davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Adenia globosa

Adenia globosaเป็นชนิดของของพืชมีดอกในวงศ์กะทกรกถิ่นกำเนิดอยู่บริเวณเขตร้อนของแอฟริกา ในประเทศเอธิโอเปียเคนยาโซมาเลียและแทนซาเนียมีชื่อเรียกว่าmpagaในภาษาสวาฮีลี.
ลักษณะเป็นไม้พุ่มกิ่งเป็นเถาเลื้อยยาวสูงได้ถึง 8 เมตร มีหนามยาวได้ถึง 8 เซนติเมตร ลำต้นมีลักษณะอวบอ้วนเป็นทรงกลมกว้างได้ถึง 2 เมตร จัดเป็นพืชอวบน้ำ 
ลักษณะใบเรียงสลับ รูปทรงสามเหลี่ยมแยกเป็น 3 พู ยาวไม่เกิน 7 มิลิเมตร มี 1 ปมอยู่บริเวรฐานใบ
ดอกมีสีเขียวเป็นดอกเดี่ยว หรือเป็นช่อกระจุกมากถึง 5 ดอกที่บริเวณซอกใบ พืชชนิดนี้เป็นพืชแยกเพศต่างต้นกันคือ ดอกเพศผู้ และดอกเพศเมียอยู่คนละต้น ดอกเพศผู้ยาวถึง 2 เซนติเมตรมีเกสรเพศผู้ 5 อัน ส่วนดอกเพศเมียยาว 1 เซนติเมตรมีเกสรเพศเมีย 3 อัน
ผลมีสีเขียวอมเหลือง ลักษณะทรงกลม หรือทรงไข่ ยาว 3 เซนติเมตร มีขน
พบที่เอธิโอเปียแทนซาเนียเคนยาและทางตอนใต้ของโซมาเลียในเคนยาพบได้ทุ่งหญ้าสะวันนาส่วนชนิดย่อยpseudoglobosaพบได้เฉพาะในหุบเขาทรุดที่ระดับความสูง 850-1650 เมตร แต่ชนิดธรรมดาไม่พบในหุบเขาทรุด พบได้ในความสูง 1 - 1500 เมตร。
เป็นที่นิยมเลี้ยงกันในหมู่นักเล่นและนักสะสมพันธุ์ไม้แปลกหายากทั่งในประเทศไทยและต่างประเทศทั่วโลก ส่วนใหญ่นิยมเป็นไม้ขุดจากป่าธรรมชาติเนื่องจากเป็นไม้โตช้าการเพาะจากเมล็ดใช้เวลานานกว่าจะได้รูปทรงที่สวยงามตามความนิยม การเลี้ยงในประเทศไทยทำได้ไม่ยาก มีข้อควรระวังคือไม่ควรชื้นหรือแฉะเพราะจะทำให้เน่า และควรพรางแสงไม่ให้ส่วนลำต้นหรือในภาษาวงการต้นไม้เรียกว่าโขดนั้นโดนแดดจัดโดยตรงเพราะจะทำให้ไหม้ได้
การขยายพันธุ์ทำได้โดยการเพาะเมล็ด และการปักชำกิ่ง ในประเทศไทยอาศัยการนำเข้าเมล็ดจากต่างประเทศมาเพาะ ยังไม่มีรายงานว่าสามารถผลิตเมล็ดได้ในประเทศไทย ส่วนการปักชำกิ่งนั้นสามารถทำได้ไม่ยาก แต่ข้อจำกัดคือกิ่งชำจะไม่มีส่วนของลำต้นหรือโขดเหมือนไม้เพาะเมล็ด กิ่งชำเมื่อเลี้ยงไปนาน ๆ อาจเกิดการสะสมอาหารที่กิ่งทำให้ดูอวบอ้วนคล้ายโขดขึ้นมาได้บ้าง แต่ใช้เวลานานและรูปทรงไม่สวยงามเหมือนไม้เพาะเมล็ด
พืชชนิดนี้ถูกใช้เป็นยาพื้นบ้านแอฟริกาสำหรับแก้ปวดท้อง และแก้คัน ชนเผ่ามาซายใช้พืชชนิดนี้เป็นยาสำหรับรักษาปศุสัตว์
บูชา (ศาสนาฮินดู)

บูชาหรือปูชา(สันสกฤต: pūjā;เทวนาครี: पूजा) คือพิธีกรรมสวดภาวนาของศาสนาฮินดูเพื่อถวายการบูชาแด่เทพฮินดู, รับขวัญและให้การต้อนรับแขกผู้มาเยือน หรือ เพื่อเฉลิมฉลองในเชิงศาสนาเกี่ยวกับเหตุการณ์ในชีวิตบูชาเป็นภาษาสันสกฤต แปลว่า "ให้เกียรติ" หรือ "แสดงความเคารพ"บูชาเป็นพิธีกรรมจำเป็นในฮินดู ประกอบด้วยการถวายบุปผชาติ (ดอกไม้) น้ำสะอาดและอาหาร ต่อผู้ที่จะรับการบูชา ทั้งองค์เทพ บุคคล หรือวิญญาณผู้ล่วงลับ การมีปฏิสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์กับองค์เทพ หรือกับคุรุ เรียกว่าทรรศนแปลว่า การมองเห็น (seeing)
บูชา สามารถพบได้ในพระพุทธศาสนา(ดูเพิ่มที่:บูชาในพระพุทธศาสนา) และในศาสนาเชน(ดูเพิ่มที่:ทราวยบูชา; Dravya Puja)
บูชาสามารถประกอบได้หลากหลายโอกาส และสถานที่ ตั้งแต่ที่เรือนของผู้ประกอบพิธีกรรมไปจนถึงในโบสถ์พราหมณ์และในเทศกาลต่าง ๆ บูชายังใช้จัดเพื่อฉลองเหตุการณ์สำคัญของชีวิต เช่น การคลอดบุตร,พิธีมงคลสมรสและการขึ้นบ้านใหม่หรือเปลี่ยนอาชีพส่วนบูชาที่จัดเพื่อบูชาเทพเช่นทุรคาบูชาลักษมีบูชาเป็นต้นบูชาไม่ใช่พิธี "บังคับ" ในศาสนา สำหรับศาสนิกชนบางกลุ่มอาจเป็นพิธีประจำ, นาน ๆ ครั้ง, ประจำปี หรือไม่เคยประกอบเลยก็มี เช่นเดียวกับในโบสถ์พราหมณ์ที่บางแห่งมีการจัดเป็นประจำจนไปถึงแทบจะไม่เคยจัดเลย
บูชาแบ่งออกเป็นสองประเภท คือนิคมบูชา(Nigama Puja) เป็นบูชาที่ไม่ต้องใช้เทวรูปหรือรูปเคารพของเทพเจ้า เช่น ในการบูชาพระอัคนีเทพแห่งไฟ จะใช้การจุดไฟแทนการใช้ภาพขององค์เทพ ตรงข้ามกับในอาคมบูชา(Āgama Puja) ซึ่งต้องมีรูปเคารพ การบูชานั้นสามารถประกอบด้วยตัวศาสนิกชนเองผ่านการสวดบทสวดและเพลงสวด อาจมีการจุดตะเกียง (diya) และธูป ประกอบไปด้วย ในขณะที่บางโอกาสอาจมีนักบวช (บูชารี) มาช่วยสวดในกรณีที่เป็นบทและพิธีกรรมที่ซับซ้อน เครื่องเสวยเช่นอาหาร ผลไม้ และขนมหวาน สำหรับพิธีที่ประกอบในโบสถ์พราหมณ์หรือมีบูชารีประกอบพิธีกรรม หลังเสร็จการบูชาแล้วจะกลายเป็น "ประสาท" (Prasada)ซึ่งจะถูกนำมาแจกจ่ายระหว่างผู้ที่มาร่วมการบูชา
ทั้งนิคมบูชาและอาคมบูชานั้นพบโดยทั่วไปในอินเดียในขณะที่ศาสนาฮินดูแบบบาหลีที่อินโดนีเซียพบแบบอาคมบูชาเป็นหลัก ทั้งในเรือนและในวัด (ปูรา) การบูชานี้จะเรียกว่า "ฮียัง" (Hyang) หรือ "เซ็มบาฮียัง" (Sembahyang)
การประกอบพิธีบูชานั้นแตกต่าง กันไปตามท้องที่และลัทธินักภารตวิทยาJan Gondaสรุปขั้นตอน 16 ขั้นสำหรับพิธีบูชาเต็มรูปแบบ ที่พบในบูชาต่าง ๆ เรียกว่า โศทษะอุปัชรา (shodasha upachara) ได้แก่
ในบางครั้งมีการเพิ่มขั้นตอนอื่น ๆ ด้วย เช่น
นอกเหนือจากพิธีกรรม 16 ขั้นนี้แล้ว ยังพบพิธีกรรมรูปแบบอื่น ๆ อีก เช่น
อย่างไรก็ตาม องค์ประกอบ ขั้นตอน โครงสร้างของการบูชา แตกต่างกันไปตามความเชื่อ ภูมิภาค วัดที่จัด หรือแม้แต่บุคคล
อาหารสวีเดน

อาหารสวีเดน(สวีเดน:svenska köket) เป็นอาหารแบบดั้งเดิมของประเทศสวีเดนโดยเนื่องจากพื้นที่กว้างใหญ่จากเหนือจรดใต้ของสวีเดน อาหารของสวีเดนตอนเหนือและสวีเดนตอนใต้จึงมีความแตกต่างในระดับภูมิภาค
ในอดีต ทางตอนเหนือสุด มีการรับประทานเนื้อสัตว์ เช่นกวางเรนเดียร์และอาหารจากสัตว์ป่าที่ถูกล่าเพื่อการกีฬาอื่น ๆ ซึ่งบางส่วนมีรากฐานมาจากวัฒนธรรมซามีในขณะที่ผักสดมีบทบาทมากกว่าในตอนใต้ อาหารแบบดั้งเดิมหลายจานใช้รสชาติที่เรียบง่ายและแตกต่างกัน เช่น อาหารแบบดั้งเดิมที่มีลูกชิ้นและซอสครีมสีน้ำตาลพร้อมทาร์ต,แยมลินกอนเบอร์รีรสจัด (รสชาติคล้ายกับซอสแครนเบอร์รีเล็กน้อย)
ช็อกโกแลตทหาร (สวิตเซอร์แลนด์)

ช็อกโกแลตทหาร(เยอรมัน:Militärschokolade,ฝรั่งเศส:chocolat militaire,อิตาลี:cioccolato militare,รูมันช์:tschigulatta da militar) เป็นส่วนหนึ่งของเสบียงสนามของกองทัพสวิส
ช็อกโกแลตทหารมีชื่ออย่างเป็นทางการในกองทัพสวิสว่า "เสบียงสนามฉุกเฉิน" (Notportionหรือration de secoursหรือrazione di soccorsoหรือraziun da reserva)  เป็นดาร์กช็อกโกแลตสีดำบรรจุในกล่องกระดาษแข็งสีขาวสองกล่องซึ่งปิดด้วยฟิล์มพลาสติกใส มีขนาดประมาณกล่องบุหรี่ กล่องกระดาษแข็งสองกล่องเชื่อมติดกันแต่สามารถฉีกแยกออกจากกันได้ง่าย ช็อกโกแลตทหารนี้ผลิตโดยหลายบริษัท เช่น บริษัทVillars-Maitre-ChocolatierหรือบริษัทChocolat Stellaช็อกโกแลตทหารเป็นส่วนหนึ่งของเสบียงสนามพื้นฐานสำหรับทหารสวิสเป็นเวลาหลายทศวรรษ นอกจากบิสกิตทหารแล้วช็อกโกแลตทหารก็เป็นที่นิยมของเด็กนักเรียนเมื่อได้รับแจกจากทหาร ช็อกโกแลตทหารจึงมีกลุ่มผู้ติดตามประจำ
เมื่อเวลาผ่านไป ช็อกโกแลตแท่งขนาด 50กรัมบรรจุในบรรจุภัณฑ์กระดาษสีแดงและช็อกโกแลตนมแท่งขนาด 50 กรัมในบรรจุภัณฑ์พลาสติกสีแดง เป็นที่นิยมมากกว่า"เสบียงสนามฉุกเฉิน"ซึ่งมีขนาดเท่ากันแต่ไม่มีจำหน่าย ทำให้เกิดข่าวลือว่าช็อกโกแลตนี้สำหรับเจ้าหน้าที่เท่านั้น สิ่งนี้ก่อให้เกิดสมญาอย่างไม่เป็นทางการว่า "ช็อกโกแลตเจ้าหน้าที่ (Offizierschokolade)" โดยปัจจุบันได้เข้ามาแทนที่"เสบียงสนามฉุกเฉิน"แล้ว ซึ่ง"เสบียงสนามฉุกเฉิน"ก็ไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของเสบียงสนามสำหรับกองทัพอีกต่อไป ช็อกโกแลตสีดำรุ่นก่อนของบริษัท Stella ได้เลิกผลิตในวันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2548 อย่างไรก็ตาม ผู้ผลิตอีกรายในรัฐตีชีโนยังคงผลิตต่อไปในสูตรดั้งเดิมและขายให้กับลูกค้าที่เป็นพลเรือนช็อกโกแลตทหารปัจจุบันยังมีแบบที่ประกอบด้วยข้าวพองหรือแผ่นข้าวโพดอบแห้ง นอกจากช็อกโกแลตแท่งแล้ว ช็อกโกแลตทหารยังมีจำหน่ายในรูปของนาโปลิตังขนาด 5 กรัม ซึ่งใช้เพื่อวัตถุประสงค์ในการส่งเสริมการขาย กองทัพสวิสจัดหาช็อกโกแลตทหารจากผู้ผลิตหลายรายซึ่งได้รับการรับรองจากUTZรวมถึงบริษัท Chocolat Stella และบริษัทChocolat Frey
ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2556รัฐสภาสวิตเซอร์แลนด์เป็นผู้ถือสิทธิ์ในตราสินค้า "Swiss Army" และในเดือนเมษายน พ.ศ. 2559 ศาลพาณิชย์แห่งรัฐแบร์น(Handelsgericht Bern) ห้ามผู้ผลิตช็อกโกแลตใช้ชื่อตราสินค้า "Swiss Army" โดยไม่มีใบอนุญาตที่เกี่ยวข้อง
เนสท์เล่

เนสท์เล่(ฝรั่งเศส:Nestlé) เป็นบริษัทที่ทำธุรกิจทางด้านโภชนาการและสุขภาพก่อตั้งเมื่อ ค.ศ. 1805 โดยการรวมตัวของบริษัท Anglo-Swiss Milk กับบริษัท Farine Lactée Henri Nestlé มีสำนักงานใหญ่ที่เมืองเวอแว(Vevey)ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ผลิตสินค้าประเภทอาหารหลายชนิด เช่นกาแฟเครื่องดื่มช็อกโกแลตชานมผงฯลฯ มีพนักงานทั้งหมดประมาณ 2,800,000 คน โรงงาน 449 แห่งใน 86 ประเทศทั่วโลก
ค.ศ.1700อ็องรี แน็สเล(Henri Nestlé) ชาวสวิส ได้ก่อตั้งบริษัท Farine Lactée Henri Nestlé เพื่อผลิตและจำหน่ายผลิตภัณฑ์นมสำหรับเด็กที่มารดาไม่สามารถให้นมได้ ต่อมา ค.ศ. 1701 ชาลส์ เพจ (Charles Page) กงสุลสหรัฐอเมริกาในสวิตเซอร์แลนด์ และน้องชาย จอร์จ เพจ (George Page) สองพี่น้องชาวอเมริกัน ได้ร่วมกันก่อตั้งบริษัท Anglo-Swiss Milk ขึ้นที่สวิตเซอร์แลนด์ เพื่อผลิตและจำหน่ายเนยแข็งและอาหารสูตรสำหรับเด็ก ทั้งสองบริษัทกลายเป็นคู่แข่งทางการค้าที่แข่งกันขยายตลาดไปทั่วยุโรปและอเมริกา และได้ยุติการแข่งขันลงโดยได้รวมกันเป็นบริษัทเดียวใน ค.ศ. 1805 ภายใต้บริษัทชื่อ Nestle and Anglo-Swiss Condensed Milk บริษัทใหม่มีโรงงานอยู่ในสหรัฐอเมริกาสหราชอาณาจักรเยอรมนีและสเปน
ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 1ได้เกิดความต้องสินค้าประเภทอาหารจำนวนมาก เนสท์เล่จึงได้เข้าไปซื้อโรงงานหลายแห่งในอเมริกาเพื่อรองรับความต้องการนมข้นหวานของประชาชนที่มาแทนที่นมสดที่กำลังหายากเกินไป ซึ่งเป็นไปตามสัญญากับรัฐบาลสวิตเซอร์แลนด์ ทำให้ยอดขายของบริษัทเพิ่มขึ้นอย่างก้าวกระโดด หลังสงครามยุติลง สินค้าประเภทนมสดกลับมาตอบสนองประชาชนได้อีกครั้ง ทำให้เนสท์เล่ที่เพิ่มกำลังการผลิตนมข้นหวานไปกว่า 2 เท่า ต้องประสบปัญหาหนี้สิน แต่ภายหลังได้รับความช่วยเหลือจากสถาบันการเงิน บวกกับแผนการตลาดใหม่ใน ค.ศ. 1820 ที่เริ่มมีการผลิตสินค้าประเภทช็อกโกแลตและเครื่องดื่มชนิดผง ทำให้เนสท์เล่กลับมาฟื้นตัวได้อีกครั้ง
ในสงครามโลกครั้งที่ 2แม้ว่าสวิตเซอร์แลนด์จะวางตัวเป็นกลางในสงคราม แต่บริษัทต่าง ๆ รวมถึงเนสท์เล่ก็ยังได้รับผลกระทบ ผลกำไรของบริษัทตกต่ำลง เนสท์เล่ได้หันไปตั้งโรงงานในประเทศกำลังพัฒนาเพื่อลดต้นทุนและในที่สุดสงครามก็ส่งผลดีกับบริษัทอีกครั้งเมื่อสหรัฐอเมริกาประกาศเข้าร่วมในสงครามโลกครั้งที่ 2 ทางการอเมริกันได้ขอให้เนสท์เล่ผลิตเสบียงสำหรับทหารที่ไปรบในสงคราม ยอดขายของบริษัทจึงกลับมาเพิ่มขึ้นอย่างมาก นำด้วยผลิตภัณฑ์ใหม่คือ Nescafé ("กาแฟของเนสท์เล่") ที่กลายมาเป็นเครื่องดื่มยอดนิยมของทหารอเมริกันในยุโรปและแปซิฟิก เนสท์เล่มียอดขายทั้งหมด 125 ล้านดอลลาร์สหรัฐ(ในสมัยนั้น) ในระหว่าง ค.ศ. 1938-1945 ในปี ค.ศ. 1947 Nestlé and Anglo-Swiss Condensed Milk ได้เข้าซื้อบริษัท Fabrique de Produits Maggi S.A. (ซอสแม็กกี้) จากนั้นเปลี่ยนชื่อบริษัทของตนเองมาเป็น Nestlé Alimentana S.A. และเพิ่มการผลิตเต็มกำลังในโรงงานที่ออสเตรเลียค.ศ. 1997 ได้เปลี่ยนชื่อมาเป็น Nestlé ดังที่เป็นในปัจจุบันนี้
เนสท์เล่ได้เผยแพร่เจตนารมณ์ด้านสวัสดิภาพสัตว์ซึ่งมีข้อความว่า “เป้าหมายของเราคือการใช้ไข่ไก่จากฟาร์มปลอดกรงทั้งหมดในผลิตภัณฑ์อาหารทั้งหมดของเราทั่วโลกภายใน พ.ศ. 2568  โดยรวมถึงไข่ไก่สดและผลิตภัณฑ์ที่มีส่วนผสมของไข่ไก่ (เช่น ไข่ไก่ผง ไข่ไก่เหลว ไข่ขาวแบบผงและแบบเหลว) ซึ่งเนสท์เล่เป็นผู้จัดหาโดยตรง”
เวอแว

เวอแว(ฝรั่งเศส:Vevey,ออกเสียง:[vəvɛ]) เป็นเมืองแห่งหนึ่งในรัฐโวประเทศสวิตเซอร์แลนด์ตั้งอยู่ริมชายฝั่งด้านเหนือของทะเลสาบเจนีวาใกล้กับเมืองโลซาน
เมืองนี้เคยเป็นศูนย์กลางการบริหารของเขตเวอแวจนถึง ค.ศ. 2006 ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของเขตรีวีเยรา-เปอี-ด็องโอและเป็นส่วนหนึ่งของพื้นที่ที่ใช้ภาษาฝรั่งเศสในสวิตเซอร์แลนด์
เวอแวเป็นที่ตั้งสำนักงานใหญ่ของเนสท์เล่บริษัทอาหารยักษ์ใหญ่ซึ่งก่อตั้งขึ้นที่นี่ใน ค.ศ. 1867ช็อกโกแลตนมได้รับการผลิตขึ้นเป็นครั้งแรกในเมืองนี้โดยดาเนียล ปีเตอร์เมื่อปี ค.ศ. 1875
เวอแวเป็นเมืองฝาแฝดกับเมืองต่อไปนี้
มุฮัมมะเราะฮ์

มุฮัมมะเราะฮ์(อาหรับ:محمرةแปลว่า "เป็นสีแดง";อังกฤษ:muhammara) เป็นน้ำจิ้มพริกที่พบในอาหารตุรกีและอาหารเลแวนต์มีต้นกำเนิดที่เมืองอะเลปโปประเทศซีเรียมุฮัมมะเราะฮ์มีส่วนผสมหลักคือพริก(มักจะใช้พริกอะเลปโป),วอลนัต,เกล็ดขนมปังและน้ำมันมะกอกรวมถึงกระเทียม,เกลือ, น้ำเลมอน,กากน้ำตาลทับทิมและเครื่องเทศเช่นยี่หร่าตกแต่งด้วยใบสะระแหน่ด้านบน
มุฮัมมะเราะฮ์ใช้จิ้มหรือทาบนขนมปังและใช้เป็นซอสทานกับกะบาบหรือเนื้อย่าง
กราโนลา

กราโนลา(อังกฤษ:granola) คืออาหารตะวันตกอย่างหนึ่งที่อาจจัดให้เป็นได้ทั้งอาหารเช้าจำพวกธัญพืชหรือเป็นขนมกินเล่นก็ได้ ประกอบไปด้วยข้าวโอ๊ตถั่วน้ำผึ้งผสมเข้าด้วยกันและอบจนกรอบ บางครั้งก็มีการเพิ่มผลไม้แห้งลูกเกดหรืออินทผลัมลงไปด้วย ถ้ามีการคนระหว่างอบ กราโนลาจะไม่เกาะกันมากนัก เหมาะสำหรับเป็นอาหารเช้า
กราโนลาให้พลังงานมาก (มีแคลอรีสูง) น้ำหนักเบา เก็บได้นาน จึงมักถูกนำไปเป็นเสบียงระหว่างการเดินทางเหมือนกับมูสลี
กราโนลาสามารถนำไปทานคู่กับโยเกิร์ตน้ำผึ้งผลไม้สดนมซีเรียลอย่างอื่น หรือจะใช้แต่งหน้าขนมก็ได้
กราโนลาแบบแท่งหรือ "กราโนลาบาร์" (Granola bar) หรือบางครั้งเรียกว่า "ซีเรียลบาร์" คือกราโนลาที่ถูกอัดให้เป็นแท่งและนำไปอบ นิยมกินเป็นขนมหรืออาหารว่าง
ผู้ที่คิดค้นกราโนลาแบบแท่งขึ้นมาคือ สแตนลีย์ เมสัน
มาเซโซบะไต้หวัน

มาเซโซบะไต้หวัน(ญี่ปุ่น:台湾まぜそば;โรมาจิ:Taiwan mazesoba;จีนตัวย่อ:台湾干拌面;จีนตัวเต็ม:台灣乾拌麵;พินอิน:Táiwān gānbànmiàn) เป็นอาหารจากเส้นที่มีต้นกำเนิดในประเทศญี่ปุ่นโดยมีที่มาจากอาหารไต้หวันเป็นบะหมี่แห้งชนิดหนึ่งที่มีต้นกำเนิดในเมืองนาโงยะจังหวัดไอจิถือเป็นอาหารนาโงยะชนิดหนึ่ง
เป็นบะหมี่แห้งประเภทหนึ่งที่ทำจากเนื้อสับแบบไต้หวัน (เนื้อสับปรุงรสด้วยซีอิ๊วปรุงรสด้วยพริกและกระเทียม) บนเส้นบะหมี่ที่มีความหนาเป็นพิเศษ ส่วนผสมประกอบด้วยเนื้อสับไต้หวันกุยช่ายสับดิบ,ต้นหอม,ปลาป่น,ไข่แดงและกระเทียมขูด ซึ่งผสมให้เข้ากันก่อนรับประทาน นอกจากนี้ยังมีบริการที่เรียกว่า "โออิเมชิ" (追い飯) ซึ่งจะมีการเติมข้าวสวยลงในเนื้อสับและซอสของไต้หวันที่เหลืออยู่ในชามหลังจากรับประทานบะหมี่แล้ว ที่ร้านอาหารที่เป็นต้นกำเนิด เส้นบะหมี่ต้มจะถูกขูดด้วยกระชอนให้มีรสชาติกลมกล่อมและทำให้ผสมกับซอสได้ง่ายขึ้น
เริ่มต้นในปี 2008 ที่ร้านเม็นยะฮานาบิ สาขาหลักทากาบาตะในเขตนากางาวะเมืองนาโงยะจังหวัดไอจินาโอโตะ นียามะ (新山直人) เจ้าของร้านต้องการทำราเม็งไต้หวันซึ่งเป็นอาหารจานพิเศษที่มีต้นกำเนิดในเมืองนาโงยะ และเขาทำเนื้อสับไต้หวันเป็นส่วนผสม แต่เขาเลิกทำเพราะว่ามันไม่เข้ากันกับซุป ในเวลานั้น ทุกอย่างเริ่มต้นขึ้นเมื่อพนักงานพาร์ตไทม์คนหนึ่งที่ทำงานอยู่ตอนนั้นได้พูดขึ้นว่า "ลองราดใส่เส้นบะหมี่ที่ต้มแล้วดูจะเป็นยังไง?" เมื่อเขากำลังจะทิ้งเนื้อสับที่ทำ จึงเป็นแรงบันดาลใจที่นำไปสู่การวิจัยคิดค้น และผ่านการลองผิดลองถูกซ้ำแล้วซ้ำเล่า จึงได้ออกมาเป็นมาเซโซบะไต้หวันที่เสร็จสมบูรณ์
ปัจจุบันได้กลายมาเป็นหนึ่งในอาหารนาโงยะเช่นเดียวกับราเม็งไต้หวัน และไม่ได้พบได้เฉพาะในภูมิภาคโทไกเท่านั้น แต่ยังพบได้ในภูมิภาคคันไซและคันโตด้วย โดยมีร้านอาหารหลายแห่งที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวของตัวเอง ได้รับรางวัลรองชนะเลิศใน การประกวดอาหารนาโงยะทั่วไปในปี 2013และได้รับการยกย่องจากนายกเทศมนตรีเมืองนาโงยะในขณะนั้น
ในวันที่ 8 พฤศจิกายน 2021 ซึ่งถือเป็นวันมาเซโซบะ ได้มีการเปิดตัว "สมาคมมาเซโซบะไต้หวันแห่งประเทศญี่ปุ่น" (日本台湾まぜそば協会) โดยมีเป้าหมายเพื่อทำให้ชาวมาเซโซบะไต้หวันเป็นที่นิยม
เกษตรกรรมในประเทศทาจิกิสถาน

ทาจิกิสถานเป็นประเทศเกษตรกรรมที่มีประชากรในชนบทมากกว่าร้อยละ 70 และภาคเกษตรกรรมคิดเป็นร้อยละ 60 ของการจ้างงานและประมาณร้อยละ 20 ของผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศใน พ.ศ. 2563ตามแบบฉบับของระบบเศรษฐกิจที่ต้องพึ่งพาการเกษตร ทาจิกิสถานมีรายได้ต่อหัวต่ำ โดยสาธารณรัฐทาจิกซึ่งขณะนั้นเป็นสาธารณรัฐของสหภาพโซเวียตเป็นสาธารณรัฐที่ยากจนที่สุด โดยมีประชากรถึงร้อยละ 45 ในกลุ่มสาธารณรัฐที่มีรายได้ต่ำที่สุด "รั้นท้าย"(สาธารณรัฐอุซเบกซึ่งยากจนเป็นอันดับรองลงมาในอันดับโซเวียต มีประชากรร้อยล่ะ 34 อยู่ในกลุ่มรายได้ต่ำสุด) ใน พ.ศ. 2549 ทาจิกิสถานยังคงมีรายได้ต่อหัวต่ำที่สุดในบรรดาประเทศในเครือรัฐเอกราชคือที่ 1,410 ดอลลาร์ (เทียบเท่ากับอำนาจซื้อ(PPP)) เทียบกับเกือบ 12,000 ดอลลาร์สำหรับรัสเซียรายได้ที่น้อยและลักษณะพื้นที่เกษตรกรรมที่สูงเป็นเหตุผลและผลักดันความพยายามในการปฏิรูปการเกษตรมาตั้งแต่ พ.ศ. 2534 ด้วยความหวังที่จะปรับปรุงความเป็นอยู่ที่ดีของประชากร
เกษตรกรรมของทาจิกิสถานมีลักษณะพิเศษด้วยระบบเกษตรกรรมสองระบบที่กำหนดโดยภูมิศาสตร์ โดยที่การปลูกมันฝรั่งและข้าวสาลี รวมถึงการปลูกพืชสวนเกิดขึ้นในพื้นที่สูงของประเทศ ในขณะที่ฝ้ายชลประทานมีอิทธิพลเหนือพื้นที่ราบลุ่ม
ผลผลิตทางการเกษตรในทาจิกิสถานถูกขัดขวางด้วยพื้นที่เพาะปลูกจำนวนค่อนข้างน้อย การขาดการลงทุนด้านโครงสร้างพื้นฐาน เครื่องจักรกลการเกษตร และอุปกรณ์กองทุนระหว่างประเทศเพื่อการพัฒนาการเกษตร(IFAD) คร่ำครวญถึง "การขาดความรู้ด้านเทคนิคในหมู่ผู้ถือปศุสัตว์รายย่อย การบริหารจัดการทุ่งหญ้าที่ไม่ดี การจัดการปศุสัตว์ในชุมชนที่ไม่มีประสิทธิภาพ การขาดแคลนอาหารสัตว์ในช่วงฤดูหนาว ความเสื่อมโทรมของสิ่งแวดล้อม และการขาดการเข้าถึงอาหารที่ดี -เมล็ดพันธุ์อาหารสัตว์ที่มีคุณภาพ" ซึ่งเป็นอุปสรรคสำคัญต่อการทำฟาร์มและการพัฒนาปศุสัตว์เช่นกัน
ภาษาวาคี

ภาษาวาคี(วาคี:وخی/В̌aхi,สัทอักษรสากล:[waχi]) เป็นภาษากลุ่มอิหร่าน กลุ่มย่อยอิหร่านตะวันออกเฉียงใต้
ภาษาวาคีเป็นกลุ่มของภาษาที่อยู่ในภาษากลุ่มปามีร์ บางครั้งเรียกภาษาปามีริสหรือภาษาทาจิกภูเขา จุดกำเนิดของภาษานี้อยู่ในวัคคาน ซึ่งถูกแยกไปอยู่ระหว่างอัฟกานิสถานตะวันออกเฉียงเหนือและจังหวัดปกครองตนเองโครโน-บาดักสถานในทาจิกิสถานประมาณว่ามีผู้พูดราว 50,000 คนทั่วโลก ชาววาคีอาศัยอยู่ในหลายประเทศคือทางเหนือของปากีสถานทาจิกิสถาน อัฟกานิสถาน และจีน
โดยทั่วไปชาวทาจิกถือว่าเป็นสำเนียงของภาษาทาจิกแต่นักภาษาศาสตร์ทั่วไปแยกเป็นอีกภาษาต่างหาก แต่ในปากีสถาน ชาววาคีถือว่าตนเป็นชาวทาจิก
ในปากีสถาน องค์กรที่เกี่ยวข้องกับภาษาวาคีคือ สมาคมวัฒนธรรมวาคีทาจิก  (WTCA) เน้นในด้านการอนุรักษ์ภาษาและวัฒนธรรมวาคี ทั้งที่เป็นเอกสารและดนตรี อัตราการรู้หนังสือของชาววาคีในปากีสถานเป็น 60% วิทยุในปากีสถานมีที่ออกอากาศเป็นภาษาวาคีด้วย
เดิมที ภาษาวาคีไม่มีรูปอักษรของตนเอง ทำให้มีการพัฒนารูปเขียนโดยใช้อักษรอาหรับ,อักษรซีริลลิกและอักษรละติน
อักษรอาหรับ โดยหลักแล้ว ใช้กันในประเทศอัฟกานิสถานและปากีสถาน:
Haqiqat Ali เป็นผู้พัฒนาภาษานี้เป็นอักษรละตินใน ค.ศ. 1984 :
ตัวอย่างคำแปลในคัมภีร์ไบเบิลใน ค.ศ. 2001 เป็นไปตามข้างล่างนี้:
โยมิ

โยมิหรือโยมิ-โนะ-คุนิ(黄泉, 黄泉の国, หรือ 黄泉ノ国) หมายถึง "ดินแดนแห่งความตาย" ในภาษาญี่ปุ่นซึ่งเป็นโลกหลังความตายตามตำนานชินโตตามเรื่องเล่าในโคจิกิโยมิเป็นสถานที่ที่ผู้ตายไปพำนักในชีวิตหลังความตายและเมื่อใครก็ตามได้ลิ้มรสอาหารจากโยมิแล้ว มักจะไม่สามารถกลับมายังโลกของคนเป็นได้โยมิเป็นที่รู้จักกันมากที่สุดในเรื่องของอิซานามิที่หลบหนีไปยังดินแดนแห่งนี้หลังจากสิ้นชีวิต โดยอิซานางิได้ตามเธอไปที่นั่น และเมื่อกลับมา เขาได้ชำระล้างร่างกายจนก่อกำเนิดเทพเจ้าอามาเทราสุ,ซูซาโนะโอะและสึกุโยมิ โนะ มิโคโตะ
ดินแดนแห่งความตายนี้มีความต่อเนื่องทางภูมิศาสตร์กับโลกแห่งคนเป็น และไม่อาจมองว่าเป็นสวรรค์ที่น่าปรารถนา หรือนรกที่ลงโทษจากการกระทำในอดีต แต่เป็นสถานที่ที่ทุกคนต้องดำรงอยู่ในสภาพที่เศร้าหมองและมืดมนตลอดกาล ไม่ว่าสมัยมีชีวิตจะประพฤติตัวอย่างไรก็ตาม มีการคาดการณ์ว่าแนวคิดเรื่องโยมิอาจมาจากภาพลักษณ์ของสุสานโบราณญี่ปุ่นที่ปล่อยให้ศพย่อยสลายตามธรรมชาติ
อักษรคันจิที่ใช้เขียน "โยมิ" ในบางครั้งสะท้อนถึงแนวคิดของ "ดินแดนแห่งความตาย" ในตำนานจีนซึ่งเรียกว่าติ๋วอวี้หรือ หวงฉวน (黄泉"ธารน้ำเหลือง") ที่ปรากฏในตำราโบราณของจีนตั้งแต่ศตวรรษที่ 8 ก่อนคริสต์ศักราชอย่างไรก็ตาม อักษรเหล่านี้เป็นจุคุจิคุนที่ใช้งานโดยไม่ได้สื่อถึงความหมายดั้งเดิมของคำว่า "โยมิ" ซึ่งยังไม่ทราบแน่ชัด
ในตำนานญี่ปุ่น โยมิมักถูกอธิบายว่าอยู่ใต้พื้นโลก และเป็นส่วนหนึ่งของสามดินแดนที่กล่าวถึงในโคจิกิได้แก่ทาคามาฮาระ(高天原,ที่ราบสูงบนสวรรค์),อาชิฮาระ โนะ นากัตสึคุนิ(葦原の中つ国, ดินแดนแห่งคนเป็นบนโลก)และโยโมะสึคุนิ(黄泉国), หรือโยมิ-โนะ-คุนิ(黄泉の国, ดินแดนโยมิใต้พิภพ)
โยมิถูกปกครองโดยอิซานามิ โนะ มิโคโตะซึ่งเป็นเทพเจ้าใหญ่แห่งโยมิ (Yomo-tsu-Ōkami黄泉大神) ตามเรื่องเล่าในโคจิกิประตูทางเข้าสู่โยมิอยู่ในจังหวัดอิซุโมะโดยอิซานางิได้ปิดประตูนี้ถาวรด้วยก้อนหินขนาดใหญ่ (Chigaeshi no Ōkami道反の大神) ที่ฐานลาดโยโมสึฮิราซากะ (Yomotsu Hirasaka黄泉平坂)
ในข้อความบางส่วนของคริสต์ศาสนาในญี่ปุ่นคำว่า黄泉ถูกใช้แทนคำว่า "นรก" ในภาษาอังกฤษ เช่นวิวรณ์ 6:8.
ตัวอย่าง:
ในบางครั้ง黄泉หมายถึงฮาเดสหรือชีโอลในขณะที่地獄หมายถึงเกเฮนนา
เคนโทรซอรัส

เคนโทรซอรัส(อังกฤษ:En:Kentrosaurus) ชื่อของมันมีความหมายว่ากิ้งก่าแหลมคมเพราะลำตัวส่วนหน้าของมันมีแผงกระดูกอยู่ ส่วนจากหลังถึงหางของมันมีหนามแหลมคมอยู่ อาศัยอยู่ในยุคจูแรสซิกตอนปลาย ถูกค้นพบในประเทศแทนซาเนียขนาดทั่วไปประมาณ 4.5 เมตร (15 ฟุต) มีน้ำหนักประมาณหนึ่งตัน (1.1 ตัน) ลักษณะการเดินสี่ขาตรง อาวุธหลักคือหนามยาวหนึ่งคู่ตรงหาง กินพืชเป็นอาหาร
การค้นพบฟอสซิลชิ้นแรกของ Kentrosaurus ถูกค้นพบโดยEn:Tendaguru Formationในปี 1909 ถูกค้นพบโดย (En:Werner Janensch) เมื่อวันที่ 24 กรกฎาคม พ.ศ. 2453 และได้ถูกบรรยายลักษณะโดยนักชีววิทยาเยอรมัน (En:Edwin Hennig) ในปี พ.ศ. 2458 ชื่อKentrosaurusได้ถูกตั้งชื่อเพื่อให้เป็นเกียรติแก่ Edwin Hennig และมาจากภาษากรีก kentron / κέντρονความหมาย "แหลม" หรือ "มีหนาม" และ "กิ้งก่า" / sauros / σαῦρος, [11] เฮ็นนิ่งเพิ่มเฉพาะชื่อ aethiopicus เพื่อแสดงถึงรากเหง้าที่มาจากทวีปแอฟริกา
วิลเดอบีสต์

วิลเดอบีสต์(อังกฤษ:wilderbeast, wildebeest) หรือนู(gnu) สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมประเภทหนึ่ง จำพวกแอนทีโลปในวงศ์Bovidaeจัดอยู่ในสกุลConnochaetes
คำว่า "วิลเดอบีสต์" เป็นภาษาดัตช์แปลว่า "สัตว์ป่า" หรือ "วัวป่า" ในภาษาอาฟรีกานส์(เบียส = วัว) ในขณะที่Connochaetesมาจากภาษากรีกคำ κόννος (Konnos) หมายถึง "เครา" และ χαίτη (khaítē) หมายถึง "ไหล่ผม" หรือ "แผงคอ"  ขณะที่คำว่า "นู" มาจากภาษากอยกอยแปลว่า "สัตว์เหล่านี้"
วิลเดอบีสต์มีส่วนสูงจากเท้าถึงหัวไหล่ประมาณ 1.3–1.5 เมตร ขนาดตัวเท่า ๆ กับวัวบ้านมีความยาวลำตัวประมาณ 1.7–2.4 เมตร ความยาวหาง 75–100 เซนติเมตร ตัวผู้มีน้ำหนักเมื่อโตเต็มที่ 185–230 กิโลกรัม ตัวเมียมีน้ำหนักเมื่อโตเต็มที่ 150–180 กิโลกรัม มีเขาคล้ายเขากระทิง แต่เล็กกว่า มีเขาทั้งตัวผู้และตัวเมีย สีของลำตัวทั่วไปเป็นสีเทา แต่มีแถบสีดำที่ใบหน้า หางค่อนข้างยาวสีดำ และมีเคราสีขาวหรือดำบริเวณใต้คอ บนหลังคอมีแผงขนสีดำต่อไปถึงไหล่ อายุโดยเฉลี่ย 12–20 ปี พบสูงสุดถึง 40 ปี
วิลเดอบีสต์ถือเป็นแอนทีโลปขนาดใหญ่ และจัดเป็นแอนทีโลปที่สามารถพบได้ง่ายที่สุดในทวีปแอฟริกา มีพฤติกรรมอาศัยอยู่รวมตัวกันเป็นฝูงใหญ่ บางฝูงอาจถึงหลักหมื่นตัว โดยมีตัวผู้ที่แข็งแรงเป็นจ่าฝูง
แบ่งออกได้เป็น 2 ชนิด คือ
ในทุกปี ในเดือนพฤษภาคมซึ่งเป็นช่วงเข้าสู่ฤดูแล้งที่อาหารหากินยาก ฝูงวิลเดอบีสต์จำนวนกว่า 1.8–2 ล้านตัว จะพากันอพยพจากทุ่งหญ้าเซเรงเกติในแทนซาเนีย เดินทางไกลเป็นระยะทางกว่า 1,500 กิโลเมตร เพื่อหาอาหาร ได้แก่ หญ้าที่ขึ้นใหม่ในทุ่งหญ้ามาไซมาราของเคนยา ซึ่งเป็นเขตแดนติดต่อกัน และจะหากินอยู่ในทุ่งหญ้ามาไซมาราราว 2 เดือน จนถึงเดือนกันยายน–ตุลาคม ก็จะพากันอพยพกลับไปที่ทุ่งหญ้าเซเรงเกติที่จะมีหญ้าขึ้นใหม่เต็มท้องทุ่งเต็มไปหมด
โดยระหว่างการอพยพทั้งไปและกลับ จะมีวิลเดอบีสต์ล้มตายประมาณ 200,000 ตัว จากการเบียดเสียดกัน หรือจมน้ำจากการถูกจระเข้กิน ขณะข้ามแม่น้ำมาราขณะที่ตัวที่อ่อนเพลียหรืออ่อนแรงก็จะถูกสัตว์กินเนื้อขนาดใหญ่ล่าเป็นอาหาร เช่นสิงโต,ไฮยีน่า, เสือดาว หรือเสือชีตาห์ ซึ่งภาพการอพยพนั้นเป็นภาพที่น่าประทับใจ และตื่นตาตื่นใจอย่างยิ่ง วิลเดอบีสต์จะเดินตามจ่าฝูงเป็นแถวยาวเป็นระเบียบ เมื่อถึงบริเวณที่มีทุ่งหญ้าอุดมสมบูรณ์ ก็จะแยกย้ายกันกินหญ้า ก่อนที่จะกลับมารวมตัวกันอีกครั้ง ก่อนที่วิลเดอบีสต์จะข้ามแม่น้ำนั้น จะหยุดอยู่ริมตลิ่งเพื่อกินน้ำก่อน ก่อนที่จ่าฝูงตัวที่แข็งแรงที่สุด จะกระโดดลงไปเป็นตัวแรก ก่อนจะตามมาด้วยตัวอื่น ๆ จนหมด
เมื่อกลับมาถึงเซเรงเกติ ลูกวิลเดอบีสต์จะเกิดใหม่ราว 500,000 ตัวในราวเดือนกุมภาพันธ์–มีนาคม และจะร่วมเดินทางอพยพประจำปีในเดือนพฤษภาคมต่อไป
วิลเดอบีสต์พบกระจายพันธุ์ในทวีปแอฟริกา ตั้งแต่ทางตอนเหนือของเคนยาจนถึงทางใต้ของแทนซาเนีย และจนถึงแอฟริกาใต้
ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับConnochaetesที่วิกิสปีชีส์
ม้าลายธรรมดา

ม้าลายธรรมดาหรือม้าลายทุ่งหญ้า(อังกฤษ:Plains zebra, Common zebra;ชื่อวิทยาศาสตร์:Equus quagga) เป็นม้าลายชนิดหนึ่ง ที่พบกระจายพันธุ์มากที่สุดในบรรดาม้าลายทั้งหมด
ม้าลายธรรมดา มีความสูงจากกีบเท้าจนถึงหัวไหล่ประมาณ 1.2–1.4 เมตร มีความยาวลำตัว 1.9–2.4 เมตร ความยาวหาง 45–55 เซนติเมตร น้ำหนักในตัวผู้ประมาณ 230–330 กิโลกรัม และตัวเมียราว 200–300 กิโลกรัม อายุขัยโดยเฉลี่ย 15–20 ปี
ม้าลายธรรมดา มีลายแตกต่างจากม้าลายชนิดอื่น ๆ ตรงที่มีลายขนาดใหญ่สีดำพาดยาวสลับกับลายสีขาวจากหลังลงไปทั้งสองข้างของลำตัวจนถึงใต้ท้อง เป็นม้าลายที่มีปฏิสัมพันธ์กันในระหว่างสมาชิกในฝูง มีการตกแต่งร่างกายและทำความสะอาดเนื้อตัวให้กันและกัน
ม้าลายธรรมดา จะอยู่รวมฝูงกันทั้งในทุ่งหญ้าที่เป็นที่ราบหรือป่าละเมาะ บางครั้งจะรวมฝูงกันเป็นฝูงใหญ่ที่มีจำนวนสมาชิกฝูงถึงหมื่นตัว ในราวกลางปีของทุกปี ม้าลายธรรมดาประมาณ 500,000 ตัว จะร่วมกันเดินทางอพยพกับฝูงวิลเดอบีสต์อีก 1.8–2 ล้านตัว ตามเส้นทางอพยพระหว่างอุทยานแห่งชาติเซเรงเกติในแทนซาเนียกับเขตอนุรักษ์แห่งชาติมาไซมาราในเคนยา เพื่อแสวงหาแหล่งอาหาร อันได้แก่ ทุ่งหญ้าใหม่ ๆ และแหล่งน้ำ และจะเดินทางอพยพกลับพร้อมฝูงวิลเดอบีสต์ในราวเดือนกันยายน ซึ่งในระหว่างการเดินทางทั้งไปและกลับจะมีม้าลายธรรมดารวมถึงวิลเดอบีสต์ตกเป็นอาหารของสัตว์กินเนื้อต่าง ๆ เช่น จระเข้, สิงโต, เสือดาว หรือไฮยีน่า เป็นต้น
ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับEquus quaggaที่วิกิสปีชีส์
รายชื่อตัวละครในลักกีสตาร์

บทความนี้เป็นบทความที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับรายชื่อตัวละครในมังงะ,วิดีโอเกมและอนิเมะจากญี่ปุ่นเรื่องลักกี้☆สตาร์
ปรากฏตัวเพียง2ตอน แทนที่ชิราอิชิที่ถูกโยนทิ้งที่ฟูจิและหายตัวไปตั้งแต่รายการถูกทำลายโดยชิราอิชินั่นเอง
ปรากฏตัวเพียงตอนเดียวคือตอนที่23เพื่อหย่าศึกระหว่างอากิระกับชิราอิชิแล้วบิดมอเตอร์ไซด์ออกจากสตูดิโอไป
เนียโม เป็นสิ่งมีชีวิตลึกลับที่มีตัวเป็นหัวและหางของแมว ซึ่งใช้เป็นสัญลักษณ์แทนโยชิมิสึ คางามิ
ปลาฉลามก็อบลิน

ปลาฉลามก็อบลินหรือปลาฉลามปีศาจ(อังกฤษ:Goblin shark, Elfin shark;ชื่อวิทยาศาสตร์:Mitsukurina owstoni) ปลากระดูกอ่อนจำพวกปลาฉลามชนิดหนึ่ง
เป็นปลาฉลามน้ำลึกที่พบเห็นตัวได้ยาก และมีรูปร่างลักษณะประหลาด อันเป็นที่มาของชื่อและยังเป็นเพียงสิ่งมีชีวิตชนิดเดียวในวงศ์และสกุลเดียวกันนี้ก็ยังดำรงเผ่าพันธุ์มาจนถึงปัจจุบัน ถือได้ว่าเป็น "ซากดึกดำบรรพ์มีชีวิต" อีกชนิดหนึ่ง ที่มีรูปร่างแทบไม่แปรเปลี่ยนไปจากยุคก่อนประวัติศาสตร์
โดยที่ชื่อวิทยาศาสตร์นั้น ตั้งขึ้นมาจากชื่อของคะคิชิ มิตซุคุริศาสตราจารย์แห่งมหาวิทยาลัยโตเกียวซึ่งเป็นผู้ที่นำตัวอย่างที่ได้รับจากอลัน โอลสตันนักธรรมชาติวิทยาชาวอังกฤษ มอบให้แก่เดวิด สตารร์ จอร์แดนซึ่งเป็นผู้อนุกรมวิธาน ดังนั้นชื่อวิทยาศาสตร์จึงถูกตั้งเพื่อเป็นเกียรติให้แก่บุคคลทั้งสองท่านนี้ขณะที่ชื่อสามัญอาจจะแปลได้ว่ามาจากคำว่า "เท็งงุ" (ญี่ปุ่น:天狗) ซึ่งเป็นปีศาจในความเชื่อของญี่ปุ่นโบราณที่มีใบหน้าสีแดงและจมูกแหลมยาว
ปลาฉลามก็อบลิน มีความยาวเต็มที่ได้ 3 หรือ 4 เมตร (10 และ 13 ฟุต) อาศัยอยู่ในเขตน้ำลึกได้มากกว่า 100 เมตร (330 ฟุต) ซึ่งเป็นที่ ๆ แสงส่องลงไปไม่ถึง พบชุกชุมที่โตเกียวแคนยอน ซึ่งเป็นหุบผาลึกใต้ทะเลในพื้นที่อ่าวโตเกียวประเทศญี่ปุ่น โดยปกติแล้วจะมีลำตัวและครีบสีขาว แต่เมื่อถูกจับขึ้นมาจากน้ำลำตัวจะเปลี่ยนไปเป็นสีแดงเหมือนเลือดปลาฉลามก็อบลินมีลักษณะเด่น คือ บริเวณส่วนหัวด้านบนที่มีส่วนกระดูกที่ยื่นแหลมออกไปข้างหน้าเหนือกรามบน ในปากเต็มไปด้วยฟันที่แหลมคม ซึ่งส่วนหัวที่ยื่นยาวออกไปนั้น ด้านล่างประกอบไปด้วยอวัยวะเล็ก ๆ หลายร้อยอันที่ทำหน้าที่เหมือนเซนเซอร์ตรวจจับคลื่นไฟฟ้าของสิ่งมีชีวิตต่าง ๆ ที่จับได้แม้กระทั่งคลื่นไฟฟ้าอ่อนถึง 1 ในล้านโวลต์เพื่ออาหารซึ่งได้แก่ ปู หรือสัตว์น้ำชนิดต่าง ๆ ที่หลบซ่อนตัวลงในพื้นโคลนใต้ทะเล ซึ่งเป็นสถานที่ ๆ หาอาหารได้ยากยิ่ง อีกทั้งกรามยังมีกระดูกขากรรไกรที่เหมือนบานพับที่สามารถขยายออกมาเพื่อพุ่งงับเหยื่อมิให้หลุดไปได้อีกด้วย เมื่อพบเหยื่อแล้วจะใช้กรามที่ยื่นออกมานี้งับเหยื่อไว้ก่อนและค่อยดึงกลับเข้ามา โดยนักวิทยาศาสตร์สันนิษฐานว่าเหตุที่ต้องมีกรามเช่นนี้เพื่อชดเชยส่วนที่อ่อนแอของร่ายกาย เนื่องจากปลาฉลามก็อบลินไม่มีครีบหรืออวัยวะใด ๆ ที่ทำให้ว่ายน้ำเร็ว  ปลาฉลามก็อบลินจัดได้ว่าเป็นปลาฉลามชนิดที่ว่ายน้ำได้แย่มาก และเชื่อว่าปลาฉลามก็อบลินเมื่อถึงวัยเจริญพันธุ์จะขยายพันธุ์ในที่ ๆ มีอาหารสำหรับเลี้ยงตัวอ่อนอุดมสมบูรณ์ เพื่อใช้เป็นสถานที่พักเลี้ยง ส่วนปลาที่โตเต็มที่แล้วจะว่ายห่างออกไปเพื่อให้ตัวอ่อนได้มีอาหารที่เพียงพอ มิต้องแย่งกัน เพื่อความอยู่รอดของเผ่าพันธุ์
ปลาฉลามก็อบลิน ถูกค้นพบครั้งแรกในช่วงปี ค.ศ. 1873-76 จากการสำรวจของเรือเอชเอ็มเอส ชาเลนเจอร์ที่สำรวจทะเลในพื้นที่ต่าง ๆ รวมถึงเก็บรวบรวมตัวอย่างของปลาฉลามชนิดต่าง ๆ อีกเป็นจำนวนมากอีกด้วย โดยปลาฉลามก็อบลินถูกค้นพบที่นอกชายฝั่งทะเลญี่ปุ่น แต่ก็ยังเป็นเวลาอีกหลายปีต่อมาจึงถูกอนุกรมวิธานทางวิทยาศาสตร์
จนถึงปัจจุบัน ปลาฉลามก็อบลินมีรายงานการพบตัวทั่วโลกประมาณ 30 ครั้งเท่านั้น แต่ชาวประมงชาวญี่ปุ่นที่จับปลาที่โตเกียวแคนยอนจับปลาฉลามก็อบลินได้มากถึง 148 ตัว โดยจับได้ตัวแรกในปี ค.ศ. 1995 และยังเคยจับปลาฉลามก็อบลินในวัยอ่อนที่ส่วนของกรามยังไม่ยื่นออกมาได้อีกด้วยส่วนปลาฉลามก็อบลินที่ยังชีวิตมีไม่กี่ตัวเท่านั้นที่ถูกเก็บไว้ในพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำ แต่ก็มีชีวิตอยู่ได้เพียงชั่วระยะเวลาสั้น ๆ ตัวหนึ่งถูกเก็บไว้ที่มหาวิทยาลัยโตโกมีอายุได้เพียงสัปดาห์เดียว และอีกตัวหนึ่งถูกเก็บไว้ที่โตเกียวซีไลฟ์ปาร์คแต่ก็มีอยู่ได้เพียง 2 วัน
ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับMitsukurina owstoniที่วิกิสปีชีส์
เม่นต้นไม้

เม่นต้นไม้หรือเม่นบราซิล(อังกฤษ:Brazilian porcupine) เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่าCoendou prehensilisเป็นสัตว์ฟันแทะจำพวกเดียวกับเม่นมีถิ่นกำเนิดอยู่ในป่าดิบชื้นในทวีปอเมริกาใต้แถบประเทศโบลิเวีย,บราซิล,ตรินิแดดและโตเบโก, ตอนเหนือของอาร์เจนตินา,เวเนซุเอลา,กายอานาและมีรายงานพบในเอกวาดอร์ด้วย
มีลักษณะจมูกและปากเล็กแหลม ฟันแหลมคม สำหรับขบเคี้ยวอาหารและใช้เป็นอาวุธสำหรับต่อสู้ป้องกันตัวในบางครั้ง ดวงตากลมโตสีดำใบหูขนาดเล็ก รับฟังเสียงรอบข้างได้ดี ทั่วทั้งร่างกายปกคลุมด้วยหนามสั้นหนา ปลายหนามด้านบนสีขาวหรือสีเหลืองเข้มผสม ส่วนโคนหนามซึ่งติดกับผิวหนังเป็นสีเทาขาคู่หน้า ยาวกว่าคู่หลังเล็กน้อย แต่ละข้างมี 4 นิ้ว และเล็บที่แหลมคมสำหรับแกะเปลือกไม้และขุดรากพืชบางชนิด กิ่งไม้ขนาดเล็กรวมทั้งผลไม้สดเป็นอาหาร ส่วนหางยาวและค่อนข้างแข็งแรงจะใช้จับกิ่งก้านขณะเคลื่อนไหว
ใช้ชีวิตส่วนใหญ่อยู่บนต้นไม้มีนิสัยขี้อาย ชอบใช้ชีวิตอยู่ตามลำพังตัวเดียว ออกหากินในเวลากลางคืนกลางวันจะพักผ่อนหลับนอนอยู่ตามโพรงไม้ บางครั้งอาจพบอยู่ตามโพรงดินที่ขุดลึกไป 6-10เมตรขนาดโตเต็มที่ขนาดลำตัวมีความยาว 300-600มิลลิเมตรและหางจะมีความยาวเกือบเท่าขนาดลำตัวหรือยาวเพิ่มอีก 330-485 มิลลิเมตร น้ำหนักตัวเฉลี่ย 2-5กิโลกรัมตกลูกครั้งละตัวเดียว  เม่นต้นไม้แรกเกิดถูกปกคลุมด้วยเส้นขนสีแดงและหนามเล็ก ๆ ที่จะแข็งตัวเร็วหลังจากเกิด
มักส่งเสียงร้องเมื่อพบอันตรายใกล้ตัวคล้ายเสียงร้องไห้เมื่อพบกับศัตรูจะขดตัวกลมคล้ายลูกบอลคล้ายตัวลิ่น
ในประเทศไทยเม่นต้นไม้ถูกนำเข้ามาแสดงครั้งแรกในวันปลาสวยงามแห่งชาติ ที่ห้างเดอะมอลล์งามวงศ์วาน ระหว่างวันที่2 ตุลาคมจนถึง10 ตุลาคมพ.ศ. 2553
ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับCoendou prehensilisที่วิกิสปีชีส์
ค้างคาวสเปกตรัม

สำหรับค้างคาวแวมไพร์แปลงอย่างอื่น ดูที่:ค้างคาวแวมไพร์แปลง
ค้างคาวสเปกตรัมหรือค้างคาวแวมไพร์แปลง(อังกฤษ:Spectral bat, False vampire bat;ชื่อวิทยาศาสตร์:Vampyrum spectrum–แวมไพรัม สเปกตรัม) เป็นค้างคาวขนาดใหญ่ชนิดหนึ่ง เป็นค้างคาวชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในสกุลVampyrum
ค้างคาวสเปกตรัมจัดเป็นค้างคาวขนาดใหญ่ ถือเป็นค้างคาวขนาดใหญ่ที่สุดที่พบได้ในซีกโลกใหม่โดยมีความกว้างของปีกเมื่อกางออกได้ถึง 60–91.4 เซนติเมตร (24–36 นิ้ว) โดยมีตัวอย่างที่กว้างมากกว่า 100 เซนติเมตร (39 นิ้ว) ความยาวลำตัว 12.5–13.5 เซนติเมตร (4.9–5.3 นิ้ว) และมีน้ำหนักประมาณ 145–190 กรัม (5.1–6.7 ออนซ์)
ถูกเรียกว่าเป็นค้างคาวแวมไพร์แปลง (ซึ่งมิใช่Megadermatidaeที่พบในทวีปเอเชีย) ด้วยมีพฤติกรรมที่คล้ายคลึงกับค้างคาวแวมไพร์หรือค้างคาวดูดเลือด หากแต่ค้างคาวผีจะไม่ดูดเลือดเป็นอาหาร แต่จะมีพฤติกรรมบินโฉบสัตว์อื่นกินเป็นอาหาร เช่นหนูและนกโดยเฉพาะนกพิราบหรือแม้แต่ค้างคาวเหมือนกัน สามารถบินโฉบจับได้ทั้งบนพื้นและกลางอากาศ ด้วยการใช้ประสาทสัมผัสที่ดีเลิศทางการดมและฟังเสียงจากระบบเอคโคโลเคชั่นที่ฟังจากเสียงสะท้อนจากวัตถุที่มันปล่อยเสียงออกมาคล้ายกับโซนาร์
กระจายพันธุ์ในป่าดิบชื้นตั้งแต่ตอนใต้ของประเทศเม็กซิโก,ทวีปอเมริกากลาง, ตอนเหนือของทวีปอเมริกาใต้และประเทศตรินิแดดและโตเบโก
ค้างคาวสเปกตรัม ออกหากินในเวลากลางคืนเหมือนค้างคาวชนิดอื่น สามารถจับสัตว์ที่มีขนาดใหญ่กว่าและแข็งแรงกว่าได้รวมถึงเหยื่อที่มีกลิ่นแรง บางครั้งเป็นสัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำ หรือสัตว์เลื้อยคลาน โดยจะโจมตีขณะอยู่บนกิ่งไม้มากกว่าหลบอยู่ในโพรง แต่อัตราน้ำหนักของเหยื่อโดยเฉลี่ยจะอยู่ที่ 20–150 กรัม (0.71–5.3 ออนซ์) ซึ่งเท่ากับน้ำหนักของตัวมันเอง และพบว่าสามารถกินนกที่แตกต่างกันได้มากถึง 18 ชนิด รวมถึงสัตว์ขนาดเล็กอย่างแมลง เช่น จิ้งหรีด, จักจั่น ด้วย
ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับVampyrum spectrumที่วิกิสปีชีส์
จังหวัดมารือ

จังหวัดมารือ(เติร์กเมน:Mary welaýaty) เป็นหนึ่งในห้าจังหวัดของเติร์กเมนิสถานตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศ มีอาณาเขตติดกับประเทศอัฟกานิสถานมีเมืองหลวงคือเมืองมารือกินเนื้อที่อยู่ที่ 87,150 ตารางกิโลเมตร (33,650 ตารางไมล์) และมีประชากรอยู่ที่ 1,613,386 คนตามสำมะโนเมื่อปี 2022ความหนาแน่นของประชากรโดยเฉลี่ยในจังหวัดนี้อยู่ที่ประมาณ 15 คนต่อตารางกิโลเมตร แต่ในโอเอซิสที่ซึ่งมีการพัฒนาแล้วที่สุดจะมีสูงถึง 150 ถึง 200 คนต่อตารางกิโลเมตร
ในปี 2000 จังหวัดมารือมีประชากรคิดเป็นร้อยละ 23 ของประเทศ ร้อยละ 19 มีงานทำ จังหวัดมารือมีผลผลิตทางการเกษตรคิดเป็นร้อยละ 26 (ตามมูลค่า) และมีผลผลิตทางอุตสาหกรรมคิดเป็นร้อยละ 21 ของประเทศอุตสาหกรรมในจังหวัดนี้มีหลากหลาย แต่ที่โดดเด่นคือการสกัดก๊าซธรรมชาติจากแหล่งก๊าซ Galkynysh การผลิตไฟฟ้า สิ่งทอ การทอพรม อุตสาหกรรมเคมี และอาหาร ในปี 2001 จังหวัดนี้มีการผลิตไฟฟ้าคิดเป็นร้อยละ 74 ของประเทศ และมีการขุดเจาะก๊าซธรรมชาติคิดเป็นร้อยละ 26 ของประเทศ
การเกษตรในจังหวัดมารือได้รับการชลประทานโดยคลองการากุมซึ่งไหลจากตะวันออกไปตะวันตกผ่านใจกลางจังหวัด และโดยแม่น้ำมูร์กาบ (Marghab) ซึ่งไหลจากใต้ไปเหนือโดยมาจากอัฟกานิสถาน ในขณะที่ส่วนทางตอนเหนือของจังหวัดอยู่ในเขตนิเวศทะเลทรายทางตอนใต้ของเอเชียกลาง ส่วนทางตอนใต้ของจังหวัดมีลักษณะเป็นทุ่งหญ้าสะวันนาที่เต็มไปด้วยพิสตาชิโอและกกทะเลทราย ซึ่งได้รับการจัดให้เป็นเขตกึ่งทะเลทรายบาดคิซ-คาราบิล (Badkhiz-Karabil) โดยกองทุนสัตว์ป่าโลก
เมืองเมร์วโบราณซึ่งได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยองค์การ UNESCOถือเป็นแหล่งท่องเที่ยวทางโบราณคดีหลักของจังหวัดมารือ โดยเมืองนั้นเป็นหนึ่งในเมืองโอเอซิสที่ได้รับการอนุรักษ์ไว้เป็นอย่างดีที่สุดแห่งหนึ่งบนเส้นทางสายไหม
เมืองศูนย์กลางการบริหารจังหวัดมารือคือเมืองมารือตั้งอยู่ที่จุดตัดระหว่างแม่น้ำมูร์กาบ (Murghab) กับคลองการากุม เมืองสำคัญอื่น ๆ ได้แก่ Baýramaly (รัสเซีย:Байрам-Али) Ýolöten (รัสเซีย:Иолотань) และ Serhetabat (รัสเซีย:Серхетабад, เดิมทีเติร์กเมน:Guşgy,รัสเซีย:Кушка) บนชายแดนที่ติดกับอัฟกานิสถาน
37°0′N62°0′E﻿ / ﻿37.000°N 62.000°E﻿ /37.000; 62.000
กัมปาลา

กัมปาลา(อังกฤษ:Kampala) เป็นเมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่ที่สุดของประเทศยูกันดาตั้งอยู่ใกล้ทะเลสาบวิกตอเรียมีอุตสาหกรรมสิ่งทอและการแปรรูปอาหาร จากข้อมูลปี ค.ศ. 2011 คาดว่ามีประชากรราว 1,659,600 คน
ลิ่นยักษ์

ลิ่นยักษ์(อังกฤษ:giant pangolin) เป็นลิ่นชนิดหนึ่ง มีถิ่นอาศัยในทวีปแอฟริกากระจายพันธุ์ตามแนวเส้นศูนย์สูตรจากแอฟริกาตะวันตกถึงประเทศยูกันดาเป็นลิ่นขนาดใหญ่ที่สุดในวงศ์ลิ่น กินมดและปลวกเป็นอาหาร จัดจำแนกโดยโยฮันน์ คาร์ล วิลเฮล์ม อินลินเกอร์ (Johann Karl Wilhelm Illiger) ในปี ค.ศ. 1815
ลิ่นย้กษ์เป็นลิ่นขนาดใหญ่ที่สุด มวลโดยเฉลี่ยยังไม่มีการวัด แต่ตัวอย่างหนึ่งพบว่าหนัก 33 กก. ตัวผู้ใหญ่กว่าตัวเมีย ตัวผู้ยาวประมาณ 140 ซม. ตัวเมียยาวประมาณ 125 ซม. มีเกล็ดสีน้ำตาลถึงสีน้ำตาลแดงจากหัวถึงหาง เหมือนลิ่นชนิดอื่นในวงศ์ ลิ่นย้กษ์มีขนตา จมูกยาว หางหนา และกรงเล็บหน้าขนาดใหญ่
ลิ่นยักษ์กระจายพันธุ์ในประเทศยูกันดา,ประเทศแทนซาเนีย, และทางตะวันตกของประเทศเคนยาพบในภูมิประเทศแบบทุ่งหญ้าสะวันน่า ป่าฝน และป่าทั่วไป
นกกระเรียนมงกุฎเทา

นกกระเรียนมงกุฎเทาหรือนกกระเรียนหงอนพู่(อังกฤษ:Grey crowned crane;ชื่อวิทยาศาสตร์:Balearica regulorum) เป็นนกในวงศ์นกกระเรียนพบในทุ่งหญ้าสะวันนาในทวีปแอฟริกาทางใต้ของทะเลทรายซาฮาราทำรังในพื้นที่เปียกชื้น ไม่ใช่นกอพยพ
นกกระเรียนมงกุฎเทามี 2 ชนิดย่อยคือ ชนิดย่อยแอฟริกาตะวันออก (B. r. gibbericeps, นกกระเรียนจุก) พบจากทางตะวันออกของสาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโกถึงประเทศยูกันดาและประเทศเคนยาถึงทางตะวันออกของประเทศแอฟริกาใต้มันมีพื้นที่หนังเปลือยสีแดงบนหน้าเหนือแต้มสีขาวขนาดใหญ่ใหญ่กว่าอีกชนิดย่อยB. r. regulorum(นกกระเรียนมงกุฎแอฟริกาใต้) พบจากประเทศแองโกลาลงใต้ถึงประเทศแอฟริกาใต้
นกกระเรียนชนิดนี้และญาติของมันนกกระเรียนมงกุฎดำเป็นนกกระเรียนที่สามารถเกาะคอนบนต้นไม้ได้ เพราะมีนิ้วเท้าหลังยาวพอที่จะจับกิ่งไม้ได้ ด้วยเหตุผลนี้จึงเชื่อว่านกกระเรียนสกุลBalearicaเป็นสมาชิกที่คล้ายบรรพบุรุษของนกกระเรียนเป็นอย่างมาก
นกกระเรียนมงกุฎเทามีการจับคู่ผสมพันธุ์ที่ประกอบไปด้วยการเต้นรำ การก้มตัว และ การกระโดด มันเปล่งเสียงร้องจากการขยายตัวของถุงลมสีแดงที่คอ ทำให้เสียงร้องของมันต่างจากเสียงคล้ายแตรของนกกระเรียนชนิดอื่น
รังสร้างจากหญ้าและพืชอื่นๆในพื้นที่ชุ่มน้ำ นกกระเรียนมงกุฎเทาวางไข่ครั้งละ 2-5 ฟอง พ่อและแม่ช่วยกันฟักไข่และใช้เวลา 28-31 วันจึงฟักเป็นตัว ลูกนกขนจะขึ้นเต็มที่ใน 56-100 วัน
นกกระเรียนมงกุฎเทาสูงประมาณ 1 เมตร หนัก 3.5 กิโลกรัม ขนลำตัวเป็นสีเทา ปีกมีสีขาวเด่น ที่หัวมีพู่ขนแข็งสีทอง แก้มสีขาว มีถุงลมที่คอสีแดง ปากสั้นสีเทา และขาสีดำ ทั้งสองเพศมีลักษณะคล้ายกัน เพศผู้ตัวใหญ่กว่าเล็กน้อย นกวัยอ่อนมีสีเทามากกว่านกที่โตเต็มวัยกับมีขนสีน้ำตาลอมเหลืองที่หน้า
นกกระเรียนมงกุฎเทากินเมล็ดหญ้า แมลง และสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังอื่นๆ เป็นอาหาร
นกกระเรียนมงกุฎเทาเป็นนกประจำชาติของประเทศยูกันดา ปรากฏอยู่ในธงชาติและตราแผ่นดิน
สำหรับในประเทศไทย นกกระเรียนมงกุฎเทามีจัดแสดงในหลายสวนสัตว์ทั่วประเทศ โดยในกลางปี ค.ศ. 2015 ได้มีลูกนกเกิดใหม่จำนวน 2 ตัวในสวนสัตว์เชียงใหม่นับเป็นความสำเร็จในการขยายพันธุ์เป็นครั้งแรกในรอบ 18 ปี
ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับBalearica regulorumที่วิกิสปีชีส์
จระเข้แม่น้ำไนล์

จระเข้แม่น้ำไนล์(อังกฤษ:Nile crocodile;ชื่อวิทยาศาสตร์:Crocodylus niloticus) เป็นจระเข้ชนิดหนึ่ง ที่มีขนาดใหญ่
จระเข้แม่น้ำไนล์ เป็นจระเข้ขนาดใหญ่เป็นอันดับที่สองรองมาจากจระเข้น้ำเค็ม(C. porosus) ตัวผู้มีความยาวเฉลี่ย 3-5 เมตร แต่ตัวที่ยิ่งมีอายุมากจะยาวได้มากกว่านั้น ขณะที่ตัวเมียจะมีความยาวได้ตั้งแต่ 2.4-4 เมตร น้ำหนักตั้งแต่ 225-500 กิโลกรัม แต่ตัวผู้ที่ใหญ่อาจหนักได้ถึง 750 กิโลกรัม มีรายงานพบตัวที่ยาวที่สุดในแทนซาเนียมีความยาว 6.47 เมตร น้ำหนักประมาณ 1,090 กิโลกรัม
จระเข้แม่น้ำไนล์ กระจายพันธุ์อยู่ทั่วไปในแหล่งน้ำและพื้นที่ชุ่มน้ำต่าง ๆ ที่เป็นน้ำจืดทั่วทวีปแอฟริกาแม้ว่าจะเป็นแหล่งน้ำที่ตื้นและมีโคลนขุ่นก็ตาม มีพฤติกรรมอาศัยอยู่รวมเป็นฝูงขนาดใหญ่ เป็นสัตว์ที่ล่าปลารวมถึงสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมขนาดใหญ่เป็นอาหาร เช่นม้าลาย,กาเซลล์,แอนทิโลปต่าง ๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วงที่สัตว์เหล่านี้อพยพข้ามแม่น้ำ จระเข้แม่น้ำไนล์จะมารอดักซุ่มและโจมตีโดยเฉพาะตัวที่เล็กและอ่อนแอกว่า หรือแม้แต่ซุ่มดักรอใต้น้ำจนกระทั่งสัตว์เหล่านี้มากินน้ำริมตลิ่ง ก็จะโผล่ตัวมางับลากลงไปกดเหยื่อให้จมน้ำตายก่อนแล้วค่อยกินรวมถึงมีพฤติกรรมกินพวกเดียวกันเองด้วย
จระเข้แม่น้ำไนล์ สามารถซุ่มอยู่นิ่ง ๆ ใต้น้ำได้นานถึง 2 ชั่วโมงครึ่งก่อนจะขึ้นมาหายใจ ในตัวที่โตเต็มที่สามารถอดอาหารได้นานถึง 10 เดือนโดยไม่กินอะไรได้และตัวเมียสามารถเก็บพักน้ำเชื้อจากการผสมพันธุ์ของตัวผู้ไว้ในตัวได้เป็นเวลาค่อนข้างนานในธรรมชาติ จระเข้แม่น้ำไนล์มีถิ่นอาศัยถิ่นเดียวกับฮิปโปโปเตมัสซึ่งเป็นสัตว์ขนาดใหญ่และมีอันตรายเช่นกัน แม้ทั้งสองชนิดอาจมีการปะทะกันบ้าง แต่โดยทั่วไปก็จะแบ่งพื้นที่อาศัยกันเป็นอย่างดี
นอกจากนี้แล้ว จระเข้แม่น้ำไนล์ยังได้ชื่อว่าเป็นสัตว์ที่มีอันตรายต่อมนุษย์มากที่สุดชนิดหนึ่งของทวีปแอฟริกาทุกปีจะมีผู้ถูกจระเข้ทำร้ายและสังหารเสียชีวิตปีหนึ่งคิดเป็นจำนวนหลักร้อยหรืออาจจะถึงหลักพัน โดยชาวอียิปต์โบราณจะนับถือจระเข้แม่น้ำไนล์เป็นทูตของเทพเจ้าและมีการทำมัมมี่ให้แก่จระเข้ตัวที่ตายไปแล้วด้วยโดยเศียรของโซเบกหรือเซเบก ซึ่งเป็นเทพเจ้าที่เป็นผู้ให้กำเนิดแม่น้ำไนล์ก็เป็นรูปจระเข้แม่น้ำไนล์ เชื่อกันว่าแม่น้ำไนล์กำเนิดมาจากเขาทั้งสองข้างของโซเบกกระนั้นในปัจจุบัน จระเข้แม่น้ำไนล์ก็ยังถูกล่าเพื่อนำหนังไปใช้ในอุตสาหกรรมประเภทต่าง ๆ จนคาดว่าจำนวนที่เหลือในธรรมชาติน่าจะมีราว 250,000-500,000 ตัว
กุสตาฟซึ่งเป็นจระเข้ที่ได้ชื่อว่าสังหารและกินมนุษย์ไปแล้วกว่า 300 คน มีขนาดความยาวกว่า 20 ฟุต อายุมากกว่า 60 ปี อาศัยอยู่ในตอนเหนือของบูรุนดีก็เป็นจระเข้แม่น้ำไนล์ด้วยเช่นกัน
ปัจจุบัน จระเข้ที่พบในทวีปแอฟริกา ในอดีตที่เคยเชื่อกันว่ามีแค่ชนิดเดียว คือ จระเข้แม่น้ำไนล์ ได้ถูกศึกษาทางดีเอ็นเอแล้วพบว่ามี 2 ชนิด โดยชนิดที่ถูกแยกออกมานั้น คือCrocodylus suchusซึ่งเดิมเคยเป็นชนิดย่อยของจระเข้แม่น้ำไนล์ ซึ่งจระเข้ชนิดนี้มีขนาดเล็กกว่า อีกทั้งยังมียังมีความแตกต่างกันทางสรีระภายนอก เช่น ลักษณะหัวกะโหลก หรือการเรียงตัวของเกล็ด เป็นต้น นอกจากนี้แล้วยังมีการกระจายพันธุ์ที่แตกต่างออกไปอีกด้วย กล่าว คือ จระเข้แม่น้ำไนล์มีถิ่นกระจายพันธุ์อยู่ทางด้านภาคตะวันออกของทวีปแอฟริกามากกว่า ซึ่งจระเข้ชนิดใหม่นี้เป็นชนิดที่ชาวอียิปต์โบราณนิยมนำไปทำมัมมี่มากกว่า
การท่องเที่ยวในประเทศยูเครน

ประเทศยูเครนเคยดึงดูดชาวต่างชาติมากกว่า 20 ล้านคนทุกปี (23 ล้านคนใน ค.ศ. 2012) แต่ตั้งแต่ ค.ศ. 2014 จำนวนนี้ลดลงเหลือประมาณ 10 ล้านคน ผู้มาเยือนส่วนใหญ่มาจากยุโรปตะวันออก แต่ยังมาจากยุโรปตะวันตก ตลอดจนตุรกีและอิสราเอล
ประเทศยูเครนเป็นจุดหมายปลายทางบนทางแยกระหว่างยุโรปกลางและยุโรปตะวันออก ระหว่างเหนือและใต้ มีพรมแดนติดกับรัสเซียและอยู่ไม่ไกลจากตุรกีมีทิวเขา –เทือกเขาคาร์เพเทียนเหมาะสำหรับการเล่นสกี, เดินป่า, ตกปลา และล่าสัตว์ ส่วนแนวชายฝั่งทะเลดำเป็นจุดหมายปลายทางยอดนิยมในช่วงฤดูร้อนสำหรับนักท่องเที่ยวประเทศยูเครนมีไร่องุ่นที่ผลิตไวน์พื้นเมือง, ซากปรักหักพังของปราสาทโบราณ, อุทยานประวัติศาสตร์, โบสถ์ออร์ทอดอกซ์, คาทอลิก และโปรเตสแตนต์ ตลอดจนสุเหร่าและโบสถ์ยิวอีกสองสามแห่ง ส่วนเคียฟซึ่งเป็นเมืองหลวงของประเทศมีสิ่งปลูกสร้างที่เป็นเอกลักษณ์จำนวนมาก เช่นอาสนวิหารเซนต์โซเฟียและถนนกว้างมีเมืองอื่น ๆ ที่รู้จักกันดีในหมู่นักท่องเที่ยวเช่น เมืองท่าออแดซาและเมืองเก่าอย่างลวิวทางทิศตะวันตก ยูเครนตะวันตกส่วนใหญ่ ซึ่งเคยอยู่ภายในพรมแดนของสาธารณรัฐโปแลนด์ก่อนสงครามโลกครั้งที่สองเป็นจุดหมายปลายทางยอดนิยมสำหรับชาวโปแลนด์ ส่วนคาบสมุทรไครเมียซึ่งเป็น "ทวีป" เล็ก ๆ ของตัวเอง เป็นสถานที่พักผ่อนยอดนิยมสำหรับนักท่องเที่ยวสำหรับการว่ายน้ำ หรือการอาบแดดในทะเลดำ โดยมีสภาพอากาศที่อบอุ่น, ภูเขาที่ขรุขระ, ที่ราบสูง และซากปรักหักพังโบราณ แม้ว่าการค้าการท่องเที่ยวจะได้รับผลกระทบอย่างรุนแรงจากการยึดครองและการผนวกดินแดนของรัสเซียใน ค.ศ. 2014เมืองต่าง ๆ ที่นั่น ได้แก่เซวัสโตปอลและยัลตา– ซึ่งเป็นที่ตั้งของการประชุมสันติภาพเมื่อสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่สองผู้มาเยือนยังสามารถใช้บริการล่องเรือในแม่น้ำนีเปอร์จากเคียฟไปยังชายฝั่งทะเลดำ ส่วนอาหารยูเครนมีประวัติศาสตร์อันยาวนานและมีอาหารต้นตำรับที่หลากหลาย
อุตสาหกรรมการท่องเที่ยวของประเทศโดยทั่วไปถือว่าด้อยพัฒนา แต่ก็ให้การสนับสนุนที่สำคัญสำหรับเศรษฐกิจของยูเครน ประเทศยูเครนมีข้อได้เปรียบบางประการ ซึ่งรวมถึงค่าใช้จ่ายที่ต่ำกว่าจุดหมายปลายทางในทวีปยุโรปอื่น ๆ มาก เช่นเดียวกับการเข้าใช้โดยไม่ต้องขอวีซ่าสำหรับคนส่วนใหญ่จากทวีปยุโรป, อดีตสหภาพโซเวียต และทวีปอเมริกาเหนือ ทั้งนี้ ตั้งแต่ ค.ศ. 2005 พลเมืองของสหภาพยุโรปและสมาคมการค้าเสรียุโรป, สหรัฐ, แคนาดา, ญี่ปุ่น และเกาหลีใต้ ไม่ต้องขอวีซ่าสำหรับการเยือนประเทศยูเครนเพื่อการท่องเที่ยวอีกต่อไปนอกจากนี้ พลเมืองของรัสเซียและเครือรัฐเอกราชอื่น ๆ ไม่จำเป็นต้องขอวีซ่า (ยกเว้นประเทศเติร์กเมนิสถาน)
สภากาชาดยูเครน

สภากาชาดยูเครน(ยูเครน:Товариство Червоного Хреста України, Tovarystvo Chervonoho Khresta Ukrayiny) เป็นสมาคมเพื่อมนุษยธรรมและการกุศลที่ไม่แสวงหาผลกำไรของประเทศยูเครนดำเนินการในการจัดการภัยพิบัติ สุขภาพและการดูแล บริการติดตามกิจกรรมเยาวชน/อาสาสมัคร และการปกป้องศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์
สภากาชาดยูเครนก่อตั้งขึ้นในวันที่ 18 เมษายน ค.ศ. 1918 ในกรุงเคียฟในฐานะสมาคมมนุษยธรรมอิสระของสาธารณรัฐประชาชนยูเครนภารกิจเร่งด่วนของสมาคมคือการช่วยเหลือผู้ลี้ภัยและเชลยศึกการดูแลคนพิการ เด็กกำพร้า การต่อสู้กับความอดอยากและโรคระบาด การสนับสนุนและการจัดที่พักผู้ป่วย โรงพยาบาล และโรงอาหารสาธารณะ
ตั้งแต่ ค.ศ. 1920 เมื่อยูเครนถูกรวมเป็นส่วนหนึ่งของสหภาพโซเวียต และจนถึง  ค.ศ. 1991 สภากาชาดยูเครนได้ทำหน้าที่เป็นส่วนหนึ่งของสภากาชาดโซเวียต
เมื่อโครงสร้างของกองทัพผู้ก่อการกำเริบยูเครนรวมเป็นหนึ่งเดียวใน ค.ศ. 1943 สภากาชาดยูเครนได้ถูกก่อตั้งขึ้นใหม่โดยแยกมาจากสภากาชาดโซเวียต โดยในงานนี้ให้การดูแลทหารของกองทัพผู้ก่อการกำเริบยูเครนที่ป่วยและบาดเจ็บ ดึงดูดแพทย์ที่มีคุณสมบัติเหมาะสม เตรียมการจัดหาและการผลิตยา โรงพยาบาลใต้ดินที่มีอุปกรณ์ครบครัน และจัดชั้นเรียนสำหรับแพทย์และทหารใหม่ของกองทัพผู้ก่อการกำเริบยูเครนและเตรียมคู่มือทางการแพทย์พิเศษ
กฎหมายกาชาดผ่านความเห็นชอบจากรัฐสภายูเครนใน ค.ศ. 1999
ใน ค.ศ. 2001 สภากาชาดยูเครนมีผู้สนับสนุนและนักเคลื่อนไหวมากกว่า 6.3 ล้านคน องค์กรมีส่วนร่วมในโครงการด้านมนุษยธรรมมากกว่า 40 โครงการทั่วประเทศยูเครน ซึ่งส่วนใหญ่ได้รับทุนจากการบริจาคสาธารณะและความร่วมมือขององค์กร ตามการประเมินของตนเอง สมาคมให้บริการทุกปีแก่ผู้สูงอายุที่โดดเดี่ยวมากกว่า 105,000 คน ผู้พิการราว 23,000 คนในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองและคนงานพิการ ทหารผ่านศึกมากกว่า 25,000 คน และผู้ใหญ่มากกว่า 8,000 คน พิการตั้งแต่ยังเด็ก นอกจากนี้ยังมีการให้ความช่วยเหลือเด็กกำพร้าและพิการด้วย
สภากาชาดยูเครน (ตั้งแต่ปี 1993) เป็นสมาชิกของขบวนกาชาดและเสี้ยววงเดือนแดงนานาชาติ
ให้ยืม-เช่า

นโยบายให้ยืม-เช่า(อังกฤษ:Lend-Lease) มีชื่ออย่างเป็นทางการว่า "รัฐบัญญัติส่งเสริมการป้องกันสหรัฐ" (อังกฤษ:An Act to Promote the Defense of the United States), (Pub.L. 77–11, H.R. 1776, 55 Stat. 31, ตรา 11 มีนาคม ค.ศ. 1941)เป็นโครงการซึ่งสหรัฐจัดหาอาหาร น้ำมันและยุทโธปกรณ์แก่ฝรั่งเศสเสรีสหราชอาณาจักรสาธารณรัฐจีนและต่อมาสหภาพโซเวียตและชาติสัมพันธมิตรอื่นระหว่าง ค.ศ. 1941 ถึงเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1945 ซึ่งรวมเรือรบและเครื่องบินรบ ตลอดจนอาวุธอื่น มีการลงนามเป็นกฎหมายเมื่อวันที่ 11 มีนาคม ค.ศ. 1941 และสิ้นสุดเมื่อเดือนกันยายน ค.ศ. 1945 โดยทั่วไป การช่วยเหลือนั้นไม่คิดราคา แต่ให้คืนเครื่องมือบางอย่าง (เช่น เรือ) หลังสงคราม เพื่อเป็นการตอบแทน สหรัฐได้รับเช่าฐานทัพบกและเรือในดินแดนฝ่ายสัมพันธมิตรระหว่างสงคราม
มีการส่งกำลังบำรุงรวม 50,100 ล้านดอลลาร์สหรัฐ (เทียบเท่า 659,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐปัจจุบัน) หรือ 17% ของรายจ่ายสงครามทั้งหมดของสหรัฐโดยทั้งหมด 31,400 ล้านดอลลาร์สหรัฐถูกส่งไปบริเตน 11,300 ล้านดอลลาร์สหรัฐถูกส่งไปสหภาพโซเวียต 3,200 ล้านดอลลาร์สหรัฐถูกส่งไปฝรั่งเศส 1,600 ล้านดอลลาร์สหรัฐถูกส่งไปจีน และอีก 2,600 ล้านดอลลาร์สหรัฐถูกส่งไปฝ่ายสัมพันธมิตรอื่น นโยบายให้ยืม-เช่าย้อนกลับประกอบด้วยบริการอย่างการเช่าฐานทัพซึ่งให้แก่สหรัฐ รวมเป็น 7,800 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ซึ่งในจำนวนนี้ 6,800 ล้านดอลลาร์สหรัฐมาจากบริเตนและเครือจักรภพเงื่อนไขของความตกลงกำหนดให้ใช้ยุทโธปกรณ์จนคืนหรือถูกทำลาย ในทางปฏิบัติ มีการคืนยุทโธปกรณ์น้อยมาก มีการขายกำลังบำรุงที่มาถึงหลังวันสิ้นสุดในราคาที่ลดมาก 1,075 ล้านปอนด์ โดยใช้เงินกู้ระยะยาวจากสหรัฐ แคนาดาดำเนินโครงการคล้ายกันที่เรียก ความช่วยเหลือร่วมกัน ซึ่งส่งเงินกู้ 1,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐ และกำลังบำรุงและบริการมูลค่า 3,400 ล้านดอลลาร์สหรัฐแก่บริเตนและฝ่ายสัมพันธมิตรอื่น
โครงการนี้ยุติการแสร้งเป็นกลางของสหรัฐอย่างชะงัดและเป็นก้าวเด็ดขาดจากนโยบายไม่แทรกแซง ซึ่งครอบงำความสัมพันธ์ระหว่างประเทศของสหรัฐตั้งแต่ ค.ศ. 1931
สัตว์รังควาน

สัตว์รังควานหรือสัตว์ก่อความรำคาญ(อังกฤษ:pest) หมายถึงสัตว์หลายชนิดที่รบกวนมนุษย์หรือสิ่งที่เกี่ยวข้องกับมนุษย์ในความหมายอย่างกว้างอาจรวมถึงหนอนพยาธิปรสิตจุลชีพก่อโรควัชพืชด้วย ในความหมายที่กว้างที่สุด สัตว์รังควานอาจหมายถึงผู้แข่งขันของมนุษยชาติ
อาหารฟังก์ชัน

อาหารฟังก์ชัน,อาหารเชิงหน้าที่หรือผลิตภัณฑ์อาหารสุขภาพ(อังกฤษ:Functional food) เป็นอาหารที่มีการเติมส่วนผสมใหม่ หรือเพิ่มส่วนผสมที่มีอยู่แล้ว เพื่อเพิ่มความสามารถของกลไกในร่างกายในการดูแลสุขภาพหรือป้องกันโรคอาหารฟังก์ชันเป็นอาหารต่อเนื่องชนิดหนึ่งซึ่งผู้บริโภคอาจเลือกบริโภคเพื่อเสริมสุขภาพหรือเพื่อบรรเทาโรคได้
อาหารฟังก์ชันสามารถแบ่งได้เป็นอาหารจำพวกจัดเตรียมเพื่อความสะดวกในการรับประทาน หรืออาหารที่มีการเพิ่มคุณค่าทางอาหารเพื่อเสริมสร้างการทำงานของร่างกาย เช่น ผลิดภัณท์เสริมวิตามิน อาหารหมักที่มีเชื้อมีชีวิตที่เมื่อเพาะแล้วมีประโยชน์ต่อร่างกาย  (ตัวอย่างได้แก่จุลินทรีย์) ซึ่งมีการเพาะไว้แล้วนำมาทำเป็นนมเปรี้ยว) แต่ทั้งนี้ไม่นับอาหารที่เพิ่มส่วนผสมหนึ่ง ๆ เข้าไปเพื่อให้เป็นไปตามระเบียนปฏิบัติของทางราชการ และไม่มีการแสดงข้อมูลส่วนผสมที่เพิ่ม เพื่อประโยชน์ในการลดปัญหาสาธารณสุข เช่น โรคกระดูกอ่อนอาหารที่เติมส่วนผสมแต่ไม่นับเป็นอาหารฟังก์ชัน อาทิเช่นเกลือเสริมไอโอดีน การเติมวิตามินดีในนมเป็นต้น
อาหารฟังก์ชันเป็นสาขาวิชาเกิดใหม่สาขาหนึ่งในวิทยาศาสตร์การอาหารเนื่องจากผู้บริโภคปัจจุบันให้ความตระหนักถึงสุขภาพตนเองมากขึ้น รวมถึงความสามารถของผู้ขายที่จะสร้างจุดขายใหม่ในผลิตภัณฑ์ของตน
นิยามคำว่าอาหารฟังก์ชัน เริ่มมีการใช้ครั้งแรกในยุค ค.ศ. 1980 ซึ่งมีกระบวนการอนุมัติอาหารฟังก์ชันจากภาครัฐที่เรียกว่า "อาหารบ่งใช้สำหรับร่างกาย" (Food for Specified Health Uses; FOSHU)
การท่องเที่ยวในประเทศอุรุกวัย

การท่องเที่ยวในประเทศอุรุกวัยเป็นส่วนสำคัญของเศรษฐกิจของประเทศ
สถานที่ท่องเที่ยวของประเทศอุรุกวัยได้แก่ปุนตาเดลเอสเต,ปิเรียโปลิส,มอนเตวิเดโอ,โกโลเนียเดลซากราเมนโต,ซัลโต,ลาบาเยฆา,โรชา,อาร์ติกัส,ริเบราและอื่น ๆ
ใน ค.ศ. 2007 ได้มีนักท่องเที่ยวมาเยือน 1.8 ล้านคน และใช้จ่ายไปประมาณ 800 ล้านดอลลาร์สหรัฐ โดยค่าใช้จ่ายในการท่องเที่ยวในประเทศคิดเป็นประมาณ 60 เปอร์เซ็นต์ของกิจกรรมการท่องเที่ยวของประเทศ
อุรุกวัยเป็นประเทศในลาตินอเมริกาที่ได้รับนักท่องเที่ยวมากที่สุดเมื่อเทียบกับจำนวนประชากร สำหรับประเทศอุรุกวัย การท่องเที่ยวของชาวอาร์เจนตินาคิดเป็น 56 เปอร์เซ็นต์ของการท่องเที่ยวขาเข้าระหว่างประเทศ และ 70 เปอร์เซ็นต์ในช่วงฤดูร้อน ซึ่งแม้ว่านักท่องเที่ยวชาวอาร์เจนตินาจะเป็นตลาดเป้าหมายที่สำคัญสำหรับการท่องเที่ยวในประเทศอุรุกวัย แต่ในช่วงไม่กี่ปีมานี้ ประเทศดังกล่าวสามารถจัดตำแหน่งตัวเองให้เป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่สำคัญในตลาดอื่น ๆ ได้ โดยได้รับนักท่องเที่ยวจำนวนมากจากประเทศต่าง ๆ เช่นบราซิล,ปารากวัยและสหรัฐ ท่ามกลางบุคคลอื่น
ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้สุดของประเทศ บนคาบสมุทรเล็ก ๆ ซึ่งเป็นที่มาของชื่อ และถือเป็นขอบเขตทั่วไปบนชายฝั่งอุรุกวัยระหว่างมหาสมุทรแอตแลนติกและแม่น้ำเพลตซึ่งชายหาดนั้นแบ่งออกเป็นมันซา ที่หมายถึงอ่อนโยน (ฝั่งแม่น้ำ) และบราบา ที่หมา่ยถึงกล้าหาญ (ฝั่งมหาสมุทร) โดยชื่อที่ตั้งให้แก่หาดเหล่านี้เป็นเพราะชื่อแรกมอบให้แก่แม่น้ำเพลต และได้รับการปกป้องจากลมรวมถึงกระแสน้ำจากมหาสมุทรแอตแลนติก ที่มักจะแสดงให้เห็นผืนน้ำที่ค่อนข้างสงบเสมอ ในขณะที่หาด "บราบา" ซึ่งเป็นมหาสมุทรที่ยาวกว่านั้น มีคลื่นที่แรงกวา ทั้งนี้ ปุนตาเดลเอสเตแทบจะเชื่อมต่อกับเมืองมัลโดนาโดและแผ่ขยายออกไปทางทิศตะวันออก โดยครอบคลุมลาบาร์รากับโฆเซอิกนาซิโอซึ่งประกอบด้วยโรงแรม 122 แห่ง, ร้านอาหาร 80 แห่ง, สนามบินนานาชาติ และท่าเรือยอชต์ที่สามารถรองรับเรือได้ 500 ลำ นอกจากนี้ ห่างจากปุนตาเดลเอสเตไปทางตะวันออกเฉียงใต้ประมาณ 8 กิโลเมตรคือเกาะโลบอสที่เต็มไปด้วยแมวน้ำขนปุยอเมริกาใต้
ชาวอิตาลี

ชาวอิตาลี(อิตาลี:italiani) เป็นกลุ่มชาติพันธุ์โรมานซ์ในประเทศที่อยู่ในภูมิภาคทางภูมิศาสตร์ของอิตาลี รวมถึงดินแดนใกล้เคียง
เนื่องจากมีชาวอิตาลีพลัดถิ่นเป็นจำนวนมากหลังจากการรวมชาติอิตาลีสงครามโลกครั้งที่หนึ่งและสงครามโลกครั้งที่สอง(โดยมีพลเมืองอิตาลีมากกว่า 5 ล้านคนที่อาศัยอยู่นอกอิตาลี)ประชากรประมาณ 150 ล้านคนทั่วโลกระบุว่าตนมีเชื้อสายอิตาลีรวมถึง 62% ของประชากรอาร์เจนตินา,1 ใน 3 ของประชากรอุรุกวัย, 15% ของประชากรบราซิล,ส่วนอื่น ๆ ของทวีปยุโรป(เช่นเยอรมนีและสหราชอาณาจักร),ทวีปอเมริกา(เช่นสหรัฐแคนาดาโคลอมเบียเวเนซุเอลา),ออสตราเลเซีย(ออสเตรเลียและนิวซีแลนด์) และบางส่วนในตะวันออกกลาง
ชาวอิตาลีมีอิทธิพลและมีส่วนร่วมในด้านต่าง ๆ มากมาย เช่น ศิลปะและดนตรี วิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี แฟชั่น ภาพยนตร์ อาหาร กีฬา การธนาคาร และธุรกิจ เป็นต้น
แอนดีจ็อน

แอนดีแจน(อักษรโรมัน: Andijan;/ˌændɪˈdʒæn,-ˈdʒɑːn/an-dih-jan, -jahn) หรือแอนดีจ็อน(ภาษาอุซเบก:[ˌændɪˈdʒɒn]; Andijon,รัสเซีย:Андижан[əndʲɪˈʐan]) เป็นนครในประเทศอุซเบกิสถานศูนย์กลางการปกครอง การค้า และวัฒนธรรมของภาคแอนดีจ็อนแอนดีจ็อนเป็นนครระดับอำเภอ มีขนาดพื้นที่รวม 74 km(29 sq mi)และมีความหนาแน่นประชากรมากกว่า 10,000 คนต่อตารางกิโลเมตร ด้วยจำนวนประชากร 747,800 คน ณ ปี 2024แอนดีจ็อนตั้งอยู่ในบริเวณริมชายแดนตะวันออกเฉียงใต้ของหุบเขาแฟร์กานาใกล้กับพรมแดนประเทศคีร์กีซสถาน
นครแอนดีจ็อนมีอายุมากกว่า 2,500 ปี ถือเป็นนครที่เก่าแก่ที่สุดในอุซเบกิสถานในบางส่วนของนคร มีการขุดค้นทางโบราณคดีพบหลักฐานที่ย้อนไปถึง 700-800 ปีก่อนคริสต์กาล และเป็นนครสำคัญบนเส้นทางสายไหมแอนดีจ็อนเป็นที่รู้จักดีในฐานะบ้านเกิดของจักรพรรดิบาบูร์ปฐมกษัตริย์แห่งจักรวรรดิโมกุลในอนุทวีปอินเดียรวมถึงเป็นที่รู้จักจากเหตุการณ์ในปี 2005 ซึ่งรัฐบาลทำการกราดยิงใส่ผู้ประท้วงเป็นผลให้มีผู้เสียชีวิตหลายร้อยราย
ในสมัยโซเวียตนครแอนดีจ็อนได้รับการพัฒนาให้เป็นเมืองอุตสาหกรรมสำคัญ มีโรงงานผลิตเคมีภัณฑ์, เครื่องใช้ไฟฟ้าทั่วไป, อาหาร, เฟอร์นิเจอร์, พลั่ว, ปั๊มน้ำ, รองเท้า, อะไหล่จักรกลการเกษตร เป็นต้น
แอนดีจ็อนเป็นหนึ่งในเมืองที่ได้รับผลกระทบจากแผ่นดินไหวบ่อยครั้ง โดยมีครั้งที่หนักที่สุดเมื่อปี 1902รวมถึงเป็นแผ่นดินไหวที่ร้ายแรงที่สุดในประเทศในศตวรรษนั้น
แม่แบบ:ราบการอ้างอิง