เรอูว์นียง

เรอูว์นียงหรือเรอูนียง(ฝรั่งเศส:Réunion) เป็นเกาะตั้งอยู่บริเวณมหาสมุทรอินเดียทางตะวันออกของมาดากัสการ์และห่างจากมอริเชียสไปทางตะวันตกเฉียงใต้ 200 กิโลเมตร (130 ไมล์)
ในระบบบริหาร เรอูว์นียงเป็นหนึ่งในจังหวัดโพ้นทะเลของประเทศฝรั่งเศสเหมือนกับจังหวัดโพ้นทะเลอื่น ๆ เรอูว์นียงก็เป็นหนึ่งใน 18แคว้นของประเทศฝรั่งเศส(ในฐานะแคว้นโพ้นทะเล) และเป็นส่วนหนึ่งของสาธารณรัฐโดยมีสถานะเท่ากับแคว้นอื่น ๆ ในภาคพื้นทวีปยุโรป
เรอูว์นียงเป็นแคว้นที่อยู่ห่างไกลที่สุดในกลุ่มสหภาพยุโรปและใช้สกุลเงินยูโรตามความจริง ตำแหน่งที่ตั้งของเรอูว์นียงในเขตเวลาทางด้านตะวันออกของทวีปยุโรปทำให้เรอูว์นียงเป็นแคว้นแรกในโลกที่ใช้สกุลเงินยูโรและการใช้สกุลเงินยูโรเป็นครั้งแรกเกิดขึ้นเมื่อเวลา 00.01 นาฬิกา เมื่อนายกเทศมนตรีเมืองแซง-เดอนีเรอเน-ปอล วิกโตเรียซื้อลิ้นจี่ถุงหนึ่งในตลาด
กะลาสีเรือชาวอาหรับเคยเรียกเกาะนี้ว่า"Adna Al Maghribain"(เกาะตะวันตก) ชาวโปรตุเกสเป็นชาวยุโรปพวกแรกที่เจอเกาะแห่งนี้ โดยไม่มีผู้อาศัยอยู่ในปีพ.ศ. 2056และตั้งชื่อว่า"Santa Apollonia"ตามชื่อนักบุญอะพอลโลเนีย
เมื่อเกาะแห่งนี้ได้ถูกฝรั่งเศสยึดครอง ได้ควบคุมและบริหารจากพอร์ตลูอิสประเทศมอริเชียสแม้ว่าธงชาติฝรั่งเศสได้ถูกชักขึ้นโดยฟรองซัวส์ โกชตั้งแต่ปีพ.ศ. 2181แล้ว แต่ซานตาอาปอลโลเนียได้ถูกอ้างสิทธิ์เป็นของประเทศฝรั่งเศสอย่างเป็นทางการก็เมื่อปีพ.ศ. 2185ตอนที่เขาเนรเทศนักโทษฝรั่งเศส 12 คนที่เกาะแห่งนี้จากประเทศมาดากัสการ์ผู้ต้องหาที่ต้องโทษได้กลับไปยังประเทศฝรั่งเศสหลายปีถัดมา และในปีพ.ศ. 2192เกาะแห่งนี้ได้ถูกตั้งชื่อว่า"เกาะบูร์บง"(Île Bourbon) ตามชื่อราชวงศ์บูร์บงที่ปกครองประเทศฝรั่งเศสในขณะนั้น
"เรอูว์นียง"กลายเป็นชื่อของเกาะในปีพ.ศ. 2336โดยคำพิพากษาของสมัชชาแห่งชาติเมื่อราชวงศ์บูร์บงล่มสลายลง และการตั้งชื่อนี้เพื่อเป็นที่ระลึกถึงสหภาพแห่งการปฏิวัติจากมาร์เซย์และผู้พิทักษ์แห่งชาติในกรุงปารีสซึ่งเกิดขึ้นเมื่อวันที่10 สิงหาคมพ.ศ. 2335ต่อมาในปีพ.ศ. 2344เกาะแห่งนี้ก็ได้เปลี่ยนชื่อเป็น"เกาะโบนาปาร์ต"(Île Bonaparte) ตามชื่อนโปเลียน โบนาปาร์ตอย่างไรก็ตามในปีพ.ศ. 2353เกาะแห่งนี้ก็ได้ถูกยึดครองโดยกองทัพเรืออังกฤษ นำโดยพลเรือเอกโจเซียส โรว์ลีย์และใช้ชื่อเกาะบูร์บงตามเดิม ต่อมาเมื่อกลับมาเป็นของประเทศฝรั่งเศสหลังจากการประชุมที่เวียนนาในปีพ.ศ. 2358ถึงกระนั้นเกาะแห่งนี้ก็ยังคงใช้ชื่อเกาะบูร์บงต่อมา จนกระทั่งปีพ.ศ. 2391เมื่อราชวงศ์บูร์บงฟื้นฟูล่มสลายลงในระหว่างการปฏิวัติ ซึ่งชื่อของเกาะก็ได้กลับมาเป็นเรอูว์นียงเหมือนเดิม
ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 17 ถึง 19 การอพยพของชาวฝรั่งเศสนั้น ประกอบไปด้วยพวกแอฟริกาจีนมลายูและอินเดียซึ่งทำให้เกาะนี้รวมด้วยเชื้อชาติต่าง ๆ มากมาย และจาการเปิดคลองสุเอซในปีพ.ศ. 2412เกาะนี้ก็ได้เป็นสถานที่หยุดพักของเรือต่าง ๆ ตามทางค้าขายบริษัทอินเดียตะวันออกที่สำคัญแห่งหนึ่ง
เรอูว์นียงกลายเป็นเขตการปกครองโพ้นทะเลของประเทศฝรั่งเศสตั้งแต่วันที่19 มีนาคมพ.ศ. 2489
ระหว่างวันที่15และ16 มีนาคมพ.ศ. 2495เมืองซีโล กลางเรอูว์นียงมีระดับน้ำฝนสูง 1,869.9 ม.ม. (73.6 นิ้ว) ซึ่งเป็นสถิติ (ภายใน 24 ช.ม.) ที่เคยบันทึกไว้บนโลกนี้ เกาะนี้ก็ได้ถูกบันทึกไว้ว่ามีปริมาณน้ำฝนมากที่สุดใน 72 ชั่วโมง โดยมีระดับน้ำ 3,929 ม.ม. (154.7 นิ้ว) ณ หลุมอุกกาบาตคอมเมอร์สัน ในเดือนมีนาคมพ.ศ. 2550ในปีพ.ศ. 2548ถึง2549เรอูว์นียงได้เกิดการระบาดอย่างหนักจากโรคไข้ปวดข้อออกผื่นชิคุนกุนยา(Chikungunya) ซึ่งแพร่ระบาดจากยุงจากข่าวบีบีซี มีประชาชนประมาณ 255,000 คนบนเกาะเรอูว์นียงติดเชื้อนี้ในวันที่26 เมษายนพ.ศ. 2549โรคดังกล่าวยังแพร่ระบาดไปยังมาดากัสการ์และประเทศฝรั่งเศสภาคพื้นทวีปยุโรปทางเครื่องบินอีกด้วย โรคระบาดนี้ทำให้มีคนเสียชีวิตกว่า 200 คนบนเกาะเรอูว์นียงรัฐบาลสาธารณรัฐฝรั่งเศสภายใต้นายกรัฐมนตรีดอมีนิก เดอ วีลแป็งส่งความช่วยเหลือผู้ประสบภัยพิบัติกรณีฉุกเฉินเป็นมูลค่า 36 ล้านยูโร(42.8 ล้านดอลลาร์สหรัฐฯ) และส่งทหารประมาณ 500 นาย โดยมีภารกิจกำจัดยุงออกจากเกาะ คำว่า"ชิคุนกุนยา"(Chikungunya) แปลว่า "ที่ที่โค้งงอ" ในภาษามาคอนเดบริเวณแถบชายแดนประเทศแทนซาเนียและโมซัมบิกโรคไข้ปวดข้อออกผื่นชิคุนกุนยา (Chikungunya) สามารถทำให้เกิดการสูญเสียน้ำในร่างกาย เจ็บปวด และไข้ขึ้นสูง ในบางกรณีอาจถึงตายได้ และโรคนี้ยังไม่มียารักษาเลย
เรอูว์นียงมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร 5 คนเป็นตัวแทนในสภาแห่งชาติฝรั่งเศสและสมาชิกวุฒิสภาอีก 3 คนในวุฒิสภาฝรั่งเศส
ในทางบริหาร เรอูว์นียงแบ่งออกเป็น 4 เขต 24 เทศบาล 47 อำเภอ เรอูว์นียงมีสถานะเป็นทั้งจังหวัดโพ้นทะเลและแคว้นโพ้นทะเลอย่างไรก็ตามเรอูว์นียงมีจำนวนเทศบาลน้อยกว่าเขตการปกครองอื่น ๆ ที่มีพื้นที่เท่ากันในประเทศฝรั่งเศสและยังมีประชากรที่มีลักษณะพิเศษอีกด้วย เทศบาลในเรอูว์นียงส่วนมากจะล้อมรอบถิ่นที่อยู่ และบางครั้งแยกออกจากกันเนื่องจากระยะทาง เรอูว์นียงยังเป็นส่วนหนึ่งของคณะกรรมการมหาสมุทรอินเดียอีกด้วย
เกาะเรอูว์นียงมีความยาว 63 กิโลเมตร (39 ไมล์) กว้าง 45 กิโลเมตร (28 ไมล์) มีเนื้อที่ 2,512 ตารางกิโลเมตร (970 ตารางไมล์) เรอูว์นียงมีความเหมือนกับเกาะฮาวายเพราะทั้งสองตั้งอยู่บนจุดร้อนบนเปลือกโลก
ปีตงเดอลาฟูร์แนซ(Piton de la Fournaise) ภูเขาไฟรูปโล่ตั้งอยู่บนปลายเกาะเรอูว์นียงทางตะวันออก มีความสูง 2,631 เมตร (8,632 ฟุต) จากระดับน้ำทะเล ซึ่งบางครั้งเรียกว่าเป็นพี่น้องกับภูเขาไฟเกาะฮาวายเนื่องจากมีความคล้ายคลึงกันทางด้านภูมิอากาศและธรรมชาติมีการระเบิดขึ้นกว่า 100 ครั้งตั้งแต่ปีพ.ศ. 2183เป็นต้นมาและยังเป็นที่จับตามองมาถึงปัจจุบัน การระเบิดครั้งสุดท้ายเกิดขึ้นเมื่อวันที่4 เมษายนพ.ศ. 2550ลาวาที่ไหลออกมามีประมาณ 3 ล้านลูกบาศก์เมตร(ประมาณ 4 ล้านลูกบาศก์หลา) ต่อหนึ่งวัน ปีตงเดอลาฟูร์แนซเกิดขึ้นบนจุดร้อนในภูเขาไฟซึ่งก็เหมือนกับปีตงเดแนฌ(Piton des Neiges) เกาะมาดากัสการ์และเกาะรอดรีก
ภูเขาไฟปีตงเดแนฌเป็นจุดที่สูงที่สุดในเกาะ มีความสูง 3,070 เมตร (10,069 ฟุต) จากระดับน้ำทะเล ทางตะวันตกเฉียงเหนือของปีตงเดอลาฟูร์แนซเนื่องจากการถล่มตรงแอ่งยอดภูเขาไฟและหุบเขาทำให้ปีตงเดแนฌมีความเหมือนกับโคฮาลาบนเกาะฮาวายเพราะภูเขาไฟทั้งสองได้มอดลงแล้ว และด้วยชื่อของภูเขาไฟหิมะ(ฝรั่งเศส:neige) ไม่เคยตกลงมาบนยอดสักครั้งเดียว
บริเวณที่ลาดของภูเขาไฟทั้งสองเป็นป่า ส่วนดินแดนที่มีการเพราะปลูกและพัฒนาหรือเมืองอย่างเช่นเมืองหลวงแซ็ง-เดอนีอยู่บนพื้นที่ราบใกล้ชายฝั่งทะเล
เรอูว์นียงยังมีแอ่งยอดภูเขาไฟอีก 3 แห่งได้แก่ซีร์กเดอซาลาซี,ซีร์กเดอซีโลและซีร์กเดอมาฟัต(ซึ่งสามารถเข้าไปได้โดยการเดินเท้าหรือเฮลิคอปเตอร์เท่านั้น)
น้ำตาลเป็นสินค้าเกษตรกรรมและส่งออกที่สำคัญของเรอูว์นียง การท่องเที่ยวก็เป็นรายได้ที่สำคัญอีกอย่างหนึ่ง ในปีพ.ศ. 2548ความเท่าเทียมกันของอำนาจซื้อ(PPP) และผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ(GDP) ประมาณ 6,200ดอลลาร์สถิติดังกล่าวสูงกว่าประเทศเพื่อนบ้านเช่นมาดากัสการ์และประเทศในทวีปแอฟริกาถึงกระนั้นก็เป็นที่ยกเว้นเนื่องจากสถิติเป็นเพียงแค่ 20% ของผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ(GDP) ของประเทศฝรั่งเศสทั้งประเทศ (29,600 ดอลลาร์) ซึ่งทำให้เกาะเรอูว์นียงจำเป็นที่จะต้องพึ่งพาความช่วยเหลือจากประเทศฝรั่งเศสภาคพื้นทวีปยุโรป
เรอูว์นียงประกอบด้วยประชากรเชื้อชาติเดียวกับกับมอริเชียสซึ่งก็คืออินเดีย(รวมด้วยทมิฬ),แอฟริกา,มาดากัสการ์,จีนและฝรั่งเศส(แต่ในอัตราส่วนที่ต่างกัน)ครีโอล(ชื่อที่ถูกตั้งให้แก่เด็กที่เกิดบนเกาะ) ซึ่งทำให้มีประชากรมีจำนวนมาก พวกผิวขาวมีประมาณ 1 ใน 4 ของประชากรทั้งหมด พวกอินเดียมี  21% ส่วนที่เหลือก็มักจะเป็นพวกที่มีบรรพบุรุษเป็นชาวเวียดนาม
ขณะที่พวกคุชราตและทมิฬรวมกันเป็นพวกอินโด-เรอูว์นียอแนซส่วนพวกฮินดูอูรดูโภชปุรีและเชื้อชาติน้อยต่าง ๆ เป็นส่วนที่เหลือ
เรอูว์นียงมีความเหมือนทางด้านวัฒนธรรมเชื้อชาติภาษาและประเพณีกับมอริเชียสและเซเชลส์
ศาสนาที่มีคนนับถือเป็นอันดับแรกคือคริสต์นิกายโรมันคาทอลิก(86% ของประชากรทั้งหมดในปีพ.ศ. 2538) หลังจากนั้นก็เป็นฮินดูอิสลามและพุทธศาสนา
เรอูว์นียงประสบหายนะจากโรคไข้ปวดข้อออกผื่นชิคุนกุนยา (Chikungunya) ในปีพ.ศ. 2548ถึง2549ซึ่งมีผู้ติดเชื้อเกือบ 3 ส่วนของประชากรทั้งหมดของเรอูว์นียง
วัฒนธรรมของเรอูว์นียงนั้นเป็นการผสมผสาน (Métissage) ระหว่างยุโรปแอฟริกาทมิฬอินเดียเวียดนามและวัฒนธรรมชาวเกาะ
ภาษาที่พูดกันมากที่สุดคือครีโอลเรอูว์นียงซึ่งมาจากภาษาฝรั่งเศสซึ่งมีลักษณะเฉพาะมากมาย ภาษานี้เองก็ยังเปิดสอนในหลายโรงเรียน อย่างไรก็ตามการสะกดก็ยังเป็นที่ตกลงกันอยู่
อาหารและดนตรีมีความผสมผสานจากอิทธิพลแอฟริกาอินเดียจีนและยุโรป