davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Haliphron atlanticus

Elpulpo de siete brazos(Haliphron atlanticus) es unaespeciedemoluscocefalópodode lafamiliaAlloposidae, la única conocida de su familia y de su género. Es la especie de pulpo más grande conocida con una longitud estimada de hasta 4 m y un peso máximo de 75 kg.​​ Sin embargo, existen disputas por el reporte de ejemplares aún más grandes de la especieEnteroctopus dofleini.
Se denomina pulpo de siete brazos porque en los machos, elhectocotylus(un brazo modificado, usado en la fertilización) está enrollado en una bolsa debajo del ojo derecho. Debido al tejido gelatinoso de esta especie, el brazo es fácilmente pasado por alto dando la apariencia de siete brazos. Sin embargo, como otros pulpos, en realidad tiene ocho.
En 2002, un espécimen de grandes proporciones fue capturado por pescadores mediante pesca de arrastre al este de laElevación de Chatham,Nueva Zelanda. Este espécimen, el más grande de esta especie y de todos los pulpos, fue validado como el primer récord deHaliphrondelPacífico Sur. Tenía unmantode 0.69 m, una longitud total de 2.90 m, y un pesos de 60 kg, a pesar de que estaba incompleto.
El espécimen tipo deH. atlanticusfue capturado en elocéano Atlánticoa 38°N 34°W. Fue depositado en el museo de zoología, de launiversidad de Copenhague.​
LosgénerosAlloposinaGrimpe, 1922,AlloposusVerrill, 1880yHeptapusJoubin, 1929sonsinónimos más modernosdeHaliphron.
Coleoidea

Loscoleoideos(Coleoidea) (delgriegoκελεός) son unasubclasedemoluscoscefalópodosconocidos desde elCarbonífero; fueron muy abundantes en elMesozoico, sobre todo en elCretácico, y hoy en día agrupa a todos loscefalópodosvivos a excepción de losnautiloideos. Incluye animales tan conocidos como lassepias, loscalamaresy lospulpos.​
A diferencia de los nautiloideos, que poseen unaconchaexterna,​ los coleoideos tienen a lo sumo una concha interna que actúa como flotador y/o soporte del cuerpo; algunas especies carecen por completo de concha y en otras ha sido sustituida por una estructura cartilaginosa.
Los primeros registros de los coleoideos datan delCámbricopero algunos de ellos están en duda. Los grandes grupos de coleoideos se basan en la estructura y el número de tentáculos. Los primitivosbelemnoideostenían presumiblemente diez brazos iguales. Las formas actuales han modificado o perdido un par de tentáculos; así, losdecapodiformesposeen un par de brazos modificados en largos tentáculos que tienen ventosas solo en su extremidad; losoctopodiformeshan reducido o perdido por completo un par de tentáculos.
Subclase Coleoidea
Akkorokamui

Akkorokamui(アッコロカムイ) es un gigantescopulpo, un monstruo del folcloreainu, que supuestamente se esconde enfunka BayenHokkaidō. Su cuerpo es de color rojo y es enorme, puede alcanzar tamaños de hasta 120 metros de longitud.Debido a su coloración y tamaño inmenso, es visible desde grandes distancias. Es, posiblemente, uncalamar giganteo un pulpo que haya sido confundido.
Octopoda

LesOctopodes(Octopoda, dugrecὀκτώ/oktō, « huit », etπούς/poús, « pied ») forment unordredecéphalopodes, dans lequel se situe lapieuvrecommune. Ce sont desanimauxsentients.
Les caractèressynapomorphiquesc'est-à-dire choix des caractères morphologiques, pour définir l'ordre sont difficiles à déterminer.
Les Octopodes sont des animauxsentients.
Jusqu'à la fin desannées 2000, les études paléontologiques ne mettaient pas en doute l'origine monophylétique des Octopoda. Cette certitude s'appuie sur la similitude du support de lanageoiredesCirrina, de la tige interne bifide que l'on retrouve chez certaines espèces d'Incirrina. La différenciation entre les Cirrina et les Incirrina se serait déroulée à la fin duCrétacéà partir d'un groupe disparu appeléPalaeoctopus. Les plus anciens de ces fossiles montrent une nageoire développée mais relativement isolée dugladius. L'histoire évolutive des octopodes est cependant rendue très complexe par le fait que ces animaux à corps mou ne laissent quasiment aucune trace dans le registre fossile (contrairement à leurs cousinsnautiles,ammonitesetbélemnites, par exemple). Le plus vieux fossile d'octopode connu est unPohlsepia mazonensis(Carbonifère, environ 300 millions d'années,Illinois), encore pourvu de deux longs tentacules en plus de ses huit bras.
Initialement, les deux groupes d'octopodes ont été créés en tenant compte des sortes decils vibratilesdisposés à côté des ventouses sous lesbras. Le nom dessous-ordresen témoigne ; les Cirrina (ou Cirrata) disposent d'une paire de cils à chaque ventouse,cirrienlatin, tandis que les Incirrina (ou Incirrata) n'en ont pas. En outre, l'« os » interne est plus développé chez les Incirrina.
Des analysesphylogénétiquesrécentes ont été menées pour déterminer la phylogénie du groupe. La famille desOctopodidaeclassée depuis le début duXXsiècledans les Incirrina regroupe en fait un ensemble disparate de genres, pas toujours monophylétiques. Ces études ont montré que les Cirrina étaient proches de certainsEledoninaepourtant classés dans les Octopodidae. En outre, les sous-familles deGraneledoninaeet deMegaleledoninaedoivent fusionner. Toute la phylogénie des taxons constituant ce groupe doit être revue.
Grimpoteuthis

Grimpoteuthisest ungenred'octopodesde lafamilledesOpisthoteuthidae(sous-ordredesCirrinaoucirrates). Ces espèces sont parfois appelées abusivement « pieuvres Dumbo ».
Ces octopodes sont abusivement appelés « pieuvre (ou poulpe)Dumbo» en raison de leur corps en forme de patte d’éléphant et de leurs deux nageoires en forme d'oreilles rappelant l'éléphant éponyme créé par la romancièreHelen Abersondans son livre paru en 1939. Cet amalgame provient de la traduction du nom commun anglophone «Dumbo octopus». Ils n'ont en fait que peu de points en commun avec lespieuvres, qui sont des octopodesbenthiquesdusous-ordrealternatif desIncirrina.
Ce sont de petits octopodes pourvus de huit bras partiellement liés par une membrane, et parcourus d'une unique rangée de ventouses, chacune entourée par deux petits organes appeléscirrhes. Leurs nageoires latérales sont très larges, et leur servent à se déplacer, ces animaux ayant abandonné la propulsion par jet d'eau commune chez la plupart des céphalopodes. Ils sont également pourvus d'une fine coquille interne en forme de U ou de V. 
Les plus grosses espèces dépassent 20cm.
Ils vivent dans lesabyssesà des profondeurs extrêmes, entre 500 et 4 000m, et sont, parmi les espèces d'octopodes, les plus rares. Ils peuvent faire varier l'aspect de la couche transparente de leur peau à volonté.
Ce sont des animaux essentiellementpélagiques, comme tous les autres représentants dusous-ordredesCirrina: ils planent au-dessus duplancher océaniqueà la recherche de vers,bivalves,copépodespélagiques et autres crustacés. Ils se déplacent en créant des impulsions avec leurs bras, en éjectant de l'eau par leur cavité mantéale, ou surtout en agitant leurs « oreilles » comme des nageoires. Ils peuvent utiliser chacune de ces techniques séparément ou toutes simultanément. Les mâles et les femelles sont différents dans leur taille et le schéma des ventouses. Les femelles pondent des œufs de manière constante, sans saisons de reproduction distinctes.
Les « pieuvres Dumbo  » habitent les parties les plus profondes et les plus sombres de l'océan Atlantique et du Pacifique, ce qui rend leur étude difficile. Certaines ont été retrouvées à trois kilomètres sous la surface, d'autres à une profondeur deux fois supérieure.
SelonWorld Register of Marine Species(8 mai 2017):
Palaeoctopodidae

LesPalaeoctopodidaeforment unefamilleéteintedepoulpes(Octopoda) primitifs ayant vécu auCrétacé supérieur.
Malgré leur grand âge, les plus vieux (PalaeoctopusetStyletoctopus)qui datent duCénomaniensupérieur, il y a environ 95Ma(millions d'années), ne montrent que peu de différences avec les poulpes actuels.
L'attribution de ces genres à la famille des Palaeoctopodidae ne fait pas consensus parmi les spécialistes, en particulier pour les trois derniers de la liste.
Coleoidea

Lasous-classedesColeoidea, oucoléoïdesen français, fait partie de l'embranchementdesmollusqueset de la classe descéphalopodes.  Elle est apparue auDévonienet elle est toujoursactuelle. L'ordre desBelemnoideaest un groupe fossile important.
Le corps des Coléoïdes est essentiellement composé de parties molles. Lesfossilesde corps de Coléoïdes sont donc très peu conservés. La plupart du temps, seuls les vestiges de lacoquille des mollusqueset les becs sont conservés, les espèces sont donc identifiées avec ces seuls fossiles. Les scientifiques tentent de déduire la forme de ces animaux en supposant que les formes sont semblables si les biotopes des formes fossiles et ceux des Coléoïdes actuels sont identiques.
L'histoire évolutive des Coléoïdes est très mal comprise en raison notamment du manque de fossiles, cependant en 2010 les recherches reposent aussi sur les analyses génétiques comme laphylogénie moléculaire. Plusieurs hypothèses sont discutées mais autant le taxon des Céphalopodes est jugémonophylétiquepar les scientifiques, autant les ordres qui composent les Coléoïdes sont soupçonnés d'êtreparaphylétiques. Les seuls dépôts où l'on trouve en abondance des fossiles bien conservés sont ceux d'Allemagne:Solnhofen,Holzmadentous deux datés de 150Ma, et celui deHajoulaauLibandaté de 100Ma. Ces courts aperçus de l'histoire ne permettent pas de se faire une idée précise de l'évolution et les progrès dans la connaissance se feront surement par la génétiques, cependant il semble que les Coléoïdes se sont différenciés de leurs ancêtres mollusques avec la condensation des organes de la partie antéro-postérieure et un allongement de la partie dorso-ventrale. Le pied s'est modifié en un ensemble complexe de tentacules. Les organes des sens sont très développés, y compris les yeux, étonnamment semblables à ceux des vertébrés. La coquille a fortement régressé, devenant une fine structure interne, translucide voire transparente, la plume, qui soutient le manteau du calmar et sert de support de fixation des muscles.
Les plus anciens fossiles connus en 2010 sont datés duMississippien, une sous-période duCarbonifère, il y a environ 330MA. Certains fossiles duDévonienpourrait être également des Coléoïdes, cependant des doutes subsistent.
Les fossiles du Carbonifère montrent déjà une grandediversité. Bien que les Bélemnites soient classiquement classées avec eux pour des raisons morphologiques évidentes, certains fossiles suggèrent que la différenciation entre ce groupe et les autres coléoïdes pourrait être en fait être très ancienne et dès lors ceux-ci ne devrait pas être inclus dans ce groupe.
SelonWorld Register of Marine Species(23 décembre 2013):
Les Coléoïdes ont un corps mou et un squelette interne réduit voire absent.
Ce squelette est en trois parties :
Ils sont des nageurs endurants. La coquille qui a régressé en forme de plume ou d'épée est une lamelle chitineuse (plume). Les ventouses sont munies de crochets. Ils vivent et chassent en banc.
On dénombre 22 familles, dans lesquelles se rangent près de 375 espèces.
Requin-corail

Triaenodon obesus
LeRequin-corailouRequin à pointes blanchesouRequin à pointes blanches du lagonouRequin à ailerons blancs(Triaenodon obesus) est uneespècedepoissonsde lafamilledesCarcharhinidae. C'est la seule espèce du genreTriaenodon.
Compte tenu de la multiplicité desnoms vernaculairesce requin ne doit pas être confondu avec leRequin à pointes blanches de récif(Carcharhinus albimarginatus) appelé égalementRequin à pointes blanches ou Requin à pointes blanches de récifou avec leRequin longimane(Carcharhinus longimanus) appelé égalementRequin à ailerons blancs du large.
Triaenodon: du grec "triainia" trident et "odous"dent.
Obesus : sens premier du latin "maigre".
La taille maximale des adultes atteint 213cmpour un poids de 18kg. Le dos est brun gris et le ventre est gris pâle ou argenté. Les extrémités des deuxnageoires dorsaleset de la caudale sont blanches, d'où l'un des noms vernaculaires, le Requin à pointes blanches du lagon. Ce requin a en moyenne 3 000 dents. Chacune d'entre elles se renouvellent généralement tous les trois jours. Il a une telle souplesse qu'il peut se faufiler à travers les branches acérées de certains coraux et ce sans aucune égratignure.
Sa silhouette est très allongée. Son museau est court et arrondi. Son œil est ovale et vert.
Il peut rester immobile sans s'asphyxier.
Cette espèce peuple laMer Rouge(où c'est le plus commun des requins) et l'Indo-Pacifique(où c'est peut-être le plus commun des requins des récifs coralliens).
Cette espèce vit en général sur les versants externes des récifs à des profondeurs comprises entre la surface et une quarantaine de mètres. Parfois, dans la journée, elle fait la sieste sur le sable ou dans une grotte.
De nature casanier et timide, le Requin corail est inoffensif pour les plongeurs.
Ce requin se nourrit surtout d'animaux de typebenthoscomme lespoissons, lescrustacéset lesoctopodaqu'il chasse généralement de nuit ou tôt le matin. Il chasse parfois les poissons en meute déchaînée.
Le Requin-corail a une durée de vie de 25 ans, il devient mature à l'âge de 5 ans. Le mâle mord la femelle pour la maintenir et introduit un organe copulateur dans son ouverture génitale. La femelle met bas une portée de un à cinq petits qui mesurent en moyenne 50cmà la naissance. C'est un poissonvivipare. La durée degestationn'est pas connue.
Le requin à pointes blanches, comme un grand nombre d'espèce de requins des eaux côtières, est victime d'unesurpêchequi entraîne le déclin de sa population. Souvent on ne les pêche que pour leurs nageoires, le reste de l'animal étant rejeté à la mer.
Pieuvre aux anneaux bleus

Hapalochlaena maculosa
Lapieuvre(oupoulpe)à anneaux bleus(Hapalochlaena maculosa) est uncéphalopodede lafamilledesOctopodidae. On la trouve notamment sur les côtes de l'Australie, où elle est réputée pour son venin extrêmement dangereux.
Hôte des eaux tropicales des océansIndienetPacifique, le poulpe à anneaux bleus ne pèse qu’une cinquantaine de grammes, pour une taille comprise entre 10 et 15cm. Le manteau (« tête ») mesure autour de 5cm, avec une pointe sur le sommet. Ses tentacules aux anneaux bleus, devenant phosphorescents avant l’attaque, ne dépassent pas la dizaine de centimètres. La couleur générale de la robe est généralement beige ou jaune pâle, mais variable : comme de nombreux céphalopodes ce poulpe peut modifier sa couleur à volonté pour se dissimuler. Ainsi, les anneaux bleus n'apparaissent qu'en cas de stress ou de menace, et sont destinés à prévenir un prédateur potentiel de la dangerosité de l'animal.
On trouvela pieuvre à anneaux bleusprincipalement sur les côtes du sud-est de l'Australie, notamment au sud de laGrande Barrière de corail, mais elle est aussi observée enNouvelle-Calédonieet occasionnellement sur plusieurs autres récifs dubassin indo-pacifique.
Elle habite toutes sortes de milieux coralliens (sable, coraux, rochers, herbiers…) où elle est facilement observable car, ainsi que la plupart des animaux très venimeux, elle n'est pas craintive. Elle se rencontre entre la surface et 55mde fond.
Ce poulpe se nourrit surtout de crustacés et autres invertébrés (crevettes, crabes, mollusques...) et de petits poissons. Il utilise un venin « de chasse » pour tuer ses proies, et un autre venin « de défense » contre les prédateurs, beaucoup plus puissant.
Malgré sa petite taille, il est l'un des seulscéphalopodescapables de tuer un humain.
Sonvenin, d’origine salivaire,  agit en quelques minutes et provoque une détresse respiratoire grave. Cette neurotoxine, initialement appelée « maculotoxine », a depuis été identifiée à latétrodotoxine.
En cas de morsure, le traitement recommandé est l'immobilisation, désinfection, glaçage, et surtout l'évacuation en urgence vers un centre médical.
La victime pouvant présenter à tout moment un arrêt respiratoire terminal, les secouristes doivent être capables d’effectuer une respiration artificielle.
Le genreHapalochlaenacomporte quatre espèces très similaires, souvent regroupées improprement sous le terme « pieuvre aux anneaux bleus » :
सन्नाक्जी

सन्नाक्जीएक ज़ायकेदारकोरियाईव्यंजन है। इसे बनाने के लिए सजीवअष्टबाहुको छोटे-छोटे टुकड़ों में काटते हैं। फिर इस कच्चे मांस मेंतिलएवंतिल का तेलमिला कर परोसते हैं। काटे जाने के बावजूद अष्टबाहु के अवशेष लंबे समय के लिए कुलबुलाहट करते हैं, जिससे इस पकवान को खाने का मज़ा बढ़ जाता है। गले से उतरते समय खाने वाले को ऐसा प्रतीत होता है जैसे यह अवशेष उससे लड़ रहे हों।
नीलचक्री ऑक्टोपस

नीलचक्री ऑक्टोपस(Blue-ringed octopus) तीन या चारऑक्टोपस(अष्टबाहु)जातियोंका एक समूह है जोहिन्दवप्रशांत महासागरमें रहते हैं। इनके शरीर पर पीली त्वचा पर काले और नीले रंग के छल्ले बने होते हैं जिनके बीच भूरा रंग होता है। उत्तेजित होने पर बीच का भूरा रंग गाढ़ा हो जाता है और छल्ले जगमगाते हुए लगते हैं। नीलचक्री ऑक्टोपस १२ से २० सेमी (५ से ८ इंच) के आकार के होते हैं। अपने छोटे आकार और निर्मल स्वभाव के बावजूद यह बहुत ही विषैले होते हैं और मनुष्यों को इनसे बहुत ही सावधानी बरतने की चेतावनी दी जाती है। इनका प्रमुख ग्रासकेकड़ेऔर झींगे होते हैं।
चिप और पोटेटो

चिप और पोटेटो(अंग्रेज़ी:Chip and Potato) एकब्रिटिश-कनाडाईएनिमेटेड टेलीविजन सीरीज है। यह फिल्मवाइल्डब्रेन स्टूडियोऔरडैरल मैक्वीनद्वारा बनाया गई है। इसका प्रसारणफैमिली जूनियरसे 15 अक्टूबर 2018 से शुरू हुआ था।
सीरीजपगचिप और सफेदचूहापोटेटो के एक मित्रता के बारे में है।
कॉमन सेंस मीडियाने सीरीज को 5 में से 4 तारा दिए।
Rumah Gurita

Rumah Guritaadalahfilm hantuIndonesiatahun2014. Film ini dibintangi olehShandy Aulia,Boy William,Kemal Palevi, danMaria Sabta. Film ini diangkat dari salah satu urban legend Rumah Gurita yang berada di Bandung.
Gala premiere film ini pada 25 Oktober 2014, sedangkan mulai tayang di seluruh bioskop Indonesia mulai 30 Oktober 2014, pada Halloween Eve.
Selina (Shandy Aulia) adalah seorang gadis yang hanya ingin punya kehidupan normal. Tapi sejak dia lahir, Selina mempunyai kemampuan yang membuatnya ketakutan yaitu indra keenamnya. Hal ini membuatnya sering dipandang aneh dan dikucilkan oleh lingkungannya, termasuk kakak dan kakak iparnya yang sering memintanya untuk pindah dari rumah mereka.
Setelah diputuskan oleh pacarnya dan dipermalukan oleh teman-temannya sendiri, Selina memutuskan untuk mulai kehidupan baru di Bandung. Ketika Selina pindah ke rumah warisan orang tuanya yang ada di Bandung, ternyata rumah itu terkenal dengan sebutan Rumah Gurita. Patung gurita raksasa yang ada di atap, nomor rumah 666 dan desain interior yang aneh membuat Selina tidak nyaman di rumah itu.
Rio (Boy William), tetangga yang sudah lama tinggal di depan rumah tersebut, mengatakan kalau tidak ada yang perlu ditakuti. Berita yang beredar kalau rumah itu adalah rumah Setan hanyalah rumor. Tapi Selina tahu dia tidak sendirian di sana.
Film ini diproduksi oleh Hitmaker Studios yang juga anak dari Soraya Intercine Films. Film yang disutradarai oleh Jose Poernomo ini melakukan proses syuting selama 1 bulan. Sama seperti film-film Hitmaker Studios sebelumnya, Shandy Aulia lah yang didapuk sebagai pemeran utama yang akan berperan sebagai Selena yang juga ditemani oleh Boy William, Kemapl Palevi, dan Maria Sabta. Film ini merilis Trailer pada 1 September 2014. Film ini dirilis pada 30 Oktober 2014 bertepatan dengan Halloween Event. Hitmaker merilis 2 poster, yang pertama character Shandy Aulia, dan yang kedua adalah Official posternya. Film "Rumah Gurita" adalah film pertama Indonesia yang memadukan genre Romantis dan Horor pada era 1960-an.
Rumah Gurita, nyatanya terletak di kecamatan Sukajadi, Bandung. Dan sesuai dengan sebutannya, di bagian atas rumah ini memang terdapat sebuah patung Gurita raksasa yang dipercaya sebagian warga disana sebagai simbol geraja setan atau pemujaan sesat. Menurut berbagai informasi yang beredar rumah tersebut dibangun pada tahun 1980an dan pemiliknya bernama Frans Halimawan.
Kesatuan Gurita

Kesatuan Guritamerupakan unit pasukanTNI Angkatan Lautyang bermarkas diJakarta. Tugas khususnya menjadi pasukan anti-terorisme lepas pantai seperti di kapal maupun fasilitas pengolahan minyak lepas pantai. Unit pasukan ini direkrut dariKorps Marinir Indonesia.
Gurita pasifik utara

Gurita Pasifik Utara(Octopus dofleini) adalah salah satu mahluk laut terbesar diSamudra Pasifikutara dan barat laut,kepulauan Aleutian–JepanghinggaCalifornia Selatan–Alaska. Berat 10kg – 50kg (22-110lbs) dan panjang 3-5 meter (9.75-16ft). Umur rata-rata 3-5 tahun. Gurita pasifik terbesar tangan/tentakel dapat mencapai 10 meter (33-60ft) dan berat 272kg (600lbs). Merupakan hewan tak bertulang belakang (Invertebrata) dan pemakan daging (Karnivora) terbesar yang pernah ada.
Berkepala bulat dan berwarna cokelat kemerahan. Seperti gurita lainnya untuk menyamar dan melindungi diri, gurita pasifik memakai sel pigmen khusus di kulitnya untuk mengubah warna dan tekstur kulit menyerupaikarang, tanaman laut, dan batu.
Gurita pasifik tidak memiliki musim kawin yang spesifik dan bisa melakukan perkawinan kapan saja. Gurita pasifik betina dapat menghasilkan telur berjumlah 100.000 butir telur. Gurita betina cukup lama untuk mengurus telurnya dan selama itu tidak makan berbulan-bulan kemudian mati. Telur-telur gurita pasifik memerlukan waktu sekitar 3-12 bulan untuk menetas di mana semakin hangat suhunya, semakin cepat pula telur-telur itu menetas.
Gurita pasifik memerlukan makanan yang cukup untuk tumbuh hingga 1.8% berat badannya tiap hari. Dapat makan hingga 8kepitingtiap hari. Dapat tumbuh 3.58kg (7.89lbs) dalam 130 hari. Makanan favorit adalahkepiting,remis,ikan,cumi-cumi, lobster, dan kepalamackerel. Dan terkadang gurita pasifik menyerang dan hiu. Gurita pasifik memiliki mulut yang tajam dan mirip paruh untuk melubangi dan mengoyak daging juga dilengkapi racun untuk melumpuhkan mangsanya.
Paul si Gurita

Paul si Gurita(bahasa Inggris:Paul the Octopus, menetas bulanJanuari2008- mati26 Oktober2010) adalah seekorguritayang tinggal di sebuahakuariumdiSea Life Centres,Oberhausen,Jerman. Gurita ini mulai terkenal karena ia berhasil menebak seluruh pertandingansepak bolakhususnya untukTimnas JermandiPiala Dunia FIFA 2010. Sejak Timnas Jerman kalah dariSpanyol, nama Paul semakin dikenal masyarakat dunia karena tebakannya selalu tepat. Namun, Paul pernah salah menebak pada pertandinganFinal Euro 2008antara Spanyol melawan Jerman. Paul memilih Jerman, tetapi akhirnya Spanyol memenanginya. Selain itu, padababak penyisihan grupantara Jerman melawanKroasia, ia memilih Jerman, tetapi hasilnya Kroasia memenangi pertandingan dengan skor 2-1.
DalamFinal Piala Dunia 2010antaraBelandamelawan Spanyol, ia memilih Spanyol sebagai pemenang.Akhirnya, Spanyol menjuarai Piala Dunia, dan prediksi Paul-pun kembali benar.
Pada tanggal 26 Oktober 2010, Paul menghembuskan napas terakhirnya di Sea Life Centres, Oberhausen, Jerman, karena faktor usia.Paul diprediksi meninggal sebelum pagelaranEuro 2012dimulai, karena pada umumnya gurita tidak bisa hidup lebih dari tiga tahun.
Octopoda

OctopodaLeach, 1818è unordinedimolluschicefalopodi, noti comunemente comepolpiopiovreed erroneamente (sotto l'aspetto zoologico)polipi.
Tutte le specie di polpi possiedono 8 braccia (in rare occasioni sono poche più o meno), che non sono itentacoli, dei quali sono invece dotati i calamari. Ogni braccio è provvisto diventose, sono in genere due file, ma nel caso di alcune specie (come l'Eledone moschatae l'Eledone cirrhosa) può essere anche una singola fila. 
I polpi sono provvisti di un becco corneo simile a quello deipappagalli. A eccezione di alcune specie, i polpi hanno una membrana (più ampia nelle specie abissali) tra un braccio e l'altro.
Lalivreaè molto variabile, essa può cambiare in pochi secondi, grazie a numerosicromatoforinella pelle. Dunque sono tra gli animali più abili neltravestimento e mimetizzazione. Tuttavia le specie delsottordineCirrina(le specie abissali, comeOpisthoteuthis californiana) non sono molto abili nel cambiare colore.
In generale, la livrea è solitamente rossa, rosa, gialla, grigia, marrone. Nelle specie velenose come quelle del genereHapalochlaena, diventa molto variopinta se qualcosa si avvicina all'animale. 
Gli occhi sono spesso piuttosto grandi e la pupilla è solitamente orizzontale.
Essendo del tutto privi di conchiglia, riescono ad assumere varie forme per riuscire a passare pressoché in qualsiasi spazio.
Le specie più grandi appartengono al genereEnteroctopus, di cui la più grande è la specie tipoE. dofleini, che arriva eccezionalmente a una lunghezza di 4-5me a un peso anche di 15kg. Un'altra specie abbastanza grande è l'Haliphron atlanticus, lungo 3,5 m e pesante fino a 7 kg.
Tra le specie più piccole troviamo quelle del genereBenthoctopus(da 30 a 58mm) eThaumoctopus mimicus(massimo 60cm).
Non tutte le specie di polpi presentano uno spiccatodimorfismo sessuale. Però è molto evidente nelle specie della superfamigliaArgonautoidea, comeArgonauta argo, dove le femmine sono parecchie volte più grandi dei maschi e a volte posseggono una conchiglia. Altre specie dove le femmine raggiungono dimensioni maggiori sono quelle del genereEledone.
Tuttavia, in alcune specie, sono i maschi a essere notevolmente più grandi, nel caso delle specie del genereOctopuse diversiCirrina, quali iGrimpoteuthiseOpisthoteuthis californiana, dove i maschi hanno anche un numero maggiore di ventose.
Si possono distinguere i sessi anche guardando i tentacoli. I maschi posseggono un tentacolo più lungo degli altri (generalmente è il terzo) usato per la riproduzione.
L'ordine è suddiviso in duesottordini,CirrataeIncirrata, che si distinguono per la presenza di filamenti ocirrinelleventose, così come di alette natatorie sul mantello.
NelMar Mediterraneosono presenti le seguenti specie:
Enteroctopus dofleini

Ilpolpo del Pacifico(Enteroctopus dofleini(Wülker, 1910)), conosciuto maggiormente comepolpo gigante del Pacifico, è un grossocefalopodedellafamigliadegliEnteroctopodidi.Vive lungo le coste delNordpacifico, a profondità di circa 65 metri, ma lo si incontra anche in acque più basse o a profondità maggiori. È ritenuta la specie più grande dipolpo: ne è stato, infatti, rinvenuto un esemplare vivo del peso di 71 kg. Un altro contendente per questo titolo è ilpolpo a sette tentacoli, di cui è stata ritrovata una carcassa del peso di 61 kg, ma che da vivo è stato stimato pesasse 75 kg.
L'epiteto specificodofleinifu scelto da Gerhard Wülker in onore dello scienziato tedescoFranz Theodor Doflein.
Il polpo gigante del Pacifico si distingue dalle altre specie per le maggiori dimensioni. Gli adulti pesano intorno ai 15 kg e sono lunghi mediamente 4,5 metri. Ilmantellodel polpo ha forma sferica e comprende quasi tutti gli organi più importanti. La pelle è rugosa ed è ricoperta da piccole sacche dipigmento, dettecromatofori, che consentono all'animale di cambiare colore a seconda dell'ambiente circostante (mimesi). Possiede inoltre un forte becco nel cavo orale che gli consente un'efficace predazione di crostacei molluschi e pesci.
Malgrado le grandi dimensioni, il polpo gigante vive solo 4/5 anni. Per ovviare alla brevità del suo ciclo vitale è molto prolifico. Le femmine depongono fino a 100 000 uova e muoiono alla loro schiusa. I piccoli sono grandi solo quanto un chicco di riso e solo in pochissimi arriveranno all'età adulta. Durante la riproduzione, il polpo maschio deposita unaspermatofora(o sacca dello sperma) lunga più di 1 metro. Spermatofore così lunghe sono tipiche dei polpi del genereEnteroctopus.
Questa specie si nutre di piccoli crostacei e bivalvi. Le prede vengono afferrate con le ventose e poi frantumate con il robusto becco dichitina. Deposita i resti non commestibili delle sue prede all'entrata della sua tana (una grotta sul fondale) nella quale si nasconde dai suoi nemici.
Il polpo gigante costituisce un'importante fonte di cibo per vari mammiferi e pesci marini come lafoca comune, lalontra marina, ilcapodoglioe alcuni squali. A volte, in cattività, è stato visto difendersi dallospinarolo(cosa che si presume possa succedere anche in natura). Negli Stati Uniti viene inoltre pescato attivamente anche dall'uomo.
Lalista rossa IUCNclassificaEnteroctopus dofleinicomespecie a rischio minimo(Least Concern).
Cirrata

Cirrata(oCirrina) è unsottordinedimolluschicefalopodicoloidei. Rappresentano uno dei due sottordini degliOctopoda. Questo sottordine raggruppa molte speciepelagichee di profondità.
I Cirrata si distinguono dagliIncirrata, l'altro sottordine degli Octopoda, per la presenza di filamenti ocirrinelleventose, così come di alette natatorie sul mantello.
Le capacità natatorie dei Cirrata hanno contribuito alla loro diffusione in tutti i mari del pianeta dove costituiscono la maggioranza delle specie di Octopoda abissali, mentre gli Incirrata vivono più spesso nei mari poco profondi ed hanno uno stile di vitabentonico.
Il sottordine comprende due superfamiglie e diverse famiglie:
Octopodoidea

Octopodoidea(A. d'Orbigny, 1839) è unasuperfamigliadimolluschicefalopodidell'ordineOctopoda(sottordineIncirrata).
Le precedenti classificazioni suddividevano gli octopodi incirrati in cinque raggruppamenti: la superfamiglia pelagicaArgonautoidea, tre famiglie pelagiche gelatinose (Amphitretidae, Bolitaenidae, Vitreledonellidae) e la famigliaOctopodidae, che includeva tutti gli incirratibentonici; questa era a sua volta suddivisa in quattro sottofamiglie (Octopodinae, Eledoninae, Bathypolypodinae e Graneledoninae), definite in base alla presenza o all'assenza di unatasca del nero, e alla disposizione uniseriale o biseriale delleventose. Recenti evidenze indicano però che la famiglia Octopodidae così intesa èparafileticae che le sottofamiglie riconosciute in precedenza non riflettono la realtà evolutiva ricavabile dai datifilogenetici molecolari.
Le analisi molecolari hanno portato al riconoscimento di seicladi, a cui viene attualmente assegnato il rango di famiglie a sé stanti, che insieme formano la superfamiglia Octopodoidea.
La superfamiglia comprende pertanto le seguentifamiglie:
Eledone moschata

Ilmoscardino(Eledone moschata(Lamarck, 1798) è unmolluscocefalopodeappartenente alla famigliaEledonidae.
Simile alpolpo, presenta una testa più piccola del corpo con occhi sporgenti. Le otto braccia hanno una sola fila diventose. Colorazione grigio-bruna. Lunghezza media: 15–20 cm.
Viene utilizzato in cucina come il polpo, ma la carne è meno pregiata.
Proteroctopus ribeti

Ilproteroctopus(Proteroctopus ribeti) è unmolluscoestinto, appartenente aicefalopodie probabilmente imparentato con i polpi (Octopoda). Visse nelGiurassico medio(circa 165 milioni di anni fa) e i suoi resti fossili sono stati ritrovati inFrancia, nel ben notolagerstättediLa Voulte-sur-Rhône.
Descritto nel1982, l'unico fossile diProteroctopusè molto importante perché ha consentito di retrodatare di molti milioni di anni l'apparizione dei polpi nella documentazione paleontologica. L'aspetto di questo animale doveva essere già molto simile a quello delle forme attuali. La descrizione ad opera di Bernard Riou ha permesso inoltre di trarre fondamentali conclusioni riguardo all'evoluzionedei polpi e alla loro effettiva parentela con icalamari: come questi ultimi, infatti,Proteroctopuspossedeva lepinnenatatorie. Questi fossili sono eccezionalmente rari, dal momento che i polpi e i calamari sono composti esclusivamente da parti molli.
In seguito, nel2000, è stato descritto un altro animale, denominatoPohlsepia mazonensis, risalente alCarboniferosuperiore (circa 300 milioni di anni fa) e probabilmente imparentato con i polpi.
È probabile cheProteroctopus, al contrario di molte forme attuali, fosse un animale che nuotava attivamente in mare aperto (necto-epipelagico). Nel giacimento a conservazione eccezionale di Voulte-sur-Rhône sono stati ritrovati altri molluschi cefalopodi a corpo molle, comeVampyronassaeRhomboteuthis.
〜特命!沿線ご案内係〜「西武鉄道駅員タコちゃん」

〜特命!沿線ご案内係〜「西武鉄道駅員タコちゃん」（とくめい・えんせんごあんないがかり・「せいぶてつどう・えきいん・タコちゃん」）とは、西武鉄道が沿線PRの一環として企画したキャラクターと、それを題材にしたアニメーションである。
「タコちゃん」は西武新宿線・田無駅勤務という設定になっている。これは田無駅のある西東京市にシンエイ動画のオフィスが所在していることにもちなんでいる。西武鉄道とシンエイ動画はこの沿線内での地域活性化のために「タコちゃん」を広く沿線案内やイベントに活用していく。
「タコちゃん」こと田子明（たご・あきら　心理学者・作家の多湖輝とは同姓同名異字の別人）は、2011年、自らあこがれていた西武鉄道に入社し、社員研修後田無駅に配属された。しかし、あこがれていた駅員の仕事に奮闘するも、失敗が多く常に上司に厳しくしかられたりする。
「タコちゃん」は顔が蛸によく似ていること、また名前の「田子」から付けられている。
Gurita

Guritautawasotong krétayaiku kéwanmoluskasakakelasKapalapada(sikil kéwan ana ing endhas), ordhoAsthapada(Octopoda). Kéwan iki habitaté ya iku ing trumbu karang ingsamodra.Gurita iku ana 289 spésies (sapratelon saka total spésieskelasKapalapada).Gurita ing basaInggrisjenengéoctopus. Tembung iki dijupuk sakabasa Yunani: Ὀκτάπους, kang tegesé sikil wolu.
Gurita duwé wolung lengen (dudu téntakel) karo piranti nyedhot kang wujud bunder-bunder nyengkuwung kang ana ing lengen kang obah ing dhasar sagara lan nangkep mangsa.Lengen gurita iku strukturhidrostat muskulèrkang mèh kabèh saka lapisan otot ora balungé.Ora kaya kéwanKapalapadaliyané, akèh-akèh gurita saka subordhoIncirrataduwé awak saka otot lan ora duwébalungnjero. Gurita ora duwé thothok kang bisa nglindungi kaya dénéNautiluslan ora duwé thothok njero utawa balung kaya tasotonglannus.Pérangan kang atos saka gurita ya iku cucuk kang digunakaké gawéuwangkanggo matèni mangsa lan nyokot dadi cilik-cilik.Awaké kang lentur banget nggawé gurita bisa nyesepaké awak ing celah watu-watu kang ciyut ing dhasar sagara, mligi nalika lumayu saka iwak pamangsa kaya welut laut pelus.Gurita kang kurang dikenal wong ya iku saka subordhoCirratakang duwé sirip loro lan thothok njero.Gurita duwé umur kang rélatif singkat lan ana uga spésies kang mung urip nem wulan. Spèsiès kang luwih gedhé kaya ta gurita raseksa pasifik lor kang boboté tekan 40 kilogram bisa urip tekan limang taun ing kondhisi lingkungan kang cocog.
Gurita ikukéwankang paling pinter dibandhingnainvertebrataliyané. Kapinteran gurita asring gawé dhébat para ahlibiyologi. Kasil pacoban nggolèk dalan ing njero reruwedan (labirin,maze) lan mecahaké prakara nuduhake yèn gurita duwé daya éling kang suwé lan sadhéla.Nanging urip gurita kang sadhéla nggawé ngèlmu kang disinaoni saka gurita ora bisa akèh.Gurita duwé sistem sarap kang komplèk. Rong pratelon saka sèl sarap ana ing tali sarap kang ana ing wolung lengené, lengen gurita bisa obah-obah rèflèk kang rumit.
Gurita asring dicekel digawé pakan, diingu ing akuwariyum dadi sepèsimèn tumrap dedelengan, utawa gawé kéwan ingon.
Gurita minangka panganan

Manungsa ing sawetara budaya mangangurita. Tangan lan kadang bagean awak liyane disiapake kanthi macem-macem cara, asring beda-beda miturut spesies lan / utawa geografi.Gurita kadang dipangan utawa disiapake kanthi nyata, praktik sing kontroversial amarga ana bukti ilmiah yen gurita ngalami rasa nyeri .
Paul si Gurita

Paul si Gurita(Inggris:Paul the Octopus, netes ing wulanJanuari2008-pejah26 Oktober2010) inggih punika kéwanguritaingkang manggén ingakuariumingSea Life Centres,Oberhausen,Jerman.Paul kawentar amargi kawasisanipun anggénipun ngramal asil adu tandhingPiala Donya 2010ingAfrika Kidullan sadaya ramalanipun nalika samanten leres sadaya.Sasampunipun ngramal kanthi trep asil adu tandhing tim nasionalJerman, Paul ngramal manawiSpanyolbadhé ngalahakenWalandaing final Piala Donya 2010 wau.Predhiksi saking Paul dados prastawa ingkang paling dipuntengga nalika badhé wonten adu tandhingWalandalanSpanyolingStadion Soccer City,Johannesburg,Afrika Kidul.Kéwan punika dipunanggep minangka kéwan ingkang ajaib lan sakti amargi saged mredhiksi kanthi akurat.Nalika samanten, nalika dipundamel kalih piliangendèraSpanyollan gendèraWalanda, lan prastawa kasebat dipuntayangaken déning stasiuntélévisiing saindhenging wewengkonÉropah, Paul langsung milih Spanyol minangka juwara adu tandhing wau.
Nalika tanggal26 Oktober2010, Paul pejah ingSea Life Centres,Oberhausen,Jerman, amargi faktor umur.
San-nakji

San-nakji(산낙지) yaiku macem-macem olahan mentah sing digawe sakaguritalengen dawa (gurita minor), spesies gurita cilik sing diarani nakji ing basa Korea lan kadang dijarwakake dadi "gurita bayi" amarga ukurane cukup cilik dibandhingake gurita raksasa (Enteroctopus dofleini).Gurita paling asring dipateni sadurunge dipotong cilik-cilik lan disajikake, kanthi aktivitas saraf ing tentakel gurita nggawe potongan-potongan kasebut obah ing piring nalika disedhiyakake.Sistem saraf gurita sing kompleks banget, kanthi rong pertiga neuron sing dilokalisasi ing tali saraf ing tangane, ngidini gurita nuduhake macem-macem tumindak refleks sing tetep sanajan ora ana input saka utek.Kurang umume, gurita langsung dipangan kabeh. Piring kasebut disiram minyak wijen lan wiji wijen panggang.
Lengen

Sajeroninganatomi,lengeniku sakaanggota badan ndhuwurkéwansikil loro. Istilah iki bisa dipigunakaké kanthi analogi kanggo struktur liya, kaya siji saka pasangan anggota badan ndhuwur kéwan sikil papat, utawa lengengurita.
Ingprimata, lengen ngalami adhaptasi yaiku kanggo mènèk lan pagawéan trampil liyané. Sendhi ingbahungidinaké lengen bisa obah sajeroning babagan mubeng kang amba, sauntara anané loro balung lengen ngarep kang bisa silih ngubengi ngidinaké jinis obahan tambahan liya.
Paulus

PaulutawaPaulusiku jeneng pisanan kang populèr. Jeneng iki asalé sakaPaulos(basa Yunani). Sajeroningbasa Latin, Paulus iku jeneng mburi kulawarga, ora tau dadi jeneng ngarep. Sajeroningbasa Inggris, Paulus karanPaul.
Sapérangan tokoh wigati kang migunakaké jeneng Paulus:
Paulusiku jeneng saka enemPausGréja Katulik Roma:
Yohanes Paulusiku jeneng saka loroPausGréja Katulik Roma:
문어목

문어목(文魚目) 또는팔완목(八腕目)은두족류에 속하는 분류군이다. 다리가 네 쌍이다.
이 목은 약 300종으로 구성되어 있으며 오징어, 갑오징어, 노틸로이드와 함께 두족류 강으로 분류된다. 다른 두족류와 마찬가지로 문어는 팔다리의 중심점에 두 개의 눈과 부리가 있는 좌우 대칭을 이루고 있다. 부드러운 몸체는 모양을 근본적으로 바꿀 수 있어 문어가 작은 틈을 통해 비집고 들어갈 수 있다. 그들은 헤엄칠 때 뒤에 있는 8개의 부속기관을 따라간다. 사이펀은 물을 방출하여 호흡과 이동에 모두 사용된다. 문어목은 복잡한 신경계와 뛰어난 시력을 가지고 있으며 모든 무척추동물 중에서 가장 지능이 높고 행동이 다양하다.
문어목은 산호초, 원양 해역, 해저 등 바다의 다양한 지역에 서식한다. 일부는 조간대에 살고 다른 일부는 심연 깊이에 살고 있다. 대부분의 종은 빠르게 성장하고 일찍 성숙하며 수명이 짧다. 대부분의 종에서 수컷은 특별히 개조된 팔을 사용하여 정자 다발을 암컷의 외투강에 직접 전달한 후 노화되어 죽고, 암컷은 수정란을 굴에 낳고 부화할 때까지 돌보다가 똑같이 죽는다. 포식자로부터 자신을 방어하기 위한 전략에는 잉크 배출, 위장 및 위협 표시 사용, 물 속으로 빠르게 분사하여 숨는 능력, 심지어 속임수까지 포함된다. 모든 문어목은 독성이 있지만, 인간에게 치명적인 것으로 알려진 것은 푸른고리문어뿐이다.
문어는 노르웨이의 크라켄, 아이누의 아코로카무이, 고대 그리스의 고르곤과 같은 바다 괴물로 신화에 등장한다. 세계 여러 지역, 특히 지중해와 아시아 바다에서 인간이 먹고 진미로 간주한다.
문어

문어(文魚;학명:Enteroctopus dofleini)는문어과에 속하는연체동물이다. 둥근 머리 모양의 몸체에 두 눈이 있고 빨판이 달린 8개의 다리가 입 주변에 달려 있다. 약 300종이 있으며,문어목(Octopoda)은오징어,갑오징어,앵무조개목(nautiloids)이 속한두족강으로 분류된다.대왕문어,큰태평양문어라고도 한다.
문어는 지역에 따라대문어,대팔초어,물낙지등으로 불린다. 문어는 중세 국어에서 ‘믠어’라고 불렀다. 한자 표기 文魚는 ‘믠어’를 한자로 빌려적은취음이고, 한문으로는 팔초어(八梢魚)로 불렸다.
문어는 다리길이 4.3 미터 몸무게 15Kg까지 자라며 수명은 대략 3~5년이다. 봄에서 여름에 걸쳐 수심 40~60 미터 해저에 10만개 이상의 알을 낳으며 산란을 마친 암컷은 6개월여 알을 지키다 죽는다. 살아나는 알은 불과 몇개 밖에 되지 않는다. 오징어와 마찬가지로 짝짓기를 한 후에 수명을 다한다.중국 동해안,한국,일본,캐나다와미국의 서해안 등북태평양연안에서 서식한다.
문어는 먹물 주머니가 있어 위협을 느끼면 먹물을 뿜고 달아난다. 또한 문어의 피부는 주위 환경에 따라 색상을 바꿀 수 있어 이를 이용해 자신을 보호한다.
문어는 신경계가 주로 다리에 있어서 변신을 잘 할 수 있으며, 지능이 매우 높아 화산폭발을 미리 알고 피하는 것으로 알려져 있다. 거울을 보여주었을 때 자기 자신을 차츰 인식하는 것으로 알려져 있다. 한 실험에서는 통 속에 든 먹이(게)를 먹기 위해 뚜껑을 돌려 통을 열었다고 한다.
문어가 도구를 사용하는 장면이 수중카메라로 발견되었다. 문어는코코넛껍데기를 운반해 은신처를 만드는 무척추동물의 첫 사례로 기록되었다.
문어는타우린이 풍부해, 혈액 내콜레스테롤을 낮춰주고 피를 맑게 해 혈관에 탄력을 준다. 간의 해독작용을 도와주어 피로 해소에 좋으며, 심장병과 당뇨 등을 예방해준다. 타우린은 망막의 기능을 도와주어 눈 건강에 좋으며, 단백질이 풍부해 다이어트 식품으로 좋다.
문어는 각종요리에 사용된다. 갓잡은 것을 삶거나 말린 것을 구워 먹는다.경상도에서는차례나제사에 많이 올린다.
문어과에 속하는 다른 종들에는참문어,주꾸미,낙지등이 있다.
한반도의 연안에는 약 50여 종의 문어과 생물이 서식하고 있다.
두족류

두족류(頭足類,영어:cephalopod)는두족강(頭足綱)에 속하는연체동물의 총칭으로, 좌우대칭형이며 몸통이 머리의 위에 붙어있고 머리의 밑에 바로 다리가 존재하는 것을 공통적인 특징으로 하는 동물들을 부류한 것이다. 현재 약 1,000종에서 1,200종 사이가 현존하는 것으로 알려져 있다.
현존하는 두족류는아가미가 한 쌍인갑오징어,살오징어와낙지,주꾸미,문어등의 생물과, 아가미가 두 쌍인앵무조개류로 크게 나뉘며, 이에 속하지 않는 두족류도 일부 있다. 과거에 존재했던 두족류 중 유명한 것은고생대에 존재했던암모나이트와벨렘나이트등이 있다.고생대초기인캄브리아기에 나타나서오르도비스기,석탄기와페름기때 번성했지만, 현재는 쇠퇴해 가는 것으로 추측된다. 껍데기(또는 패각)를 가진것도 있고 없는 것도 있으며 5cm에서 16m까지 크기도 다양하다.
보라문어

보라문어는문어목보라문어과의 품종이다.
일반적인 담요 문어 혹은 보라 담요 문어(Tremoctopus violaceus)는 따뜻한 바다 표층에서 세계적으로 발견되는 Tremoctopodidae과의 가장 큰 문어이다. 이 종의 성적이형 정도는 매우 높으며, 암컷은 2m까지 자르는 반면에 수컷은 약 2.4cm까지 자란다. 최초의 살아있는 수컷 견본은 2002년까지 Great Barrier에서 발견되지 않았다. 수컷과 암컷의 개별 무게는 약 10,000배 차이가 난다.
전장이 50~60cm 정도의 소형 종으로 다소 육질형으로 몸통의 폭은 몸통 길이와 거의 같다. 머리의 동쪽은 거의 평평하고 1쌍의 수공이 있다. 머리 좌우에는 난원형의 눈이 돌출해 있다. 출수기는 넓은 W자형이고 바깥으로 확장된 반원 모양이다. 몸통 내벽에 있는 주머니와 연결되어 있다.
7cm 이하의 수컷과 작은 암컷은 작은부레관해파리의 촉수를 지니고 다니것으로 보고되었다.
이러한 촉수들은 방어 기제를 제공해주고 먹이를 잡는 방법에 도움을 주는 것으로 추축한다. 이러한 메커니즘은 더 큰 크기에서는 유용하지 않을것이며,  이러한 기제가 이 종의 수컷이 왜 작은 지를 설명해준다.
성숙한 암컷의 팔 사이에 있는 물갈퀴는 방어 수단의 역할과 본인을 더 커보이게 하며, 만약 포식자에게 물렸을 경우 쉽게 분리 가능하다.
수컷 보라문어의 세번째 오른팔은 교접완이라 부르는 hectocotylus가 있다. 이는, 팔 사이에 정자가 채워진 주머니를 의미한다.
짝짓기할 준비가 된 수컷은 정자가 채워진 주머니를 파열하면서 팔 안으로 방출한다.
그렇게 수컷은 자신의 팔을 잘라 암컷에게 주게된다. 이때, 짝짓기가 끝난 수컷은 죽을 가능성이 있다.
암컷의 경우 수정할 준비가 되었을 때 사용하기 위해 받았던 팔을 맨틀에 저장하는데, 암컷은 한 번에 다른 수컷들로부터 몇개의 교접완을 받아 저장할 수 있다.
일반적인 담요 문어는 크기가 큰 동물 중에서 높은 수준의 성적이형을 보여준다. 이것이 왜 발전했는 지에 대한 몇 가지 이론이 있다.
첫 번째, 크기가 큰 암컷은 이점이 있다. 크기가 큰 알들을 지니기 위해서는 많은 에너지가 필요하기 때문이다.
두 번째, 암컷이 크게되면 더 많은 알을 나르고 성년까지 살아남을 수 있는 많은 수의 새끼를 낳을 수 있기 때문이다.
반면에, 정자는 많은 양의 에너지나 공간을 요구하지 않는다. 그렇기에 수컷은 커지기 위해서 압력을 직면할 필요가 없다.
일반적인 보라문어의 포식자는 청상어, 참치, 그리고 새치가 있다.
암컷의 경우 그들의 물갈퀴가 있는 담요를 말았다가 펼칠 수 있다. 그들에게 담요는 자신을 더 커보이게하고, 암컷의 경우 담요를 잘라내어 포식자들을 방해하게 만들 수 있다.
수컷 보라문어는 1963년 작은부레관해파리의 침을 사용하는 것으로 처음 관찰되었다. 수컷문어의 등에 해파리의 촉수가 4개 붙어있었다.
보라문어가 그 촉수에 면역을 지니고 있었는지, 아니면 그 촉수가 둔감한 조직에 있었는 지 알려지지는 않았다. 이러한 촉수의 사용은 방어와 공격기제를 동시에 보여준다. 이러한 해파리의 독소는 포식자를 물리칠 수 있지만, 오히려 먹이가 될 수도 있다.
그림포테우티스

그림포테우티스(Grimpoteuthis)는 문어목 우무문어과에 속한 문어이다. “덤보문어”라는 이름으로도 잘 알려져 있는데 이는 각각의 눈 위의 외투막으로부터 뻗어 있는 귀 모양의 지느러미를 가진 모습이 디즈니의 1941년 영화 “덤보”의 주인공인 아기코끼리 덤보와 닮았기 때문이다. 종종 같은 우무문어과의 우무문어와 같은 종이라고 생각하는 사람이 있지만 둘은 엄연히 별개의 동물이다. 17개의 종이 알려져 있고, 먹이로는갑각류,이매패류, 벌레 및요각류가 있다. 그림포테우티스의 평균 수명은 3~5년이다.
위에서 언급한 바와 같이,챌린저 탐사에서 수집된 많은 종이 처음에는Cirroteuthis속과Stauroteuthis속으로 분류되었고 이전에 그림포테우티스속에 분류되었던 몇몇 종은 다른 우무문어과의 속으로 이동하였다. 또한 그림포테우티스 종과 Enigmatiteuthis속의 종을 포함하기 위하여 새로운 과인 Grimpoteuthidae가 제안되기도 하였다. 그림포테우티스 분류 체계에 대한 혼란은 연구에 사용할 수 있는 표본의 질이 낮고 수가 한정되어있기 때문이라고 해석된다.
오피스토테우티스 캘리포니아나

오피스토테우티스 캘리포니아나(Opisthoteuthis californiana)는문어목우무문어과에 속한 문어이다. "플랩잭문어(flapjack octopus)'와 아도라빌리스(adorabilis)로 알려져 있다.
오피스토테우티스 캘리포니아나는 보통 분홍색으로 보이며, 일부 오징어 종에서 발견되는 것과 유사하게 눈 위에 지느러미를 가지고 있다. 그들의 최대 크기는 20cm이다. 오피스토테우티스 캘리포니아나는 다른 문어들처럼 여덟 개의 팔을 가지고 있지만, 우산 모양으로 함께 붙어 있다. 오피스토테우티스 캘리포니아나는 희미한 불빛의 물 속을 이동할 때낙하산모양으로 퍼지는젤라틴모양의 몸을 가지고 있다. 오피스토테우티스 캘리포니아나는 지느러미를 움직이거나, 물갈퀴가 달린 팔들을 움직이거나 , 추진을 위하여 깔때기를 통해 물을 밀어 넣거나, 아니면 세가지를 모두 동시에 이용하여 헤엄친다.
캘리포니아는 태평양 북부와 북동부에 분포하며, 서쪽으로는혼슈중부와오호츠크해에 걸쳐 있으며, 가장 북쪽으로는베링해에 있으며, 동쪽북아메리카 서부 해안을 따라 캘리포니아 유레카 바까지 분포한다(유형 지역, 수심 350m). 종의 깊이는 일반적으로 124에서 823m에 이르지만, 최근의 기록에 의하면 1500m까지 서식할 수 있다.
다른 문어들과 마찬가지로 오피스토테우티스 캘리포니아나는 암컷이 수명이 끝날 때쯤 대량의 알이 아니라 몇년에 걸쳐 한 번에 한 두 개의 큰 알을 낳는 연속적인 산란을 한다. 이 알들은 incirrate문어의 알과는 달리 단단한 겉껍질을 가지고 있으며 어미에 의하여 보호받지 못하고, 부화한 새끼문어들은 직접적인 성장을 하며, 강직증일 가능성이 높다.
성체의 오피스토테우티스 캘리포니아나 암컷은 난소에 약 1400개-2380개의 알을 품고 있으며, 각각의 알은 11mm길이이다. 오피스토테우티스 캘리포니아나의 알 부화 환경은 4°C이다.
오피스토테우티스 캘리포니아나의 짝짓기는 관찰된 적이 없다. 수컷은 전형적인 문어의 hectocotylus가 없는 대신 짝짓기나 경쟁에서의 활용하는 빨판을 가지고 있다. 수컷은 계절에 따라 이동하며, 여름에는 얕은 물에서 발견된다.
오피스토테우티스 캘리포니아나는 우무문어속에 속하는 14종 중 하나이며, 이 종들은 플랩잭데블피쉬로도 알려져있다. 오피스토테우티스 캘리포니아나는 형태학적으로 Opisthoteuthis albatrossi와 매우 유사하며, 같은 종일 수도 있다. 만약 이 두종이 일치하는 종이라면 오피스토테우티스 캘리포니아나와 Opisthoteuthis albatrossi는 동의어가 될 것이다. (후자가 1920년에 처음 기술되었고, 전자는 1949년에 기술되었다.) 이 종은 오피스토테우티스 캘리포니아나의 분포와 겹치면서 북동 태평양에서 발견될 수도 있다. 이 종은 여전히 기술되고 있지만, 언론에서 Opisthoteuthis albatrossi라는 이름이 주어졌다. (발표된 내용이 없기 때문에 아직 유효한 과학적 이항명은 아니다.)
오피스토테우티스 캘리포니아나는요각류,등각류,균류, 그리고 작은새우(크랑고니드, 히폴리티드)를 포함한 작은 강직성/발육성갑각류를 포함하고 있는 것으로 밝혀졌다. 한 오피스토테우티스 캘리포니아나의 관찰에 따르면, 넓은 팔은 작은 갑각류를 잡는 데 사용될 수 있으며, 빨판들은 작은 먹이들은 입쪽으로 이동시키는 역할이다. (심층수 문어에 비하여 상당히 낮은 에너지 소모)
《니모를 찾아서》 속에서 니모의 반 친구 중 한 명인 '펄'(Pearl)은 플랩잭 문어이다. '플랩잭문어 레니'는 어린이 책 플랩잭 문어의 모험에서의 주인공이다. 플랩잭 문어는 《해저를 따라 ABZU》에도 나타난다.
현재, 몬테레이 캐년에서는 오피스토테우티스 캘리포니아나와 유사한 몇몇 설명되지 않은 오피스토테우티스 캘리포니아나(미디어에서 비공식적으로 Opisthoteuthis 'adorabilis'라는 이름이 부여됨)표본과 함께 몬테레이만 수족관 연구소의 과학자들과 함께 연구가 진행되고 있다. 심해 환경을 모방하는 어려움 때문에, 포획된 문어 중 일부는 몇 달밖에 살지 못했지만, 문어에서 나온 알들 중 일부는 1년동안(2015년 기준) 부화하고 있고 아직 부화할 가능성이 있다.
파란선문어

파란선문어는문어목문어과의 연체동물이다. 그것은퀸즐랜드주남부와뉴사우스웨일스주남부의 15m 깊이 조간대 바위 해안과 연안 해역에서 가장 흔하게 발견된다. 몸집은 상대적으로 작으며 외투막은 최대 45mm이다. 성체의 몸길이는 4.5 ~ 5.5cm이다. 작은 크기의 문어이지만, 침샘 등에 '테트로도톡신'으로 불리는 독을 함유하고 있을 뿐더러 그 독성은청산가리의 10배에 가하므로 맨손으로 만질 시에 매우 치명적이다.
अष्टपाद

अष्टपादहा एक आठ बाहू असणारा जलचर प्राणी आहे. याला इंग्लिशमध्ये ऑक्टोपस म्हणतात. अष्टपाद वंशाच्या लहानमोठ्या ५० जाती आहेत. लहानात लहान २.५ सेंमी. व मोठ्यात मोठी ९.७ मी. असते. अष्टपाद उथळ त्याचप्रमाणे खोल पाण्यातही राहातो.
हा प्राणी स्वताला वाचवण्यासाठी शाई सारका एक द्रव्य बाहेर टाकतो.
http://www.marathivishwakosh.in/index.php?option=com_content&view=article&id=4843%3A2010-11-15-06-28-12&catid=2&Itemid=3
Обыкновенный осьминог

Обыкновенный осьминог(лат.Octopus vulgaris) — один из самых распространённых и хорошо изученных видовосьминогов. Распространён вСредиземном мореи вАтлантическом океанеот побережьяАнглиидо береговСенегала.
Длина тела осьминога обыкновенного достигает 25 см. Руки-щупальца гораздо длиннее — 90 см, но могут достигать и 120—130 см. Вес тела до 10 кг.
Рот осьминога несёт две мощныечелюсти, напоминающиеклювпопугая. Вглоткенаходитсярадула(тёрка), позволяющая перетирать пищу. Он обладает восемью щупальцами, снабжёнными многочисленнымиприсосками. У самцов одна из рук преобразуется в совокупительный орган —гектокотиль.
У осьминога хорошо развитозрение.Глазакрупные, по строению напоминают глаза позвоночных животных.Головной мозгосьминога достаточно высокоразвит, имеет зачаточнуюкору.Нервная система осьминога содержит около 500 млн клеток. Это больше, чем у крысы и почти как в головном мозгу кошки. Осьминоги обладают самым высокиминтеллектомсреди всех беспозвоночных, имеют хорошую память, различают геометрические фигуры, хорошо поддаются дрессировке. Осьминоги различают людей, способны решать нестандартные задачи.
Кровеносная системаблизка кзамкнутой: во многих местах артерии переходят в вены через капиллярную систему. У осьминога три сердца: главное находится в полости тела, два других —жаберные. Кровь голубого цвета, так как содержит в качестве дыхательного пигментагемоцианин.
Осьминог способен изменять окраску тела, приспосабливаясь к среде. В его коже имеютсяклеткис различнымипигментами, способные растягиваться или сжиматься в зависимости от восприятияорганов чувств. Типичный окрас — коричневый.
Осьминог обитает на мелководьях, до глубины 100—150 м. Предпочитает скалистые участки дна. Одиночный, территориальный вид. Днём осьминог мало активен, охотится, как правило, в сумерках и ночью. Осьминог — типичный хищник-засадчик. В его рацион входятмоллюски,ракообразные,рыба,планктон. Добычу захватывает руками, затем подтягивает её ко рту и кусает клювом жертву. При этом яд слюнных желез осьминога попадает в рану. Враги осьминога —дельфины,морские львы,киты,олуши, хищные рыбы.
Размножение происходит дважды в год, как правило, весной и осенью. После спаривания самка устраивает гнездо на мелководье, где откладывает около 80 тысяч яиц. Самка ухаживает за яйцами, постоянно вентилирует их, убирает грязь и посторонние предметы. Инкубация продолжается до 4—5 месяцев, в зависимости от температуры воды. В течение всего периода развития яиц самка находится у гнезда, охраняет его, не питается и погибает от истощения при вылуплении личинок.
Новорождённые личинки первые 2 месяца питаются планктоном и сами ведут планктонный образ жизни. В возрасте около двух месяцев происходитметаморфоз, личинка превращается во взрослую форму и переходит к придонному образу жизни, типичному для вида. Растут быстро, в возрасте 4 месяцев достигают веса в 1 килограмм. Продолжительность жизни 1—2 года, редко до 4 лет.
Осьминог — важный объектпромысла, употребляется человеком в пищу. Мировой вылов осьминога составляет около 40 000 тонн ежегодно, основная масса добывается в Мексике и Италии.