davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
เต่าบกอินโดจีน

เต่าบกอินโดจีน(อังกฤษ:Indochinese tortoise) เป็นสกุลของเต่าบก(Testudinidae) สกุลหนึ่ง ใช้ชื่อสกุลว่าManouria
มีลักษณะเด่นคือ มีแผ่นกระดองเห็นชัดเจน มีเดือย 1 อันหรือ 1 คู่บริเวณขาหลังด้านบน ดูเผิน ๆ เหมือนเป็นเต่ามี 5 ขา หรือ 6 ขา ใช้สำหรับในการป่ายปีนบนที่สูง เป็นเต่าที่พบกระจายพันธุ์ในป่าดิบชื้นในภูมิภาคเอเชียตั้งแต่เอเชียใต้จนถึงเอเชียตะวันออกเฉียงใต้พบได้ในพื้นที่ที่สูงจากระดับน้ำทะเลเป็นพันเมตร
เป็นเต่าที่กินพืชต่าง ๆ บนพื้นดินเป็นอาหารหลัก เช่นหน่อไม้,เห็ดรา,ผลไม้ต่าง ๆ และก็สามารถกินเนื้อสัตว์เช่น สัตว์น้ำขนาดเล็ก รวมถึงซากสัตว์ได้ด้วย
จัดเป็นเต่าบกที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในทวีปเอเชีย
ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับManouriaที่วิกิสปีชีส์
หอยงวงช้างมุก

หอยงวงช้างมุก(อังกฤษ:Chambered nautilus, Pearly nautilus;ชื่อวิทยาศาสตร์:Nautilus pompilius) เป็นสัตว์น้ำไม่มีกระดูกสันหลังชนิดหนึ่ง อยู่ในไฟลัมมอลลัสคาชั้นเซฟาโลโพดา
จัดเป็นหอยงวงช้าง(Nautilidae) ชนิดหนึ่ง  มีลักษณะของเปลือกค่อนข้างโตและมีพื้นสีขาวมีลายสีส้มอมแดงจากบริเวณปากไปจนถึงก้นเปลือกหอย
โดยเป็นสัตว์ที่มีชีวิตอยู่มาตั้งแต่ยุคก่อนประวัติศาสตร์โดยมีการพบซากฟอสซิลที่ทะเลเกาะลูซอนในประเทศฟิลิปปินส์
มีขนาดประมาณ 10–25เซนติเมตรพบได้ทั่วไปในน่านน้ำเขตอินโด-แปซิฟิกจนถึงฟิลิปปิน,ทะเลญี่ปุ่น,ทะเลซูลูจนถึงเกรตแบร์ริเออร์รีฟแบ่งออกได้เป็น 2ชนิดย่อย(ดูในตาราง)  ในน่านน้ำไทยจัดว่าหาได้ยาก โดยจะพบได้น้อยที่ฝั่งทะเลอันดามันเช่นเกาะอาดัง,หมู่เกาะสิมิลัน,เกาะหลีเป๊ะโดยไม่พบในอ่าวไทย
เป็นสัตว์ที่ว่ายและหากินในแถบกลางน้ำและพื้นดิน โดยสามารถดำน้ำได้ถึง 3กิโลเมตรจับสัตว์น้ำขนาดเล็กกว่า เช่นปลาหรือกุ้งเป็นอาหาร รวมทั้งซากสัตว์ทั่วไป
เป็นสัตว์ที่ใช้เนื้อรับประทานได้เช่นเดียวกับหมึกหรือหอยทั่วไป เปลือกใช้ประโยชน์ในการทำเครื่องประดับรวมถึงการจัดแสดงในพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำทั่วไป ซึ่งหอยงวงช้างมุกจะไม่ค่อยเคลื่อนไหวมากนัก ทั้งนี้เนื่องจากในธรรมชาติอาศัยอยู่ในน้ำลึก แต่จะลอยตัวนิ่ง ๆ อยู่ข้างตู้มากกว่า อุณหภูมิที่ใช้เลี้ยงจะอยู่ที่ประมาณ 18–20 องศาเซลเซียส และเป็นสัตว์ที่ไม่กินอาหารมากนัก จนสามารถให้อาหารเพียงแค่สัปดาห์ละครั้งหรือ 2 ครั้งเท่านั้น โดยสามารถใช้ไม้เสียบล่อให้มากินหรือให้อาหารเองกับมือได้ นอกจากนี้แล้วในสถานที่เลี้ยงพบว่า หอยงวงช้างมุกสามารถวางไข่ได้ด้วย โดยจะวางไข่ติดกับก้อนหิน ไข่ใช้ระยะเวลาฟัก 8 เดือน หรือมากกว่าขึ้นอยู่กับอุณหภูมิของน้ำ ตัวอ่อนมีเส้นผ่าศูนย์กลางเพียง 3 เซนติเมตร แต่อย่างไรก็ตาม จวบจนปัจจุบันยังไม่สามารถเลี้ยงลูกหอยงวงช้างมุกจนกระทั่งโตเต็มวัยได้
ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับNautilus pompiliusที่วิกิสปีชีส์
งูปล้องทอง

งูปล้องทอง(อังกฤษ:Mangrove  snake, Gold-ringed cat snake;ชื่อวิทยาศาสตร์:Boiga dendrophila) เป็นงูขนาดกลางมีความยาวเฉลี่ย 2.4–2.7 เมตร (8–9 ฟุต)ลำตัวมีสีดำเป็นมันและมีสีเหลืองเป็นวงเล็ก ๆ เป็นระยะ แต่ไม่รอบตัว หัวดำ ปากลายเสือและท้องมีเขี้ยวพิษใต้ตา เมื่อถูกฉกกัดบริเวณปลายปากจะไม่เป็นอันตราย นอกเสียจากถูกฉกติดและงับไปจนถึงเขี้ยวพิษ ผู้ถูกกัดไม่มีอันตรายมากนัก หากแต่เพียงมีอาการปวดบวม แต่ไม่ปรากฏเป็นรอยแผลเป็น งูปล้องทองมีนิสัยดุ เมื่อเข้าใกล้จะงอพับตัวเตรียมฉก สามารถแผ่หนังคอทางตั้งแล้วอ้าปากเพื่อให้อีกฝ่ายกลัว งูปล้องทองชอบอาศัยอยู่ตามป่าริมแม่น้ำและริมทะเลทางภาคใต้ในเวลากลางวันจะขดตัวนอนตามพุ่มไม้ และออกหากินในเวลากลางคืน งูปล้องทองกินอาหารได้หลายอย่างเช่นหนู,นก,ตุ๊กแก,กิ้งก่า,ปลาพบมากในจังหวัดระนอง,ชุมพร,สตูล,ยะลา,ปัตตานี,ตรังและนราธิวาสนอกจากประเทศไทยแล้วยังพบในมาเลเซียจนถึงฟิลิปปินส์
มีชนิดย่อยที่ได้รับการยอมรับถึง 9 ชนิด ซึ่งรวมชนิดย่อยต้นแบบด้วย
ชื่อชนิดย่อยlevitoniตั้งขึ้นเพื่อเป็นเกียรติแด่แอลัน อี. เลวีตันนักวิทยาสัตว์เลื้อยคลานและสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบกชาวอเมริกัน(เกิด ค.ศ. 1930)
ลิงแสม

ลิงแสม(ชื่อวิทยาศาสตร์:Macaca fascicularis) เป็นลิงชนิดหนึ่ง จัดอยู่ในวงศ์ลิงโลกเก่า(Cercopithecidae)
จัดเป็นลิงขนาดกลาง มีขนตามลำตัวสีน้ำตาลหางยาวกว่าความยาวของลำตัว ขนตรงกลางหัวมีลักษณะตั้งแหลมชี้ขึ้น  ขนใต้ท้องสีขาวโดยสีขนจะเปลี่ยนแปลงไปตามอายุ ฤดูกาล และถิ่นที่อยู่อาศัย ขนาดความยาวลำตัวและหัวประมาณ 48.5 – 55 เซนติเมตร ความยาวหาง 44 – 54 เซนติเมตร น้ำหนักประมาณ 3.5 – 6.5กิโลกรัม
มีการแพร่กระจายพันธุ์ที่ค่อนข้างกว้าง โดยพบตั้งแต่ประเทศอินเดีย,พม่า,ไทย,คาบสมุทรมลายู,เกาะสุมาตรา,เกาะบอร์เนียว,เกาะลูซอนและเกาะมินดาเนาของฟิลิปปินส์,ลาว,กัมพูชาและเวียดนามทำให้มีชนิดย่อยมากถึง 10 ชนิด(ดูในตาราง)
เป็นลิงอีกชนิดหนึ่งที่พบได้แทบทุกภูมิประเทศ ทั้งในป่าชายเลนใกล้ทะเลโดยลิงฝูงที่อาศัยในที่นี่จะว่ายน้ำและดำน้ำเก่ง เคยมีรายงานว่าสามารถดำน้ำได้ลึกถึง 50 เมตร  หากินสัตว์ทะเลขนาดเล็กเป็นอาหาร เช่นกุ้ง,ปูหรือหอยแต่บางครั้งก็พบอาศัยอยู่ในป่าดิบชื้นและพื้นที่สูงประมาณ 2,000 เมตร จากระดับน้ำทะเลหรือพื้นที่เกษตรกรรมด้วยซึ่งมันมักจะทำลายผลิตผลทางการเกษตร ลิงแสมพยายามจะปรับตัวให้สามารถอยู่ในพื้นที่บริเวณขอบนอกของป่า มากกว่าอยู่ในป่าลึก และสามารถปรับตัวในเข้ากับมนุษย์ได้ในบางโอกาส ดั่งที่มักพบเห็นทั่วไปตามเมืองใหญ่ อาทิศาลพระกาฬอำเภอเมือง จังหวัดลพบุรีหรือศาลเจ้าแม่เขาสามมุขอำเภอเมือง จังหวัดชลบุรีเป็นต้น ซึ่งมักจะอยู่เป็นฝูงใหญ่ อาจมีสมาชิกในฝูงได้ถึง 200 ตัว โตเต็มที่เมื่อมีอายุได้ราว 3-4ปีออกลูกครั้งละ 1 ตัว ลูกที่มีอายุน้อยจะเกาะติดแม่เสมอ และจัดเป็นลิงอีกชนิดหนึ่งที่หากเลี้ยงตั้งแต่ยังเล็ก ก็สามารถนำมาฝึกหัดให้เชื่องได้เหมือนลิงกัง(M. nemestrina)
ในประเทศไทย ลิงแสมจัดเป็นลิงชนิดที่พบเห็นได้บ่อยที่สุด สามารถพบได้แม้กระทั่งในเขตกรุงเทพมหานครมีสถานะตามกฎหมายเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พุทธศักราช 2535
หัลทีราม

หัลทีราม(อักษรโรมัน: Haldiram's) เป็นบริษัทอุตสาหกรรมอาหาร ผลิตและให้บริการร้านอาหาร,ขนมอินเดียและของว่างอินเดียสำนักงานใหญ่อยู่ในเมืองนาคปุระรัฐมหาราษฏระบริษัทมีโรงงานผลิตสินค้าอยู่ในนาคปุระ,นิวเดลี,คุรคาว,หูคลี,รุทรปุระและโนยดาหัลทีรามยังมีหน้าร้านค้าปลีกเป็นสาขาและร้านอาหารหลายรูปแบบในปูเณ,นาคปุระ,รายปุระ,โกลกาตา,โนยดาและเดลี
หัลทีรามก่อตั้งขึ้นในปี 1937 โดยคงคา พิษาณ อัครวาล (Ganga Bishan Agarwal) หรือเป็นที่รู้จักในชื่อ "หัลทีรามจี" (Haldiram Ji) โดยแรกเริ่มก่อตั้งเป็นร้านค้าปลักขนมหวานและนามกีนแห่งหนึ่งในเมืองพิกาเนร์รัฐราชสถาน
ต่อมา บริษัทได้เริ่มต้นการผลิตในระดับอุตสาหกรรม โดยโรงงานแห่งแรกตั้งอยู่ที่โกลกาตาและในปี 1970 ได้มีการตั้งโรงงานใหญ่ที่ชัยปุระและอีกแห่งที่นิวเดลีในต้นทศวรรษ 1990sในปี 2003 บริษัทเริ่มทำการตลาดจำหน่ายสินค้าอาหารสะดวกซื้อในปี 2014 บริษัทได้รับการจัดอันดับเป็นตราสินค้าที่ได้รับการเชื่อถือที่สุดของอินเดียเป็นอันดับที่ 55 ตามรายงาน Brand Trust Report โดย Trust Research Advisoryบริษัทเติบโตขึ้นอย่างไม่หยุดยั้ง และในปี 2017 ได้กลายมาเป็นบริษัทผลิตของกินเล่นที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ เอาชนะทั้งคู่แบ่งในประเทศและคู่แข่งระดับนานาชาติปัจจุบัน สินค้าของบริษัทมีจำหน่ายในมากกว่า 80 ประเทศทั่วโลก
หัลทีรามมีผลิตภัณฑ์มากกว่า 410 รายการ รวมถึงของกินเล่นและขนม ทั้งแบบตะวันตกและอินเดีย เช่นกุหลาบจามุน,ภุชิยาพิกาเนรีและปาปาดัมนอกจากนี้ บริษัทยังผลิตอาหารกึ่งสำเร็จรูปและนับตั้งแต่ทศวรรษ 1990s บริษัทยังเริ่มผลิตสินค้าที่มีส่วนผสมของมันฝรั่ง ภายใต้เครื่องจักรที่ผ่านการนำเข้ามาจากสหรัฐอเมริกา
ผลิตภัณฑ์ของหัลทีรามมีวางขายในร้านค้าปลีกตั้งแต่ร้านขนมปังไปจนถึงร้านขนมหวาน รวมถึงบนเว็ยไซต์ค้าปลีกหลายเจ้าราคาของสินค้านั้นโดยทั่วไปต่ำกว่าผลิตภัณฑ์เดียวกันของเจ้าอื่น ๆในตลาดสหรัฐ หัลทีรามสามารถวางจำหน่ายได้แค่ผลิตภัณฑ์ขนมมันฝรั่งทอดจนถึงปี 2003ผลิตภัณฑ์ของหัลทีรามมีวางจำหน่ายตามซุปเปอร์มาร์เก็ตอินเดียหลายแห่งในสหรัฐและเป็นที่นิยมในบรรดาชาวอินเดียโพ้นทะเล
หัลทีรามมีการโฆษณาและทำการตลาดเช่นเดียวกับบริษัทอุตสาหกรรมอาหารอื่น ๆ และในปี 2015 บริษัทได้ร่วมทุนผลิตภาพยนตร์บอลลีวูดในชื่อPrem Ratan Dhan Payoที่ซึ่งซองขนมของหัลทีรามกว่า 15 ล้านซองถูกพรินท์ติดไปกับตราของภาพยนตร์ ปัจจุบัน หัลทีรามยังคงขยับขยายแฟรนไชส์ของตัวเองอย่างต่อเนื่อง
ขัณโฑพา

ขัณโฑพา(IAST: Khaṇḍobā) เป็นเทพเจ้าในศาสนาฮินดูที่นิยมบูชาในฐานะอวตารของพระศิวะโดยเฉพาะในแถบเดกกันและในรัฐมหาราษฏระรวมถึงเป็นกุลเทวดา(เทพเจ้าประจำตระกูล) ที่นิยมมากที่สุดในมหาราษฏระมักปรากฏบูชาในรูปลึงคะหรือในรูปของนักรบขี่ม้าหรือกระทิง ศูนย์กลางสำคัญของการบูชาขัณโฑพาอยู่ที่มนเทียรขัณโฑพาแห่งเชชุรีในรัฐมหาราษฏระ เรื่องราวของขัณโฑพรปรากฏตามดนตรีพื้นถิ่น และมีเรื่องเล่าเกี่ยวกับชัยชนะเหนืออสูรมนิ-มัลละ และการสมรสของตน
ภรรยาหลักสององค์ของพระขัณโฑพามาจากคนละชุมชนกัน และเป็นดั่งสายสัมพันธ์ระหว่างเทพเจ้ากับชุมชนต่าง ๆ โดยมีมหาฬสาและพานาอีที่มีความสำคัญที่สุดมหาฬสาเป็นภรรยาแรก และมีที่มาจากชุมชนพ่อค้าลึงคายัตส่วนพานาอี มีที่มาจากวรรณะธางครหรือผู้เลี้ยงแกะ มหาฬสาได้ประกอบพิธีวิวาห์ตามธรรมเนียมกับขัณโฑพา ส่วนพานาอีไม่ได้มีพิธีกรรม มีการบรรยายไว้ว่ามหาฬสามีลักษณะเป็นคนครัวที่ดีและขี้อิจฉา ส่วนพานาอีมีลักษณะเด็ดเดี่ยวและกระตุ้นเพศ (erotic) แต่ทำอาหารไม่เป็น เพลงพื้นถิ่นมักกล่าวถึงการทะเลาะกันของทั้งสอง มหาฬสาเป็นตัวแทนของวัฒนธรรม ในขณะที่พานาอีเป็นตัวแทนของธรรมชาติ และขัณโฑพาอยู่ตรงกลางระหว่างทั้งสอง
อัณณา หชาเร

กิสัน พาพุราว หชาเรออกเสียง(किसन बाबुराव हजारे; Kisan Bāburāv Hajārē; เกิด 15 มิถุนายน ค.ศ. 1937) เป็นที่รู้จักในชื่ออัณณา หชาเรออกเสียง(अण्णा हजारे;Aṇṇā Hajārē) เป็นนักเคลื่อนไหวทางสังคมชาวอินเดีย เป็นที่รู้จักทั่วไปจากบทบาทการนำการประท้วงต่อต้านการฉ้อราษฎร์บังหลวงในอินเดีย พ.ศ. 2554โดยการอดอาหารประท้วงอย่างสันติ ตามแนวทางของมหาตมา คานธีในอดีตหชาเรเคยเป็นผู้นำการพัฒนาหมู่บ้านเล็ก ๆ บ้านเกิดของเขาในจังหวัดอะห์มัดนครรัฐมหาราษฏระจนได้รับเหรียญอิสริยาภรณ์จากรัฐบาลอินเดีย ในปี พ.ศ. 2535
ในเดือนเมษายน พ.ศ. 2554 หชาเรได้ทำการรณรงค์ประท้วงการฉ้อราษฎร์บังหลวง โดยการอดอาหารต่อหน้าสาธารณชนที่ใจกลางกรุงนิวเดลีเพื่อกดดันให้รัฐบาลอินเดียผ่านร่างกฎหมายเพื่อจัดการกับการฉ้อฉลในหมู่นักการเมือง และหน่วยงานของรัฐ หชาเรได้ประกาศอดอาหารจนถึงขั้นเสียชีวิต ซึ่งทำให้รัฐบาลโดยนายกรัฐมนตรีมันโมหัน สิงห์เกรงว่าหากปล่อยให้หชาเรถึงแก่ความตายจะทำให้เกิดความวุ่นวายในประเทศ จึงส่งเจ้าหน้าที่เข้าระงับการประท้วง และจับกุมหชาเรพร้อมด้วยผู้สนับสนุน  การจับกุมหชาเรกลายเป็นข่าวใหญ่และทำให้การรณรงค์ของเขาได้รับการสนับสนุนจากประชาชน มีการประท้วงขยายตัวไปทั่วประเทศ
จินตามณีมนเทียร (เถอูร์)

จินตมณีมนเทียรแห่งเถอูร์(อังกฤษ:Chintamani Temple of Theur) เป็นโบสถ์พราหมณ์ที่บูชาพระพิฆเนศตั้งอยู่ในเถอูร์ (थेऊर; Theur) 25 กิโลเมตรจากเมืองปูเนที่นี่เป็นหนึ่งในแปดมนเทียรของอัษฏวินายกเทวสถานพระคเณศทั้งแปดแห่งอันโด่งดังของรัฐมหาราษฏระ
ตำนานของมนเทียรระบุถึงที่มาของการที่พระพิฆเนศทรงได้รับอัญมณีศักดิ์สิทธิ์ที่ช่วยอำนวยอวยพรได้ที่เรียกว่าจินตมณี(Cintamani) เพื่อใช้อวยพรแด่ผู้ที่สักการะพระองค์ มาจากฤาษีกปิล(Kapila) จากพระเจ้าคณะ หรือ คุณะ (Gana or Guna; गुण) กษัตริย์ผู้โลภ มนเทียรนี้มีความสัมพันธ์กับสันตะแห่งคาณปัตยะนามว่าโมรยา โคสาวี(Morya Gosavi) ถึงแม้จะเชื่อว่ามนเทียรตั้งอยู่โดยไม่มีจุดเริ่มต้น แต่อาคารของมนเทียรในปัจจุบันเชื่อว่าสร้างขึ้นโดยโมรยา โคสาวี หรือโดยลูกหลานของท่าน จินมณีมนเทียรได้รับการทำนุบำรุงอย่างดีโดยกษัตริย์เปษว(Peshwa) โดยเฉพาะพระเจ้ามธวเราที่หนึ่ง(Madhavrao I; 1745–1772) ผู้ทรงทำนุบำรุงและสร้างโครงสร้างต่าง ๆ ในมนเทียร
เถอูร์ (Theur) ตั้งอยู่ในแขวง (ตลุกะ; taluka)หาเวลีตลุกะ(Haveli taluka) ของอำเภอปูเนใกล้กับจุดที่แม่น้ำภิมา(Bhima) กับแม่น้ำมูลมุถ(Mula-Mutha) มาบรรจบกัน
เถอูร์นั้นเป็นมนเทียรลำดับที่ห้าจากแปดมนเทียรตามอัษฏวินายกยาตรา (การจาริกแสวงบุญตามอัษฏวินายกทั้งแปดแห่ง) แต่ผู้จาริกแสวงบุญนิยมเดินทางมาสักการะมนเทียรนี้เป็นลำดับที่สองถัดจากที่โมรคาว(Morgaon) เนื่องจากเป็นเส้นทางที่เดินทางได้สะดวกกว่า
ในคัมภีร์มุทคลปุราณะ(Mudgala Purana) ระบุว่า พระเจ้าคณะ, คุณะ หรือ คนสุระ (Gana or Guna or Ganasura)เป็นบุตรของพระเจ้าอภิชิต (Abhijit) และพระนางคุณวตี (Gunavati) พระเจ้าคุณะเป็นกษัตริย์ที่แข็งแกร่งแต่หัวร้อน และเป็นกษัตริย์นักรบ พระองค์บูชาพระศิวะพระบิดาของพระคเณศ พระศิวะจึงเมตตาประทานให้พระเจ้าคุณะได้ปกครองสามโลก สวรรค์ โลกมนุษย์ และโลกบาดาล และได้ให้ประกาศิตว่าพระเจ้าคณะจะไม่สามารถถูกสังหารได้  ครั้งหนึ่งพระคณะและบริวารได้เดินทางไปถึงอาศรมของฤาษีกปิล(Kapila) ผู้ครอบครองอัญมณีศักดิ์สิทธิ์ที่สามารถประสาทคำขอได้ "จินตมณี" ฤาษีกปิลต้อนรับพระเจ้าคณะและบริวารด้วยอาหารเลิศรสซึ่งสร้างขึ้นดวยพลังของจินตมณี ด้วยความโลภที่อยากครอบครองจินตมณี แต่ฤาษีกปิลปฏิเสธ พระเจ้าคณะได้ยึดอัญมณีนั้นมาจากฤาษี ฤาษีกปิลผู้ศรัทธาในพระพิฆเนศจึงสวดภาวนาให้พระคเณศทรงช่วยนำอัญมณีนั้นกลับมา พระพิฆเนศและกองทัพองพระองค์ปรากฏในฝันของพระเจ้าคณะ ที่ซึ่งในฝันนั้นมีทหารนายหนึ่งได้ตัดศีรษะของพระเจ้าคณะ พระเจ้าคณะทรงตื่นขึ้นและกรีฑาทัพตรงไปยังอาศรมของฤาษีกปิล โดยมีเป้าหมายเพื่อจะสังหารฤาษีเสีย พระเจ้าอภิชิตผู้เป็นบิดาทรงพยายามห้ามปรามและแนะนำให้คืนจินตมณีกลับไปแก่ฤาษี แต่พระเจ้าคณะทรงไม่เชื่อฟังและเข้าทำลายอาศรมของฤาษีกปิล พระพิฆเนศเสด็จลงมาสังหารพระเจ้าคณะโดยการตัดศีรษะ และพระนางสิทธิศักติของพระคเณศเป็นผู้ทรงเนรมิตกองทักกว่าพันคนเข้ากำจัดกองทัพของพระเจ้าคณะ หลังจากนั้นพระคเณศทรงนำจินตมณีคืนให้แก่ฤาษีกปิล แต่ฤาษีเลือกที่จะถวายจินตมณีนั้นให้กับพระคเณศแทน
ชื่อ "เถอูร์" (Theur) นั้นมาจากภาษาสันสกฤต "สถาวร" (Sthavar; स्थावर) แปลว่ามั่นคง ในอีกตำนานหนึ่งเล่าว่าพระพรหมได้ทรงทำสมาธิที่นี่ และจิตอันไม่ได้พักผ่อนของพระองค์ได้ "สถาวร" ที่นี่ด้วยพระพรจากพระคเณศ เนื่องจากพระคเณศได้ทรงช่วยให้พระพรหมหลุดพ้นจาก "จินตะ" (ความกังวล) ของพระองค์ จึงเป็นที่เรียกขานว่า "จินตมณี"ในอีกตำนานหนึ่งเล่าว่าพระอินทร์ได้บูชาขอพรพระคเณศภายใต้ต้นKadambaให้พระองค์หลุดพ้นจากคำสาปของเคาตมะมหาฤษี(Gautama Maharishi) ที่นี่จึงเป็นที่รู้จักในชื่อ Kadamaba นคร แปลว่าเมืองแห่งต้น Kadamba
ศิวสมารัก

ฉัตรปตี ศิวาจี มหาราช สมารักหรือเรียกโดยสั้นว่าศิวสมารัก(มราฐี:शिव स्मारक; Shiv Smarak) เป็นโครงการก่อสร้างอนุสรณ์สถานระลึกถึงฉัตรปตี ศิวาจี มหาราชกษัตริย์นักรบและผู้ก่อตั้งจักรวรรดิมราฐาโดยจะก่อสร้างในทะเลอาหรับนอกชายฝั่งมุมไบรัฐมหาราษฏระประเทศอินเดียโดยรูปปั้นจะหันหน้าเข้ายังชายฝั่งคีรคาวมจาวปตีห่างไปราว1.5 kmบนเกาะที่ถมขึ้นจากหินรูปปั้นจะมีความสูง 210 m (690 ft) รวมจากฐานถึงปลายยอดของดาบ โดยฐานสูง 88.8 m (291 ft)แรกเริ่มวางแผนก่อสร้างรูปปั้นอยู่ที่ความสูง 192 เมตร และต่อมาเพิ่มเป็น 212 เนื่องจากรัฐบาลต้องการเพิ่มความสูงไว้แข่ขันเป็นรูปปั้นที่สูงที่สุดในโลกกับพระพุทธรูปจงหยวนต้าฝูในประเทศจีนพื้นที่ของอนุสรณ์สถานตามแผนอยู่ที่ 130,000 ตารางเมตร (1,400,000 ตารางฟุต) และคาดการณ์ว่าจะเสร็จในปี 2021 ด้วยมูลค่าก่อสร้างประมาณอยู่ที่₹3,826 โคร(16.3 หมื่นล้านบาท)
แผนโดยรวมของโครงการยังประกอบด้วยอาคารศูนย์ข้อมูลนักท่องเที่ยว, สวนอนุสรณ์, สวนอาหาร และศูนย์ประชุมที่สามารถจุปริมาณได้ 10,000 คนนอกจากนี้ยังมีพิพิธภัณฑ์, หอศิลป์, ศูนย์จัดแสดงนิทรรศการ,แอมฟิเทียรเตอร์,ลานจอดเฮลิคอปเตอร์, แบบจำลองป้อมของศิวาจี ไปจนถึงโรงพยาบาล
น้ำจากแม่น้ำหลายสายในรัฐและดินจากป้อมต่าง ๆ ของจักรพรรดิศิวาจีถูกรวบรวมโดยอาสาสมัครเพื่อนำมาประกอบพิธีวางศิลาฤกษ์ในวันที่ 24 ธันวาคม 2016 โดยนายกรัฐมนตรีนเรนทระ โมที
และมีบริษัท Egis in India เป็นที่ปรึกษาการบริหารโครงการบริษัท Egis in India เป็นบริษัทลูกสาขาอินเดียของเครือEgis groupจากฝรั่งเศส
โครงการได้รับการต่อต้านและคัดค้านโดยชุมชนชาวประมงชาวโกลีซึ่งเชื่อว่าโครงการก่อสร้างจะมีผลกระทบและทำลายวิถีชีวิตของตนในขณะที่ประธานใหญ่ของมหาราษฏระ นวนิรมาณ เสนาราช ตัจเกรายแย้งว่างบประมาณนี้ควรนำไปใช้พัฒนาและทำนุบำรุงป้อมปราการต่าง ๆ ทั่วรัฐมหาราษฏระที่จักรพรรดิศิวาจีสร้างไว้จะเป็นการเหมาะสมกว่า
แผนเริ่มแรกตั้งใจจะใช้หินในการถมเกาะจากหินที่ได้จากการเจาะอุโมงค์รถไฟใต้ดินมุมไบสายสามอย่างไรก็ตาม โครงการถูกเลื่อนออกไปนานและหินเหล่านี้ได้ถูกนำไปใช้งานอย่างอื่นแทนแล้ว
กฤษณชนมาษฏมี

กฤษณชนมาษฏมี(อักษรโรมัน: Krishna Janmashtami) หรือเรียกสั้น ๆ ว่าชนมาษฏมี(อักษรโรมัน: Janmashtami) หรือโคกุลาษฏมี(อักษรโรมัน: Gokulashtami) เป็นเทศกาลประจำปีในศาสนาฮินดูที่เฉลิมฉลองประสูติกาลของพระกฤษณะอวตารปางที่แปดของพระวิษณุวันที่ของกฤษณชนมาษฏมีตรงกับในปฏิทินฮินดูในวันที่แปด (อัษฏมี) ของกฤษณปักษ์(ปักษ์มืด) ในศราวนหรือภัทรปัท(ขึ้นอยู่กับปฏิทิน) ซึ่งตรงกับช่วงระหว่างเดือนสิงหาคมและกันยายนตามปฏิทินเกรกอเรียน
กฤษณชนมาษฏมีถือเป็นเทศกาลสำคัญโดยเฉพาะอย่างยิ่งในลัทธิไวษณพของศาสนาฮินดูระหว่างเทศกาลมีการแสดงร่ายรำประกอบดนตรีแสดงถึงพระชนมชีพของพระกฤษณะตามที่ระบุไว้ในภาควตปุราณะ(เช่นรสลีลาหรือ กฤษณลีลา), การขับร้องบทสรรเสริญในช่วงเที่ยงคืน ซึ่งเชื่อกันว่าเป็นกาลประสูติของพระศิวะ, อดอาหาร (อุปวส; upavasa), การเฝ้ายามยามค่ำคืน (ราตรีชครัน; Jagaran), และเทศกาล (มโหตสว; Mahotsav) ในวันถัดไปชนมาษฏมีเป็นที่ฉลองกันมากเป็นพิเศษในมถุราและวฤนทาวันและในประเทศอินเดีย
ถัดจากเทศกาลชนมาษฏมีคือเทศกาลนันโทตสว(Nandotsav) ที่ซึ่งเฉลิมฉลองเหตุการณ์เมื่อนันทะ บาบาได้แจกจ่ายของขวัญไปทั่วแก่ชุมชนเพื่อเป็นเกียรติแห่งประสูติกาล
ประมวลเรื่องปรัมปราเมโสโปเตเมีย

ประมวลเรื่องปรัมปราเมโสโปเตเมียหมายถึงกลุ่มเรื่องปรัมปราคัมภีร์หรือวรรณกรรมที่มาจากภูมิภาคเมโสโปเตเมียในเอเชียตะวันตกเฉียงใต้ปัจจุบัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งอารยธรรมซูเมอร์แอกแคดและอัสซีเรียซึ่งทั้งหมดดำรงอยู่ในช่วงประมาณ 3000–400 ปีก่อนคริสตกาลงานเหล่านี้ถูกจารด้วยอักษรรูปลิ่มบนแผ่นหินหรือดินเหนียว บอกเล่าเรื่องราวความเชื่อและจักรวาลวิทยาของชาวเมโสโปเตเมีย
ชาวเมโสโปเตเมียมีการบันทึกตำนานการถือกำเนิดไว้หลายเรื่อง ซึ่งแตกต่างไปตามอารยธรรมที่มีอำนาจในขณะนั้น บางเรื่องซ้ำซ้อนกันเนื่องจากเป็นการเล่าต่อกันมาแบบปากเปล่า ตำนานการถือกำเนิดที่เชื่อว่าเก่าแก่ที่สุดคือตำนานกำเนิดอีริดู(The Eridu Genesis) หรือตำนานการถือกำเนิดของซูเมอร์ อายุราว 2300 ปีก่อนคริสตกาล ตำนานนี้พอจะสรุปได้ว่ามีการสร้างเมืองมนุษย์โดยเหล่าเทพ แต่ภายหลังเทพเอนลิลเทพสูงสุดของปวงเทพซูเมอร์ดลให้เกิดน้ำท่วมใหญ่เพื่อจำกัดประชากรมนุษย์ที่มากเกิน Ziusudra กษัตริย์แห่งเมืองชูรัปปักผู้ได้รับคำเตือนจากพระผู้สร้างเองกีได้ขึ้นเรือใหญ่เพื่อลี้ภัยน้ำท่วม ทั้งนี้ไม่ทราบเนื้อหาต่อจากนี้เนื่องจากแผ่นจารึกอยู่ในสภาพเสียหายมากและเนื้อหาหลายส่วนขาดหายไป
อะทราฮาซิส(Atra-Hasis) เป็นตำนานการถือกำเนิดที่มีเนื้อหาคล้ายตำนานกำเนิดอีริดู บันทึกด้วยภาษาแอกแคดในสมัยศตวรรษที่ 18 ก่อนคริสตกาล บรรยายการสร้างมนุษย์คนแรกโดยเทพีมามีเพื่อลดภาระงานของเทพ แต่เมื่อมนุษย์มีประชากรมากเกิน เทพเอนลิลได้บันดาลให้เกิดเภทภัยต่าง ๆ รวมถึงน้ำท่วมใหญ่ อะทราฮาซิส กษัตริย์เมืองชูรัปปักผู้ได้รับคำเตือนจากเทพเองกีได้พาครอบครัวและฝูงสัตว์ขึ้นเรือใหญ่ก่อนจะเกิดน้ำท่วมนาน 7 วัน และจบลงที่อะทราฮาซิสได้ขึ้นสู่สรวงสวรรค์
เอนูมาเอลิช(Enûma Eliš) เป็นตำนานการถือกำเนิดของบาบิโลเนียฉบับที่ค้นพบที่หอสมุดอาชูร์บานิพัลอยู่ในสมัยศตวรรษที่ 7 ก่อนคริสตกาล แต่อาจสืบย้อนไปไกลถึงรัชสมัยพระเจ้าฮัมมูราบีราวศตวรรษที่ 18 ก่อนคริสตกาล อีนูมาอีลิชกล่าวถึงการก่อกำเนิดของจักรวาลและสงครามระหว่างเทพยุคบรรพกาลกับเทพยุคหลังที่จบลงด้วยชัยชนะของมาร์ดุกผู้สร้างโลกจากร่างติอามัตผู้พ่ายแพ้ และสร้างมนุษย์จากชิ้นส่วนของเทพที่สนับสนุนติอามัต
นอกเหนือจากตำนานการถือกำเนิด ชาวเมโสโปเตเมียยังบันทึกเรื่องราวของวีรบุรุษ เช่นมหากาพย์กิลกาเมชที่เล่าถึงการผจญภัยของกษัตริย์กิลกาเมชผู้ทะนงตน นำไปสู่การสูญเสียเพื่อนสนิทเอนกิดูทำให้กิลกาเมชออกตามหาคุณค่าของชีวิตก่อนจะจบลงที่กิลกาเมชยอมรับชะตากรรมตนเองแล้วกลับมาปกครองเมืองอย่างเป็นสุขมีการประมาณว่ามหากาพย์กิลกาเมชอยู่ในสมัย 1800 ปีก่อนคริสตกาล ถือเป็นหนึ่งในงานประพันธ์ช่วงต้นประวัติศาสตร์ที่หลงเหลือมาถึงปัจจุบัน เป็นคัมภีร์ทางศาสนาที่เก่าแก่เป็นอันดับสองรองจากข้อความพิระมิดและเชื่อว่ามีอิทธิพลบางส่วนต่องานรุ่นหลังอย่างหนังสือปฐมกาล
ตำนานอะดาปากล่าวถึงอะดาปา มนุษย์ผู้ปราดเปรื่องที่หักปีกของลมใต้หลังทำให้เรือเขาล่ม เทพแห่งท้องฟ้าอันจึงเรียกตัวเขาไปพบ แต่ระหว่างนั้นเทพเองกีได้สั่งให้อะดาปาปฏิเสธอาหารที่เทพอันประทานให้ทั้งที่อาหารนั้นจะทำให้อะดาปากลายเป็นอมตะ ท้ายที่สุดอะดาปาเชื่อเทพเองกีแล้วกลับมาโลกมนุษย์อย่างผู้ที่ต้องตาย ตำนานอะดาปาอธิบายความตายและการตกในบาปของมนุษย์ตามความเชื่อของชาวเมโสโปเตเมียมีที่มาจากบาบิโลเนียสมัยที่ปกครองโดยชนชาวแคสไซต์สมัยศตวรรษที่ 16 ก่อนคริสตกาล
ทะเลสาบบิวะ

ทะเลสาบบิวะ(ญี่ปุ่น:琵琶湖;โรมาจิ:Biwa-ko)  มีชื่อเดิมว่าทะเลโอ(ญี่ปุ่น:淡海;โรมาจิ:Ōmi) เป็นทะเลสาบน้ำจืดที่ใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่นตั้งอยู่ในจังหวัดชิงะทางตะวันออกเฉียงเหนือของเมืองหลวงเก่าเกียวโตเนื่องจากอยู่ใกล้กับเมืองหลวงเก่า ทะเลสาบแห่งนี้จึงปรากฏอยู่ในวรรณกรรมของญี่ปุ่นอยู่บ่อยครั้ง โดยเฉพาะในกวีนิพนธ์และบันทึกทางประวัติศาสตร์ยามสงคราม
ทะเลสาบแห่งนี้มีขนาดพื้นที่ 670 ตารางกิโลเมตร เท่ากับเกาะอาวาจิมีแม่น้ำหลายสายไหลจากภูเขารอบ ๆ ลงสู่ทะเลสาบ เป็นแหล่งน้ำที่สำคัญสำหรับเมืองเกียวโตและโอตสึมีการใช้ประโยชน์จากทะเลสาบแห่งนี้มากมายหลายทาง เช่น เป็นแหล่งทรัพยากรที่สำคัญสำหรับโรงงานทอผ้าในบริเวณใกล้เคียง แหล่งผลิตน้ำดื่มหล่อเลี้ยงคนกว่า 15 ล้านคนทั่วภูมิภาค แหล่งเพาะและผสมพันธุ์ปลาน้ำจืดหลายชนิดอย่างเช่นปลาเทราท์และแหล่งเลี้ยงหอยในอุตสาหกรรมผลิตไข่มุก
แต่ละปีระดับน้ำในทะเลสาบจะสูงขึ้นถึง 3 เมตรใน 2 ช่วงเวลา คือ ในฤดูใบไม้ผลิ เนื่องมาจากฝนและหิมะที่ละลาย และในฤดูใบไม้ร่วง หลังจากพายุไต้ฝุ่น
แม่น้ำที่เป็นสาขาหลักของทะเลสาบคือแม่น้ำเซตะซึ่งต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็นแม่น้ำโยโดะไหลจากทะเลสาบออกสู่ทะเลที่อ่าวโอซากะ
คลองบิวาโกะเป็นสาขาหนึ่งของทะเลสาบ ขุดขึ้นเมื่อปลายทศวรรษ 1890 และมีการขยายขึ้นอีกระหว่างสมัยไทโช มีบทบาทสำคัญในการพัฒนาอุตสาหกรรมในเกียวโตให้กลับพลิกฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง หลังจากที่ซบเซาลงไปเนื่องจากการย้ายเมืองหลวงไปโตเกียว
ทะเลสาบบิวะเป็นทะเลสาบที่มีอายุเก่าแก่เป็นอันดับสามของโลก โดยถือกำเนิดขึ้นเมื่อประมาณ 4 ล้านปีก่อน เนื่องด้วยมีประวัติยาวนาน และแทบไม่เปลี่ยนแปลงไปจากเมื่อครั้งถือกำเนิด ทำให้เป็นสถานที่ที่ระบบนิเวศอันหลากหลายมีวิวัฒนาการเรื่อยมา นักธรรมชาติวิทยาได้ค้นพบและบันทึกรายการสิ่งมีชีวิตในทะเลสาบแล้วประมาณ 1,100 ชนิด ในจำนวนนี้มีอยู่ 58 ชนิดที่ไม่พบในที่แห่งอื่นในโลก
บริเวณทะเลสาบเป็นถิ่นที่อยู่อาศัยที่สำคัญของนกน้ำ ทุกปีจะมีนกน้ำกว่า 5,000 ตัวอพยพมาที่ทะเลสาบ แต่เมื่อไม่นานมานี้ความหลากหลายทางชีวภาพของทะเลสาบบิวะก็ถูกคุกคามโดยปลาต่างถิ่น อย่างเช่น black bass และ bluegill โดยพันธุ์ปลา bluegill ถูกนำมาถวายแด่องค์จักรพรรดิ แล้วถูกปล่อยลงสู่ทะเลสาบเพื่อให้เป็นอาหารของปลาอื่น ส่วน black bass ถูกนำเข้ามาเพื่อเป็นปลาสำหรับกีฬาตกปลา
รายชื่อบริษัทมหาชนในประเทศไทย

รายชื่อบริษัทมหาชนในประเทศไทยณ วันที่ 9 ตุลาคม พ.ศ. 2563 จำนวนบริษัทจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทยรวม 556 บริษัท จำนวนบริษัทจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์ เอ็ม เอ ไอ173 บริษัท รวม 729 บริษัท
---
---
---
---
---
---
---
---
---
---
---
---
---
---
---
---
---
เหยี่ยวแดง

เหยี่ยวแดงเป็นนกล่าเหยื่อขนาดกลางในวงศ์Accipitridaeสามารถพบได้ในอนุทวีปอินเดีย,เอเชียตะวันออกเฉียงใต้และประเทศออสเตรเลีย
เหยี่ยวแดงมีสีที่ตัดกันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะ ทั้งตัวจะมีสีน้ำตาลแดงยกเว้นที่หัวและอกมีสีขาว ปลายปีกมีสีดำ ขามีสีเหลือง ตัวเมียมีขนาดใหญ่กว่าตัวผู้มีความยาวจากปลายปีกจดปลายหาง 51 ซม. ตัวผู้ยาว 43 ซม.นกวัยอ่อนมีสีน้ำตาลแกมดำคล้ายกับเหยี่ยวดำ แต่มีสีจางกว่า ปีกสั้น และ หางมน
เหยี่ยวแดงมีขนาดพอๆกับเหยี่ยวดำและมีลักษณะการบินที่คล้ายกันจากมุมปีก แต่มันมีปลายหางมนเหมือนกับนกในสกุลMilvusขณะที่เหยี่ยวดำมีหางเป็นแฉกนกทั้งสองสกุลนี้มีลักษณะใกล้เคียงกันมาก
เสียงร้อง:กิ๊กหรือเกรออ
เหยี่ยวแดงถูกจำแนกครั้งแรกโดยนักธรรมชาติวิทยาชาวดัตช์ที่ชื่อ พีเทอร์ บอดเดอต์ (Pieter Boddaert) ในปี ค.ศ. 1783 มีด้วยกัน 4 สปีชีส์ย่อย:
เหยี่ยวแดงสามารถพบได้ในประเทศศรีลังกา,ประเทศอินเดีย,ประเทศปากีสถาน,ประเทศบังกลาเทศ, และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และทางใต้ไปได้ไกลถึงรัฐนิวเซาท์เวลส์,ประเทศออสเตรเลียเป็นนกประจำถิ่น แต่อาจมีการย้ายถิ่นตามฤดูกาลตามปริมาณน้ำฝนในบางบริเวณของพิสัย
ส่วนใหญ่จะพบในที่ราบแต่บางครั้งพบที่ระดับความสูง 5000 ฟุตในเทือกเขาหิมาลัย
เหยี่ยวแดงถูกประเมินเป็นความเสี่ยงต่ำในบัญชีแดงของสหภาพเพื่อการอนุรักษ์ธรรมชาติของชนิดพันธุ์ที่ถูกคุกคาม อย่างไรก็ตามในบางพื้นที่ นกชนิดนี้มีแนวโน้มที่จะลดจำนวนลง อย่างเช่นใน ชวา
สำหรับในประเทศไทย เหยี่ยวแดงเป็นสัตว์ป่าคุ้มครอง ตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พุทธศักราช 2535 เป็นนกที่สามารถพบได้หลายพื้นที่ โดยจะพบได้ตามแถบชายฝั่งน้ำ, ที่ราบทุ่งนา, ป่าโปร่ง, ปากอ่าว, ชายฝั่งทะเล รวมถึงเกาะเล็ก ๆ ส่วนใหญ่ชอบอยู่ใกล้หมู่บ้าน เช่น หมู่บ้านเลนตัก บริเวณาปากแม่น้ำเวฬุเป็นต้น โดยถือว่าเป็นดัชนีชี้วัดความอุดมสมบูรณ์ของป่าชายเลนประการหนึ่ง
เหยี่ยวแดงชอบบินอยู่ตัวเดียวหรือ เป็นคู่หรือเป็นกลุ่มเล็ก ๆ เมื่อพบอาหารมันจะบินเป็นวงกลม พร้อมกับบินดิ่งควงลงมา โฉบอาหารนั้นขึ้นไปกินบนต้นไม้สูงซึ่งอยู่ใกล้ ๆ อาหารได้แก่ กบ เขียด งู นก แมลง หนู ลูกเป็ด ลูกไก่ สัตว์เลื้อยคลานเล็ก ๆ เหยี่ยวแดง ผสมพันธุ์ในช่วงฤดูหนาวต่อฤดูร้อน ทำรังตามกิ่งไม้ใกล้แหล่งน้ำ วางไข่ครั้งละ 2 - 4 ฟอง ไข่สีขาวไม่มีลวดลายใดๆ ทั้งสองเพศช่วยกันฟักไข่นาน 29 - 31 วัน
ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับHaliastur indusที่วิกิสปีชีส์
ปลากะพงขาว (สกุล)

ปลากะพงขาวสกุลของปลาน้ำจืด, น้ำกร่อย และปลาทะเลจำพวกหนึ่ง ในวงศ์ปลากะพงขาว(Latidae) ใช้ชื่อสกุลว่าLates(/ลา-ติส/)
มีรูปร่างโดยรวม คือ รูปร่างลำตัวหนาและด้านข้างแบน หัวโต จะงอยปากค่อนข้างยาวและแหลม นัยน์ตาโต ปากกว้างยืดหดได้ มุมปากอยู่เลยไปทางหลังนัยน์ตา ฟันเป็นฟันเขี้ยวอยู่บนขากรรไกรบนและล่าง ขอบกระดูกแก้มเป็นหนามแหลม ขอบกระดูกกระพุ้งเหงือกแข็งและคม คอดหางมีขนาดใหญ่และแข็งแรง เกล็ดใหญ่มีขอบหยักเป็นหนามเมื่อลูบจะสากมือ ครีบหลังอันแรกมีก้านครีบเป็นหนามแข็ง ปลายแหลม อันที่สองเป็นครีบอ่อนมีขนาดใกล้เคียงกัน ครีบใหญ่ปลายกลมมน
มีขนาดตั้งแต่ประมาณ 1ฟุตไปจนถึงเกือบ 2เมตรและมีน้ำหนักได้ถึง 200กิโลกรัมในปลากะพงแม่น้ำไนล์(L. niloticus) ซึ่งจัดว่าเป็นปลาที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในสกุลนี้และวงศ์นี้ ที่พบได้ในแหล่งน้ำจืดของทวีปแอฟริกา
ปลากะพงขาวมีทั้งหมด 9สปีชีส์ซึ่งจัดว่ามีจำนวนสมาชิกมากที่สุดในวงศ์นี้  ทั้งหมดนิยมใช้ตกเป็นปลาเกมกีฬา และนิยมบริโภคเนื้อเป็นอาหาร พบตั้งแต่ทะเลสาบน้ำจืดหลายแห่งในทวีปแอฟริกาไปจนถึงชายฝั่งทะเลในทวีปเอเชียไปจนถึงโอเชียเนียโดยมี 2 ชนิดเท่านั้นที่พบในทวีปเอเชียและโอเชียเนีย
ซึ่งคำว่าLatesนั้นมาจากภาษาละตินคำว่าlatēreหมายถึง "ถูกซ่อนไว้"
ลิงซ์ยูเรเชีย

ลิงซ์ยูเรเชีย(อังกฤษ:Eurasian lynx;ชื่อวิทยาศาสตร์:Lynx lynx) แมวป่าชนิดหนึ่ง จำพวกลิงซ์จัดอยู่ในวงศ์เสือและสิงโต(Felidae) พบได้แพร่หลายจากยุโรปเหนือกลางและตะวันออกถึงเอเชียกลางและไซบีเรียที่ราบสูงทิเบตและหิมาลัยอาศัยอยู่ในบริเวณป่าเขตอบอุ่นและไทกาสูงถึง 5,500 m (18,000 ft) แม้ว่าจะพบได้แพร่หลาย ลิงซ์ยูเรเชียตกอยู่ในความเสี่ยงต่อการทำลายถิ่นฐานธรรมชาติและการแตกเป็นหย่อมการบุกรุกเข้าไปล่าสัตว์และการลดลงของเหยื่อ
Felis lynxเป็นชื่อวิทยาศาสตร์ที่ใช้งานใน ค.ศ. 1758 โดยคาร์ล ลินเนียสในผลงานSystema Naturaeในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ถึง 20 มีการเสนอชนิดย่อยของลิงซ์ยูเรเชียไว้ ดังนี้:
รายการข้างล่างนี้ก็มีการเสนอ แต่ไม่ถือเป็นการจำแนกที่ได้รับการรับรอง:
ลิงซ์ยูเรเชีย นับเป็นลิงซ์ชนิดที่ใหญ่ที่สุด และพบได้กว้างขวาง แพร่กระจายพันธุ์ที่สุด ตัวผู้มีขนาดใหญ่กว่าตัวเมีย ขนาดเมื่อโตเต็มที่ตัวผู้อาจมีความสูงจากปลายเท้าจรดหัวไหล่ 50 เซนติเมตร และมีน้ำหนักได้ถึง 17 กิโลกรัม มีรายงานว่าตัวที่มีนำหนักมากที่สุดอยู่ที่ไซบีเรียซึ่งหนักถึง 38 กิโลกรัม หรือบางรายงานกล่าวว่าหนักถึง 45 กิโลกรัม
ลิงซ์ยูเรเชีย มีจุดเด่น คือ ขนปลายหูสีดำที่เป็นติ่งแหลมชี้ขึ้นด้านบน ใช้สำหรับประสิทธิภาพในการรับฟังเสียง ทำให้ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวของเหยื่อที่อยู่ใต้ดินไกลถึง 50 เมตร หางสั้น และมีข้อเท้าและอุ้งเท้าที่แข็งแกร่ง ทรงพลัง และจะประกาศอาณาเขตของตนด้วยการสร้างรอยข่วนด้วยเล็บทิ้งไว้ตามต้นไม้หรือซากไม้ล้มในป่า ซึ่งเห็นได้ชัดเจน
ลิงซ์ยูเรเชียมีถิ่นกระจายพันธุ์อย่างกว้างขวาง ตั้งแต่สแกนดิเนเวีย,ยุโรปกลางจรดจนถึงเอเชียเหนือ,เอเชียตะวันออก,เอเชียกลางและบางส่วนในจีนเช่นทะเลสาบคานาสในแถบเทือกเขาอัลไตเชื่อว่าลิงซ์ยูเรเชียตัวผู้มีถิ่นหากินกว้างไกลได้ถึง 100 ตารางกิโลเมตร และบางครั้งจะล่วงล้ำเข้าไปในถิ่นหากินของตัวเมียอยู่บ่อย ๆ ออกหาอาหารในเวลากลางคืน อาหารได้แก่ สัตว์ขนาดเล็กหลายอย่าง รวมถึง เป็ด, ไก่ หรือนกกระทา อันเป็นสัตว์เลี้ยงหรือปศุสัตว์ของมนุษย์อีกด้วย รวมถึงสามารถล่าสัตว์ขนาดใหญ่ เช่นกวางเรนเดียร์ได้อีกด้วย และยังกินซากสัตว์ที่ตายแล้ว บ่อยครั้งที่ลิงซ์ยูเรเชียจะออกหาอาหารในแหล่งที่ใกล้กับบ้านเรือนของชุมชนของมนุษย์ตามชายป่า นอกจากนี้แล้วลิงซ์ยูเรเชียยังเป็นแมวป่าที่ไม่กลัวน้ำ ตรงกันข้ามกลับชอบที่จะเล่นน้ำ และว่ายน้ำได้อย่างคล่องแคล่ว
ลิงซ์ยูเรเชีย เข้าสู่วัยเจริญพันธุ์เมื่ออายุได้ราว 2–2.5 ปี ลูกลิงซ์ยูเรเชียจะอาศัยอยู่กับแม่จนถึงอายุวัยช่วงนั้น ก่อนที่จะแยกตัวออกไปหากินตามลำพัง ลิงซ์ยูเรเชียเป็นสัตว์สันโดษ ตามปกติแล้วจะอาศัยอยู่ตามลำพัง มีบางครั้งที่ลูกลิงซ์ยูเรเชียที่เกิดมาเป็นพี่น้องในครอกเดียวกัน จะอาศัยอยู่ด้วยกันเป็นคู่ และมีความผูกพันกันมาก จนถึงช่วงวัยที่เติบโตพอที่จะแยกไปอาศัยอยู่ตามลำพัง
อาหารโยชนา

อาหารโยชนา(โอฑิศา: ଆହାର ଯୋଜନା, Āhār Yojanā) เป็นโครงการอุดหนุนที่ดำเนินการโดยกระทรวงอุปทานอาหารและสวัสดิการผู้บริภาคและสหกรณ์รัฐบาลรัฐโอฑิศาในประเทศอินเดียเพื่อให้บริการอาหารเที่ยงแก่ผู้ยากไร้ในสังคมเมืองในราคาจำหน่ายห้ารูปี โครงการนี้ได้รับแรงบันดาลใจมาจากอัมมาอุนวกัมของรัฐทมิฬนาฑูโครงการอาหารโยชนาเริ่มต้นในปี 2015 โดยผู้ว่าการรัฐโอฑิศานวีน ปัฏนายิกโดยเริ่มต้นในวันที่ตรงกับวันอุตกัลทิวาสโครงการนี้มีบริการในห้าเมืองใหญ่ของรัฐโอฑิศาต้นทุนค่าอาหารต่อมื้ออยู่ที่ราว 20 รูปี แต่วางจำหน่ายในราคา 5 รูปี โดยใช้เงินสนับสนุนจากองค์การเหมืองแร่รัฐโอฑิศา
โครงการทดลองมีเริ่มต้นใน 5 เทศบาล ได้แก่ภุพเนศวร,สัมพัลปุระ,เพรหมปุระ,รุรเกละและกัตตักประกอบด้วยศูนย์อาหาร (Āhār centers) 21 แห่ง ปัจจุบันมีศูนย์อาหารกว่า 100 แห่ง ใน 30 อำเภอ ครอบคลุมพื้นที่ของ 73 เมืองศูนย์อาหารส่วนใหญ่ตั้งอยู่ในพื้นที่หรือละแวกพื้นที่โรงพยาบาล, ป้ายรถประจำทาง และสถานีรถไฟ ให้บริการอาหารที่ปรุงสุกในวันนั้น ๆ ด้วยราคา 5 รูปี โดยมาตรฐานความสะอาดของอาหารมีการตรวจสอบโดยโรงพยาบาลในพื้นที่นอกจากนี้ยังมีศูนย์อาหาา 54 แห่งในบริเวณโรงพยาบาลซึ่งให้บริการอาหารมื้อดึกเช่นกัน
โลมาอิรวดี

โลมาอิรวดีหรือโลมาหัวบาตรมีครีบหลัง(อังกฤษ:Irrawaddy dolphin, Ayeyarwaddy dolphin;ชื่อวิทยาศาสตร์:Orcaella brevirostris) เป็นโลมาชนิดหนึ่ง อยู่ในวงศ์โลมามหาสมุทร(Delphinidae) พบประชากรที่กระจายอย่างกว้างขวางในบริเวณใกล้ชายฝั่งทะเล และในบริเวณปากน้ำและแม่น้ำบางส่วนของอ่าวเบงกอลและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้มีรูปร่างคล้ายโลมาครีบทู่ออสเตรเลีย(จากOrcaellaสกุลเดียวกัน) และไม่เคยถูกจัดเป็นสัตว์คนละชนิดก่อน พ.ศ. 2548 แต่มีลักษณะเด่นคือ หัวที่มนกลมคล้ายบาตรพระ ลำตัวสีเทาเข้ม แต่บางตัวอาจมีสีอ่อนกว่า ตามีขนาดเล็ก ปากอยู่ด้านล่าง ครีบข้างลำตัวแผ่กว้างเป็นรูปสามเหลี่ยม ครีบบนมีขนาดเล็กมาก มีรูปทรงแบนและบางคล้ายเคียว มีขนาดประมาณ 180–275 เซนติเมตร น้ำหนัก 3.21 กิโลกรัม
โลมาอิรวดีบางกลุ่มอาจเข้ามาอาศัยอยู่ในแม่น้ำสายใหญ่ ๆ ด้วย เช่นแม่น้ำโขงทะเลสาบเขมรใน พ.ศ. 2459 มีรายงานว่าพบอยู่ในแม่น้ำเจ้าพระยาและเคยมีผู้จับได้ที่คลองรังสิตในเขตปริมณฑลของกรุงเทพมหานคร
โลมาอิรวดีได้รับการค้นพบครั้งแรกที่แม่น้ำอิรวดีในประเทศพม่าจึงเป็นที่มาของชื่อ ปัจจุบันถึงแม้ว่าสามารถพบโลมาในเขตแม่น้ำและทะเลในเอเชียใต้และตะวันออกเฉียงใต้ แต่บริเวณที่มีประชากรมากที่สุดอยู่ในทะเลสาบจิลิการัฐโอฑิศาประเทศอินเดียและทะเลสาบสงขลาในภาคใต้ของประเทศไทยโดยสถานที่ที่พบได้น้อยที่สุดและถือเป็นแหล่งวิกฤตที่สุดคือทะเลสาบสงขลาในส่วนที่เป็นน้ำจืดหรือน้ำกร่อย หรือที่เรียกว่า ทะเลน้อยโลมาอิรวดีตัวสุดท้ายที่อาศัยอยู่ในแม่น้ำโขงทางตอนใต้ของประเทศลาวตายเมื่อวันที่ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2565 หลังจากติดอวนจับปลาของชาวประมงในพื้นที่ เท่ากับเป็นการสูญพันธุ์จากประเทศลาวอย่างเป็นทางการ
มีพฤติกรรมพบได้บริเวณที่มีน้ำขุ่น สามารถอยู่ใต้ผิวน้ำได้นานถึง 70–150 วินาที แล้วจะโผล่ขึ้นมาหายใจสลับกัน ออกลูกครั้งละ 1 ตัว ตั้งท้องนาน 9 เดือน ลูกที่เกิดมามีขนาดร้อยละ 40 ของตัวโตเต็มวัย อาหารได้แก่ กุ้ง ปลา และหอยที่อยู่บนผิวน้ำและใต้โคลนตม สถานภาพจัดอยู่ในบัญชีประเภทที่ 1 ของไซเตส(Appendix I) คือ ห้ามซื้อขาย ยกเว้นมีไว้ในการศึกษาและขยายพันธุ์
หนึ่งในบันทึกแรกสุดของโลมาอิรวดีมาจากเซอร์ ริชาร์ด โอเวนใน ค.ศ. 1866 ตามตัวอย่างที่พบใน ค.ศ. 1852 ที่ท่าเรือในวิศาขาปัฏฏนัมทางฝั่งตะวันออกของประเทศอินเดีย
ชื่อชนิดbrevirostrisมาจากภาษาละตินที่มีความหมายว่า จะงอยสั้น มันมีความใกล้ชิดกับโลมาครีบทู่ออสเตรเลีย(Orcaella heinsohni) หลังมีการตรวจวิเคราะห์ยีนโลมา ทำให้โลมาครีบทู่สองชนิดถูกจัดเป็นสัตว์คนละชนิดใน พ.ศ. 2548
ชื่อสามัญของโลมาอิรวดีมีดังนี้:
ทุรคาบูชา

ทุรคาบูชา(เบงกอล:দুর্গাপূজা,อัสสัม:দুৰ্গা পূজা,โอเดีย:ଦୁର୍ଗା ପୂଜା) เป็นเทศกาลในศาสนาฮินดูที่บูชาพระทุรคาเป็นที่นิยมฉลองกันมากเป็นพิเศษในรัฐเบงกอลตะวันตก,รัฐอัสสัม,รัฐตรีปุระและรัฐโอฑิศารวมถึงบังกลาเทศและเนปาลเทศกาลนี้ตรงกับเดือน “อัศวิน” ตามปฏิทินฮินดู (ราวกันยายน - ตุลาคม)เฉลิมฉลองหลายวัน มีการตกแต่งศาสนสถานและเวทีต่าง ๆ อย่างอลังการ (ปันทัล) การขับร้องบทสวดบูชา การแสดงและนาฏศิลป์ และขบวนแห่เทศกาลนี้ถือเป็นเทศกาลหลักใหญ่หนึ่งในลัทธิศักติของศาสนาฮินดู
ทุรคาบูชานั้นเฉลิมฉลองชัยชนะของพระนางในศึกระหว่างพระทุรคาและ ปีศาจควายมหิงษาสูรจึงเป็นนัยสื่อถึงการเฉลิมฉลองของความดีที่ชนะความชั่ว แต่กระนั้นก็เฉลิมฉลองเทศกาลเก็บเกี่ยวในฐานะของเทวีแห่งพลังมารดาอันสรรสร้างสรรพสิ่ง และชีวิตในจักรวาล
อ้างอิงผิดพลาด: มีป้ายระบุ<ref>สำหรับกลุ่มชื่อ "note" แต่ไม่พบป้ายระบุ<references group="note"/>ที่สอดคล้องกัน
ตะพาบลีธ

ตะพาบลีธ,ตะพาบไลธ์หรือตะพาบนาคปุระ(อังกฤษ: Leith's softshell turtle, Nagpur softshell turtle;ชื่อวิทยาศาสตร์:Nilssonia leithii) เป็นสปีชีส์ของตะพาบในวงศ์ของตะพาบตะพาบชนิดนี้พบได้ในแม่น้ำแถบคาบสมุทรอินเดีย รวมถึงแม่น้ำตุงคภัฒรา(Thungabhadra),แม่น้ำฆัตประภา(Ghataprabha),แม่น้ำภวานี(Bhavani),แม่น้ำโคทาวรี,แม่น้ำกาเวรีและแม่น้ำโมยาร์(Moyar)
ที่ตั้งของต้นแบบ:เมืองปูเณประเทศอินเดีย
ชื่อเฉพาะleithiiนี้ตั้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติแก่ Andrew H. Leith ซึ่งเป็นแพทย์ประจำคณะกรรมาธิการสาธารณสุขมุมไบ
ตะพาบลีธมีลักษณะที่อยู่ตรงกลางระหว่างตะพาบคงคา(N. gangetica)และตะพาบนกยูงอินเดีย(N. hurum)สิ่งที่มีความคล้ายอย่างแรกคือ ความกว้างของบริเวณด้านบนหัวระหว่างดวงตา แนวประสานระหว่างขากรรไกรล่างที่ค่อนข้างสั้น และมีรอยบริเวณหัว และมีจมูกที่ยาวและค่อนข้างแหลมกว่า ไม่มีสันกระดูกขากรรไกรที่แข็งแรงบริเวณพื้นผิวด้านในของกระดูกขากรรไกรล่าง และมีลักษณะของวงแหวนสี่วงหรือมากกว่าบริเวณกระดองหลังในวัยอ่อน ซึ่งจะมีขนาดเล็กกว่าในตะพาบนกยูงอินเดีย (N. hurum)
ตัวเต็มวัยอาจมีกระดองยาว 64 เซนติเมตร หรือ 25 นิ้ว
ตะพาบลีธจะล่าเหยื่อเป็นลูกน้ำ (ตัวอ่อนของยุง) ปู หอยน้ำจืด และปลาบางครั้งตะพาบชนิดนี้ยังกินพืชน้ำขนาดเล็กด้วย
ตะพาบตัวเมียที่โตเต็มวัยชนิดนี้ จะวางไข่ในเดือนมิถุนายน ไข่มีลักษณะเป็นทรงกลม และมีเส้นผ่านศูนย์กลางของแต่ละฟองประมาณ 30 ถึง 31 มิลลิเมตร (1.2 นิ้ว)
สายพันธุ์นี้ถูกใช้ประโยชน์ในท้องถิ่นทั่วคาบสมุทรอินเดียภัยคุกคามสำคัญอื่น ๆ ได้แก่ การทำกิจกรรมต่าง ๆ ใกล้แม่น้ำ มลพิษทางน้ำ การทำเหมืองทราย การกสร้างเขื่อนผลิตกระแสไฟฟ้าจากพลังน้ำ การลักลอบล่าสัตว์ การแสวงหาผลกำไรจากไข่ของตะพาบชนิดนี้ไม่ว่าจะการนำไปขาย ฯลฯ
ตะพาบลีธเป็นสิ่งมีชีวิตเฉพาะถิ่นของคาบสมุทรอินเดียซึ่งอยู่ในรัฐอานธรประเทศรัฐกรณาฏกะรัฐเกราลารัฐมัธยประเทศรัฐมหาราษฏระรัฐทมิฬนาฑูและรัฐโอฑิศา
เถาหัวลิง

เถาหัวลิงหรือหัวลิง(ชื่อวิทยาศาสตร์:Sarcolobus globosus) เป็นไม้พุ่มเลื้อยชนิดหนึ่งในวงศ์ตีนเป็ด
มีถิ่นกำเนิดในเขตร้อนของเอเชีย รวมถึง ประเทศอินเดีย ประเทศจีน ประเทศไทย ประเทศมาเลเซีย ประเทศเมียนมาร์ ประเทศฟิลิปปินส์ และประเทศอินโดนีเซีย
ในประเทศอินเดีย พืชชนิดนี้พบได้ในป่าชายเลนของรัฐเบงกอลตะวันตกรัฐโอฑิศารัฐอานธรประเทศสุนทรวันและหมู่เกาะอันดามันและนิโคบาร์การปฏิบัติแบบดั้งเดิมของภูมิภาคเหล่านี้จะใช้ใบและเหง้าเป็นยารักษาโรค ส่วนเมล็ดที่มีพิษจะใช้เป็นเหยื่อล่อเพื่อฆ่าสุนัขและสัตว์ป่า
เถาหัวลิงเป็นไม้พุ่มเลื้อย มีลำต้นเกลี้ยงและแข็งแรง รากมีขนาดหนาและอวบน้ำ ใบเป็นใบเดี่ยว เรียงตรงข้ามกัน มีขนาด 3-6x2-4.5 ซม. รูปไข่หรือรูปวงรี เนื้อใบหนาและอวบน้ำ ปลายใบแหลมหรือมน ฐานใบกลมช่อดอกเป็นช่อแบบกระจุกดอกมีขนาดเล็ก เป็นรูปดาว รวมกันในช่อดอกแบบกระจุกที่ซอกใบ ดอกมีขนาด 2-3 มม.กลีบดอกมีสีม่วง ด้านในของกลีบมีขนฝักแตกแนวเดียวมีสีน้ำตาลขนาด 4–5 ซม. รูปร่างค่อนข้างกลม เมล็ดมีจำนวนมากและแบนใบเลี้ยงมักมีขนาดใหญ่ ซึ่งมีรากฝอยขนาดใหญ่
ในป่าชายเลนของประเทศอินเดีย มักพบร่วมกับPhoenix paludosa(เป้งทะเล) และจะเลื้อยอยู่บนต้นไม้
การออกดอกและการติดผลเกิดขึ้นในช่วงเดือนมิถุนายน–กันยายน และเดือนตุลาคม–มกราคม ตามลำดับ ในรัฐอานธรประเทศ มีการบันทึกว่าผลจะออกเร็วที่สุดในช่วงเดือนสิงหาคมถึงเดือนตุลาคม
เถาหัวลิง เป็นแหล่งอันอุดมไปด้วยฟลาโวนอยด์โรทีนอยด์ และฟีนอลิคไกลโคไซด์สารโรทีนอยด์ เช่นเทฟโรซิน, 12aalpha-hydroxydeguelin, 11-hydroxytephrosin, 12a-hydroxyrotenone, 12aalpha-hydroxyrotenone, 6aalpha,12aalpha-12a-hydroxyelliptone, 6a,12a-dehydrodeguelin และ 13-homo-13-oxa-6a,12a-dehydrodeguelin, วิลโลซินอล และ 6-oxo-6a,12a-dehydrodeguelin ได้รับการระบุ และมีการระบุไอโซฟลาโวนเช่นบาร์บิเจอโรนเจนิสตินและChromone6,7-dimethoxy-2,3-dihydrochromone และIsoflavonesarcolobone และ rotenoid sarcolobin ถูกแยกออกจากลำต้นและเป็นลักษณะเฉพาะของพืชชนิดนี้ มีรายงานว่า มีการค้นพบไกลโคไซด์ของฟีนอลิก4 ชนิด รวมถึงกรดวานิลลิก 4-O-beta-d-glucosideกลูโคซีริงิกแอซิด ทาคิโอไซด์ และไอโซทาคิโอไซด์
เถาหัวลิง ถูกระบุโดยองค์การอาหารและยาสหรัฐอเมริกา (FDA) ให้เป็นพืชมีพิษเมล็ดพืชเหล่านี้มีพิษร้ายแรงต่อสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม ชาวพื้นเมืองในเอเชียใช้กันอย่างแพร่หลายในการฆ่าสุนัขและสัตว์ป่า มีการพิสูจน์แล้วว่ามีมีประสิทธิภาพในการฆ่าแมวและมีรายงานการใช้ในเกาะชวาในศตวรรษที่ 19 เพื่อฆ่าเสือสารสกัดจากพืชทำให้เกิดการยับยั้งระบบประสาทและกล้ามเนื้ออาการของการได้รับพิษในสัตว์ ได้แก่ ปัสสาวะเป็นเลือด และไตเสื่อม
พืชชนิดนี้ถูกนำมาใช้ในเวชสมุนไพรวิทยาในการรักษาโรครูมาติกโรคไข้เลือดออกและไข้เป็นที่ทราบกันดีว่าพืชชนิดนี้มีบาร์บิเจอโรนซึ่งได้รับการพิสูจน์แล้วว่ามีคุณสมบัติต้านอนุมูลอิสระอย่างมีนัยสำคัญมีประสิทธิภาพสูงต่อปรสิตสกุลพลาสโมเดียมอย่างPlasmodium falciparumและมีศักยภาพในการต้านมะเร็งเนื่องจากทำให้เกิดอะพอพโทซิสของเซลล์มะเร็งปอดในหนู
Sarcolobus globosusได้รับการอธิบายโดยNathaniel Wallichและตีพิมพ์ในAsiatic Researchesเล่มที่ 12 หน้า 568 แผ่นภาพที่ 4 ในปี ค.ศ. 1816
เถาหัวลิงแบ่งเป็นชนิดย่อย 2 ชนิดดังนี้
หัวลิงถูกอ้างถึงในกาพย์ห่อโคลงประพาสธารทองแดงซึ่งทรงนิพนธ์ขึ้นโดยเจ้าฟ้าธรรมธิเบศรครั้งเสด็จทางสถลมารคตามพระบิดาไปนมัสการพระพุทธบาท จังหวัดสระบุรี โดยพรรณนาถึงความงามของธรรมชาติตลอดเส้นทางการเสด็จจากท่าเจ้าสนุกถึงธารทองแดง ความว่า
คำว่าหัวลิงและหูลิงในกาพย์ห่อโคลงนั้นหมายถึง เถาหัวลิง (Sarcolobus globosus) นั้นเอง และคำว่าหมากลางลิงลางลิงหรือกระไดลิงในกาพย์ห่อโคลงนั้นหมายถึงพืชอีกชนิดชื่อบันไดลิง(Phanera scandens)
ประวัติศาสตร์จักรวรรดิออตโตมัน

จักรวรรดิออตโตมันนั้นถูกก่อตั้งเป็นครั้งแรกโดยสุลต่านออสมันที่ 1ณ ดินแดนเบย์ลิกขนาดเล็กในทางตะวันตกเฉียงเหนือของเอเชียน้อยจากทางใต้ของเมืองหลวงจักรวรรดิไบแซนไทน์คือกรุงคอนสแตนติโนเปิลพวกออตโตมันได้ข้ามมายังยุโรปเป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1895 ได้สร้างถิ่นฐานอย่างถาวรที่ปราสาท Çimpe บนดาร์ดะเนลส์ในปี ค.ศ. 1354 และย้ายเมืองหลวงไปยังเอดีร์แน(Adrianople) ในปี ค.ศ. 1369
เนื่องจากสุลต่านเมห์เหม็ดที่ 2ได้พิชิตกรุงคอนสแตนติโนเปิล(ปัจจุบันเปลี่ยนชื่อใหม่เป็นอิสตันบูล)ในปี ค.ศ. 1453 รัฐได้เติบโตเป็นจักรวรรดิที่ยิ่งใหญ่ ขยายลึกเข้าไปในยุโรป แอฟริกาเหนือ และตะวันออกกลาง ด้วยส่วนใหญ่ของคาบสมุทรบอลตกอยู่ภายใต้การปกครองของออตโตมันในช่วงกลางศตวรรษที่ 16 ดินแดนออตโตมันได้เพิ่มมากขึ้นภายใต้การนำโดยสุลต่านเซลิมที่ 1ซึ่งได้รับการสมมติว่าเป็นเคาะลีฟะฮ์หรือกาหลิบ ในปี ค.ศ. 1517 ในขณะที่พวกออตโตมันได้หันไปทางด้านตะวันออกและพิชิตทางด้านตะวันตกของอาระเบีย อียิปต์ เมโสโปเตเมีย และลิแวนต์ ท่ามกลางดินแดนอื่นๆ ภายในไม่กี่ทศวรรษข้างหน้า ส่วนใหญ่ของชายฝั่งแอฟริกาเหนือ(ยกเว้นโมร็อกโก) กลายเป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักรออตโตมัน
จักรวรรดิได้มาถึงจุดสูงสุดภายใต้การนำโดยสุลัยมานผู้เกรียงไกรในศตวรรษที่ 16 เมื่อได้ขยายจากอ่าวเปอร์เซียในทางตะวันออกไปจนถึงแอลจีเรียในทางตะวันตกและจากเยเมนในทางใต้ไปยังฮังการีและบางส่วนของยูเครนในทางตอนเหนือ
จากปี ค.ศ. 1699  เป็นต้นมา จักรวรรดิออตโตมันเริ่มสูญเสียดินแดนในช่วงสองศตวรรษถัดไป เนื่องจากความซบเซาจากภายใน สงครามการป้องกันที่มีราคาแพง ลัทธิล่าอาณานิคมจากยุโรป และการก่อกบฏของชาตินิยมในท่ามกลางประชาชน จุดเริ่มต้นในช่วงต้นศตวรรษที่ 19 มีการปฏิรูปการบริหารหลายอย่างในความพยายามที่จะขัดขวางการเสื่อมถอยของจักรวรรดิ ด้วยความสำเร็จที่แตกต่างกัน
จักรวรรดิได้มาถึงจุดสิ้นสุดลงในช่วงภายหลังจากความปราชัยต่อฝ่ายสัมพันธมิตรในสงครามโลกครั้งที่หนึ่งจักรวรรดิได้ถูกล้มล้างอย่างเป็นทางการโดยรัฐบาลสมัชชาแห่งชาติใหญ่ในอังการาในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1922 ตามมาด้วยสงครามประกาศอิสรภาพของตุรกี (ค.ศ. 1919-23)ตลอดระยะเวลากว่า 600 ปีที่ผ่านมา จักรวรรดิออตโตมันได้ทิ้งมรดกอันล้ำลึกไว้ในตะวันออกกลางและยุโรปตะวันออกเฉียงใต้ ซึ่งสามารถเห็นได้จากขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม และอาหารของประเทศต่างๆ ที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักร
ปลานีออน

ปลานีออนหรือปลานีออนเตตร้า(อังกฤษ: neon, neon tetra;ชื่อวิทยาศาสตร์:Paracheirodon innesi) เป็นปลาน้ำจืดขนาดเล็กชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาคาราซิน
เป็นปลาขนาดเล็กที่มีนิสัยชอบอยู่รวมเป็นฝูงใหญ่ในระดับกลางน้ำในป่าดิบชื้นที่มีไม้น้ำหนาแน่นในภาคตะวันออกเฉียงใต้ของโคลัมเบีย, ภาคตะวันออกของเปรู, และทางภาคตะวันตกของบราซิลมีรูปทรงยาวรี คล้ายเม็ดข้าวสารตาโต มีครีบบางใสยาวพอประมาณทั้ง 7 ครีบ (ครีบว่าย 2 ครีบท้อง 2 ครีบกระโดง 1 ครีบทวาร 1 ครีบหาง 1) มีครีบไขมันขนาดเล็ก ที่โคนหาง ลำตัวมีเกล็ดขนาดเล็กมันวาวปกคลุมทั้งตัว โดยที่ส่วนหลังจะสีเหลือบเขียวมะกอกมีเส้นเรืองแสงสีเขียวอมฟ้าพาดตั้งแต่จมูกผ่านลูกตายาวไปสุดที่ครีบไขมัน อันเป็นที่มาของชื่อ ปลานีออน ส่วนท้องเป็นสีขาวเงินหลังจากช่องท้องไปถึงโคนหางมีสีแดงสด ขนาดโตเต็มที่ไม่เกิน 1นิ้ว
ด้วยความสวยงามจึงนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามอีกชนิดหนึ่ง ที่มีทั้งการส่งออกจากอเมริกาใต้ และเพาะขยายพันธุ์ได้ในหลายประเทศ เช่นอินโดนีเซีย,สิงคโปร์,ไทยเป็นต้น อุณหภูมิที่เหมาะสมของปลานีออนคือไม่เกิน 30องศาเซลเซียสปลานีออนจะมีนิสัยรักสงบ สามารถเลี้ยงเป็นฝูงได้ ทั้งยังสามารถเลี้ยงร่วมกับปลาอื่น ๆ ที่มีขนาดไล่เลี่ยกันได้อีกด้วย แต่ปลานีออนจะมีนิสัยขี้ตื่น ชอบกระโดด ดังนั้นสำหรับการเลี้ยงในตู้จึงควรจะมีฝาปิดให้มิดชิดด้วยเพื่อกันการที่ปลานีออนจะกระโดดออกมาตายนอกตู้ หากเป็นไปได้ ควรมีสถานที่ซ่อนเวลาที่ปลานีออนตกใจ ด้วยการหาขอนไม้, หิน หรือพรรณไม้น้ำมาเป็นที่ซ่อน
ปลานีออนเป็นปลาอีกชนิดหนึ่งที่สามารถเพาะขยายพันธุ์ได้ในตู้เลี้ยง โดยใช้อัตราส่วนตัวผู้ 2–3 ต่อตัวเมีย 1 ตัว โดยปลาที่พร้อมที่จะผสมพันธุ์จะเห็นพฤติกรรมปลาตัวผู้ว่ายเคลียคลอตัวเมียอยู่ตลอดเวลา ซึ่งปลาที่มีพฤติกรรมเช่นนี้ควรแยกออกมาไว้ในตู้ที่จะใช้เพาะขยายพันธุ์
ตู้ที่ใช้สามารถใช้ตู้ขนาดเล็ก เพียงความกว้าง 20 หรือ 24นิ้วก็สามารถใช้ได้ พื้นตู้อาจเป็นพื้นโล่งหรือมีสาหร่ายหรือสาหร่ายเทียมหรือเชือกฟางฝอยวางที่พื้นก้นตู้เพื่อป้องกันปลากินไข่ตัวเอง นำปลาชุดที่ไล่ผสมพันธุ์แยกออกมาปล่อยไว้ เมื่อปลาชินกับสถานที่อยู่และตัวเมียไข่สุกเต็มที่ ปลาจะวางไข่เม็ดลักษณะใสเม็ดขนาดเล็กหล่นลงมามากมาย เมื่อปลาวางไข่หมดแล้ว อาจนำเพศผู้ไปรวมฝูงดังเดิมแล้วนำตัวเมียแยกไว้พักฟื้นต่างหาก 1–2 วันก่อนปล่อยกลับไปรวมฝูงดังเดิม ไข่จะใช้เวลาฟักเป็นตัวราว 3วันลูกปลาที่เกิดใหม่มีขนาดจิ๋วคล้ายเส้นด้าย อนุบาลลูกปลาด้วยอาหารขนาดเล็กหรือไรน้ำขนาดจิ๋ว เมื่อปลามีอายุได้ 3–6เดือนก็พร้อมที่จะผสมพันธุ์
ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับParacheirodon innesiที่วิกิสปีชีส์
มิสแกรนด์ฟิลิปปินส์

มิสแกรนด์ฟิลิปปินส์(อังกฤษ:Miss Grand Philippines) จัดขึ้นภายใต้องค์กรมิสแกรนด์เปรู เป็นการประกวดนางงามระดับประเทศของฟิลิปปินส์เพื่อคัดเลือกตัวแทนเข้าร่วมการประกวดในหลายๆเวที ซึ่งหนึ่งในนั้นคือมิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนลเริ่มจัดประกวดเพื่อคัดเลือกผู้ดำรงตำแหน่งเป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 2014
รายชื่อต่อไปนี้เป็นรายละเอียดรุ่นการประกวดมิสแกรนด์ฟิลิปปินส์นับตั้งแต่ก่อตั้งในปี 2014.
ต่อไปนี้เป็นรายชื่อตัวแทนชาวฟิลิปปินส์ของมิสแกรนด์อินเตอร์เนชั่นแนล.
สัญลักษณ์สี
รายการต่อไปนี้คือผู้เข้ารอบสุดท้ายของการประกวด มิสแกรนด์ฟิลิปปินส์ รวมถึงผลการประกวด
บีนีบีนิงปีลีปีนัส

บีนีบีนิงปีลีปีนัสหรือมิสฟิลิปปินส์(ตากาล็อก:Binibining Pilipinas) เป็นการประกวดความงามในฟิลิปปินส์ซึ่งจัดขึ้นเป็นประจำทุกปีตั้งแต่ปี ค.ศ. 1964 เพื่อคัดเลือกตัวแทนของฟิลิปปินส์เข้าประกวดนางงามนานาชาติ, และเดอะมิสโกลบ
เอสเตยา อาราเนตา อดีตมิสโคลอมเบียเคยเข้าร่วมประกวดนางงามจักรวาล 1960และได้เข้ารอบ 15 คนสุดท้ายและเป็นผู้ชนะการประกวดนางงามนานาชาติครั้งแรกในปี ค.ศ. 1960 เป็นประธานองค์กร Binibining Pilipinas Charities Incorporated (BPCI) ซึ่งเป็นผู้ได้รับสิทธิพิเศษอย่างเป็นทางการแห่งชาติขององค์กรนางงามจักรวาล ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1964 หลังจากที่มิสฟิลิปปินส์ได้รับมอบอำนาจจากปี ค.ศ. 1964 ซึ่งเป็นเจ้าของแฟรนไชส์ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1952 ถึงปี ค.ศ. 1963 โดยใช้ชื่อการประกวดว่า "บีนีบีนิงปีลีปีนัส" ตลอดหลายปีที่ผ่านมารวมทั้งไฮไลต์ของการแสดงในงานประกวดระหว่างประเทศ
สัญลักษณ์สี
ลูว์เซียง โบนาปาร์ต

ลูว์เซียง โบนาปาร์ต(ฝรั่งเศส:Lucien Bonaparte) หรือชื่อเกิดคือลูเซียโน บูโอนาปาร์เต(อิตาลี:Luciano Buonaparte) เป็นรัฐบุรุษแห่งสาธารณรัฐฝรั่งเศสที่ 1เป็นบุตรชายคนที่สามที่มีชีวิตของการ์โล บูโอนาปาร์เตจึงมีศักดิ์เป็นน้องชายของนโปเลียน โบนาปาร์ต(ซึ่งภายหลังขึ้นเป็นจักรพรรดิแห่งฝรั่งเศส) แม้จะมีความสัมพันธ์ที่ไม่ถูกกับนโปเลียนมากนัก แต่เขาก็มีส่วนสำคัญที่ทำให้รัฐประหารเดือนบรูว์แมร์ของนโปเลียนประสบผลสำเร็จและนโปเลียนได้กุมอำนาจเบ็ดเสร็จในฝรั่งเศส
หลังนโปเลียนขึ้นเป็นกงสุลเอกแห่งสาธารณรัฐในปี ค.ศ. 1802 เขาก็ทะเลาะกับนโปเลียนเนื่องจากไม่เห็นด้วยกับความคิดที่จะเปลี่ยนระบอบการปกครองเป็นระบอบจักรพรรดิ โดยเฉพาะความคิดที่นโปเลียนจะสมรสกับเจ้าหญิงสเปนจากราชวงศ์บูร์บงลูว์เซียงจึงเนรเทศตัวเองออกจากฝรั่งเศสและไปอาศัยอยู่ที่โรมจนกระทั่งในปี ค.ศ. 1809 นโปเลียนกดดันให้เขาหย่ากับภรรยาและกลับฝรั่งเศส แม้กระทั่งมารดาเองก็เขียนจดหมายมากดดันให้แยกทางกับเธอและกลับฝรั่งเศส ลูว์เซียงไม่ยอมจึงถูกกุมตัวอยู่ในอิตาลี (ซึ่งถูกปกครองโดยฝรั่งเศส) เขาและครอบครัวพยายามหลบหนีทางเรือไปยังสหรัฐอเมริกาแต่ก็ถูกจับกุมโดยราชนาวีอังกฤษ เขาถูกพาไปขึ้นฝั่งยังแผ่นดินอังกฤษ ซึ่งได้รับการต้อนรับและสดุดีเป็นอย่างดีจากการที่เขาต่อต้านนโปเลียน
รัฐบาลอังกฤษอนุญาตให้เขาพำนักอยู่ในอังกฤษโดยสะดวกในเวิร์สเตอร์เชอร์เขาทำงานเป็นนักกวีนิพนธ์เกี่ยวกับชาร์เลอมาญฝั่งนโปเลียนก็เชื่อว่าลูว์เซียงได้ไตร่ตรองอย่างดีแล้วที่ไปอังกฤษ และถือว่าลูว์เซียงเป็นผู้ทรยศฝรั่งเศส ลูว์เซียงถูกถอดจากฐานันดรศักดิ์ทั้งหมดในราชวงศ์โบนาปาร์ต เมื่อนโปเลียนสิ้นอำนาจในเดือนเมษายน ค.ศ. 1814 และถูกเนรเทศไปอยู่เกาะ ลูว์เซียงก็เดินทางกลับฝรั่งเศสทันทีและเดินทางต่อไปยังกรุงโรม ซึ่งพระสันตะปาปาปิอุสที่ 7ทรงมอบยศให้เขาเป็นเจ้าชายแห่งคาร์นิโน, เคานต์แห่งอะปอลลิโนและลอร์ดแห่งเนโรมีและต่อมาพระสันตะปาปาลีโอที่ 12ก็มอบยศให้เขาเป็นเจ้าชายแห่งมูซิญญาโน
ในสมัยร้อยวันที่นโปเลียนหนีจากเกาะเอลบามาได้ นโปเลียนประกาศกลับคืนสู่ตำแหน่งจักรพรรดิพร้อมกับประกาศสถาปนาลูว์เซียงเป็นสมาชิกในพระราชวงศ์อีกครั้ง โดยสถาปนาลูว์เซียงและทายาทของเขาเป็นเจ้าฝรั่งเศส แต่ราชวงศ์บูร์บงซึ่งปกครองฝรั่งเศสภายหลังนโปเลียนสิ้นอำนาจไม่ยอมรับคำประกาศนี้ ลูว์เซียงเสียชีวิตที่เมืองวีเตอร์โบในเขตแดนของรัฐสันตะปาปาเมื่อวันที่ 29 มิถุนายน ค.ศ. 1840 จากโรคมะเร็งกระเพาะอาหารซึ่งเป็นสาเหตุการตายเดียวกับของบิดา, เปาลีนผู้เป็นน้องสาว และนโปเลียนผู้เป็นพี่ชาย
วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับLucien Bonaparte
เจ้าหญิงวิกตอเรียแห่งบูร์บง-ปาร์มา เคาน์เตสแห่งบาร์ดี

เจ้าหญิงวิกตอเรียแห่งบูร์บง-ปาร์มา เคาน์เตสแห่งบาร์ดี(อังกฤษ:Her Royal Highness Princess Viktória de Bourbon de Parme) ประสูติเมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม 2525 ณบูดาเปสต์ประเทศฮังการีเป็นธิดาใน ตีบอร์ เซเวนยัด กับ โดโรตียา คาร์ลา บาร์โตส พระบิดาของพระองค์เป็นนักกีฬาโอลิมปิก พระองค์สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาโทด้านธุรกรรมธุรกิจระหว่างประเทศและกฎหมายจากมหาวิทยาลัยธุรกิจ Nyenrode และมหาวิทยาลัยอัมสเตอร์ดัม และทรงงานเป็นทนายความของบริษัท Allen & Overy และเป็นที่ปรึกษากฎหมายของราโบบังก์ทรงเป็นหัวหน้าของ Food Transformation ที่ World Benchmarking Alliance ซึ่งเป็นองค์กรเปรียบเทียบ โดยให้คำปรึกษาเกี่ยวกับการปรับปรุงโภชนาการและสิ่งแวดล้อมภายในระบบอาหาร ทรงได้พัฒนาเกณฑ์มาตรฐานด้านอาหารและการเกษตร และได้ทำงานร่วมกับดัชนีการเข้าถึงเมล็ดพันธุ์และดัชนีการดูแลอาหารทะเล ตั้งแต่ปี 2558 ทรงทำหน้าที่เป็นผู้อุปถัมภ์ของ Save the Children Netherlands ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2561 ทรงเข้าร่วมในการประชุมสุดยอดอาหารและนวัตกรรมนานาชาติ Seeds & Chips ที่เมืองมิลานและเป็นผู้ดำเนินการอภิปรายเกี่ยวกับการช่วยเหลือเกษตรกรรายย่อย
เมื่อวันที่ 12 สิงหาคม 2556เจ้าชายเจมีแห่งบูร์บง-ปาร์มา เคานต์แห่งบาร์ดีและ วิกตอเรีย เซเวนยัด ได้ประกาศการหมั้นหมายของทั้งสอง ทั้งคู่เสกสมรสกันในพิธีทางแพ่งใน Wijk bij Duurstede เมื่อวันที่ 3 ตุลาคม พ.ศ. 2556 งานแต่งงานทางศาสนาจัดขึ้นในวันที่ 5 ตุลาคม พ.ศ. 2556 ที่โบสถ์ Our Lady of the Heavens ในอาเพลโดร์นงานเสกสมรสมีสมาชิกราชวงศ์ดัตช์เข้าร่วม อาทิสมเด็จพระราชาธิบดีวิลเลิม-อเล็กซานเดอร์แห่งเนเธอร์แลนด์สมเด็จพระราชินีมักซิมาแห่งเนเธอร์แลนด์และเจ้าหญิงเบียทริกซ์ พระบรมราชชนนีตามพระราชกฤษฎีกาตามพระบรมราชโองการของสมเด็จพระราชินีนาถเบียทริกซ์ในปี พ.ศ. 2539 พระองค์ถูกรวมเข้าเป็นส่วนหนึ่งของราชวงศ์ดัตช์ ทั้ง 2 มีพระบุตรคือ
ภายหลังการเสกสมรส ในเดือนพฤษภาคม 2561 ในฐานะผู้อุปถัมภ์ของ Save the Children ทรงเข้าร่วมการประชุมนานาชาติเกี่ยวกับนวัตกรรมอาหารที่จัดขึ้นที่เมืองมิลานประเทศอิตาลีพร้อมกับ เจ้าชายเจมี พระสวามี เพียงหนึ่งเดือนก่อนที่จะทรงเข้าร่วมการประชุมอาหารอีกครั้งในสิงคโปร์ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2561 เจ้าชายเจมี ได้รับแต่งตั้งเป็นเอกอัครราชทูตเนเธอร์แลนด์ประจำสันตะสำนัก ทำให้ เจ้าชายเจมี เจ้าหญิงวิกตอเรีย รวมทั้งพระธิดาทั้ง 2 ได้เข้าเฝ้าสมเด็จพระสันตะปาปาฟรานซิสในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2561 และในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2561 เจ้าหญิงวิกตอเรีย ทรงเข้าร่วมงานเลี้ยงที่เรียกว่า "Nutrition dinner" ซึ่งจัดโดยพระองค์ ณกรุงเฮกและในฐานะองค์อุปถัมภ์ของ Save the Children พระองค์ตรัสเกี่ยวกับปัญหาโภชนาการของเด็กจำนวนมากทั่วโลก ในเดือนพฤษภาคม 2562 เจ้าหญิงวิกตอเรียทรงเข้าร่วมการประชุมที่พระราชวังสันติภาพในกรุงเฮกประเทศเนเธอร์แลนด์และในฐานะองค์อุปถัมภ์ของมูลนิธิ Save the Children ทรงตรัสเกี่ยวกับสงครามและผลที่ตามมาสำหรับเด็กๆ
เจ้าหญิงทาเนีย โซฟีแห่งบูร์บง-ปาร์มา

เจ้าหญิงทาเนีย โซฟีแห่งบูร์บง-ปาร์มา(อังกฤษ:Tania de Bourbon Parme) ประสูติเมื่อวันที่ 13 พฤศจิกายน 2504 เป็นพระธิดาใน เจ้าชายอันเดอร์แห่งแห่งปาร์มา และ มารีนา เกรซี เป็นพระนัดดาในเจ้าชายเรอเนแห่งบูร์บง-ปาร์มาและยังสืบเชื้อสายจากราชวงศ์เดนมาร์ก ผ่านทางพระเจ้าคริสเตียนที่ 9 แห่งเดนมาร์กทั้งนี้ พระองค์ ยังเป็นพระภาติยะในสมเด็จพระราชินีอานาแห่งโรมาเนียพระญาติชั้นที่ 1 ในมาร์กาเรตาแห่งโรมาเนียเมื่อครั้นทรงพระเยาว์ พระบิดาและพระมารดาได้ย้ายไปอยู่บ้านของพระอัยยิกาฝ่ายพระชนกเจ้าหญิงมาร์กาเร็ตแห่งเดนมาร์กซึ่งเจ้าหญิงมาร์กาเร็ตทรงสอนมารยาท พิธีทางการของราชวงศ์ และประวัติของครอบครัว โดยเฉพาะความสัมพันธ์ในครอบครัวกับราชวงศ์บูร์บง พระองค์ทรงศึกษาการออกแบบกราฟิก ศิลปะ และการตกแต่งภายในที่ Penninghen School of Arts ในปารีส
เจ้าหญิงทาเนียทรงงานนักออกแบบเครื่องประดับ เครื่องใช้บนโต๊ะอาหาร และเครื่องประดับแฟชั่น Stephen Hung แต่งตั้งเจ้าหญิงทรงเป็นที่ปรึกษาพิเศษสำหรับโครงการโรงแรมของเขาในมาเก๊าโครงการอสังหาริมทรัพย์ถูกสร้างขึ้นผ่าน Louis XIII Holdings ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น The 13 Holdings Limited
ตั้งแต่ปี 2551 ทรงดำรงตำแหน่งประธานของ L’Art Autrement Dit ซึ่งเป็นองค์กรที่ทรงก่อตั้งขึ้นเพื่อส่งเสริมศิลปะฝรั่งเศสแก่ผู้ซื้อชาวต่างชาติ ทรงได้ร่วมมือกับ S. T. Dupont บริษัทแบรนด์หรูของฝรั่งเศสเพื่อสร้างสรรค์เครื่องประดับสุดหรู หนึ่งในการออกแบบของพระองค์จากความร่วมมือครั้งนี้คือไฟแช็กที่แพงที่สุดในโลก Louis XIII Fleur de Parme ซึ่งได้รับการบันทึกในบันทึกสถิติโลกกินเนสส์
เจ้าหญิงทาเนียเสกสมรสกับกิลเบิร์ต ฌัก มาร์เซล เบโคด์ บุตรชายของกิลเบิร์ต เบโคด์ในปี พ.ศ. 2531 ทั้งคู่มีพิธีทางแพ่งในวันที่ 8 กรกฎาคมที่เมืองลาบุสซิแยร์เมืองเวียนนาและพิธีแบบคาทอลิกในวันที่ 9 สิงหาคมที่เมืองเลอบุซงเมืองโลแซร์โดยมีพระบุตร 3 คน ต่อมาทั้งคู่หย่ากันในปี พ.ศ. 2550 ต่อมาในปีนั้นทรงเสกสมรสครั้งที่สองกับ หลุยส์-อานส์ ลี แฮร์เบอรี
ฮานุกกะห์

ฮานุกกะห์(อังกฤษ:Hanukkah;/ˈhɑːnəkə/;ฮีบรู:חֲנֻכָּה‎,ใหม่:Ḥanuka,ไทบีเรียน:Ḥanukāฟัง) หรือเรียกว่าเทศกาลแห่งแสง(ฮีบรู:חַג הַאוּרִים,Ḥag HaUrim) เป็นเทศกาลยิวเฉลิมฉลองการกู้คืนนครเยรูซาเลมซึ่งตามมาด้วยการอุทิศวิหารหลังที่สองอีกครั้ง ในช่วงต้นของกบฏมัคคาบีต่อจักรวรรดิซิลูซิดในราว 200 ปีก่อนคริสตกาล
ฮานุกกะห์เฉลิมฉลองเป็นเวลาแปดวันแปดคืน เริ่มต้นในวันที่ 25 ของเดือนคีสเลฟตามปฏิทินฮีบรูซึ่งอาจตรงกับปลายเดือนพฤศจิกายนถึงปลายเดือนธันวาคมตามปฏิทินเกรกอเรียนการเฉลิมฉลองประกอบด้วยการจุดเทียนบนเชิงเทียนเก้าก้านที่เรียกว่าเมโนราห์หรือฮานุกิอะห์ หนึ่งก้านของเชิงเทียนมักอยู่สูงกว่าที่เหลือหรือต่ำกว่าที่เหลือเอาไว้ใช้สำหรับจุดเทียนที่เหลืออีกแปดเล่ม เทียนพิเศษเล่มนี้จะเรียดว่าชัมมัช(ฮีบรู:שַׁמָּשׁ; shammash, "ผู้ดูแล") แต่ละคืนจะจุดเทียนเพิ่มหนึ่งเล่มด้วยไฟจากชัมมัชจนครบทั้งแปดเล่มในคืนสุดท้ายของฮานุกกะห์กิจกรรมอื่น ๆ ในฮานุกกะห์ เช่น การขับร้องดนตรีฮานุกกะห์, การเล่นเดรย์เดลและการทานอาหารทอดในน้ำมัน เช่นลักเตและซัฟกานียอตและอาหารพวกนม นับตั้งแต่ทศวรรษ 1970s เป็นต้นมา ขบวนการชาบาดฮาซีดิกได้ริเริ่มการจุดเทียนบนเมโนราห์ในที่สาธารณะในหลายประเทศทั่วโลก
โดยดั้งเดิมแล้ว ฮานุกกะห์เป็นเทศกาลฉลอง "อย่างซูกโกต" และไม่ได้มีข้อบังคับใด ๆ ฉะนั้นจึงถือเป็นเทศกาลเล็ก ๆ ในแง่ของศาสนา แต่กระนั้น ฮานุกกะห์ก็กลายมามีความสำคัญในเชิงวัฒนธรรมในอเมริกาเหนือและที่อื่น ๆ โดยเฉพาะในบรรดาชาวยิวที่ไม่เคร่งศาสนานัก เนื่องมาจากว่าการฉลองฮานุกกะห์มักอยู่ในช่วงเดียวกันกับคริสต์มาสในช่วงวันหยุดยาวปลายปี
แม่แบบ:Prone to spam