davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
กัล โฮ นา โฮ โอ้รักสุดชีวิต

กัล โฮ นา โฮ โอ้รักสุดชีวิต(ฮินดี:कल हो ना हो;อูรดู:کل ہو نہ ہو) เป็นภาพยนตร์ของบอลลีวู้ดที่ถ่ายทำในนครนิวยอร์กสหรัฐอเมริกานำแสดงโดยศาห์รุข ข่านแซฟ อลี ข่านปรีติ ซิณฏาชยา พัจจันและดารา ซิงห์
ในมหานครนิวยอร์ก แห่งสหรัฐอเมริกาอันวุ่นวาย และเต็มไปด้วยผู้คนหลากหลายเชื้อชาติ ยังคงมีครอบครัวของสาวน้อยลูกครึ่งอินเดีย-ปากีสถาน นัยนา แคทเธอรีน กาปูร์ (ปรีตี้ ซินต้า) คือชื่อของเธอ เธออาศัยอยู่ในบ้านที่มีความแตกต่างทั้งเชื้อชาติ ศาสนา และทัศนคติส่วนตัว โดยเฉพาะ ลัชโช กาปูร์ (สุษมา เศษฐ) ผู้เป็นย่าของนัยนา กับ เจนนิเฟอร์ กาปูร์ (ชยา บาจจัน) ผู้เป็นแม่ของนัยนาและลูกสะใภ้ของลัชโช ที่ลัชโชตั้งอคติมาด้วยตั้งแต่ที่เจนนิเฟอร์รับ กิญา (ชนกะ ศุขลา) เด็กหญิงมาเลี้ยงเป็นลูกบุญธรรม ทำให้ลัชโชจงเกลียดจงชังเจนนิเฟอร์และกิญาเป็นอย่างมาก ผิดกับ ศิวะ (อธิต เนกขะ) หลานชายตัวจริงที่ลัชโชทุ่มเทความรักให้อย่างสุดหัวใจ นอกจากอคติที่มีให้กันแล้ว ลัชโชยังเป็นชาวปัญจาบที่นับถือศาสนาซิกข์ ทุกเช้าเธอต้องตื่นขึ้นมาแท็กทีมกับเพื่อนสาวอีกสองคนนั่นคือ กัมโม และ ลัมโม เพื่อสวดบูชาแด่องค์คุรุนานักเทพ ในขณะที่เจนนิเฟอร์เป็นคริสตชนและนับถือพระเยซูและพระผู้เป็นเจ้า นอกจากปัญหาภายในบ้านแล้ว ครอบครัวนี้ยังต้องรับมือกับปัญหาภายนอกบ้านอีกด้วย เพราะร้านอาหารที่พวกเขาเปิดกิจการอยู่นั้นใกล้จะเจ๊งเต็มที จนแบงค์จะมายึดบ้านอยู่รอมร่อ พวกเขาได้แต่สวดภาวนาขอให้สวรรค์ส่งเทวดามาช่วยเหลือให้พวกเขาพ้นทุกข์ไปซะที
และแล้ววันหนึ่งสวรรค์ก็ส่งเทวดามาให้แก่พวกเขา เขาชื่อ อามัน มธุระ (ชาห์รุข ข่าน) เป็นหลานชายของ จัดดา (ดารา ซิงห์) ตาแก่ข้างบ้านที่ตามจีบลัชโชอยู่ ภายนอกอามันคือชายหนุ่มมาดกวนที่วุ่นวายจนนัยนาไม่ชอบขี้หน้าเขาตั้งแต่แรกเห็น แต่พอนานวันเข้า นัยนาก็เริ่มเห็นความดีในตัวอามัน แท้จริงแล้วเขาเป็นหนุ่มจิตใจดี มองโลกในแง่ดี ทั้งยังมีหัวคิดสุดครีเอท เขาเข้ามาคอยช่วยเหลือครอบครัวของนัยนาจนดีวันดีคืน ไม่ว่าจะเป็นการช่วยฟื้นฟูกิจการร้านอาหารของนัยนาจนกลับมารุ่งเรืองอีกครั้ง ทั้งยังให้ความรักแก่ทุกคนในครอบครัวของเธออย่างเท่าเทียม จนนัยนาค่อย ๆ รับอามันเข้ามาอยู่ในหัวใจของเธอไปโดยไม่รู้ตัว โดยหารู้ไม่ว่า โรฮิต ปาเตล (เซฟ อาลี ข่าน) เพื่อนชายที่เรียนเซคชั่นเดียวกันกับเธอ และเป็นเพื่อนที่เธอสนิทที่สุด กำลังแอบหลงรักเธออยู่ อามันเองก็รู้ดีว่านัยนารู้สึกกับเขาอย่างไร ทว่าเขารู้ตนเองดีว่าเขาไม่สามารถที่จะครองคู่กับเธอได้ เพราะอามันเป็นโรคหัวใจที่อาจจะอยู่ได้อีกไม่นานนัก และอามันก็รู้ดีว่าโรฮิตรู้สึกอย่างไรกับนัยนา เขาจึงตัดสินใจที่จะใช้ช่วงเวลาสุดท้ายของชีวิต ทำทุกอย่างให้นัยนาได้ลงเอยกับโรฮิต คนที่ยังมี “โอกาส” มากกว่าเขา
แกงหัวปลา

แกงหัวปลาเป็นอาหารประเภทแกงในมาเลเซียและสิงคโปร์มีต้นกำเนิดจากอาหารจีนและอาหารอินเดียและยังเป็นที่นิยมในเนปาลด้วย นำหัวปลากะพงแดงมาแกงในน้ำแกงแบบเกรละ โดยใส่ผักอย่างกระเจี๊ยบเขียวและมะเขือม่วงเป็นต้น กินกับข้าวหรือขนมปังนิยมใช้มะขามปรุงรสเปรี้ยวของแกง
แกงหัวปลาหรือมูรีฆันโตเป็นอาหารเบงกอลที่สำคัญอย่างหนึ่ง นิยมแกงกับปลายี่สกเทศและยังเป็นอาหารสำคัญในเทศกาล เช่น ไภโผตา ไอพูโรภาต ต่อมาอาหารนี้ได้เป็นที่นิยมในมาเลเซียและสิงคโปร์ รูปแบบสมัยใหม่ของอาหารนี้เกิดขึ้นในสิงคโปร์ ซึ่งพ่อครัวเชื้อสายอินเดียได้ปรุงอาหารชนิดนี้ขายให้แก่ลูกค้าชาวจีนและเปอรานากัน ทำให้มีการปรับปรุงใหม่เกิดขึ้น ในมิถิลา โอฑิศาบังกลาเทศและเบงกอลตะวันตกซึ่งมีอาหารหลักเป็นข้าวและปลา มีแกงหัวปลาที่ใส่ถั่วหรือผักอื่น ๆ น้ำแกงข้นมากและรสเผ็ด นิยมใช้ปลายี่สกเทศ ในพิหารมีอาหารที่คล้ายกันนี้เรียก มูรีฆันถ์ ใช้หัวปลาทอดของปลาชนิดใดก็ได้
โบร์ฮานี

โบร์ฮานี(เบงกอล:বোরহানী; Borhani,โพรหานี) เป็นเครื่องดื่มคล้ายโยเกิร์ตจากประเทศบังกลาเทศทำมาจากเคิร์ดนม, พริกเขียว, เม็ดมัสตาร์ด,เกลือดำ, ผักชี และใบมินต์บ้างถือว่าเป็นชนิดย่อยของเครื่องดื่มลัสซีเครื่องดื่มนี้นิยมดื่มในแถบธากาและจิตตะโกงและนิยมเสิร์ฟในโอกาสพิเศษ เช่นงานแต่งงานหรืออีฏฟัรระหว่างรอมะฎอนรวมถึงนิยมดื่มหลังมื้อาหารหนัก เช่นข้าวหมก,ปูเลาและเตหะรีเชื่อว่าดื่มไปเพื่อช่วยย่อยอาหารได้
ไม่เป็นที่ทราบถึงที่มาของชื่อนี้ แต่เป็นไปได้ว่ามาจากคำส่าโบรอนี(เปอร์เซีย: بورانی) ซึ่งหมายถึงอาหารที่ทำจากโยเกิร์ตกับผักใบเขียว
งูเส้นด้ายบาร์เบโดส

งูเส้นด้ายบาร์เบโดส(อังกฤษ:Barbados threadsnake;ชื่อวิทยาศาสตร์:Tetracheilostoma carlae) เป็นงูเส้นด้ายตาบอดสปีชีส์หนึ่งในวงศ์Leptotyphlopidaeเป็นงูขนาดเล็กที่สุดในโลกพบเฉพาะในเกาะในแคริบเบียนของประเทศบาร์เบโดส
งูชนิดนี้ได้รับการบรรยายและระบุแยกตัวเป็นสปีชีส์ในปี ค.ศ. 2008 โดย เอส. แบลร์ เฮดเจส (S. Blair Hedges)นักชีววิทยาจากมหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนียสเตตเฮดเจสตั้งชื่อเป็นเกียรติแก่ภรรยาของเขา คาร์ลา แอนน์ เฮสซ์ (Carla Ann Hass) นักวิทยาสัตว์เลื้อยคลานและสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบกผู้เป็นส่วนหนึ่งของทีมสำรวจตัวอย่างของงูชนิดนี้อยู่ในชุดสะสมอ้างอิงในพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ธรรมชาติลอนดอนและในพิพิธภัณฑ์ในรัฐแคลิฟอร์เนีย แต่ถูกระบุผิดเป็นชนิดที่พบในมาร์ตีนิกซึ่งเป็นเกาะในแคริบเบียนเกาะอื่นเท่านั้น
เมื่อตีพิมพ์ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2008L. carlaeถูกระบุว่าเป็นงูที่มีขนาดเล็กที่สุดในโลกตัวอย่างทางวิทยาศาสตร์แรกที่จับโดยทีมวิจัยพบใต้ก้อนหินในป่า งูเป็นความคิดเกี่ยวกับความใกล้เคียงของขีดจำกัดต่ำสุดของขนาดที่กำหนดด้วยการคัดสรรทางธรรมชาติ ดังนั้น งูเด็กต้องการที่จะไปถึงขนาดเล็กที่สุดเพื่อให้เหมาะสมกับการหาอาหาร
ความยาวโดยเฉลี่ยของLeptotyphlops carlaeที่โตเต็มที่ประมาณ 10 ซม. (4 นิ้ว) ตัวอย่างขนาดใหญ่ที่สุดที่พบวัดได้ 10.4 ซม. (4.09 นิ้ว)อาจกล่าวได้ว่างูเป็นเหมือนดัง "เส้นสปาเก็ตตี้ผอมๆ" รูปบนแสดงถึงงูL. carlaeบนเหรียญ 25 เซ็นต์ที่มีเส้นผ่าศูนย์กลาง24.26 มม. (0.955 นิ้ว) ชนิดตัวอย่างมีน้ำหนัก 0.6 กรัม
คาดกันว่าอาหารหลักของL. carlaeคือปลวกมดและหนอนงูเส้นด้ายออกลูกเป็นไข่ ตัวเมียจะวางไข่ครั้งละ 1 ฟอง ซึ่งไข่จะมีขนาดใหญ่มากเมื่อเทียบกับขนาดตัว ลูกงูที่ฟักออกมาจะมีความยาวเป็นครึ่งหนึ่งของแม่
สปีชีส์ของงูขนาดเล็ก เช่นL. carlaeจะมีลูกงูเกิดใหม่ที่มีขนาดใหญ่มากเมื่อเทียบสัดส่วนกับงูที่โตเต็มที่เมื่อเปรียบเทียบกับสปีชีส์ของงูขนาดใหญ่ ตามลักษณะทางชีววิทยานี้ งูที่มีขนาดเล็กมากๆ มีแนวโน้มว่าจะมีลูกงูที่มีสัดส่วนใหญ่โตมหาศาลเมื่อเทียบกับงูที่โตเต็มที่ เมื่อเปรียบเทียบกับงูชนิดอื่น งูตัวเล็กๆจะวางไข่เพียงฟองเดียว ซึ่งไข่จะมีขนาดใหญ่มากเมื่อเทียบกับขนาดตัวของแม่งู ซึ่งอาจแสดงให้เห็นว่า มีขีดจำกัดของขนาดสำหรับงูที่มีอัตราการรอดต่ำ ที่เกิดจากสรีรวิทยาภายใน หรือเหตุผลในการแข่งขันภายนอก
มะกอกฝรั่ง

มะกอกฝรั่ง,มะกอกหวานหรือมะกอกดง(ชื่อวิทยาศาสตร์:Spondias dulcis) เป็นไม้ยืนต้นเขตร้อนขนาดกลาง ใบประกอบ ดอกช่อ ดอกย่อยสีเหลืองอ่อน มีขนาดเล็ก ผลกลมรี สีเขียวเข้ม พอแก่สีจะอ่อนลง เนื้อมีรสมัน เปรียวอมหวาน ติดผลตลอดปี มีชื่อเรียกแตกต่างกันมากมาย เช่นพอมซิเทย์(pomsitay) ในตรินิแดดและโตเบโก,ปอมซีแตร์(pomme cythère) ในดอมินีกา,กัวเดอลุปและมาร์ตีนิก,มันซานาเดโอโร(manzana de oro) ในสาธารณรัฐโดมินิกัน,จูนพลัม(June plum) ในเบอร์มิวดาและจาเมกา,ยูปลอน(yuplón) ในคอสตาริกา,โฮโบอินดิโอ(jobo indio) ในเวเนซุเอลา,โกลเดนแอปเปิล(golden apple) ในบาร์เบโดสและกายอานา,กาฌา-มังกา(caja-manga)ในบราซิล,กว๋าก๊อก(quả cóc) ในเวียดนามและเกอดนดง(kedondong) ในอินโดนีเซีย
มะกอกฝรั่งนิยมกินเป็นผลไม้สดและใช้ทำน้ำมะกอกฝรั่ง ในมาเลเซียและอินโดนีเซียนิยมกินกับกะปิเป็นส่วนผสมในโรจะก์(อาหารพื้นเมืองของมาเลเซียและสิงคโปร์คล้ายยำผลไม้หรือส้มตำผลไม้) ในฟิจิใช้ทำแยมในซามัวและตองงาใช้ทำ otai ในชวาตะวันตกนำใบอ่อนไปทำ pepes ในเวียดนามนิยมรับประทานผลดิบ โดยหั่นเป็นชิ้นบาง กินกับเกลือ น้ำตาล พริกสดหรือกะปิ ในจาเมกา กินผลสดโดยนำไปคลุกเกลือ หรือทำเป็นน้ำผลไม้โดยเติมน้ำตาลและขิง
เกรปฟรูต

เกรปฟรูตเป็นไม้ผลกึ่งเขตร้อนในสกุลCitrusที่เพาะปลูกเพื่อเก็บเกี่ยวผล ซึ่งแต่เดิมเคยเรียกว่า ผลไม้ต้องห้ามแห่งบาร์เบโดส
ปกติแล้วไม้ไม่ผลัดใบชนิดนี้จะพบว่าสูงประมาณ 5-6 เมตร แต่ความจริงแล้วสามารถสูงได้ถึง 13-15 เมตร ใบมีสีเขียวเข้ม รูปร่างยาว (มากกว่า 15 เซนติเมตร) และผอม ดอกมี 4 กลีบ สีขาว ขนาด 5 เซนติเมตร ผลมีเปลือกสีเหลือง รูปกลมแป้น ขนาดเส้นผ่านศูนย์กลาง 10-15 เซนติเมตร เนื้อผลแบ่งเป็นกลีบ สีเหลืองแบบกรด
ผลเป็นที่นิยมตั้งแต่ปลายศตวรรษที่ 19 ก่อนหน้านั้นเพียงแต่ปลูกเป็นไม้ประดับ สหรัฐอเมริกากลายเป็นผู้ผลิตรายใหญ่ มีสวนอยู่ในฟลอริดาเท็กซัสแอริโซนาและแคลิฟอร์เนียในภาษาสเปน ผลไม้ชนิดนี้รู้จักในชื่อว่าToronjaหรือPomelo
จีนเป็นผู้ผลิตอันดับหนึ่งของเกรปฟรูตและส้มโอตามมาด้วยสหรัฐอเมริกาและเม็กซิโก
จากการศึกษาทางเภสัชพลศาสตร์พบว่าเมื่อใช้เกรปฟรูตควบคู่ไปกับการใช้ยารักษามะเร็ง สามารถช่วยลดตัวยาบางชนิดได้ จึงช่วยทำให้ผู้ป่วยมะเร็งประหยัดค่าใช้จ่ายในการรักษา นอกจากนั้นยังช่วยบรรเทาอาการไข้หวัด ช่วยในการย่อย ปรับสมดุลความเป็นกรดในร่างกาย และเปลือกผิวเกรปฟรุตจะมีกลิ่นเฉพาะช่วยส่งผลดีในทางจิตวิทยา ที่จะช่วยกระตุ้นฮอร์โมนส์เพื่อลดความเครียดในสมอง
มิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนล 2021

มิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนล 2021(อังกฤษ:Miss Grand International 2021) เป็นการประกวดมิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนลครั้งที่ 9
หลังเสร็จสิ้นการประกวด ผู้ที่ได้รับตำแหน่งมิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนล 2021 จะได้รับมงกุฎและสายสะพายจากอาเบนา อัปเปียห์ผู้ดำรงตำแหน่งมิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนล 2020จากประเทศสหรัฐทั้งนี้ผู้ที่ได้รับตำแหน่งมิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนล 2021 นั้นต้องย้ายมาพำนักอยู่ในประเทศไทยตลอดช่วงเวลาที่ดำรงตำแหน่งเป็นเวลา 1 ปี เพื่อปฏิบัติภารกิจยุติสงครามและความรุนแรงในทุกรูปแบบ ตามแคมเปญ "Stop the War and Violence" ของการประกวด
ผู้ได้รับตำแหน่งมิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนล 2021 คือเหงียน ทุก ถวี่ เตียนจากประเทศเวียดนามซึ่งเป็นตัวแทนจากประเทศเวียดนามคนแรกที่ชนะการประกวด
แผนที่แสดงตำแหน่งผู้เข้าประกวด มิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนล 2021:
จะมีการให้สาวงามผู้ประกวดหมุนวงล้อลุ้นรางวัลสลากกินแบ่งรัฐบาลกับสำนักงานสลากกินแบ่งรัฐบาลแห่งประเทศไทย งวดประจำวันที่ 1 ธันวาคม 2564 โดยจะมีทั้งหมด12 สาวงาม(5คนมาจากการโหวตผ่านทางอินสตาแกรมกองประกวด และอีก7คนกองสลากจะเป็นผู้คัดเลือก)
การประกวดชุดว่ายน้ำถูกจัดขึ้นในวันที่ 21 พฤศจิกายน พ.ศ. 2564 เวลา 10:00 น. (เวลาประเทศไทย) ณ ท่าเรือยอร์ช Yacht Marina Phuket โดยมีการคัดเลือกให้เหลือ 20 คนสุดท้าย 10 คนสุดท้าย และ 5 คนสุดท้ายตามลำดับ ซึ่งมาจากการโหวตทั้งหมด โดยนับผลคะแนนจากยอดไลค์จากเฟซบุ๊ก (1 ไลก์ = 1 คะแนน, 1 แชร์ = 2 คะแนน) และ ผู้ที่ผ่านเข้ารอบ 5 คนสุดท้าย จะถูกคัดเลือกโดยกรรมการให้เหลือเพียง 1 คน ที่จะได้รับรางวัล ชุดว่ายน้ำยอดเยี่ยม และจะประกาศผลในรอบตัดสิน วันที่ 4 ธันวาคม 2564
หมายเหตุ§= คัดเลือกจากการโหวต
การประกวดชุดประจำชาติยอดเยี่ยมถูกจัดขึ้นในวันที่ 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2564 เวลา 19:00 น. (เวลาประเทศไทย) ณ โชว์ ดีซี ฮอลล์ โดยมีการคัดเลือกให้เหลือ 20 ชุดสุดท้าย (มาจากการโหวต 10 ชุด และจากการคัดเลือกของกรรมการ 10 ชุด) และคัดเลือกอีกครั้งให้เหลือ  10 ชุดสุดท้าย (มาจากการโหวต 5 ชุด และจากการคัดเลือกของกรรมการ 5 ชุด)  โดยนับผลคะแนนจากยอดไลค์จากเฟซบุ๊ก (1 ไลก์ = 1 คะแนน, 1 แชร์ = 2 คะแนน) และมีการโหวตอีกครั้งเพื่อคัดเหลือ 6 ชุดสุดท้าย (มาจากโหวต 3 ชุด และจากการคัดเลือกของกรรมการ 3 ชุด) โดยนับผลคะแนนจากยอดไลก์จากยูทูบ (ไลก์และกดติดตาม = 1 คะแนน) และกรรมการจะตัดสินผลอีกครั้ง ซึ่งได้ประกาศผู้ชนะในรอบตัดสินในวันที่ 4 ธันวาคม พ.ศ. 2564 (เวลาประเทศไทย)
หมายเหตุ§= คัดเลือกจากการโหวต
มิสป๊อปปูลาร์โหวต โดยการโหวตผ่าน Star Phone Application ผู้ที่ได้รับผลโหวตสูงสุดจะผ่านเข้ารอบ 10 คนสุดท้ายโดยอัตโนมัติ
ผู้ที่ได้คะแนนโหวต (แฟน โหวต) สูงสุดเป็น 5 อันดับแรกจะได้รับประทานอาหารร่วมกับคุณณวัฒน์ อิสรไกรศีล คุณเทเรซ่า ชัยวิสุท และอบีน่า อัปเพียห์มิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนล2020
ผู้เข้าประกวด 59 คน ที่ได้รับการยืนยันแล้ว:
เข้าร่วมการประกวดครั้งล่าสุดในปี ค.ศ.2014:
เข้าร่วมการประกวดครั้งล่าสุดในปี ค.ศ.2015:
เข้าร่วมการประกวดครั้งล่าสุดในปี ค.ศ.2017:
เข้าร่วมการประกวดครั้งล่าสุดในปี ค.ศ.2018:
เข้าร่วมการประกวดครั้งล่าสุดในปี ค.ศ.2019:
มิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนล 2020

มิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนล 2020(อังกฤษ:Miss Grand International 2020) เป็นการประกวดมิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนลครั้งที่ 8 เดิมมีกำหนดการณ์ที่จะจัดการประกวดรอบสุดท้าย ณกรุงการากัสประเทศเวเนซุเอลาในวันที่ 25 ตุลาคม พ.ศ. 2563โดยครั้งนี้จะถือเป็นครั้งที่ 2 ที่เวเนซุเอลาจะจัดการประกวดมิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนล
อย่างไรก็ตาม จากสถานการณ์การระบาดทั่วของเชื้อไวรัสโคโรนาทำให้การประกวดถูกเลื่อนจากกำหนดการณ์เดิมเดือนตุลาคม พ.ศ. 2563 และเลื่อนอีกครั้งโดยได้มีการประกาศว่า จะจัดขึ้นที่ประเทศไทยโดยผู้เข้าประกวดจะต้องกักตัว 14 วัน ตามนโยบายของรัฐ เนื่องจากสถานการณ์การแพร่ระบาดของไวรัสโควิค 19 ตั้งแต่แต่วันที่ 1-14 มีนาคม 2564 โดยประกวดรอบชุดว่ายน้ำ ในวันที่ 19 มีนาคม 2564 รอบชุดประจำชาติ ในวันที่ 24 มีนาคม 2564 รอบคัดเลือก ในวันที่ 25 มีนาคม 2564 และประกวดรอบตัดสิน ในวันที่ 27 มีนาคม พ.ศ. 2564 ณ โชว์ดีซี ฮอลล์ กรุงเทพมหานคร
หลังเสร็จสิ้นการประกวด ผู้ที่ได้รับตำแหน่งมิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนล 2020 จะได้รับมงกุฎและสายสะพายจากบาเลนตินา ฟิเกราผู้ดำรงตำแหน่งมิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนล 2019จากประเทศเวเนซุเอลาทั้งนี้ผู้ที่ได้รับตำแหน่งมิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนล 2020 นั้นต้องย้ายมาพำนักอยู่ในประเทศไทยตลอดช่วงเวลาที่ดำรงตำแหน่งเป็นเวลา 1 ปี เพื่อปฏิบัติภารกิจยุติสงครามและความรุนแรงในทุกรูปแบบ ตามแคมเปญ "Stop the War and Violence" ของการประกวด
ผู้ได้รับตำแหน่งมิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนล 2020 คืออาเบนา อัปเปียห์จากประเทศสหรัฐอเมริกาซึ่งเป็นตัวแทนจากประเทศสหรัฐอเมริกาคนแรกที่ชนะการประกวด
$ได้รับการโหวตเข้ามาอยู่ใน 10 คนสุดท้าย§ได้รับการโหวตเข้ามาอยู่ใน 20 คนสุดท้าย
การประกวดชุดประจำชาติยอดเยี่ยมถูกจัดขึ้นในวันที่ 20 มีนาคม พ.ศ. 2564 เวลา 10:00 น. (เวลาประเทศไทย) ณ ภัตตาคารบรีซโรงแรมทาวเวอร์ คลับ แอท เลอบัวโดยมีการคัดเลือกให้เหลือ 10 คนสุดท้าย มาจากการโหวตโดยนับผลคะแนนจากยอดไลก์จากเฟซบุ๊กเท่านั้น (1 ไลก์ = 1 คะแนน) และกรรมการจะตัดสินผลอีกครั้งเพื่อหาผู้ชนะตำแหน่งชุดว่ายน้ำยอดเยี่ยม ซึ่งได้ประกาศผู้ชนะในรอบตัดสิน ณ วันที่ 27 มีนาคม พ.ศ. 2564 (เวลาประเทศไทย)
หมายเหตุ§= คัดเลือกจากการโหวต
การประกวดชุดประจำชาติยอดเยี่ยมถูกจัดขึ้นในวันที่ 24 มีนาคม พ.ศ. 2564 เวลา 19:00 น. (เวลาประเทศไทย) ณ โชว์ ดีซี ฮอลล์ โดยมีการคัดเลือกให้เหลือ 10 ชุดสุดท้าย (มาจากการโหวต 5 ชุด และจากการคัดเลือกของกรรมการ 5 ชุด) โดยนับผลคะแนนจากยอดไลค์จากเฟซบุ๊ก (1 ไลก์ = 1 คะแนน, 1 แชร์ = 2 คะแนน) และมีการโหวตอีกครั้งเพื่อคัดเหลือ 6 ชุดสุดท้าย (มาจากโหวต 3 ชุด และจากการคัดเลือกของกรรมการ 3 ชุด) โดยนับผลคะแนนจากยอดไลก์จากยูทูบ (ไลก์และกดติดตาม = 1 คะแนน) และกรรมการจะตัดสินผลอีกครั้ง โดยในปีนี้มีชุดชนะเลิศทั้งหมด 3 ชุด ซึ่งได้ประกาศผู้ชนะในรอบตัดสินในวันที่ 27 มีนาคม พ.ศ. 2564 (เวลาประเทศไทย)
หมายเหตุ§= คัดเลือกจากการโหวต
หมายเหตุผู้ชนะจะผ่านเข้ารอบ 20 คนสุดท้ายโดยอัตโนมัติ
หน้าใสใน 2.30 นาที. 15 สาวแบรนด์แอมบาสเดอร์สำหรับน้ำหอมแนวใหม่ MGI ได้รับเลือกจากการโหวตยอดนิยมหรือโดยกรรมการ.
หมายเหตุ§= คัดเลือกจากการโหวต
หมายเหตุ§= คัดเลือกจากการโหวต
ผู้ที่ได้คะแนนโหวตสูงสุดเป็น 5 อันดับแรกจะได้รับประทานอาหารร่วมกับคุณณวัฒน์ อิสรไกรศีล คุณเทเรซ่า ชัยวิสุทธิดา และวาเลนติน่า ฟิเกร่ามิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนล2019
จำนวนผู้เข้าประกวด 63 คน:
เข้าร่วมการประกวดครั้งล่าสุดในปี ค.ศ.2015:
เข้าร่วมการประกวดครั้งล่าสุดในปี ค.ศ.2016:
เข้าร่วมการประกวดครั้งล่าสุดในปี ค.ศ.2018:
โทโมเอะ โฮตารุ

โทโมเอะ โฮตารุ(ญี่ปุ่น:土萠 ほたる;โรมาจิ:Tomoe Hotaru;อังกฤษ: Hataru Tomoe) หรือเซเลอร์แซทเทิร์น(ญี่ปุ่น:セーラーサターン;โรมาจิ:Sērā Satān;อังกฤษ: Sailor Saturn) เป็นตัวละครจากมังงะเรื่องเซเลอร์มูนสร้างโดยนาโอโกะ ทาเคอุจิ
"วันเกิด" :6 มกราคม
"ราศี" :มังกร
"กรุ๊ปเลือด" : AB
"ส่วนสูง" : 147 ซม. (Sailor Stars), 150 ซม. (ภาค S)
"สีผม" :สีดำ
"งานอดิเรก" : อ่านหนังสือ, รวบรวมข้อมูลวิจัย
"สีที่ชอบ" :สีม่วง
"วิชาที่ชอบ" : ประวัติศาสตร์
"วิชาที่ไม่ชอบ" : พละ
"อาหารที่ชอบ" : โซบะ
"อาหารที่ไม่ชอบ" : นม
"สิ่งที่ไม่ชอบ" : เดินทางไกล
"ความสามารถพิเศษ" : ปฐมพยาบาล
"ความฝัน" : นางพยาบาล
"อัญมณีประจำราศี" : โกเมน
โฮตารุ มีนิสัยอ่อนโยน บางครั้งอ่อนแอแต่มีความอดทนต่อสู้กับความอ่อนแอทางร่างกายอยู่บ่อยครั้ง
เซเลอร์แซทเทิร์น เป็นอัศวินเซเลอร์แห่งการทำลายล้างและการกำเนิด โดยปกติเซเลอร์แซทเทิร์นจะอยู่ในสภาพจำศีลแต่เมื่อใดที่ทาลิสแมนทั้ง 3 เกิดปฏิกิริยาพร้อมกัน เมื่อนั้นเซเลอร์แซทเทิร์นจะตื่นจากการจำศีลในทันที การตื่นจากการจำศีลของเซเลอร์แซทเทิร์นนั้นหมายถึงหายนะที่มีต่อเจ้าหญิงเซเรนิตี้ได้คืบคลานเข้ามาใกล้และหายนะเหล่านั้นจะถูกทำลายลงพร้อมกับการลงทัณฑ์ด้วยง้าวและการลงทัณฑ์ด้วยง้าวของเธอนั้นทำให้ใครหลายๆ คนมักเปรียบเทียบเธอว่าเป็นตัวหายนะและถูกตั้งแง่รังเกียจจากคนรอบข้างเสมอๆ การลงทัณฑ์ด้วยง้าวของเซเลอร์แซทเทิร์นนั้น ทำให้ร่างกายของเธอมีอายุขัยที่สั้นลงทุกครั้งที่ง้าวแห่งความเงียบสงัดตวัดลงบนความหายนะทุกครั้งนั่นเท่ากับเธอได้เตรียมใจแล้วว่าความตายและการเกิดใหม่กำลังรอเธอจึงเป็นสาเหตุให้เธอเป็นอัศวินเซเลอร์ที่มีอายุขัยสั้นที่สุดในบรรดาอัศวินเซเลอร์แห่งระบบสุริยะจักรวาลทั้งมวล แต่ภายหลังจากการต่อสู้กับเดธบัสเตอร์อายุขัยของเธอได้ถูกปรับเปลี่ยนโดยให้มีอายุขัยเทียบเท่ากับเซเลอร์คนอื่นๆ คำพูดที่มักจะได้ยินตอนปรากฏตัวคือ เทพีแห่งความเงียบสงัด ผู้ปกป้องดาวเสาร์ ดวงดาวแห่งนิรันดร์ เซเลอร์แซทเทิร์น หรือ เทพีแห่งการทำลายและการกำเนิด เซเลอร์แซทเทิร์น
ดนีปรอ

ดนีปรอ(ยูเครน:Дніпро́,ออกเสียง:[dn⁽ʲ⁾iˈprɔ]) มีชื่อเดิมว่าเยคาเตรีโนสลัฟ(รัสเซีย:Екатериносла́в,ออกเสียง:[jɪkətʲɪrʲɪnɐˈsɫaf]; ค.ศ. 1787–1925) และดนีปรอแปตร็อวสก์(ยูเครน:Дніпропетро́вськ,ออกเสียง:[ˌdn⁽ʲ⁾ipropeˈtrɔu̯sʲk]; ค.ศ. 1926–2016) เป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดเป็นอันดับที่ 4 ของประเทศยูเครนมีประชากร 1.1 ล้านคนตั้งอยู่บนฝั่งขวาของแม่น้ำนีเปอร์ทางตอนกลางค่อนไปทางตะวันออกของประเทศ เป็นชุมทางรถไฟ ศูนย์กลางการค้าข้าวสาลีทางตอนกลางของประเทศ ถ่านหิน เหล็ก ผลิตภัณฑ์เคมี ถุงเท้า รองเท้า เหล็กกล้า เครื่องจักรขนาดใหญ่ และผลิตภัณฑ์อาหาร
โรงพยาบาลอภิบาลภูมิภาคมารีอูปอล

โรงพยาบาลอภิบาลภูมิภาคมารีอูปอล(ยูเครน:Обласна лікарня інтенсивного лікування м.Маріуполь;อังกฤษ:Mariupol regional intensive care hospital) เดิมชื่อโรงพยาบาลนครมารีอูปอล 2(ยูเครน:Маріупольська міська лікарня № 2;อังกฤษ:Mariupol City Hospital No. 2) เป็นโรงพยาบาลที่ใหญ่ที่สุดในภูมิภาคดอแนตสก์ในมารีอูปอล(ประเทศยูเครน) โดยออกแบบมาเพื่อให้การดูแลผู้ป่วยในและผู้ป่วยนอกในระดับตติยภูมิแก่ผู้อยู่อาศัยในภูมิภาค และระดับทุติยภูมิแก่ประชากรของภาคกลางที่ใหญ่ที่สุดของมารีอูปอล
โรงพยาบาลอภิบาลภูมิภาคมารีอูปอลก่อตั้งขึ้นในฐานะโรงพยาบาลนครมารีอูปอล (จดานอฟ) #2 ในเดือนเมษายน ค.ศ. 1980
เมื่อวันที่ 22 ธันวาคม ค.ศ. 2016 ตามคำสั่งของประธานการบริหารรัฐระดับภูมิภาคดอแนตสก์หมายเลข 1163 "ในการยอมรับทรัพย์สินส่วนกลางของชุมชนอาณาเขตของหมู่บ้าน, เมือง, นครที่อยู่ภายใต้การควบคุมของสภาภูมิภาค, ทรัพย์สินส่วนรวมของสถาบันเทศบาล" โรงพยาบาลนครมารีอูปอล 2 ซึ่งเป็นโรงพยาบาลนครได้เปลี่ยนเป็นโรงพยาบาลระดับภูมิภาค โดยมีการเปลี่ยนชื่อ
ใน ค.ศ. 2019 โรงพยาบาลยังคงดำเนินการปรับปรุงด้านความร้อนของห้อง รวมถึงการซ่อมแซมที่จำเป็นของหน่วยปฏิบัติการและแผนกฉุกเฉิน ตลอดจนการขยายห้องเอ็มอาร์ไอ
1 มกราคม 2565:
วิกฤตการณ์ชายแดนเบลารุส–สหภาพยุโรป พ.ศ. 2564

วิกฤตการณ์ชายแดนเบลารุส–สหภาพยุโรป พ.ศ. 2564เกิดขึ้นเมื่อผู้อพยพย้ายถิ่นจำนวนนับหมื่นคน (ส่วนใหญ่มาจากประเทศอิรักและทวีปแอฟริกา) หลั่งไหลเข้าสู่ประเทศลัตเวียประเทศลิทัวเนียและประเทศโปแลนด์ซึ่งเป็นสมาชิกสหภาพยุโรปผ่านทางชายแดนของประเทศเหล่านี้กับประเทศเบลารุสวิกฤตการณ์นี้ถูกกระตุ้นจากความสัมพันธ์ที่เสื่อมถอยลงอย่างรุนแรงระหว่างเบลารุสกับสหภาพยุโรปหลังการเลือกตั้งประธานาธิบดีเบลารุสใน พ.ศ. 2563การประท้วงในเบลารุสใน พ.ศ. 2563–2564เหตุการณ์ไรอันแอร์ เที่ยวบินที่ 4978และความพยายามนำตัวกรึสต์ซีนา ซีมานอว์สกายากลับประเทศ
วิกฤตการณ์ดังกล่าวเริ่มขึ้นในช่วงต้นฤดูร้อนของ พ.ศ. 2564 เมื่อประธานาธิบดีอาเลียกซันดร์ ลูกาแชนกาแห่งเบลารุส ขู่ว่าจะส่งผู้ค้ามนุษย์ผู้ลักลอบขนยาเสพติดและผู้อพยพติดอาวุธเข้าสู่สหภาพยุโรปต่อมา ทางการเบลารุสและวิสาหกิจการท่องเที่ยวที่รัฐควบคุมได้ร่วมกับสายการบินบางแห่งที่ดำเนินการในตะวันออกกลางเริ่มส่งเสริมการท่องเที่ยวไปยังเบลารุสโดยเพิ่มการเชื่อมต่อจากตะวันออกกลาง และตรวจลงตราให้แก่ผู้จองเที่ยวบินซึ่งดูเหมือนว่ามีจุดประสงค์เพื่อไปล่าสัตว์ กลุ่มบางกลุ่มในสื่อสังคมยังให้คำแนะนำผิด ๆเกี่ยวกับกฎการข้ามชายแดนแก่ผู้ต้องการย้ายถิ่นซึ่งส่วนใหญ่พยายามจะเดินทางเข้าสู่เยอรมนีผู้ที่มาถึงเบลารุสจะได้รับคำชี้แจงเกี่ยวกับวิธีการและสถานที่ในการบุกรุกชายแดนสหภาพยุโรปและสิ่งที่ควรบอกแก่เจ้าหน้าที่ชายแดนของอีกฝั่งและมักจะได้รับการนำทางจากเจ้าหน้าที่ไปจนถึงชายแดน อย่างไรก็ตาม ผู้ที่ไม่สามารถข้ามชายแดนไปได้มักถูกบังคับให้อยู่ที่ชายแดน ทางการเบลารุสไม่ยอมรับความช่วยเหลือด้านมนุษยธรรมที่โปแลนด์ส่งไปและถูกกล่าวหาว่าทำร้ายร่างกายผู้อพยพบางคนที่ข้ามชายแดนไม่สำเร็จ
โปแลนด์ ลิทัวเนีย และลัตเวียได้บรรยายวิกฤตการณ์ดังกล่าวว่าเป็นการสงครามผสมผสานจากการค้าผู้อพยพที่เบลารุสก่อขึ้นเพื่อต่อต้านสหภาพยุโรป และเรียกร้องให้สหภาพยุโรปเข้าแทรกแซงรัฐบาลของประเทศทั้งสามประกาศสถานการณ์ฉุกเฉิน ลิทัวเนียสามารถยับยั้งการหลั่งไหลของผู้อพยพไว้ได้ ในขณะที่อีกสองรัฐไม่ประสบความสำเร็จมากนัก เนื่องจากวิกฤตการณ์นี้ รัฐที่ได้รับผลกระทบทั้งสามจึงตัดสินใจสร้างกำแพงป้องกันชายแดนที่ติดกับเบลารุส โดยทั่วไปนั้น ประชากรของรัฐที่ได้รับผลกระทบสนับสนุนมาตรการพิเศษต่าง ๆ แต่องค์การสิทธิมนุษยชนได้แสดงความกังวลเกี่ยวกับการใช้นโยบายปิดกั้นและผลักดันผู้ขอลี้ภัยของเจ้าหน้าที่พิทักษ์ชายแดนลิทัวเนียและโปแลนด์ การปฏิเสธความเป็นไปได้ที่จะยื่นขอลี้ภัย รวมทั้งอาหาร น้ำ และที่พักพิงที่ไม่เพียงพอสำหรับผู้อพยพ ซึ่งกรณีหลังนี้อยู่ภายใต้คำสั่งศาลสิทธิมนุษยชนยุโรป(อีซีเอชอาร์)
โบสถ์นักบุญซีโมนและนักบุญเฮเลนา

โบสถ์นักบุญซีโมนและนักบุญเฮเลนา(เบลารุส:Касьцёл сьвятых Сымона і Алены,โปแลนด์:Kościół św. Szymona i św. Heleny w Mińsku,อังกฤษ:Church of Saints Simon and Helena) หรือรู้จักในชื่อโบสถ์แดง(เบลารุส:Чырвоны касьцёл,โปแลนด์:Czerwony Kościół) เป็นโบสถ์ในนิกายโรมันคาทอลิกตั้งอยู่บนจัตุรัสเอกราชในมินสค์ประเทศเบลารุสสร้างขึ้นด้วยสถาปัตยกรรมแบบโรมาเนสก์ใหม่และเป็นผลงานออกแบบของTomasz PajzderskiและWładysław Marconiวางศิลาฤกษ์ก่อสร้างในปี 1905 และสร้างเสร็จในปี 1910  อิฐที่ใช้ก่อสร้างได้มาจากเมืองCzęstochowaส่วนกระเบื้องมุงหลังคาได้มาจากเมืองWłocławekโบสถ์สร้างขึ้นด้วยเงินทุนสนับสนุนจากEdward Woyniłłowicz(1847-1928) เจ้าของที่ดินและนักธุรกิจชาวเบลารุส-โปลิช ชื่อของโบสถ์ตั้งเพื่อระลึกถึงบุตรธิดาของเขาที่ล่วงลับไปแล้ว คือ Szymon และ Helena
โบสถ์ถูกปิดและใช้งานเป็นโรงภาพยนตร์ในสมัยโซเวียต กระทั่งปี 1990 มีการจัดการอดอาหารประท้วงสองครั้งโดยนักเคลื่อนไหวคาทอลิกชาวมินสค์ Anna Nicievska-Sinevicz และEdward Tarletskiอาคารได้รับการฟื้นฟูและเปิดให้บริการใหม่เป็นโบสถ์ในนิกายโรมันคาทอลิกดังเดิม
เมื่อวันที่ 26 สิงหาคม 2020 ท่ามกลางการประท้วงต้านรัฐบาลในจัตุรัสหน้าโบสถ์ เจ้าหน้าที่ตำรวจทหารได้ปิดขวางประตูของโบสถ์ และขังผู้ไปโบสถ์จำนวน 100 คนอยู่ภายในบิชอปองค์หนึ่งของสังฆมณฑลมินสค์-มอฮีเลฟYuri Kasabutsky ประท้วงและต่อต้านการกระทำนี้ของตำรวจ โดยกล่าวว่าเป็นการกระทำที่ "ผิดกฎหมาย"
โบอิงบิซิเนสเจ็ต

โบอิง บิซิเนส เจ็ตเป็นอากาศยานที่มีการตกแต่งพิเศษเป็นเครื่องบินส่วนตัว ผลิตร่วมกันระหว่างฝ่ายผลิตเครื่องบินพาณิชย์โบอิงและเจเนรัล อิเลคทริคโดยถือหุ้นส่วน 50/50
แรกเริ่มนั้นได้นำเอาเครื่องรุ่น737มาปรับการตกแต่งภายในใหม่ ด้วยสิ่งอำนวยความสะดวกต่างๆ นั่นคือ ห้องนอนใหญ่ ห้องอาบน้ำ ห้องประชุม/ห้องรับประทานอาหาร และห้องนั่งเล่น สำหรับการตกแต่งแบบมาตรฐาน ต่อมาภายหลังได้มีโครงการที่จะนำเอารุ่นโบอิง 777,โบอิง 787และโบอิง 747-8 อินเตอร์คอนติเนนตัลมาใช้ด้วย และมีข้อเสนอให้ลูกค้าสามารถปรับเปลี่ยนการตกแต่งได้ตามความต้องการ
โดยลูกค้าจะสั่งผลิตผ่านแผนกโบอิง บิซิเนส เจ็ต ให้มีการตกแต่งเป็นเครื่องบินส่วนตัว
โบอิงบิซิเนสเจ็ตส่วนใหญ่ดำเนินการโดยรัฐบาลสำหรับเครื่องบินขนส่งพิเศษในสหรัฐอเมริกา, ออสเตรเลียและแอฟริกา, รวมถึงโคลัมเบีย, ตุรกีและอินเดีย, สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์, จอร์แดน, มาเลเซีย, แอฟริกาใต้หรือตูนิเซีย หรือยักษ์ใหญ่น้ำมันในตะวันออกกลางเช่นอาบูดาบี, ดูไบและซาอุดิอาระเบีย
อาหารค่ำมื้อสุดท้าย (เลโอนาร์โด)

อาหารค่ำมื้อสุดท้าย(อังกฤษ:The Last Supper;อิตาลี:Il cenacolo หรือ L'ultima cena) เป็นจิตรกรรมฝาผนังที่เลโอนาร์โด ดา วินชีวาดให้แก่ดยุกลูโดวีโก สฟอร์ซาผู้อุปถัมภ์เขา ภาพเป็นเหตุการณ์ตามพระวรสารภาพเกี่ยวกับอาหารค่ำมื้อสุดท้ายของพระเยซูกับอัครทูตก่อนที่จะทรงถูกนำไปตรึงกางเขนภาพวาดนี้ไม่สามารถเคลื่อนย้ายได้ เนื่องจากถูกวาดด้วยปูนเปียกบนผนัง ภาพวาดนี้ยังถือว่าเป็นภาพวาดที่มีขนาดใหญ่ที่สุดของเลโอนาร์โด ดา วินชี ที่ยังคงสภาพให้มองเห็นได้ในปัจจุบัน และยังถือได้ว่าเป็นหนึ่งในบรรดาจิตรกรรมที่รู้จักกันอยู่ทั่วโลก
ภาพวาดนี้ยังเป็นแกนสำคัญของการเดินเรื่องราวของนวนิยายชื่อดังของโลกรหัสลับดาวินชีที่มีเนื้อหาระบุว่าเลโอนาร์โด ดา วินชีได้แฝงปริศนาความลับไว้ในภาพโดยแสดงถึงสาวกหญิงใกล้ชิดผู้หนึ่งซึ่งมีสัมพันธ์กับพระเยซู  ซึ่งเนื้อหาดังกล่าวได้รับการคัดค้านจากศาสนาจักรคาทอลิกอย่างรุนแรง
ภาพพระกระยาหารค่ำมื้อสุดท้าย เป็นภาพที่บรรยายให้เห็นถึงปฏิกิริยาของแต่ละอัครสาวก
ในช่วงเวลาสำคัญที่สุดช่วงหนึ่ง คือเมื่อพระเยซูได้ทำนายว่า “…เราบอกความจริงกับท่านว่า คนหนึ่งในพวกท่านจะทรยศเรา” – (ยอห์น 13:21) โดยชื่อของอัครสาวกถูกระบุจากต้นฉบับ(The Notebooks of Leonardo Da Vinciหน้า 232) ในศตวรรษที่ 19 โดยเรียงลำดับจากซ้ายไปขวาแบ่งเป็นกลุ่มได้ดังนี้ (เรียงลำดับจากหน้าไม่ใช่การนั่ง)
คนที่พระองค์ตรัสถึงนั้นคือใคร” (ยอห์น 13:23-24)
ส่วนยูดาสนั้นผงะไปด้านหลังด้วยความตกใจ เพราะเขารู้แก่ใจว่าที่พระเยซูหมายถึงนั้นคือเขาเอง
ฟิลิปทำท่าถามว่าผู้ที่จะทรยศนั้นใช่เขาหรือไม่ จาก มัทธิว 26:22
“พวกสาวกก็พากันเป็นทุกข์ ต่างคนต่างเริ่มทูลถามพระองค์ว่า ‘องค์พระผู้เป็นเจ้า คือข้าพระองค์หรือ?’ ”
“พวกสาวกจึงมองหน้ากันและสงสัยว่าคนที่พระองค์ตรัสถึงนั้นคือใคร” (ยอห์น 13:22)
ยังมีภาพพระกระยาหารค่ำมื้อสุดท้ายของ เลโอนาร์โด ดา วินชี ที่ถูกเลียนแบบขึ้นในที่ต่าง ๆ ได้แก่
ประเทศเบลีซ

เบลีซ(อังกฤษ:Belize) เป็นชาติขนาดเล็ก ตั้งอยู่บนฝั่งตะวันออกของอเมริกากลางริมทะเลแคริบเบียนมีอาณาเขตจรดประเทศเม็กซิโกทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ และจรดประเทศกัวเตมาลาทางทิศตะวันตกและทิศใต้ มีประเทศฮอนดูรัสเป็นประเทศเพื่อนบ้านที่อยู่ใกล้เคียง ห่างออกไปเพียง 75 กิโลเมตร (47 ไมล์) ตามอ่าวฮอนดูรัสทางด้านตะวันออก
ชื่อประเทศมีต้นกำเนิดมาจากชื่อแม่น้ำเบลีซซึ่งเมืองเบลีซซิตี(เมืองหลวงเก่า) ก็ได้ชื่อมาจากแม่น้ำนี้ด้วยเช่นกัน ในภาษาสเปนมักจะเรียกว่าBelice
เบลีซเป็นสมาชิกของประชาคมแคริบเบียน(CARICOM) และ the Sistema de Integracion Centro Americana (SICA) และจัดว่าตนเองอยู่ทั้งในกลุ่มประเทศแคริบเบียนและอเมริกากลาง
ส่วนใหญ่เป็นป่าเขตร้อน มีที่ราบลุ่มบริเวณชายฝั่งทะเล มีเนินเขาทางตอนใต้
ประวัติศาสตร์ของเบลีซเริ่มต้นเมื่อ 1,500 ปีก่อนคริสตกาล เมื่อประเทศถูกครอบครองโดยอารยธรรมมายา มีแหล่งโบราณคดีจำนวนมากกระจายไปทั่วประเทศเช่น El Caracol, Lamanai และ Xunantunich สะท้อนให้เห็นถึงอดีตของประเทศและประชากรที่อาศัยอยู่
ช่วงกลางศตวรรษ มีชาว Baymen จากอังกฤษและสกอตแลนด์ได้กระจายอำนาจและเริ่มเข้ามาตั้งรกรากในเบลีซ สเปนก็ได้ใช้ความพยายามในการเข้าควบคุมประเทศ แต่ในที่สุดเบลีซก็ได้ถูกก่อตั้งให้เข้ามาร่วมอยู่จักรวรรดิอังกฤษหลังจากสงครามเซนต์จอร์จเบอร์(St. George’s Caye) ในปีค.ศ. 1798และ อยู่ภายใต้การปกครองของสหราชอาณาจักรมีสถานะเป็นอาณานิคมจนถึงปีค.ศ. 1973จนกระทั่งได้รับเอกราชในปีค.ศ. 1981
เบลีซมีการปกครองระบอบประชาธิปไตยแบบรัฐสภาซึ่งพระมหากษัตริย์จะทรงอยู่ภายใต้รัฐธรรมนูญมีสมเด็จพระเจ้าชาลส์ที่ 3แห่งสหราชอาณาจักรเป็นประมุขพระองค์ปัจจุบัน ทรงใช้พระราชอำนาจผ่านผู้สำเร็จราชการ(Governor-General)
ฝ่ายนิติบัญญัติ เป็นระบบสภาคู่
นายกรัฐมนตรี เป็นหัวหน้าพรรคการเมืองที่มีเสียงข้างมากจะได้รับการแต่งตั้งจากผู้สำเร็จ ราชการ ส่วนคณะรัฐมนตรี ได้รับการเสนอชื่อโดยนายกรัฐมนตรี และแต่งตั้งโดยผู้สำเร็จราชการ
หัวหน้าผู้พิพากษาได้รับการแต่งตั้งจากผู้สำเร็จราชการ โดยการเสนอชื่อจากนายกรัฐมนตรี
พรรคการเมืองสำคัญ People's United Party ( PUP) (พรรครัฐบาล)United Democratic Party (UDP)
เบลีซแบ่งออกเป็น6 เขต (districts)ได้แก่
มีประชากรประมาณ 224,900 คน ชาวเบลีซส่วนใหญ่เป็นพวกมายา อินคา และครีโอล มีภาษามายา
นับถือศาสนาคริสต์ นิกายแองกลิแกน โปรแตสแตนท์ โรมันคาทอลิก
ภาษาอังกฤษใช้เป็นภาษาทางการ และ ภาษาครีโอลเป็นภาษาพูด
นกฟลามิงโก

นกฟลามิงโก(อังกฤษ:flamingo) เป็นนกน้ำจำพวกหนึ่งในวงศ์ Phoenicopteridae และอันดับ Phoenicopteriformes มี 4 ชนิดในทวีปออสเตรเลียและ 2 ชนิดในโลกเก่า
นกฟลามิงโก เป็นนกที่มีซากฟอสซิลสามารถนับย้อนไปไกลได้กว่า 30 ล้านปีก่อน นกฟลามิงโกอาศัยอยู่เป็นฝูงขนาดใหญ่ ซึ่งสถานที่ ๆ พบนกฟลามิงโกได้มากที่สุดในโลก คือทะเลสาบนากูรูในอุทยานแห่งชาติทะเลสาบนากูรูทางตอนเหนือของประเทศเคนยาซึ่งมีจำนวนประชากรนกฟลามิงโกมากได้ถึง 1,500,000 ตัว นกฟลามิงโกเป็นนกที่บินได้เป็นระยะทางที่ไกล และมักบินในเวลากลางคืน ด้วยความเร็วประมาณ 60 กิโลเมตร/ชั่วโมง และหากมีความจำเป็นต้องบินในเวลากลางวันก็จะบินในระดับสูงเพื่อหลบเลี่ยงสัตว์นักล่า ส่วนในทวีปเอเชียสามารถพบได้ที่ทุ่งหญ้าสเตปป์แถบตอนเหนือของคาซัคสถานในภูมิภาคเอเชียกลางเท่านั้น โดยผสมพันธุ์กันในฤดูใบไม้ผลิ ก่อนอพยพไปที่อื่น
นกฟลามิงโก ได้ชื่อว่าเป็นนกที่ไม่มีประสาทรับกลิ่น และเป็นนกที่ส่งเสียงดังตลอดเวลา ซึ่งลูกนกแม้แต่อยู่ในไข่ก็ยังส่งเสียงร้องแล้ว ซึ่งพ่อแม่นกจะจดจำลูกของตัวเองได้จากเสียงร้องอันนี้
นอกจากนี้แล้ว นกฟลามิงโกยังเป็นนกที่ได้ชื่อว่าเป็นนกที่มีขนสีชมพู จนได้รับชื่อว่า "นกฟลามิงโกสีชมพู" ซึ่งขนของนกฟลามิงโกนั้นจะแตกต่างกันออกไปตามแต่ละชนิดตั้งแต่สีชมพูซีดจนถึงสีแดงเลือดหมูหรือแดงเข้ม ทั้งนี้เป็นเพราะการกินอาหารที่ได้รับสารอาหารจากกุ้งและเห็ดรามีสารประเภทอัลฟาและบีตา-แคโรทีนแต่โดยมากแล้วนกที่เลี้ยงตามสวนสัตว์ขนจะเปลี่ยนเป็นสีขาวเพราะขาดสารอาหารเหล่านี้ ซึ่งหากให้ในสิ่งที่ทดแทนกันได้ เช่นแคร์รอตหรือบีตรูตสีขนก็จะกลับมาเป็นเหมือนเดิม อีกทั้งยังเป็นนกที่มีพฤติกรรมยืนด้วยขาเดียวอยู่นิ่ง ๆ แช่น้ำได้เป็นเวลานานมากถึง 4 ชั่วโมง นั่นเพราะขาของนกจะได้รับจะได้รับเลือดสูบฉีดต่ออัตราการเต้นของหัวใจได้มากเท่า ๆ กับที่กล้ามเนื้อหลักได้รับ ซึ่งเลือดจะให้ความอบอุ่นแก่ร่างกาย การที่นกฟลามิงโกมีขายาวมาก ก็ยิ่งทำให้มีพื้นที่สูญเสียความอบอุ่น อีกทั้งขาข้างที่ไม่ถูกแช่น้ำก็จะไม่เหี่ยวแห้งอีกด้วย
แบ่งออกได้ทั้งหมด 6 ชนิด
เบนิโชงะ

เบนิโชงะ(ญี่ปุ่น:紅生姜;โรมาจิ:beni shōga) เป็นสึเกโมโนะประเภทหนึ่งที่ทำจาก เหง้าของขิงนำมาดองในน้ำส้มสายชูบ๊วย
วิธีการดองในน้ำส้มสายชูถูกใช้เพื่อทำให้ขิงคงความสดได้นาน แต่ในภูมิภาคคันโตส่วนใหญ่จะใช้ซอสเปรี้ยวหวานทำเป็นการิส่วนในภูมิภาคคันไซนั้นส่วนใหญ่จะน้ำส้มสายชูทำเป็นเบนิโชงะ
เริ่มจากดึงส่วนน้ำออกจากรากขิงโดยการดองด้วยเกลือหรือตากแดดให้แห้ง แล้วนำไปดองในน้ำส้มสายชูบ๊วย (น้ำที่เหลือหลังจากการดองอุเมโบชิ) เป็นเวลาหลายวัน เพื่อป้องกันเชื้อรา โดยพื้นฐานแล้วจะทำด้วยขิงแห้งซึ่งมีความชื้นเพียงเล็กน้อย เมื่อทำขิงใหม่ ๆ จะมีน้ำมาก ดังนั้นอาจขาดน้ำหลังจากฝานบาง ๆ
จากนั้นเมื่อใช้น้ำส้มสายชูบ๊วยแดงใส่ชิโซะก็จะเปลี่ยนเป็นสีแดงเข้ม ในกรณีที่ใช้น้ำส้มสายชูบ๊วยแดงหลังจากเอาชิโซะแดงออกแล้ว อาจสีอ่อนลงเล็กน้อย แม้แต่กรณีที่ใช้น้ำส้มสายชูบ๊วยขาวที่ไม่ใช้ชิโซะ แต่เนื่องจากขิงใหม่ก็มีสารสีแอนโทไซยานินใกล้กับลำต้น จึงทำปฏิกิริยากับกรดของน้ำส้มสายชูบ๊วยและก็จะเกิดเป็นสีแดงอ่อน ๆ นอกจากนี้เบนิโชงะสีแดงเข้มยังผลิตโดยใช้สีผสมอาหารที่มีสีแดงเพื่อให้มีสีแดงโดดเด่น
ในกรณีของการผลิตเชิงอุตสาหกรรม มีหลายวิธีในการดองขิงซึ่งหั่นเป็นเส้นบาง ๆ ไว้ล่วงหน้าในเครื่องปรุงรสที่มีน้ำส้มสายชูบ๊วยซึ่งแต่งสีด้วยสีผสมอาหาร
ปลากรายแอฟริกา

ปลากรายแอฟริกา(อังกฤษ:African brown knifefish, African knifefish, False featherbackfish) ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่าXenomystus nigriในวงศ์ปลากราย(Notopteridae) นับเป็นปลาเพียงชนิดเดียวเท่านั้นทีอยู่ในสกุลXenomystus
มีรูปร่างคล้ายกับปลาสลาด(Notopterus notopterus) ที่พบได้ในทวีปเอเชียแต่ทว่ามีขนาดลำตัวที่เพรียวบางกว่า ไม่มีครีบหลัง ครีบท้องและก้นพริ้วไหวได้เร็วกว่า และมีจุดเด่นที่เห็นชัดคือ จมูกมีสองคู่ คู่หน้ายื่นออกมาคล้ายหลอดหรือหนวดซึ่งใช้เป็นประสาทสัมผัสในการหาอาหารซึ่งเห็นได้ชัดเจนกว่าปลาชนิดอื่นในวงศ์เดียวกัน
พบกระจายทั่วไปในทวีปแอฟริกาตอนกลางในแถบลุ่มแม่น้ำไนล์และแอ่งน้ำในเซียร์รา ลีโอน,ชาด,ซูดาน,โตโก,เบนินและแคเมอรูน
ขนาดเมื่อโตเต็มที่ประมาณ 1ฟุตแต่โดยเฉลี่ยที่พบทั่วไป คือประมาณ 8นิ้วโดยอาศัยในแหล่งน้ำที่มีพืชน้ำขึ้นหนาแน่น ปลาตัวเมียวางไข่ประมาณ 150-200 ฟอง ไข่มีเส้นผ่าศูนย์กลาง2มิลลิเมตรและยังมีความสามารถพิเศษคือ สามารถเปล่งเสียงออกมาได้ด้วย เพื่อหาอาหารเนื่องจากหากินในเวลากลางคืนโดยกินอาหารจำพวกแมลงน้ำและสัตว์มีเปลือกขนาดเล็กต่าง ๆ
เป็นปลาที่นิยมเลี้ยงกันเป็นปลาสวยงาม มีอุปนิสัยที่ค่อนข้างก้าวร้าวในหมู่พวกเดียวกัน แต่ทว่าจะไม่แสดงพฤติกรรมเหล่านี้ต่อปลาชนิดอื่น
11 กรกฎาคม

วันที่11 กรกฎาคมเป็นวันที่ 192 ของปี (วันที่ 193 ในปีอธิกสุรทิน) ตามปฏิทินสุริยคติแบบเกรกอเรียนเมื่อถึงวันนี้จะยังเหลือวันอีก 173 วันในปีนั้น
การท่องเที่ยวในประเทศภูฏาน

การท่องเที่ยวในประเทศภูฏานเริ่มในปี ค.ศ. 1974 เมื่อรัฐบาลภูฏานพยายามที่จะยกระดับของรายได้และส่งเสริมวัฒนธรรมรวมถึงประเพณีที่เป็นเอกลักษณ์ของประเทศสู่โลกภายนอก ซึ่งเป็นการเปิดประเทศบางแห่งให้แก่ชาวต่างชาติ ในปี ค.ศ. 1974 มีนักท่องเที่ยวเข้าเยี่ยมชมประเทศภูฏาน 287 คน ตั้งแต่นั้นมาจำนวนนักท่องเที่ยวที่มาเยือนประเทศภูฏานได้เพิ่มขึ้นเป็น 2,850 คน ในปี ค.ศ. 1992 แล้วเพิ่มขึ้นอย่างมากเป็น 7,158 คนในปี ค.ศ. 1999ในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1980 การท่องเที่ยวได้มีส่วนช่วยในการสร้างรายได้ประจำปีเกินกว่า 2 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
แม้จะมีการเปิดประเทศให้แก่ชาวต่างชาติ แต่รัฐบาลก็ตระหนักถึงผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อม เพื่อให้นักท่องเที่ยวจึงสามารถพบความเป็นเอกลักษณ์ รวมถึงภูมิทัศน์และวัฒนธรรมที่สวยงามอย่างแท้จริง ดังนั้น พวกเขาจึงมีการจำกัดระดับของกิจกรรมการท่องเที่ยวตั้งแต่เริ่ม โดยมุ่งเน้นไปที่นักท่องเที่ยวที่มีคุณภาพสูงกว่า กระทั่งปี ค.ศ. 1991 สมาคมการท่องเที่ยวประเทศภูฏาน (BTC) ซึ่งเป็นฝ่ายบริหารกึ่งอิสระที่บริหารการเงินของตนเอง ได้ออกนโยบายการท่องเที่ยวของรัฐบาลอย่างไรก็ตาม ก็ได้มีการทำสู่ภาคเอกชนในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1991 เพื่ออำนวยความสะดวกในการลงทุนและกิจกรรม เป็นผลให้มีบริษัทท่องเที่ยวที่ได้รับใบอนุญาตกว่า 75 รายมาดำเนินงานในประเทศนักท่องเที่ยวทุกคน (กลุ่มหรือบุคคล) ต้องเดินทางโดยวางแผนไว้ล่วงหน้า, ชำระเงินล่วงหน้า, จัดไกด์แพคเกจทัวร์ หรือโปรแกรมการเดินทางที่ออกแบบเอง โดยชาวต่างชาติส่วนใหญ่ไม่สามารถเดินทางได้อย่างอิสระในราชอาณาจักร ซึ่งการเตรียมการจะต้องทำผ่านผู้ประกอบการทัวร์อนุมัติอย่างเป็นทางการโดยตรงหรือผ่านตัวแทนในต่างประเทศ
จุดสำคัญที่สุดสำหรับการท่องเที่ยวคือทิมพูซึ่งเป็นเมืองหลวงของประเทศภูฏาน และในเมืองทางตะวันตกของพาโรซึ่งอยู่ใกล้กับประเทศอินเดียส่วนวัดทักซัง(หรือเรียกในชื่อ"รังเสือ") เป็นอารามที่อยู่บนผา สามารถมองเห็นได้จากหุบเขาพาโร ก็เป็นหนึ่งในสถานที่สำคัญของประเทศ โดยวัดนี้เป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ตามความเชื่อทางพุทธศาสนา ที่ถ้ำภายในวัดยังมีพุทธเทพประดิษฐาน ตามตำนานกล่าวว่า เขาเป็นผู้นำพุทธศาสนามาเผยแพร่ที่ประเทศภูฏาน และทำการอดอาหารเป็นเวลา 90 วันในขณะที่เขาต่อสู้กับเหล่ามารที่อาศัยอยู่ในหุบเขาแห่งนี้ วัดแห่งนี้ยังคงได้รับความศรัทธาเป็นเวลากว่าพันปี กระนั้น ก็ยังเคยได้รับความเสียหายจากเพลิงลุกไหม้สองครั้งซึ่งได้รับการซ่อมแซมแล้ว ส่วนดรุคแอร์เป็นสายการบินปฏิบัติการเพียงรายเดียวในประเทศภูฏาน อย่างไรก็ตาม ในตอนนี้ก็มีการให้บริการโดยภูฏานแอร์ไลน์ด้วยเช่นกัน
ทั้งนี้ การขอวีซ่าไปยังประเทศภูฏานจะได้รับผ่านสถานทูตหรือสถานกงสุลในประเทศบ้านเกิดเพียงแห่งเดียว
นักท่องเที่ยวส่วนใหญ่ที่เดินทางมาเยือนประเทศภูฏานในช่วงระยะเวลาสั้น ๆ มาจากประเทศต่อไปนี้ (นอกเหนือจากประเทศบังคลาเทศ, อินเดีย และมัลดีฟส์):
ทาคิน

ทาคิน(อังกฤษ:Takin) จัดอยู่ในไฟลัมสัตว์มีกระดูกสันหลัง(Phylum Chordata) ชั้นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม(Class Mammalia) เป็นสัตว์ประจำชาติของภูฏานชอบอยู่รวมกันเป็นฝูงในพื้นที่หนาวเย็น มีหน้าและเขาคล้ายแพะแต่ว่าไม่มีเครา ตัวใหญ่ประมาณวัวเมื่อโตเต็มที่มีน้ำหนักประมาณ 250 กิโลกรัม ทาคินจะกินใบไผ่หน่อไม้เป็นอาหารหลัก จัดเป็นแพะเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในสกุลBudorcas แบ่งออกเป็น 4 ชนิดย่อย
ทาคินมีตำนานอยู่ว่ามีพระลามะองค์หนึ่งนามว่าท่านดรุกปก คุนเลย์ ได้สำแดงอิทธิฤทธิ์โดยการนำหัวแพะมาเสียบกระดูกวัว และชุบชีวิตมาเป็นสัตว์พันธุ์ใหม่คือทาคิน  แต่เดิมทาคินมักหากินตามภูเขา ในอดีตทาคินอยู่ในสวนสัตว์ในกรุงทิมพูแต่ต่อมาพระเจ้าจิกมี ซิงเย นัมเกล วังชุกกษัตริย์องค์ก่อนของภูฏาน มีรับสั่งให้ปล่อยสัตว์ทั้งหมดกลับเข้าป่า แต่ความคุ้นเคยกับเมืองทาคินจึงเพ่นพ่านในเมืองเป็นจำนวนมาก จึงให้กลับมาอยู่ในสวนสัตว์ขึ้นอีกครั้ง โดยการเปลี่ยนสวนสัตว์เป็นศูนย์อนุรักษ์ทาคินแทน
แมวป่า

แมวป่า,เสือกระต่ายหรือเสือบอง(ชื่อวิทยาศาสตร์:Felis chaus) เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมจำพวกเสือขนาดเล็กอยู่ในวงศ์Felidaeมีรูปร่างคล้ายแมวบ้านมีลักษณะเด่นคือ มีหูแหลมยาวเป็นรูปสามเหลี่ยมและมีกระจุกขนยื่นออกมาจากปลายใบหูแลดูคล้ายกระต่ายจึงเป็นที่มาของชื่อสามัญว่า "เสือกระต่าย"
มีขายาว หางสั้นมีลายสีเข้มสลับเป็นปล้อง ๆ ขนปลายหางมีสีดำตามลำตัวมีสีน้ำตาลเหลือง บริเวณหลังมีสีน้ำตาลเข้ม สีขนบริเวณท้องจะอ่อนกว่าลำตัว แมวป่านับเป็นเสือในสกุลFelisที่มีขนาดใหญ่ที่สุด มีความยาวลำตัวและหัว 50–56 เซนติเมตร ความยาวหาง 26–31 เซนติเมตร มีน้ำหนัก 4–6 กิโลกรัม
มีการกระจายพันธุ์ที่กว้างขวางมาก ตั้งแต่ภาคเหนือของทวีปแอฟริกาจรดเอเชียตะวันออกพบในภาคตะวันออกของซาอุดีอาระเบีย,คูเวต,อิรัก,อิหร่าน,จอร์แดน, ภาคตะวันออกของตุรกี,อิสราเอล,ปากีสถาน,อัฟกานิสถาน,เนปาล,ภูฏาน,บังกลาเทศ, ภาคใต้ของจีน,อินเดีย,พม่า,ไทย,ลาว,กัมพูชาและเวียดนาม
มักอาศัยอยู่ในป่าดิบแล้ง ป่าเบญจพรรณ หรือป่าเต็งรังที่ไม่รกชัฏนัก จับสัตว์ขนาดเล็กที่อาศัยบนพื้นดินกินเป็นอาหาร เช่นกระต่ายป่า,กบ,หนู,กิ้งก่าหรือนกที่อาศัยอยู่บนพื้นดินกินเป็นอาหารหลัก ออกหากินทั้งกลางวันและกลางคืน แต่มักพบบ่อยในช่วงเช้า และช่วงเย็น จากกายภาพที่มีขายาว แต่หางสั้นไม่สมดุลกันเช่นนี้ ทำให้แมวป่ามีการทรงตัวที่ไม่ดีเมื่ออยู่บนต้นไม้ดังนั้นจึงไม่ค่อยปีนขึ้นไปบนต้นไม้นัก
ในประเทศไทย นายแพทย์บุญส่ง เลขะกุลนักนิยมไพรและนักเขียนได้บันทึกไว้ในปี พ.ศ. 2519 ว่าแมวป่าพบกระจายในป่าผลัดใบตั้งแต่พื้นที่ภาคกลางจนถึงภาคเหนือ และไม่พบปรากฏในประเทศอีกเลย จนกระทั่งถึงปี พ.ศ. 2560 มีการบันทึกภาพไว้ได้เป็นครั้งแรกในรอบ 40 ปี โดยพบทั้งตัวผู้และตัวเมียที่เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าอมก๋อย จังหวัดเชียงใหม่ และในวันที่ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2561 มีการจับกุมผู้ค้าสัตว์ป่าหลายชนิดผ่านทางเฟซบุกได้ หนึ่งในนั้นเป็นแมวป่า ผู้ค้าอ้างว่าเป็นแมวป่ามาจากจังหวัดนราธิวาส ทางภาคใต้ ซึ่งไม่น่าจะเป็นความจริง
ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับFelis chausที่วิกิสปีชีส์
งูทางมะพร้าวธรรมดา

งูทางมะพร้าวธรรมดาเป็นงูไม่มีพิษขนาดกลาง เป็นงูบกที่มีสีและลวดลายงดงาม มีนิสัยดุ เมื่อโดนรบกวนจะพองตัวและอ้าปาก พับตัวเข้าเพื่อเตรียมฉกสิ่งที่มารบกวน ซึ่งในบางครั้งก็จะแกล้งตายโดยการอ้าปากนอนหงายท้องและถ่ายอุจจาระออกมา ทำให้นักล่าหรือสิ่งที่มารบกวนเลิกสนใจ
ลำตัวมีสีน้ำตาลอมเหลืองหรือสีน้ำตาลอมเทา มีลายเป็นทางยาวสีดำ 4 เส้นพาดจากส่วนคอแล้วค่อยๆจางไปทางกึ่งกลางลำตัว ส่วนหัวมีสีน้ำตาลแดง มีเส้นสีดำ 3 เส้นพาดแผ่เป็นรัศมีออกจากมุมตาด้านหลัง ลักษณะเด่นคือมักแกล้งทำเป็นตายเพื่อหลีกเลี่ยงศัตรูเมื่อสู้ไม่ไหว หรือขู่ศัตรูโดยการทำคอแบนเข้าทางด้านข้างและขยายกว้างเป็นทางยาว พร้อมกับยกหัวและส่วนต้นประมาณหนึ่งในสี่ของความยาวลำตัวให้สูงขึ้นเป็นวงโค้งเหมือนสปริง และพุ่งเข้าใส่ศัตรูอย่างว่องไวเพื่อฉกกัด แต่จะกัดไม่ค่อยโดน
พบทั่วไปในประเทศไทย ลาว พม่า กัมพูชา เวียดนาม จีน ประเทศอินเดีย เนปาล ศรีลังกา บังคลาเทศ ภูฏานและบางส่วนของประเทศญี่ปุ่น อาหารของมันคือ หนู กบ นก กระรอก กระแต กิ้งก่า จิ้งจกและตุ๊กแก เป็นต้น
เป็นงูออกหากินในเวลากลางวันตามป่าหญ้ารกและบนต้นไม้ บางทีพบตามยุ้งข้าว บนบ้าน ปกติไม่ดุ ถ้าตกใจและเข้าใกล้จะแว้งกัด เวลาขู่จะพองหนังคออ้าปากดูน่ากลัว ผสมพันธุ์ช่วงเดือนมิถุนายนถึงเดือนมกราคม หรือตลอดทั้งปี ออกลูกเป็นไข่ครั้งละ 5 – 12 ฟอง ช่วงเดือนธันวาคมถึงเดือนกรกฎาคม และฟักเป็นตัวช่วงเดือนกุมภาพันธ์ถึงเดือนกันยายน ลูกงูแรกเกิดมีน้ำหนัก 11.0 – 12.4 กรัม และความยาว 44 – 46 เซนติเมตร
เป็นสัตว์ป่าคุ้มครอง ตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พุทธศักราช 2535
ปลาหมอแรม

ปลาหมอแรมหรือปลาหมอไมโครจีโอฟากัส(อังกฤษ:Ram cichlid) เป็นปลาสกุลหนึ่ง ในวงศ์ปลาหมอสี(Cichlidae) จัดเป็นปลาหมอแคระสกุลหนึ่ง ใช้ชื่อสกุลว่าMikrogeophagusหรือMicrogeophagus(ชื่อพ้อง-/ไม-โคร-จี-โอ-ฟา-กัส/)
เป็นปลาที่มีสีสันสวยงามทั้งตัวผู้และตัวเมีย  มีขนาดโตเต็มที่ยาวประมาณ 8เซนติเมตรพบกระจายพันธุ์ในแม่น้ำอเมซอนและโอริโนโคในทวีปอเมริกาใต้
นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามโดยเฉพาะการเลี้ยงในตู้ไม้น้ำซึ่งปัจจุบันได้มีการเพาะขยายพันธุ์จนมีความหลากหลายไปจากดั้งเดิมในธรรมชาติ เช่นปลาบอลลูนที่มีลำตัวอ้วนกลมและสั้นเหมือนลูกบอลปลาหางยาวที่ดูคล้ายปลาทองหรือที่มีสีฟ้าแวววาวทั้งตัว
มีอยู่ด้วยกัน 2ชนิดคือ
แม้จะได้ชื่อว่าเป็นปลาหมอแคระ แต่ปลาในสกุลไมโครจีโอฟากัสนี้จะมีนิสัยก้าวร้าวห่วงถิ่น และจะกัดและข่มขู่กันเองภายในฝูง มีพฤติกรรมวางไข่บนวัสดุผิวเรียบแบน เช่น ก้อนหินหรือใบไม้ขนาดใหญ่ สามารถวางไข่ได้ 200 ฟอง  พ่อและแม่ปลาช่วยกันเลี้ยงดูแลไข่และลูกปลาวัยอ่อน แต่กระนั้นก็ยังคงพฤติกรรมกัดกันเองอยู่ ลูกปลาจึงมักว่ายกระจัดกระจาย ทำให้ถูกปลาชนิดอื่นกินเป็นอาหารอยู่บ่อย ๆ
ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับMikrogeophagusที่วิกิสปีชีส์
งูอนาคอนดา

งูอนาคอนดา(อังกฤษ:anaconda) หรืองูโบอาน้ำ(water boa) เป็นชื่อสามัญและสกุลของงูขนาดใหญ่ 4ชนิดที่อยู่ในวงศ์ย่อยBoinaeในวงศ์ใหญ่Boidaeใช้ชื่อสกุลว่าEunectes
อาศัยอยู่ใน หนอง บึง และแม่น้ำในป่าดิบชื้นในทวีปอเมริกาใต้และเกาะตรินิแดด
โดยที่คำว่าEunectesมาจากภาษากรีกคำว่าEυνήκτηςหมายถึง "ว่ายน้ำได้ดี"
โดยรวมแล้วงูอนาคอนดาที่มีหัวขนาดใหญ่และลำคอหนา ตาและรูจมูกอยู่ที่ส่วนบนของหัว ทำให้สามารถหายใจและมองเห็นเหยื่อในขณะที่อยู่ใต้น้ำได้ ฆ่าเหยื่อโดยใช้ลำตัวบีบรัด เป็นงูที่ไม่มีพิษ แต่ยังมีฟันและขากรรไกรที่แข็งแรงที่ใช้กัดเหยื่อ โดยจะคาบเหยื่อแล้วลากลงไปในน้ำเพื่อให้เหยื่อจมน้ำตาย
ด้วยความที่มีน้ำหนักมากทำให้เมื่ออยู่บนบกงูอนาคอนดาจะเคลื่อนไหวได้ช้าและงุ่มง่ามมาก แต่จะเคลื่อนไหวได้ดีและรวดเร็วผิดกับรูปร่างเมื่ออยู่ในน้ำ ในบางครั้งอาจลอยตัวนิ่ง ๆ อยู่บนผิวน้ำปล่อยให้กระแสน้ำพัดไป
โดยปกติแล้ว จะกินสัตว์จำพวกหนูขนาดใหญ่ เช่นคาปรีบารารวมถึงสัตว์ขนาดใหญ่อย่างอื่น เช่นสมเสร็จ,กวาง,หมูป่า,ปลา,เต่า,นก,แกะ,สุนัขและสัตว์เลื้อยคลานในน้ำอย่างจระเข้ไคแมนส่วนตัวที่ยังไม่โตเต็มที่จะกินหนูขนาดเล็ก, ลูกไก่, กบ และปลา โดยการใช้อวัยวะรับรู้คลื่นความร้อนหรืออินฟราเรดที่เป็นแอ่งบริเวณหน้าผากตรวจจับ  โดยสัญชาตญาณแล้ว เมื่องูอนาคอนดาพบมนุษย์จะหนีไป การตายของมนุษย์ที่เกิดจากงูอนาคอนดาจึงเกิดขึ้นได้ยาก แม้จะเป็นงูขนาดใหญ่และอยู่บนสุดของห่วงโซ่อาหารแต่กระนั้นงูอนาคอนดาขนาดเล็กหรือตัวที่อ่อนแอหรือบาดเจ็บก็จะตกเป็นเหยื่อของสัตว์กินเนื้ออย่างอื่นได้ง่าย เช่นเสือจากัวร์, จระเข้ไคแมน, งูอนาคอนดาด้วยกัน หรือปลาปิรันยา
งูอนาคอนดาทุกชนิดขยายพันธุ์ด้วยการออกลูกเป็นตัว ครั้งละประมาณ 20-40 ตัว หรือมากกว่านั้น เป็นงูที่นิยมเลี้ยงกันในสวนสัตว์เพื่อการศึกษา และเลี้ยงเพื่อความเพลิดเพลินส่วนตัว
ด้วยความที่งูอนาคอนดาเป็นงูขนาดใหญ่ ทำให้แลดูน่าสะพรึงกลัว ชาวพื้นเมืองอเมริกาใต้จึงให้ความนับถือดุจเทพเจ้าเช่น ชาวแอซเท็กให้ความนับถือเทพที่ชื่อว่า "เก็ตซัลโกอาตล์" ที่มีรูปลักษณ์เป็นงูขนาดใหญ่  เป็นเทพเจ้าที่สร้างโลกและมนุษย์ให้เกิดขึ้นมาจากเถ้ากระดูก
นอกจากนี้แล้วยังมีเรื่องเล่าลือถึงงูอนาคอนดาขนาดยักษ์ ที่มีขนาดใหญ่กว่างูอนาคอนดาตามปกติ ซึ่งมีชื่อเรียกในภาษาสเปนว่า "cobra grande" แปลว่า "งูยักษ์" โดยในปีค.ศ. 1906พันเอกเพอร์ซี ฟาลเคตต์ ซึ่งเป็นนักสำรวจผู้เขียนแผนที่ป่าอเมซอนได้เขียนลงในบันทึกของเขาว่าเขามีหนังงูที่มีความยาว 62 ฟุต และกล่าวว่า เขาได้สังหารงูตัวนี้ด้วยปืนไรเฟิลด้วยกระสุนขนาด .44 ในกระดูกสันหลังของมัน ซึ่งมันโจมตีใส่เรือของคณะเขา เส้นผ่าศูนย์กลางของลำตัวมันเกินกว่า 12 นิ้ว และอาจจะใหญ่ได้มากกว่านี้ถ้าได้กินอาหารเข้าไป
นอกจากนี้แล้วยังมีความเชื่อของชนพื้นเมืองในป่าดิบชื้นของอเมซอนที่เรียกงูอนาคอนดาขนาดยักษ์ว่า "matatoro" แปลว่า "ตัวกินวัว" โดยมีความยาวกว่า 80ฟุต
ซึ่งจากความเชื่อและเรื่องเล่าลือนี้ทำให้ในวัฒนธรรมร่วมสมัยเช่นภาพยนตร์ฮอลลีวู้ดได้สร้างเรื่องเกี่ยวกับงูอนาคอนดายักษ์มาในปีค.ศ. 1997คือAnacondaซึ่งนำแสดงโดยเจนนิเฟอร์ โลเปซและจอน วอยต์และได้มีภาคต่อมาอีกถึง 2 ภาค ในปีหลังจากนี้
ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับEunectesที่วิกิสปีชีส์
กรีนวิงค์ มาคอว์

กรีนวิงค์ มาคอว์เป็นนกแก้วมาคอว์ที่มีขนาดใหญ่ น่ารักเสียงดังคับป่า ชอบเล่นน้ำ กัดแทะ กินดินโปร่ง และผลไม้ทุกชนิด ลำตัวมีสีแดงสด ปีกมีสีเขียวและสีฟ้า หางมีสีแดงและสีฟ้า ลำตัวมีขนาดประมาณ 36 นิ้ว กรีนวิงมาคอร์ มีแหล่งกำเนิดอยู่ที่ทวีปอเมริกาใต้ บริเวณประเทศ บราซิล โบลิเวีย ปานามา เป็นต้น
กรีนวิงค์ มาคอว์ เป็นนกแก้วมาคอว์ขนาดใหญ่ที่มีสีสันสวยงาม  ด้วยลำตัวมีสีแดงสด ปีกมีสีเขียวและสีฟ้า หางมีสีแดงและสีฟ้า มีขนาดใหญ่ที่สุดในสกุล Ara ซึ่งมี 8 สายพันธุ์ แต่กรีนวิงค์ มาคอว์ มีลักษณะที่คล้ายกันกับ สกาเล็ต มาคอว์ ที่ต่างกันอยู่ที่ลำตัว,ใบหน้า,และปีก ที่ปีกของ สกาเล็ต มาคอว์ จะเป็นสีเหลืองกับสีฟ้าเข้มหรือน้ำเงินแต่มีบ้างที่จะมีสีเขียวปนอยู่บริเวณแถบสีเหลือง และใบหน้าของกรีนวิงค์ มาคอว์ เป็นหนังสีขาวออกชมพูมีลายขนที่หน้าสีแดงเรียงเป็นแถวเหมือนเส้นประสีแดงด้านล่างใต้ตามี4-5แถว ส่วน สกาเล็ต ใบหน้าจะไม่มีขนที่บริเวณใบหน้า  กรีนวิงค์ มาคอว์ จะงอยปากข้างบนจะมีสีขาวคล้ายกับสีของงาช้าง ส่วนด้านล่างจะเป็นสีดำ มีขนาดลำตัวประมาณ 90-95 เซนติเมตร หรือประมาณ 34-36 นิ้ว  น้ำหนักอยู่ที่ประมาณ 1100-1750 กรัม แต่กรีนวิงค์ มาคอว์ ที่มีแหล่งกำเนิดในประเทศโบลิเวีย จะมีขนาดใหญ่กว่าที่
กรีนวิงค์ มาคอว์ จัดเป็นนกแก้วที่มีเสียงร้องดัง และมักเลือกที่จะทำรังตามโพรงไม้ใหญ่ ๆ โดยใช้วิธีแทะหรือขุดโพรงไม้จำพวกไม้เนื้ออ่อน หรืออาจเลือกใช้โพรงไม้ที่เก่าต่าง ๆ กรีนวิงค์ มาคอว์ จะวางไข่ครั้งละ 2-4 ฟอง และจะใช้เวลาฟัก ประมาณ 27-28 ประมาณ80-90 วัน ขนจะขึ้นเต็มตัว
กรีนวิงค์ มาคอว์ เป็นนกแก้วที่ฉลาดที่สุด ในนกแก้วมาคอว์ และเป็นนกที่เจ้าเล่ อุปนิสัย จัดว่าเป็นนกที่น่ารักและเชื่องมากพอสมควร สามารถทำกิจกรรมร่วมกับมนุษย์ได้ เป็นนกที่หวงและรักเจ้าของ แต่ถ้าได้ตีหรือทำให้ได้กลัว ก็จะจดจำฝังใจและจะตรงเข้าทำร้ายทันทีที่เห็น
อาหารของกรีนวิงค์ มาคอว์ ได้แก่ผักและผลไม้ต่างๆ เช่น แอ้ปเปิ้ล มะพร้าว ฟักทองนึ่ง ถั่วหลากชนิดนึ่งสุก , แครอท , มะพร้าว หรือ ลูกแมคคาเดเมีย  และ ลูก เบอร์รี  ด้วย
กรีนวิงค์ มาคอว์ มีถิ่นกำเนิดอยู่ในแถบ ตะวันออกของ ปานามา และ แถบ แอทราโต โคลัมเบีย เวเนซูเอล่า บราซิล โบลิเวีย ปารากวัย และอาร์เจนติน่า
แม่แบบ:Macaws
มิถุนายน พ.ศ. 2548

รายวัน:ไทยรัฐเก็บถาวร2005-12-21 ที่เวย์แบ็กแมชชีน-เดลินิวส์-ข่าวสดเก็บถาวร2005-12-21 ที่เวย์แบ็กแมชชีน-แนวหน้า-กรุงเทพธุรกิจ-ผู้จัดการรายวันเก็บถาวร2005-12-25 ที่เวย์แบ็กแมชชีน-มติชนรายวันเก็บถาวร2005-12-20 ที่เวย์แบ็กแมชชีน-บางกอกโพสต์
รายสัปดาห์:ฐานเศรษฐกิจเก็บถาวร2020-07-07 ที่เวย์แบ็กแมชชีน-ประชาติธุรกิจเก็บถาวร2009-06-04 ที่เวย์แบ็กแมชชีน
ช่อง 3-ช่อง 5-ช่อง 7-ช่อง 9-ช่อง 11-ไอทีวี-เนชั่นแชนแนลเก็บถาวร2005-12-21 ที่เวย์แบ็กแมชชีน
ซีเอ็นเอ็น-บีบีซี-รอยเตอร์-เอเอฟพี
พิพิธภัณฑ์ซาราเยโว 1878–1918

พิพิธภัณฑ์ซาราเยโว 1878-1918(บอสเนีย-โครอาต-เซอร์เบีย:Muzej Sarajevo 1878–1918/ Музеј Срајево 1878–1918) เป็นพิพิธภัณฑ์ที่ตั้งอยู่ใกล้กับสะพานละตินในใจกลางนครซาราเยโวประเทศบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนาอาคารนี้เมื่อปี 1914 เป็นร้านอาหารสำเร็จรูปของมอริตซ์ ชีลเลอร์ (Moritz Schiller's Delicatessen) ขณะเกิดเหตุการลอบปลงพระชนม์อาร์ชดยุกฟรันทซ์ แฟร์ดีนันท์ แห่งออสเตรียโดยกัฟรีโล ปรินซีปซึ่งต่อมานำไปสู่สงครามโลกครั้งที่หนึ่งอาคารหลังนี้เป็นหนึ่งในสถานที่หมุดหมายตามลำดับเหตุการณ์ของเหตุการณ์ลอบปลงพระชนม์ พิพิธภัณฑ์นี้มีนิทรรศการถาวรเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ลำดับเวลาของบอสเนียและเฮอร์เซโกวินาภายใต้ปกครองของออสเตรีย-ฮังการี
ภายในพิพิธภัณฑ์มีปืนพกกระบอกหนึ่งตั้งจัดแสดงซึ่งเป็นของจำลองจากปืนกระบอกจริงที่กัฟรีโล ปรินซีปใช้ก่อเหตุ แต่ไม่ใช่กระบอกจริง ปืนกระบอกจริงได้ถูกส่งมอบพร้อมกับเสื้อตัวในของอาร์ชดยุกซึ่งเปื้อนเลือดไปแก่นักบวชคณะเยสุอิต อันโดต ปูนตีกัม (Anton Puntigam) ซึ่งเป็นคนสนิทของอาร์ชดยุกและผู้ประกอบพิธีศพให้แก่อาร์ชดยุก ทั้งปืนและเสื้อตัวดังกล่าวอยู่ในการครอบครองของคณะสงฆ์เยสุอิตในออสเตรีย ก่อนที่ต่อมาจะให้ยืมระยะยาวแก่พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์กองทัพในเวียนนาเมื่อปี 2004 และจัดแสดงถาวรอยู่ที่นั่น ไม่ใช่ที่พิพิธภัณฑ์แห่งนี้ในซาราเยโว
ที่หัวมุมด้านนอกอาคารพิพิธภัณฑ์เป็นจุดที่ปรินซีปก่อเหตุเคยมีผู้ตั้งเสาระลึกขึ้นในปี 1917 แต่ก็ถูกทำลายลงในปีถัดมาในทศวรรษ 1940 มีผู้ตั้งแผ่นป้ายระลึกตรงจุดนั้น แต่ต่อมาก็ถูกรื้อถอนเมื่อครั้งกองทัพเยอรมนีเข้ารุกรานหลังสงครามโลกครั้งที่สองแผ่นป้ายที่ระลึกอันใหม่ควบคู่กับ "รอยเท้า" ได้นำมาตั้งตรงจุดที่ปรินซีปยิงปืน ก่อนที่จะถูกระเบิดเสียหายในสงครามบอสเนียแผ่นป้ายในปัจจุบันได้ติดตั้งเนื่องในโอกาสครบรอบหนึ่งร้อยปีของเหตุลอบปลงพระชนม์ มีการตั้งแผ่นป้ายที่ระลึกอันใหม่ในปี 2014 มีลักษณะที่ไม่โดดเด่นนัก
อัลไพน์ซาลาแมนเดอร์

ระวังสับสนกับ:อัลไพน์ นิวต์
อัลไพน์ซาลาแมนเดอร์หรือซาลาแมนเดอร์ แอททร้า(อังกฤษ:Alpine salamander, Golden salamander;ชื่อวิทยาศาสตร์:Salamandra atra)สัตว์สะเทินน้ำสะเทินบกชนิดหนึ่ง จำพวกซาลาแมนเดอร์จัดเป็นซาลาแมนเดอร์ขนาดเล็ก หรือนิวต์(Salamandridae)
อัลไพน์ซาลาแมนเดอร์ เป็นซาลาแมนเดอร์ขนาดเล็ก มีลักษณะเด่นคือ มีสีดำตลอดทั้งตัว มี 5นิ้วปลายนิ้วไม่มีเล็บมีหัวใจทั้งหมด 3ห้องผิวหนังเปียกชื้นไม่มีเกล็ด เหมือนซาลาแมนเดอร์ทั่วไป
พบกระจายพันธุ์ในแถบเทือกเขาแอลป์ในทวีปยุโรปในระดับความสูงจากระดับน้ำทะเลถึง 2,800 เมตร พบได้ในประเทศแอลเบเนีย,ออสเตรีย,บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา,โครเอเชีย,ฝรั่งเศส,เยอรมนี,อิตาลี,ลิกเตนสไตน์,มอนเตเนโกร,เซอร์เบียและสวิสเซอร์แลนด์ในลำธารที่สภาพอากาศหนาวเย็น โดยปกติทางตอนใต้ของเทือกเขาแอลป์ จะไม่ค่อยพบในที่ ๆ มีความสูงจากระดับน้ำทะเลต่ำกว่า 900 เมตร และมีรายงานว่าพบในที่ ๆ สูงที่สุด คือ 2,430 เมตร ในฝรั่งเศส และ 2,800 เมตร ที่ออสเตรีย คาเรนทันนี
กินอาหารจำพวกสัตว์น้ำขนาดเล็ก ได้แก่แมลง,หนอนแดง,ไส้เดือนน้ำและหอยขนาดเล็ก อัลไพน์ ซาลาแมนเดอร์ ในช่วงฤดูหนาวจะขุดรูเพื่อจำศีลในโพรงดินลึกประมาณ 20-30เซนติเมตรเพื่อรักษาความชื้นของผิวหนัง โดยสภาพร่างกายในช่วงนี้จะอยู่นิ่ง ไม่เคลื่อนไหว อัตราเมแทบอลิซึมต่ำ อัตราการใช้ออกซิเจนจะลดลงอย่างมาก อาจเป็น 1/3 หรือ 1/100 ของอัตราปกติ หัวใจเต้นนาทีละไม่กี่ครั้ง ซึ่งอาจจะอยู่ในภาวะเช่นนี้ได้หลายเดือน จนกระทั่งเมื่ออุณหภูมิขึ้นสูงในระดับ 12-14องศาเซลเซียสจึงจะขยับตัวออกมา
ลักษณะเด่นอีกประการหนึ่ง ของอัลไพน์ซาลาแมนเดอร์ คือ ขยายพันธุ์ด้วยการออกลูกเป็นตัว โดยการผสมพันธุ์ภายนอกลำตัว จะเข้าสู่วัยเจริญพันธุ์เมื่ออายุได้ 2-3 ปี โดยตัวผู้จะปล่อยสเปิร์มทิ้งไว้ตามใบไม้ริมน้ำหรือไม้น้ำหรือก้อนหินที่เปียกชื้นริมน้ำ แล้วจะเปลี่ยนตัวเองให้มีสีที่สวยขึ้น คือสีทองเพื่อดึงดูดใจตัวเมีย เมื่อปฏิสนธิแล้วไข่จะพัฒนาตัวเองเป็นตัวอ่อนอยู่ในร่างกายของแม่ก่อนที่จะออกมาสู่โลกภายนอก ทั้งนี้เป็นเพราะการปรับตัวให้เข้ากับสถานที่อยู่อาศัย ซึ่งเป็นที่ ๆ หนาวเย็น จนบางครั้งแหล่งน้ำที่อาศัยอยู่แข็งเป็นน้ำแข็ง
อัลไพน์ซาลาแมนเดอร์ ปัจจุบันสามารถเพาะขยายพันธุ์ได้แล้วในที่เลี้ยง นิยมเลี้ยงกันเป็นสัตว์เลี้ยง
ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับSalamandra atraที่วิกิสปีชีส์
ความหลากหลายทางชีวภาพในประเทศบอตสวานา

ความหลากหลายทางชีวภาพในประเทศบอตสวานาอิงถึงพืชและสัตว์ของประเทศบอตสวานาโดยประเทศบอตสวานา 90 เปอร์เซ็นต์ถูกครอบคลุมโดยนิเวศน์แบบสะวันนาที่แตกต่างจากไม้พุ่มหญ้าสะวันนาในทิศตะวันตกเฉียงใต้ ในพื้นที่แห้งแล้งไปจนถึงต้นไม้สะวันนา ซึ่งประกอบด้วยต้นไม้และทุ่งหญ้าในพื้นที่เปียกแม้ภายใต้สภาพอากาศร้อนของทะเลทรายคาลาฮารีก็ยังมีสิ่งมีชีวิตหลากสายพันธุ์เอาตัวรอดอยู่ โดยประเทศนี้มีมากกว่า 2,500 สายพันธุ์ของพืช และ 650 สายพันธุ์ของต้นไม้พืชผักและผลไม้ป่าของที่นี่ยังมีความสำคัญอย่างมากกับประชากรในชนบทที่อาศัยอยู่ในทะเลทราย และเป็นแหล่งที่มาหลักของอาหาร, เชื้อเพลิง และยาสำหรับคนที่อาศัยอยู่จำนวนมาก
มีอุทยานแห่งชาติสามแห่งและอุทยานเจ็ดแห่งซึ่งเป็นที่พักอาศัยของสัตว์ป่าครอบครองพื้นที่ถึง 17 เปอร์เซ็นต์ของประเทศบอตสวานา โดยมีอุทยานแห่งชาติสามแห่งดังกล่าว คืออุทยานแห่งชาติโชบ,เอ็นไซแพนกับอุทยานแห่งชาติแมคเกดิคเกดีและวนอุทยานกาลากาดีทรานสฟรอนเทียร์ส่วนอุทยานเจ็ดแห่ง ประกอบด้วยอุทยานคาลาฮารีกลาง,อุทยานกาโบโรเน,อุทยานคัตเซ,อุทยานแมนนีเยลานอง,อุทยานมอนและอุทยานโมเรมีนอกจากนี้ ยังมีเขตสงวนพันธุ์ขนาดเล็กของเอกชนอยู่อีกแห่งหนึ่ง
มีทะเลทรายคาลาฮารีซึ่งทอดตัวชายแดนตะวันตกของมันเข้าไปในประเทศแอฟริกาใต้,นามิเบียและแองโกลาที่มีลักษณะภูมิประเทศแบบแบน ซึ่งครอบคลุมประมาณ 84 เปอร์เซ็นต์ของประเทศบอตสวานา ที่รู้จักกันในฉายา "ดินแดนแห่งความหิวกระหาย"ซึ่งแท้จริงแล้ว มันถูกปกคลุมด้วยพันธุ์ไม้พุ่มเตี้ย, ทุ่งหญ้า, ไม้แคระ และพุ่มไม้หนาม นอกเหนือจากเนินเขากระจัดกระจายและหุบเขา ระบบเนินทรายทางภาคใต้ส่วนหนึ่งมีลักษณะเป็นกระทะที่เต็มไปด้วยน้ำในช่วงฤดูฝน ที่หล่อเลี้ยงสัตว์ป่าและพรรณพืชด้วยสารอาหารและหญ้าที่มีอยู่
แมวตีนดำ

แมวตีนดำ(อังกฤษ:Black-footed cat) เป็นสัตว์ในตระกูลแมวที่มีขนาดเล็กที่สุดในโลก และเป็นแมวถิ่นเดียวที่พบในเขตแห้งแล้งทางตะวันตกเฉียงใต้ของตอนใต้ทวีปแอฟริกาได้รับการจัดเป็นชนิดที่เสี่ยงต่อการสูญพันธุ์โดยIUCNเมื่อปี ค.ศ. 2002
แมวตีนดำเป็นแมวขนาดเล็กมาก ตัวเมียหนัก 0.8—1.6 กิโลกรัม ตัวผู้หนัก 1.6—2.1 กิโลกรัม ความยาวลำตัวประมาณ 50 เซนติเมตร ความสูงที่หัวไหล่เพียง 25 เซนติเมตร
แมวตีนดำมีขนหนานุ่ม มีสีตั้งแต่สีน้ำตาลอ่อนอมเหลืองจนถึงน้ำตาลแดง มีลายเป็นจุดกลมสีเข้มตามลำตัว บางจุดมีการเชื่อมต่อกันเป็นสายสั้น ๆ หรือเป็นวง หัวโตและกว้างเมื่อเทียบสัดส่วนกับลำตัว ตาโต สีเหลืองอำพันหรือสีน้ำตาลอมเทา คาง หน้าอก ท้อง และขาด้านในมีสีขาว มีเส้นสีเข้มที่แก้มข้างละสองเส้น หูใหญ่มน หลังหูสีน้ำตาลอ่อน ขามีเส้นสีดำพาดตามแนวนอน มีแถบเข้มที่แก้มก้น อุ้งตีนดำและมีขนยาวสีดำปกคลุมอันเป็นที่มาของชื่อ หางค่อนข้างสั้น มีความยาวราวครึ่งหนึ่งของลำตัว มีปล้องสีดำสองหรือสามปล้อง ปลายหางเรียว สีดำ
แมวตีนดำ ได้รับฉายาว่า"เสือจอมปลวก"เนื่องจากอาศัยอยู่ในจอมปลวก แม้จะมีขนาดเล็ก แต่เป็นสัตว์ที่ดุร้ายก้าวร้าวมาก หากต้องต่อสู้เพื่อปกป้องถิ่นที่อยู่เมื่อถูกคุกคาม เป็นสัตว์ที่หากินในเวลากลางคืน โดยสามารถเดินทางได้ไกลถึงวันละ 30 กิโลเมตร และกินอาหารในปริมาณน้ำหนักเท่ากับหนึ่งในห้าของน้ำหนักตัวได้
แมวตีนดำเป็นสัตว์ถิ่นเดียวที่พบทางตอนใต้ของทวีปแอฟริกา พบในแอฟริกาใต้,นามิเบีย,บอตสวานา, และชายขอบของซิมบับเวและทางตอนใต้ของแองโกลามักอาศัยอยู่ตามป่าละเมาะทะเลทราย ที่ราบกึ่งทะเลทราย ทุ่งหญ้าสเตปป์ รวมถึงในทะเลทรายคาลาฮารีและทะเลทรายคารู
มีสองชนิดย่อย:
ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับFelis nigripesที่วิกิสปีชีส์