การระบาดทั่วของโควิด-19 เรียงตามประเทศและดินแดน

บทความนี้แสดงประเทศและดินแดนที่ได้รับผลกระทบและมีการตอบสนองต่อโคโรนาไวรัสสายพันธุ์ใหม่ (SARS-CoV-2)อันเนื่องมาจากการระบาดทั่วของโคโรนาไวรัส พ.ศ. 2562–2563ซึ่งปรากฏขึ้นเป็นครั้งแรกในอู่ฮั่นประเทศจีนทั้งนี้อาจไม่รวมถึงการตอบสนองและมาตรการสำคัญ
ในวันที่ 14 มกราคม พ.ศ. 2564ประเทศไมโครนีเซียพบผู้ติดเชื้อ 1 รายนับเป็นประเทศล่าสุดที่พบผู้ติดเชื้อไวรัสโคโรนาสายพันธุ์ใหม่ (SARS-CoV-2)
ในวันที่ 24 มีนาคม พ.ศ. 2564 ที่สนามบินเซนต์เฮเลนาพบผู้ติดเชื้อ 1 รายส่งผลให้เซนต์เฮเลนาเป็นดินแดนล่าสุดที่พบผู้ติดเชื้อไวรัสโคโรนาสายพันธุ์ใหม่ (SARS-CoV-2)โดยผู้ป่วยเดินทางด้วยเที่ยวบินสายการบินเช่าเหมาลำเดินทางจากท่าอากาศยานลอนดอนสแตนสเต็ด
ในวันที่ 13 เมษายน พ.ศ. 2567 สัดส่วนผู้เสียชีวิตทั่วโลกเป็นดังนี้ทวีปยุโรป29.98%ทวีปอเมริกาเหนือ24.19%ทวีปเอเชีย22.16%ทวีปอเมริกาใต้19.50%ทวีปแอฟริกา3.69%ทวีปออสเตรเลีย0.47% เสียชีวิตรวม 7,010,681 ราย
ผู้ป่วยรายแรก ๆ ของทวีปยุโรปมีรายงานจากในประเทศฝรั่งเศสและในประเทศเยอรมนี​รวมถึงประเทศอื่น ๆ โดยเป็นผู้ป่วยเพียงจำนวนหนึ่งเท่านั้น จนวันที่ 21 กุมภาพันธ์ ได้เกิดการแพร่ระบาดครั้งใหญ่ขึ้นในประเทศอิตาลี ซึ่งผู้ติดเชื้อส่วนใหญ่อยู่ในบริเวณตอนเหนือของมิลานจากนั้นมีผู้ติดเชื้อเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วเนื่องจากการแพร่กระจายของโรคไปทั่วทั้งทวีปยุโรป โดยหลังจากที่ประเทศมอนเตเนโกรได้รายงานการพบผู้ติดเชื้อเมื่อวันที่ 17 มีนาคม ทำให้มีผู้ป่วยอยู่ในทุกประเทศเอกราชของทวีปยุโรป​
ต่อเมื่อวันที่ 19 มีนาคม พ.ศ. 2563 ได้มีรายงานการพบผู้ติดเชื้อในไอล์ออฟแมนซึ่งเป็นอาณานิคมของสหราชอาณาจักร และพบการติดเชื้อในดินแดน​ที่ยังมีปัญหาข้อพิพาทเรื่องอำนาจอธิปไตยของตนเองอย่าง​ทรานส์นีสเตรีย​นอกจากนี้ยังพบการติดเชื้อในดินแดนปกครองตนเองอย่างหมู่เกาะโอลันด์​ทำให้การติดเชื้อพบในทุกประเทศเอกราชและของทวีปยุโรป ปัจจุบันองค์การอนามัยโลก​ได้ประกาศให้ทวีปยุโรปเป็นศูนย์กลางแห่งใหม่ของไวรัสหลังจากสถานการณ์ดีขึ้นในประเทศจีนณ วันที่ 2 ธันวาคม 2563วาเลรี ฌิสการ์ แด็สแต็งอดีตประธานาธิบดีสาธารณรัฐฝรั่งเศสถึงแก่อสัญกรรมจากการติดเชื้อไวรัสโคโรนาสายพันธุ์ใหม่
ณ 13 เมษายน พ.ศ. 2567 พบผู้ติดเชื้อแต่ไม่พบผู้เสียชีวิตที่สฟาลบาร์​  และนครรัฐวาติกันพื้นที่ที่มีผู้เสียชีวิตน้อยที่สุดได้แก่หมู่เกาะแฟโรเสียชีวิต 28 ราย และหมู่เกาะโอลันด์​ เสียชีวิต 9 ราย พื้นที่ที่ไม่พบผู้ติดเชื้อได้แก่ยานไมเอน​ไม่พบผู้ติดเชื้อ
ณ 13 เมษายน พ.ศ. 2567 เมื่อเรียงตามจำนวนผู้เสียชีวิตสูงสุดในแต่ละประเทศ​29อันดับแรกของโลก พบว่า​ 13 ประเทศอยู่ในทวีปยุโรปคิดเป็น​อัตราร้อยละ44.82 % โดยจำนวนประเทศ​ 29 อันดับแรกของโลกมีผู้เสียชีวิตมากกว่า​ 37,868 รายของแต่ละประเทศ​ และเมื่อเรียงตามจำนวนผู้ติดเชื้อมากที่สุด12อันดับแรกของโลก พบว่าอยู่ในทวีปยุโรป 6 ประเทศ หรือคิดเป็นอัตราร้อยละ50.00 % ศูนย์​กลางการแพร่ระบาดของทวีปยุโรป​อยู่ที่สหราชอาณาจักรประเทศฝรั่งเศสประเทศอิตาลีประเทศเยอรมนีประเทศรัสเซียประเทศสเปน
ณ 13 เมษายน พ.ศ. 2567 ผู้เสียชีวิตในทวีปยุโรปจำนวนสูงสุด 13 อันดับแรก​ (นับเฉพาะทวีปยุโรป) ​ได้แก่ ​ประเทศรัสเซีย​ 402,756 รายสหราชอาณาจักร232,112 ราย​ประเทศอิตาลี196,487 ราย​ประเทศเยอรมนี​183,027 รายประเทศฝรั่งเศส167,642 รายประเทศสเปน121,760 รายประเทศโปแลนด์120,598 รายประเทศยูเครน112,418 รายประเทศโรมาเนีย​ 68,929 รายประเทศฮังการี49,048 รายประเทศเช็กเกีย43,517 รายประเทศบัลแกเรีย38,748 รายประเทศกรีซ37,869 ราย  ทั้ง 13 ประเทศยังจัดว่าเป็นประเทศที่มีผู้เสียชีวิต ติด 29 อันดับแรกของโลก (มากกว่า 37,868 รายขึ้นไป)
ณ 13 เมษายน พ.ศ. 2567เวลามาตรฐานกรีนิช01.00 น. ผู้ติดเชื้อในทวีปยุโรป 253,406,198 ราย และเสียชีวิตรวม​ 2,101,824 ราย จำนวนผู้เสียชีวิตในทวีปยุโรปวันและเวลาดังกล่าว คิดเป็น 29.98 % ของจำนวนผู้เสียชีวิตทั่วโลก
วันที่ 20 กรกฎาคม พ.ศ. 2565บีบีซีรายงานว่าที่เกิร์นซีย์​ มีผู้​เสียชีวิต ​23 รายณ วันที่ 5 ตุลาคม พ.ศ. 2566หมู่เกาะบริติชเวอร์จิน​ (หมู่เกาะในทวีปอเมริกาเหนือ) มีผู้เสียชีวิต 64 ราย ส่วนหมู่เกาะเคย์แมน​ มีผู้เสียชีวิต 37 รายไอล์ออฟแมน​ มีผู้​เสียชีวิต​ 116 รายหมู่เกาะแชนเนล​ มีผู้เสียชีวิต 228 รายเรอูนียง​ มีผู้​เสียชีวิต ​921 รายหมู่เกาะเติกส์และเคคอสมีผู้เสียชีวิต 39 รายแซ็งปีแยร์และมีเกอลง​ผู้เสียชีวิต 2 รายแองกวิลลามีผู้เสียชีวิต 12 ราย
ณ​ วันที่​ 13 เมษายน พ.ศ. 2567 ประเทศรัสเซียมีจำนวนผู้ติดเชื้อ 24,124,215 ราย เป็นอันดับ 10 ของโลก และเสียชีวิต 402,756 ราย เป็นอันดับที่ 4 ของโลก
รัสเซียเป็นประเทศที่พบผู้เสียชีวิตใกล้ขั้วโลกเหนือมากที่สุดโดยมีผู้เสียชีวิตที่เขตปกครองตนเองชูคอตคา4 ราย
ณ วันที่ 23 ธันวาคม พ.ศ. 2565สหรัฐอเมริกา​ประเทศเม็กซิโกและประเทศแคนาดา​ เป็นศูนย์กลาง​การแพร่ระบาดของทวีปอเมริกาเหนือ
ณ​ วันที่​ 13 เมษายน พ.ศ. 2567 ทวีปอเมริกาเหนือมีจำนวน​ 4 ประเทศที่มีผู้เสียชีวิต​ในแต่ละประเทศมากกว่า20000ราย​ ได้แก่สหรัฐอเมริกา​ประเทศเม็กซิโกประเทศแคนาดา​ประเทศกัวเตมาลาจำนวนผู้เสียชีวิตทั้งทวีปอเมริกาเหนือคิดเป็น 24.18 % ของจำนวนผู้เสียชีวิตทั่วโลก
พบผู้ป่วยทั้งหมดจำนวน 4 คน โดยมีการยืนยันผู้ป่วยครั้งแรกจำนวน 2 คนเมื่อวันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2563 ในเกาะเซนต์มาร์ตินซึ่งอยู่ภายใต้การปกครองของฝรั่งเศส โดยตัวผู้ป่วยได้เดินทางมาจากฝรั่งเศสผ่านดินแดนซินต์มาร์เตินของเนเธอร์แลนด์ และแซ็ง-บาร์เตเลมีซึ่งบุตรชายของผู้ป่วยได้เกิดการติดเชื้อขึ้น ทั้งคู่เดินทางกลับไปยังเกาะเซนต์มาร์ตินและถูกตรวจพบที่ท่าอากาศยาน และได้ถูกส่งตัวต่อไปกักโรคที่โรงพยาบาลบนเกาะขณะที่ในกัวเดอลุปมีรายงานผู้ป่วยจำนวนหนึ่งคน
ณ​ วันที่​ 13 เมษายน พ.ศ. 2567เกาะเซนต์มาร์ตินมีผู้เสียชีวิต 63 รายกัวเดอลุปมีผู้เสียชีวิต 1,021 รายแซ็ง-บาร์เตเลมีมีผู้เสียชีวิต 6 ราย
ณ​ วันที่​ 13 เมษายน พ.ศ. 2567ประเทศคอสตาริกามีผู้เสียชีวิต 9,428 ราย และมีผู้ติดเชื้อ 1,238,883 ราย
ณ​ วันที่​ 13 เมษายน พ.ศ. 2567ประเทศกัวเตมาลามีผู้เสียชีวิต 20,286 ราย และมีผู้ติดเชื้อ 1,291,293 ราย
วันที่ 28 กุมภาพันธ์ประเทศเม็กซิโกมีการยืนยันผู้ป่วยครั้งแรกจำนวน 3 คน เป็นชายอายุ 35 ปี และ 59 ปีในเม็กซิโกซิตีและชายอายุ 41 ปีในรัฐซีนาโลอาซึ่งทั้งสามมีผลการทดสอบเป็นบวกและได้ถูกกักโรคไว้ที่โรงพยาบาลและโรงแรม ตามลำดับ สองคนแรก ทั้งคู่ได้เดินทางไปยังเมืองเบอร์กาโม ประเทศอิตาลี และพำนักอยู่เป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์ในช่วงกลางเดือนกุมภาพันธ์วันที่ 29 กุมภาพันธ์ มีการพบผู้ป่วยรายที่สี่ เป็นหญิงอายุ 20 ปี ซึ่งได้มีการเดินทางไปยังประเทศอิตาลีมาวันที่ 1 มีนาคม มีการพบผู้ป่วยรายที่ 5 เป็นนักศึกษาในรัฐเชียปัส ซึ่งเพิ่งได้เดินทางกลับมาจากประเทศอิตาลี
ณ​ วันที่​ 13 เมษายน พ.ศ. 2567ประเทศเม็กซิโกมีผู้เสียชีวิต 334,958 ราย และ มีจำนวนผู้ติดเชื้อ 7,702,809 ราย
ณ วันที่ 4 มีนาคม มีรายงานผู้ป่วยโคโรนาไวรัสในประเทศแคนาดา 33 คน โดยแบ่งเป็นพบในบริติชโคลัมเบีย8 คนรัฐออนแทรีโอ24 คน และรัฐเกแบ็ก1 คนผู้ป่วยทุกคนมีประวัติการเดินทางไปยังประเทศที่มีผู้ป่วยจำนวนมาก และรักษาหายแล้วจำนวน 8 คน (แบ่งเป็นบริติชโคลัมเบีย 5 คน และรัฐออนแทรีโอ 3 คน)
ณ​ วันที่​ 13 เมษายน พ.ศ. 2567 แคนาดามีผู้เสียชีวิต 59,034 ราย พบผู้ติดเชื้อ 4,946,090 ราย
วันที่ 21 มกราคม 2563 สหรัฐรายงานพบผู้ป่วยรายแรก เป็นชายอายุ 35 ปีที่อาศัยอยู่ในเทศมณฑลสโนโฮมิชรัฐวอชิงตันซึ่งเพิ่งเดินทางกลับมาจากอู่ฮั่นที่ท่าอากาศยานนานาชาติซีแอตเทิล–ทาโคมาในวันที่ 15 มกราคม
วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2563 มีการพบผู้ป่วย 66 คนและมีผู้หายป่วยจำนวน 7 คน วันที่ 27 กุมภาพันธ์ ศูนย์ควบคุมโรคสหรัฐรายงานพบผู้ป่วยในรัฐแคลิฟอร์เนียซึ่งอาจเป็นกรณีแรกของการติดต่อกันภายในประเทศวันที่ 29 กุมภาพันธ์ ทางการรัฐวอชิงตันแถลงยืนยันว่าพบผู้เสียชีวิตรายแรกจากโรคโคโรนาไวรัสในสหรัฐ
วันที่ 2 มีนาคม 2563 เทศมณฑลคิงรัฐวอชิงตันประกาศสถานการณ์ฉุกเฉินและมีรายงานพบผู้ป่วยยืนยัน 14 คน และยังมีรายงานผู้เสียชีวิตเพิ่มเติมอีก 5 คนศูนย์อนามัยออรีกอนยังได้รายงานว่าพบผู้อาจติดเชื้อใหม่จำนวนสามรายในรัฐด้วย ซึ่งเป็นชายในเทศมณฑลอูมาทิลลา ซึ่งเข้ารับการรักษาตัวในวัลลาวัลลารัฐวอชิงตัน
ณ​ วันที่​ 13 เมษายน พ.ศ. 2567 มีผู้เสียชีวิต 1,219,487 ราย และมีจำนวนผู้​ติดเชื้อ 111,820,082 ราย
วันที่ 1 มีนาคม มีรายงานพบผู้ป่วยติดเชื้อไวรัสรายแรกในประเทศโดมินิกันและภูมิภาคแคริบเบียน เป็นชายอายุ 62 ปีจากประเทศอิตาลี ซึ่งเดินทางเข้าประเทศในวันที่ 22 กุมภาพันธ์ และเกิดอาการป่วยในวันที่ 24 กุมภาพันธ์ ผู้ป่วยผู้นี้ถูกส่งตัวไปยังโรงพยาบาลทหารรามอนลารา
ณ​ วันที่​ 13 เมษายน พ.ศ. 2567 มีผู้เสียชีวิต 4,384 ราย มีผู้ติดเชื้อ 675,890 ราย
ณ​ วันที่​ 13 เมษายน พ.ศ. 2567 มีประเทศตรินิแดดและโตเบโกมีผู้เสียชีวิต 4,390 ราย มีผู้ติดเชื้อ 191,496 ราย
ณ​ วันที่​ 13 เมษายน พ.ศ. 2567ประเทศฮอนดูรัส​ มีผู้เสียชีวิต ​11,165 ราย มีผู้ติดเชื้อ 474,590 ราย
วันที่ 24 ธันวาคม พ.ศ. 2565 ศูนย์กลาง​การแพร่ระบาดในพื้นที่วงกลมอาร์กติกได้แก่แคว้นมูร์มันสค์(Murmansk Oblast) ​มีผู้เสียชีวิตแล้ว 728 ราย เทศบาลทรุมเซอและ ​เทศมณฑลฟินมาร์กประเทศนอร์เวย์​ ไม่มีรายงานผู้เสียชีวิตรัฐอะแลสกาเฉพาะพื้นที่ในวงกลมอาร์กติกได้แก่ เขตนอร์ทสโลป (North Slope Borough)​​ เสียชีวิต 17 ราย และ เขตนอร์ทเวสต์ อาร์กติก​ (Northwest Arctic Borough)​ เสียชีวิต20ราย รวมเสียชีวิต 765 ราย
ดินแดนในอาร์กติก​ที่อยู่ในวงกลมอาร์กติกมีรายงานว่าพบผู้ป่วยที่โรงงานแก๊สธรรมชาติเหลวในหมู่บ้านเบโลคาเมนกา (Belokamenka) ในเมืองมูร์มันสค์ในประเทศรัสเซียราว 200 ราย
วันที่ 23 ธันวาคม พ.ศ. 2565 ศูนย์​กลางการแพร่ระบาดของทวีปอเมริกาใต้ อยู่ที่ประเทศบราซิลประเทศโคลอมเบียและประเทศอาร์เจนตินา​ ทวีปอเมริกาใต้มีผู้เสียชีวิตมากกว่า​100000ราย ทั้งหมด​ ​4 ประเทศ​ พื้นที่ที่ไม่พบผู้ติดเชื้อในทวีปคือเกาะเซาท์จอร์เจียและหมู่เกาะเซาท์แซนด์วิช
พื้นที่ที่มีผู้เสียชีวิตมากที่สุด​ ณ 13 เมษายน พ.ศ. 2567 ​​ได้แก่ที่ประเทศบราซิล711,380 ราย อันดับที่ 2 ของโลก รองลงมาได้แก่ประเทศเปรู222,161 ราย อันดับที่ 7 ของโลก ​ประเทศโคลอมเบีย​ 143,200 ราย​ อันดับที่ 13 ของโลกประเทศอาร์เจนตินา​ 130,841 ราย อันดับที่ 14 ของโลกประเทศชิลี​ 64,497 ราย อันดับที่​ 23 ของโลก จำนวนผู้เสียชีวิตคิดเป็น 19.50 % จากจำนวนผู้เสียชีวิตทั่วโลก
พบผู้ติดเชื้อ 1,930 ราย แต่ไม่พบผู้เสียชีวิตที่หมู่เกาะฟอล์กแลนด์
ณ​ วันที่​ 13 เมษายน พ.ศ. 2567 ​ ​​ทั้งประเทศมีผู้ติดเชื้อ 5,384,853 ราย เสียชีวิต 64,497 ราย 
ประเทศชิลีเป็นประเทศที่พบผู้เสียชีวิตใกล้แอนตาร์กติกา​มากที่สุดโดยพบที่แคว้นมากายาเนสและลาอันตาร์ตีกาชีเลนา​ มีผู้เสียชีวิต 767 ราย
ณ​ วันที่​ 13 เมษายน พ.ศ. 2567 ​​จำนวน​ผู้​ติดเชื้อ​ 38,743,918 ราย และมีผู้เสียชีวิตจำนวน 711,380 ราย​
ณ​ วันที่​ 13 เมษายน พ.ศ. 2567 จำนวน​ผู้​ติดเชื้อ​ 4,572,667 ราย และมีผู้เสียชีวิตจำนวน 222,161 ราย​
ณ​ วันที่​ 13 เมษายน พ.ศ. 2567 จำนวน​ผู้​ติดเชื้อ​ 6,400,173 ราย และมีผู้เสียชีวิตจำนวน 143,200 ราย
ณ​ วันที่​ 13 เมษายน พ.ศ. 2567 จำนวน​ผู้​ติดเชื้อ​ 10,128,845 ราย และมีผู้เสียชีวิตจำนวน 130,841 ราย​
วันที่ 23 ธันวาคม พ.ศ. 2563 สำนักข่าวรอยเตอร์สรายงานว่า พบผู้ติดเชื้อ 36 รายในฐานวิจัยนายพลเบอร์นาร์โด โอ’ฮิกกินส์ เกลเม่ ซึ่งเป็น 1 ใน 13 ฐานวิจัยของชิลีที่ตั้งอยู่ในดินแดนแอนตาร์กติกาของชิลี
ในวันที่ 24 ธันวาคม พ.ศ. 2565รอสส์ดีเพนเดนซีรายงานผู้ติดเชื้อและหายป่วย 125รายดินแดนแอนตาร์กติกาของชิลีรายงานผู้ติดเชื้อ 58 รายและหายป่วย
ตั้งแต่ วันที่ 5 ตุลาคม 2565 ศูนย์กลางการแพร่ระบาดของทวีปเอเซีย อยู่ที่ ​ประเทศอินเดียประเทศอิหร่าน
ใน วันที่ 24 ธันวาคม 2565 พื้นที่ที่ไม่ประสงค์จะรายงานผู้ติดเชื้อได้แก่ประเทศเติร์กเมนิสถาน​เกาะคริสต์มาสหมู่เกาะโคโคส (คีลิง)​
ณ​ วันที่​ 13 เมษายน พ.ศ. 2567​ จำนวนผู้เสียชีวิตรวม 1,553,662 ราย คิดเป็น 22.16 % จากจำนวนผู้เสียชีวิตทั่วโลก
วันที่ 27 กุมภาพันธ์ กัมพูชายืนยันพบผู้ป่วยครั้งแรกในเมืองพระสีหนุเป็นชายชาวจีนอายุ 60 ปี เดินทางไปยังเมืองนี้จากนครอู่ฮั่นพร้อมครอบครัวโดยคนในครอบครัวของเขาถูกกักไว้ พวกเขาไม่มีการแสดงอาการของไวรัส ขณะที่ชายคนดังกล่าวถูกแยกไว้เพื่อรักษาที่โรงพยาบาลส่งต่อพระสีหนุ (Preah Sihanouk Referral Hospital)มีรายงานว่าอาการของเขาคงที่แล้วณ​ วันที่​ 13 เมษายน พ.ศ. 2567 ​​มีผู้ติดเชื้อ 139,103 ราย มีผู้เสียชีวิต​ 3,056 ราย
กระทรวงสาธารณสุขแห่งกาตาร์ รายงานว่าพบผู้ป่วยไวรัสรายแรกในวันที่ 29 กุมภาพันธ์ ผู้ป่วยเป็นชาวกาตาร์ที่เพิ่งเดินทางกลับมาจากประเทศอิหร่านณ​ วันที่​ 13 เมษายน พ.ศ. 2567 มีผู้ติดเชื้อ​ 514,524 ราย ผู้เสียชีวิต 690 ราย
ประเทศเกาหลีใต้มีผู้ติดเชื้อรวมทั้งหมด ณ​ วันที่​ 13 เมษายน พ.ศ. 2567 จำนวน​ 34,571,873 ราย และผู้เสียชีวิตรวม 35,934 ราย เป็นการระบาดที่ใหญ่ที่สุดนอกประเทศจีนผู้ป่วยรายแรกของการระบาดของโรคติดเชื้อโคโรนาไวรัส 2019ในประเทศเกาหลีใต้ได้รับการประกาศเมื่อวันที่ 20 มกราคม พ.ศ. 2563วันที่ 19 กุมภาพันธ์ จำนวนผู้ป่วยเพิ่มขึ้นอีก 20 คน และวันที่ 20 เพิ่มขึ้นอีก 53 คน ทำให้มีผู้ป่วยรวมขณะนั้นที่ 104 คน ตามการรายงานของศูนย์ป้องกันและควบคุมโรคแห่งเกาหลีใต้(KCDC) ผู้ป่วยรายใหม่ส่วนมากมาจาก "ผู้ป่วยรายที่ 31" ซึ่งเข้าร่วมชุมนุมที่โบสถ์ชินช็อนจีในแดกู
ประเทศเกาหลีเหนือมีผู้ป่วยในวันที่​ 13 เมษายน พ.ศ. 2567 ​​จำนวน​ 4,772,813 ราย และเสียชีวิต 74 ราย
ประเทศคูเวตในปัจจุบันเป็นประเทศที่ได้รับผลกระทบมากที่สุดในโลกอาหรับและมีจำนวนผู้ป่วยเป็นรองเพียงประเทศอิหร่านในเอเชียตะวันตก โดยมีผู้ป่วยในประเทศถูกพบแล้ว ณ​ วันที่​ 13 เมษายน พ.ศ. 2567 จำนวน 
667,158 รายเสียชีวิต 2,570 ราย
วันที่ 26 กุมภาพันธ์ประเทศจอร์เจีย​ยืนยันพบผู้ป่วยโควิด-19 รายแรกของประเทศ เป็นชายอายุ 50 ปี ซึ่งเดินทางมาจากประเทศอิหร่าน โดยเข้ารับการรักษาตัวที่โรงพยายาลโรคติดเชื้อในทบิลีซีซึ่งผู้ป่วยรายนี้กลับเข้าสู่จอร์เจียทางพรมแดนประเทศอาร์เซอร์ไบจานโดยรถแท็กซี
วันที่ 28 กุมภาพันธ์ มีการยืนยันว่าผู้หญิงชาวจอร์เจียอายุ 31 ปีที่เพิ่งเดินทางไปประเทศอิตาลีมามีผลการทดสอบเป็นบวก และเข้ารับการรักษาตัวที่โรงพยายาลโรคติดเชื้อในทบิลีซีนอกจากนั้นยังมีผู้ถูกกักกันอยู่ณโรงพยาบาลทบิลิซีอีก 29 คน โดยที่ อามิรัน กัมเกรลิเซ รัฐมนตรีอนามัยระบุว่าพวกเขาเป็นบุคคลที่ "มีความเป็นไปได้สูง" ที่อาจมีไวรัสอยู่
ณ​ วันที่​ 13 เมษายน พ.ศ. 2567​  มีผู้เสียชีวิต 17,132 ราย และมีผู้ติดเชื้อ 1,861,665 ราย
วันที่ 24 กุมภาพันธ์ประเทศจอร์แดนริเริ่มการห้ามบุคคลที่เดินทางมาจากประเทศจีน ประเทศเกาหลีใต้ และประเทศอิหร่านเข้าสู่ราชอาณาจักรเป็นการชั่วคราวประเทศจอร์แดนได้ทำการคัดกรองทุกคนที่เดินทางเข้าสู่ประเทศผ่านทางท่าอากาศยาน โดยมีการตรวจสอบทรวงอกและลำคอตลอดจนอุณหภูมิร่างกาย ส่วนชาวจอร์แดนที่มีผลทดสอบเป็นบวกจะถูกกักโรคไว้เป็นเวลา 2 สัปดาห์
วันที่ 2 มีนาคมนายกรัฐมนตรีจอร์แดนแถลงว่าพบผู้ป่วยโคโรนาไวรัสรายแรกในประเทศเป็นชาวจอร์แดนที่เดินทางกลับมาจากประเทศอิตาลี เมื่อสองสัปดาห์ก่อนที่จะเริ่มใช้มาตรการกักโรคชาวจอร์แดนที่เดินทางกลับมาจากประเทศอิตาลีณ ​วันที่​ 13 เมษายน พ.ศ. 2567​  มีผู้เสียชีวิต 14,122 ราย และมีผู้ติดเชื้อ 1,746,997 ราย
​​ ณ​ วันที่​ 13 เมษายน พ.ศ. 2567​  มีผู้เสียชีวิต 5,272 ราย จำนวน​ผู้ติดเชื้อ 503,302 ราย ก่อนหน้านี้รัฐบาลจีนดำเนินการปิดเมืองอู่ฮั่นเนื่องด้วยการระบาดทั่วของโควิด-19
วันที่ 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2563ประเทศซาอุดีอาระเบียประกาศระงับการเข้าประเทศเป็นการชั่วคราวสำหรับผู้ที่ต้องการเดินทางไปประกอบพิธีอุมเราะห์ในเมกกะหรือผู้ที่ต้องการเดินทางไปเข้าชมมัสยิดอันนะบะวีรวมถึงนักท่องเที่ยว ต่อมากฎนี้ได้ขยายไปครอบคลุมนักท่องเที่ยวที่มาจากประเทศที่มีความเสี่ยงต่อโคโรนาไวรัสสายพันธุ์ใหม่
วันที่ 28 กุมภาพันธ์ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศแห่งซาอุดีอาระเบีย ประกาศระงับการเข้าสู่ประเทศของพลเมืองในประเทศสมาชิกสภาความร่วมมืออ่าว (GCC) ยังเมกกะและมะดีนะหฺเป็นการชั่วคราว โดยพลเมืองของประเทศกลุ่ม GCC ที่พำนักอยู่ในประเทศซาอุดีอาระเบียนานเกิน 14 วันติดต่อกัน และไม่ปรากฏอาการใด ๆ อันแสดงถึงโรคโควิด-19 นั้นจะอยู่นอกเหนือกฎดังกล่าว
วันที่ 2 มีนาคม ทางการซาอุดีอาระเบียยืนยันว่าพบผู้ป่วยเป็นรายแรก เป็นชาวซาอุดีอาระเบียที่เดินทางกลับมาจากประเทศอิหร่านผ่านทางประเทศบาห์เรน
ณ​ วันที่​ 13 เมษายน พ.ศ. 2567​  ผู้เสียชีวิต 9,646 ราย และมี​ผู้​ติดเชื้อ​ 841,469 ราย
ประเทศซีเรียณ​ วันที่​ 13 เมษายน พ.ศ. 2567​ ​ มีผู้เสียชีวิต 3,165 ราย และมี​ผู้​ติดเชื้อ​ 57,743 ราย
ประเทศญี่ปุ่นยืนยันผู้ป่วยรายแรกเป็นชาวจีนอายุ 30 ปี ซึ่งเคยมีการเดินทางไปยังอู่ฮั่นมาก่อน มีอาการเมื่อวันที่ 3 มกราคม และกลับเข้าสู่ประเทศญี่ปุ่นในวันที่ 6 มกราคม
ณ​ วันที่​ 13 เมษายน พ.ศ. 2567​  มีผู้เสียชีวิต ​74,694 ราย​ และมีผู้​ติดเชื้อ​ 33,803,572 ราย
ที่ประเทศญี่ปุ่นมีผู้เสียชีวิตอีก 14 ราย บนไดมอนด์พรินเซส (เรือ)โดยเป็นชาวญี่ปุ่น 9 รายจาก 14 ราย แต่มีผู้เสียชีวิตที่ประเทศญี่ปุ่นเพียง 13 ราย เนื่องจากอีกชาวออสเตรเลียหนึ่งราย เสียชีวิตในโรงพยาบาลที่ประเทศออสเตรเลีย
ประเทศไต้หวันพบผู้ป่วยรายแรกในวันที่ 21 มกราคม​ณ​ วันที่​ 13 เมษายน พ.ศ. 2567​  มีผู้เสียชีวิต​รวม 19,005 ราย และผู้ติดเชื้อ 10,241,523 ราย
ประเทศตุรกีเมื่อวันที่ 10 มีนาคม ผู้ป่วยติดเชื้อโควิดไวรัสโคโรนารายแรก เป็นผู้หญิงชาวจีนอุย อายุ 32 ปี ที่เดินทางมาจากอู่ฮั่นประเทศจีนซึ่งมีผลตรวลหา SARS-CoV-2 เป็นบวก ทำให้ชาวตุรกีถูกกักโรค โดยถูกส่งตัวต่อไปยังโรงพยาบาลในอิสตันบูล
ณ​ วันที่​ 13 เมษายน พ.ศ. 2567​ประเทศตุรกีมีผู้เสียชีวิต 102,174 ราย และ มีจำนวนผู้​ติดเชื้อ 17,232,066​ ราย
วันที่ 13 มกราคม ประเทศไทยพบผู้ป่วยรายแรก ซึ่งเป็นการพบผู้ป่วยนอกประเทศจีนเป็นครั้งแรกวันที่ 1 มีนาคม มีรายงานผู้เสียชีวิตเป็นรายแรกในวันที่ 6 เมษายน เที่ยวบินจากจาการ์ตาที่ทำการบินลงที่ท่าอากาศยานหาดใหญ่นำผู้ติดเชื้อเข้าสู่จังหวัดจำนวน 18 ราย ณ​ วันที่​ 13 เมษายน พ.ศ. 2567​  ประเทศไทยมีผู้เสียชีวิตรวม 34,586 ราย ผู้ติดเชื้อ 4,770,149 ราย
ประเทศทาจิกิสถานในวันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2563 พบติดเชื้อโรคไวรัสโคโรนา เป็นผู้ชายชาวประเทศทาจิกิสถานสามคนกลับมาจากประเทศอินเดียมีผู้ป่วย 15 ราย วันที่ 2 พฤษภาคม พบผู้เสียชีวิตรายแรก
ต่อมาวันที่ 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2563ประเทศทาจิกิสถานได้ประกาศปิดพรมแดนที่ติดกันอัฟกานิสถาน ​ณ​ วันที่​ 13 เมษายน พ.ศ. 2567​ มีผู้เสียชีวิต 125 ราย​ ผู้ติดเชื้อ 17,786 ราย
นักศึกษาชาวเนปาลซึ่งเดินทางกลับมาจากนครอู่ฮั่นและถูกกักโรคอยู่ในกาฐมาณฑุกลายเป็นผู้ป่วยรายแรกของประเทศเนปาลและภูมิภาคเอเชียใต้ในวันที่ 24 มกราคม หลังจากตัวอย่างถูกส่งไปยังศูนย์ร่วมองค์การอนามัยโลกในฮ่องกงและถูกเลิกกักตัวหลังจากที่อาการดีขึ้นณ​ วันที่​ 13 เมษายน พ.ศ. 2567​  รายงานผู้เสียชีวิต ​12,031 ราย และมีผู้ติดเชื้อ 1,003,450 ราย
ณ​ วันที่​ 13 เมษายน พ.ศ. 2567​ มีผู้ติดเชื้อ 729,549 ราย และเสียชีวิต 1,574 ราย
ณ​ วันที่​ 13 เมษายน พ.ศ. 2567​  ประเทศบังคลาเทศ​มีผู้เสียชีวิต ​29,493 ราย และมีผู้ติดเชื้อ 2,049,377 ราย
ณ​ วันที่​ 13 เมษายน พ.ศ. 2567​ประเทศเยเมนมีผู้เสียชีวิต 2,159 ราย และมีผู้ติดเชื้อ 11,945 ราย
ณ​ วันที่​ 13 เมษายน พ.ศ. 2567​ประเทศพม่ามีผู้ติดเชื้อ 641,873 ราย และเสียชีวิต 19,495  ราย
รัฐบาลปากีสถานเริ่มใช้มาตรการคัดกรองผู้โดยสารที่ท่าอากาศยานในอิสลามาบาดการาจีลาฮอร์และเปศวาร์เพื่อป้องกันการเข้าสู่ประเทศของไวรัสโคโรนานอกจากนี้ปากีสถานอินเตอร์เนชันแนลแอร์ไลน์ยังประกาศใช้มาตรการคัดกรองผู้โดยสารก่อนเดินทางขึ้นเครื่องในเที่ยวบินที่ท่าอากาศยานนานาชาติกรุงปักกิ่งด้วยวันที่ 27 มกราคมสภานิติบัญญัติกิลกิต-บัลติสตันประกาศหน่วงเวลาการเปิดด่านแนวเขตแดนจีน–ปากีสถานที่ช่องผ่านแดนคุนเยรับในเดือนกุมภาพันธ์และยังประกาศปิดพรมแดนปากีสถาน–อิหร่านด้วย
วันที่ 1 มีนาคม มีรายงานพบผู้ป่วยโควิด-19 เพิ่มเติมในการาจีและอิสลามาบาดทำให้จำนวนผู้ป่วยของประเทศเพิ่มเป็นสี่รายส่วนผู้ป่วยรายแรกและรายที่สองมีประวัติการเดินทางไปยังประเทศอิหร่าน ซึ่งเจ้าหน้าที่สาธารณสุขเชื้อว่าเขาติดเชื้อ
วันที่ 3 มีนาคม ทางการปากีสถานยืนยันพบผู้ป่วยรายที่ห้า ในแคว้นสินธ์ผู้ที่เพิ่งเดินทางกลับจากการแสวงบุญที่ประเทศอิหร่านจำนวน 960 ราย ถูกกักโรคในทันที
ณ​ วันที่​ 13 เมษายน พ.ศ. 2567​  มีผู้เสียชีวิต 30,664 ราย มีผู้ติดเชื้อ 1,581,936 ราย
ผู้ป่วยรายแรกของประเทศฟิลิปปินส์ได้รับการยืนยันในวันที่ 30 มกราคมวันที่ 5 กุมภาพันธ์ กรมอนามัย (DOH) ได้มีการยืนยันผู้ป่วยรายที่สาม
ณ วันที่​ 13 เมษายน พ.ศ. 2567​  มีผู้เสียชีวิต 66,864 ราย ผู้ติดเชื้อ 4,140,383 ราย
ประเทศมองโกเลียณ​ วันที่​ 13 เมษายน พ.ศ. 2567​  ​มีผู้ติดเชื้อ 1,011,496 ราย เสียชีวิต 2,284 ราย
ชาวจีนแปดคนถูกกักตัวอยู่ที่โรงแรมในรัฐยะโฮร์เมื่อวันที่ 24 มกราคม หลังจากที่มีการติดต่อกับผู้ป่วยในประเทศสิงคโปร์แม้จะมีรายงานในตอนแรกว่าผลการทบสอบให้ผลเป็นลบแต่ต่อมาในวันที่ 25 มกราคม มีการยืนยันว่าทั้งสามคนติดเชื้อ และถูกส่งตัวไปกักไว้ที่โรงพยาบาลสุไหงบูโลห์ในรัฐเซอลาโงร์
วันที่ 16 กุมภาพันธ์ ผู้ป่วยรายที่สิบห้าซึ่งเป็นชาวจีนได้หายป่วยอย่างสมบูรณ์ นับเป็นผู้ป่วยที่หายป่วยเป็นรายที่แปดของประเทศมาเลเซียต่อมาก็มีรายงานว่าชาวมาเลเซียอีกคนที่ติดเชื้อก็หายดีเป็นรายที่ 9​ณ​ วันที่​ 24 มีนาคม พ.ศ. 2567 ​มีผู้ติดเชื้อ 5,277,541 ราย และ มีผู้เสียชีวิต 37,348 ราย
วันที่ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2563ประเทศเลบานอนยีนยันพบผู้ป่วยโควิด-19 รายแรก เป็นหญิงอายุ 45 ปีที่เดินทางมาจากกอมประเทศอิหร่านซึ่งมีผลตรวจหา SARS-CoV-2 เป็นบวก โดยถูกส่งตัวต่อไปยังโรงพยาบาลในเบรุต​ณ​ วันที่​ 13 เมษายน พ.ศ. 2567​ มีผู้ติดเชื้อ 1,243,838 ราย และเสียชีวิต ​10,952 ราย
ผู้ป่วยยืนยันสองรายแรกเข้าโรงพยาบาลในวันที่ 22 มกราคม และรับการรักษาที่โรงพยาบาลโช่เซยในนครโฮจิมินห์กรณีแรกเป็นชาวจีนที่เดินทางจากนครอู่ฮั่นไปฮานอยเพื่อเยื่ยมลูกชายที่อาศัยอยู่ในเวียดนาม และรายที่สองคือลูกชายของเชื่อว่าติดโรคจากผู้เป็นพ่อหลังจากที่ยืนยันแล้ว รักษาการรัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุข สั่งให้เปิดใช้งานศูนย์ป้องกันและควบคุมการแพร่ระบาดฉุกเฉิน
วันที่ 13 กุมภาพันธ์ บิดาของผู้ป่วยดังกล่าวมีผลการทดสอบเป็นบวก และกลายเป็นผู้ป่วยรายที่สิบหกวันที่ 25 กุมภาพันธ์ พวกเขาทั้งหมดได้หายป่วย
ณ​ วันที่​ 13 เมษายน พ.ศ. 2567​ มีผู้ติดเชื้อ 11,625,195 ราย เสียชีวิต 43,206 ราย
ณ​ วันที่​ 13 เมษายน พ.ศ. 2567​  ผู้เสียชีวิต 16,897 ราย มีผู้ติดเชื้อ 672,754 ราย
ผู้ป่วยรายแรกของสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ได้รับการยืนยันในวันที่ 29 มกราคม พ.ศ. 2563 พรัอมกับครบครัว ของ ชาวอู่ฮั่น​ เป็นผู้หญิงชราชาวจีน อายุ 72 ปี และ ลูกชาย อายุ 34 ปี ที่กรณีแรกเป็นชาวจีนเดินทางมาจากนครอู่ฮั่นไปนครดูไบ ซึ่งมีผลตวรจหา SASR-Cov-2 ถูกกักโรค โดยถูกส่งตัวไปเข้าโรงพยาบาลในดูไบ
ณ วันที่ 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2563 หลังจากชาวเอมิเรตส์ได้ติดเชื้อโรคโควิด-19 เพื่อลูกสาวที่อาศัยอยู่ที่ดูไบ และรายที่สามคือลูกสาวของเชื้อว่าติดโรคกับแม่
วันที่ 2 มืนาคม พ.ศ. 2563 กรุงอาบูดาบียีนยันพบผู้ป่วยโควิด-19 เป็นผู้ชายชาวรัสเซีย อายุ 38 ปี และผู้หญิงชาวรัสเซีย อายุ 36 ปี กรณีแรกเป็นชาวรัสเซียเดินทางจากกรุงมอสโกไปอาบูดาบี ชาวรัสเซียสองคนถูกกักตัวอยู่ที่โรงแรมในอาบูดาบีต่อมา วันที่ 25 มืนาคม รัฐบาลเอมิเรตส์ได้โอกาศปัญหากับ อาบูดาบีและดูไบ จากปิดชั่วคราว เช่า ร้านอาหาร ร้านกาแฟ โรงภาพยนตร์ และทั้งหมด ยกเว้น โรงพยาบาล และร้านขายยา สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ได้ประกาศปิดพรมแดนที่ตัดกับประเทศซาอุดีอาระเบีย
ณ​ วันที่​ 13 เมษายน พ.ศ. 2567​ มีผู้ติดเชื้อ 1,067,030 ราย เสียชีวิต 2,349 ราย
ผู้ป่วยรายแรกในประเทศสิงคโปร์ได้รับการยืนยันในวันที่ 23 มกราคมต่อมามีการรายงานพบผู้ป่วยในท้องถิ่นเป็นรายแรกเมื่อวันที่ 4 กุมภาพันธ์ ร้านย่งไทฮั่ง (Yong Thai Hang) เป็นร้านค้าที่ให้บริการนักท่องเที่ยวชาวจีนได้รับการระบุเป็นสถานที่ที่เกิดการติดเชื้อ เนื่องจากมีผู้หญิงจำนวนสี่คนที่ไม่เคยเดินทางไปยังประเทศจีนเกิดติดเชื้อไวรัสขึ้น
วันที่ 4 มีนาคม มีผู้ป่วยในประเทศรวม 112 คน
ณ​ วันที่​ 13 เมษายน พ.ศ. 2567​  มีผู้ติดเชื้อ 3,006,155 ราย จำนวนผู้เสียชีวิต 2,024 ราย
วันที่ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2563 มีพลเมืองในเฮรัตอย่างน้อยสามคน ซึ่งเพิ่งเดินทางกลับมาจากกอม ถูกต้องสงสัยว่าติดเชื้อโควิด-19 ตัวอย่างเลือดถูกส่งไปยังคาบูลเพื่อทดสอบเพิ่มเติมภายหลังอัฟกานิสถานได้ประกาศปิดพรมแดนที่ติดกับอิหร่าน
วันที่ 24 กุมภาพันธ์ มีการยืนยันผู้ป่วยรายแรก ซึ่งเป็นหนึ่งในสามคนจากเฮรัตดังกล่าว โดยเป็นชายอายุ 35 ปีซึ่งมีผลการทดสอบ SARS-CoV-2 เป็นบวกณ​ วันที่​ 13 เมษายน พ.ศ. 2567​  มีผู้เสียชีวิต​ ​7,996 ราย ผู้ติดเชื้อ 234,174 ราย
ประเทศอาเซอร์ไบจานมีการยืนยันผู้ป่วยรายแรกในวันที่ 28 กุมภาพันธ์ จากรัสเซีย ซึ่งเคยเพิ่งเดินทางมาจากประเทศอิหร่านและยังมีการพบผู้ป่วยเพิ่มเติมอีกสองรายในประเทศ ทั้งหมดถูกกักโรค ต่อมาอาเซอร์ไบจานได้ประกาศปิดชายแดนที่ติดกับประเทศอิหร่าน
ณ​ วันที่​ 13 เมษายน พ.ศ. 2567​  มีผู้เสียชีวิต ​10,400 ราย ผู้ติดเชื้อ 835,234 ราย
ประเทศคาซัคสถานยีนยันพบผู้ป่วยโคโรนาไวรัสรายในวันที่ 13 มีนาคม จากจีน ซึ่งเคยเพิ่งเดินทางมาจากประเทศตุรกีและยังมีการพบผู้ป่วยเพิ่มอีกสองรายในประเทศ ทั้งหมดถูกกักโรค ต่อมาคาซัคสถานได้ประกาศปิดพรมแดนที่ติดกับประเทศรัสเซีย ณ​ วันที่​ 13 เมษายน พ.ศ. 2567​ประเทศคาซัคสถาน​มีผู้​ติดเชื้อ​ 1,411,831 ราย ​และ ผู้​เสียชีวิต ​13,848 ราย
ประเทศอาร์มีเนียยืนยันพบผู้ป่วยโคโรนาไวรัสรายแรกในช่วงปลายของวันที่ 29 กุมภาพันธ์ ถึงวันที่ 1 มีนาคม เป็นชาวอาร์มีเนียอายุ 29 ปีที่เพิ่งเดินทางกลับมาจากประเทศอิหร่านและมีรายงานยืนยันผลทดสอบเป็นบวก ภริยาของบุคคลนี้ได้ถูกนำไปทดสอบเช่นกัน โดยผลออกมาเป็นลบ นายกรัฐมนตรีนิกอล ปาชินยันแถลงว่าผู้ป่วยนั้น "มีอาการดีขึ้นแล้ว" นอกจากนี้ยังมีผู้เกี่ยวข้องกับผู้ป่วยประมาณ 30 คนถูกนำไปทดสอบและจะถูกกักโรค ซึ่งก่อนหน้านี้อาร์มีเนียได้ประกาศปิดพรมแดนที่ติดกับประเทศอิหร่านไปแล้ว​ณ​ วันที่​ 13 เมษายน พ.ศ. 2567​  ​มีผู้เสียชีวิต 8,777 ราย และมี​ผู้ติดเชื้อ 451,831 ราย
รัฐบาลอินเดียออกคำแนะนำการเดินทางแก่ประชาชน โดยเฉพาะกับนครอู่ฮั่น ซึ่งมีนักศึกษาแพทย์ชาวอินเดียกำลังศึกษาอยู่ประมาณ 500 คน
ผู้โดยสารที่เดินทางมาจากประเทศจีนเข้าสู่ท่าอากาศยานหลักเจ็ดแห่งของประเทศอินเดีย ต้องเดินผ่านเครื่องตรวจจับความร้อน
วันที่ 24 มกราคม มีรายงานผู้ต้องสงสัยจำนวนสองราย ซึ่งกำลังเข้ารับการรักษาอยู่ในมุมไบ
ณ​ วันที่​ 24 กันยายน พ.ศ. 2565รัฐชัมมูและกัศมีร์เสียชีวิต 4785 ราย
ณ​ วันที่​ 13 เมษายน พ.ศ. 2567​  จำนวนผู้เสียชีวิตในอินเดียมากถึง 533,570 ราย มีผู้ติดเชื้อ 45,035,393 ราย เฉพาะหมู่เกาะอันดามันและนิโคบาร์มีผู้เสียชีวิต 78 ราย
ประเทศอินโดนีเซียได้ทำการติดตั้งเครื่องตรวจอุณหภูมิที่เกตและท่าเรือโดยกระทรวงอนามัย และยังมีการจัดเตรียมห้องกักโรคที่โรงพยาบาลกว่า 100 แห่ง
อินโดนีเซียประกาศห้ามทุกเที่ยวบินที่เดินทางมาจากจีนแผ่นดินใหญ่เข้า รวมถึงออกจากประเทศ ซึ่งมีผลตั้งแต่วันที่ 5 กุมภาพันธ์เป็นต้นไป และยังยกเลิกการให้ฟรีวีซ่าและวีซ่าเมื่อมาถึงกับบุคคลสัญชาติจีนด้วย และยังห้ามผู้ที่อยู่หรือพำนักในประเทศจีนแผ่นดินใหญ่เป็นเวลาอย่างน้อย 14 วันเข้าหรือผ่านประเทศอินโดนีเซีย
วันที่ 24 กุมภาพันธ์ ชาวอินโดนีเซียจำนวน 9 คนที่เดินทางไปบนเรือไดมอนด์พรินเซสมีผลการทดสอบการติดเชื้อเป็นบวก ขณะที่รัฐบาลอินโดนีเซียเตรียมส่งลูกเรือที่เหลือ 68 คนจาก 188 คนจากเรือเวิลด์ดรีม ไปยังเกาะเซอบารูเคกิล ซึ่งเป็นเกาะที่ไม่มีคนอาศัยอยู่ในบรรดาหมู่เกาะนับพัน
วันที 2 มีนาคม ทางการอินโดนีเซียได้ยืนยันติดเชื้อว่าพบผู้ป่วย ชาวอินโดนีเซียที่เดินทางกลับมาจากประเทศจีน
วันที่ 4 ตุลาคม ที่หมู่เกาะมาลูกูพบผู้เสียชีวิต 115 ราย
ณ​ วันที่​ 13 เมษายน พ.ศ. 2567​  ประเทศอินโดนีเซียมีผู้เสียชีวิตรวม 162,063 ราย ผู้ติดเชื้อ 6,829,221 ราย
ณ​ วันที่​ 24 มีนาคม พ.ศ. 2567​​ประเทศอิรักมี ผู้ติดเชื้อรวม 2,465,545 ราย และมีผู้เสียชีวิตจำนวน 25,375 ราย
ประเทศอิหร่านเป็นศูนย์กลางการแพร่ระบาดของโลกในทวีปเอเซีย
ในวันที่ 19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2563 เจอผู้ติดเชื้อรายแรกที่เมืองกอม (Qom City)
ณ​ วันที่​ 13 เมษายน พ.ศ. 2567​  พบผู้ติดเชื้อ 7,627,186 รายประเทศอิหร่านมีผู้เสียชีวิต 146,811 ราย
วันที่ 24 กุมภาพันธ์ มีการยืนยันผู้ป่วยโคโรนาไวรัสสองรายแรก เป็นหญิงชาวโอมานสองคนที่กลับมาจากประเทศอิหร่านณ​ วันที่​ 13 เมษายน พ.ศ. 2567​ มีผู้เสียชีวิตรวม 4,628 ราย ผู้ติดเชื้อ 399,449 ราย
ณ​ ​​วันที่​ 13 เมษายน พ.ศ. 2567​ประเทศอิสราเอลมีผู้เสียชีวิต 12,707 ราย ติดเชื้อ 4,841,772 ราย
วันที่ 26 พฤษภาคม​ ศูนย์ปกป้องอนามัยฮ่องกงพบผู้ป่วยรวม 1,206 คน ในฮ่องกง และผู้เสียชีวิต 7 คน​​​​​ณ​ วันที่​ 13 เมษายน พ.ศ. 2567​ฮ่องกงมีผู้เสียชีวิต 14,924 ราย ติดเชื้อ 2,937,609 ราย
ณ​ วันที่​ 13 เมษายน พ.ศ. 2567 มีจำนวน ​6 ประเทศที่พบว่ามีผู้เสียชีวิตเกิน300ได้แก่ประเทศออสเตรเลียประเทศนิวซีแลนด์ประเทศฟิจิประเทศปาปัวนิวกินีเฟรนช์พอลินีเชีย​นิวแคลิโดเนียในจำนวนนี้มี 2 ประเทศที่มีผู้เสียชีวิตเกิน5000รายได้แก่ประเทศออสเตรเลียและประเทศนิวซีแลนด์พื้นที่ไม่มีผู้เสียชีวิตได้แก่ประเทศนีวเวโตเกเลา
ทั้งทวีปมีรายงานผู้ติดเชื้อรวม 14,874,585 ราย เสียชีวิตรวม 32,904 ราย เฉพาะจำนวนผู้สียชีวิตคิดเป็น 0.47 % จากจำนวนผู้เสียชีวิตทั่วโลก
วันที่ 25 มกราคม มีการยืนยันผู้ป่วยรายแรก เป็นชายอายุราว 50 ปี ซึ่งเดินทางจากเมืองกว่างโจวมายังเมลเบิร์นในวันที่ 19 มกราคม ผ่านสายการบินไชนาเซาเทิร์นแอร์ไลน์เที่ยวบินที่ CZ321 เขาเข้ารับการรักษาตัวที่ศูนย์การแพทย์โมนาชในเมลเบิร์นจากนั้นมีการประกาศว่ามีผู้ป่วยอีกสามรายที่มีผลการทดสอบเป็นบวกในรัฐนิวเซาท์เวลส์ต่อมามีการเฝ้าสังเกตอาการอีกหกราย และมีการยืนยันว่าจะเข้ารับการตรวจที่โรงพยาบาลหลังจากเพิ่งเดินทางกลับมาจากนครอู่ฮั่น จากในหกราย มีผู้ต้องสงสัยถึงสองรายที่มีโอกาสติดเชื้อไวรัส ส่วนที่เหลืออีกสี่รายอาจถูกสงสัยว่าติดเชื้อไวรัส
หัวหน้าเจ้าหน้าที่การแพทย์ออสเตรเลีย ระบุว่าเจ้าหน้าที่ความปลอดภัยทางชีวภาพ จะเริ่มคัดกรองผู้โดยสารที่เดินทางมาถึงในสามสัปดาห์โดยเที่ยวบินจากอู่ฮั่นถึงซิดนีย์ ในวันที่ 23 มกราคม ผู้โดยสารจะได้รับแผ่นพับข้อมูล และข้อให้แสดงตัวหากมีไข้หรือต้องสงสัยว่าอาจติดเชื้อโรครัฐแทสเมเนียมีผู้เสียชีวิต 13 ราย
ณ​ วันที่​ 13 เมษายน พ.ศ. 2567 มีผู้เสียชีวิตรวม​ 24,414 ราย ผู้ติดเชื้อ 11,853,144 ราย
วันที่ 28 กุมภาพันธ์ พบผู้ป่วยรายแรกกลับมาจากประเทศอิหร่านวันที่ 25 มีนาคม ประเทศนิวซีแลนด์ พบผู้ติดเชื้อ 205 ราย รักษาหายแล้ว 22 ราย ส่งผลให้นายกรัฐมนตรีประกาศสถานการณ์ฉุกเฉิน29 มีนาคม พบผู้เสียชีวิตรายแรก
ณ​ วันที่​ 13 เมษายน พ.ศ. 2567​ ประเทศนิวซีแลนด์​มีผู้เสียชีวิต 5,697 ราย ​ผู้ติดเชื้อ 2,621,111 รายหมู่เกาะแชทัม​เกาะสจวร์ต​ ไม่พบผู้เสียชีวิต
ประเทศฟิจิ​ ณ​ วันที่​ 13 เมษายน พ.ศ. 2567​พบผู้ติดเชื้อ 69,117 ราย เสียชีวิต 885 ราย
ประเทศปาปัวนิวกินี​ณ​ วันที่ 13 เมษายน พ.ศ. 2567​ พบผู้ติดเชื้อ 46,864 ราย เสียชีวิต 670 ราย
เฟรนช์พอลินีเชียณ​ วันที่​ 13 เมษายน พ.ศ. 2567​ พบผู้ติดเชื้อ 79,254 ราย เสียชีวิต 650 ราย
ในวันที่ 13 ธันวาคม พ.ศ. 2563นายกรัฐมนตรีประเทศเอสวาตีนีถึงแก่อสัญกรรมจากการติดเชื้อโควิด 19
ณ​ วันที่​ 13 เมษายน พ.ศ. 2567​ จำนวนผู้ติดเชื้อพบทั้ง 58 ดินแดน ทั้งทวีปแอฟริกาขณะที่ จำนวนผู้เสียชีวิตพบทั้ง 57 ดินแดน ทั้งทวีปแอฟริกาเนื่องจากเซนต์เฮเลนาไม่มีผู้เสียชีวิต จำนวนผู้เสียชีวิตมากกว่า20000ราย มีจำนวน 3 ประเทศ และจำนวนผู้เสียชีวิตมากกว่า 16,300 ราย มีทั้งหมด 4 ประเทศ
สัดส่วนผู้เสียชีวิตคิดเป็น 3.69 % จากจำนวนผู้เสียชีวิตทั่วโลก
ศูนย์กลางการแพร่ระบาดอยู่ที่ประเทศแอฟริกาใต้ประเทศอียิปต์และประเทศตูนิเซีย​
พื้นที่ไม่พบผู้เสียชีวิตได้แก่เซนต์เฮเลนา
ประเทศแอฟริกาใต้เป็นประเทศพบผู้ป่วยรายแรก 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2563
ณ​ วันที่ 13 เมษายน พ.ศ. 2567​ ​มีผู้เสียชีวิต 102,595 ผู้ติดเชื้อ 4,076,463 ราย
ประเทศอียิปต์วันที่ 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2563 อียิปต์ได้ยืนยันติดเชื้อผู้ป่วย มีผู้ชายชาวจีนอายุ 30 ปี ใด้เดินทางมาจากประเทศจีนต้องหา ไวรัสโคโรน่าสายพันธุ์ใหม่ เป็นบวก ทำไห้ชาวอียิปต์ถูกติดเชิ้อโควิด-19 ต้องสั่งไปเข้าโรงพยาบาลในไคโร
วันที่ 25 มีนาคม พ.ศ. 2563 สายการบินอียิปต์แอร์ถูกยกเลิกเที่ยวบินแล้ว ต่อมา วันที่ 12 เมษายน พ.ศ. 2563ท่าอากาศยานนานาชาติไคโรได้ปิดทำการ อียิปต์ได้ประกาศปิดแดนทะเลประเทศซาอุดีอาระเบีย
ณ​ วันที่​ 13 เมษายน พ.ศ. 2567​ มีผู้เสียชีวิต 24,613 ผู้ติดเชื้อ 516,023 ราย
ณ​ วันที่​ 13 เมษายน พ.ศ. 2567​ มีผู้เสียชีวิต 16,303 ผู้ติดเชื้อ 1,278,992 ราย
ณ​ วันที่​ 13 เมษายน พ.ศ. 2567​ มีผู้เสียชีวิต 29,423 ราย ผู้ติดเชื้อ 1,153,361 ราย
ณ​ วันที่​ 13 เมษายน พ.ศ. 2567​ประเทศเอธิโอเปียผู้เสียชีวิต 7,574 ผู้ติดเชื้อ 501,157 ราย