เหมา เจ๋อตง

เหมา เจ๋อตง(จีน:毛泽东;พินอิน:Máo Zédōng; 26 ธันวาคม ค.ศ. 1893 – 9 กันยายน ค.ศ. 1976) หรือที่รู้จักกันในนามประธานเหมาเป็นนักการเมือง นักทฤษฎีการเมือง และนักปฏิวัติชาวจีน ผู้ก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีนเขาเป็นผู้นำประเทศนับตั้งแต่ก่อตั้งใน ค.ศ. 1949 กระทั่งถึงแก่อสัญกรรมใน ค.ศ. 1976 เหมายังดำรงตำแหน่งประธานพรรคคอมมิวนิสต์จีนตั้งแต่ ค.ศ. 1943 กระทั่งถึงแก่อสัญกรรม และเป็นผู้นำพรรคโดยพฤตินัยตั้งแต่ ค.ศ. 1935 ทฤษฎีของเขาซึ่งเขาเสนอว่าเป็นการนำลัทธิมากซ์–เลนินมาปรับใช้กับจีนเรียกว่าลัทธิเหมา
เหมาเป็นลูกชายของชาวนาในเฉาชานมณฑลหูหนานเขารับอิทธิพลในช่วงต้นชีวิตจากเหตุการณ์การปฏิวัติซินไฮ่ใน ค.ศ. 1911 และขบวนการ 4 พฤษภาคมค.ศ. 1919 ที่สนับสนุนลัทธิชาตินิยมจีนและต่อต้านจักรวรรดินิยมต่อมาเขายอมรับลัทธิมากซ์–เลนินขณะทำงานเป็นบรรณารักษ์ที่มหาวิทยาลัยปักกิ่งและใน ค.ศ. 1921 เขาเป็นหนึ่งในผู้ก่อตั้งพรรคคอมมิวนิสต์จีน หลังสงครามกลางเมืองจีนระหว่างก๊กมินตั๋งกับพรรคคอมมิวนิสต์จีนเริ่มต้นขึ้นใน ค.ศ. 1927 เหมาได้นำกำลังก่อการกำเริบฤดูเก็บเกี่ยวแต่ล้มเหลวและก่อตั้งโซเวียตเจียงซีขึ้น ณ ที่นั้นเขาช่วยก่อตั้งกองทัพแดงจีนและพัฒนายุทธวิธีการรบแบบกองโจรใน ค.ศ. 1935 เหมาก้าวขึ้นเป็นผู้นำพรรคคอมมิวนิสต์จีนระหว่างการเดินทัพทางไกลแม้ในช่วงสงครามจีน–ญี่ปุ่นครั้งที่สองคอมมิวนิสต์จีนจะร่วมมือกับก๊กมินตั๋งภายใต้แนวร่วมที่สองแต่หลังญี่ปุ่นยอมจำนนใน ค.ศ. 1945 สงครามกลางเมืองจีนก็กลับมาดำเนินอีกครั้ง กองทัพของเหมาสามารถเอาชนะรัฐบาลชาตินิยมได้ ทำให้ต้องถอนทัพไปยังไต้หวันใน ค.ศ. 1949
วันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 1949 เหมาประกาศก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีนรัฐพรรคการเมืองเดียวที่ควบคุมโดยพรรคคอมมิวนิสต์จีน เขาริเริ่มการปฏิรูปที่ดินและขยายอุตสาหกรรมปราบปรามกลุ่มต่อต้านปฏิวัติแทรกแซงสงครามเกาหลีและเริ่มต้นการรณรงค์ร้อยบุปผาและต่อต้านฝ่ายขวาใน ค.ศ. 1958 เหมาเปิดตัวนโยบายก้าวกระโดดไกลไปข้างหน้าซึ่งมีเป้าหมายที่จะเปลี่ยนแปลงเศรษฐกิจของจีนจากเกษตรกรรมไปสู่อุตสาหกรรมอย่างรวดเร็ว นำไปสู่การเกิดทุพภิกขภัยครั้งใหญ่ในจีนใน ค.ศ. 1966 เหมาริเริ่มการปฏิวัติทางวัฒนธรรมซึ่งเป็นขบวนการเพื่อขจัด "ศัตรูปฏิวัติ" โดยมีลักษณะเด่นคือการต่อสู้ระหว่างชนชั้นอย่างรุนแรง การทำลายโบราณวัตถุ และการยกย่องบูชาเหมาอย่างสุดโต่ง ตั้งแต่ปลายคริสต์ทศวรรษ 1950 เป็นต้นมา นโยบายต่างประเทศของเหมาถูกครอบงำด้วยความแตกแยกทางการเมืองกับสหภาพโซเวียตและในคริสต์ทศวรรษ 1970 เขาได้เริ่มสร้างความสัมพันธ์กับสหรัฐอเมริกานอกจากนี้จีนยังมีส่วนเกี่ยวในสงครามเวียดนามและสงครามกลางเมืองกัมพูชาใน ค.ศ. 1976 เหมาถึงแก่อสัญกรรมหลังเกิดภาวะหัวใจล้มเหลวหลายครั้ง เขาถูกสืบทอดตำแหน่งผู้นำโดยฮฺว่า กั๋วเฟิงและใน ค.ศ. 1978 โดยเติ้ง เสี่ยวผิงการประเมินอย่างมรดกของเหมาเป็นทางการของพรรคคอมมิวนิสต์จีนทั้งยกย่องและยอมรับว่าเขากระทำผิดพลาดในช่วงบั้นปลายชีวิต
เหมาถือเป็นบุคคลสำคัญคนหนึ่งของคริสต์ศตวรรษที่ 20 นโยบายของเขาก่อให้เกิดการสูญเสียชีวิตจำนวนมหาศาล มีการประเมินว่ามีผู้เสียชีวิตจากความอดอยาก การถูกกดขี่ข่มเหงการใช้แรงงานทาสและการประหารชีวิตหมู่ตั้งแต่ 40 ล้านไปจนถึง 80 ล้านคน และระบอบการปกครองของเขาถูกอธิบายว่าเป็นระบบรวบอำนาจเบ็ดเสร็จเขายังได้รับการยกย่องว่าเป็นผู้เปลี่ยนประเทศจีนจากประเทศกึ่งอาณานิคมให้กลายเป็นมหาอำนาจชั้นนำของโลกผ่านการส่งเสริมการรู้หนังสือ สิทธิสตรี การดูแลสุขภาพขั้นพื้นฐาน การศึกษาขั้นพื้นฐาน และอายุขัยเฉลี่ยของประชาชน ภายใต้การนำของเหมา ประชากรของจีนเพิ่มขึ้นจากประมาณ 550 ล้านเป็นกว่า 900 ล้านคน ภายในประเทศจีน เขาได้รับการยกย่องเป็นวีรบุรุษของชาติ ผู้ปลดปล่อยประเทศจากการยึดครองและการกดขี่จากต่างชาติ เขากลายเป็นผู้นำทางอุดมการณ์และมีอิทธิพลอย่างสูงต่อขบวนการคอมมิวนิสต์ระหว่างประเทศ ทั้งยังเป็นแรงบันดาลใจให้เกิดองค์กรลัทธิเหมาจำนวนมาก
เหมา เจ๋อตง เกิดวันที่ 26 ธันวาคม ค.ศ. 1893 ใกล้หมู่บ้านเฉาชานมณฑลหูหนานบิดาของเขาคือเหมา อี๋ชางเดิมทีเป็นชาวนาที่ยากจน แต่ต่อมากลายเป็นหนึ่งในเกษตรกรที่ร่ำรวยที่สุดในหมู่บ้าน เมื่อเติบโตขึ้นในชนบทของหูหนาน เหมาเล่าถึงบิดาของตนว่าเป็นผู้บังคับบัญชาที่เข้มงวด ซึ่งมักจะลงโทษด้วยการตีทั้งตัวเขาเองและพี่น้องอีกสามคน ได้แก่เหมา เจ๋อหมินเหมา เจ๋อถานและเหมา เจ๋อเจี้ยนน้องสาวบุญธรรมหรือลูกพี่ลูกน้องมารดาของเหมาคือเหวิน ชีเม่ย์/ซู่ฉินเป็นพุทธศาสนิกชนที่เคร่งครัดผู้พยายามบรรเทาความเข้มงวดของสามีเหมาเองก็เคยเข้ารีตเป็นพุทธศาสนิกชน แต่ละทิ้งความเชื่อนี้ไปเมื่อเข้าสู่วัยรุ่นตอนกลางเมื่ออายุได้ 8 ปี เหมาถูกส่งไปศึกษาที่โรงเรียนประถมศึกษาเฉาชาน หลังศึกษาค่านิยมลัทธิขงจื๊อแล้ว เขายอมรับในภายหลังว่าไม่ชื่นชอบตำราจีนโบราณที่สอนหลักคุณธรรมขงจื๊อ แต่กลับชอบวรรณกรรมคลาสสิกอย่างสามก๊กและซ้องกั๋งมากกว่าเมื่ออายุได้ 13 ปี เหมาสำเร็จการศึกษาขั้นพื้นฐาน และบิดาของเขาได้จัดให้เขาแต่งงานแบบคลุมถุงชนกับหลัว อีซิ่วหญิงสาววัย 17 ปีเพื่อรวมฐานะทางที่ดินของทั้งสองตระกูลเข้าด้วยกัน เหมาปฏิเสธที่จะยอมรับนางเป็นภรรยา กลายเป็นผู้วิจารณ์การคลุมถุงชนอย่างรุนแรงและย้ายหนีออกไปชั่วคราว หลัวเสียชื่อเสียงในท้องถิ่นและถึงแก่กรรมใน ค.ศ. 1911 ขณะอายุเพียง 20 ปี
ขณะทำงานในไร่ของบิดา เหมาอ่านหนังสืออย่างกระหายและพัฒนา "สำนึกทางการเมือง" จากจุลสารของเจิ้ง กวานอิงซึ่งคร่ำครวญถึงการเสื่อมถอยของอำนาจจีน และสนับสนุนการนำระบอบประชาธิปไตยแบบผู้แทนมาใช้เหมายังอ่านงานแปลของนักเขียนชาวตะวันตกหลายคน อาทิอดัม สมิธมงแต็สกีเยอฌ็อง-ฌัก รูโซชาลส์ ดาร์วินและโทมัส ฮักซ์ลีย์ด้วยความสนใจในประวัติศาสตร์ เหมาจึงรับแรงบันดาลใจจากความสามารถทางทหารและความรักชาติอันแรงกล้าของจอร์จ วอชิงตันและนโปเลียน โบนาปาร์ตมุมมองทางการเมืองของเขาได้รับการหล่อหลอมจากการประท้วงที่นำโดยสมาคมเกอเหล่าฮุ่ยซึ่งปะทุขึ้นหลังเกิดภาวะข้าวยากหมากแพงในฉางชา เมืองหลวงของมณฑลหูหนาน เหมาสนับสนุนข้อเรียกร้องของผู้ประท้วง แต่กองกำลังติดอาวุธได้ปราบปรามผู้เห็นต่างและประหารชีวิตผู้นำของพวกเขาความอดอยากขยายวงกว้างไปถึงเฉาชาน ทำให้ชาวนาที่อดอยากปล้นข้าวของบิดาของเขาไป เขาไม่เห็นด้วยกับการกระทำของพวกเขาเพราะมองว่าผิดศีลธรรม แต่กลับอ้างว่าเห็นใจในสถานการณ์ของพวกเขาเมื่ออายุได้ 16 ปี เหมาย้ายไปศึกษาต่อที่โรงเรียนประถมศึกษาตอนปลายในตงชานซึ่งอยู่ใกล้เคียงที่นั่นเขาถูกกลั่นแกล้งและดูถูกเพราะมีพื้นเพเป็นชาวนา
ใน ค.ศ. 1911 เหมาเข้าศึกษาต่อที่โรงเรียนมัธยมศึกษาตอนต้นในฉางชาความรู้สึกปฏิวัติก่อกวนใจประชาชนในเมืองอย่างมาก มีการต่อต้านระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ของจักรพรรดิผู่อี๋อย่างกว้างขวาง และมีผู้คนจำนวนมากสนับสนุนระบอบสาธารณรัฐผู้นำฝ่ายสาธารณรัฐคือซุน ยัตเซนคริสเตียนผู้ได้รับการศึกษาในสหรัฐอเมริกา ผู้นำสมาคมถงเหมิงฮุ่ยในฉางชา เหมาได้รับอิทธิพลจากหนังสือพิมพ์ของซุนคือหมินลี่เป้า(อิสรภาพของประชาชน)และเรียกร้องให้ซุนขึ้นเป็นประธานาธิบดีในเรียงความที่โรงเรียนในฐานะสัญลักษณ์แห่งการต่อต้านจักรพรรดิแมนจูเหมาและเพื่อนของเขาได้ตัดเปียสัญลักษณ์แห่งความอ่อนน้อมต่อจักรพรรดิออกไป
ด้วยแรงบันดาลใจจากอุดมการณ์สาธารณรัฐของซุน กองทัพในภาคใต้ของจีนได้ลุกขึ้นต่อสู้ จุดชนวนให้เกิดการปฏิวัติซินไฮ่ผู้ว่าการฉางชาหลบหนี ปล่อยให้เมืองตกอยู่ภายใต้การควบคุมของฝ่ายสาธารณรัฐด้วยความเห็นพ้องกับการปฏิวัติ เหมาได้เข้าร่วมกองทัพกบฏในฐานะพลทหารแต่ไม่ได้มีส่วนร่วมในการปะทะหรือสู้รบโดยตรง มณฑลทางเหนือยังคงภักดีต่อจักรพรรดิ และด้วยความหวังที่จะเลี่ยงสงครามกลางเมือง ซุน ผู้ซึ่งได้รับการประกาศให้เป็น "ประธานาธิบดีเฉพาะกาล" โดยผู้สนับสนุนของเขาจึงทำข้อตกลงกับยฺเหวียน ชื่อไข่แม่ทัพฝ่ายกษัตริย์ การปกครองระบอบกษัตริย์ถูกยกเลิก ทำให้เกิดสาธารณรัฐจีนขึ้น แต่ยฺเหวียนผู้สนับสนุนระบอบกษัตริย์ได้กลายเป็นประธานาธิบดี เมื่อการปฏิวัติจบลง เหมาออกจากกองทัพใน ค.ศ. 1912 หลังเป็นทหารได้หกเดือนประมาณช่วงเวลานี้ เหมาค้นพบลัทธิสังคมนิยมจากบทความในหนังสือพิมพ์ ต่อมาเขาอ่านจุลสารของเจียง คั่งหู่นักศึกษาผู้ก่อตั้งพรรคสังคมนิยมจีน เหมาให้ความสนใจแนวคิดนี้แต่ยังไม่ปักใจเชื่อมั่นอย่างเต็มที่
ในช่วงไม่กี่ปีต่อมา เหมาเข้าเรียนและลาออกจากสถาบันต่าง ๆ มากมาย ได้แก่ โรงเรียนตำรวจ โรงเรียนผลิตสบู่ โรงเรียนกฎหมาย โรงเรียนเศรษฐศาสตร์ และโรงเรียนมัธยมฉางชาซึ่งเป็นโรงเรียนที่รัฐบาลจัดตั้งขึ้นด้วยความมุ่งมั่นศึกษาด้วยตนเอง เขาใช้เวลาส่วนใหญ่ในห้องสมุดของฉางชา อ่านงานเขียนสำคัญของลัทธิเสรีนิยมคลาสสิกเช่นความมั่งคั่งของประชาชาติของอดัม สมิธ และเจตนารมณ์ของกฎหมายของมงแต็สกีเยอ รวมถึงผลงานของนักวิทยาศาสตร์และปรัชญาชาวตะวันตกคนอื่น ๆ เช่น ดาร์วินมิลล์รูโซ และสเปนเซอร์เมื่อมองตนเองว่าเป็นปัญญาชน หลายปีต่อมาเขายอมรับว่าในเวลานั้นเขาคิดว่าตนเองดีกว่าแรงงานเขาได้รับแรงบันดาลใจจากฟรีดริช พอลเซนนักปรัชญาและนักการศึกษาแนวนีโอ-คานเทียนผู้ให้ความสำคัญสูงสุดกับการบรรลุเป้าหมายที่กำหนดไว้อย่างชัดเจน นำไปสู่ความเชื่อของเหมาว่าบุคคลที่เข้มแข็งไม่จำเป็นต้องผูกมัดด้วยหลักศีลธรรม แต่ควรมุ่งมั่นเพื่อเป้าหมายอันยิ่งใหญ่บิดาของเขามองไม่เห็นประโยชน์ในการแสวงหาความรู้ของบุตรชาย จึงตัดเงินค่าใช้จ่ายและบังคับให้เขาไปอาศัยอยู่ในหอพักสำหรับคนยากไร้
เหมามีความใฝ่ฝันจะเป็นครู จึงเข้าศึกษาต่อที่โรงเรียนฝึกหัดครูฉางชาที่ 4 ซึ่งในเวลาต่อมาได้ยุบรวมกับโรงเรียนฝึกหัดครูหูหนานที่ 1ที่นี่เป็นที่ยอมรับกันอย่างกว้างขวางว่าเป็นโรงเรียนที่ดีที่สุดในมณฑลเมื่ออาจารย์หยาง ชางจี้สนิทสนมกับเหมา เขาก็แนะนำให้เหมาอ่านหนังสือพิมพ์หัวรุนแรงฉบับหนึ่งชื่อว่าซินชิงเหนียน(เยาวชนใหม่) ผลงานของเพื่อนเขาคือเฉิน ตู๋ซิ่วอธิการบดีมหาวิทยาลัยปักกิ่งแม้เขาจะเป็นผู้สนับสนุนลัทธิชาตินิยมจีนแต่เฉินก็ให้เหตุผลว่าจีนต้องหันไปมองตะวันตกเพื่อชะล้างความงมงายและระบอบเผด็จการในปีแรกของการศึกษา เหมาสานมิตรกับรุ่นพี่คนหนึ่งชื่อเซียว จื่อเชิงทั้งสองร่วมกันเดินทางท่องเที่ยวทั่วหูหนาน โดยการขอทานและแต่งกลอนคู่เพื่อแลกกับอาหาร
ในฐานะนักศึกษาที่เป็นที่นิยม เหมาได้รับเลือกเป็นเลขาธิการสมาคมนักศึกษาใน ค.ศ. 1915 เขาตั้งสมาคมนักเรียนปกครองตนเองและนำการประท้วงต่อต้านกฎระเบียบของโรงเรียนเหมาตีพิมพ์บทความแรกของเขาลงในซินชิงเหนียนในเดือนเมษายน ค.ศ. 1917 โดยแนะนำให้ผู้อ่านเพิ่มความแข็งแกร่งทางกายเพื่อเข้าร่วมการปฏิวัติเขาเข้าร่วมสมาคมเพื่อการศึกษาหวัง ฟูจือ กลุ่มปฏิวัติที่ก่อตั้งโดยปัญญาชนชาวฉางชาที่มีความปรารถนาจะเลียนแบบปรัชญาของหวัง ฟูจือในฤดูใบไม้ผลิ ค.ศ. 1917 เขาได้รับเลือกเป็นผู้บัญชาการกองทัพอาสาสมัครนักเรียน ซึ่งจัดตั้งขึ้นเพื่อป้องกันโรงเรียนจากกลุ่มทหารที่มาปล้นสะดมด้วยความสนใจในเทคนิคการสงครามที่เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ เขาจึงให้ความสนใจอย่างมากกับสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง และเริ่มพัฒนาความรู้สึกเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันกับแรงงานเหมาฝึกฝนความอดทนทางกายอย่างหนักร่วมกับเซียว จื่อเชิง และไช่ เหอเซินและร่วมกับนักปฏิวัติรุ่นใหม่ก่อตั้งสมาคมศึกษาการปฏิรูปประชาชนขึ้นในเดือนเมษายน ค.ศ. 1918 เพื่ออภิปรายแนวคิดของเฉิน ตู๋ซิ่ว ด้วยความปรารถนาที่จะเปลี่ยนแปลงตนเองและสังคม สมาคมนี้จึงมีสมาชิกเพิ่มขึ้น 70–80 คน หลายคนในจำนวนนี้ได้เข้าร่วมพรรคคอมมิวนิสต์ในภายหลังเหมาจบการศึกษาในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1919 โดยมีผลการเรียนอยู่ในลำดับที่สามของรุ่น
เหมาย้ายไปปักกิ่ง ที่ซึ่งอาจารย์หยาง ชางจี้ได้งานใหม่ที่มหาวิทยาลัยปักกิ่งหยางเห็นว่าเหมา "ฉลาดและหน้าตาดีเป็นพิเศษ"จึงช่วยให้เขาได้งานเป็นผู้ช่วยบรรณารักษ์มหาวิทยาลัยคือหลี่ ต้าเจาผู้ซึ่งต่อมาจะได้เป็นคอมมิวนิสต์จีนคนสำคัญในยุคแรกหลี่เขียนบทความชุดหนึ่งในซินชิงเหนียนเกี่ยวกับการปฏิวัติเดือนตุลาคมในรัสเซีย ซึ่งพรรคบอลเชวิคคอมมิวนิสต์ภายใต้การนำของวลาดิมีร์ เลนินได้ยึดอำนาจ เลนินเป็นผู้สนับสนุนทฤษฎีทางสังคม-การเมืองของลัทธิมากซ์ที่พัฒนาขึ้นครั้งแรกโดยคาร์ล มาคส์และฟรีดริช เอ็งเงิลส์นักสังคมวิทยาชาวเยอรมัน และบทความของหลี่ได้นำเอาลัทธิมากซ์เข้ามาผสมผสานกับหลักคำสอนในขบวนการปฏิวัติของจีน
ในช่วงที่แนวคิดของเหมาเริ่มก้าวเข้าสู่ความสุดโต่งมากยิ่งขึ้นนั้น เขาได้รับอิทธิพลเบื้องต้นจากลัทธิอนาธิปไตยของปีเตอร์ โครปอตกินซึ่งเป็นแนวคิดหัวรุนแรงที่เด่นชัดที่สุดในยุคนั้นนักอนาธิปไตยชาวจีนเช่นไช่ ยฺเหวียนเผย์อธิการบดีมหาวิทยาลัยปักกิ่ง เรียกร้องให้มีการปฏิวัติสังคมอย่างสมบูรณ์แบบ ในเรื่องความสัมพันธ์ทางสังคม โครงสร้างครอบครัว และความเท่าเทียมทางเพศแทนที่จะเป็นเพียงการเปลี่ยนแปลงรูปแบบการปกครองอย่างที่นักปฏิวัติรุ่นก่อนเรียกร้องกัน เขาเข้าร่วมกลุ่มศึกษาของหลี่ และ "พัฒนาไปสู่ลัทธิมากซ์อย่างรวดเร็ว" ในช่วงฤดูหนาว ค.ศ. 1919แม้จะได้รับค่าจ้างน้อยนิด เหมาก็อาศัยอยู่ในห้องแคบ ๆ กับนักศึกษาชาวหูหนานอีกเจ็ดคน แต่เขาเชื่อว่าความงามของปักกิ่ง "ได้ชดเชยให้เขาอย่างคุ้มค่า"เพื่อนของเขาหลายคนใช้ประโยชน์จากขบวนการเรียนรู้ผ่านการทำงาน(Mouvement Travail-Études) ที่จัดตั้งโดยกลุ่มอนาธิปไตย เพื่อไปศึกษาต่อในประเทศฝรั่งเศส แต่เหมาปฏิเสธโอกาสนี้ อาจเป็นเพราะความลำบากในการเรียนรู้ภาษากระนั้น เหมาได้ระดมทุนสำหรับขบวนการนี้
ที่มหาวิทยาลัย เหมาถูกเพื่อนร่วมชั้นดูถูกเหยียดหยามจากสำเนียงหูหนานอันเป็นชนบทและฐานะที่ต่ำต้อยของเขา เขาเข้าร่วมสมาคมปรัชญาและสื่อสารมวลชนของมหาวิทยาลัย และเข้าร่วมฟังการบรรยายและสัมมนาจากนักวิชาการชื่อดังอย่างเฉิน ตู๋ซิ่วหู ชื่อและเฉียน เสวียนถงช่วงเวลาที่เหมาใช้ชีวิตในปักกิ่งสิ้นสุดลงในฤดูใบไม้ผลิ ค.ศ. 1919 เมื่อเขาเดินทางไปยังเซี่ยงไฮ้พร้อมกับเพื่อนฝูงที่กำลังเตรียมตัวจะไปฝรั่งเศสเขาไม่ได้กลับไปยังเฉาชาน ซึ่งมารดาของเขากำลังล้มป่วยหนัก เธอเสียชีวิตในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1919 และสามีของเธอก็เสียชีวิตในเดือนมกราคมปีถัดมา
วันที่ 4 พฤษภาคม ค.ศ. 1919 นักศึกษาในกรุงปักกิ่งได้รวมตัวกันที่เทียนอันเหมินเพื่อประท้วงรัฐบาลจีนที่ต่อต้านการขยายอำนาจของญี่ปุ่นในจีนอย่างอ่อนแอ บรรดาผู้รักชาติรู้สึกโกรธแค้นอย่างมากต่ออิทธิพลที่ญี่ปุ่นได้รับจากข้อเรียกร้องยี่สิบเอ็ดประการใน ค.ศ. 1915 ความร่วมมือของรัฐบาลเป่ย์หยางภายใต้การนำของตฺวั้น ฉีรุ่ยและการทรยศต่อประเทศจีนในสนธิสัญญาแวร์ซายซึ่งญี่ปุ่นได้รับอนุญาตให้ครอบครองดินแดนในมณฑลชานตงต่อจากเยอรมนีการประท้วงเหล่านี้จุดชนวนให้เกิดขบวนการ 4 พฤษภาคมขึ้นทั่วประเทศ และเป็นเชื้อไฟให้เกิดขบวนการวัฒนธรรมใหม่ซึ่งกล่าวโทษความล้มเหลวทางการทูตของจีนว่าเป็นผลจากความล้าหลังทางสังคมและวัฒนธรรม
ในฉางชา เหมาได้เริ่มสอนประวัติศาสตร์ที่โรงเรียนประถมศึกษาซิ่วเย่และจัดการประท้วงต่อต้านจาง จิ้งเหยาผู้ว่าการมณฑลหูหนานที่สนับสนุนตฺวั้น ผู้ซึ่งเป็นที่รู้จักในนาม "จางผู้เป็นพิษ" จากการปกครองที่ทุจริตและรุนแรงของเขาปลายเดือนพฤษภาคม เหมากับเหอ ชูเหิงและเติ้ง จงเซี่ยได้ร่วมกันก่อตั้งสมาคมนักศึกษาหูหนานขึ้น โดยจัดการนัดหยุดเรียนในเดือนมิถุนายน และในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1919 ได้เริ่มตีพิมพ์นิตยสารรายสัปดาห์แนวหัวรุนแรงชื่อว่าเซียงเจียงผิงลุ่น(Xiang River Review) โดยใช้ภาษาพื้นถิ่นที่คนส่วนใหญ่ของจีนเข้าใจง่าย เขาได้สนับสนุนให้เกิด "การรวมตัวครั้งใหญ่ของมวลชน" และเสริมสร้างสหภาพแรงงานให้มีความสามารถในการปฏิวัติโดยปราศจากรุนแรงแนวคิดของเขานั้นไม่ได้เป็นมาร์กซิสต์อย่างเคร่งครัด แต่ได้รับอิทธิพลอย่างมากจากแนวคิดเรื่องการช่วยเหลือซึ่งกันและกันของโครปอตกิน
จางสั่งห้ามสมาคมนักศึกษา แต่เหมายังคงตีพิมพ์ต่อไปหลังรับตำแหน่งบรรณาธิการของนิตยสารแนวเสรีนิยมชื่อซินหูหนาน(New Hunan) และเขียนบทความลงในหนังสือพิมพ์ท้องถิ่นยอดนิยมต้ากงเป้า(Ta Kung Pao) บทความหลายชิ้นของเขาสนับสนุนแนวคิดสตรีนิยมเรียกร้องให้มีการปลดปล่อยสตรีในสังคมจีน ส่วนหนึ่งได้รับอิทธิพลจากการแต่งงานที่ถูกบังคับของตนเองในฤดูใบไม้ร่วง ค.ศ. 1919 เหมาได้จัดสัมมนาขึ้นที่ฉางชาเพื่อศึกษาประเด็นทางเศรษฐกิจและการเมือง ตลอดจนแนวทางในการรวมพลังประชาชน ความเป็นไปได้ของสังคมนิยม และประเด็นที่เกี่ยวข้องกับลัทธิขงจื๊อในเวลานี้ เหมามีส่วนร่วมในงานการเมืองกับแรงงาน โดยก่อตั้งโรงเรียนภาคค่ำและสหภาพแรงงานในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1919 เหมาให้ความช่วยเหลือในการจัดการนัดหยุดงานทั่วไปในหูหนาน ซึ่งประสบความสำเร็จในการเรียกร้องสิทธิประโยชน์บางอย่าง แต่เหมาและผู้นำนักศึกษาคนอื่น ๆ รู้สึกถูกคุกคามจากจาง จึงเดินทางกลับไปปักกิ่ง และได้ไปเยี่ยมหยาง ชางจี้ ที่กำลังป่วยหนักเหมาพบว่าบทความของตนมีชื่อเสียงในหมู่ขบวนการปฏิวัติ และเริ่มต้นหาแนวร่วมเพื่อโค่นล้มจางเมื่อได้พบวรรณกรรมมาร์กซิสต์ที่แปลใหม่ของโทมัส เคิร์กอัปคาร์ล คอตสกีและมาคส์กับเอ็งเงิลส์ โดยเฉพาะแถลงการณ์พรรคคอมมิวนิสต์(The Communist Manifesto) เขาก็รับอิทธิพลจากวรรณกรรมเหล่านั้นมากขึ้นเรื่อย ๆ แต่ยังคงมีมุมมองหลากหลาย
เหมาเดินทางไปเยือนเทียนจินจี่หนานและชฺวีฟู่ก่อนจะย้ายไปอยู่ที่เซี่ยงไฮ้ ที่ซึ่งเขาทำงานเป็นคนซักผ้าและได้พบกับเฉิน ตู๋ซิ่ว โดยเหมาได้บันทึกไว้ว่าการที่เฉินยอมรับลัทธิมากซ์นั้น "สร้างความประทับใจแก่ตนอย่างลึกซึ้งในช่วงเวลาสำคัญยิ่งในชีวิต" ในเซี่ยงไฮ้ เหมาได้พบกับอี้ เผย์จีอดีตอาจารย์ของตน ผู้เป็นทั้งนักปฏิวัติและสมาชิกพรรคชาตินิยมจีนหรือก๊กมินตั๋ง ซึ่งกำลังได้รับการสนับสนุนและอิทธิพลเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง อี้ได้แนะนำเหมาให้รู้จักกับนายพลถาน เหยียนไข่สมาชิกระดับสูงของก๊กมินตั๋งผู้มีอำนาจควบคุมทหารที่ประจำอยู่ตามแนวชายแดนระหว่างมณฑลหูหนานกับกวางตุ้ง ถานกำลังวางแผนโค่นล้มจาง และเหมาได้ให้การสนับสนุนโดยการจัดระเบียบนักศึกษาฉางชา ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1920 ถานนำกองทัพเข้ายึดฉางชา และจางหลบหนีไป ในการปรับโครงสร้างการบริหารส่วนมณฑลในเวลาต่อมา เหมาได้รับแต่งตั้งเป็นอาจารย์ใหญ่ฝ่ายประถมศึกษาของโรงเรียนฝึกหัดครูที่ 1 เมื่อฐานะมั่นคงขึ้น เขาจึงได้แต่งงานกับหยาง ไค่ฮุ่ยบุตรสาวของหยาง ชางจี้ ในฤดูหนาว ค.ศ. 1920
พรรคคอมมิวนิสต์จีนก่อตั้งโดยเฉิน ตู๋ซิ่ว และหลี่ ต้าเจาในเขตสัมปทานฝรั่งเศสเซี่ยงไฮ้ใน ค.ศ. 1921 ในฐานะสมาคมศึกษาและเครือข่ายที่ไม่เป็นทางการ เหมาได้ก่อตั้งสาขาในฉางชา พร้อมทั้งก่อตั้งสาขาของเหล่ายุวชนสังคมนิยมและสมาคมหนังสือวัฒนธรรม ซึ่งได้เปิดร้านหนังสือเพื่อเผยแพร่วรรณกรรมปฏิวัติทั่วหูหนานเขาเข้าร่วมขบวนการเรียกร้องความเป็นอิสระของหูหนาน โดยมีความหวังว่ารัฐธรรมนูญของหูหนานจะนำไปสู่การขยายเสรีภาพพลเมืองและอำนวยความสะดวกให้กิจกรรมปฏิวัติของเขา เมื่อขบวนการประสบความสำเร็จในการสถาปนาอำนาจปกครองตนเองของมณฑลภายใต้ขุนศึกคนใหม่ เหมาจึงลืมส่วนร่วมของตนเองภายใน ค.ศ. 1921 กลุ่มมาร์กซิสต์ขนาดเล็กได้ก่อตัวขึ้นในเมืองสำคัญหลายแห่งของจีน เช่น เซี่ยงไฮ้ ปักกิ่ง ฉางชา อู่ฮั่น กวางโจว และจี่หนาน จึงมีมติให้จัดการประชุมระดับกลางขึ้นซึ่งเริ่มต้นขึ้นที่เซี่ยงไฮ้ในวันที่ 23 กรกฎาคม ค.ศ. 1921การประชุมใหญ่ครั้งแรกของพรรคคอมมิวนิสต์จีนมีผู้แทนเข้าร่วม 13 คน รวมถึงเหมาด้วย เมื่อเจ้าหน้าที่รัฐส่งสายลับตำรวจมาเข้าร่วมการประชุม คณะผู้แทนจึงย้ายไปยังเรือลำหนึ่งบนทะเลสาบหนานหูใกล้เมืองเจียซิงมณฑลเจ้อเจียง เพื่อหลบเลี่ยงการถูกจับกุม แม้จะมีผู้แทนจากโซเวียตและโคมินเทิร์นเข้าร่วม แต่การประชุมครั้งแรกก็เพิกเฉยต่อคำแนะนำของเลนินที่ให้ยอมรับพันธมิตรชั่วคราวระหว่างคอมมิวนิสต์กับ "ประชาธิปไตยแบบชนชั้นกระฎุมพี" (bourgeois democrats) ซึ่งสนับสนุนการปฏิวัติแห่งชาติด้วยเช่นกัน แทนที่จะทำเช่นนั้น พวกเขากลับเลือกยึดมั่นในความเชื่อดั้งเดิมของลัทธิมากซ์ที่ว่ามีเพียงชนชั้นกรรมาชีพในเมืองเท่านั้นที่จะนำการปฏิวัติสังคมนิยมได้
เหมาดำรงตำแหน่งเลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์ประจำมณฑลหูหนานโดยมีฐานตั้งอยู่ในฉางชา เขาใช้ยุทธวิธีต่าง ๆ มากมายเพื่อสร้างพรรคขึ้นที่นั่นในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1921 เขาก่อตั้งมหาวิทยาลัยศึกษาด้วยตนเอง ซึ่งเป็นสถานที่ที่ผู้อ่านสามารถเข้าถึงวรรณกรรมปฏิวัติ ในอาคารของสมาคมเพื่อการศึกษาหวัง ฟูจือนักปรัชญาชาวหูหนานผู้ต่อต้านแมนจูในสมัยราชวงศ์ชิงเขาเข้าร่วมขบวนการมวลชนศึกษาของวายเอ็มซีเอ(YMCA) เพื่อต่อสู้กับปัญหาการอ่านไม่ออกเขียนไม่ได้ แม้เขาจะแก้ไขตำราเรียนให้มีแนวคิดสุดโต่งก็ตามเขายังคงจัดระเบียบให้แรงงานทำการนัดหยุดงานต่อต้านการบริหารของจ้าว เหิงที่ผู้ว่าการมณฑลหูหนานอย่างไรก็ตาม ปัญหาแรงงานยังคงเป็นประเด็นสำคัญการนัดหยุดงานที่เหมืองถ่านหินอันหยวน[zh]ซึ่งประสบความสำเร็จและมีชื่อเสียง (ขัดแย้งกับประวัติศาสตร์ของพรรคในภายหลัง) นั้นอาศัยทั้งกลยุทธ์ "ชนชั้นกรรมาชีพ" และ "ชนชั้นกระฎุมพี"หลิว เช่าฉีหลี่ ลี่ซานและเหมาไม่เพียงแต่ระดมแรงงานเหมืองแร่เท่านั้น แต่ยังก่อตั้งโรงเรียนและสหกรณ์ รวมถึงมีปฏิสัมพันธ์กับปัญญาชนท้องถิ่น ขุนนาง ทหาร พ่อค้า หัวหน้าแก๊งมังกรแดง และแม้แต่บาทหลวงงานจัดระเบียบแรงงานของเหมาในเหมืองอันหยวนยังเกี่ยวข้องกับหยาง ไคฮุ่ย ภรรยาของเขา ซึ่งทำงานเพื่อสิทธิสตรี รวมถึงการส่งเสริมการรู้หนังสือและการศึกษาในชุมชนชาวนาใกล้เคียงแม้เหมาและหยางจะไม่ได้เป็นผู้ริเริ่มวิธีการก่อตั้งองค์กรทางการเมืองแบบผสมซึ่งรวมเอาการจัดตั้งองค์กรแรงงานชายเข้ากับประเด็นสิทธิสตรีในชุมชน แต่ทั้งสองก็เป็นหนึ่งในผู้ที่ใช้วิธีการนี้ได้อย่างมีประสิทธิผลที่สุดความสำเร็จในการก่อตั้งองค์กรทางการเมืองของเหมาในเหมืองอันหยวนทำให้เฉิน ตู๋ซิ่ว เทียบเชิญเขาเข้าร่วมเป็นสมาชิกคณะกรรมาธิการกลางของพรรคคอมมิวนิสต์
เหมาอ้างว่าตนพลาดการประชุมใหญ่ครั้งที่สองของพรรคคอมมิวนิสต์ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1922 ที่เซี่ยงไฮ้เพราะทำที่อยู่หาย โดยยึดคำแนะนำของเลนิน ผู้แทนได้ตกลงร่วมมือกับ "ประชาธิปไตยแบบชนชั้นกระฎุมพี" ของก๊กมินตั๋งเพื่อประโยชน์ของ "การปฏิวัติแห่งชาติ" สมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์ได้เข้าร่วมก๊กมินตั๋ง ด้วยความหวังจะผลักดันนโยบายพรรคให้เอียงไปทางซ้ายเหมาเห็นด้วยอย่างกระตือรือร้นกับการตัดสินใจนี้ โดยให้เหตุผลสนับสนุนการสร้างพันธมิตรข้ามชนชั้นทางสังคมและเศรษฐกิจของจีน และในที่สุดก็ก้าวขึ้นมาเป็นหัวหน้าฝ่ายโฆษณาชวนเชื่อของพรรคก๊กมินตั๋งเหมาเป็นผู้ต่อต้านจักรวรรดินิยมอย่างเปิดเผย และในงานเขียนของเขาได้วิจารณ์รัฐบาลญี่ปุ่น อังกฤษ และสหรัฐอเมริกาอย่างรุ่นแรง โดยกล่าวถึงประเทศหลังว่าเป็น "เพชฌฆาตที่โหดเหี้ยมที่สุด"
ในการประชุมใหญ่ครั้งที่สามของพรรคคอมมิวนิสต์ที่เซี่ยงไฮ้ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1923 ผู้แทนได้ยืนยันความมุ่งมั่นที่จะร่วมมือกับก๊กมินตั๋งอีกครั้ง เพื่อสนับสนุนจุดยืนดังกล่าว เหมาได้รับเลือกให้ดำรงตำแหน่งในคณะกรรมาธิการพรรค และย้ายไปพำนักที่เซี่ยงไฮ้ในการประชุมใหญ่ครั้งแรกของก๊กมินตั๋ง ซึ่งจัดขึ้นที่กว่างโจวในช่วงต้น ค.ศ. 1924 เหมาได้รับเลือกให้เป็นสมาชิกสำรองของคณะกรรมาธิการบริหารกลางพรรคก๊กมินตั๋ง และได้เสนอญัตติ 4 ข้อเพื่อกระจายอำนาจไปยังสำนักงานในเมืองและชนบท ความกระตือรือร้นในการสนับสนุนก๊กมินตั๋งของเขานำมาซึ่งความสงสัยจากหลี่ ลี่ซาน สหายร่วมหูหนานของเขา
ปลาย ค.ศ. 1924 เหมากลับไปยังเฉาชาน อาจเป็นเพื่อพักฟื้นจากอาการป่วย เขาพบว่าชาวนาเริ่มมีความไม่สงบมากขึ้นเรื่อย ๆ และบางส่วนได้ยึดครองที่ดินจากเจ้าของที่ดินผู้มั่งคั่งเพื่อจัดตั้งเป็นคอมมูน เหตุการณ์นี้ทำให้เขาเชื่อมั่นศักยภาพในการปฏิวัติของชาวนา แนวคิดที่ก๊กมินตั๋งฝ่ายซ้ายสนับสนุนแต่คอมมิวนิสต์ไม่ได้สนับสนุนเหมาและคณะร่วมงานหลายคนเสนอให้ยุติความร่วมมือกับก๊กมินตั๋ง ซึ่งมีฮาอิล โบโรดินผู้แทนจากโคมินเทิร์นปฏิเสธในฤดูหนาว ค.ศ. 1925 เหมาหลบหนีไปยังกว่างโจวหลังกิจกรรมปฏิวัติของตนดึงดูดความสนใจจากเจ้าหน้าที่ระดับภูมิภาคของจ้าวที่นั่น เขาเป็นผู้อำนวยการหลักสูตรที่ 6 ของสถาบันฝึกอบรมขบวนการชาวนาของก๊กมินตั๋งระหว่างเดือนพฤษภาคมถึงกันยายน ค.ศ. 1926สถาบันดังกล่าวภายใต้การนำของเหมาได้ฝึกอบรมแกนนำและเตรียมความพร้อมให้พวกเขาสำหรับกิจกรรมปฏิวัติ โดยให้พวกเขาเข้ารับการฝึกทางทหารและศึกษาตำราพื้นฐานฝ่ายซ้าย
เมื่อซุน ยัตเซน หัวหน้าพรรคเสียชีวิตในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1925เจียง ไคเชกก็ได้สืบทอดตำแหน่งและทำการลดอิทธิพลของก๊กมินตั๋งฝ่ายซ้ายและคอมมิวนิสต์ทว่าเหมายังคงสนับสนุนกองทัพปฏิวัติแห่งชาติของเจียง ซึ่งเริ่มต้นการกรีธาทัพขึ้นเหนือเพื่อปราบขุนศึกใน ค.ศ. 1926หลังการกรีธาทัพครั้งนี้ ชาวนาได้ลุกขึ้นต่อต้าน ยึดที่ดินจากเจ้าของที่ดินผู้มั่งคั่ง ซึ่งในหลายกรณีถูกสังหาร การก่อกำเริบดังกล่าวทำให้บุคคลสำคัญในก๊กมินตั๋งซึ่งส่วนใหญ่เป็นเจ้าของที่ดินรู้สึกโกรธแค้นเป็นอย่างมาก เหตุการณ์นี้ยิ่งเน้นย้ำถึงช่องว่างระหว่างชนชั้นและความแตกแยกทางอุดมการณ์ภายในขบวนการปฏิวัติ
ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1927 เหมาปรากฏตัวในการประชุมคณะกรรมาธิการบริหารกลางพรรคก๊กมินตั๋งครั้งที่สามที่อู่ฮั่น ซึ่งมีวัตถุประสงค์เพื่อลดอำนาจของนายพลเจียงโดยการแต่งตั้งวาง จิงเว่ย์ขึ้นเป็นผู้นำ ที่นั่น เหมามีบทบาทสำคัญในการอภิปรายเกี่ยวกับปัญหาชาวนา ปกป้อง "ระเบียบการปราบปรามผู้มีอิทธิพลท้องถิ่นและขุนนางเลว" ซึ่งสนับสนุนการลงโทษประหารชีวิตหรือจำคุกตลอดชีวิตสำหรับผู้ใดก็ตามที่พบว่ามีความผิดฐานต่อต้านการปฏิวัติโดยให้เหตุผลว่าในสถานการณ์ปฏิวัติ "วิธีการโดยสันติเพียงอย่างเดียวไม่เพียงพอ"ในเดือนเมษายน ค.ศ. 1927 เหมาถูกแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งในคณะกรรมาธิการที่ดินกลางของก๊กมินตั๋งซึ่งมี 5 คน โดยเขากระตุ้นให้ชาวนาปฏิเสธการจ่ายค่าเช่าที่ดิน เหมานำคณะทำงานจัดทำ "ร่างมติว่าด้วยปัญหาที่ดิน" ซึ่งเรียกร้องให้ยึดที่ดินจาก "ผู้มีอิทธิพลท้องถิ่น ขุนนางเลว ข้าราชการทุจริต ทหาร และกลุ่มต่อต้านการปฏิวัติในทุกหมู่บ้าน" เมื่อดำเนินการ "สำรวจที่ดิน" เขาได้ประกาศว่าผู้ใดครอบครองที่ดินเกิน 30 หมู่ (ประมาณ 12 ไร่) คิดเป็นร้อยละ 13 ของประชากรทั้งหมด จะล้วนถูกจัดเป็น "ผู้ต่อต้านการปฏิวัติ" อย่างสิ้นเชิง เขายอมรับว่าความกระตือรือร้นในการปฏิวัติมีความต่างกันมากในทั่วประเทศ และจำเป็นต้องมีนโยบายกระจายที่ดินที่ยืดหยุ่นเมื่อนำเสนอข้อสรุปต่อที่ประชุมคณะกรรมาธิการที่ดินใหญ่ มีผู้แสดงความสงสัยและข้อกังขาเป็นจำนวนมาก บางกลุ่มเห็นว่าเกินเลยไป และบางกลุ่มเห็นว่ายังไม่เพียงพอ ท้ายที่สุดแล้ว ข้อเสนอแนะของเขานั้นได้รับการนำไปปฏิบัติเพียงบางส่วน
หลังประสบความสำเร็จในการกรีธาทัพขึ้นเหนือเพื่อปราบขุนศึก เจียงก็หันมาปราบคอมมิวนิสต์ ซึ่งขณะนั้นมีสมาชิกหลายหมื่นคนกระจายอยู่ทั่วประเทศจีน เจียงเพิกเฉยคำสั่งของรัฐบาลก๊กมินตั๋งฝ่ายซ้ายที่ตั้งอยู่ในอู่ฮั่นและเคลื่อนทัพไปยังเซี่ยงไฮ้ เมืองที่ถูกควบคุมโดยกองกำลังติดอาวุธของคอมมิวนิสต์ ขณะคอมมิวนิสต์รอคอยการมาถึงของเจียง เขาได้ปลดปล่อย "ความสะพรึงขาว" และทำการสังหารหมู่ 5,000 คนโดยได้รับความช่วยเหลือจากแก๊งเขียวในปักกิ่ง ผู้นำคอมมิวนิสต์ 19 คนถูกสังหารโดยจาง จั้วหลินในเดือนพฤษภาคมนั้น คอมมิวนิสต์และผู้ต้องสงสัยว่าเป็นคอมมิวนิสต์หลายหมื่นคนถูกสังหาร และพรรคคอมมิวนิสต์จีนสูญเสียสมาชิกไปประมาณ 15,000 จากทั้งหมด 25,000 คน
พรรคคอมมิวนิสต์จีนยังคงให้การสนับสนุนรัฐบาลก๊กมินตั๋งฝ่ายซ้ายในอู่ฮั่น ซึ่งเป็นจุดยืนที่เหมาสนับสนุนในตอนแรกแต่เมื่อถึงการประชุมใหญ่ครั้งที่ห้าของพรรคคอมมิวนิสต์จีนเขาก็เปลี่ยนความคิดและตัดสินใจฝากความหวังทั้งหมดไว้กับกองกำลังชาวนาคำถามดังกล่าวกลายเป็นเรื่องไร้ความหมายเมื่อรัฐบาลอู่ฮั่นขับไล่คอมมิวนิสต์ทั้งหมดออกจากก๊กมินตั๋งในวันที่ 15 กรกฎาคมพรรคคอมมิวนิสต์จีนก่อตั้งกองทัพแดงของกรรมกรและชาวนาจีน หรือที่รู้จักในนาม "กองทัพแดง" ขึ้นเพื่อต่อสู้กับเจียง กองพันภายใต้การนำของนายพลจู เต๋อได้รับคำสั่งให้ยึดเมืองหนานชางในวันที่ 1 สิงหาคม ค.ศ. 1927 เหตุการณ์นี้ต่อมาเป็นที่รู้จักในนามการก่อกำเริบหนานชางพวกเขาประสบความสำเร็จในช่วงแรก แต่ถูกบังคับให้ถอยทัพหลังจากห้าวัน เดินทัพไปทางใต้สู่ซัวเถาและจากที่นั่นถูกผลักดันเข้าไปในถิ่นทุรกันดารของฝูเจี้ยนเหมาถูกแต่งตั้งเป็นผู้บัญชาการสูงสุดของกองทัพแดงและนำทหารสี่กรมบุกโจมตีฉางชาในการก่อกำเริบฤดูเก็บเกี่ยวเพื่อหวังจุดชนวนให้เกิดการลุกฮือของชาวนาทั่วหูหนาน ก่อนวันโจมตี เหมาได้แต่งบทกวีบทแรกที่ยังคงหลงเหลืออยู่ เรียกว่า "ฉางชา" แผนของเขาคือโจมตีเมืองที่ก๊กมินตั๋งยึดครองจากสามทิศทางในวันที่ 9 กันยายน แต่กรมทหารที่ 4 กลับทรยศหันไปเข้าร่วมก๊กมินตั๋งและโจมตีกรมทหารที่ 3 กองทัพของเหมาสามารถเดินทางไปถึงฉางชา แต่ไม่สามารถยึดครองเมืองได้ ท้ายที่สุดในวันที่ 15 กันยายน เหมาก็ต้องรับความพ่ายแพ้และเดินทัพไปทางทิศตะวันออกยังเทือกเขาจิ่งกังมณฑลเจียงซีพร้อมกำลังพลที่รอดชีวิตราว 1,000 นาย
คณะกรรมาธิการกลางพรรคคอมมิวนิสต์จีน ซึ่งหลบซ่อนอยู่ในเซี่ยงไฮ้ ได้ขับไล่เหมาออกจากพรรคและคณะกรรมาธิการประจำมณฑลหูหนาน เพื่อลงโทษในความผิดฐาน "ฉวยโอกาสทางทหาร" มุ่งเน้นกิจกรรมในชนบท และความเมตตาเกินควรต่อ "ขุนนางเลว" คอมมิวนิสต์สายอนุรักษ์นิยมโดยเฉพาะมองว่าชาวนาเป็นกลุ่มคนล้าหลังและเย้ยแนวคิดของเหมาที่ต้องการระดมกำลังพวกเขาถึงกระนั้น พวกเขาก็ยังคงยอมรับนโยบายสามประการที่เขายืนกรานมาโดยตลอด ได้แก่ การตั้งสภาแรงงานโดยทันที การยึดที่ดินทั้งหมดโดยไม่มีข้อยกเว้น และการปฏิเสธก๊กมินตั๋ง การตอบสนองของเหมาคือการเพิกเฉยต่อเรื่องนี้เขาตั้งฐานที่มั่นขึ้นในเมืองจิ่งกังชานบริเวณหนึ่งของเทือกเขาจิ่งกัง โดยรวมหมู่บ้านห้าแห่งเข้าด้วยกันเพื่อจัดตั้งรัฐปกครองตนเอง และสนับสนุนการยึดที่ดินจากเจ้าของที่ดินผู้มั่งคั่ง ซึ่งถูกส่งไป "ปรับทัศนคติ" และบ้างถูกประหารชีวิต เขาได้ยืนยันให้มั่นใจว่าจะไม่มีการสังหารหมู่เกิดขึ้นในภูมิภาคนั้น และดำเนินนโยบายที่ผ่อนปรนกว่าคณะกรรมาธิการกลางเสนอแนะนอกจากการปฏิรูปที่ดินแล้ว เหมายังส่งเสริมการรู้หนังสือและความสัมพันธ์แบบไม่แบ่งชั้นในหมู่ประชาชนในพื้นที่จิ่งกังชาน ทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงทางสังคมและเศรษฐกิจในพื้นที่ดังกล่าวและดึงดูดผู้สนับสนุนในท้องถิ่นจำนวนมาก
เหมาประกาศว่า "แม้แต่คนง่อยเปลี้ย หูหนวกและตาบอด ก็ล้วนสามารถเป็นประโยชน์ในการต่อสู้เพื่อปฏิวัติได้" เขาจึงขยายกำลังทหารโดยการรวมสองกลุ่มกองโจรเข้ากับกองทัพของตน ทำให้มีกำลังพลประมาณ 1,800 นายเขาวางกฎเกณฑ์สำหรับทหารของตน ดังนี้ ปฏิบัติตามคำสั่งโดยทันที ทรัพย์สินที่ยึดได้ทั้งหมดต้องส่งมอบแก่รัฐบาล และห้ามยึดทรัพย์สินจากชาวนาที่ยากจน ด้วยการทำเช่นนี้ เขาได้หล่อหลอมกำลังพลของเขาให้กลายเป็นกองกำลังที่มีวินัย มีประสิทธิภาพ และพร้อมสำหรับการต่อสู้
ในฤดูใบไม้ผลิ ค.ศ. 1928 คณะกรรมาธิการกลางสั่งให้กองกำลังของเหมาเคลื่อนไปยังตอนใต้ของหูหนาน โดยหวังจะจุดชนวนการลุกฮือของชาวนา เหมาไม่ค่อยแน่ใจนัก แต่ก็ยอมทำตาม พวกเขามาถึงหูหนานและถูกก๊กมินตั๋งโจมตีอย่างหนักจนต้องล่าถอยไปหลังได้รับความสูญเสียจำนวนมาก ขณะเดียวกัน กองกำลังของก๊กมินตั๋งก็รุกเข้ามาในพื้นที่จิ่งกังชาน ทำให้พวกเขาเสียฐานที่มั่นขณะที่กองกำลังของเหมากำลังเตร่ไปทั่วชนบท พวกเขาก็พบกับกองทหารของพรรคคอมมิวนิสต์จีนที่นำโดยนายพลจู เต๋อและหลิน เปียวทั้งสองฝ่ายได้รวมตัวกันและพยายามยึดจิ่งกังชานคืน ในช่วงแรกพวกเขามีชัยชนะ แต่ก๊กมินตั๋งได้โต้กลับ และผลักดันพรรคคอมมิวนิสต์จีนให้ถอยร่นไป ในช่วงสัปดาห์ต่อ ๆ มา พวกเขาทำสงครามกองโจรอย่างแข็งแกร่งในภูเขาคณะกรรมาธิการกลางได้สั่งให้เหมานำกำลังไปยังตอนใต้ของหูหนานอีกครั้ง แต่เขาปฏิเสธ และยังคงประจำอยู่ที่ฐานของตน ตรงกันข้าม จูได้ปฏิบัติตามคำสั่ง และนำกองทัพของตนออกไป กองกำลังของเหมาต้านก๊กมินตั๋งได้ 25 วันขณะเขาออกจากค่ายในเวลากลางคืนเพื่อหากำลังเสริม เขารวมตัวกับกองทัพของจูที่ถูกทำลายล้าง ร่วมกันกลับมายังจิ่งกังชานและยึดฐานที่มั่นคืน ที่นั่น พวกเขาได้รับการสนับสนุนจากกรมทหารหนึ่งของก๊กมินตั๋งที่แปรพักตร์เข้ามาและกองทัพแดงที่ 5 ภายใต้การนำของเผิง เต๋อหวยในพื้นที่ภูเขา พวกเขาไม่สามารถเพาะปลูกพืชผลได้เพียงพอที่จะเลี้ยงประชากรทั้งหมด ทำให้เกิดภาวะขาดแคลนอาหารตลอดฤดูหนาว
ใน ค.ศ. 1928 เหมาพบและแต่งงานกับเฮ่อ จื่อเจินนักปฏิวัติวัย 18 ปีซึ่งต่อมาได้ให้กำเนิดบุตรแก่เขา 6 คน
ในเดือนมกราคม ค.ศ. 1929 เหมาและจูได้อพยพฐานที่มั่นพร้อมกำลังพล 2,000 นายและได้รับการสนับสนุนเพิ่มเติมอีก 800 นายจากเผิง และนำทัพเคลื่อนไปทางใต้ยังพื้นที่อำเภอถงกู่และซิ่นเฟิงในเจียงซีการอพยพก่อเกิดความท้อแท้หมองใจในหมู่ทหาร และทหารจำนวนมากเริ่มฝ่าฝืนคำสั่งและลักขโมย สิ่งนี้สร้างความกังวลใจแก่หลี่ ลี่ซานและคณะกรรมาธิการกลาง ซึ่งเห็นว่ากองทัพของเหมานั้นเป็นชนชั้นกรรมาชีพไร้รากฐาน(lumpenproletariat) ที่ไม่สามารถแบ่งปันสำนึกของชนชั้นกรรมาชีพได้สอดคล้องกับแนวคิดมาร์กซิสต์ดั้งเดิม หลี่เชื่อว่ามีเพียงชนชั้นกรรมาชีพในเมืองเท่านั้นที่จะสามารถนำการปฏิวัติไปสู่ความสำเร็จได้ และเห็นว่ากำลังกองโจรชาวนาของเหมาไม่จำเป็นนัก เขาจึงสั่งให้เหมายุบกองทัพของตนออกเป็นหน่วยย่อยเพื่อส่งไปเผยแพร่แนวคิดปฏิวัติ เหมาตอบกลับว่าแม้เขาจะเห็นพ้องกับจุดยืนทางทฤษฎีของหลี่ แต่เขาจะไม่ยุบกองทัพหรือละทิ้งฐานที่มั่นของตนทั้งหลี่และเหมาต่างเห็นว่าการปฏิวัติจีนเป็นกุญแจสำคัญในการปฏิวัติโลกเชื่อว่าชัยชนะของพรรคคอมมิวนิสต์จีนจะจุดประกายให้เกิดการโค่นล้มจักรวรรดินิยมและทุนนิยมทั่วโลก ในเรื่องนี้ พวกเขาไม่เห็นด้วยกับแนวทางอย่างเป็นทางการของรัฐบาลโซเวียตและโคมินเทิร์น เจ้าหน้าที่ในมอสโกมีความปรารถนาจะควบคุมพรรคคอมมิวนิสต์จีนให้มากขึ้น และปลดหลี่ออกจากอำนาจโดยเรียกให้เขาเดินทางไปรัสเซียเพื่อสอบสวนข้อผิดพลาดของตนพวกเขาแทนที่หลี่ด้วยคอมมิวนิสต์จีนที่ได้รับการศึกษาจากโซเวียต ซึ่งเป็นที่รู้จักในนาม "28 บอลเชวิค" โดยมีสองคนในจำนวนนี้คือปั๋ว กู่และจาง เหวินเทียนที่เข้าควบคุมคณะกรรมาธิการกลาง เหมาไม่เห็นด้วยกับผู้นำชุดใหม่ โดยเชื่อว่าพวกเขาเข้าใจสถานการณ์ของจีนน้อยมาก และในไม่ช้าเขาก็กลายเป็นคู่แข่งสำคัญของพวกเขา
ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1930 เหมาก่อตั้งรัฐบาลโซเวียตมณฑลเจียงซีตะวันตกเฉียงใต้ขึ้นในพื้นที่ที่ตนควบคุมในเดือนพฤศจิกายน เขาต้องเผชิญกับความบอบช้ำทางจิตใจหลังหยาง ไค่ฮุ่ย ภรรยาคนที่สองของเขา และน้องสาวถูกก๊กมินตั๋งที่นำโดยนายพลเหอ เจี้ยนจับกุมและประหารชีวิตด้วยการตัดศีรษะเมื่อเผชิญปัญหาภายใน สมาชิกของโซเวียตเจียงซีได้กล่าวหาเขาว่าเดินสายกลางเกินไป และด้วยเหตุนี้จึงต่อต้านการปฏิวัติ ในเดือนธันวาคม พวกเขาพยายามโค่นล้มเหมา นำไปสู่อุบัติการณ์ฟู่เถียนโดยผู้ภักดีต่อเหมาได้ทรมานผู้คนจำนวนมากและประหารชีวิตผู้เห็นต่างระหว่าง 2,000 ถึง 3,000 คนคณะกรรมาธิการกลางพรรคคอมมิวนิสต์จีนย้ายไปยังเจียงซีเพราะเห็นว่าเป็นพื้นที่ปลอดภัย ในเดือนพฤศจิกายน พวกเขาประกาศให้มณฑลเจียงซีเป็นสาธารณรัฐโซเวียตจีนรัฐเอกราชที่ปกครองโดยคอมมิวนิสต์ แม้เขาจะได้รับการประกาศให้เป็นประธานคณะกรรมการราษฎร แต่อำนาจของเหมาก็ลดลง เนื่องจากอำนาจควบคุมกองทัพแดงของเขาถูกมอบแก่โจว เอินไหลในระหว่างนั้น เหมาก็หายจากวัณโรค
กองทัพก๊กมินตั๋งได้ยึดเอาแนวทางการโอบล้อมและทำลายกองทัพแดงเป็นนโยบาย แม้จะมีกำลังน้อยกว่า แต่เหมาก็ตอบโต้ด้วยยุทธวิธีกองโจรที่ได้รับอิทธิพลจากผลงานของนักยุทธศาสตร์การทหารสมัยโบราณอย่างซุนวูแต่โจวและผู้นำคนใหม่กลับยึดนโยบายเผชิญหน้าอย่างเปิดเผยและการสงครามแบบดั้งเดิม ด้วยการทำเช่นนั้น กองทัพแดงจึงสามารถเอาชนะการโอบล้อมครั้งที่หนึ่งและสองได้สำเร็จด้วยความโกรธแค้นต่อความล้มเหลวของกองทัพ เจียง ไคเชกจึงมาบัญชาการปฏิบัติการด้วยตนเอง เขาเองก็เผชิญกับความพ่ายแพ้และถอยทัพเพื่อรับมือการรุกรานของญี่ปุ่นเข้ามาในจีนอย่างต่อเนื่องเนื่องจากก๊กมินตั๋งหันไปให้ความสำคัญกับการป้องกันประเทศจีนจากการขยายอิทธิพลของญี่ปุ่น กองทัพแดงจึงสามารถขยายพื้นที่การควบคุมได้มากขึ้น จนในที่สุดก็ครอบคลุมประชากรถึง 3 ล้านคนเหมาดำเนินการปฏิรูปที่ดินต่อไป ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1931 เขาประกาศเริ่มโครงการ "ตรวจสอบที่ดิน" ซึ่งขยายขอบเขตออกไปในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1933 เขายังริเริ่มโครงการด้านการศึกษาและดำเนินมาตรการส่งเสริมการมีส่วนร่วมทางการเมืองของสตรีอีกด้วยเจียงมองว่าคอมมิวนิสต์เป็นภัยคุกคามที่ใหญ่กว่าญี่ปุ่น จึงกลับมายังเจียงซีและเริ่มปฏิบัติการโอบล้อมครั้งที่ห้าโดยการสร้าง "กำแพงไฟ" ล้อมเขตปกครองด้วยซีเมนต์และลวดหนาม พร้อมทั้งโจมตีทางอากาศ ซึ่งยุทธวิธีของโจวก็ไม่อาจต้านทานได้ เมื่อถูกติดอยู่ภายใน ขวัญกำลังใจของกองทัพแดงก็ลดลงเพราะเริ่มขาดแคลนอาหารและยา คณะผู้นำจึงตัดสินใจอพยพ
วันที่ 14 ตุลาคม ค.ศ. 1934 กองทัพแดงบุกทะลวงแนวป้องกันของก๊กมินตั๋ง ณ มุมตะวันตกเฉียงใต้ของโซเวียตเจียงซีที่เมืองซิ่นเฟิง โดยมีกำลังพล 85,000 นายและสมาชิกพรรคอีก 15,000 คน จากนั้นได้เริ่มต้น "การเดินทัพทางไกล" (Long March) เพื่อความสำเร็จในการหลบหนี ผู้บาดเจ็บ ผู้ป่วย สตรี และเด็กจำนวนมากถูกทิ้งไว้เบื้องหลัง โดยมีกองกำลังปฏิวัติกลุ่มหนึ่งคอยป้องกัน ซึ่งต่อมาถูกก๊กมินตั๋งสังหารหมู่ผู้หลบหนีจำนวน 100,000 คนมุ่งหน้าไปยังตอนใต้ของหูหนาน ข้ามแม่น้ำเซียงหลังจากการต่อสู้ที่รุนแรงและข้ามแม่น้ำอู่ในกุ้ยโจวก่อนจะยึดเมืองจุนอี้ได้ในเดือนมกราคม ค.ศ. 1935 ขณะพักพิงชั่วคราวในเมือง พวกเขาก็จัดการประชุมขึ้น ณ ที่นี้ เหมาถูกเลือกให้ดำรงตำแหน่งผู้นำ กลายเป็นประธานกรมการเมืองและเป็นผู้นำโดยพฤตินัยของทั้งพรรคและกองทัพแดง ส่วนหนึ่งเป็นเพราะได้รับการสนับสนุนจากโจเซฟ สตาลินนายกรัฐมนตรีโซเวียต โดยยืนกรานให้ปฏิบัติการในลักษณะกองโจร เขากำหนดจุดหมายปลายทางคือโซเวียตเฉิ่นชื่อ ในฉ่านซีทางตอนเหนือของจีน ซึ่งคอมมิวนิสต์จะสามารถมุ่งความสนใจไปที่การต่อสู้กับญี่ปุ่นได้ เหมาเชื่อว่าหากมุ่งเน้นการต่อสู้ต่อต้านจักรวรรดินิยม คอมมิวนิสต์จะสามารถได้รับความไว้วางใจจากประชาชนจีน อันจะนำไปสู่การที่ประชาชนชาวจีนหันหลังให้ก๊กมินตั๋ง
จากจุนอี้ เหมานำกองทัพของเขาไปยังด่านโหลว์ชานที่ซึ่งพวกเขาเผชิญหน้ากับการต่อต้านด้วยอาวุธแต่ก็ข้ามแม่น้ำไปได้สำเร็จ เจียงเดินทางโดยเครื่องบินเข้ามายังพื้นที่เพื่อนำกองทัพของตนมาปะทะกับเหมา แต่คอมมิวนิสต์ก็สามารถหลบหลีกและข้ามแม่น้ำจินชาเมื่อเผชิญภารกิจที่ยากลำบากยิ่งกว่าในการข้ามแม่น้ำต้าตู้พวกเขาสามารถทำได้สำเร็จโดยการต่อสู้ชิงสะพานหลูติ้งในเดือนพฤษภาคม และยึดอำเภอหลูติ้งที่มู่คง ทางตะวันตกของเสฉวน พวกเขาพบกับกองทัพหน้าที่ 4 ของพรรคคอมมิวนิสต์จีนที่มีกำลังพล 50,000 นายของจาง กั๋วเทา(ซึ่งเดินทางมาจากเทือกเขาบริเวณหม่าอันชาน) และเคลื่อนทัพไปยังเหมาเอ๋อร์ไค่และต่อมายังกานซู่ร่วมกัน จางและเหมาไม่เห็นพ้องกันในสิ่งที่จะทำ เหมาต้องการเคลื่อนไปยังฉ่านซี ขณะที่จางต้องการถอยร่นไปทางตะวันตกสู่ทิเบตหรือสิกขิมให้ห่างจากภัยคุกคามของก๊กมินตั๋ง มีการตกลงกันว่าพวกเขาจะแยกย้ายกันไป โดยจู เต๋อ จะไปร่วมกับจางกำลังของเหมาเคลื่อนทัพไปทางเหนือ ผ่านทุ่งหญ้าหลายร้อยกิโลเมตร บริเวณดินเลน ซึ่งพวกเขาถูกโจมตีโดยชนเผ่าแมนจูและมีทหารจำนวนมากเสียชีวิตจากความอดอยากและโรคภัยไข้เจ็บเมื่อเดินทางมาถึงฉ่านซีในที่สุด พวกเขาก็ต้องต่อสู้กับทั้งก๊กมินตั๋งและกองทหารม้าอิสลามก่อนจะข้ามเทือกเขาหมินและภูเขาลิ่วผานไปยังโซเวียตเฉิ่นชื่อ โดยมีผู้รอดชีวิตเพียง 7,000–8,000 คนเท่านั้นการเดินทัพทางไกลอันยาวนานได้ตอกย้ำสถานะของเหมาให้มั่นคงในฐานะบุคคลผู้มีอิทธิพลในพรรค ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1935 เขาได้รับแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งประธานคณะกรรมการการทหาร นับแต่นี้เป็นต้นไป เหมาจะกลายเป็นผู้นำที่ไม่มีผู้ใดโต้แย้งได้ของพรรคคอมมิวนิสต์ แม้เขาจะไม่ได้ดำรงตำแหน่งประธานพรรคจนกระทั่ง ค.ศ. 1943 ก็ตาม
กองกำลังของเหมาเดินทางมาถึงโซเวียตเหยียนอสนในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1935 และตั้งรกรากที่เป่าอานจนถึงฤดูใบไม้ผลิ ค.ศ. 1936 ขณะที่อยู่ที่นั่น พวกเขาได้พัฒนาความสัมพันธ์กับชุมชนท้องถิ่น กระจายทรัพยากรและทำการเกษตรบนที่ดิน ให้การรักษาพยาบาล และเริ่มโครงการการรู้หนังสือตอนนี้เหมาเป็นผู้บัญชาการทหารจำนวน 15,000 นายโดยได้รับการสนับสนุนจากการมาถึงของกองทัพของเฮ่อ หลงจากหูหนาน และกองทัพของจู เต๋อกับจาง กั๋วเทาที่กลับจากทิเบตในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1936 พวกเขาก่อตั้งมหาวิทยาลัยกองทัพแดงต่อต้านญี่ปุ่นตะวันตกเฉียงเหนือในเหยียนอาน ซึ่งเป็นสถานที่ที่พวกเขาใช้ฝึกอบรมทหารใหม่ที่เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆในเดือนมกราคม ค.ศ. 1936 พวกเขาได้เริ่ม "การกรีธาทัพต่อต้านญี่ปุ่น" โดยส่งกองโจรจำนวนหนึ่งเข้าไปในดินแดนที่ญี่ปุ่นควบคุมเพื่อทำการโจมตีเป็นระยะในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1937 การประชุมพรรคคอมมิวนิสต์จัดขึ้นในเหยียนอานเพื่อหารือเกี่ยวกับสถานการณ์ดังกล่าวนักข่าวชาวตะวันตกเดินทางมายัง "เขตชายแดน" (ที่เป็นชื่อเดียวกับโซเวียต) ด้วยเช่นกัน นักข่าวที่มีชื่อเสียงที่สุดได้แก่เอ็ดการ์ สโนว์ผู้ซึ่งได้นำประสบการณ์ของตนเองมาเป็นพื้นฐานสำหรับหนังสือ "ดาวแดงเหนือแผ่นดินจีน" และแอกเนส สเมดลีย์ซึ่งเรื่องราวของเขาทำให้นานาชาติให้ความสนใจต่อประเด็นของเหมา
ในการเดินทัพทางไกล เฮ่อ จื่อเจิน ภรรยาของเหมาได้รับบาดเจ็บจากสะเก็ดระเบิดที่ศีรษะ เธอเดินทางไปมอสโกเพื่อรับการรักษา เหมาจึงหย่ากับเธอแล้วแต่งงานกับเจียง ชิงนักแสดงสาวมีรายงานว่าเฮ่อ "ถูกส่งไปโรงพยาบาลจิตเวชในมอสโกเพื่อเปิดทาง" ให้ชิงเหมาย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านถ้ำและใช้เวลาส่วนใหญ่ในการอ่านหนังสือ ดูแลสวน และคิดทฤษฎีเขาเริ่มเชื่อว่ากองทัพแดงเพียงอย่างเดียวไม่สามารถเอาชนะญี่ปุ่นได้ และควรจัดตั้ง "รัฐบาลป้องกันชาติ" ที่นำโดยคอมมิวนิสต์ร่วมกับก๊กมินตั๋งและกลุ่ม "ชาตินิยมชนชั้นกระฎุมพี" อื่น ๆ เพื่อบรรลุเป้าหมายนี้แม้จะดูหมิ่นเจียง ไคเชกว่าเป็น "คนทรยศชาติ"แต่ในวันที่ 5 พฤษภาคม เขากลับส่งโทรเลขไปยังสภาการทหารของรัฐบาลแห่งชาติหนานจิงเพื่อเสนอพันธมิตรทางทหาร ซึ่งเป็นแนวทางปฏิบัติที่สตาลินเสนอแม้เจียงตั้งใจที่จะเพิกเฉยต่อข้อความของเหมาและดำเนินสงครามกลางเมืองต่อไป แต่เขาก็ถูกจับกุมโดยจาง เสฺวเหลียงนายพลคนหนึ่งของเขาเองในซีอานนำไปสู่อุบัติการณ์ซีอานจางบังคับให้เจียงหารือประเด็นนี้กับคอมมิวนิสต์ เป็นผลให้มีการก่อตั้งแนวร่วมที่มีสัมปทานทั้งสองฝ่ายในวันที่ 25 ธันวาคม ค.ศ. 1937ญี่ปุ่นยึดทั้งเซี่ยงไฮ้และหนานจิงได้ เป็นผลให้เกิดการสังหารหมู่ที่หนานจิงซึ่งเป็นความโหดร้ายที่เหมาไม่เคยพูดถึงตลอดชีวิต และยังผลักดันรัฐบาลก๊กมินตั๋งไปฉงชิ่งอีกด้วยความโหดร้ายของญี่ปุ่นทำให้มีชาวจีนเข้าร่วมการสู้รบมากขึ้น และกองทัพแดงก็เพิ่มขึ้นจาก 50,000 เป็น 500,000 นายในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1948 กองทัพแดงได้จัดตั้งกองทัพใหม่ที่สี่และกองทัพลู่ที่แปดซึ่งอยู่ภายใต้การบังคับบัญชาของกองทัพปฏิวัติแห่งชาติของเจียงในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1940 กองทัพแดงได้เริ่มการรุกร้อยกรมโดยมีทหาร 400,000 นายโจมตีกองทัพญี่ปุ่นพร้อม ๆ กันในห้ามณฑล ความสำเร็จทางทหารทำให้ทหารญี่ปุ่นเสียชีวิตกว่า 20,000 นาย ทางรถไฟและเหมืองถ่านหินได้รับความเสียหายจากฐานที่มั่นในเหยียนอาน เหมาประพันธ์ตำราหลายเล่มสำหรับกองทหารของเขา รวมทั้ง "ปรัชญาแห่งการปฏิวัติ" ซึ่งเป็นบทนำเกี่ยวกับทฤษฎีความรู้ของมาร์กซิสต์ "สงครามยืดเยื้อ" ซึ่งกล่าวถึงกองโจรและยุทธวิธีทางทหารเคลื่อนที่ และ"ว่าด้วยประชาธิปไตยใหม่" ซึ่งเสนอแนวคิดสำหรับอนาคตของจีน
ใน ค.ศ. 1944 สหรัฐส่งผู้แทนทางการทูตพิเศษที่เรียกว่าภารกิจดิกซี(Dixie Mission) ไปหาพรรคคอมมิวนิสต์จีน ทหารอเมริกันที่ถูกส่งไปปฏิบัติภารกิจต่างรู้สึกประทับใจมาก พรรคนี้ดูเหมือนว่าจะมีการทุจริตน้อยกว่า มีความสามัคคีกว่า และมีพลังต่อต้านญี่ปุ่นมากกว่าก๊กมินตั๋ง ทหารยืนยันกับผู้บังคับบัญชาของตนว่าพรรคนี้เข้มแข็งและได้รับความนิยมในพื้นที่อย่างมากในช่วงท้ายของภารกิจ การติดต่อระหว่างสหรัฐกับพรรคคอมมิวนิสต์จีนแทบไม่มีผลใด ๆหลังสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่สอง สหรัฐยังคงให้ความช่วยเหลือทางการทูตและการทหารแก่เจียง ไคเชกและกองกำลังรัฐบาลก๊กมินตั๋งของเขาในการต่อต้านกองทัพปลดปล่อยประชาชนที่นำโดยเหมาในช่วงสงครามกลางเมืองและละทิ้งแนวคิดการจัดตั้งรัฐบาลผสมซึ่งรวมถึงพรรคคอมมิวนิสต์จีนด้วยทำนองเดียวกันสหภาพโซเวียตให้การสนับสนุนเหมาโดยการยึดครองจีนตะวันออกเฉียงเหนือและมอบให้แก่คอมมิวนิสต์จีนอย่างลับ ๆ ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1946
ใน ค.ศ. 1948 กองทัพปลดปล่อยประชาชนทำให้กองกำลังก๊กมินตั๋งที่ยึดเมืองฉางชุนอดอาหาร เชื่อกันว่ามีพลเรือนอย่างน้อย 160,000 รายเสียชีวิตระหว่างการล้อมที่กินเวลาตั้งแต่เดือนมิถุนายนถึงตุลาคม จาง เจิ้งลู่ พันโทของกองทัพปลดปล่อยประชาชน ได้เปรียบเทียบเหตุการณ์ดังกล่าวกับเหตุการณ์ที่ฮิโรชิมะในหนังสือของเขาเรื่อง "หิมะขาว เลือดแดง" ว่า "จำนวนผู้เสียชีวิตนั้นเกือบจะเท่ากัน ฮิโรชิมะใช้เวลาเก้าวินาที แต่ฉางชุนใช้เวลาห้าเดือน"วันที่ 21 มกราคม ค.ศ. 1949 กองกำลังก๊กมินตั๋งต้องประสบความพ่ายแพ้ครั้งใหญ่ในการสู้รบที่เด็ดขาดกับกองกำลังของเหมาเช้าตรู่ของวันที่ 10 ธันวาคม ค.ศ. 1949 กองกำลังกองทัพปลดปล่อยประชาชนได้ล้อมฉงชิ่งและเฉิงตูในจีนแผ่นดินใหญ่และเจียง ไคเชกก็หนีจากแผ่นดินใหญ่ไปยังไต้หวัน
เหมาประกาศก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีนจากประตูแห่งสันติภาพสวรรค์(เทียนอันเหมิน) ในวันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 1949 และต่อมาในสัปดาห์นั้นก็ประกาศว่า "ประชาชนจีนลุกขึ้นแล้ว" (中国人民从此站起来了)เหมาเดินทางไปมอสโกเพื่อเจรจาในช่วงฤดูหนาวของ ค.ศ. 1949–50 เหมาเป็นผู้ริเริ่มการเจรจาซึ่งมุ่งเน้นไปที่การปฏิวัติทางการเมืองและเศรษฐกิจในจีน นโยบายต่างประเทศ ทางรถไฟ ฐานทัพเรือ และความช่วยเหลือทางเศรษฐกิจและเทคนิคของโซเวียต สนธิสัญญาที่เป็นผลสะท้อนถึงความโดดเด่นของสตาลินและความเต็มใจของเขาที่จะช่วยเหลือเหมา
ตามทฤษฎีแนวหน้าของลัทธิมากซ์–เลนินเหมาเชื่อว่ามีเพียงผู้นำที่ถูกต้องของพรรคคอมมิวนิสต์เท่านั้นที่สามารถผลักดันจีนสู่สังคมนิยมได้ทางกลับกัน เหมาเชื่อว่าการเคลื่อนไหวของมวลชนและการวิพากษ์วิจารณ์มวลชนเป็นสิ่งจำเป็นเพื่อตรวจสอบระบบราชการ
เหมาผลักดันให้พรรคจัดการรณรงค์เพื่อปฏิรูปสังคมและขยายการควบคุม การรณรงค์เหล่านี้ได้รับความเร่งด่วนในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1950 เมื่อกองทัพอาสาประชาชนถูกส่งไปในสงครามเกาหลีเพื่อต่อสู้และเสริมกำลังให้กับกองทัพประชาชนเกาหลีกองกำลังติดอาวุธของเกาหลีเหนือที่กำลังอยู่ในภาวะล่าถอยเต็มที่ สหรัฐประกาศคว่ำบาตรทางการค้ากับสาธารณรัฐประชาชนจีนอันเนื่องมาจากการมีส่วนร่วมในสงครามเกาหลี ซึ่งดำเนินต่อไปจนกระทั่งริชาร์ด นิกสันได้ปรับปรุงความสัมพันธ์ให้ดีขึ้น มีทหารจีนอย่างน้อย 180,000 นายเสียชีวิตระหว่างสงคราม
ในฐานะประธานคณะกรรมการการทหารส่วนกลาง (คทก.) เหมายังดำรงตำแหน่งผู้บัญชาการทหารสูงสุดของกองทัพปลดปล่อยประชาชนและสาธารณรัฐประชาชน และเป็นประธานพรรค กองกำลังจีนในเกาหลีอยู่ภายใต้การบังคับบัญชาโดยรวมของนายกรัฐมนตรีโจว เอินไหลที่เพิ่งได้รับการแต่งตั้งในขณะนั้น โดยมีนายพลเผิง เต๋อหวยเป็นผู้บัญชาการภาคสนามและกรรมาธิการการเมือง
ระหว่างการรณรงค์ปฏิรูปที่ดินเจ้าของที่ดินและชาวนาที่ร่ำรวยจำนวนมากถูกตีจนตายในการประชุมใหญ่ โดยที่ดินถูกยึดไปจากพวกเขาและมอบให้กับชาวนาที่ยากจน ซึ่งช่วยลดความเหลื่อมล้ำทางเศรษฐกิจการรณรงค์ปราบปรามกลุ่มต่อต้านการปฏิวัติมุ่งเป้าไปที่ข้าราชการชนชั้นกลาง เช่น พ่อค้าคนกลาง พ่อค้า และเจ้าหน้าที่ก๊กมินตั๋ง ผู้ซึ่งพรรคมองว่าเป็นปรสิตทางเศรษฐกิจหรือศัตรูทางการเมืองใน ค.ศ. 1976กระทรวงการต่างประเทศสหรัฐประมาณการว่ามีผู้เสียชีวิตจากการปฏิรูปที่ดินมากถึงหนึ่งล้านคนและมีผู้เสียชีวิตจากการรณรงค์ต่อต้านการปฏิวัติถึง 800,000 คน
เหมาเองอ้างว่ามีผู้เสียชีวิตจากการโจมตี "กลุ่มต่อต้านการปฏิวัติ" รวม 700,000 คนระหว่าง ค.ศ. 1950–1952เนื่องจากมีนโยบายเลือก "เจ้าของบ้านอย่างน้อยหนึ่งคน และมักจะเลือกหลายคน ในแทบทุกหมู่บ้านสำหรับการประหารชีวิตในที่สาธารณะ"จำนวนผู้เสียชีวิตจึงอยู่ระหว่าง 2 ล้านถึง 5 ล้านคนนอกจากนี้ ยังมีผู้คนอย่างน้อย 1.5 ล้านคนหรืออาจถึง 4 ถึง 6 ล้านคนถูกส่งไปยังค่าย "ปฏิรูปผ่านแรงงาน" ที่มีคนเสียชีวิตจำนวนมากเหมามีบทบาทส่วนตัวในการจัดการปราบปรามมวลชนและจัดตั้งระบบโควตาการประหารชีวิตซึ่งมักจะเกินจำนวนอยู่เสมอเขาปกป้องการสังหารเหล่านี้ว่าจำเป็นต่อการรักษาอำนาจ
รัฐบาลได้รับการยกย่องว่าสามารถขจัดการบริโภคและการผลิตฝิ่นได้ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1950ผู้ติดยาเสพติดกว่าสิบล้านคนถูกบังคับให้เข้ารับการบำบัด ผู้ค้ายาถูกประหารชีวิต และพื้นที่ปลูกฝิ่นก็ถูกปลูกพืชชนิดใหม่ การผลิตฝิ่นที่เหลือได้ย้ายไปยังบริเวณตอนใต้ของชายแดนจีนสู่ภูมิภาคสามเหลี่ยมทองคำ
ตั้งแต่ ค.ศ. 1951 เหมาได้ริเริ่มขบวนการเพื่อขจัดการทุจริตในพื้นที่เมือง ได้แก่ การรณรงค์ต้านสามครั้งต้านห้าในขณะที่ต้านสามมุ่งเป้าไปที่การกวาดล้างเจ้าหน้าที่ของรัฐ อุตสาหกรรม และพรรคโดยเฉพาะ ต้านห้ากลับมุ่งเป้ากว้างกว่าเล็กน้อย โดยมุ่งเป้าไปที่กลุ่มทุนนิยมทั่วไปคนงานกล่าวโทษเจ้านายของตน คู่สมรสหันหลังให้คู่สมรสของตน และลูก ๆ แจ้งความเกี่ยวกับพ่อแม่ของตน เหยื่อมักได้รับความอับอายในระหว่างการประชุมโดยผู้ที่ตกเป็นเป้าหมายจะถูกทำร้ายทั้งทางวาจาและร่างกายจนกว่าจะสารภาพถึงความผิด เหมายืนกรานว่าผู้กระทำความผิดเพียงเล็กน้อยควรได้รับการวิพากษ์วิจารณ์และแก้ไขหรือส่งไปค่ายแรงงาน "ขณะที่ผู้ที่กระทำผิดร้ายแรงที่สุดควรถูกยิงทิ้ง" การรณรงค์เหล่านี้ทำให้มีผู้เสียชีวิตหลายแสนคน ส่วนใหญ่เสียชีวิตจากการฆ่าตัวตาย
ในเซี่ยงไฮ้ การฆ่าตัวตายด้วยการกระโดดจากอาคารสูงกลายเป็นเรื่องธรรมดามากจนคนในพื้นที่หลีกเลี่ยงการเดินบนทางเท้าใกล้ตึกระฟ้าเนื่องจากกลัวว่าการฆ่าตัวตายอาจตกลงไปทับพวกเขานักชีวประวัติบางคนชี้ให้เห็นว่าการผลักดันผู้ที่ถูกมองว่าเป็นศัตรูให้ฆ่าตัวตายเป็นยุทธวิธีทั่วไปในสมัยเหมา ในชีวประวัติของเหมาฟิลิป ชอร์ตระบุว่าเหมาสั่งการอย่างชัดเจนในขบวนการแก้ไขเหยียนอานว่า "ห้ามฆ่าแกนนำใด ๆ]] แต่ในทางปฏิบัติคัง เชิงกลับอนุญาตให้หัวหน้าฝ่ายความมั่นคงกดดันฝ่ายตรงข้ามให้ฆ่าตัวตายและ "รูปแบบนี้เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าตลอดระยะเวลาการเป็นผู้นำของเขาในสาธารณรัฐประชาชน"
ภายหลังการรวมอำนาจ เหมาได้เปิดตัวแผนห้าปีฉบับแรก(ค.ศ. 1953–1958) ซึ่งเน้นย้ำถึงการพัฒนาอุตสาหกรรมอย่างรวดเร็ว ในอุตสาหกรรม เหล็กและเหล็กกล้า พลังงานไฟฟ้า ถ่านหิน วิศวกรรมหนัก วัสดุก่อสร้าง และสารเคมีขั้นพื้นฐานได้รับการให้ความสำคัญเป็นลำดับแรกโดยมีเป้าหมายเพื่อสร้างโรงงานขนาดใหญ่และใช้เงินทุนสูง โรงงานหลายแห่งเหล่านี้ถูกสร้างขึ้นด้วยความช่วยเหลือของโซเวียตและอุตสาหกรรมหนักก็เติบโตอย่างรวดเร็วการเกษตร อุตสาหกรรม และการค้าได้รับการจัดตั้งเป็นสหกรณ์แรงงานช่วงเวลานี้ถือเป็นจุดเริ่มต้นของการพัฒนาอุตสาหกรรมอย่างรวดเร็วของจีนและเป็นผลให้เกิดความสำเร็จอย่างมาก
แม้ในตอนแรกจะเห็นใจรัฐบาลปฏิรูปของอิมแร นอจแต่เหมากลับกลัว "การฟื้นฟูของฝ่ายปฏิกิริยา" ในฮังการีเมื่อการปฏิวัติฮังการี ค.ศ. 1956ยังคงดำเนินต่อไปและมีแนวคิดแข็งกร้าวมากขึ้น เหมาคัดค้านการถอนทหารโซเวียตโดยขอให้หลิว เช่าฉีแจ้งผู้แทนของโซเวียตให้ใช้การแทรกแซงทางทหารเพื่อต่อต้านผู้ประท้วง "ที่ได้รับการสนับสนุนจากจักรวรรดินิยมตะวันตก" และรัฐบาลของนอจ อย่างไรก็ตาม ยังไม่ชัดเจนว่าจุดยืนของเหมามีส่วนสำคัญต่อการตัดสินใจรุกรานฮังการีของนีกีตา ครุชชอฟมากเพียงใด นอกจากนี้ ยังไม่ชัดเจนว่าจีนถูกบังคับให้ปฏิบัติตามจุดยืนของโซเวียตเนื่องจากความกังวลทางเศรษฐกิจและการคาดการณ์อำนาจที่ไม่ดีของจีนเมื่อเทียบกับสหภาพโซเวียตหรือไม่ แม้จะไม่เห็นด้วยกับอำนาจสูงสุดของมอสโกในกลุ่มตะวันออกแต่เหมาก็มองว่าความสมบูรณ์ของขบวนการคอมมิวนิสต์สากลมีความสำคัญมากกว่าอำนาจปกครองตนเองของประเทศต่าง ๆ ในเขตอิทธิพลของโซเวียต วิกฤตฮังการียังส่งผลต่อการรณรงค์ร้อยบุปผาของเหมาด้วย เหมาตัดสินใจผ่อนปรนจุดยืนของเขาต่อปัญญาชนจีนและอนุญาตให้พวกเขาแสดงความไม่พอใจทางสังคมและวิพากษ์วิจารณ์ข้อผิดพลาดของรัฐบาล เหมาต้องการใช้การขบวนการนี้เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดการลุกฮือที่คล้ายกันในจีน อย่างไรก็ตาม ในขณะที่ประชาชนในประเทศจีนเริ่มวิพากษ์วิจารณ์นโยบายของพรรคคอมมิวนิสต์จีนและความเป็นผู้นำของเหมาภายหลังการรณรงค์ร้อยบุปผา เหมาก็ปราบปรามการขบวนการที่เขาริเริ่มและเปรียบเทียบการเคลื่อนไหวดังกล่าวกับการปฏิวัติฮังการี "แบบต่อต้านการปฏิวัติ"
ระหว่างการรณรงค์ร้อยบุปผา เหมาได้แสดงให้เห็นถึงความเต็มใจของเขาที่จะพิจารณาความเห็นที่ต่างกันเกี่ยวกับวิธีการปกครองจีน เมื่อได้รับเสรีภาพการแสดงออก ชาวจีนที่เป็นเสรีนิยมและมีปัญญาเริ่มต่อต้านพรรคคอมมิวนิสต์และตั้งคำถามต่อผู้นำของพรรค ในช่วงแรกมีการยอมรับและส่งเสริมให้มีการกระทำเช่นนี้ ภายหลังจากนั้นไม่กี่เดือน รัฐบาลของเหมาก็เปลี่ยนนโยบายและข่มเหงผู้ที่วิพากษ์วิจารณ์พรรค ที่รวมแล้วอาจมีมากถึง 500,000 คนรวมทั้งผู้ที่ถูกกล่าวหาว่าวิพากษ์วิจารณ์พรรค ในสิ่งที่เรียกว่าขบวนการต่อต้านฝ่ายขวาขบวนการดังกล่าวส่งผลให้มีการข่มเหงผู้คนอย่างน้อย 550,000 คน ส่วนใหญ่เป็นปัญญาชนและผู้ต่อต้านรัฐบาลหลี่ จื้อสุย แพทย์ส่วนตัวของเหมา กล่าวว่าในตอนแรกเหมาคิดว่านโยบายดังกล่าวเป็นวิธีการลดความขัดแย้งต่อเขาภายในพรรคและเขาประหลาดใจกับขอบเขตของการวิจารณ์และความจริงที่ว่ามันกลายมาเป็นการวิจารณ์ความเป็นผู้นำของเขาเอง
ภัยคุกคามของประธานาธิบดีดไวต์ ดี. ไอเซนฮาวร์แห่งสหรัฐระหว่างวิกฤตการณ์ช่องแคบไต้หวันครั้งที่แรกว่าจะใช้อาวุธนิวเคลียร์กับเป้าหมายทางทหารในมณฑลฝูเจี้ยนเป็นแรงกระตุ้นให้เหมาริเริ่มโครงการนิวเคลียร์ของจีนภายใต้โครงการระเบิดสองลูก หนึ่งดาวเทียมของเหมา จีนได้พัฒนาระเบิดปรมาณูและไฮโดรเจนในเวลาอันรวดเร็วและส่งดาวเทียมขึ้นสู่อวกาศไม่กี่ปีหลังจากสหภาพโซเวียตส่งดาวเทียมสปุตนิก
โครงการ 523เป็นโครงการทางทหารใน ค.ศ. 1967 เพื่อค้นหายารักษาโรคมาลาเรียเป็นการกล่าวถึงมาลาเรียภัยคุกคามสำคัญในสงครามเวียดนามโจว เอินไหลโน้มน้าวให้เหมาริเริ่มโครงการขนาดใหญ่ "เพื่อให้กองกำลังพันธมิตรพร้อมรบ" ตามที่ระบุในบันทึกการประชุมผู้ศึกษาวิจัยยาแผนจีนได้ค้นพบและนำไปสู่การพัฒนายาต้านมาเลเรียชนิดใหม่ที่เรียกว่าอาร์เทมิซินิน
ในเดือนมกราคม ค.ศ.1958 เหมาริเริ่มการก้าวกระโดดไกลไปข้างหน้า เพื่อเปลี่ยนประเทศจีนจากประเทศเกษตรกรรมให้เป็นอุตสาหกรรมกลุ่มเกษตรกรขนาดค่อนข้างเล็กที่ก่อตั้งขึ้นมานั้นได้รวมเข้าเป็นคอมมูนประชาชนที่ใหญ่กว่ามาก และชาวนาจำนวนมากถูกสั่งให้ทำงานในโครงการโครงสร้างพื้นฐานและในการผลิตเหล็กและเหล็กกล้า ห้ามผลิตอาหารส่วนบุคคลบางประเภท และปศุสัตว์และอุปกรณ์การเกษตรถูกนำเข้ามาอยู่ภายใต้ความเป็นเจ้าของร่วมกัน
ผลกระทบจากการเปลี่ยนแรงงานไปทำการผลิตเหล็กกล้าและโครงการโครงสร้างพื้นฐาน รวมทั้งภัยพิบัติทางธรรมชาติที่เกิดขึ้นเป็นวัฏจักร ทำให้การผลิตเมล็ดพืชลดลงประมาณร้อยละ 15 ใน ค.ศ. 1959 ตามมาด้วยการลดลงอีกร้อยละ 10 ใน ค.ศ. 1960 และไม่มีการฟื้นตัวใน ค.ศ. 1961
เพื่อให้ได้รับความโปรดปรานจากผู้บังคับบัญชาและหลีกเลี่ยงการถูกกวาดล้าง บุคลากรในพรรคแต่ละระดับจึงพูดเกินจริงเกี่ยวกับปริมาณเมล็ดพืชที่ผลิตได้ภายใต้การนำของพวกเขา จากการรายงานความสำเร็จอันเป็นเท็จ คณะทำงานของพรรคจึงสั่งให้เรียกเก็บผลผลิตสมมติจำนวนมาก ผลที่ตามมาคือในบางพื้นที่เกิดภัยแล้ง และในบางพื้นที่เกิดน้ำท่วม เกษตรกรเหลืออาหารเพียงน้อยนิดและผู้คนนับล้านต้องอดอาหารตายในทุพภิกขภัยครั้งใหญ่ในจีนผู้คนในเขตเมืองได้รับแสตมป์อาหารทุกเดือน แต่ผู้คนในเขตชนบทกลับต้องปลูกพืชผลของตนเองและมอบบางส่วนคืนแก่รัฐบาล จำนวนผู้เสียชีวิตในพื้นที่ชนบทของจีนแซงหน้าผู้เสียชีวิตในเขตเมืองทุพภิกขภัยเป็นสาเหตุโดยตรงที่ทำให้ชาวนาจีนเสียชีวิตประมาณ 30 ล้านคนระหว่าง ค.ศ. 1959 ถึง 1962เด็กจำนวนมากเกิดภาวะขาดสารอาหาร
ในช่วงปลายฤดูใบไม้ร่วง ค.ศ. 1958 เหมาประณามแนวปฏิบัติที่ใช้ในช่วงก้าวกระโดดไกล เช่น การบังคับให้ชาวนาทำงานโดยขาดอาหารหรือการพักผ่อนเพียงพอซึ่งส่งผลให้เกิดโรคระบาดและอดอาหาร เขายังยอมรับอีกว่าการรณรงค์ต่อต้านฝ่ายขวาเป็นสาเหตุหลักของ "การผลิตโดยไม่คำนึงถึงการดำรงชีพ" เขาปฏิเสธที่จะละทิ้งการก้าวกระโดดไกล แต่เขาเรียกร้องให้มีการเผชิญหน้ากับเรื่องนี้ หลังการปะทะกันในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1959 ที่การประชุมหลูชานกับเผิง เต๋อหวยเหมาก็ได้เริ่มต้นการรณรงค์ต่อต้านฝ่ายขวาใหม่ควบคู่ไปกับนโยบายหัวรุนแรงที่เขาละทิ้งไปก่อนหน้านี้ กระทั่งในฤดูใบไม้ผลิ ค.ศ. 1960 เหมาจึงแสดงความกังวลเกี่ยวกับการเสียชีวิตที่ผิดปกติและการละเมิดอื่น ๆ อีกครั้ง แต่เขาก็ไม่ได้ดำเนินการใดๆ เพื่อหยุดการกระทำดังกล่าว เบิร์นสไตน์สรุปว่าประธาน "จงใจเพิกเฉยต่อบทเรียนจากช่วงปฏิวัติครั้งแรกเพื่อบรรลุเป้าหมายทางอุดมการณ์และการพัฒนาที่รุนแรง"
เหมาลงจากตำแหน่งประธานาธิบดีจีนในวันที่ 27 เมษายน ค.ศ. 1959 โดยยังคงดำรงตำแหน่งระดับสูงอื่น ๆ เช่น ประธานพรรคคอมมิวนิสต์และคณะกรรมการการทหารส่วนกลางตำแหน่งประธานาธิบดีถูกโอนไปยังหลิว เช่าฉีท้ายที่สุดเหมาก็ยกเลิกนโยบายนี้ใน ค.ศ. 1962หลิว เช่าฉีและเติ้ง เสี่ยวผิงช่วยฟื้นฟูเศรษฐกิจด้วยการยกเลิกคอมมูนประชาชน นำการควบคุมแบบเอกชนมาใช้กับที่ดินขนาดเล็กของชาวนา และนำเข้าธัญพืชจากแคนาดาและออสเตรเลียเพื่อบรรเทาผลกระทบที่เลวร้ายที่สุดของทุพภิกขภัย
ในการประชุมหลูชานในเดือนกรกฎาคม/สิงหาคม ค.ศ. 1959 รัฐมนตรีหลายคนแสดงความกังวลว่าการก้าวกระโดดไกลไม่ได้พิสูจน์ให้เห็นว่าประสบความสำเร็จตามที่วางแผนไว้ คนที่ตรงไปตรงมามากที่สุดคือเผิง เต๋อหวยรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม หลังจากที่เผิงวิจารณ์การก้าวกระโดดไกล เหมาก็ขับไล่เผิงและผู้สนับสนุนของเขาออกไป โดยระงับการวิพากษ์วิจารณ์นโยบายก้าวกระโดดไกล จึงเริ่มมีการรณรงค์จนทำให้สมาชิกพรรคและชาวนาสามัญถูกส่งไปยังค่ายแรงงานในเรือนจำ หลายปีต่อมา พรรคคอมมิวนิสต์จีนได้สรุปว่ามีผู้คนมากถึงหกล้านคนที่ได้รับการลงโทษอย่างผิด ๆ ในการรณรงค์นี้
ความแตกแยกระหว่างจีนกับโซเวียตส่งผลให้นีกีตา ครุชชอฟถอนผู้เชี่ยวชาญด้านเทคนิคและความช่วยเหลือของโซเวียตออกจากประเทศ ความแตกแยกนี้เกี่ยวข้องกับความเป็นผู้นำของลัทธิคอมมิวนิสต์โลกสหภาพโซเวียตมีเครือข่ายพรรคคอมมิวนิสต์ที่ตนสนับสนุน ปัจจุบันจีนได้สร้างเครือข่ายคู่แข่งขึ้นมาเพื่อต่อสู้ลอเรนซ์ เอ็ม. ลูทีเขียนว่า: "ความแตกแยกระหว่างจีนกับโซเวียตเป็นเหตุการณ์สำคัญอย่างหนึ่งของสงครามเย็น มีความสำคัญเทียบเท่ากับการก่อสร้างกำแพงเบอร์ลิน วิกฤตการณ์ขีปนาวุธคิวบา สงครามเวียดนามครั้งที่สอง และการปรองดองระหว่างจีนกับอเมริกา ความแตกแยกช่วยกำหนดกรอบของสงครามเย็นครั้งที่สองโดยทั่วไป และมีอิทธิพลต่อสงครามเวียดนามครั้งที่สองโดยเฉพาะ"
ความแตกแยกเป็นผลมาจากความเป็นผู้นำโซเวียตที่ค่อนข้างปานลางของครุชชอฟหลังสตาลินเสียชีวิตในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1953 มีเพียงแอลเบเนียเท่านั้นที่เข้าข้างจีนอย่างเปิดเผย ทำให้เกิดการสร้างพันธมิตรระหว่างทั้งสองประเทศ เมื่อได้รับคำเตือนว่าโซเวียตมีอาวุธนิวเคลียร์ เหมาก็ลดทอนภัยคุกคามนั้นลงการต่อสู้กับลัทธิแก้ไขใหม่ของโซเวียตและจักรวรรดินิยมสหรัฐถือเป็นแง่มุมสำคัญของความพยายามของเหมาที่จะกำกับการปฏิวัติไปในทิศทางที่ถูกต้อง
ในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1950 เหมาเขียนบันทึกการอ่านตอบโต้ต่อหนังสือเศรษฐศาสตร์การเมืองสหภาพโซเวียต: ตำราเรียน(Political Economy: A Textbook) และเรียงความ (วิจารณ์เศรษฐศาสตร์โซเวียต (A Critique of Soviet Economics)) ตอบโต้ต่อหนังสือปัญหาเศรษฐกิจสังคมนิยมในสหภาพโซเวียต(A Critique of Soviet Economics) ของสตาลินบันทึกเหล่านี้สะท้อนถึงมุมมองของเหมาที่ว่าสหภาพโซเวียตกำลังห่างเหินจากมวลชนและบิดเบือนการพัฒนาสังคมนิยม
หลังการก้าวกระโดดไกล ผู้นำจีนได้ชะลอความเร็วของการพัฒนาอุตสาหกรรมมีการลงทุนมากขึ้นในพื้นที่ชายฝั่งทะเลของจีนและมุ่งเน้นไปที่การผลิตสินค้าอุปโภคบริโภคร่างเบื้องต้นของแผนห้าปีฉบับที่ 3 ไม่มีบทบัญญัติเกี่ยวกับการพัฒนาอุตสาหกรรมขนาดใหญ่ภายในประเทศจีนหลังจากรายงานของคณะเสนาธิการใหญ่ในเดือนเมษายน ค.ศ. 1964 สรุปว่าการที่อุตสาหกรรมของจีนกระจุกตัวอยู่ในเมืองชายฝั่งทะเลสำคัญ ๆ ทำให้จีนเสี่ยงต่อการถูกโจมตีจากมหาอำนาจต่างชาติ เหมาจึงโต้แย้งว่าควรพัฒนาอุตสาหกรรมขั้นพื้นฐานและอุตสาหกรรมป้องกันประเทศในพื้นที่ที่ได้รับการคุ้มครองภายในประเทศจีนแม้ผู้นำคนสำคัญคนอื่น ๆ จะไม่สนับสนุนแนวคิดนี้ในตอนแรก แต่อุบัติการณ์อ่าวตังเกี๋ยในวันที่ 2 สิงหาคม ค.ศ. 1964 ทำให้ความกลัวต่อการรุกรานของสหรัฐเพิ่มมากขึ้นและทำให้เกิดการสนับสนุนข้อเสนอการพัฒนาอุตสาหกรรมของเหมา ซึ่งต่อมาเป็นที่รู้จักในชื่อแนวรบที่สามหลังอุบัติการณ์อ่าวตังเกี๋ย ความกังวลของเหมาเองเกี่ยวกับการรุกรานของสหรัฐก็เพิ่มมากขึ้นเขาเขียนถึงคณะทำงานส่วนกลางว่า "สงครามกำลังจะเกิดขึ้น ฉันต้องพิจารณาการกระทำของตัวเองใหม่" และผลักดันให้จัดตั้งแนวร่วมที่สามให้หนักขึ้นอีก
การสร้างแนวรบที่สามที่เป็นความลับนั้นเกี่ยวข้องกับโครงการขนาดใหญ่มากมาย รวมถึงโครงสร้างพื้นฐานทางรถไฟที่ครอบคลุม เช่นสายเฉิงตู–คุนหมิงอุตสาหกรรมการบินและอวกาศรวมทั้งสิ่งอำนวยความสะดวกในการส่งดาวเทียมและอุตสาหกรรมการผลิตเหล็กกล้ารวมทั้งบริษัท พันจือฮฺวาเหล็กและเหล็กกล้า จำกัด(Panzhihua Iron and Steel)
การพัฒนาแนวรบที่สามชะลอตัวลงใน ค.ศ. 1966 แต่เร่งขึ้นอีกครั้งหลังความขัดแย้งชายแดนจีน–โซเวียตที่เกาะเจินเป่าซึ่งเพิ่มความเสี่ยงต่อการรุกรานของโซเวียตที่รับรู้ได้การก่อสร้างแนวรบที่สามชะลออีกครั้งหลังการเยือนจีนของประธานาธิบดีริชาร์ด นิกสันแห่งสหรัฐใน ค.ศ. 1972 และการปรองดองระหว่างสหรัฐกับจีนที่เกิดขึ้นตามมาเมื่อการปฏิรูปและการเปิดประเทศเริ่มขึ้นหลังการถึงแก่อสัญกรรมของเหมา จีนก็เริ่มค่อย ๆ ยุติโครงการแนวรบที่สามแนวรบที่สามกระจายทุนทางกายภาพและมนุษย์ไปทั่วประเทศ ในที่สุดก็ลดความเหลื่อมล้ำตามภูมิภาคและสร้างเงื่อนไขที่เอื้อต่อการพัฒนาตลาดในภายหลัง
ในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1960 เหมาเริ่มกังวลเกี่ยวกับธรรมชาติของจีนหลัง ค.ศ. 1959 เขาเห็นว่าชนชั้นปกครองเก่าถูกแทนที่ด้วยชนชั้นปกครองใหม่ เขาเป็นห่วงว่าผู้มีอำนาจจะห่างเหินจากประชาชนที่พวกเขาต้องรับใช้ เหมาเชื่อว่าการปฏิวัติทางวัฒนธรรมจะโค่นล้มและก่อความไม่สงบให้กับ "ชนชั้นปกครอง" และทำให้จีนอยู่ในสถานะของ "การปฏิวัติอย่างต่อเนื่อง" ที่ในทางทฤษฎีแล้ว จะเป็นการตอบสนองผลประโยชน์ของคนส่วนใหญ่ มากกว่าชนชั้นสูงที่มีสิทธิพิเศษเพียงเล็กน้อย
การปฏิวัติวัฒนธรรมส่งผลให้มรดกทางวัฒนธรรมแบบดั้งเดิมของจีนถูกทำลายไปมากและชาวจีนจำนวนมากต้องถูกจำคุก นอกจากนี้ยังทำให้เกิดความวุ่นวายในประเทศอีกด้วย ชีวิตผู้คนนับล้านต้องพังทลายลงเมื่อการปฏิวัติวัฒนธรรมแทรกซึมเข้าสู่ชีวิตชาวจีน คาดว่ามีผู้คนหลายแสนหรืออาจถึงล้านคน เสียชีวิตจากความรุนแรงในช่วงปฏิวัติวัฒนธรรมรวมถึงบุคคลที่มีชื่อเสียง เช่น หลิว เช่าฉี
ในช่วงนี้เองที่เหมาได้เลือกให้หลิน เปียวเป็นผู้สืบทอดตำแหน่ง ต่อมาหลินได้รับการขนานนามอย่างเป็นทางการว่าเป็นผู้สืบทอดของเหมา ใน ค.ศ. 1971 ความขัดแย้งระหว่างทั้งสองคนก็เริ่มปรากฏชัดเจนหลินเสียชีวิตในวันที่ 13 กันยายน ค.ศ. 1971ในเหตุการณ์เครื่องบินตกเหนือน่านฟ้ามองโกเลีย สันนิษฐานว่าขณะเขาหลบหนีออกจากจีน อาจคาดการณ์ว่าเขาจะถูกจับกุม พรรคคอมมิวนิสต์จีนประกาศว่าหลินกำลังวางแผนโค่นล้มเหมาและขับไล่หลินออกจากพรรคหลังจากที่เขาเสียชีวิต ในเวลานี้ เหมาสูญเสียความไว้วางใจในตัวบุคคลสำคัญหลายคนของพรรคคอมมิวนิสต์จีน พลโทไอออน มีไฮ ปาเชปาผู้แปรพักตร์จากหน่วยข่าวกรองระดับสูงสุดของกลุ่มโซเวียต อ้างว่าเขาได้สนทนากับนีกอลาเอ ชาวูเชสกูซึ่งได้เล่าให้เขาฟังเกี่ยวกับแผนการลอบสังหารเหมาด้วยความช่วยเหลือของหลิน เปียวที่จัดโดยเคจีบี
ใน ค.ศ. 1969 เหมาประกาศว่าการปฏิวัติวัฒนธรรมสิ้นสุดลง แต่นักประวัติศาสตร์หลายคนระบุว่าการปฏิวัติวัฒนธรรมสิ้นสุดลงใน ค.ศ. 1976 หลังการถึงแก่อสัญกรรมของเหมาและการจับกุมแก๊งออฟโฟร์คณะกรรมาธิการกลางใน ค.ศ. 1981ประกาศอย่างเป็นทางการว่าการปฏิวัติวัฒนธรรมเป็น "ความอัปยศครั้งใหญ่" ของสาธารณรัฐประชาชนจีน
การประมาณการตัวเลขขั้นต่ำที่ได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวางคือประมาณ 400,000 ราย ตามที่มอริส ไมส์เนอร์กล่าวแมกฟาร์ควาร์และเชินฮาลส์ยืนยันว่าในพื้นที่ชนบทของจีนเพียงแห่งเดียวมีผู้ถูกข่มเหงราว 36 ล้านคน ในจำนวนนี้มีผู้เสียชีวิตระหว่าง 750,000 ถึง 1.5 ล้านคน และมีผู้ได้รับบาดเจ็บถาวรจำนวนเท่ากัน
ในระหว่างการเป็นผู้นำ เหมาเดินทางออกนอกประเทศจีนเพียงแค่สองครั้งเท่านั้น ทั้งสองครั้งเป็นการเดินทางเยือนสหภาพโซเวียตอย่างเป็นทางการ ครั้งแรกที่เหมาเดินทางไปต่างประเทศคือเดือนธันวาคม ค.ศ. 1949 เพื่อร่วมงานฉลองวันเกิดครบ 70 ปีของโจเซฟ สตาลินผู้นำสหภาพโซเวียต ที่มอสโก ในงานเลี้ยงครั้งนั้นมีวัลเทอร์ อุลบริชท์รองประธานสภารัฐมนตรีเยอรมนีตะวันออก และยัมจากิน เซเดนบัลเลขาธิการพรรคประชาชนมองโกเลียเข้าร่วมด้วยการเดินทางเยือนมอสโกครั้งที่สองในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1957 เป็นการเยือนอย่างเป็นทางการนานสองสัปดาห์ จุดเด่นของการเยือนครั้งนี้ ได้แก่ การเข้าร่วมงานฉลองครบรอบ 40 ปีการปฏิวัติเดือนตุลาคม(ร่วมพิธีสวนสนามประจำปีของกองทหารมอสโกที่จัตุรัสแดงรวมถึงงานเลี้ยงที่เครมลิน) และการประชุมพรรคคอมมิวนิสต์และพรรคแรงงานระหว่างประเทศซึ่งเหมาได้พบปะกับผู้นำคอมมิวนิสต์คนอื่น ๆ เช่นคิม อิล-ซ็องแห่งเกาหลีเหนือและแอลแวร์ ฮอจาแห่งแอลเบเนีย
เมื่อเหมาลงจากตำแหน่งประธานาธิบดีในวันที่ 27 เมษายน ค.ศ. 1959 หน้าที่การเยือนต่างประเทศอย่างเป็นทางการและการเดินทางไปต่างประเทศ ไม่ว่าจะสหภาพโซเวียตหรือประเทศอื่น ๆ ได้ถูกมอบหมายแก่ประธานาธิบดีหลิว เช่าฉีนายกรัฐมนตรีโจว เอินไหลหรือรองนายกรัฐมนตรีเติ้ง เสี่ยวผิง
สุขภาพของเหมาทรุดโทรมลงในช่วงปีสุดท้ายของชีวิต ซึ่งอาจเลวร้ายลงจากการสูบบุหรี่จัดเป็นนิสัยในช่วงบั้นปลายชีวิตของเหมา อาการป่วยหลายอย่างเกี่ยวกับปอดและหัวใจของเขากลายเป็นความลับของชาติมีรายงานที่ยังไม่ได้รับการยืนยันว่าเหมาอาจเป็นโรคพาร์คินสันร่วมกับโรคALS(amyotrophic lateral sclerosis) หรือเรียกอีกอย่างว่าโรคลู เกห์ริกครั้งสุดท้ายที่เหมาปรากฏตัวต่อสาธารณะและภาพถ่ายสุดท้ายที่เขายังมีชีวิตอยู่คือวันที่ 27 พฤษภาคม ค.ศ. 1976 เมื่อเขาพบกับซัลฟิการ์ อาลี บุตโตนายกรัฐมนตรีปากีสถานที่มาเยือนเหมามีอาการหัวใจวายรุนแรงสองครั้ง ครั้งแรกในเดือนมีนาคม อีกครั้งในเดือนกรกฎาคม ต่อมาในวันที่ 5 กันยายน อาการหัวใจวายครั้งที่สามทำให้เขาไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้ และถึงแก่อสัญกรรมในอีก 4 วันต่อมาเมื่อเวลา 00:10 น. ของวันที่ 9 กันยายน ค.ศ. 1976 ด้วยวัย 82 ปี พรรคคอมมิวนิสต์ชะลอการประกาศข่าวการถึงแก่อสัญกรรมจนถึงเวลา 16:00 น. โดยมีการออกอากาศทางวิทยุแห่งชาติเพื่อแจ้งข่าวและเรียกร้องความสามัคคีในพรรค
ร่างของเหมาที่ผ่านการดองถูกคลุมด้วยธงพรรคคอมมิวนิสต์จีนและตั้งไว้ที่มหาศาลาประชาชนเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์ชาวจีนกว่าหนึ่งล้านคนเข้าแถวเพื่อเคารพศพ บ่อยครั้งที่พวกเขาร้องไห้กันอย่างเปิดเผยหรือแสดงความโศกเศร้า ในขณะที่ชาวต่างชาติเฝ้าดูผ่านทางโทรทัศน์รูปภาพอย่างเป็นทางการของเหมาแขวนอยู่บนผนังพร้อมป้ายที่มีข้อความว่า "สืบสานเจตนารมณ์ของท่านประธานเหมา และเดินหน้าการปฏิวัติของกรรมาชีพต่อไปจนถึงที่สุด"วันที่ 17 กันยายน ร่างของเขาถูกเคลื่อนย้ายโดยรถมินิบัสไปยังโรงพยาบาล 305 เพื่อเก็บรักษาอวัยวะภายในด้วยฟอร์มาลิน
วันที่ 18 กันยายน เสียงปืน ไซเรน นกหวีด และแตรทั่วทั้งประเทศจีนดังขึ้นพร้อมกัน ขณะเดียวกันก็มีการไว้อาลัยด้วยความเงียบเป็นเวลา 3 นาทีจัตุรัสเทียนอันเหมินมีประชาชนหลายล้านคนมาชุมนุมและวงดนตรีทหารบรรเลงเพลง "แองเตอร์นาซิอองนาล"ฮฺว่า กั๋วเฟิงกล่าวสดุดีรำลึกหน้าประตูเทียนอันเป็นเวลา 20 นาทีแม้เหมาจะสั่งเสียให้เผาร่างของเขา แต่ร่างของเขาก็กลับถูกเก็บรักษาไว้โดยการจัดแสดงอย่างถาวรที่หอรำลึกประธานเหมาในกรุงปักกิ่ง เพื่อให้ประชาชนชาวจีนได้มาแสดงความเคารพ
วันที่ 27 มิถุนายน ค.ศ. 1981 คณะกรรมาธิการกลางพรรคคอมมิวนิสต์จีนได้เห็นชอบมติเกี่ยวกับบางประเด็นทางประวัติศาสตร์ของพรรคเรานับแต่การสถาปนาสาธารณรัฐประชาชนจีนซึ่งเป็นการประเมินมรดกของสมัยเหมาและทิศทางต่อไปของพรรคมตินี้กล่าวถึงความล้มเหลวในช่วง ค.ศ. 1957 ถึง 64 (แม้โดยทั่วไปจะยืนยันช่วงเวลาดังกล่าว) และความผิดพลาดครั้งใหญ่ที่เริ่มตั้งแต่ ค.ศ. 1965 โดยระบุว่าความผิดพลาดของเหมาเป็นผลจากแนวโน้มที่เห็นแก่ตัวซึ่งเกิดขึ้นเมื่อเขาละทิ้งมุมมองร่วมกันของผู้นำในแง่ของมรดกของเหมานั้น มติพรรคระบุว่า บทบาทของเหมาในช่วงการปฏิวัติจีนยิ่งใหญ่กว่าความผิดพลาดของเขามาก
เหมาได้รับการยกย่องว่าเป็นบุคคลสำคัญและมีอิทธิพลมากที่สุดคนหนึ่งในคริสต์ศตวรรษที่ 20เขาถูกอธิบายว่าเป็นปัญญาชนทางการเมือง นักทฤษฎี นักยุทธศาสตร์การทหาร กวี และผู้มีวิสัยทัศน์เขาได้รับการยกย่องและชื่นชมสำหรับการขับไล่จักรวรรดินิยมออกจากจีนการรวมชาติจีน และการยุติสงครามกลางเมืองในช่วงหลายทศวรรษก่อน เขายังได้รับการยกย่องว่ามีส่วนช่วยยกระดับสถานะของสตรีในประเทศจีนรวมไปถึงการพัฒนาการรู้หนังสือและการศึกษาในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2013 โพลสำรวจของหนังสือพิมพ์โกลบอลไทมส์ของรัฐบาลระบุว่าประมาณร้อยละ 85 ของผู้ตอบแบบสอบถามจำนวน 1,045 คนมีความรู้สึกว่าความสำเร็จของเหมามีมากกว่าข้อผิดพลาดดังที่ในจีนมีคำกล่าวว่าเหมาดีเจ็ดส่วน ชั่วสามส่วน
นโยบายของเขาส่งผลให้มีผู้เสียชีวิตหลายสิบล้านคนในจีนในช่วงที่เขาปกครองโดยเกิดจากความอดอยาก การข่มเหง การใช้แรงงานทาสในค่ายแรงงานและการประหารหมู่เหมาแทบจะไม่เคยสั่งการเกี่ยวกับการกำจัดชีวิตผู้คนโดยตรงตามที่ฟิลิป ชอร์ตระบุ ผู้เสียชีวิตจากนโยบายของเหมาส่วนใหญ่เป็นเหยื่อที่ไม่ได้ตั้งใจของทุพภิกขภัยขณะที่อีกสามหรือสี่ล้านคนนั้นเหมามองว่าเป็นเหยื่อที่จำเป็นในการต่อสู้เพื่อเปลี่ยนแปลงจีนประเทศจีนในสมัยเหมามักถูกระบุว่าเป็นระบอบเผด็จการเบ็ดเสร็จที่ครอบงำชีวิตประชาชนทุกด้านและก่อให้เกิดการปราบปรามประชาชนในวงกว้างเหมาถูกกล่าวหาว่าเป็นหนึ่งในทรราชผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดในคริสต์ศตวรรษที่ 20เหมามักถูกยกมาเปรียบเทียบกับจิ๋นซีฮ่องเต้ในฐานะผู้นำที่ทรงอิทธิพลในการรวมชาติจีน
ภายใต้การปกครองของเขา ประชากรของจีนเพิ่มขึ้นจากประมาณ 550 ล้านเป็นมากกว่า 900 ล้านคนกลยุทธ์การก่อการกำเริบของเหมายังคงถูกนำมาใช้โดยกลุ่มกบฏ และอุดมการณ์ทางการเมืองของเขายังคงได้รับการยอมรับจากองค์การคอมมิวนิสต์จำนวนมากทั่วโลก
ในจีนแผ่นดินใหญ่ เหมาเป็นที่เคารพนับถืออย่างมากจากประชาชนส่วนใหญ่ เขาได้รับการยกย่องว่าเป็นผู้ยกระดับอายุขัยเฉลี่ยของประชาชนจีนจาก 35 ปีใน ค.ศ. 1949 เพิ่มขึ้นเป็น 63 ปีใน ค.ศ. 1975 นอกจากนี้ยังนำพา "ความเป็นหนึ่งและความมั่นคงมาสู่ประเทศที่เคยเผชิญสงครามกลางเมืองและการรุกรานจากต่างชาติ" และวางรากฐานให้จีน "ก้าวขึ้นมาเป็นหนึ่งในมหาอำนาจของโลก"เขาได้รับการยกย่องอย่างมากจากการดำเนินการปฏิรูปที่ดินครั้งใหญ่ ส่งเสริมสถานะสตรี เพิ่มระดับการรู้หนังสือของประชาชน และ "เปลี่ยนแปลงสังคมจีนไปในทางที่ดีอย่างสิ้นเชิง"เหมาได้รับการยกย่องว่าเป็นผู้ส่งเสริมให้ระดับการรู้หนังสือของประชาชนเพิ่มสูงขึ้นอย่างมาก (จากเพียงร้อยละ 20 ใน ค.ศ. 1949 เพิ่มเป็นร้อยละ 65.5 ใน 30 ปีต่อมา) ทำให้ประชากรมีอายุยืนขึ้นเป็นสองเท่า ประชากรเพิ่มขึ้นเกือบสองเท่า และพัฒนาอุตสาหกรรมและโครงสร้างพื้นฐานของจีน ซึ่งเป็นรากฐานสำคัญที่ทำให้จีนก้าวขึ้นมาเป็นมหาอำนาจของโลกในปัจจุบัน
การต่อต้านเหมาอาจนำไปสู่การตรวจพิจารณาหรือผลกระทบต่ออาชีพในจีนแผ่นดินใหญ่จึงมักกระทำกันในที่ส่วนตัวเมื่อคลิปวิดีโอของปี้ ฝูเจี้ยนพิธีกรรายการโทรทัศน์กำลังดูหมิ่นเหมาในงานเลี้ยงส่วนตัวเมื่อ ค.ศ. 2015 ถูกเผยแพร่ไปอย่างรวดเร็ว ปี้ได้รับการสนับสนุนจากผู้ใช้เว่ย์ปั๋ว โดยร้อยละ 80 ระบุในการสำรวจความคิดเห็นว่าปี้ไม่ควรขอโทษท่ามกลางการต่อต้านจากหน่วยงานรัฐประชาชนจีนตระหนักดีถึงความผิดพลาดของเหมา แต่หลายคนยังคงยกย่องให้เขาเป็นวีรบุรุษของชาติ เขาถูกมองว่าเป็นผู้ปลดปล่อยประเทศจากการยึดครองของญี่ปุ่นและการแสวงหาผลประโยชน์ของจักรวรรดินิยมตะวันตกที่ย้อนกลับไปถึงสงครามฝิ่นระหว่าง ค.ศ. 2015 ถึง 2018วอชิงตันโพสต์ได้สัมภาษณ์ชาวจีน 70 คนเกี่ยวกับสมัยของเหมา ผลสำรวจพบว่าส่วนใหญ่ชื่นชมความเรียบง่ายของสมัยนั้น โดยเชื่อว่าชีวิตในสมัยนั้นมี "ความหมายที่ชัดเจน" และความเหลื่อมล้ำน้อยมาก พวกเขาอ้างว่า "ชีวิตจิตวิญญาณ" ในสมัยนั้นอุดมสมบูรณ์ พร้อมกันนั้นผู้ให้สัมภาษณ์ยังยอมรับถึง "ชีวิตวัตถุ" ที่ยากลำบาก และประสบการณ์ด้านลบอื่น ๆ ในสมัยของเหมา
วันที่ 25 ธันวาคม ค.ศ. 2008 จีนได้เปิดจัตุรัสเหมาเจ๋อตง ให้ประชาชนเข้าชมในบ้านเกิดของเขา ซึ่งอยู่ในมณฑลหูหนานตอนกลาง เพื่อเป็นการเฉลิมฉลองครบรอบ 115 ปีชาตกาลของเขา
ซู เสี่ยวฉี อดีตเจ้าหน้าที่พรรคแสดงความเห็นว่า "เขาเป็นอาชญากรทางประวัติศาสตร์ที่ยิ่งใหญ่ แต่ก็เป็นพลังแห่งความดีที่ยิ่งใหญ่ด้วยเช่นกัน"ในทำนองเดียวกันหลิว ปินเอี๋ยนนักข่าวอธิบายว่าเหมาคือ "ทั้งอสูรและอัจฉริยะ"หลี่ รุ่ยเลขาส่วนตัวของเหมาและสหายร่วมพรรคคอมมิวนิสต์แสดงความเห็นว่า "วิธีคิดและการปกครองของเหมานั้นน่าสะพรึงกลัว เขาไม่ให้ความสำคัญกับชีวิตมนุษย์ และการตายของผู้อื่นไม่มีความหมายอะไรต่อเขา"
คำกล่าวของเฉิน ยฺหวินที่ว่า "หากเหมาสิ้นชีวิตใน ค.ศ. 1955 ชื่อเสียงของเขาจะคงอยู่ชั่วนิรันดร์ หากเขาสิ้นชีวิตใน ค.ศ. 1966 เขาก็ยังคงเป็นบุคคลที่ยิ่งใหญ่ แต่ก็มีข้อบกพร่อง แต่เขากลับสิ้นชีวิตใน ค.ศ. 1976 อนิจจา จะพูดอย่างไรดี"ต่อมาเติ้ง เสี่ยวผิงกล่าวเตือนเขาว่า "ประธานเหมาอุทิศทั้งชีวิตเพื่อชาติจีน เขาช่วยเหลือพรรคและการปฏิวัติในยามวิกฤตที่สุด สรุปแล้วการมีส่วนร่วมของเขายิ่งใหญ่มากจนหากไม่มีเขา ประชาชนจีนก็คงจะหาเส้นทางเพื่อหลุดจากความมืดมิดยากกว่านี้มาก ทั้งนี้ เราไม่ควรลืมว่าประธานเหมาเป็นผู้ผสานคำสอนของมากซ์และเลนินกับความเป็นจริงของประวัติศาสตร์จีน เขาเป็นผู้ประยุกต์ใช้หลักการเหล่านั้นอย่างสร้างสรรค์ ไม่เพียงแต่ด้านการเมืองเท่านั้น หากแต่ยังรวมถึงปรัชญา ศิลปะ วรรณกรรม และยุทธศาสตร์การทหารด้วย"
ฟิลิป ชอร์ตกล่าวว่าส่วนใหญ่ของผู้เสียชีวิตในสมัยเหมาเกิดจากผลกระทบที่ไม่ตั้งใจจากความอดอยากเขาระบุว่าชนชั้นเจ้าของที่ดินไม่ได้ถูกกำจัดไปจากสังคมทั้งหมดเพราะความเชื่อของเหมาที่ว่าสามารถเปลี่ยนแปลงผู้คนได้ด้วยการปฏิรูปความคิดและได้เปรียบเทียบเหมากับนักปฏิรูปชาวจีนในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ที่ท้าทายความเชื่อดั้งเดิมของจีนในสมัยที่จีนเผชิญกับการล่าอาณานิคมของตะวันตก ชอร์ตยังเขียนว่า "ความน่าเศร้าและความยิ่งใหญ่ของเหมาคือการที่เขายังคงหลงใหลในความฝันปฏิวัติของตนจนถึงวาระสุดท้าย... เขาปลดปล่อยจีนออกจากกรอบความคิดแบบขงจื๊อในอดีต แต่อนาคตสีแดงสดใสที่เขาสัญญาไว้กลับกลายเป็นนรกที่ไร้ประโยชน์"
ในชีวประวัติของอเล็กซานเดอร์ วี. แพนต์ซอฟ และสตีเวน ไอ. เลวีน ยืนยันว่าเหมาเป็นทั้ง "ผู้สร้างที่ประสบความสำเร็จและผู้ทำลายล้างที่ชั่วร้ายในที่สุด" แต่ยังโต้แย้งว่าเขาเป็นบุคคลที่ซับซ้อนซึ่งไม่ควรยกย่องเป็นนักบุญหรือลดทอนให้เป็นปีศาจ เนื่องจาก "เขาทุ่มเทอย่างเต็มที่เพื่อนำความเจริญรุ่งเรืองและความเคารพนับถือจากนานาชาติมาสู่ประเทศของเขา"พวกเขายังได้กล่าวถึงมรดกของเหมาว่า: "นักการเมืองชาวจีนผู้มากความสามารถ นักประวัติศาสตร์ กวี และนักปรัชญา ผู้นำเผด็จการผู้ทรงอำนาจและผู้จัดระเบียบที่ทรงพลัง นักการทูตผู้ชำนาญและนักสังคมนิยมอุดมคติ ประมุขแห่งรัฐที่มีประชากรมากที่สุด แต่ในขณะเดียวกันก็เป็นนักปฏิวัติผู้ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ผู้พยายามอย่างจริงใจที่จะเปลี่ยนวิถีชีวิตและจิตสำนึกของผู้คนนับล้าน วีรบุรุษแห่งการปฏิวัติประชาชาติ และนักปฏิรูปสังคมผู้เลือดเย็น—นี่คือภาพของเหมาในประวัติศาสตร์ ขนาดของชีวิตเขานั้นยิ่งใหญ่เกินกว่าจะสรุปเป็นความหมายเดียว"ซิดนีย์ ริตเทนเบิร์กล่ามแปลภาษาอังกฤษส่วนตัวของเหมา เขียนไว้ในบันทึกความทรงจำของเขาว่า "แม้เหมาจะเป็นผู้นำที่ยิ่งใหญ่ในประวัติศาสตร์" แต่เขาก็เป็น "อาชญากรผู้ยิ่งใหญ่ด้วย ไม่ใช่ว่าเขาต้องการหรือตั้งใจ แต่ในความเป็นจริง จินตนาการอันป่าเถื่อนของเขาทำให้ผู้คนหลายสิบล้านคนต้องเสียชีวิต"
สหรัฐบังคับใช้มาตรการคว่ำบาตรทางการค้าต่อจีน เนื่องจากการเข้าร่วมสงครามเกาหลีของจีน และมาตรการดังกล่าวดำเนินมากระทั่งถึงสมัยของประธานาธิบดีริชาร์ด นิกสันซึ่งได้ตัดสินใจว่าการพัฒนาความสัมพันธ์กับจีนจะเป็นประโยชน์ต่อสหรัฐรายการโทรทัศน์ไบออกราฟีระบุว่า "[เหมา] เปลี่ยนจีนจากดินแดนศักดินาล้าหลังให้กลายเป็นหนึ่งในประเทศที่ทรงอำนาจที่สุดในโลก... ระบอบการปกครองของจีนที่เขาปฏิวัติโค่นล้มนั้นล้าสมัยและฉ้อฉล แทบไม่มีใครแย้งได้ว่าเขาดึงจีนเข้าสู่คริสต์ศตวรรษที่ 20 แต่ต้องแลกมาด้วยชีวิตมนุษย์ที่มากมายมหาศาล"ศาสตราจารย์เจฟฟรีย์ วาสเซอร์สตรอมเปรียบเทียบความสัมพันธ์ของจีนที่มีต่อเหมากับความทรงจำของสหรัฐที่มีต่อแอนดรูว์ แจ็กสันโดยทั้งสองประเทศต่างมองผู้นำของตนในแง่บวก แม้ทั้งสองคนจะมีส่วนในการกำหนดนโยบายที่สร้างความเสียหายอย่างร้ายแรงก็ตาม แจ็กสันบังคับให้ชาวอเมริกันพื้นเมืองเดินทางผ่านเส้นทางธารน้ำตาซึ่งส่งผลให้มีผู้เสียชีวิตหลายพันคน ขณะที่เหมากำลังเป็นผู้นำอยู่
จอห์น คิง แฟร์แบงก์กล่าวว่า "ความจริงที่เรียบง่ายเกี่ยวกับอาชีพการงานของเหมาดูเหมือนจะน่าเหลือเชื่อ ในแผ่นดินอันกว้างใหญ่ที่มีประชากร 400 ล้านคน เขาก่อตั้งพรรคการเมืองขึ้นมาเมื่ออายุ 28 ปี พร้อมด้วยสหายอีกเพียงโหล และภายในเวลา 50 ปี เขาสามารถคว้าอำนาจ จัดระเบียบ ปฏิรูปประชาชน และปรับเปลี่ยนแผ่นดิน ประวัติศาสตร์ไม่เคยบันทึกความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ไปกว่านี้อเล็กซานเดอร์ซีซาร์ชาร์เลอมาญกษัตริย์ยุโรปทุกองค์นโปเลียนบิสมาร์คเลนินผู้นำในอดีตคนใดก็ไม่อาจเทียมกับขอบเขตความสำเร็จของเหมาได้ เพราะไม่มีประเทศใดในโลกโบราณและยิ่งใหญ่เท่ากับจีน"ในหนังสือIn China: A New Historyแฟร์แบงก์และโกลด์แมนได้ประเมินมรดกของเหมาไว้ว่า: "นักประวัติศาสตร์ในอนาคตอาจสรุปได้ว่าบทบาทของเหมาคือการพยายามทำลายความเหลื่อมล้ำอันยาวนานของจีนระหว่างชนชั้นปกครองที่มีการศึกษาจำนวนน้อย และประชาชนส่วนใหญ่ที่ยากจนและไร้การศึกษา เราไม่ทราบแน่ชัดว่าเขาประสบความสำเร็จในระดับใด เศรษฐกิจของจีนกำลังพัฒนา แต่เป็นภาระของผู้สืบทอดอำนาจในการสร้างโครงสร้างทางการเมืองใหม่"
สจวร์ต อาร์. ชแรมกล่าวว่าเหมาเป็น "กบฏนิรันดร์ ผู้ปฏิเสธที่จะถูกผูกมัดด้วยกฎของพระเจ้าหรือมนุษย์ ธรรมชาติหรือลัทธิมากซ์ เขานำพาประชาชนของเขาเป็นเวลาสามทศวรรษในการแสวงหาวิสัยทัศน์อันสูงส่ง ซึ่งค่อย ๆ กลายเป็นภาพลวงตา และในที่สุดก็กลายเป็นฝันร้าย เขาเป็นเฟาสต์หรือโพรมีธีอุสผู้พยายามทำสิ่งที่เป็นไปไม่ได้เพื่อมวลมนุษยชาติ หรือเป็นทรราชผู้ทะเยอทะยานอย่างไม่ยั้งคิด เมาหมกอยู่กับอำนาจและความฉลาดของตนเอง?"ชแรมยังกล่าวอีกว่า "ผมเห็นด้วยกับมุมมองของคนจีนในปัจจุบันที่ว่าคุณความดีของเหมามีมากกว่าข้อเสีย แต่การจะหาตัวเลขที่ชัดเจนมาวัดผลดีผลเสียของเขานั้นเป็นเรื่องยาก จะประเมินอย่างไรดีว่า บุญคุณที่ชาวนาหลายร้อยล้านคนได้รับที่ดินนั้นมีน้ำหนักมากกว่าการประหารชีวิตผู้คนนับล้านในระหว่างการปฏิรูปที่ดินและการปราบปรามขบวนการต่อต้านการปฏิวัติ หรือในเหตุการณ์อื่น ๆ ที่บางคนอาจสมควรตาย แต่บางคนก็ไม่สมควรอย่างแน่นอน? จะประเมินผลสำเร็จทางเศรษฐกิจในแผนพัฒนาห้าปีแรก หรือตลอดระยะเวลา 27 ปีที่เหมาเป็นผู้นำหลัง ค.ศ. 1949 อย่างไร ในเมื่อต้องเผชิญกับความอดอยากขาดอาหารอันเกิดจากความกระตือรือร้นที่ผิดพลาดของการก้าวกระโดดไกล หรือความวุ่นวายนองเลือดในช่วงปฏิวัติวัฒนธรรม?" เขายังกล่าวเพิ่มเติมว่า "อย่างไรก็ดี ในการวิเคราะห์ครั้งสุดท้าย ผมสนใจในผลกระทบที่อาจเกิดขึ้นในอนาคตจากความคิดของเขามากกว่าการส่งเหมาไปสวรรค์หรือยมโลกในฐานะคน ๆ หนึ่ง"
มอริส ไมส์เนอร์ประเมินมรดกของเหมาไว้ว่า "รอยด่างในประวัติศาสตร์ของลัทธิเหมา โดยเฉพาะการก้าวกระโดดไกลไปข้างหน้าและการปฏิวัติวัฒนธรรม จะถูกตราตรึงอยู่ในจิตสำนึกทางการเมืองและประวัติศาสตร์ของเราอย่างลึกซึ้งที่สุดในปัจจุบัน เหตุการณ์เหล่านี้ล้วนเป็นความล้มเหลวครั้งใหญ่และก่อความสูญเสียต่อมนุษย์อย่างมหาศาล เราไม่อาจและไม่ควรลืมเลือน แต่ในอนาคต นักประวัติศาสตร์จะบันทึกยุคเหมาในประวัติศาสตร์ของสาธารณรัฐประชาชนจีน (ไม่ว่าจะตัดสินอย่างไร) ว่าเป็นหนึ่งในยุคสมัยที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์โลก และเป็นยุคที่นำมาซึ่งประโยชน์ทางสังคมและมนุษยแก่ชาวจีนอย่างมาก
ลัทธิเหมาส่งอิทธิพลต่อคอมมิวนิสต์จำนวนมาก โดยเฉพาะในโลกที่สามรวมถึงขบวนการปฏิวัติ เช่นเขมรแดงในกัมพูชาทางสว่างในเปรูและขบวนการปฏิวัติเนปาลภายใต้อิทธิพลของลัทธิสังคมนิยมเกษตรกรรมและการปฏิวัติทางวัฒนธรรมของเหมาพล พตและเขมรแดงได้คิดค้นนโยบาย "ปีที่ศูนย์" ที่นำมาซึ่งหายนะ ซึ่งได้กวาดล้างครู ศิลปิน และปัญญาชนออกจากประเทศ และกวาดล้างเมืองต่าง ๆ จนเกิดการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ในกัมพูชาพรรคคอมมิวนิสต์ปฏิวัติสหรัฐก็อ้างลัทธิมากซ์–เลนิน–เหมาเป็นอุดมการณ์ของตน เช่นเดียวกับพรรคคอมมิวนิสต์อื่น ๆ ทั่วโลกที่เป็นส่วนหนึ่งของขบวนการปฏิวัติสากลนิยมหลังจากการอสัญกรรมของเหมา จีนได้ออกห่างจากแนวทางลัทธิเหมาอย่างชัดเจน และคนส่วนใหญ่ที่อยู่นอกประเทศจีนและเรียกตัวเองว่าเหมาอิสต์ต่างมองว่าการปฏิรูปของเติ้ง เสี่ยวผิงเป็นการทรยศต่อลัทธิเหมา ซึ่งสอดคล้องกับมุมมองของเหมาเองเกี่ยวกับ "ผู้เดินตามเส้นทางทุนนิยม" (capitalist roaders) ภายในพรรคคอมมิวนิสต์เมื่อรัฐบาลจีนเริ่มปฏิรูปเศรษฐกิจแบบตลาดในปลายคริสต์ทศวรรษ 1970 และผู้นำจีนรุ่นหลังเข้ามามีอำนาจ การยกย่องสรรเสริญเหมาก็ลดน้อยลงไป สิ่งนี้สอดคล้องกับการที่รัฐลดการให้ความสำคัญกับเหมาในช่วงหลังเมื่อเทียบกับช่วงก่อนหน้านี้ที่รัฐบาลจัดกิจกรรมและสัมมนาเฉลิมฉลองครบรอบ 100 ปีของเหมา กระนั้น รัฐบาลจีนก็ไม่เคยปฏิเสธยุทธวิธีของเหมาอย่างเป็นทางการ เติ้ง เสี่ยวผิง ผู้ซึ่งคัดค้านการก้าวกระโดดไกลไปข้างหน้าและการปฏิวัติวัฒนธรรม ได้กล่าวไว้ว่า "เมื่อเราเขียนถึงความผิดพลาดของเขา เราไม่ควรพูดเกินจริง เพราะถ้าเป็นอย่างนั้น เราจะทำให้ประธานเหมา เจ๋อตง เสียชื่อ และนั่นหมายถึงการทำให้พรรคและประเทศของเราเสียชื่อเช่นกัน"
สนธิสัญญาห้ามทดลองอาวุธนิวเคลียร์บางประเภทในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1963 ได้เพิ่มความกังวลของจีนต่อการปรับความสัมพันธ์ใหม่ระหว่างสหรัฐและสหภาพโซเวียตที่หันมาคุกคามจีน และเป็นแรงผลักดันให้เหมาเสนอแนวคิด "เขตกลางสองชั้น"เหมามองว่าแอฟริกาและลาตินอเมริกาเป็น "เขตกลางแรก" ซึ่งสถานะของจีนในฐานะอำนาจที่ไม่ใช่คนผิวขาว อาจจะทำให้จีนสามารถแข่งขันและแทนที่อิทธิพลของทั้งสหรัฐและโซเวียตได้เขตกลางอีกแห่งหนึ่งก็คือกลุ่มประเทศพันธมิตรที่ร่ำรวยกว่าของสหรัฐในยุโรป
งานเขียนทางทหารของเหมายังคงมีอิทธิพลอย่างมากต่อทั้งกลุ่มคนที่ต้องการก่อกบฏและกลุ่มคนที่ต้องการปราบปรามการกบฏ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในด้านการทำสงครามกองโจร ซึ่งเหมาได้รับการยกย่องอย่างกว้างขวางว่าเป็นอัจฉริยะกลุ่มลัทธิเหมาเนปาลได้รับอิทธิพลอย่างมากจากมุมมองของเหมาเกี่ยวกับสงครามยืดเยื้อประชาธิปไตยใหม่การสนับสนุนมวลชนความถาวรของการปฏิวัติและการปฏิวัติทางวัฒนธรรมใหญ่ของกรรมาชีพผลงานสำคัญที่สุดของเหมาต่อวิทยาศาสตร์การทหารคือทฤษฎีสงครามประชาชนซึ่งไม่เพียงแต่รวมถึงการรบแบบกองโจรเท่านั้น หากแต่ยังรวมถึงกลยุทธ์การรบแบบเคลื่อนที่ซึ่งมีความสำคัญยิ่งกว่า เหมาประยุกต์ใช้ยุทธวิธีสงครามเคลื่อนที่ในสงครามเกาหลีได้อย่างสำเร็จ ทำให้สามารถล้อมขนาบ ผลักดัน และหยุดกองกำลังสหประชาชาติในเกาหลีได้ แม้กองกำลังสหประชาชาติจะมีอำนาจการยิงที่เหนือกว่าอย่างชัดเจน
บทกวีและงานเขียนของเหมามักถูกอ้างถึงโดยทั้งชาวจีนและชาวต่างชาติ การแปลสุนทรพจน์ในพิธีสาบานตนเข้ารับตำแหน่งประธานาธิบดีบารัก โอบามาเป็นภาษาจีนอย่างเป็นทางการได้นำเอาบทกวีที่มีชื่อเสียงบทหนึ่งของเหมามาใช้ในช่วงกลางคริสต์ทศวรรษ 1990 ภาพของเหมาเริ่มปรากฏบนธนบัตรเหรินหมินปี้ชุดใหม่ทั้งหมดของจีน การทำเช่นนี้มีจุดประสงค์หลักเพื่อป้องกันการปลอมแปลง เนื่องมาจากใบหน้าของเหมาเป็นที่รู้จักแพร่หลายทั่วไปเมื่อเทียบกับรูปภาพทั่วไปที่ปรากฏบนธนบัตรชุดเก่า ในวันที่ 13 มีนาคม ค.ศ. 2006 หนังสือพิมพ์เหรินหมินรื่อเป้ารายงานว่า สมาชิกคนหนึ่งของที่สภาที่ปรึกษาการเมืองประชาชนจีนได้เสนอให้มีการใส่รูปของซุน ยัตเซ็นและเติ้ง เสี่ยวผิง ลงในธนบัตรเหรินหมินปี้
เหมาให้คำกล่าวที่ขัดแย้งกันเกี่ยวกับเรื่องการสร้างลัทธิบูชาบุคคลใน ค.ศ. 1956 เพื่อตอบสนองต่อรายงานของครุชชอฟที่วิจารณ์โจเซฟ สตาลินเหมากล่าวว่าลัทธิบูชาบุคคลเป็น "สิ่งที่หลงเหลือจากอุดมการณ์อันเป็นพิษของสังคมเก่า" และเน้นย้ำถึงความมุ่งมั่นของจีนที่มีต่อความเป็นผู้นำร่วมกันในการประชุมพรรคที่เฉิงตูใน ค.ศ. 1958 เหมาแสดงการสนับสนุนลัทธิบูชาบุคคลของผู้ที่เขาเห็นว่าคู่ควรอย่างแท้จริง ไม่ใช่การบูชาแบบตาบอดหรือไร้เหตุผล
ใน ค.ศ. 1962 เหมาเสนอขบวนการศึกษาสังคมนิยมเพื่อเป็นการอบรมชาวนาให้ต้านทานต่อสิ่งล่อใจจากระบอบศักดินาและรากเหง้าของทุนนิยมที่เขามองว่ากำลังผุดขึ้นมาใหม่ในชนบทอันเป็นผลมาจากการปฏิรูปเศรษฐกิจของหลิวมีการผลิตและเผยแพร่งานศิลปะที่มีเนื้อหาทางการเมืองโดยมีเหมาเป็นศูนย์กลางจำนวนมาก โปสเตอร์ตราสัญลักษณ์และบทเพลงจำนวนมากมักกล่าวถึงเหมาในวลีที่ว่า "ประธานเหมาคือตะวันสีแดงในใจเรา" (毛主席是我們心中的紅太陽;Máo Zhǔxí Shì Wǒmen Xīnzhōng De Hóng Tàiyáng)และ "ผู้ช่วยชีวิตปวงประชา" (人民的大救星;Rénmín De Dà Jiùxīng)
ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1966คติพจน์จากประธานเหมา เจ๋อตงหรือที่รู้จักกันในชื่อหนังสือเล็กแดง ได้ถูกตีพิมพ์เผยแพร่ สมาชิกพรรคได้รับการส่งเสริมให้พกพาสำเนาติดตัวไปด้วย และการครอบครองหนังสือเล่มนี้แทบจะเป็นข้อบังคับสำหรับการเป็นสมาชิก ตามหนังสือเหมา เจ๋อตง: เรื่องราวที่ไม่เคยเปิดเผยโดยจฺวิน หยางการตีพิมพ์เผยแพร่และจำหน่ายหนังสือเล่มนี้อย่างแพร่หลายมีส่วนทำให้เหมากลายเป็นเศรษฐีคนเดียวในประเทศจีนในคริสต์ทศวรรษ 1950 (หน้า 332) ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ภาพของเหมาถูกนำไปแสดงเกือบทุกที่ไม่ว่าจะเป็นในบ้าน สำนักงาน หรือร้านค้า คติพจน์ของเขาได้รับการเน้นย้ำด้วยวิธีการพิมพ์โดยการพิมพ์เป็นตัวหนาหรือตัวสีแดงแม้แต่ในงานเขียนที่คลุมเครือที่สุด ดนตรีในยุคนั้นเน้นย้ำถึงสถานะของเหมา เช่นเดียวกับเพลงกล่อมเด็ก วลีที่ว่า "ประธานเหมาจงเจริญอายุยืนหมื่นปี" เป็นที่ได้ยินกันทั่วไปในสมัยนั้น
เหมายังคงปรากฏตัวอยู่ในวัฒนธรรมป๊อปทั้งในประเทศจีนและทั่วโลก ภาพของเขามักปรากฏอยู่บนสินค้าหลากหลายชนิดตั้งแต่เสื้อยืดไปจนถึงแก้วกาแฟข่ง ตงเหมย์หลานสาวของเหมาออกมาปกป้องปรากฏการณ์ดังกล่าวโดยกล่าวว่า "มันแสดงถึงอิทธิพลของเขาที่มีอยู่ในจิตสำนึกของผู้คนและมีอิทธิพลต่อวิถีชีวิตของคนจีนหลายชั่วรุ่น เช่นเดียวกับเช เกบาราที่เขาได้กลายมาเป็นสัญลักษณ์ของวัฒนธรรมการปฏิวัติตั้งแต่ ค.ศ. 1950 เป็นต้นมา มีผู้คนมากกว่า 40 ล้านคนเดินทางไปเยี่ยมชมบ้านเกิดของเหมาในเฉาชานมณฑลหูหนาน
การสำรวจของYouGovใน ค.ศ. 2016 พบว่าชาวอเมริกันรุ่นมิลเลนเนียลร้อยละ 42 ไม่เคยได้ยินชื่อของเหมามาก่อนผลสำรวจของCISใน ค.ศ. 2019 พบว่ามีชาวออสเตรเลียที่เกิดในยุคมิลเลนเนียมเพียงร้อยละ 21 ที่รู้จักเหมาในคริสต์ทศวรรษ 2020 ของจีนคนรุ่น Zกำลังหันมาให้ความสนใจกับแนวคิดปฏิวัติของเหมา รวมถึงความรุนแรงต่อชนชั้นนายทุนท่ามกลางความเหลื่อมล้ำทางสังคมที่เพิ่มขึ้น ชั่วโมงการทำงานที่ยาวนาน และโอกาสทางเศรษฐกิจที่ลดน้อยลงณ ต้นคริสต์ทศวรรษ 2020 การสำรวจความคิดเห็นบนจีฮูมักจัดให้เหมาเป็นหนึ่งในบุคคลที่ยิ่งใหญ่และมีอิทธิพลที่สุดในประวัติศาสตร์จีน
ชีวิตส่วนตัวของเหมาถูกเก็บเป็นความลับอย่างมากในช่วงที่เขาครองอำนาจ ภายหลังการถึงแก่อสัญกรรมของเหมาหลี่ จื้อสุยแพทย์ส่วนตัวของเขา ได้ตีพิมพ์หนังสือบันทึกความทรงจำชื่อThe Private Life of Chairman Maoซึ่งกล่าวถึงรายละเอียดบางประการในชีวิตส่วนตัวของเหมา อาทิ การสูบบุหรี่จัด การติดยานอนหลับที่มีฤทธิ์รุนแรง และการมีคู่นอนจำนวนมากนักวิชาการและบุคคลที่รู้จักเหมาเป็นการส่วนตัวบางส่วนโต้แย้งถึงความถูกต้องของบันทึกและลักษณะนิสัยเหล่านี้
เนื่องจากเติบโตในมณฑลหูหนานเหมาจึงพูดภาษาจีนกลางที่ออกสำเนียงหูหนานอย่างชัดเจนรอส เทอร์ริลกล่าวว่า "เหมามีต้นกำเนิดมาจากชาวนา เป็นคนพื้น ๆ และเรียบง่าย คล้ายกับบุตรแห่งผืนดิน"ขณะที่แคลร์ ฮอลลิงเวิร์ธกล่าวว่า "เหมาภาคภูมิใจในความเป็นชาวนา มีกิริยามารยาทแบบชาวบ้าน มีสำเนียงหูหนานชัดเจน และมักแสดงความเห็นเกี่ยวกับเรื่องทางเพศในลักษณะตรงไปตรงมา"ลี ไฟกอนกล่าวว่า "ความติดดินของเหมาทำให้เขาสามารถเชื่อมโยงกับชีวิตประจำวันของชาวจีนได้"
สจวร์ต อาร์. ชแรมนักจีนวิทยา เน้นย้ำถึงความโหดร้ายของเหมา แต่ในขณะเดียวกันก็สังเกตเห็นว่าเหมาไม่ได้แสดงอาการยินดีในการทรมานหรือการฆ่าเพื่อการปฏิวัติเลยลี ไฟกอน มองว่าเหมาเป็นผู้นำที่โหดร้ายและเผด็จการเมื่อเผชิญกับภัยคุกคาม แต่มีความเห็นว่าเหมาไม่ได้เป็น "คนชั่วร้าย" ในระดับเดียวกับสตาลินอเล็กซานเดอร์ แพนต์ซอฟ และสตีเวน ไอ. เลวีน ได้ให้ความเห็นว่า "เหมาเป็นชายที่มีอารมณ์ซับซ้อน ผู้พยายามอย่างเต็มที่ที่จะนำพาประเทศจีนให้มีความเจริญรุ่งเรืองและได้รับการยอมรับในระดับนานาชาติ โดยระบุว่าเหมาไม่ใช่ทั้งนักบุญและปีศาจ"พวกเขากล่าวว่า ในช่วงวัยเยาว์ เหมามีความมุ่งมั่นที่จะเป็น "วีรบุรุษที่แข็งแกร่ง มีความตั้งใจแน่วแน่ และมีจุดมุ่งหมายชัดเจน ไม่ยึดติดกับพันธะทางศีลธรรมใด ๆ" และเขายัง "ปรารถนาอย่างแรงกล้าที่จะได้รับชื่อเสียงและอำนาจ"
เหมาศึกษาภาษาอังกฤษเป็นบางส่วน โดยเฉพาะอย่างยิ่งผ่านการสอนของนางจาง หันจือซึ่งเป็นทั้งครูสอนภาษาอังกฤษ ล่าม และนักการทูต ต่อมาได้สมรสกับเฉียว กวนหฺวารัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศและหัวหน้าคณะผู้แทนประเทศจีนประจำสหประชาชาติทักษะการใช้ภาษาอังกฤษในการพูดของเขาค่อนข้างจำกัด โดยสามารถพูดได้เพียงศัพท์ วลี และประโยคสั้นเท่านั้น
เหมาเลือกเรียนภาษาอังกฤษอย่างเป็นระบบเป็นครั้งแรกในคริสต์ทศวรรษ 1950 นับว่าเป็นเรื่องที่ผิดปกติยิ่ง เพราะภาษาต่างประเทศที่สอนในโรงเรียนของจีนเป็นหลักในสมัยนั้นคือภาษารัสเซีย
เหมาได้รับการนำเสนอในรูปแบบภาพยนตร์และโทรทัศน์หลานต่อหลายครั้ง นักแสดงที่โดดเด่นบางคน ได้แก่ ฮั่น ฉือ ซึ่งเป็นนักแสดงคนแรกที่รับบทเป็นเหมาในละครเรื่องDielianhuaปี 1978 และต่อมาอีกครั้งในภาพยนตร์เรื่องCross the Dadu Riverปี 1980กู่ ยฺเว่ผู้ซึ่งเคยรับบทเป็นเหมาบนหน้าจอถึง 84 ครั้งตลอดอาชีพการงาน 27 ปีของเขา และได้รับรางวัลนักแสดงชายยอดเยี่ยมในงานประกาศรางวัลร้อยบุปผาในปี 1990 และ 1993หลิว เย่ผู้ซึ่งรับบทเป็นเหมาในวัยเยาว์ในภาพยนตร์เรื่องThe Founding of a Party(2011)ถัง กั๋วเฉียงผู้ซึ่งรับบทเป็นเหมาบ่อยครั้งในช่วงเวลาที่ผ่านมาในภาพยนตร์เรื่องThe Long March(1996) และThe Founding of a Republic(2009) และละครโทรทัศน์เรื่องHuang Yanpei(2010) และอื่น ๆเหมาเป็นตัวละครหลักในอุปรากรเรื่องNixon in China(1987) ซึ่งประพันธ์โดยจอห์น แอดัมส์นักประพันธ์เพลงชาวอเมริกัน บทเพลง "Revolution" ของวงเดอะบีเทิลส์ได้กล่าวถึงเหมาในท่อนที่ว่า "but if you go carrying pictures of Chairman Mao you ain't going to make it with anyone anyhow..." ซึ่งต่อมาในปี ค.ศ. 1972จอห์น เลนนอนได้แสดงความเสียใจที่ได้ใส่เนื้อร้องส่วนนี้ลงไปในเพลง