มาร์เกรเธอแห่งเดนมาร์ก สมเด็จพระราชินีแห่งสกอตแลนด์

เจ้าหญิงมาร์เกรเธอแห่งเดนมาร์กหรือมาร์กาเร็ตแห่งเดนมาร์ก(เดนมาร์ก:Margrete af Danmark; 23 มิถุนายน ค.ศ. 1456 - 14 กรกฎาคม ค.ศ. 1486) ทรงเป็นสมเด็จพระราชินีแห่งสกอตแลนด์ตั้งแต่ค.ศ. 1469 ถึง ค.ศ. 1486 จากการอภิเษกสมรสกับพระเจ้าเจมส์ที่ 3 แห่งสกอตแลนด์พระนางเป็นพระราชธิดาในพระเจ้าคริสเตียนที่ 1 แห่งเดนมาร์กนอร์เวย์และสวีเดน กับโดโรเธียแห่งบรันเดินบวร์ค
เจ้าหญิงมาร์เกรเธอประสูติในเดนมาร์กเป็นพระราชธิดาในพระเจ้าคริสเตียนที่ 1 แห่งเดนมาร์ก, นอร์เวย์และสวีเดน กับสมเด็จพระราชินีโดโรเธีย ไม่มีการบันทึกถึงพระชนม์ชีพช่วงต้นเท่าไรนัก มีเพียงตอนที่ทรงมีพระชนมายุ 4 พรรษา มีการกล่าวถึงแผนการอภิเษกสมรสของพระนางกับเจ้าชายเจมส์แห่งสกอตแลนด์ในปีค.ศ. 1468 เจ้าหญิงมาร์เกรเธอทรงหมั้นหมายกับเจ้าชายเจมส์แห่งสกอตแลนด์ เพื่อยุติความบาดหมางที่สกอตแลนด์ติดหนี้เดนมาร์กในเรื่องภาษีดินแดนแฮบริดีสและไอล์ออฟแมนการอภิเษกสมรสครั้งนี้จัดขึ้นตามคำแนะนำของพระเจ้าชาร์ลที่ 7 แห่งฝรั่งเศสในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1469 ขณะทรงมีพระชนมายุ 13 พรรษา พระนางได้อภิเษกสมรสกับพระเจ้าเจมส์ที่ 3 แห่งสกอตแลนด์ที่แอบบีย์ฮอลีรูดเมื่ออภิเษกสมรส หนี้ทั้งหมดของสกอตแลนด์ก็ถูกบอกล้างวิลเลียม ซินแคลร์ เอิร์ลที่ 1 แห่งเคธเนสในขณะนั้นดำรงเป็นเอิร์ลแห่งออร์กนีย์ของชาวนอร์สในปีค.ศ. 1472 ซินแคลร์เสนอแลกเปลี่ยนดินแดนศักดินาออร์กนีย์ของเขาแลกกับปราสาทเรเวนสเครกดังนั้นราชบัลลังก์สกอตแลนด์จึงได้สิทธิ์เป็นเอิร์ลเหนือหมู่เกาะต่างๆ ด้วย
พระนางถูกเรียกในสกอตแลนด์ฐานะ สมเด็จพระราชินีมาร์กาเร็ตทรงได้รับจอยน์เชอ(ทรัพย์สินที่สามียกให้ภริยาต่อเมื่อตนตายแล้ว) ขนาดใหญ่ที่สุดตามที่กฎหมายสกอตแลนด์อนุญาตในข้อตกลงการอภิเษกสมรสของพระนาง โดยเป็นหนึ่งในสามของรายได้ราชวงศ์ พร้อมด้วยกับพระราชวังลินลิธโกว์และปราสาทดูนพระนางสนพระทัยในฉลองพระองค์และเครื่องประดับ และทรงเป็นที่รู้จักจากการที่ทรงฉลองพระองค์ตามสมัยนิยมตลอดเวลาหลังจากทรงมีพระประสูติกาล เจ้าชายเจมส์ ในปีค.ศ. 1473 พระนางเสด็จจาริกแสวงบุญไปยังโบสถ์วิทธอร์นและเสด็จไปประทับร่วมกับกษัตริย์ที่พระราชวังฟอล์กแลนด์พระราชินีทรงสอนให้พระราชโอรสตรัสภาษาเดนมาร์ก พระนางเป็นพระราชินีที่โด่งดังในสกอตแลนด์และได้รับขนานนามว่าทรงพระสิริโฉม อ่อนโยนและมีเหตุผล
ความสัมพันธ์ระหว่างสมเด็จพระราชินีมาร์กาเร็ตกับพระเจ้าเจมส์ที่ 3 นั้นไม่มีความสุข มีรายงานว่า พระนางไม่พอพระทัยพระราชสวามีมากนัก และทรงมีความสัมพันธ์ทางเพศกับพระองค์เพื่อให้กำเนิดรัชทายาทเท่านั้น แม้ว่าพระนางจะทรงเคารพพระองค์ในฐานะพระมหากษัตริย์ก็ตามเหตุผลหนึ่งที่แสดงถึงความห่างเหินกันคือ พระเจ้าเจมส์ที่ 3 ทรงโปรดพระราชโอรสองค์รองมากกว่าพระราชโอรสองค์ใหญ่ในปีค.ศ. 1476 พระเจ้าเจมส์ที่ 3 ทรงตัดสินพระทัยว่า พระองค์ประสงค์ตำแหน่งเอิร์ลแห่งรอสเพื่อพระราชทานให้พระราชโอรสองค์รอง และทรงกล่าวหาจอห์น แมคดอนัลด์ผู้รั้งตำแหน่งเอิร์ลว่าเป็นกบฏ จากนั้นแมคดอนัลด์ถูกนำตัวขึ้นพิจารณาคดีต่อหน้าสภาขุนนาง แต่ด้วยคำขอของสมเด็จพระราชินีมาร์กาเร็ต ทำให้เขายังคงดำรงตำแหน่งลอร์ดแห่งสภาต่อไปในช่วงวิกฤตการณ์ ค.ศ. 1482 พระเจ้าเจมส์ที่ 3 ทรงถูกเจ้าชายอเล็กซานเดอร์ ดยุคแห่งออลบานีพระราชอนุชาของพระองค์ลิดรอนพระราชอำนาจเป็นเวลาหลายเดือน ว่ากันว่า สมเด็จพระราชินีมาร์กาเร็ตทรงห่วงใยสวัสดิภาพของเหล่าพระราชโอรสมากกว่าพระราชสวามี ซึ่งนำไปสู่ความบาดหมางกันอย่างถาวรในทางการเมือง สมเด็จพระราชินีมาร์กาเร็ตทรงดำเนินการฟื้นฟูพระราชอำนาจของพระราชสวามีในฐานะพระมหากษัตริย์ระหว่างเหตุการณ์นี้หลังจากสิ้นสุดวิกฤต ค.ศ. 1482 ทั้งสองพระองค์ประทับแยกกัน พระเจ้าเจมส์ที่ 3 ประทับในเอดินเบอระ ในขณะที่สมเด็จพระราชินีมาร์กาเร็ตทรงโปรดที่จะประทับในสเตอร์ลิงพร้อมกับเหล่าพระราชโอรส
สมเด็จพระราชินีมาร์กาเร็ตเสด็จสวรรคตที่ปราสาทสเตอร์ลิงในวันที่ 14 กรกฎาคม ค.ศ. 1486 ขณะมีพระชนมายุ 30 พรรษา หลังจากทรงพระประชวร และพระศพได้ถูกฝังที่โบสถ์แคมบัสเค็นเน็ทพระบรมศพของพระเจ้าเจมส์ที่ 3 พระราชสวามีได้ถูกนำมาฝังเคียงข้างกันหลังจากสวรรคตในปีค.ศ. 1488 อารามแห่งนี้กลายเป็นซากปรักหักพังเหลือเพียงแต่หอระฆังที่ตั้งตระหง่านจนทุกวันนี้ หลุมฝังพระบรมศพได้รับการปิดมิดชิดและบูรณะในปีค.ศ. 1865 ด้วยพระราชทรัพย์ของสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียผู้สืบเชื้อสายของทั้งสองพระองค์
มีเรื่องราวที่บอกเล่าผ่านพระราชโอรสของพระนางที่ระบุว่า สมเด็จพระราชินีมาร์กาเร็ตทรงถูกลอบปลงพระชนม์จากการเสวยยาพิษที่ทูลเกล้าฯ ถวายโดยจอห์น แรมซีย์ ลอร์ดโบธเวลล์ที่ 1ผู้นำฝักฝ่ายการเมืองคนหนึ่งเนื่องจากเขายังคงได้รับความโปรดปรานจากราชสำนักหลังการสวรรคตของพระราชินี เรื่องนี้จึงเป็นเรื่องน่าสงสัยและอาจเป็นการใส่ความ แม้ว่าเขาจะเป็นคนที่รู้เรื่องยาพิษก็ตาม
บันทึกเกี่ยวกับการซื้อฉลองพระองค์และผ้าให้กับมาร์เกรเธอแห่งเดนมาร์กยังเหลือรอดถึงปัจจุบันและอยู่ในบัญชีของเสนาบดีคลังสกอตแลนด์ผ้าและขนสัตว์ถูกซื้อโดยคนรับใช้และเจ้าพนักงานภูษาของพระนาง ได้แก่ แอนดรูว์ บัลโฟร์, คัลด์เวลล์ และแซนดริส วอร์ดร็อป (แซนเดอส์ออฟเดอะวอร์โรป) ซื้อจากพ่อค้าและเจ้าของร้านค้าในเอดินเบอระ รวมทั้ง อีโซเบล วิลเลียมสัน, โทมัส ยาร์และแซนดี ทัวริง รองพระบาทผลิตโดยร้านฮัด โดยอธิบายว่าเป็น "ซูเทอ" (ช่างทำรองเท้า) คนขายเครื่องหนังในสเตอร์ลิงเป็นคนทำถุงพระหัตถ์หนังฉลองพระองค์ผลิตในปีค.ศ. 1473 และ 1474 ได้แก่ ฉลองพระองค์กำมะหยี่สีน้ำเงินและผ้าซาตินสีแดง ฉลองพระองค์คลุม ฉลองพระองค์กระโปรงผ้ายกดอกดะแมสกัสสีเขียว ฉลองพระองค์ทรงม้า "สตอมัค" ทำจากผ้าซาตินบุด้วยขนเออร์มิน "บอนเนทประดับ" (หมวกสตรีรูปฝาชีมักมีริบบิ้นผูกใต้คาง) "เทอร์เรท" (ผ้าคลุมศีรษะ) ปลายพระมาลาและปกฉลองพระองค์ทำด้วยกำมะหยี่ขลิบด้วยขนสัตว์ นอกจากนี้ฉลองพระองค์คลุมยังถูกซื้อให้เหล่านางสนองพระโอษฐ์ของพระนาง 6 คน
รายการทรัพย์สินของหีบหรือ "คิสท์" (กำปั่นใส่เงิน) และกำปั่นที่ถูกเรียกว่า "การ์เดอเวียน" จากปราสาทสเตอร์ลิงบรรจุอัญมณีบางส่วนของมาร์เกรเธอแห่งเดนมาร์ก ถูกสร้างขึ้นในปีค.ศ. 1488 หลังจากยุทธการที่ซอชีเบิร์นสิ่งที่อยู่ภายในประกอบด้วย รัดพระองค์ที่ทำด้วยทองคำและผ้าสีแดงเข้ม พร้อมข้อต่อทองคำมีสายประคำและสายสร้อยทอง สายสร้อยแคลเซโดนีพร้อมจี้ที่บรรจุน้ำหอมกลิ่นชะมดตาข่ายคลุมพระเกศาไข่มุก สายสร้อยหงส์ กระเป๋าทรงใบเล็กที่ประดับอัญมณีที่ไม่ได้เจียระไนเก้าชิ้น และถุงดอกลาเวนเดอร์หนึ่งถุง มีลิ้นงูพิษ (เป็นฟอสซิลฟันฉลามที่เชื่อกันว่าป้องกันพิษได้) และเขาม้ายูนิคอร์นทำจากทองคำ ใช่เพื่อตรวจวิเคราะห์พิษในมื้ออาหาร พระนางยังทรงเป็นเจ้าของพระธำมรงค์ที่ประดับด้วยหินลายหินลายซึ่งมีสรรพคุณในการถอนพิษ มีหนังสือแผ่นทองคำเปลวใช้สำหรับปิดทองและผ้าม่านแท่นบรรทมสีม่วง และผ้าปูแท่นบรรทมปักลายดอกทิสเซิลและยูนิคอร์น พระนางทรงมีจี้ที่ออกแบบเป็นรูปตัว "M" ประดับด้วยมุกเม็ดใหญ่หนึ่งเม็ด
This article incorporates text from a publication now in thepublic domain:Henderson, Thomas Finlayson (1893). "Margaret (1457?–1486)".  ในLee, Sidney(บ.ก.).Dictionary of National Biography(ภาษาอังกฤษ). Vol. 36. London: Smith, Elder & Co.