davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
ปียัตซาอูนีรีย์ (ตีมีชออารา)

ปียัตซาอูนีรีย์(โรมาเนีย:Piața Unirii; "จัตุรัสสหภาพ") หรือปียัตซาดอมูลุย(Piața Domului; "จัตุรัสโดม") เป็นจัตุรัสในเมืองตีมีชออาราประเทศโรมาเนียโดยเป็นจัตุรัสที่เก่าแก่ที่สุดของเมืองตั้งชื่อเพื่อเชิดชูเกียรติกองทัพโรมาเนียที่แปรทัพเข้ามายังตีมีชออาราเมื่อวันที่ 3 สิงหาคม 1919 และจัดตั้งการปกครองของโรมาเนียขึ้น ถือเป็นขั้นตอนสุดท้ายของการรวมบานัตเข้ากับโรมาเนียชื่อเดิมของจัตุรัสคือปียัตซาลอซอนซี(Piața Losonczy; "จัตุรัสโลโชนด์ซี") ตั้งชื่อตามเคานต์อิชต์วาน โลโชนด์ซี ผู้ถูกชาวเติร์กสังหารในปี 1552 เมื่อครั้งป้อมปราการแห่งตีมีชออาราถูกยึดครอง
กระทั่งถึงปี 1716 จัตุรัสถูกตัดผ่ากลางจากมุมตะวันตกเฉียงเหนือสู่มุมตะวันออกเฉียงใต้จากการขุดสนามเพลาะของป้อมปราการตุรกีแนวคิดในการสร้างจัตุรัสรูปสี่เหลี่ยมขึ้นในทางตอนเหนือของป้อมปราการเริ่มมีขึ้นในปี 1733กระทั่งปี 1740 สนามเพลาะของชาวเติร์กจึงเริ่มถูกทำลายทิ้งร่องในพื้นถูกเติมเต็มด้วยดิน และพื้นที่ถูกปูทับด้วยหินทางเท้าชิ้นส่วนสุดท้ายของป้อมปราการอยู่ในจัตุรัสจนถึงปี 1745–1746
หลังการย้ายอาสนวิหารของสังฆมณฑลเซนาดจากแซแก็ดมาตีมีชออารา ทำให้สังฆมณฑลต้องสร้างอาคารอาสนวิหารหลังใหม่ขึ้น ซึ่งคืออาสนวิหารที่ปัจจุบันเรียกในชื่อ "โดมคาทอลิก" เริ่มสร้างในปี 1736 และแล้วเสร็จใน 38 ปีให้หลังส่วนอาสนวิหารของเซอร์เบีย สร้างขึ้นตามสถาปัตยกรรมบาโรกในปี 1745–1748 สมัยเกออร์กิเย ปอปอวิช มุขนายกออร์ทอดอกซ์เซอร์เบียแห่งตีมีชออาราส่วนอาคารที่ว่าการแคว้น (Prefecture) หลังเดิม ซึ่งปัจจุบันคือ "วังบาโรก" สร้างขึ้นในปี 1754 เพื่อเริ่มแรกใช้งานเป็นที่ว่าการของรัฐบาลของบานัตในปี 1788 ได้มีการสิ่งปลูกสร้างปิดส่วนทางใต้ของโดมคาทอลิก ทำให้จัตุรัสถูกล้อมด้วยอาคารอย่างสมบูรณ์
ในปลายปี 1903 มีการตัดสินใจย้ายตลาดอาหารและสัตว์จากจัตุรัสเสรีภาพมาที่จัตุรัสนี้ พื้นที่ตลาดในจัตุรัสนี้ให้บริการเรื่อยมาจนถึงปี 1969จัตุรัสได้รับการออกแบบสร้างใหม่ให้เป็นสถาปัตยกรรมฟื้นฟูบาโรกระหว่างปี 1988–1989 โดยสถาปนิกเชร์บัน สตูร์ดซา
อาคารสำคัญที่ล้อมรอบจัตุรัสตามเข็มนาฬิกาจากทางตะวันออก ได้แก่:
เต่าบก

เต่าบก(อังกฤษ:Tortoise, Land turtle) คือเต่าที่อยู่ในวงศ์Testudinidae ซึ่งเป็นวงศ์ใหญ่ มีสกุลต่าง ๆ จำนวนมากที่อยู่ในวงศ์นี้
เต่าบก คือ เต่ากลุ่มที่ไม่สามารถที่จะว่ายน้ำหรือใช้ชีวิตอยู่ในน้ำได้ เนื่องจากจะจมน้ำตายได้  เนื่องจากโดยมากแล้วจะมีกระดองขนาดใหญ่ โค้ง และมีน้ำหนักมาก รวมทั้งเท้าที่ไม่มีพังผืดระหว่างนิ้ว จึงไม่สามารถใช้ว่ายน้ำได้
บรรพบุรุษของเต่าบก โดยเฉพาะที่พบในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ถูกค้นพบเมื่อกลางปีพ.ศ. 2552ในยุคจูราสสิกตอนปลาย ที่จังหวัดมุกดาหารซากฟอสซิลมีขนาดความยาวและกว้างกว่า 90 เซนติเมตร
โดยมากแล้ว เต่าบกจะเป็นเต่าที่มีขนาดใหญ่ หลายชนิดเมื่อโตเต็มที่แล้วจะมีน้ำหนักร่วมร้อยกว่ากิโลกรัม มักจะอาศัยอยู่บนพื้นที่มีความแห้งและอุณหภูมิค่อนข้างร้อนหรือกึ่งทะเลทราย หรือแม้แต่จะเป็นทะเลทรายเลยในบางชนิด และโดยมากแล้วเต่าบก จะเป็นเต่าที่กินพืชและผักเป็นอาหาร มีเพียงไม่กี่ชนิดเท่านั้นที่กินเนื้อหรือกินทั้งเนื้อและพืชเป็นอาหาร
เต่าบกเป็นสัตว์ที่มีความแตกต่างระหว่างเพศชัดเจน โดยตัวผู้มักจะมีกระดองส่วนหางที่เว้าลึกกว่าตัวเมีย เนื่องจากจะต้องสอดใส่อวัยวะเพศเข้าไปในอวัยวะสืบพันธุ์ของตัวเมียในเวลาผสมพันธุ์
ถึงแม้จะมีชีวิตอยู่บนบกและอาศัยในที่ ๆ สภาพอากาศแห้งแล้ง แต่เต่าบกก็ยังต้องการน้ำ ซึ่งวิธีที่จะทำให้ได้รับน้ำ ก็คือ การที่กินเข้าไปทั้งโดยตรง และผ่านจากอาหารที่กินเข้าไป และการที่ลงไปแช่ในน้ำ
แสงแดดเป็นสิ่งที่มีความสำคัญและจำเป็นต่อเต่าบกมาก เนื่องจากต้องการรังสียูวีเอและยูวีบี  ซึ่งยูวีเอจะเป็นตัวกระตุ้นในเรื่องของความอยากอาหารและกิจกรรมต่าง ๆ ในการดำเนินชีวิตประจำวัน รวมไปถึงการสืบพันธุ์อีกด้วย ส่วนยูวีบีจะช่วยในเรื่องของการดูดซึมแคลเซียมและเสริมสร้างวิตามินดี 3ภายในร่างกายของเต่า ซึ่งถ้าหากไม่ได้รับยูวีบี แล้วจะทำให้กระดองเต่าอ่อนแอ นุ่มนิ่ม ทำให้เต่ามีร่างกายที่อ่อนแอและตายได้ง่าย
มีรายงานว่าเต่าบกที่เลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยงของครอบครัวหนึ่ง ในกรุงริโอเดอจาเนโร ประเทศบราซิล สามารถมีชีวิตอยู่ได้นานถึง 30 ปี ภายในห้องเก็บของที่ถูกปิดตายมาตลอด โดยที่ไม่ทราบว่าอยู่รอดมาได้อย่างไร
เต่าบก สามารถแบ่งออกเป็นวงศ์ย่อยได้อีก 2 วงศ์มีการกระจายพันธุ์ทั่วทุกทวีปของโลก ยกเว้นทวีปแอนตาร์กติกาซึ่งหลายชนิดเป็นที่รู้จักกันเป็นอย่างดี ได้แก่เต่ายักษ์กาลาปากอส(Geochelone nigra) ซึ่งเป็นเต่าบกที่มีขนาดใหญ่และมีอายุยืนยาวที่สุดในโลก ซึ่งจะพบได้เฉพาะในหมู่เกาะกาลาปากอสเท่านั้น,เต่ายักษ์เซเชลส์(Aldabrachelys hololissa) ที่อาศัยอยู่เฉพาะสาธารณรัฐเซเชลส์,เต่าดาวพม่า(Geochelone platynota) หรือเต่าราเดียตา(Astrochelys radiata) ซึ่งเป็นเต่าบกขนาดเล็กกระดองมีความสวยงาม นิยมเลี้ยงกันสัตว์เลี้ยง  โดยกระดองของตัวที่มีสีเหลืองมาก จะเรียกว่า "ไฮเยลโล่"
ส่วนที่พบได้ในประเทศไทยได้แก่เต่าเหลือง(Indotestudo elongata) ซึ่งเป็นชนิดที่พบได้บ่อยและง่ายที่สุดในประเทศไทยและอินโดจีน,เต่าหก(Manouria emys) ซึ่งมักอาศัยในป่าดิบเขา จัดเป็นเต่าบกที่มีขนาดใหญ่ที่สุดที่พบได้ในทวีปเอเชียเป็นต้น
ปลากะมงพร้าว

ปลากะมงพร้าวหรือปลากะมงยักษ์หรือปลาตะคองยักษ์(อังกฤษ:Giant trevally, Lowly trevally, Giant kingfish;  ชื่อย่อ: GT;ชื่อวิทยาศาสตร์:Caranx ignobilis)ปลาทะเลขนาดใหญ่ชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาหางแข็ง(Carangidae)
มีส่วนหัวโค้งลาด ปากกว้าง ลำตัวแบนข้าง ครีบหางเว้าลึก ข้างลำตัวและโคนหางมีเส้นแข็งสีคล้ำ ลำตัวสีเทาเงินหรืออมเหลืองครีบอกสีเหลือง ครีบหลังยาวและมีแต้มสีขาวที่ตอนปลาย ครีบอื่นสีคล้ำ ในปลาขนาดใหญ่อาจมีจุดประสีคล้ำที่ข้างลำตัว
มีความยาวเมื่อโตเต็มที่ได้ถึง 170เซนติเมตรน้ำหนัก80กิโลกรัม
ปลาขนาดเล็กจะอยู่รวมเป็นฝูง อาจรวมฝูงปะปนกับปลากะมงชนิดอื่น เช่นปลากะมงตาโต(C. sexfasciatus) หรือมักว่ายคู่กับปลาขนาดใหญ่ เช่นปลาฉลามวาฬหรือปลากระเบนแมนตาเมื่อโตขึ้นจะแยกตัวอยู่ตามลำพังเพียงตัวเดียว หรือเป็นฝูงเล็ก ๆ แค่ 2 หรือ 3 ตัว เป็นปลาที่กินเนื้อเป็นอาหาร โดยไล่ล่าปลาขนาดเล็กต่าง ๆ เช่นปลากะตักรวมทั้งหมึก,กุ้งและปูรวมถึงปลากะมงด้วยกันเป็นอาหาร บ่อยครั้งที่พบเห็นออกล่าเหยื่อแถบน้ำตื้นด้านข้างของเกาะหรือใกล้หาดทราย และยังมีรายงานว่าที่เกาะห่างไกลแห่งหนึ่งในเซเชลส์เคยไล่โฉบนกทะเลที่บริเวณผิวน้ำอีกด้วย
ในปลาขนาดเล็กอาจพบได้ในแหล่งน้ำกร่อยหรือน้ำจืดเช่นท่าเรือ,ชายฝั่งและปากแม่น้ำปลาขนาดใหญ่อยู่นอกแนวปะการังหรือกองหินใต้น้ำ ในทะเลเปิดที่แอฟริกาตะวันออก ปลากะมงพร้าวขนาดโตเต็มวัยจะว่ายเป็นฝูงเข้ามาในแม่น้ำที่เป็นน้ำจืด อย่างช้า ๆ และว่ายเป็นวงกลมรอบ ๆ ไปมา โดยที่ยังไม่ทราบสาเหตุถึงพฤติกรรมเช่นนี้
เป็นปลาที่แพร่กระจายไปในมหาสมุทรแปซิฟิกและมหาสมุทรอินเดียตั้งแต่ฮาวาย,ญี่ปุ่น, ชายฝั่งแอฟริกาตะวันออกจนถึงออสเตรเลียในน่านน้ำไทยสามารถพบได้ทั้ง 2 ฟากฝั่งทะเล จัดเป็นปลาที่พบได้บ่อย
เป็นปลาขนาดใหญ่ที่นิยมตกกันเป็นเกมกีฬา โดยถือเป็นปลาเกมที่เป็นปลาทะเล 1 ใน 3 ชนิดที่นิยมตกกันโดยเฉพาะที่คิริบาสหรือหมู่เกาะเซเชลส์ มีชาวตะวันตกที่ชื่นชอบการตกปลายินดีที่จ่ายเงินคนละสามแสนบาท เพื่อที่ล่องเรือไปในทะเลเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์ เข้าพักในรีสอร์ตที่สามารถพักได้เพียง 20 คน เพียงเพื่อที่จะตกปลาชนิดนี้ โดยเมื่อตกได้ จะไม่ทำอันตรายใด ๆ ต่อปลา จะเพียงแค่ถ่ายรูปหรือบันทึกสถิติ จากนั้นจึงจะปล่อยลงทะเลไปนอกจากนี้แล้วยังนิยมเลี้ยงกันในพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำต่าง ๆ ทั่วโลกซึ่งปลากะมงพร้าวมีพฤติกรรมพุ่งเข้าอาหารด้วยความรุนแรง ทำให้หลายครั้งสร้างความบาดเจ็บแก่ผู้ให้อาหารแบบที่สวมชุดประดาน้ำลงไปให้ถึงในที่เลี้ยง
อีกทั้ง ยังมีผู้ที่นิยมเลี้ยงปลาสวยงามประเภทปลาใหญ่ หรือปลากินเนื้อ เลี้ยงเป็นปลาสวยงามด้วย เช่นเดียวกับปลากะมงตาโต โดยจะนำมาเลี้ยงในน้ำจืดตั้งแต่ยังเล็ก ๆ ทั้งนี้มีรายงานระบุอย่างไม่เป็นทางการว่า ในหลายพื้นที่ได้พบปลากะมงพร้าวขนาดกลางหรือค่อนไปทางใหญ่ในแหล่งน้ำจืด เช่น ในเหมืองร้างแห่งหนึ่ง ในอำเภอตะกั่วป่าจังหวัดพังงาและที่จังหวัดชุมพรสันนิษฐานว่าคงเป็นปลาที่ผลัดหลงมาจากเหตุการณ์สึนามิในปี ค.ศ. 2004ซึ่งปลามีน้ำหนักประมาณ 2-10 กิโลกรัม นอกจากนี้แล้วที่ประเทศอินโดนีเซีย ยังมีผู้เลี้ยงปลากะมงพร้าวในน้ำจืดได้ในบ่อปลาคาร์ป จนมีขนาดใหญ่ราว 60 เซนติเมตรได้ โดยเลี้ยงมาตั้งแต่ตัวประมาณ 5 เซนติเมตร ซึ่งการจะเลี้ยงปลาให้เติบโตและแข็งแรงจนโตได้ ต้องเลี้ยงในสถานที่ ๆ มีความกว้างขวางพอสมควร และต้องผสมเกลือลงไปในน้ำในปริมาณที่มากพอควร แม้จะมีปริมาณความเค็มไม่เท่ากับน้ำทะเลก็ตาม
ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับCaranx ignobilisที่วิกิสปีชีส์
วงศ์ปลาฉลามกบ

วงศ์ปลาฉลามกบหรือวงศ์ปลาฉลามหิน(อังกฤษ:Bamboo sharks, Cat sharks, Longtail carpet sharks, Epaulette sharks, Speckled cat sharks) เป็นวงศ์ของปลากระดูกอ่อนในชั้นปลาฉลามวงศ์หนึ่ง ใช้ชื่อวงศ์ว่า Hemiscylliidae ในอันดับปลาฉลามกบ(Orectolobiformes)
มีรูปร่างโดยรวม คือ มีลำตัวเป็นรูปทรงกระบอก หรือค่อนข้างแบนลงเล็กน้อย บางชนิดมีสันบนหลัง บางชนิดไม่มีสันบนหลัง ตาอยู่ทางด้านบนในแนวข้างของส่วนหัวช่องสไปราเคิลมีขนาดใหญ่อยู่ทางด้านหลังหรือด้านล่างของตาเพียงเล็กน้อย จมูกสั้น มีร่องเชื่อมระหว่างจมูกกับปาก มีอวัยวะคล้ายหนวดที่จมูกสั้น ปากมีขนาดเล็กอยู่ในแนวขวางของส่วนหัว ครีบหลังทั้งสองครีบมีขนาดใกล้เคียงกัน ครีบอกมีขนาดเล็ก และกลม ครีบก้นกลมมีขนาดเล็ก และสั้นแยกออกจากครีบหางด้วยร่องตื้น ๆ ครีบหางยาว ช่องเปิดเหงือกมีขนาดเล็กช่องที่ 4 เหลื่อมซ้อนอยู่กับคู่ที่ 5
จัดเป็นปลาฉลามขนาดเล็ก ขนาดโดยเฉลี่ยเมื่อโตเต็มที่ 75–121 เซนติเมตร เมื่อยังเป็นปลาขนาดเล็กจะมีสีสัน]ลำตัวสวยงาม โดยจะเป็นปล้อง ๆ สีคล้ำสลับกับสีขาวตลอดทั้งตัว  เมื่อโตขึ้นมาแล้วจะกลายเป็นสีเดียวตลอดทั้งลำตัว เช่น สีน้ำตาล, สีเขียว หรือเทา เป็นปลาที่หากินและอาศัยอยู่ในพื้นท้องน้ำหลากหลายสภาพ ทั้งพื้นทราย, พื้นโคลน และทรายปนโคลน โดยปกติถ้าไม่หากินมักจะอยู่นิ่ง ๆ กับพื้น  ออกลูกเป็นไข่ ลักษณะไข่มีลักษณะคล้ายแคปซูล ลูกปลาจะกินอาหารโดยผ่านถุงไข่แดงมักจะวางไข่ในที่ ๆ น้ำตื้น หรือบริเวณปากแม่น้ำหรือชายฝั่ง
จากการศึกษาโครงกระดูกและโครงร่างโดยใช้การเอ็กซ์เรย์อย่างซับซ้อนและการทำทีซีสแกนของนักวิทยาศาสตร์แห่งมหาวิทยาลัยบราวน์สหรัฐอเมริกา พบว่า ปลาฉลามในวงศ์นี้มีพฤติกรรมการกินอาหารที่แปลกไม่เหมือนกับปลาฉลามหรือปลาจำพวกอื่น คือ ภายในช่องปากไม่มีลิ้นที่ช่วยควบคุมการเคลื่อนไหวของ ๆ เหลวภายในปากเพื่อจัดการกับอาหาร แค่กลับมีคอหอยยาวทำหน้าที่แทน โดยจะยกส่วนไหล่และหน้าอกเพื่อสร้างแรงดึงดูดอาหารเข้าไป สันนิษฐานได้ว่ากระดูกอ่อนระหว่างหัวและลำตัวเป็นส่วนที่มีบทบาทในการควบคุมครีบหน้าและผลักดันอาหารไปตามระบบทางเดินอาหาร
เป็นปลาฉลามที่มีความสวยงาม และมีขนาดเล็ก จึงมักนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามอาทิปลาฉลามกบ(Chiloscyllium punctatum),ปลาฉลามกบสีเทา(C. griseum) เป็นต้น ซึ่งสามารถเพาะขยายพันธุ์ในที่เลี้ยงได้แล้ว
แบ่งออกเป็น 2สกุลพบกระจายพันธุ์ในทะเลเขตร้อนและเขตอบอุ่นในแถบอินโด-แปซิฟิก
สืบสายพันธุ์มาตั้งแต่ยุคซีโนมาเนียน–ปัจจุบัน
สืบสายพันธุ์มาตั้งแต่ยุคทาเนเทียน–ปัจจุบันพบกระจายพันธุ์ในเขตร้อนของออสเตรเลีย,ปาปัวนิวกินีและอินโดนีเซียและมีอีกหนึ่งชนิดที่ยังไม่ได้รับการบรรยายทางวิทยาศาสตร์จากหมู่เกาะเซเชลส์
เขียดงู

เขียดงู(อังกฤษ:Caecilians) เป็นอันดับของสัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำอันดับหนึ่ง ใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า อันดับ Gymnophion
มีลักษณะโดยรวมของรูปร่าง คือ ลำตัวเรียวยาวคล้ายงูหรือปลาไหลมีทั้งอาศัยอยู่บนบก ในโพรงดิน และในน้ำโดยลดรูปโครงสร้างหลายประการซึ่งเป็นลักษณะที่พบกับสัตว์ที่มีลำตัวเรียวยาวหรืออาศัยอยู่ในโพรง กล่าว คือ หางมีขนาดเล็กมากหรือไม่มีเลย ไม่มีรยางค์ขาหรือฐานรยางค์ แต่ในสกุลEocaeciliaที่เป็นซากดึกดำบรรพ์มีรยางค์ขา ตามีขนาดเล็กและบางชนิดอยู่ในร่องของกระดูกกะโหลกและถูกชั้นหนังปกคลุมไว้ ปอดข้างซ้ายมีขนาดเล็กหรือไม่มี ขณะที่บางวงศ์ที่อาศัยอยู่ในน้ำจะไม่มีปอด บางชนิดมีเกล็ดฝังตัวอยู่ในร่องที่แบ่งลำตัวเป็นปล้อง การปฏิสนธิเกิดขึ้นภายใน โดยตัวผู้จะมีอวัยวะถ่ายอสุจิเจริญจากผนังของห้องทวารร่วม บางชนิดวางไข่ในน้ำ และมีระยะเวลาของวัยอ่อนและบางชนิดวางไข่บนบกโดยไม่มีระยะวัยอ่อนตัวเมียมีพฤติกรรมเฝ้าไข่ แต่เขียดงูส่วนใหญ่กว่าร้อยละ75 ออกลูกเป็นตัว วัยอ่อนภายในท่อนำไข่ได้รับสารอาหารจากสิ่งผลิตภายในท่อนำไข่
มีลักษณะเด่น คือ ลำตัวเป็นปล้อง ปล้องของลำตัวโดยทั่วไปมีจำนานเท่ากับจำนวนปล้องของกระดูกสันหลังแต่บางชนิดอาจมีปล้องลำตัวจำนวนสองปล้องหรืออาจจะถึงสามปล้องต่อกระดูกสันหลังหนึ่งปล้อง โดยปล้องลำตัวปฐมภูมิเจริญขึ้นมาก่อนต่อจากนั้นจึงมีปล้องลำตัวทุติยภูมิหรือปล้องลำตัวตติยภูมิเจริญขึ้นมาเป็นลำดับต่อมา เกล็ดของเขียดงูประกอบด้วยคอลลาเจนหลายชั้นเรียงซ้อนกันและฝังตัวอยู่ในร่องตรงส่วนลึกที่สุดของปล้องลำตัวปฐมภูมิ โดยเรียงเป็นลำดับต่อเนื่องกันในแนวเฉียง
กะโหลกของเขียดงูมีชิ้นของกระดูกยึดติดกันแข็งแรงและส่วนใหญ่ไม่มีช่องเปิดที่กะโหลก นอกจากช่องเปิดของอวัยวะรับความรู้สึก ได้แก่ตา,จมูก, หนวด ในบางวงศ์มีช่องเปิดบริเวณขมับ กระดูกกะโหลกจึงขยับได้บ้าง ฟันที่ขากรรไกรบนอยู่บนกระดูกพรีแมคซิลลา กระดูกแมคซิลโลพาลาทีนและกระดูกโวเมอร์ มีอวัยวะรับรู้จำเพาะ คือ อวัยวะที่แลดูคล้ายหนวด ที่เจริญขึ้นมาจากช่องเปิดที่อยู่ระหว่างตากับช่องเปิดจมูก ตำแหน่งของช่องเปิดหนวดแตกต่างกันในแต่ละชนิด ซึ่งเป็นสิ่งสำคัญที่ใช้ในการอนุกรมวิธานสัดส่วนความยาวของหนวดที่โผล่พ้นช่องเปิดออกมาก็แตกต่างกันในแต่ละวงศ์ โดยหนวดเป็นโครงสร้างเชิงซ้อนประกอบด้วยกล้ามเนื้อ, ต่อม และท่อ การเจริญของหนวดสัมพันธ์กับตาและอวัยวะจาคอบสัน ซึ่งทำหน้าที่รับรู้สารเคมี
เขียดงูแบ่งออกได้เป็นทั้งหมด 9วงศ์ประมาณ 200ชนิดกระจายพันธุ์ทั่วไปในเขตร้อนยกเว้นบนเกาะมาดากัสการ์และทางตะวันออกของเส้นสมมติวอลเลซในประเทศไทยพบได้ 1 วงศ์ เช่นเขียดงูเกาะเต่า(Ichthyophis kohtaoensis) เป็นต้น
ปลากระเบนขนุน

ปลากระเบนขนุน(อังกฤษ:Porcupine ray;ชื่อวิทยาศาสตร์:Urogymnus asperrimus)ปลากระดูกอ่อนทะเลชนิดหนึ่ง จำพวกปลากระเบนจัดอยู่ในวงศ์ปลากระเบนธง(Dasyatidae) โดยจัดเป็นปลาเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่จัดอยู่ในสกุลนี้
โดยที่ชื่อวิทยาศาสตร์นั้น คำว่าUrogymnusที่ใช้เป็นชื่อสกุลนั้น แปลงมาจากภาษากรีกโบราณคำว่าouraหมายถึง "หาง" และgymnosหมายถึง "เปลือย" อันหมายถึง โคนหางของปลากระเบนชนิดนี้ไม่มีเงี่ยงแข็งที่ใช้เป็นอาวุธป้องกันตัวเหมือนปลากระเบนธงชนิดอื่น ๆ โดยดั้งเดิมนั้นชื่อสกุลใช้ชื่อว่าGymnuraซึ่งปัจจุบันนี้จะหมายถึงปลากระเบนผีเสื้อส่วนคำว่าasperrimusหรือafricanaที่เป็นชื่อพ้อง หมายถึง "ทวีปแอฟริกา"
ขณะที่ชื่อสามัญในภาษาไทยนั้น เนื่องจากด้านหลังตลอดจนถึงหางของปลากระเบนขนุน จะเป็นตุ่มหนามสาก ๆ คล้ายเม็ดขนุนขึ้นอยู่เป็นจำนวนมาก จึงเป็นที่มาของชื่อ ซึ่งตุ่มหนามนั้นมีพิษรุนแรงและเมื่อไปติดกับอวนของชาวประมง จะทำให้มีความยุ่งยากมากในการแก้ออกหากจะนำมาปรุงเป็นอาหาร
ปลากระเบนขนุน จัดเป็นปลากระเบนธงเพียงไม่กี่ชนิด ที่บริเวณโคนหางไม่มีเงี่ยงแข็งด้านหลังมีสีขาว มีความยาวของลำตัวประมาณ 1 ฟุต และอาจยาวได้ถึง 2.2 เมตร (7.2 ฟุต) แต่ขนาดโดยเฉลี่ยทั่วไปประมาณ 1.5 เมตร (4.9 ฟุต)
มีพฤติกรรมหากินตามพื้นทะเลที่เป็นพื้นทรายเหมือนปลากระเบนทั่วไป โดยจะพบในแหล่งที่มีสภาพนิเวศที่สมบูรณ์  พบกระจายพันธุ์ในทะเลเขตร้อนและเขตอบอุ่นทั่วทั้งมหาสมุทรอินเดียและแปซิฟิก ตลอดทั่วทั้งทวีปเอเชีย เช่นอ่าวเบงกอลและศรีลังกา ไปจนถึงคาบสมุทรอาระเบียจนถึงแอฟริกาใต้,เซเชลส์โดยปกติแล้วจะอาศัยอยู่ตามแนวปะการังหรือดงหญ้าทะเลหรือสาหร่าย และอาจพบได้ในเขตน้ำกร่อย
สำหรับในประเทศไทย จัดเป็นปลาที่หายาก ในช่วงเดือนมีนาคม ค.ศ. 2015 มีรานงานพบตัวหนึ่ง มีความกว้างของลำตัวประมาณ 1 ฟุต และความยาวจนถึงหางประมาณ 80 เซนติเมตร ที่จุดดำน้ำในเขตจังหวัดกระบี่ที่เกาะปิดะนอก ในหมู่เกาะพีพี
ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับUrogymnus asperrimusที่วิกิสปีชีส์
นกหัวค้อน

นกหัวค้อน(อังกฤษ:Hamerkop;ชื่อวิทยาศาสตร์:Scopus umbretta) นกชนิดหนึ่ง ในวงศ์ Scopidae ในอันดับนกกระทุง(Pelecaniformes) จัดเป็นนกเพียงสกุลเดียวและชนิดเดียว ในวงศ์นี้เท่านั้น
คำว่า "Hamerkop" เป็นภาษาแอฟริคานส์ มีความหมายในภาษาอังกฤษว่า "Hammerhead" (หัวค้อน) โดยเรียกตามลักษณะส่วนหัวของนก ซึ่งมองเหมือนหัวค้อน
นกหัวค้อน เป็นนกน้ำขนาดกลาง ซึ่งพบได้เฉพาะทวีปแอฟริกาและเกาะมาดากัสการ์เท่านั้น ไม่พบในทวีปอื่น มีขนาดความยาวเต็มที่ 56 เซนติเมตร มีส่วนหัวโดยเฉพาะด้านหลังที่ใหญ่และแหลมดูแลคล้ายส่วนหัวของค้อน มีขนลำตัวเพียงสีเดียว คือ สีน้ำตาล
อาศัยและหากินตามแหล่งน้ำจืด โดยเฉพาะตามลำธารที่มีน้ำไหลช้า ๆ ตามชายฝั่งทะเลสาบ และหนองบึง กินอาหารได้ทุกชนิด รวมทั้งกบ, หอยกาบ, ปลา และสัตว์น้ำชนิดต่าง ๆ
นกหัวค้อน เป็นนกที่สร้างรังขนาดใหญ่มากบนต้นไม้ โดยตัวผู้และตัวเมียช่วยกันสร้างรังจากกิ่งไม้ โดยรังอาจจะมีขนาดใหญ่ได้ถึง 1.5 เมตร นกคู่หนึ่งอาจสร้างรังได้มากถึง 4–5 รัง และหากจับกลุ่มรวมกัน จะร่วมกันเต้นระบำเป็นภาพที่สวยงาม และเมื่อสร้างรังใหม่เสร็จแล้ว อาจมีนกหัวค้อนตัวอื่นเข้ามาเยี่ยมเยือนหรือร่วมอาศัยในลักษณะแบบนิคมได้ด้วย
แบ่งออกได้เป็น 2 ชนิดย่อย คือ
ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับScopus umbrettaที่วิกิสปีชีส์
อิเกีย

อิเกีย(สวีเดน:IKEA,ออกเสียง:[ɪˈkêːa]) คือตราสินค้าเครื่องเรือนและเครื่องตกแต่งบ้านจากประเทศสวีเดนก่อตั้งเมื่อพ.ศ. 2486โดยอิงวาร์ คัมปรัดเปิดสาขาแรกในปีพ.ศ. 2496มี 231 สาขา ใน 33 ประเทศ โดยสาขาส่วนใหญ่ตั้งอยู่ในทวีปยุโรปและบางส่วนในทวีปอเมริกาเอเชียและออสเตรเลียอิเกียมีชื่อเสียงในด้านเครื่องเรือนราคาย่อมเยา และเป็นตราสินค้าเครื่องเรือนตราแรกที่ขายเครื่องเรือนแบบถอดประกอบได้ โดยผู้ซื้อจะเดินเลือกสินค้าจากที่จัดแสดงไว้ และจดเลขรหัสของสินค้าที่ต้องการ จากนั้นจึงเดินไปเอากล่องบรรจุชิ้นส่วนจากห้องเก็บของ เพื่อเอาไปประกอบเองที่บ้าน
IKEA ในภาษาสวีเดนออกเสียงว่า "อิเคียยา" แต่ในภาษาอังกฤษจะออกเสียงว่า "ไอคีอา"[aɪˈkiːə]
ฮ่องกงของบริเตนในขณะนั้น,เป็นส่วนหนึ่งของเชโกสโลวาเกีย,เป็นส่วนหนึ่งของยูโกสลาเวีย
ในประเทศไทยบริษัท อิคาโน่ ตัวแทนของอิเกีย ได้ลงนามร่วมกับสยามฟิวเจอร์ ดีเวลอปเมนท์ของไทยในการสร้างศูนย์การค้าเมกาบางนาโดยอาคารสีน้ำเงิน จะเป็นศูนย์การค้าเครื่องเรือนและของตกแต่งบ้านของอิเกีย ส่วนอาคารสีเทาจะเป็นศูนย์การค้าครบวงจรของ สยามฟิวเจอร์ ดีเวลอปเม้นท์ ในส่วนของอิเกียนั้นเปิดให้บริการอย่างเป็นทางการในวันที่3 พฤศจิกายนพ.ศ. 2554ก่อนที่ส่วนศูนย์การค้าหลักจะเปิดให้บริการในปีต่อมา
หลังจากนั้นได้มีการเปิดศูนย์บริการสั่งซื้อและรับสินค้าอิเกีย ที่จังหวัดภูเก็ตเมื่อวันที่27 พฤศจิกายนพ.ศ. 2558และเปิดสาขาที่ 2 ที่ศูนย์การค้าเซ็นทรัลพลาซา เวสต์เกตในวันที่15 มีนาคมพ.ศ. 2561โดยเป็นสาขาใหญ่ที่สุดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้(ขนาดพื้นที่ 50,278 ตรม.)ก่อนจะถูกทำลายสถิติด้วยสาขาปาไซซิตี้ประเทศฟิลิปปินส์ซึ่งอยู่ในโครงการเอสเอ็ม มอลล์ออฟเอเชียและในปี พ.ศ. 2564 ได้มีการปรับปรุงศูนย์บริการสั่งซื้อและรับสินค้าอิเกีย ภูเก็ต ให้กลายเป็นสาขารูปแบบคอมแพกต์สโตร์ขนาดเล็ก เพื่อรองรับต่อความต้องการที่เปลี่ยนไป โดยมีสินค้าเครื่องเรือนขนาดใหญ่วางขายในสาขา พร้อมกับใช้เป็นสาขาพักสินค้าของลูกค้าที่สั่งซื้อสินค้าจากระบบออนไลน์ ทำให้อิเกีย ภูเก็ต กลายเป็นสาขาที่สามของประเทศไทยไปโดยปริยาย
ต่อมาอิเกียวางแผนเปิดสาขาที่ 4 ภายในศูนย์การค้าเซ็นทรัลเวิลด์แต่จากการชักชวนของศุภลักษณ์ อัมพุชประธานกลุ่มเดอะมอลล์ที่ให้เลือกมาเปิดบริเวณย่านพร้อมพงษ์ ทำให้อิเกียเลือกเปิดสาขาใหม่ที่ศูนย์การค้าเอ็มสเฟียร์ถนนสุขุมวิท เป็นสาขาที่สี่และนับเป็นสาขาแรกในเขตกรุงเทพมหานคร โดยใช้พื้นที่ชั้น 3 ทั้งชั้น พื้นที่รวม 12,000 ตารางเมตร ถือเป็นสาขารูปแบบซิตีสโตร์แห่งแรกในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และใหญ่เป็นอันดับสองของเอเชียรองจากสาขาในฮ่องกงโดยมีองค์ประกอบส่วนใหญ่เช่นเดียวกับสาขาบางใหญ่และบางนา ยกเว้นการจัดส่งสินค้าจากคลัง ที่จะให้สาขาบางใหญ่ขนส่งสินค้าขนาดเล็กมาเติมสต็อกในมาร์เก็ตฮอลล์ ส่วนสาขาบางนาเป็นผู้ดำเนินการจัดส่งสินค้าขนาดใหญ่ถึงลูกค้านอกจากนี้ยังมีบริการส่งสินค้าโดยใช้รถพลังงานไฟฟ้าอีกด้วย
จากนั้นอิเกียได้ประกาศความร่วมมือกับเครือเจริญโภคภัณฑ์ในการร่วมกันพัฒนาโครงการ "ไลฟ์ เอ็กซ์เพรส" (ชื่อเดิม: ฟิวเจอร์ คอนวีเนียนซ์ สโตร์) โครงการพัฒนาพื้นที่ค้าปลีกรูปแบบใหม่โดย บริษัท ซีพี ฟิวเจอร์ ซิตี้ ดีเวลลอปเม้นท์ คอร์ปอเรชั่น จำกัด โดยเปิดสาขาแรกในพื้นที่ห้างสรรพสินค้าแม็คโคร สาขาหางดง จังหวัดเชียงใหม่ซึ่งภายหลังประกาศความร่วมมือ อิเกีย ได้ขึ้นประกาศเปิดตัวสาขาเชียงใหม่เป็นสาขาที่ 5 ทันที โดยสาขานี้จะแตกต่างจาก 4 สาขาแรกคือนำรูปแบบของศูนย์บริการสั่งซื้อและรับสินค้าที่เคยเปิดให้บริการที่ภูเก็ตกลับมาใช้งานอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ได้เพิ่มส่วนของอิเกียแพลนนิ่งสตูดิโอเข้าไปด้วย ซึ่งเรียกชื่อว่าจุดสั่งซื้อสินค้า อิเกีย เชียงใหม่
นอกจากนี้ยังมีแผนเปิดสาขาใหม่บริเวณย่านรังสิต และเล็งขยายพื้นที่สาขาภูเก็ตให้ใหญ่ขึ้น
กองพลทหารราบสรรพาวุธที่ 36 แห่งเอ็สเอ็ส

กองพลทหารราบสรรพาวุธที่ 36 แห่งเอ็สเอ็ส(เยอรมัน:36. Waffen-Grenadier-Division der SS), เป็นที่รู้จักกันคือSS-Sturmbrigade Dirlewanger(1944)หรือจากตัวอย่างที่เรียกว่ากองพลน้อยเดียร์เลอวังเงอร์,เป็นหน่วยทหารของหน่วยวัฟเฟิน-เอ็สเอ็สในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองซึ่งประกอบไปด้วยเหล่าอาชญากรที่คาดหวังว่าจะสู้รบจนตัวตายในแนวหน้า หน่วยนี้อยู่ภายใต้การนำของอ็อสคาร์ เดียร์เลอวังเงอร์แต่เดิมที่ได้ก่อตั้งขึ้นมาสำหรับการต่อต้านพลพรรคเพื่อประจัญหน้ากับการต่อต้านของโปแลนด์ในท้ายที่สุด หน่วยนี้ได้แสดงให้เห็นในการปฏิบัติหน้าที่ในสโลวาเกีย, ฮังการี และต่อกรกับกองทัพแดงแห่งสหภาพโซเวียตจนกระทั่งสงครามใกล้ยุติลง ในช่วงระหว่างปฏิบัติการได้เข้าไปมีส่วนร่วมในการข่มขืน, ปล้นสะดม และสังหารหมู่ต่อพลเรือน
หน่วยนี้ได้เข้าไปมีส่วนร่วมในบางครั้งของการทัพที่อื้อฉาวที่สุดในสงครามโลกครั้งที่สองของความหวาดกลัวในด้านตะวันออก ในช่วงเวลาที่หน่วยอยู่ในดินแดนรัสเซีย เดียร์เลอวังเงอร์ได้ทำการเผาผู้หญิงและเด็กทั้งเป็นและปล่อยให้สุนัขที่หิวโหยรุมขย้ำเหยื่อเพื่อเป็นอาหารของพวกมัน หน่วยเป็นที่รู้จักจากการเป็นขบวนการขนาดใหญ่ที่ก่อตั้งขึ้นโดยมีเป้าหมายเพียงอย่างเดียวคือการฉีดยาพิษชาวยิวด้วยสตริกนินหน่วยเดียร์เลอวังเงอร์เข้าไปมีส่วนร่วมในการยึดครองเบลารุสได้จารึกชื่อเสียงในหน่วยวัฟเฟิน-เอ็สเอ็สสำหรับการกระทำที่โหดเหี้ยม กองทัพต่าง ๆ และผู้บัญชาการเอ็สเอ็สได้พยายามที่จะถอดถอนเดียร์เลอวังเงอร์ออกจากหน่วยเอ็สเอ็สและยุบหน่วยนี้ทิ้ง แต่ว่าหน่วยมีผู้อุปถัมภ์ภายในเครื่องมือนาซีได้เข้ามาแทรกแซงในนามของเขา หน่วยได้เป็นที่จดจำมากที่สุดจากชื่อเสียงในการร่วมทำลายกรุงวอร์ซออย่างราบคาบ และการสังหารหมู่ประชากรจำนวน 100,000 คนของเมืองในช่วงการก่อการกำเริบวอร์ซอและได้เข้าไปมีส่วนร่วมในการปราบปรามอย่างโหดเหี้ยมของการก่อการกำเริบชาติสโลวาเกียในปี ค.ศ. 1944 กองพลเดียร์เลอวังเงอร์แห่งหน่วยวัฟเฟิน-เอ็สเอ็สได้สร้างความหวาดกลัวให้กับองค์กรวัฟเฟิน-เอ็สเอ็ส รวมทั้ง SS-Führungshauptamt (กองบัญชาการทหารสูงสุดเอ็สเอ็ส) และมีชื่อเสียงด้านลบอย่างร้ายแแรงมากที่สุดในฐานะอาชญากรและชั่วร้ายมากที่สุดของหน่วยเอ็สเอ็สในเครื่องจักรสงครามของฮิตเลอร์
มูกาแชวอ

มูกาแชวอ(ยูเครน:Мука́чево;โรมาเนีย:Muncaciu;ฮังการี:Munkács) เป็นนครในหุบเขาของแม่น้ำลาตอรึตเซียในแคว้นซาการ์ปัจจาทางภาคตะวันตกของประเทศยูเครนนครนี้เป็นศูนย์กลางการบริหารของเขตมูกาแชวอเมืองปลายทางรถไฟและเมืองจุดตัดทางหลวง และมีอุตสาหกรรมเบียร์ ไวน์ ยาสูบ อาหาร สิ่งทอ ไม้ และเครื่องเรือน นอกจากนี้ยังเป็นที่ตั้งของฐานทัพอากาศและสถานีเรดาร์ในยุคสงครามเย็น
มูกาแชวอตั้งอยู่ใกล้ชายแดนของประเทศเพื่อนบ้าน 4 ประเทศ ได้แก่โปแลนด์สโลวาเกียฮังการีและโรมาเนียในปัจจุบันมีประชากร 85,903 คน (ประมาณการ ค.ศ. 2021)นครนี้เป็นฐานที่มั่นดั้งเดิมของภาษารูซึนมีรายงานอย่างเป็นทางการว่าประชากรของนครร้อยละ 77.1 เป็นชาวยูเครนนอกจากนี้ยังมีชนกลุ่มน้อยที่สำคัญอย่างชาวรัสเซีย(ร้อยละ 9.0)ชาวฮังการี(ร้อยละ 8.5)ชาวเยอรมัน(ร้อยละ 1.9) และชาวโรมาเนีย(ร้อยละ 1.4)
ก่อนสงครามโลกครั้งที่ 2และฮอโลคอสต์มูกาแชวอเป็นนครของชาวยิวเป็นหลัก โดยมีประชากรครึ่งหนึ่งเป็นชาวยิว ส่วนประชากรที่เหลือเป็นชาวรัสเซีย ชาวฮังการีชาวสโลวักและชนกลุ่มน้อยอื่น ๆ นครนี้เคยเป็นส่วนหนึ่งของฮังการีและเชโกสโลวาเกียก่อนจะถูกรวมเข้ากับสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตยูเครนหลังสงครามโลกครั้งที่ 2
อะนอฟธัลมัส ฮิตเลริ

อะนอฟธัลมัส ฮิตเลริ(อังกฤษ:Anophthalmus hitleri;สโลวีเนีย:Hitlerjev brezokec)  คือ สปีชีส์ของด้วงถ้ำตาบอดพบได้เพียงใน 5 ถ้ำที่มีความชุ่มชื้นในประเทศสโลวีเนียเท่านั้น ด้วงถ้ำตาบอดนี้อยู่ในสกุลเดียวกับ 41 สปีชีส์อื่น และ 95 วงศ์ย่อยที่ไม่ซ้ำกันสมาชิกของวงศ์ย่อย (Trechinae) กินสัตว์อื่นเป็นอาหารเหมือนกับวงศ์คาราบิดี้ส่วนใหญ่ ดังนั้นอะนอฟธัลมัส ฮิตเลริทั้งที่โตเต็มที่และตัวอ่อนคาดว่ากินสัตว์ในถ้ำที่เล็กกว่าเป็นอาหาร
ชื่อวิทยาศาสตร์ของด้วงมาจากนักสะสมชาวเยอรมัน ออสก้า ซีเบลซึ่งขายตัวอย่างของสปีชีส์นี้ที่ไม่เคยถูกบันทึกมาก่อนในพ.ศ. 2476 ชื่อสปีชีส์เป็นการอุทิศให้อดอล์ฟ ฮิตเลอร์ซึ่งพึ่งขึ้นเป็นนายกรัฐมนตรีเยอรมนีชื่อสกุลแปลว่าไร้ตาดังนั้น ชื่อสามารถแปลได้ว่า "ผู้ไร้ตาของฮิตเลอร์"ฟือเรอร์นั้นมิได้เพิกเฉยต่อการอุทิศนี้ ทว่าได้ส่งจดหมายให้ซีเบลเพื่อแสดงความรู้สึกขอบคุณแม้มีความหมายทางการเมือง เป็นธรรมเนียมของอนุกรมวิธานที่จะไม่เปลี่ยนการตั้งชื่อทวินามของสิ่งมีชีวิต โดยมีข้อยกเว้นกับชื่อทางศาสนา ที่ไม่ควรนำมาตั้งแต่แรก
สปีชีส์นี้ปราศจากลักษณะเด่น เช่น สีอันโดดเด่น หรือหนวด และเป็นที่สนใจของนักสะสมของฮิตเลอร์ และนักสะสมด้วงเพียงเพราะชื่อของมันเท่านั้น
รายชื่อประธานาธิบดีโซมาเลีย

นี่คือรายชื่อประธานาธิบดีโซมาเลียตั้งแต่สถาปนาตำแหน่งในปี 2503 มีผู้ดำรงตำแหน่งอย่างเป็นทางการมาแล้วจำนวน 9 คน  ประธานาธิบดีเป็นประมุขแห่งรัฐของโซมาเลียและเป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุดของกองทัพโซมาเลียผู้ดำรงตำแหน่งคนปัจจุบันคือฮัสซัน ชีค โมฮามุดซึ่งได้รับเลือกในการเลือกตั้งประธานาธิบดีปี 2565 ซึ่งเคยดำรงตำแหน่งนี้มาแล้ว โดยได้รับเลือกในการเลือกตั้งประธานาธิบดีปี 2555 และดำรงตำแหน่งระหว่างปี 2555–2560
รัฐบาลกลางโซมาเลีย

รัฐบาลกลางโซมาเลีย(โซมาลี:Dowladda Federaalka Soomaaliya,อาหรับ:الحكومة الفيدرالية الصومالية) เป็นรัฐบาลโซมาเลียที่นานาชาติรับรอง และเป็นความพยายามในการจัดตั้งรัฐบาลกลางครั้งแรกของประเทศโซมาเลียนับตั้งแต่การล่มสลายของสาธารณรัฐประชาธิปไตยโซมาลีโดยแทนที่รัฐบาลกลางเปลี่ยนผ่าน(TFG) โซมาเลียในวันที่ 20 สิงหาคม ค.ศ. 2012 ด้วยการใช้รัฐธรรมนูญโซมาเลีย
รัฐบาลอย่างเป็นทางการประกอบด้วยอำนาจบริหารโดยรัฐบาลรัฐสภาทำหน้าที่นิติบัญญัติมีประมุขคือประธานาธิบดีโซมาเลียผู้ที่คณะรัฐมนตรีรายงานผ่านนายกรัฐมนตรี
ประธานาธิบดีโซมาเลีย

ประธานาธิบดีโซมาเลีย(โซมาลี:Madaxaweynaha Soomaaliya) เป็นตำแหน่งประมุขแห่งรัฐของสหพันธ์สาธารณรัฐโซมาเลียหน้าที่ดำเนินงานทั่วไป ป้องกันและรักษาความมั่งคงของชาติ รักษาอธิปไตยของประเทศ และรักษาความสงบภายในประเทศ
การเลือกตั้งประธานาธิบดีครั้งแรกเกิดขึ้นเมื่อ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2503 หลังโซมาเลียได้รับเอกราชจากอิตาลีและรวมตัวกับบริติชโซมาลีแลนด์โดยมีการเลือกตั้งมาจนถึงสมัยประธานาธิบดีอับดิราชิด อาลี เชอมาร์กีถูกลอบสังหาร และมีการรัฐประหารเกิดขึ้นไซอัด บาร์รีใชัระบอบสังคมนิยมในการปกครองประเทศแต่ต่อมาก็ถูกปลดโดยคองเกรสสหโซมาลีและเกิดสงครามกลางเมืองโซมาเลียประธานาธิบดีในสมัยนั้นจึงมาจากการแต่งตั้งและไม่มีอำนาจในการปกครองประเทศ เนื่องจากสถานการณ์การสู้รบระหว่างกลุ่มต่าง ๆ อำนาจของประธานาธิบดีมีเพียงพื้นที่ส่วนหนึ่งของกรุงโมกาดิชูเท่านั้นต่อมามีความพยายามที่จะผลักดันให้เกิดสันติภาพในประเทศโซมาเลีย จึงได้จัดตั้งรัฐบาลเปลี่ยนผ่านแห่งชาติขึ้น รัฐบาลเปลี่ยนผ่านแห่งชาติได้แต่งตั้งประธานาธิบดีแต่ก็ยังคงไม่มีอำนาจในการปกครองประเทศ เนื่องจากรัฐบาลมิได้ตั้งอยู่ในประเทศ ประเทศโซมาเลียในขณะนั้นอยู่ภายใต้การปกครองของสหภาพศาลอิสลาม,จากนั้นจึงได้มีการจัดตั้งรัฐบาลกลางเปลี่ยนผ่านในยุคนี้ประธานาธิบดีจะมาจากการเลือกตั้งของรัฐสภากลางโซมาเลียและเริ่มมีอำนาจในการปกครองเพราะได้รับการสนับสนุนจากกองทัพสหภาพแอฟริกาและรัฐบาลได้กลับมาตั้งที่ทำการที่กรุงโมกาดิชูอีกครั้ง ปัจจุบันหลังจากยุบรัฐบาลกลางเปลี่ยนผ่านและจัดตั้งสหพันธ์สาธารณรัฐโซมาเลียประเทศก็เริ่มมีประธานาธิบดีและรัฐบาลถาวรเข้ามาบริหารประเทศ
ประธานาธิบดีมีอำนาจแต่งตั้งนายกรัฐมนตรีรัฐมนตรีข้าราชการฝ่ายบริหาร ข้าราชการทูต ข้าราชการประจำ ข้าราชการตุลาการในส่วนกลาง และเจ้าหน้าที่อื่น ๆ โดยได้รับการยินยอมจากรัฐสภากลางโซมาเลียและประธานาธิบดีจะดำรงตำแหน่งผู้บัญชาการทหารแห่งกองทัพโซมาเลีย
ปัจจุบันประธานาธิบดีโซมาเลียจะมาจากการเลือกตั้งในรัฐสภากลางโซมาเลียซึ่งมาจากการแต่งตั้งเนื่องจากสถานการณ์ภายในประเทศไม่เอื้ออำนวยให้เกิดการเลือกตั้งได้ โดยผู้ที่ได้รับคะแนนเสียงมากที่สุดจากสมาชิกรัฐสภากลางโซมาเลียจะได้รับเลือกตั้งขึ้นเป็นประธานาธิบดี ซึ่งมีวาระ 4 ปีการเลือกตั้งครั้งล่าสุดเกิดขึ้นเมื่อ 16 กันยายน พ.ศ. 2555 ตั้งแต่ยุคการปกครองในระบอบคอมมิวนิสต์ของไซอัด บาร์รีโซมาเลียก็ไม่มีการเลือกตั้งประธานาธิบดีโดยตรงจากประชาชนมาอย่างยาวนานเนื่องจากสถานการณ์การสู้รบอย่างหนักและขาดรัฐบาลที่มีเสถียรภาพในการปกครองประเทศประธานาธิบดีส่วนใหญ่จึงมาจากการเลือกตั้งโดยรัฐสภาที่มาจากการแต่งตั้ง การเลือกตั้งทั่วไปในโซมาเลียครั้งสุดท้ายจัดขึ้นในปี พ.ศ. 2527 โดยพรรคสังคมนิยมปฏิวัติโซมาลีชนะการเลือกตั้งและสถาปนาระบอบสังคมนิยมในการปกครองประเทศ จากนั้นประเทศโซมาเลียจึงไม่มีการเลือกตั้งจากประชาชนอีก
ประธานาธิบดีจะทำงานและพำนักที่วิลลาโซมาเลียซึ่งตั้งอยู่ในกรุงโมกาดิชูเป็นสถานที่ที่ได้รับการคุ้มกันโดยกำลังทหารอย่างแน่นหนาและมีระบบรักษาความปลอดภัยที่ดีที่สุดในโซมาเลีย
ปลาอะโรวานาอเมริกาใต้

ปลาอะโรวาน่าอเมริกาใต้หรือปลาตะพัดอเมริกาใต้(อังกฤษ:Arowana, Amazon arowana) เป็นสกุลปลากระดูกแข็งจำพวกหนึ่ง ในวงศ์ปลาตะพัด(Osteoglossidae) ในอันดับOsteoglossiformesใช้ชื่อสกุลว่าOsteoglossum(/ออส-ที-โอ-กลอส-ซั่ม/) มีความยาวถึงประมาณ 1 เมตร (3.3 ฟุต) และจำกัดอยู่ในแหล่งน้ำจืดในทวีปอเมริกาใต้บริเวณเขตร้อน
มีรูปร่างเพรียวยาวกว่าปลาอะโรวาน่าในสกุลScleropagesที่พบในภูมิภาคเอเชียอาคเนย์และออสเตรเลียโดยมีส่วนต่างกันที่เห็นได้ชัดที่สุด คือ ส่วนหางที่เรียวเล็กกว่าโดยเฉพาะครีบหางปากมีความกว้างกว่า และหนวด 1 คู่ที่ใต้คางนั้นเรียวยาวกว่า ครีบหลังเรียวเล็กกว่าและเป็นทางยาวไปแทบตลอดส่วนหลัง มีสีสันลำตัวเป็นสีเดียวทั้งตัว โดยไม่มีเหลือบสีแบบปลาในสกุลScleropagesมีก้านครีบหลัง 43-48 ก้าน ครีบก้นยาวกว่าครีบหลัง มีก้านครีบ 53-57 ก้าน
โดยปลาในสกุลนี้มีวิวัฒนาการเป็นของตนเองแยกมาจากปลาสกุลอื่นในวงศ์เดียวกัน เมื่อกว่า 170 ล้านปีมาแล้ว ในยุคจูราสสิคตอนกลาง
สำหรับพฤติกรรมของปลาอะโรวาน่าในสกุลนี้จะคล้ายกับสกุลScleropagesทั้งพฤติกรรมการหาและกินอาหารรวมทั้งพฤติกรรมการผสมพันธุ์และวางไข่แต่ทว่ากลับมีอุปนิสัยที่ดุร้ายก้าวร้าวน้อยกว่า จนสามารถอยู่เป็นฝูงใหญ่ได้มากกว่า อีกทั้งในชนิดO. bicirrhosumยังเป็นชนิดที่เติบโตได้เร็วกว่า และแพร่ขยายพันธุ์ได้ง่ายที่สุดอีกด้วย
จึงทำให้นิยมเลี้ยงกันเป็นปลาสวยงาม โดยถือเป็นปลาอะโรวาน่าที่มีราคาขายค่อนข้างถูก
ปลาสกุลนี้มี 2 ชนิด:
ปลาปอดอเมริกาใต้

ปลาปอดอเมริกาใต้(อังกฤษ:South American lungfish, American mud-fish, Scaly salamander-fish) เป็นปลาปอดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่าLepidosiren paradoxaอยู่ในวงศ์ Lepidosirenidae จัดเป็นสิ่งมีชีวิตเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในสกุลนี้และวงศ์นี้
ปลาปอดอเมริกาใต้ มีลักษณะโดยรวมแล้วคล้ายกับปลาปอดที่พบในทวีปแอฟริกา(Protopterusspp.) แต่จะมีรูปร่างที่เพรียวยาว เมื่อยังเล็ก จะมีพู่เหงือกเหมือนสัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำจำพวกซาลาแมนเดอร์ซึ่งจะใช้อวัยวะส่วนนี้ช่วยในการหายใจ จนกระทั่งอายุได้ราว 7สัปดาห์อวัยวะส่วนนี้จะหายไป และจะมีสีเหลืองเป็นจุดเป็นแต้มกระจายไปทั่วลำตัว แลดูสวยงาม
ปลาปอดอเมริกาใต้จัดเป็นปลาปอดโลกใหม่ ที่มีพัฒนาการจากปลาปอดในยุคก่อนประวัติศาสตร์ไม่เหมือนปลาปอดโลกเก่าอย่างปลาปอดออสเตรเลีย(Neoceratodus forsteri) โดยจะมีถุงลมจำนวนหนึ่งคู่ มีอวัยวะที่ทำหน้าที่คล้ายปอดของมนุษย์หนึ่งคู่  มีครีบอกและครีบส่วนล่างเป็นเส้นยาวเห็นได้ชัดเจน โดยที่ไม่มีก้านครีบ ซึ่งครีบตรงส่วนนี้เมื่อขาดไปแล้ว สามารถงอกใหม่ได้
โตเต็มที่ประมาณ 125 เซนติเมตร มีอายุสูงสุดราว 8 ปี ตามีขนาดเล็ก ปลาตัวเต็มวัยมีลำตัวสีเทาคล้ำหรือสีดำ กินอาหารได้ทั้งพืชและสัตว์ ได้แก่ หอย, กุ้ง, ปลาขนาดเล็ก, แมลงน้ำ รวมถึงเห็ดราในขณะที่ยังเล็กจะกินอาหารจำพวกสัตว์เพียงอย่างเดียว พบกระจายพันธุ์ในแม่น้ำสาขาต่าง ๆ ที่เป็นสาขาของแม่น้ำอเมซอนเช่นแม่น้ำปารานาขณะเดียวกันปลาปอดอเมริกาใต้ก็ตกเป็นอาหารของสัตว์ใหญ่กว่าชนิดอื่นด้วย
สามารถดำรงชีวิตในแหล่งน้ำที่มีปริมาณออกซิเจนต่ำได้เป็นอย่างดี เมื่อถึงฤดูแล้งที่น้ำแห้งขอด ปลาปอดอเมริกาใต้จะขุดหลุมลึกประมาณ 30–50เซนติเมตรและจะใช้โคลนปิดปากหลุมไว้เพื่อการจำศีลลดการเผาผลาญพลังงาน จนกว่าจะถึงฤดูฝนที่ปริมาณน้ำจะกลับมามากดังเดิม
มีพฤติกรรมในการขยายพันธุ์ คือ พ่อแม่ปลาจะขุดหลุมลึกประมาณ 1.5 เมตร เพื่อสร้างเป็นรัง โดยที่ปลาตัวผู้จะทำหน้าที่ดูแลตัวอ่อน ตัวผู้จะเพิ่มปริมาณออกซิเจนในหลุม เพราะช่วงฤดูวางไข่ ครีบหางจะพัฒนาให้มีเส้นเลือดบริเวณนั้นเป็นจำนวนมาก เหงือกที่คล้ายโครงสร้างของขนนก ซึ่งจะทำหน้าที่ตรงข้ามกับเหงือก คือ จะทำหน้าที่ปล่อยออกซิเจนออกจากเลือดและรับคาร์บอนไดออกไซด์และเนื้อเยื่อหายไปหลังจากช่วงสิ้นสุดฤดูกาลวางไข่
นอกจากนี้แล้ว ในทางวิทยาศาสตร์ เมื่อปี ค.ศ. 2024 มีการค้นพบว่า ปลาปอดอเมริกาใต้เป็นสัตว์ที่มีจีโนมใหญ่ที่สุดในบรรดาสัตว์โลกทั้งหมด โดยมีขนาดโครงสร้างของจีโนมหรือข้อมูลทางพันธุกรรมใหญ่กว่าของมนุษย์ประมาณ 30 เท่า ความยาวของดีเอ็นเอในแต่ละเซลล์จะมีความยาวเกือบ 60 เมตร ในขณะที่จีโนมของมนุษย์มีความยาวเพียง 2 เมตรเท่านั้น แต่ทว่าก็ยังมิใช่เป็นสิ่งมีชีวิตที่มีจีโนมขนาดใหญ่ที่สุดในโลก
ปลาปอดอเมริกาใต้ นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามเป็นปลาที่มีนิสัยไม่ดุร้ายก้าวร้าวเหมือนปลาปอดที่พบในทวีปแอฟริกา จึงสามารถเลี้ยงรวมกับปลาชนิดอื่นที่มีขนาดใหญ่กว่าในตู้เลี้ยงได้เป็นอย่างดี โดยผู้เลี้ยงสามารถให้กินอาหารสำเร็จรูปได้ด้วย
ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับLepidosiren paradoxaที่วิกิสปีชีส์
ปลาใบไม้อเมริกาใต้

ปลาใบไม้อเมริกาใต้หรือปลาใบไม้อเมซอน(อังกฤษ:Amazon leaffish) ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่าMonocirrhus polyacanthusในวงศ์ปลาใบไม้อเมริกาใต้(Polycentridae) จัดเป็นปลาเพียงชนิดเดียวกันที่อยู่ในสกุลMonocirrhus
ปลาใบไม้อเมริกาใต้ เป็นปลาที่เป็นที่รู้จักเป็นอย่างดีว่าสามารถพรางตัวให้กับสภาพแวดล้อมที่อยู่อาศัยได้อย่างดีเยี่ยม  โดยมีรูปร่างเหมือนใบไม้ที่มีทั้งก้านและแขนงจริง ๆ ด้วยว่าที่ปลายปากมีติ่งเล็ก ๆ อยู่ด้วย มีถิ่นที่อยู่ในแม่น้ำสาขาของแม่น้ำอเมซอนในทวีปอเมริกาใต้
เป็นที่รู้จักครั้งในปีค.ศ. 1840จากการบรรยายของโจฮานน์ จาคอบ เฮกเคลนักชีววิทยาชาวออสเตรียโดยได้บรรยายลักษณะทางกายภาพเกี่ยวกับปลาชนิดนี้ไว้ว่า มีสีเหลืองหรือสีแดงส่วนหัวมีรูปทรงแบนข้าง ตอนปลายแหลม ด้านหน้ามีสัณฐานเว้าตามีขนาดเล็ก ปากใหญ่ ก้านครีบอกทุกก้านสั้น ปรากฏแถบเล็กสีน้ำตาล3 แถบ เริ่มต้นจากตา แถบนึงลงข้างล่าง อีก 2 แถบแตกไปทางด้านหลัง ปรากฏแถบหนากลางลำตัว และปรากฏแถบที่ตอนล่างของครีบหาง
ก้านครีบอกเป็นก้านครีบอ่อนที่แตกแขนง 20 ก้านครีบ ครีบท้องประกอบด้วยก้านครีบแข็ง 1 ก้านครีบต่อด้วยก้านครีบอ่อนที่แตกแขนง 4 ก้านครีบ ครีบหลังประกอบด้วยก้านครีบแข็ง 17 ก้านครีบต่อด้วยก้านครีบอ่อนที่แตกแขนง 12 ก้านครีบ  ก้านครีบก้นประกอบก้วยก้านครีบแข็ง 13 ก้านครีบต่อด้วยก้านครีบอ่อนที่แตกแขนง 12 ก้านครีบ และเป็นปลาที่ไม่มีเส้นข้างลำตัว
จากนั้นในปีค.ศ. 1921คาร์ล เอช.อีเกนแมนน์ และ วิลเลียม เรย์ อัลเลน ได้สำรวจป่าดิบชื้นในอเมริกาใต้ ได้เก็บตัวอย่างที่มีชีวิตของปลาชนิดนี้ไว้ 3 ตัว  โดยพบเห็นครั้งแรกด้วยความเข้าใจผิดคิดว่าเป็นใบไม้ที่ลอยน้ำจริง ๆ
ปลาใบไม้อเมริกาใต้ มีพฤติกรรมมักลอยตัวอยู่นิ่ง ๆ บริเวณผิวน้ำหรือบริเวณตอนบนของผิวน้ำ เพื่อรอดักอาหารได้แก่ ลูกปลาหรือกุ้งขนาดเล็ก มักจะอยู่รวมกันเป็นฝูง และอาศัยอยู่ในสภาพน้ำที่มีความเป็นกรด(ประมาณ 5-6 pH) 
ขนาดเมื่อโตเต็มที่ประมาณ 8เซนติเมตรปลาตัวเมียวางไข่ประมาณ 300 ฟอง  และไข่จะฟักเป็นตัวในเวลาประมาณ 3วันโดยที่ปลาตัวเมียจะมีขนาดใหญ่กว่าปลาตัวผู้
ปัจจุบันนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามด้วยความแปลกและมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว
ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับMonocirrhus polyacanthusที่วิกิสปีชีส์
วงศ์ปลากดอเมริกาใต้

วงศ์ปลากดอเมริกาใต้หรือวงศ์ปลากดหนวดยาว(อังกฤษ:Long-whiskered catfish) เป็นวงศ์ของปลาน้ำจืดกระดูกแข็งวงศ์หนึ่ง ในอันดับปลาหนัง(Siluriformes) ใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Pimelodidae (/พาย-มิ-โล-ดิ-ดี้/)
ปลาในวงศ์นี้จะลักษณะเด่นตรงที่มีหนวด 3 คู่ มีครีบไขมัน ขณะที่ก้านครีบแข็งที่ครีบอกอาจจะมีหรือไม่มีก็ได้ ปากกว้าง ภายในปากไม่มีฟันแหลมคม แต่จะเป็นตุ่มสาก ๆสีแดงเหมือนฟองน้ำหลายชนิดมีพฤติกรรมการกินอาหาร โดยการเขมือบฮุบกินไปทั้งชิ้นหรือทั้งตัว โดยที่ไม่มีการกัดหรือเคี้ยว
พบกระจายพันธุ์อยู่ในแม่น้ำสายใหญ่ ๆ  ในทวีปอเมริกาใต้ขนาดลำตัวมีตั้งแต่เพียงไม่กี่เซนติเมตรแต่ส่วนมากเป็นปลาขนาดกลางจนถึงขนาดใหญ่ โดยชนิดที่ใหญ่ที่สุด คือปลาพิไรบ้า(Brachyplatystoma filamentosum) ที่มีความยาวกว่า 3เมตรจัดเป็นปลาที่ใหญ่ที่สุดในวงศ์นี้ และถือเป็นปลาน้ำจืดขนาดใหญ่ที่สุดในโลกชนิดหนึ่ง
เป็นปลาที่ใช้บริโภคกันเป็นปกติในท้องถิ่น และนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามโดยแบ่งออกได้เป็น 32สกุลประมาณ 90 ชนิด
ปลาปักเป้าปากแม่น้ำอเมริกาใต้

ปลาปักเป้าปากแม่น้ำอเมริกาใต้(อังกฤษ:South American estuarine puffer, Banded puffer, Parrot puffer;ชื่อวิทยาศาสตร์:Colomesus psittacus) ปลาน้ำกร่อยชนิดหนึ่ง จำพวกปลาปักเป้าจัดอยู่ในวงศ์ปลาปักเป้าฟันสี่ซี่(Tetraodontidae)
มีลักษณะคล้ายกับปลาปักเป้าแอมะซอน(C. asellus) ซึ่งอยู่ในสกุลเดียวกันแต่พบเฉพาะในน้ำจืด แต่ปลาปักเป้าปากแม่น้ำอเมริกาใต้ มีขนาดความยาวเต็มที่ได้ถึง 30 เซนติเมตร และเป็นปลาสองน้ำที่อพยพไปมาระหว่างน้ำจืด-น้ำกร่อย-ทะเล และมีลักษณะร่วมที่เหมือนกัน คือ มีแถบสีดำที่บริเวณหลังและเป็นวงแหวนบริเวณโคนครีบหาง
พบกระจายพันธุ์ในเขตชายฝั่งมหาสมุทรแอตแลนติกฝั่งตะวันตกในทวีปอเมริกาใต้ตั้งแต่อ่าวเปเรียจนถึงปากแม่น้ำแอมะซอนในบราซิล
นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามเช่นเดียวกับปลาปักเป้าแอมะซอน โดยควรเลี้ยงให้อยู่ตามลำพังเพียงตัวเดียวหรือเป็นกลุ่มเล็ก ๆ กินอาหารจำพวกมอลลัสคาและครัสเตเชียนเหมือนปลาปักเป้าชนิดอื่น หากเลี้ยงในน้ำเค็มและสถานที่กว้างพอจะทำให้มีสุขภาพดีและทำให้มีอายุที่ยาวนาน
ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับColomesus psittacusที่วิกิสปีชีส์
ปลาไบรคอน

ปลาไบรคอนหรือปลาเทราต์อเมริกาใต้(อังกฤษ:South American trout) เป็นสกุลของปลาน้ำจืดที่อยู่ในวงศ์ปลาคาราซิน(Characidae) จัดอยู่ในสกุลBrycon
มีขนาดยาวเต็มที่ 12–80 เซนติเมตร (4.7–31.5 นิ้ว) มีรูปร่างคล้ายกับปลาเทราต์ซึ่งเป็นปลาต่างวงศ์และอันดับกัน และมิได้มีอะไรเกี่ยวข้องกันแต่นับเป็นปลาจำพวกหนึ่งที่มีขนาดใหญ่ที่สุดของวงศ์ปลาคาราซิน เป็นปลาที่อาศัยอยู่รวมกันเป็นฝูง พบกระจายพันธุ์ตามแม่น้ำสายใหญ่ ๆ ในทวีปอเมริกาใต้ เช่นแม่น้ำแอมะซอนเป็นปลากินพืชเป็นอาหาร สามารถกินเมล็ดพืชที่หล่นลงน้ำในช่วงที่น้ำหลากหรือน้ำท่วมป่าได้ด้วย โดยสามารถกระโดดขึ้นงับจากผิวน้ำได้สูงถึง 4 เท่าของความยาวลำตัว
ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับBryconที่วิกิสปีชีส์
ปลาปล้องอ้อย (อเมริกาใต้)

ปลาน้ำจืดที่เป็นปลาไทย ดูที่:ปลาปล้องอ้อย
ปลาดินสอที่มีขนาดเล็กกว่านี้ ดูที่:ปลาดินสอ
ปลาปล้องอ้อยหรือปลาดินสอ(อังกฤษ:Banded leporinus, Black-banded leporinus;ชื่อวิทยาศาสตร์:Leporinus fasciatus) เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง ในอันดับปลาคาราซิน(Characiformes) ในวงศ์ปลาปล้องอ้อย(Anostomidae)
ปลาปล้องอ้อย มีรูปร่างกลมและเรียวยาวอย่างเห็นได้ชัดเจน มีจุดเด่น คือ มีลายสีดำพาดผ่านลำตัวในแนวตั้งเป็นปล้อง ๆ ราว 10 ปล้อง อันเป็นที่มาของชื่อเรียก บนพื้นลำตัวสีเหลืองสด
มีขนาดโตเต็มที่ประมาณ 30เซนติเมตรแต่ขนาดโดยเฉลี่ยประมาณ 15 เซนติเมตร  แพร่กระจายพันธุ์อยู่ในลุ่มแม่น้ำอเมซอนและสาขา ในทวีปอเมริกาใต้เช่นแม่น้ำลาพลาตาในกายอานาเป็นต้น โดยเป็นปลาที่ชนพื้นเมืองใช้รับประทานเป็นอาหาร และถูกนำเข้าไปในสหรัฐอเมริกาในรัฐฟลอริดาและฮาวาย
เป็นปลาที่อยู่รวมกันเป็นฝูง จัดเป็นปลาที่มีความปราดเปรียวว่องไวมาก สามารถกินได้ทั้งพืชและสัตว์เช่นสาหร่าย,ตะไคร่น้ำและสัตว์น้ำขนาดเล็กต่าง ๆ
เป็นปลาที่มีความสวยงาม แปลกตาชนิดหนึ่ง จึงนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามโดยถือเป็นปลาที่มีอุปนิสัยก้าวร้าวพอสมควร และมีความปราดเปรียวว่องไวมาก
ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับLeporinus fasciatusที่วิกิสปีชีส์
แอร์เอเชีย

แคปปิตอล เอ เบอร์ฮาด(อังกฤษ:Capital A Berhad;MYX:5099) ดำเนินการในชื่อแอร์เอเชีย(อังกฤษ:AirAsia; ในรูปแบบairasia) เป็นบริษัทข้ามชาติสายการบินต้นทุนต่ำสัญชาติมาเลเซีย มีสำนักงานใหญ่อยู่ใกล้กัวลาลัมเปอร์ประเทศมาเลเซียเป็นสายการบินที่ใหญ่ที่สุดในประเทศมาเลเซียเมื่อพิจารณาจากขนาดฝูงบินและจุดหมายปลายทาง แอร์เอเชียให้บริการเที่ยวบินภายในประเทศและระหว่างประเทศไปยังจุดหมายปลายทางมากกว่า 165 แห่ง ครอบคลุม 25 ประเทศฐานการบินอยู่ที่ท่าอากาศยานนานาชาติกัวลาลัมเปอร์ 2 (klia2) ซึ่งเป็นอาคารผู้โดยสารสายการบินต้นทุนต่ำที่ท่าอากาศยานนานาชาติกัวลาลัมเปอร์(KLIA) ในอำเภอเซอปังรัฐเซอลาโงร์ประเทศมาเลเซีย มีสายการบินในเครือ ได้แก่แอร์เอเชียกัมพูชาไทยแอร์เอเชียอินโดนีเซียแอร์เอเชียและแอร์เอเชียฟิลิปปินส์ที่มีฐานการบินอยู่ที่ท่าอากาศยานพนมเปญกรุงเทพฯ-ดอนเมืองจาการ์ตา-ซูการ์โน-ฮัตตาและมะนิลา-นินอย อากีโนตามลำดับ อีกทั้งแอร์เอเชียเอ็กซ์ที่เป็นสายการบินเส้นทางระยะไกล แอร์เอเชียมีสำนักงานจดทะเบียนและสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่ท่าอากาศยานนานาชาติกัวลาลัมเปอร์
พ.ศ. 2550เดอะนิวยอร์กไทมส์ระบุว่าสายการบินนี้เป็น "ผู้บุกเบิก" ของการเดินทางราคาประหยัดในเอเชียนอกจากนี้ยังได้รับเลือกให้เป็นสายการบินต้นทุนต่ำที่ดีที่สุดในโลกเป็นเวลา 13 ปีติดต่อกันโดยสกายแทร็กซ์ในรางวัลการเดินทางและสายการบินระหว่างประเทศ ซึ่งรวมถึงรางวัลล่าสุดใน พ.ศ. 2565
แอร์เอเชียก่อตั้งขึ้นในปีพ.ศ. 2536และเริ่มดำเนินการเมื่อ18 พฤศจิกายนพ.ศ. 2539 ก่อตั้งขึ้นโดยหน่วยงานรัฐวิสาหกิจ DRB-Hicom ของรัฐบาลมาเลเซีย หลังจากดำเนินงานประสบปัญหาขาดทุนอย่างหนัก และมีหนี้สินจำนวนมาก และเมื่อ 2 ธันวาคม พ.ศ. 2544 กลุ่มบริษัท ทูนแอร์ โดยผู้บริหารคือ นายโทนี เฟอร์นานเดส ได้เข้าซื้อหนี้ของสายการบินแอร์เอเชีย และเข้ามาบริหารงาน โดยเริ่มเปิดเส้นทางบินใหม่จาก ท่าอากาศยานนานาชาติกัวลาลัมเปอร์ และตีคู่แข่งอย่างมาเลเซียแอร์ไลน์ด้วยค่าโดยสารเริ่มต้นที่ 1 ริงกิตมาเลเซีย หรือประมาณ 0.27 ดอลลาร์สหรัฐ
ในปี พ.ศ. 2546 แอร์เอเชียได้เปิดตัวท่าอากาศยานรองแห่งที่สองที่ท่าอากาศยานนานาชาติเซไนในรัฐยะโฮร์ บาห์รูซึ่งใกล้กับประเทศสิงคโปร์และเปิดตัวเที่ยวบินระหว่างประเทศเป็นครั้งแรกด้วย โดยบินตรงสู่กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย และเริ่มมีการจัดตั้งสายการบินไทยแอร์เอเชีย เปิดเส้นทางบินสู่ประเทศสิงคโปร์, มาเก๊า, เซียะเหมิน ประเทศจีน, กรุงมะนิลา, ประเทศเวียดนาม ประเทศกัมพูชา และ ประเทศพม่า
ในปัจจุบันแอร์เอเชียมาเลเซีย มีท่าอากาศยานรองอีกสองแห่งในมาเลเซียตะวันออก ได้แก่ ท่าอากาศยานนานาชาติกูชิง ตั้งอยู่ในเมืองกูชิง รัฐซาราวัก และ ท่าอากาศยานนานาชาติโกตากีนาบาลู ตั้งอยู่ในเมืองโกตากีนาบาลู รัฐซาบะฮ์
ในปัจจุบัน แอร์เอเชียมาเลเชียมีเส้นทางบินตรงสู่ 58 จุดหมายปลายทาง ครอบคลุมประเทศในกลุ่มอาเซียน เอเชียตะวันออก เอเชียใต้ และออสเตรเลียด้วยฐานการบินหลักจาก ท่าอากาศยานนานาชาติกัวลาลัมเปอร์ อาคาร KLIA2
ข้อมูลเมื่อ มกราคม 2023ฝูงบินของแอร์เอเชีย (มาเลเซีย) ประกอบด้วยเครื่องบินดังต่อไปนี้:
แอร์เอเชียเคยให้บริการเครื่องบินดังต่อไปนี้:
การให้บริการบนเครื่องบินของแอร์เอเชีย เป็นการจำหน่ายอาหารและเครื่องดื่มบนเครื่องบิน (เดิมทีบริการนี้มีชื่อเรียกว่า "Snack Attack"แต่ต่อมาได้ยกเลิกชื่อเรียกนี้ไป) และการให้สั่งจองอาหารพร้อมชำระเงินล่วงหน้าก่อนเริ่มเที่ยวบินไม่น้อยกว่า 24 ชั่วโมง
แอร์เอเชียเป็นสายการบินที่ได้รับการรับรองจาก the KL Syariah Index หรือหน่วยงานที่ควบคุมดูแลเรื่องอาหารให้สอดคล้องกับหลักศาสนาอิสลาม ในเที่ยวบินของแอร์เอเชียจะไม่จำหน่ายอาหารประเภทหมู และไม่บริการเครื่องดื่มที่มีแอลกอฮอล์ ยกเว้นเที่ยวบินภายในประเทศบางประเทศ
ศูนย์พัฒนาการประมงแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้

ศูนย์พัฒนาการประมงแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้(อังกฤษ:Southeast Asian Fisheries Development Center, SEAFDEC) เป็นองค์กรระหว่างประเทศระดับภูมิภาคที่ก่อตั้งขึ้นตามข้อตกลงระหว่างประเทศ  มีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ ณ ประเทศไทย
ศูนย์พัฒนาการประมงแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้เป็นองค์กรระหว่างประเทศระดับภูมิภาคที่ก่อตั้งขึ้นตามข้อตกลงระหว่างประเทศเมื่อวันที่28 ธันวาคมพ.ศ. 2510โดยมีวัตถุประสงค์ที่จะดำเนินการอันก่อให้เกิดการพัฒนาการประมงให้เจริญรุดหน้า เพื่อให้สามารถนำสัตว์ทะเลมาใช้เป็นอาหารได้เพียงพอแก่ความต้องการของประชาชน และนำเทคโนโลยีใหม่ ๆ ทางการประมงมาประยุกต์และเผยแพร่ต่อชาวประมงภายในภูมิภาค
ปัจจุบันศูนย์ฯ มีสมาชิกรวม 11 ประเทศ ได้แก่ ญี่ปุ่น มาเลเซีย ฟิลิปปินส์ กัมพูชา ลาว อินโดนีเซีย เวียดนาม พม่า สิงคโปร์ บรูไน และไทย โดยเหตุที่ประเทศไทยเป็นผู้ริเริ่มเสนอโครงการก่อตั้งศูนย์ฯ ต่อที่ประชุมคณะรัฐมนตรีเพื่อพัฒนาเศรษฐกิจในภูมิภาคเอเชียอาคเนย์ ครั้งที่ 1 เมื่อปีพ.ศ. 2509ประเทศไทยจึงได้รับเกียรติให้เป็นที่ตั้งของสำนักเลขาธิการและสำนักงานฝ่ายฝึกอบรม และให้ผู้แทนไทยทำหน้าที่เป็นเลขาธิการและผู้อำนวยการฝ่ายฝึกอบรม มานับตั้งแต่แรกตั้งจนถึงปัจจุบัน เลขาธิการทำหน้าที่เป็นผู้ควบคุมการปฏิบัติงาน และประสานงานระหว่างประเทศสมาชิกและประเทศหรือองค์กรอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้อง
ศูนย์พัฒนาการประมงแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ แบ่งส่วนการบริหาร ซึ่งมีที่ตั้งในระหว่างประเทศสมาชิก ดังนี้ คือ
ประกาศนียบัตรวิชาการประมงและวิชาวิศวกรรมประมง  (รับรองโดยสำนักงาน กพ.)
องค์การที่เกี่ยวข้องกับสมาคมประชาชาติแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้

นี่คือรายชื่อขององค์การที่เกี่ยวข้องกับสมาคมประชาชาติแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้หรืออาเซียนประกอบไปด้วยองค์การตามที่ได้บัญญัติไว้ในกฎบัตรอาเซียน และองค์การที่ก่อตั้งอยู่นอกเหนือการระบุในกฎบัตรทั้งที่ก่อตั้งก่อนและหลังการประกาศใช้กฎบัตรอาเซียน
องค์การหรือองคภาวะที่มีความสัมพันธ์กับอาเซียนตามที่ได้ระบุไว้ในภาคผนวกที่ 2 ของกฎบัตรอาเซียนแบ่งได้ดังนี้
องค์การหรือองคภาวะที่มีความสัมพันธ์กับอาเซียนที่ไม่ได้ระบุไว้ในภาคผนวกที่ 2 ของกฎบัตรอาเซียน
ความสัมพันธ์เกาหลีใต้–ไทย

ความสัมพันธ์เกาหลีใต้–ไทยเป็นความสัมพันธ์ทวิภาคีระหว่างราชอาณาจักรไทยและสาธารณรัฐเกาหลีทั้ง 2 ประเทศสถาปนาความสัมพันธ์ทางการทูตเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2501
ในช่วงสงครามเกาหลีประเทศไทยเป็นชาติที่สองที่ส่งกองกำลังไปสนับสนุนเกาหลีใต้หลังจากสหรัฐโดยส่งทหารไปมากกว่า 10,000 นาย และมีรายงานว่ามีทหารไทยเสียชีวิต 137 นายและบาดเจ็บมากกว่า 300 นาย
ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2546 ประธานาธิบดีเกาหลีใต้โน มู-ฮย็อนได้เยือนประเทศไทย และนายกรัฐมนตรีทักษิณ ชินวัตรได้เข้าเยี่ยม ณกรุงโซลในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2548
กระทรวงอุตสาหกรรมของไทยรายงานว่าทั้งไทยและเกาหลีใต้มีมูลค่าการค้าอยู่ที่ 11.7 พันล้านดอลลาร์สหรัฐใน พ.ศ. 2560ข้อมูลเมื่อ พ.ศ. 2563 มีบริษัทเกาหลีใต้ 400 แห่งเข้ามาลงทุนในประเทศไทย และการค้าขายระหว่างไทยกับเกาหลีใต้อยู่ที่ประมาณ 15,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐ (470,000 ล้านบาท) ต่อปี
ในวันที่ 3 มกราคม พ.ศ. 2567โคเรียนแอร์ได้ทำการบินมายังท่าอากาศยานนานาชาติดอนเมืองนอกเหนือจากท่าอากาศยานสุวรรณภูมินับเป็นสายการบินต่างชาติสายการบินแรกที่ทำการบินทั้งสองท่าอากาศยาน
วงป็อปและละครโทรทัศน์เกาหลีได้รับความนิยมในประเทศไทยเพิ่มขึ้นมาตั้งแต่ พ.ศ. 2558 จนถึงขั้นมีการสร้างคำใหม่ที่เรียกปรากฏการณ์นี้ว่า "กระแสเกาหลี"เคป็อปส่งอิทธิพลต่ออาหาร แฟชั่น และความสนใจต่อศัลยกรรมความงามในประเทศไทย
เล้งแซ่บ

เล้งแซ่บหรือเล้งต้มแซ่บเป็นอาหารไทยประเภทต้มแซ่บโดยใช้ส่วนที่เรียกว่าเอียเล้งคือกระดูกสันหลังของหมูที่เลาะเนื้อส่วนเต็ม ๆ ออกไป เหลือเพียงเนื้อติดกระดูกบ้างเล็กน้อย นำมาเคี่ยว ปรุงรสด้วยน้ำมะนาว น้ำปลา และพริกขี้หนูจำนวนมาก (โดยมากใช้พริกขี้หนูสีเขียว) จากนั้นโรยผักชีก่อนเสิร์ฟ
แต่เดิมเอียเล้งเป็นเพียงส่วนประกอบหนึ่งของน้ำก๋วยเตี๋ยวเท่านั้น ร้านก๋วยเตี๋ยวจะนำกระดูกส่วนนี้มาต้มเพื่อให้น้ำก๋วยเตี๋ยวมีรสชาติหวาน หอม และกลมกล่อม พอขายก๋วยเตี๋ยวหมดในแต่ละวันก็จะทิ้งกระดูกส่วนนี้ไปภายหลังมีผู้นำมาขายเป็นเล้งแซ่บ จึงตัดคำว่าเอียเล้งให้สั้นลงเหลือเพียงเล้งบ้างสันนิษฐานว่าอาหารจานนี้อาจประยุกต์มาจากอาหารที่เรียกว่า "ขาไก่ซุปเปอร์" ซึ่งแพร่หลายตามร้านข้าวต้มในกรุงเทพมหานครมาไม่ต่ำกว่า 4–5 ทศวรรษก่อนจะมีเล้งแซ่บ
ความนิยมของเล้งแซ่บทำให้มีตราสินค้าบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปออกสินค้ารสชาติใหม่คือ "เส้นเล็กรสเล้งแซบ"นอกจากนี้เล้งแซ่บยังได้กลายเป็นอาหารอย่างหนึ่งที่เสิร์ฟในร้านอาหารไทยในต่างประเทศ เช่น จีนเกาหลีใต้เป็นต้น ในไทเปมีผู้เปิดร้านอาหารไทยและขายอาหารจานนี้โดยตั้งชื่อเป็นภาษาจีนว่าหั่วชานผายกู่แปลว่า "ซี่โครงหมูภูเขาไฟ"
ช้างศรีลังกา

ช้างศรีลังกา(อังกฤษ:Sri Lankan elephant;สิงหล:ශ්‍රි ලංකා‍ අලියා;ชื่อวิทยาศาสตร์:Elephas maximus maximus) เป็นช้างเอเชียชนิดย่อยชนิดหนึ่ง มีถิ่นกระจายพันธุ์เฉพาะบนเกาะซีลอนหรือประเทศศรีลังกาในปัจจุบันเท่านั้น
ช้างศรีลังกา ได้ถูกอนุกรมวิธานแยกออกจากช้างเอเชียชนิดอื่น ๆ โดยคาโรลัส ลินเนียส  นักวิทยาศาสตร์ชาวสวีเดนเมื่อปี ค.ศ. 1758 โดยถือว่าเป็นชนิดต้นแบบของช้างเอเชียด้วย
ช้างศรีลังกา มีลักษณะรูปร่างที่ใหญ่โตกว่าช้างเอเชียชนิดอื่น ๆ มีผิวหนังสีคล้ำหรือสีดำ ขนาดใบหูใหญ่และมีสีกระจายมากบริเวณใบหู ใบหน้า งวงและลำตัว ตัวผู้หรือช้างพลายส่วนใหญ่จะเป็น ช้างสีดอ คือ ไม่มีงา มีแต่ขนายซึ่งเป็นงาขนาดเล็กโตประมาณเท่าข้อมือ (เส้นรอบวงประมาณ 15-20 เซนติเมตร) ยาวไม่พ้นปากหรืออาจยาวพ้นปากเพียงเล็กน้อย มีน้อยตัวที่มีงา ส่วนตัวเมียหรือช้างพังมีลักษณะเหมือนกับช้างเอเชียชนิดอื่น ๆ คือไม่มีงา มีแต่ขนายเท่านั้น
ช้างศรีลังกา มีความผูกพันกับมนุษย์เป็นอย่างมาก โดยชาวศรีลังกาเชื่อว่า ด้วยความที่เป็นสัตว์ใหญ่และมีผิวสีคล้ำ จึงเป็นสัญลักษณ์ของเมฆฝน ช้างศรีลังกาจึงใช้ในงานแห่เพื่อขอฝน โดยเฉพาะอย่างยิ่งในงานเทศกาลเอสสะลา เพราเฮรา(ඇසළ පෙරහර) หรืองานฉลองพระเขี้ยวแก้วของสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าซึ่งเป็นเทศกาลแห่ไปตามท้องถนนที่ยิ่งใหญ่ของศรีลังกา ช้างศรีลังกาถือเป็นหลักของเทศกาลนี้ ช้างที่ถูกเลือกให้เป็นพาหนะและร่วมไปในขบวนเทศกาลนี้ จะเป็นช้างที่ถูกเลือกคัดสรรเป็นอย่างยิ่ง หากเป็นช้างพลายต้องเป็นช้างที่ไม่อยู่ในอาการตกมันมี
อากัปกิริยาที่สงบเรียบร้อย เชื่อฟังคำสั่งของมนุษย์ ช้างตัวที่ถูกคัดเลือกจะได้รับการตรวจสภาพร่างกายและบำรุงให้มีความพร้อมจากสัตวแพทย์   และถูกพาไปกินอาหารที่หลังภูเขาอันเป็นแหล่งที่มีอาาหรช้างอุดมสมบูรณ์ ต่อจากนั้นจะถูกตกแต่งร่างกายด้วยสีสันต่าง ๆ รวมถึงผ้าหลากสี และหลอดไฟประดับตามส่วนต่าง ๆ เพื่อให้เกิดความประทับใจแก่ผู้พบเห็น โดยเฉพาะช้างตัวที่ต้องเป็นพาหนะในการอัญเชิญพระเขี้ยวแก้ว ซึ่งถือเป็นช้างประธาน โดยมีคติว่า แสงไฟและแสงสว่างจะเป็นสิ่งช่วยป้องกันพระเขี้ยวแก้วจากสิ่งชั่วร้ายที่มาคุกคามต่าง ๆ นานา
ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับElephas maximus maximusที่วิกิสปีชีส์
งูเขียวหางไหม้ศรีลังกา

งูเขียวหางไหม้ศรีลังกา(อังกฤษ:Green pit viper) เป็นงูพิษชนิดหนึ่ง ลำตัวสีเขียวอมเหลืองสด บนตัวสีเขียวอมน้ำเงิน หางสีแดงชัดเจน ท้องเหลืองหรือขาว งูเขียวหางไหม้ท้องเหลือง ปกติเลื้อยช้าๆไม่รวดเร็ว มีนิสัยดุ สามารถจะฉกศัตรูเมื่อศัตรูเข้าใกล้ได้อย่างรวดเร็ว ชอบนอนขดอยู่ตามพุ่มไม้เตี้ยๆ กอหญ้า กระถางต้นไม้ขณะเกาะนอนบนไม้ จะใช้ลำตัวและหางรัดพันยึดกับกิ่งไม้ไว้ ออกหากินในเวลากลางคืนทั้งตามพื้นดินที่มีหญ้ารกๆ และบนต้นไม้ ชอบกินหนู กบ เขียด เป็นอาหาร ออกลูกเป็นตัวครั้งละ 7-15 ตัว พบงูหางเขียวไหม้ศรีลังกาได้ในอินเดียศรีลังกา
ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับTrimeresurus trigonocephalusที่วิกิสปีชีส์
คางคกซูรินาม

คางคกซูรินาม(อังกฤษ:Surinam toad, star-fingered toad;สเปน:Aparo, Rana comun de celdillas;ชื่อวิทยาศาสตร์:Pipa pipa) เป็นสัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำชนิดหนึ่ง ในวงศ์กบเล็บ(Pipidae)
มีลักษณะเด่น คือ ลำตัวมีลักษณะแบนคล้ายสี่เหลี่ยมส่วนหัวเป็นสามเหลี่ยมมีสีเทาถึงสีน้ำตาลเข้ม ขนาดใหญ่ได้ถึง 20เซนติเมตรแต่โดยทั่วไปจะมีขนาด 10-13 เซนติเมตร ทำให้แลดูเผิน ๆ เหมือนใบไม้แห้ง หรือกบที่ถูกทับแบน มีพังพืดเชื่อมระหว่างนิ้วตีนหน้าขนาดเล็ก ทำให้นิ้วตีนแยกจากกันจนมีลักษณะคล้ายนิ้วแยกเป็นแฉกเหมือนดาว แต่ปลายนิ้วไม่มีเล็บ
พบกระจายพันธุ์อยู่ในแหล่งน้ำในป่าดิบที่ราบต่ำของทวีปอเมริกาใต้ตอนบน โดยจะอาศัยหากินอยู่ในน้ำตลอดเวลา เนื่องจากไม่มีลิ้นจึงจะใช้ปากงับกินปลาหรือสัตว์น้ำขนาดเล็ก ๆ เป็นอาหาร
คางคกซูรินามมีพฤติกรรมที่เป็นที่น่าสนใจ คือตัวเมียเมื่อผสมพันธุ์กับตัวผู้เสร็จเรียบร้อยแล้ว ตัวผู้จะว่ายขึ้นสู่ด้านบนของหลังตัวเมีย เพื่อนำไข่ที่ได้รับการปฏิสนธิแล้ววางลงบนหลังตัวเมีย ซึ่งจะมีไข่ทั้งหมดราว 60-100 ฟอง ไข่จะฝังลงบนหลังของตัวเมีย ผ่านไป 10 วัน ไข่จะฟักเป็นลูกอ๊อดแต่ยังไม่ออกมาจากหลัง จนกระทั่งผ่านไปราว 10-20 สัปดาห์ที่พัฒนาเหมือนตัวเต็มวัยที่มีความยาวประมาณ 10 เซนติเมตร จะผุดโผล่มาจากหลังตัวเมียจนผิวบนหลังเป็นรูพรุนเต็มไปหมด และแยกย้ายออกไปใช้ชีวิตเอง
ด้วยลักษณะและพฤติกรรมที่แปลกเช่นนี้ ทำให้คางคกซูรินามได้รับความนิยมในการถ่ายทำเป็นสารคดีและเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยงในตู้ปลา
ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับPipa pipaที่วิกิสปีชีส์
ฮาร์พี

ฮาร์พี(อังกฤษ:harpy,) เป็นสิ่งมีชีวิตตามตำนานกรีกซึ่งมีรูปกายเป็นมนุษย์ผู้หญิง มีท่อนล่างอย่างนก และมีปีก
กล่าวกันว่าแต่เดิมฮาร์ปีมีเพียงสองตนเท่านั้น คือเอลโล และโอไซพีเทส ธิดาแห่งเธามาส และโอเชียนิดนามอิเล็กตร้า (โอเชียนิดคือนิมฟ์แห่งทะเล) เธามาสผู้นี้เป็นโอรสของพอนทัสและไกอา ทั้งพอนทัสและไกอาต่างก็เป็นเทพเจ้าโบราณของกรีก โดยพอนทัสเป็นเทพแห่งทะเล ส่วนไกอาเป็นเทพแห่งพิภพ ฮาร์ปีทั้งสองเป็นพี่น้องกับเทวีไอริส ซึ่งเป็นเทวีผู้ทำหน้าที่นำสารให้กับเหล่าเทพเจ้าต่างๆ เช่นเดียวกับเฮอร์เมส หากแต่เฮอร์เมสนั้นขึ้นตรงต่อเทพบดีซูส ในขณะที่ไอริสเป็นเทวีใต้บัญชาของเฮร่า เทวีไอริสยังมีปีกเป็นนกเช่นเดียวกับอีรอส และมักถูกกล่าวถึงในลักษณะของสาวน้อยมีปีก ถือคทานำสาร นอกจากนี้ไอริสยังเป็นเทวีพรหมจรรย์ และถือเป็นเทวีแห่งสะพานสายรุ้งอีกด้วย
เรื่องที่เป็นที่รู้จักกันดีเกี่ยวกับฮาร์ปีคือเรื่องเมื่อครั้งเรืออาร์โกมาขึ้นฝั่งที่เธรส ในตอนนั้นมีนักพยากรณ์ตาบอดผู้หนึ่งนามว่าฟีนูสนำความลับของสวรรค์มาบอกแก่คนนอกมากเกินไป เทพเจ้าซูสจึงทรงสั่งให้พวกฮาร์ปีมาขโมยอาหารของฟีนูสเป็นการทรมาน เซเทสและคาลาอีสบุตรของเทพเจ้าแห่งสายลมเหนือโบรีอัสจึงทำหน้าที่ขับไล่เหล่าฮาร์ปีนี้ไป ยังมีบางตำนานกล่าวว่าฮาร์ปีถูกเซเทสและคาลาอีสฆ่าตาย นอกนั้นเล่าว่าเทวีไอริสได้ลงมาห้ามไว้ทัน หากแต่เหล่าฮาร์ปีก็ต้องตายเพราะอดอยากอาหารอยู่ดี
ในเรื่องเจสันกับขนแกะทองคำนั้น ฮาร์พีได้ถูกกล่าวถึงว่าเป็นสุนัขล่าเนื้อของซูส การปรากฏตัวของฮาร์พีจะสร้างความน่าขยะแขยงไว้ในทุกๆที่ที่มันไป ฮาร์พีจะกินทุกสิ่งทุกอย่างที่ขวางหน้าและทิ้งมูลที่มีกลิ่นเหลือรับจนไม่ว่าสิ่งมีชีวิตใดก็ทนไม่ได้
ในเทพปกรณัมกรีกยังมีการกล่าวถึงฮาร์ปีตนอื่นๆ อีก ซึ่งคาดว่าเป็นการเสริมแต่งเข้ามาภายหลังเช่นฮาร์ปีที่มีชื่อว่าโพดาร์กซึ่งเป็นมารดาของม้าศักดิ์สิทธิ์สองตัวชื่อซานธุสและบาเลียส (ม้าของอะคิลลีส) โดยมีเทพเจ้าแห่งสายลมตะวันตกเซฟเฟอรุสเป็นบิดา
บางตำนานกล่าวว่าเป็นสมุนรับใช้ของเทพเจ้าฮาเดส โดยทำหน้าที่หาวิญญาญที่เป็นอาหารมาสังเวยให้ที่นรกทาทาร์ลัส อาศัยอยู่ที่ชั้นบรรยากาศ (หรือว่ากันว่าตามหมู่เมฆนั้นเอง) มีความสามารถเกี่ยวกับลม และมักจะเป็นตัวร้ายที่มักจะโผล่มาในการโกรษแค้นของเหล่าเทพ โดยยกตัวอย่างจากตำนานที่ทำให้นกฮาร์พีโด่งดังอันหนึ่งคือ ตำนานเจสันและขนแกะทองคำ โดนตำนานกล่าวว่า คิงเพเนอุสถูกพระเจ้า สาปไม่ให้กินอาหารได้ เพราะทุกครั้งที่จะกินอาหาร จะมีเหล่านกฮาร์พีมาบินวนโฉบแย่งอาหารไป ทำให้ไม่สามารถกินอาหารได้เลย จนกระทั่งได้รับการช่วยเหลือจากพวกเจสัน หลังจากนำเรืออาร์โก้เทียบท่า โดยการฆ่านกฮาร์พีทิ้งเสีย ว่ากันว่าฮาร์พีมี3พี่น้อง นามว่า Aello Celaeno และ Ocypete