davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
มะเฟือง

มะเฟือง(ชื่อวิทยาศาสตร์:Averrhoa carambola) เป็นไม้ต้นพื้นเมืองของอินโดนีเซียอินเดียและศรีลังกาและเป็นที่นิยมในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ไทยมาเลเซียและบางส่วนของเอเชียตะวันออกรวมทั้งมีเพาะปลูกในสาธารณรัฐโดมินิกันบราซิลเปรูกานากายอานาซามัวตองงาไต้หวันเฟรนช์พอลินีเชียคอสตาริกาและออสเตรเลียในสหรัฐอเมริกามีแหล่งเพาะปลูกเชิงพาณิชย์อยู่ที่ฟลอริดาตอนใต้และฮาวาย
มะเฟืองเป็น ไม้ผลยืนต้นขนาดกลางสูง 5-10 เมตร ลักษณะเป็นทรงพุ่ม ซึ่งมีทั้งลักษณะตั้งตรง และกึ่งเลื้อย ลำต้นและกิ่งเป็นไม้เนื้ออ่อน แกนกลางมีไส้คล้ายฟองน้ำมีสีแดงอ่อน ใบประกอบสีเขียว ประกอบด้วยใบย่อย 5-11 ใบ ออกดอกเป็นช่อที่ปลายกิ่ง และตาข้างตามกิ่งและลำต้น มีดอกสีชมพูอ่อนไปจนถึงเกือบแดง ผลมีก้นแหลมเป็นเหลี่ยมมีร่องลักษณะเป็นพูประมาณ 4-6 พู
ผลของมะเฟืองเป็นผลไม้ทรงกระสวย เมื่อหั่นแนวขวางได้เป็นรูปดาวห้าแฉกภาษาอังกฤษจึงเรียกว่าstar fruitผลดิบสีเขียวใช้สับผสมในน้ำพริก สุกเป็นสีเหลืองใช้แกงได้ หรือกินแนมกับแหนมเนือง มะเฟืองเป็นผลไม้ที่มีออกซาเลตสูงทำให้เกิดนิ่วในไตได้ในผู้ป่วยที่มีความผิดปกติของไตมีทั้งรสหวานและเปรี้ยวแล้วแต่สายพันธุ์
พันธุ์มะเฟืองที่พบในไทยได้แก่
วิตามิน เอวิตามินบี 1วิตามินบี 2ไนอะซีนโปรตีนคาร์โบไฮเดรตไขมันเส้นใยแคลเซียมฟอสฟอรัสเหล็กและพลังงาน
การแก้ร้อนในดับกระหาย ลดความร้อนภายในร่างกายถอนพิษก็ได้ แต่สามารถเพิ่มโอกาสเป็นนิ่วในทางเดินปัสสาวะได้เนื่องจากสารออกซาเลตที่มีอยู่มากในมะเฟืองจะไปจับตัวกับแคลเซียมตกเป็นผลึกในไต และยังทำให้เกิดอาการไตวายเฉียบพลันได้หากได้รับเข้าไปในปริมาณที่มาก ทั้งนี้ก็ขึ้นอยู่กับภาวะการขาดน้ำของร่างกายด้วย
ชาวไทยในติมอร์-เลสเต

ชาวไทยในประเทศติมอร์-เลสเตคือกลุ่มชาวไทยที่พำนักอยู่ในประเทศติมอร์-เลสเตโดยมีชุมชนชาวไทยในกรุงดิลีและเข้ามาประกอบธุรกิจขนาดย่อมเช่น ร้านอาหารไทยสปานวดแผนไทยและบางส่วนทำหน้าที่เป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจไทยเข้ามาปฏิบัติภารกิจรักษาสันติภาพร่วมภายใต้องค์การสหประชาชาติจำนวนหนึ่งด้วย
ตั้งแต่ พ.ศ. 2550 มีชาวไทยที่อาศัยอยู่ในดิลีเมืองหลวงของประเทศติมอร์-เลสเต มีประมาณ 60 คน (ไม่รวมเจ้าหน้าที่ปฏิบัติภารกิจสันติภาพร่วมกับสหประชาชาติ อีกจำนวน 35 คน)ใน พ.ศ. 2551 มีคนไทยที่พำนักอยู่ในกรุงดิลี 49 คน และมีเจ้าหน้าที่ตำรวจไทยเข้ามาปฏิบัติภารกิจรักษาสันติภาพร่วมภายใต้องค์การสหประชาชาติอีกจำนวน 13 นายใน พ.ศ. 2560 มีชาวไทยอาศัยอยู่ในดิลีราว 40 คน
เซอี

เซอี(อินโดนีเซีย:se'i, sei) เป็นเบคอนแบบพื้นบ้านของกูปังในเกาะติมอร์จังหวัดนูซาเติงการาตะวันออกกระบวนการปรุงจะใส่นมเกลือและเครื่องเทศทำให้มีรสชาติพิเศษต่างจากเบคอนโดยทั่วไป อาหารจานนี้พบได้ในภัตตาคารและร้านค้าบนเกาะติมอร์ ทำได้ทั้งจากหมูหรือเนื้อ โดยจะรับประทานกับซัมบัล คำว่าเซอีนั้นมาจากภาษาท้องถิ่นในติมอร์ หมายถึงเนื้อสัตว์รมควัน
อาหารจานนี้เป็นอาหารท้องถิ่นที่สืบทอดมาในจังหวัดนูซาเติงการาตะวันออก แต่เดิมทำมาจากเนื้อกวางติมอร์ (Cervus timorensis) แต่ปัจจุบันกวางติมอร์หายากและใกล้สูญพันธุ์ จึงนิยมทำเซอีจากเนื้อหมูและเนื้อวัวแทน
มันคันขาว

มันคันขาวหรือมันเลือด(ชื่อวิทยาศาสตร์:Dioscorea pentaphylla,อังกฤษ:fiveleaf yam) เป็นพืชในวงศ์กลอยเป็นพืชท้องถิ่นในเอเชียและทางตะวันออกของโพลีเนเชียเป็นไม้เลื้อย ดอกแยกเพศแยกต้น มีหัวใต้ดินแข็ง อยู่ได้นาน และมีการสะสมของลิกนิน ใช้ลำต้นเลื้อยพัน เหนียว ใบเดี่ยวรูปหัวใจ บางครั้งเกิดหัวฝอยสะสมอาหารที่ลำต้น หัวยาว อยู่ลึกในดิน กลมหรือทรงลูกแพร์ เนื้อหัวสีขาวหรือสีเหลืองส้ม บางครั้งมีจุดประสีม่วง ลำต้นเลื้อยพันไปทางซ้าย ส่วนล่างมีหนามปกคลุม มีขนสีแดงสนิมคลุมก้านใบ ช่อดอกมีขนละเอียดสีแดงปกคลุม ผลสีดำมีปีกและมีขนปกคลุม
มันคันขาวกระจายพันธุ์เริ่มจากตอนเหนือของอินเดียตอนใต้ของจีนและทั้งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้มีความแตกต่างกันเป็นหลายพันธุ์ดังนี้
หัวใช้รับประทานเป็นอาหาร ต้นที่เป็นสายพันธุ์ป่ามักมีกลิ่นและรสที่ไม่น่ารับประทานส่วนหัวรับประทานได้ เนื้อหัวมีสารสีม่วงกระจายเป็นหย่อม ต้มสุกแล้วเนื้อร่วนซุย เนื้อออกสีม่วง
วันชัยในทวีปยุโรป

วันชัยในทวีปยุโรป(อังกฤษ:Victory in Europe Day หรือ VE Day) หมายถึง วันที่7ถึงวันที่8 พฤษภาคมค.ศ. 1945คือ วันที่ฝ่ายสัมพันธมิตรยอมรับการยอมจำนนอย่างไม่มีเงื่อนไขของนาซีเยอรมนีในวันที่30 เมษายนหลังจากอดอล์ฟ ฮิตเลอร์ฆ่าตัวตายที่หลุมหลบภัยในกรุงเบอร์ลินตำแหน่งประธานาธิบดีเยอรมนีตกเป็นของคาร์ล เดอนิทซ์เขาได้ลงนามในสนธิสัญญายอมจำนนในวันที่7 พฤษภาคมในเมืองแรมส์ฝรั่งเศสนอกจากนั้นวิลเฮล์ม ไคเทลผู้บัญชาการทหารสูงสุดของกองทัพเวร์มัคได้ลงนามในสนธิสัญญายอมจำนนต่อสหภาพโซเวียตในวันที่8 พฤษภาคมในกรุงเบอร์ลินเยอรมนี
ในวันนั้น ได้มีการจัดการเฉลิมฉลองกันครั้งใหญ่ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ในกรุงลอนดอนซึ่งประชาชนชาวอังกฤษกว่าล้านคนได้มาเฉลิมฉลองกันในบรรยากาศการเล่นรื่นเริงในการสิ้นสุดของสงครามในทวีปยุโรป แม้ว่าการปันส่วนอาหารและเสื้อผ้าจะยังคงกินเวลาต่อไปอีกหลายปี และในความเป็นจริงแล้ว การปันส่วนอาหารกินเวลายาวนานยิ่งกว่าช่วงเวลาของสงครามโลกครั้งที่สองเสียอีก ฝูงชนได้มารวมตัวกันที่จัตุรัสทราฟัลการ์ไปจนถึงพระราชวังบักกิงแฮมที่ซึ่งพระเจ้าจอร์จที่ 6พระราชินีเอลิซาเบธและนายกรัฐมนตรีวินสตัน เชอร์ชิลล์ได้ปรากฏตัวเหนือระเบียงของพระราชวังต่อหน้าประชาชน เจ้าหญิงเอลิซาเบธและเจ้าหญิงมาร์กาเร็ตได้รับอนุญาตให้เดินไปปะปนอยู่กับฝูงชนที่มาชุมนุมนั้น และมีส่วนร่วมในการเฉลิมฉลองด้วย
ในสหรัฐอเมริกาประธานาธิบดีแฮร์รี ทรูแมนผู้ซึ่งจัดงานวันเกิดครบรอบ 61 ปีของเขาเอง ได้อุทิศชัยชนะเพื่อเป็นเกียรติแก่ประธานาธิบดีคนก่อนหน้าแฟรงกลิน ดี. โรสเวลต์เพราะว่าเขาได้รับมอบหมายให้เป็นผู้ยุติสงคราม โรสเวลต์ถึงแก่อสัญกรรมไม่กี่เดือนก่อนหน้าการยอมจำนนจะกิดขึ้น ในวันที่12 เมษายนฝูงชนจำนวนมากมารวมตัวกันที่ชิคาโกลอสแองเจิลลิสไมอามีโดยเฉพาะอย่างยิ่งไทมส์สแควร์ในนครนิวยอร์ก
ส่วนสหภาพโซเวียตและประชาชนจำนวนมากได้จัดงานเลิมฉลองวันชัย(ยุโรปตะวันออก)ในมหาสงครามรักชาติในวันที่9 พฤษภาคมแทน หลังนาซีเยอรมันได้ลงตราสารยอมจำนนในคืนวันที่ 8 พฤษภาคม ค.ศ.1945 รัฐบาลโซเวียตได้มีการจัดสวนสนามทหารในกองทัพแดง ณ จตุรัสแดงในกรุงมอสโก
บางประเทศมีการกำหนดให้วันที่8 พฤษภาคมให้เป็นวันหยุดราชการ อย่างเช่น
ส่วนสหประชาชาติกำหนดมให้วันที่ 8 และ9 พฤษภาคมเป็นช่วงเวลาแห่งความทรงจำและการปรองดองกัน ตามมติที่ 59/26ของสมัชชาใหญ่แห่งสหประชาชาติที่กำหนดเมื่อวันที่22 พฤศจิกายนค.ศ. 2004เพื่อเป็นเกียรติแก่ความทรงจำในสงครามโลกครั้งที่สอง
เฮดจ์ฮอกยุโรป

เฮดจ์ฮอกยุโรปหรือเม่นแคระยุโรป(อังกฤษ:European hedgehog, Common hedgehog,ชื่อวิทยาศาสตร์:Erinaceus europaeus) เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมขนาดเล็กชนิดหนึ่ง จำพวกเฮดจ์ฮอก(Erinaceinae)
เป็นเฮดจ์ฮอกที่มีขนาดใหญ่ มีขนาดลำตัวยาวประมาณ 18-30เซนติเมตรหางยาวประมาณ 1.7-5 เซนติเมตรน้ำหนักตัวประมาณ 600-800กรัมมีขนแข็งปกติและยาวมีขนปกคลุมหนามากกว่า 3 เซนติเมตร ขนที่ใต้ท้องเป็นขนอ่อนสีเทาส่วนที่เป็นขนแข็งสีดำหรือสีน้ำตาลอ่อน
พบกระจายพันธุ์ในยุโรปตะวันออก,ตะวันตก,ยุโรปใต้และบางส่วนในรัสเซีย
กินอาหารได้หลากหลายทั้งแมลง,ไส้เดือนดิน,ไข่นก,แมลงปีกแข็งรวมทั้งหนูหรือกบด้วย ออกหากินในเวลากลางคืนอาศัยและทำรังในโพรงดินที่ขุดเอง
นิยมเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยง
ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับErinaceus europaeusที่วิกิสปีชีส์
อิกัวนาทะเล

อิกัวนาทะเลหรืออิกัวนาทะเลกาลาปาโกส(อังกฤษ:marine iguana, Galápagos marine iguana;ชื่อวิทยาศาสตร์:Amblyrhynchus cristatus) เป็นสัตว์เลื้อยคลานทะเลจำพวกกิ้งก่าชนิดหนึ่งในวงศ์อิกัวนา(Iguanidae) จัดเป็นกิ้งก่าเพียงชนิดเดียวในปัจจุบันนี้ที่พบอาศัยอยู่ได้ในทะเล และเป็นสัตว์เพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในสกุลAmblyrhynchus
อิกัวนาทะเลมีลำตัวสีดำหรือสีคล้ำตลอดทั้งตัว โดยมีสีเดียวตลอดทั้งตัว และถือเป็นสัตว์ถิ่นเดียวที่พบได้เฉพาะเกาะต่าง ๆ ของหมู่เกาะกาลาปาโกสในเขตแดนประเทศเอกวาดอร์ ในทวีปอเมริกาใต้เท่านั้น ขนาดเมื่อโตเต็มที่ในตัวผู้มีน้ำหนัก 12-13 กิโลกรัม โดยพบได้ในตอนใต้ของเกาะอีซาเบลลาซึ่งเป็นเกาะที่มีขนาดใหญ่ที่สุดของหมู่เกาะกาลาปาโกส และขนาดเล็กที่สุดมีน้ำหนักเพียง 1-2 กิโลกรัม ที่เกาะจีโนเบซา
อิกัวนาทะเลเป็นสัตว์เลื้อยคลานที่กินพืชเป็นอาหารเท่านั้น ไม่กินสัตว์หรือแมลงเป็นอาหาร แม้จะเป็นแมลงตัวเล็ก ๆ ก็ตาม โดยจะดำน้ำลงไปกินสาหร่ายหรือตะไคร่น้ำตามโขดหินใต้ทะเล มีความสามารถดำน้ำได้ลึกถึง 9 เมตร (30 ฟุต) ระบบย่อยอาหารสามารถย่อยพืชได้เป็นอย่างดีเพราะลำไส้ส่วนโคลอนมีการปรับเพื่อย่อยอาหารประเภทพืชโดยเฉพาะ ด้วยการแบ่งพื้นที่ภายในลำไส้เป็นห้องย่อยเพื่อเพิ่มพื้นที่ผิวในการดูดซึม และเป็นที่อยู่อาศัยของหนอนตัวกลมและจุลินทรีย์ที่ช่วยย่อยเซลลูโลสด้วย ขยายพันธฺ์ด้วยการวางไข่
อิกัวนาทะเลเป็นสัตว์ที่ได้รับปริมาณเกลือจากน้ำทะเลเป็นอย่างมากในแต่ละวัน จึงมีวิธีการกำจัดเกลือออกจากร่างกายด้วยการพ่นออกทางรูจมูกเมื่ออยู่บนบกเป็นฝอยน้ำเหมือนจาม และถึงแม้จะว่ายน้ำและดำน้ำเก่งก็ตาม แต่อิกัวนาทะเลมักจะเกาะอยู่นิ่ง ๆ เป็นกลุ่มตามโขดหินริมทะเล เพื่ออาบแดดและเพื่อรักษาอุณหภูมิในร่างกาย ซึ่งในช่วงฤดูหนาวที่มีอากาศเย็นก็อาจส่งผลกระทบได้บ้าง แต่ก็ไม่ส่งผลมากนัก เนื่องจากหมู่เกาะกาลาปาโกสตั้งอยู่ในเขตเส้นศูนย์สูตรอยู่แล้ว สภาพภูมิอากาศจึงไม่ค่อยเปลี่ยนแปลงมากนักหรืออาจพบได้บ้างตามป่าชายเลนชายหาดหรือแอ่งน้ำขังตามริมทะเล
แม้จะมีรูปร่างหน้าตาน่ากลัว แต่ที่จริงแล้วอิกัวนาทะเลเป็นสัตว์ที่รักสงบ ไม่มีนิสัยดุร้าย จึงมักมีกิ้งก่าตัวเล็ก ๆ มาเกาะตามส่วนหัวหรือบนหลังเพื่อจับแมลงหรือมดที่ไต่ตอมใกล้ ๆ ตัวอิกัวนาทะเลกินเป็นอาหาร โดยที่อิกัวนาทะเลจะไม่ทำอันตรายต่อกิ้งก่าเหล่านี้ แต่อิกัวนาทะเลก็มีศัตรูตามธรรมชาติ คือนกกระสานวลที่จับอิกัวนาทะเลขนาดเล็กกินเป็นอาหาร และนี่ก็เป็นอีกหนึ่งสาเหตุที่ทำให้อิกัวนาทะเลมักไม่ค่อยเคลื่อนไหวร่างกายและจากหน้าตาและลักษณะที่โดดเด่น จึงถือเป็นแรงบันดาลใจให้ผู้สร้างภาพยนตร์ชาวญี่ปุ่นใช้เป็นต้นแบบของก็อตซิลลาตัวละครสัตว์ประหลาดชื่อดังสัญชาติญี่ปุ่นอีกด้วย
อิกัวนาทะเลแบ่งออกได้เป็นชนิดย่อยต่าง ๆ ได้ 6 ชนิด โดยทั้งหมดจะอาศัยอยู่ตามเกาะต่าง ๆ และมีขนาดแตกต่างกันไปทั้งนี้เป็นเพราะสภาพแวดล้อมและปริมาณสาหร่ายที่เป็นอาหาร
ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับAmblyrhynchus cristatusที่วิกิสปีชีส์
แมวเสือ

แมวเสือหรือออนซิลลา(อังกฤษ:oncilla, little spotted cat, tigrillo, cunaguaro, tiger cat) เป็นสัตว์ตระกูลแมวลายจุดขนาดเล็ก พบในป่าฝนเขตร้อนของอเมริกากลางและอเมริกาใต้เป็นญาติใกล้ชิดกับโอเซลอตและมาร์เกย์ขนสีออกน้ำตาลเหลืองมีจุดสีดำ  แมวเสือเป็นสัตว์หากินในเวลากลางคืนล่าสัตว์ฟันแทะและนกเป็นอาหาร
แมวเสือมีชนิดย่อยดังนี้:
ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับLeopardus tigrinusที่วิกิสปีชีส์
ชาวไทยในอียิปต์

ชาวไทยในประเทศอียิปต์เป็นบุคคลที่มีเชื้อสายหรือสัญชาติไทยที่พำนักอยู่ในประเทศอียิปต์ แบ่งเป็นบุคคลที่เข้ามาศึกษา, ผู้ใช้แรงงาน และผู้พำนักถาวรจากการสมรส
ชาวไทยที่เข้ามาศึกษาส่วนใหญ่นับถือศาสนาอิสลามและเข้าศึกษาในสถานศึกษาที่มีชื่อเสียงของประเทศอียิปต์อย่างมหาวิทยาลัยอัลอัซฮัร(Al Azhar University) ซึ่งเป็นมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียง และมีความเก่าแก่กว่ามหาวิทยาลัยออกซฟอร์ดของสหราชอาณาจักรนอกจากนี้ยังมีมหาวิทยาลัยอเมริกัน (The American University in Cairo) และมหาวิทยาลัยไคโรที่มีชื่อเสียงในการศึกษาด้านตะวันออกกลางและอาหรับศึกษาแต่การสมัครเข้าไม่สะดวกนักเพราะสภาการศึกษาของอียิปต์ยังไม่รับรองวุฒิการศึกษาของสถาบันการศึกษาในไทย
นอกจากนักศึกษาก็ยังมีชาวไทยที่เข้ามาประกอบอาชีพเช่น ร้านอาหารไทยโดยเฉพาะสปาและหมอนวดซึ่งมีชาวไทยทำมากกว่า 300–500 คนรองลงมาคือ ช่างทอง และช่างเพชร หรือบางส่วนได้สมรสกับชาวอียิปต์ซึ่งมีหญิงไทยจำนวนมากสมรสกับชาวอียิปต์ในต่างเมืองโดยมิได้ติดต่อกับสังคมไทยในอียิปต์ตามหัวเมืองใหญ่เลย
วันที่ 24 กันยายน พ.ศ. 2562 เจ้าหน้าที่ตำรวจอียิปต์คุมตัวนักศึกษาไทยจากจังหวัดยะลาเพราะต้องสงสัยว่ามีความเชื่อมโยงกับผู้ก่อการร้ายไอเอส
ชาวไทยในอียิปต์ซึ่งเป็นนักศึกษาทั้งหมดนับถือศาสนาอิสลามหากเป็นกลุ่มผู้ใช้แรงงานหรือเข้ามาประกอบอาชีพส่วนใหญ่นับถือศาสนาพุทธในวัฒนธรรมไทยบางอย่างมีข้อแตกต่างกับวัฒนธรรมอาหรับ เช่น การก้มหัวของไทยเป็นที่พึงรังเกียจของชาวอาหรับด้วยมองว่า ขี้ขลาด หรือเรียกว่า "ยับบาน"หรือความอ้วนซึ่งชาวอาหรับนั้นชอบ แต่หญิงไทยมักกลัวความอ้วนเป็นต้น
อย่างไรก็ตามแม้ว่าอียิปต์จะเป็นประเทศมุสลิมก็ตาม แต่คนที่มิได้นับถือศาสนาอิสลามก็สามารถอยู่ร่วมได้อย่างเป็นสุขทั้งนี้ทางสถานเอกอัครราชทูตเองก็มีการจัดวันสงกรานต์แก่ชาวไทยในไคโร
ชาวไทยในประเทศอียิปต์ส่วนใหญ่เป็นนักศึกษามุสลิมด้วยเหตุนี้จึงได้มีการจัดโครงการอาหารฮาลาลให้กับนักศึกษาไทยมุสลิมในอียิปต์ พบว่านักศึกษาสามารถทำแผนธุรกิจได้ดีมาก โดยนักศึกษาบางคนอยากกลับไปตั้งโรงเรียน ทำธุรกิจท่องเที่ยว และเป็นล่าม
ชาวไทยในอียิปต์ได้เข้าร่วมกิจกรรมวันพ่อและร่วมเฉลิมพระชนมพรรษาของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวครบ 85 พรรษา ซึ่งจัดขึ้นในวันที่ 4 ธันวาคม พ.ศ. 2555 ณ สถานทูตไทยกรุงไคโร ในการนี้มีชาวไทยเข้ามาร่วมงานราว 350 คนและในปี พ.ศ. 2558 ประชาคมไทยในอียิปต์ได้จัดกิจกรรมปั่นเพื่อพ่อ ณปิรามิดกีซาโดยมีเจ้าหน้าที่ของอียิปต์คอยอำนวยความสะดวก
เมมฟิส (ประเทศอียิปต์)

เมมฟิส(อาหรับ:مَنْفManfคอปติก: ⲙⲉⲙϥⲓ;กรีก:Μέμφις) เป็นเมืองหลวงเก่าแก่ของอียิปต์ล่างตั้งอยู่ใกล้กับเมืองมิต-ราฮินาราว 20 กม. (12 ไมล์) ตอนใต้ของเมืองกิซา
ตามตำนานที่เกี่ยวข้องโดยมาเนโทนักประวัติศาสตร์และนักบวชในยุคราชอาณาจักรทอเลมีแห่งอียิปต์โบราณเมืองก่อตั้งขึ้นโดยฟาโรห์เมเนสเป็นเมืองหลวงของอียิปต์ในสมัยราชอาณาจักรเก่า และเป็นเมืองสำคัญใกล้ทะเลเมดิเตอร์เรเนียนตลอดประวัติศาสตร์โบราณ มันครอบครองตำแหน่งยุทธศาสตร์ที่ปากแม่น้ำไนล์และเป็นที่ที่ตั้งของท่าเรือหลักของอียิปต์ล่างคือเพรู - เนเฟอร์มีโรงงานหีบห่อและคลังสินค้าขนาดใหญ่ที่กระจายอาหารและสินค้าทั่วราชอาณาจักรโบราณ ในช่วงยุคทองเมมฟิสเติบโตขึ้นมาในฐานะศูนย์กลางการค้าการค้าและศาสนาในระดับภูมิภาค
ชาวอียิปต์โบราณเชื่อว่าเมมฟิสอยู่ภายใต้การคุ้มครองของเทพพทาห์เทพแห่งช่างฝีมือ และมีวิหารของเทพพทาห์ คือฮัต-กา-พทาห์(หมายถึง "สวนแห่งวิญญาณของเทพพทาห์") เป็นโครงสร้างที่โดดเด่นที่สุดแห่งหนึ่งในเมือง ชื่อของวิหารนี้กลายเป็นภาษากรีกในฐานะ Aί-γυ-πτoς (Ai-gy-ptos) โดยนักประวัติศาสตร์ เชื่อกันว่าเป็นแหล่งกำเนิดของชื่อภาษาอังกฤษยุคใหม่ในภาษาเอธิโอเปีย
ประวัติความเป็นมาของเมมฟิสมีการเชื่อมโยงอย่างใกล้ชิดกับอียิปต์โบราณ เชื่อกันว่าความสำคัญของเมืองลดลงเพราะการสูญเสียความสำคัญทางเศรษฐกิจในช่วงยุคหลัง จากการเกิดเมืองชายฝั่งอะเล็กซานเดรียและความสำคัญทางศาสนาที่ลดลงหลังจากการละทิ้งศาสนาโบราณตามคำสั่งของเทสซาโลนิกา (ค.ศ. 380) ซึ่งทำให้คริสต์ศาสนาเป็นศาสนาหลักของจักรวรรดิโรมัน
เมมฟิสขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยองค์การยูเนสโกในปี 2522 ภายใต้ชื่อเมมฟิสและสุสาน - กลุ่มพีระมิดตั้งแต่กีซาถึงดาห์ชูร์ร่วมกับกลุ่มพีระมิดแห่งกีซาและสิ่งก่อสร้างต่าง ๆ ในบริเวณกีซาซัคคาราและดาห์ชูร์ที่ส่วนมากสร้างในช่วงราชวงศ์ที่สามถึงหกของยุคราชอาณาจักรเก่า
เจ้าหญิงเฟริยาลแห่งอียิปต์

เจ้าหญิงเฟริยาลแห่งอียิปต์(อาหรับ:الأميرة فريالFeriyāl, ประสูติ17 พฤศจิกายนค.ศ. 1938- สิ้นพระชนม์29 พฤศจิกายนค.ศ. 2009) พระราชธิดาพระองค์แรกในพระเจ้าฟารุกที่ 1 แห่งอียิปต์และสมเด็จพระราชินีฟารีดาแห่งอียิปต์
เจ้าหญิงเฟริยาลแห่งอียิปต์ประสูติเมื่อวันที่17 พฤศจิกายนค.ศ. 1938พระองค์เป็นพระราชธิดาพระองค์แรกในพระเจ้าฟารุกที่ 1 แห่งอียิปต์และสมเด็จพระราชินีฟารีดาแห่งอียิปต์พระองค์ประสูติกาล เมื่อพระเจ้าฟารุกมีพระชนมายุเพียง 18 พรรษา ส่วนสมเด็จพระราชินีฟารีดา พระราชมารดา มีพระชนมายุเพียง 17 พรรษา  โดยพระนาม เฟริยาล มาจากพระนามของพระปัยยิกาฝ่ายพระชนก (ย่าทวด)พระองค์มีพระขนิษฐาอีก 2 พระองค์ คือเจ้าหญิงเฟาซียะห์และเจ้าหญิงฟาดียะห์
พระราชบิดาทรงปรารถนาให้เจ้าหญิงเฟริยาล อภิเษกสมรสกับพระเจ้าไฟซาลแห่งอิรักซึ่งขณะนั้นทั้งสองพระองค์มีพระชันษาเพียง 2 ปีหลายปีต่อมาพระราชบิดาได้ทรงประกาศหย่ากับพระราชินีฟารีดา พระมารดา และได้อภิเษกสมรสใหม่กับสมเด็จพระราชินีนาร์รีมานและมีพระโอรสอีก 1 พระองค์ คือพระเจ้าฟูอัดที่ 2 แห่งอียิปต์จึงถือว่าเป็นพระอนุชาต่างพระมารดาของเจ้าหญิงอีกด้วย โดยพระเจ้าฟูอัดที่ 2 ทรงกล่าวถึงเจ้าหญิงว่าเปรียบเสมือนพระมารดาของพระองค์ แต่หลังเจ้าหญิงและพระมารดาสิ้นพระชนม์ พระองค์ก็เหมือนอยู่คนเดียว
ต่อมาได้เกิดการปฏิวัติอียิปต์ค.ศ. 1952พระราชวงศ์จึงเสด็จลี้ภัยไปยังประเทศอิตาลี
เจ้าหญิงเฟริยาลได้เสด็จลี้ภัยมาพร้อมกับพระราชบิดา และพระขนิษฐาขณะประทับลี้ภัยพระองค์ได้รับการศึกษาภาษาต่างๆ แต่ก็ได้ทอดพระเนตรรายการโทรทัศน์ช่องภาษาอาหรับและได้ทำการศึกษาโดยส่วนพระองค์ที่โรงเรียนแกรนด์เวอร์เกอร์ฟินิชิง (Grand Verger Finishing School) เมืองลูทรี (Lutry)ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ต่อมาพระองค์ได้ศึกษาต่อในเมืองเจนีวา และทำงานเป็นครูผู้สอนที่เมืองโลซาน
ในปีค.ศ. 1966พระองค์ได้ทำการเสกสมรสกับนายฌ็อง-ปิแอร์ เปรร์ตอง ชาวสวิส โดยเสกสมรสที่เวสต์มินสเตอร์กรุงลอนดอนสหราชอาณาจักรโดยสามีของพระองค์มีชื่อมุสลิมเป็น ซามีร์ เชรีฟ (Samir Cherif)ต่อมาเจ้าหญิงและสามีได้หย่าขาดจากกัน และไม่นานนายเปรร์ตองเสียชีวิตในปีค.ศ. 1968แต่เจ้าหญิงก็มิได้แต่งงานใหม่แต่อย่างใด ทั้งคู่มีธิดาด้วยกัน 1 คน คือ ยัสมิน เปรร์ตอง-ชาอ์รอวี (1968-)
พระธิดาในพระองค์คือ นางยัสมิน เปรร์ตอง ได้สมรสกับนายอาลี ชาอ์รอวี หลานของนางหุดา ชาอ์รอวีและมีบุตรด้วยกัน 1 คน คือ นายโอมัร อาเหม็ด
เจ้าหญิงเฟริยาล ฟารุก แห่งอียิปต์ ได้ดำรงชีวิตอยู่อย่างเงียบๆ ในประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ภายหลังเจ้าหญิงเฟาซียะห์แห่งอียิปต์พระขนิษฐาได้ล้มป่วยลง พระองค์จึงให้การอภิบาลแก่พระขนิษฐา จนเจ้าหญิงเฟาซียะห์สิ้นพระชนม์ลงเสียก่อนในปีค.ศ. 2005อีก 4 ปีต่อมา เจ้าหญิงเฟริยาลก็สิ้นพระชนม์ลงเมื่อวันที่29 พฤศจิกายนค.ศ. 2009ในโรงพยาบาลนครเจนีวาประเทศสวิตเซอร์แลนด์ด้วยโรคมะเร็งลำไส้หลังจากที่พระองค์ต่อสู้กับโรคนี้มาตั้งแต่ปีค.ศ. 2002สิริรวมพระชนมายุได้ 71 พรรษา โดยพระศพถูกฝังร่วมกับพระบิดา และพระขนิษฐา ณ สุสานหลวงกรุงไคโร ในมัสยิดอัลริฟาอี ประเทศอียิปต์
งูเห่าอียิปต์

งูเห่าอียิปต์(อังกฤษ:Egyptian cobra;อาหรับ:كوبرا مصرية;ชื่อวิทยาศาสตร์:Naja haje)งูพิษประเภทงูเห่าชนิดหนึ่ง จัดอยู่ในวงศ์งูพิษเขี้ยวหน้า(Elapidae)
ชื่อวิทยาศาสตร์Naja hajeคำว่าNajaที่เป็นชื่อสกุลนั้น มาจากภาษาสันสกฤตอันเป็นภาษาในกลุ่มอินโด-ยูโรเปียนคือ คำว่า "นาคะ" (nāgá;  नाग) ซึ่งหมายถึง "งู" โดยคาโรลัส ลินเนียสและคำว่าhajeที่ใช้เป็นชื่อชนิดนั้น มาจากภาษาอาหรับคำว่า "เฮยา" (hayya; حية) หมายถึง "งูขนาดเล็ก" หรือตามคัมภีร์อัลกุรอานหมายถึง "งูพิษ"
งูเห่าอียิปต์ มีสีเทา-น้ำตาลและจะพัฒนาไปจนเกือบจะเป็นสีดำเมื่อแก่มากขึ้น งูในวัยอ่อนมีสีเหลืองเหมือนทรายโดยมีแถบลายสีดำบนคอ มีลักษณะเด่นคือ มีแม่เบี้ยที่บริเวณหัว มีหัวขนาดใหญ่ซึ่งหัวจะถูกกดลงด้วยจมูกที่กว้าง รอบคอจะมีแถบลายกว้าง ๆ คอสามารถมีขนาดกว้างได้ถึง 18 เซนติเมตร มีดวงตากลมโตสีดำ งูตัวผู้มีความยาวได้ถึง 1.5–2 เมตร ซึ่งใหญ่กว่างูตัวเมีย
งูเห่าอียิปต์ พบกระจายพันธุ์ทั่วไปในทวีปแอฟริกา ตั้งแต่แอฟริกาเหนือจนถึงแอ่งคองโกในแอฟริกากลาง, แอฟริกาตะวันออก และแอฟริกาตะวันตก พบได้ในเคนยาและแทนซาเนีย และคาบสมุทรอาหรับ
งูเห่าอียิปต์ เป็นสัตว์ที่ตื่นตัวและออกหากินในเวลากลางคืน เริ่มตั้งแต่เริ่มพลบค่ำโดยทำรังในบริเวณกองดินหรือจอมปลวก หรือกระทั่งในท้องทุ่ง ด้วยความที่เป็นสัตว์เลือดเย็นจึงต้องอาบแดดเพื่อรับความอบอุ่นจากแสงแดดในบริเวณที่เป็นที่อยู่อาศัย เพื่อที่จะล่าถอยได้อย่างรวดเร็วเมื่อพบกับอันตราย โดยทั่วไปแล้ว งูเห่าอียิปต์เป็นสัตว์ที่ไม่จู่โจมผู้อื่นก่อนหากไม่ถูกรังควาญหรือยั่วยุก่อน เป็นสัตว์ที่กินสัตว์อื่นเป็นอาหาร เช่น สัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำ, สัตว์เลื้อยคลาน, สัตว์ปีกหรือสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมบางชนิดขนาดเล็ก รวมถึงงูพิษด้วยกันบางชนิดด้วย
ขยายพันธุ์ด้วยการวางไข่ งูตัวเมียจะวางไข่ประมาณ 8 ถึง 20 ฟอง โดยปกติจะวางไข่บนกองดินของจอมปลวก ระยะเวลาการกกไข่อยู่ที่ประมาณ 60 วัน ลูกงูที่เพิ่งออกมาจากไข่จะมีความยาว 20–35 เซนติเมตร และทำการลอกคราบหลังจาก 7 ถึง 12 วัน ลูกงูที่เพิ่งออกมาจากไข่จะเริ่มกินอาหารหลังจากลอกคราบ
งูเห่าอียิปต์ เป็นงูในวงศ์งูพิษเขี้ยวหน้า จึงมีเขี้ยวพิษสองซี่ขนาดใหญ่ฝังตัวอยู่บริเวณด้นหน้าของปาก พร้อมกับในปากประกอบด้วยฟันแหลมคมและขากรรไกรที่แข็งแรง มีพิษร้ายแรงถึงแก่ชีวิต มีฤทธิ์ทำลายระบบประสาท โดยพิษจะโจมตีระบบประสาทส่วนกลาง โดยแผลที่โดนกัดจะมีสองรู การกัดของจะสร้างความเจ็บปวดเป็นอย่างมากแต่รอยกัดจะไม่แสดงถึงอาการบวมน้ำหรือเลือดออกอย่างรุนแรง
ในวัฒนธรรมของอียิปต์โบราณงูเห่าอียิปต์เป็นสัญลักษณ์ของการเป็นเจ้าแผ่นดิน ดังจะเห็นรูปหัวงูเห่าแผ่แม่เบี้ยปรากฏบนมงกุฎของฟาโรห์และเป็นสัตว์สัญลักษณ์ของเมเรตเซเกอร์เทพีผู้ปกป้องหุบเขากษัตริย์ที่มีพระเศียรเป็นรูปงูเห่าอียิปต์และเชื่อกันว่า เป็นงูเห่าชนิดที่คลีโอพัตราใช้ฆ่าตัวตายอีกด้วย
ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับNaja hajeที่วิกิสปีชีส์
มะกอกแดง

มะกอกแดงชื่อวิทยาศาสตร์:Spondias purpureaเป็นพืชในสกุลมะกอกวงศ์มะม่วง เป็นพืชพื้นเมืองของทวีปอเมริกา โดยทั่วไปรู้จักในชื่อสามัญว่าJocoteซึ่งมาจากคำในภาษานาฮวตxocotlหมายถึงผลไม้ชื่อสามัญอื่นๆคือRed MombinPurple MombinHog PlumSineguelaและSiriguelaเป็นไม้พื้นเมืองในเขตร้อนของทวีปอเมริกา ชาวสเปนนำมาปลูกที่ฟิลิปปินส์
มะกอกแดงเป็นไม้ยืนต้นผลัดใบ เปลือกต้นสีเทาหรือสีน้ำตาล กิ่งขนาดใหญ่ เปราะหักง่าย ใบประกอบ ใบบางคล้ายกระดาษ ดอกช่อดอกสีแดงหรือม่วง ผลสดมีเมล็ดเดียวแข็ง เปลือกสีแดง ม่วง หรือเหลือง เนื้อสีเหลืองมีกลิ่นหอม รับประทานผลสุกเป็นผลไม้ ในเอลซัลวาดอร์นำไปเป็นส่วนผสมในการทำไซรับ ผลสุกนำไปเชื่อมหรือทำเยลลี่ ผลดิบนำไปดอง ใช้เป็นอาหารสัตว์ เนื้อไม้เบาเหมาะแก่การทำกระดาษ เปลือกลำต้นใช้รับประทานแก้ท้องเสีย
มะยม

มะยม(ชื่อวิทยาศาสตร์:Phyllanthus acidus) ภาคอีสานเรียกว่า หมากยม ภาคใต้เรียกว่า ยม เป็นไม้ยืนต้น ขนาดเล็กถึงขนาดกลาง สูงประมาณ 3 – 10 เมตร  ลำต้นตั้งตรง  เปลือกต้นขรุขระสีเทาปนน้ำตาล แตกกิ่งที่ปลายยอด กิ่งก้านจะเปราะและแตกง่าย ใบประกอบ มีใบย่อยออกเรียงแบบสลับกันเป็น 2 แถว แต่ละก้านมีใบย่อย 20 – 30 คู่  ใบรูปขอบขนานกลมหรือค่อนข้างเป็นสี่เหลี่ยมขนมเปียกปูนปลายใบแหลม ฐานใบกลมหรือมน ขอบใบเรียบ ดอก ออกเป็นช่อตามกิ่ง ดอกย่อยสีเหลืองอมน้ำตาลเรื่อๆ ติดผลเป็นพวง ผลมีสามพูชัดเจน ผลอ่อนสีเขียว เมื่อแก่เปลี่ยนเป็นสีเหลืองหรือขาวแกมเหลือง เนื้อฉ่ำน้ำ เมล็ดรูปร่างกลม แข็ง สีน้ำตาลอ่อน 1 เมล็ด มีทั้งพันธุ์เปรี้ยวและพันธุ์หวาน ซึ่งมีรสหวานอมฝาดผลจะอ่อนนุ่มเมื่อสุก จึงเก็บเกี่ยวก่อนผลจะหล่นจากต้น ถิ่นกำเนิดอยู่ที่เอเชียใต้และอเมริกันเขตร้อน
พืชชนิดนี้พบได้ทั่วเอเชีย และพบปลูกตามบ้านในแคริบเบียน อเมริกากลาง และอเมริกาใต้กระจายพันธุ์ข้ามมหาสมุทรอินเดียไปจนถึงมอริเชียสและข้ามมหาสมุทรแปซิฟิกไปจนถึงฮาวายแพร่กระจายไปจนถึงภูมิภาคทะเลแคริบเบียนเมื่อ พ.ศ. 2336 โดยวิลเลียมไบลก์นำมะยมจากติมอร์ไปยังจาเมกาพืชชนิดนี้พบได้ทั่วไปในกวม อินโดนีเซีย เวียดนามใต้ ลาว ตอนเหนือของคาบสมุทรมลายู และอินเดียยังคงพบพืชชนิดนี้ในฟิลิปปินส์ ไทย กัมพูชา และฮาวายพบเห็นได้ในเปอร์โตริโก เอกวาดอร์ เอลซัลวาดอร์ เม็กซิโก โคลอมเบีย เวเนซุเอลา สุรินาเม เปรู และบราซิล
มะยมใช้รับประทานเป็นผลไม้สดและแปรรูป เช่น แช่อิ่ม ดอง น้ำมะยม แยม หรือกวน ใช้ทำส้มตำ ยอดอ่อนรับประทานเป็นผักสด กินกับน้ำพริกลาบส้มตำขนมจีนในอินเดียและอินโดนีเซีย นำใบไปปรุงอาหารผลใช้ปรุงรสอาหารในอินโดนีเซียในฟิลิปปินส์ใช้ทำน้ำส้มสายชู หรือกินดิบหรือดองในเกลือและน้ำส้มสายชู ในมาเลเซียนิยมนำไปเชื่อม ในอินเดียและอินโดนีเซียนิยมนำใบมะยมไปประกอบอาหารเนื้อไม้แข็งแรง ทนทาน แต่ต้นไม่ใหญ่มากในอินเดีย เปลือกไม้ใช้เป็นแหลางของแทนนิน
ผลมะยมมีฤทธิ์กัดเสมหะและเป็นยาระบาย ใบเป็นส่วนประกอบของยาเขียวตำราไทยใช้ รากแก้ไข้ รักษาโรคผิวหนัง  น้ำเหลืองเสีย  ผื่นคัน ใบ ต้มน้ำอาบแก้คัน แก้ไข้ เหือด หิด อีสุกอีใส ในผลมีแทนนินเดกซ์โทรส เลวูโลสซูโครสวิตามินซีในรากมี beta-amyrin, phyllanthol, แทนนินซาโปนินกรดแกลลิก น้ำเชื่อมใช้รักษาโรคกระเพาะอาหาร ในอินเดียผลใช้เป็นตัวกระตุ้นเลือดสำหรับตับมะยมมี4-hydroxybenzoic acidกรดคาเฟอิกadenosine,kaempferolและกรดไฮโปแกลลิกสารสกัดจากมะยมที่สกัดด้วยเอทานอลมีประสิทธิภาพดีในการยับยั้งการเจริญของE. coliO157:H7 และPropionibacterium acnes
อาหารอังกฤษ

อาหารอังกฤษ(อังกฤษ:English cuisine) หมายถึงอาหารที่ประกอบขึ้นตามวัฒนธรรมของชาวอังกฤษ มีลักษณะเฉพาะเป็นของตัวเอง แต่ก็มีลักษณะร่วมกับอาหารสหราชอาณาจักรอยู่มาก ส่วนใหญ่เป็นเพราะการนำเข้าวัตถุดิบและความคิดจากที่อื่น ๆ เช่นอเมริกาเหนือจีนและอินเดียในสมัยจักรวรรดิอังกฤษรวมทั้งเป็นผลมาจากการอพยพย้ายถิ่นเข้ามาหลังสงครามโลกครั้งที่ 2
การกำหนดอาหาร

การกำหนดอาหาร(อังกฤษ:dieting) เป็นการกินอาหารแบบจำกัดปริมาณและมีการเฝ้ากำกับเพื่อลด รักษาหรือเพิ่มน้ำหนักตัว กล่าวได้อีกอย่างหนึ่งว่า เป็นการควบคุมหรือจำกัดอาหารโดยเจตนา บุคคลผู้มีน้ำหนักเกินหรือโรคอ้วนมักใช้อาหารจำกัดเพื่อลดน้ำหนักตัว ซึ่งอาจใช้ร่วมกับการออกกำลังกายส่วนบางคนกินอาหารแบบหนึ่งเพื่อเพิ่มน้ำหนัก (ปกติในรูปกล้ามเนื้อลาย) อาหารยังสามารถใช้เพื่อรักษาน้ำหนักตัวสมส่วนและเพื่อพัฒนาสุขภาพ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง สามารถออกแบบอาหารเพื่อป้องกันหรือรักษาเบาหวานได้
อาหารเพื่อส่งเสริมการลดน้ำหนักสามารถจำแนกได้เป็นไขมันต่ำคาร์โบไฮเดรตต่ำแคลอรีต่ำ แคลอรีต่ำมากและล่าสุดได้แก่ อาหารยืดหยุ่นการวิเคราะห์อภิมานของการทดลองแบบสุ่มและมีกลุ่มควบคุมจำนวนหกการศึกษาพบว่าไม่มีความแตกต่างระหว่างอาหารแคลอรีต่ำ คาร์โบไฮเดรตต่ำและไขมันต่ำ โดยทั้งหมดทำให้น้ำหนักลดได้ 2–4 กิโลกรัมในเวลา 12–18 เดือนเมื่อผ่านไปสองปี อาหารชนิดที่ลดแคลอรีทั้งหมดทำให้น้ำหนักลดได้เท่า ๆ กันโดยไม่เกี่ยวกับว่าเน้นสารอาหารหลักใดโดยทั่วไป อาหารที่มีประสิทธิภาพที่สุดได้แก่อาหารชนิดใดก็ได้ที่ลดการบริโภคแคลอรี
การศึกษาหนึ่งซึ่งจัดพิมพ์ในนักจิตวิทยาอเมริกันพบว่าอาหารระยะสั้ซึ่งมี "การจำกัดการบริโภคแคลอรีอย่างรุนแรง" ไม่นำไปสู่ "การพัฒนาน้ำหนักและสุขภาพอย่างยั่งยืนสำหรับปัจเจกบุคคลส่วนใหญ่"การศึกษาอื่นพบว่า ปัจเจกบุคคลโดยเฉลี่ยรักษาน้ำหนักที่ลดได้บ้างหลังกำหนดอาหาร แม้ว่าการอดอาหารมีประโยชน์สำหรับผู้ที่ถูกจัดว่าสุขภาพไม่ดี แต่การลดน้ำหนักโดยการกำหนดอาหารอาจเพ่ิ่มอัตราตายสำหรับปัจเจกบุคคลที่สุขภาพดีอยู่เดิม
วิศวกรรมอาหาร

วิศวกรรมอาหาร(อังกฤษ:Food engineering) เป็นแขนงหนึ่งของวิศวกรรมเครื่องกล ซึ่งเป็นสาขาที่เกี่ยวข้องกับการออกแบบเครื่องจักรในกระบวนการผลิตอาหาร โดยใช้หลักการทางวิศวกรรมเครื่องกลมาประยุกต์ใช้ให้เหมาะสมกับกระบวนการแปรรูปอาหาร และคุณสมบัติเฉพาะของอาหารประเภทนั้น ๆ
เนื้อหาใจความหลักของสาขาวิชานี้ได้แก่
เนื้อหาใจความเสริมของสาขาวิชานี้ได้แก่
วิศวกรรมอาหารมีความเกี่ยวข้องทั้งโดยตรงและโดยอ้อมกับสาขาวิชาที่เกี่ยวกับการผลิตอาหาร เช่น
สัตว์ขาปล้อง

สัตว์ขาปล้อง(ชื่อวิทยาศาสตร์: Arthropoda) หรือที่รู้จักกันดีและนิยมเรียกว่า "อาร์โธพอด" เป็นไฟลัมหลักของสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังที่มีขนาดของลำตัวแบ่งเป็น 3 ส่วน ได้แก่ ส่วนหัว ส่วนอก และส่วนท้อง ซึ่งสัตว์ขาปล้องบางจำพวกอาจจะมีส่วนหัวและส่วนอกที่เชื่อมต่อกันเป็นส่วนเดียวกันด้วยก็ได้ จะมีเปลือกแข็งหุ้มบริเวณลำตัวสำหรับทำหน้าที่ป้องกันและช่วยพยุงร่างกายที่อ่อนนิ่มที่ซ่อนอยู่ภายใต้เปลือกแข็ง ชั้นคิวติเคิลเปลี่ยนไปตามรายละเอียดของรูปร่าง ประกอบด้วยสามชั้นคือ ชั้นผิวนอก (epicuticle) เป็นชั้นนอกที่บาง มีขี้ผึ้งเคลือบเพื่อป้องกันความชื้น ชั้นนอก (exocuticle) ประกอบด้วยไคติน และโปรตีนที่ทำให้แข็ง และชั้นใน (endocuticle) ที่ประกอบด้วยไคตินและโปรตีนที่ไม่ทำให้แข็ง ชั้นนอกและชั้นในเรียกรวมกันว่า procuticleและที่สำคัญคือช่วยพยุงให้ร่างกายของพวกสัตว์ขาปล้องมีรูปร่างที่แน่นอน
สัตว์ขาปล้องจะมีลักษณะของลำตัวเป็นปล้อง ๆ บางจำพวกนั้นสามารถแยกส่วนต่าง ๆ ของร่างกายออกเป็น 3 ส่วน คือส่วนหัว ส่วนอกและส่วนท้อง แต่ก็มีสัตว์ขาปล้องบางจำพวกที่มีส่วนต่าง ๆ ของร่างกายเพียงแค่ 2 ส่วน คือมีเพียงแค่ส่วนหัวกับส่วนอกติดกันและส่วนท้องเท่านั้นเอง
สัตว์ขาปล้องจะมีช่องเปิดที่สำคัญ มีลักษณะเป็นรูจำนวน 2 รู และมีอวัยวะรับความรู้สึกที่ดี เคลื่อนที่ไปมาได้อย่างรวดเร็ว และหาอาหารได้อย่างง่ายดาย อาศัยอยู่เกือบทุกแห่งของโลก หรืออาจเรียกได้ว่าสัตว์ขาปล้องนั้นมีถิ่นอาศัยอยู่ทุกแห่งในโลก เรียกได้ว่าประมาณ 3 ใน 4 ของสัตว์ทั้งหลายภายในโลก คือสัตว์จำพวกสัตว์ขาปล้อง
ความสัมพันธ์ทางพันธุกรรมของอาร์โทรพอดใช้ข้อมูลทางพันธุกรรมจากดีเอ็นเอจากไมโทคอนเดรียซึ่งแบ่งย่อยได้เป็น 5 ไฟลัมย่อย คือ
ปาร์นู

ปาร์นู(เอสโตเนีย:Pärnu;เยอรมัน:Pernau,โปแลนด์:Parnawa,ลัตเวีย:Pērnava) เป็นเมืองท่าทางทะเลของประเทศเอสโตเนียตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศ บนอ่าวปาร์นูเป็นสถานที่ที่ได้รับความนิยมท่องเที่ยวในฤดูร้อน มีรีสอร์ตและโรงแรม ร้านอาหาร และชายหาด หลายแห่ง ตั้งเป็นเมืองราวปี ค.ศ. 1251โปแลนด์ได้ยึดครองตั้งแต่ ค.ศ. 1561 ต่อจากนั้นสวีเดนได้ยึดครองตั้งแต่ ค.ศ. 1629 และรัสเซียเข้ายึดครองระหว่าง ค.ศ. 1710-1918
ตรีเยสเต

ตรีเยสเต(อิตาลี:Trieste;สโลวีเนีย:Trst;เยอรมัน:Triest) เป็นเมืองท่าที่ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศอิตาลีเป็นเมืองหลักของจังหวัดตรีเยสเตและแคว้นปกครองตนเองฟรียูลี-เวเน็ตเซียจูเลียตั้งอยู่บนอ่าวตรีเยสเตด้านตะวันออกเฉียงเหนือสุดของทะเลเอเดรียติกตรีเยสเตมีท่าเรือที่มีคุณภาพและสะดวกในการขนส่งสินค้าทางเรือ ด้านอุตสาหกรรมของเมืองได้แก่ การสร้างเรือ โรงกลั่นปิโตรเลียมการผลิตผลิตภัณฑ์จากเหล็กและเหล็กกล้า สิ่งทอ เครื่องจักร และอุตสาหกรรมอาหาร บริเวณเมืองเก่าของตรีเยสเตตั้งอยู่บนที่ลาดเชิงเขาของซาน จีอัสโตฮิลล์ ส่วนเมืองสมัยใหม่ตั้งอยู่ริมท่าเรือใกล้ชายฝั่ง ตรีเยสเตมีจุดน่าสนใจหลายอย่าง เช่น อัฒจันทร์กลางแจ้งโบราณตั้งแต่สมัยโรมันมหาวิทยาลัยแห่งตรีเยสเตซึ่งเคยใช้เป็นสถาบันสำหรับพัฒนาการเรียนฟิสิกส์ ค.ศ. 1979 ปัจจุบันตรีเยสเตมีประชากรประมาณ 205,000 คน
ตรีเยสเตมีเมืองพี่น้องอยู่ 3 เมือง ได้แก่
โครงการอาหารโลก

โครงการอาหารโลก(อังกฤษ:World Food Programme, WFP) เป็นฝ่ายให้ความช่วยเหลือด้านอาหารขององค์การสหประชาชาติและเป็นองค์การด้านมนุษยธรรมใหญ่ที่สุดของโลกซึ่งจัดการปัญหาความหิวโหยทั่วโลกผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาสันติภาพค.ศ. 2020โครงการอาหารโลกจัดหาอาหารให้แก่ประชากรโลกเฉลี่ย 90 ล้านคนต่อปี ซึ่งในจำนวนนี้ 58 ล้านคนเป็นเด็กโครงการดังกล่าวมีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ในกรุงโรมประเทศอิตาลีและมีสำนักงานสาขาในอีกมากกว่า 80 ประเทศทั่วโลก มีหน้าที่ทำงานช่วยเหลือผู้ไม่สามารถผลิตหรือได้อาหารเพียงพอแก่ตนเองและครอบครัว โครงการดังกล่าวเป็นสมาชิกของกลุ่มพัฒนาแห่งสหประชาชาติและเป็นส่วนหนึ่งของคณะผู้บริหารระดับสูงของกลุ่มฯใน ค.ศ. 2007 โครงการฯ มีพนักงาน 9,139 คน โดยราว 90% ปฏิบัติการภาคสนาม
โครงการอาหารโลกจัดตั้งขึ้นครั้งแรกใน ค.ศ. 1961หลังการประชุมองค์การอาหารและการเกษตรแห่งสหประชาชาติใน ค.ศ. 1960 เมื่อจอร์จ แม็กกัฟเวิร์น ผู้อำนวยการโครงการอาหารเพื่อสันติภาพของสหรัฐอเมริกา (Food for Peace) เสนอให้จัดตั้งโครงการความช่วยเหลือด้านอาหารพหุภาคี ต่อมา โครงการฯ มีการจัดตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการใน ค.ศ. 1963 โดยองค์การอาหารและการเกษตรแห่งสหประชาชาติและสมัชชาใหญ่แห่งสหประชาชาติโดยมีระยะขั้นทดลองสามปี ใน ค.ศ. 1965 โครงการดังกล่าวได้ขยายเป็นขั้นต่อเนื่อง
ใน ค.ศ. 2006 โครงการอาหารโลกแจกจ่ายอาหาร 4 ล้านเมตริกตันแก่ประชากร 87.8 ล้านคนใน 78 ประเทศ ผู้ได้รับประโยชน์ 63.4 ล้านคนได้รับความช่วยเหลือในปฏิบัติการฉุกเฉิน รวมถึงเหยื่อความขัดแย้ง ภัยธรรมชาติและความล้มเหลวทางเศรษฐกิจในประเทศอย่างโซมาเลียเลบานอนและซูดานค่าใช้จ่ายโดยตรงอยู่ที่ 2.9 พันล้านดอลล่าร์สหรัฐ ประเทศที่โครงการอาหารโลกปฏิบัติการขนาดใหญ่ที่สุดใน ค.ศ. 2006 คือ ซูดาน ซึ่งโครงการฯ ได้ช่วยเหลือประชากรกว่า 6.4 ล้านคน ส่วนประเทศที่มีปฏิบัติการของโครงการฯ ใหญ่ที่สุดเป็นอันดับสองและสาม คือเอธิโอเปียและเคนยาตามลำดับ
คริสต์ทศวรรษ 1980

คริสต์ทศวรรษ 1980(อังกฤษ:1980s) เป็นทศวรรษที่เริ่มต้นตั้งแต่วันที่1 มกราคมค.ศ. 1980ถึง31 ธันวาคมค.ศ. 1989
เป็นช่วงเวลาที่เห็นถึงความเปลี่ยนแปลงด้านสังคมเศรษฐกิจการเปลี่ยนแปลงทั่วไปอย่างความร่ำรวย การผลิตที่เปลี่ยนไปสู่ยุคเศรษฐกิจแบบอุตสาหกรรม เศรษฐกิจเสรีที่พัฒนาไปทั่วโลกบริษัทข้ามชาติทางด้านอุตสาหกรรมที่เข้าสู่ประเทศอย่างประเทศไทยมาเลเซียเม็กซิโกเกาหลีใต้ไต้หวันประเทศจีนและเศรษฐกิจตลาดใหม่ในยุโรปตะวันออก ตามมาด้วยการล่มสลายของคอมมิวนิสต์ในยุโรปตะวันออก ประเทศญี่ปุ่นและเยอรมนีถือเป็นประเทศที่เห็นเด่นชัดว่าพัฒนาทางด้านเศรษฐกิจอย่างรวดเร็วตลอดทศวรรษนี้
ประเทศกำลังพัฒนาทั่วโลกมีประสบความยากลำบากด้านความเจริญเติบโตด้านเศรษฐกิจและสังคม ที่ประเทศเหล่านั้นพบกับปัญหาหนี้สินในคริสต์ทศวรรษ 1980 ประเทศเหล่านี้ต้องการความช่วยเหลือด้านการเงินจากกองทุนการเงินระหว่างประเทศและธนาคารโลกประเทศเอธิโอเปียประสบปัญหาความยากจนในช่วงกลางคริสต์ทศวรรษ 1980 ผลคือประเทศต้องการความช่วยเหลือจากต่างชาติในด้านอาหารกับประชากรและทั่วโลกต่างกันช่วยหาเงินช่วยเหลือต่อชาวเอธิโอเปีย อย่างเช่นคอนเสิร์ตไลฟ์เอดในปี 1985 ที่จัดขึ้นเพื่อหาเงินดังกล่าว
ปัญหาด้านสงคราม เกิดความรุนแรงในตะวันออกกลาง อย่างสงครามอิรัก-อิหร่านและความขัดแย้งในเลบานอนช่วงปี 1982 ถึง 1983 และกองทัพอเมริกันเข้าบุกลิเบียในปี 1985 และ Intifada ในฉนวนกาซาและเวสต์แบงก์
คริสต์ทศวรรษ 1980 ยังเป็นยุคที่มีอัตราการเติบโตของจำนวนประชากรอย่างมาก ไปทั่วโลก มากกว่าแม้ในคริสต์ทศวรรษ 1970 และคริสต์ทศวรรษ 1990 มีอัตราการเติบโตของจำนวนประชากรมากขึ้นอย่างมากโดยเฉพาะชาวแอฟริกาตะวันออกกลางและเอเชียใต้ตลอดทศวรรษ ด้วยอัตราการเพิ่มใกล้หรือมากกว่า 4% ต่อปี
แอนดรอมิดา

แอนดรอมิดา(อังกฤษ:Andromeda) เป็นนางในตำนานเทพปกรณัมกรีกผู้ซึ่งถูกตรึงโซ่ไว้กับหินเพื่อเป็นเครื่องสังเวยแก่สัตว์ประหลาดแห่งท้องทะเลและได้รับการช่วยเหลือโดยวีรบุรุษเพอร์ซิอัส(Perseus) ผู้ซึ่งนางได้สมรสด้วยในภายหลัง
ตามตำนานของกรีกนั้นเจ้าหญิงแอนดรอมิดาเป็นธิดาของกษัตริย์ซีฟิอัส(Cepheus) กับราชินีแคสซิโอเปีย(Cassiopeia) แห่งอาณาจักรเอธิโอเปีย (ในตำนาน) เพราะมีพระราชชนนีเป็นคนคุยโวมาก เทพเจ้าแห่งท้องทะเลจึงส่งสัตว์มหายักษ์ซีตัส(Sea Monster, Cetus) อสุรกายผู้มีร่างน่าเกลียดมาบันดาลคลื่นลม พายุกระหน่ำน้ำท่วมกรุงเอธิโอเปียอย่างหนักหน่วง วิธีเดียวที่จะแก้วิกฤตการณ์นี้ได้ คือ กษัตริย์ซีฟีอัสต้องเสียดวงใจอันเป็นที่รักยิ่งคือราชธิดา ส่งไปสังเวยสัตว์มหายักษ์ซีตัส เพื่อความผาสุกของประชากร กษัตริย์ซีฟีอัสจึงตัดใจเอาราชธิดาไปผูกติดไว้ที่ก้อนหินชายทะเลให้ซีตัสจัดการตามต้องการ
เจ้าหญิงแอนดรอมิดาถูกล่ามโซ่ไว้เพื่อรอเป็นอาหารของปิศาจในทะเล และเธอก็ได้รับความช่วยเหลือจากเพอร์ซิอัส (วีรบุรุษผู้เพิ่งกลับจากการพิชิตกอร์กอน- ปิศาจเมดูซา)
ซึ่งต่อมาเจ้าหญิงแอนดรอมิดาได้แต่งงานกับเพอร์ซิอัส มีลูกด้วยกัน 7 คน (ชาย 6 หญิง 1) บุตรชายคนหนึ่งชื่อเพอร์ซีส(Perses) ซึ่งตามตำนานเล่าว่าเป็นบรรพบุรุษของชาวเปอร์เซีย
ชาร์ลที่ 1 เคานต์แห่งแฟลนเดอส์

ชาร์ลที่ 1หรือชาร์ลคนดี(Charles the Good; ค.ศ. 1084 — 2 มีนาคม ค.ศ. 1127) เป็นเคานต์แห่งแฟลนเดอส์ตั้งแต่ ค.ศ. 1119 ถึง 1127 การสิ้นพระชนม์ของพระองค์และเหตุการณ์หลังจากนั้นได้ถูกบันทึกในพงศาวดารของกัลแบร์แห่งบรูช
เจ้าชายชาร์ล หรือ คาร์ล ประสูติในเดนมาร์กเป็นพระราชโอรสพระองค์เดียวในพระเจ้าคนุตที่ 4 แห่งเดนมาร์ก(นักบุญคนุต) และอเดลาแห่งแฟลนเดอส์พระราชบิดาของพระองค์ถูกลอบปลงพระชนม์ในอาสนวิหารโอเดนเซค.ศ. 1086และพระนางอเดลาได้เสด็จกลับไปยังแฟลนเดอส์ พระชนนีทรงพาเจ้าชายชาร์ลกลับมาด้วย แต่ทรงทิ้งพระราชธิดาฝาแฝดสองพระองค์คือเจ้าหญิงเซซีเลียและเจ้าหญิงอิงเงอเกิร์ดไว้ในเดนมาร์ก เจ้าชายชาร์ลเจริญพระชันษาในสำนักโรแบร์ที่ 1 เคานต์แห่งแฟลนเดอส์ผู้เป็นตา และโรแบร์ที่ 2 เคานต์แห่งแฟลนเดอส์ผู้เป็นน้า ในค.ศ. 1092 พระนางอเดลาเสด็จไปยังตอนใต้ของอิตาลีและสมรสใหม่กับโรเจอร์ บอร์ซาดยุกแห่งปุลยาและคาลาเบรียโดยทรงทิ้งเจ้าชายชาลส์ไว้ในแฟลนเดอส์
เจ้าชายชาลส์ได้เสด็จไปยังแผ่นดินศักดิ์สิทธิ์ใน ค.ศ. 1107 หรือ 1108 ด้วยกองเรืออังกฤษ เดนมาร์กและเฟลมมิชอาจจะเป็นกองเรือของกีย์เนแมร์แห่งบูโลญซึ่งคล้ายคลึงกับคำบรรยาย พระองค์ได้รับการเสนอให้รับราชบัลลังก์เยรูซาเลมแต่ทรงปฏิเสธด้วยเหตุอันไม่ทราบแน่ชัด
ในค.ศ. 1111 โรแบร์ที่ 2 น้าของพระองค์ได้เสียชีวิต และญาติของเจ้าชายชาร์ลคือบอลด์วินที่ 7 เคานท์แห่งแฟลนเดอส์ได้สืบตำแหน่งแทน เจ้าชายชาร์ลทรงสนิทใกล้ชิดกับเคานต์คนใหม่ (ซึ่งอายุน้อยกว่าพระองค์หลายปีมาก) ราว ค.ศ. 1118 เจ้าชายชาร์ลทรงเสกสมรสกับมาร์เกอริตแห่งแกลร์มงทายาทในเคานต์แห่งอาเมียงและธิดาในเรโนด์ที่ 2 เคานต์แห่งแกลร์มง-อ็อง-โบเวร์เคานต์บอลด์วินที่ 7 ซึ่งไม่มีทายาท ได้รับบาดเจ็บในยุทธการที่บูเรส์-อ็อง-เบรย์ในเดือนกันยายน ค.ศ. 1118 และเขาแต่งตั้งเจ้าชายชาร์ลเป็นผู้สืบทอดตำแหน่งก่อนที่เขาจะเสียชีวิตในวันที่ 17 กรกฎาคม ค.ศ. 1119
ในค.ศ. 1125 เคานต์ชาลส์ที่ 1 ทรงขับไล่ชาวยิวออกจากแฟลนเดอส์ เนื่องจากชาวยิวมีส่วนในการทำให้ราคาสินค้าพุ่งสูงขึ้นอันเป็นเหตุซ้ำเติมความอดอยากของประชาชนภายในดินแดนเขาขณะนั้นในระหว่างประสบภาวะอดอยาก เคานต์ชาร์ลทรงแจกจ่ายขนมปังแก่คนยากจน และดำเนินการป้องกันไม่ให้เกิดการกักตุนเมล็ดพืชและนำมาขายในราคาที่สูงเกินจริงด้วยคำแนะนำจากที่ปรึกษาของพระองค์ พระองค์ได้ลดอิทธิพลของตระกูลอาเร็มบอลด์ ซึ่งเข้ามาเกี่ยวข้องในการกักตุนอาหาร ให้ลดอำนาจพวกเขาให้มีสถานะเป็นทาสติดที่ดินส่งผลให้บาทหลวงแบร์ทูร์ฟ ฟิตซ์อาเร็มบอลด์ เจ้าอาวาสโบสถ์นักบุญโดนาเทียน วางแผนลอบปลงพระชนม์เจ้าชาย-เคานต์ชาร์ลและเหล่าที่ปรึกษาของพระองค์
ในตอนเช้าของวันที่ 2 มีนาคม ค.ศ. 1127 ขณะที่เคานต์ชาลส์ทรงคุกพระชานุอธิษฐานอยู่ในโบสถ์นักบุญโดนาเทียน อัศวินกลุ่มหนึ่งที่ตอบรับคำขอของตระกูลอาเร็มบอลด์เข้ามาในโบสถ์และรุมแทงพระองค์ด้วยดาบยาวจนสิ้นพระชนม์การสังหารที่ป่าเถื่อนและล่วงเกินสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ครั้งนี้ก่อให้เกิดความโกรธแค้นในหมู่สาธารณชนอย่างกว้างขวาง และเคานท์ชาร์ลทรงได้รับการยกย่องอย่างกว้างขวางในฐานะมรณสักขีและนักบุญแทบจะในทันที แม้ว่ายังไม่มีการการประกาศเป็นบุญราศีจนกระทั่ง ค.ศ. 1882ตระกูลอาเร็มบอลด์ที่วางแผนสังหารเคานต์ชาร์ลได้ถูกปิดล้อมอยู่ภายในปราสาทบรูซโดยขุนนางและสามัญชนที่โกรธแค้นจากเมืองบรูซและเกนต์ฝ่ายอาเร็มบอลด์พ่ายแพ้ ถูกจับกุมและทรมานจนตายพระเจ้าหลุยส์ที่ 6 แห่งฝรั่งเศสซึ่งทรงสนับสนุนให้ลุกฮือต่อต้านตระกูลอาเร็มบอลด์ ทรงใช้อิทธิพลของพระองค์เลือกวิลเลียม คลิโตเป็นเคานต์คนใหม่ของแฟลนเดอส์
สปาย × แฟมิลี

สปาย × แฟมิลี(อังกฤษ:SPY×FAMILY; ออกเสียงว่า "สปาย แฟมิลี") เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่น เขียนเรื่องและวาดภาพโดยทัตสึยะ เอ็นโดเรื่องราวเกี่ยวกับสายลับผู้ "สร้างครอบครัว" เพื่อปฏิบัติภารกิจ โดยไม่ได้รู้ว่าเด็กหญิงที่รับเป็นบุตรสาวบุญธรรมเป็นผู้มีความสามารถในการอ่านใจ และผู้หญิงที่แต่งงานหลอก ๆ ด้วยเป็นมือสังหาร  เผยแพร่ฟรีเป็นรายสองสัปดาห์ทางแอปพลิเคชันและเว็บไซต์โชเน็งจัมป์พลัสตั้งแต่วันที่ 25 มีนาคม พ.ศ. 2562 และรวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือการ์ตูนรวมเล่ม (ทังโกบง) โดยสำนักพิมพ์ชูเอชะถึงเล่มที่ 14 เมื่อเดือนกันยายน พ.ศ. 2567 มีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์สยามอินเตอร์คอมิกส์
ซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ดัดแปลง สร้างโดยวิตสตูดิโอและโคลเวอร์เวิกส์ออกอากาศทางช่องทีวีโตเกียวและสถานีในเครือตั้งแต่เดือนเมษายนถึงมิถุนายน พ.ศ. 2565 มีลิขสิทธิ์เผยแพร่ในทวีปเอเชียโดยมิวส์ คอมมิวนิเคชันและนอกทวีปเอเชียโดยครันชีโรลซีรีส์อนิเมะพาร์ต 2 ออกอากาศตั้งแต่เดือนตุลาคมถึงธันวาคม พ.ศ. 2565 ฤดูกาลที่สองออกอากาศตั้งแต่เดือนตุลาคมถึงธันวาคม พ.ศ. 2566 โดยฤดูกาลที่สามมีกำหนดออกอากาศในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2568 ส่วนภาพยนตร์อนิเมะชื่อสปาย X แฟมิลี โค้ด ไวท์ออกฉายในญี่ปุ่นเมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ. 2566
ตามลำดับเพื่อรักษาความสงบสุขระหว่างชาติคู่แข่งของเวสทาลิสและออสตาเนียสายลับเวสตาเลียน ชื่อรหัสว่า "สนธยา" มีหน้าที่สอดแนมบนโดโนแวน หัวหน้าพรรคสามัคคีแห่งชาติภายในออสตาเนีย เนื่องจากเดสมอนด์เป็นคนสันโดษฉาวโฉ่ ทางเดียวที่สนธยาจะเข้าใกล้เขาได้ให้เด็กเข้าเรียนในโรงเรียนเอกชนเดียวกันเป็นลูกชายของเดสมอนด์และทำตัวเป็นเพื่อนพ่อแม่
เพื่อบรรลุผลสำเร็จและนำเสนอภาพครอบครัวสุขสันต์ สนธยาสร้างนามแฝงของลอยด์ ฟอร์เจอร์ รับเลี้ยงเด็กกำพร้าชื่ออาเนีย และแต่งงานกับผู้หญิงคนหนึ่งชื่อ ยอร์ บรีอาร์ อย่างไรก็ตาม โดยที่เขาไม่รู้ว่าอาเนียอ่านใจได้และที่จริงยอร์เป็นนักฆ่ามืออาชีพ ไม่ใช่ทั้งสองอย่างลอยด์และยอร์ก็ไม่เช่นกันได้ทราบถึงตัวตนอันแท้จริงของกันและกัน หรือว่าอาเนียรู้อาชีพที่แท้จริงของพวกเขา หลังจากนั้นครอบครัวก็รับสุนัขที่มีความสามารถในการรับรู้ก่อนวัยอันควรซึ่งพวกเขาตั้งชื่อไว้ว่าบอนด์ แม้จะไม่ทราบปัจจัยเหล่านี้และสนธยาหายไปเป็นบางครั้ง สามัญสำนึกอันเนื่องมาจากการเป็นสายลับมานานหลายปี เขาต้องเรียนรู้ที่จะเล่นบทบาทของพ่อที่สมบูรณ์แบบและสามีเพื่อทำภารกิจให้สำเร็จ
เหมือนลอยด์ ยอร์สูญเสียพ่อแม่ไปตั้งแต่เนิ่น ๆ ยอร์เลี้ยงยูริน้องชายของยอร์ด้วยตัวเอง แต่ยอร์ไม่รู้งานของยูริในหน่วยตำรวจลับ
ไวรัสคอกซากี

ไวรัสคอกซากีเป็นกลุ่มย่อยหนึ่งของไวรัสเอนเทอโรอยู่ในแฟมิลีพิคอร์นาไวริดีเป็นไวรัสชนิดที่มีสารพันธุกรรมอาร์เอ็นเอสายเดี่ยวเซนส์บวกแบบเส้นตรง ไม่มีเปลือกหุ้มซึ่งเป็นลักษณะที่พบร่วมกันของไวรัสเอนเทอโรชนิดอื่นๆ รวมไปถึงไวรัสโปลิโอและไวรัสเอโคด้วย
นกอัญชันคิ้วขาว

นกอัญชันคิ้วขาว(อังกฤษ:White-browed Crake);ชื่อวิทยาศาสตร์:Porzana cinerea)  จัดอยู่ในวงศ์นกอัญชัน(Rallidae) เป็นนกอัญชันขนาดเล็ก นกชนิดนี้หากินตามทะเลสาบบึง หนองพรุนากุ้ง นาข้าว ห้วย  คลอง  หรือ พื้นที่ที่ชุ่มน้ำต่างๆที่มีพืชลอยน้ำปกคลุมหนาแน่นในพื้นที่ราบ อาหารของนกชนิดนี้ได้แก่เมล็ดของพืชน้ำแมลงไข่แมลงสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังเล็ก ๆ ที่หาพบได้ตามกอพืชรก ๆ หรือบริเวณชายน้ำในแหล่งน้ำที่อาศัย โดยนกจะเดินจิกกินไปเรื่อย ๆ พร้อมกับกระดกหางขึ้น ๆ ลง ๆ
มีความยาวจากปลายปากจรดปลายหางประมาณ 19-21.5 เซนติเมตร มีตาสีแดง  มีแถบสีดำลากผ่านคิ้วสีขาว ได้ตามีแถบสีขาวปากสีเหลืองอมเขียว โคนปากมีแต้มสีแดง หัวและอกสีเทา ท้องสีขาว  ลำตัวต้านบนสีน้ำตาล มีจุดเด่นอยู่ที่แถบสีขาวคล้ายคิ้วและแถบสีขาวที่มุมปากถึงข้างแก้มตัดกับหน้าสีเทาและแถบตาสีดำ  คอและท้องสีเทาปนขาว ท้องด้านล่างไปจนถึงก้นสีน้ำตาลแกมเหลือง ลำตัวด้านบนสีน้ำตาลแกมเหลือง มีลายเกล็ดสีน้ำตาลดำขาและเท้าเหลืองแกมเขียว และโคนหางสีน้ำตาลแดงขาสีเขียวนกทั้งสองเพศคล้ายคลึงกัน
มักพบเดินหาอาหารกินอยู่บนพืชน้ำหรือบริเวณชายน้ำ จะชอบเดินและวิ่งหาอาหารกินสลับกับหยุดเป็นระยะระยะ และชอบกระดกหางขึ้นลงตลอดเวลา นอกจากนี้ยังสามารถว่ายน้ำหากินได้ด้วย จะส่งเสียงร้อง  จิ๊ก-จิ๊ก-จิ๊ก  เสียงขึ้นจมูก ประมาณซ้ำ 10 - 12 ครั้ง
ทะเลสาบบึงหนองพรุนากุ้ง นาข้าว ห้วยคลองบริเวณชายน้ำ หรือพื้นที่ชุ่มน้ำต่าง ๆ
ในประเทศอินโดนีเซียฟิลิปปินส์ออสเตรเลียสิงคโปร์ปาปัวนิวกินีบรูไนมาเลเซียไทยเวียดนามไต้หวันฮ่องกงญี่ปุ่นลาวเขมรและประเทศในมหาสมุทรแปซิฟิคอื่น ๆ เช่นฟิจิหมู่เกาะโซโลมอนเป็นต้น สำหรับประเทศไทยเป็นนกประจำถิ่นพบได้ทุกภาค โดยเฉพาะภาคกลางและภาคใต้ แต่อาจจะพบได้บ่อยแค่ในบางท้องที่
นกประจำถิ่น พบได้บ่อย
ปลาตั๊กแตนหินสองสี

ปลาตั๊กแตนหินสองสีหรือปลาตุ๊ดตู่สองสี(อังกฤษ:Bicolor blenny;ชื่อวิทยาศาสตร์:Ecsenius bicolor)ปลาทะเลขนาดเล็กชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาตั๊กแตนหิน(Blenniidae)
มีรูปร่างคล้ายกับปลาบู่แต่ตัวป้อมสั้นกว่าและแบนข้าง ริมฝีปากหนา เหนือตามีติ่งสั้น ๆ เป็นเส้น ครีบหลังเว้าเป็นสองตอน ครีบอกใหญ่ ครีบท้องเป็นเส้นเล็ก ลำตัวแบ่งเป็นสีสองสีชัดเจน คือ ลำตัวช่วงแรกเป็นสีเทาขณะที่ด้านหลังเป็นสีส้ม
มีขนาดความยาวโดยเฉลี่ย 10-12เซนติเมตรอาศัยอยู่ในโพรงหินหรือซอกหินในแนวปะการังในความลึกระดับ 1-21เมตรกินอาหารจำพวกแพลงก์ตอนสัตว์และสัตว์น้ำหน้าดินขนาดเล็ก
พบกระจายพันธุ์ในทะเลแถบฟิจิ,อินโดนีเซียและศรีลังกาในน่านน้ำไทยพบได้ทั้งฝั่งอ่าวไทยและทะเลอันดามันจัดเป็นปลาที่พบได้บ่อย นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามอีกชนิดหนึ่ง
ปลาอมไข่ตาแดง

ปลาอมไข่ตาแดง(อังกฤษ:Spotted cardinalfish, Pajama cardinalfish, Pyjama cardinalfish;ชื่อวิทยาศาสตร์:Sphaeramia nematoptera) เป็นปลาทะเลขนาดเล็กชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาอมไข่(Apogonidae)
เป็นปลาที่มีขนาดโตเต็มที่ประมาณ 5-6เซนติเมตรโดยปกติแล้วจะพบในทะเลอันดามันแต่ไม่พบในน่านน้ำไทยพบได้ตั้งแต่ฟิจิ,ฟิลิปปิน,หมู่เกาะริวกิวจนถึงเกรตแบร์ริเออร์รีฟ
เป็นปลาที่ไม่สามารถแยกเพศได้เมื่อมองจากลักษณะภายนอก นอกจากตัวเมียจะมีขนาดใหญ่กว่าตัวผู้เล็กน้อย
เป็นปลาที่มีความสวยงามอีกชนิดหนึ่ง จึงนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามปัจจุบันสามารถเพาะขยายพันธุ์ในที่เลี้ยงได้แล้ว แต่ปลาที่มีขายกันอยู่มักเป็นปลาที่ถูกจับมาจากแหล่งธรรมชาติในฟิลิปปินส์และอินโดนีเซียเป็นปลาที่เมื่อเทียบกับปลาอมไข่ครีบยาว(Pterapogon kauderni) แล้ว ถือว่าเลี้ยงง่ายกว่ามาก เพราะราคาถูก และสามารถกินอาหารสำเร็จรูปได้แทบทุกตัว โดยเมื่อลูกปลาฟักออกจากไข่แล้ว พ่อปลาจะคายลูกออกจากปากทันที ลูกปลาแรกฟักจะมีชีวิตเหมือนแพลงก์ตอนและจะเริ่มกินอาหารได้เมื่อมีอายุเข้าวันที่ 2-3 วัน โดยกินโรติเฟอร์ในช่วงแรก
ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับSphaeramia nematopteraที่วิกิสปีชีส์
ปลากะพงแดงสั้นหางปาน

ปลากะพงแดงสั้นหางปาน(อังกฤษ:Malabar red snapper, Malabar blood snapper, scarlet sea perch,ชื่อวิทยาศาสตร์:Lutjanus malabaricus)ปลาทะเลชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลากะพงแดง(Lutjanidae)
มีลำตัวค่อนข้างป้อม ด้านข้างแบน หางยาว หัวโต ตาใหญ่ จะงอยปากสั้น ปากกว้างมีฟันซี่เล็ก ๆ เรียงติดกันเป็นแผง ครีบหลังมีฐานยาว ส่วนที่เป็นก้านครีบแข็งมีขอบปลายเว้าขึ้นลงตามความสูงต่ำของก้านครีบ ครีบก้นอยู่ใกล้กับหาง ครีบอกและครีบท้องมีขนาดไล่เลี่ยกัน ครีบหางใหญ่และลำตัวตรง พื้นลำตัวด้านบนสีแดงหรือชมพูอมแดง  ส่วนท้องสีเหลือง เหมือนเส้นข้างตัวมีเส้นสีเหลืองจางพาดเฉียงขึ้น เมื่อยังเป็นปลาวัยอ่อน จะมีลำตัวสีเหลืองอ่อน จะมีแถบสีดำพาดผ่านบริเวณส่วนหน้า และข้อหางมีปื้นสีดำคล้ายปาน อันเป็นที่มาของชื่อเรียก
มีขนาดใหญ่ที่สุดถึง 1 เมตร แต่ขนาดโดยเฉลี่ยที่พบคือ 30-60 เซนติเมตร หากินตามแนวปะการังหรือใกล้ชายฝั่ง
พบกระจายพันธุ์ตั้งแต่อ่าวเปอร์เซีย,ทะเลอาหรับ,อินโด-แปซิฟิก,ฟิจิ,ทะเลญี่ปุ่นจนถึงออสเตรเลียในน่านน้ำไทยพบได้ทั้งฝั่งอ่าวไทยและทะเลอันดามัน
เป็นปลาเศรษฐกิจที่ใช้ปรุงเป็นอาหารเนื้อมีรสชาติดี
ปลาไหลมอเรย์ยักษ์

ปลาไหลมอเรย์ยักษ์หรือปลาหลดหินยักษ์(อังกฤษ:Giant moray;ชื่อวิทยาศาสตร์:Gymnothorax javanicus) เป็นปลาทะเลขนาดใหญ่ชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาไหลมอเรย์(Muraenidae)
มีรูปร่างเรียวยาวเหมือนปลาไหลมอเรย์ชนิดอื่น ๆ พื้นลำตัวสีเหลืองอมน้ำตาลแต้มด้วยจุดและลายสีน้ำตาลไหม้อยู่ทั่วไป ด้านข้างลำตัวบริเวณคอมีจุดสีดำเด่นชัดหนึ่งแห่ง  ปลาไหลมอเรย์ยักษ์มีความยาวโดยเฉลี่ย 1.5เมตรยาวเต็มที่ได้ถึง 2.5-3 เมตรน้ำหนักถึง 36กิโลกรัมนับเป็นชนิดที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในวงศ์นี้
พบกระจายพันธุ์อย่างกว้างขวางตั้งแต่ทะเลแดง,แอฟริกาตะวันออก,หมู่เกาะริวกิว,ฮาวาย,นิวแคลิโดเนีย,ฟิจิ,หมู่เกาะออสเตรียลมักซุกซ่อนตัวอยู่ตามซอกหินในแนวปะการังโดยโผล่มาแค่เฉพาะส่วนหัว กินอาหาร ได้แก่กุ้ง,ปู,ปลาและหมึกสายด้วยการงับด้วยกรามที่แข็งแรงและแหลมคม
ปลาไหลมอเรย์ยักษ์ แม้จะมีรูปร่างหน้าตาที่น่ากลัว แต่ที่จริงแล้วเป็นปลาที่รักสงบ ไม่ดุร้าย แต่อาจทำอันตรายนักดำน้ำได้หากไปรบกวน หรือถูกเข้าใจผิดเพราะคิดว่าเป็นอาหาร ซึ่งอาจถูกกัดเป็นแผลเหวอะหวะถึงขั้นนิ้วขาดได้ และจะมีฤดูกาลที่ดุร้าย คือฤดูผสมพันธุ์นอกจากนี้แล้วในเนื้อจะมีสารพิษซิกัวเทอรา
เป็นปลาไหลมอเรย์อีกชนิดหนึ่ง ที่เป็นที่นิยมของนักประดาน้ำ และเลี้ยงแสดงไว้ในพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำ
ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับGymnothorax javanicusที่วิกิสปีชีส์
โปริไลเน็น

โปริไลเน็น(ฟินแลนด์:porilainen) คือแซนด์วิชและอาหารริมทางอย่างหนึ่งในตำรับอาหารฟินแลนด์ทำจากขนมปังขาวและไส้กรอกหั่นเป็นแผ่นหนา (โดยทั่วไปใช้ไส้กรอกยาห์ติมักการา) ส่วนผสมเพิ่มเติมอาจรวมถึงหอมหวานหั่นเป็นลูกเต๋าแตงกวาดองฝานซอสมะเขือเทศและมัสตาร์ดบางสูตรยังอาจใส่มายองเนสหรือไข่ดาวด้วย
ชื่อโปริไลเน็นอาจเป็นการเล่นคำว่าปูริไลเน็น(purilainen) ซึ่งแปลว่า "เบอร์เกอร์" แม้จะมีความหมายตรงตัวว่า "สิ่งที่มาจากเมืองโปรี" แต่ที่จริงแล้วผู้คิดค้นอาหารจานนี้คือนักศึกษายุคคริสต์ทศวรรษ 1950 ที่ซาตากุนตาไลเน็นโอซากุนตาซึ่งเป็นหนึ่งในสมาคมนักศึกษาประจำภูมิภาคของมหาวิทยาลัยเฮลซิงกิถึงกระนั้นเมืองโปรีก็นำเอาอาหารนี้ไปเป็นอาหารขึ้นชื่อของท้องถิ่น และปัจจุบันถือว่าเป็นอาหารดั้งเดิมอย่างหนึ่งของที่นั่น
แยมลิงงอนเบอร์รี

แยมลิงงอนเบอร์รีเป็นอาหารหลักของยุโรปตอนเหนือและเป็นที่นิยมอย่างมากในยุโรปกลางและยุโรปตะวันออกลิงงอนเบอร์รี (Vaccinium vitis-idaea) เป็นพืชที่เติบโตบนไม้พุ่มเตี้ยเขียวชอุ่มตลอดปีในเขตทันดราอาร์กติกตลอดซีกโลกเหนือตั้งแต่ยูเรเซียไปจนถึงอเมริกาเหนือ
ในประเทศสวีเดน ลิงงอนเบอร์รีอาจขายในรูปแบบแยมและน้ำผลไม้ และเป็นส่วนผสมหลักในอาหารและของหวานลิงงอนเบอร์รีอาจเสิร์ฟพร้อมกับเนื้อ เช่นลูกชิ้นสตูเนื้อ หรืออาหารตับ(เช่นมักซาลาติกโก) ในแต่ละภูมิภาค จะเสิร์ฟพร้อมกับปลาเฮร์ริงทอด อาหารจานดั้งเดิมเช่นโครปกากา,พิเตพอลต์, แพนเค้กมันฝรั่ง,แพนเค้กผักโขม,คัลดอลมาร์,เฟลสปันคากา,มุสตามักคาราและ ไส้กรอกเลือด มักจะนำมาผสมกับลิงกอนเบอร์รีด้วย แยมสามารถจับคู่กับโจ๊กข้าวโอ๊ต (บางครั้งรวมกับอบเชย),มันฝรั่งบดและของหวานบางอย่างได้
แยมลิงงอนเบอร์รีชั้นดีทำจากผลเบอร์รี,น้ำตาลและน้ำปริมาณเล็กน้อย (ถ้ามี) พันธุ์ราคาถูกสามารถเจือจางด้วยแอปเปิลได้ ลิงงอนเบอร์รีรสหวาน (rårörda lingon) หรือ (rørte tyttebær) เตรียมได้สด ๆ เพียงผสมผลเบอร์รีกับน้ำตาลโดยไม่ต้องต้ม แยมนี้สามารถเก็บไว้ได้นานโดยไม่ต้องใส่สารกันบูดใด ๆ เนื่องจากกรดเบนโซอิกซึ่งพบได้ในปริมาณสูงในลิงงอนเบอร์รี
เห็ดสมองวัว

เห็ดสมองวัว(ชื่อวิทยาศาสตร์:Gyromitra esculenta) เป็นเห็ดราแอสโกไมโคตาในสกุลGyromitraพบได้ทั่วทั้งทวีปยุโรปและทวีปอเมริกาเหนือโดยปกติจะเติบโตในดินทรายใต้ต้นสนช่วงฤดูใบไม้ผลิและต้นฤดูร้อน ดอกเห็ดของชนิดนี้เป็นหมวกเห็ดสีน้ำตาลเข้ม รูปร่างผิดปกติและคล้ายสมอง สามารถสูงได้ถึง 10 เซนติเมตร (4 นิ้ว) และกว้าง 15 เซนติเมตร (6 นิ้ว) ยืดออกมาจากก้านเห็ดหนาสีขาวที่สูงได้ถึง 6 เซนติเมตร (2.4 นิ้ว)
เห็ดสมองวัวเป็นอาหารที่ได้รับความนิยมในแถบสแกนดิเนเวียยุโรปตะวันออกและภูมิภาคทะเลสาบใหญ่ตอนบนของทวีปอเมริกาเหนือแม้ว่าเห็ดชนิดนี้อาจเป็นอันตรายถึงชีวิตเมื่อรับประทานดิบ ในประเทศสเปน มีการห้ามไม่ให้จำหน่ายเห็ดชนิดนี้แก่สาธารณชน แม้ว่าเห็ดชนิดนี้จะได้รับความนิยามในเขตบางเขตของเทือกเขาพิรินีตะวันออก ในประเทศฟินแลนด์ เห็ดชนิดนี้สามารถขายในสภาพสดได้แต่ต้องมีคำเตือนและคำแนะนำในการเตรียมสำหรับการประกอบอาหารที่ถูกต้อง
โดยปกตินั้น ผู้คนมักจะนำเห็ดสมองวัวไปลวกก่อนนำไปประกอบอาหาร แต่มีหลักฐานชี้ว่าวิธีการลวกไม่อาจทำให้เห็ดชนิดนี้ปลอดภัยโดยสิ้นเชิงสำหรับการบริโภคเมื่อบริโภคเห็ดชนิดนี้เข้าไป สารตัวสำคัญ คือไจโรมิตริน(Gyromitrin) จะผ่านกระบวนการสลายด้วยน้ำ และกลายเป็นมอนอเมทิลไฮดราซีน(MMH) ซึ่งเป็นสารประกอบมีพิษ พิษนี้ส่งผลกระทบต่อตับระบบประสาทส่วนกลางและไตในบางครั้ง อาการที่ตามมา ได้แก่ อาเจียน และท้องเสียเป็นเวลาหลายชั่วโมงหลังบริโภค ตามด้วยอาการเวียนศีรษะ ง่วงงุน และปวดหัว กรณีที่รุนแรงอาจทำให้เกิดอาการเพ้อนำไปสู่อาการโคม่าและเสียชีวิตภายหลังจากนั้น 5 ถึง 7 วัน
แอ็สการ์โก

แอ็สการ์โก(ฝรั่งเศส:escargot,ออกเสียง:[ɛs.kaʁ.ɡo], แปลว่า "หอยทาก") เป็นอาหารฝรั่งเศสที่มีส่วนประกอบคือหอยทากโดยมากรับประทานเป็นออร์เดิร์ฟในประเทศฝรั่งเศสและร้านอาหารฝรั่งเศสทั่วไป
รัฐเกแบ็ก

เกแบ็ก(ฝรั่งเศส:Québec) หรือควิเบก(อังกฤษ:Quebec) เป็นรัฐที่ใหญ่ที่สุดของแคนาดาอยู่ทางตะวันออกของประเทศ และเป็นรัฐเดียวที่ไม่ใช้ภาษาอังกฤษเป็นภาษาทางการในระดับรัฐ แต่ใช้ภาษาฝรั่งเศสแทน รัฐเกแบ็กมีเมืองหลวงในชื่อเดียวกันคือนครเกแบ็กและเมืองที่ใหญ่ที่สุดคือมอนทรีออล
รัฐเกแบ็กมีพื้นที่ 1,542,056 ตารางกิโลเมตร ซึ่งใหญ่กว่าประเทศไทยถึงสามเท่า (513,120 ตารางกิโลเมตร) หรือใหญ่กว่าประเทศญี่ปุ่นสี่เท่าตัว (377,944 ตารางกิโลเมตร) ตั้งอยู่ที่ละติจูด17–22 องศาเหนือ
เมืองหลวงของรัฐเกแบ็กคือนครเกแบ็กซึ่งมีประชากรมากเป็นอันดับสองของรัฐ
เมืองที่มีความสำคัญของรัฐคือ เมืองมอนทรีออล(Montreal) ซึ่งเป็นเมืองเศรษฐกิจและมีประชากรมากที่สุดของรัฐและยังเป็นเมืองที่ใหญ่และสำคัญเป็นอันดับสามของแคนาดารองจากโทรอนโตและแวนคูเวอร์
ความหนาแน่นของประชากรเบาบางมากมีประชากรห้าคนต่อหนึ่งตารางกิโลเมตร ทางตอนเหนือของเกแบ็กมีประชากรอาศัยอยู่น้อยมาก
ร้อยละ 8 จะอาศัยอยู่บริเวณแม่น้ำเซนต์ลอว์เรนซ์(St. Lawrence) 
มีประชากรอาศัยอยู่ 7,669,100 คน
ดินแดนนี้ค้นพบและสร้างเป็นอาณานิคมฝรั่งเศสใหม่โดยฝรั่งเศส เนื่องจากฝรั่งเศสเป็นชาติแรกที่ค้นพบดินแดนแคนาดาแต่ภายหลังได้มีปัญหากับอังกฤษดินแดนนี้จึงถูกโอนไปเป็นของอังกฤษและเมื่ออังกฤษให้เอกราชจึงถูกรวมไปกับประเทศแคนาดาโดยปริยาย
ชาวเกแบ็กซึ่งเรียกตัวเองว่า Québécois (อ่าน เกเบกัว, ภาษาอังกฤษเรียก Quebecer อ่าน ควิเบเกอร์) รักชาติกำเนิดของตัวเองมากและค่อนข้างเป็นชาตินิยม เห็นได้จากประโยคหนึ่งบนป้ายทะเบียนรถยนต์ทุกคันของรัฐนี้ คือ Je me souviens (= ฉันยังจำได้)
ประชากรร้อยละ 83 ใช้ภาษาฝรั่งเศสด้วยเหตุนี้จึงทำให้เกแบ็กเป็นดินแดนที่ใช้ภาษาฝรั่งเศสมากที่สุดของอเมริกาเหนือและประกาศให้ภาษาฝรั่งเศสเป็นภาษาทางการ (ส่วนภาษาอังกฤษเป็นภาษาทางการของประเทศแคนาดา)
นอกจากภาษาฝรั่งเศสแล้วยังมีการใช้ภาษาอื่นอยู่บ้างแต่ค่อนข้างน้อยมาก อย่างเช่นภาษาอังกฤษประมาณร้อยละ 8 ของประชากรเกแบ็ก
ชาวเกแบ็กยังคงใช้ภาษาฝรั่งเศสเป็นภาษาแม่และยังบังคับใช้กฎหมายให้ห้างร้านหน่วยงานของรัฐใช้เป็นภาษาหลัก ด้วยเหตุนี้ภาษาทางการของแคนาดาจึงมีสองภาษาดังที่กล่าวข้างต้น
ด้านศิลปวัฒนธรรมของที่นี่จะเป็นแบบฝรั่งเศส แต่ชาวเกแบ็กส่วนใหญ่มักดำเนินชีวิตแบบผสมผสาน ทั้งในแบบฝรั่งเศสและอังกฤษเช่น เวลาอาหารเย็นของชาวเกแบ็กจะเป็นแบบอังกฤษ คือจะเริ่มรับประทานตั้งแต่ประมาณ 6 โมงเย็นเป็นต้นไป แต่ก็นิยมดื่มกาแฟมากกว่าชา ชาวเกแบ็กบางส่วน โดยเฉพาะคนรุ่นใหม่ยังนิยมรับประทานอาหารฟาสต์ฟู้ดแบบอเมริกันด้วย
อย่างไรก็ดี ด้วยความเป็นชาตินิยมของชาวเกแบ็ก ได้มีการเรียกร้องขอเอกราชเพื่อแยกประเทศออกจากแคนาดาอยู่หลายครั้งแต่ก็ต้องล้มเหลวเนื่องมาจากผลการลงประชามติ กล่าวกันว่า ด้วยเหตุที่เกแบ็กเป็นรัฐที่ร่ำรวยมากของแคนาดาและมีเมืองมอนทรีออลซึ่งเป็นเมืองการค้าสำคัญที่กุมเศรษฐกิจในอเมริกาเหนือไว้ส่วนหนึ่ง หน่วยงานบางหน่วยของรัฐบาลกลางแคนาดาจึงใช้เงินในการจ้างและปล่อยโฆษณาชวนเชื่อให้ผู้อพยพต่างชาติที่พำนักในเกแบ็กให้โหวตว่าไม่ขอแยกจากประเทศแคนาดา
อ็องเทร

อ็องเทร(ฝรั่งเศส:entrée) ในการบริการอาหารโดยใช้บริกรในฝรั่งเศสสมัยใหม่และในโลกที่ใช้ภาษาอังกฤษ(ยกเว้นสหรัฐและบางส่วนของแคนาดา) หมายถึงอาหารที่เสิร์ฟก่อนอาหารจานหลักนอกเหนือจากภูมิภาคดังกล่าวในอเมริกาเหนือแล้ว ศัพท์นี้โดยทั่วไปมีความหมายเหมือนกันกับศัพท์อาหารเรียกน้ำย่อยอ็องเทรอาจเป็นอาหารจานแรกที่เสิร์ฟในมื้อหนึ่ง ๆ หรืออาจเสิร์ฟหลังซุปหรืออาหารจานเล็กอื่น ๆ ก็ได้ ส่วนในสหรัฐและบางส่วนของแคนาดา ศัพท์อ็องเทรหมายถึงอาหารจานหลักหรืออาหารที่มีอยู่จานเดียวในมื้อนั้น
วินนิเพก

วินนิเพก(อังกฤษ:Winnipeg) เป็นเมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่สุดของรัฐแมนิโทบาประเทศแคนาดามีประชากรเป็นครึ่งหนึ่งของรัฐแมนิโทบา มีประชากร 675,100 คน จากการสำรวจประชากรในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2009 และเขตเมืองมีประชากร 742,400 คน ตั้งอยู่บริเวณที่แม่น้ำอัสซินิบอยน์และแม่น้ำเรดไหลมาบรรจบกัน
ชาวฝรั่งเศสได้เข้ามาตั้งสถานีการค้าขนเฟอร์ ในตอนต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19ทอมัส ดักลาสเอิร์ลแห่งเซลเคิร์ก ได้ตั้งเป็นอาณานิคมของชาวสกอตก่อให้เกิดความขัดแย้งระหว่างผู้ที่ตั้งถิ่นฐานอยู่ก่อนกับชาวอาณานิคมที่เข้ามาใหม่ ตั้งเป็นเมืองเมื่อปี ค.ศ. 1873 มีการพัฒนาเมื่อสร้างทางรถไฟมาถึงในทศวรรษ 1880 เกิดอุทกภัยอย่างรุนแรงใน ค.ศ. 1950 ทำให้ต้องมีการสร้างเมืองขึ้นใหม่เป็นส่วนใหญ่
วินนิเพกเป็นเมืองศูนย์กลางวัฒนธรรม การเงิน การผลิต ผลิตภัณฑ์อาหารและเครื่องดื่ม ร้านค้า และการท่องเที่ยวและยังเป็นเมืองศูนย์กลางการเดินทาง มีสนามบินนานาชาติริชาร์ดสันมีสถานีรถไฟที่เดินทางไปสหรัฐอเมริกาและทางตะวันตกและตะวันออกของแคนาดา