davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
भालू

भालूयारीछ(Bear), जिसकावैज्ञानिक नामअरसिडाए(Ursidae) है,स्तनधारीप्राणियोंकेमांसाहारी गणका एकजीववैज्ञानिक कुलहै। हालाँकि इसकी सिर्फ आठ ज्ञातजातियाँहैं, इसका निवास पूरी दुनिया में बहुत ही विस्तृत है। यहएशिया,यूरोप,उत्तर अमेरिकाऔरदक्षिण अमेरिकाकेमहाद्वीपोंमें पाया जाता है। देखने में, सभी भालुओं के आम लक्षणों में बड़ा शरीर, मोटीटाँगेवबाज़ू, लम्बाबुक्क(नाक), पूरे बदन पर घनेबालऔरपाँवमें सख़्तनाख़ूनशामिल हैं।ध्रुवीय भालू(पोलर बेयर) अधिकतर मांस-मछलीही खाता है और बड़ा पांडा (जायंट पांडा) सिर्फ़बांसके पत्ते-टहनियाँ खाता है, लेकिन भालुओं की अन्य छह जातियाँसर्वाहारीहोती हैं और मांस औरवनस्पतिदोनों खाती हैं।
भालू झुण्ड के बजाय अकेला रहना पसंद करते हैं। केवल बच्चे जनने के लिए नर और मादा साथ करते हैं और फिर अलग हो जाते हैं। बच्चों के पैदा होने के बाद, ये छोटे भालू कुछ समय के लिए अपनी माँ का साथ रखते हैं। भालू ज़्यादातर दिन के समय ही सक्रिय होते हैं, हालाँकि कभी-कभी रात को भी घूमते हुए या खाना ढूंढते हुए पाए जा सकते हैं। इनकी सूंघने की शक्ति बहुत तीव्र होती है। देखने में भारी-भरकम लगने के बावजूद भालू तेज़ी से दौड़ सकते हैं और इनमें पेड़ों पर चढ़ने और पानी में तैरने की भी अच्छी क्षमता होती है। ये अक्सर ग़ुफ़ाओं या ज़मीन में बड़े गड्ढों में अपना घर बनाते हैं। भालू की कुछ जातियाँशीतनिष्क्रियता(सर्दियों के मौसम को सो कर गुज़ारना) प्रदर्शित करती हैं।
संस्कृतमें भालू को "ऋक्ष" कहते हैं, जिस से "रीछ" शब्द उत्पन्न हुआ है।अंग्रेज़ीमें भालू को "बेयर" (bear) कहते हैं।फ़ारसीमें भालू के लिए "ख़ुर्स" (خرس‎) शब्द है, जिसमें'ख़' का उच्चारणध्यान देने योग्य है।यूनानीमें इसके लिए "आर्क्तोस" (ἄρκτος) शब्द है औरलातिनीमें "उर्सुस" (ursus)। ध्यान दीजिये किरीछ, ऋक्ष, ख़ुर्स, आर्क्तोस और उर्सुस सभीआदिम-हिन्द-यूरोपीय भाषाके "ह्ऋत्कोस" (h₂ŕ̥tḱos) शब्द से उत्पन्न हुए मिलते-जुलतेसजातीय शब्दहैं।
गुरुराज देशपांडे

गुरुराज देशपांडेऊर्फदेश देशपांडे(जन्मदिनांक अज्ञात;हुबळी,कर्नाटक- हयात) हेभारतीय-अमेरिकनउद्योजक आहेत. इ.स. १९९८ साली स्थापलेल्यासायकामोर नेटवर्क्सनावाच्या इंटरनेट कंपनीचा वमॅसेच्युसेट्स इन्स्टिट्यूट ऑफ टेक्नॉलॉजीया तंत्रशिक्षण संस्थेच्यादेशपांडे सेंटर फॉर टेक्नॉलॉजिकल इनोव्हेशनया केंद्राचे सहसंस्थापक आहेत. शाळेत मधल्या वेळचे स्वच्छ व पौष्टिक खाणे/आहार मुलांना मिळण्यासाठी इ.स.२००० मध्ये सुरू करण्यात आलेल्याअक्षय पात्र फाउंडेशनच्यास्थापनेत त्यांचा मोलाचा सहभाग आहे.
अगस्ता

अगस्ता(किंवा हदगा) (शास्त्रीय नाव:Sesbania Grandiflora,सेस्बानिया ग्रॅंडिफ्लोरा) हादक्षिण आशियावआग्नेय आशियातआढळणारा वृक्ष आहे.
इतर नावे :
ही झाडे सुमारे ८ ते १० मीटर उंच असतात. या झाडास पिवळट पांढऱ्या वा लालसर रंगाची फुले येतात त्यावरून हदग्याच्या दोन उपजाती होतात.. पानेआवळ्याप्रमाणेअसतात. हे झाड नाजुक असते व याचे ३ ते ५ वर्षापेक्षा जास्त आयुष्मान असत नाही. यासकोकणातहदगा म्हणतात.
फुले-साधारणतः फेब्रुवारीत.
आत्महत्या

आत्महत्याम्हणजे सहेतुकपणे स्वतःच स्वतःचे आयुष्य संपविण्याचे कृत्य होय. पुष्कळदा आत्यंतिकनैराश्यामुळेकिंवा मनात उद्भवलेल्या मानसिक विकारांमुळे (उदा.: वैफल्य,छिन्नमनस्कता,अनैच्छिक ब्रम्हचर्य,मद्यपाश, नशेच्या पदार्थांचा अंमल इत्यादी) व्यक्ती आत्महत्येस प्रवृत्त होते. तणाव, दुर्दैवाने वाट्याला आलेली आर्थिक संकटे, वैयक्तिक नातेसंबंधांतील गुंते यांचाही यात वाटा असू शकतो. आत्महत्या करू पाहणाऱ्या व्यक्ती गळफास लावून घेणे, नस कापणे, विषारी पदार्थ खाणे, उंचावरून उडी मारणे असे विभिन्न मार्ग चोखाळत असल्याचे आढळते.
जगभरात दर वर्षी सुमारेदहा लाखमाणसे आत्महत्या करतात.जागतिक आरोग्य संघटनेच्याअंदाजानुसार मानवी मृत्यूच्या कारणांच्या क्रमवारीत आत्महत्या तेराव्या क्रमांकावरचे कारण आहे.
ज्या वेळी एखाद्या व्यक्तीला त्याचे जीवन निरर्थक व नीरस वाटते तेव्हा नैसर्गिकरित्या त्याच्या मनामध्ये आत्महत्येचे विचार येतात. अशा वेळी जर त्याला योग्य असे मानसिक पाठबळ मिळाले नाही तर तो स्वतःला संपवायचा प्रयत्न करतो.महाराष्ट्रातीलविदर्भ या क्षेत्रातील कितीतरी शेतकऱ्यानी नापिकी आणि सावकारी कर्जापायी आत्महत्या केली आहे. तसेच विद्यार्थी परीक्षेत अपयश आले म्हणून आत्महत्या करतात.
द रेनट्री हॉटेल अण्णा सलाई

द रेनट्री हॉटेल हे पंचतारांकित हॉटेलभारतातल्यातामिळनाडू राज्यातील चेन्नई शहरात ६३६, अण्णा सलाई, तेयनांपेट येथे आहे.
हे द रेनट्री हॉटेल २७ जुलै २०१० रोजी चालू झाले. ऑगस्ट २०१३ मध्ये समिट हॉटेल्स आणि रिझॉर्ट्‍समध्ये हे हॉटेल सामील झाले. मुख्यत्वे एशिया पॅसिफिक पोर्टफोलियोप्रमाणे हे हॉटेल संघ-ब्रँड वापरतो.
या रेनट्री हॉटेलाचा बांधकामाचा खर्च २०० कोटी रुपये आहे. हे कीब्रोस हॉटेल्स यांच्या मालकीचे आहे. ही इमारत १६ मजल्याची व १७० फूट (५२मी.) उंच आहे. या इमारतीचे वास्तुशिल्पकार उफासणी डिझाईन सेल्स असून विकासक सी. सुब्बा रेड्डी आहेत. या हॉटेलच्या खोल्यांतील व इतर अंतर्गत सजावट मलेशियाचे झेलर आणि लीम यांनी केलेला आहे. या हॉटेलमध्ये २३० खोल्या आहेत त्यांपैकी १५५ उच्चतम श्रेणीच्या (deluxe), ८ भारी दराच्या (premium), ५१ संघ खोल्या (club), ५ स्टुडिओ खोल्या, १२ अधिकारी स्वीट्स (executive) व एक अध्यक्षीय स्वीट आहे.रेनट्री हॉटेलात ५ उपाहरगृहे आहेत त्यांत  (multi-cuisine), दक्षिण भारतीय आणि अन्यप्रकारचे रुचकर खाद्ये मिळण्याची व्यवस्था आहे. मॉडेरा हा, आरामदायी कोचावर पहुडण्याचा बार, उत्तरीभारतीय आहार, गच्चीवरील उपहारगृह आणि आणखे एक भव्य बारची व्यवस्था आहे. येथे ३ मेजवानी हॉल आहेत. रेनट्री हॉटेलात १२००० चौ.फूट क्षेत्रफळाची ३ सभागृहे आहेत. हॉटेलच्या गच्चीवर पाण्याचा हौद, व्यायाम क्लब, आणि स्पा आहेत. २०० वाहनांची पार्किंग व्यवस्था आहे.
हे हॉटेल सचिव सेवा, प्रवाशी मदतनीस, टपाल व पार्सल सेवा, फिटनेस केंद्र, विनंतीनुसार पाळणाघर या सुविधा पुरविते.
या हॉटेलचे स्वयंपाक घरातून विविध प्रकारचे देशी, विदेशी, स्थानिक, पदार्थ स्वादिष्ट, रुचकर मिळतात. अप नॉर्थ उपहारगृहात खास करून फक्त पंजाबी खाणे मिळते.. 
हेड ऑफ मद्रास मध्येतमिळनाडू,कर्नाटक,गोवा, या राज्यातील खाणे असते. पण परिस्थितीनुसार विशिष्ट प्रकारच्या कोस्टल आहाराचाही समावेश असतो. 
मॉडेरामध्ये सकाळी मिळणारी देशी व आंतरराष्ट्रीय लिकर तुमची तहान भागविते.
सर्व खोल्यातून दूरध्वनी, इस्त्री, रेफ्रिजरेटर, एलेव्हेटर, वातानुकूलित यंत्र, वायफाय, इंटरनेट, या सुविधा आहेत.
बाहेरील सेवेत २४ तास स्वागत कक्ष, पाळणा घर, धोबी, चलन बदलणे, पार्किंग, प्रवाशी कक्ष, हमाल, भाडोत्री वाहने, ब्यूटी सलून, निरोप केंद्र, पोहण्याचा तलाव, खरेदी, सभा व्यवस्था, व्यवसाय केंद्र, ई.सेवा मिळतात.
अक्षय पात्र फाउंडेशन

अक्षय पात्र फाउंडेशनही १२ लाख विद्यार्थ्याना मोफत शाळेत मधल्या वेळचे खाणे/आहार हा प्रकल्प राबवणरी जगातील सर्वात मोठी सामाजिक संस्था आहे.
गुरुराज देशपांडेहे १९७१-७२ मधेकर्नाटकातूनअमेरिकेत गेले व ९० च्या दशकात नवीन कंपन्या काढल्या. सिकॅमोर नेटवर्क्स मुळे त्यांचे खूपच नाव झाले . पुढे प्रथितयश आणि पैसा यामुळे त्यांनी स्वतः नवीन उद्योग सुरू करण्या ऐवजी नवीन उमद्यांना तयार करायला सुरुवात केली. त्याच सुमारास त्यांनमॅसॅच्यूसेटस ईन्स्टीट्यूट ऑफ टेक्नॉलॉजीच्याव्यवस्थापन मंडळात नेमले गेले. तेथे त्यांनी उद्यमशीलता वाढवण्यासाठी म्हणून मोठी देणगी देऊन देशपांडे रिसर्च सेंटर स्थापले. पुढे सामाजिक उद्यमशीलतेबद्द्ल जसजसे समजू लागले तसे त्यांना वाटले की भारतात या संदर्भात काहीतरी केले पाहीजे. म्हणून देशपांडे फाउंडेशनमार्फत त्यांच्याहुबळीया गावापाशीएक भाग नक्की करून तेथे सामाजिक उद्यमशीलतेने चालू केलेल्या स्वयंसेवी संस्था तयार करण्याला, त्यांना "टेस्ट बेड" (अथवा सॅंडबॉक्स) आणि अनुदान दिले. फक्त फरक असा की या संस्थांनी विना नफा तत्त्वावर असले तरी एखाद्या "प्रोफेशनल बिझिनेस" प्रमाणे स्वतःचे काम चालवायचे - त्यातून पैसा, उद्योग, काहीतरी खूप समाजोपयोगी असे कमाल/किमान यश मिळवायचेच. त्यातूनच अक्षयपात्र  फाउंडेशनची स्थापना इ.स.२००० मध्ये झाली.
शाळेत मधल्या वेळचे खाणे/आहार मुलांना फुकट मिळाला पाहीजे अशी सरकारी योजना भारतात आहे. पण सरकारला ते करणे जमत नव्हते.अक्षयपात्र या संस्थेने तो भाग सहजसाध्य केला पण व्यवस्थापन तयार करून. त्यातून आज जवळ १२ लाख मुलांना जेवण मिळण्याची सोय झाली आणि हा प्रकल्प आणि त्याचे धंद्याचे गणित हे यशस्वी ठरल्यामुळे तो इतरत्र पण राबवला जाण्याचे प्रयत्न चालू झाले आहेत. युएस काँग्रेसला ह्या प्रकल्पाची माहिती समजल्याने त्यांनी काही प्रतिनिधी ते पहायला पाठवले होते.
अक्षय पात्र फाउंडेशन १६ गावात  मधल्या वेळचे खाणे/आहार मुलांना पुरवते.
धनचिडी

जवळजवळ संपूर्ण भारतभर आढळणाराधनचिडी,धनेश किंवाराखी शिंगचोचाहा २४ इंच आकारमानाचा पक्षी आहे. म्हणजे याचा आकार साधारणपणे घरीएवढा असतो. याचा मुख्य रंग राखाडी असून चोच काळ्या-पांढऱ्या रंगाची बाकदार असते. नराची शेपटी मादीच्या शेपटीपेक्षा जास्त लांब असते. सर्व वेळ झाडावरच घालवणारा हा पक्षीवड,पिंपळअशा वृक्षांवर राहणे आणि त्या झाडांची फळे खाणे, मोठे किडे,पाली,सरडे,उंदीर, क्वचित प्रसंगी लहान पक्षी खाणे पसंत करतो. हा पक्षी उडत जातांना पंखांचा मोठा आवाज होत असल्याने चटकन लक्ष वेधून घेतो.
धनचिडीचा अंडी देण्याचा काळ साधारणपणे मार्च ते जून महिने असा असून तिचे घरटे झाडाच्या ढोलीत असते. घरटी मोठ्या झाडांच्या ढोलीत बांधली जातात. मादी ढोलीत बसल्यावर नर आणि मादी फक्त थोडी फट ठेवून ती ढोली आपल्या विष्टेने बंद करून घेतात. या घरट्यात मादी एकावेळी २ ते ३ अंडी देते. नर घरट्याबाहेर राहून ढोलीतील मादीला अन्न खाऊ घालतो. मादी ढोलीत राहून अंडी उबविण्याचे काम करते. अंड्यातून पिले बाहेर आल्यावर मादी आपल्या घरट्याचे आवरण फोडून बाहेर येते. नर आणि मादी पुन्हा ती ढोली पूर्वीसारखीच बंद करून घेतात आणि आतील पिलांची पूर्ण वाढ होईपर्यंत दोघेही पिलांना अन्न खाऊ घालतात. पूर्ण वाढ झाल्यानंतर पिले आपले घरटे फोडून बाहेरच्या जगात येतात.
धनचिडीच्या चोचीवर  शिंगासारखे जाड आवरण असल्याने तिला शिंगचोचा असेही म्हणतात, इंग्रजीत या पक्षाला इंडियन ग्रे हॉर्नबिल असे म्हणतात (शा : Tockus birostris).
सेवाशुल्क

ग्राहकाला सेवा प्रदान करण्याबद्दल आकारल्या जाणाऱ्या रकमेला सेवाशुल्क (इंग्लिशService Charge) असे म्हणतात.
सेवा शुल्क ही पुरातन काळापासून चालत आलेली प्रथा आहे . जुन्या काळात राजाचे सरदार  सैनिक  घोडे  पुरवठा करायचे त्या बदल्यात राजा त्यांना  किंवा गावांचा महसूल गोळा करण्याचा अधिकार द्यायचा.
सेवा प्रदान करणारे व्यवसाय उदा. बँक, हॉटेल, व्यावसायिक सेवा देणारे तज्ञ जसे की डॉक्टर, सनदी लेखापाल इत्यादी ग्राहकाकडून सेवा शुल्क वसूल करतात. सेवा शुल्क कसे आणि किती आकारायचे  याबद्दल काही निर्देश नाहीत. प्रत्येक उद्योग आपल्याला  योग्य वाटेल त्या प्रकारे व प्रतिस्पर्ध्याशी स्पर्धा  प्रकारे सेवा शुल्क ठरवतो .
सेवा शुल्क हे एक ठराविक रक्कम  किंवा दिलेल्या सेवेच्या काही प्रमाणात वसूल  जाते.
विविध उद्योगात वेगवेगळ्या कारणासाठी शुल्क आकारले जाते
१)हॉटेल उद्योग- ग्राहकांना खाणे पुरवणे आणि त्यासाठी काही दराने  घेणे या व्यतिरिक्त प्रत्येक हॉटेल ग्राहकाला थंडगार पाणी देणे, हॉटेलमध्ये वातानुकूलन यंत्रणा बसवणे, वाढपी आणि इतर कर्मचारी ठेवून हॉटेल मध्ये जेवणे हा एक चांगला अनुभव बनवण्यासाठी खर्च करते. या बदल्यात ग्राहकाला सेवा शुल्क द्यावे लागते. भारतात हा मुद्दा अजूनही वादग्रस्त आहे कारण भारत सरकारने एप्रिल २०१७ मध्ये जारी  केलेल्या निर्देशानुसार हॉटेल मधील सेवा शुल्क देणे हे ग्राहकाच्या मर्जीवर अवलंबून आहे.. परंतु हॉटेल व्यावसायिकांच्या संघटनेनुसार हे निर्देश म्हणजे कायदा नव्हे. हॉटेलमध्ये बिल रकमेच्या काही टक्के रक्कम सेवा शुल्क म्हणून आकारली जाते .
२)अंगडिया  सेवा- पत्रे किंवा वस्तूची  एकीकडून दुसरीकडे ने आण करण्याबरोबरच अंगडिया लोक ग्राहकाच्या सोयीप्रमाणे आणि सोयीस्कर वेळी वस्तू पोहोचवतात त्या बदल्यात वस्तूचे वजन किंवा संख्या याच्या प्रमाणात शुल्क वसूल केले जाते .
३)दूरध्वनी तसेच ब्रॉडबँड सेवा- या सेवा पुरवण्यासाठी दिलेली उपकरणे तसेच या सेवा देण्यासाठी उभारलेले मूलभूत सुविधांचे जाळे या बद्दल सेवा शुल्क,ऍक्टिव्हेशन शुल्क या नावाने शुल्क वसुली केली जाते.
४)चित्रपटगृह- महाजालावरून चित्रपटाची तिकिटे विकत घेणे तसेच क्रेडिट कार्ड वापरून तिकिटाचे पैसे देणे या सेवांसाठी तिकीट दरापेक्षा काही अधिक रक्कम सेवा शुल्क म्हणून वसूल केली जाते.
५)बँक- बँकेत वसूल केले जाणारे सेवा शुल्क खालील प्रकारे असते
पाचू कवडा

पाचू कवडा हा आकाराने साधारणपणे २७ सें. मी. आकाराचा पक्षी आहे. हा पक्षी पाठीकडून तपकिरी-गुलाबी रंगाचा त्यावर पाचू सारखी चमकदार झाक असलेला आहे. याची शेपूट गडद तपकिरी रंगाची असून याच्या डोक्यावर पांढरा-राखाडी रंग असतो. पाचू कवडा उडतांना याच्या पंखाखालचा तांबूस रंग दिसतो. नराच्या डोक्यावर आणि खांद्यावर पांढरा पट्टा असतो. हा फरक सोडून नर-मादी दिसायला सारखेच असतात. हे एकट्याने किंवा लहान थव्याने राहणे पसंत करतात.
भारतातहिमालयाच्यापायथ्यापासूनआसामपर्यंत,निलगिरीपर्वत रांगांसह पश्चिम घाट, मध्य भारतातविदर्भ,मध्यप्रदेश,छत्तीसगढ, आणिअंदमान आणि निकोबारयेथील सदाहरित जंगले, पानगळीची जंगले, बांबूची जंगले येथे पाचू कवडा राहतो तसेचबांगलादेश,श्रीलंका,इंडोनेशिया,म्यानमार,ऑस्ट्रेलियाया देशातही याचे वास्तव्य आहे. श्रीलंका येथील Chalcophaps robinsoni ही उपजात रंगाने आणि आकाराने थोडी वेगळी आहे.
विविध बिया, विशेषतः जमिनीवर पडलेल्या बिया खाणे या पक्ष्यांना आवडते.
जानेवारी ते एप्रिल-मे हा काळ या पक्ष्यांचा प्रजननाचा काळ आहे. यांचे घरटेबांबूकिंवा इतर झाडात, जमिनीपासून ४ ते ५ मी. उंचीवर काटक्या वापरून बनविलेले असते. मादी एकावेळी २ ते ३ फिकट पिवळसर पांढऱ्या रंगाची अंडी देते. नर-मादी मिळून अंडी उबविण्यापासून पिलांचे संगोपन पर्यंतची सर्व कामे करतात.
पाचू कवडा हातमिळनाडूराज्याचा राज्य पक्षी आहे.
भारतातील राजमान्य पक्षी
अघाडा

अघाडाकिंवा आघाडा हा भारतीय भाषांमधून या वेगवेगळ्या नावांनी ओळखला जातो. अपांग, आंधीझाडा, ऊंगा, औंगा, चिचडी, चिचरा, चिरचिरा, लटजीरा, लत्‌जिरा, उत्तरेणी, कंटरिका, खारमंजिरी, मरकटी, वासिरा, वगैरे. अपामार्ग हे नाव हिंदीत जास्त वापरात आहे.
आघाडा ही वनस्पती पावसाळ्यात उगवते आणि अगदी रस्त्याच्या कडेला सहजपणे उपलब्ध होते. हे झुडूप एक ते तीन फूट उंचीपर्यंत वाढते. त्याचे खोड ताठ असून, त्याला थोड्या परंतु लहान फांद्या फुटतात. पाने एक ते दोन इंच लांब व एक ते पाऊण इंच रुंद असतात. त्याला फिकट हिरव्या रंगाची पुष्कळ फुले येतात. फुलाचा दांडा सुरुवातीला आखूड असतो; परंतु तो वीस इंचांपर्यंत वाढू शकतो. फळांना लहान लहान काटे असल्यामुळे ते जनावरांच्या अंगाला चिकटतात व दूरवर पसरतात. त्यामुळे बहुतेक ठिकाणी ह्या वनस्पतीचा प्रसार होतो.
आघाड्यात पांढरा, लाल व पाणअघाडा असे तीन प्रकार आहेत. या वनस्पतीच्या पानांचामंगळागौरीच्यापूजेतील पत्रींमध्ये समावेश असतो. एकेकाळी पुण्यासारख्या शहरांत श्रावण महिन्यात रस्त्यावरून आघाडा, पत्री, फुले अशा आरोळ्या देत आदिवासी विक्रेत्या स्त्रिया हिंडत असत.
भारतातसर्वत्र
सर्वसाधारण- झाडाच्या काड्यादांतघासण्यासाठी म्हणून उपयोगी पडतात. नरक चतुर्दशीच्य दिवशी आघाड्याचे पान मस्तकाभोवती फिरवून मग अभ्यंगस्नान करतात.
आयुर्वेदानुसार-दांतदुखी, मस्तकरोग,कफ, रातांधळेपणा,कावीळ, पोटदुखी,खोकला, इत्यादी रोगांवर.  दात दुखत, हलत असतील तर आघाड्याच्या काड्यांचा व पानांचा रस दातांना चोळतात.पोटदुखीवर आघाड्याची चार-पाच पाने चावून खातात किंवा पानांचा रस काढून पितात.. पित्त झाल्यास आघाड्याचे बी रात्री ताकात भिजत घालून सकाळी ते वाटून रुग्णाला दिल्यास पित्त बाहेर पडते किंवा शमते. त्यानंतर तूपभात खाणे श्रेयस्कर असते.खोकला व कफ खूप झाला असेल, कफ बाहेर पडत नसेल, तोंडात चिकटून राहत असेल तर आघाड्याची झाडे मुळासकट उपटून ती जाळून त्याची केलेली थोडी थोडी मधात घालून त्याचे चाटण रुग्णाला देतात.. त्यामुळे कफ पातळ होऊन तो बाहेर पडतो व खोकलाही कमी होतो. खोकला झाल्यास आघाड्याचे चूर्ण व मिरी समभाग घेऊन मधातून चाटण देतात. खोकला व कफ यामुळे ताप आला असेल तर आघाड्याच्या पंचांगाचा काढा मधातून देतात.सर्दीमुळे खोकला, पडसे झाल्यास, नाक चोंदल्यास, नाकाची आग होत असल्यास, नाकाचे हाड वाढल्यास आघाड्याचे बी घेऊन त्यात सैंधव, मेंदीचा पाला व जाईचा पाला समभाग घालून वाटतात. त्यात त्याच्या अर्ध्या प्रमाणात तिळाचे तेल घालून ते निम्मे आटवतात. हे तेल दिवसातून दोन-तीन वेळा नाकात घातल्यास सर्दी आटोक्यात येते.
आघाड्यापासून बनणारी औषधे- अपामार्गक्षार : आघाड्याचा क्षार काढण्यासाठी आघाड्याची झाडे सावलीत वाळतात. नंतर त्यांची राख करून ती मातीच्या मडक्यात घालतात. त्यात त्या राखेच्या चौपट पाणी घालून चांगले कालवतात. ते पाणी न हलवता तसेच ठेवून देऊन, दहा ते बारा तासांनंतर त्यातले वरचे स्वच्छ पाणी काढतात. मग ते गाळून लोखंडाच्या कढईत तापवतात. पाणी आटल्यावर कढईच्या तळाशी जो पांढरा क्षार राहतो तो आघाड्याचा क्षार. त्या क्षाराला ‘अपामार्गक्षार’ म्हणतात. हा अपामार्गक्षार कपडे स्वच्छ करण्यासाठी, आवाज येत असल्यास उपयोगी पडतो.
आघाड्याच्या तुऱ्यांपासून वा मुळ्यांपासून डोळे येणे आदींवर उपयोगी पडणारी अन्य औषधे बनतात.
मानवी शरीरातील मूत्रवाहिनी, मूत्रपिंड यामध्ये बारीक काटे असणारे मुतखडे- युरिनरी स्टोन निर्माण होतात, त्यामुळे संबंधित रुग्णास पाठीत व कंबरेच्या भागात विलक्षण वेदना होतात. अशा वेळेस आघाड्याच्या पानांचा रस प्राशन केल्यास एक-दोन दिवसांत मुतखड्याचे बारीक कण विनासायास बाहेर पडतात आणि रुग्णाला बरे वाटते.
शताब्दी एक्सप्रेस

शताब्दी एक्सप्रेसरेल्वे गाड्या भारतीय रेल्वेने चालवलेल्या लांब पल्ल्याच्या जलदगती प्रवासी गाड्यांचा एक प्रकार आहे. या गाड्यांच्या सेवेने भारतातील महानगरे, व्यवसाय, तीर्थ क्षेत्र व प्रवासन या दृष्टीने महत्त्वाच्या शहरांशी जोडलेली आहेत. या गाड्या उगम स्थानावरून निघून दिवसा अखेरीस परत उगम स्थानावर येतात.
या गाड्या भारतीय रेल्वेवरील सर्वाधिक वेगवान गाड्यांतील काही असून यांना मानाचे स्थान मिळते. बहुतेक शताब्दी एक्सप्रेस गाड्या ताशी १००-१३० किमी वेगाने धावतात. भोपाळ शताब्दी एक्सप्रेस काही टप्प्यांत ताशी १५० किमीचा वेग गाठते.
इ.स. १९९८साली, पंडितजवाहरलाल नेहरू(भारताचे पहिले पंत प्रधान) याच्यां शंभराव्या जयंतीप्रीत्यर्थ शताब्दी एक्सप्रेस सेवा तत्कालीन रेल्वे मंत्रीमाधवराव शिंदेयांच्या हस्ते सुरू करण्यात आली. पहिली गाडीनवी दिल्लीतेग्वाल्हेरधावली. पुढे तिचा मार्गझांसीजंशन आणि नंतरभोपाळजंक्शन पर्यंत वाढवण्यात आला. आता तिचे नावभोपाळ शताब्दी एक्सप्रेसअसे ठेवण्यात आले आहे.
भोपाळ शताब्दी एक्सप्रेस भारतातील सगळ्यात वेगवान गाडी आहे. ही गाडी सरासरी ताशी ९३ किमी वेगानेदिल्लीवभोपाळदरम्यान धावते.आग्रावनवी दिल्लीमधील काही टप्प्यांमध्ये ही गाडी ताशी १५० किमीचा वेग गाठते. रोजच्या प्रवासात शताब्दी एक्सप्रेसना इतर गाड्यांवर अग्रक्रम देण्यात येतो. कोणत्याही स्थानकावर शताब्दी एक्सप्रेसला सगळ्यात चांगल्या फलाटावर थांबवण्यात येते.
शताब्दी एक्सप्रेसची लोकप्रियता पाहून भारतीय रेल्वेने त्यासारख्या इतर गाड्या सुरू केल्या आहे.
स्वर्ण शताब्दी एक्सप्रेसही शताब्दी एक्सप्रेसपेक्षा अधिक सेवायुक्त आणि जास्त आरामदायक आहे.
जन शताब्दी एक्सप्रेसमध्ये फक्त दुसऱ्या वर्गाचे डबे असतात व वातानूकुलित नसतात.
गरीब रथप्रकारच्या गाड्या शताब्दी एक्सप्रेस सारख्या असतात पण त्यातील डब्यात जास्त प्रवासी प्रवास करतात. वातानूकिलत असलेल्या या गाड्यांचे भाडे शताब्दी एक्सप्रेसपेक्षा कमी असते.
शताब्दी एक्सप्रेस दोन महत्त्वाच्या शहरांमध्ये कमीतकमी थांबे घेउन जलद सेवा पुरवतात. या पूर्णतः वातानुकुलित असतात व आरक्षणाशिवाय यातून प्रवास करता येत नाही. काही शताब्दी एक्सप्रेसना गाडी निघायच्या दोन तास आधी काही आरक्षित तिकिटे विकली जातात. सकाळी निघून रात्री परत येणाऱ्या या गाड्यांत बर्थ/स्लीपर नसतात तर वातानुकुलित खुर्च्या असलेले डबेच असतात. शिवाय एकतरी डबा प्रथमवर्गीय खुर्च्या असलेला असतो. या डब्यातील खुर्च्यांमध्ये अधिक जागा असते आणि खाणेपिणे इतर डब्यांपेक्षा वेगळे असते
या गाड्यांच्या तिकिटातचचहा/कॉफी, नाश्ता, पाण्याची बाटली, फळांचा रस, दोन्ही वेळची जेवणे तसेच वरचे खाणे समाविष्ट असते. याशिवाय काही गाड्यांत सिनेमा/दूरचित्रवाणी उपग्रहीय प्रक्षेपणाद्वारे बघता येते. मुंबई-अहमदाबाद शताब्दी एक्सप्रेसमध्ये ही सुविधा सर्वप्रथम देण्यात आली होती.
१९८८मध्ये सुरू झालेल्या या गाड्याभारतीय रेल्वेच्याविकासातील महत्त्वपूर्ण टप्पा मानला जातो. त्यावेळी या गाडयांवर "गरीब देशात श्रीमंती मिरवणाऱ्या" गाड्या अशी टीका करण्यात आली होती. या गाड्या भारतीय रेल्वेच्या मानाने श्रीमंती व अतिजलद असल्या तरीही जागतिक मानकांप्रमाणे त्या कमीच पडतात.साचा:Fact
सध्या एकूण २४ शताब्दी एक्सप्रेस मार्ग कार्यरत आहेत.
भारतात विमानी सेवेचे जाळे व सुविधा गेल्या काही वर्षांत मोठ्या प्रमाणात सुधारले आहेत. यामुळे शताब्दी एक्सप्रेस, राजधानी एक्सप्रेस सारख्या गाड्यांचे प्रवासी विमानी सेवेकडे आकृष्ट होण्याची शक्यता आहे. भारतात रेल्वेप्रवासासाठी भारतीय रेल्वे सोडून इतर पर्याय नसल्याने रेल्वेतील सेवा/सुविधा सुधारण्याकडे अधिक लक्ष पुरवले जात नाही. यामुळेही प्रवासी रेल्वेप्रवास सोडून विमानाने जाणे पसंत करतील.
द अनटचेबल्स: हू वर दे अँड व्हाय दे बिकेम अनटचेबल्स

द अनटचेबल्स: हू वर दे अँड व्हाय दे बिकेम अनटचेबल्सहे ऑक्टोबरइ.स. १९४८मध्येप्रकाशित झालेलेडॉ. बाबासाहेब आंबेडकरांचेपुस्तक आहे. यातअस्पृश्यताउत्पत्तीच्या सिद्धांताबद्दल विवेचन आहे. डॉ. आंबेडकरांनी या पुस्तकात संदर्भांसहित हे सिद्ध केले कि, अस्पृश्य पूर्वी पराभूत लोक होते आणिबौद्ध धर्मतसेचगोमांसखाणे न सोडल्याने त्यांनाअस्पृश्यमानले गेले. डॉ. आंबेडकरांच्या मते, अस्पृश्यतेचा उगम इ.स. ४०० च्या दरम्यान झाला असावा. बौद्ध धर्म आणिब्राह्मण धर्मयात श्रेष्ठत्वासाठी जो संघर्ष झाला त्यापासून अस्पृश्यतेचा जन्म झाला असे या पुस्तकात सिद्ध केले गेले आहे.
व.पु. काळे

वसंत पुरुषोत्तम काळे, हेमराठीभाषेतीललेखकहोते. ते वपु काळे या नावाने प्रसिद्ध आहेत.त्यांनी ६० पेक्षा जास्त पुस्तके लिहिली आहेत.पार्टनर,वपुर्झा,ही वाट एकटीचीआणिठिकरीही पुस्तके विशेष प्रसिद्ध आहेत.
ते प्रसिद्ध कथाकथनकार होते. त्यांचे १,६०० पेक्षा जास्त कथाकथनाचे कार्यक्रम झाले होते. ध्वनीमुद्रणाच्या माध्यमातून येणारे ते पहिले मराठी लेखक आहेत. त्यांनी भरपूरकथासंग्रहलिहले आहेत. त्यामध्येसखी, तप्तपदीहे कथासंग्रह वाचकांमध्ये लोकप्रिय आहेत.
काळे हे व्यवसायाने आर्किटेक्ट होते. २६ जून २००१ रोजीमुंबईयेथे ह्रदयविकाराच्या धक्क्याने त्यांचं राहत्या घरात निधन झाले.
व.पु.काळे मुंबई महानगरपालिकेत होते. पेशाने वास्तुविशारद होते. लेखक, कादंबरीकार, कथाकथनकार, अशी ख्याती असलेल्या व.पु.काळे अर्थात वसंत पुरुषोत्तम काळे यांचा जन्म २५ मार्च १९३३ रोजी झाला. आपण सारे अर्जुन, गुलमोहर, गोष्ट हातातली होती, घर हरवलेली माणस, दोस्त, माझ्या माझ्यापाशी, मी माणूस शोधतोय, वन फोर द रोड, रंग मनाचे, माणूस, वपुर्झा, हुंकार, असे पत्रसंग्रह, ललीतप्रकार खुपच प्रसिद्ध आहेत. तसेच तप्तपदी ठिकरी व  वाट एकटीची यासारख्या कादंबरी खूपच गाजल्या. तसेच महाराष्ट्र शासनाचा उत्तम लेखकाचा सन्मान पु.भा.भावे पुरस्कार फाय फाउडेशचा पुरस्कार आणि अमेरिकेत आयोजित करण्यात आलेल्या साहित्य संमेलनात अध्यक्षपद बहाल केले गेले. २६ जून २००१ रोजी ह्दयविकाराच्या झटक्याने व.पु.काळेचे मुंबईत निधन झाले. ज्या वेळी व.पु.चे निधन झाले. त्याच्या २ वर्षापासून ते एका विचित्र मन स्थितीमध्ये होते. त्यांना जीवनाची निराशा आली होती.
वपुंना महाराष्ट्र शासनाचा उत्तम लेखकाचा सन्मान, ‘पु.भा.भावे’ पुरस्कार,फाय फाउंडेशनचापुरस्कार आणि अमेरिकेत भरलेल्या साहित्य संमेलनाचे अध्यक्षपद बहाल केले गेले.
http://vapurzaa.blogspot.in/
ऑलिव्ह गार्डन

ऑलिव्ह गार्डन(Olive Garden) हे मुख्यत्वेअमेरिकेतधंदा करणारी रेस्टॉरंटची साखळी आहे. येथे इटालियन प्रकारचे खाणे मिळते.
डार्डेन रेस्टॉरंट्स, इंकची उप कंपनी असलेल्या या कंपनीचे मुख्यालयफ्लोरिडातीलऑरेंज काउंटीमध्ये आहे.
पाणी आणि मीठ (परीकथा)

पाणी आणि मीठही एक इटालियन परीकथा आहे. ती थॉमस फ्रेडरिक क्रेन यांनी संग्रहित केलेल्या इटालियन पॉप्युलर टेल्स या संग्रहात आढळू शकते.
आर्ने-थॉम्पसन वर्गीकरण प्रणालीमध्ये, या कथेला ९२३ प्रकारात वर्गीकृत केलेले आहे.
एकदा राजा त्याच्या तीन सुंदर मुलींना विचारतो की ते त्यांच्या वडिलांवर किती प्रेम करतात.
सर्वात धाकट्या मुलीच्या उत्तराने समाधान न झाल्याने वडील तिला मृत्युदंड देतात. तिच्या दोन बहिणी त्याऐवजी एक लहान कुत्रा आणि सर्वात लहान बहिणीचे कपडे जल्लादांना देतात. त्यांनी लहान कुत्र्याची जीभ कापली आणि राजाला दाखवले की ही सर्वात तरुण राजकुमारी आहे. प्रत्यक्षात, जल्लादांनी तिला गुहेत सोडून दिलेले असते.
ती त्या गुहेत एका मांत्रिकाला सापडते जो तिला राजवाड्याच्या पलीकडे असणाऱ्या त्याच्या वाड्यात घेऊन जातो. येथे एका राजाचा मुलगा राजकुमारीच्या प्रेमात पडतो आणि लवकरच ती त्याला सहमती दर्शवते. लग्नाच्या आदल्या दिवशी, ते त्या मांत्रिकाला मारतात. त्याच्या रक्ताने किल्ल्याचे रूपांतरण राजवाड्यात होते.
लग्नाच्या दिवशी, मुलगी सर्वांना मीठ आणि पाणी देते. पण ती राजाला देत नाही तो का खात नाही असे विचारले असता, तो स्पष्ट करतो की त्याला बरे वाटत नाही. जेवण झाल्यावर सर्वजण गप्पा मारायला लागतात.
राजा त्याने त्याच्या मुलीला दिलेल्या फाशी बद्दल जमावाला सांगतो. यादरम्यान राजकुमारी तोच ड्रेस घालते जो तिने त्या दिवशी घातला होता. ती त्याला सांगते की पाणी आणि मीठाशिवाय काहीही खाणे किती कठीण आहे. राजाला कळते की तिचे त्याच्यावर किती प्रेम होते. त्या दोघांत समेट होतो आणि ते एकमेकांना मिठी मारतात.
स्वामी श्री गोविंददेवगिरि

स्वामी गोविंददेवगिरिजी महाराज हे भारतातील एक आध्यात्मिक गुरू आहेत. अनुयायांमध्ये ते स्वामीजी म्हणूनही ओळखले जातात. अयोध्येतीलश्रीराम जन्मभूमिमंदिराच्या बांधकामासाठी जबाबदार असलेल्या श्रीरामजन्मभूमी तीर्थ क्षेत्र ट्रस्टचे ते कोषाध्यक्ष आणि मथुरा कृष्ण जन्मभूमी ट्रस्टचे उपाध्यक्ष म्हणून कार्यरत आहेत.स्वामी गोविंददेवगिरि महाराज हे हिंदू धर्मग्रंथांचे अभ्यासक तसेच रामायण, भगवदगीता आणि इतर प्राचीन ग्रंथांवरील त्यांच्या प्रवचनांसाठी ओळखले जातात.
स्वामी गोविंददेवगिरिजी महाराज यांचा जन्म  २५ जानेवारी १९४९ रोजीअहिल्यानगरजिल्ह्यातील बेलापूर या गावात एका धार्मिक ब्राह्मण कुटुंबात झाला. स्वामीजींना  धार्मिकता आणि अध्यात्माचा वारसा त्यांच्या दीर्घ कौटुंबिक परंपरेतून मिळाला.
स्वामीजींनी त्यांचे प्राथमिक शिक्षण त्यांचे मूळ गाव बेलापूर या ठिकाणी पूर्ण केले. त्यानंतर त्यांनी स्वाध्याय परिवाराचे श्रीपांडुरंग शास्त्री आठवलेयांनी स्थापन केलेल्या तत्वज्ञान विद्यापीठात प्रवेश घेतला. स्वामीजींनी श्री पांडुरंग शास्त्री आठवले यांच्या मार्गदर्शनाखाली तत्वज्ञानात पदव्युत्तर पदवी प्राप्त केली. त्यानंतर स्वामीजी वेद, उपनिषद आणि प्राचीन भारतातील इतर धर्मग्रंथांच्या पुढील अभ्यासासाठीवाराणसीयेथे गेले आणि प्रसिद्ध वैदिक विद्वान, वेदमूर्ती डॉ. विश्वनाथजी देव यांच्या मार्गदर्शनाखाली त्यांनी 'दर्शनाचार्य' ही पदवी प्राप्त केली.
वयाच्या १७ व्या वर्षी स्वामी गोविंददेवगिरि महाराजांनी श्रीमद्भगवद्गीतावर आपले पहिले प्रवचन त्यांच्या मूळ गावी बेलापूर येथे दिले. तेव्हापासून स्वामीजी मागील ६० वर्षांपासून श्रीमद्भागवत, रामायण, महाभारत, ज्ञानेश्वरी, दासबोध, योग वसिष्ठ, श्री देवी भागवत, शिवपुराण, हनुमान कथा, बुद्ध कथा इत्यादींवर देश विदेशात प्रवचन देत आहेत. रामायण भागवत सोबतच भगवान बुद्ध आणि छत्रपती शिवाजी महाराज यांच्याविषयी उपदेश करणारे ते एकमेव संत आहेत.अशा प्रकारे ते समाजाला जोडण्याचे आणि देशभक्तीची भावना जागृत करण्याचे काम करतात म्हणूनच त्यांना ‘राष्ट्रसंत’ असेही म्हणतात.
अयोध्येतील श्री राम मंदिरात प्रभू श्रीरामांची मूर्ती 'प्राण प्रतिष्ठा' वेळी देशाचे पंतप्रधान श्री. नरेंद्रजी मोदी यांचा ११ दिवस सुरू असलेला उपवास त्यांनी स्वामी श्री गोविंददेवगिरि महाराजांच्या हस्ते सोडला.
तामिळनाडूतील कांची कामकोटी पीठाचे प्रमुख परमपूज्य स्वामी श्रीजयेंद्र सरस्वतीयांच्या आशीर्वादाने स्वामीजींनाहरिद्वारया पवित्र ठिकाणी ३० एप्रिल २००६ या दिवशी गंगा नदीच्या काठावर परमहंस सन्यास मध्ये दीक्षा देण्यात आली. संन्यास दीक्षा घेण्यापूर्वी स्वामीजींना आचार्य किशोरजी व्यास या नावाने ओळखले जात होते. दीक्षेनंतर त्यांना औपचारिकपणे श्री स्वामी गोविंददेवगिरि महाराज म्हणतात.
महर्षी वेदव्यास प्रतिष्ठान
वेदांच्या अभ्यासाला प्रोत्साहन देण्याच्या एकमेव उद्देशाने, स्वामीजींनी २१ फेब्रुवारी १९९० रोजी आळंदी येथे महर्षी वेदव्यास प्रतिष्ठान ची स्थापना केली.
झक मारणे

झक मारणेहा मराठी भाषेत नेहमीच्या वापरात असणारा शब्द असून तो असभ्य मानला जातो. त्याचा अर्थ 'वेळ वाया घालविणे', असा केला जातो. त्याचप्रमाणे 'मूर्खपणाकरणे' असाही अर्थ केला जातो.[१]मूळ शब्द 'झक्' असा असून वाक्प्रचारात 'झक' असा होतो.हिंदीत "झक मारना" असे म्हणले जाते. त्याचा साधारण शुद्ध रूप "झख मारना"  असे होते.
'झक्'चा अर्थसंस्कृतभाषेतील 'झष' म्हणजे मासा, याच्याशी जोडला जातो. आणि 'झक' मारणे म्हणजे मासे मारणे, असे गृहीत धरून त्याचा अर्थ 'निरर्थक उद्योग करणे, असा केला जातो. पण असा अर्थ लावणे, ही एक मोठी चूक आहे, कारण मासे मारणे हा उपजीविकेचा उद्योग आहे,  तो निरर्थक उद्योग नाही, असे मत मराठीतील 'असभ्य म्हणी ववाक्प्रचार' विषयाचे अभ्यासक अ. द. मराठे यांनी व्यक्त केले आहे."झक" हा एकपर्शियनशब्द असून त्याचा अर्थ 'मासा' असा होतो, असे काहीजणांचे म्हणणे आहे.[२]
मराठे यांच्या मते,शेख महंमदयांच्या 'योगसंग्राम' या ग्रंथात 'झकणे' हे क्रियापद वापरले आहे. त्याचा अर्थ 'मार्ग चुकणे, भरकटणे 'असा होतो. म्हणून  झक्' मारीत जा म्हणजे 'भरकटत राहा, किंवा झक मारली आणि मुंबई पाहिली' म्हणजे निर्णय चुकला, असा अर्थ होतो.
त्याचप्रमाणे दिपविणारा प्रकाश, झक्क, भपकेदार, चकचकीत, झगझगीत, लख्ख, झक्क, भपकेदार, चकचकीत, वाईट गोष्ट, निंद्यकर्म, मूर्खपणा, पागलपणा, दुखवणे, फसवणे असेही अर्थ होऊ शकतात.[३]
इच्छा नसतानाही एखादे काम नाईलाज म्हणून करणे, नाईलाज म्हणून हात चोळीत बसणे, भीक मागणे,  बोंबलत राहणे (जसे की "मागे दौलत किल्ले स्वामींचे स्वामी घेतील. कर्जदार झक मारीत राहतील), मूर्खपणा करणे. झकचे आणखीही ग्राम्य अर्थ आहेत किंवा संदर्भानुसार होतात. झक मारून झुणका खाणे, असाही वाक्प्रचार काही ठिकाणी केला जातो.
मराठे यांच्या मते 'भरकट' या अर्थी 'झक' हे नाम आहे. त्या नामाला  'मारणे' हे क्रियापद चिकटवले आहे. त्यापासून 'झक मारणे' असा पूर्ण वाक्प्रचार बनतो. 'झक'ला 'मारणे' हे क्रियाविशेषण  जोडण्यामागे 'महाराष्ट्राचा लढवय्येपणा' हे कारण आहे. मराठे गेल्या तीनशे वर्षांपासून अनेक प्रकारची युद्धे करीत आले आहेत, ती व्यापक मारामारीच होती. त्यामुळे 'झक मारणे' असा वाक्प्रचार रूढ झाला असावा.
'मारणे'हा अशिष्ट शब्द समजला जातो; तो 'झक'ला जोडल्यास साधारणतः पुढील किमान[४]अर्थ निष्पन्न होतात:
'मारणे' हे क्रियाविशेषण जोडून होणारे इतर काही शब्दप्रयोग पुढीलप्रमाणे :
झकत करणे, झकत जाणे, झक्कत करणे/जाणे, झकत/झक्कत देणे, झकत/ झक्कत येणे, झक मारीत राहणे -
मराठी भाषेत या शब्दाचे विविध रीतीने उपयोग केले जातात. जसे की, झक मारीत-जाईल-देईल-येईल-करील.
इंडियाना जोन्स अँड द टेम्पल ऑफ डूम

इंडियाना जोन्स अँड द टेम्पल ऑफ डूमहा १९८४मध्ये प्रदर्शित अमेरिकन थरारपट आहे.जॉर्ज लुकासच्या कथेवरस्टीव्हन स्पीलबर्गनी दिग्दर्शित केलेला हा चित्रपट आहे.इंडियाना जोन्सचित्रपट मालिकेतीलहा दुसरा चित्रपट आहे. याचे कथानकइंडियाना जोन्स अँड रेडर्स ऑफ द लॉस्ट आर्कया पहिल्या चित्रपटाच्या कथेच्या आधी घडते. या चित्रपटातहॅरिसन फोर्ड,केट कॅपशॉ,अमरीश पुरी,रोशन सेठ,फिलिप स्टोनआणिके हुई क्वानयांनी भूमिका केल्या आहेत.
कथानक
ब्रिटिश भारतातीलएका गावात कालीदेवतेची पूजा करणाऱ्या ठगी पंथाने थरथराट माजवलेला आहे. बाल गुलामगिरी,काळी जादूआणिनरबळीदेणाऱ्या या टोळक्यापासून वाचविण्यासाठी गावकरी इंडियाना जोन्सला साकडे घालतात व तो ठगांचे ठाणे नेस्तनाबूद करून तेथील लहान मुलांना सोडवतो.
या चित्रपटातील भारताचे चित्रण वादग्रस्त ठरले. भारतात चित्रपटावर तात्पुरती बंदी घातल्याने हा चित्रपट येथील चित्रपटगृहात प्रदर्शित झाला नाही. कालांतराने हा चित्रपट व्हिडीयो वर प्रदर्शित झाला.
चित्रपटात दाखविलेले भारतीय खाद्यपदार्थांवरून टीकेचे वादळ उठले होते. चित्रपटातील भारतीय माणसे सापाची पिल्ले, डोळ्यांचे सूप, किडे आणि माकडाचा मेंदू खाताना दाखवले आहेत. हे पाहून भारतात असेच खाणे प्रचलित आहे असे अनेक ठिकाणी शिकवत जात असल्याचे दिसून आले.याशिवाय चित्रपटातीलव्हाइट सेव्हियरकथानकाबद्दलही टीका झाली. भारतातील गरीब बिचारी जनतेला गोरा नायक अचानक येउन त्यांचा तारणहार ठरतो असे दाखविले गेले आहे.
शशी कपूर

शशी कपूर (जन्म :कलकत्ता, १८ मार्च १९३८;  -मुंबई, ४ डिसेंबर २०१७) हे हिंदी चित्रपटसृष्टीतले एक अभिनेते आणि दिग्दर्शक होते. त्यांचे वडीलपृथ्वीराज कपूरआणि मोठे बंधू राज कपूर यांच्यामुळे त्यांच्या घरात पहिल्यापासून सिनेमा होताच.
शशी कपूर यांचे शशी कपूर यांचे खरे नाव बलबीरराज कपूर होते. त्यांचे शिक्षण मुंबईत डॉन बॉस्को शाळेत झाले. त्यांनी १९४० पासून बालकलाकार म्हणून चित्रपटांत काम करायला सुरुवात केली. १९४०मध्ये शशीराज, १९४१मध्ये मीना आणि १९४५मध्ये बचपन या चित्रपटांत त्यांनी काम केले. त्यांतील महत्त्वाचे चित्रपट म्हणजे १९४८मध्ये आलेला आग आणि १९५१मध्ये आलेला आवारा. १९४० ते १९५४ या काळात त्यांनी १९ चित्रपटांत बालकालाकार म्हणून काम केल्यानंतर १९६१मध्ये आलेल्या धर्मपुत्र या चित्रपटात त्यांना नायकाची भूमिका मिळाली. त्यांनी आयुष्यभरात सुमारे ११६ सिनेमांमध्ये काम केले, त्यांपैकी तब्बल ६१ सिनेमांमध्ये त्यांनी मुख्य भूमिका साकारल्या.
२०११मध्ये त्यांना भारत सरकारने पद्मभूषण पुरस्काराने सन्मानित केले होते. २०१५मध्ये त्यांनादादासाहेब फाळकेपुरस्काराने सन्मानित करण्यात आले होते. याआधी त्यांचे वडीलपृथ्वीराज कपूरआणि बंधूराज कपूरयांनाही हा सन्मान मिळाला होता. चित्रपट सृष्टीतील हा महत्त्वाचा सन्मान मिळवणारे कपूर परिवारातील ते तिसरे सदस्य ठरले होते.
जेनिफर केंडल (जन्म : २८ फेब्रुवारी १९३३;  - ७ डिसेंबर १९८४) या शशी कपूर यांच्या पत्नी. या विदेशी होत्या. जेव्हा शशी कपूरचे आपले वडीलपृ्थ्वीराज कपूरयांच्या नाटकांत कलकत्त्याच्या नाट्यगृहात रंगमंचावर अभिनय करीत असत, त्यावेळी जेनिफर पहिल्या ओळीत बसून रोज त्यांचे नाटक पहात असे. शशी कपूरला ही मुलगी आवडली आणि त्याने आपला चुलत भाऊ सुभिराज याच्याकरवी तिला मागणी घातली. त्यानंतर त्या दोघाची थिएटरबाहेर भेट झाली. या पहिल्या भेटीत शशी कपूर खूप घाबरलेले होते, पण जेनिफर नाॅर्मल होती. त्यानंतर जेनिफर आपल्या मित्रमंडळीसह शशी कपूरची नाटके पाहाण्यास येऊ लागली. आणि अशा प्रकारे तिची आणि शशी कपूरची मैत्री वाढली.
मोठ्या हाॅटेलमध्ये जाऊन खाणे शशीच्या खिशाला परवडण्यासारखे नव्हते, म्हणून त्याने जेनिफरला आपला भाऊशम्मी कपूरच्याघरी बोलावले.शम्मी कपूरच्यापत्नीगीता बालीनेजेनिफरला पहिल्या भेटीत पसंत केले. शम्मीने वडीलपृथ्वीराज कपूरयांची शशी कपूरचे विदेशी मुलीशी लग्न करण्यासाठी मोठ्या मिनतवारीने परवानगी मिळवली. १९५८ साली मुंबईत दोघांचे लग्न झाले. त्यानंतर त्या दोघांनी २६ वर्षे प्रेमभरा संसार केला. 
शशी कपूर यांच्या पत्नी जेनिफर यांचे १९८४ साली कर्करोगाने निधन झाले. त्या दोघांना कुणाल, करण हे मुलगे आणिसंजना कपूरही मुलगी आहे.
बंद पडत चाललेल्या पृथ्वी थिएटर्सचे पुनरुज्जीवन ही शशी कपूर यांची अभिनयक्षेत्राला दिलेली सर्वात मोठी देणगी आहे.
यांशिवाय, शशी कपूर यांनी झीनत अमान, मुमताज, मौसमी चॅटर्जी, परवीन बाबी, रेखा, हेमा मालिनी यांच्यासोबतही काम केले आहे.
डायनोसॉर

डायनोसॉरकिंवाभिमकाय प्राणीहे इतिहासपूर्व काळातीलपृथ्वीवरीलसरपटणारे प्राणी व पक्षी होते. सुमारे २३ कोटी वर्षांपूर्वी डायनोसॉर प्राण्यांचे पृथ्वीवर वर्चस्व होते. ९,००० पेक्षा अधिक अधिक जाती अस्तित्वात असलेल्या डायनोसॉरपैकी काहींमध्ये उडण्याची क्षमता होती; काही शाकाहारी होते तर काही मांसाहारी; काही द्वीपादी होते तर काही चतुष्पाद. साधारणपणे अवाढव्य आकारासाठी विख्यात असणाऱ्या डायनोसॉरपैकी मानवी आकाराचे देखील अनेक प्राणी होते.
सुमारे ६.५ कोटी वर्षांपूर्वी घडलेल्या एका मोठ्या विनाशचक्रा दरम्यान डायनोसॉरचा अस्त झाला.
हिंदी महासागरात आफ्रिका खंडाच्या पूर्वकिनाऱ्याच्या लगत असलेल्यामादागास्करया प्रचंड बेटवजा देशांमध्ये आढळलेल्या डायनॉसॉरसच्या पायांच्या अवशेषावरून, डायनॉसॉरस मांसाहारी होते या कल्पनेला पुष्टी मिळाली आहे.
सुमारे साठ ते पासष्ट लक्ष वर्षांपूर्वी पृथ्वीतलावर वावरणाऱ्या डायनॉसॉरसना ‘बालाऊर बोंडॉक’ शास्त्रीय संज्ञेने ओळखण्यात येते. पाय उचलून पावला मार्फत जोरदार प्रहार करण्याच्या क्षमता या जीवांमध्ये होती. डाव्या, उजव्या पावलांच्या कडेला वक्राकार नख्या असल्याने भक्ष्याला रक्तबंबाळ करून खाणे शक्य होते.
बालाऊर बोंडॉक या प्रकारच्या डायनोसॉरचे अवशेष उत्तरकॅनडा,रोमेनिया,ऑस्ट्रियाया देशांमध्येही सापडले आहेत. त्यामुळे त्यांचा वावरशीत कटिबंधातील प्रदेशात होताअसे मानले जाते. भक्ष्यांची संख्या कमी कमी होत राहिल्याने उपासमार, शिकार करण्यासाठी प्रचंड भटकंती इत्यादी कारणांमुळे डायनोसॉर पृथ्वीवरून सुमारे तीस दशलक्ष वर्षांपूर्वी नामशेष झाले असावेत असे मानणारे काही विचार प्रवाह आहेत.
आशिया,आफ्रिकायुरोप वउत्तर अमेरिकाखंडात सापडलेलेजीवाश्म, अंडी, सांगाडे आणि इतरही माहिती यांचे आधारे इतिहासाचे दर्शन होते.
वंगचित्रे

१९७० मध्‍ये सुप्रसिद्ध मराठी साहित्यिक पु. ल. देशपांडे 'बंगाली' शिकण्‍यासाठी शांतिनिकेतनामध्‍ये आपल्‍या पत्‍नीसह काही दिवस जाऊन राहिले होते. तेथे त्‍यांनी बंगाली भाषा शिकण्‍याचा प्रयत्‍न केला. या प्रयत्‍नांतील आनंद, तसेच बंगालमधील तत्‍कालीन सामाजिक परिस्थिती, शांतिनिकेतनचे राष्‍ट्रीयीकरण झाल्‍यानंतरची सदर संस्‍थेची परिस्थिती व तेथील लोकांची मनस्थिती, या बंगालच्‍या यात्रेत भेटलेली लक्षात राहण्‍यासारखी माणसे यांचे वर्णन पु. लं.नी 'वंगचित्रे' या पुस्‍तकात केले आहे. माझ्या माहितीप्रमाणे सदर पुस्‍तकाच्‍या विक्रीतून आलेले उत्‍पन्न काही सामाजिक कार्यासाठी (दान करण्‍यासाठी) वापरले जाते. मी वाचलेल्‍या पु. लं. च्‍या पुस्‍तकांमधील मला सर्वात जास्‍त आवडलेले हे पुस्‍तक आहे. छोट्या छोट्या वाटणा-या मात्र मानवी जीवनावर दूरगामी परिणाम करणाऱ्या गोष्‍टींवर या पुस्‍तकामध्‍ये सुंदर मार्गदर्शन मिळते. उदाहरणार्थ मुलांना त्‍यांच्‍या आवडीचे क्षेत्र निवडू द्यावे हा विषय किंवा मुलांचा मोठे होतांना विकास कसा होतो. या सर्वांचा आनंद घेण्‍यासाठी हे पुस्‍तक वाचणे गरजेचे आहे.
रविंद्रनाथ टागोरांनी लहान मुलांच्‍यासाठी लिहिलेली पुस्‍तके 'सहजपाठ'. याविषयी पु.ल. भरभरून लिहितात आणि आपल्‍या बालपणी वाचनासाठी असलेल्‍या रुक्ष धड्यांशी तूलना करतात. आपण शिकत आहोत असे मुलांना न वाटता सहज शिक्षण घडावे असा उद्देश 'सहजपाठ'चा आहे हे ते आवर्जून सांगतात. मुलांना न पेलणा-या गोष्‍टी सहजपाठामध्‍ये दिलेल्‍याच नाहीत. खाणे, गाणे, सुट्टी, शेते, पाने, फळे, फुले या बालविश्वातील आवडीच्‍या गोष्‍टी सहजपाठामध्‍ये दिलेल्‍या आहेत. सहजपाठाची जादू बंगाली जनमानसावर (पुस्‍तकाच्‍या प्रथम प्रकाशनाचे वर्ष १९७०) अजूनही कशी आहे याचा निर्वाळा पु.ल. देतात. एका कौटुंबिक समारंभामध्‍ये सहजपाठाची गाणी सुरू झाल्‍यावर लहान, मोठे सर्वजण ती गाणी उत्‍स्‍फूर्तपणे गाऊ लागले व ते दृश्‍य पाहून पु.ल. प्रभावित झाले. आपल्‍या देशाला एकतेच्‍या धाग्‍यामध्‍ये बांधण्‍यासाठी सूर, नाद यांच्‍या अनुषंगाने काही गाणी तयार करून ती सर्व प्रांतांतल्‍या मुलांना शिकवावील असे देखील पु.ल. सुचवितात.
गोविंद नारायण माडगांवकर

गोविंद नारायण माडगांवकर(इ.स. १८१५ - १५ मार्च, इ.स. १८६५) हे एक मराठी लेखक होते. त्यांचा जन्मपोर्तुगीज भारतातगोवेप्रांतातील माडगांवजवळच्या पेरी या गावी झाला.
गोविंद माडगांवकर यांचे वडील नारायणराव हे पेरी येथे पोर्तुगालीतपकीरविकून आपल्या कुटुंबाचा चरितार्थ चालवित होते. कुटुंबाचा निर्वाह होणे त्याठिकाणी कठीण झाल्याने इ.स. १८२४ साली म्हणजेच गोविंदच्या वयाच्या नवव्या वर्षी तेमुंबईलाआले व तिथे त्यांनी आपला व्यवसाय सुरू केला. मुंबईत गोविंदांचे वडील सचोटीने चोख व्यवहार करीत त्यामुळे व्यापारी, गिऱ्हाईके व इतर लोकात त्यांची चांगली पत होती परंतु इ.स. १८३३ साली त्यांचा अंत झाल्याने कुटुंबपोषणाचा सगळा भार व जबाबदारी अल्पवयातच गोविंदांच्या अंगावर पडली. गोविंदजींचे बहुतेक मराठी व इंग्रजी शिक्षण मुंबईतच झाले. वडिलांच्या निधनाने त्यांचा शाळेतला अभ्यासक्रम सुटला व त्यांना उदरनिर्वाहाच्या मार्गास लागणे भाग पडले.
मुंबईतच विल्सन यांच्या मिशनरी शाळेत त्यांना शिक्षकाची नोकरी मिळाली. पुढे अखंड तीस वर्षे त्यांनी तिथेच अध्यापनाचे काम केले. शिकवण्याची आणि शाळेच्या देखरेखीची दगदग झेपेना म्हणून इ.स. १८६३ साली गोविंदजींनी आपले मिशनरी शाळेतील काम सोडले. नंतर २८ जानेवारी, इ.स. १८६४ रोजी त्यांचा शाळेतील शिष्यवर्ग आणि मित्रमंडळी यांनी त्यांना मानपत्र आणि दोन हजार रूपयांची थैली देऊन त्यांचा मोठा गौरव केला. दिनांक १५ मार्च, इ.स. १८६५ रोजी वयाच्या पन्नासाव्या वर्षी त्यांचे निधन झाले.
वरील ग्रंथांपैकी उद्भिजन्य पदार्थ व सत्यनिरूपण या दोन्हींचे गुजराती भाषेत भाषांतर करुरू त्यांनी प्रसिद्ध केले. याव्यतिरिक्त वासुदेव कृष्ण महाले यांनी लिहिलेला 'रोम शहराचा इतिहास' त्यांनी तपासून शुद्ध केला. 'ज्ञानप्रसारक' नावाच्या मासिकातही त्यांचे अनेक लेख छापले गेले होते.
गोविंद नारायण माडगांवकर यांचे इ.स. १८६३ साली प्रसिद्ध झालेले ‘मुंबईचे वर्णन' हे पुस्तक असे आहे की, ते कधीही काढून वाचत बसावे. या पुस्तकाची दुसरी आवृत्ती शंभर वर्षांनी म्हणजे इ.स. १९६१ सालीमुंबई मराठी ग्रंथसंग्रहालयानेजेव्हा काढली, तेव्हा त्याला प्रस्तावना लिहिणाऱ्यान.र. फाटकयांनी दुसरी आवृत्ती येण्यासाठी शंभर वर्षे जावी लागली' याबद्दल खेद व्यक्त करून म्हणले होते, ‘माडगावकरांनी मराठी वाङ्‌मयासंबंधात स्वतःच्या काळातले जे दैन्य वर्णिले आहे, ते चालू वाङ्‌मयाच्या एक दोन शाखा सोडल्या आणि काही व्यक्ती वगळल्यास आजदेखील कायम आहे असेच दिसून येते.'
सु.रा. चुनेकरआणिस.गं. मालशेयांनी माडगांवकरांच्या संकलित वाड्मयाचे संकलन केले आहे.
लोहरी

लोहारी(गुरुमुखी: ਲੋਹੜੀ,शाहमुखी: لوہڑی)  हापंजाबप्रांतात साजरा होणारा हिवाळ्यातील सुगीचा उत्सव आहे.उत्तर हिंदुस्थानातीलशीखआणिहिंदूनागरिक हा उत्सव साजरा करतात.१३ जानेवारी रोजी हा उत्सव  साजरा केला जातो.या उत्सवाशी संबंधित कथा आणि आख्यायिका पंजाब प्रांतात प्रचलित आहेत.
उत्तर भारतातीलदिल्ली, पंजाब,हरियाणाया प्रांतात या दिवशी विशेष सुट्टी दिली जाते.
गावाच्या मध्यभागी सूर्यास्ताला संध्याकाळी शेकोटी पेटविली जाते. लोक त्यामध्ये तीळ, गूळ वाहतात. त्याभोवती बसून लोकगीते गातात आणि पारंपरिक नृत्य करतात. 
शेतातील ताजी मक्याची कणसे भाजून खाणे हा एक विशेष कार्यक्रम असतो. शेतात आलेला लाल मुळा हा सुद्धा या दिवशी जेवणात समाविष्ट केला जातो. मोहरीच्या पानांची भाजी, मक्याचीपोळी, किंवाभाकरीही या उत्सवाची महत्त्वाची मेजवानी असते.तीळघालून केलेलाभातया दिवशी जेवणात समाविष्ट असतो. याला त्रिचोली म्हणले जाते.
लोहारी सणाच्या आधी सुमारे पंधरा दिवस तरुण सदस्य लोहारीच्या शेकोटीसाठी लाकडे गोळा करायला फिरू  लागतात. त्याजोडीने धान्य आणि गूळ विक्रीचा उपक्रम सुद्धा असे गट करतात.
सुगीच्या काळातील हाती येणा-या शेतातील पिकाचा आनंद साजरा करणे असे या सणाचे महत्त्व आहे.सूर्याचेउत्तरायणसुरू होवून दिवस मोठा आहोत असल्याने सूर्याची पूजा आणि स्तुती ही सुद्धा या उत्सवात केली जाते. 
दुल्ला भट्टी हा पंजाब प्रांतात एक प्रसिद्ध व्यक्ती म्हणून ओळखला जातो.  अकबराच्या काळात हिंदू युवतीना पळवून नेले जात असे. त्या मुलींचे रक्षण करणारा म्हणून दुल्ला भट्टी विशेष प्रसिद्ध आहे आणि त्याला समाजात मानाचे स्थान आहे.त्याने वाचविलेल्या सुंदरी आणि मुन्दरी या दोन युवती पंजाबी लोककथांमधे अजरामर झाल्या आहेत.या उत्सवाच्या निमित्ताने लहान मुले आसपास जाऊन लोकगीते म्हणतात त्यात याच्या नावाचा उल्लेख येतो. या लोकगीत गायनाच्या कार्यक्रमानंतर घरोघरी लहान मुलांना खाऊ आणि पैसे दिले जातात.
संत कबीर यांच्या पत्नी लोई यांच्या निमित्ताने हा उत्सव सुरू झाला अशीही एक मान्यता आहे.लोई म्हणजे अग्नीतील तेज आणि उर्जा होय. होलिका आणि लोई या दोघी बहिणी असल्याचे काही ठिकाणी मानले जाते. 
सिंधी समुदायात लोई या नावाने हा सण साजरा केला जातो.
बैसाखी
मकरसंक्रांत
पंजाब
আফ্রিকান শামুকখোল

আফ্রিকান শামুকখোল(বৈজ্ঞানিক নাম:Anastomus lamelligerus) বাকালো শামুকখোলCiconiidae(সাইকোনিডি)গোত্রবাপরিবারেরঅন্তর্গতAnastomus(অ্যানাস্টোমাস)গণেরঅন্তর্গত এক প্রজাতির কৃষ্ণকায় বৃহদাকৃতির পাখি। অদ্ভুত ঠোঁটের জন্য খুব সহজে অন্যান্য পাখি থেকে কালো বর্ণের এ পাখিটিকে আলাদা করা যায়। ঠোঁটের নিচের অংশের সাথে উপরের অংশের বেশ বড় ফাঁক থাকে। পাখিটি আফ্রিকার উত্তরাংশ এবং দক্ষিণাংশ ছাড়া বাকি অংশের বিভিন্ন দেশে দেখা যায়। সারা পৃথিবীতে এক বিশাল এলাকা জুড়ে এদের আবাস, প্রায় ১ কোটি ৩৭ লাখ বর্গ কিলোমিটার।বিগত কয়েক দশক ধরে এদের সংখ্যা ক্রমেই কমছে, তবে আশঙ্কাজনক পর্যায়ে যেয়ে পৌঁছেনি। সেকারণেআই. ইউ. সি. এন.এই প্রজাতিটিকেন্যূনতম বিপদগ্রস্তবলে ঘোষণা করেছে।আফ্রিকান শামুকখোলেরউপপ্রজাতিদুইটি। উপযুক্ত আবহাওয়া, পরিমিত খাবারের যোগান আর নিরাপত্তা থাকলে এরা সাধারণত কোন এক জায়গা থেকে নড়ে না।
আফ্রিকান মাগুর

আফ্রিকান মাগুর(বৈজ্ঞানিক নাম:Clarias gariepinus) (ইংরেজি:North African catfish) হচ্ছেClariidaeপরিবারেরClariasগণেরএকটিস্বাদুপানির মাছ।
দেহ লম্বা, চোঙাকৃতির এবং দীর্ঘ পৃষ্ঠ ও পায়ুপাখনা যুক্ত। বক্ষপাখনায় শক্তিশালী কাঁটা থাকে যার বহিঃস্থ পার্শ্ব করাতের ন্যায় ধারালো । দেহ ত্বক আইশবিহীন ও পিচ্ছিল, পৃষ্ঠ এবং পার্শ্বদেশ কালো বর্ণের।একটি পরিণত মাছ ১.৭ মিটার পর্যন্ত লম্বা হয় এবং ওজনে ৫৯ কেজি হয়ে থাকে
আফ্রিকান মাগুর সর্বভুক প্রজাতির মাছ। এরা স্বাদুপানির ভেতরেই এদের অভিপ্রায়ন ঘটে, তলদেশে বাস করে এবং অধিকাংশ খাবার সেখান থেকেই গ্রহণ করে। করে। তবে মাঝে মাঝে পানির উপরে থেকে খাবার খায়। অনেক প্রতিকূল পরিবেশ সহ্য করতে পারে।
এইমাছসারা পৃথিবীতেই ব্যাপকভাবে পাওয়া যায়। এটিবাংলাদেশসহএশিয়ারকিছু দেশ এবং মধ্যপ্রাচ্য ও ইউরোপে প্রবেশ করেছে।
আইইউসিএন বাংলাদেশ (২০০০) এর লাল তালিকাঅনুযায়ী এই প্রজাতিটি সম্পর্কে বাংলাদেশে তথ্যের অভাবের কথা উল্লেখ করা হয়েছে।
ফাঞ্জ

ফাঞ্জবাফাংগি(অ্যাঙ্গোলা) বামফান্ডি(কঙ্গো - ডেমোক্র্যাটিক রিপাবলিক এবং কঙ্গো প্রজাতন্ত্র) হল একটি ঐতিহ্যবাহী আফ্রিকান খাবার যা ক্যাসাভা ময়দা দিয়ে তৈরি হয় এবং এটি ফুটন্ত জলে মিশিয়ে তৈরি করা হয়। এটি সোর্গাম, মক্কা বা বাজরাও দিয়ে তৈরি করা হতে পারে। এটি বিভিন্ন ধরনের সবজি, মাছ বা মাংসের স্টু সহ পরিবেশন করা যেতে পারে, যেমন অন্যান্য সবজি, মাংস এবং মাছের পদও। ফুঞ্জে আফ্রিকান রান্নার একটি প্রধান খাবার। কিছু ধনী এবং আরও সুস্বাদু সংস্করণ মাছের ঝোলের মতো স্টক দিয়ে তৈরি করা হতে পারে, জল বদলে। এটিবিডিয়া(অর্থাৎ "খাদ্য") নামেও পরিচিত।
ফাঞ্জ আঙ্গুল দিয়ে খাওয়া হয় এবং এর একটি ছোট বল একটি স্ট্যু, সাইড ডিশ বা সসের মধ্যে ডুবিয়ে দেওয়া যেতে পারে।
অ্যাঙ্গোলার রন্ধনশৈলীতে ফাঞ্জ একটি ঐতিহ্যবাহী প্রধান খাবার। লেসার অ্যান্টিলিসে, অনুরূপ খাবারফাঞ্জিবাকাউ-কাউনামে পরিচিত।
ঘানায় দুটি ভেরিয়েশন রয়েছে, যা সাধারণত গুঁড়ো করা মাক্কা দিয়ে তৈরি হয়, যদিও "ব্যাঙ্কু" নামে পরিচিত ভেরিয়েশনটি কখনও কখনও কেচানো ক্যাসাভা এবং মাক্কার মিশ্রণ থেকে তৈরি হয়। মাক্কাকে রান্না করার আগে ফারমেন্ট করতে দেওয়া হয়। ব্যাঙ্কু তৈরি করতে ফারমেন্ট করা মিশ্রণটি একটি হাঁড়িতে রান্না করা হয়, কিন্তু "কেনকি" নামক ভেরিয়েশনটি আংশিকভাবে রান্না করা হয় এবং তারপর কলার পাতা বা মাক্কার খোসায় মোড়ানো হয়ে বাষ্পে রান্না করা হয়।
ব্রাজিলিয়ান রন্ধনশৈলীতে, কাসাভা ময়দা এবং মাছের স্টক দিয়ে তৈরি অনুরূপ খাবারপাইরাওনামে পরিচিত।
আফ্রিকান পুটিয়াল ধনেশ

আফ্রিকান পুটিয়াল ধনেশ(Tockus nasutus) হল একপ্রকারেরধনেশপ্রজাতির পাখি। সকলধনেশ পাখিরমতো এরও রয়েছে নিচের দিকে বাঁকানো লম্বা ও শক্ত ঠোঁট৤
আফ্রিকান পুটিয়াল ধনেশদের প্রধান বাসস্থান হলসাহারা মরুভূমি,আফ্রিকাএবংঅ্যারাবিয়ান পেনিনসুলা।
এরা প্রধানত সাভানা বনভূমির পাখি। মহিলারা গাছের গর্তে ২-৪ টে ডিম পাড়ে, মহিলারা অই বাসায় ঢুকে পড়ে বাসাটাকে বন্ধ করে দেয় এবং একটা ছোট উল্লম্ব ছিদ্র রাখে যাতে পুরুষেরা তাদের খাবার খাওয়াতে পারে ওই ছিদ্র দিয়ে। মহিলারা এই বাসাটি বন্ধ করে পুরুষের দ্বারা সরবরাহ করে দেওয়া মল-মূত্র এবং কাদার দলার সাহায্যে। বাসার ভিতরে মহিলারা ডিম পাড়ে এবং ডিমে তা দেয় তাকে ফোটানোর জন্য। পুরুষেরাই সমস্ত খাবার নিয়ে আসে মহিলা এবং তরূণ ধনেশদের জন্য। খাবারের মধ্যে থাকে বিভিন্ন ধরনের ফল, ডুমুর, ছোটো ছোটো পোকামাকড়, ছোটো সরীসৃপ ইত্যাদি। এই সময় তারা পাখনাগুলোকে শরীর থেকে ঝেরে ফেলে এবং পুনরায় যখন এদের পাখনার বাড়ন্ত দেখতে মেলে তখন তাদের বাচ্চারাও বড় হয়ে যায় এবং তারপরে মা ধনেশ সেই বাসা ভেঙ্গে ফেলে এবং বাচ্চারা প্রথম উড়তে শেখে।
যখন বাচ্চারা বড়ো হয়ে যায় তখন বাসা ভেঙ্গে তারা বেরিয়ে আসে এবং তখন উভয় মিলেই তাদের বাচ্চাদের খাওয়ায়।
এই প্রজাতির মধ্যে এদের আকার অনেকটা বড়ো হয়, ৪৫ সেমি লম্বা, কিন্তু তারা ছোটো ধনেশদের মধ্যে অন্যতম। এদের পাখনার রঙ প্রধানত ধূসর হয়, মাথার রঙ সাদা, এবং এদের ল্যাজও লম্বা হয় এবং তার রঙ অন্যান্য অঙ্গের থেকে গাঢ় হয়। ঘাড়ের দুদিক থেকে সাদা রঙের দাগ নেমে গেছে এই প্রজাতিটির এবং পিঠের দিকেও সাদা রঙের এই দাগ দেখতে পাওয়া যায় যখন এরা উড়ন্ত অবস্থায় থাকে। এদের ঠোঁট খুব লম্বা হয় এবং তা কালো রঙের হয় এবং এদের ঠোঁটের ওপরে ক্রীম রঙের ছোটো একটা শিরস্ত্রাণ থাকে।
পুরুষদের ক্ষেত্রে এদের ঠোঁট কালো রঙের হয়, মহিলাদের লাল রঙের চোয়াল হয়। পুরুষদের এবং মহিলাদের মধ্যে দুজনেরই পালকসমূহ একই রকমের হয়। অপ্রাপ্তবয়স্কদের গায়ের রঙ হাল্কা ধূসর রঙের। এদের উড়ান হয় ঢেউখেলানো হয়।
আফ্রিকান পুটিয়াল ধনেশরা হয় সর্বগ্রাসী। এরা প্রধানত পোকামাকড়, ছোটো ছোটো সরীসৃপ ইত্যাদি খায়। এরা প্রধানত গাছেই খাদ্য গ্রহণ করে, মাটিতে নামে না।
এদের ডাকের ধরন হলপি---ও পি---ও পি---ওএরকম ডাক।
আফ্রিকান পাকড়াধনেশ

আফ্রিকান পাকড়াধনেশ, (Tockus fasciatus), হল একপ্রকারেরধনেশপ্রজাতির পাখি।
আফ্রিকান পাকড়াধনেশ প্রধানত বসবাস করেআফ্রিকাথেকেগাম্বিয়াএবং পশ্চিমীউগান্ডাএবং উত্তুরেঅ্যাঙ্গোলা। এরা প্রধানত বনে জঙ্গলে থাকতে ভালোবাসে। প্রজনন কালে মহিলারা গাছের গর্তে ৩ থেকে ৪ টে ছোটো ছোটো সাদা ডিম পাড়ে। এরা নিজ বাসার মধ্যে ঢুকে গিয়ে বাসাকে বন্ধ করে দেয় কাদা, মল-মূত্র, ফলের খোলস ইত্যাদির মাধ্যমে যাতে বাইরের কেউ তাদের বাসায় ঢুকতে না পারে। এদের বন্ধ বাসার সামনে এক জায়গায় একটা ছোট ছিদ্র থাকে যেখান থেকে স্ত্রী ধনেশ মল-মূত্র ত্যাগ করে এবং পুরুষদের থেকে খাদ্য নেয়। পুরুষেরাই সমস্ত খাবার নিয়ে আসে মহিলা এবং তরূণ ধনেশদের জন্য।
এটা হল বড় আকারের পাখি, লম্বায় ৫৪ সেমি। এদের পাখনা দেখতে কালো রঙের হয়, এদের পেট হয় সাদা রঙের এবং লম্বা লেজের ডগার রঙ হয় সাদা রঙের। এদের কালো ও হলুদ রঙের ঠোঁট থাকে এবং তা বাঁকানো হয় এবং ঠোঁটের ওপরে মাঝারি আকারের শিরস্ত্রাণ থাকে।
মহিলা ও পুরুষদের দেখতে একইরকম হয় কিন্তু মহিলাদের শিরস্ত্রাণের আকার হয় ছোটো। অপ্রাপ্তবয়স্কদের গায়ের রঙ হয় ফ্যাকাশে, অপেক্ষাকৃত ছোটো ঠোঁট থাকে এবং কোন শিরস্ত্রাণ থাকে না। এদের উড়ান ঢেউ খেলানো হয়।
আফ্রিকান পাকড়াধনেশরা সাদারণত সর্বগ্রাসী হয় এবং এরা প্রধানত পোকামাকড় এবং ফল-মূল খেয়ে বেঁচে থাকে। এরা প্রধানত গাছেই খাদ্য গ্রহণ করে এবং এরাতেল পামেরপ্রতি আকৃষ্ট হয়।
যখন বাচ্চারা বড়ো হয়ে যায় তখন বাসা ভেঙ্গে তারা বেরিয়ে আসে এবং তখন উভয় মিলেই তাদের বাচ্চাদের খাওয়ায়।
সিরক্কো

সিরক্কো(ইংরেজি:Sirocco, উচ্চারণ:/sɪˈrɒkoʊ/;শিরক্কো(scirocco),ইউগো(jugo), অথবাকদাচিৎসিরক(siroc) (অন্যান্য নাম নিচে দেখুন)) হচ্ছেসাহারাহতে আগতভূমধ্যসাগরীয়বায়ু, যাউত্তর আফ্রিকাএবংদক্ষিণ ইউরোপেঘূর্ণিঝড়েরবেগে রূপ নিতে পারে, বিশেষ করেগ্রীষ্মকালে।
সিরক্কোশব্দটি এসেছেআরবিশব্দশার্‌ক্বীয়্যা(شرقية) হতে, যার অর্থ “পূবালি”। বিভিন্ন ভাষায় এই বায়ু বিভিন্ন নামে পরিচিত, যার মধ্যে রয়েছে:
ইতালীয়:scirocco(শিরক্কো)
সিসিলীয়:sciroccu(শিরক্কু)
স্পেনীয়:siroco(সিরোকো)
কাতালান:xaloc(শ্যালক)
মাল্টীয়:xlokk(শ্লক)
অক্সিতঁ:siròc(সিরক) অথবাeisseròc(এইসেরক)
গ্রিক:σορόκος(সরোকোস; রোমানীকৃত:sorókos) অথবা,σιρόκος(সিরোকোস;sirókos)
আলবেনীয়:shirok(শিরক)
ক্রোয়েশীয়:jugo(ইউগো)
লিগুরীয়:sciöco(শিওকো) অথবা,mainasso(মাইনাসো)
লিবীয় আরবি: قبلي, (ক্বিব্‌লি; রোমানীকৃত:ghiblī), যার অর্থ ‘ক্বিবলা’ হতে আগত
মিশরীয় আরবি:خمسين, (খামসিন; রোমানীকৃত:khamsīn); যার মানে ‘পঞ্চাশ’ (‘পঞ্চাশ দিনের বাতাস’)
তিউনিশীয় আরবি: شلوق‎, (শ্লুক; রোমানীকৃত:chlūq), সম্ভবত "شروق" (শুরুক;shurūq) থেকে এসেছে; যার অর্থশার্‌ক্বীয়্যা(sharqiyya) অথবা "شهيلي" (শাহিলি;ch'hīlī) এর অর্থের মতই
মরক্কান আরবি: شركي‎, (শার্‌কি; রোমানীকৃত:chergui), এর মানেও হচ্ছে ‘পূবালি’।
এই বায়ু আরব্য অথবাসাহারা মরুভূমিহতে উৎপত্তি লাভের পর, উষ্ণ, শুষ্ক, ক্রান্তীয় বায়ুভর হতে উত্থিত হয়ে, নিম্নচাপ প্রকোষ্ঠ কর্তৃক উত্তর দিকে চালিত হয়, এবংভূমধ্যসাগরপেরিয়ে পূর্ব দিকাভিমুখে প্রবাহিত হয়।উষ্ণতর ও শুষ্কতর মহাদেশীয় বায়ু আর শীতলতর, আর্দ্রতর সামুদ্রিকঘূর্ণিঝড়েরবায়ু মিশ্রিত হয় এবং সৃষ্ট নিম্নচাপের বামাবর্তী (counter-clockwise) প্রবাহ এই মিশ্রিত বায়ুকেইউরোপেরপশ্চিম উপকূল অঞ্চলে চালিত করে।
সিরক্কোআফ্রিকারউত্তর উপকূলবর্তী অঞ্চলে ধূলিময় শুষ্ক অবস্থার জন্ম দেয়,ভূমধ্যসাগরেঝড়ের উদ্রেক করে, এবংইউরোপেশীতল, আর্দ্র আবহাওয়ার সৃষ্টি করে। সিরক্কো’র স্থায়ীত্বকাল অর্ধেক দিনও হতে পারে, আবার কয়েক দিনব্যাপী স্থায়ীও হতে পারে। ভূমধ্যসাগর অতিক্রমকালে, সিরক্কোআর্দ্রতাসংগ্রহ করে; এর ফলেইতালিরদক্ষিণাঞ্চলে বৃষ্টিপাত ঘটে। বৃষ্টির পানির সাথে লোহিত ধূলিকণা মিশে থাকে বলে স্থানীয়দের কাছে এটা “রক্ত বর্ষা” (blood rain) নামে পরিচিত।
বলা হয়ে থাকে, সিরক্কো মানুষের মনে অস্থিরতা এবং খিটখিটে মেজাজের উদ্রেক করে।এছাড়াও, লোকজন অনেক স্বাস্থ্যগত সমস্যার কারণ হিসেবে এই বাতাসকে দায়ী করে থাকে; হয় আফ্রিকান উপকূলীয় অঞ্চল থেকে আগত উত্তপ্ত বাতাস ও ধূলার জন্য, নয়তো ইউরোপের আরও উত্তরভাগে সৃষ্ট স্যাঁতসেঁতে শীতল পরিবেশের জন্য। সিরক্কোর বাতাসে থাকা ধূলা যন্ত্রপাতিতে ঘর্ষণজনিত ক্ষয় (abrasion) সৃষ্টি করতে পারে, এবং দালানকোঠা ভেদ করতে পারে।
শরৎওবসন্তেসিরক্কো বাতাসের গতিবেগ ১০০ কিমি/ঘ (৬২ মা/ঘ; ৫৪ নট) হয়ে থাকে।মার্চওনভেম্বরেযখন তাপমাত্রা খুব বেশি থাকে, তখন এর গতিবেগ সর্বোচ্চ হয়।
ক্রমবর্ধমান জোয়ারের সাথে মিলে সিরক্কো বায়ু ভেনেশীয় উপহ্রদে (Venetian Lagoon) জোয়ারের (acquaalta) সৃষ্টি করে।
মাছ ধরার ওপরও এই বাতাসের প্রভাব রয়েছে। যেমন- কেবলমাত্র সিরক্কো বায়ুপ্রবাহ চলাকালেই বার্কোলা’র কাছে অবস্থিতত্রিয়েস্ত উপসাগরে(Gulf of Trieste) অ্যানচোভি মাছ ধরা যায়, সুস্বাদু খাবার হিসেবে যার অনেক চাহিদা রয়েছে।বোরা’র মতন শীতল বায়ুপ্রবাহের সময় এই সব মাছঅ্যাড্রিয়াটিক সাগরের বিশালতার মাঝে অদৃশ্য হয়ে যায়।
বার্বার রন্ধনশৈলী

বার্বার রন্ধনশৈলী(আরবি:المطبخ البربري), যদিও একটি একক এবং মানক খাবারের কাঠামো নেই,এটি ঐতিহ্যবাহী বিভিন্ন রেসিপি এবং উত্তর আফ্রিকার বিভিন্ন অঞ্চল থেকে আসা স্বাদের দ্বারা প্রভাবিত।বার্বারদের খাবারের পছন্দ স্থানীয় খাদ্য উপলভ্যতা এবং ব্যক্তিগত আর্থিক অবস্থার দ্বারা প্রভাবিত হয়েছে। বার্বাররা অন্যান্য মুসলমানদের মতো একই ডায়েটারি আইন এবং স্বাস্থ্যবিধি অনুসরণ করেন।কেন আলবালা বলেছেন, "একটি খাবারকে সাধারণভাবে বার্বার হিসেবে বর্ণনা করা অসম্ভব – সর্বোচ্চ, এটি বিভিন্ন অঞ্চলে বার্বার পরিবারদের দ্বারা খাওয়া খাবারের নমুনা।"
বার্বার রন্ধনশৈলী উত্তর আফ্রিকা এবং পশ্চিম আফ্রিকার (মৌরিতানিয়া) বিভিন্ন অঞ্চলে ভিন্ন। এই কারণে, প্রতিটি খাবারের একটি আলাদা এবং বিশেষ পরিচিতি এবং স্বাদ থাকে, যা নির্দিষ্ট অঞ্চলের উপর ভিত্তি করে যেখানে তা উৎপন্ন হয়েছে, কিছু খাবার এমনকি এক হাজার বছরেরও পুরনো বলে অনুমান করা হয়। মধ্য আটলাসের খেনিফ্রা অঞ্চলের জায়ানেসদের রান্নায় একটি অসাধারণ সরলতা রয়েছে। এটি মূলত ভুট্টা, যব, মহিষের দুধ, ছাগলের পনির, মাখন, মধু, মাংস এবং বন্য প্রাণী দ্বারা ভিত্তিক।
কালব এল লৌজ

কালব এল লৌজবাক্বালব এল্লৌজ(আরবি: قلب اللوز) হল একটি ঐতিহ্যবাহী সেমোলিনা ভিত্তিকআলজেরিয়ানমিষ্টান্ন।
কেলব এল লৌজ, যার মানে "বাদাম হৃদয়", এটি চামিয়া বা হ'রিসা নামেও পরিচিত, যা অঞ্চলভেদে পরিবর্তিত হয়। এটি একটি ঐতিহ্যবাহী আলজেরিয়ান মিষ্টান্ন। এটি সেমোলিনা, বদাম, কমলা ফুল এবং মধু দিয়ে তৈরি করা হয়।
কিজিলকুম মরুভূমি

কিজিলকুম মরুভূমি(ইংরেজি:Kyzyl Kum বা Qyzylqum;উজবেক ভাষায়: Qizilqum;কাজাখ ভাষায়: Қызылқұм) মধ্য এশিয়াতে কাজাকিস্তানের দক্ষিণাংশ এবং উজবেকিস্তানের উত্তর অংশ জুড়ে অবস্থিত একটি মরুভূমি। এটি একটি তুর্কি শব্দ যার অর্থ লাল বালু। কিজিলকুম আরব সাগরের দক্ষিণ-পূর্বে সির দরিয়া এবং আমু দরিয়া নদী দুইটির উপত্যকার মধ্যবর্তী অঞ্চলে অবস্থিত।এটি প্রায় পুরোটাই বালিতে আবৃত। সমুদ্র সমতল থেকে এর সর্বোচ্চ উচ্চতা ৯২২ মিটার। মরুভূমিতে যে স্বল্প উদ্ভিদ জন্মে তা ভেড়া, উট ও ঘোড়ার খাবার হিসেবে ব্যবহার করা হয়। এখানে স্বর্ণখনি ও প্রাকৃতিক গ্যাসক্ষেত্র আছে। মরুভূমিটির আয়তন ২,৯৮,০০০ বর্গকিলোমিটার। এটি বিশ্বের ১১তম বৃহত মরুভূমি।