เกลือ

เกลือเป็นแร่ธาตุส่วนใหญ่ประกอบด้วยโซเดียมคลอไรด์(NaCl)สารประกอบในระดับสูงกว่าเกลือชนิดต่าง ๆเกลือในธรรมชาติก่อตัวเป็นแร่ผลึกรู้จักกันว่าเกลือหินหรือแฮไลต์ เกลือพบได้ในปริมาณมหาศาลในทะเลซึ่งเป็นองค์ประกอบของแร่ที่สำคัญ ในมหาสมุทรมีแร่ธาตุ 35 กรัมต่อลิตรความเค็ม3.5% เกลือเป็นสิ่งจำเป็นต่อชีวิตสัตว์ความเค็มเป็นรสชาติพื้นฐานของมนุษย์เนื้อเยื่อสัตว์บรรจุเกลือปริมาณมากกว่าเนื้อเยื่อพืช ดังนั้นอาหารของชนเผ่าเร่ร่อนที่ดำรงชีวิตในฝูงต้องการเกลือเพียงเล็กน้อย หรือไม่ต้องการเกลือเลย ขณะอาหารประเภทซีเรียลจำเป็นต้องเพิ่มเกลือ เกลือเป็นหนึ่งในเครื่องปรุงรสที่เก่าแก่ที่สุดและหาได้ง่ายที่สุด และการดองเค็มก็เป็นวิธีการถนอมอาหารที่สำคัญวิธีหนึ่ง
หลักฐานการทำเกลือยุคแรกที่สุดย้อนไปถึง 6,000 ปีก่อนคริสต์ศักราช เมื่อคนที่อาศัยในประเทศโรมาเนียต้มน้ำเพื่อสกัดเกลือการทำนาเกลือในจีนก็เกิดขึ้นในเวลาไล่เลี่ยกัน เกลือถูกชาวฮีบรู กรีก โรมัน ไบแซนไทน์ ฮิไทต์ และอียิปต์ ตีราคาสูง เกลือกลายเป็นวัตถุสำคัญและขนส่งทางเรือผ่านทะเลเมดิเตอร์เรเนียน ผ่านทางทางเกลือที่สร้างขึ้นเฉพาะ และผ่านทะเลทรายซาฮาราในคาราวานอูฐ ความขาดแคลนและความต้องการเกลือทั่วโลกนำไปสู่สงครามชิงเกลือ และใช้เกลือเพื่อเพิ่มภาษีเงินได้ เกลือยังถูกใช้ในพิธีทางศาสนา และวัฒนธรรมต่าง ๆ ด้วย
เกลือผลิตจากเหมืองเกลือ หรือจากการระเหยน้ำทะเล หรือน้ำซับที่อุดมไปด้วยแร่ธาตุในบ่อตื้น ผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรมหลักของเกลือคือโซดาไฟและคลอรีนและใช้ในกระบวนการทางอุตสาหกรรมและในการผลิตโพลีไวนิลคลอไรด์พลาสติกเยื่อกระดาษและผลิตภัณฑ์อื่น ๆ จากการผลิตเกลือปริมาณสองล้านตันต่อปี มีเพียง 6% ที่ให้มนุษย์บริโภค ส่วนอื่น ๆ ใช้ในการปรับสภาวะของน้ำ กำจัดน้ำแข็งบนถนน และใช้ในการเกษตร เกลือที่กินได้มีขายในหลายรูปแบบ เช่นเกลือสมุทรและเกลือโต๊ะปกติจะบรรจุสารป้องกันการรวมตัวเป็นก้อน และอาจเสริมไอโอดีนเพื่อป้องกันภาวะพร่องไอโอดีนนอกจากจะใช้ปรุงอาหารและวางบนโต๊ะแล้ว เกลือยังพบได้ในอาหารแปรรูปจำนวนมาก อาหารที่มีโซเดียมมากเกินไปทำให้ความดันโลหิตสูงและอาจเพิ่มความเสี่ยงของกล้ามเนื้อหัวใจตายเหตุขาดเลือดและโรคหลอดเลือดสมององค์การอนามัยโลกแนะนำว่าผู้ใหญ่ควรบริโภคโซเดียมน้อยกว่า 2,000 มิลลิกรัม หรือเทียบเท่ากับเกลือ 5 กรัมต่อวัน
ตลอดประวัติศาสตร์ การมีเกลือถือเป็นปัจจัยสำคัญต่ออารยธรรม เมืองแรกในยุโรปซึ่งเชื่อกันว่าเป็นเหมืองเกลือที่ให้เกลือแก่ภูมิภาคที่ปัจจุบันรู้จักกันในชื่อคาบสมุทรบอลข่านมาตั้งแต่ 5400 ปีก่อนคริสตกาล คือเมืองโซลนิตซาตาในประเทศบัลแกเรียเกลือเป็นสารกันเสียที่รู้จักกันดีที่สุดสำหรับอาหาร โดยเฉพาะเนื้อสัตว์ มานานนับพันปี มีการค้นพบแหล่งผลิตเกลือที่เก่าแก่มากที่แหล่งโบราณคดีโปอานา สลาติเน (Poiana Slatinei) ซึ่งตั้งอยู่ข้างบ่อน้ำเกลือในลุนคามณฑลเนียมต์ประเทศโรมาเนียหลักฐานชี้ให้เห็นว่าผู้คนในวัฒนธรรมยุคหินใหม่พรีคูคูเตนีใช้วิธีการต้มแยกเกลือออกจากน้ำเกลือด้วยกระบวนการบริเกอทาจ(briquetage) ตั้งแต่ราว 6050 ปีก่อนคริสตกาล เกลือที่สกัดได้จากกระบวนการนี้อาจสัมพันธ์โดยตรงกับการเพิ่มขึ้นของประชากรในสังคมดังกล่าวหลังจากเริ่มการผลิต  การเก็บเกี่ยวเกลือจากผิวหน้าของทะเลสาบเซียฉีใกล้เมืองยฺวิ่นเฉิงในมณฑลชานซีประเทศจีนมีหลักฐานยืนยันว่ามีการทำมาตั้งแต่ 6000 ปีก่อนคริสตกาล ทำให้เป็นหนึ่งในแหล่งผลิตเกลือที่เก่าแก่ที่สุดที่มีหลักฐานยืนยันได้
เนื้อเยื่อของสัตว์ เช่น เนื้อสัตว์ เลือด และนม มีปริมาณเกลือมากกว่าเนื้อเยื่อของพืชชนร่อนเร่ที่ดำรงชีวิตด้วยการเลี้ยงสัตว์มักไม่ต้องเติมเกลือลงในอาหารของตนในขณะที่ชาวเกษตรกรซึ่งบริโภคธัญพืชและพืชผักเป็นหลัก จำเป็นต้องเสริมอาหารของพวกเขาด้วยเกลือ เมื่ออารยธรรมขยายตัว เกลือกลายเป็นหนึ่งในสินค้าสำคัญที่มีการซื้อขายทั่วโลก มันมีค่าสูงสำหรับชาวฮีบรูโบราณ ชาวกรีก ชาวโรมัน ชาวไบแซนไทน์ ชาวฮิตไทต์ และชนกลุ่มอื่นในยุคโบราณ ในตะวันออกกลาง เกลือถูกใช้ในพิธีกรรมเพื่อเป็นสัญลักษณ์ของข้อตกลง และชาวฮีบรูโบราณได้ทำ "พันธสัญญาแห่งเกลือ" (covenant of salt) กับพระเจ้า โดยโปรยเกลือลงบนเครื่องบูชาเพื่อแสดงความไว้วางใจในพระองค์ในช่วงสงคราม มีธรรมเนียมโบราณที่เรียกว่า "การโปรยเกลือ" (salting the earth) ซึ่งหมายถึงการโรยเกลือลงบนพื้นที่ของเมืองที่พ่ายแพ้ เพื่อเป็นสัญลักษณ์ของการป้องกันไม่ให้พืชเติบโตพระคัมภีร์เล่าเรื่องกษัตริย์อาบีเมเลคซึ่งได้รับบัญชาจากพระเจ้าให้ทำเช่นนี้ที่เมืองเชเคมนอกจากนี้ ยังมีตำนานเกี่ยวกับแม่ทัพโรมันสคิปิโอ ไอมิเลียนัส แอฟริกานัสที่ถูกกล่าวว่าทำการไถและโปรยเกลือในเมืองคาร์เธจหลังจากพิชิตได้ในสงครามพิวนิกครั้งที่สาม(146 ปีก่อนคริสตกาล)อย่างไรก็ตาม เรื่องนี้ปัจจุบันถือว่าเป็นเพียงเรื่องแต่ง
เกลืออาจถูกใช้เป็นสื่อกลางในการแลกเปลี่ยนสินค้าในยุคหินใหม่ โดยเกี่ยวข้องกับการค้าหินออบซิเดียนในอานาโตเลียในอียิปต์โบราณเกลือเป็นหนึ่งในเครื่องสังเวยที่ถูกพบในสุสานตั้งแต่ช่วงสหัสวรรษที่สามก่อนคริสตกาล เช่นเดียวกับนกและปลาที่ผ่านการถนอมด้วยเกลือประมาณ 2800 ปีก่อนคริสตกาล ชาวอียิปต์เริ่มส่งออกปลาเค็มไปยังชาวฟินีเชียนเพื่อแลกกับไม้ซีดาร์จากเลบานอนแก้ว และสีย้อมไทเรียนเพอร์เพิลชาวฟินีเชียนนำปลาเค็มจากอียิปต์และเกลือจากแอฟริกาเหนือไปค้าขายทั่วอาณาจักรการค้าของพวกเขาในแถบทะเลเมดิเตอร์เรเนียนเฮอรอโดทัสได้บรรยายถึงเส้นทางการค้าเกลือข้ามลิเบียตั้งแต่ศตวรรษที่ 5 ก่อนคริสตกาล ในยุคแรกของจักรวรรดิโรมัน มีการสร้างถนนเพื่อใช้ขนส่งเกลือจากท่าเรือที่เมืองออสเทียไปยังกรุงโรม
ในแอฟริกา เกลือเคยถูกใช้เป็นสกุลเงินทางตอนใต้ของทะเลทรายซาฮารา และในอาบิสซิเนีย (ปัจจุบันคือเอธิโอเปีย)มีการใช้แผ่นหินเกลือเป็นเหรียญเงินชาวทัวเร็กมีเส้นทางการค้าเกลือข้ามทะเลทรายซาฮารามาตั้งแต่โบราณ โดยใช้ขบวนคาราวาน "อาซาไล" (Azalai) ขนส่งเกลือ แม้ว่าปัจจุบันการค้าส่วนใหญ่จะดำเนินการโดยรถบรรทุก แต่ขบวนคาราวานยังคงเดินทางจากทางตอนใต้ของไนเจอร์ไปยังเมืองบิลมาอูฐแต่ละตัวจะบรรทุกหญ้าแห้งและสินค้าอื่นไปทางเหนือ และขากลับจะบรรทุกเสาเกลือและอินทผลัมในกาบอง ก่อนการมาถึงของชาวยุโรป ชาวชายฝั่งเคยทำการค้ากับชนพื้นเมืองในแผ่นดินโดยใช้เกลือทะเลเป็นสื่อกลาง อย่างไรก็ตาม เมื่อชาวยุโรปนำเกลือบรรจุถุงเข้ามาค้าขาย แหล่งรายได้ของชาวพื้นเมืองชายฝั่งก็ลดลง จนถึงช่วงปลายทศวรรษที่ 1950 เกลือทะเลยังคงเป็นสกุลเงินที่ได้รับความนิยมมากที่สุดในประเทศทางตอนกลาง
ซัลทซ์บวร์ค,ฮัลชตัทและฮัลไลน์ตั้งอยู่ใกล้กันภายในระยะ 17 กิโลเมตร ริมแม่น้ำซาลซ์ซัค ทางตอนกลางของออสเตรีย ซึ่งเป็นพื้นที่ที่มีแหล่งเกลือขนาดใหญ่ ชื่อแม่น้ำซาลซ์ซัค(Salzach) มีความหมายว่า “แม่น้ำเกลือ” ในขณะที่ชื่อเมืองซัลทซ์บวร์ค (Salzburg) หมายถึง “ปราสาทเกลือ” โดยทั้งสองชื่อมาจากคำว่า “Salz” ในภาษาเยอรมันซึ่งแปลว่าเกลือ ฮัลชตัทเป็นสถานที่ตั้งของเหมืองเกลือแห่งแรกของโลกเมืองนี้ยังเป็นที่มาของชื่อวัฒนธรรมฮัลชตัทซึ่งเริ่มทำเหมืองเกลือในบริเวณนี้ตั้งแต่ประมาณ 800 ปีก่อนคริสตกาล ประมาณ 400 ปีก่อนคริสตกาล ชาวเมืองที่เคยใช้อีเต้อและพลั่วเริ่มหันมาใช้วิธีต้มเกลือแบบเปิดกระทะ ในช่วงสหัสวรรษแรกก่อนคริสตกาล ชุมชนเซลติกเติบโตมั่งคั่งจากการค้าเกลือและเนื้อสัตว์หมักเกลือกับกรีกและโรมันโบราณโดยแลกเปลี่ยนกับไวน์และสินค้าฟุ่มเฟือยอื่น ๆ
คำว่าsalaryมีรากศัพท์มาจากคำในภาษาละตินที่หมายถึง เกลือ อย่างไรก็ตาม สาเหตุที่แท้จริงของเรื่องนี้ยังไม่เป็นที่แน่ชัด และคำกล่าวที่แพร่หลายในปัจจุบันว่ากองทัพโรมันเคยได้รับค่าจ้างเป็นเกลือนั้นไม่มีหลักฐานยืนยันนอกจากนี้ คำว่าsaladมีความหมายตามตัวอักษรว่า "ผ่านการใส่เกลือ" ซึ่งมาจากธรรมเนียมโบราณของชาวโรมันที่ใช้เกลือปรุงรสผักใบเขียว
สงครามหลายครั้งเคยเกิดขึ้นเพราะเกลือเวนิสเคยทำสงครามกับเจโนวาเพื่อแย่งชิงการควบคุมการค้าเกลือ และเกลือยังมีบทบาทในสงครามปฏิวัติอเมริกาเมืองที่ตั้งอยู่บนเส้นทางการค้าแผ่นดินใหญ่ร่ำรวยจากการเก็บภาษีศุลกากรและเมืองอย่างลิเวอร์พูลก็เจริญรุ่งเรืองจากการส่งออกเกลือที่สกัดจากเหมืองเกลือในเชชเชอร์รัฐบาลหลายแห่งเคยกำหนดภาษีเกลือในช่วงเวลาต่าง ๆ มีการกล่าวกันว่าการเดินทางของคริสโตเฟอร์ โคลัมบัสได้รับเงินทุนสนับสนุนจากรายได้จากการผลิตเกลือทางตอนใต้ของสเปน ภาษีเกลือที่กดขี่ประชาชนในฝรั่งเศสเป็นหนึ่งในสาเหตุของการปฏิวัติฝรั่งเศสแม้ว่าภาษีนี้จะถูกยกเลิกไป แต่ต่อมานโปเลียนก็ได้นำกลับมาใช้ใหม่เพื่อเป็นทุนในการทำสงครามต่างประเทศและภาษีนี้ถูกยกเลิกอย่างถาวรในปี 1946ในปี 1930มหาตมา คานธีได้นำผู้ประท้วง 100,000 คนในการเดินขบวน "ดานดีมาร์ช" (Dandi March) หรือ "สัตยาเคราะห์เกลือ" (Salt Satyagraha) พวกเขาทำเกลือของตนเองจากน้ำทะเลเพื่อแสดงการต่อต้านภาษีเกลือของเจ้าอาณานิคมอังกฤษการกระทำนี้เป็นแรงบันดาลใจให้ชาวอินเดียจำนวนมากและเปลี่ยนขบวนการเอกราชอินเดียให้กลายเป็นการต่อสู้ในระดับชาติ
เกลือประกอบด้วยโซเดียมคลอไรด์(NaCl) เป็นหลักเกลือทะเลและเกลือจากเหมืองอาจมีจุลธาตุปะปนอยู่ เกลือที่ได้จากเหมืองมักถูกนำไปผ่านกระบวนการทำให้บริสุทธิ์ ผลึกเกลือมีลักษณะโปร่งแสงและเป็นรูปทรงลูกบาศก์ ปกติจะปรากฏเป็นสีขาว แต่บางครั้งอาจมีสีฟ้าหรือม่วงเนื่องจากสิ่งเจือปน เมื่อเกลือละลายในน้ำ โมเลกุลของมันจะแตกตัวเป็นไอออน  Naและ Clโดยมีค่าการละลายอยู่ที่ 359 กรัมต่อลิตรในสารละลายเย็น เกลือจะตกผลึกในรูปแบบไดไฮเดรต(NaCl·2H2O) สารละลายของโซเดียมคลอไรด์มีคุณสมบัติแตกต่างจากน้ำบริสุทธิ์อย่างมากจุดเยือกแข็งของสารละลายที่มีเกลือ 23.31% โดยน้ำหนักจะอยู่ที่ −21.12 °C (-6.02 °F)จุดเดือดของสารละลายอิ่มตัวของเกลืออยู่ที่ประมาณ 108.7 °C (227.7 °F)