ่ายเหนือและใต้ แม้ว่าลินคอล์นจะให้การรับรองว่ารัฐบาลสหรัฐฯ จะสนับสนุนและปกป้องนิคมใดๆ ที่ถูกจัดตั้งขึ้นสำหรับอดีตทาส แต่ผู้นำเหล่านั้นกลับปฏิเสธข้อเสนอในการอพยพตั้งถื่นฐานนิคม คนผิวดำที่เป็นอิสระหลายคนต่อต้านแผนการอพยพถิ่นฐานเพราะพวกเขาต้องการที่จะอยู่อาศัยในสหรัฐอเมริกา ประธานาธิบดีลินคอล์นยังคงยืนกรานในแผนย้ายถิ่นฐานจัดตั้งนิคม ด้วยเขาเชื่อว่าการเลิกทาสและการอพยพถิ่นฐานอาณานิคมเป็นโครงการเดียวกัน โดยในเดือนเมษายน ค.ศ. 1863 ลินคอล์นประสบความสำเร็จในการส่งชาวนิคมผิวดำไปยังประเทศเฮติและอีก 453 คนถูกส่งไปยังจังหวัดชีรีคีในแถบอเมริกากลาง แต่ก็ไม่มีนิคมใดๆ ที่สามารถอยู่โดยพึ่งตนเองได้เฟรเดอริค ดักลาสชาวอเมริกันเชื้อสายแอฟริกันซึ่งเป็นนักสิทธิพลเมืองและสิทธิทางการเมืองคนสำคัญของศตวรรษที่ 19 ได้วิพากษ์วิจารณ์ลินคอล์น โดยระบุว่า ลินคอล์นได้แสดงถึง "ความไม่คงเส้นคงวาทั้งหมดของเขา ความเย่อหยิ่งในชาติกำเนิดและสายเลือด การดูถูกพวกนิโกร และความหน้าซื่อใจคดของเขา" ตามทัศนะของเฟรเดอริค ดักลาส มองว่าชาวอเมริกันเชื้อสายแอฟริกันต้องการสิทธิพลเมืองและสิทธิมนุษยชนมากกว่าการจัดตั้งนิคม นักประวัติศาสตร์ไม่แน่ใจว่าลินคอล์นล้มเลิกแนวคิดการตั้งนิคมชาวอเมริกันเชื้อสายแอฟริกันเมื่อใด ตั้งแต่ปลายปี ค.ศ. 1863 หรือเขาอาจจะยังดำเนินแผนนี้ต่อไปจนถึงค.ศ. 1865
ฝ่ายหัวรุนแรงพยายามที่จะขัดขวางการบูรณะในรัฐสภา ซึ่งเริ่มต้นในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1862 ประธานาธิบดีลินคอล์นได้แต่งตั้งผู้ว่าการทหารในรัฐฝ่ายกบฏบางรัฐที่ยังคงอยู่ภายใต้การควบคุมของกองทัพสหภาพแม้ว่ารัฐเหล่านั้นยังคงไม่ได้รับการยอมรับจากฝ่ายหัวรุนแรง จนถึงเวลาที่ไม่แน่นอน การแต่งตั้งผู้ว่าการทหารจะเป็นการสร้างแนวทางการบริหารบูรณะให้อยู่ภายใต้อำนาจของประธานาธิบดี แทนที่จะอยู่ใต้ฝ่ายรัฐสภาของพวกหัวรุนแรงที่ไม่มีความเห็นใจรัฐเหล่านั้น ในวันที่ 3 มีนาคม ค.ศ. 1862 ลินคอล์นแต่งตั้งวุฒิสมาชิก แอนดรูว์ จอห์นสัน ซึ่งเป็นสมาชิกพรรคเดโมแครตผู้ภักดี ให้ดำรงตำแหน่งผู้ว่าการทหาร โดยมียศเป็นนายพลจัตวาในรัฐเทนเนสซี ซึ่งเป็นรัฐสังกัดของเขาในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1862 ลินคอล์นแต่งตั้งเอ็ดเวิร์ด สแตนลีเป็นผู้ว่าการทหารในรัฐชายฝั่งอย่างรัฐนอร์ทแคโรไลนาและมียศนายพลจัตวา สแตนลีลาออกในหนึ่งปีถัดมา เมื่อเขาโกรธเคืองลินคอล์น โดยเขาได้สั่งปิดโรงเรียนของคนผิวดำสองแห่งในนิวเบิร์น, นอร์ทแคโรไลนาหลังจากลินคอล์นแต่งตั้งนายพลจัตวาจอร์จ ฟอสเตอร์ เช็ปลีย์เป็นผู้ว่าการทหารของรัฐลุยเซียนาในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1862 เช็ปลีย์ส่งผู้แทนฝ่ายต่อต้านทาสไปยังสภา ได้แก่เบนจามิน ฟลานเดอส์และไมเคิล ฮาห์นซึ่งได้รับการเลือกตั้งเข้าสภาในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1862 ซึ่งสภาได้ยอมอ่อนข้อและลงคะแนนเสียงให้พวกเขาในสภา ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1862 ลินคอล์นแต่งตั้งพันเอกจอห์น เอส. เฟ็ลปส์เป็นผู้ว่าการทหารของรัฐอาร์คันซอ แม้ว่าเขาจะลาออกหลังจากนั้นไม่นาน เนื่องจากสุขภาพไม่ดี
ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1862 ประธานาธิบดีลินคอล์นถูกหว่านล้อมให้เชื่อว่า "ความจำเป็นทางการทหาร" เป็นสิ่งที่ต้องใช้ปะทะกับระบบทาส เพื่อที่จะทำให้ฝ่ายสหภาพได้ชัยชนะในสงครามกลางเมือง และรัฐบัญญัติการยึดทรัพย์ก็ได้ผลเพียงเล็กน้อยในการยุติระบบทาส ในวันที่ 22 กรกฎาคม เขาได้เขียนร่างประกาศเลิกทาสฉบับแรก ซึ่งปลดปล่อยระบบทาสในรัฐต่างๆ ของฝ่ายกบฏ หลังจากที่เขายื่นเอกสารเสนอต่อคณะรัฐมนตรี มีการเสนอให้แก้ไขเปลี่ยนแปลงคำเพียงเล็กน้อย ลินคอล์นตัดสินใจว่า ความพ่ายแพ้ของฝ่ายสมาพันธรัฐที่เข้ารุกรานทางเหนือในยุทธการที่แอนตีแทมนั้น เพียงพอแล้วสำหรับชัยชนะในสนามรบ ที่จะทำให้เขาสามารถออกประกาศการเลิกทาสเบื้องต้น โดยให้เวลาฝ่ายกบฏ 100 วัน ในการกลับเข้ามารับใช้สหภาพ หรือ ให้ออกประกาศฉบับจริง
ในวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1863 ได้มีการออกประกาศเลิกทาสฉบับจริง โดยระบุเจาะจงถึงชื่อของ 10 รัฐ ซึ่งกำหนดให้ทาสเป็น "อิสระตลอดไป" แต่ประกาศไม่ได้ระบุชื่อรัฐเทนเนสซี, เคนทักกี, มิสซูรี, แมรีแลนด์ และเดลาแวร์ และยังไม่รวมเคาน์ตีที่มีจำนวนมากในบางรัฐ ในที่สุด กองทัพของสหรัฐได้รุกคืบเข้าสมาพันธรัฐ ทาสนับล้านก็ได้รับการประกาศเป็นอิสระ เหล่าเสรีชนหลายคนเข้าร่วมกองทัพสหรัฐและต่อสู้กับฝ่ายสมาพันธรัฐทว่าทาสที่ได้รับการปลดปล่อยหลายแสนคนได้เสียชีวิตจากความเจ็บป่วย ทำให้เป็นการทำลายกองพันทหาร ทาสที่เป็นอิสระต้องทรมานจากไข้ทรพิษ ไข้เหลืองและภาวะทุพโภชนาการ
ประธานาธิบดีอับราฮัม ลินคอล์นกังวลในเรื่องที่ต้องฟื้นฟูรัฐสมาพันธรัฐกลับเข้าสู่สหภาพโดยเร็วหลังสงครามกลางเมือง ในค.ศ. 1863 ประธานาธิบดีลินคอล์นเสนอแผนสายกลางในการบูรณะรัฐลุยเซียนาที่ได้ยึดครองมาจากฝ่ายสมาพันธรัฐ แผนดังกล่าวเป็นการให้นิรโทษกรรมแก่กลุ่มกบฏที่สาบานตนว่าจะจงรักภักดีต่อสหภาพ แรงงานเสรีชนคนผิวดำถูกผูกมัดเป็นแรงงานในพื้นที่เพาะปลูกเป็นเวลา 1 ปี ด้วยอัตราค่าจ้าง 10 ดอลลาร์ฯ ต่อเดือนมีเพียงร้อยละ 10 ของผู้มีสิทธิเลือกตั้งของรัฐเท่านั้นที่ต้องสาบานตนว่าจะจงรักภักดี เพื่อที่จะทำให้รัฐสามารถกลับเข้าสู่รัฐสภาของสหรัฐได้อีกครั้ง รัฐจำเป็นต้องมีบทบัญญัติการเลิกทาสในรัฐธรรมนูญฉบับใหม่ แผนบูรณะลักษณะเดียวกันก็จะถูกนำมาใช้ในรัฐอาร์คันซอและเทนเนสซี โดยเดือนธันวาคม ค.ศ. 1864 แผนบูรณะของลินคอล์นได้รับการตราขึ้นในรัฐลุยเซียนา และสภานิติบัญญัติได้ส่งวุฒิสมาชิกสองคนและผู้แทนราษฎรห้าคน เข้าสู่ตำแหน่งในวอชิงตัน แต่รัฐสภากลับปฏิเสธที่จะนับคะแนนเสียงใดๆ ที่มาจากผู้แทนของลุยเซียนา อาร์คันซอ และเทนเนสซี ซึ่งโดยเนื้อแท้แล้วถือเป็นการปฏิเสธแผนการบูรณะสายกลางของลินคอล์น รัฐสภาในเวลานี้ถูกควบคุมโดยฝ่ายหัวรุนแรง ที่ได้เสนอร่างรัฐบัญญัติเวด-เดวิส ซึ่งกำหนดให้ผู้มีสิทธิเลือกตั้งโดยส่วนใหญ่ของรัฐต้องสาบานตนว่าจะจงรักภักดีในรัฐสภา ลินคอล์นจึงใช้วิธีการยับยั้งโดยเก็บเรื่องไว้ต่อร่างรัฐบัญญัตินี้ และทำให้เกิดความระหองระแหงกันระหว่าง พวกสายกลาง ที่ต้องการกอบกู้สหภาพและเอาชนะสงคราม กับพวกหัวรุนแรง ที่ต้องการทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างเต็มรูปแบบมากขึ้นในสังคมภาคใต้เฟรเดอริค ดักลาส กล่าวประณามแผนผู้มีสิทธิเลือกตั้ง 10% ของลินคอล์น ว่า เป็นสิ่งที่ไม่เป็นประชาธิปไตย เนื่องจากรูปแบบวิธีการรับรัฐเข้ามาสู่สหภาพ ขึ้นอยู่กับคะแนนเสียงข้างน้อยที่ยินยอมประกาศจงรักภักดีเท่านั้น
ก่อนปี ค.ศ. 1864 การแต่งงานของทาสไม่รับการยอมรับอย่างถูกต้องตามกฎหมาย และการเลิกทาสก็ไม่ได้ส่งผลกระทบอะไรต่อการแต่งงานเมื่อได้เป็นอิสระ หลายคนได้แต่งงานอย่างเป็นทางการ โดยก่อนการเลิกทาส ทาสจะไม่สามารถทำสัญญาใดๆ แม้แต่ทะเบียนสมรสก็ไม่สามารถกระทำได้ ทาสที่เป็นอิสระบางคนก็ไม่ได้ทำให้การสมรสของพวกเขาเป็นทางการตามกฎหมาย  บางคนยังเป็นเพียงคู่ชีวิตอย่างไม่เป็นทางการ หรือ มีความสัมพันธ์เพียงแค่ชุมชนยอมรับได้เท่านั้นการรับรองการสมรสจากรัฐได้มีการเพิ่มในส่วนของผู้ที่ได้รับการปลดปล่อย ในฐานะเป็นตัวแสดงตามกฎหมาย และในที่สุดก็ช่วยทำให้เกิดสิทธิของบิดามารดาสำหรับหมู่ทาสที่เป็นอิสระ โดยมีขึ้นเพื่อป้องกันแนวทางการส่งเด็กผิวดำไปฝึกงานโดยเด็กเหล่านี้ถูกพรากไปจากครอบครัวของพวกเขาอย่างถูกกฎหมาย ภายใต้หน้ากากลวงของ "การให้การเลี้ยงดูที่ดี และบ้านที่ดี จนกว่าพวกเขาจะบรรลุนิติภาวะในอายุ 21 ปีบริบูรณ์" ซึ่งแนวปฏิบัตินี้อยู่ภายใต้รัฐบัญญัติ ยกตัวอย่างเช่น รัฐบัญญัติผู้ฝึกงานรัฐจอร์เจีย ค.ศ. 1866โดยทั่วไปแล้ว เด็กเหล่านี้ถูกใช้เป็นแรงงานที่ไม่ได้รับค่าจ้าง
ในวันที่ 3 มีนาคม ค.ศ. 1865ร่างรัฐบัญญัติสำนักเสรีชนได้กลายเป็นกฎหมาย ซึ่งได้รับการสนับสนุนจากพรรครีพับลิกันเพื่อช่วยเหลือเสรีชนและผู้ลี้ภัยผิวขาว สำนักของรัฐบาลกลางนี้ถูกจัดตั้งเพื่อจัดหาอาหาร เสื้อผ้า เชื่อเพลิง และให้คำแนะนำในการเจรจาสัญญาจ้างงาน สำนักได้พยายามที่จะปรับความสัมพันธ์ใหม่ระหว่างเสรีชนกับอดีตนายจ้างของพวกเขาในตลาดแรงงานเสรี การกระทำดังกล่าว จะไม่มีการยอมตามสีผิวของบุคคล โดยมีการอนุญาตให้สำนักเช่าที่ดินที่ถูกริบไว้เป็นระยะเวลา 3 ปี และขายในส่วนที่มีชนาดไม่เกิน 40 เอเคอร์ (16 เฮกตาร์) ต่อผู้ซื้อหนึ่งราย สำนักจะหมดอายุหนึ่งปีหลังสิ้นสุดสงคราม แต่ลินคอล์นถูกลอบสังหารก่อนที่เขาจะได้ลงมือแต่งตั้งกรรมาธิการของสำนัก
ด้วยความช่วยเหลือของสำนัก ทาสที่เพิ่งได้รับอิสรภาพได้เริ่มลงคะแนนเสียง จัดตั้งพรรคการเมืองของตน และเข้าควบคุมแรงงานในหลายพื้นที่ สำนักช่วยเริ่มต้นในการเปลี่ยนอำนาจในภาคใต้ซึ่งได้เปลี่ยนความนิยมสนใจจากสมาชิกพรรคเดโมแครตในภาคใต้ ไปยังสมาชิกพรรครีพับลิกันในภาคเหนือแทน โดยเฉพาะอย่างยิ่งการเลือกตั้งประธานาธิบดีสหรัฐ ค.ศ. 1968ระหว่างยูลิสซีส เอส. แกรนต์และฮอราชิโอ ซีมอร์(ประธานาธิบดีจอห์นสันไม่ได้ถูกเสนอชื่อจากพรรคเดโมแครต) โดยผู้มีสิทธิเลือกตั้งที่เป็นคนผิวดำ 700,000 คน สามารถครอบงำเสียงเลือกตั้ง 300,000 คะแนน โหวตมาทางแกรนต์
แม้ว่าจะมีผลประโยชน์ที่มอบให้แก่พวกเสรีชน แต่สำนักเสรีชนก็ไม่สามารถทำงานได้ในบางพื้นที่ เสรีชนบางคนกลัวที่จะออกไปเลือกตั้ง หรือดำรงตำแหน่งทางการเมือง หรือเป็นเจ้าของที่ดิน เนื่องจากมีกลุ่มคูคลักซ์แคลนแสดงคนเป็นศัตรูสำคัญของสำนักเสรีชน
มีการลงนามในกฎหมายอื่นๆ เพื่อขยายความเท่าเทียมและสิทธิของชาวอเมริกันเชื้อสายแอฟริกัน ลินคอล์นออกกฎหมายการสั่งห้ามการเลือกปฏิบัติว่าด้วยสีผิว ในการบรรทุกขนส่งจดหมายในสหรัฐ การนั่งรถรางสาธารณะในวอชิงตัน ดี.ซี. และการจ่ายเงินแก่ทหาร
ลินคอล์นและวิลเลียม เอช. ซูเวิร์ดรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศสหรัฐประชุมกับตัวแทนของภาคใต้ในการพิจารณากระบวนการบูรณะที่สันติทั้งของสหภาพและสหพันธรัฐ ในวันที่ 3 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1865 ที่เมืองแฮมป์ตันโรดส์รัฐเวอร์จิเนีย ผู้แทนภาคใต้ประกอบด้วยอเล็กซานเดอร์ เอช. สตีเฟนส์รองประธานาธิบดีสมาพันธรัฐจอห์น อาร์ชิบอลด์ แคมป์เบลและรอเบิร์ต เอ็ม. ที. ฮันเตอร์ผู้ว่าการรัฐเวอร์จิเนียฝ่ายสมาพันธรัฐ ชาวใต้เสนอให้สหภาพรับรองสมาพันธรัฐ และร่วมกันระหว่างฝ่ายสหภาพ-สมาพันธรัฐในการโจมตีเม็กซิโกเพื่อโค่นราชบัลลังก์ของจักรพรรดิมัคซีมีลีอานที่ 1 แห่งเม็กซิโกและเสนอแนวทางเลือกให้คนผิวดำเป็นเลือกการจำยอมเป็นทาส แทนที่จะเป็นระบบทาส ลินคอล์นปฏิเสธที่จะรับรองสมาพันธรัฐอย่างตรงไปตรงมา และกล่าวว่า ทาสที่ได้รับการประกาศเลิกทาสแล้วจะไม่มีทางกลับมาเป็นทาสได้อีก เขากล่าวว่า รัฐสหภาพกำลังจะผ่านการแก้ไขเพิ่มเติมรัฐธรรมนูญในบทบัญญัติรัฐธรรมนูญข้อที่ 13 ซึ่งจะทำให้ระบบทาสเป็นสิ่งผิดกฎหมาย ลินคอล์นเรียกร้องให้ผู้ว่าการรัฐจอร์เจียถอดถอนกองทหารสมาพันธรัฐ และ "ให้สัตยาบันในการแก้ไขเพิ่มเติมรัฐธรรมนูญนี้ในอนาคต ซึ่งจะมีผลบังคับใช้ - ถ้าพูดในอีกห้าปีข้างหน้านี้...ระบบทาสจะต้องถูกตัดสินโทษแล้ว" ลินคอล์นยังเรียกร้องให้มีค่าชดเชยการปลดปล่อยทาส โดยในขณะที่เขาคิดว่า ฝ่ายเหนือควรจะเต็มใจที่จะต้องแบ่งปันค่าใช้จ่ายแห่งเสรีภาพนี้ แม้ว่าการประชุมจะเป็นไปด้วยความจริงใจ แต่ทั้งสองฝ่ายก็ไม่ได้ทำข้อตกลงกัน
ลินคอล์นยังคงสนับสนุนแผนลุยเซียนาของเขาต่อไปให้เป็นแบบอย่างสำหรับทุกรัฐ จนกระทั่งเขาถูกลอบสังหารในวันที่ 15 เมษายน ค.ศ. 1865 แผนนี้ประสบความสำเร็จในการเริ่มต้นกระบวนการบูรณะซึ่งให้สัตยาบันในการแก้ไขเพิ่มเติมรัฐธรรมนูญในบทบัญญัติรัฐธรรมนูญข้อที่ 13 ในทุกรัฐ โดยทั่วไปแล้วลินคอล์นจะอยู่ฝ่ายสายกลางและต่อสู้กับพวกหัวรุนแรง มีการถกเถียงกันอย่างมากว่า ถ้าลินคอล์นยังมีชีวิตอยู่เขาจะจัดการได้ดีเพียงใด เขาจะรับมือกับรัฐสภาในช่วงกระบวนการบูรณะที่เกิดขึ้นหลังสงครามกลางเมืองสิ้นสุดได้อย่างไร กลุ่มนักคิดทางประวัติศาสตร์กลุ่มหนึ่งให้เหตุผลว่า ด้วยความยืดหยุ่นของลินคอล์น ความเป็นปฏิบัตินิยม และทักษะทางการเมืองที่เหนือกว่าของลินคอล์น ร่วมกับรัฐสภา จะสามารถแก้ไขปัญหาสมัยการบูรณะได้ไม่ยาก แต่นักคิดทางประวัติศาสตร์อีกกลุ่มหนึ่งเชื่อว่า ฝ่ายหัวรุนแรงพยายามที่จะยื่นฟ้องให้ขับลินคอล์นออกจากตำแหน่งประธานาธิบดี เช่นเดียวกับที่พวกเขาจะทำกับประธานาธิบดีแอนดรูว์ จอห์นสัน ในปีค.ศ. 1868 ซึ่งเป็นผู้สืบตำแหน่งต่อจากลินคอล์น
ความโกรธแค้นของชาวเหนือต่อการลอบสังหารลินคอล์น และความเสียหายอย่างมหาศาลจากสงครามนำไปสู่การเรียกร้องให้มีนโยบายลงโทษ รองประธานาธิบดีแอนดรูว์ จอห์นสันเคยยึดมั่นในหลักการไม่ประนีประนอม และปราศรัยถึงการแขวนคอพวกสมาพันธรัฐ แต่เมื่อเขาได้ดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีต่อจากลินคอล์น จอห์นสันกลับมีท่าทีที่นุ่มนวลกว่ามาก โดยการอภัยโทษแก่ผู้ยำสมาพันธรัฐหลายคนและอดีตฝ่ายสมาพันธรัฐคนอื่นๆเจฟเฟอร์สัน เดวิสอดีตประธานาธิบดีสมาพันธรัฐอเมริกา ถูกคุมขังในเรือนจำเป็นเวลาสองปี แต่ผู้นำสมาพันธรัฐคนอื่นๆ ไม่ถูกลงโทษเช่นนั้น ไม่มีการพิจารณาคดีในฐานกบฏ มีเพียงคนเดียว คือ ร้อยเอกเฮนรี เวิร์ซผู้บัญชาการค่ายนักโทษในแอนเดอร์สันวิลล์รัฐจอร์เจีย ถูกประหารชีวิตด้วยข้อหาอาชญากรสงคราม มุมมองที่เหยียดเชื้อชาติของแอนดรูว์ จอห์นสันในกระบวนการบูรณะ ไม่ได้รวมการให้คนผิวดำมีส่วนร่วมในรัฐบาล และเขาปฏิเสธที่จะสนใจในความกังวลของชาวเหนือ เมื่อพวกเขาทราบว่าสภานิติบัญญัติของรัฐทางใต้ได้บังคับใช้ประมวลกฎหมายผิวดำได้กำหนดสถานะของเสรีชนให้อยู่ต่ำกว่าพลเมืองมาก
สมิธให้เหตุผลว่า "จอห์นสันพยายามที่จะต่อยอดสิ่งที่เขาคิดว่าเป็นแผนการบูรณะของลินคอล์น"แมกคิทริก กล่าวว่า ในค.ศ. 1865 จอห์นสันได้รับการสนับสนุนอย่างแข็งขันในพรรครีพับลิกัน โดยกล่าวว่า "มันเป็นเรื่องธรรมดาตามความคิดเห็นจากพวกสายกลางในสหภาพแรงงานที่ยิ่งใหญ่ในภาคเหนือนั้น ทำให้จอห์นสันสามารถวาดภาพความสุขสบายขั้นสูงสุดของเขาได้"บิลลิงตัน กล่าวว่า "ฝ่ายหนึ่งคือพวกฝ่ายพรรครีพับลิกันสายกลางภายใต้การนำของประธานาธิบดีอับราฮัม ลินคอล์น และแอนดรูว์ จอห์นสัน นิยมนโยบายที่ละมุนละม่อมต่อภาคใต้"แรนดัลและเคอร์เรนท์ ผู้เขียนชีวประวัติลินคอล์น ได้ให้เหตุว่า
นักประวัติศาสตร์ทั่วไปมักเห็นพ้องต้องกันว่า ประธานาธิบดีจอห์นสันเป็นนักการเมืองที่ไร้ความสามารถซึ่งทำให้เขาสูญเสียข้อได้เปรียบทั้งหมดที่เคยมี จากการหลบหลีกปัญหาแบบไม่มีทักษะใดๆ เลย เขาแตกหักกับรัฐสภาในต้นค.ศ. 1866 และพยายามท้าทาย ขัดขวางการบังคับใช้กฎหมายการบูรณะที่ผ่านรัฐสภาสหรัฐ เขาได้สร้างความขัดแย้งทางรัฐธรรมนูญอย่างต่อเนื่องกับพวกหัวรุนแรงในรัฐสภาเกี่ยวกับเรื่องสถานะของเสรีชนและคนขาวในภาคใต้ที่พ่ายแพ้สงครามแม้ว่าจะยอมอยู่ภายใต้กฎการเลิกทาส แต่อดีตฝ่ายสมพันธรัฐหลายคนไม่เต็มใจที่จะยอมรับการเปลี่ยนแปลงทางสังคมและการครอบงำทางการเมืองจากพวกอดีตทาส ตามคำกล่าวของเบนจามิน แฟลงคลิน เพอร์รีซึ่งเป็นผู้ที่ประธานาธิบดีจอห์นสัน เลือกให้เป็นผู้ว่าการรัฐเซาท์แคโรไลนา "อย่างแรก พวกนิโกรจะต้องถูกลงทุนด้วยอำนาจทางการเมืองทั้งหมด และจากนั้นการต่อสู้กันทางผลประโยชน์ระหว่างทุนและแรงงานก็จะเกิดผล"
อย่างไรก็ตาม ความหวาดกลัวของชนชั้นสูงชาวไร่และพลเมืองผิวขาวชนชั้นนำคนอื่นๆ ได้รับการผ่อนคลายบางส่วนจากท่าทีของประธานาธิบดีจอห์นสัน ซึ่งทำให้พวกเขามั่นใจได้ว่า จะไม่มีการกระจายที่ดินของชาวไร่ชนชั้นสูงขายส่งแก่พวกเสรีชน ประธานาธิบดีจอห์นสันสั่งการไม่ให้ที่ดินที่ถูกยึดหรือถูกทิ้งร้าง ซึ่งบริหารโดยสำนักเสรีชน จะไม่ถูกแจกจ่ายให้แก่พวกเสรีชน แต่จะต้องส่งคืนแก่เจ้าของที่ได้รับการอภัยโทษแล้ว ที่ดินเหล่านี้ถูกส่งคืน ซึ่งเคยถูกริบตามรัฐบัญญัติการยึดที่ดินซึ่งผ่านรัฐสภาไปเมื่อค.ศ. 1861 และ 1862
รัฐบาลของรัฐทางใต้ได้ออก "ประมวลกฎหมายผิวดำ" ที่เข้มงวดอย่างรวดเร็ว แต่ก็ถูกยกเลิกในปีค.ศ. 1866 และไม่ค่อยจะมีผลเท่าไร เนื่องจากสำนักเสรีชน (ไม่ใช่ศาลท้องถิ่น) จะเป็นผู้จัดการแนวทางกฎหมายของเสรีชน
ประมวลกฎหมายผิวดำได้ชี้ให้เห็นถึงแผนการของคนผิวขาวทางตอนใต้ที่จะดำเนินการกับอดีตทาสเสรีชนจะมีสิทธิมากกว่าคนผิวดำที่เป็นอิสระอยู่แล้วก่อนสงคราม แต่พวกเขายังคงมีสิทธิเป็นพลเมืองชั้นสองเท่านั้น ไม่มีสิทธิในการลงคะแนนเสียง และไม่มีสถานะพลเมือง พวกเขาไม่สามารถเป็นเจ้าของอาวุธปืน หรือทำหน้าที่เป็นคณะลูกขุนในคดีความที่เกี่ยวข้องกับคนผิวขาว หรือไม่มีสิทธิย้ายโดยไม่มีงานทำประมวลกฎหมายผิวดำสร้างความขุ่นเคืองแก่ชาวเหนือมาก กฎหมายพวกนั้นถูกยกเลิกโดยรัฐบัญญัติสิทธิมนุษยชน ค.ศ. 1866ซึ่งทำให้เสรีชนมีเสรีภาพทางกฎหมายมากขึ้น (แม้ว่ายังคงไม่มีสิทธิออกคะแนนเสียงเลือกตั้ง)
เสรีชนได้รับการสนับสนุนจากสำนักเสรีชนอย่างแข็งขัน แต่ปฏิเสธรูปแบบการทำงานแบบระบบแก๊งอย่างที่เคยเป็นในสมัยทาส แทนที่แรงงานแบบแก๊ง ด้วยแรงงานอิสระซึ่งมีกลุ่มแรงงานแบบครอบครัวเป็นพื้นฐานพวกเขาบังคับให้ชาวไร่ต้องมาต่อรองค่าแรงกับพวกเขา การเจรจาต่อรองดังกล่าวในไม่ช้าได้กลายเป็นการจัดตั้งระบบการเช่าที่ดินโดยแบ่งผลผลิตซึ่งทำให้พวกเสรีชนมีอิสระทางเศรษฐกิจและมีความเป็นอิสระทางสังคมมากกว่าแรงงานแบบแก๊ง อย่างไรก็ตาม เนื่องจากพวกเขาขาดการเข้าถึงทุนและชาวไร่ยังคงเป็นเจ้าของวิธีการผลิต (เครื่องมือ สัตว์แรงงาน และที่ดิน) พวกเสรีชนจึงถูกบังคับให้ผลิตพืชเศรษฐกิจ (ส่วนใหญ่เป็นฝ้าย) ให้กับเจ้าของที่ดินและพ่อค้า และทำให้พวกเขาเข้าสู่ระบบการยึดครองพืชผลเพื่อใช้หนี้ความยากจนแพร่ขยายไปในวงกว้าง การหยุดชะงักของเศรษฐกิจการเกษตรซึ่งพึ่งพาฝ้ายมากเกินไป และราคาฝ้ายตกต่ำ นำไปสู่ภาระหนี้ประจำวันของพวกเสรีชนส่วนใหญ่ และความยากจนของชาวไร่จำนวนมากที่กินเวลาหลายทศวรรษ
เหล่าเจ้าหน้าที่ภาคเหนือได้รายงานสภาพความเป็นอยู่ของเสรีชนทางใต้ การประเมินเชิงรุนแรงแนวหนึ่งมาจากคาร์ล ชูร์ซซึ่งรายงานสถานการณ์ของรัฐต่างๆ ตลอดแนวอ่าวเม็กซิโก รายงานของเขาบันทึกคดีวิสามัญฆาตกรรมหลายสิบคดี และอ้างว่ามีชาวอเมริกันเชื้อสายแอฟริกันอีกหลายร้อย หรือหลายพันคนถูกสังหาร
รายงานดังกล่าวรวมถึงคำให้การของทหารและเจ้าหน้าที่ของสำนักเสรีชนด้วย ในเมืองเซลมา, รัฐแอละแบมาพันตรี เจ. พี. ฮุสตัน ตั้งข้อสังเกตว่า คนผิวขาวที่สังหารชาวอเมริกันเชื้อสายแอฟริกัน 12 คน ในเขตของเขาไม่เคยถูกไต่สวนคดี การสังหารคนอีกจำนวนมากไม่เคยเป็นคดีทางการ ร้อยเอกปัวลอนได้บรรยายถึงกลุ่มลาดตระเวนผิวขาวในทางตะวันตกเฉียงใต้ของรัฐแอละแบมา
ความรุนแรงส่วนใหญ่ที่กระทำต่อชาวอเมริกันเชื้อสายแอฟริกันนั้นเกิดมาจากอคติทางเพศที่มีต่อชาวอเมริกันเชื้อสายแอฟริกัน ผู้หญิงผิวดำอยู่ในสถานะที่เปราะบางเป็นพิเศษ การตัดสินลงโทษผู้ชายผิวขาวที่ล่วงละเมิดทางเพศผู้หญิงผิวดำในช่วงสมัยนี้เป็นเรื่องที่ยากมากระบบตุลาการของภาคใต้ถูกปรับปรุงใหม่ทั้งหมดเพื่อให้ยึดตามหนึ่งวัตถุประสงค์หลักคือ การบังคับชาวอเมริกันเชื้อสายแอฟริกันให้ปฏิบัติตามประเพณีทางสังคมและความต้องการแรงงานของคนผิวขาว การพิจารณาคดีจึงกลายเป็นเรื่องท้อใจ และทนายความของจำเลยคดีอาญาผิวดำ ก็หาคนมาทำหน้าที่ได้ยาก เป้าหมายของศาลเคาน์ตีคือการพิจารณาคดีอย่างรวดเร็วและไม่ซับซ้อนเพื่อให้เกิดความเชื่อมั่น คนผิวดำส่วนใหญ่ไม่สามารถจ่ายค่าปรับหรือประกันตัวได้ และ "บทลงโทษที่พบบ่อยที่สุดคือการทำงานหนัก 9 เดือนถึง 1 ปี ในเหมืองทาส หรือค่ายตัดไม้"ระบบตุลาการของภาคใต้นั้นเข้มงวดในการกำหนดค่าธรรมเนียม และเรียกร้องเงินสนับสนุน ไม่ใช่เพื่อประกันคุ้มครองสาธารณะ ผู้หญิงผิวดำถูกมองว่ามีความโลภทางเพศ และด้วยสังคมมองว่าพวกเธอมีคุณธรรมจริยธรรมเพียงเล็กน้อยเท่านั้น สังคมจึงมองว่าพวกเธอนั้นไม่อาจเรียกว่า ถูกข่มขืนได้รายงานฉบับหนึ่งระบุว่า สตรีเสรีชนสองคนได้แก่ ฟรานเซส ทอมป์สัน และลูซี สมิท ถูกล่วงละเมิดทางเพศอย่างรุนแรงในการจลาจลเมมฟิส ค.ศ. 1866อย่างไรก็ตาม ผู้หญิงผิวดำก็มีความเสี่ยงแม้ในช่วงเวลาปกติ การล่วงละเมิดทางเพศผู้หญิงชาวอเมริกันเชื้อสายแอฟริกันเกิดขึ้นอย่างแพร่หลาย โดยเฉพาะการถูกกระทำจากนายจ้างคนผิวขาวของพวกเธอ ซึ่งชายผิวดำพยายามจะลดการติตต่อระหว่างชาวผิวขาวกับหญิงผิวดำ โดยให้ผู้หญิงในครอบครัวหลีกเลี่ยงการทำงานที่ต้องใกล้ชิดคนผิวขาวชายผิวดำถูกตีความจากสังคมว่ามีความก้าวร้าวทางเพศอย่างมาก และเมื่อมีการคาดเดาไปว่าพวกเขาไปข่มขู่ผู้หญิงผิวขาว ก็มักถูกใช้เป็นข้ออ้างในการรุมทำร้ายการลงประชาทัณฑ์และถูกจับตอนอัณฑะ
ในช่วงฤดูใบไม้ร่วง ค.ศ. 1865 จากการตอบสนองประมวลกฎหมายผิวดำ และมีสัญญาณที่น่ากังวลว่าภาคใต้ยังมีความดื้อรั้น พวกรีพับลิกันหัวรุนแรงจึงขัดขวางการกลับเข้ามาในรัฐสภาอีกครั้งของรัฐกบฏเหล่านี้ ถึงกระนั้น ประธานาธิบดีจอห์นสันพอใจที่จะอนุญาตให้รัฐอดีตสมาพันธรัฐกลับเข้าสู่สหภาพได้ ตราบเท่าที่รัฐบาลประจำรัฐเหล่านั้นรับรองการแก้ไขบทบัญญัติรัฐธรรมนูญครั้งที่ 13 เพื่อให้มีการเลิกทาส ในวันที่ 6 ธันวาคม ค.ศ. 1865 การแก้ไขรัฐธรรมนูญดังกล่าวได้รับการให้สัตยาบัน และจอห์นสันได้พิจารณาว่ากระบวนการบูรณะได้สิ้นสุดแล้ว จอห์นสันกำลังดำเนินตามแนวทางการบูรณะแบบสายกลางของอดีตประธานาธิบดีลินคอล์นเพื่อให้รัฐเหล่านั้นสามารถกลับเข้ามารวมสหภาพใหม่โดยเร็ว
แต่รัฐสภานั้นถูกควบคุมโดยพวกหัวรุนแรง มีแผนการอื่น ฝ่ายหัวรุนแรงนำโดยชาลส์ ซัมเนอร์จากวุฒิสภา และแธดเดียส สตีเวนส์จากสภาผู้แทนราษฎร วันที่ 4 ธันวาคม ค.ศ. 1865 รัฐสภาได้ปฏิเสธแนวทางบูรณะสายกลางของประธานาธิบดีจอห์นสัน และจัดตั้งคณะกรรมาธิการร่วมสหรัฐว่าด้วยการบูรณะที่มีสมาชิก 15 คน เพื่อจัดทำข้อกำหนดในการฟื้นฟูรัฐทางใต้กลับสู่สหภาพ
ในเดือนมกราคม ค.ศ. 1866 รัฐสภาต่ออายุนโยบายสำนักเสรีชน แต่จอห์นสันได้คัดค้านร่างรัฐบัญญัติสำนักเสรีชนในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1866 แม้ว่าจอห์นสันจะเห็นอกเห็นใจในชะตากรรมของพวกเสรีชน แต่เขาก็ไม่ให้รัฐบาลกลางเข้าไปช่วยเหลือ ความพยายามที่จะยับยั้งล้มเหลวในวันที่ 20 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1866 แต่การยับยั้งในครั้งนี้ทำให้ฝ่ายหัวรุนแรงในรัฐสภาต้องตกใจ เพื่อตอบสนองต่อสิ่งนี้ ทั้งวุฒิสภาและสภาผู้แทนราษฎรไม่มีมติ ได้มีมติร่วมกันไม่ให้วุฒิสมาชิกหรือสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรผู้ใด้รับการอนุญาตให้เข้าในสภา จนกว่าจะมีการตัดสินว่า สมัยการบูรณะควรสิ้นสุดเมื่อใด
แม้ว่าพวกสายกลางในรัฐสภาจะเรียกร้องอย่างแข่งขันให้ลงนามในร่างกฎหมายสิทธิพลเมือง แต่จอห์นสันได้ออกเสียงคัดค้านอย่างเด็ดขาด เมื่อวันที่ 27 มีนาคม ค.ศ. 1866 เสียงคัดค้านของเขาต่อมาตรการนี้เนื่องจากเป็นมาตรการให้สัญชาติแก่พวกเสรีชน ซึ่งอยู่ในช่วงที่ 11 รัฐจาก 36 รัฐ ยังไม่ได้กลับมาเป็นผู้แทน และพยายามแก้ไขโดยกฎหมายของรัฐบาลกลางในเรื่อง "ความเท่าเทียมกันอย่างสมบูรณ์ระหว่างคนผิวขาวและคนผิวดำในทุกรัฐของสหภาพ" จอห์นสันกล่าวว่าเป็นการก้าวล่วงอำนาจของรัฐบาลกลางในเรื่องสิทธิของรัฐ ซึ่งไม่มีการรับประกันในรัฐธรรมนูญ และขัดกับธรรมเนียมปฏิบัติแต่ก่อน มันเป็นการ "ก้าวไปสู่การรวมศูนย์อำนาจและการกระจุกตัวของอำนาจนิติบัญญัติทั้งมวลในรัฐบาลแห่งชาติ"
พรรคเดโมแครตประกาศตนเป็นพรรคของคนผิวขาว ทั้งทางเหนือและใต้ สนับสนุนจอห์นสันอย่างไรก็ตาม พรรครีพับลิกันในรัฐสภาได้เอาชนะการคัดค้านของประธานาธิบดี (คะแนนเสียงในวุฒิสภา 33-15 และรัฐสภา 122-41) รัฐสภายังได้ผ่านร่างกฎหมายสำนักเสรีชน จอห์นสันคัดค้านอย่างรวดเร็วแบบเดียวกับที่เขาทำกับกฎหมายครั้งก่อน เป็นอีกครั้งที่รัฐสภาได้รับการสนับสนุนเพียงพอและเอาชนะการคัดค้านของจอห์นสัน
ข้อเสนอของพวกสายกลางครั้งสุดท้ายคือการแก้ไขบทบัญญัติรัฐธรรมนูญครั้งที่ 14ซึ่งผู้ร่างหลักคือจอห์น บิงแฮมสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจากรัฐโอไฮโอ ร่างได้ออกแบบมาเพื่อบทบัญญัติที่สำคัญอย่าง การบรรจุรัฐบัญญัติสิทธิพลเมืองไว้ในรัฐธรรมนูญ แต่สิ่งที่ขยายไกลกว่านั้นคือ เป็นการขยายสิทธิความเป็นพลเมืองให้กับทุกคนที่เกิดในสหรัฐอเมริกา (ยกเว้นกลุ่มชนพื้นเมืองอเมริกันในสหรัฐที่อยู่ในเขตสงวน) การลงโทษรัฐไม่ได้ลงคะแนนให้แก่เสรีชน และที่สำคัญที่สุดคือ สร้างสิทธิพลเมืองใหม่ของรัฐบาลกลางที่อาจได้รับความคุ้มครองจากศาลของรัฐบาลกลาง มันเป็นการรับประกันว่าจะต้องจ่ายหนี้สงครามของรัฐบาลกลาง (และต้องสัญญาว่าจะไม่จ่ายหนี้แก่ฝ่ายสมาพันธรัฐ) จอห์นสันใช้อิทธิพลของเขาสะกัดกั้นการแก้ไขกฎหมายในรัฐต่างๆ เนื่องจากรัฐจำนวนจากสามในสี่ต้องให้สัตยาบัน (การแก้ไขรัฐธรรมนูญสามารถให้สัตยาบันภายหลังได้) พวกสายกลางล้มเหลวในการประนีประนอมกับประธานาธิบดีจอห์นสัน และการต่อสู้ทางการเมืองเกิดขึ้นระหว่างฝ่ายรีพับลิกัน (ทั้งหัวรุนแรงและสายกลาง) อยู่ฝ่ายหนึ่ง และอีกฝ่ายหนึ่งคือ จอห์นสันกับพันธมิตรของเขาในพรรคเดโมแครตจากทั้งฝ่ายเหนือและใต้ และการต่อสู้ระหว่างกลุ่มต่างๆ (ชื่อแตกต่างกัน) ในแต่ละรัฐทางใต้
ด้วยความกังวลว่าประธานาธิบดีจอห์นสันจะมองรัฐสภาเป็น "องค์กรที่ผิดกฎหมาย" และต้องการโค่นล้มรัฐบาล พรรครีพับลิกันในรัฐสภาเข้าควบคุมนโยบายการบูรณะหลังการเลือกตั้งในค.ศ. 1866จอห์นสันเพิกเฉยต่อมติสภาด้านนโยบาย และเขาสนับสนุนรัฐทางใต้อย่างเปิดเผยให้ปฏิเสธการให้สัตยาบันในการแก้ไขบทบัญญัติรัฐธรรมนูญครั้งที่ 14 (รัฐทุกรัฐอดีตฝ่ายสมาพันธรัฐทั้งหมดปฏิเสธที่จะให้สัตยาบัน เว้นแต่รัฐเทนเนสซี เช่นเดียวกับรัฐทางชายแดน เช่น เดลาแวร์, แมรีแลนด์ และเคนทักกี) ฝ่ายพรรครีพับลิกันหัวรุนแรงในรัฐสภา นำโดยสตีเวนส์และซัมเนอร์ เปิดทางชายเสรีชนเป็นผู้มีสิทธิเลือกตั้ง แม้ว่าโดยทั่วไปพวกเขาจะยังถูกควบคุม แต่พวกเขายังต้องประนีประนอมกับฝ่ายรีพับลิกันสายกลาง (พรรคเดโมแครตในรัฐสภาแทบไม่มีอำนาจ) นักประวัติศาสตร์กล่าวถึงช่วงเวลานี้ว่า "สมัยการบูรณะของพวกฝ่ายรุนแรง" หรือ "สมัยการบูรณะของรัฐสภา"ผู้แทนธุรกิจในภาคเหนือมักจะไม่เห็นด้วยกับข้อเสนอของฝ่ายหัวรุนแรง จากการวิเคราะห์ของหนังสือพิมพ์ธุรกิจรายใหญ่ 34 ฉบับ พบว่า ใน 12 ฉบับที่กล่าวถึงการเมือง มีเพียงฉบับเดียวคือดิไอเอิร์นเอจ(The Iron Age) ที่สนับสนุนลัทธิหัวรุนแรง อีก 11 ฉบับคัดค้านนโยบายการบูรณะที่ "รุนแรง" และสนับสนุนให้รัฐทางใต้กลับคืนสู่สภาผู้แทนราษฎรโดยเร็ว ไม่เห็นด้วยกับกฎหมายที่ออกมาเพื่อปกป้องพวกเสรีชน และแสดงความเสียใจต่อกระบวนการการฟ้องให้ขับแอนดรูว์ จอห์นสันออกจากตำแหน่งประธานาธิบดี
ผู้นำฝ่ายคนขาวทางใต้ ซึ่งกุมอำนาจในยุคหลังเบลลัม อันเป็นสมัยก่อนที่จะให้สิทธิเลือกตั้งแก่พวกเสรีชน ประกาศยกเลิกระบบทาสและการแยกตัวออก แต่ไม่ยกเลิกแนวคิดอำนาจสูงสุดของคนผิวขาว ประชาชนผู้ที่เคยครองอำนาจก่อนหน้านี้โกรธจัดในค.ศ. 1867 เมื่อมีการเลือกตั้งครั้งใหม่ ผู้แทนราษฎรคนใหม่ของพรรครีพับลิกันได้รับการเลือกตั้งจากฝ่ายสหภาพผิวขาว พวกเสรีชน และชาวเหนือที่มาตั้งรกรากอยู่ในภาคใต้ ผู้นำบางคนในภาคใต้ก็พยายามปรับตัวรับสภาพใหม่
การแก้ไขรัฐธรรมนูญสามฉบับ ที่ถูกเรียกว่า การแก้ไขรัฐธรรมนูญสมัยการบูรณะ ได้ถูกนำมาใช้ การแก้ไขบทบัญญัติรัฐธรรมนูญครั้งที่ 13 เป็นการเลิกทาสได้รับการรับรองใน ค.ศ. 1865 การแก้ไขบทบัญญัติรัฐธรรมนูญครั้งที่ 14 ถูกเสนอในค.ศ. 1866 และได้รับการรับรองในค.ศ. 1867 เป็นการรับประกันการเป็นพลเมืองสหรัฐแก่ทุกคนที่เกิด หรือแปลงสัญชาติในสหรัฐอเมริกาและให้สิทธิพลเมืองของรัฐบาลกลางแก่พวกเขา การแก้ไขบทบัญญัติรัฐธรรมนูญครั้งที่ 15 ได้รับการเสนอต้นเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1869 และผ่านการรับรองต้นเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1870 ได้กำหนดสิทธิในการออกเสียงลงคะแนนที่ไม่ยกเว้น "เชื้อชาติ, สีผิว หรือ สถานภาพความเป็นทาสในอดีต" ในส่วนที่ยังไม่ได้รับผลกระทบคือ รัฐยังคงกำหนดการลงทะเบียนผู้มีสิทธิเลือกตั้งและกฎหมายการเลือกตั้งของรัฐ การแก้ไขรัฐธรรมนูญพุ่งเป้าไปที่การยุติความเป็นทาสและให้สิทธิการเป็นพลเมืองที่สมบูรณ์แก่เสรีชน สมาชิกรัฐสภาทางเหนือเชื่อว่า การให้คนผิวดำมีสิทธิเลือกตั้งจะเป็นวิธีการที่รวดเร็วที่สุดในการศึกษาและการอบรมทางด้านการเมืองแก่พวกเขา
คนผิวดำหลายคนมีส่วนร่วมในการลงคะแนนเสียงและมีบทบาททางการเมืองอย่างแข็งขัน และยังคงสร้างโบสถ์ตลอดจนองค์กรชุมชนอย่างรวดเร็ว หลังจากการบูรณะ พรรคเดโมแครตผิวขาวและกลุ่มกบฏใช้กำลังเพื่อฟื้นคืนอำนาจในสภานิติบัญญัติของรัฐ และผ่านกฎหมายที่ตัดสิทธิ์คนผิวดำส่วนใหญ่และคนผิวขาวที่ยากจนในพื้นที่ภาคใต้อย่างมีประสิทธิภาพ ตั้งแต่ค.ศ. 1890 ถึง 1910 รัฐทางใต้ได้ผ่านรัฐธรรมนูญฉบับใหม่ที่ทำการเพิกถอนสิทธิ์ของคนผิวดำอย่างสมบูรณ์ คำตัดสินของศาลสูงสุดสหรัฐเกี่ยวกับบทบัญญัติเหล่านี้สนับสนุนรัฐธรรมนูญและกฎหมายใหม่ของรัฐทางใต้จำนวนมาก และคนผิวดำส่วนใหญ่ถูกกีดกันไม่ให้ออกคะแนนเสียงในภาคใต้จนถึงทศวรรษที่ 1960 การบังคับใช้การแก้ไขบทบัญญัติรัฐธรรมนูญครั้งที่ 14 และ 15 ของรัฐบาลกลางไม่ได้เกิดขึ้นอีกเลยจนกว่าจะมีการออกกฎหมายในช่วงกลางทศวรรษที่ 1960 อันเป็นผลมาจากขบวนการเคลื่อนไหวสิทธิพลเมือง
รัฐบัญญัติการบูรณะที่ผ่านสภาแต่เดิม ขั้นต้นเรียกว่า "การกระทำเพื่อให้รัฐบาลรัฐฝ่ายกบฏมีประสิทธิภาพมากขึ้น"กฎหมายดังกล่าวได้มีการออกเป็นรัฐบัญญัติในการประชุมรัฐสภาครั้งที่ 39 วันที่ 2 มีนาคม ค.ศ. 1867 ซึ่งถูกคัดค้านโดยประธานาธิบดีจอห์นสัน และการคัดค้านนั้นถูกเอาชนะโดยเสียงข้างมากจำนวนสองในสามของทั้งในวุฒิสภาและสภาผู้แทนราษฎร ในวันเดียวกัน รัฐสภายังไดชี้แจงถึงขอบเขตของเฮเบียซ คอพัซ(Habeas corpus;หมายศาลที่เรียกตัวบุคคลให้มาปรากฏต่อหน้าผู้พิพากษาหรือศาล) ของศาลรัฐบาลกลาง เพื่ออนุญาตให้ศาลรัฐบาลกลางเพิกถอนคำพิพากษา หรือ การตัดสินคดีของรัฐที่ไม่ชอบด้วยกฎหมาย ในค.ศ. 1867
ด้วยการควบคุมของฝ่ายหัวรุนแรง ทำให้รัฐสภาผ่านรัฐบัญญัติการบูรณะในวันที่ 19 กรกฎาคม ค.ศ. 1867 รัฐบัญญัติการบูรณะฉบับแรกร่างโดยจอร์จ เฮนรี วิลเลียมส์วุฒิสมาชิกจากรัฐโอเรกอน ซึ่งเป็นฝ่ายรีพับลิกันหัวรุนแรงได้กำหนดให้รัฐอดีตสมาพันธรัฐทั้ง 10 รัฐ ยกเว้นแต่เพียงรัฐเทนเนสซี โดยให้อยู่ภายใต้การควบคุมโดยกองทัพ กำหนดแบ่งเขตการทหารเป็น 5 เขต ได้แก่
ทหารสหรัฐจำนวน 20,000 นายถูกลงไปประจำการตามกฎหมายนี้
รัฐพรมแดนทั้ง 5 ซึ่งไม่ได้เข้าร่วมฝ่ายสมาพันธรัฐ ไม่ได้อยู่ในข่ายการบูรณะโดยกองทัพ รัฐเวสต์เวอร์จิเนียถูกแยกตัวออกมาจากรัฐเวอร์จิเนียในค.ศ. 1863 และรัฐเทนเนสซี ซึ่งได้รับการยอมรับเข้าร่วมสหรัฐอีกครั้งในค.ศ. 1866 ไม่ถูกรวมเข้ากับเขตทหาร อย่างไรก็ตาม กองทัพของรัฐบาลกลางยังคงประจำอยู่ที่เวสต์เวอร์จิเนียจนถึงค.ศ. 1868 เพื่อควบคุมความไม่สงบในหลายพื้นที่ของรัฐกองทัพรัฐบาลกลางถอนกำลังออกจากเคนทักกีและมิสซูรี ในค.ศ. 1866
รัฐบาลของรัฐทางใต้ทั้ง 10 แห่ง ได้รับการจัดตั้งขึ้นใหม่ภายใต้การควบคุมโดยตรงของกองทัพสหรัฐ จุดประสงค์หลักประการหนึ่งคือ เพื่อสร้างการรับรู้และปกป้องสิทธิของชาวอเมริกันเชื้อสายแอฟริกันในการออกเสียงลงคะแนนมีการสู้รบเพียงเล็กน้อยจนถึงไม่มีเลย แต่เป็นสภาวะของกฎอัยการศึกในรัฐที่กองทัพเข้ามาดูแลรัฐบาลท้องถิ่นอย่างใกล้ชิด ดูแลการจัดเลือกตั้ง และพยายามปกป้องผู้ดำรงตำแหน่งและพวกเสรีชนจากความรุนแรงต่างๆคนผิวดำได้รับการลงทะเบียนเป็นผู้มีสิทธิเลือกตั้ง อดีตผู้นำสมาพันธรัฐถูกตัดสิทธิในช่วงเวลาหนึ่งไม่มีรัฐใดที่มีผู้แทนเต็มทั้งหมด ตามที่แรนดอล์ฟ แคมป์เบล อธิบายสิ่งที่เกิดขึ้นในรัฐเทกซัส ว่า
รัฐทางตอนใต้ 11 รัฐจัดการประชุมรัฐธรรมนูญ โดยให้คนผิวดำมีสิทธิลงคะแนนเสียงที่ซึ่งฝักฝ่ายแบ่งออกเป็นฝ่ายหัวรุนแรง "พวกอนุรักษ์นิยม" และคนกลางในหมู่ผู้แทนกลุ่มหัวรุนแรงมีการรวมตัวกันดังนี้ 40% เป็นพวกรีพับลิกันผิวขาวตอนใต้ 25% เป็นคนผิวขาว และ 34% เป็นคนผิวดำนอกเหนือจากขยายสิทธิในการลงคะแนนเสียงแล้ว พวกเขายังกดดันให้มีบทบัญญัติที่ออกแบบมาเพื่อส่งเสริมการเติบโตทางเศรษฐกิจ โดยเฉพาะอย่างยิ่งการให้ความช่วยเหลือทางการเงินเพื่อสร้างระบบรางรถไฟที่พังทลายกลับขึ้นมาใหม่กติกาสัญญาดังกล่าวมีการจัดตั้งระบบโรงเรียนรัฐบาลที่ไม่เสียเล่าเรียนโดยได้รับทุนจากภาษีรายได้ แต่ก็ไม่ต้องการให้มีการเรียนรวมผสานเชื้อชาติกัน
จนกระทั่ง ค.ศ. 1872 อดีตผู้ดำรงตำแหน่งฝ่ายสมาพันธรัฐหรือในภาคใต้ก่อนสงครามส่วนใหญ่ ถูกตัดสิทธิ์จากการลงคะแนนเสียงหรือการดำรงตำแหน่งต่างๆ แต่ผู้นำฝ่ายสมาพันธรัฐระดับสูงทั้งหมด 500 คนได้รับการอภัยโทษตามรัฐบัญญัตินิรโทษกรรมค.ศ. 1872"การเพิกถอนสิทธิการเป็นพลเมือง" เป็นนโยบายที่ตัดสิทธิ์อดีตฝ่ายสมาพันธรัฐได้มากที่สุด ตัวอย่างเช่น ในค.ศ. 1865 รัฐเทนเนสซีได้ยกเลิกสิทธิของอดีตฝ่ายสมาพันธรัฐ 80,000 รายอย่างไรก็ตาม การเพิกถอนสิทธิการเป็นพลเมืองถูกปฏิเสธโดยคนผิวดำซึ่งยึดมั่นในหลักการสิทธิออกเสียงเลือกตั้งทั่วไปปัญหานี้จะเกิดขึ้นซ้ำๆ ในหลายรัฐ โดยเฉพาะในเท็กซัสและเวอร์จิเนีย ในรัฐเวอร์จิเนีย มีความพยายามที่จะตัดสิทธิ์ในการเข้ารับราชการของทุกคนที่เคยปฏิบัติหน้าที่ในกองทัพสมาพันธรัฐแม้ว่าจะเป็นสิทธิส่วนตัว และแม้แต่ชาวนาพลเรือนที่เคยขายอาหารแก่กองทัพสมาพันธรัฐด้วยการตัดสิทธิ์คนผิวขาวทางภาคใต้ยังคงถูกต่อต้านจากฝ่ายพรรครีพับลิกันสายกลางทางภาคเหนือ ซึ่งรู้สึกว่าการยุติการเพิกถอนสิทธิการเป็นพลเมืองจะทำให้ชาวใต้เข้าใกล้การปกครองในรูปแบบสาธารณรัฐมากขึ้นตามหลักการความยินยอมพร้อมใจของผู้ถูกปกครองตามรัฐธรรมนูญและคำประกาศอิสรภาพ มาตราการที่รัดกุมเพื่อขัดขวางการกลับไปหาสมาพันธรัฐที่สูญสิ้นแล้วนั้นดูเหมือนจะไม่เข้าท่ามากขึ้น และบทบาทของกองทัพสหรัฐ ตลอดจนการควบคุมการเมืองในรัฐก็เป็นเรื่องที่ยากลำบาก มาร์ก ซัมเมอส์ นักประวัติศาสตร์ บรรยายว่า "ผู้เสียสิทธิ์ต้องถอยกลับไปสู่ข้อยืนยันที่ว่าการถูกสั่งห้ามไม่ให้ลงคะแนนเสียงนั้นเป็นบทลงโทษ และเป็นการลงโทษตลอดชีวิตครั้งนั้น...เดือนแล้วเดือนเล่า ลักษณะของความไม่เป็นสาธารณรัฐของระบอบนี้ดูจะเจิดจ้ามากยิ่งขึ้น"
ในช่วงสงครามกลางเมือง หลายคนในฝ่ายเหนือเชื่อว่าการต่อสู้เพื่อสหภาพถือเป็นเกียรติยศอันสูงส่ง คือเพื่อธำรงไว้ซึ่งสหภาพและการเลิกทาส หลังสงครามสิ้นสุด โดยฝ่ายเหนือได้รับชัยชนะ ก็ได้เกิดความหวาดกลัวในหมู่ฝ่ายหัวรุนแรงในเรื่องที่ประธานาธิบดีจอห์นสันอุปโลกน์อย่างรีบเร่งเองไปว่าความเป็นทาสและลัทธิชาตินิยมของสมาพันธรัฐได้ตายไปแล้ว และรัฐทางใต้สามารถกลับมามีอำนาจได้ ฝ่ายหัวรุนแรงจึงแสวงหาผู้สมัครรับเลือกตั้งซึ่งจะเป็นตัวแทนในมุมมองของพวกเขา
ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1868 พรรครีพับลิกันมีมติเป็นเอกฉันท์เลือกยูลิสซีส เอส. แกรนต์เป็นผู้ชิงตำแหน่งประธานาธิบดี และสกายเลอร์ โคลแฟกซ์เป็นผู้ชิงตำแหน่งรองประธานาธิบดีแกรนต์ได้รับการสนับสนุนจากพวกหัวรุนแรงหลังจากที่เขาอนุญาตให้เอ็ดวิน สแตนตันสมาชิกฝ่ายหัวรุนแรงกลับมาเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมอีกครั้ง ในช่วงต้น ค.ศ. 1862 ระหว่างสงครามกลางเมือง แกรนต์ได้แต่งตั้งจอห์น อีตันอนุศาสนาจารย์กองทัพของรัฐโอไฮโอให้คุ้มครองและค่อยๆ รวบรวมทาสผู้ลี้ภัยในเทนเนสซีตะวันตกและทางตอนเหนือของมิสซิสซิปปีเข้ากับการทำสงครามของฝ่ายสหภาพ โดยจ่ายค่าแรงงานให้แก่พวกเขา นับเป็นจุดเริ่มต้นวิสัยทัศน์ของเขาที่มีต่อสำนักเสรีชนแกรนต์ต่อต้านประธานาธิบดีจอห์นสันโดยสนับสนุนรัฐบัญญัติการบูรณะที่ถูกเสนอโดยฝ่ายหัวรุนแรง
ในเมืองทางตอนเหนือ แกรนต์ต่อสู้กับผู้อพยพที่แข็งแกร่ง โดยเฉพาะในเมืองนิวยอร์กซิตี้ ที่มีกลุ่มชาวไอริชซึ่งต่อต้านการบูรณะพรรครีพับลิกันพยายามรณรงค์หาเสียงให้พวกไอริชถูกจับเข้าคุกด้วยเหตุการโจมตีฟีเนียนในแคนาดา และเรียกร้องให้ฝ่ายบริหารของจอห์นสันยอมรับสถานะสงครามที่ชอบตามกฎหมายระหว่างไอร์แลนด์และอังกฤษ ในค.ศ. 1867 แกรนตืเข้าไปแทรกแซงเป็นการส่วนตัวกับเดวิด เบลและไมเคิล สแกนแลนเพื่อขับเคลื่อนเอกสารของพวกเขาthe Irish Republicที่สนับสนุนความเท่าเทียมกันของคนผิวดำจากชิคาโกไปยังนิวยอร์ก
พรรคเดโมแครตได้ละทิ้งจอห์นสัน และเสนอชื่อฮอราชิโอ ซีมัวร์อดีตผู้ว่าการรัฐนิวยอร์ก เป็นประธานาธิบดี และฟรานซิส เพรสตัน แบลร์ จูเนียร์อดีตสมาชิกผู้แทนราษฎรรัฐมิสซูรี เป็นรองประธานาธิบดีพรรคเดโมแครตสนับสนุนให้มีการฟื้นฟูอดีตรัฐสัมพันธรัฐในทันทีและนิรโทษกรรมจาก "ความผิดทางการเมืองในอดีตทั้งหมด"
แกรนต์ได้รับชัยชนะด้วยคะแนนนิยม 300,000 เสียงจากเสียงผู้มีสิทธิ์ลงคะแนน 5,716,082 เสียง โดยได้รับคะแนนจากคณะผู้เลือกตั้งอย่างถล่มทลาย 214 เสียง ต่อเสียงของซีมัวร์ที่ได้รับ 80 เสียงซีมัวร์ได้รับคะแนนเสียงข้างมากจากคนผิวขาว แต่แกรนต์ได้รับเสียงจากคนผิวดำถึง 500,000 เสียงชนะด้วยคะแนนนิยม 52.7%เขาสูญเสียคะแนนจากลุยเซียนาและจอร์เจีย เนื่องจากคูคลักซ์แคลนใช้ความรุนแรงต่อผู้ใรสิทธิ์เลือกตั้งชาวอเมริกันเชื้อสายแอฟริกันด้วยอายุเพียง 46 ปี ทำให้แกรนต์กลายเป็นประธานาธิบดีอายุน้อยที่สุดที่ได้รับการเลือกตั้ง และเป็นประธานาธิบดีคนแรกหลังจากประเทศได้กำหนดให้การมีทาสเป็นสิ่งผิดกฎหมาย
ประธานาธิบดียูลิสซีส เอส. แกรนต์ได้รับการพิจารณาว่าเป็นผู้บริหารสิทธิพลเมืองที่มีประสิทธิภาพ ซึ่งกังวลต่อชะตากรรมของชาวอเมริกันเชื้อสายแอฟริกันแกรนต์พบปะกับผู้นำคนผิวดำที่โดดเด่นเพื่อขอคำปรึกษาและลงนามในร่างกฎหมายเมื่อวันที่ 18 มีนาคม ค.ศ. 1869 ที่รับรองสิทธิเท่าเทียมกันทั้งคนผิวดำและคนผิวขาว สามารถทำหน้าที่เป็นคณะลูกขุน และดำรงตำแหน่งในวอชิงตัน ดี.ซี.ในค.ศ. 1870 แกรนต์ลงนามในกฎหมายรัฐบัญญัติการแปลงสัญชาติ ค.ศ. 1870ซึ่งเปิดโอกาสให้คนผิวดำที่เกิดต่างประเทศสามารถเป็นพลเมืองในสหรัฐอเมริกานอกจากนี้ผู้อำนวยการการไปรษณีย์สหรัฐของประธานาธิบดีแกรนต์ คือจอห์น เครสเวลล์ยังใช้อำนาจการอุปถัมภ์ของเขารวมกลุ่มไปรษณีย์และแต่งตั้งชายหญิงชาวอเมริกันเชื้อสายแอฟริกันจำนวนมากเป็นพนักงานไปรษณีย์ทั่วประเทศโดยมากเป็นประวัติการณ์ ในขณะเดียวกันได้ขยายเส้นทางไปรษณีย์จำนวนมากแกรนต์แต่งตั้งผู้นิยมการเลิกทาสจากพรรครีพับลิกัน และเป็นผู้สนับสนุนการศึกษาของคนผิวดำ คือฮิวจ์ เล็นน็อกซ์ บอนด์เป็นผู้พิพากษาศาลอุทธรณ์สหรัฐ
ทันทีที่เขาสาบานตนเข้ารับตำแหน่งในปีค.ศ. 1869 แกรนต์สนับสนุนการบูรณะโดยผลักดันให้รัฐสภารับรัฐเวอร์จิเนียรัฐมิสซิสซิปปีและรัฐเท็กซัสกลับเข้าสู่สหภาพ ขณะเดียวกันก็รับรองว่ารัฐธรรมนูญของรัฐจะคุ้มครองสิทธิในการลงคะแนนเสียงของพลเมืองทุกคน
แกรนต์สนับสนุนการให้สัตยาบันในการแก้ไขเพิ่มเติมบทบัญญัติรัฐธรรมนูญข้อที่ 15ที่กล่าวว่ารัฐต่างๆ ไม่สามารถตัดสิทธิชาวอเมริกันเชื้อสายแอฟริกาได้ภายในหนึ่งปีรัฐที่เหลืออีกสามรัฐ ได้แก่ มิสซิสซิปปี้ เวอร์จิเนีย และเท็กซัส ได้นำบทบัญญัติแก้ไขนี้มาใช้ และได้รับอนุญาตให้เข้าร่วมรัฐสภาแกรนต์สร้างแรงกดดันทางทหารต่อรัฐจอร์เจียเพื่อคืนสถานะให้แก่ผู้แทนราษฎรผิวดำและนำบทบัญญัติการแก้ไขมาใช้รัฐจอร์เจียยอมปฏิบัติตาม และในวันที่ 24 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2414 วุฒิสมาชิกได้เข้านั่งรัฐสภา โดยมีอดีตสมาชิกสมาพันธรัฐเป็นผู้แทนทั้งหมดรัฐที่สร้างขึ้นใหม่ทางตอนใต้ถูกควบคุมโดยพรรครีพับลิกันและอดีตทาส แปดปีต่อมา ในค.ศ. 1877 พรรคเดโมแครตได้ควบคุมภาคนี้อย่างสมบูรณ์และสมัยการบูรณะได้สิ้นสุดลง
ในปีค.ศ. 1870 เพื่อบังคับใช้การบูรณะ รัฐสภาและแกรนต์ได้ก่อตั้งกระทรวงยุติธรรมสหรัฐซึ่งอนุมัติให้อามอส ที. เอเคอร์แมนอัยการสูงสุด และเบนจามิน บริสโทว์ซึ่งเป็นรองอธิบดีกรมอัยการคนแรก ทำการดำเนินคดีกับกลุ่มแคลนการดำรงตำแหน่งสองสมัยของแกรนต์ เขาสามารถเพิ่มขีดความสามารถทางกฎหมายของวอชิงตันในการเข้าแทรกแซงโดยตรงเพื่อปกป้องสิทธิพลเมือง แม้ว่ารัฐต่างๆ จะเพิกเฉยต่อปัญหานี้ก็ตาม
รัฐสภาและแกรนต์ผ่านกฎหมายรัฐบัญญัติการบังคับใช้สิทธิพลเมืองที่ทรงอำนาจสามฉบับช่วงระหว่าง ค.ศ. 1870 ถึง 1871 ซึ่งออกแบบมาเพื่อปกป้องคนผิวดำและรัฐบาลบูรณะประมวลกฎหมายอาญาเหล่านี้คุ้มครองสิทธิของเสรีชนในการลงคะแนนเสียง ดำรงตำแหน่ง ทำหน้าที่ในฐานะคณะลูกขุนและได้รับการคุ้มครองทางกฎหมายอย่างเท่าเทียมกัน สิ่งที่สำคัญที่สุดคือกฎหมายเหล่านี้อนุญาตให้รัฐบาลกลางเข้าแทรกแซง เมื่อรัฐต่างๆ ไม่ดำเนินการตามกฎหมาย กฎหมายที่เข้มงวดที่สุดคือรัฐบัญญัติคูคลักซ์แคลนซึ่งผ่านรัฐสภาวันที่ 20 เมษายน ค.ศ. 1871 ซึ่งได้รับการสนับสนุนจากประธานาธิบดีแกรนต์และเอมอส ที. เอเคอร์แมนอัยการสูงสุดของเขา ซึ่งมอบอำนาจให้ประธานาธิบดีบังคับใช้กฎอัยการศึกและระงับอำนาจ"ฮาเบอัส คอร์ปุส"(หมายศาลที่เรียกตัวบุคคลให้มาปรากฏต่อหน้าผู้พิพากษาหรือศาล)
แกรนต์ยืนกรานอย่างมากในการผ่านรัฐบัญญัติคูคลักซ์แคลน ก่อนหน้านั้นเขาส่งข้อความถึงรัฐสภาเมื่อวันที่ 23 มีนาคม ค.ศ. 1871 ความว่า
แกรนต์ยังบังคับให้มีการใช้กฎหมายในทุกภาคส่วนของสหรัฐอเมริกาเพื่อปกป้องชีวิต เสรีภาพและทรัพย์สิน
กระทรวงยุติธรรมของแกรนต์ทำลายกลุ่มคูคลักซ์แคลน แต่ในระหว่างการดำรงตำแหน่งทั้งสองวาระของเขา คนผิวดำกลับสูญเสียความเข้มแข็งทางการเมืองในภาคใต้ ในเดือนตุลาคม ประธานาธิบดีแกรนต์ระงับอำนาจฮาเบอัส คอร์ปุสในส่วนหนึ่งของรัฐเซาท์แคโรไลนา และเขายังส่งกองทัพของรัฐบาลกลางไปช่วยเหลือเจ้าหน้าที่ตำรวจ ซึ่งกำลังเริ่มดำเนินคดีกับคูคลักซ์แคลนเอเคอร์แมน อัยการสูงสุด ซึ่งมาแทนที่เอเบนีเซอร์ อาร์. ฮอร์ซึ่งถูกแกรนต์กดดันให้ลาออกไป เอเคอร์แมนมีความกระตือรือร้นที่จะทำลายกลุ่มแคลนเอเคอร์แมนกับเจ้าหน้าที่ตำรวจของเซาท์แคโรไลนาจับกุมสมาชิกแคลนกว่า 470 คน แต่สมาชิกแคลนหลายร้อยคนที่ผู้นำกลุ่มแคลนที่ร่ำรวยได้หลบหนีออกจากรัฐเอเคอร์แมนส่งคืนคำฟ้องของสมาชิกแคลนมากกว่า 3,000 คำฟ้องทั่วภาคใต้ และได้รับการตัดสินลงโทษ 600 รายการสำหรับผู้ที่กระทำความผิดที่เลวร้ายที่สุดในปีค.ศ. 1872 แกรนต์บดขยี้กลุ่มแคลน และชาวอเมริกันเชื้อสานแอฟริกาได้ลงคะแนนเสียงอย่างสันติด้วยจำนวนผู้เลือกตั้งตอนใต้ที่มากขึ้นเป็นประวัติการณ์จอร์จ เฮนรี วิลเลียมส์อัยการสูงสุดซึ่งมาแทนที่เอเคอร์แมน ซึ่งถูกแกรนต์กดดันให้ลาออกด้วยแรงกดดันบางอย่างในรัฐบาล วิลเลียมส์ได้ระงับการดำเนินคดีกับกลุ่มแคลนในนอร์ธแคโรไลนาและเซาท์แคโรไลนาในฤดูใบไม้ผลิปี ค.ศ. 1873 ก่อนการเลือกตั้งในปีค.ศ. 1874 เขาได้เปลี่ยนแนวทางการดำเนินคดีกับกลุ่มแคลนการดำเนินคดีด้านสิทธิพลเมืองยังคงดำเนินต่อไป แต่มีคดีและการพิพากษาลงโทษน้อยลงทุกปีแม็คฟีลีซึ่งเขียนชีวประวัติเชิงวิจารณ์แกรนต์อธิบายว่า แกรนต์รู้สึกไม่สบายใจกับความกระตือรือร้นที่จะดำเนินคดีต่อกลุ่มแคลนของเอเคอร์แมน และไม่ต้องการที่จะถูกมองว่าเป็นเผด็จการทหารที่บดขยี้ภาคใต้ให้ยอมจำนนโดยเฉพาะอย่างยิ่งช่วงเลือกตั้งที่กำลังจะเกิดขึ้น
นอกเหนือจากการต่อสู้เพื่อสิทธิพลเมืองของชาวอเมริกันเชื้อสายแอฟริกันแล้ว ประธานาธิบดีแกรนต์พยายามประนีประนอมกับชาวใต้ผิวขาวด้วยจิตวิญญาณของแอพโพมาท็อกซ์ (การต่อสู้ครั้งสุดท้ายของสงครามกลางเมือง)เพื่อให้ชาวใต้สงบลง ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1872 ประธานาธิบดีแกรนต์ได้ลงนามในรัฐบัญญัตินิรโทษกรรมซึ่งคืนสิทธิทางการเมืองให้แก่อดีตสมาชิกสมาพันธรัฐ ยกเว้นอดีตเจ้าหน้าที่สมาพันธรัฐไม่กี่ร้อยคนแกรนต์ต้องการให้ผู้มีสิทธิลงคะแนนและมีเสรีภาพในการพูด แม้ว่าพวกเขาจะมี "มุมมองด้านสีผิวและชาติกำเนิด" ก็ตาม
รัฐบัญญัติสิทธิพลเมือง ค.ศ. 1875เป็นหนึ่งในการกระทำครั้งสุดท้ายของรัฐสภาและประธานาธิบดีแกรนต์เพื่อพยายามรักษากระบวนการบูรณะและความเท่าเทียมกันสำหรับชาวอเมริกันเชื้อสายแอฟริการ่างบัญญัติเริ่มแรกจัดทำโดยวุฒิสมาชิกชาลส์ ซัมเนอร์แกรนต์สนับสนุนมาตรการดังกล่าว แม้ว่าเขาจะเคยทะเลาะกับซัมเนอร์มาก่อน โดยได้ลงนามกฎหมายเมื่อวันที่ 1 มีนาคม ค.ศ. 1875 กฎหมายดังกล่าวได้กำหนดไว้ว่าการเลือกปฏิบัติต่อคนผิวดำในสถานที่สาธารณะ โรงเรียน การคมนาคมขนส่งและการคัดเลือกคณะลูกขุนถือเป็นเรื่องผิดกฎหมาย แม้ว่าจะบังคับใช้ได้ไม่มากนัก แต่กฎหมายดังกล่าวก็แพร่กระจายความกลัวในหมู่คนผิวขาวที่ต่อต้านความยุติธรรมระหว่างเชื้อชาติ ซึ่งทำให้เกิดการคว่ำกฎหมายโดยศาลสูงสุดสหรัฐในปีค.ศ. 1883รัฐบัญญัติสิทธิพลเมือง ค.ศ. 1964ซึ่งถูกใช้ภายหลังได้ยืมบทบัญญัติหลายมาตราของรัฐบัญญัติสิทธิพลเมือง ค.ศ. 1875 มาใช้
เพื่อตอบโต้การโกงคะแนนเลือกตั้งในฐานที่มั่นของพรรคเดโมแครตที่นครนิวยอร์กแกรนต์ได้ส่งเจ้าหน้าที่ติดอาวุธในเครื่องแบบของรัฐบาลกลาง และเจ้าหน้าที่เลือกตั้งนับหมื่นคนไปควบคุมการเลือกตั้งตั้งแต่ ค.ศ. 1870 และครั้งต่อๆ มา จากนั้นสมาชิกพรรคเดโมแครตทางเหนือก็ระดมพลปกป้องฐานเสียงของตนและโจมตีนโยบายของประธานาธิบดีแกรนต์ทั้งหมดในวันที่ 21 ตุลาคม ค.ศ. 1876 ประธานาธิบดีแกรนต์ได้จัดกำลังทหารเพื่อปกป้องผู้มีสิทธิเลือกตั้งของพรรครีพับลิกันทั้งผิวดำและผิวขาวในเมืองปีเตอร์สเบิร์ก รัฐเวอร์จิเนีย
การสนับสนุนแกรนต์จากรัฐสภาและประเทศลดลงเนื่องจากเรื่องอื้อฉาวภายในการบริหารงานของเขาและการฟื้นตัวทางการเมืองของพรรคเดโมแครตในภาคเหนือและภาคใต้ คนผิวขาวที่ต่อต้านการบูรณะอ้างว่าเจ้าของที่ดินผิวขาวที่ร่ำรวยสูญเสียอำนาจและพวกเขาตำหนิเรื่องอื้อฉาวของรัฐบาลในภาคใต้ ในขณะเดียวกันพรรครีพับลิกันทางตอนเหนือ คนผิวขาวเริ่มมีความเป็นอนุรักษ์นิยมมากขึ้นเรื่อยๆ พรรครีพับลิกันและชาวอเมริกันผิวดำสูญเสียอำนาจในภาคใต้ ในปีค.ศ. 1870 พรรครีพับลิกันส่วนใหญ่รู้สึกว่าเป้าหมายของสงครามบรรลุผลแล้ว และพวกเขาหันไปสนใจในประเด็นอื่นๆ เช่น นโยบายด้านเศรษฐกิจชาวอเมริกันผิวขาวเกือบจะควบคุมการเมืองได้อย่างสมบูรณ์ในปีค.ศ. 1900 และไม่ได้บังคับใช้สิทธิในการลงคะแนนเสียงของคนผิวดำ ในที่สุดรัฐบาลสหรัฐ ก็ถอนทหารทั้งหมดออกจากรัฐทางตอนใต้
พรรครีพับลิกันเข้าควบคุมตำแหน่งผู้ว่าการรัฐทางใต้และสภานิติบัญญัติของรัฐทั้งหมด ยกเว้นเวอร์จิเนียแนวร่วมพรรครีพับลิกันเลือกชาวอเมริกันเชื้อสายแอฟริกันจำนวนมากให้มาดำรงตำแหน่งระดับท้องถิ่น ระดับรัฐและระดับประเทศ แม้ว่าพวกเขาจะไม่ได้ครอบงำสำนักงานการเลือกตั้งใดๆ แต่ชายผิวดำในฐานะตัวแทนที่ลงคะแนนเสียงในสภานิติบัญญัติของรัฐและรัฐบาลกลางถือเป็นการเปลี่ยนแปลงทางสังคมครั้งใหญ่ ในต้นค.ศ. 1867 ไม่มีชาวอเมริกันเชื้อสายแอฟริกาในภาคใต้ดำรงตำแหน่งทางการเมือง แต่ภายในสามปีถึงสี่ปี "ประมาณ 15 เปอร์เซ็นต์ของผู้ดำรงตำแหน่งในภาคใต้เป็นคนผิวดำ ซึ่งเป็นสัดส่วนที่มากกว่าในปีค.ศ. 1990" สำนักงานเหล่านั้นส่วนใหญ่อยู่ในระดับท้องถิ่นในปีค.ศ. 1860 คนผิวดำถือเป็นประชากรส่วนใหญ่ในรัฐมิสซิสซิปปี้และเซาท์แคโรไลนา, มี 47% ในหลุยเซียน่า, 45% ในแอละแบมา และ 44% ในจอร์เจียและฟลอริดาดังนั้นอิทธิพลทางการเมืองของพวกเขาจึงยังน้อยกว่าเปอร์เซ็นต์ของประชากรทั้งหมดมาก
เจ้าหน้าที่คนผิวดำประมาณ 137 คนอาศัยอยู่นอกภาคใต้ก่อนเกิดสงครามกลางเมือง บางคนที่หนีจากการเป็นทาสไปทางเหนือและได้รับการศึกษาได้กลับมาช่วยพัฒนาภาคใต้ในยุคหลังสงคราม คนอื่นๆ เป็นคนผิวสีที่เป็นอิสระก่อนสงครามซึ่งได้รับการศึกษาและตำแหน่งผู้นำในที่อื่นๆ ชายชาวอเมริกันเชื้อสายแอฟริกาคนอื่นๆ ที่ได้รับเลือกให้ดำรงตำแหน่งเป็นผู้นำในชุมชนของตนอยู่แล้ว รวมทั้งพวกนักเทศน์ทางศาสนาอีกจำนวนหนึ่งด้วย เช่นเดียวกับที่เกิดขึ้นในชุมชนคนผิวขาว ไม่ใช่ว่าผู้ที่เป็นผู้นำทุกคนจะขึ้นอยู่กับความมั่งคั่งและการรู้หนังสือ
มีชาวอเมริกันเชื้อสายแอฟริกาเพียงไม่กี่คนที่ได้รับเลือกตั้งหรือแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งระดับชาติ าวอเมริกันเชื้อสายแอฟริกาโหวตให้ผู้สมัครทั้งคนผิวขาวและคนผิวดำบทบัญญัติรัฐธรรมนูญข้อที่ 15รับประกันว่าไม่สามารถจำกัดการลงคะแนนเสียงบนพื้นฐานของเชื้อชาติ สีผิว หรือสภาพความเป็นทาสก่อนหน้านี้ได้ ตั้งแต่ค.ศ. 1868 เป็นต้นมา การเลือกตั้งและการหาเสียงเต็มไปด้วยความรุนแรง ขณะที่ฝ่ายก่อความไม่สงบผิวขาวและกองกำลังกึ่งทหารพยายามโจมตีการลงคะแนนเสียงของคนผิวดำ และการโกงเลือกตั้งก็แพร่หลายอย่างกว้างขวาง ชาวใต้ผิวขาวจำนวนมากที่เคยสนับสนุนการมีทาสรู้สึกโกรธรัฐบาลที่มีชาวอเมริกันเชื้อสายแอฟริกันอยู่ในสำนักงาน ชาวใต้ผิวขาวที่โกรธแค้นกระพือข่าวลือว่า นโยบายการบูรณะกำลังแอบส่งเสริมคนอเมริกันผิวดำให้สามารถควบคุมคนผิวขาวได้อย่างเต็มที่ การเลือกตั้งสมาชิกรัฐสภาในทางใต้หลายครั้งมีการถูกคัดค้าน แม้แต่รัฐที่มีประชากรอเมริกันเชื้อสายแอฟริกาเป็นส่วนใหญ่ก็มักจะเลือกตัวแทนชาวอเมริกันเชื้อสานแอฟริกาเพียงหนึ่งหรือสองคนเข้าสู่รัฐสภา ข้อยกเว้นรวมถึงเซาท์แคโรไลนา ที่ในช่วงท้ายของสมัยการบูรณะ สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรสี่ในห้าคนเป็นชาวอเมริกันเชื้อสายแอฟริกา
เสรีชนมีความกระตือรือร้นอย่างมากในการก่อตั้งนิกายทางศาสนาของตนเอง ซึ่งส่วนใหญ่เป็นนิกายแบปทิสต์หรือเมธอดิสต์และพยายามให้พระเป็นคนของพวกเขาเพื่อบทบาทการเป็นผู้นำทั้งทางศีลธรรมและการเมือง ในกระบวนการแบ่งแยกตนเอง คนผิวดำเกือบทั้งหมดได้ออกจากโบสถ์นิกายของคนผิวขาว ทำให้มีนิกายหรือโบสถ์ไม่กี่แห่งที่ยังมีการรวมเชื้อชาติอยู่ (ยกเว้นโบสถ์คาทอลิกบางแห่งในรัฐลุยเซียนา) พวกเขาริเริ่มก่อตั้งคริสตจักรแบปทิสต์ผิวดำใหม่หลายแห่งและในไม่ช้ามีการก่อตั้งสมาคมแบล็กสเตตใหม่
กลุ่มชนสี่กลุ่มรณรงค์แข่งขันกันทั่วภาคใต้เพื่อก่อตั้งโบสถ์เมธอดิสต์แห่งใหม่สำหรับเสรีชน ได้แก่คริสตจักรเอพิสโกพัลเมธอดิสต์แห่งแอฟริกา,คริสตจักรเอพิสโกพัลไซอันเมธอดิสต์ซึ่งเป็นนิกายคนผิวดำอิสระที่ก่อตั้งขึ้นในฟิลาเดลเฟียและนิวยอร์กตามลำดับคริสตจักรเอพิสโกพัลเมธอดิสต์คัลเลอร์(ซึ่งได้รับการสนับสนุนจากคริสตจักรเอพิสโกพัลเมธอดิสต์, ภาคใต้ของคนผิวขาว) และคริสตจักรเอพิสโกพัลเมธอดิสต์ซึ่งได้รับเงินทุนสนับสนุนอย่างดี (ส่วนใหญ่เป็นเมธอดิสต์ผิวขาวแห่งภาคเหนือ) คริสตจักรเมธอดิสต์แตกแยกก่อนสงครามเนื่องจากความขัดแย้งเรื่องทาสในปีค.ศ. 1871 โบสถ์เมธอดิสต์ภาคเหนือมีสมาชิกผิวดำ 88,000 คนในภาคใต้ และได้เปิดโรงเรียนมากมายให้แก่คนผิวดำ
คนผิวดำทางใต้เป็นองค์ประกอบหลักของพรรครีพับลิกัน พวกพระของพวกเขามีบทบาททางการเมืองที่สำคัญและโดดเด่นเนื่องจากพวกเขาไม่ได้รับการสนับสนุนจากคนผิวขาว ตรงกันข้ามกับครูอาจารย์ นักการเมือง นักธุรกิจ และเกษตรกรผู้เช่านาตามหลักปฏิบัติของชาลส์ เอช. เพียร์ซพระคริสตจักรเอพิสโกพัลเมธอดิสต์แห่งแอฟริกาในฟลอริดา กล่าวไว้ว่า "ชายคนหนึ่งในรัฐนี้ไม่สามารถทำหน้าที่ของผู้เป็นพระทั้งหมดได้ เว้นแต่เขาจะคอยดูแลผลประโยชน์ทางการเมืองของประชาชนของตน" มีพระบาทหลวงผิวดำมากกว่า 100 คนได้รับเลือกให้เป็นสมาชิกสภานิติบัญญัติในช่วงสมัยการบูรณะ เช่นเดียวกันมีหลายคนได้เข้าไปในรัฐสภา และมีคนหนึ่งเป็นวุฒิสมาชิก คือไฮรัม อาร์. เรเวลส์
ในช่วงสงครามมีการกระทำที่เป็นเรื่องโต้แย้งกันอย่างมากเมื่อ ฝ่ายเมธอดิสต์ภาคเหนือใช้กองทัพเพื่อยึดการควบคุมคริสตจักรเมธอดิสต์ในเมืองใหญ่ มีการประท้วงกันอย่างดุเดือดโดยคริสตจักรเอพิสโกพัลเมธอดิสต์, ภาคใต้นักประวัติศาสตร์ ราล์ฟ มอร์โรว์ ได้รายงานว่า
หลายนิกายทั่วภาคเหนือ โดยเฉพาะเมธอดิสต์ คองกรีเกชันนัลลิสต์และเพรสไบทีเรียน รวมถึงเควกเกอร์ สนับสนุนนโยบายของฝ่ายหัวรุนแรงอย่างมาก การมุ่งเน้นไปที่ปัญหาสังคมนำไปสู่ขบวนการโซเชียลกอสเปลแมททิว ซิมป์สันบิชอปเมธอดิสต์มีบทบาทสำคัญในการระดมกลุ่มเมธอดิสต์ตอนเหนือเพื่อจุดประสงค์นี้ โรเบิร์ต ดี. คลาร์ก ผู้เขียนชีวประวัติ เรียกเขาว่า "มหาปุโรหิตแห่งพวกรีพับลิกันหัวรุนแรง"สมาคมพระเมธอดิสต์แห่งบอสตัน ซึ่งประชุมกันหลังการลอบสังหารลินคอล์นไปแล้วสองสัปดาห์ เรียกร้องให้ดำเนินการอย่างแข็งกร้าวต่อผู้นำฝ่ายสมาพันธรัฐ
แต่ละนิกายได้ส่งมิชชันนารี ครูสอนศาสนา และนักเคลื่อนไหวไปทางใต้เพื่อช่วยเหลือกลุ่มเสรีชน อย่างไรก็ตาม มีแต่เพียงพวกเมธอดิสต์เท่านั้นที่ทำให้คนเปลี่ยนใจมาเลื่อมใสจำนวนมากนักเคลื่อนไหวที่ได้รับการสนับสนุนจากคริสตจักรเมธอดิสต์ภาคเหนือมีบทบาทสำคัญในสำนักเสรีชน โดยเฉพาะอย่างยิ่งบทบาทสำคัญด้านการศึกษา ในฐานะผู้กำกับดูแลด้านการศึกษาสำนักเสรีชนระดับรัฐ หรือผู้ช่วยผู้กำกับการด้านการศึกษาสำหรับรัฐเวอร์จิเนีย ฟลอริดา แอละแบมา และเซาท์แคโรไลนา
ชาวอเมริกันจำนวนมากตีความเหตุการณ์สำคัญในแง่ศาสนา วิลสัน ฟอลลิง จูเนียร์ นักประวัติศาสตร์ เปรียบเทียบสงครามกลางเมืองและสมัยการบูรณะในทัศนะของแบปทิสต์ผิวขาวกับทัศนะแบปทิสต์ผิวดำในแอละแบมา แบปทิสต์ผิวขาวแสดงความคิดเห็นว่า
ในทางกลับกัน แบปทิสต์ผิวดำตีความสงครามกลางเมือง การเลิกทาสและสมัยการบูรณะว่า
นักประวัติศาสตร์ เจมส์ ดี.แอนเดอร์สัน ได้โต้แย้งว่า ทาสที่ได้รับอิสรภาพคือชาวใต้กลุ่มแรก เป็นกลุ่ม"ที่รณรงค์เพื่อการศึกษาสาธารณะโดยให้รัฐสนับสนุนอย่างทั่วถึง"คนผิวดำในพรรครีพับลิกันได้ร่วมกันมีบทบาทสำคัญในการกำหนดหลักการดังกล่าวในรัฐธรรมนูญของรัฐเป็นครั้งแรกในระหว่างสมัยการบูรณะโดยรัฐสภา ทาสบางคนได้เรียนรู้การอ่านหนังสือจากเพื่อนเล่นที่เป็นคนผิวขาว ก่อนที่กฎหมายจะอนุญาตให้มีระบบการศึกษาอย่างเป็นทางการ ชาวอเมริกันเชื้อสายแอฟริกาได้เริ่มมี "โรงเรียนสำหรับคนพื้นเมือง" ก่อตั้งก่อนที่สงครามจะสิ้นสุดลง โรงเรียนสะบาโตก็เป็นอีกวิธีการหนึ่งซึ่งแพร่หลายโดยทาสที่เป็นอิสระได้พัฒนาในการสอนอ่านสอนเขียนเมื่อพวกเขาได้รับสิทธิเลือกตั้ง นักการเมืองผิวดำก็มุ่งมั่นให้การศึกษาแก่ประชาชนโดยเสนอไปสู่การประชุมรัฐธรรมนูญของรัฐ
พรรครีพับลิกันได้จัดตั้งระบบโรงเรียนของรัฐซึ่งแบ่งแยกตามเชื้อชาติทุกที่ ยกเว้นนิวออร์ลีนส์ โดยทั่วไปโรงเรียนประถมและโรงเรียนมัธยมศึกษาบางแห่งจะสร้างขึ้นในเมืองส่วนใหญ่ และบางครั้งก็อยู่ในชนบท แต่ทางภาคใต้มีเมืองอยู่เพียงไม่กี่แห่ง
ในพื้นที่ชนบทต้องเผชิญกับความยากลำบากอย่างมากในการเปิดและบำรุงรักษาโรงเรียนของรัฐ ในชนบท โรงเรียนของรัฐมักจะเป็นโรงเรียนห้องเดียวที่สามารถดึงดูดเด็กเล็กมาเรียนได้ครึ่งหนึ่ง ครูได้รับเงินเดือนน้อยมาก และมักถูกตกเบิกกลุ่มอนุรักษ์นิยมมองว่าโรงเรียนตามชนบทนั้นค่าใช้จ่ายสูงเกินไป และไม่จำเป็นสำหรับภูมิภาคที่ประชากรส่วนใหญ่เป็นชาวไร่ฝ้ายหรือชาวไร่ยาสูบ เพราะพวกเขาไม่คาดหวังถึงเรื่องการศึกษาที่ดีสำหรับผู้อาศัยในพื้นที่ นักประวัติศาสตร์คนหนึ่งพบว่าโรงเรียนมีประสิทธิผลน้อยลงกว่าที่ควรจะเป็นเนื่องจาก “ความยากจน การที่รัฐไม่สามารถจัดเก็บภาษี รวมถึงการไม่มีประสิทธิภาพและการทุจริตในหลายๆ พื้นที่ ส่งผลให้โรงเรียนไม่สามารถดำเนินงานได้อย่างประสบความสำเร็จ”หลังจากสมัยการบูรณะสิ้นสุดลง และข้าราชการคนขาวเลือกที่จะตัดสิทธิ์คนผิวดำและบังคับใช้กฎหมายจิมโครว์พวกเขาก็ยังคงให้เงินสนับสนุนสถาบันต่างๆ ของคนผิวสีโดยให้ไม่เพียงพออยู่เสมอ รวมถึงโรงเรียนด้วย
หลังสงคราม มิชชันนารีทางภาคเหนือได้ก่อตั้งสถาบันเอกชนและวิทยาลัยสำหรับผู้ได้รับการปลดปล่อยจำนวนมากทั่วภาคใต้ เท่านั้นไม่พอ ทุกๆ รัฐยังก่อตั้งวิทยาลัยของรัฐสำหรับผู้เป็นอิสระ เช่นมหาวิทยาลัยอัลคอร์นสเตทในมิสซิสซิปปี โรงเรียนทั่วไปและวิทยาลัยของรัฐผลิตครูหลายรุ่นซึ่งมีบทบาทสำคัญในการศึกษาของเด็กชาวแอฟริกันอเมริกันภายใต้ระบบแบ่งแยกเชื้อชาติ เมื่อสิ้นสุดศตวรรษ คนอเมริกันเชื้อสายแอฟริกันส่วนใหญ่ก็สามารถอ่านออกเขียนได้
ในช่วงหลังศตวรรษที่ 19 รัฐบาลกลางได้ออกกฎหมายการให้ที่ดินเพื่อจัดสรรเงินทุนสำหรับการศึกษาระดับอุดมศึกษาทั่วสหรัฐอเมริกา เมื่อรับรู้ว่าคนผิวดำถูกแยกออกจากวิทยาลัยที่ได้รับการสนับสนุนจากรัฐบาลในภาคใต้ ในค.ศ. 1890 รัฐบาลกลางจึงยืนกรานให้รัฐทางภาคใต้จัดตั้งสถาบันการศึกษาของรัฐสำหรับคนผิวดำเป็นวิทยาลัยที่ได้ที่ดินจากรัฐเพื่อจัดการศึกษาระดับสูงสำหรับคนผิวดำ เพื่อที่จะสามารถรับเงินทุนสำหรับโรงเรียนของคนผิวขาวที่มีอยู่ต่อไปได้ รัฐบางแห่งจัดประเภทวิทยาลัยของรัฐสำหรับคนผิวดำเป็นสถาบันที่ให้สิทธิในที่ดินจอห์น อาร์. ลินช์อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขียนว่า "มีชาวเดโมแครตที่มีความคิดเสรีนิยม มีความยุติธรรม และมีอิทธิพลอยู่เป็นจำนวนมากในรัฐ [มิสซิสซิปปี้] ซึ่งสนับสนุนอย่างแข็งขันให้รัฐจัดการศึกษาทางเสรีนิยมให้กับคนทั้งสองเชื้อชาติ"
จากการศึกษาวิจัยในปีค.ศ. 2020 ของเทรวอน โลแกนนักเศรษฐศาสตร์ พบว่าการมีนักการเมืองผิวสีเพิ่มมากขึ้นทำให้มีรายได้จากภาษีเพิ่มขึ้น ซึ่งภาษีนี้จะถูกนำไปใช้ในการใช้จ่ายด้านการศึกษาของรัฐ (และการปฏิรูปการเช่าที่ดิน) โลแกนพบว่าสิ่งนี้ส่งผลให้ผู้ชายผิวดำมีความรู้หนังสือมากขึ้น
รัฐทางใต้ทุกแห่งอุดหนุนระบบรถไฟ ซึ่งนักฏิรูปเชื่อว่าจะช่วยให้ภาคใต้หลุดพ้นจากความโดดเดี่ยวและความยากจนได้ พันธบัตรและเงินอุดหนุนมูลค่าหลายล้านดอลลาร์ถูกกลืนหายไปอย่างฉ้อโกง กลุ่มหนึ่งในนอร์ธแคโรไลนาใช้เงิน 200,000 ดอลลาร์ในการติดสินบนสภานิติบัญญัติ และได้รับเงินของรัฐหลายล้านดอลลาร์สำหรับทางรถไฟ แต่แทนที่จะสร้างเส้นทางใหม่ การรถไฟกลับใช้เงินทุนเพื่อเก็งกำไรในพันธบัตร ให้รางวัลแก่พรรคพวก ด้วยค่าธรรมเนียมที่ฟุ่มเฟือย และนำเงินไปเพลิดเพลินกับการท่องเที่ยวสุดหรูหราในยุโรปภาษีถูกเพิ่มขึ้นสี่เท่าทั่วภาคใต้เพื่อชำระพันธบัตรรถไฟและค่าใช้จ่ายด้านโรงเรียน
มีการร้องเรียนจากผู้เสียภาษีซึ่งแต่เดิมนั้นภาษีถูกเก็บในอัตราต่ำ เนื่องจากชนชั้นเจ้าของไร่ไม่ได้ให้ความสำคัญกับโครงสร้างพื้นฐานสาธารณะหรือการศึกษาของรัฐ ในอดีตภาษีของภาคใต้จะมีอัตราต่ำกว่าภาคเหนือมาก ซึ่งแสดงให้เห็นว่ารัฐบาลไม่ได้ลงทุนในชุมชนต่างๆ เลยอย่างไรก็ตาม ทางรถไฟยาวหลายพันไมล์ถูกสร้างขึ้นเมื่อระบบรางทางภาคใต้ขยายตัวจาก 11,000 ไมล์ (18,000 กิโลเมตร) ค.ศ. 1870 ถึง 29,000 ไมล์ (47,000 กิโลเมตร) ค.ศ. 1890 เส้นทางเหล่านี้มีคนภาคเหนือเป็นเจ้าของและควบคุมโดยส่วนใหญ่ การสร้างทางรถไฟช่วยสร้างกลุ่มช่างฝีมือที่มีทักษะด้านเครื่องจักรและขจัดความโดดเดี่ยวของแต่ละภูมิภาคโดยส่วนใหญ่ แต่ถึงกระนั้น ผู้โดยสารยังมีไม่มากนัก และนอกเหนือจากการบรรทุกฝ้ายหลังเก็บเกี่ยวแล้ว ยังมีการขนส่งสินค้าเพียงเล็กน้อยเท่านั้นตามที่แฟลงคลิน อธิบายว่า "ระบบรถไฟจำนวนมากหล่อเลี้ยงสาธารณะโดยการติดสินบนสมาชิกรัฐสภา...และผ่านการใช้และการใช้เงินของรัฐในทางที่ผิด" ตามที่นักธุรกิจรายหนึ่งกล่าวไว้ว่า ผลที่ตามมาคือ"การผลักเงินทุนออกจากรัฐ ทำให้ภาคอุตสาหกรรมหยุดชะงัก และทำให้แรงงานเสื่อมกำลัง"
สมัยการบูรณะเปลี่ยนแปลงวิธีการเก็บภาษีในภาคใต้ ในสหรัฐอเมริกา ตั้งแต่ยุคแรกเริ่มจนถึงปัจจุบัน แหล่งรายได้หลักของรัฐคือภาษีทรัพย์สินในภาคใต้ เจ้าของที่ดินที่ร่ำรวยได้รับอนุญาตให้ประเมินมูลค่าที่ดินของตนเอง การประเมินมูลค่าที่ฉ้อโกงนี้แทบไม่มีค่าเลยและการจัดเก็บภาษีทรัพย์สินก่อนสงครามก็ขาดแคลนเนื่องมาจากการแสดงมูลค่าทรัพย์สินที่ไม่ถูกต้อง รายได้ของรัฐมาจากค่าธรรมเนียมและภาษีขายทาสจากการประมูลทาสรัฐบางแห่งประเมินเจ้าของทรัพย์สินโดยใช้มูลค่าที่ดินร่วมกับภาษีรายหัว ซึ่งเป็นภาษีจากคนงานแต่ละคนที่ได้รับการจ้างงาน ภาษีนี้มักถูกจัดเก็บในลักษณะที่ไม่ส่งเสริมตลาดแรงงานเสรี โดยมีการประเมินทาสที่ 75 เซ็นต์ ในขณะที่คนผิวขาวที่เป็นอิสระจะถูกประเมินที่ 1 ดอลลาร์หรือมากกว่านั้น และคนอเมริกันเชื้อสายแอฟริกาที่เป็นอิสระจะถูกประเมินที่ 3 ดอลลาร์หรือมากกว่านั้น รายได้บางส่วนยังมาจากภาษีรัชชูปการภาษีเหล่านี้มีจำนวนมากกว่าที่คนจนคนหนึ่งจะสามารถจ่ายได้ และมีผลตามมาที่หลีกเลี่ยงไม่ได้คือพวกเขาจะไม่ได้ไปลงคะแนนเสียง
ในช่วงสมัยการบูรณะ สภานิติบัญญัติของรัฐได้ระดมกำลังเพื่อจัดหาสิ่งจำเป็นให้กับประชาชนมากกว่ารัฐบาลชุดก่อนๆ โดยจัดตั้งโรงเรียนของรัฐและลงทุนในโครงสร้างพื้นฐาน รวมไปถึงสถาบันการกุศล เช่น โรงพยาบาลและสถานสงเคราะห์ พวกเขาตั้งใจที่จะเพิ่มภาษีซึ่งแต่เดิมต่ำผิดปกติ เจ้าของไร่จึงต้องจัดหาสิ่งของส่วนตัวที่ต้องการ ในช่วงหลังสงคราม มีการใช้จ่ายที่ฉ้อโกงเกิดขึ้นบ้าง สถานะทางการเงินของรัฐลดลงเพราะมีการขาดดุลจำนวนมาก ทำให้รัฐต้องเพิ่มอัตราภาษีทรัพย์สิน ในบางพื้นที่อัตราภาษีเพิ่มสูงขึ้นถึง 10 เท่า แม้ว่าภูมิภาคนี้จะมีความยากจนก็ตาม เจ้าของสวนไร่ไม่ได้ลงทุนในโครงสร้างพื้นฐาน และโครงสร้างได้ถูกทำลายในช่วงสงคราม ระบบภาษีใหม่ได้รับการออกแบบมาเพื่อบังคับให้เจ้าของไร่ขนาดใหญ่ที่มีพื้นที่ดินที่ไม่ได้ทำการเพาะปลูกจำนวนมากต้องขายที่ดินหรือต้องถูกยึดที่ดินเนื่องจากไม่จ่ายภาษี หรือไม่สามารถจ่ายได้ภาษีเหล่านี้จะทำหน้าที่เป็นระบบตลาดเพื่อแจกจ่ายที่ดินให้กับคนผิวขาวที่เป็นอิสระและคนจนที่ไม่มีที่ดินทำกิน ตัวอย่างเช่น มิสซิสซิปปีเป็นพื้นที่ชายแดนส่วนใหญ่ โดยมีที่ดินระดับล่างราว 90% ของพื้นที่ตอนในยังไม่ได้รับการพัฒนา
ตารางต่อไปนี้แสดงอัตราภาษีทรัพย์สินของรัฐเซาท์แคโรไลนาและมิสซิสซิปปี การประเมินเมืองและเคนท์ตีในพื้นที่หลายแห่งมีผลทำให้มีอัตราภาษีที่รายงานในตารางเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า ภาษีเหล่านี้ยังคงเรียกเก็บจากการยืนยันของเจ้าของที่ดินเกี่ยวกับมูลค่าที่ดินของพวกเขา ซึ่งยังคงเป็นระบบที่น่าสงสัยและสามารถใช้ประโยชน์ได้โดยเจ้าของที่ดินผู้มั่งคั่งในภาคใต้จนถึงศตวรรษที่ 20
เจ้าของไร่ที่โกรธเคืองเริ่มก่อกบฏเมื่อถูกเรียกร้องให้จ่ายภาษีทรัพย์สินเป็นครั้งแรก กลุ่มอนุรักษ์นิยมเปลี่ยนความสนใจจากเรื่องเชื้อชาติมาเป็นเรื่องภาษีจอห์น อาร์. ลินช์อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เป็นผู้นำรีพับลิกันผิวดำจากมิสซิสซิปปี เขียนในภายหลังว่า
สงครามกลางเมืองได้รับเงินทุนหลักจากการออกพันธบัตรระยะสั้นและระยะยาวและเงินกู้ กอปรกับภาวะเงินเฟ้อที่เกิดจากการพิมพ์ธนบัตร และการเก็บภาษีแบบใหม่ ราคาสินค้าขายส่งเพิ่มขึ้นมากกว่าสองเท่า และการลดอัตราเงินเฟ้อเป็นเรื่องสำคัญของรัฐมนตรีฮิวจ์ แมคคัลลอชประเด็นสำคัญอันดับต้นๆ และเป็นที่ถกเถียงกันมากที่สุดก็คือประเด็นเรื่องธนบัตร ธนบัตรเก่าที่ออกโดยธนาคารของรัฐถูกถอนออกจากระบบไปแล้ว และธนบัตรของสมาพันธรัฐก็ไม่มีค่าอีกต่อไป ธนาคารแห่งชาติได้ออกธนบัตรมูลค่า 207 ล้านเหรียญสหรัฐ ซึ่งยึดตามด้วยทองคำและเงิน กระทรวงการคลังของรัฐบาลกลางได้ออกธนบัตรมูลค่า 428 ล้านเหรียญสหรัฐในกรีนแบ็คซึ่งถือเป็นเงินที่ชำระหนี้ได้ตามกฎหมายแต่ไม่ได้รับการยึดค่าด้วยทองคำหรือเงิน นอกจากนี้ ยังมีธนบัตรมูลค่าประมาณ 275 ล้านเหรียญสหรัฐที่หมุนเวียนอยู่ในระบบ นโยบายบริหารใหม่ที่ประกาศเดือนตุลาคม ค.ศ. 1865 คือการทำให้กระดาษธนบัตรทุกชนิดสามารถแปลงเป็นเหรียญกษาปณ์ได้ หากรัฐสภาลงมติเห็นชอบ สภาผู้แทนราษฎรได้ผ่านมติอัลเลย์ เมื่อวันที่ 18 ธันวาคม ค.ศ. 1865 ด้วยคะแนนเสียง 144 ต่อ 6 ในวุฒิสภาเป็นกรณีที่แตกต่างกัน เนื่องจากผู้มีบทบาทหลัก คือ วุฒิสมาชิกจอห์น เชอร์แมนซึ่งกล่าวว่าการลดอัตราเงินเฟ้อไม่ได้สำคัญเท่ากับการชำระหนี้สาธารณะในระยะสั้นและระยะยาว สงครามนั้นได้รับเงินทุนส่วนใหญ่มาจากหนี้สาธารณะนอกเหนือจากการเก็บภาษีและอัตราเงินเฟ้อ หนี้สาธารณะอยู่ที่ 2.8 พันล้านดอลลาร์ เมื่อถึงเดือนตุลาคม ค.ศ. 1865 หนี้ส่วนใหญ่อยู่ในรูปของเงินกู้ระยะสั้นและเงินกู้ชั่วคราวนายธนาคารวอลล์สตรีทซึ่งเป็นตัวอย่างเช่นเจย์ คุกเชื่อว่าเศรษฐกิจกำลังจะเติบโตอย่างรวดเร็ว ซึ่งต้องขอบคุณการพัฒนาเกษตรกรรมผ่านบัญญัติที่ดินทำกินการขยายเส้นทางรถไฟ โดยเฉพาะการก่อสร้างเส้นทางรถไฟทางใต้ที่ได้รับความเสียหายขึ้นมาใหม่ และการเปิดเส้นทางรถไฟข้ามทวีปไปยังชายฝั่งตะวันตก รวมถึงเฉพาะอย่างยิ่งความเจริญรุ่งเรืองของภาคการผลิตในช่วงสงคราม ค่าบล็อกทอง เงินดอลลาร์สหรัฐอยู่ที่ 145 ดอลลาร์สหรัฐฯ เมื่อเทียบกับทองคำ 100 ดอลลาร์สหรัฐฯ และผู้มองโลกในแง่ดีมองว่าความต้องการเงินธนบัตรที่มีจำนวนมากในยุคที่ความเจริญรุ่งเรืองนี้จะทำให้สัดส่วนกลับไปเป็น 100ได้มีการบรรลุข้อตกลงประนีประนอมในเดือนเมษายน ค.ศ. 1866 โดยจำกัดการลดสกุลเงินของกระทรวงการคลังให้เหลือเพียง 10 ล้านเหรียญสหรัฐในระยะเวลา 6 เดือน ในขณะเดียวกัน วุฒิสภาได้ชำระหนี้ของชาติทั้งหมด แต่สภาผู้แทนราษฎรกลับไม่ดำเนินการใดๆ ในช่วงต้นปี ค.ศ. 1867 ความเจริญรุ่งเรืองหลังสงครามกลายเป็นความจริงขึ้นมา และกลุ่มผู้มองโลกในแง่ดีต้องการให้ภาวะหดตัวของสกุลเงินยุติลง ซึ่งรัฐสภาได้มีคำสั่งในเดือนมกราคม ค.ศ. 1868 ในขณะเดียวกัน กระทรวงการคลังได้ออกพันธบัตรใหม่ด้วยอัตราดอกเบี้ยที่ต่ำกว่าเพื่อรีไฟแนนซ์การไถ่ถอนหนี้ระยะสั้น ในขณะที่ธนบัตรของรัฐแบบเก่ากำลังหายไปจากการหมุนเวียนในระบบ ธนบัตรของรัฐแบบใหม่ที่รองรับด้วยฝ่ายต่างๆ กลับมีการขยายตัวเพิ่มขึ้น ในปีค.ศ. 1868 อัตราเงินเฟ้ออยู่ในระดับน้อยมาก
ในวันที่ 20 เมษายน ค.ศ. 1871 ก่อนที่จะมีการผ่านรัฐบัญญัติคูคลักซ์แคลน (รัฐบัญญัติการบังคับใช้ฉบับสุดท้ายจากทั้งหมด 3 ฉบับ) ในวันเดียวกันนั้น รัฐสภาของสหรัฐอเมริกาได้แต่งตั้งคณะกรรมการสอบสวนที่มีสมาชิก 21 คนเกี่ยวกับสถานะของรัฐที่กำลังบูรณะในภาคใต้ ได้แก่ นอร์ทแคโรไลนา เซาท์แคโรไลนา จอร์เจีย มิสซิสซิปปี้ แอละแบมา และฟลอริดา สมาชิกรัฐสภาในคณะกรรมาธิการ ได้แก่เบนจามิน บัตเลอร์สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร,ซาคารีอาห์ แชนด์เลอร์วุฒิสมาชิก และฟรานซิส เพรสตัน แบลร์วุฒิสมาชิก มีสมาชิกคณะอนุกรรมการเดินทางไปทางใต้เพื่อสัมภาษณ์ประชาชนที่อาศัยอยู่ในรัฐของตน ผู้ที่ได้รับการสัมภาษณ์นั้นรวมไปถึงเจ้าหน้าที่ระดับสูง เช่นเวด แฮมป์ตันที่ 3อดีตวุฒิสมาชิกจากเซาท์แคโรไลนา,เจมส์ ลอว์เรนซ์ ออร์อดีตผู้ว่าการรัฐ และนาธาน เบดฟอร์ด ฟอร์เรสต์อดีตนายพลฝ่ายสมาพันธรัฐและเป็นแกนนำของคูคลักซ์แคลน (ฟอร์เรสต์ปฏิเสธในคำให้การต่อรัฐสภาว่าตนเป็นสมาชิกกลุ่มแคลน) ชาวใต้คนอื่นๆ ที่ได้รับการสัมภาษณ์ ได้แก่ เกษตรกร แพทย์ พ่อค้า ครู และนักบวช คณะกรรมการได้รับฟังรายงานมากมายเกี่ยวกับความรุนแรงของคนผิวขาวต่อคนผิวดำ ในขณะที่คนผิวขาวจำนวนมากปฏิเสธว่าไม่ได้เป็นสมาชิกของกลุ่มคูคลักซ์แคลนหรือไม่ทราบถึงความรุนแรงที่เกิดขึ้น รายงานเสียงข้างมากของฝ่ายรีพับลิกันสรุปว่ารัฐบาลจะไม่ยอมให้มี "แผนการสมคบคิด" ใดๆ ของภาคใต้ซึ่งใช้ความรุนแรงในการต่อต้านการบูรณะของรัฐสภา คณะกรรมการได้จัดทำรายงานเล่มที่ 13 เสร็จสิ้นเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1872 ในขณะที่ประธานาธิบดียูลิสซีส เอส. แกรนต์ปราบปรามกลุ่มแคลนด้วยอำนาจตามรัฐบัญญัติการบังคับใช้ กลุ่มกองกำลังกึ่งทหารซึ่งก่อความไม่สงบได้รวมตัวจัดตั้งขึ้นเป็นสันนิบาตขาวในปีค.ศ. 1874 ออกปฏิบัติการในรัฐลุยเซียนา และกลุ่มเสื้อแดงมีสาขากลุ่มในมิสซิสซิปปีและแคโรไลนาทั้งสอง พวกเขาใช้การข่มขู่และโจมตีโดยตรงเพื่อขับไล่สมาชิกพรรครีพับลิกันออกจากตำแหน่งและปราบปรามการลงคะแนนเสียงของคนผิวสี ส่งผลให้พรรคเดโมแครตผิวขาวกลับมามีอำนาจอีกครั้งในการเลือกตั้งในช่วงกลางจนถึงปลายทศวรรษปี 1870
ในขณะที่คนผิวขาวในพรรครีพับลิกันสนับสนุนมาตรการเพื่อสิทธิพลเมืองของคนผิวดำ แต่คนผิวขาวคนอื่นๆ ไม่เห็นด้วยกับมาตรการเหล่านี้ของพรรครีพับลิกัน บางคนสนับสนุนให้ปราบปรามคนผิวดำด้วยอาวุธ พวกเขาควบคุมการกระทำของตนเองอย่างระแวดระวังภายใต้กรอบวาทะกรรมของคนอเมริกันผิวขาวที่พยายามต่อต้านรัฐบาลเผด็จการทรราช และพวกเขาประสบความสำเร็จอย่างกว้างขวางในการโน้มน้าวใจเพื่อนร่วมชาติผิวขาวหลายคนให้ต่อต้านรัฐบาล ตามที่สตีดแมนได้กล่าวไว้
ฝ่ายต่อต้านการบูรณะได้จัดตั้งพรรคการเมืองระดับรัฐ โดยสังกัดพรรคเดโมแครตของชาติ และมักถูกเรียกว่า "พรรคอนุรักษ์นิยม" พวกเขาสนับสนุน หรือเพิกเฉยต่อกองกำลังกึ่งทหารที่ใช้ความรุนแรง เช่น กลุ่มสันนิบาตขาวในลุยเซียนาและกลุ่มเสื้อแดงในมิสซิสซิปปีและแคโรไลนาทั้งสอง ที่ทำการลอบสังหารและข่มขู่ระดับผู้นำพรรครีพับลิกันทั้งผิวดำและผิวขาวในช่วงการเลือกตั้ง จอร์จ ซี. เรเบิล นักประวัติศาสตร์ เรียกกลุ่มดังกล่าวว่า "กองกำลังทหารของพรรคเดโมแครต" ในช่วงกลางทศวรรษ 1870 "กลุ่มอนุรักษ์นิยม" และกลุ่มเดโมแครตได้อยู่ฝ่ายพรรคเดโมแครตแห่งชาติ ซึ่งสนับสนุนจุดยืนของพวกเขาอย่างกระตือรือร้น แม้ว่าพรรครีพับลิกันแห่งชาตินั้นจะสูญเสียความสนใจในกิจการของภาคใต้ไปแล้วก็ตาม
วอลเตอร์ ลินวูด เฟลมมิงนักประวัติศาสตร์ ซึ่งร่วมงานกับสำนักดันนิงในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 ได้บรรยายถึงความโกรธแค้นที่เพิ่มมากขึ้นของคนผิวขาวทางภาคใต้ว่า
บ่อยครั้งที่ชาวผิวขาวทางใต้เหล่านี้ระบุตนเองว่าเป็น "พรรคอนุรักษ์นิยม" หรือ "พรรคเดโมแครตและอนุรักษ์นิยม" เพื่อที่จะแยกตัวเองออกจากพรรคเดโมแครตระดับชาติและให้ได้รับการสนับสนุนจากอดีตสมาชิกของพรรควิก พรรคการเมืองเหล่านี้ส่งผู้แทนไปร่วมการประชุมใหญ่พรรคเดโมแครตแห่งชาติ ค.ศ. 1868และเลิกใช้ชื่อพรรคที่แยกกันในปีค.ศ. 1873 หรือ 1874
สมาชิกผิวขาวส่วนใหญ่ทั้งมาจากชนชั้นเจ้าของไร่ นักธุรกิจ และชนชั้นชาวนาในภาคใต้ต่างต่อต้านการบูรณะ สิทธิพลเมืองของคนผิวดำ และการปกครองโดยกองทัพ พวกเขาแสวงหาอำนาจสูงสุดของคนผิวขาวพรรคเดโมแครตเสนอชื่อคนผิวสีบางคนเข้ารับตำแหน่งทางการเมือง และเพื่อพยายามดึงดูดคนผิวสีคนอื่นๆ จากฝั่งรีพับลิกันให้มาอยู่เดโมแครต เมื่อความพยายามที่จะรวมกับคนผิวดำล้มเหลว เจ้าของสวนก็เข้าร่วมกับพวกชาวนาธรรมดา พยายามเข้าไปแทนที่รัฐบาลพรรครีพับลิกัน บรรดาเจ้าของสวนและพันธมิตรทางธุรกิจของพวกเขามีอำนาจเหนือกลุ่มพันธมิตรที่เรียกตัวเองว่า "พวกอนุรักษ์นิยม" ซึ่งในที่สุดพวกเขาก็สามารถเข้าควบคุมภาคใต้ได้ พวกเขามีทัศนคติแบบปิตาธิปไตยต่อคนผิวดำ แต่ก็กลัวว่าพวกผิวดำจะใช้อำนาจเพื่อเก็บภาษีและทำให้การพัฒนาธุรกิจของพวกผิวขาวล่าช้าลง
เฟลมมิงอธิบายผลลัพธ์ของการก่อความไม่สงบครั้งแรกว่า "ดี" แต่ผลลัพธ์ในภายหหลังมีทั้ง "ดีและไม่ดี" ตามงานเขียนของเฟลมมิง (1907) บรรยายว่า กลุ่มคูคลักซ์แคลน "ทำให้พวกนิโกรสงบลง ทำให้ชีวิตและทรัพย์สินปลอดภัยขึ้น ปกป้องผู้หญิง หยุดการเผาทำลาย บังคับให้ผู้นำกลุ่มหัวรุนแรงมีความเป็นกลางมากขึ้น ทำให้พวกนิโกรทำงานได้ดีขึ้น ขับไล่ผู้นำกลุ่มหัวรุนแรงที่เลวร้ายที่สุดออกจากประเทศ และผลักดันให้คนผิวขาวก้าวขึ้นสู่อำนาจสูงสุดทางการเมือง"แต่ผลลัพธ์ที่เลวร้ายนั้น เฟลมมิงได้บรรยายว่า กลุ่มคนที่ไม่เคารพกฎหมาย "ใช้องค์กรเป็นที่กำบังในการปกปิดความผิดของตน ... นิสัยของพวกชอบรุมประชาฑัณฑ์ในปัจจุบัน (ค.ศ. 1907) ส่วนใหญ่เกิดจากสภาพสังคมและกฎหมายที่เติบโตมาจากสมัยการบูรณะ"นักประวัติศาสตร์ได้บันทึกถึงจุดสูงสุดของการประชาฑัณฑ์คนเกิดขึ้นใกล้กับช่วงเปลี่ยนศตวรรษ ซึ่งเป็นหลายทศวรรษหลังสมัยการบูรณะสิ้นสุดลง ด้วยคนผิวขาวบังคับใช้กฎหมายจิม โครว์และผ่านรัฐธรรมนูญของรัฐฉบับใหม่ที่ทำให้คนผิวดำไม่มีสิทธิ การประชาทัณฑ์ถูกใช้เพื่อข่มขู่และควบคุมทางสังคม โดยบ่อยครั้งมักเกี่ยวข้องกับความตึงเครียดทางเศรษฐกิจและการชำระบัญชีของชาวนาที่เช่านาทำกินในตอนท้ายฤดูกาล (ชาวนาผิวดำที่เช่านาไม่สามารถจ่ายให้แก่เจ้าของที่ดินได้จึงถูกชำระด้วยการประชาฑัณฑ์) มากกว่าเหตุผลอื่นใด
เอลลิส แพคสัน โอเบอร์โฮลท์เซอร์นักวิชาการชาวเหนือ อธิบายในปีค.ศ. 1917 ว่า
ในขณะที่สมัยการบูรณะยังดำเนินต่อไป คนผิวขาวพยายามก่อความรุนแรงแก่การเลือกตั้งมากขึ้นเพื่อขับไล่พรรครีพับลิกันออกจากตำแหน่ง และปราบปรามการลงคะแนนเสียงของคนผิวดำ เหยื่อของความรุนแรงในครั้งนี้ส่วนใหญ่เป็นคนอเมริกันเชื้อสายแอฟริกัน ดังเช่นในเหตุการณ์การสังหารหมู่ที่คอลแฟกซ์ในค.ศ. 1873 หลังจากที่รัฐบาลกลางปราบปรามกลุ่มคูคลักซ์แคลนในช่วงต้นทศวรรษปี 1870 กลุ่มผู้ก่อความไม่สงบผิวขาวพยายามหลีกเลี่ยงความขัดแย้งเปิดเผยกับกองทัพรัฐบาลกลาง ในปีค.ศ. 1874 ในยุทธการที่ลิเบอร์ตีเพลสฝ่ายสันนิบาตขาว 5,000 คน เดินขบวนเข้านิวออร์ลีนส์ และสามารถเอาชนะตำรวจและกองกำลังอาสาสมัคร เพื่อยึดครองสำนักงานของรัฐบาลกลางเป็นเวลาสามวัน โดยพยายามล้มล้างรัฐบาลที่เป็นข้อพิพาทของวิลเลียม พิตต์ เคลล็อกก์แต่ก็ต้องล่าถอยก่อนที่กองทหารของรัฐบาลกลางจะเข้าถึงเมือง ไม่มีการดำเนินคดีใดๆ กับพวกก่อความไม่สงบ ยุทธวิธีของพวกเขาในช่วงการเลือกตั้งได้แก่ การข่มขู่รุนแรงต่อผู้มีสิทธิเลือกตั้งที่เป็นคนแอฟริกันอเมริกันและพรรครีพับลิกันก่อนการเลือกตั้ง ขณะเดียวกันก็หลีกเลี่ยงความขัดแย้งกับกองทัพสหรัฐหรือกองกำลังของรัฐ จากนั้นจึงถอนกำลังทั้งหมดในวันเลือกตั้ง ความรุนแรงของฝ่ายอำนาจสูงสุดของคนผิวขาวยังคงดำเนินต่อไปทั้งในภาคเหนือและภาคใต้ โดยขบวนการไวท์ไลเนอร์ที่เลือกผู้สมัครที่อุทิศตนเพื่ออำนาจสูงสุดของคนขาวขยายอำนาจไปไกลถึงรัฐโอไฮโอในค.ศ. 1875
กลุ่มผู้ไถ่เป็นฝ่ายใต้ของพวกบูร์บงเดโมแครตซึ่งเป็นฝ่ายเสรีนิยมคลาสสิก ที่เป็นฝ่ายสนับสนุนธุรกิจของเดโมแครต พวกเขาเป็นกลุ่มพันธมิตรที่มุ่งหวังที่จะได้อำนาจทางการเมืองกลับคืนมา ฟื้นฟูอำนาจสูงสุดของคนผิวขาว และขับไล่พรรครีพับลิกันหัวรุนแรงออกจากอิทธิพล กลุ่มนี้อยู่ภายใต้การนำของอดีตเจ้าของไร่ นักธุรกิจและฝ่ายสาขาอาชีพที่ร่ำรวย พวกเขามีอิทธิพลทางการเมืองในภาคใต้โดยส่วนใหญ่ตั้งแต่ทศวรรษที่ 1870 ถึง 1910
ช่วงต้นปี ค.ศ. 1868แซลมอน พี.เชสประธานศาลฎีกา ซึ่งเป็นผู้นำกลุ่มหัวรุนแรงในช่วงสงคราม ได้สรุปว่า
ในปีค.ศ. 1872 ประธานาธิบดียูลิสซิส เอส. แกรนต์ได้สร้างความไม่พอใจให้กับสมาชิกพรรครีพับลิกันชั้นนำและสมาชิกฝ่ายหัวรุนแรงจำนวนมาก เนื่องจากเกิดการทุจริตในรัฐบาลของเขาและการใช้ทหารของรัฐบาลกลางเพื่อค้ำจุนระบอบการปกครองของรัฐฝ่ายหัวรุนแรงในภาคใต้ ฝ่ายตรงข้ามถูกเรียกว่าพรรครีพับลิกันเสรีนิยมซึ่งรวมทั้งกลุ่มสมาชิกที่ก่อตั้งพรรคที่ผิดหวังที่พรรคเกิดการทุจริต พวกเขารู้สึกเบื่อหน่ายจากความรุนแรงที่คนขาวทำต่อคนผิวดำในภาคใต้ที่มีมาอย่างต่อเนื่อง โดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วงรอบการเลือกตั้งทุกครั้ง ซึ่งแสดงให้เห็นว่าสงครามยังไม่สิ้นสุดและการเปลี่ยนแปลงยังคงเปราะบาง ชาลส์ ซัมเนอร์รู้สึกผิดหวังกับการทุจริตของรัฐบาลแกรนต์ ได้เข้าร่วมพรรคการเมืองใหม่ซึ่งเสนอชื่อบรรณาธิการหนังสือฮอเรซ กรีลีย์มาชิงตำแหน่งประธานาธิบดี พรรคเดโมแครตที่มีการจัดตั้งอย่างหลวมๆ ก็ยังสนับสนุนกรีลีย์ด้วย
แกรนต์ได้รับคะแนนเสียงชดเชยจากทหารผ่านศึกฝ่ายสหพันธรัฐที่แปรพักตร์ และได้รับการสนับสนุนที่แข็งแกร่งจากกลุ่ม "สทอลเวิร์ท" ฝักฝ่ายภายในพรรคของเขา (ซึ่งเขาอุปถัมภ์) และพรรครีพับลิกันภาคใต้ แกรนต์ชนะด้วยคะแนนเสียง 55.6% เหนือกรีลีย์ที่ได้คะแนน 43.8% พรรครีพับลิกันเสรีนิยมล่มสลาย และอดีตผู้สนับสนุนจำนวนมาก รวมถึงอดีตผู้ต่อต้านการค้าทาส ก็ละทิ้งแนวทางการบูรณะ
ในภาคใต้ ความตึงเครียดทางการเมืองและเชื้อชาติเพิ่มขึ้นภายในพรรครีพับลิกัน เมื่อพวกเขาถูกโจมตีจากพรรคเดโมแครต ในปีค.ศ. 1868 สมาชิกเดโมแครตรัฐจอร์เจีย ได้รับการสนับสนุนจากพรรครีพับลิกันบางส่วน ได้ขับไล่สมาชิกพรรครีพับลิกันที่เป็นคนผิวดำทั้ง 28 คนออกจากสภา โดยให้เหตุผลว่าคนผิวดำมีสิทธิลงคะแนนเสียงแต่ไม่มีสิทธิดำรงตำแหน่งได้ ในหลายรัฐ สมาชิกพรรครีพับลิกันสายวิกจำนวนมากต่อสู้เพื่อแย่งชิงอำนาจในการควบคุมจากพรรครีพับลิกันสายหัวรุนแรงและพันธมิตรที่เป็นคนผิวสีซึ่งมีจำนวนมากกว่า หนังสือพิมพ์พรรครีพับลิกัน 430 ฉบับในภาคใต้ส่วนใหญ่ได้รับการเรียบเรียงโดยชาวพื้นเมืองในภาคใต้ โดยมีเพียงร้อยละ 20 เท่านั้นที่ได้รับการเรียบเรียงโดยชาวเหนือ โดยทั่วไปนักธุรกิจผิวขาวจะคว่ำบาตรเอกสารของพรรครีพับลิกัน ซึ่งยังคงอยู่ภายใต้การอุปถัมภ์ของรัฐบาลอย่างไรก็ตาม เมื่อมีการต่อสู้อันดุเดือดภายในพรรครีพับลิกันที่เพิ่มมากขึ้น ผู้ที่สนับสนุนการบูรณะมักจะพ่ายแพ้ และผู้แพ้จำนวนมากที่ไม่พอใจก็หันไปอยู่ฝ่ายที่โน้มเอียงไปทางวิกหรือเดโมแครต ในรัฐมิสซิสซิปปี ฝ่ายสายวิก นำโดยเจมส์ เอล. อัลคอร์นพ่ายแพ้อย่างราบคาบต่อกลุ่มหัวรุนแรงที่นำโดยอเดลเบิร์ต อาเมสทำให้พรรคสูญเสียการสนับสนุนอย่างต่อเนื่อง เนื่องจากผู้สนับสนุนการบูรณะหลายคนออกจากพรรคไป ทำให้หาผู้สมัครได้ไม่กี่คน การปะทะกันที่ดุเดือนที่สุดเกิดขึ้นภายในพรรครีพับลิกันของรัฐอาร์คันซอ โดยทั้งสองฝ่ายติดอาวุธและเผชิญหน้ากันบนท้องถนน แม้ไม่มีการต่อสู้จริงจังในสงครามบรูคส์-แบ็กซ์เตอร์ฝักฝ่ายนำโดยเอไลชา แบ็กซ์เตอร์สามารถเอาชนะได้เมื่อทำเนียบขาวเข้ามาแทรกแซง แต่ทั้งสองฝ่ายก็อ่อนแอลงอย่างมาก และไม่นานพรรคเดโมแครตก็เข้ามามีอำนาจ
ในขณะเดียวกัน ในแต่ละรัฐ เสรีชนได้เรียกร้องส่วนแบ่งในการถือครองตำแหน่งและต้องการการอุปถัมภ์มากขึ้น โดยบีบพันธมิตรที่เป็นคนผิวขาวออกไป แต่ก็ไม่เคยได้จำนวนที่เทียบเท่ากับสัดส่วนประชากรของพวกเขาเลย ในช่วงกลางทศวรรษที่ 1870 "ความเป็นจริงอันโหดร้ายของชีวิตทางการเมืองในภาคใต้ได้สอนบทเรียนว่าประชาชนที่เป็นคนผิวดำควรได้รับการเสนอเป็นผู้แทนโดยเจ้าหน้าที่ที่เป็นคนผิวดำ"ภาวะเศรษฐกิจตกต่ำเพิ่มความกดดันให้รัฐบาลที่กำลังบูรณะประเทศ ทำให้การบูรณะไม่คืบหน้าเท่าไร
ในที่สุด เสรีชนที่มีอันจะกินบางรายกลับเข้าร่วมกับพรรคเดโมแครต เนื่องจากพวกเขาโกรธแค้นที่พรรครีพับลิกันไม่ยอมช่วยให้พวกเขาได้ที่ดิน ภาคใต้มี "การตั้งถิ่นฐานเบาบาง" มีการทำเกษตรกรรมเพียงร้อยละ 10 ของลุยเซียนาเท่านั้น และพื้นที่ลุ่มน้ำมิสซิสซิปปี้ร้อยละ 90 ยังไม่มีการพัฒนาในบริเวณพื้นที่ที่อยู่ห่างจากแนวแม่น้ำ แต่คนผิวสีที่เป็นเสรีชนมักไม่มีโอกาสได้เริ่มต้นใหม่ด้วยซ้ำ พวกเขาหวังว่ารัฐบาลจะช่วยให้พวกเขาได้รับที่ดินเพื่อที่พวกเขาจะได้ทำงานได้ มีเพียงรัฐเซาท์แคโรไลนาเท่านั้นที่มีการปฏิรูปการจัดสรรที่ดินเพื่อแจกจ่าย โดยจัดตั้งคณะกรรมการที่ดินและจัดการให้ครอบครัวผู้เป็นทาสที่ได้รับการปลดปล่อยประมาณ 14,000 ครอบครัวและคนผิวขาวที่ยากจนบางส่วนให้ตั้งถิ่นฐานใหม่บนที่ดินที่รัฐซื้อไว้
แม้ว่านักประวัติศาสตร์ เช่นดับเบิลยู. อี. บี. ดู บัวส์จะยินดีกับพันธมิตรข้ามเชื้อชาติระหว่างคนผิวขาวและคนผิวดำที่ยากจน แต่พันธมิตรดังกล่าวแทบจะไม่เคยเกิดขึ้นในช่วงหลายปีนี้เลย งานเขียนในค.ศ. 1913 อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจอห์น อาร์. ลินช์ได้เล่าถึงประสบการณ์ของเขาในฐานะผู้นำคนผิวดำในรัฐมิสซิสซิปปีว่า
ลินซ์รายงานว่าคนผิวขาวที่ยากจนไม่พอใจที่จะต้องแข่งขันแย่งงานกับคนผิวดำที่เป็นเสรีชน นอกจากนี้คนผิวขาวที่ยากจนยัง:
ในปีค.ศ. 1870 ผู้นำพรรคเดโมแครตทางภาคใต้ตัดสินใจว่าจะต้องยุติการต่อต้านกระบวนการบูรณะ และยุติการต่อต้านสิทธิเลือกตั้งของคนผิวดำ เพื่อให้พวกตัวเองอยู่รอดและมุ่งไปที่ประเด็นการเมืองอื่น รัฐบาลของแกรนต์ได้พิสูจน์แล้วว่า การปราบปรามกลุ่มคูคลักซ์แคลนนั้นมีการใช้พลังอำนาจของรัฐบาลกลางเท่าที่จำเป็นเพื่อไม่ให้เกิดความรุนแรงต่อคนผิวดำอย่างเปิดเผย โดยพรรคเดโมแครตทางเหนือเห็นด้วยกับพรรคเดโมแครตทางใต้ พวกเขาต้องการต่อสู้กับพรรครีพับลิกันด้วยเรื่องเศรษฐกิจมากกว่าเรื่องเชื้อชาติวิถีเดินทางใหม่ได้เสนอโอกาสของการเริ่มต้นใหม่ โดยไม่ต้องสู้รบจนเกิดสงครามกลางเมืองขึ้นมาใหม่ในช่วงแต่ละการเลือกตั้ง นอกจากนี้ เจ้าของที่ดินผู้มั่งคั่งจำนวนมากในภาคใต้คิดว่าพวกเขาสามารถควบคุมกลุ่มผู้มีสิทธิเลือกตั้งคนผิวดำส่วนหนึ่งที่เพิ่งได้รับสิทธิเลือกตั้งเพื่อตอบสนองประโยชน์ของตนเอง
แต่พรรคเดโมแครตบางคนกลับไม่เห็นด้วย ฝ่ายก่อความไม่สงบยังคงต่อต้านกระบวนการบูรณะโดยไม่สนว่าจะเกิดอะไรขึ้นตามมา ในที่สุดกลุ่มที่เรียกว่า "กลุ่มผู้ไถ่" ก็เข้ามาควบคุมพรรคทางใต้พวกเขาประสานแนวร่วมกับพรรครีพับลิกันฝ่ายอนุรักษ์นิยม ซึ่งรวมทั้งผู้สนับสนุนการบูรณะ โดยเน้นย้ำถึงความจำเป็นในการปรับปรุงเศรษฐกิจให้ทันสมัย การสร้างทางรถไฟเป็นเสมือนยารักษาครอบจักรวาล เนื่องจากจำเป็นต้องให้มีเมืองหลวงอยู่ทางเหนือ กลยุทธ์นี้สำเร็จในรัฐเวอร์จิเนียซึ่งวิลเลียม มาโฮนประสานแนวร่วมจนได้รับชัยชนะการเลือกตั้ง ในรัฐเทนเนสซี กลุ่มผู้ไถ่จัดตั้งรัฐบาลร่วมกับผู้ว่าการรัฐจากพรรครีพับลิกัน คือเดอวิตต์ คลินตัน เซนเตอร์ในเขตภาคใต้ พรรคเดโมแครตบางส่วนเปลี่ยนประเด็นจากเรื่องเชื้อชาติมาเป็นเรื่องภาษีและการคอร์รัปชั่น โดยกล่าวหาว่ารัฐบาลพรรครีพับลิกันทุจริตและไม่มีประสิทธิภาพ เนื่องจากราคาฝ้ายลดลงอย่างต่อเนื่อง การเก็บภาษีกลับเป็นการบีบคั้นเกษตรกรที่ขัดสนเงิน ซึ่งแทบจะไม่ได้เงินถึง 20 ดอลลาร์สหรัฐฯ ต่อปี ต้องเสียภาษี หรือไม่เช่นนั้นต้องสูญเสียไร่ของตนไป แต่เจ้าของไร่สวนรายใหญ่ที่ไม่เคยต้องเสียภาษีมาก่อน มักจะได้ทรัพย์สินคืนภายหลังแม้จะถูกยึดไปแล้วก็ตาม
ในรัฐนอร์ทแคโรไลนาวิลเลียม วูดส์ โฮลเดนผู้ว่าการรัฐจากพรรครีพับลิกัน ใช้ทหารของรัฐปราบปรามกลุ่มแคลน แต่ผู้พิพากษาของรัฐบาลกลางก็ได้พิพากษาปล่อยตัวนักโทษออกไป โฮลเดนกลายเป็นผู้ว่าการรัฐคนแรกของประวัติศาสตร์สหรัฐที่ถูกสั่งฟ้องให้ขับออกจากตำแหน่งและต้องหลุดจากตำแหน่งจริง ความขัดแย้งทางการเมืองของพรรครีพับลิกันในจอร์เจียทำให้พรรคแตกแยกและทำให้กลุ่มผู้ไถ่เข้ามามีอำนาจแทน
ในภาคเหนือ ทัศนคติแบบอยู่ร่วมกันอย่างสันติทำให้การเลือกตั้งเป็นเหมือนการแข่งขันแบบกีฬามากขึ้น แต่ในภาคใต้ตอนล่าง พลเมืองผิวขาวจำนวนมากยังคงไม่ยอมรับความพ่ายแพ้จากสงครามหรือไม่ยอมรับสิทธิพลเมืองของเสรีชน ดังที่ผู้สนับสนุนการฟื้นฟูจากแอละแบมาได้อธิบายว่า "การแข่งขันของเราที่นี่เป็นการแข่งขันเดิมพันถึงชีวิต เพื่อสิทธิในการหาเลี้ยงชีพของเรา...เพื่อให้เกิดความเรียบร้อยเหมาะสมและการเคารพซึ่งกันและกันในฐานะที่เราเป็นมนุษย์และเป็นสมาชิกของสังคม"
ความตื่นตระหนกในปี 1873 (ภาวะเศรษฐกิจตกต่ำ) ได้สร้างความเสียหายอย่างหนักต่อเศรษฐกิจของภาคใต้ และทำให้สมาชิกพรรครีพับลิกันหลายคนผิดหวัง เพราะเคยเดิมพันว่าการสร้างทางรถไฟจะช่วยทำให้ภาคใต้หลุดพ้นจากความยากจน ราคาผลผลิตฝ้ายลดลงครึ่งหนึ่ง เจ้าของที่ดินรายย่อย พ่อค้าในท้องถิ่นและโรงงานผลิตฝ้าย (ผู้ค้าส่ง) จำนวนมากต้องล้มละลาย การเช่าที่ดินโดยแบ่งผลผลิตสำหรับเกษตรกรผิวดำและผิวขาวกลายเป็นเรื่องธรรมดามากขึ้นเพื่อกระจายความเสี่ยงในการเป็นเจ้าของที่ดิน กลุ่มต่อต้านการค้าทาสในภาคเหนือกำลังเสื่อมถอยลง หรือสูญเสียความสนใจจากประชาชน และไม่ได้รับการเสริมพลัง ชาวผิวขาวจำนวนมากจากทางเหนือกลับไปยังภาคเหนือหรือเข้าร่วมกลุ่มผู้ไถ่ คนผิวดำมีสิทธิ์มีเสียงมากขึ้นในพรรครีพับลิกัน แต่ทั่วทั้งภาคใต้ พรรครีพับลิกันกลับแตกแยกกันภายใน และสูญเสียความเป็นอันหนึ่งอันเดียวอย่างรวดเร็ว ผู้นำผิวดำในท้องถิ่นจำนวนมากเริ่มให้ความสำคัญกับความก้าวหน้าทางเศรษฐกิจของแต่ละบุคคลโดยร่วมมือกับชนชั้นนำผิวขาว แทนที่จะให้ความสำคัญกับความก้าวหน้าทางการเมืองด้านเชื้อชาติที่คอยต่อต้านพวกเขา ซึ่งเป็นทัศนคติอนุรักษ์นิยมที่ครอบงำแนวคิดของบูเกอร์ ที. วอชิงตัน
ประธานาธิบดีแกรนต์ถูกตำหนิในระดับประเทศว่าเป็นต้นเหตุทำให้เศรษฐกิจตกต่ำ โดยพรรครีพับลิกันสูญเสียที่นั่งไป 96 ที่นั่งในทุกพื้นที่การเลือกตั้งปี ค.ศ.1874ฝ่ายบูร์บงเดโมแครตสามารถครองเสียงข้างมากในสภาและมั่นใจว่าจะเลือกซามูเอล เจ. ทิลเดนเป็นประธานาธิบดีในปีค.ศ. 1876 ประธานาธิบดีแกรนต์ไม่ได้ลงสมัครเลือกตั้งใหม่ และดูเหมือนว่าเขาจะสูญเสียความสนใจในภาคใต้ รัฐต่างๆตกอยู่ภายใต้การปกครองของกลุ่มผู้ไถ่ มีเพียง 4 รัฐเท่านั้นที่พรรครีพับลิกันยังคงอำนาจได้ คือ อาร์คันซอ ลุยเซียนา มิสซิสซิปปี และเซาท์แคโรไลนา จากนั้นอาร์คันซอก็ตกอยู่ภายใต้สงครามบรูคส์-แบ็กซ์เตอร์ที่รุนแรงในปีค.ศ. 1874 ทำให้พรรครีพับลิกันแตกแยก
ในภาคใต้ตอนล่าง ความรุนแรงเริ่มเพิ่มมากขึ้นเมื่อมีกลุ่มก่อความไม่สงบรายใหม่ๆ เกิดขึ้น รวมทั้งกลุ่มเสื้อแดงในรัฐมิสซิสซิปปีและแคโรไลนา และกลุ่มสันนิบาตขาวในลุยเซียนา การเลือกตั้งในรัฐลุยเซียนา ค.ศ. 1872 ที่มีข้อถกเถียงนั้น ผู้สมัครทั้งจากพรรครีพับลิกันและเดโมแครตต่างสาบานตนเข้ารับตำแหน่งในช่วงที่ยังมีการสอบสวนผลการเลือกตั้ง ทั้งสองฝ่ายได้รับการรับรองในสำนักงานระดับท้องถิ่นหลายแห่งทำให้เกิดความตึงเครียดในท้องถิ่นมากขึ้น ในที่สุดรัฐบาลกลางได้เข้ามาช่วยรับรองให้พรรครีพับลิกันเป็นผู้ว่าการรัฐ
ผู้สมัครแต่ละคนได้รับการรับรองในสำนักงานท้องถิ่นแต่ละแห่ง ในเขตชนบทเกรตแพริชบริเวณหุบเขาแม่น้ำแดงแห่งภาคใต้เหล่าเสรีชนซึ่งหวาดกลัวความพยายามของพรรคเดโมแครตที่จะเข้ายึดครองรัฐบาลตำบลได้เสริมกำลังการป้องกันที่ศาลยุติธรรมขนาดเล็กคอลแฟกซ์ในช่วงปลายเดือนมีนาคม กองกำลังติดอาวุธผิวขาวรวมตัวกันในพื้นที่ซึ่งห่างจากนิคมออกไปไม่กี่ไมล์ ข่าวลือและความหวาดกลัวแพร่สะพัดไปทั่วทั้งสองฝ่าย วิลเลียม วอร์ด ซึ่งเป็นทหารผ่านศึกสหภาพแอฟริกันอเมริกัน และเป็นผู้นำกองกำลังอาสาสมัคร รวบรวมกองทหารของเขาที่เมืองคอลแฟกซ์และเคลื่อนกำลังไปที่ศาล วันอาทิตย์อีสเตอร์ วันที่ 13 เมษายน ค.ศ. 1873 พวกผิวขาวได้โจมตีกองกำลังที่ปกป้องศาล ได้เกิดความสับสนว่าใครเป็นคนยิงผู้นำฝ่ายคนขาวคนหนึ่งหลังจากที่ฝ่ายป้องกันเสนอที่จะยอมแพ้ ซึ่งกลับทำให้เป็นตัวเร่งเกิดการจลาจล ท้ายที่สุด คนผิวขาวตาย 3 คน คนผิวดำตาย 120-150 คน และมีจำนวน 50 คนที่ถูกจับเป็นนักโทษเย็นวันนั้น จำนวนผู้เสียชีวิตผิวดำที่มีสัดส่วนมากกว่าผิวขาว รวมถึงมีเอกสารบันทึกภาพร่างกายที่ถูกทารุณกรรมเป็นเหตุให้บรรดานักประวัติศาสตร์ร่วมสมัยเรียกเหตุการณ์นี้ว่าการสังหารหมู่คอลแฟกซ์มากกว่าที่จะเรียกว่า การจลาจลคอลแฟกซ์ ตามที่เรียกกันในท้องถิ่น
นี่เป็นจุดเริ่มต้นของการก่อความไม่สงบที่ทวีเพิ่มมากขึ้นและมีการโจมตีผู้ดำรงตำแหน่งจากพรรครีพับลิกันคนอื่นๆ ในลุยเซียนา และรัฐทางใต้อื่น ในลุยเซียนา ผู้พิพากษา ที.เอส.ครอว์ฟอร์ดและอัยการเขตที่ 12 พี.เอช.แฮร์ริส ถูกยิงตกจากหลังม้าและถูกซุ่มรุมสังหาร ในวันที่ 8 ตุลาคม ค.ศ. 1873 ในขณะที่กำลังเดินทางไปยังศาล หญิงม่ายคนหนึ่งเขียนถึงกระทรวงยุติธรรมว่าสามีของเธอถูกฆ่าเพราะเขาเป็นคนฝ่ายสหภาพ โดยบอกว่า "ความพยายามของผู้ก่ออาชญากรรมในการกลั่นกรองฝ่ายของเหยื่อ"
ความรุนแรงทางการเมืองเป็นปัญหาแพร่หลายในลุยเซียนา ในปีค.ศ. 1874 กองกำลังกึ่งทหารผิวขาวได้รวมตัวกันเป็นองค์กรกำลังกึ่งทหารเช่นสันนิบาตขาวเริ่มแรกจัดตั้งในเขตชนบทต่างๆ ของหุบเขาแม่น้ำแดง องค์กรใหม่ดำเนินการอย่างเปิดเผยและมีเป้าหมายทางการเมือง ได้แก่ การล้มล้างการปกครองของพรรครีพับลิกันอย่างรุนแรงและการปราบปรามการลงคะแนนเสียงของคนผิวดำ กลุ่มสันนิบาตขาวก็เติบโตขึ้นในไม่ช้าในเขตชนบทหลายแห่ง โดยได้รับเงินทุนสำหรับซื้ออาวุธขั้นสูงจากคนรวย ในการสังหารหมู่คูชัตตาค.ศ. 1874 สันนิบาตขาวลอบสังหารผู้ดำรงตำแหน่งทางการเมืองฝ่ายรีพับลิกัน 6 คน และพยานชาวผิวดำ 5 ถึง 20 คนนอกเมืองคูชัตตาบริเวณหุบเขาแม่น้ำแดงแห่งภาคใต้ชาวผิวขาว 4 คน มีความสัมพันธ์กับตัวแทนพรรครีพับลิกันในเขตนั้น ซึ่งได้แต่งงานกับผู้หญิงท้องถิ่น ส่วนอีก 3 คนเป็นคนพื้นเมืองของภูมิภาคนั้น
ต่อมาในปีค.ศ. 1874 สันนิบาตขาวได้พยายามอย่างจริงจังเพื่อโค่นล้มผู้ว่าการรัฐลุยเซียนาจากพรรครีพับลิกัน ซึ่งข้อโต้แย้งเริ่มเข้มข้นขึ้นตั้งแต่การเลือกตั้งในปีค.ศ. 1872 พวกเขาได้นำกองทัพ 5,000 คนมายังนิวออร์ลีนส์เพื่อเข้าโจมตีและปราบปรามกองกำลังตำรวจนครบาลและกองกำลังรัฐเพื่อขับไล่วิลเลียม พิตต์ เคลล็อกก์ผู้ว่าการรัฐจากพรรครีพับลิกันออกจากตำแหน่ง และตั้งจอห์น แม็กเอเนอรีดำรงตำแหน่งแทน สันนิบาตขาวเข้ายึดครองอาคารสภารัฐและศาลากลาง แต่ได้ล่าถอยไปก่อนที่กองกำลังเสริมของรัฐบาลกลางจะมาถึง ก่อนหน้านี้เคลล็อกก์ได้ขอกำลังเสริม และสุดท้ายประธานาธิบดีแกรนต์ก็สนองตอบ โดยส่งทหารเพิ่มเติมไปพยายามระงับความรุนแรงทั่วพื้นที่ไร่ในหุบเขาแม่น้ำแดง ถึงแม้ว่าจะมีทหาร 2,000 นายจะอยู่ในรัฐแล้วก็ตาม
ในทำนองเดียวกันกลุ่มเสื้อแดงซึ่งเป็นกำลังกึ่งทหารอีกกลุ่มหนึ่งก่อตั้งในปีค.ศ. 1875 ในรัฐมิสซิสซิปปีและแคโรไลนา ทำเช่นเดียวกับกลุ่มสันนิบาตขาวและสโมสรไรเฟิลไวท์ไลเนอร์ ซึ่งมีสมาชิกกว่า 20,000 คนในรัฐนอร์ทแคโรไลนาเพียงแห่งเดียว กลุ่มเหล่านี้ดำเนินการในฐานะ “หน่วยทหารของพรรคเดโมแครต” เพื่อฟื้นคืนอำนาจสูงสุดของคนผิวขาว
พรรคเดโมแครตและพรรครีพับลิกันทางภาคเหนือจำนวนมากเห็นด้วยว่าชาตินิยมของสมาพันธรัฐและระบบทาสได้สิ้นสุดลงแล้ว ถือว่าเป้าหมายของสงครามบรรลุผลและการแทรกแซงทางทหารของรัฐบาลกลางเพิ่มเติมอีกถือเป็นการละเมิดค่านิยมทางประวัติศาสตร์ของพรรครีพับลิกันอย่างไม่เป็นประชาธิปไตย ชัยชนะของรัทเทอร์ฟอร์ด บี. เฮส์ในการเลือกตั้งผู้ว่าการรัฐโอไฮโอ ค.ศ. 1875ซึ่งเป็นการเลือกตั้งที่ดุเดือดที่สุด ชี้ให้เห็นว่านโยบาย "ไม่ต้องไปพูดถึง" ของเขาที่มีต่อภาคใต้จะกลายเป็นนโยบายหลักของพรรครีพับลิกัน ซึ่งจะทำให้เขาได้ชัยชนะในการเสนอชื่อเป็นตัวแทนพรรครีพับลิกันในการชิงตำแหน่งประธานาธิบดี ค.ศ. 1876
ความรุนแรงปะทุขึ้นในช่วงการรณรงค์หาเสียงสำหรับการเลือกตั้งมิสซิสซิปปีในปี ค.ศ. 1875ซึ่งกลุ่มเสื้อแดงและสโมสรไรเฟิลของพรรคเดโมแครตออกมาเคลื่อนไหวอย่างเปิดเผย ทำการคุกคามหรือยิงปืนใส่สมาชิกพรรครีพับลิกันเพื่อให้พรรคเดโมแครตมีคะแนนเสียงเพียงพอที่จะชนะ คนผิวดำหลายร้อยคนถูกสังหาร ผู้ว่าการรัฐฝ่ายพรรครีพับลิกันอาเดลเบิร์ต เอเมสร้องขอให้แกรนต์ส่งกองทัพรัฐบาลกลางเพื่อสู้กลับ แกรนต์ปฏิเสธในตอนแรก โดยบอกว่าประชาชน "เบื่อหน่าย" เต็มทีกับปัญหาที่เกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องในภาคใต้ เอเมสได้หลบหนีออกจากรัฐและพรรคเดโมแครตเข้ายึดครองรัฐมิสซิสซิปปี
การรณรงค์หาเสียงและการเลือกตั้งในปี 1876 เต็มไปด้วยการฆาตกรรมและการโจมตีพรรครีพับลิกันในลุยเซียนา นอร์ทแคโรไลนา เซาท์แคโรไลนา และฟลอริดา ในรัฐเซาท์แคโรไลนา การรณรงค์หาเสียง ค.ศ. 1876 เต็มไปด้วยการฆาตกรรมและการฉ้อโกงกลุ่มเสรีชน กลุ่มเสื้อแดงเดินขบวนเบื้องหลังผู้สมัครจากพรรคเดโมแครต ทำการสังหารคนผิวดำในเมืองฮัมเบิร์กและเมืองเอลเลนตันถูกเรียกว่าการสังหารหมู่เซาท์แคโรไลนา นักประวัติศาสตร์คนหนึ่งประเมินว่ามีคนผิวสี 150 คนถูกฆ่าในช่วงไม่กี่สัปดาห์ก่อนการเลือกตั้งปี 1876 ทั่วทั้งเซาท์แคโรไลนา กลุ่มเสื้อแดงขัดขวางไม่ให้คนผิวดำเกือบทั้งหมดไปลงคะแนนเสียงในสองเคาท์ตีที่มีคนผิวดำเป็นพลเมืองส่วนใหญ่ กลุ่มเสื้อแดงยังออกปฏิบัติการในนอร์ทแคโรไลนาด้วย
งานศึกษาปี 2019 พบว่าเขตเคานท์ตีที่กองทัพสหรัฐฯ ยึดครองเพื่อบังคับใช้สิทธิออกเสียงเลือกตั้งของทาสที่เป็นอิสระแล้วมีแนวโน้มที่จะเลือกนักการเมืองผิวสีมากกว่า และการศึกษายังพบว่า "การฆาตกรรมทางการเมืองที่นำโดยกลุ่มเชิดชูคนผิวขาวโดยพวกนี้ถือว่าตนมีความเหนือกว่าคนอื่น" ในเขตเคานท์ตีเหล่านี้ มีมากกว่าเมื่อเทียบกับเขตเคานท์ตีทางตอนใต้ที่ไม่ได้ถูกยึดครองโดยทหาร
การบูรณะยังคงดำเนินต่อไปในเซาท์แคโรไลนา ลุยเซียนาและฟลอริดาจนถึงค.ศ. 1877 การเลือกตั้งประธานาธิบดีสหรัฐ ปี 1876 มาพร้อมกับความรุนแรงที่ทวีเพิ่มมากขึ้นทั่วภาคใต้ตอนล่าง เกิดเหตุการณ์การลงไพ่ไฟ(การที่บุคคลหนึ่งคนยื่นบัตรลงคะแนนหลายใบในระหว่างการลงคะแนน ซึ่งที่จริงแล้วแต่ละบุคคลสามารถลงคะแนนได้เพียงบัตรลงคะแนนหนึ่งใบเท่านั้น) และมีการข่มขู่คนผิวดำไม่ให้ไปใช้สิทธิเลือกตั้งแม้แต่ในเขตที่มีคนผิวดำส่วนใหญ่ก็โดนไปด้วย สันนิบาตขาวออกปฏิบัติการในพื้นที่ลุยเซียนา หลังจากรัทเทอร์ฟอร์ด บี. เฮส์ได้รับชัยชนะเหนือซามูเอล เจ. ทิลเดนในการเลือกตั้งประธานาธิบดีสหรัฐ ค.ศ. 1876 ซึ่งผลคะแนนเลือกตั้งยังเป็นที่ถกเถียง จึงเกิดเหตุการณ์การประนีประนอม ค.ศ. 1877ขึ้น (การต่อรองที่ทุจริต)
พรรคเดโมแครตผิวขาวทางภาคใต้ตกลงที่จะยอมรับชัยชนะของเฮส์หากเขาถอนทหารของรัฐบาลกลางชุดสุดท้ายออกไป ในตอนนี้ภาคเหนือเริ่มเบื่อหน่ายกับความไม่สงบที่ไม่สิ้นสุดนี้แล้ว ฝ่ายเดโมแครตผิวขาวควบคุมสภานิติบัญญัติของภาคใต้ส่วนใหญ่ และกองกำลังติดอาวุธก็ควบคุมเมืองเล็กๆ รวมถึงพื้นที่ชนบท คนผิวดำมองว่าการบูรณะเป็นความล้มเหลวเนื่องจากรัฐบาลกลางถอนตัวจากการบังคับใช้สิทธิของพวกเขาในฐานะพลเมือง
ในวันที่ 29 มกราคม ค.ศ. 1877 ประธานาธิบดีแกรนต์ลงนามในรัฐบัญญัติคณะกรรมการการเลือกตั้งซึ่งจัดตั้งคณะกรรมการ 15 คน อันประกอบด้วยสมาชิกพรรครีพับลิกัน 8 คน และสมาชิกพรรคเดโมแครต 7 คน เพื่อยุติปัญหาการเลือกตั้งปี 1876 เนื่องจากรัฐธรรมนูญไม่ได้ระบุไว้อย่างชัดเจนว่าข้อพิพาทในเรื่องคณะผู้เลือกตั้งจะต้องดำเนินการแก้ปัญหาอย่างไร รัฐสภาจึงจำเป็นต้องพิจารณาวิธีอื่นเพื่อคลี่คลายวิกฤตนี้ พรรคเดโมแครตหลายคนโต้แย้งว่ารัฐสภาควรเป็นผู้กำหนดว่าใบรับรองคะแนนอันใดสมควรถูกนับมาเป็นคะแนน อย่างไรก็ตาม วิธีการดังกล่าวเป็นโอกาสน้อยมากที่จะเกิดข้อตกลงที่ยอมรับกันได้ เนื่องจากพรรคเดโมแครตควบคุมสภาผู้แทนราษฎร ขณะที่พรรครีพับลิกันควบคุมวุฒิสภา ในทางกลับกัน ฝ่ายสนับสนุนเฮส์หลายคนโต้แย้งว่า ประธานชั่วคราวแห่งวุฒิสภาสหรัฐมีอำนาจในการกำหนดว่าจะต้องนับใบรับรองคะแนนใด เนื่องจากเขาเป็นผู้รับผิดชอบในการเป็นประธานการประชุมรัฐสภาที่จะมีการนับคะแนนเสียงเลือกตั้ง โดยตำแหน่งประธานชั่วคราวแห่งวุฒิสภาสหรัฐเป็นของวุฒิสมาชิกโทมัส ดับเบิลยู. เฟอร์รีจากรัฐมิชิแกนพรรครีพับลิกันซึ่งมองว่าวิธีนี้จะเป็นประโยชน์แก่เฮส์ อย่างไรก็ตาม ยังมีอีกหลายคนเสนอให้ศาลสูงสุดเป็นผู้ตัดสินเรื่องนี้การประชุมที่วุ่นวายเริ่มขึ้นเมื่อวันที่ 1 มีนาคม ค.ศ. 1877 สภาได้โต้เถียงในเรื่องนี้เป็นเวลาประมาณ 12 ชั่วโมงก่อนที่จะมีมติยกเลิกข้อพิพาทดังกล่าว ทันใดนั้นก็มีการหยิบยกกรณีพิพาทที่ไร้เหตุผลขึ้นมาอีกครั้ง โดยคราวนี้เป็นการคัดค้านคะแนนเสียงเลือกตั้งจากวิสคอนซินวุฒิสภาลงมติเพื่อยกเลิกญัตติข้อพิพาทนี้อีกครั้งในขณะที่มีการอภิปรายไม่ไว้วางใจในสภาผู้แทนราษฎร อย่างไรก็ตามประธานสภาผู้แทนราษฎรสหรัฐซามูเอล เจ. แรนดัลจากพรรคเดโมแครตปฏิเสธที่จะพิจารณาญัตติที่ยืดเยื้อนี้ ในที่สุด ผู้ที่อภิปรายไม่ไว้วางใจก็ยอมแพ้ ทำให้สภาสามารถปฏิเสธการคัดค้านได้ในช่วงเช้าของวันที่ 2 มีนาคม จากนั้นสภาผู้แทนราษฎรและวุฒิสภาได้ประชุมกันอีกครั้งเพื่อนับคะแนนเสียงเลือกตั้งให้เสร็จสิ้น ในเวลา 4 นาฬิกา 10 นาทีของวันที่ 2 มีนาคม วุฒิสมาชิกเฟอร์รีประกาศว่าเฮส์และวีลเลอร์ได้รับการเลือกตั้งเป็นประธานาธิบดีสหรัฐและรองประธานาธิบดีสหรัฐตามลำดับ ด้วยคะแนนเสียง 185 ต่อ 184 คะแนน
พรรคเดโมแครตตกลงที่จะไม่ขัดขวางการเข้ารับตำแหน่งของเฮส์โดยอาศัยข้อตกลงใน "ห้องประชุมผู้มีอำนาจเบื้องหลัง" กุญแจสำคัญของข้อตกลงนี้คือการเข้าใจว่ากองกำลังของรัฐบาลกลางจะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับการเมืองภาคใต้ต่อไป แม้ว่าจะมีความรุนแรงต่อคนผิวดำในการเลือกตั้งก็ตาม รัฐทางใต้ระบุว่าพวกเขาจะปกป้องชีวิตของชาวอเมริกันเชื้อสายแอฟริกัน แต่คำสัญญาดังกล่าวไม่ได้รับการปฏิบัติตามเป็นส่วนใหญ่ พันธมิตรของเฮส์ยังแจ้งให้ทราบด้วยว่า เขาจะส่งเสริมความช่วยเหลือจากรัฐบาลกลางในการพัฒนาภายในรวมถึงความช่วยเหลือเรื่องทางรถไฟในเท็กซัส (ซึ่งไม่เคยเกิดขึ้น) และแต่งตั้งชาวภาคใต้คนหนึ่งเข้าไปในคณะรัฐมนตรีของเขา (ซึ่งสิ่งนี้เป็นจริง) เมื่อบทบาททางการเมืองของกองกำลังภาคเหนือสิ้นสุดลง ประธานาธิบดีจึงไม่มีแนวทางการบังคับการบูรณะ ดังนั้นข้อตกลงใน "ห้องประชุมผู้มีอำนาจเบื้องหลัง" บ่งบอกถึงจุดสิ้นสุดของสมัยการบูรณะแห่งสหรัฐอเมริกา
หลังจากเข้ารับตำแหน่งประธานาธิบดีในวันที่ 4 มีนาคม ค.ศ. 1877 ประธานาธิบดีเฮส์สั่งถอนกำลังทหารออกจากเมืองหลวงของรัฐที่เหลือซึ่งกำลังอยู่ในช่วงการบูรณะ ได้แก่ ลุยเซียนาและเซาท์แคโรไลนา ทำให้กลุ่มผู้ไถ่สามารถควบคุมรัฐเหล่านี้ได้อย่างสมบูรณ์ ประธานาธิบดีแกรนท์ได้ถอนทหารออกจากฟลอริดาแล้วก่อนที่เฮส์จะเข้ารับตำแหน่ง และทหารจากรัฐที่กำลังบูรณะรัฐอื่นๆ ก็ถูกถอนออกไปนานแล้ว เฮส์แต่งตั้งเดวิด เอ็ม. คีย์จากรัฐเทนเนสซี ซึ่งเป็นสมาชิกพรรคเดโมแครตภาคใต้ ดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการการไปรษณีย์สหรัฐในปีค.ศ. 1879 ชาวอเมริกันเชื้อสายแอฟริกัน กลุ่ม "เอ็กโซดัสเตอร์" หลายพันคนได้เก็บข้าวของและมุ่งหน้าไปแสวงหาโอกาสใหม่ๆ ในแคนซัส
พรรคเดโมแครตได้ควบคุมวุฒิสภา และควบคุมรัฐสภาได้อย่างสมบูรณ์ โดยเข้าควบคุมสภาผู้แทนราษฎรในปี 1875 ประธานาธิบดีเฮส์ใช้สิทธิ์ยับยั้งร่างกฎหมายของพรรคเดโมแครตที่ทำให้รัฐบัญญัติการบังคับใช้ของพรรครีพับลิกันผิดกฎหมาย อย่างไรก็ตาม เนื่องจากกองทัพมีงบประมาณไม่เพียงพอ เฮส์จึงไม่สามารถบังคับใช้กฎหมายเหล่านี้ได้อย่างเพียงพอ ชาวอเมริกันเชื้อสายแอฟริกันยังคงเกี่ยวข้องในการเมืองทางภาคใต้ โดยเฉพาะในเวอร์จิเนีย ซึ่งดำเนินการโดยพรรครีดจัสเตอร์อันเป็นพรรคที่มีเชื้อชาติผสม
ชาวอเมริกันเชื้อสายแอฟริกันจำนวนมากได้รับเลือกตั้งให้ดำรงตำแหน่งทางการเมืองในท้องถิ่นจนถึงช่วงทศวรรษที่ 1880 และทศวรรษที่ 1890 ในบางรัฐ กลุ่มพันธมิตรผสมระหว่างนักประชานิยมและพรรครีพับลิกันได้ควบคุมสภานิติบัญญัติของรัฐเป็นเวลาสั้นๆ ในช่วงทศวรรษสุดท้ายของศตวรรษที่ 19 รัฐทางใต้ได้เลือกสมาชิกรัฐสภาสหรัฐอเมริกาที่เป็นคนผิวดำจำนวน 5 คน ก่อนที่รัฐธรรมนูญของรัฐที่ดำเนินการเพิกถอนสิทธิของคนดำจะผ่านมติทั่วทั้งรัฐสมาพันธรัฐเดิม
นอกเหนือจากการเลือกตั้งคนผิวดำเข้าดำรงตำแหน่งในคณะรัฐบาลของรัฐและสมาชิกรัฐสภา ความสำเร็จอื่นๆ ของสมัยการบูรณะยังได้แก่ "ระบบโรงเรียนของรัฐแห่งแรกในภาคใต้ที่ได้รับงบประมาณจากรัฐ กฎหมายภาษีที่ยุติธรรมยิ่งขึ้น กฎหมายต่อต้านการเลือกปฏิบัติทางเชื้อชาติในระบบขนส่งสาธารณะและที่พักอาศัย และโครงการพัฒนาเศรษฐกิจที่ทะเยอทะยาน (รวมถึงความช่วยเหลือแก่การรถไฟและบริษัทอื่นๆ)"แม้ว่าก่อให้เกิดความสำเร็จ แต่การอธิบายสมัยการบูรณะนั้นยังคงเป็นที่ถกเถียง เนื่องจากนักประวัติศาสตร์แทบทุกคนมองว่า สมัยการบูรณะสิ้นสุดลงด้วยความล้มเหลว แต่ในเหตุผลที่แตกต่างกัน
นักประวัติศาสตร์ภาคเหนือรุ่นแรกเชื่อว่าอดีตสมาชิกสมาพันธรัฐเป็นพวกทรยศและประธานาธิบดีจอห์นสันเป็นพันธมิตรฝ่ายเหนือที่คุกคามทำลายความสำเร็จตามรัฐธรรมนูญของสหภาพ แต่ในทศวรรษที่ 1880 นักประวัติศาสตร์ทางเหนือได้โต้แย้งว่าจอห์นสันและพันธมิตรของเขาไม่ใช่ผู้ทรยศ แต่เพียงทำความผิดพลาดร้ายแรงโดยการปฏิเสธบทบัญญัติรัฐธรรมนูญเพิ่มเติมครั้งที่ 14 และนั่นนำไปสู่สมัยการบูรณะของพวกหัวรุนแรงที่สุดโต่ง
บูเกอร์ ที. วอชิงตันผู้นำคนผิวดำ ซึ่งเติบโตในรัฐเวสต์เวอร์จิเนียช่วงสมัยการบูรณะ สรุปในเวลาต่อมาว่า "การทดลองบูรณะประเทศตามแนวประชาธิปไตยทางเชื้อชาตินั้นล้มเหลว เนื่องจากเริ่มต้นจากจุดจบที่ผิด โดยเน้นที่วิธีการทางการเมืองและกฎหมายด้านสิทธิพลเมือง มากกว่าวิธีการทางเศรษฐกิจและสิทธิในการกำหนดเจตจำนงของตนเอง" วิธีการแก้ปัญหาที่เขาเสนอคือการมุ่งเน้นไปที่การสร้างโครงสร้างพื้นฐานทางเศรษฐกิจของชุมชนผิวดำ โดยส่วนหนึ่งต้องอาศัยความเป็นผู้นำของคนผิวดำนั้นและสถาบันทัสคีจีในภาคใต้
ปัญญาชนสำนักดันนิงซึ่งเป็นกลุ่มคนที่ศึกษาประวัติศาสตร์มาจากมหาวิทยาลัยโคลัมเบียภายใต้ศาสตราจารย์วิลเลียม อาร์ชิบัลด์ ดันนิงได้วิเคราะห์ว่าสมัยการบูรณะเป็นความล้มเหลวหลังจากปี 1866 ด้วยเหตุผลหลายประการ พวกเขาอ้างว่ารัฐสภาได้เอาเสรีภาพและสิทธิต่างๆ ออกไปจากคนผิวขาวที่มีคุณสมบัติ และมอบให้กับคนผิวดำที่ไม่มีคุณสมบัติ ซึ่งพวกคนผิวดำถูกหลอกโดยกลุ่มคนที่พวกเขาเรียกว่า พวก"คาร์เพทแบ็กเกอร์และสกาลาแวกที่ฉ้อฉล" ตามที่ที. เฮนรี วิลเลียมส์(ผู้ซึ่งเป็นนักวิจารณ์ที่เฉียบแหลมของสำนักดันนิง) ได้กล่าวไว้ว่า ปัญญาชนดันนิงได้พรรณนาถึงยุคสมัยนี้ในแง่ที่ชัดเจน ที่ว่า
ในทศวรรษที่ 1930 แนวทางการแก้ไขประวัติศาสตร์เป็นที่นิยมในหมู่นักวิชาการ กลุ่มนี้เป็นสานุศิษย์ของชาร์ล เอ. เบียร์ดซึ่งเป็นนักแก้ไขใหม่อันเน้นไปที่เศรษฐศาสตร์ ลดความสำคัญของการเมืองและประเด็นทางรัฐธรรมนูญลง บุคคลสำคัญคือเฮาเวิร์ด เค. บีลนักวิชาการหนุ่มแห่งมหาวิทยาลัยวิสคอนซิน ซึ่งเขียนวิทยานิพนธ์ระดับปริญญาเอกเสร็จในปี 1924 โดยตีความสมัยการบูรณะในรูปแบบใหม่ที่ซับซ้อน โรงเรียนดันนิงพรรณนาถึงเสรีชนว่าเป็นเพียงเบี้ยในมือของคนผิวขาวทางเหนือ แต่บีลโต้แย้งว่า คนผิวขาวต่างหากที่เป็นเบี้ยในมือของกลุ่มนักอุตสาหกรรมทางเหนือ ซึ่งพวกนี้เข้าควบคุมประเทศในช่วงสงครามกลางเมือง และบีลมองว่า พวกเขากลัวจะถูกคุกคามถ้าคนผิวขาวทางภาคใต้กลับมามีอำนาจอีกครั้ง บีลได้โต้แย้งอีกว่า วาทกรรมเกี่ยวกับสิทธิพลเมืองของคนผิวดำ และความฝันถึงความเท่าเทียมกัน นั้นเป็นวาทกรรมที่ออกแบบมาเพื่อหลอกล่อผู้มีสิทธิเลือกตั้งที่เพ้อฝันถึงอุดมคติ โดยเรียกมันว่าเป็น "คำโวๆ ยกยอ" โดยโต้แย้งว่า "การอภิปรายทางรัฐธรรมนูญเกี่ยวกับสิทธิของคนผิวดำ สถานะของรัฐทางใต้ สถานะทางกฎหมายของอดีตกบฏ และอำนาจของรัฐสภาและประธานาธิบดี ไม่ได้มีความหมายอะไรเลย เป็นเพียงการหลอกลวงล้วนๆ"การตีความสมัยการบูรณะของเบียร์ด-บีล เป็นที่รู้จักในชื่อ "การแก้ไข" และเข้ามาแทนที่สำนักดันนิงของนักประวัติศาสตร์ส่วนใหญ่ยาวนานไปจนถึงทศวรรษที่ 1950 หลังจากนั้นแนวทางนี้ก็เสื่อมความนิยมลง
การตีความของสำนักเบียร์เดียนต่อสาเหตุของสงครามกลางเมืองนั้นได้ลดความสำคัญเรื่องการค้าทาส การเลิกทาสและประเด็นทางศีลธรรมลง ได้เพิกเฉยต่อปัญหาทางรัฐธรรมนูญเกี่ยวกับสิทธิของรัฐ และยังเพิกเฉยต่อลัทธิชาตินิยมอเมริกันซึ่งเป็นพลังที่นำไปสู่ชัยชนะในสงครามในที่สุด แท้จริงแล้ว การต่อสู้อันดุเดือดนั้นถูกมองข้ามว่าเป็นเพียงเหตุการณ์ที่เกิดเพียงชั่วคราวเท่านั้น สิ่งที่สำคัญกว่ามากคือการคำนวณความขัดแย้งทางชนชั้น ฝ่ายเบียร์ดได้อธิบายในThe Rise of American Civilization(ค.ศ.1927) ว่า สงครามกลางเมืองนั้น
กลุ่มเบียร์ดมีความสนใจเป็นพิเศษต่อสมัยการบูรณะ มองว่า นักอุตสาหกรรมในภาคตะวันออกเฉียงเหนือและชาวนาในภาคตะวันตกต่างแสวงหาผลประโยชน์จากชัยชนะอันยิ่งใหญ่เหนือชนชั้นนำในภาคใต้ นักประวัติศาสตร์ริชาร์ด ฮอฟสแตดเทอร์ได้อธิบายคำโต้แย้งของสำนักเบียร์ดในประเด็นชัยชนะนี้ว่า
วิลเลียม บี. เฮสเซลไทน์นักการเมืองและนักประวัติศาสตร์สายสังคมนิยมยึดมั่นในจุดที่ว่ามีนักธุรกิจจากภาคตะวันออกเฉียงเหนือต้องการควบคุมเศรษฐกิจภาคใต้ก่อนและหลังสงคราม โดยนัยว่าพวกเขาทำได้ด้วยการเป็นเจ้าของเส้นทางรถไฟในหนังสือของเขาชื่อA History of The South 1607-1936เขาเขียนว่า "เมื่อสงครามยุติลง นักธุรกิจทางเหนือมองทางใต้เป็นอาณานิคมที่ธุรกิจอาจจะขยายไปได้" นอกจากนี้ในเล่มเดียวกันเขายังเขียนว่า "พวกสายกลาง พวกเสรีนิยมและเดโมแครตยังคงแสดงความไม่พอใจต่อสถานการณ์ทางภาคใต้ เป็นเช่นนี้จนกระทั่งพวกนักธุรกิจทางเหนือถูกชักจูงให้เห็นว่า การฟื้นฟูรัฐบาลผิวขาวดั้งเดิมเท่านั้นที่จะนำมาซึ่งสันติภาพอันเป็นสิ่งจำเป็นต่อการเจาะตลาดเศรษฐกิจภาคใต้"
การตีความของเบียร์ด-บีล เกี่ยวกับนักอุตสาหกรรมทางเหนือยืนหยัดอย่างมั่นคงมาก จนกระทั่งเริ่มเสื่อมความนิยมลงในทศวรรษที่ 1950 เมื่อมีการวิเคราะห์ตรวจสอบอย่างใกล้ชิดโดยนักประวัติศาสตร์หลายคนอย่าง โรเบิร์ต พี. ชาร์คีย์, เออร์วิน อังเกอร์ และสแตนลีย์ โคเบนนักวิชาการรุ่นใหม่แสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่าไม่มีนโยบายเศรษฐกิจแบบรวมศูนย์แม้แต่ในส่วนของพรรครีพับลิกันที่มีอำนาจเหนือกว่า บ้างต้องการอัตราภาษีที่สูง บ้างต้องการอัตราภาษีต่ำ บางส่วนต้องการเงินดอลลาร์และบางส่วนต้องการทองคำ ดังนั้นจึงไม่มีการสมคบคิดที่จะใช้สมัยการบูรณะพื่อบังคับใช้นโยบายเศรษฐกิจแบบรวมศูนย์ดังกล่าวกับทั้งประเทศ นักธุรกิจทางภาคเหนือมีความแตกต่างกันมากในเรื่องนโยบายการเงินและภาษีศุลกากร และไม่ค่อยให้ความสนใจกับประเด็นการบูรณะ ยิ่งไปกว่านั้น ถ้อยคำที่กล่าวถึงบรรดาสิทธิของเสรีชนนั้นไม่ใช่เรื่องไร้สาระ แต่เป็นปรัชญาการเมืองที่ยึดมั่นอย่างลึกซึ้งและมีความจริงจังอย่างยิ่ง
ปัญญาชนคนผิวดำอย่างดับเบิลยู. อี. บี. ดูบัวส์เขียนในหนังสือของเขาชื่อแบล็ครีคอนสตรัคชันอินอเมริกา(Black Reconstruction in America) ตีพิมพ์ในปี 1935เปรียบเทียบผลลัพธ์ทั่วทั้งรัฐเพื่อแสดงความสำเร็จของสภานิติบัญญัติในการบูรณะ และเพื่อหักล้างข้อเรียกร้องเกี่ยวที่ว่าชาวอเมริกันเชื้อสายแอฟริกันเข้าควบคุมรัฐบาลโดยรวม เขาได้แสดงให้เห็นถึงผลงานของคนผิวดำ เช่น การจัดตั้งการศึกษาสาธารณะสากล สถาบันการกุศลและสถาบันทางสังคม และสิทธิออกเสียงเลือกตั้งทั่วไปซึ่งถือเป็นความสำเร็จที่สำคัญ และเขาได้กล่าวถึงความร่วมมือของพวกคนผิวดำกับคนผิวขาวด้วย เขายังชี้ให้เห็นว่าคนผิวขาวได้รับประโยชน์มากที่สุดจากข้อตกลงทางการเงินที่เกิดขึ้น และเขาได้ใส่ความมุมมองความเห็นที่เกินไปในเรื่องผลที่ตามมาของสงคราม เขาตั้งข้อสังเกตว่าแม้ว่าจะมีการวิพากษ์วิจารณ์ และรัฐหลายแห่งยังคงใช้แบบรัฐธรรมนูญของรัฐในยุคสมัยการบูรณะเรื่อยมาจนถึงต้นศตวรรษที่ 20 แม้ว่างานเขียนของเขาจะได้รับการวิจารณ์ในเชิงบวก แต่ผลงานของเขากลับไม่ได้รับความสนใจจากนักประวัติศาสตร์ผิวขาวในยุคสมัยของเขามากนัก