davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Anacardium

Anacardium, thecashews, are a genus offlowering plantsin the familyAnacardiaceae, native totropicalregions of theAmericas. The best known species isAnacardium occidentale,which is commercially cultivated for its cashew nuts and cashew apples.
The nameAnacardium, originally from the Greek, actually refers to the nut, core or heart of the fruit, which is outwardly located (ana means "upwards" and -cardium means "heart").
The oldest species of the genusAnacardiumisAnacardium germanicumfrom theEoceneagedMessel Pitof Germany, well outside the current range of the genus.They were present in the Americas by theOligocene-Miocene, as evidenced by the speciesAnacardium gassoniifrom Panama.
As of July 2020, the PoWO (Plants of the World Online) accepts 13 species:
Data related toAnacardiumat Wikispecies
Media related toAnacardiumat Wikimedia Commons
Cashew butter

Cashew butteris a food spread made from baked or roastedcashews. It is rich and creamy in flavour and when stored the oils and solids separate easily.
Cashew butter is high inprotein,unsaturated fatsandVitamin B.
One tablespoon of unsalted cashew butter provides 94 calories, 12 percent of the daily value of fat and 8 percent of the daily value ofsaturated fat.However, it contains less fat than most nuts.
Cashew butter was among the foods packaged in metal cans forUnited States civil defensesurvival kits during theCold War.
According to the University of Kentucky Cooperative Extension Service it is better to eat raw cashew butter than the roasted variety, due to the higher nutrient levels.
Cashew butter can be spread on toast, added to smoothies or oatmeal, used as a dip for apple slices or as the base for vegan cashew nut cheese.
Vengurla cashew

TheVengurla cashewrefers to the traditional variety of thecashewfruit grown in theIndian stateofMaharashtra, which is one of the major cashew-growing Indian states.Vengurla cashew is a prized commercialhorticulturecrop in theVengurlataluka ofSindhudurgdistrict along with the other 7 talukas.
Under itsGeographical Indicationtag, it is referred to as "Vengurla Cashew".
The name "Vengurla" refers to its main region of cultivation -  the tehsil of Vengurla with top cashew-producing villages of Math, Vetore,Banda, and Mochemad.
Vengurla's cashews has a scientifically proven nutritional value, with an impressive five-fold higher vitamin C content compared to oranges.The uniform environment in Sindhudurg district's eight tehsils has led to significant cashew production, particularly with the Vengurla Cashew variety. Introduced by thePortuguesein the 16th century to prevent soil erosion, cashew cultivation began inGoaand gradually spread to theKonkancoastline in the current Sindhudurg district andMalabarregion ofKerala.India has approximately 650,000 hectares of land dedicated to cashew cultivation, with 150,000 hectares in Maharashtra. Sindhudurg district is the largest producer of cashews due to its favorable climate.
The first cashew-processing unit was established in Vengurla in 1920, marking the beginning of a thriving industry in the region. The Regional Fruit Station in Vengurla, established in 1957, developed the Vengurla Cashew varieties (V1-V7). These varieties have distinct characteristics, including high juice content (86% in V5 and V7), best shelling (V2 variety with 32% shell thickness), and high nut yield (24 kg mean nut yield per tree in V2 variety).
Vengurla is renowned for its diverse cashew products. Some notable examples include cashew syrup, which aids digestion and has a long shelf life; cashew apple squash, jam, and chutney; and cashew nut kernel, used in confectionery and bakery products. The region is also famous for its traditional Indian sweets, such as Kaju Barfi and Kaju Modak, which are highly sought after during festivals and special occasions along with being the main ingredient of the popular spicy Kaju curry.
It was awarded theGeographical Indication(GI) status tag from theGeographical Indications Registryunder theUnion Government of Indiaon 31 March 2016 (valid until 27 July 2034).
Kokan Kaju Samuh fromKankavliproposed the GI registration of Vengurla cashew. After filing the application July 2014, the Cashew was granted the GI tag in 2016 by the Geographical Indication Registry inChennai, making the name "Vengurla cashew" exclusive to the cashews grown in the region. It thus became the 1st Cashew variety from India beforeGoan cashewCashew and the 16th type of goods from Maharashtra to earn the GI tag.
Accessory fruit

Anaccessory fruitis afruitthat contains tissue derived from plant parts other than theovary. In other words, the flesh of the fruit develops not from the floral ovary, but from some adjacent tissue exterior to thecarpel(for example, fromreceptaclesorsepal). As a general rule, the accessory fruit is a combination of several floral organs, including the ovary. In contrast, true fruit forms exclusively from the ovary of the flower.
Accessory fruits are usuallyindehiscent, meaning that they do not split open to release seeds when they have reached maturity.
The following are examples of accessory fruits listed by the plant organ from which the accessory tissue is derived:
Fruit with fleshy seeds, such aspomegranateormamoncillo, are not considered to be accessory fruits.
The part of apples and pears that is consumed is, in fact, thehypanthium. The ovary is the papery core that surrounds the apple seeds. As the hypanthium ripens it forms the edible tissues.
For roses, the hypanthium is the tissue that composes the edible part ofrosehips. Roses and apples are both members of the Rosaceae family; the fact that they have similar fruit morphology is a major consideration in placing them in the same taxonomic family.
The edible part of thestrawberryis formed, as part of the ripening process, from the receptacle of the strawberry flower. The true fruits (hence, containing the seeds) are the roughly 200 pips (which are, technically,achenes, a true fruit that contains a single seed from a single ovary). These pips dot the exterior of the strawberry.
Thecashew appleis an oval- or pear-shaped structure that develops from thepediceland the receptacle of the cashew flower and is technically called ahypocarpium.It ripens into a yellow or red structure about5–11 cm (2–4+1⁄4in) long.The true fruit of the cashew tree is a kidney–shapeddrupethat grows at the end of the cashew apple; the seed inside this drupe is the cashew nut of commerce.
The pineapple is formed when 50 to 200 unpollinated flowers coalesce in a spiral arrangement— the flowers form individually and then fuse as a single 'multiple fruit'. The ovaries develop into berries and the fruit forms around an intercalary spike. The intercalaryinflorescence(cluster of flowers) results when the terminal cluster of flowers are left behind by the growth of the main axis of the plant. Each polygonal area on the pineapple's surface is an individual flower.
Current research has proposed that a single class ofgenesmay be responsible for regulating accessory fruit formation and ripening.A study using strawberries concluded that hormone signaling pathways involvinggibberellic acidandauxinaffect gene expression, and contribute to the initiation of accessory fruit development.Metabolic modifications in different developing accessory fruit tissues are due to the varied distributions of compounds such astriterpenoidsandsteroids.
كاجو كاجي

كاجو كاجو(بالإنجليزية:Kago Kaju)‏ هي مدينة من مدنجنوب السودان. تقع على خط عرض 3.88806 وخط طول 31.66.
كاجو كاجو هي جزء من المقاطعات الست فيوسط الاستوائية(واحدة من الولايات العشر في جنوب السودان).ما يقرب من 150 كيلومتر (93 ميل) ، عن طريق البر، جنوبجوبا،عاصمةوأكبر مدينة في جنوب السودان.تقع بالقرب من حدود الدولة مع ولايةشرق الاستوائيةوقريبة من الحدود الدولية معأوغندامن الجنوب.تقع مدينةنيمولي علىبعد حوالي 50 كيلومتر (31 ميل) عن طريق البر جنوب شرق كاجو كيجي، عند النقطة التي يغادر فيهاالنيل الأبيضأوغندا لدخول جنوب السودان.إحداثياتكاجو كيجيهي: 3 ° 50'57.0 "N ، 31 ° 39'28.0" E (خط العرض: 3.849167 ؛ خط الطول: 31.657778).
كاجو كيجيوالمجتمع المحيط بها هي موطنلقبيلة كوكو.المدينة هي موطن لمقر الأبرشية الانجيلية كاجو كاجو، مع المطران أنطوني بوغو كونهأسقف.يحتفظبنك الأسهم جنوب السودان المحدودةبفرع في المدينة، كونه البنك التجاري الوحيد في المقاطعة.
اعتبارا من يونيو 2010، يقدر عدد سكان كاجو كيجي بنحو 196,000.
قوزي

القوزيأوأوزيطبق منالمطبخ العراقي، غنيبالأرزواللحم، يقدّم غالباً في المناسبات ويحضّر من لحمالغنمأو لحمالبقر، والأرز، والبصل، والزيت النباتي، والهال، والقرفة،وورق الغار،والفلفل الأبيض، والملح، والفلفل الأسود.أما الصلصة فتحضّر من الطحين، والزبدة،ومرقاللحم، والقرفة، والفلفل الأسود، والملح. يزيّن هذا الطبق بالمكسرات المقليةكالصنوبر،واللوز،والكاجو.
تحتوي وجبة القوزي الغنم (250غ تقريباً) على المعلومات الغذائية التالية:
كلمة قوزي ذات أصل تُركي عثماني منقوزوأوقوزيوتعني الحمل.
كاجو سوغيورا

كاجو سوغيورا(باليابانية: 杉浦 嘉十) ولد في 5 مايو 1896 وقتل في 16 مايو 1945 كانأدميرالأًفيالبحرية الإمبراطورية اليابانيةخلالالحرب العالمية الثانية.
قائمة المطارات حسب كود الإيكاو: H

قائمة المطارات حسب رمز الإيكاو:A-B-C-D-E-F-G-H-I-J-K-L-M-N-O-P-Q-R-S-T-U-V-W-X-Y-Z
فيما يلي قائمة المطارات حسب رمز الإيكاو: H.
تنسيق المدخلات هي:
كود منظمة الطيران المدني الدولي (إيكاو)(إياتا) - اسم المطار - موقع المطار
حصل جنوب السودان في 2021 على بادئة مطارات خاصة به منفصلة عن بادئة السودانHJ. لكن لا زالت بعد المطارات تتبع نفس بادئةالسودان.
Keşyu

Keşyu(lat.Anacardium occidentale) —bitkiləraləmininsabunağacıçiçəklilərdəstəsininanakardiumkimilərfəsiləsininanakardiumcinsinə aid bitki növü.
Keşyunun təbii çeşidi nisbətən kiçikdir və əsasən Braziliyanın şərqini əhatə edir. Sonradan onun becarildiyi ərazilərə, ilk növbədə, bütünHindistan,Qərbi Afrika, Cənub-Şərqi Afrika,Cənub-Şərqi Asiya(ilk növbədə Vyetnam ) aid edildi. Həmçinin, anakardiya İranda, və Azərbaycanın cənubunda becərilir.
İnsanların təxminən 6% -ində keşyu və ya anakardiya həyatı üçün təhlükə yarada biləcək ağırlaşmalara və ya allergik reaksiyalara səbəb ola bilər. Bu allergiyaya keşyu tərkibində olan zülallar səbəb olur və keşyunu qovurmaqla bu zülalları məhv olmur. Anakardiyaya reaksiyalar həmçinin qida emalı və ya istehsal zamanı təsadüfən daxilə qəbul edilmiş gizli inqrediyentlər nəticəsində baş verə bilər, xüsusən də Avropa mənşəli insanlarda.
কাজু কাটলি

কাজু কাটলি(আক্ষরিক অর্থে "কাজু স্লাইস"), যাকাজু বরফিনামেও পরিচিত, এটি একটিভারতীয় মিষ্টান্ন, যাদাক্ষিণাত্যেউৎপন্ন হয়,এবং সমগ্র উত্তর ভারত জুড়ে জনপ্রিয়ভাবে খাওয়া হয়।কাজুমানেকাজু বাদাম; বরফি প্রায়শই চিনি এবং অন্যান্য উপাদান (যেমন শুকনো ফল এবং হালকা মশলা) দিয়ে দুধ ঘন করে তৈরি করা হয়।কেশর কাজু কাতলিতেরয়েছে জাফরান। এটি একটি বরফির মতোই দেখতে।
খাবারটি যথেষ্ট সময় ধরে (সাধারণত রাতারাতি) জলে ভিজিয়ে রাখা কাজু বাদাম দিয়ে প্রস্তুত করা হয়, যা পরে একটি পেস্টে পরিণত হয়।চিনিরদ্রবণটি সিদ্ধ করা হয় যতক্ষণ না একটি একক সুতো তৈরি হয় যখন দুটি আঙ্গুল এতে ডুবিয়ে আলাদা করে টানানো হয়, তারপরে এটি স্থল কাজুতে যোগ করা হয়।ঘি,জাফরান(কেসর), এবং শুকনো ফলও যোগ করা যেতে পারে।তারপর পেস্টটি ছড়িয়ে দেওয়া হয় এবং একটি অগভীর, ফ্ল্যাট-নিচের থালায় চ্যাপ্টা করা হয় এবং কামড়ের আকারের রম্বস-আকৃতির টুকরোগুলোতে কাটা হয়। টুকরোগুলি সাধারণত ভোজ্য সিলভার ফয়েল দিয়ে সজ্জিত করা হয়। সমাপ্ত মিষ্টি সাধারণত পেস্টের জন্য ব্যবহৃত উপাদান এবং ব্যবহৃত প্রতিটি অনুপাতের উপর নির্ভর করে সাদা বা হলুদ রঙের হয়। কাজু কাটলি ঐতিহ্যগতভাবেহিন্দু উৎসবদীপাবলিরসময় খাওয়া হয়।
কাজু কাটলি বা কাজু বরফির ভারতে দীর্ঘ ইতিহাস রয়েছে, যার উৎপত্তিদক্ষিণ ভারতেরদাক্ষিণাত্যঅঞ্চলে।এটি এখন সারা দেশে ছড়িয়ে পড়েছেএবং সারা দেশে একটি প্রিয় মিষ্টিতে পরিণত হয়েছে। কথিত আছে যে কাজু কাটলি ষোড়শ শতাব্দীতে ভীমরাও নামে একজন বিখ্যাত শেফ আবিষ্কার করেছিলেন, যিনি মারাঠা সাম্রাজ্যের রাজপরিবারের জন্য কাজ করেছিলেন। মারাঠারা মিষ্টির প্রতি তাদের ভালবাসার জন্য পরিচিত ছিল এবং ভীমরাওকে একটি নতুন মিষ্টান্ন তৈরির দায়িত্ব দেওয়া হয়েছিল যা রাজপরিবারকে মুগ্ধ করবে।
কিংবদন্তি অনুসারে, ভীমরাও "হালুয়া-ই-ফার্সি" নামে একটি ফার্সি মিষ্টি দ্বারা অনুপ্রাণিত হয়েছিলেন, যা বাদাম এবং চিনি দিয়ে তৈরি করা হত। তিনি কাজু ব্যবহার করে নিজের সংস্করণ তৈরি করার সিদ্ধান্ত নিয়েছিলেন, যা এই অঞ্চলে প্রচুর পরিমাণে পাওয়া যায়।
ভীমরাওয়ের সৃষ্টি মারাঠা রাজপরিবারের কাছে তাৎক্ষণিকভাবে হিট হয়েছিল, যারা এর দুটি প্রাথমিক উপাদানের সম্মানে মিষ্টির নাম "কাজু কাটলি" রেখেছিল - "কাজু" অর্থ কাজু এবং "কাটলি" অর্থ পাতলা টুকরো।
সময়ের সাথে সাথে, কাজু কাটলি কেবল মহারাষ্ট্রেই নয়, ভারতের অন্যান্য অঞ্চলেও একটি জনপ্রিয় মিষ্টি হয়ে ওঠে। এটি এখন সবচেয়ে আইকনিক ভারতীয় মিষ্টিগুলোর মধ্যে একটি হিসাবে বিবেচিত হয় এবং বিবাহ থেকে উৎসব পর্যন্ত প্রতিটি উদযাপনের একটি অপরিহার্য অঙ্গ।
টেমপ্লেট:বাদামের মিষ্টান্ন
তিরুপতি লাড্ডু

ভারতের অন্ধ্র প্রদেশের চিত্তুর জেলার তিরুমালারভেঙ্কটেশ্বরএরতিরুমালা ভেঙ্কটেশ্বর মন্দিরেমিষ্টি হিসাবে দেওয়া হয়। এটি মন্দিরে দর্শনের পরে ভক্ত্দের প্রসাদ হিসেবে দেওয়া হয়। মন্দির বোর্ড তিরুমালা তিরুপতি দেবস্থানস দ্বারা মন্দির রান্নাঘরে 'পটু' নামে পরিচিত এই লাড্ডু প্রসাদ প্রস্তুত করা হয়। তিরুপতি লাড্ডুভৌগোলিক সূচকট্যাগটি পেয়েছেন যাতে কেবলমাত্র তিরুমালা তিরুপতি দেবস্থানগুলিই এটি তৈরি ও বিক্রয় করতে পারে।
তিরুমালা ভেঙ্কটেশ্বর মন্দিরেভেঙ্কটেশ্বরে লাড্ডু দেওয়ার প্রথাটি ১৭১৫ সালের ২রা আগস্ট থেকে শুরু হয়েছিল।
তিরুপতি লাড্ডুর অবৈধ বিপণন রোধ করতে, ২০০৮ সালে তিরুমালা তিরুপতি দেবস্থানগুলিএকটি ভৌগোলিক ইঙ্গিতট্যাগের জন্য নিবন্ধিত হয়েছিল। ২০০৯ সালে, তিরুপতি লাড্ডু জিআই আইন ১৯৯৯ এর অধীনে খাদ্যশ্রেণী বিভাগের অধীনে ভৌগোলিক সূচক হিসাবে নিবন্ধিত হয়েছিল। এটি অন্যদের একই নামে মিষ্টি তৈরি করতে বা নামকরণ করতে বাধা দিয়েছে।
লাড্ডু পটু হল রান্নাঘর যেখানে তিরুপতি লাড্ডু প্রস্তুত করা হয়। এটি মন্দিরের সাম্পাঙ্গি প্রদক্ষিণামের অভ্যন্তরে অবস্থিত। পটু তিনটি পরিবাহক বেল্ট দিয়ে সজ্জিত যা পটুর মধ্যে উপাদান বহনের জন্য ব্যবহৃত হয় এবং লাড্ডুকে পটু থেকে সমাপ্ত হলে বিক্রয় কাউন্টারে পাঠানো হয়।তিনটি কনভেয়ার বেল্টের মধ্যে প্রথমটি ২০০৭ সালে ইনস্টল হওয়া কেবলমাত্র লাড্ডু স্থানান্তর করতে পারে এবং দ্বিতীয়টি ২০১০ সালে ইনস্টল করা লাড্ডু এবং বুন্দি উভয়ই স্থানান্তর করতে পারে। দুটি কনভেয়র বেল্ট যদি ত্রুটিযুক্ত হয় তবে তার ব্যাকআপ হিসাবে তৃতীয় পরিবাহক বেল্টটি ২০১৪ সালে ইনস্টল করা হয়েছিল।পুরানো দিনগুলিতে লাড্ডু রান্না করতে আগুনের কাঠ ব্যবহার করা হত, যা ১৯৮৪সালে এলপিজিদ্বারা পরিবর্তিত হয়।
তিরুমালা তিরুপতি দেবস্থানামস লাড্ডু পটুতে দিনপ্রতি গড়ে ২.৮ লক্ষ লাড্ডু প্রস্তুত করে। বর্তমানে, পটুটির দৈনিক ৮০০,০০০ টি লাড্ডু তৈরী করার ক্ষমতা রয়েছে।
তিতুপতি লাড্ডু তৈরিতে ব্যবহৃত উপাদানের তালিকা এবং এর অনুপাতের তালিকাহল দিত্তম।লাড্ডুর ক্রমবর্ধমান চাহিদা মেটাতে দিত্তমের ইতিহাসে ছয়বার পরিবর্তন করা হয়েছিল।বর্তমানে উপকরণগুলির মধ্যে ছোলা আটা,কাজুবাদাম,এলাচ,ঘি,চিনি, চিনি ক্যান্ডি এবংকিসমিস রয়েছে।প্রতিদিন প্রায় ১০ টন ছোলা ময়দা, ১০ টন চিনি, ৭০০ কেজি কাজু বাদাম, ১৫০ কেজি এলাচ, ৩০০ থেকে ৫০০ লিটার ঘি, ৫০০কেজি চিনি ক্যান্ডি এবং ৫৪০ কেজি কিসমিস লাড্ডু প্রস্তুত করতে ব্যবহৃত হয়। টিটিডি বার্ষিক ভিত্তিতে দরপত্রের ভিত্তিতে এগুলি সংগ্রহ করে।
লাড্ডু তৈরিতে লাড্ডু পটুতে প্রায় ৬২০ জন রান্নার কাজ করে।এই কর্মীদের পটু কর্মিকুলুহিসাবে উল্লেখ করা হয়। প্রায় ১৫০ টি পটু শ্রমিক নিয়মিত কর্মচারী এবং চুক্তির ভিত্তিতে ৩৫০ জনেরও বেশি কাজ করেন। এর ৬২০ জনের মধ্যে ২৪৭ জনই শেফ
এই লাড্ডু নিয়মিত মন্দিরে আসা সমস্ত সাধারণ তীর্থযাত্রীদের বিতরণ করা হয়। এটি আকারে ছোট এবং ওজন ১৭৫ গ্রাম। এই লাড্ডুগুলি প্রচুর পরিমাণে প্রস্তুত করা হয়।
এই লাড্ডু শুধুমাত্র বিশেষ উৎসব উপলক্ষে প্রস্তুত করা হয়। এটি আকারে বড় এবং ওজন ৭৫০ গ্রাম। এটি আরও কাজু, বাদাম এবং জাফরান স্ট্র্যান্ড দিয়ে প্রস্তুত।
এই লাড্ডু কল্যাণোৎসবমে এবং কয়েকজন অরজিথা সেবায় অংশ নেওয়া ভক্তদের মাঝে বিতরণ করা হয়। এই লাড্ডুর প্রচুর চাহিদা রয়েছে। প্রোক্তম লাড্ডুর তুলনায় এগুলি খুব কম সংখ্যায় প্রস্তুত করা হয়।টিডিটি কর্তৃক বাস্তবায়িত অ্যাডভান্সড প্যাকেজিং সিস্টেমের সাথে লাড্ডু প্রায় ১৫ দিনের মতো শেলফে থাকতে পারে।
Ledvinovník západní

Ledvinovník západní(Anacardium occidentale) je až 12 metrů vysoký tropickýstromz čelediledvinovníkovité, poskytující jedlénažky, známé pod tržním názvemořechy kešu(podleSSČkešú). Tyto nažky se nacházejí vnepravém plodu, kterému se říká „kešu jablko“.Osemeníobsahuje velké množstvíkardolu, což je smolnatý olej, který při manipulaci dráždí pokožku a před konzumací se z jedlých částí (ořechů) odstraňuje zahříváním (pražením).
Ledvinovník západní pochází ze severovýchodníBrazílie. Od16. stoletíse šířil s portugalskými mořeplavci doMosambikua pobřežních oblastíIndie.
Tento „ovocný“ strom je rozšířen celosvětově v suchýchtropických oblastech. Pěstuje se naplantážíchnebo extenzivně v agrolesnických systémech.
Jedná se o nižší, silně rozvětvený strom, dosahující výšky 12 m. Květy tvoří květenstvílataa jsou žluto-růžové, samičí a oboupohlavné. Z botanického hlediska nejsou ořechy kešuořechyani peckovice, alenažky.
Ledvinovníku vyhovuje tropické klima, nadmořská výška 1000 m nad mořem, průměrné teploty v rozmezí 21–28 °C, průměrné roční srážky v rozmezí 700–1200 mm a pH půdy 4,3–8,7. Není tolerantní k zasoleným půdám a snáší teploty jen mírně pod bodem mrazu, do –1 °C.
Klíčivost ledvinovníku je velmi malá, proto se současně seje více semen. Pokud vzejde současně více rostlin, jsou následně vyjednoceny. Po 18–24 měsících se objevují první květy a následně i plody, které jsou ale nepoživatelné. První sklizeň se provádí až ve 4. roce a od 8. roku už plodíledvinovníkkvalitní „jablka“ s „kešu ořechy“.
Jakomeziplodinase na plantážích používábavlník,podzemnice olejnánebojamy. Stromy, které jsou schopny plodit i 30 let, je nutné na plantážích pravidelně prořezávat.
Sklízí se většinou ručně. Jeden strom může vyprodukovat až 50 kg „kešu oříšků“ za rok. Plantáž poskytuje 800–1000 kg/ha.
V roce 2016 činila světová produkce 4,9 milionů tun. Zemí s nejvyšší produkcí kešu oříšků byl Vietnam, který se na světové produkci podílel 24,9 %.Africké státyse na celkovém množství podílely přibližně 51,6 %.
Deset největších producentů kešu ořechů v roce 2016:
Hlavním důvodem pro pěstování ledvinovníku západního jsou kešu oříšky. Další využití nacházejí též „kešu jablka“, která se společně s kůrou a větvemi z prořezu zkrmují dobytkem, ale lze je využít také na výrobudžemunebokompotů. Z plodů se též lisuje šťáva, ze které se vyrábějí alkoholické nápoje (víno,pálenka) neboocet.
Kardolz osemení má dezinfekční účinky a přidává se doinsekticidů, laků, barviv apod. V Indii se jím tradičněimpregnujedřevo jako ochrana protitermitům.
Plody kešu jsou bohaté nataninynebovitamin C. Při konzumaci „kešu jablek“ nebo kešu oříšků může docházet k různým zdravotním potížím. U „jablek“ je to kvůli obsahu kardolu a taninů, na ořechy se vyskytujealergie.
Dřevo ledvinovníku je velmi tvrdé a používá se při výrobě nábytku jako tzv. bílýmahagon.
Sunyani

Sunyanije město na západěGhany. Je správním centrem regionuBonoa má přibližně 70 000 obyvatel.Nachází se v oblastiSouthern Ashanti Uplandsv nadmořské výšce okolo 300 metrů.
Město vzniklo v devatenáctém století jako základna pro lovce slonů (název pochází ze slovaOsono, které vakanštiněznamená slona) a v roce 1924 se stalo sídlem koloniálních úřadů.V okolí se pěstujekakaovník,ledvinovník západní,kolovník zašpičatělý,smldinecakukuřice. Město je střediskem obchodu a finančnictví, sídlí zde farmaceutická firma African Global Pharma Limited. Sunyani má také tři nemocnice a v roce 1967 zde byl založen polytechnický institut. Ve městě se nacházíanglikánskákatedrála svatéhoAnselma z Canterbury.Vede odsud silnice doKumasia v roce 1974 bylo otevřeno letiště.Významný je i turistický ruch – blízko města leží vodopádyKintampoa opičí rezervaceBoabeng-Fiema.
Sídlí zde fotbalový klubBA Stars FC.
Partnerským městem jeTuscaloosav USA.
Caatinga

Caatinga[kaaˈtĩɡɐ]IPAje místní označení ekoregionu, který se nachází ve vnitrozemíseverovýchodní Brazílie. Je tvořen řídkým porostem suchomilných keřů a nízkých stromů. Většina území má charakterbuše, ale v závislosti na četnosti srážek se zde nacházejí ostrůvky vzrostlého opadavého lesa i polopouštní krajina, v níž jsou jedinou vegetacíkaktusy. Rozloha Caatingy tvoří zhruba 750 000 až 850 000 čtverečních kilometrů a zaujímá tak okolo desetiny brazilského území. Na západě hraničí s vlhčí oblastí lesů a savan zvanoucerrado, na východě sAtlantickým lesema na severu postupně přechází vmangrovyna pobřežíAtlantského oceánu. Název caatinga pochází z jazyka domorodého kmeneTupía znamená v překladu „světlý les“.
Podnebív oblasti je velmi horké a suché, s výjimkouobdobí dešťů, které trvá obvykle od prosince do dubna. Nejvýznamnějším zdrojem vody je řekaSão Francisco. Krajina je členitá, s četnými roklemi asvědeckými horami. Rostlinný pokryv tvoří převážněkavanilesie, palmababassuneboCedrela odorata, důležitými užitkovými rostlinami jsouledvinovník západníamombín hlíznatý, kvalitní dřevo dávápalisandr bahijský. Řada rostlin si vyvinula adaptaci na místní podmínky, jako jsou soudkovité kmeny a množství trnů. Vyskytuje se zde množstvíendemickýchptačích druhů jakomravenčík Sellowův,hrnčiřík chocholatýneboklouzálek vousatý. Papoušekara Spixůvje považován za vyhynulého ve volné přírodě. Vzácným druhem opice jeCallicebus barbarabrownae. Vrcholovým predátorem jejaguár americký.
V oblastech s dostatkem vláhy se pěstujeréva vinná,melounya tropické ovoce, velká část caatingy je však využívána pouze k pastevectví dobytka. Díky množství kvetoucích rostlin je rozšířenovčelařství. Malá část území o rozloze 1291 km² je chráněna jakoNárodní park Serra da Capivara.
Ciudad Bolívar

Ciudad Bolívarje město na řeceOrinokove východní částiVenezuely, žije v něm okolo 700 000 obyvatel. Je hlavním městem největšího venezuelského státuBolívara bývá nazývánoLa Puerta del Sur de Venezuela(Brána jižní Venezuely).
Sídlo založil v roce1595conquistadorAntonio de Berríoa pojmenoval hoSanto Tomé de Guayana(jménosvatého Tomášenese dosud místní římskokatolickádiecéze), v roce 1764 dostalo městská práva. Později se mu začalo říkatAngostura(španělsky „zúžení“), protože se zde břehy řeky přibližují na vzdálenost méně než jednoho kilometru. V roce 1846 rozhodl prezidentCarlos Soubletteo přejmenování města na počest bojovníka za nezávislostSimóna Bolívara, protože se zde roku 1819 konal ústavodárnýAngosturský kongres.
Město másavanové podnebí, průměrná denní teplota činí 28,5 °C,období dešťůtrvá od května do září. Ciudad Bolívar je významným říčním přístavem a centrem zemědělské oblasti, kde se chová hovězí dobytek a pěstujemangovník indický,mauricie převislá,ledvinovník západní,rohovník obecnýamaniok jedlý, v řece se loví želvy a ryby, předevšímkujaba Hilarova. Vznikl zde alkoholický nápojangostura, pojmenovaný podle bývalého názvu města. Město máLetiště Tomáse Herese, přes řeku vede visutýAngosturský mostz roku 1967. Sídlí zde vysoké školyUniversidad de OrienteaUniversidad Nacional Experimental de Guayana. Turistům město nabízí řadu památekkoloniální architekturyv čele s katedrálou Panny Marie Sněžné, nachází se zde také muzeum místního rodáka, avantgardního výtvarníkaJesúse Rafaela Sota.
Nažka

Nažka(latinskyachenium) patří mezi suché nepukavéplody. Obsahuje pouze jednosemenoa vzniká buď z jednoho, nebo z víceplodolistů. Nažky mohou být opatřeny zařízeními usnadňujícími jejich šíření, jako jsou např. háčky, rozšířenéoplodínebochmýr. Nažka se vyskytuje ukrytosemennýchrostlin, např.hvězdnicovitých(slunečniceatd.).
Oplodínažky je blanité nebo kožovité a těsně přiléhá k semeni. Zvláštním typem nažky je křídlatá nažka nebolisamara.
Odvozeno od významu „nahý“ plod.
Ořech

Slovoořechmá více významů:
Termínemořechse nazývá mnoho různýchplodůasemen, které jsou zdrojem výživných látek aoleje, používají se jakopotravinanebosurovinapřivařenía přípravějídel. Některé z nich jsouoříškemi zbotanickéhohlediska, u mnoha z nich se však jedná o jiný typ plodu, např.nažka,peckoviceatd.
Anacardium

Anacardiumes un género de plantas de flor en la familiaAnacardiaceae, nativa de las regiones tropicales deAmérica.
Estas especies se encuentran en la América tropical, desdeMéxicoZona costera de Chiapas, Méxicoy lasIndias OccidentaleshastaBrasilyPerú.
Árbolescasi siempre de pequeño porte oarbustossiempreverdes, de copa extendida, los árboles pueden alcanzar 6-10 m de altura en cultivo, aunque existen algunas variedades o especies de gran tamaño, como el anacardium excelsum (Mijao) o el anacardium giganteum, que pueden llegar a alcanzar 45 m de altura o más.
Hojassimples, alternas, obovadas, de hasta 20 x 15 cm, glabras, con el ápice redondeado, cortamente pecioladas.
Inflorescenciasen panículas terminales de numerosasflores, de 10 a 20 cm de largo, masculinas o femeninas, elcálizcon 5sépalos, la corola con 5pétaloslanceolados alargados, de 7 a 8 mm de largo, verdosos con una franja rojiza. Androceo con 10estambres.
El fruto es comestible enA. occidentaley consta de una parte carnosa (pseudofruto), de sabor ácido y astringente, rica envitamina C, y la parte apreciada enA. occidentaley por lo que se cultiva, la llamadanuezoanacardo, fruto seco situado en el extremo de la parte carnosa y rico enproteínasygrasas.
El género fue descrito por (Herb.)G.Nicholsony publicado enSpecies Plantarum1: 383. 1753.​ Laespecie tipoes:Anacardium occidentale
Anacardium: nombre genérico que deriva de la palabra procedente delgriegokardia=corazón, por la forma de su fruto.
Incluidos algunos sinónimos (ver tambiénSemecarpus).
Urushiol

Elurushioles unaceiteque se encuentra en ciertasplantasde lafamiliade lasAnacardiaceae, especialmente elToxicodendronspp.. Se encuentra también en la piel de losanacardos(Anacardium occidentale), en algunos casos provoca una especie dedermatitisdenominadadermatitis de contacto por urushiol. Es el componente que provoca la reacción alérgica dellitre(Lithraea caustica, Anacardiaceae).
Ácido anacárdico

El ácido anacárdico es un compuesto químico que se encuentra en la corteza de la castaña de anacardo (Anacardium occidentale). Está estrechamente relacionado con elurushioly también puede causar una reacción alérgica en contacto con la piel conocido comodermatitis de contactoinducida por urushiol.El ácido anacárdico es un líquido amarillo. Es parcialmente miscible en alcohol y éter, pero casi no miscible con agua. Químicamente, el ácido anacárdico es una mezcla de varios compuestos orgánicos estrechamente relacionados. Cada uno consta de unácido salicílicosustituido con una cadena de alquilo que tiene 15 a 17 átomos de carbono. El grupo alquilo puede ser saturado o insaturado. Por tanto, el ácido anacárdico es una mezcla de moléculas saturados e insaturados. La mezcla exacta depende de la especie de la planta. La mezcla que se encuentra en el anacardo es muy letal para las bacteriasGram positivas.
Se utiliza principalmente en el tratamiento de abscesos dentales, también es activo contra el acné, algunos insectos, latuberculosisySARM.​ Se encuentra sobre todo en las nueces y seudofruto del anacardo, sino también en lasmangas (mango viche)y los geraniosPelargonium.
La cadena lateral con tres enlaces insaturados probadas para ser más eficaz contraStreptococcus mutans, las bacterias de caries dentales en los experimentos de laboratorio. El número de enlaces insaturados no tenía ninguna influencia sobre la acción contra el Propionibacterium (bacterias del acné).​
La investigación de laboratorio mostró que el ácido anacárdico muestra eficacia contra lasbacterias que causan la tuberculosis. Cuando se calienta, este convierte el ácido en un tipo de alcohol (cardanol),​ pero no pierde sus propiedades a menos que la temperatura se eleva para hacer que la descarboxilación de la mezcla. Se dice que el pueblo de la Costa de Oro utilizan el castaño anacardo y hojas para curar el dolor de muelas.​
EL ácido anacárdico es un componente principal del aceite de nuez de anacardo, y encuentra su uso en la industria química para la producción de cardanol, que se utiliza para las resinas, revestimientos y materiales de fricción.​
El primer análisis químico del aceite de la corteza del anacardo Anacardium occidentale se publicó en 1847.
Oncideres crassicornis

Oncideres crassicornises unaespeciedeescarabajo longicorniode la subfamiliaLamiinae.​ Fue descrita científicamente por Bates en 1865.​
Se distribuye por Brasil, Ecuador, Perú y Paraguay.​ Posee una longitud corporal de 17,5-23milímetros.​ El período de vuelo de esta especie ocurre en los meses de enero, marzo, junio y noviembre.​
Oncideres crassicornisse alimenta de plantas y arbustos de la familiaAnacardiaceae, entre ellas, la especieAnacardium occidentaledel géneroAnacardium.​
Anacardium excelsum

Anacardium excelsum, elmijuguo de Venezuela,​mijao,"carnanzuelo",caracolí,"espavé"oespavel(sin.Anacardium rhinocarpus) es unaespeciebotánicadeárbolesamericanos de lazona intertropicalde lafamiliade lasAnacardiaceae.
El árbol es común en los bosques secos de hoja ancha tropicales y subtropicales de las cuencas hidrográficas del Pacífico y el Atlántico de América Central y del Sur, y se extiende hacia el norte hasta Guatemala y hacia el sur hasta Ecuador.
Es común en áreas de suelos profundos de origen aluvial, bien sean de sabanas o de selva, específicamente en los bordes de la misma, ya que en su interior carecería del sol necesario para crecer.  Árbol de 20 a 40 m de alto. Copa redondeada y con follaje denso. Tronco recto y cilíndrico. Distribuido desde Ecuador y las Guyanas, toda la parte norte de América del Sur hasta Honduras.​ Algunos de los árboles de edad muy avanzada ocasionalmente tienen el tronco hueco y raíces superficiales y extendidas en la base. Corteza exterior gris o negra, laminar, a veces con fisuras verticales profundas. Corteza interior roja o rosada y con líneas o bandas verticales blancas. El desprendimiento de ramas o heridas en el tronco producen un exudado resinoso y aromático, el cual se torna rojo o negro con el transcurrir del tiempo. Hojas simples y alternas, agrupadas en los extremos terminales de las ramitas, de 10 a 35 cm de largo y de 4 a 12 cm de ancho, obovadas, con ápice redondeado, emarginado o agudo, bordes enteros y base decurrente. Pecíolos de 0.5 a 2 cm de largo, aplanados en la parte superior y pulvinados en la base. Flores verdes o amarillentas. Frutos en nueces arriñonadas, de 2 a 3.5 cm de largo, colgando de unpedúnculocurvo y carnoso en forma de ‘S’.​
La especie crece a bajas y medianas elevaciones, en bosques secos, húmedos o muy húmedos de todo el país. Común en bosques ribereños a lo largo del curso de los ríos y los riachuelos, se adapta muy bien a suelos aluviales bien drenados. Deja caer parcialmente sus hojas durante la estación seca, pero las repone a inicios de la estación lluviosa. Antes de caer las hojas se tornan amarillas en la copa del árbol. Florece y fructifica de febrero a mayo. Algunas especies de murciélagos se alimentan de los pedúnculos maduros de los frutos y ayudan en la dispersión de las semillas.​
Es unárbolgrandeperennifoliode hasta 45 m de altura, con untroncorecto y de color claro, a veces rosado, de hasta 3 m de diámetro.Hojassimples, alternadas, ovales, de 15-30cmde largo y 5-12 cm de ancho.Floresenpanículade 35 cm de largo, cada pequeña flor es verde pálido a blanco (​). Las flores viejas tornan a rosa y desarrollan una fragancia fuerte.
La fruta es unadrupaque tiene 2-3 cm de largo, semejante en forma a un riñón. Madura en marzo, abril, mayo. Cruda, la fruta es tóxica, tostada o cocida, no.
Anacardium excelsumfue descrita porCarlos Linneoy publicado enThe Illustrated Dictionary of Gardening, . . . 2: 107, en el año 1885.​ Laespecie tipoes:
Anacardium: nombre genérico que deriva de la palabra procedente delgriegokardia=corazón, por la forma de su fruto.
excelsum:epítetolatinoque significa "alta".​
Leucopelargonidina

Laleucopelargonidinaes uncompuesto químicoincoloro relacionado con lasleucoantocianinas. Se puede encontrar enAlbizia lebbeck, en el fruto deAnacardium occidentale(anacardo), en el fruto deAreca catechu(nuez de areca), en el fruto deHydnocarpus wightiana, en el rizoma deRumex hymenosepalus, enZea mays(maíz) y enZiziphus jujuba.​
La (+)-leucopelargonidina puede ser sintetizada a partir de (+)-aromadendrinapor reducción deborohidruro de sodio.​
Ladihidrokaempferol 4-reductasautilizacis-3,4-leucopelargonidin yNADPpara producir (+)-aromadendrina, NADPH, y H.
Laleucoantocianidina reductasatransformacis-3,4-leucopelargonidina enafzelequina.​
Leucocianidina

LaLeucocianidinaconfórmula químicaC15H14O7, es uncompuesto químicoincoloro relacionado con lasleucoantocianidinas. La leucocianidina se puede encontrar enAesculus hippocastanum,Anacardium occidentale,Arachis hypogaea,Areca catechu,Asimina triloba,Cerasus vulgaris,Cinnamomum camphora,Erythroxylon coca,Gleditsia triacanthos,Hamamelis virginiana,Hippophae rhamnoides,Hordeum vulgare,Humulus lupulus,Hypericum perforatum,Laurus nobilis,Magnolia denudata,Malva silvestris,Musa acuminata × balbisiana,Nelumbo nucifera,Pinus strobus,Prunus serotina,Psidium guajava,Quercus alba,Quercus robur,Rumex hymenosepalus,Schinus terebinthifolius,Terminalia arjuna,Terminalia catappa,Theobroma cacao,Drimia maritima,Vicia faba,Vitis vinifera,Zea mays,Ziziphus jujuba'.​
(+)La leucocianidina se puede sintetizar a partir de (+)dihidroquercetinapor reducción deborohidruro de sodio.​
Equivalentes molares del sintético (2R,3S,4R o S)-leucocianidina y (+)-catequinase condensan con rapidez excepcional a pH 5 en condiciones ambientales para dar el todo-trans-[4,8]- y [4,6]-bi-[(+)-catequinas] (procianidinas B3,B6) el todo-trans-[4,8:4,8]- y [4,8:4,6]-tri-[(+)-catequinas] (procianidina C2e isómeros).​
Leucocianidina oxigenasautiliza leucocianidina, 2-oxoglutarato, y O2para producir cis-dihidroquercetina, trans-dihydroquercetin(taxifolin), succinato, CO2, y H2O.
Jardín Botánico de Bakau

ElJardín Botánico de Bakau(eninglés:Bakau Botanical Gardenso simplementeThe Botanic Garden) es unjardín botánicoubicado enBakau,Gambia. Su código de reconocimiento internacional como institución botánica, así como las siglas de suherbarioesBAKAU.
The Botanic Garden, Department of Agricultural Services Horticultural Depatment Cape St Mary,Bakau,Gambia.
Este jardín botánico fue creado en 1924.
Actualmente son de destacar sus grandes árboles de teca con retorcidos troncos que dan unas sombras agradables y antiguascycas.
Entre sus colecciones destacan :
Pomme de cajou

Pomme cajou
Lapomme de cajououpomme cajouest lepédonculecharnu comestible dufruitde l'anacardier(Anacardium occidentale), un arbre originaire duNordestebrésilien. Il s'agit d'unfaux-fruit. En effet la pomme cajou résulte de l'évolution duréceptacle floralet non de celui de l'ovaire comme c'est le cas pour lesfruits au sens botanique.
La pomme cajou est un pédoncule mou en forme depoire, de cinq à dixcentimètresde long, qui passe de la couleur verte au jaune et/ou rouge suivant la variété quand il est mûr et porte à son extrémité le fruit, lanoix de cajouqui renferme une amande, comestible elle aussi. La saison de la pomme et de lanoixse situe en fin d'année au Brésil, au deuxième semestre enIndeet de février à octobre enAfrique de l'Ouest.
La pomme est charnue avec une chair filandreuse juteuse et acide qui contient beaucoup devitamine C. Son jus a la réputation de laisser des taches indélébiles sur lesvêtements.
Facilement périssable, la pomme de cajou n'est pas souvent consommée telle quelle et trouve ses principales utilisations dans :
Prunier de Cythère

Spondias dulcis·Évi, Zévi
Leprunier de Cythère, ou pommier de Cythère ou encore arbre de Cythère, évi ou zévi encréole réunionnais(nom scientifique :Spondias dulcis, autrefoisSpondias cythera), est une espèce deplantesà fleurs de la famille desAnacardiacées. C'est unarbre fruitieroriginaire dePolynésieet cultivé dans les pays tropicaux.
Malgré son nom vernaculaire, cet arbre n'a aucun rapport avec lespruniers,pommiers,pêcherset autres arbres de la famille desRosacées. Le nom deCythèrefait référence à l'île grecque où a été engendrée la déesse antique Aphrodite. En République Démocratique du Congo, il est appelémanga sende(mangue à épines). Au Cameroun, il est appeléCasi mango.
Le prunier de Cythère est un arbre à feuilles caduques, composées pennées de 12mde haut environ.
Lefruitest charnu (drupes) jaune-orangé, ovoïde, de 7 centimètres de long environ
Dans la même famille que lui, celle des Anacardiacées, on trouve lemanguieret l'anacardier, l'arbre qui donne lapomme de cajou.
AppelézéviàLa Réunion,sakouaauxComoresainsi qu'àMayotte,vī tahiti(signifiant « mangue tahitienne ») entahitienet prune de Cythère, prune cythère, pomme Cythère enEuropeou encore pomme citerneenNouvelle-Calédonie. On retrouve également ce fruit entre autres enAfrique centrale, sous l’appellation decassimango, précisément auCamerounet auGabon. Enrépublique démocratique du Congo, il est appeléManga sende.  Dans la grande île deMadagascar, il est connu sous le nom desakoa manga.EnIndonésieet enMalaisie, on l'appellekedongdong. Au Cambodge, on le connaît sous le nom de/məkaʔ/ (ម្កាក់).
Le prunier de Cythère a une croissance très rapide et ses premiers fruits apparaissent après seulement trois ans. En général, les fruits tombent de la branche alors qu’ils sont encore verts et peuvent être consommés directement ou après quelques jours, sous différentes formes (crus, cuits, en confiture, en jus, séchés, ...).
La prune de Cythère contient environ 80 % d'eau et représente une très bonne source devitamine C(environ 26mgpar 100g), ainsi que de minéraux essentiels tels que lepotassium, lecalciumet lesodium. Pour ces raisons, elle est fréquemment pressée et son jus est très rafraîchissant. Elle peut également être découpée en lamelles et trempée dans du vinaigre.
Il possède un système racinaire, constitué notamment de racines horizontales affleurantes extrêmement puissantes et capables d'endommager les habitations desquelles il serait planté trop près.
Pédoncule

Enbotanique, on appellepédonculelapièce floraleen forme detige(parfois on parle improprement de « queue »), qui porte lesfleurs, puis, après lafécondation, lesfruits. Une fleur sans pédoncule, ou à pédoncule très court, est ditesessile.
Anatomiquement, le pédoncule a la structure d'unetige(comme lepétiole, qui porte lafeuille). Il est généralement vert et dépourvu de feuilles. Cependant le pédoncule floral peut porter des feuilles, souvent réduites, et parfois transformées enbractées, vertes ou colorées qui annoncent la fleur ou l'inflorescence. Ainsi chezEuphorbia pulcherrima, l'élément décoratif est constitué debractéesrouge vif, alors que l'inflorescence est insignifiante. Chez certaines plantes, le pédoncule est coloré.
L'extrémité du pédoncule, plus ou moins profondément transformée, constitue leréceptacle floralsur lequel sont insérées les différentes pièces constituant la fleur (pétales,sépales,etc.) ou les différentes fleurs dans le cas des fleurs composées (cf.capitule). Cette extrémité se présente parfois sous forme d'une masse plus ou moins renflée appelée thalamus qui porte lescarpelleset lesétamines.
Le pédoncule peut être ramifié, notamment dans le cas desinflorescencesengrappe. Dans ce cas, les ramifications sont appelées «pédicelles».
Dans certains cas, le pédoncule subit des transformations remarquables après la fécondation de la fleur :
Les pédoncules decerises, dits « queues de cerises » (Prunus aviumou griottier), sont réputés avoir des propriétésdiurétiqueset sédatives dusystème urinaireet sont inscrits à ce titre à lapharmacopéefrançaise. Ces queues de cerises font partie cependant desplantes médicinales en vente libre.
Lechêne pédonculé(qui se distingue du chêne rouvre aux fruits sessiles) doit son nom au fait que ses fruits, lesglands, sont portés par un long pédoncule.
काजू कतली

काजू कतलीएक प्रकार की मिठाई है जोकाजूऔरचीनीसे बनाई जाती है।यह मुख्य रूप से काजू के टुकड़ों से बनाई जाती है। यह त्योहारों की प्रचलित मिठाई है।
काजू बर्फी

काजू बर्फीभारतीय उपमहाद्वीपमें बनाई जाने वाली एक मिठाई है। यह काजू से बनाई है जाती है और बर्फी भारतीय मिठाई का एक प्रकार है। चीनी और अन्य अवयवों (सूखे फल और हल्के मसाले) के साथ दूध को मोटा करके बर्फी को तैयार किया जाता  है। इसमें इलायची भी मिलाई जाती है।यह बर्फी होली, दीपावली जैसे त्यौहार प्र मुख्य रूप से बनाई जाती है।
काज़ा, स्पीति

काज़ा(Kaza)भारतकेहिमाचल प्रदेशराज्य केलाहौल और स्पीति ज़िलेमेंस्पीति नदीके किनारे 3,650 मीटर (11,980 फुट) की ऊँचाई पर स्थित एक नगर है। यहस्पीति घाटीमें स्थित है और उसका सबसे बड़ा नगर व सांस्कृतिक केन्द्र है। यहाँ का पर्यावरण एक शीत मरुभूमि है।
काज़ा स्पीति नदी के बाँए किनारे पर खड़ी चोटी की तलहटी पर स्थित है। कभी यह स्पीति के प्रमुख "नैनो" का मुख्यालय था। यह राजधानीशिमलासे 425 किलोमीटर दूर है। काजा में एक भरन स्टेशन, आराम घर और कुछ छोटे होटल हैं। यह इस क्षेत्र में भ्रमण लिए आधार के रूप में कार्य करता है। अन्य स्थानों में कि, हिक्किम, कोमोक और लांगिया मठों में घुमा जा सकता है।
काज़ी नज़रुल इस्लाम

काज़ी नजरुल इसलाम(बांग्ला:কাজী নজরুল ইসলাম), (२४ मई १८९९ - २९ अगस्त १९७६) एकभारतीय व बांग्लादेशीकवि,लेखक,संगीतकारऔर देश के राष्ट्रीय कवि थे।  नजरुल को बांग्ला साहित्य के सबसे महान कवियों में से एक माना जाता है। नजरुल के नाम से लोकप्रिय, उन्होंनेकविता,संगीत,संदेश,उपन्यास,कहानियाँआदि का एक बड़ा समूह तैयार किया, जिसमेंसमानता,न्याय,साम्राज्यवाद-विरोधी, मानवता, उत्पीड़न के खिलाफ विद्रोह और धार्मिक भक्ति शामिल थे।
नजरुल का जन्मभारतकेपश्चिम बंगालप्रदेश केवर्धमान जिलामेंआसनसोलके पासचुरुलियागाँव में एक दरिद्र मुसलिम परिवार में हुआ था। उनकी प्राथमिक शिक्षा धार्मिक (मजहबी) शिक्षा के रूप में हुई। किशोरावस्था में विभिन्न थिएटर दलों के साथ काम करते-करते उन्होनेकविता,नाटकएवंसाहित्यके सम्बन्ध में सम्यक ज्ञान प्रापत किया।
नजरुल ने लगभग ३००० गानों की रचना की तथा साथ ही अधिकांश को स्वर भी दिया। इनको आजकल 'नजरुल संगीत' या "नजरुल गीति" नाम से जाना जाता है। अधेड़ उम्र में वे 'पिक्‌स रोग' से ग्रसित हो गए जिसके कारण शेष जीवन वे साहित्यकर्म से अलग हो गए। वांगलादेश सरकार के आमन्त्रण पर वे १९७२ में सपरिवारढाकाआये। उस समय उनको वांगलादेश कीराष्ट्रीयताप्रदान की गई। यहीं उनकी मृत्यु हुई।
काजी

काजीनेपालकेउच्च घरानेकेक्षत्रियपुरूषोंको दियाजानेवाला उपाधि है। ये नेपाली पहाडी जातिक्षेत्रीकोदियाजाता था। काजी पुरूष नेपाल दरबारमेंं १८ सताब्दी सेजंगबहादुर राणाकेउदयतक सशक्त रुपसे राजनीति करते थे।पाँच काजी परिवारोंमेबस्नेत,बिष्ट,पाण्डे,कुँवरऔरथापाहै।
नेपालमें काजीके भिन्न प्रकार थे;
बीर काजी गाँव, फूलपुर (इलाहाबाद)

निर्देशांक:25°27′N81°51′E﻿ / ﻿25.45°N 81.85°E﻿ /25.45; 81.85
बीर काजीभारतीय राज्यउत्तर प्रदेशकेप्रयागराज जिलेकेफूलपुरप्रखण्ड में स्थित एक गाँव है।
गदनपुर काजी गाँव, छिबरामऊ (कन्नौज)

निर्देशांक:27°13′N79°30′E﻿ / ﻿27.22°N 79.50°E﻿ /27.22; 79.50
गदनपुर काजीछिबरामऊ,कन्नौज,उत्तर प्रदेशस्थित एक गाँव है।
Sambal jambu mete

Sambal Jambu Meteadalah sambal yang khas berasal dariJepara. Karena semakin lama jarang yang jual sambaljambu mete, Kini tak banyak warga Jepara yang mengetahui masakan satu ini padahal makanan yang sangat khas Jepara.
Selain ukiran di mebel, Jepara juga penghasil camilan gurih bernama kacang mete atau kacang mede. Banyak sekali kebun yang ditanami buah jambu mete. Biasanya orang memanen jambu mete dengan cara mengambil kacang metenya saja dan membuang buah jambu metenya. jika seperempat kilo kacang mete berisi 5 ratusan biji, lalu diapain dong limbah jambunya. Warga Jepara memiliki cara dengan mengkonsumsinya salahsatunya dengan di jadikan bahan utama membuat sambal.
Masakan ini terbuat daribuah jambu mete, cabai merah, cabai rawit, terasi, kacang mete goreng, gula, dan garam secukupnya.
Entung Jambu

Entungatau (bahasa Jawa:enthung) adalah kepompong dalam bahasa jawa, enthung jenis ini hidup di pohon jambu mete. Enthung ini oleh penduduk desa bero, diolah menjadi makanan khas. Yaitu dengan cara dibersikan dari kotoran kemudian dibelah untuk dibuang kotoran dalam perut kepompong kemudian digoreng dan dibumbui. Rasa dari entungg jambu ini adalah sangat gurih dan kaya protein. Enthung jambu goreng ini cocok disajikan dengan [sambal bawang]
Jambu-jambuan

Syzygiumadalah namagenustumbuhan berbunga, anggota sukuMyrtaceae. Marga ini beranggotakan sekitar 500spesies, menyebar luas di wilayah tropis dan ugahari (subtropis)Dunia Lama. Pada masa lalu marga ini kerap kali dimasukkan sebagai bagian dari margaEugenia, akan tetapi penelitian yang dilakukan Schmid pada awal tahun ‘70an menunjukkan bahwa keduageneraitu berlainan.
Kebanyakan anggota margaSyzygiummerupakanpohon, atau perdu yang selalu hijau, tidak menggugurkan daun. Kebanyakan gundul, sebagian spesies memilikibaniratauakartunjang. Ranting-ranting membulat atau persegi, dengan buku-buku yang menggembung ataupun tidak, ruas-ruas kerap melenting.
Daun-daun terletak berhadapan, jarang tersebar atau berkarang. Tulang daun utama tenggelam atau beralur di sebelah atas, dengan 1-3 urat daun intramarginal sejajar tepi, dan bintik-bintik kelenjar halus di sebelah bawah.Bunga-bunga dalam jumlah banyak tersusun dalam karangan berbentuk malai, tandan atau payung tambahan, duduk atau bertangkai, berbilangan 4-5. Benang sari lepas-lepas, sering dalam jumlah banyak; bakal buah beruang 2, jarang 3-4.
Buahbuni beraneka bentuk dan warna, berdaging seperti spons, seperti kulit atau kering, sering bermahkotakan tabung kelopak atau daun-daun kelopak yang menetap.Biji1-2, jarang lebih.
Banyak spesiesnya yang menghasilkan buah yang disukai orang, memiliki penampakan indah sebagai pohon hias, atau menghasilkan komoditas industri yang penting seperticengkih. Karena jenis-jenis anggotanya, marga ini pantas dinamakan sebagai margajambuataujambu-jambuan.
Beberapa dari anggota marga ini, di antaranya:
Beberapa spesiesSyzygiumadalah jenis pohon penghasilkayuyang baik. Secara umum, kelompok kayuSyzygiumini dikenal dalam perdagangan sebagai kayukelatatauubar(Dy.,uwar, uwe). Contohnya dariKalimantanantara lain:
Beberapa jenis buah yang lain juga dinamai jambu, meski tidak termasuk margaSyzygium. Misalnya,
Anacardium

AnacardiumL.è ungeneredialberitropicali dellafamigliadelleAnacardiacee, originario delle regioni tropicali ed equatoriali dell'America centraleemeridionale.
Il nomeAnacardiumderiva dalgrecokardia= "cuore", per la forma del frutto.
In genere si tratta di arbusti o alberi di modesta altezza (Anacardium occidentalein coltura raggiunge i 6–10 m). Esistono tuttavia anche specie di grande mole, comeA. excelsumoA. giganteum, che possono superare i 40 m.
Lefogliesono semplici, alterne, obovate, glabre, con apice arrotondato e picciolo corto, lunghe fino a 15–20 cm secondo le specie.
Ifiorisono raccolti ininfiorescenzeterminali. Ilcaliceha 5sepali, lacorolla5petali.
Ilfruttoconsta di una parte carnosa (in realtà falso frutto) e di un frutto secco posto all'estremità della parte carnosa.
Il genere comprende le seguentispecie:
La specie più nota, l'anacardio (Anacardium occidentale), originario delBrasilenord-orientale, è largamente coltivata nelleregioni tropicalidi tutto il mondo per il suofruttoe il suoseme(noce di anacardio o di acagiù).
Il seme dell'anacardio è avvolto da un guscio che contiene una sostanza caustica che viene rimossa facilmente per rendere il seme commestibile, ma può essere avviata alla produzione dell'olio di gusci di anacardo. Quest'ultimo non va confuso con l'olio di anacardo, commestibile, estratto dai gherigli e non dal guscio.
InIndia, in particolar modo nello Stato diGoa, il fiore dell'anacardio è utilizzato per produrre un liquore, dall'odore e sapore di vernice, chiamatofenny, ofenio più particolarmentecashewfeni.