อาร์เอ็มเอส มอริเทเนีย (ค.ศ. 1906)

อาร์เอ็มเอส มอริเทเนีย(อังกฤษ:RMSMauretania) เป็นเรือเดินสมุทรสัญชาติบริติชออกแบบโดยเลนเนิร์ด เพสเกตต์และสร้างโดยบริษัทสวอนฮันเตอร์แอนด์วิกแฮมริชาร์ดสันณแม่น้ำไทน์ประเทศอังกฤษ เพื่อให้บริการแก่สายการเดินเรือคูนาร์ดโดยมีพิธีปล่อยเรือลงน้ำในช่วงบ่ายของวันที่ 20 กันยายน ค.ศ. 1906 เคยเป็นเรือที่ใหญ่ที่สุดในโลกจนกระทั่งการเปิดตัวอาร์เอ็มเอส โอลิมปิกใน ค.ศ. 1910 มอริเทเนียได้รับบลูริบบันด์สำหรับการข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกไปทางทิศตะวันออกในการเดินทางกลับครั้งแรกในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1907 และต่อมาก็สามารถคว้ารางวัลเดิมอีกครั้งสำหรับการข้ามมหาสมุทรไปทางทิศตะวันตกในการเดินทางที่เร็วที่สุดในช่วงฤดูกาลเดินเรือ ค.ศ. 1909 และสามารถรักษาสถิติความเร็วทั้งสองนี้ไว้ได้นานถึง 20 ปี
ชื่อเรือได้มาจากเมารีตานิอามณฑลหนึ่งของโรมโบราณที่ตั้งอยู่ทางชายฝั่งตะวันตกเฉียงเหนือของทวีปแอฟริกา ไม่ได้มาจากประเทศมอริเตเนียในปัจจุบันที่อยู่ทางตอนใต้อย่างที่เข้าใจกันการตั้งชื่อในลักษณะเดียวกันนี้ยังถูกนำไปใช้กับคู่วิ่งของมอริเทเนียคืออาร์เอ็มเอส ลูซิเทเนีย(RMSLusitania) ซึ่งตั้งชื่อตามมณฑลของโรมโบราณที่อยู่ทางเหนือของเมารีตานิอา ตรงข้ามช่องแคบยิบรอลตาร์ในประเทศโปรตุเกสมอริเทเนียให้บริการจนถึงเดือนกันยายน ค.ศ. 1934 ก่อนสายการเดินเรือคูนาร์ด–ไวต์สตาร์จะทำการปลดระวาง และเริ่มการแยกชิ้นส่วนเรือที่รอสไฟฟ์ประเทศสกอตแลนด์ ใน ค.ศ. 1935
ใน ค.ศ. 1897เอ็สเอ็ส ไคเซอร์วิลเฮ็ล์มแดร์โกรเซอ(SSKaiser Wilhelm der Grosse) เรือโดยสารสัญชาติเยอรมันกลายเป็นเรือที่ใหญ่และเร็วที่สุดในโลกด้วยความเร็ว 22นอต(41 กิโลเมตรต่อชั่วโมง; 25 ไมล์ต่อชั่วโมง) ทำให้เรือลำนี้สามารถคว้าบลูริบบันด์มาจากอาร์เอ็มเอส คัมปาเนีย(RMSCampania) และอาร์เอ็มเอส ลูเคเนีย(RMSLucania) ของคูนาร์ดไลน์ได้สำเร็จ เยอรมนีได้ครองความเป็นเจ้าแห่งมหาสมุทรแอตแลนติก และภายใน ค.ศ. 1906 พวกเขาก็มีซูเปอร์ไลเนอร์(superliner)สี่ปล่องไฟให้บริการถึง 5 ลำ โดย 4 ใน 5 ลำนั้นเป็นของนอร์ทด็อยท์เชอร์ล็อยท์
ในช่วงเวลาเดียวกันเจ. พี. มอร์แกนนักการเงินชาวอเมริกัน กำลังพยายามผูกขาดธุรกิจการเดินเรือผ่านบริษัทเดินเรือพาณิชย์ระหว่างประเทศ(International Mercantile Marine Co. หรือ IMM) และได้เข้าซื้อกิจการไวต์สตาร์ไลน์สายการเดินเรือข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกสายสำคัญอีกสายหนึ่งอังกฤษไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว
ด้วยภัยคุกคามเหล่านี้ คูนาร์ดไลน์จึงมุ่งมั่นที่จะฟื้นฟูเกียรติยศและความเป็นผู้นำในวงการเรือเดินสมุทร ไม่เพียงแต่เพื่อประโยชน์ของบริษัทเท่านั้น แต่ยังรวมถึงเพื่อเกียรติภูมิของสหราชอาณาจักรด้วยใน ค.ศ. 1902 คูนาร์ดไลน์และรัฐบาลอังกฤษบรรลุข้อตกลงในการสร้างซูเปอร์ไลเนอร์สองลำคือ ลูซิเทเนียและมอริเทเนียโดยมีการรับประกันความเร็วในการให้บริการขั้นต่ำไม่น้อยกว่า 24 นอต (44 กิโลเมตรต่อชั่วโมง; 28 ไมล์ต่อชั่วโมง) รัฐบาลอังกฤษให้เงินกู้จำนวน 2,600,000ปอนด์(281 ล้านปอนด์ใน ค.ศ. 2023)เพื่อใช้ในการต่อเรือ โดยมีอัตราดอกเบี้ยร้อยละ 2.75 และมีกำหนดชำระคืนภายในเวลา 20 ปีพร้อมเงื่อนไขว่าเรือดังกล่าวต้องสามารถดัดแปลงเป็นเรือพาณิชย์ติดอาวุธ(armed merchant cruiser) ได้หากจำเป็นเงินทุนเพิ่มเติมได้รับการจัดหาเมื่อกระทรวงทหารเรืออนุมัติให้คูนาร์ดไลน์ได้รับเงินอุดหนุนเพิ่มเป็นรายปีสำหรับการขนส่งไปรษณีย์
มอริเทเนียและลูซิเทเนียได้รับการออกแบบโดยเลนเนิร์ด เพสเกตต์นาวาสถาปนิกของคูนาร์ดไลน์ โดยมีบริษัทสวอนฮันเตอร์และบริษัทจอห์นบราวน์ทำงานตามแบบของซูเปอร์ไลเนอร์ที่มีความเร็วบริการที่กำหนดไว้ที่ 24 นอตในสภาพอากาศปานกลางตามเงื่อนไขของสัญญาเงินอุดหนุนไปรษณีย์ ใน ค.ศ. 1902 เพสเกตต์ได้ออกแบบเรือโดยกำหนดให้มีปล่องไฟสามต้น ซึ่งในขณะนั้นมีแผนจะติดตั้งเครื่องยนต์ลูกสูบเป็นระบบขับเคลื่อน แบบจำลองขนาดใหญ่ของเรือดังกล่าวปรากฏอยู่ในนิตยสารShipbuilderคูนาร์ดไลน์ตัดสินใจเปลี่ยนแปลงระบบขับเคลื่อนหลักเป็นกังหันไอน้ำชนิดใหม่ของพาร์สันส์ และการออกแบบของเรือก็ได้รับการปรับปรุงอีกครั้งเมื่อเพสเกตต์เพิ่มปล่องไฟต้นที่สี่เข้าไปในโครงสร้างเรือ การต่อเรือลำนี้เริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการด้วยพิธีวางกระดูกงูในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1904ตามธรรมเนียม ตัวเรือจะถูกทาสีด้วยสีเทาอ่อนเพื่อวัตถุประสงค์ในการถ่ายภาพในระหว่างการปล่อยเรือ ซึ่งเป็นวิถีปฏิบัติทั่วไปในสมัยนั้นสำหรับเรือลำแรกในชั้นเรือใหม่ เพราะจะทำให้เส้นสายของเรือชัดเจนขึ้นในภาพถ่ายขาวดำ หลังการเดินทางครั้งแรก ตัวเรือของเรือก็ถูกทาสีดำ
วันที่ 20 กันยายน ค.ศ. 1906 มอริเทเนียถูกปล่อยลงน้ำโดยดัชเชสแห่งร็อกซ์เบิร์กณ ขณะที่ปล่อยลงน้ำ เรือลำนี้ถือเป็นโครงสร้างเคลื่อนที่ที่ใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยสร้างมาและมีระวางบรรทุกรวมมากกว่าลูซิเทเนียเล็กน้อย ความต่างที่เห็นได้ชัดเจนที่สุดระหว่างมอริเทเนียกับลูซิเทเนียคือ มอริเทเนียมีความยาวมากกว่า 5 ฟุต และมีช่องระบายอากาศต่างกันมอริเทเนียยังมีใบพัดกังหันในส่วนหน้าเพิ่มอีกสองขั้น ทำให้มีความเร็วสูงกว่าลูซิเทเนียเล็กน้อย มอริเทเนียและลูซิเทเนียเป็นเรือเพียงสองลำที่ใช้กังหันไอน้ำขับเคลื่อนใบจักรโดยตรงที่สามารถครอบครองบลูริบบันด์ได้ ในขณะที่เรือลำหลัง ๆ นั้นมักใช้กังหันไอน้ำแบบเฟืองทดรอบการนำกังหันไอน้ำมาใช้ในมอริเทเนียถือเป็นการประยุกต์ใช้เทคโนโลยีใหม่ที่พัฒนาโดยชาลส์ อัลเจอร์นอน พาร์สันส์ในวงกว้างที่สุด ณ ขณะนั้นในระหว่างการทดสอบความเร็ว เครื่องยนต์เหล่านี้ก่อให้เกิดการสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงที่ความเร็วสูง ดังนั้นเพื่อเป็นการแก้ไขปัญหา มอริเทเนียจึงได้รับการเสริมโครงสร้างท้ายเรือและปรับปรุงใบจักรใหม่ก่อนเริ่มให้บริการ เป็นส่งผลให้การสั่นสะเทือนลดลง
มอริเทเนียได้รับการออกแบบให้สอดคล้องกับรสนิยมสมัยเอ็ดเวิร์ดภายในเรือได้รับการออกแบบโดยสถาปนิกแฮโรลด์ พีโตและห้องสาธารณะของเรือได้รับการตกแต่งโดยซีเอช. เมลลิเออร์ แอนด์ซันส์ (Ch. Mellier & Sons) และเทอร์เนอร์แอนด์ลอร์ด (Turner and Lord) บริษัทออกแบบชื่อดังสองแห่งจากลอนดอนโดยใช้ไม้ถึง 28 ชนิด รวมถึงหินอ่อน ผ้าทอ และเฟอร์นิเจอร์อื่น ๆ เช่น โต๊ะแปดเหลี่ยมอันน่าทึ่งในห้องสูบบุหรี่แผ่นไม้บุผนังห้องสาธารณะชั้นหนึ่งของเรือเชื่อกันว่าถูกแกะสลักโดยช่างฝีมือ 300 คนจากปาเลสไตน์แต่ดูเหมือนว่าเรื่องนี้ไม่น่าเป็นไปได้และไม่จำเป็น โดยอาจถูกทำโดยอู่ต่อเรือหรือผู้รับเหมา ซึ่งเป็นเช่นเดียวกับพื้นที่ชั้นสองและชั้นสามส่วนใหญ่ห้องอาหารชั้นหนึ่งทำจากไม้โอกสีฟาง ได้รับการตกแต่งในแบบฟรานซิสที่ 1และมีหลังคาโดมสกายไลต์ขนาดใหญ่มีการติดตั้งลิฟต์หลายตัว นับเป็นสิ่งอำนวยความสะดวกใหม่ที่หาได้ยากบนเรือโดยสารในสมัยนั้น โดยมีการใช้ตะแกรงอะลูมิเนียมน้ำหนักเบาซึ่งเป็นวัสดุใหม่ในสมัยนั้นมาติดตั้งอยู่ข้างบันไดใหญ่ที่ทำจากไม้วอลนัตของมอริเทเนียสิ่งอำนวยความสะดวกใหม่ที่โดดเด่นคือระเบียงคาเฟ่ (Verandah Café) บนดาดฟ้าชั้นเรือบด ซึ่งเป็นพื้นที่รับประทานเครื่องดื่มที่ได้รับการป้องกันจากสภาพอากาศ แต่ด้วยการออกแบบดังกล่าวไม่เป็นไปตามความเป็นจริง จึงมีการปิดล้อมพื้นที่ดังกล่าวภายในระยะเวลาหนึ่งปี
เรือชั้นโอลิมปิกของไวต์สตาร์ไลน์มีความยาวมากกว่าเกือบ 30 เมตร (100 ฟุต) และกว้างกว่าลูซิเทเนีย และมอริเทเนียเล็กน้อย ทำให้เรือของไวต์สตาร์มีน้ำหนักรวมมากกว่าเรือของคูนาร์ดประมาณ 15,000 ตัน
ลูซิเทเนียและมอริเทเนียเปิดตัวและให้บริการก่อนที่โอลิมปิกไททานิกและบริแทนนิกจะพร้อมให้บริการหลายปี แม้ว่าจะมีความเร็วมากกว่าเรือชั้นโอลิมปิกอย่างเห็นได้ชัด แต่ไม่เพียงพอที่จะทำให้สายการเดินเรือให้บริการข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกสองลำต่อสัปดาห์จากแต่ละฝั่ง จึงจำเป็นต้องมีเรือลำที่สามสำหรับให้บริการรายสัปดาห์ และเพื่อตอบโต้แผนการสร้างเรือชั้นโอลิมปิกทั้งสามลำที่ของไวต์สตาร์ คูนาร์ดจึงสั่งต่อเรือลำที่สามชื่อว่าอาควิเทเนีย(Aquitania) ที่จะมีความเร็วที่ต่ำกว่าเล็กน้อย แต่มีขนาดใหญ่และหรูหรากว่า
เรือชั้นโอลิมปิกมีสิ่งอำนวยความสะดวกมากกว่าลูซิเทเนียและมอริเทเนีย เช่น สระว่ายน้ำ ห้องอาบน้ำแบบตุรกี โรงยิม สนามสควอชห้องรับแขกขนาดใหญ่ ร้านอาหารตามสั่งแยกจากห้องอาหาร และห้องนอนพร้อมห้องน้ำส่วนตัวมากกว่าเรือของคูนาร์ดทั้งสอง
แรงสั่นสะเทือนอย่างหนักซึ่งเป็นผลพลอยได้จากเครื่องยนต์กังหันไอน้ำสมัยใหม่ทั้ง 4 ตัวในลูซิเทเนีย และมอริเทเนียได้ส่งผลกระทบต่อทั้งสองลำเมื่อแล่นด้วยความเร็วสูงสุด ซึ่งรุนแรงมากจนส่วนผู้โดยสารชั้นสองและสามไม่สามารถอยู่ได้ตรงกันข้าม เรือชั้นโอลิมปิกเลือกความประหยัดมากกว่าความเร็ว โดยการติดตั้งเครื่องยนต์ลูกสูบแบบดั้งเดิม 2 ตัว และกังหันสำหรับใบจักรกลาง ด้วยน้ำหนักที่มากขึ้นและความกว้างที่กว้างขึ้น เรือชั้นโอลิมปิกจึงมีความเสถียรมากขึ้นในทะเลและมีแนวโน้มที่จะโคลงน้อยลง
ลูซิเทเนียและมอริเทเนียมีหัวเรือตรง ซึ่งต่างจากหัวเรือแบบทำมุมของเรือชั้นโอลิมปิกที่ออกแบบมาเพื่อให้เรือพุ่งผ่านคลื่นได้ แทนที่จะพุ่งขึ้นไปบนยอดคลื่นผลพวงที่คาดไม่ถึงก็คือเรือของคูนาร์ดจะขว้างไปข้างหน้าอย่างน่าตกใจแม้อยู่ในสภาพอากาศสงบ ทำให้คลื่นขนาดใหญ่สาดเข้าหัวเรือและส่วนหน้าของโครงสร้างบน (superstructure)
เรือชั้นโอลิมปิกยังต่างจากลูซิเทเนีย และมอริเทเนียในเรื่องกำแพงกั้นน้ำ เรือของไวต์สตาร์ถูกแบ่งด้วยกำแพงกั้นน้ำตามขวาง ขณะที่ลูซิเทเนียก็มีกำแพงกั้นตามขวางเช่นเดียวกัน แต่ยังมีกำแพงกั้นตามยาวระหว่างหม้อไอน้ำ ห้องเครื่อง และคลังถ่านหินที่ด้านนอกของเรือ คณะกรรมาธิการอังกฤษที่สอบสวนการอับปางของไททานิกใน ค.ศ. 1912 ได้ฟังคำให้การเกี่ยวกับน้ำท่วมคลังถ่านหินที่วางอยู่นอกกำแพงกั้นน้ำตามยาว ด้วยความยาวที่มาก เมื่อเรือถูกน้ำท่วม สิ่งเหล่านี้อาจเพิ่มความเอียงของเรือ และทำให้เรือสำรองที่อยู่อีกด้านหนึ่งหย่อนลงไม่ได้นั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้นกับลูซิเทเนียในภายหลัง นอกจากนี้เสถียรภาพของเรือยังไม่เพียงพอต่อการจัดกําแพงกั้นน้ำที่ใช้ น้ำท่วมคลังถ่านหินเพียงสามแห่งในด้านหนึ่งอาจทําให้ความสูงจุดเปลี่ยนศูนย์เสถียร(Metacentric Height) เป็นลบกลับกัน ไททานิกมีความเสถียรมากพอที่จะจมลงด้วยความเอียงเพียงไม่กี่องศา การออกแบบของไททานิกทำให้ความเสี่ยงที่น้ำจะท่วมไม่สม่ำเสมอและอาจพลิกคว่ำนั้นมีน้อยมาก
ลูซิเทเนียมีเรือชูชีพไม่เพียงพอสำหรับทุกคนบนเรือในการเดินทางครั้งแรก (น้อยกว่าที่ไททานิกสี่ลำ) ซึ่งเป็นวิถีปฏิบัติทั่วไปสำหรับซูเปอร์ไลเนอร์ ณ ขณะนั้น เนื่องจากมีความเชื่อว่าเส้นทางเดินเรือที่พลุกพล่านจะมีความช่วยเหลืออยู่ใกล้เสมอ และเรือชูชีพที่มีอยู่ไม่กี่ลำก็เพียงพอที่จะส่งทุกคนไปยังเรือที่มาช่วยเหลือก่อนที่เรือจะจม
หลังไททานิกอับปาง ลูซิเทเนียและมอริเทเนียได้ติดตั้งเรือชูชีพเพิ่มอีก 6 ลำบนเดวิต(davit; เครนแขวนเรือชูชีพชนิดหนึ่ง) เป็นผลให้มีเรือชูชีพทั้งหมด 22 ลำที่ติดตั้งบนเดวิต เรือชูชีพที่เหลือได้รับการเสริมด้วยเรือชูชีพแบบพับ 26 ลำ โดย 18 ลำเก็บไว้ใต้เรือชูชีพปกติ และอีก 8 ลำอยู่บนดาดฟ้าเรือ ถูกสร้างขึ้นด้วยพื้นไม้กลวงและด้านข้างเป็นผ้าใบ ต้องประกอบในกรณีที่ต้องใช้
มอริเทเนียออกเดินทางครั้งแรกจากลิเวอร์พูลในวันที่ 16 พฤศจิกายน ค.ศ. 1907 โดยมีกัปตันจอห์น พริตชาร์ดเป็นผู้บัญชาการ แต่ไม่สามารถทำลายสถิติความเร็วและบลูริบบันด์เนื่องจากประสบกับพายุรุนแรงในระหว่างการเดินทาง เป็นผลให้สมอสำรองหลุดออกจากเรือ เรือยังได้รับความเสียหายเล็กน้อยบริเวณโครงสร้างบนของเรือ ถึงกระนั้น ในการเดินทางกลับครั้งแรก (30 พฤศจิกายน – 5 ธันวาคม ค.ศ. 1907) เรือก็สามารถทำลายสถิติการข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกไปทางทิศตะวันออกด้วยความเร็วเฉลี่ย 23.69 นอต (43.87 กิโลเมตรต่อชั่วโมง; 27.26 ไมล์ต่อชั่วโมง)ในวันที่ 23 ธันวาคม ค.ศ. 1907 มอริเทเนียเดินทางกลับมายังนครนิวยอร์กและเทียบท่าที่ท่าเทียบเรือ 54 ในแม่น้ำนอร์ทระหว่างนั้นเกิดพายุฝนกระหน่ำพร้อมลมกระโชกแรง ทำให้เสาผูกบนท่าเทียบเรือ 54 หัก มอริเทเนียลอยออกนอกท่าและหัวเรือหันไปชนเรือท้องแบนหลายลำที่กำลังขนถ่านหินมาเติมและขนเถ้าออกจากมอริเทเนีย เรือท้องแบนโรนและทอมฮิกเคน รวมถึงยูเรกา 32 และยูเรกา 36 ได้รับความเสียหาย และเรือท้องแบนเอลลิส พี. โรเจอส์สูญหายไป
ในเดือนกันยายน ค.ศ. 1909 มอริเทเนียสามารถคว้าบลูริบบันด์สำหรับการข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกไปทางทิศตะวันตกได้เร็วที่สุด ซึ่งจะเป็นสถิติที่ยืนยงอยู่ยาวนานกว่าสองทศวรรษในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1911 มอริเทเนียหลุดจากทุ่นผูกที่แม่น้ำเมอร์ซีย์เช่นเดียวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในนิวยอร์กในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1910 ส่งผลให้เรือได้รับความเสียหาย เป็นเหตุให้ต้องยกเลิกการเดินทางเที่ยวพิเศษในช่วงเทศกาลคริสต์มาสไปยังนิวยอร์ก ด้วยเหตุการณ์ที่เปลี่ยนแปลงอย่างฉับพลัน คูนาร์ดจึงเปลี่ยนกำหนดการเดินทางของมอริเทเนียเพื่อให้ลูซิเทเนียที่เพิ่งเดินทางกลับจากนิวยอร์กภายใต้การบัญชาการของกัปตันเจมส์ ชาลส์ออกเดินทางแทน ลูซิเทเนียทำหน้าที่แทนมอริเทเนียในการเดินทางในช่วงเทศกาลคริสต์มาสเพื่อส่งผู้โดยสารกลับนิวยอร์กมอริเทเนียออกเดินทางจากลิเวอร์พูลมุ่งหน้าสู่นิวยอร์กในวันที่ 10 เมษายน ค.ศ. 1912 และเทียบท่าอยู่ที่ควีนส์ทาวน์ประเทศไอร์แลนด์ ในช่วงที่เกิดเหตุการณ์การอัปปางของไททานิกมอริเทเนียได้ขนส่งบัญชีรายการสินค้าของไททานิก ซึ่งส่งทางไปรษณีย์ลงทะเบียน ในเวลานั้นเอ. เอ. บูธประธานบริษัทคูนาร์ด กำลังเดินทางอยู่บนเรือมอริเทเนียและเป็นผู้ริเริ่มจัดพิธีไว้อาลัยแก่ผู้เสียชีวิตจากเหตุการณ์ไททานิก
ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1913สมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 5 แห่งสหราชอาณาจักรและสมเด็จพระราชินีแมรีได้เสด็จเยี่ยมชมเรือมอริเทเนีย ซึ่งในขณะนั้นเป็นเรือพาณิชย์ที่เร็วที่สุดของอังกฤษ เป็นผลให้เรือลำนี้มีชื่อเสียงโด่งดังขึ้น ในวันที่ 26 มกราคม ค.ศ. 1914 ขณะที่มอริเทเนียกำลังอยู่ระหว่างการซ่อมแซมประจำปีในลิเวอร์พูล เกิดเหตุถังแก๊สระเบิดขึ้นขณะช่างกำลังซ่อมแซมกังหันไอน้ำเครื่องหนึ่ง ทำให้มีผู้เสียชีวิต 4 รายและบาดเจ็บอีก 6 ราย ความเสียหายต่อเรือมีเพียงเล็กน้อย ต่อมาเรือได้เข้ารับการซ่อมแซมในอู่แห้งกลัดสโตนแห่งใหม่และกลับมาให้บริการอีกครั้งหลังจากนั้นสองเดือน
หลังสหราชอาณาจักรประกาศสงครามต่อเยอรมนีในวันที่ 4 สิงหาคม ค.ศ. 1914 มอริเทเนียก็รีบมุ่งหน้าไปยังแฮลิแฟกซ์ รัฐโนวาสโกเชียเพื่อความปลอดภัย และเดินทางถึงเมื่อวันที่ 6 สิงหาคม ไม่นานหลังจากนั้น มอริเทเนียและอาควิเทเนียก็ได้รับคำขอจากรัฐบาลอังกฤษให้ดัดแปลงเป็นเรือพาณิชย์ติดอาวุธแต่เนื่องจากขนาดที่ใหญ่โตมโหฬารและการบริโภคเชื้อเพลิงมหาศาล ทำให้ทั้งสองลำไม่เหมาะสำหรับภารกิจดังกล่าวและกลับมาให้บริการพลเรือนอีกครั้งในวันที่ 11 สิงหาคม ต่อมาเนื่องด้วยจำนวนผู้โดยสารข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกลดลงอย่างมาก มอริเทเนียจึงถูกจอดพักไว้ที่ท่าเรือลิเวอร์พูลจนถึงวันที่ 7 พฤษภาคม ค.ศ. 1915 ตรงกับช่วงเวลาที่ลูซิเทเนียถูกเรือดำน้ำเยอรมันโจมตีจนอับปาง
มอริเทเนียถูกวางแผนให้เข้ามาแทนที่ลูซิเทเนียในการเดินเรือข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกหลังจากที่ลูซิเทเนียอับปาง แต่ภายหลังรัฐบาลอังกฤษได้สั่งให้มอริเทเนียมาทำหน้าที่เป็นเรือขนส่งกำลังพลเพื่อนำทหารอังกฤษไปยังสมรภูมิกัลลิโพลีเรือลำนี้สามารถเลี่ยงการโจมตีโดยเรือดำน้ำเยอรมันได้เพราะความเร็วสูงและฝีมือการเดินเรือของลูกเรือ ในฐานะเรือขนส่งกำลังพล เรือถูกทาสีเทาเข้มและมีปล่องไฟสีดำเช่นเดียวกับเรือลำอื่นในยุคเดียวกัน
เมื่อกองกำลังร่วมของจักรวรรดิอังกฤษและฝรั่งเศสเริ่มประสบกับการสูญเสียอย่างหนัก มอริเทเนียก็ได้รับคำสั่งให้ทำหน้าที่เป็นเรือพยาบาลร่วมกับอาควิเทเนียและบริแทนนิกของไวต์สตาร์ไลน์ เพื่อทำการรักษาผู้บาดเจ็บจนถึงวันที่ 25 มกราคม ค.ศ. 1916 ขณะทำหน้าที่ทางการแพทย์ เรือถูกทาสีขาว มีปล่องไฟสีเหลืองอ่อน พร้อมกาชาดสีแดงขนาดใหญ่รอบตัวเรือนอกจากนี้ ยังอาจมีป้ายสัญญาณส่องสว่างทางกราบขวาและซ้ายของเรือ 7 เดือนต่อมาในปลาย ค.ศ. 1916 มอริเทเนียได้รับคำขอจากรัฐบาลแคนาดาให้กลับมาทำหน้าที่เป็นเรือขนส่งกำลังพลอีกครั้ง เพื่อขนส่งทหารแคนาดาจากแฮลิแฟกซ์ไปยังลิเวอร์พูลหน้าที่ในสงครามของเรือลำนี้ยังไม่สิ้นสุดลงเมื่อสหรัฐประกาศสงครามต่อเยอรมนีใน ค.ศ. 1917 และเรือลำนี้ได้ทำการขนส่งทหารอเมริกันหลายพันนาย
เรือลำนี้เป็นที่รู้จักในกระทรวงทหารเรือว่าเรือหลวงทูเบอโรส (HMSTuberose)กระทั่งสงครามสิ้นสุดลงแต่คูนาร์ดไลน์ไม่เคยเปลี่ยนชื่อเรือลำนี้ ตั้งแต่เดือนมีนาคม ค.ศ. 1918 มอริเทเนียได้รับการนำลวดลายพรางตาแบบใหม่มาประยุกต์ใช้ถึงสองแบบ ซึ่งเป็นรูปแบบสีนามธรรมออกแบบโดยนอร์แมน วิลคินสันใน ค.ศ. 1917 โดยมีจุดประสงค์เพื่อสร้างความสับสนแก่เรือรบข้าศึก ลายพรางแบบแรกที่นำมาใช้ในช่วงต้นเดือนมีนาคม ค.ศ. 1918 มีลักษณะโค้งมนตามธรรมชาติ และประกอบด้วยพื้นที่ขนาดใหญ่ที่มีสีเขียวมะกอกเป็นพื้นหลัก ผสมกับสีดำ เทา และน้ำเงิน แบบที่สองเป็นการออกแบบเชิงเรขาคณิตที่เรียกกันทั่วไปว่า "แดซเซิล" (dazzle) ซึ่งเริ่มนำมาใช้ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1918 ส่วนใหญ่ประกอบด้วยสีน้ำเงินเข้มและสีเทาหลายจุด พร้อมสีดำบางส่วน หลังการทำหน้าที่ในสงคราม เรือลำนี้ก็ได้รับการทาสีใหม่ด้วยสีเทาหม่น และในที่สุดก็กลับมาใช้สีประจำคูนาร์ดอย่างสมบูรณ์ภายในกลาง ค.ศ. 1919
มอริเทเนียกลับมาให้บริการพลเรือนอีกครั้งในวันที่ 21 กันยายน ค.ศ. 1919 ในเส้นทางเซาแทมป์ตัน–นิวยอร์ก
ตารางการเดินเรือที่หนาแน่นของเรือลำนี้ทำให้ไม่สามารถทำการซ่อมแซมครั้งใหญ่ตามกำหนดใน ค.ศ. 1920 ได้ อย่างไรก็ตามใน ค.ศ. 1921 คูนาร์ดได้สั่งระงับการให้บริการของเรือลำนี้เนื่องจากเกิดเหตุเพลิงไหม้บนดาดฟ้า E และตัดสินใจทำการซ่อมแซมครั้งใหญ่ให้กับเรือเรือกลับไปยังอู่เรือไทน์ สถานที่ที่เรือถูกสร้างขึ้นเพื่อทำการดัดแปลงหม้อน้ำให้ใช้เชื้อเพลิงน้ำมันเตาและกลับมาบริการอีกครั้งในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1922 คูนาร์ดพบว่ามอริเทเนียประสบปัญหาในการรักษาความเร็วในการให้บริการตามปกติ
แม้ความเร็วบริการของเรือจะดีขึ้นและปัจจุบันใช้น้ำมันเตาเพียง 680 ตันต่อวันเมื่อเทียบกับการใช้ถ่านหิน 910 ตันต่อวันในอดีต แต่เรือลำนี้ก็ยังไม่สามารถทำความเร็วในการให้บริการได้เทียบเท่ากับช่วงก่อนสงคราม ในการเดินทางข้ามมหาสมุทรครั้งหนึ่งใน ค.ศ. 1922 เรือสามารถทำความเร็วเฉลี่ยได้เพียง 19 นอต (35 กิโลเมตรต่อชั่วโมง; 22 ไมล์ต่อชั่วโมง)
ในเวลาดังกล่าวมีการปรับปรุงเรือโดยการปิดล้อมบริเวณพื้นที่ทางเดินบนเรือชั่วคราว และดัดแปลงปล่องไฟให้มีรูปร่างเป็นวงรี ทำให้มีลักษณะคล้ายกับลูซิเทเนียอย่างมาก คูนาร์ดเห็นว่าระบบกังหันไอน้ำของเรือที่เคยเป็นเทคโนโลยีปฏิวัติวงการนั้นจำเป็นต้องได้รับการซ่อมแซมครั้งใหญ่โดยด่วนใน ค.ศ. 1923 มีการเริ่มซ่อมแซมเรือครั้งใหญ่ในเซาแทมป์ตัน โดยการถอดกังหันไอน้ำของเรือออก เมื่อการซ่อมใหญ่ดำเนินมาถึงครึ่งทาง คนงานอู่เรือได้ประกาศหยุดงาน ทำให้การทำงานทั้งหมดต้องหยุดชะงัก คูนาร์ดจึงสั่งให้ลากเรือไปยังแชร์บูร์ประเทศฝรั่งเศส เพื่อดำเนินการให้แล้วเสร็จ ณ อู่เรือแห่งอื่นในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1924 เรือก็ได้กลับมาให้บริการในเส้นทางแอตแลนติกอีกครั้ง
ในช่วงหลายปีต่อมา คูนาร์ดได้พิสูจน์แล้วว่าการปรับปรุงมอริเทเนียครั้งนั้นส่งผลดีอย่างเห็นได้ชัด เรือได้รับความนิยมอย่างมากและประสบความสำเร็จเป็นอย่างยิ่งในช่วงเวลาดังกล่าว ใน ค.ศ. 1928 มอริเทเนียผ่านการปรับปรุงตกแต่งภายในใหม่เพื่อเพิ่มความหรูหราและทันสมัย ทว่าในปีถัดมา สถิติความเร็วของเรือก็ถูกทำลายโดยเอ็สเอ็ส เบรเมิน(SSBremen) ของเยอรมันด้วยความเร็ว 28 นอต (52 กิโลเมตรต่อชั่วโมง; 32 ไมล์ต่อชั่วโมง) ในวันที่ 27 สิงหาคม คูนาร์ดได้อนุญาตให้อดีตเรือเดินสมุทรเร็วมีโอกาสสุดท้ายในการทวงคืนสถิติจากเรือลำใหม่ของเยอรมัน แต่ถึงแม้จะพยายามอย่างเต็มที่ ผลลัพธ์ก็ยังคงเป็นรองสถิติเล็กน้อย เรือถูกนำออกจากการให้บริการ และมีการปรับปรุงเครื่องยนต์เพื่อเพิ่มกำลังขับเคลื่อนให้ได้ความเร็วในการให้บริการที่มากขึ้น อย่างไรก็ตาม การปรับปรุงดังกล่าวก็ยังไม่เพียงพอ เบรเมินเป็นตัวแทนของเรือเดินสมุทรรุ่นใหม่ที่มีกำลังขับเคลื่อนและเทคโนโลยีก้าวหน้ากว่าเรือของคูนาร์ดไลน์ที่มีอายุใช้งานมานานแม้มอริเทเนียจะไม่สามารถเอาชนะคู่แข่งชาวเยอรมันได้ แต่เรือลำนี้ก็พ่ายไปเพียงเศษเสี้ยวหนึ่งหลังการปรับปรุงการออกแบบมานานหลายทศวรรษและการทำลายสถิติความเร็วของตนเองทั้งในเส้นทางมุ่งตะวันออกและตะวันตก ใน ค.ศ. 1929 มอริเทเนียชนกับเรือข้ามฟากขนส่งรถไฟบริเวณใกล้กับประภาคารรอบบินส์รีฟโชคดีที่ไม่มีผู้ใดได้รับบาดเจ็บหรือเสียชีวิต และความเสียหายของเรือก็ได้รับการซ่อมแซมอย่างรวดเร็ว
ใน ค.ศ. 1930 ด้วยภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่และการแข่งขันที่รุนแรงขึ้นจากเรือโดยสารลำใหม่ในเส้นทางแอตแลนติก มอริเทเนียจึงถูกเปลี่ยนบทบาทเป็นเรือสำราญโดยเฉพาะโดยให้บริการเดินเรือสำราญ 6 วันจากนิวยอร์กไปยังท่าเทียบเรือ 21 แฮลิแฟกซ์ รัฐโนวาสโกเชียในวันที่ 19 พฤศจิกายน ค.ศ. 1930 มอริเทเนียทำการช่วยเหลือผู้รอดชีวิตจำนวน 28 คน และแมวของเรือขนสินค้าชื่อโอวิเดีย (Ovidia) ที่ประสบเหตุอับปางในมหาสมุทรแอตแลนติก ห่างจากแหลมเรซนิวฟันด์แลนด์ไปทางตะวันออกเฉียงใต้ 400ไมล์ทะเล(740 กิโลเมตร; 460 ไมล์)ใน ค.ศ. 1932 เรือถูกทาสีขาวให้เข้ากับบริการเรือสำราญ เมื่อคูนาร์ดควบรวมกิจการกับไวต์สตาร์ใน ค.ศ. 1934 มอริเทเนีย พร้อมด้วยโอลิมปิกโฮเมริกและเรือเดินสมุทรขนาดใหญ่ล้าสมัยลำอื่น ๆ ก็ถูกพิจารณาว่าเกินความจำเป็นและถูกนำออกจากการให้บริการ
คูนาร์ด-ไวต์สตาร์ไลน์นำมอริเทเนียออกจากการให้บริการหลังการเดินทางข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกครั้งสุดท้ายจากนิวยอร์กไปยังเซาแทมป์ตันในเดือนกันยายน ค.ศ. 1934 การเดินทางนั้นทำได้ด้วยความเร็วเฉลี่ย 24 นอต (44 กิโลเมตรต่อชั่วโมง; 28 ไมล์ต่อชั่วโมง) สอดคล้องกับข้อกำหนดเดิมตามสัญญาเงินอุดหนุนไปรษณีย์ จากนั้นเรือได้ถูกจอดไว้ที่ท่าเรือเซาแทมป์ตันเพื่อยุติบทบาทการให้บริการอันยาวนานตลอดเวลา 28 ปี
ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1935 เฟอร์นิเจอร์และอุปกรณ์ตกแต่งภายในของเรือถูกนำออกประมูลโดยบริษัทแฮมป์ตันแอนด์ซันส์ (Hampton and Sons) และในวันที่ 1 กรกฎาคมปีเดียวกัน เรือก็ออกเดินทางจากเซาแทมป์ตันเป็นครั้งสุดท้ายมุ่งหน้าสู่อู่ตัดเรือของบริษัทเมทัลอินดัสตรีส์ (Metal Insudtries) ที่รอสไฟฟ์หนึ่งในอดีตกัปตันของเรือลำนี้ พลเรือจัตวาเซอร์อาร์เทอร์ รอสตรอนกัปตันเรืออาร์เอ็มเอส คาร์เพเทียในการช่วยเหลือผู้ประสบภัยจากไททานิกได้มาส่งเรือลำนี้ในการเดินทางครั้งสุดท้ายจากเซาแทมป์ตัน รอสตรอนปฏิเสธที่จะขึ้นเรือก่อนการเดินทางครั้งสุดท้าย โดยกล่าวว่าตนต้องการจดจำเรือลำนี้ไว้ในสภาพที่ตนเคยบังคับการ
ระหว่างการเดินทางสู่รอสไฟฟ์ มอริเทเนียได้แวะพัก ณ สถานที่ที่ตนถือกำเนิดบนแม่น้ำไทน์เป็นเวลาครึ่งชั่วโมง ซึ่งดึงดูดผู้คนจำนวนมากให้มาชม มีการยิงจรวดจากสะพานเดินเรือ มีการส่งต่อข้อความ และนายกเทศมนตรีนิวคาสเซิลก็ได้ขึ้นมาบนเรือนายกเทศมนตรีได้กล่าวอำลาเรือในนามชาวนิวคาสเซิล และกัปตันคนสุดท้ายเอ. ที. บราวน์ก็ได้ทำการแล่นเรือมุ่งหน้าสู่รอสไฟฟ์ต่อไป ประมาณ 30 ไมล์ทางเหนือของนิวคาสเซิลคือท่าเรือเล็ก ๆ ของแอมเบิลนอร์ทัมเบอร์แลนด์สภาเทศบาลท้องถิ่นได้ส่งโทรเลขไปยังเรือโดยมีใจความว่า "ยังคงเป็นเรือที่ยอดเยี่ยมที่สุดบนท้องทะเล" ซึ่งมอริเทเนียได้ตอบกลับไปว่า "ขอแสดงความนับถือและขอบคุณมายังท่าเรือแห่งสุดท้ายและใจดีที่สุดในอังกฤษ"จนถึงปัจจุบัน แอมเบิลยังคงเป็นที่รู้จักในนาม "แอมเบิล ท่าเรือที่เป็นมิตรที่สุด" และสัญลักษณ์นี้ยังคงปรากฏให้เห็นบนป้ายบอกทางเมื่อเข้าสู่เมือง หลังจากที่เสากระโดงถูกตัดให้สั้นลงเพื่อให้เรือสามารถแล่นผ่านใต้สะพานฟอร์ทได้ เรือลำนี้จึงถูกส่งไปยังสถานที่แยกชิ้นส่วนเรือ
มอริเทเนียมาถึงรอสไฟฟ์ ประเทศสกอตแลนด์ ในช่วงเช้ามืดประมาณ 06:00 น. ของวันที่ 4 กรกฎาคม ค.ศ. 1935 ขณะเกิดพายุลมระดับปานกลาง โดยแล่นผ่านใต้สะพานฟอร์ท ภายในเวลา 06.30 น. เรือผ่านประตูทางเข้าอู่ตัดเรือของบริษัทเมทัลอินดัสตรีส์ภายใต้การบังคับบัญชาของรองกัปตันวินซ์ มีนักเป่าปี่สกอตคนหนึ่งที่ท่าเรือบรรเลงเพลงโศกเพื่อไว้อาลัยแก่เรือลำดังกล่าว มีรายงานถึงนักประพันธ์และนักประวัติศาสตร์จอห์น แมกซ์โทน-เกรแฮมว่าเมื่อการทำงานของเครื่องจักรขนาดใหญ่ของเรือได้หยุดลงเป็นครั้งสุดท้าย เรือเกิดสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงราวกับจะร่ำลา มอริเทเนียเปิดให้ประชาชนเข้าชมเป็นครั้งสุดท้ายในวันที่ 8 กรกฎาคม โดยมีผู้เข้าชมกว่า 20,000 คน รายทั้งหมดได้ถูกนำไปบริจาคให้แก่องค์กรการกุศลในท้องถิ่น การแยกชิ้นส่วนเริ่มต้นขึ้นในเวลาไม่นานหลังจากนั้นและดำเนินไปอย่างรวดเร็ว โดยปกติแล้ว การแยกชิ้นส่วนเรือจะกระทำบนอู่แห้ง แต่ในกรณีพิเศษ เรือลำนี้ถูกแยกชิ้นส่วนขณะลอยอยู่ในอู่แห้ง โดยมีการใช้ระบบไม้ระแนงและเครื่องหมายดินสอที่ซับซ้อนเพื่อตรวจสอบสมดุลของเรืออย่างต่อเนื่อง ภายในหนึ่งเดือน ปล่องไฟของเรือก็ถูกถอดออก ภายใน ค.ศ. 1936 เรือลำนี้กลายสภาพเป็นเพียงซากเรือที่ไร้ค่า และถูกนำไปเกยตื้นที่แอ่งน้ำขึ้นน้ำลงของเมทัลอินดัสตรีส์ ก่อนจะถูกนำไปรื้อถอนโครงสร้างที่เหลือทั้งหมดภายใน ค.ศ. 1937
เพื่อป้องกันไม่ให้บริษัทคู่แข่งนำชื่อไปใช้และเพื่อสงวนชื่อไว้สำหรับเรือของคูนาร์ด-ไวต์สตาร์ไลน์ลำใหม่ในอนาคต จึงมีการเปลี่ยนชื่อเรือกลไฟล้อพายโดยสารลำหนึ่งของบริษัทเรดฟันเนิล(Red Funnel) เป็นมอริเทเนียชั่วคราวก่อนจะมีการเปิดตัวเรืออาร์เอ็มเอส มอริเทเนียลำใหม่ใน ค.ศ. 1938
การปลดระวางมอริเทเนียถูกคัดค้านจากผู้โดยสารที่ภักดีต่อเรือลำนี้อย่างมากมายรวมถึงประธานาธิบดีแฟรงคลิน ดี. โรเซอเวลต์ที่เขียนจดหมายส่วนตัวเพื่อคัดค้านการแยกชิ้นส่วนเรือลำนี้
ระฆังของเรือจัดแสดงอยู่ในห้องรับรองของบริษัทลอยด์ส เรจิสเตอร์ กรุป จำกัดถนนเฟนเชิร์ชกรุงลอนดอน ในวันรำลึกประจำปี ลอยด์สเรจิสเตอร์จะร่วมยืนไว้อาลัยเป็นเวลาสองนาที และวางพวงมาลาบนฐานระฆังเพื่อเป็นเกียรติแก่ทหารผ่านศึกทั้งชายและหญิง
เฟอร์นิเจอร์บางส่วนจากมอริเทเนียถูกนำไปติดตั้งในบริเวณบาร์และร้านอาหารในบริสตอลที่มีชื่อว่าบาร์มอริเทเนีย(ปัจจุบันคือจาวา บริสตอล) ตั้งอยู่บนถนนพาร์กบาร์แห่งนี้ตกแต่งด้วยแผงไม้มะฮอกกานีแอฟริกาเก่าแก่ที่แกะสลักและปิดทองอย่างวิจิตรบรรจง ซึ่งนำมาจากห้องนั่งเล่นชั้นหนึ่งของเรือป้ายนีออนที่สร้างขึ้นเพื่อฉลองการเปิดให้บริการใน ค.ศ. 1937 บนผนังด้านทิศใต้ยังคงโฆษณาเรือมอริเทเนียอยู่ และตัวอักษรที่ใช้ติดหัวเรือก็ถูกนำมาประดับไว้เหนือทางเข้า
นอกจากนี้ ห้องอ่านเขียนหนังสือชั้นหนึ่งเกือบทั้งหมด พร้อมด้วยโคมระย้าดั้งเดิมและชั้นหนังสือปิดทองแกะสลักได้ถูกนำมาใช้เป็นห้องประชุมที่สตูดิโอไพน์วูดทางตะวันตกของลอนดอน สีเดิมที่ส่องประกายราวกับต้นซิคามอร์เงินเงาได้เปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลาจนกลายเป็นสีเหลืองอำพันตามรายการโทรทัศน์ของแชนแนลโฟร์ที่กล่าวถึงอสังหาริมทรัพย์ริมทะเลได้มีการนำห้องนั่งเล่นชั้นสองทั้งหมดจากเรือถูกนำมาใช้ตกแต่งภายในของบ้านสีขาวและน้ำเงินที่หันหน้าออกสู่ท่าเรือพูล ห้องรับรองนี้มีระเบียงวงกลมที่ประกอบด้วยเสาราวระเบียงโดยรอบ ซึ่งเป็นของดั้งเดิมจากเรือ แผงผนังตกแต่งและอุปกรณ์อื่น ๆ ได้ถูกนำมาใช้ในการตกแต่งโถงทางเข้าและโรงละครของโรงภาพยนตร์วินด์เซอร์ในคาร์ลุกซึ่งปัจจุบันปิดตัวลงแล้วส่วนหนึ่งของแผงไม้ตกแต่งถูกนำไปใช้ในการก่อสร้างส่วนต่อเติมของโบสถ์คาทอลิกเซนต์จอห์นเดอะแบปติสต์ ในแพดิแฮมแลงคาเชอร์ ซึ่งแล้วเสร็จใน ค.ศ. 1937
ใน ค.ศ. 2010 มีการค้นพบและบูรณะเสาอิงไม้มะฮอกกานีแอฟริกันจากห้องนั่งเล่นชั้นหนึ่งของเรือ ซึ่งมีการแกะสลักลวดลายดอกอะแคนทัสปิดทองและหัวเสารูปแกะที่ยังคงสภาพสมบูรณ์ ตั้งแต่ ค.ศ. 2012 เป็นต้นมา เสานี้ถูกจัดแสดงอย่างถาวรในห้องผนวกเซเกดูนัมของพิพิธภัณฑ์ดิสคัฟเวอรีในวอลเซนด์ ห่างจากจุดที่แกะสลักและติดตั้งในอู่เรือสวอนฮันเตอร์เพียงไม่กี่ร้อยหลาเมื่อกว่าหนึ่งศตวรรษก่อน มีชิ้นส่วนและอุปกรณ์ตกแต่งของเรือลำนี้จำนวนมากที่ถูกเก็บรักษาไว้ในของสะสมส่วนบุคคล รวมถึงส่วนประกอบขนาดใหญ่ เช่น บัวผนัง แผงผนัง ฝ้าเพดาน และตัวอย่างใบพัดของกังหันไอน้ำเครื่องสั่งจักรบนห้องถือท้ายสำหรับกังหันไอน้ำแรงดันสูงด้านกราบซ้ายจากมอริเทเนียจัดแสดงอยู่ในล็อบบีของอาร์เอ็มเอส ควีนเอลิซาเบธ 2(RMSQueen Elizabeth 2) ที่ปัจจุบันถูกปรับปรุงเป็นโรงแรมระดับห้าดาวที่ดูไบ
แบบจำลองต้นฉบับของมอริเทเนียถูกจัดแสดงอยู่ที่สถาบันสมิธโซเนียนวอชิงตัน ดี.ซี. หลังอยู่บนอาร์เอ็มเอส ควีนแมรี(RMSQueen Mary) ที่ปลดระวางมาเป็นเวลานานแล้วในลองบีช รัฐแคลิฟอร์เนีย เดิมทีตัวเรือมีสีดำ แต่ถูกสีขาวตามแบบฉบับเรือสำราญในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1930 หลังจากที่ประธานาธิบดีแฟรงคลิน ดี. โรเซอเวลต์ มอบเป็นของขวัญให้แก่ควีนแมรีแบบจำลองมอริเทเนียอีกหนึ่งลำจัดแสดงอยู่ ณพิพิธภัณฑ์ดิสคัฟเวอรีในนิวคาสเซิลอะพอนไทน์โดยยังคงรักษาสีดั้งเดิมเอาไว้
แบบจำลองขนาดใหญ่ที่สร้างขึ้นโดยผู้สร้างเรือแสดงให้เห็นถึงมอริเทเนียในตัวเรือสีขาวสำหรับการล่องเรือสำราญ จัดแสดงอยู่ในพิพิธภัณฑ์ทางทะเลแอตแลนติก ในส่วนจัดแสดงของบริษัทคูนาร์ด ณแฮลิแฟกซ์ รัฐโนวาสโกเชียเดิมทีเป็นแบบจำลองของลูซิเทเนีย ต่อมามีการดัดแปลงเพื่อให้เป็นตัวแทนของมอริเทเนียหลังจากที่ลูซิเทเนียถูกตอร์ปิโด
แบบจำลองขนาดใหญ่ของผู้สร้างอีกลำหนึ่งจัดแสดงอยู่บนควีนเอลิซาเบธ 2ที่ปัจจุบันจอดอยู่ในดูไบ แบบจำลองนี้เดิมทีเคยเป็นลูซิเทเนีย และเช่นเดียวกับแบบจำลองที่พิพิธภัณฑ์ทางทะเลแอตแลนติก ได้มีการดัดแปลงให้เป็นมอริเทเนียหลังจากที่ลูซิเทเนียอับปางไปเมื่อตรวจสอบแบบจำลอง สามารถระบุได้ว่าเป็นลูซิเทเนียจากการพิจารณาโครงสร้างรองรับเรือชูชีพที่ต่างกัน และส่วนหน้าของสะพานเดินเรือที่อยู่บนดาดฟ้าเรือบดแบบจำลองของเรือซึ่งคูนาร์ดได้ว่าจ้างให้สร้างขึ้น ปัจจุบันเก็บรักษาไว้ ณพิพิธภัณฑ์ทางทะเลแห่งชาติกรีนิช
รายการนี้อิงตามข้อมูลที่มีอยู่และอาจไม่ครบถ้วนสมบูรณ์ วันที่อาจแตกต่างกันเล็กน้อยขึ้นอยู่กับแหล่งที่มา:
มอริเทเนียเป็นที่จดจำในบทเพลงชื่อ "The fireman's lament" หรือ "Firing the Mauretania" ซึ่งรวบรวมโดยเรด ซัลลิแวนเพลงเริ่มต้นด้วยท่อนที่ว่า "ในปี 1924 ฉัน ... ได้งานบนเรือมอริเทเนีย" แต่ทว่าในท่อนต่อมากลับกล่าวถึงการ "ตักถ่านหินตั้งแต่เช้ายันค่ำ" ซึ่งเป็นไปไม่ได้ใน ค.ศ. 1924 เนื่องจากเรือลำนี้เปลี่ยนมาใช้น้ำมันเตาแล้ว และยังกล่าวถึง "เตาไฟ" จำนวน 64 เตา ฮิวอี โจนส์ ได้บันทึกเสียงเพลงนี้ด้วยเช่นกัน แต่ในท่อนสุดท้ายของเวอร์ชันของเขาได้มีการกล่าวถึง "เหล่าคนเล็มถ่านทั้งหมด" ในขณะที่เวอร์ชันของเรด ซัลลิแวน ได้กล่าวถึง "เหล่าคนตักถ่าน"
นวนิยายเรื่องThe Thiefของไคลฟ์ คัสเลอร์ซึ่งมีไอแซก เบลล์เป็นตัวละครหลัก มีฉากหลังอยู่บนเรือมอริเทเนีย เกิดเหตุเพลิงไหม้รุนแรงบริเวณห้องเก็บสัมภาระด้านหน้า แต่สามารถควบคุมสถานการณ์ให้สงบลงได้
มอริเทเนียยังถูกกล่าวถึงในบทกวีชื่อ "The Secret of the Machines" ของรัดยาร์ด คิปลิง:
ในฉากเปิดของภาพยนตร์ไททานิคที่กำกับโดยเจมส์ แคเมอรอนตัวละครโรส เดวิต บูเคเตอร์ ซึ่งรับบทโดยเคต วินสเล็ตได้แสดงความเห็นเกี่ยวกับไททานิกด้วยน้ำเสียงที่ไม่ประทับใจว่า "ไม่เห็นจะน่าตื่นเต้นกันอะไรนักหนา" ขณะเดียวกันก็มีการเปรียบเทียบโดยนัยกับมอริเทเนียซึ่งเป็นเรือที่มีชื่อเสียงในยุคเดียวกันว่า "ใหญ่พอ ๆ กับมอริเทเนียนั่นแหละ" คาลีดอน ฮ็อกลีย์ แฟนหนุ่มผู้หยิ่งยโสของเธอ ซึ่งรับบทโดยบิลลี เซนอธิบายให้เธอฟังอย่างไม่ถูกต้องว่าไททานิก "ยาวกว่าตั้งร้อยฟุต" และ "หรูหรากว่า" เรือลำเก่าอย่างมอริเทเนียมาก
นวนิยายอิงประวัติศาสตร์เรื่องMaiden Voyageผลงานของโรเจอร์ ฮาร์วีย์นักเขียนชาวอังกฤษ มีฉากหลังอยู่ที่นิวคาสเซิลในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 นั้นได้นำเสนอภาพพจน์ที่ถูกต้องและแม่นยำเกี่ยวกับการต่อเรือมอริเทเนีย รวมถึงตัวละครที่เกี่ยวข้องกับระบบเครื่องยนต์กังหันไอน้ำของเรือลำนี้ จุดสูงสุดของเรื่องคือความรักสองคู่และเรื่องระทึกใจเกิดขึ้นเมื่อเรือลำนี้เข้าใกล้นิวยอร์กในระหว่างการเดินทางครั้งแรก
เป็นเรือที่สเปนเซอร์ ดัตตัน ใช้ในการนำส่งสารจากป้าของเขาเพื่อให้เขากลับไปยังฟาร์มเยลโลว์สโตนใน ค.ศ. 1923
ในแอนิเมชันเรื่อง Candy Candy ออกอากาศใน ค.ศ. 1976 มีตอนหนึ่งที่ดำเนินเรื่องบนเรือมอริเทเนีย ตามเนื้อเรื่อง ตัวละครหลักชื่อ แคนดี ไวต์ เดินทางไปศึกษาต่อที่ลอนดอนจากนิวยอร์กโดยมอริเทเนีย และหลังจากนั้นไม่นาน เทอรัส แกรนเชสเตอร์ คนรักของแคนดีก็เดินทางกลับนิวยอร์กโดยเรือลำเดียวกัน
อ้างอิงผิดพลาด: มีป้ายระบุ<ref>สำหรับกลุ่มชื่อ "lower-roman" แต่ไม่พบป้ายระบุ<references group="lower-roman"/>ที่สอดคล้องกัน