davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
ลิงบาบูนเหลือง

ลิงบาบูนเหลือง(อังกฤษ:Yellow baboon;ชื่อวิทยาศาสตร์:Papio cynocephalus) เป็นลิงจำพวกลิงบาบูนชนิดหนึ่ง จัดอยู่ในวงศ์ลิงโลกเก่า(Cercopithecidae)
มีรูปร่างและลักษณะคล้ายกับลิงบาบูนทั่วไป  แต่มีรูปร่างเล็กและบอบบางกว่าลิงบาบูนชัคม่า(P. ursinus) และลิงบาบูนสีมะกอก(P. anubis) และมีส่วนปากที่ไม่ยื่นยาวออกมาเหมือน 2 ชนิดแรก ลิงบาบูนเหลืองมีขนตามลำตัวสั้นสีเทาอมเหลืองอันเป็นที่มาของชื่อ
มีน้ำหนักในตัวผู้ประมาณ 27–40 กิโลกรัม ตัวเมียประมาณ 14–17 กิโลกรัม ความสูงจากพื้นถึงหัวไหล่ 60–80 เซนติเมตร ความยาวลำตัว 60–70 เซนติเมตร และอาจยาวได้ถึง 84 เซนติเมตร ความยาวหาง 40–48 เซนติเมตร อายุโดยเฉลี่ย 10–20 ปี และอาจมีชีวิตอยู่ได้นานถึง 30 ปี
พบกระจายพันธุ์ในแอฟริกาตะวันออก เช่น  เคนยา แทนซาเนีย ซิมบับเว และบอตสวานา มีพฤติกรรมและอุปนิสัยคล้ายกับลิงบาบูนชนิดอื่น ๆ คือ อาศัยอยู่รวมกันเป็นฝูงใหญ่ในทุ่งหญ้าสะวันนา และป่าโปร่ง กินอาหารได้หลากหลายทั้งพืชและเนื้อสัตว์ เช่น รากไม้ เมล็ดพืช ใบไม้ หญ้า ผลไม้ และสัตว์ขนาดเล็ก
แบ่งออกได้เป็น 3ชนิดย่อย
ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับPapio cynocephalusที่วิกิสปีชีส์
กระรอกดินเคป

กระรอกดินเคป(อังกฤษ:Cape ground squirrel;ชื่อวิทยาศาสตร์:Xerus inauris)สัตว์ฟันแทะจำพวกกระรอกจัดเป็นกระรอกดินชนิดหนึ่ง โดยชื่อกระรอกดินเคปนี้อาจทำให้สับสนกับกระรอกต้นไม้เช่นกระรอกสีเทาตะวันออกที่พบได้ทั่วไปในเคปทาวน์ซึ่งนำเข้ามาจากยุโรป โดยเซซิล จอห์น โรดส์
กระรอกดินเคป อาศัยอยู่รวมกันเป็นฝูงหรือครอบครัวเล็ก ๆ  พบกระจายพันธุ์ในภูมิภาคแอฟริกาใต้ตั้งแต่แอฟริกาใต้ตลอดจนถึงบอตสวานาและนามิเบียและพบได้ในทะเลทรายคาลาฮารีโดยพฤติกรรมในทะเลทรายคาลาฮารี มักจะอาศัยอยู่ใกล้กับฝูงเมียร์แคทจนบางครั้งทำให้สับสนกันว่าเป็นสัตว์ชนิดเดียวกัน เนื่องจากมีรูปร่าง ลักษณะ จนถึงพฤติกรรมคล้ายคลึงกัน  มีหางยาวเป็นพวงเหมือนกระรอกทั่วไป โดยใช้ประโยชน์ของหางที่มียาวกว่าความยาวลำตัวนี้ในการปรับอุณหภูมิของร่างกาย โดยใช้หางห่อหุ้มลำตัวบังแดดกระรอกดินเคปจะลดความร้อนด้วยการนอนราบกับพื้นและเหยียดขาทั้งสี่ข้างออก และใช้พลังงานในการดำรงชีวิตได้ถึงร้อยละ 5 ซึ่งถ้าหากอากาศร้อนเกินไป จะหลบหรือขุดหลุมเข้าไปหลบร้อน และเมื่ออากาศหนาวก็จะเข้าไปอยู่ในหลุม  กินอาหารจำพวกเมล็ดพืชและดอกไม้ โดยที่ชื่นชอบคือ พืชที่มีความอ่อนนุ่ม เช่นเมลอนหรือแตงโม
หลุมหรือโพรงของกระรอกดินเคป มีความยาวถึง 20 เมตร ใช้เป็นที่อยู่อาศัย เลี้ยงดูลูก และหลบภัย ซึ่งบางครั้งจะมีสัตว์ชนิดอื่นเข้ามาอาศัยอยู่ร่วมด้วย
หมาจิ้งจอกหูค้างคาว

หมาจิ้งจอกหูค้างคาว(อังกฤษ:Bat-eared fox) เป็นสัตว์กินเนื้อในวงศ์Canidaeมีชื่อวิทยาศาสตร์ว่าOtocyon megalotisเป็นสิ่งมีชีวิตเพียงชนิดเดียวในสกุลOtocyon
มีถิ่นกำเนิดในตอนใต้ของทวีปแอฟริกาและแอฟริกาตะวันออกชอบอยู่เป็นฝูง อาศัยอยู่ในทุ่งหญ้าสะวันนามีลำตัวสีน้ำตาลเทายกเว้นขาทั้ง 4 ข้าง, ส่วนหน้าของใบหน้า, ปลายหาง และใบหูเป็นสีดำเป็นหมาจิ้งจอกที่มีขนาดเล็ก อุปนิสัยไม่ดุร้าย มีความยาวตั้งแต่หัวจรดปลายหางประมาณ 55เซนติเมตรน้ำหนักเต็มที่ประมาณ 3-5กิโลกรัม
มีจุดเด่นอยู่ที่ใบหูที่ยาวใหญ่ถึง 13 เซนติเมตร  รูปร่างคล้ายค้างคาวอันเป็นที่มาของชื่อ ซึ่งเป็นที่รวมของเส้นเลือดต่าง ๆ ช่วยระบายความร้อนและทำให้มีประสาทการรับฟังอย่างดีเยี่ยม จนสามารถฟังได้แม้กระทั่งเสียงคลานของแมลง  โดยอาศัยอยู่รวมกันเป็นฝูงเล็ก ๆ ประมาณ 2-6 ตัว ในโพรงดิน  นอกจากนี้แล้วยังมีฟันและกรามที่แตกต่างไปจากสุนัขชนิดอื่น ๆ คือ สุนัขทั่วไปจะมีฟันกรามบน 2 ซี่ และกรามล่าง 3 ซี่ แต่หมาจิ้งจอกหูค้างคาวมีฟันกรามบน 3 ซี่ และกรามล่าง 4 ซี่ และสามารถขยับกรามได้อย่างรวดเร็วเพื่อเคี้ยวแมลงได้อีกต่างหาก ออกหากินในเวลากลางคืนในฤดูหนาวจะหากินในเวลากลางวันโดยกินแมลงจำพวกปลวกเป็นอาหารหลัก และสัตว์ฟันแทะรวมถึงผลไม้บางชนิด โตเต็มวัยเมื่ออายุได้ 7-9เดือนมีฤดูผสมพันธุ์ในฤดูหนาว ออกลูกครั้งละ 2-5 ตัว แม่หมาจิ้งจอกหูค้างคาวจะเลี้ยงลูกนานราว 15สัปดาห์
แบ่งออกเป็น 2ชนิดย่อยคือ
สำหรับในประเทศไทยหมาจิ้งจอกหูค้างคาวมีเลี้ยงในสวนสัตว์ดุสิต,เชียงใหม่ไนท์ซาฟารีซึ่งหมาจิ้งจอกหูค้างคาวที่เลี้ยงอยู่นี้ได้ผสมพันธุ์และออกลูกในที่เลี้ยงด้วย โดยพ่อพันธุ์และแม่พันธุ์นำเข้ามาจากแอฟริกาใต้เมื่อกลางปีพ.ศ. 2552
ไก่ต๊อกหมวกเหล็ก

ไก่ต๊อกหมวกเหล็ก(อังกฤษ:helmeted guineafowl;ชื่อวิทยาศาสตร์:Numida meleagris) เป็นนกขนาดใหญ่ชนิดหนึ่ง ในวงศ์ไก่ต๊อก(Numididae) จัดเป็นเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในสกุลNumida
ไก่ต๊อกหมวกเหล็ก มีลักษณะทั่วไปเหมือนกับไก่ต๊อกชนิดอื่น ๆ แต่บนหัวมีหงอนที่เป็นโหนกแข็งที่มีลักษณะที่เหมือนกับสวมหมวกเหล็กหรือหมวกกันน็อกอยู่ อันเป็นที่มาของชื่อสามัญ
มีความยาวเต็มที่ประมาณ 61 เซนติเมตร มีพฤติกรรมรวมตัวกันเป็นฝูงตั้งแต่ 10-100 ตัว หากินตามพื้นดินหรือตามทุ่งหญ้าโปร่งเท่านั้น เมื่อตกใจจะบินได้ระยะทางสั้น ๆ เพื่อขึ้นต้นไม้หรือขึ้นที่สูง โดยกินอาหารที่เป็นพืชแทบทุกชนิด ตลอดจนสัตว์ขนาดเล็ก เช่นหอยทากแมลงชนิดต่าง ๆ
ไก่ต๊อกหมวกเหล็กเป็นไก่ต๊อกที่มีถิ่นกำเนิดอยู่ในทวีปแอฟริกา และเป็นไก่ต๊อกชนิดที่พบเห็นได้ง่ายและแพร่กระจายพันธุ์มากที่สุด
ปัจจุบันมีการเพาะเลี้ยงไก่ต๊อกหมวกเหล็กเป็นสัตว์เลี้ยงสวยงาม เพื่อความเพลิดเพลินใจ และยังมีการเพาะเลี้ยงเพื่อการบริโภคเนื้อและไข่เป็นสัตว์เศรษฐกิจอีกด้วย โดยเมื่อวางไข่ไก่ต๊อกหมวกเหล็กจะแยกตัวจากฝูงไปวางไข่เพียงตามลำพังในพงหญ้า ครั้งละ 40-50 ฟอง แม่ไก่จะดูแลลูกประมาณ 2-3 เดือน เมื่อพ้นจากนี้แล้วลูกไก่จะแข็งแรงพอที่จะเข้าฝูงหากินเองได้ ไก่ต๊อกหมวกเหล็กเข้าสู่วัยเจริญพันธุ์เมื่ออายุได้ 5-7 เดือน
แบ่งออกเป็นชนิดย่อยต่าง ๆ ได้ดังนี้
ไฮแรกซ์จุดเหลือง

ไฮแรกซ์จุดเหลืองหรือไฮแรกซ์พุ่มไม้(อังกฤษ:Yellow-spotted rock hyrax, Bush hyrax;ชื่อวิทยาศาสตร์:Heterohyrax brucei) สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมชนิดหนึ่ง ในอันดับไฮแรกซ์(Hyracoidea) ในวงศ์ไฮแรกซ์(Procaviidae)
มีลักษณะรูปร่างคล้ายกับไฮแรกซ์หินซึ่งเป็นไฮแรกซ์อีกชนิดหนึ่ง มีน้ำหนักประมาณ 1.5-2.5 กิโลกรัม มีความสูง 20-25 เซนติเมตร ความยาว 35-57 เซนติเมตร อายุขัยเฉลี่ย 5-10 ปี
ไฮแรกซ์จุดเหลืองมีรูปร่างลักษณะเหมือนไฮแรกซ์หิน แต่มีจุดสีขาวเหนือดวงตาแต่ละข้าง อาศัยอยู่ตามโขดหินและถ้ำเล็ก ๆ กินพืชต่าง ๆ  และใบไม้บนต้นไม้เป็นอาหาร ไฮแรกซ์จุดเหลืองก็เหมือนกับไฮแรกซ์หินตรงที่ก็ตกเป็นเหยื่อของสัตว์กินเนื้อที่มีขนาดใหญ่กว่า เช่น เสือดาว, เสือชีตาห์, แมวป่าต่าง ๆ, นกล่าเหยื่อขนาดใหญ่ เช่น อินทรี, เหยี่ยว หรือนกฮูก รวมทั้งงู
ไฮแรกซ์จุดเหลือง นับเป็นไฮแรกซ์ชนิดที่พบได้มากที่สุดและกระจายพันธุ์ในวงกว้างที่สุด   โดยพบที่แองโกลา,บอตสวานา,บูรุนดี,คองโก,อียิปต์ตอนใต้,เอริเธรีย,เอธิโอเปีย,เคนยา,มาลาวี,โมซัมบิก,รวันดา,โซมาลี, ตอนเหนือของแอฟริกาใต้,ซูดาน,แทนซาเนีย,อูกันดา,แซมเบียและซิมบับเวโดยไม่พบในอาระเบียเหมือนไฮแรกซ์หิน
สามารถแบ่งอแอกเป็นชนิดย่อยต่าง ๆ ได้ดังนี้
ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับHeterohyrax bruceiที่วิกิสปีชีส์
สปริงบ็อก

สปริงบ็อก(อังกฤษ:Springbok;ชื่อวิทยาศาสตร์:Antidorcas marsupialis) สัตว์กีบคู่ชนิดหนึ่ง จำพวกแอนทิโลปจัดเป็นเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในสกุลAntidorcasที่ยังดำรงเผ่าพันธุ์มาจนถึงปัจจุบันเพราะชนิดอื่น ๆ สูญพันธุ์ไปหมดแล้ว
คำว่า "สปริงบ็อก" มาจากภาษาแอฟริคานส์และภาษาดัตช์คำว่า "สปริง" หมายถึง "กระโดด" และ "บ็อก" หมายถึง "แอนทิโลปตัวผู้" หรือ "แพะ"
ส่วนชื่อวิทยาศาสตร์marsupialisมาจากภาษาละตินคำว่า "marsupium" หมายถึง "กระเป๋า"  หมายถึง แผ่นผิวหนังที่เหมือนกระเป๋าที่ตั้งอยู่ตรงกลางหลังไปจนถึงโคนหาง เมื่อตัวผู้ต้องการแสดงออกเพื่อดึงดูดตัวเมียหรือข่มขู่ศัตรู จะย่ำเท้าแล้วกระโดดขึ้นไปในอากาศ และชูแผ่นหนังนั้นพับขึ้น เผยให้เห็นขนสีขาวใต้หางชูขึ้นเหมือนพัดและปล่อยกลิ่นออกมา ซึ่งพฤติกรรมนี้เรียกว่า "สต็อตติง"
สปริงบ็อกจัดเป็นแอนทิโลปขนาดกลางจำพวกกาเซลล์พบกระจายพันธุ์เฉพาะแอฟริกาตอนใต้แถบลุ่มแม่น้ำแซมเบซีเท่านั้น ตัวผู้มีเขาโค้งเป็นรูปตัววี ตัวเมียมีเขาเช่นกัน แต่มีขนาดเล็กและสั้นกว่าตัวผู้ มีขนาดความสูงจากหัวไหล่ถึงปลายเท้าประมาณ 78–84 เซนติเมตร น้ำหนักตัวประมาณ 31–36 กิโลกรัม อายุขัยโดยเฉลี่ย 10 ปี
สปริงบ็อกรวมตัวกันหากินเป็นฝูงในทุ่งหญ้าและกินหญ้าเป็นอาหาร การที่ได้เชื่อว่าเป็นสปริงบ็อก มาจากพฤติกรรมที่สามารถกระโดดลอยตัวได้สูงและไกลมากยามตกใจหรือหลบหนีศัตรู โดยกระโดดได้สูงกว่า 8–10 ฟุตหรือ 4 เมตร และกระโดดได้ไกลถึง 15 เมตร สามารถวิ่งได้เร็วถึง 97 กิโลเมตร/ชั่วโมง สปริงบ็อกมีหลากหลายสีตามลักษณะทางพันธุกรรม
จากพฤติกรรมเช่นนี้ ทำให้สปริงบ็อกได้รับการยกย่องให้เป็นสัตว์ประจำชาติและสัญลักษณ์ทางการกีฬาของแอฟริกาใต้
จำแนกออกเป็นชนิดย่อยได้ 3 ชนิด คือ
ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับAntidorcas marsupialisที่วิกิสปีชีส์
อัมบูยัต

อัมบูยัตเป็นอาหารพื้นเมืองในเกาะบอร์เนียวในรัฐซาราวักและบรูไน และถือเป็นอาหารประจำชาติของบรูไนด้วย โดยทำจากแป้งของปาล์มสาคูที่ขูดออกจากลำต้นมากวนให้สุกซึ่งจะเหนียวเหมือนแป้งเปียกใช้จันดัสซึ่งคล้ายตะเกียบแต่ปลายข้างหนึ่งติดกัน จุ่มแล้วม้วนก้อนแป้งกินเป็นคำ ๆ โดยรับประทานคู่กับซอสเปรี้ยวที่เรียกว่าชาชะฮ์ทำจากผลบินไยหรือผลลำพูนอกจากนั้นยังกินกับซัมบัลเตอราซี หรือซัมบัลเติมโปยก (น้ำพริกทุเรียนดอง) และกับข้าวอื่น ๆ ได้แก่ ผัดใบมัน ผักบุ้งผัดกะปิ ปลาย่าง เนื้อย่าง เป็นต้น ในอดีตใช้เป็นอาหารเมื่อขาดแคลนข้าว
อัมบูยัตมีลักษณะใกล้เคียงกับปาเปดาที่นิยมรับประทานทางตะวันตกของอินโดนีเซีย
เจ้าชายอับดุล มาตีนแห่งบรูไน

เจ้าชายอับดุล มาตีน(มลายู:Pengiran Muda Abdul Mateen; ประสูติ 10 สิงหาคม พ.ศ. 2534) เป็นพระราชโอรสในสมเด็จพระราชาธิบดีฮัสซานัล บลกียะฮ์ประสูติแต่มาเรียม อับดุล อาซิซอดีตพระมเหสีและเป็นพระอนุชาร่วมพระชนนีในเจ้าชายอับดุล อาซิม
เจ้าชายอับดุล มาตีน เป็นพระราชบุตรลำดับที่สิบในสมเด็จพระราชาธิบดีฮัสซานัล บลกียะฮ์ประสูติแต่มาเรียม อับดุล อาซิซอดีตพระมเหสี พระองค์มีเชื้อสายญี่ปุ่นและอังกฤษมาแต่พระชนนี(บางแห่งว่าเป็นชาวสกอต)ส่วนพระนามมาตีนนั้น มีความหมายว่า "มั่นคง" เมื่อรวมกับคำว่าอับดุลจะมีความหมายว่า "บ่าวของผู้ไม่มีวันอ่อนล้า"
พระองค์สำเร็จการศึกษาระดับมัธยมศึกษาตอนต้นจากวิทยาลัยวิทยาศาสตร์ปาดูกาเซอรีเบอกาวันซุลตัน (Paduka Seri Begawan Sultan Science College) และระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายจากโรงเรียนนานาชาติเจอรูดง (Jerudong International School) ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2553 ทรงเข้าร่วมหลักสูตรกองทัพบกโรงเรียนนายร้อยทหารบกแซนด์เฮิสต์และทรงสำเร็จการศึกษาในเดือนเมษายนปีถัดมา โดยมีพระชนกเสด็จเข้าร่วมพิธีสำเร็จการศึกษาด้วย ถือเป็นเชื้อพระวงศ์พระองค์แรกที่รับพระยศทางทหารทรงสำเร็จศึกษาระดับปริญญาตรีด้านการเมืองระหว่างประเทศ ณวิทยาลัยคิงส์(King’s College)และทรงสำเร็จการศึกษาปริญญาโทสาขาวิชาการระหว่างประเทศ วิทยาลัยบูรพาคดีศึกษาและการศึกษาแอฟริกา (SOAS)มหาวิทยาลัยลอนดอน
เจ้าชายอับดุล มาตีน กล่าวว่าพระองค์ใช้ชีวิตเช่นปกติชน โปรดที่จะแต่งพระองค์อย่างเรียบง่าย หากจะแต่งกายอย่างเป็นทางการก็เมื่อออกงานเท่านั้นโปรดฟังแนวเพลงป็อปทรงตีกลองและเล่นกีตาร์ได้พระองค์โปรดเสวยอาหารไทยรสจัดโดยเฉพาะลาบปัจจุบันพระองค์ประทับอยู่ที่พระตำหนักนูรุลอิซซะฮ์ ในหมู่บ้านเจอรูดงแขวงเซิงกูรงเขตบรูไน-มัวรา
พระองค์ทรงคบหากับอานีชา อีซา-คาเลบิก(Anisha Isa-Kalebic) หรืออานีชา รซนะฮ์ บินตี อาดัม (Anisha Rosnah binti Adam) หญิงลูกเสี้ยวโครเอเชีย สำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยบาธและเป็นหลานสาวของเปฮิน ดาโต ฮาจี อีซา (Pehin Dato Haji Isa) ที่ปรึกษาองค์สุลต่าน และผู้ร่วมก่อตั้งสายการบินรอยัลบรูไนพระราชพิธีเสกสมรสถูกจัดขึ้นเมื่อวันที่ 11 มกราคม พ.ศ. 2567
พระองค์สนพระทัยด้านการกีฬาเป็นอย่างยิ่ง โดยเป็นนักฟุตบอลของทีมเอเอ็มกันเนอส์เอฟซี (AM Gunners FC) และประทานเงินอุปถัมภ์ด้วยทรงมีเดวิด เบคแคมเป็นนักฟุตบอลที่ชื่นชอบ และเป็นแฟนของสโมสรฟุตบอลแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดนอกจากนี้พระองค์ชื่นชอบกีฬาเอกซ์ตรีมและกำลังฝึกศิลปะการต่อสู้แบบผสมโดยเฉพาะมวยไทย
เจ้าชายอับดุล มาตีนทรงเล่นกีฬาโปโลร่วมกับสมาชิกพระราชวงศ์ด้วยพระองค์เข้าแข่งขันกีฬาดังกล่าวครั้งแรกในเดือนมกราคม พ.ศ. 2559 ในรายการออลเอเชียคัพ 2016 (All Asia Cup 2016) ที่จัดขึ้นในประเทศไทยและในเดือนกุมภาพันธ์ปีเดียวกัน ทรงเข้าร่วมโปโลการกุศลริชาร์ดมิลล์โปโลแชริตี 2016 ณ บันดาร์เซอรีเบอกาวัน ซึ่งจัดขึ้นเพื่อระดมทุนเข้ามูลนิธิผู้ป่วยมะเร็งที่เป็นเด็ก ร่วมกับริชาร์ด มิลล์ ยี่ห้อนาฬิกาจากประเทศสวิตเซอร์แลนด์โดยทีมของพระองค์รับรางวัลรองชนะเลิศซึ่งพ่ายทีมของพระราชบิดาเพียงหนึ่งคะแนน
พ.ศ. 2560 พระองค์ทรงเข้าร่วมแข่งขันโปโลประเภททีมในซีเกมส์ 2017เช่นเดียวกับเจ้าหญิงอาเซมะฮ์ นีมาตุลพระเชษฐภคินีร่วมพระชนกชนนีที่ลงแข่งขันกีฬาโปโลเช่นกัน
เตาโจ

เตาโจ(อินโดนีเซีย:TaucoหรือTaotjo;จีน:豆醬;พินอิน:dòujiàng;เป่อ่วยยี:tāu-chiùⁿ)เตาจู(อินโดนีเซีย:Taucu) หรือเตาคู(อินโดนีเซีย:Tauchu) เป็นเครื่องปรุงทำจากถั่วเหลืองหมักซึ่งใช้ในอาหารอินโดนีเซียแบบจีนและอาหารมาเลเซียแบบจีนเตาโจทำจากการต้มถั่วเหลืองก่อนนำไปบดผสมกับแป้งและหมักเพื่อให้ข้นเหนียว หลังจากนั้นจึงนำไปแช่น้ำเกลือและผึ่งแดดเป็นเวลาหลายสัปดาห์เพื่อหมักต่อไปอีกจนกระทั่งสีของเตาโจกลายเป็นสีเหลืองปนแดง เตาโจที่มีคุณภาพดีจะมีกลิ่นเฉพาะตัวเตาโจยังใช้ในอาหารอินโดนีเซียภูมิภาคอื่น ๆ เช่นอาหารซุนดาและอาหารชวานอกจากในอินโดนีเซียแล้ว ชาวมาเลเซียเชื้อสายจีน ชาวสิงคโปร์เชื้อสายจีน และชาวบรูไนเชื้อสายจีนก็นิยมใช้เตาโจปรุงอาหารเช่นกัน
เตาโจนิยมใช้เป็นเครื่องปรุงและส่วนผสมในอาหารผัดเช่นตาฮูเตาโจ (tahu tauco) หรือเต้าหู้ผัดซอสเตาโจ กากัปตาฮูเตาซี (kakap tahu tausi) หรือปลาและเต้าหูผัดซอสเตาโจ เป็นต้น และในซุปเช่นซวีกีโอะฮ์ (swikee oh) หรือซุปขากบปีโอะฮ์ (pie oh) หรือซุปตะพาบเป็นต้น
วากาดูกู

วากาดูกู(Ouagadougou) เป็นเมืองหลวงของประเทศบูร์กินาฟาโซเป็นศูนย์กลางด้านการบริหาร คมนาคม วัฒนธรรม และเศรษฐกิจของประเทศ เป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดของประเทศ มีประชากร  2,415,266 คน (จากข้อมูลเมื่อปี 2019)กรุงวากาดูกูมีอุตสาหกรรมการแปรรูปอาหารและสิ่งทอ มีสนามบินนานาชาติ มีสายรถไฟไปเมืองอาบีจานประเทศโกตดิวัวร์และกายาทางตอนเหนือ และมีทางด่วนไปเมืองนีอาเมประเทศไนเจอร์
ทะเลสาบแทนกันยีกา

ทะเลสาบแทนกันยีกา(อังกฤษ:Lake Tanganyika) เป็นทะเลสาบน้ำจืดขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่ในเขตรอยต่อ 4 ประเทศด้วยกัน ได้แก่สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก,แทนซาเนีย,แซมเบียและบุรุนดีเป็นแหล่งน้ำจืดที่สำคัญเป็นอันดับที่สองในแอฟริการองจากทะเลสาบวิกตอเรียนอกจากนั้นยังเป็นทะเลสาบที่ใหญ่เป็นอันดับสองในทวีปแอฟริกาและลึกที่สุดในทวีปแอฟริกาอีกด้วย จุดที่มีความลึกที่สุดลึกกว่า 1,470 เมตร ทะเลสาบแทนกันยีกาเกิดจากการทรุดตัวของแผ่นเปลือกโลกและภูเขาไฟระเบิด เมื่อราว 20 ล้านปีมาแล้ว นับเป็นทะเลสาบแห่งหนึ่งที่มีอายุเก่าแก่ในทวีปแอฟริกา ซึ่งตั้งอยู่ในแนวเกรตริฟต์แวลลีย์
คำว่า "แทนกันยีกา" นั้นมาจากภาษาสวาฮิลีสองคำ คือ "tangan" หมายถึง "เรือใบ" และ "nyika" หมายถึง "ป่า" หรือ "ไม่มีที่อยู่" โดยรวมอาจหมายความว่า "เรือใบที่แล่นในถิ่นทุรกันดาร" ก็ได้
ทะเลสาบแทนกันยีกา มีความยาวจัดจากเหนือจรดใต้ได้ถึง 673กิโลเมตรแต่มีความกว้างโดยเฉลี่ยประมาณ 50 กิโลเมตร มีพื้นที่โดยรวมประมาณ 3,2892ตารางกิโลเมตรความยาวรอบชายฝั่งวัดรวมกันได้ 1,828 กิโลเมตร และยังเป็นทะเลสาบน้ำจืดที่มีความลึกเป็นอันดับสองของโลกรองจากทะเลสาบไบคาลในไซบีเรียมีดินแดนติดกับคองโกราวร้อยละ45 และติดกับแทนซาเนียร้อยละ 41 โดยประมาณ
น้ำในทะเลสาบไหลสู่แม่น้ำคองโกในตอนกลางของทวีป และจะไหลไปลงทะเลที่ตอนแอฟริกาตะวันตกที่มหาสมุทรแอตแลนติก
ทะเลสาบแห่งนี้มีความโดดเด่นเรื่องของอุณหภูมิที่ค่อนข้างเสถียร เรื่องจากข้างล่างทะเลสาบยังคงมีภูเขาไฟน้ำมีการเปลี่ยนแปลงในแนวตั้งน้อยมาก ในความลึกเกิน 300 เมตร ปริมาณออกซิเจนที่ละลายในน้ำค่อนข้างน้อย จึงมักไม่ค่อยมีสิ่งมีชีวิตอาศัยอยู่ อุณหภูมิโดยเฉลี่ยมีความเปลี่ยนแปลงต่างกันไม่เกิน 5ฟาเรนไฮต์โดยบริเวณผิวน้ำจะมีอุณหภูมิประมาณ 73-88 ฟาเรนไฮต์ค่าความเป็นกรด-ด่างของน้ำอยู่ที่ประมาณ 7.5-9.3 (pH)
ระบบนิเวศของทะเลสาบแทนกันยีกา แบ่งออกได้เป็นสองส่วนหลัก คือ ระบบชายฝั่งและพื้นที่นอกชายฝั่ง ซึ่งสามารถแบ่งระบบนิเวศตามสภาพแวดล้อมที่ต่างกันได้ ดังนี้
นอกจากนี้แล้วทะเลสาบแทนกันยีกา ยังเป็นขึ้นชื่อและรู้จักดีว่าเป็นแหล่งกำเนิดของปลาในตระกูลปลาหมอสี(Cichlidae) หลากหลายชนิด มีมากกว่า 850ชนิดซึ่งใช้เป็นทั้งปลาเศรษฐกิจในท้องถิ่น และเป็นแหล่งส่งออกปลาสวยงามในระดับโลก อาทิปลาหมอฟรอนโตซ่า(Cyphotilapia frontosa), ปลาหมอสีในสกุลCyprichromis, สกุลTropheusเป็นต้น
นกเงือกดินใต้

นกเงือกดินใต้หรือนกเงือกดินพันธุ์ใต้หรือนกเงือกดำโหนกเตี้ย(อังกฤษ:Southern ground hornbill;ชื่อวิทยาศาสตร์:Bucorvus leadbeateri; ชื่อพ้อง:Bucorvus cafer) เป็นนกขนาดใหญ่ชนิดหนึ่ง ในวงศ์นกเงือก(Bucerotidae) จำพวกนกเงือกดิน
เป็นนกเงือกดินหนึ่งในสองชนิดที่ยังคงดำรงเผ่าพันธุ์อยู่มาจนถึงปัจจุบัน (หนึ่งชนิดสูญพันธุ์ไปแล้ว อีกหนึ่งชนิดที่ยังเหลืออยู่ คือนกเงือกดินเหนือ(B. abyssinicus))
นกเงือกดินใต้ เป็นนกเงือกขนาดใหญ่ มีความยาวลำตัวและหางเกินกว่า 100 เซนติเมตร หรือ 1 เมตร ตัวพอ ๆ กับไก่งวงมีพฤติกรรมหากินและดำรงชีวิตเป็นหลักบนพื้นดิน แม้จะบินได้ก็ตาม เพราะมีนิ้วตีนที่สั้นทู่ไม่เหมาะแก่การเกาะจับกิ่งไม้ มีจะงอยปากใหญ่ ขาค่อนข้างยาวกว่านกเงือกชนิดอื่น บริเวณใบหน้ามีหนังสีแดงรอบตา ใต้คอมีถุงสีแดง ขนลำตัวและปีกมีสีดำ
จัดเป็นนกล่าเหยื่ออีกชนิดหนึ่ง เนื่องจากเป็นนกเงือกดินที่กินแต่เนื้อสัตว์อย่างเดียว กินสัตว์ต่าง ๆ เป็นอาหาร ทั้ง แมลง, สัตว์เลื้อยคลานขนาดเล็ก เช่น งู, จิ้งจก, กิ้งก่า รวมถึงเต่าบกขนาดเล็ก และรวมถึงกระต่ายป่า หรือสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมขนาดเล็กได้ด้วย
พบกระจายพันธุ์ตั้งแต่ีตอนเหนือของนามิเบียและแองโกลา, ทางตอนเหนือของแอฟริกาใต้, บุรุนดีและเคนยา โดยอาศัยอยู่ในพื้นที่ ๆ เป็นทุ่งหญ้าสะวันนาที่มีต้นไม้ขนาดใหญ่สำหรับการทำรัง โดยมีหญ้าไม่สูงแต่ขึ้นหนาทึบสำหรับหาอาหาร บางครั้งอาจพบเห็นออกหาอาหารเป็นกลุ่ม
ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับBucorvus leadbeateriที่วิกิสปีชีส์
กุสตาฟ (จระเข้)

กุสตาฟ(อังกฤษ:Gustave) เป็นชื่อเรียกของจระเข้เพศผู้ตัวหนึ่ง เป็นจระเข้แม่น้ำไนล์(Crocodylus niloticus) ที่มีความยาวกว่า 20ฟุตและหนักถึง 2,000ปอนด์ในปีค.ศ. 2004นับเป็นจระเข้ที่ได้รับการยืนยันว่ามีขนาดใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยพบเห็นในทวีปแอฟริกาประมาณว่ากุสตาฟมีอายุถึงกว่า 60 ปีแล้ว
กุสตาฟ มีชื่อเสียงขึ้นมาจากการเป็นจระเข้ที่สังหารและกินคนเป็นอาหารเชื่อว่ากุสตาฟฆ่าและกินคนไปแล้วกว่า 300 คน ในรอบ 20 ปีที่ผ่านมานี้ นับเป็นสถิติจระเข้กินคนที่มากที่สุดกุสตาฟอาศัยอยู่ในแม่น้ำรูซิซีทางเหนือของทะเลสาบแทนแกนยิกาในประเทศบุรุนดีนอกจากนี้แล้วกุสตาฟยังมีพฤติกรรมที่แปลกไปจากจระเข้ตัวอื่น ๆ คือ เมื่อฆ่าคนได้แล้ว ในบางครั้งจะไม่กินแต่จะทิ้งซากไว้อย่างนั้นเฉย ๆ บนฝั่ง
และนอกจากนี้แล้ว กุสตาฟยังเคยมีพยานพบเห็นว่า มันได้โจมตีใส่ฮิปโปโปเตมัสขนาดโตเต็มที่กลางแม่น้ำซึ่งนับว่าอุกอาจมาก เพราะโดยธรรรมชาติแล้ว จระเข้จะไม่ทำร้ายฮิปโปโปเตมัส และเป็นฮิปโปโปเตมัสด้วยเองเสียอีกที่อาจกัดและทำร้ายจระเข้ที่ยังมีขนาดไม่โตเต็มที่อีกด้วย
กุสตาฟยังได้รับการกล่าวขานจากผู้คนว่า เป็นจระเข้ที่ฉลาดที่สุด เพราะเนื่องจากว่ามันได้ถูกตามล่าจากนักล่าสัตว์และพวกทหาร มันไม่เคยถูกจับเลยแม้แต่ครั้งเดียว (เว้นแต่จะถูกยิงที่หัว 1 นัดและสีข้างขวา 3 นัดจนเป็นแผลเป็น) มีอยู่เรื่องหนึ่งจากชาวบ้านว่า พวกชาวบ้านได้สร้างกรงขนาดใหญ่และเอาไปวางไว้ที่ริมแม่น้ำเพื่อที่จะจับเจ้ากุสตาฟ โดยใช้แพะเป็นเหยื่อล่อผูกติดเอาไว้กับกรงขังแล้วปล่อยทิ้งไว้ในกลางคืน แต่พอตอนเช้าของวันต่อมากลับปรากฏว่า กรงนั้นได้จมหายไปในแม่น้ำแล้ว เหยื่อเองก็หายไปด้วย
แต่อย่างไรก็ตามนับตั้งแต่เหตุการณ์นั้น ไม่มีใครเห็นเจ้ากุสตาฟอีกเลย ทุกคนเชื่อกันว่า มันได้ไปหากินในแม่น้ำของป่าลึก เพื่อหนีจากการตามล่าของพวกนักล่าสัตว์และพวกทหาร ปัจจุบันยังเชื่อกันอีกว่า กุสตาฟยังมีชีวิตอยู่ และมีอายุมากราว ๆ ประมาณ 70-100 ปี
เรื่องราวของกุสตาฟได้รับการดัดแปลงเป็นภาพยนตร์ฮอลลีวู้ดเรื่องPrimeval(โคตรเคี่ยมสะพรึงโลก) ออกฉาย 5 เมษายน เมื่อปีค.ศ. 2007
คลิปสปริงเงอร์

คลิปสปริงเงอร์(อังกฤษ:Klipspringer;ชื่อวิทยาศาสตร์:Oreotragus oreotragus) เป็นแอนทิโลปขนาดเล็ก ในกลุ่มแอนทิโลปแคระหรือแอนทิโลปเล็ก
คลิปสปริงเงอร์จัดเป็นสิ่งมีชีวิตเพียงชนิดเดียวเท่านั้นในสกุลOreotragusโดยได้รับการอนุกรมวิธานครั้งแรกเมื่อปี ค.ศ. 1783 โดยเอเบอร์ฮาร์ด เอากุสท์ วิลเฮล์ม ฟอน ซิมเมอร์มันน์นักสัตววิทยาชาวเยอรมันชื่อเรียกในท้องถิ่นว่า "กลิปสปริงเงอร์" (klipspringer) มาจากการประสมกันของคำในภาษาแอฟริคานส์ว่าklip("หิน") กับspringer("ผู้กระโดด", "ผู้ผาดโผน") รวมความแล้วแปลว่า "นักกระโดดหน้าผา"และมีอีกชื่อหนึ่งคือ "กลิปโบก" (klipbok)
และอาจเรียกชื่อสามัญในภาษาไทยได้ว่า "กวางผา" แต่เป็นสัตว์ต่างประเภทกับกวางผาที่พบในทวีปเอเชีย แม้จะอยู่ในวงศ์เดียวกันก็ตาม
ตัวผู้มีน้ำหนักตัวประมาณ 10 กิโลกรัม ตัวเมีย 13 กิโลกรัม ความสูง 50–55 เซนติเมตร จากกีบเท้าถึงไหล่ ความยาวลำตัว 80 เซนติเมตร–1 เมตร ความยาวหาง 8 เซนติเมตร อายุโดยเฉลี่ย 10–12 ปี มีเขาเฉพาะตัวผู้เท่านั้น ขนาดความยาว 20–25 เซนติเมตร มีความเรียวแหลม ตัวเมียมีขนาดใหญ่กว่าตัวผู้เล็กน้อย ไม่มีเขา มีขนสีต่าง ๆ ออกไป เช่น เหลือง, น้ำตาลแดง, เทา แตกต่างออกไปตามภูมิประเทศเพื่ออำพรางตัว  โดยมีจุดอ่อนคือสีขาว
คลิปสปริงเงอร์ เป็นแอนทิโลปที่มีความปราดเปรียวว่องไวมาก สามารถกระโดดไปมาตามโขดหินได้อย่างคล่องแคล่ว  เนื่องจากกีบเท้ามีลักษณะพิเศษทำให้เกาะติดบนพื้นหินได้อย่างมั่นคง ส่วนใหญ่จะอาศัยอยู่เป็นคู่ เมื่อมีลูกจะซ่อนลูกไว้ประมาณ 1 เดือน เพื่อความปลอดภัย โดยเป็นสัตว์ที่มีความสามารถกระโดดได้สูงมากเป็นพิเศษ โดยกระโดดได้สูงคิดเป็น 15 เท่าของความสูงของตัว หรือประมาณ 7 เมตร ซึ่งเมื่อเทียบกับมนุษย์แล้วจะเท่ากับว่ากระโดดจากไหล่ของเทพีเสรีภาพข้ามคบเพลิงซึ่งเป็นจุดสูงสุดได้เลย
อาศัยอยู่ตามภูมิประเทศที่เป็นโขดหินหรือภูเขาหินที่มีต้นไม้ขึ้นประปราย อาศัยอยู่ได้ทั้งในพื้นที่แห้งแล้งและพื้นที่ชุ่มชื้น อาหารหลักได้แก่ ใบไม้อ่อน ๆ, รากไม้, ดอกไม้, ผลไม้ และหญ้าที่ขึ้นใหม่ในช่วงฤดูฝน เป็นสัตว์ที่จะไม่ดื่มน้ำโดยตรง แต่จะอาศัยความชื้นจากพืชพรรณต่าง ๆ ที่กินขึ้นไปแทนหล่อเลี้ยงร่างกาย ทำให้สามารถอดน้ำได้เป็นระยะเวลานาน ๆ
เป็นสัตว์ที่หากินในเวลากลางคืน โดยเฉพาะในช่วงกลางดึกและจะกระฉับกระเฉงมากเป็นพิเศษในคืนเดือนหงายหรือคืนวันเพ็ญจะเริ่มหลับนอนพักผ่อนเมื่อใกล้สาง ในเวลากลางวันมักนอนอาบแดดเพื่ออบอุ่นร่างกาย
จากการศึกษาทางด้านวงศ์วานวิวัฒนาการพบว่าคลิปสปริงเงอร์มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับเคิร์กดิก-ดิก(Madoqua kirkii) และซูนี(Neotragus moschatus) ซึ่งเป็นแอนทิโลปขนาดเล็กเหมือนกัน โดยวิวัฒนาการมาแล้วเกือบ 14 ล้านปี โดยมีลำดับตามตางรางดังนี้:
พบกระจายพันธุ์อย่างกว้างขวางในเอธิโอเปีย, เคนยา, แทนซาเนีย, นามิเบีย และแอฟริกาใต้ และสูญพันธุ์ไปแล้วที่บุรุนดีโดยจำแนกออกได้เป็น 11 ชนิดย่อย ดังนี้:
ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับOreotragus oreotragusที่วิกิสปีชีส์
อังแกบบอบ

อังแกบบอบหรือก็องแกบบอบ(เขมร:កង្កែបបោប,กงแกบโบบ) บ้างเรียกกบยัดไส้หรือกบยัดอั่วเป็นอาหารที่ทำจากกบย่างยัดไส้ด้วยสมุนไพรนิยมรับประทานในช่วงวันสารทเขมรหรือที่เรียกว่าแซนโฎนตา โดยเป็นอาหารพื้นบ้านในภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนล่างหรืออีสานใต้ของประเทศไทยและยังพบในสำรับอาหารชาวเขมรในประเทศกัมพูชาเรียกก็องแกบบกโดยชื่ออังแกบบอบเป็นภาษาเขมรถิ่นไทยแปลว่า "กบยัดไส้"
ส่วนประกอบสำหรับการทำอังแกบบอบ ได้แก่กบนา,กระเทียม,ข่า,ตะไคร้, ใบมะกรูด,พริก,หอมแดง,พริกไทย, ใบกะเพราโดยจะแบ่งกบเป็นสองส่วน ส่วนหนึ่งจับไปตัดหัว ขา ควักเครื่องในออก แล้วล้างให้สะอาด ส่วนกบอีกส่วนหนึ่งจะนำมาโรยเกลือและสับให้ละเอียดเพื่อทำเนื้อส่วนนี้มายัดไส้(บางแห่งอาจผสมเนื้อไก่ลงไปด้วยเล็กน้อย)จากนั้นโขลกสมุนไพรทั้งหมดให้ละเอียดแล้วมาผสมคลุกเคล้าเข้ากับเนื้อกบสับเพื่อดับคาว เมื่อเข้ากันดีแล้วก็จะทำการยัดไปในช่องท้องของกบ แล้วนำไปย่างให้สุกเมื่อสุกอาจทากะทิที่ผสมเครื่องปรุงรสเพื่อทำให้กลิ่นหอมขึ้นและเมื่อย่างไม่ควรใช้ไฟแรง เพราะอาจทำให้ท้องกบแตก ดูไม่น่ารับประทานส่วนก็องแกบบกของประเทศกัมพูชา จะมีกรรมวิธีต่างไปบ้าง คือจะลอกหนังกบออก จากนั้นจะนำเนื้อกบมาสับและผสมกับเครื่องปรุงหลายชนิด ก่อนยัดใส่ในหนังตามเดิม แต่ส่วนผสมนั้นจะไม่ใส่พริกแบบอีสานใต้ของไทย หากแต่ใส่ถั่วลิสงลงไปแทน ก่อนนำไปหนีบไม้ย่างให้สุก
ในประเทศไทย อังแกบบอบมีขายทั่วไปริมข้างทางแถบชุมชนเชื้อสายเขมรในอีสานใต้ โดยเฉพาะในเขตจังหวัดสุรินทร์และจะขายดีในช่วงเทศกาลสารทเขมรหรือที่เรียกว่าแซนโฎนตาเพราะผู้คนจะหวนกลับภูมิลำเนาเพื่อทำบุญให้แก่บรรพชนผู้ล่วงลับ
การทำลายป่าในประเทศกัมพูชา

การทำลายป่าเป็นปัญหาสำคัญประการหนึ่งของกัมพูชา ทั้งนี้ กัมพูชาเป็นประเทศหนึ่งที่มีอัตราการสูญเสียป่าไม้สูงมาก โดยเป็นอันดับสามของโลกรองจากไนจีเรียและเวียดนาม ตามรายงานของอาหารและเกษตรกรรมขององค์การสหประชาชาติใน พ.ศ. 2548พื้นที่ป่าของกัมพูชาลดลงเรื่อยๆ อย่างต่อเนื่อง จากกว่า 70% ใน พ.ศ. 2513 เหลือ 3.1% ใน พ.ศ. 2550 สูญเสียพื้นที่ป่าของกัมพูชาอยู่ในระดับอันตราย ในภาพรวม กัมพูชามีพื้นที่ป่าปฐมภูมิ 25,000 ตารางกิโลเมตรใน พ.ศ. 2533 จนน้อยกว่า 3,220 ตารางกิโลเมตรใน พ.ศ. 2537.
โมแกเล-อึมแบมเบ

โมแกเล-อึมแบมเบ(อังกฤษ:Mokèlé-mbèmbé;ลิงกาลา:Mokɛle-mbɛmbe) เป็นชื่อเรียกของสัตว์ลึกลับขนาดใหญ่ที่พบในหนองน้ำหรือทะเลสาบของตอนกลางของทวีปแอฟริกาได้แก่บริเวณลุ่มแม่น้ำคองโกของประเทศแคเมอรูน,สาธารณรัฐคองโก,สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโกและแซมเบียโมแกเล-อึมแบมเบมีรูปร่างคล้ายไดโนเสาร์จำพวกซอโรพอดเช่นแบรคิโอซอรัสหรือบรอนโตซอรัสโดยชื่อนี้เป็นภาษาลิงกาลามีความหมายว่า "ผู้เดียวที่หยุดการไหลของน้ำได้"
โมแกเล-อึมแบมเบเป็นสัตว์ที่อยู่ในตำนานเล่าขานของชนเผ่าพื้นเมือง เช่นปิกมีว่าเป็นสัตว์ดุร้าย มักทำร้ายคนหรือสัตว์ที่เข้าใกล้ตัว โดยจะฆ่าให้ถึงตายแต่จะไม่กิน มีรายงานการพบเห็นอย่างเป็นทางการครั้งแรกในค.ศ. 1766โดยบาทหลวงชาวฝรั่งเศสที่เข้าไปเผยแพร่ศาสนาในแคเมอรูนชื่อ ลีแว็ง บอนาว็องตูร์ ว่าพบเห็นรอยเท้าขนาด 3 ฟุต ที่มีนิ้วเท้า 3 นิ้ว ริมแม่น้ำ พร้อมกับเรื่องเล่าจากชาวพื้นเมืองจากนั้นก็มีรายงานการพบเห็นอีกครั้งต่อมาในปีค.ศ. 1909โดยพอล กราตซ์ ได้บันทึกว่าเขาพบโมแกเล-อึมแบมเบในขณะที่มันว่ายน้ำอยู่ในบึงอย่างสบายอารมณ์ใกล้กับทะเลสาบบังเวอูลูของประเทศแซมเบีย และเรียกชื่อมันว่าอึนซังกา(Nsanga)
จากนั้นก็มีการอ้างว่าพบเห็นอีกหลายครั้ง โดยนักสำรวจหรือนักผจญภัยชาวตะวันตกในอีกหลายปีต่อมา จนกระทั่งในทศวรรษที่ 90มีปฏิบัติการตามล่าอย่างจริงจังถึง 2 ครั้งใหญ่  รวมทั้งมีการบันทึกภาพได้ด้วยในระยะไกลโดยนักท่องเที่ยวชาวญี่ปุ่นในค.ศ. 1988และพบสิ่งที่คล้ายรอยเท้าแต่ก็ยังไม่มีใครพบหลักฐานหรือสิ่งที่ยืนยันได้จะจะจริง ๆ แต่พอสรุปรูปร่างและขนาดของโมแกเล-อึมแบมเบได้ว่า มีความยาวลำตัว 5-10 เมตร คอยาว 1.6-3.3 เมตร หางยาว 1.6-3.3 เมตร มีผิวสีน้ำตาลแดงไม่มีเกล็ดกินพืช2 ชนิดเป็นอาหาร การพบเห็นครั้งสุดท้ายเกิดขึ้นเมื่อเดือนเมษายนค.ศ. 2000ในประเทศแคเมอรูน โดยเจ้าหน้าที่พิทักษ์ป่าแคเมอรูน 2 คนมีความเชื่อว่าเนื้อโมแกเล-อึมแบมเบมีอาถรรพ์ด้วย เนื่องจากมีเรื่องเล่าว่าเผ่าปิกมีกลุ่มหนึ่งได้ฆ่ามันและกินเนื้อของมัน แล้วจู่ ๆ ทุกคนที่ได้กินเนื้อของมันได้ตายอย่างลึกลับทุกคน ปัจจุบันคาดว่า โมแกเล-อึมแบมเบอาจสูญพันธุ์ไปแล้วก็เป็นได้
เรื่องราวของโมแกเล-อึมแบมเบได้ถูกอ้างอิงถึงในภาพยนตร์ในปีค.ศ. 2012เรื่องThe Dinosaur Project
นอกจากนี้แล้วชื่อของโมแกเล-อึมแบมเบยังได้ถูกตั้งเป็นชื่อวิทยาศาสตร์ของปลาน้ำจืดจำพวกปลาไบเคอร์ซึ่งเป็นฟอสซิลที่มีชีวิตจำพวกหนึ่ง ที่พบในทวีปแอฟริกาด้วย คือPolypterus mokelembembe
ปลาผีเสื้อ (น้ำจืด)

ปลาผีเสื้อ(อังกฤษ: Freshwater butterflyfish, African butterflyfish;ชื่อวิทยาศาสตร์:Pantodon buchholzi) เป็นปลาน้ำจืดขนาดเล็ก เป็นปลาเพียงชนิดเดียวในวงศ์ Pantodontidae ซึ่งอยู่ในอันดับปลาลิ้นกระดูก(Osteoglossiformes) อันเป็นอันดับเดียวกับปลาตะพัดหรือปลาอะโรวาน่า และปลาอะราไพม่าหรือปลาช่อนอเมซอน
ปลาผีเสื้อมีลักษณะ ปากกว้างเฉียงขึ้นด้านบน มีจุดเด่นคือ ครีบอกแผ่กว้างในแนวราบขนาดใหญ่ กินปลาขนาดเล็กรวมทั้งแมลงน้ำ และแพลงก์ตอนสัตว์ต่าง ๆ เป็นอาหาร มีความสามารถคือ กระโดดได้สูงและไกลมาก มีขนาดใหญ่เต็มที่ไม่เกิน 15เซนติเมตรมักลอบตัวอยู่นิ่ง ๆ บริเวณผิวน้ำ
พบในทวีปแอฟริกาบริเวณทะเลสาบชาดและประเทศไนเจอร์,แคเมอรูน, ที่ลุ่มแม่น้ำคองโกเป็นต้น นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม
กบโกไลแอท

กบโกไลแอท(อังกฤษ:Goliath frog, 	Giant slippery frog;ชื่อวิทยาศาสตร์:Conraua goliath) เป็นสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบกจำพวกกบขนาดใหญ่ชนิดหนึ่ง จัดว่าเป็นกบที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลกเท่าที่ยังมีการสืบเผ่าพันธุ์อยู่ในปัจจุบัน
โดยกบโกไลแอทมีความยาวเต็มที่ประมาณ 33.2 เซนติเมตร (12.6 นิ้ว) และมีน้ำหนัก  3.25 กิโลกรัม (7.17 ปอนด์) จัดได้ว่ามีน้ำหนักพอ ๆ กับเด็กทารกแรกคลอด เมื่อยังมีสภาพเป็นลูกอ๊อดก็เจริญเติบโตได้อย่างรวดเร็ว
เป็นกบที่กระจายพันธุ์อยู่ตามแม่น้ำที่ไหลเชี่ยวที่มีสภาพพื้นเป็นทราย ในป่าดิบทึบหรือภูเขาในแถบแอฟริกากลางบริเวณประเทศแคเมอรูนและอิเควทอเรียลกินีอาศัยอยู่ในแหล่งน้ำที่สะอาดและมีปริมาณออกซิเจนละลายในน้ำสูง  กินอาหารได้หลากหลายทั้ง แมลงชนิดต่าง ๆ เช่น ตั๊กแตน, แมลงปอ รวมถึงกบด้วยกัน, ปู หรือแม้กระทั่งเต่าหรืองูขนาดเล็ก และมีรายงานว่าพบค้างคาวในท้องด้วยมีอายุเต็มที่ 15 ปีในธรรมชาติ และ 21 ปีในที่เลี้ยง
กบโกไลแอท เป็นกบที่ถูกใช้เป็นอาหารบริโภคในท้องถิ่นและจากความใหญ่โตของร่างกาย ทำให้ถูกจับนำมาขายเป็นสัตว์เลี้ยง เป็นที่นิยมสำหรับผู้ที่ชื่นชอบการเลี้ยงสัตว์แปลก อีกทั้งการบุกรุกทำลายป่าและการสร้างเขื่อน ทำให้ปริมาณกบโกไลแอทลดน้อยลง อีกทั้งเป็นกบที่ยังไม่มีกฎหมายคุ้มครอง แต่ทางรัฐบาลแคเมอรูนจำกัดการส่งออกกบโกไลแอทไม่เกิน 300 ตัวต่อปี
ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับConraua goliathที่วิกิสปีชีส์
ห่านแคนาดา

ห่านแคนาดา(ชื่อวิทยาศาสตร์:Branta canadensis) เป็นห่านที่มีหน้าและลำคอสีดำ มีหย่อมสีขาวบนในหน้าและมีลำตัวสีน้ำตาลเทา อาศัยอยู่ในแถบอาร์กติกและพื้นที่อุณหภูมิปานกลางของทวีปอเมริกาเหนือพวกมันอพยพไปยังยุโรปตอนเหนือเป็นครั้งคราว ซึ่งสามารถพบมันในสหราชอาณาจักร,นิวซีแลนด์และภูมิภาคอื่นๆที่มีอากาศพอเหมาะ
ระหว่างส่วนหัวและลำคอที่มีสีดำ จะมีแถบสีเทาคาดอยู่มีลักษณะเหมือนกับสายรัดคาง ซึ่งลักษณะเช่นนี้เองทำให้ห่านแคนาดาแตกต่างจากพันธุ์อื่นและเป็นที่สังเกตได้ง่าย
ห่านแคนาดาตัวโตเต็มวัย มีลำตัวยาวระหว่าง 75-110 เซนติเมตร โดยมีช่วงกว้างปีกยาว 127-185 เซนติเมตร ปีกมีความกว้าง 39-55 เซนติเมตรเพศผู้มีน้ำหนักตัวอยู่ที่ 3.2-6.5 กิโลกรัม ในขณะที่เพศเมียอยู่ที่  2.5-5.5 กิโลกรัม หรือมีขนาดเล็กกว่าเพศผู้ราว 10% และเพศเมียยังมีเสียงร้องที่ต่างจากเพศผู้ เท้าห่านแคนาดามีขนาดระหว่าง 6.9-10.6 เซนติเมตร และจะงอยปากขนาด 4.1-6.8 เซนติเมตร
ห่านแคนดามีชนิดย่อย 7 ชนิด โดยแตกต่างกันที่ขนาดตัวและรายละเอียดของขน ซึ่งในบางสายพันธุ์ที่มีลำตัวขนาดเล็กอาจจะทำให้สับสนกับห่านแคนาดาน้อย(Cackling goose หรือ ห่านแคนาดาคอสั้น ซึ่งถูกแยกออกไปเป็นชื่อชนิดใหม่คือBranta hutchinsii) โดยที่สายพันธุ์ย่อยที่มีขนาดตัวใหญ่ที่สุด คือB. c. maximaหรือ "ห่านแคนาดายักษ์" และพันธุ์ย่อยที่ขนาดตัวเล็กที่สุดคือB. c. parvipesหรือ "ห่านแคนาดาเล็ก"ซึ่งสถิติของห่านแคนาดายักษ์ที่ตัวใหญ่ที่สุดนั้น มีน้ำหนักตัว 10.9 กิโลกรัม ด้วยช่วงกว้างปีก 2.24 เมตร จัดเป็นตัวอย่างของห่านป่าที่ใหญ่ที่สุดที่เคยบันทึกไว้
7 ชนิดย่อยของห่านแคนดา ได้แก่
เช่นเดียวกับห่านส่วนใหญ่ ห่านแคนาดาเป็นนกอพยพตามธรรมชาติ โดยในฤดูหนาวจะอยู่ในสหรัฐอเมริกา เสียงร้องของห่านที่บินเป็นรูปตัววีบ่งบอดถึงการมาถึงของฤดูใบไม้ผลิและฤดูใบไม้ร่วง ในบางพื้นที่เส้นทางการอพยพได้เปลี่ยนไปเนื่องจาการเปลี่ยนแปลงของถิ่นที่อยู่และแหล่งอาหาร ในบริเวณภูมิอากาศไม่ร้อนไม่หนาวเกินไปตั้งแต่แคลิฟอร์เนียถึงเกรตเลกส์ประชากรบางส่วนไม่อพยพเนื่องจากมีอาหารเพียงพอในฤดูหนาว และการหมดไปของผู้ล่า
ตัวผู้มักแสดงพฤติกรรมการต่อสู้ทั้งในและนอกที่ผสมพันธ์และรัง พฤติกรรมที่ว่านี้มักไม่เกี่ยวข้องกับการฆ่ากันข้ามสปีชีส์  รายงานชึ้นหนึ่งกล่าวถึงตัวผู้ที่ต่อสู้ปกป้องรังของตนจากห่านบรันท์ที่ย่างกรายมาในอาณาเขตของมัน การต่อสู้ใช้เวลาราวหนึ่งชั่วโมงผู้บุกรุกจึงตาย สาเหตุของการตายมาจากขาดอากาศหรือจมโคลน จากการที่ห่านแคนาดากดหัวคู่ต่อสู้ลงพื้นโคลน นักวิจัยอธิบายเหตุการณ์นี้ว่าเกิดจากฮอร์โมนขึ้นสูงและการที่ห่านบรันท์ ไม่อาจหลบนี้จากที่วางไข่ของห่านแคนาดาไปได้
ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับBranta canadensisที่วิกิสปีชีส์
อาหารจานหลัก

อาหารจานหลัก(อังกฤษ:main course) เป็นจานหลักในมื้ออาหารที่มีหลายจาน มักรับประทานหลังอาหารจานแรก (entrée)
ในสหรัฐและแคนาดา (ยกเว้นรัฐเกแบ็ก) อาหารจานหลักอาจเรียกว่าอ็องเทรส่วนชาวเกแบ็กที่พูดภาษาอังกฤษใช้ความหมายตามชาวฝรั่งเศส
อาหารจานหลักมักเป็นจานที่หนักที่สุดและมีความซับซ้อนที่สุดในเมนู ส่วนประกอบหลักมักเป็นเนื้อสัตว์,ปลาหรือแหล่งโปรตีนอื่น มักรับประทานต่อจากอาหารเรียกน้ำย่อยซุปหรือสลัดและตามด้วยของหวานด้วยเหตุนี้บางครั้งอาหารจานหลักอาจเรียกว่า "อาหารจานเนื้อ" (meat course)
เนื้อแมวน้ำ

เนื้อแมวน้ำเป็นเนื้อไขมัน(blubber) และอวัยวะต่าง ๆ ของแมวน้ำที่บริโภคโดยมนุษย์หรือสัตว์อื่น มนุษย์มักใช้หลายวิธีในการนำไปทำอาหาร แต่ส่วนใหญ่มักนำไปตากให้แห้งก่อนบริโภค ในอดีต มีการบริโภคเนื้อแมวน้ำในหลายที่ของโลก โดยบริโภคเป็นทั้งอาหารธรรมดาและอาหารบำรุงร่างกาย
ปัจจุบัน การบริโภคเนื้อแมวน้ำโดยมนุษย์ยังพบได้ในประเทศญี่ปุ่นนอร์เวย์ไอซ์แลนด์แคนาดากรีนแลนด์หมู่เกาะแฟโรและเกาะเบกวีในทะเลแคริบเบียนนอกจากนี้ยังพบได้ในกลุ่มชาวอินุอิตชาวชุกชีในไซบีเรียและคนพื้นเมืองหลายกลุ่มในสหรัฐอเมริกา (เช่นชาวมะกาห์ในภูมิภาคแปซิฟิกตะวันตกเฉียงเหนือ)
เลินนาร์ด คอมเพจโน

เลินนาร์ด โจเซฟ วิคเตอร์ คอมเพจโนหรือเลินนาร์ด คอมเพจโน(อังกฤษ:Leonard Joseph Victor Compagno, Leonard Compagno)นักมีนวิทยาชาวอเมริกันผู้เชี่ยวชาญโดยเฉพาะเรื่องของปลาฉลาม
ดร.คอมเพจโนจบการศึกษาระดับปริญญาเอกจากมหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ดเมื่อปีค.ศ. 1979ด้วยทุนการศึกษาของสถาบัน รวมถึงได้รับการทุนการศึกษาจากมหาวิทยาลัยฮาร์เวิร์ดด้วย  เป็นอาจารย์พิเศษของมหาวิทยาลัยซานฟรานซิสโกสเตทระหว่างปีค.ศ. 1979ถึงปีค.ศ. 1985
ดร.คอมเพจโน ปัจจุบันเป็นหัวหน้าของศูนย์การวิจัยปลาฉลาม และภัณฑารักษ์ด้านปลา ของพิพิธภัณฑ์อิซิโกแอฟริกาใต้ที่เคปทาวน์เป็นผู้เชี่ยวชาญที่ได้รับการยอมรับในระดับสากลเกี่ยวกับปลาฉลาม เป็นผู้เชี่ยวชาญในระดับแนวหน้าของโลกเกี่ยวกับระบบร่างกาย การเปลี่ยนรูปร่างวิวัฒนาการซากดึกดำบรรพ์, สัตวภูมิศาสตร์ และความหลากหลายทางประวัติศาสตร์ธรรมชาติและการอนุรักษ์ปลาฉลาม เป็นรองประธานภูมิภาคกรรมการปลาฉลามของสหภาพนานาชาติเพื่อการอนุรักษ์ธรรมชาติและทรัพยากรธรรมชาติ(IUCN) เป็นหนึ่งในกลุ่มผู้เชี่ยวชาญและที่ปรึกษาด้านการวิจัยสำหรับกองประมงขององค์การอาหารและการเกษตรแห่งสหประชาชาติ(FAO) ของสหประชาชาติมีผลงานตีพิมพ์ยอดนิยมกว่า 200 เอกสารบทความ, รายงาน, เว็บไซต์, หนังสือและบทความต่าง ๆ เกี่ยวกับปลาฉลามและปลากระดูกอ่อนต่าง ๆ
ในด้านการอนุกรมวิธานเป็นหนึ่งในผู้อนุกรมวิธานปลากระเบนขาว(Himantura signifer) ซึ่งเป็นปลากระเบนน้ำจืดที่พบได้ในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ด้วย
รายชื่อทุพภิกขภัย

รายชื่อทุพภิกขภัยข้างล่างเป็นรายการที่ไม่สมบูรณ์ เป็นรายชื่อของเหตุการณ์ทุพภิกขภัยที่ถือว่าเป็นครั้งสำคัญ ๆ ที่เกิดขึ้นในประวัติศาสตร์เท่านั้น
โพโลรี

โพโลรี(อังกฤษ:Pholourie, Phoulourie) หรือพูโลรี(Phulourie, Phulauri) เป็นอาหารว่างของชาวแคริบเบียนเชื้อสายอินเดีย พบได้ทั่วไปในประเทศตรินิแดดและโตเบโก,กายอานาซูรินาเมและประเทศอื่น ๆ ในแถบหมู่เกาะทะเลแคริบเบียนทำจากแป้งโดทอด ถั่วแห้งกะเทาะซึ่งทำจากถั่วลันเตาและจัฏนี
โพโลรี เป็นอาหารข้างถนนยอดนิยมพบได้ตามร้านรถเข็นข้างทางในประเทศกายอานาและประเทศตรินิแดดและโตเบโกโดยเฉพาะที่เมืองเดเดทางตอนใต้ของเกาะตรินิแดด โดยเป็นอาหารของกลุ่มผู้อพยพชาวอินเดียชาวอินเดียเหล่านี้เป็นแรงงานที่ถูกเกณฑ์มาทำงานในหมู่เกาะแคริบเบียนหลังการเลิกทาสเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 19 พวกเขาได้ปรับปรุงสูตรอาหารของตนเข้ากับวัตถุดิบในท้องถิ่นใหม่ หลายทศวรรษผ่านไปรสชาติของอาหารก็เปลี่ยนแปลงไปอย่างช้า ๆ จนกลายเป็นหนึ่งในอาหารแคริบเบียนที่ได้รับอิทธิพลอินเดียสืบทอดมาจนถึงปัจจุบัน
โพโลรีมีความเกี่ยวข้องกับเทศกาลภัควาของชาวฮินดู
โพโลรีมีส่วนสำคัญคือตัวแป้งทอดทำจากแป้งโดผสมกับน้ำ ถั่วแห้งกระเทาะซีกป่น และเครื่องเทศจากนั้นจะใส่เครื่องปรุงรสที่ให้สีเขียว ได้แก่กระเทียมพริกไทยขมิ้นและหัวหอม(หรือผงยี่หร่า) แล้วแต่สูตร จากนั้นจึงปั้นแป้งให้เป็นก้อนกลมขนาดประมาณลูกกอล์ฟแล้วนำไปทอด เมื่อสุกดีแล้วจะเสิร์ฟพร้อมกับจัฏนีโดยมากจะทำจากมะขาม หรือมะม่วง สำหรับจิ้ม บ้างใส่แกงกฒีหรือกรี
ประเทศเซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์

13°15′N61°12′W﻿ / ﻿13.250°N 61.200°W﻿ /13.250; -61.200
เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์(อังกฤษ:Saint Vincent and the Grenadines) เป็นประเทศในภูมิภาคแคริบเบียนมีลักษณะเป็นหมู่เกาะ มีทางออกสู่ทะเลและเป็นสมาชิกของเครือจักรภพ
เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์ มีการปกครองระบอบประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์เป็นประมุข (Constitutional Monarchy) โดยสมเด็จพระเจ้าชาลส์ที่ 3เป็นพระมหากษัตริย์ ทรงใช้พระราชอำนาจผ่านผู้สำเร็จราชการ พระราชทานรัฐธรรมนูญเมื่อ 27 ตุลาคม 2522
เป็นระบบสภาเดียว(unicameral) จำนวน 21 ที่นั่ง (มาจากการเลือกตั้ง 15 ที่นั่งและแต่งตั้งอีก 6 ที่นั่ง) มีวาระ 5 ปี
คณะรัฐมนตรีแต่งตั้งโดยผู้สำเร็จราชการ ภายใต้การเสนอของนายกรัฐมนตรี โดยทั่วไปนายกรัฐมนตรี มาจากหัวหน้าพรรคที่ได้คะแนนเสียงข้างมาก ซึ่งได้รับการแต่งตั้งจากผู้สำเร็จราชการ
อำนาจในการพิจารณาไต่สวน อยู่ภายใต้อำนาจของศาลสูงสุดแคริบเบียนตะวันออก(Eastern Caribbean Supreme Court)
แบ่งเป็น 6 เขต ได้แก่ Charlotte, Grenadines, Saint Andrew, Saint David, Saint George, Saint Patrick
ภาพรวมทางเศรษฐกิจรายได้หลักขึ้นอยู่กับการเกษตร คือการส่งออกกล้วย และกำลังขยายด้านการท่องเที่ยวอัตราความเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจ(2543) ร้อยละ 2ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ(GDP) (2547) 0.39พันล้านดอลลาร์สหรัฐ GDP per capita 3,516 ดอลลาร์สหรัฐโครงสร้างGDP (2543)ภาคเกษตรกรรมร้อยละ 10.6ภาคอุตสาหกรรมร้อยละ 17.5ภาคบริการร้อยละ 71.9รายได้ประชาชาติต่อหัว(2543) 2,800 ดอลลาร์สหรัฐอัตราเงินเฟ้อ(2542) ร้อยละ 2.2อัตราการว่างงาน(2540) ร้อยละ 22อุตสาหกรรมอาหารแปรรูป เฟอร์นิเจอร์ สิ่งทอ แป้งมันเกษตรกรรมกล้วย มะพร้าว มันเทศ เครื่องเทศ การปศุสัตว์ ได้แก่ วัว แกะ สุกร แพะและปลาสินค้าเข้า(2543) มูลค่า 185.6 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ได้แก่ อาหาร เครื่องจักร เคมีภัณฑ์ แร่ และเชื้อเพลิงสินค้าออก(2543) มูลค่า 53.7 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ได้แก่ กล้วย (ร้อยละ 39) เผือก แป้งมัน ไม้ตีเทนนิสประเทศคู่ค้าที่สำคัญสหรัฐอเมริกา ประเทศต่าง ๆ ในลาตินอเมริกาและแคริเบียน อังกฤษ
พะยูนแมนนาที

พะยูนแมนนาทีบางทีเรียกพะยูนหางกลมหรือวัวทะเล(อังกฤษ:Manatee, Sea cow) เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมอาศัยในน้ำขนาดใหญ่สกุลหนึ่ง สัตว์ในวงศ์ Trichechidae ต่างจากสัตว์ในวงศ์ Dugongidae หรือพะยูนตรงรูปร่างของกะโหลกศีรษะและรูปร่างของหาง โดยหางของพะยูนแมนนาทีจะมีรูปร่างแบนกลมคล้ายใบพาย ส่วนหางของพะยูนจะแยกออกเป็นส้อมคล้ายหางโลมาแมนนาทีเป็นสัตว์กินพืชซึ่งใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการหาอาหารกินในเขตน้ำตื้น รวมถึงอาจเข้าไปหากินในแหล่งน้ำจืดที่ไกลจากทะเล 300 กิโลเมตรได้ด้วยโดยคำว่า "แมนนาที"  (manatí) มาจากภาษาตีโนซึ่งเป็นชนเผ่าพื้นเมืองในแถบแคริบเบียนหมายถึง "เต้านม"
เขตอาศัยของพะยูนแมนนาทีได้แก่ พื้นที่หนองน้ำตื้นแถบชายฝั่งของอเมริกาเหนืออเมริกากลางอเมริกาใต้และทะเลแคริบเบียน
พะยูนแมนนาทีชนิดTrichechus senegalensis(พะยูนแมนนาทีแอฟริกาตะวันตก หรือ พะยูนแมนนาทีเซเนกัล) อยู่อาศัยแถบชายฝั่งตะวันตกของทวีปแอฟริกา ส่วนชนิดT. inunguis(พะยูนแมนนาทีแอมะซอน) อยู่อาศัยแถบชายฝั่งตะวันออกของทวีปอเมริกาใต้ ส่วนอีกชนิดหนึ่งได้แก่T. manatus(พะยูนแมนนาทีอินเดียตะวันตก หรือ พะยูนแมนนาทีแคริบเบียน) อยู่อาศัยแถบหมู่เกาะอินเดียตะวันตกในทะเลแคริบเบียน สำหรับแมนนาทีฟลอริดานั้น นักสัตวศาสตร์บางส่วนถือว่าได้สูญพันธุ์ไปแล้ว อย่างไรก็ตามระบบไอทีไอเอสจัดให้พะยูนแมนนาทีฟลอริดาเป็นชนิดย่อยของT. manatusและปัจจุบันถือเป็นที่ยอมรับทั่วไปพะยูน แมนนาทีฟลอริดามีลำตัวยาว 4.5 เมตรหรือมากกว่านั้น และอยู่ได้ทั้งในน้ำจืดและน้ำเค็ม ในอดีตพะยูนแมนนาทีฟลอริดาเคยถูกล่าเพื่อเอาน้ำมันและหนัง แต่ปัจจุบันสัตว์ชนิดนี้ได้รับความคุ้มครองจากกฎหมายให้พ้นจากการถูกล่า
พะยูนแมนนาทีอินเดียตะวันตกเป็นหนึ่งในกลุ่มสัตว์ชนิดที่เสี่ยงต่อการสูญพันธุ์แม้มันจะไม่มีผู้ล่าตามธรรมชาติ แต่การขยายดินแดนของมนุษย์ทำให้ที่อยู่อาศัยตามธรรมชาติแถบบึงน้ำตื้นชายฝั่งของมันลดลง พะยูนแมนนาทีจำนวนมากยังได้รับบาดเจ็บจากการถูกใบพัดเรือบาด อีกทั้งพะยูนแมนนาทียังมักกินอุปกรณ์ตกปลาที่มนุษย์ทิ้งไว้ เช่นเบ็ดหรือตุ้มถ่วงเข้าไปบ่อย ๆ วัตถุแปลกปลอมเหล่านี้โดยมากจะไม่ทำอันตรายแก่พะยูนแมนนาที ยกเว้นแต่สายเบ็ดหรือเอ็นตกปลา ซึ่งจะเข้าไปอุดตันระบบย่อยอาหารของพะยูนแมนนาที และทำให้มันค่อย ๆ ตายอย่างช้า ๆ
พะยูนแมนนาทีมักมารวมกันอยู่ใกล้โรงไฟฟ้าซึ่งน้ำในแถบนั้นจะมีอุณหภูมิสูงกว่าที่อื่น จนกระทั่งกลายเป็นการพึงพิงแหล่งน้ำอุ่นที่มนุษย์สร้างขึ้นนี้ไปในที่สุด โดยไม่ยอมอพยพไปยังแหล่งที่น้ำอุ่นกว่าเนื่องจากเครื่องกำเนิดไฟฟ้าจะให้ความร้อนตลอดทั้งปี ไม่นานมานี้ โรงไฟฟ้าหลายแห่งได้ปิดตัวลง กรมคุ้มครองสัตว์น้ำและสัตว์ป่าของสหรัฐอเมริกาซึ่งทราบถึงการพึ่งพิงแหล่งน้ำอุ่นของพะยูนแมนนาที จึงได้พยายามหาหนทางที่จะเพิ่มอุณหภูมิของน้ำเพื่อช่วยพะยูนแมนนาที
อิกัวนา

อิกัวนา(อังกฤษและสเปน:iguana) เป็นสัตว์เลื้อยคลานจำพวกกิ้งก่าในสกุลIguanaในวงศ์อิกัวนา(Iguanidae) และในวงศ์ย่อย Iguaninae
พบกระจายพันธุ์ในเม็กซิโก,อเมริกากลางรวมทั้งเกาะต่าง ๆ ในภูมิภาคแคริบเบียนและพอลินีเซีย
กิ้งก่าสกุลนี้ถูกกล่าวถึงครั้งแรกในเชิงวิทยาศาสตร์เมื่อปี ค.ศ. 1768 โดยโยเซฟุส นิโคเลาส์ เลาเรนทีนักธรรมชาติวิทยาชาวออสเตรียในหนังสือของตนเองที่ชื่อว่าSpecimen medicum,Exhibens synopsin  Reptilium Emendatam cum Experimentis circia venena
มีความยาวมากกว่า 20 เซนติเมตร โดยมีรูปร่างลักษณะคล้ายกับตะกอง(Physignathus cocincinus) ซึ่งอยู่ในวงศ์Agamidaeที่พบในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และออสเตรเลียแต่มีพฤติกรรมที่แตกต่างกัน คือ เป็นกิ้งก่าที่กินพืชเป็นอาหาร และส่วนใหญ่จะอาศัยและหากินบนต้นไม้ ไม่ค่อยลงมาบนพื้นดิน
แบ่งออกได้เป็น 2ชนิดคือ
โดยเฉพาะอย่างยิ่งในชนิดI. iguanaพบกระจายพันธุ์อย่างกว้างขวางและเป็นที่รู้จักกันมากกว่า นิยมเลี้ยงกันเป็นสัตว์เลี้ยง จนกลายเป็นชนิดพันธุ์ต่างถิ่นในบางประเทศและนิยมรับประทานเนื้อกันเป็นอาหารพื้นเมืองของภูมิภาคอเมริกาใต้
คำว่า "อิกัวนา" เป็นศัพท์ที่แปลงมาจากภาษาของชาวไตโนซึ่งเป็นชนพื้นเมืองของแถบแคริบเบียนมาจากคำว่าIwana
ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับIguanaที่วิกิสปีชีส์
เชอร์วิล

เชอร์วิล(อังกฤษ:chervil;ชื่อวิทยาศาสตร์:Anthriscus cerefolium) เป็นพืชสมุนไพรไม้ล้มลุกใช้สำหรับปรุงอาหารรสไม่รุนแรงนัก
เชอร์วิลอยู่ในวงศ์ผักชีเดิมทีพืชชนิดนี้มีถิ่นฐานอยู่บริเวณคอเคซัสแต่ชาวโรมันทำให้เชอร์วิลแพร่กระจายไปทั่วทวีปยุโรปจนปัจจุบันสามารถพบเชอร์วิลได้ง่ายในทวีปยุโรป
เมื่อเจริญเติบโตเต็มที่ เชอร์วิลจะมีความสูงประมาณ 40–70 เซนติเมตร หรือประมาณ 16–28 นิ้ว มีใบประกอบแบบขนนกสามชั้นเป็นแฉก ๆ ต้นเชอร์วิลมีดอกสีขาวขนาดเล็กกว้างประมาณ 2.54–5 เซนติเมตร หรือประมาณ 1.00–1.97 นิ้ว ผลยาวประมาณ 1 เซนติเมตร รูปร่างเรียวยาว
บาทูมี

บาทูมี(จอร์เจีย:ბათუმი,ออกเสียง:[bɑtʰumi]) เป็นเมืองใหญ่อันดับสองของประเทศจอร์เจียและเมืองหลวงของสาธารณรัฐปกครองตนเองอาจาราตั้งอยู่ริมฝั่งทะเลดำทางภาคตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศ ในเขตภูมิอากาศแบบกึ่งเขตร้อนบริเวณตีนเขาคอเคซัส
เศรษฐกิจของบาทูมีส่วนใหญ่เกี่ยวข้องกับการท่องเที่ยวและการพนัน(โดยได้รับฉายาว่าเป็น "ลาสเวกัสแห่งทะเลดำ")แต่ในขณะเดียวกันเมืองนี้ก็เป็นเมืองท่าสำคัญและมีอุตสาหกรรมการต่อเรืออุตสาหกรรมการแปรรูปอาหารและอุตสาหกรรมเบาตั้งแต่ ค.ศ. 2010 เป็นต้นมา บาทูมีเปลี่ยนโฉมไปอย่างมากจากการก่อสร้างอาคารสูงสมัยใหม่รวมถึงการบูรณะอาคารคลาสสิกสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 19 ที่ตั้งเรียงรายอยู่ในย่านเมืองเก่า
วลาดีคัฟคาซ

วลาดีคัฟคาซ(อังกฤษ:Vladikavkaz;รัสเซีย:Владикавка́з,เสียงอ่านภาษารัสเซีย:[vlədʲɪkɐˈfkas], lit. "ruler of theCaucasus";ออสซีเชีย:Дзæуджыхъæу,อักษรโรมัน:Dzæwdžyqæw,แม่แบบ:IPA-os, lit. "Dzaug[ru]'s settlement"),เดิมชื่อออร์ดโซนิคิดเซ(อังกฤษ:Ordzhonikidze;Орджоники́дзе) และซาอุดซิเคา(อังกฤษ:Dzaudzhikau;Дзауджика́у) เป็นเมืองหลวงของสาธารณรัฐนอร์ทออสซีเชีย–อะลาเนียประเทศรัสเซียตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของสาธารณรัฐ บริเวณเชิงเขาคอเคซัส ริมแม่น้ำเทเร็ก มีประชากร:311,693 คน (การสำรวจสำมะโนประชากรในปี ค.ศ. 2010);315,068 คน (สำมะโน ค.ศ. 2002);300,198 คน (สำมะโน ค.ศ. 1989).วลาดีคัฟคาซเป็นหนึ่งในเมืองที่มีประชากรมากที่สุดในคอเคซัสเหนือ
เมืองนี้เป็นศูนย์กลางอุตสาหกรรมและการขนส่ง ผลิตภัณฑ์ที่สำคัญ ได้แก่ สังกะสีและตะกั่วแปรรูป เครื่องจักร เคมีภัณฑ์ เสื้อผ้าและผลิตภัณฑ์อาหาร
จากผลการสำรวจสำมะโนประชากร ค.ศ. 2010 ประชากรในเมืองวลาดีคัฟคาซอยู่ที่ 330,148 คน
ส่วนประกอบทางชาติพันธุ์ของประชากรในเมืองคือ:
อัลมาส์

อัลมาส์หรืออัลมาตี(อังกฤษ: Almas; Almasty, Almasti;บัลแกเรีย:Алмас;เชเชน;Алмазы,ตุรกี:Albıs;มองโกล: Алмас; ภาษามองโกลแปลว่า "คนป่า")สิ่งมีชีวิตลึกลับขนาดใหญ่ชนิดหนึ่ง ที่เชื่อว่ามีรูปร่างคล้ายมนุษย์ในยุคก่อนประวัติศาสตร์พบตามเทือกเขาและป่าในภูมิภาคเอเชียกลางรวมถึงไซบีเรียมีลักษณะคล้ายเยติในเทือกเขาหิมาลัยและบิ๊กฟุตในทวีปอเมริกาเหนือ
อัลมาส์ ถูกระบุว่ามีท่าทีการเดินคล้ายมนุษย์ในยุคปัจจุบันมากกว่าสัตว์ชนิดอื่นที่คล้ายคลึงกัน เช่น ซาสควาทช์ หรือ บิ๊กฟุต  ร่างกายถูกคลุมด้วยหนังหนาสีน้ำตาลขนสีน้ำตาลแดงใบหน้าไม่มีขนปกคลุม  ผิวมีสีเข้ม  สันหน้าผากโหนก, เฉียงหน้าผากจมูกแบนและใหญ่โหนกกราม
เท้ามีขนาดใหญ่และมือยาว  มีขนปกคลุมทั่วร่างยกเว้นมือและเท้า มีกลิ่นตัวเหม็น รวมถึงมีผู้พบเห็นว่าเหมือนกับสวมใส่สิ่งดูเหมือนหนังสัตว์เหมือนเสื้อคลุมเพื่อป้องกันความหนาวเย็นด้วย
อัลมาส์ นั้นปรากฏอยู่ในภูมิปัญญาของชาวมองโกลมานานแล้ว โดยปรากฏเป็นชื่อและภาพในหนังสือของธิเบตที่รวบรวมพรรณพืชและพรรณสัตว์ท้องถิ่นตั้งแต่ศตวรรษที่ 19แต่ทว่าอัลมาส์เป็นรู้จักของชาวโลกครั้งแรกในปีค.ศ. 1427โดยคำว่า "อัลมาส์" เป็นภาษามองโกลซึ่งแปลว่า "คนป่า" ในขณะที่ชื่อ อัลมาสตี เป็นภาษารัสเซียเป็นชื่อของเทพเจ้าแห่งป่าที่ใช้ในภูมิภาคเอเชียตะวันตกเช่นจอร์เจีย,อาร์มีเนียรายงานล่าสุดของการพบเห็นอัลมาส์อยู่ที่ตอนใต้ของมองโกเลียและรัสเซียแถบเทือกเขาอัลไตรวมถึงไซบีเรียและเทือกเขาเทียนซานในชายแดนตอนเหนือของจีนซึ่งในแถบเทือกเขาเทียนซานในแถบคาซักสถานชาวพื้นเมืองที่นี่เรียกสัตว์ประหลาดขนาดใหญ่ที่เหมือนกับอัลมาส์ว่าคียิกอดัม(Kiyik Adam) เชื่อว่ามีความสูงถึง 9 ฟุต มีขนดกปกคลุมลำตัวสีดำหรือสีเทาเข้ม มีรอยเท้าที่ยาวถึง 15 นิ้ว และมีเขี้ยวแหลมคมไว้สำหรับฉีกทึ้งเหยื่อสำหรับเป็นอาหาร
อัลมาส์เมื่อแรกถูกบันทึกถึง ไม่ใช่บันทึกในลักษณะของสัตว์ประหลาดคล้ายมนุษย์ หากแต่บันทึกถึงความที่คล้ายคลึงกับสัตว์ในอันดับไพรเมทชั้นเดียวกับมนุษย์ เช่นอุรังอุตัง,กอริลลาหรือชิมแปนซีซึ่งอัลมาสมีลักษณะคล้ายมนุษย์นีแอนเดอร์ทัลที่เคยอาศัยอยู่ในภูมิภาคนี้เมื่อกว่า 350,000 ปีก่อน
อัลมาส์ยืนตรงด้วยสองขาหลัง มีความสูงประมาณ 5ฟุตและตัวเต็มวัยอาจสูงถึง 6–6.5 ฟุต หรือ 9 ฟุต และมีขนาดเท้าที่ใหญ่ถึง 5 ฟุต จากรอยเท้าบนหิมะ
อัลมาส์ ถูกรายงานอย่างเป็นทางการเมื่อปีค.ศ. 1964โดยศาสตราจารย์ด้านมนุษยวิทยาชาวรัสเซียศาสตราจารย์ บอริส พอร์ชเนฟ  โดย ศ.พอร์ชเนฟ บันทึกว่ากะโหลกศีรษะของอัลมาสเป็นทรงกรวยและมีโครงสร้างของฟันคล้ายมนุษย์  และ ศ.พอร์ชเนฟยังได้รายงานต่อว่า อัลมาส์อาศัยอยู่เป็นครอบครัว มีกลิ่นตัวเหม็น กินอาหารจำพวกผลไม้,ผักและสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมขนาดเล็ก
อัลมาส์ เป็นสัตว์ที่เร่ร่อนไม่มีที่อยู่เป็นหลักแหล่ง โดยเดินทางกว่าครึ่งของมองโกเลีย พวกมันถูกพบเห็นโดยชาวบ้านและชนพื้นเมือง รายงานการพบเห็นเมื่อ 50 ปีก่อน ถูกพบที่เทือกเขาคอเคซัสใกล้รัสเซียและทะเลดำโดยพบหลักฐานการมีอยู่ของครอบครัวอัลมาส์ และยังมีอีกหนึ่งรายงานในเทือกเขาพาเมียร์ของเอเชียกลาง
ได้มีนักวิชาการผู้ทำการค้นหาอัลมาส์อย่างจริงจัง คือ นักสัตว์ประหลาดวิทยาชาวรัสเซีย ดร.มารีน-เจน ค็อฟแมน  และ ซิลเวียน พัลลิกซ์ชาวฝรั่งเศสในปีค.ศ. 1992ซึ่งข้อมูลที่ได้จากการสำรวจก็คล้ายคลึงกับของ ศ.พอร์ชเนฟ คือ อัลมาส์เป็นสัตว์ขนาดใหญ่น้ำหนักกว่า 500ปอนด์มีขนดก หากินในเวลากลางคืนและสามารถเดินทางได้เร็ว 40ไมล์ต่อชั่วโมงโดย ดร.ค็อฟแมนสามารถเก็บตัวอย่างขน,รอยเท้าและมูลของอัลมาส์ได้ด้วย
กวางแดง

กวางแดง(อังกฤษ:Red Deer) เป็นกวางขนาดใหญ่ชนิดหนึ่ง ตามอนุกรมวิธานกวางแดงมีถิ่นอาศัยในทวีปยุโรป เทือกเขาคอเคซัส เอเชียน้อย บางส่วนทางตะวันตกของเอเชีย และเอเชียกลาง สามารถพบในเทือกเขาแอตลาสระหว่างประเทศโมร็อกโกและประเทศตูนิเซียทางตะวันตกเฉียงเหนือของแอฟริกา เป็นกวางเพียงชนิดเดียวที่อาศัยอยู่ในแอฟริกา มีการนำกวางแดงไปยังพื้นที่ส่วนอื่นบนโลก ได้แก่ประเทศออสเตรเลีย,ประเทศนิวซีแลนด์และประเทศอาร์เจนตินาในหลายส่วนของโลกกินเนื้อของกวางแดงเป็นอาหาร
กวางแดงเป็นสัตว์เคี้ยวเอื้อง มีกระเพาะ 4 ห้อง กีบเท้าคู่ ตัวผู้สูง 175 - 230 ซม. หนัก 160 - 240 กก. ตัวเมียสูง 160 - 210 ซม. หนัก 120 - 170 กก. จากหลักฐานทางพันธุกรรมแสดงให้เห็นว่ากวางแดง (Cervus elaphus) แต่เดิมน่าจะเป็นกลุ่มชนิดมากกว่าจะเป็นชนิดเดี่ยว แม้ว่ายังเหลือข้อโต้แย้งที่ว่าเป็นกวางกี่ชนิดที่รวมกลุ่มกันบรรพบุรุษของกวางแดงน่าจะมีถิ่นกำเนิดในเอเชียกลางและอาจจะเป็นบรรพบุรุษเดียวกับกวางซีก้า
แม้ว่าบางครั้งกวางแดงอาจจะหายากในบางพื้นที่ แต่มันก็ยังห่างไกลจากคำว่าสูญพันธุ์ การนำเข้าไปยังพื้นที่อื่นและผลจากการอนุรักษ์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในสหราชอาณาจักรทำให้จำนวนประชากรของกวางแดงเพิ่มขึ้น ขณะที่ในพื้นที่อื่น เช่นแอฟริกาเหนือประชากรกำลังลดลงอย่างต่อเนื่อง
วงศ์ย่อยปลาหมอสีแอฟริกา

วงศ์ย่อยปลาหมอสีแอฟริกา(อังกฤษ:African cichlid) เป็นวงศ์ย่อยของปลาน้ำจืดและปลาน้ำกร่อยกระดูกแข็งในวงศ์Cichlidaeหรือปลาหมอสี  ใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Pseudocrenilabrinae
เป็นปลาที่พบกระจายพันธุ์ตั้งแต่ภูมิภาคตะวันออกกลางจนถึงแอฟริกากลางสามารถแบ่งออกได้เป็นเผ่าต่าง ๆ หลายเผ่า และหลายสกุลโดยแหล่งที่พบที่ใหญ่ที่สุด คือทะเลสาบมาลาวีและทะเลสาบแทนกันยีการวมถึงทะเลสาบวิกตอเรียซึ่งเป็นปลาที่ใช้รับประทานเป็นอาหารในท้องถิ่น และส่งออกไปจำหน่ายเป็นปลาเศรษฐกิจทั่วโลก รวมถึงการเลี้ยงเป็นปลาสวยงามด้วย  ซึ่งปลาในวงศ์นี้ที่มีขนาดใหญ่ที่สุด คือปลาไจแอนท์แทนกันยีกา(Boulengerochromis microlepis) ที่มีความยาวได้ถึง 90เซนติเมตรก็อยู่รวมในวงศ์ย่อยนี้ด้วย
ปลาที่อยู่ในวงศ์ย่อยนี้มีความหลากหลายมากมายทั้งสกุล และชนิด(คาดว่ามีประมาณ 1,900 ชนิด และ 400 ชนิด กินสิ่งมีชีวิตเล็ก ๆ และสาหร่ายหรือตะไคร่น้ำเป็นอาหาร) มีพฤติกรรมความเป็นอยู่แตกต่างกันออกไป หลายสกุล หลายชนิดวางไข่ไว้ในเปลือกหอยฝาเดียวบางชนิดก็แทะเล็มตะไคร่น้ำและสาหร่ายตามโขดหินเป็นอาหาร ด้วยฟันขนาดเล็ก ๆ แหลมคมหลายชุด ที่มีความแตกต่างกัน ซึ่งทำให้มีการกินอาหารแตกต่างกันไป เช่น กัด, ขูด, ดูด และกลืน บางชนิดก็ล่าปลาขนาดเล็กและปลาหมอสีด้วยกันเป็นอาหาร ด้วยการอยู่นิ่ง ๆ กับที่ หรือฝังตัวอยู่ใต้ทราย หรือแม้กระทั่งแกล้งทำเป็นตาย ด้วยการหยุดการทำงานของช่องเหงือกเพื่อหายใจ บางชนิดก็กินเกล็ดปลาอื่นเป็นอาหาร
ขณะที่หลายชนิดมีพฤติกรรมฟักลูกปลาไว้ในปาก แต่ก็ต้องเลี้ยงลูกจำพวกอื่นไปด้วย เช่น ปลาหนังขนาดใหญ่บางชนิด โดยเฉพาะในวงศ์ปลากดคัดคู(Mochokidae) โดยที่ไม่รู้เลยว่านั่นไม่ใช่ลูกของตัว และลูกปลาหนังนั้นก็จะกินลูกปลาหมอสีขณะที่อยู่ในปากด้วย
The subfamily Pseudocrenilabrinae has been arranged as follows by some authorities
พังพอนแคระธรรมดา

พังพอนแคระธรรมดา(อังกฤษ:Common dwarf mongoose, Dwarf mongoose;ชื่อวิทยาศาสตร์:Helogale parvula) เป็นสัตว์กินเนื้อขนาดเล็กชนิดหนึ่ง ในวงศ์พังพอน(Herpestidae)
จัดเป็นพังพอนขนาดเล็กอีกชนิดหนึ่ง มีความยาวไม่ถึง 1ฟุตส่วนหัวขนาดใหญ่ หูเล็ก และหางยาว ขาสั้น แต่อุ้งเท้ายาว  กระจายพันธุ์ในแถบแอฟริกากลางเช่นเอธิโอเปียไปจนถึงแอฟริกาใต้
เป็นสัตว์ที่กินอาหารได้หลากหลาย โดยมากจะเป็นพวกสัตว์ตัวเล็ก ๆ เช่นแมงมุม,แมงป่อง,จิ้งเหลนงู ตลอดไปจนถึงนกตัวเล็ก ๆ รวมถึงผลไม้
พังพอนแคระธรรมดาเป็นสัตว์ที่มีพฤติกรรมอยู่รวมกันเป็นฝูง ตั้งแต่ 2-20 ตัว โดยตัวเมียจะมีจำนวนมากกว่าตัวผู้โดยมีตัวเมียเป็นจ่าฝูง และเป็นสัตว์ที่มีการจับคู่แบบคู่เดียวกันตลอดทั้งชีวิต และมีการส่งเสียงร้องเพื่อสื่อสารกันโดยเฉพาะ
ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับHelogale parvulaที่วิกิสปีชีส์
เฮดจ์ฮอกสี่นิ้ว

เฮดจ์ฮอกสี่นิ้วหรือเฮดจ์ฮอกแคระแอฟริกา(อังกฤษ:Four-toed hedgehog, African pygmy hedgehog,ชื่อวิทยาศาสตร์:Atelerix albiventris) เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมขนาดเล็กชนิดหนึ่ง จำพวกเฮดจ์ฮอก(Erinaceinae)
เป็นเฮดจ์ฮอกขนาดเล็ก  มีขนาดความยาวลำตัวประมาณ 15เซนติเมตรหางมีความยาว 2.5 เซนติเมตรน้ำหนัก500-700กรัมมีนิ้วที่เท้าหน้า 5 นิ้ว นิ้วเท้าหลัง 4 นิ้ว ขนปกคลุมลำตัวมีความยาวประมาณ 2.5 เซนติเมตร เป็นสีขาวและเทาส่วนท้องและขาเป็นสีขาว
กระจายพันธุ์ในทวีปแอฟริกาแถบแอฟริกากลางและแอฟริกาตะวันออกเช่นแกมเบีย,โซมาเลีย,โมซัมบิกอาศัยในถิ่นที่มีอากาศแห้ง แบบซาวันน่ามีต้นไม้เพียงเล็กน้อย
เป็นสัตว์ที่หากินในเวลากลางคืน กินอาหารเช่นแมงมุม,แมลง,พืชบางชนิด,หอยทากบางครั้งอาจกินแมงป่องหรืองูพิษได้ด้วย เนื่องจากมีรายงานว่ามีความทนทานต่อพิษของสัตว์เหล่านี้ แต่เฮดจ์ฮอกสี่นิ้วก็ตกเป็นอาหารของสัตว์ใหญ่กว่า เช่นไฮยีน่า,หมาจิ้งจอกรวมทั้งนกเค้าแมวด้วย
เฮดจ์ฮอกสี่นิ้วได้รับความนิยมในฐานะเป็นสัตว์เลี้ยงอย่างแพร่หลาย และเป็นชนิดที่ได้รับความนิยมในประเทศไทย
ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับAtelerix albiventrisที่วิกิสปีชีส์
ผำ

ไข่แหน,ไข่น้ำ,ไข่ขำหรือผำ(ชื่อวิทยาศาสตร์:Wolffia globosa) เป็นพืชมีดอกที่มีขนาดเล็กที่สุด จัดอยู่ในวงศ์LemnaceaeสกุลWolffiaอาศัยลอยอยู่บนผิวน้ำ อาจลอยอยู่เป็นกลุ่มล้วน ๆ หรือลอยปนกับพืชชนิดอื่น ๆ เช่นแหนแหนแดงก็ได้ มีรูปร่างรี ๆ ค่อนข้างกลม มีขนาดยาวประมาณ 1มิลลิเมตรแต่ละต้นมีสีเขียว ไม่มีรากไม่มีใบต้นประกอบด้วยเซลล์ชนิดพาเรงคิมาเป็นส่วนใหญ่ มีช่องอากาศแทรกอยู่ระหว่างเซลล์ ทำให้เห็นเป็นฟองน้ำและช่วยให้มีการลอยตัวอยู่ในน้ำได้ ไม่มีเนื้อเยื่อที่ทำหน้าที่นำน้ำและอาหาร มีช่องให้อากาศเข้าออกได้อยู่ทางบนของต้น
ไข่แหนกระจายอยู่ในประเทศต่าง ๆ ในทวีปยุโรปในทวีปแอฟริกากลาง ทางใต้ในเกาะมาดากัสการ์และในทวีปเอเชียโดยเฉพาะบริเวณเขตศูนย์สูตรใต้และตะวันออกเฉียงใต้นอกจากนี้ยังพบในประเทศบราซิลประเทศอินโดนีเซียและประเทศออสเตรเลียด้วย
การขยายพันธุ์ของไข่แหนมี 2 แบบ ได้แก่
ด้านการศึกษาเนื่องจากไข่แหนเป็นต้นไม้ขนาดเล็ก มีการขยายพันธุ์อย่างรวดเร็ว สามารถนำมาปลูกเลี้ยงไว้ในพื้นที่ที่มีขนาดเล็กได้ จึงเหมาะแก่การทำมาใช้เป็นอุปกรณ์ในการศึกษา เช่น การศึกษาอิทธิพลของสารที่ควบคุมการขยายพันธุ์ของพืชด้านโภชนาการไข่แหนเป็นอาหารของสัตว์น้ำและสัตว์ปีกหลายชนิด นอกจากนี้ คนในภาคเหนือและภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทยยังได้นำไข่แหนมาประกอบเป็นอาหาร ไข่แหนมีสารพิษต้านฤทธิ์สารอาหารจึงต้องนำไข่แหนมาทำให้สุกก่อนรับประทาน นอกจากนี้ ไข่แหนยังมีแคลเซียมและบีตา-แคโรทีนสูงมากอีกด้วย
ผำสามารถสะสมแคดเมียมได้ สะสม 80.65 mg/gจึงมีประโยชน์ในการใช้ฟื้นฟูสภาพแหล่งน้ำที่ปนเปื้อนแคดเมียม
ลิงขนทอง

ลิงขนทอง(Cercopithecus kandti) เป็นสปีชีส์หนึ่งของลิงโลกเก่าพบในเทือกเขาวีรูงกาในแอฟริกากลางรวมทั้งอุทยานแห่งชาติ 4 แห่งในสาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโกเขตที่อยู่ของมันจำกัดอยู่บริเวณป่าบนที่สูง โดยเฉพาะอย่างยิ่งใกล้กับบริเวณที่มีต้นไผ่ขึ้น
ลิงขนทองเคยถูกจัดให้เป็นสปีชีส์ย่อยของลิงสีน้ำเงิน(Cercopithecus mitis)ลิงทั้งสองชนิดนี้มีลักษณะโดยทั่วไปเหมือนกัน แต่ลิงขนทองจะมีปื้นสีส้มทองบริเวณสีข้างด้านบนและหลัง ลิงขนทองอาศัยอยู่ในพื้นที่ขนาดเล็กซึ่งทับซ้อนกับถิิ่นของกอริลลาภูเขากลุ่มหนึ่ง พฤติกรรมของลิงขนทองยังไม่เป็นที่ทราบกันดีนัก มันอาศัยอยู่กันเป็นกลุ่มซึ่งอาจมีลิงมากถึง 30 ตัว อาหารของมันส่วนใหญ่เป็นใบไม้และผลไม้ และยังคาดกันว่ามันอาจจะกินแมลงด้วย
เนื่องจากการทำลายพื้นที่อยู่อาศัยอย่างต่อเนื่องและเหตุสงครามปัจจุบันในเขตถิ่นที่อยู่อันจำกัด ทำให้ลิงขนทองถูกจัดให้เป็นสัตว์ใกล้สูญพันธุ์ในบัญชีแดงของสหภาพเพื่อการอนุรักษ์ธรรมชาติ