davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
เทียนา (ตัวละครดิสนีย์)

เทียนา(อังกฤษ:Tiana; หรืออ่านว่าทีอานา) เป็นตัวละครในภาพยนตร์แอนิเมชันเรื่องที่ 49ของวอลต์ดิสนีย์พิกเชอส์เรื่องมหัศจรรย์มนต์รักเจ้าชายกบ(2009) สร้างโดยนักเขียนและผู้กำกับรอน เคลเมนต์ส และจอห์น มัสเกอร์ และสร้างแอนิเมชันโดยมาร์ก เฮนน์ เทียนาเมื่อเจริญวัยเป็นผู้ใหญ่ ให้เสียงพากย์โดยอนิกา โนนี โรส ในขณะที่ยังเป็นเด็กให้เสียงพากย์โดยเอลิซาเบธ เอ็ม. แดมเพียร์ เธอจะปรากฏตัวในละครดิสนีย์+เรื่องเทียนาซึ่งมีกำหนดฉายในปี ค.ศ. 2024
ตัวละครเทียนามีพื้นฐานมาจากเจ้าหญิงสองคน ได้แก่ เจ้าหญิงเอ็มมา นางเอกของนวนิยายเรื่องเจ้าหญิงกบของอี.ดี. เบเกอร์ ในปี ค.ศ. 2002 และเจ้าหญิงจากเทพนิยายของพี่น้องตระกูลกริมม์เรื่อง "เจ้าชายกบ" ซึ่งเป็นแรงบันดาลใจให้กับนวนิยายของเบเกอร์ ตัวละครนี้ยังได้รับแรงบันดาลใจจากเชฟชื่อดังแห่งนิวออร์ลีนส์ลีอาห์ เชส อีกด้วย
เทียนารับบทเป็นพนักงานเสิร์ฟที่ทำงานหนักและใฝ่ฝันที่จะเปิดร้านอาหารของตัวเอง และต้องหยุดชะงักเมื่อเธอกลายร่างเป็นกบหลังจากจูบกับเจ้าชายกบอย่างสิ้นหวัง ซึ่งเขาถูกหมอแม่มดผู้ชั่วร้ายสาป
เทียนาได้รับการตอบรับในเชิงบวกเป็นส่วนใหญ่จากนักวิจารณ์ที่ยกย่องบุคลิกและค่านิยมของเธอ อย่างไรก็ตาม ภาพลักษณ์ของเทียนา และชุมชนของเธอถูกวิจารณ์ว่าขาด "การเน้นประเด็นทางเชื้อชาติ"การตัดสินใจวาดภาพตัวละครหลักทั้งสองคือเทียนาและนาวีนในฐานะกบสำหรับส่วนใหญ่ของภาพยนตร์เรื่องนี้ ก็ทำให้เกิดความขัดแย้งเช่นกัน โดยบางคนบอกว่าเป็นการมองข้ามตัวตนของตัวละครเธอเป็นเจ้าหญิงดิสนีย์ลำดับที่ 9 และเป็นที่รู้จักในฐานะเจ้าหญิงแอฟริกันอเมริกันคนแรกในแฟรนไชส์เจ้าหญิงดิสนีย์
วันที่ 26 ตุลาคม ค.ศ. 2009 "เรือสำราญเทียน่าจูบิลี!" เปิดตัวครั้งแรกพร้อมกับการปรากฏตัวของเทียนา, นาวีน, หลุยส์ และ ดร.ฟาซิเลียร์ ที่วอลต์ดิสนีย์เวิลด์รีสอร์ตและต่อมาที่ดิสนีย์แลนด์รีสอร์ตเทียนาและนาวีนยังอยู่ในขบวน "เฟสติวัลออฟแฟนตาซีพาเรด" ที่แมจิกคิงดอมในวอลต์ดิสนีย์เวิลด์ สามารถพบปะและทักทายเทียนาและนาวีนที่ลิเบอร์ตีสแควร์ในวอลต์ดิสนีย์เวิลด์ และในสวนสนุกที่อื่น ๆ ในพื้นที่ "ฟรอนเทียร์แลนด์" เธอยังเข้าร่วมงาน "วันอะพอนอะดรีมพาเรด" ในดิสนีย์แลนด์ปารีสในเดือนเมษายน ค.ศ. 2010 โดยเป็นส่วนหนึ่งของ "นิวเจอเนอเรชันเฟสติวัล" เทียนาเป็นส่วนหนึ่งในเครื่องเล่น แฟนตาสมิก (Fantasmic!) ในช่วงต้นเดือนมกราคม ค.ศ. 2010 ระหว่างตอนจบกับเรือล่องแม่น้ำมาร์กทเวน เทียนาพร้อมด้วยนาวีน, ดร.ฟาซิเลียร์ และเรย์ ต่างปรากฏตัวเป็นแขกรับเชิญในดิสนีย์เวิลด์ออฟคัลเลอร์ในดิสนีย์แคลิฟอร์เนียแอดเวนเจอร์เทียนาและเจ้าหญิงดิสนีย์คนอื่น ๆ มีสถานที่ท่องเที่ยวในแมจิกคิงดอมที่เรียกว่าพรินเซสแฟรีเทลฮอล์เมื่อเยี่ยมชมวอลต์ดิสนีย์เวิลด์ผู้เยี่ยมชมเดิมมองเห็นเจ้าหญิงเทียนาใต้ศาลาป่าอันร่มรื่นที่ขอบจัตุรัสลิเบอร์ตี ตั้งแต่เดือนมิถุนายน ค.ศ. 2016 พบปะและทักทายได้ที่พรินเซสแฟรีเทลฮอล์
ในฐานะตัวละครเทียนาได้รับการตอบรับในเชิงบวกเป็นส่วนใหญ่ เฮเลน โอฮารา จากเอ็มไพร์กล่าวถึงตัวละครนี้ในแง่บวก โดยบรรยายว่าเธอเป็น "นางเอกหัวแข็งที่ทำงานหนักและแสดงความมุ่งมั่นและแรงผลักดัน"แคตเธอรีน ชอร์ด จากเดอะการ์เดียนยกย่องเทียนาและแสดงความยินดีกับดิสนีย์ที่สร้าง "นางเอกที่เป็นตัวละครที่แท้จริง ผู้หญิงที่มีสามมิติ คุณไม่จำเป็นต้องสวมสเป็คบ้า ๆ บอ ๆ ถึงจะดูได้"เบ็ตซี ชาร์ลี จากลอสแอนเจลิสไทมส์เขียนในเชิงบวกของเทียนา โดยบรรยายว่าเธอทั้ง "สวย" และ "อึกทึก"แครี ไบรสัน จากอะเบาต์.คอม ยกย่องเทียนาโดยเรียกเธอว่า "เจ้าหญิงองค์ใหม่ที่ยอดเยี่ยม" และ "แบบอย่างที่ดี"
โรงแรมซาราโตกา

โรงแรมซาราโตกา(สเปน:Hotel Saratoga) เป็นโรงแรมหรูสร้างขึ้นตามสถาปัตยกรรมนีโอคลาสสิกตั้งอยู่ด้านหน้าของฟูเอนเตเดลาอินเดียริมถนนปาเซโอเดลปราโดในย่านอาบานาเก่าของกรุงอาบานาประเทศคิวบาอาคารสร้างขึ้นในปี 1880 เพื่อใช้งานเป็นโกดัง ก่อนจะได้รับการปรับแต่งใหม่เป็นโรงแรมในปี 1933 และเปิดให้บริการใหม่อีกครั้งหลังการต่อเติมในปี 2005ในเช้าวันที่ 6 พฤษภาคม 2022 เกิดเหตุระเบิดร้ายแรงในโรงแรมเป็นผลให้มีผู้เสียชีวิตอย่างน้อย 22 ราย
โรงแรมซาราโตกาตั้งอยู่ด้านหน้าของปาร์เกเดลาฟราเตร์นิดัดใกล้กับเอลกาปิโตลิโอในอาบานาสร้างขึ้นโดยเกรโกริโอ ปาลาซิโอส พ่อค้าชาวสเปนผู้มั่งคั่งจากซันตันเดร์เขาลงนามในสัญญาก่อสร้างอาคารในปี 1879 ด้วยมูลค่า 98,000 ดอลลาร์ แรกเริ่มเป็นอาคารสูงสามชั้น โดยชั้นล่างสุดเป็นโกดังเก็บยาสูบ ร้านค้า และห้องอยู่อาศัยสี่ห้อง ชั้นสองเป็นโรงแรมขนาด 43 ห้อง และมีห้องอาหารหนึ่งห้อง
โรงแรมเปิดให้บริการเรื่อยมาจนกระทั่งทศวรรษ 1960 เมื่อรัฐบาลฝ่ายปฏิวัติในเวลานั้นเข้าครอบครอง อาคารถูกปล่อยเช่าและต่อมาได้ถูกทิ้งร้างเนื่องจากสภาพที่ทรุดโทรม ในปี 1996 อาคารได้ถูกโอนไปอยู่ในความดูแลของบริษัท โรงแรมซาราโตกา จำกัด (มหาชน) บริษัทคิวบาที่มีเจ้าของร่วมคือบริษัท อาบากัวเนกซ์ จำกัด (มหาชน) ส่วนพาณิชย์ของสมาคมประวัติศาสตร์อาบานา และกลุ่มนักลงทุนต่างชาติ อาคารหลังเดิมถูกทุบทิ้ง และเหลือไว้เพียงส่วนหน้าของอาคารที่ติดถนน อาคารหลังใหม่สร้างขึ้นประกอบส่วนหน้าเดิม และเพิ่มชั้นใต้ดินสองชั้น, ชั้นลอยหนึ่งชั้น และต่อเติมชั้นอื่น ๆ ขึ้นไปอีก อาคารเปิดให้บริการอีกครั้งในปี 2005 ในฐานะโรงแรมหรูขนาด 96 ห้อง และมีบาร์สามแห่ง, ภัตตาคารสองแห่ง, สระว่ายน้ำบนดาดฟ้า และศูนย์ธุรกิจหนึ่งศูนย์ ภายในยังประกอบด้วยการตกแต่งหรูหราคลาสสิกจากงานช่างแบบฝรั่งเศสและคิวบา
พิพิธภัณฑ์เปอรานากัน

พิพิธภัณฑ์เปอรานากัน(อังกฤษ:Peranakan Museum) เป็นพิพิธภัณฑ์ในสิงคโปร์ที่จัดแสดงวัฒนธรรมเปอรานากันโดยเฉพาะ เดิมเคยเป็นพิพิธภัณฑ์อารยธรรมเอเชียสาขาแรก เป็นพิพิธภัณฑ์แห่งแรกของโลกที่จัดแสดงวัฒนธรรมเปอรานากันในสิงคโปร์และนิคมช่องแคบอื่นๆในมะละกาและปีนังในอดีต และชุมชนเปอรานากันอื่นๆในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ตั้งอยู่ในอาคารOld Tao Nan Schoolที่ถนนอาร์เมเนียน ใช้เป็นส่วนจัดแสดงเพิ่มเติมจากศิลปวัตถุในพิพิธภัณฑ์อารยธรรมเอเชีย
เมื่อวันที่1 มกราคมพ.ศ. 2549พิพิธภัณฑ์อารยธรรมเอเชีย หรือที่ต่อมารู้จักกันว่าACM 1ได้ปิดสาขาที่ถนนอาร์เมเนียนเพื่อปรับปรุงครั้งใหญ่ ซึ่งขณะที่ปิดนั้น ฝ่ายจัดการพิพิธภัณฑ์ได้เลือกวัฒนธรรมเปอรานากันมาเป็นหัวข้อใหม่ในการจัดแสดงในอาคาร Tao Nan School โดยหัวข้อที่ได้รับการพิจารณาด้วยคือ พิพิธภัณฑ์เด็ก และพิพิธภัณฑ์เครื่องเคลือบดินเผาจีนทำให้พิพิธภัณฑ์เป็นสถานที่จัดแสดงศิลปวัตถุและเครื่องใช้ของชาวเปอรานากันที่มีเอกลักษณ์และครอบคลุมมากที่สุดในโลก แต่ละปีมีผู้เข้าชมราว 112,000 คน หลังจากปรับปรุง ทำให้มีพื้นที่จัดแสดงมากขึ้นร้อยละ 25 สำหรับจัดแสดงแง่มุมต่างๆ ของบ้านและวิถีชีวิตแบบเปอรานากัน และยังมีแผนการสร้างร้านอาหารและร้านค้าแบบเปอรานากันที่ห้องแถวสี่คูหาติดกับอาคารพิพิธภัณฑ์
พิพิธภัณฑ์เปิดอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 25 เมษายน พ.ศ. 2551 ประกอบด้วยห้องจัดแสดงถาวร 10 ห้องที่จัดแสดงวิถีชีวิตของชาวแปอรานากัน จุดสำคัญของพิพิธภัณฑ์คือ เตียงงานแต่งงานแบบเปอรานากัน ที่เคยเป็นของ Mrs. Quah Hong Chiam จากปีนัง ซึ่งเธอได้ให้กำเนิดบุตรเจ็ดคนแรกจาก 11 คนบนเตียงหลังนี้ส่วนห้องจัดแสดงอื่นๆมีดังต่อไปนี้
ภาษาเปอรานากันอินโดนีเซีย

ภาษาเปอรานากันอินโดนีเซีย(อังกฤษ:Peranakan Indonesian language) หรือภาษาอินโดนีเซียบ้าบ๋ามีผู้พูด 20,000 คน (พ.ศ. 2424) ในชวากลางและชวาตะวันออกเป็นภาษาลูกผสมที่มีภาษามลายูเป็นพื้นฐาน เป็นภาษาผสมระหว่างภาษาอินโดนีเซียภาษาชวาและอิทธิพลจากภาษาจีนกลางภาษานี้ต่างจากภาษามลายูบ้าบ๋าซึ่งได้รับอิทธิพลจากภาษาจีนฮกเกี้ยนผู้พูดมักเป็นผู้สูงอายุ
ตัวอย่าง (พูดในซูราบายา):
มหาวิทยาลัยราชภัฏภูเก็ต

มหาวิทยาลัยราชภัฏภูเก็ต(อังกฤษ:Phuket Rajabhat University) เป็นสถาบันอุดมศึกษาของรัฐ ตั้งอยู่ในจังหวัดภูเก็ต ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2514 โดยจัดการศึกษาแบ่งเป็นภาคปกติ คือ ระดับปริญญาตรี (จันทร์ -ศุกร์) และระดับปริญาตรี (เสาร์ -อาทิตย์) และภาคพิเศษ ได้แก่  ระดับประกาศนียบัตรบัณฑิต ระดับประกาศนียบัตรบัณฑิตชั้นสูง ระดับปริญญาโท และระดับปริญญาเอก
เดิมมหาวิทยาลัยราชภัฏภูเก็ตเป็นวิทยาลัยครูภูเก็ตสถาปนาขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2514 ตั้งอยู่ ณ ต.รัษฎา อ.เมืองจังหวัดภูเก็ตบนที่ดินเนื้อที่ประมาณ 354 ไร่ 78 ตารางวา ซึ่งเดิมเป็นที่ดินขององค์การบริหารส่วนจังหวัดภูเก็ต 78 ไร่ ที่ดินที่ได้รับบริจาคจากขุนเลิศโภคารักษ์และทายาท 273 ไร่ และได้รับบริจาคจากนายโสภณ เอกวานิช 3 ไร่ 78 ตารางวา ซึ่งมีความเป็นมาดังนี้
ตั้งแต่เริ่มสถาปนาวิทยาลัยครูภูเก็ตในปี พ.ศ. 2514 จนถึงปัจจุบัน มีผู้บริหารสถานศึกษาในตำแหน่งอาจารย์ใหญ่ ผู้อำนวยการ อธิการ และอธิการบดี ตามลำดับดังนี้
ตั้งแต่สถาปนามหาวิทยาลัยในปี พ.ศ. 2514 มหาวิทยาลัยราชภัฏภูเก็ต มีนายกสภามหาวิทยาลัย ตามลำดับดังนี้
ปัจจุบันมหาวิทยาลัยราชภัฏภูเก็ต มี 11 หลักสูตร ดังนี้
เป็นการศึกษาระดับปริญาโท (มหาบัณฑิต) และปริญญาเอก (ดุษฎีบัณฑิต)
เป็นโครงการจัดการศึกษาสำหรับบุคคลทั่วไป ปรับปรุงจากโครงการจัดการศึกษาสำหรับบุคคลประจำการ (กศ.บป.) และโครงการให้การศึกษาและฝึกอมรบครูและบุคคลากรทางการศึกษาประจำการ (อคป.) ที่มีอยู่เดิม เปิดสอน 7 หลักสูตร ที่จังหวัดตรังและจังหวัดกระบี่ดังนี้
อำเภอเมืองภูเก็ต

เมืองภูเก็ตเป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดภูเก็ต
อำเภอเมืองภูเก็ตมีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
อำเภอเมืองภูเก็ตเดิมใช้ชื่อว่า เมืองภูเก็จ เป็นเมือง 1 ใน 8 หัวเมืองภาคใต้ฝั่งทะเลตะวันตก  ปรากฏชื่อเมืองภูเก็จในปลายกรุงศรีอยุธยา  และเมื่อพบจดหมายเหตุเมืองถลางที่เก็บรักษาอยู่ที่ประเทศอังกฤษ  จึงปรากฏชื่อเจ้าเมืองภูเก็จ เรียกว่า เมืองภูเก็จ คือบุตรชายของท่านผู้หญิงจัน(ท้าวเทพกระษัตรี) ชื่อพญาเทียน (ต้นนามสกุลประทีป ณ ถลาง) มีบริเวณเมืองอยู่ที่บ้านเกาะแก้ว บ้านบางคู บ้านสะปำ
เมื่อเมืองถลางถูกศัตรูเข้าโจมตีแตกในปี พ.ศ. 2352  บุตรชายพญาถลางเจ๊ะมะเจิมคือ พญาวิชิตสงคราม(แก้ว) เป็นเจ้าเมืองภูเก็จอยู่ที่บ้านเก็ตโฮ่ (ตำบลกะทู้ อำเภอกะทู้) พระยาวิชิตสงคราม(ทัด) ย้ายเมืองภูเก็จมาที่บ้านทุ่งคาปากคลองบางใหญ่เมืองภูเก็จเจริญพัฒนาอย่างรวดเร็วเพราะโลกต้องการแร่ดีบุก เมืองภูเก็จต้องการกุลีในเหมืองแร่  กุลีส่วนใหญ่มาจากมณฑลฮกเกี้ยน(ฟูเจี้ยน) ที่ผ่านมาจากสิงคโปร์ มะละกา ปีนัง และมาจากมณฑลฮกเกี้ยนโดยตรงในสมัยพระยารัษฎานุประดิษฐ์มหิศรภักดี(คอซิมบี้ ณ ระนอง)เป็นสมุหเทศาภิบาลมณฑลภูเก็จ  ชื่อภูเก็จเริ่มหายไปมีภูเก็ตเข้ามาแทนกลายชื่อเป็นเมืองภูเก็ตในเวลาต่อมา
แต่เดิมอำเภอเมืองภูเก็ตนั้นมีชื่อว่าอำเภอทุ่งคาแต่ได้เปลี่ยนชื่อมาเป็นอำเภอเมืองภูเก็ตเมื่อวันที่14 พฤศจิกายนพ.ศ. 2481
อำเภอเมืองภูเก็ตแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 8ตำบล44หมู่บ้านได้แก่
ท้องที่อำเภอเมืองภูเก็ตประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น7 แห่ง ได้แก่
เซ็นทรัล ภูเก็ต

เซ็นทรัล ภูเก็ต(อังกฤษ:Central Phuket) เป็นโครงการพัฒนาพื้นที่และศูนย์การค้าที่ทันสมัยและมีขนาดใหญ่ที่สุดบนเกาะภูเก็ตของกลุ่มเซ็นทรัลภายใต้กรอบแนวคิด "จังหวะหัวใจของภูเก็ต" (The Beating Heart of Phuket) โดยมีพื้นที่โครงการรวมกว่า 100 ไร่ ประกอบไปด้วยอาคารศูนย์การค้า 3 อาคาร
เริ่มแรกโครงการดังกล่าวบริหารงานโดยห้างสรรพสินค้าเซ็นทรัล โดยตั้งเป้าให้เป็นจุดศูนย์รวมของความบันเทิงอันครบครันในเมืองภูเก็ต และต่อมา บริษัท เซ็นทรัล รีเทล คอร์ปอเรชัน จำกัด จึงเข้ามาขยายรูปแบบกิจการให้เป็นศูนย์การค้าแบบครบวงจร โดยเพิ่มอาคารศูนย์การค้าหลังที่สองที่ตั้งอยู่ฝั่งตรงข้ามเข้ามา แต่หลังจากการปรับผังองค์กรใหม่ใน พ.ศ. 2557 อาคารดังกล่าวก็ถูกโอนให้เข้าไปเป็นความรับผิดชอบของห้างสรรพสินค้าเซ็นทรัลตามเดิม
ต่อมาใน พ.ศ. 2558 บริษัทเซ็นทรัลพัฒนาจำกัด (มหาชน) ได้ประกาศตั้งงบลงทุน 6,360 ล้านบาท ในการซื้อกิจการเซ็นทรัลเฟสติวัล ภูเก็ต ด้วยการซื้อสิทธิ์การเช่าที่ดินและอาคารในกรอบระยะเวลา 41 ปี ซึ่งการซื้อขายแล้วเสร็จเป็นของบริษัทในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2558
วันที่ 29 กันยายน พ.ศ. 2561 ได้เกิดเหตุเพลิงไหม้ บริเวณศูนย์การค้าเซ็นทรัล ภูเก็ต โดยไฟไหม้เวลาประมาณ 10.30 น.บริเวณ ลานด้านนอกศูนย์การค้าซึ่งเป็นสวนสนุกที่กำลังก่อสร้างไม่มีผู้ใดได้รับบาดเจ็บหรือเสียชีวิต
เซ็นทรัล ภูเก็ต มียอดใช้จ่ายของลูกค้าเฉลี่ยต่อคนเป็นอันดับ 1 ของศูนย์การค้าในเครือเซ็นทรัลพัฒนา
โครงการเซ็นทรัล ภูเก็ต เป็นโครงการขนาดใหญ่มีพื้นที่รวมกว่า 100 ไร่ ประกอบไปด้วยอาคารศูนย์การค้าทั้งหมด 3 อาคาร ได้แก่ อาคาร "เฟสติวัล" หรือ เซ็นทรัลเฟสติวัล ภูเก็ต เดิม, อาคาร "อีสต์" หรือ เซ็นทรัลเฟสติวัล ภูเก็ต อีสต์ เดิม และอาคาร "ฟลอเรสต้า" ซึ่งเป็นอาคารหลังสุดท้ายของโครงการที่เซ็นทรัลพัฒนาได้สร้างขึ้นใหม่ โดยเมื่อเสร็จสิ้นทั้งโครงการในเดือนกันยายน พ.ศ. 2561 โครงการเซ็นทรัล ภูเก็ต จะเป็นโครงการเดียวที่ทำให้ผู้มาใช้บริการ สามารถสัมผัสได้ถึงความแตกต่างของทั้งสามอาคาร ภายใต้ชื่อบริหารเพียงชื่อเดียว คือเซ็นทรัล ภูเก็ตโดยรายละเอียดของแต่ละอาคาร มีดังนี้
อาคารเฟสติวัล เป็นอาคารศูนย์การค้าที่ได้รับการออกแบบให้เป็น "จุดมุ่งหมายของการจับจ่ายใช้สอยและรูปแบบชีวิตนานาชาติที่ดีที่สุดในภาคใต้" ภายใต้แนวความคิดที่ถือว่าเป็นศูนย์การค้าที่ทุกคนสามารถมาท่องเที่ยวและผ่อนคลายได้มากยิ่งขึ้น ทั้งจับจ่ายใช้สอย สังสรรค์ ชมงานศิลปะ และออกกำลังกายภายในโครงการเดียว โดยนำแนวความคิดของศูนย์การค้าเซ็นทรัล อีสต์วิลล์ มาปรับใช้
อาคารเฟสติวัลมีพื้นที่ใช้สอยทั้งหมด 4 ชั้น เชื่อมต่อกับอาคารอีสต์ที่ชั้น 3 และเชื่อมต่อกับอาคารฟลอเรสตาที่ชั้น 2 ประกอบด้วยพื้นที่สำคัญดังนี้
อาคารบีเอ็นบี โฮม (เดิมอาคารอีสต์, อาคารบ้านแอนด์บียอนด์) เป็นอาคารศูนย์การค้าหลังที่สองที่ปรับมาจากโฮมเวิร์ค สาขาภูเก็ตเดิม (โฮมเวิร์คได้เปลี่ยนเป็นบ้านแอนด์บียอนด์) เมื่อ พ.ศ. 2556 เพื่อเป็นการรองรับกลุ่มลูกค้าที่เติบโตขึ้น โดยเพิ่มร้านค้าต่าง ๆ กว่า 100 ร้าน และเพิ่มพื้นที่จอดรถให้กับโครงการกว่า 1,000 คัน มีพื้นที่สำคัญดังนี้
อาคารฟลอเรสต้า เป็นอาคารศูนย์การค้าหลังที่สามที่เซ็นทรัลพัฒนาก่อสร้างขึ้นมาใหม่ โดยอาคารดังกล่าวจะเป็นอาคารศูนย์การค้าระดับบนที่เทียบเท่ากับศูนย์การค้าเซ็นทรัล เอ็มบาสซีเพื่อตอบรับต่อกลุ่มลูกค้าที่มีกำลังซื้อสูง และเป็นอาคารศูนย์การค้าที่ใหญ่ที่สุดของโครงการเซ็นทรัล ภูเก็ต ซึ่งอาคารดังกล่าวเปิดให้บริการอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 10 กันยายน พ.ศ. 2561
ภายในอาคารฟลอเรสต้า มีพื้นที่ใช้สอยทั้งหมด 5 ชั้น รวมชั้นใต้ดิน และเชื่อมต่อกับอาคารเฟสติวัลที่ชั้น 2 มีพื้นที่สำคัญดังนี้
พิพิธภัณฑ์ภูเก็ตไทยหัว

พิพิธภัณฑ์ภูเก็ตไทยหัวเป็นโรงเรียนจีนฮกเกี้ยนซึ่งปัจจุบันได้ปรับปรุงเป็นพิพิธภัณฑ์เชิงวัฒนธรรมของชาวภูเก็ต สร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2447 ตั้งอยู่ที่ถนนกระบี่ ตำบลตลาดเหนืออำเภอเมืองภูเก็ตจังหวัดภูเก็ตพื้นที่ของพิพิธภัณฑ์ภูเก็ตไทยหัวเดิมประกอบด้วยศาลเจ้าและโรงเรียนสอนภาษาจีนชั้นสูงชื่อ "ฮั่วบุ่น" ซึ่งจัดตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2454 ต่อมาในปี พ.ศ. 2489 ได้เปลี่ยนชื่อเป็น โรงเรียนภูเกตจุงหัว และในปี พ.ศ. 2491 ได้เปลี่ยนมาเป็น โรงเรียน ภูเก็ตไทยหัว จนกระทั่งปี พ.ศ. 2538 โรงเรียนภูเก็ตไทยหัวได้ย้ายไปอยู่ที่ตั้งใหม่ ต่อมาในปี พ.ศ. 2545 อาคารเรียนหลังนี้ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานหลังจากนั้น มูลนิธิกุศลสงเคราะห์ จังหวัดภูเก็ต และผู้ที่มีส่วนเกี่ยวข้องได้ปรึกษาหารือและตกลง ที่จะปรับปรุงอาคารและพื้นที่โดยรอบเพื่อจัดตั้งเป็นพิพิธภัณฑ์ภูเก็ตไทยหัว และมีพิธีเปิดอย่างเป็นทางการในวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ.  2551
พิพิธภัณฑ์ภูเก็ตไทยหัว ได้รับการออกแบบอาคารให้มีรูปแบบสถาปัตยกรรมจีน-โปรตุเกสหรือ ซีโน-โปรตุกีส ซึ่งเป็นรูปแบบทั่วไปในย่านเมืองเก่าภูเก็ต มีผังอาคารเป็นแบบสี่เหลี่ยมผืนผ้าแบบสมมาตรล้อมลาน กลางอาคารที่ตรงกับช่องเปิดโล่งในหลังคา หลังคาเป็นหลังคาปั้นหยาผสมหลังคาจั่ว มุงกระเบื้องกาบกล้วยดินเผา
ภายในพิพิธภัณฑ์ภูเก็ตไทยหัวมีการจัดแสดงภาพถ่ายเก่าๆ ของโรงเรียน ส่วนภายในอาคารจัดแสดงสิ่งของ หนังสือ ภาพถ่ายและเรื่องราวต่างๆ ของโรงเรียนภูเก็ตไทยหัว มีห้องนิทรรศการภาพ แสดงความเป็นมาของชาวจีนที่ย้ายถิ่นฐานมาอยู่ที่ ภูเก็ต บุคคลสำคัญของภูเก็ต ชุดแต่งกายประจำถิ่น อาหารพื้นเมือง เทศกาลงานประเพณี อาคารแบบชิโนโปรตุกีส และภาพถ่ายเก่าแก่ที่แสดงความเป็นมา ด้านเศรษฐกิจของภูเก็ตตั้งแต่ยุคเหมือง แร่ การทำสวนยางพารา และการท่องเที่ยว
7°52′48″N98°23′24″E﻿ / ﻿7.880000°N 98.390000°E﻿ /7.880000; 98.390000
รา

ราหรือเชื้อราเป็นสิ่งมีชีวิตในอาณาจักรเห็ดราซึ่งโตในรูปของใยหลายเซลล์ที่เรียกว่าไฮฟาในทางตรงกันข้าม ราที่สามารถเติบโตในรูปแบบของสิ่งมีชีวิตเซลล์เดียวจะเรียกว่ายีสต์
รามีความหลากหลายทางชีวภาพมาก ซึ่งการเติบโตของไฮฟา ทำให้เกิดรูปร่างที่ผิดแปลก โดยเฉพาะอย่างยิ่งบนอาหารรามีโครโมโซมเพียงชุดเดียว (haploid) มีผนังเซลล์ ส่วนใหญ่ประกอบด้วยไคติน (chitin) ไม่มีคลอโรฟิลล์ ดำรงชีพแบบ saprophyte คือ หลั่งเอนไซม์ออกนอกเซลล์ เพื่อย่อยสลายสารอินทรีย์ที่มีโมเลกุลขนาดใหญ่และซับซ้อนให้ได้เป็นโมเลกุลที่เล็กที่สุดแล้วจึงดูดซับเข้าไปภายในเซลล์
ราถูกจัดให้เป็นจุลินทรีย์และไม่ถูกจำแนกออกไปยังอีกกลุ่มหนึ่ง แต่สามารถพบได้ในส่วนไซโกไมโคตาและอาสโกไมโคตาในอดีต ราถูกจัดให้อยู่ภายในกลุ่มดิวเทอโรไมโคตา็
รา​อยู่​ใน​อาณาจักร​เห็ด​รา (Fungi kingdom) ซึ่ง​มี​มาก​กว่า 100,000 ชนิด รวม​ถึง​รา​ที่​ทำ​ให้​เกิด​โรค​รา​น้ำ​ค้าง, เห็ด​ชนิด​ต่าง ๆ, รา​ที่​ทำ​ให้​เกิด​โรค​ราสนิม​ใน​พืช, และ​ยีสต์. มี​เชื้อ​รา​เพียง 100 ชนิด​เท่า​นั้น​ที่​ทราบ​กัน​ว่า​เป็น​สาเหตุ​ของ​โรค​ที่​เกิด​กับ​คน​และ​สัตว์. ส่วน​รา​อื่น ๆ อีก​หลาย​ชนิด​มี​บทบาท​สำคัญ​ใน​ห่วง​โซ่​อาหาร นั่น​คือ​ทำ​หน้า​ที่​ย่อย​สลาย​สิ่ง​มี​ชีวิต​ที่​ตาย​แล้ว​และ​โดย​วิธี​นั้น​สาร​ประกอบ​ที่​จำเป็น​จึง​ถูก​นำ​กลับ​มา​ให้​พืช​ใช้​ได้​อีก. นอก​จาก​นี้ รา​กับ​พืช​ยัง​มี​ความ​สัมพันธ์​แบบ​พึ่ง​พา​อาศัย​กัน โดย​ช่วย​พืช​ดูด​ซึม​สาร​อาหาร​จาก​ดิน. และ​รา​บาง​ชนิด​เป็น​ปรสิต.
จุด​เริ่ม​ต้น​วงจร​ชีวิต​ของ​รา​เกิด​จาก​สปอร์​หนึ่ง​สปอร์​ที่​เล็ก​มาก​จน​มอง​ด้วย​ตา​เปล่า​ไม่​เห็น ปลิว​ล่อง​ลอย​ไป​กับ​สาย​ลม. ถ้า​สปอร์​ตก​ลง​บน​แหล่ง​อาหาร​ที่​เหมาะ​สม​รวม​ทั้ง​มี​องค์​ประกอบ​อื่น ๆ ด้วย เช่น มี​อุณหภูมิ​และ​ความ​ชื้น​พอ​เหมาะ สปอร์​จะ​งอก​เป็น​เซลล์​ที่​มี​ลักษณะ​คล้าย​เส้น​ด้าย​ซึ่ง​เรียก​ว่า ใย​รา (hyphae). ใย​รา​จะ​รวม​กลุ่ม​กัน​เป็น​ก้อน​ฟู ๆ ที่​เรียก​ว่า​กลุ่ม​ใย​รา (mycelium) ซึ่ง​สามารถ​มอง​เห็น​ได้​ด้วย​ตา​เปล่า. รา​อาจ​มี​ลักษณะ​คล้าย​คราบ​สกปรก​หรือ​รอย​เปื้อน เช่น รา​ที่​ขึ้น​ตาม​ปูน​ยา​แนว​กระเบื้อง​ใน​ห้อง​น้ำ.
รา​ขยาย​พันธุ์​เก่ง​มาก. รา​ธรรมดา ๆ ที่​ขึ้น​บน​ขนมปัง​ไรโซปัส สโตโลนิเฟอร์(Rhizopus stolonifer) มี​ลักษณะ​เป็น​จุด​สี​ดำ​เล็ก ๆ ซึ่ง​ก็​คือ​อับสปอร์. จุด​สี​ดำ​แค่​หนึ่ง​จุด​มี​สปอร์​มาก​กว่า 50,000 สปอร์ แต่​ละ​สปอร์​สามารถ​สร้าง​สปอร์​ใหม่​ได้​หลาย​ร้อย​ล้าน​สปอร์​ภาย​ใน​เวลา​ไม่​กี่​วัน! ถ้า​มี​สภาพ​แวด​ล้อม​ที่​เหมาะ​สม ก็​ง่าย​มาก​ที่​รา​จะ​ขึ้น​บน​หนังสือ, รอง​เท้า​บูต, หรือ​กระดาษ​บุ​ผนัง​เหมือน​กับ​ที่​มัน​ขึ้น​บน​ขอน​ไม้​ใน​ป่า.
รา “กิน” อาหาร​อย่าง​ไร? ไม่​เหมือน​สัตว์​และ​มนุษย์​ซึ่ง​จะ​กิน​ก่อน​แล้ว​ค่อย​ดูด​ซึม​สาร​อาหาร​โดย​อาศัย​ระบบ​ย่อย​อาหาร แต่​รา​มัก​จะ​ใช้​วิธี​กลับ​กัน. เมื่อ​โมเลกุล​ของ​สิ่ง​มี​ชีวิต​มี​ขนาด​ใหญ่​หรือ​ซับซ้อน​เกิน​กว่า​จะ​กิน​เข้า​ไป​ได้ รา​จะ​ค่อย ๆ ปล่อย​น้ำ​ย่อย​ออก​มา​เพื่อ​ย่อย​โมเลกุล​ให้​มี​ขนาด​เล็ก​ลง​แล้ว​ก็​ดูด​ซึม​สาร​อาหาร​เข้า​ไป. นอก​จาก​นั้น เนื่อง​จาก​รา​ไม่​สามารถ​ออก​หา​อาหาร​เอง​ได้ มัน​จึง​ต้อง​อาศัย​อยู่​ใน​อาหาร.
รา​สามารถ​ผลิต​สาร​พิษ​เรียก​ว่า สาร​พิษ​จาก​รา (mycotoxin) ซึ่ง​อาจ​ทำ​ให้​เกิด​ปฏิกิริยา​ที่​เป็น​อันตราย​ต่อ​มนุษย์​และ​สัตว์. สาร​พิษ​ดัง​กล่าว​อาจ​มี​ผล​ต่อ​เรา​หาก​หายใจ​เข้า​ไป, กลืน, หรือ​สัมผัส​กับ​ผิวหนัง​โดย​ตรง. แต่​รา​ก็​ไม่​ได้​เป็น​อันตราย​เสมอ​ไป เพราะ​รา​บาง​ชนิด​มี​ประโยชน์​มาก.
อนจูกุ

อนจูกุ(ญี่ปุ่น:御宿町;โรมาจิ:Onjuku-machi) เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ในจังหวัดชิบะประเทศญี่ปุ่นณ วันที่ 30 พฤศจิกายน 2018 เมืองนี้มีประชากรประมาณ 7,523 คน 3,683 ครัวเรือน ความหนาแน่นประชากร 300 คนต่อตารางกิโลเมตรและมีพื้นที่ทั้งหมด 24.86 ตารางกิโลเมตร (9.60 ตารางไมล์) ชื่อของเมืองนี้มาจากตัวอักษรคันจิสองตัว ตัวแรก御หมายถึง "คำนำหน้าสำหรับยกย่อง" และตัวที่สอง宿หมายถึง "ที่พัก"
อนจูกุตั้งอยู่บนชายฝั่งตะวันออกของจังหวัดชิบะตอนใต้ บริเวณกึ่งกลางของแนวชายฝั่งด้านนอกของคาบสมุทรโบโซภูมิประเทศประกอบด้วยเนินเขาที่เป็นเนินทรายของเทือกเขาโบโซเมืองนี้ขึ้นชื่อว่าเป็นสถานที่พักตากอากาศริมชายหาด แนวชายหาดได้รับการคุ้มครองในฐานะส่วนหนึ่งของกึ่งอุทยานแห่งชาติมินามิโบโซเมืองนี้อยู่ห่างจากนครชิบะเมืองหลวงจังหวัดชิบะ ประมาณ 50 กิโลเมตร และห่างจากใจกลางโตเกียว 70 ถึง 80 กิโลเมตร อนจูกุติดกับอ่าวอาจิโระ ซึ่งมีท่าเรือที่ใช้งานได้สองแห่งคือ ท่าเรืออิวาวาดะ ทางทิศเหนือ และท่าเรืออนจูกุ ทางทิศใต้ และมีแม่น้ำสายเล็กสายหนึ่งชื่อ แม่น้ำคิโยมิซุ ไหลผ่านเมืองอนจูกุไปยังอ่าวอาจิโระ
อนจูกุมีภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้น(KöppenCfa) โดยมีฤดูร้อนที่อบอุ่นและฤดูหนาวที่อากาศเย็นสบายและมีหิมะตกเล็กน้อย อุณหภูมิเฉลี่ยต่อปีในอนจูกุคือ 15.1 °C ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 1904 มิลลิเมตร โดยเดือนกันยายนเป็นเดือนที่ฝนตกชุกที่สุด อุณหภูมิจะสูงสุดโดยเฉลี่ยในเดือนสิงหาคมที่ประมาณ 25.5 °C และต่ำสุดในเดือนมกราคมที่ประมาณ 5.8 °C
จากข้อมูลการสำรวจสำมะโนประชากรของญี่ปุ่นจำนวนประชากรของอนจูกุได้ลดลงเรื่อย ๆ ในช่วง 70 ปีที่ผ่านมา
อนจูกุมีการปกครองรูปแบบสภา–นายกเทศมนตรีโดยมีนายกเทศมนตรีที่มาจากการเลือกตั้งโดยตรง และมีสภาประเภทสภาเดี่ยวที่มีสมาชิกจำนวน 12 คน เมืองอนจูกุ รวมทั้งนครอิซูมิ ประกอบกันเป็นเขตเลือกตั้งที่ให้สมาชิกสภาจังหวัดชิบะจำนวน 1 คน ในแง่ของการเมืองระดับชาติ เมืองนี้เป็นส่วนหนึ่งของเขตเลือกตั้งที่ 11 ของจังหวัดชิบะในการเลือกตั้งสภาผู้แทนราษฎรแห่งรัฐสภาญี่ปุ่น
เศรษฐกิจที่มีอิทธิพลต่อเมืองอนจูกุคือ การท่องเที่ยวในช่วงฤดูร้อน และการประมงเชิงพาณิชย์ส่วนเกษตรกรรมมีบทบาทในเศรษฐกิจค่อนข้างน้อยเมื่อเทียบกับเขตเทศบาลข้างเคียง มีการดำเนินการประมงเชิงพาณิชย์ทั้งตามชายฝั่งและนอกชายฝั่ง โดยที่จับได้หลัก ๆ คือหมึกกล้วยและปลาโบนิโตและเมืองนี้มีอาชีพดั้งเดิมที่เรียกว่าอามะซึ่งเป็นผู้หญิงที่ดำน้ำเก็บหอยเป๋าฮื้อ,หอยตาวัว(ซาซาเอะ), และกุ้งมังกรซึ่งทั้งหมดเป็นส่วนประกอบสำคัญของอาหารญี่ปุ่นดั้งเดิม
หาดทรายของอนจูกุเป็นพื้นที่ว่ายน้ำที่เป็นตัวแทนของชายฝั่งโซโตโบโซ และดึงดูดนักท่องเที่ยวจำนวนมากในช่วงฤดูร้อน เศรษฐกิจด้านการท่องเที่ยวของอนจูกุเริ่มต้นในยุคเมจิ และได้มีการพัฒนาอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวอย่างต่อเนื่อง รวมถึงมีการพัฒนาบ้านพักหรือที่เรียกว่าเรียวกัง(โรงแรมขนาดเล็กแบบดั้งเดิม) และโรงแรมจำนวนมากภายในพื้นที่
อนจูกุมีโรงเรียนที่สังกัดเทศบาลเมือง ได้แก่ โรงเรียนประถม 1 แห่ง โรงเรียนมัธยมต้น 1 แห่ง อีกทั้งเมืองนี้ยังมีโรงเรียนประถมเอกชน 1 แห่ง และโรงเรียนมัธยมปลายเอกชน 1 แห่ง
เนื่องจากโครงสร้างพื้นฐานและหาดทรายที่มีสภาพเหมาะกับการเล่นโต้คลื่น พื้นที่นี้จึงเป็นสถานที่จัดงานเทศกาลโต้คลื่นแห่งชาติประจำปีของสมาคมช่วยชีวิตทางน้ำแห่งประเทศญี่ปุ่น (Japan Lifesaving Association) ซึ่งนักโต้คลื่นช่วยชีวิตจะมารวมตัวกันจากทุกสโมสรทั่วประเทศ ในปี 2013 การแข่งขันโต้คลื่นกู้ชีพนานาชาติ (2013 International Surf Rescue Challenge) ได้จัดขึ้นที่นี่
หน่วยงานพิเศษของสหประชาชาติ

นอกจากองค์การหลักทั้ง 6 องค์กรแล้ว (ยกเว้นคณะมนตรีภาวะทรัสตีแห่งสหประชาชาติที่ได้ยุติการปฏิบัติงานในปีพ.ศ. 2537)
ยังมีการตั้งหน่วยงานพิเศษของสหประชาชาติขึ้นมาทำหน้าที่พิเศษซึ่งเป็นไปตามกฎบัตรสหประชาชาติว่า องค์กรหลักของสหประชาชาติทั้ง 5 สามารถตั้งหน่วยงานพิเศษขึ้นมาเพื่อการทำงานในรูปแบบต่างๆ ได้
หน่วยงานพิเศษที่ตั้งขึ้นมาจากองค์กรหลักของสหประชาชาติทั้ง 5 องค์กรนั้น  หน่วยงานพิเศษบางหน่วยงานอาจจะไม่ได้ขึ้นกับองค์กรใดองค์กรหนึ่งของสหประชาชาติเพียงอย่างเดียว บางหน่วยงานพิเศษที่ก่อตั้งขึ้นมานั้นอาจจะขึ้นอยู่กับองค์กรที่มีมากกว่า 1 องค์กรก็ได้หรือก็ขึ้นอยู่กับทุกๆองค์กรในสหประชาชาติก็ได้
ปัจจุบันหน่วยงานพิเศษของสหประชาชาติมีทั้งสิ้น 15 หน่วยงานพิเศษในเครือสหประชาชาติ รายชื่อหน่วยงานพิเศษในเครือสหประชาชาติมีดังนี้
องค์การอาหารและการเกษตรแห่งสหประชาชาติ (FAO) เป็นองค์การระหว่างประเทศที่มีจุดประสงค์ที่จะนำไปสู่ความพยายามระหว่างประเทศร่วมกันเพื่อบรรเทาความหิวโหยทั้งในประเทศพัฒนาแล้วและประเทศกำลังพัฒนาโดยองค์การฯ นี้จะเป็นเวทีกลางที่ทุกประเทศรัฐสมาชิกสหประชาชาติมาร่วมกันทำนโยบายและข้อตกลงต่างๆ โดยอาณัติของ FAO คือการเพิ่มสารอาหารที่จำเป็นในร่างกายของมนุษย์และเพิ่มผลผลิตทางการเกษตรให้เพียงพอกับความต้องการ โดยให้ประชากรในชนบทมีคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้นและนำไปสู่ความเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจของโลก สำนักงานใหญ่ขององค์การอาหารและการเกษตรของสหประชาชาติตั้งอยู่ที่กรุงโรมประเทศอิตาลี
องค์การการบินพลเรือนระหว่างประเทศก่อตั้งขึ้นในปีพ.ศ. 2490เป็นองค์การระหว่างประเทศที่ทำหน้าที่ร่วมกันพัฒนาหลักการและเทคนิคของการเดินทางทางอากาศระหว่างประเทศ และวางแผนส่งเสริมการพัฒนาของการขนส่งทางอากาศระหว่างประเทศ โดยสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่เมืองมอนทรีออลรัฐควิเบกประเทศแคนาดา
องค์การแรงงานระหว่างประเทศ (ILO) เป็นองค์การระหว่างประเทศที่เกี่ยวกับแรงงาน โดยมีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่เมืองเจนีวาประเทศสวิตเซอร์แลนด์ก่อตั้งขึ้นในปีพ.ศ. 2462เป็นองค์การระหว่างประเทศที่เกิดขึ้นในการเจรจาต่อรองของสนธิสัญญาแวร์ซายและสันนิบาตชาติซึ่งปัจจุบันถูกแทนที่ด้วยสหประชาชาติหลังจากความล้มเหลวในการป้องกันการเกิดเหตุการณ์สงครามโลกครั้งที่สองในเวลาต่อมา และเป็นสมาชิกของระบบสหประชาชาติ
กองทุนการเงินระหว่างประเทศเป็นองค์การระหว่างประเทศที่ทำหน้าที่ให้ความร่วมมือทางการเงินและรักษาความมั่นคงทางการเงิน ทำหน้าที่เป็นเวทีเจรจาต่อรอง และให้ความช่วยเหลือในเรื่องการเงิน สำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่กรุงวอชิงตัน ดี.ซี.สหรัฐอเมริกา
สำนักงานใหญ่ของศาลยุติธรรมระหว่างประเทศตั้งอยู่ที่กรุงเฮกประเทศเนเธอร์แลนด์
ญาณ

ญาณ(บาลี:ญาณñāṇa;สันสกฤต:ज्ञानชฺญาน) แปลว่าความรู้คือ ปรีชาหยั่งรู้ ปรีชากำหนดรู้ หรือ กำหนดรู้ได้ด้วยอำนาจการทำสมาธิและวิปัสสนา เรียกว่าวิชชาบ้าง
ญาณ เป็นไวพจน์คำหนึ่งของปัญญาแต่มักใช้ในความหมายที่จำเพาะกว่า คือเป็นปัญญาที่ทำงานออกผลมาเป็นเรื่อง ๆ มองเห็นสิ่งนั้น ๆ หรือเรื่องนั้น ๆ ตามสภาวะจริง
มีการกล่าวถึงญาณในหลายลักษณะ หรืออาจจัดแบ่งญาณได้เป็น ญาณ 3 (3 หมวด) และ ญาณ 16 (ในวิปัสสนาญาณ) ดังนี้
คำว่า 'ญาณ' 3อาจหมายถึงวิชชา3 คือ
ญาณ 3 อีกหมวดหนึ่ง ได้แก่
ญาณ 3 อีกหมวดหนึ่ง ได้แก่
ญาณ 16 ไม่ปรากฏในพระไตรปิฎกภาษาบาลีโดยตรงทั้งหมด แต่วิปัสสนาจารย์สายพม่าได้เรียบเรียงจากญาณที่ระบุในปฏิสัมภิทามรรคและคัมภีร์วิสุทธิมรรครวมกัน 16 ขั้น เรียกว่า ญาณ 16 (โสฬสญาณ) เป็นญาณที่เกิดแก่ผู้บำเพ็ญวิปัสสนา โดยลำดับตั้งแต่ต้น จนถึงจุดหมายคือมรรคผลนิพพาน ได้แก่
แต่เมื่อกล่าวถึงวิปัสสนาญาณโดยเฉพาะ อันหมายถึงญาณที่นับเข้าในวิปัสสนาหรือญาณที่จัดเป็นวิปัสสนา จะมีเพียง 9 ขั้น คือ ตั้งแต่ อุทยัพพยานุปัสสนาญาณ ถึง สัจจานุโลมิกญาณ (ตามปฏิปทาญาณทัสสนวิสุทธิ (ขั้นหนึ่งในวิสุทธิ7) ที่บรรยายคัมภีร์ในวิสุทธิมรรคแต่ในคัมภีร์อภิธัมมัตถสังคหะนับรวม สัมมสนญาณ ด้วยเป็น 10 ขั้น) เมื่อโพชฌงค์เจริญบริบูรณ์ครบ 7 ข้อ จิตจึงมีกำลังสามารถเห็นวิปัสสนาญาณได้ และใช้วิปัสสนาที่ปรากฏขึ้นมาเป็นเครื่องมือนำไปสู่มรรค ผล นิพพาน
วิปัสสนาญาณ 8 ข้อแรก เป็นญาณที่กำหนดเห็นพระไตรลักษณ์ จัดเป็นทุกขอริยสัจเพราะเห็นทุกข์ ดังนั้น เมื่อทุกข์ถูกรู้สมุทัยจึงถูกละนิโรธจึงถูกทำให้แจ้งมรรคจึงถูกปฏิบัติ ตามลำดับไปด้วยเช่นกัน
นักรบเหล็กเทวะ

นักรบเหล็กเทวะ(ญี่ปุ่น:武装錬金;โรมาจิ:Busō Renkin)  เป็นการ์ตูนญี่ปุ่นเรื่องและภาพโดยโนบุฮิโระ วาสึกิหรือผู้สร้างซามูไรพเนจรในประเทศญี่ปุ่นตีพิมพ์ลงในนิตยสารโชเน็นจัมป์ของสำนักพิมพ์ชูเอฉะในประเทศไทยตีพิมพ์ลงลงในนิตยสารการ์ตูนรายสัปดาห์ซีคิดส์ของสำนักพิมพ์สยามอินเตอร์คอมิกส์ต่อมาได้มีการสร้างเป็นอนิเมะออกอากาศทางสถานีทีวีโตเกียว
เรื่องราวทั้งหมดเกิดขึ้นในคืนหนึ่ง เมื่อ มุโต้ คาซึกิ (ญี่ปุ่น:武藤カズキ;โรมาจิ:Mutō Kazuki) ถูกฆ่าตายโดยสัตว์ประหลาดเพื่อปกป้องเด็กสาวลึกลับคนหนึ่งไว้ แต่พอเขาตื่นขึ้นมา เขากลับพบว่านั่นเป็นเพียงแค่ความฝันเท่านั้น แต่ทว่ามันไม่เป็นอย่างนั้น ในช่วงเย็นของวันถัดมาเขาและน้องสาวก็ถูกโจมตีโดยสัตว์ประหลาดที่เขาคิดว่าเขาฝันเห็นเมื่อคืน ในระหว่างที่พวกเขากำลังถูกโจมตีอยู่นั้น ได้มีการติดต่อมาจากเด็กสาวลึกลับคนที่เขาปกป้องไว้เมื่อคืนให้ยื้อเวลาไว้ ในที่สุด คาซึกิก็ได้พบกับเธอ ในระหว่างการหลบหนี เธอแนะนำตัวว่าเธอชื่อ ซึมูระ โทคิโกะ (ญี่ปุ่น:津村斗貴子;โรมาจิ:Tsumura Tokiko) และเธอได้อธิบายว่าสัตว์ประหลาดที่กำลังไล่ล่าพวกเขาอยู่นั้นเรียกว่า โฮมุนครุส (ญี่ปุ่น:ホムンクル;โรมาจิ:Homukurus) ที่ใช้ชีวิตปะปนกับมนุษย์และกลืนกินมนุษย์เป็นอาหาร และเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อคืนว่าเป็นเรื่องจริงที่ มุโต้ คาซึกิ ได้เสียชีวิตแล้ว แต่ได้รับการช่วยเหลือจากเธอด้วยการใช้ เหล็กเทวะ ใส่เข้าไปในร่างกายของเขาแทนหัวใจที่ถูกทำลายไปแล้ว
โทคิโกะยังได้อธิบายต่อไปอีกว่า เหล็กเทวะ นั้นคืออาวุธที่ได้จากการเล่นแร่แปรธาตุ ที่สามารถมอบพลังในการต่อสู้กับโฮมุนครุสได้ ดังนั้นคาซุกิจึงได้สร้างอาวุธขึ้นมาเพื่อต่อสู้กับโฮมุนครุสที่กำลังไล่ล่าพวกเขาและกลืนกินน้องสาวของเขาเข้าไปด้วย  โดยอาวุธที่เขาสร้างออกมานั้นแป็นหอกขนาดใหญ่ และได้ใช้มันกำจัดโฮมุนครุสที่กำลังไล่ล่าพวกเขา และช่วยน้องสาวของเขาออกมาได้อย่างปลอดภัย และหลังจากเหตุการณ์นี้ทำให้คาซึกิ ตั้งใจที่จะต่อสู้กับโฮมุนครุส ร่วมกับโทคิโกะและชีวิตใหม่ของเขา
ในเรื่องจะกล่าวถึงการเล่นแร่แปรธาตุ ซึ่งมีมาแต่โบราณจะมีอยู่ 2 ประเภท คือเหล็กเทวะ และ โฮมุนครุส เหล็กเทวะ คืออาวุธที่เกิดจากการเล่นแร่แปรธาตุที่ใช้ในการต่อสู้กับโฮมุนครุส ซึ่งลักษณะของเหล็กเทวะนั้นจะแตกต่างกันไปในแต่ละบุคคล โดยปกติจะพบในลักษณะเหรียญโลหะขนาดเท่าฝ่ามือ เป็นรูปทรงหกเหลี่ยม มีตัวเลขโรมันกำกับหมายเลขของเหล็กเทวะนั้นๆ
โฮมุนครุส คืออาวุธที่เกิดจากการเล่นแร่แปรธาตุ มีลักษณะเป็นตัวอ่อนที่แฝงคุณสมบัติภายในเป็นสัตว์หลากชนิด ซึ่งรูปแบบของโฮมุนครุสนั้นจะขึ้นอยู่กับเบสของสิ่งมีชีวิตนั้นๆเมื่อฝังตัวเข้าสมองมนุษย์ได้ก็จะยืดร่างนั้น และกลายเป็นมอนสเตอร์ตามเบสของสิ่งมีชีวิตที่สร้างขึ้น ซึ่งโฮมุนครุสต้องกลืนกินมนุษย์เป็นอาหาร เพื่อเป็นบ่อเกิดพลังงาน แต่การดำรงชีวิตของโฮมุนครุสไม่จำเป็นว่าต้องกลืนกินมนุษย์เสมอไป เพียงแต่ทานอาหารเหมือนมนุษย์ธรรมดาก็ได้เช่นกัน แต่จะได้พลังงานในระดับที่ต่างกันมาก
ซึ่งเป็นชุดคลุมลักษณะคล้ายโจรสลัด ซึ่งเขาใช้ในการยิงออกไปใส่คาซุกิเพื่อสกัดการเคลื่อนไหว
เหล็กเทวะที่ดร.บัตเตอร์ฟลายถือครองอยู่นั้นคือหมายเลข LXX (70) ซึ่งเป็นเหล็กเทวะของแท้หมายเลขเดียวกับที่คาซุกิถือครองอยู่
รายชื่อโบราณสถานในกรุงเทพมหานคร (ฝั่งพระนคร)

ต่อไปนี้เป็นรายชื่อโบราณสถานในกรุงเทพมหานครฝั่งพระนคร ได้แก่เขตบางซื่อพญาไทราชเทวีปทุมวันบางรักสาทรบางคอแหลมยานนาวาคลองเตยวัฒนาห้วยขวางจตุจักรหลักสี่ดอนเมืองสายไหมบางเขนบางกะปิบึงกุ่มสะพานสูงมีนบุรีคลองสามวาหนองจอกลาดกระบังประเวศสวนหลวงและบางนา(ยกเว้นเขตพระนคร ป้อมปราบศัตรูพ่าย สัมพันธวงศ์ และดุสิต) รวบรวมโดยกรมศิลปากร
รายชื่อโบราณสถานในกรุงเทพมหานคร (ฝั่งธนบุรี)

ต่อไปนี้เป็นรายชื่อโบราณสถานในกรุงเทพมหานครฝั่งธนบุรี ได้แก่เขตบางกอกใหญ่บางกอกน้อยบางพลัดตลิ่งชันทวีวัฒนาหนองแขมบางแคภาษีเจริญจอมทองราษฎร์บูรณะบางขุนเทียนและบางบอน(ยกเว้นเขตคลองสานและธนบุรี) รวบรวมโดยกรมศิลปากร
สถานพยาบาลมงชัวซี

สถานพยาบาลมงชัวซี(ฝรั่งเศส:Clinique de Montchoisi; กลีนิกเดอมงชัวซี) เป็นสถานพยาบาล ตั้งอยู่ในเมืองโลซานประเทศสวิตเซอร์แลนด์ในสถานพยาบาลประกอบไปด้วยร้านอาหารและโรงแรม
สมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าอุบลรัตนราชกัญญา สิริวัฒนาพรรณวดีประสูติที่โรงพยาบาลแห่งนี้
สำนักงานคณะกรรมการอาหารและยา

สำนักงานคณะกรรมการอาหารและยา(อังกฤษ:Food and Drug Administration, FDA) เป็นส่วนราชการระดับกรม ของประเทศไทยสังกัดกระทรวงสาธารณสุขมีหน้าที่ปกป้องและคุ้มครองสุขภาพประชาชนจากการบริโภคผลิตภัณฑ์สุขภาพ โดยผลิตภัณฑ์สุขภาพเหล่านั้นต้องมีคุณภาพมาตรฐานและปลอดภัย มีการส่งเสริมพฤติกรรมการบริโภคที่ถูกต้องด้วยข้อมูลวิชาการที่มีหลักฐานเชื่อถือได้และมีความเหมาะสม เพื่อให้ผู้บริโภคปลอดภัย ผู้ประกอบการพัฒนาไกล ระบบคุ้มครองสุขภาพไทยยั่งยืน
สำนักงานคณะกรรมการอาหารและยา มีอำนาจหน้าที่ตามกฎหมาย ดังนี้
จากอำนาจหน้าที่ที่กล่าวมาข้างต้น สำนักงานคณะกรรมการอาหารและยาได้ดำเนินการให้เป็นไปตามกฎหมาย จำนวน 9 ฉบับ และอนุสัญญาและข้อตกลงระหว่างประเทศ จำนวน 4 ฉบับ ได้แก่
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุข ได้แต่งตั้งคณะกรรมการเพื่อพิจารณาดำเนินการภายใต้กฎหมายทั้ง 8 ฉบับนี้ คณะกรรมการดังกล่าว ได้แก่
พร้อมกันนี้ คณะรัฐมนตรียังได้แต่งตั้งคณะกรรมการเพื่อกำหนดนโยบายสนับสนุน ส่งเสริมการพัฒนาด้านยา อาหารและสารเคมี เป็นกลไกประสานงานกับหน่วยงานอื่น คณะกรรมการดังกล่าว ได้แก่
นอกจากนี้ สำนักงานคณะกรรมการอาหารและยา ยังได้เข้าร่วมองค์กรนานาชาติ เช่นPharmaceutical Inspection Co-operation Scheme (PIC/S)
การดำเนินงานควบคุมทางด้านต่าง ๆ จะต้องดำเนินให้เป็นไปตามพระราชบัญญัติ และมติของคณะกรรมการตามกฎหมายดังกล่าวข้างต้น และเลขาธิการฯ รองเลขาธิการฯ เจ้าหน้าที่ของกองที่เกี่ยวข้อง เจ้าหน้าที่ในส่วนภูมิภาค ได้แก่ ผู้ว่าราชการจังหวัด, นายแพทย์สาธารณสุขจังหวัด, เภสัชกรกลุ่มงานคุ้มครองผู้บริโภคและเภสัชสาธารณสุข รวมทั้งเจ้าหน้าที่ของ กทม. โดย อย. ได้มอบให้เป็นพนักงานเจ้าหน้าที่ในการดำเนินการคุ้มครองผู้บริโภคด้านอาหารตาม พ.ร.บ. อาหาร พ.ศ. 2522 เพื่อสามารถตรวจสอบดูแลคุณภาพมาตรฐานและความปลอดภัยของผลิตภัณฑ์อาหารที่จำหน่ายในท้องตลาด และทำหน้าที่เป็นพนักงานเจ้าหน้าที่ที่จะปฏิบัติให้เป็นไปตามกฎหมายและมติของคณะกรรมการดังกล่าวข้างต้น
โร่วเจียหมัว

โร่วเจียหมัวหรือโรวกาหมัว(จีนตัวย่อ:肉夹馍;จีนตัวเต็ม:肉夾饃;พินอิน:ròujiāmó/ròugāmó;แปลตรงตัว:"แซนด์วิชเนื้อ")เป็นอาหารข้างถนนที่มีต้นกำเนิดมาจากอาหารของมณฑลฉ่านซีและรับประทานกันอย่างกว้างขวางทั่วทั้งประเทศจีนในสหรัฐบางครั้งเรียก "แฮมเบอร์เกอร์จีน"
เนื้อสัตว์ส่วนใหญ่มักเป็นเนื้อหมูตุ๋นเป็นเวลาหลายชั่วโมงในซุปที่มีเครื่องเทศและเครื่องปรุงมากกว่า 20 ชนิด แม้ว่าจะสามารถใช้เครื่องเทศเพียงไม่กี่ชนิด (ซึ่งผู้ขายส่วนใหญ่มักทำ) แต่เนื้อที่ได้ก็จะมีรสชาติน้อยลง
นอกจากนี้ยังมีทางเลือกอื่นๆ ให้เลือกอีกด้วย ตัวอย่างเช่น ในพื้นที่มุสลิมในซีอานเนื้อสัตว์มักจะเป็นเนื้อวัว (ปรุงรสด้วยยี่หร่าและพริกไทย) และในมณฑลกานซู่มักจะเป็น เนื้อ แกะ จากนั้นจึงสับหรือบดเนื้อแล้วยัดไส้ใน "ไป๋จีโม่" ซึ่งเป็น ขนมปังแผ่นแบนชนิดหนึ่งไป๋จีโม่แท้ทำจากแป้งสาลีผสมยีสต์แล้วนำไปอบในเตาดินเผา แต่ปัจจุบันในหลายพื้นที่ของจีน ทำไป๋จีโม่ในกระทะ ทำให้มีรสชาติที่แตกต่างอย่างมากจากแบบที่อบในเตาดินเผา ขึ้นอยู่กับประเภทของเครื่องเทศที่ใช้ในการปรุงเนื้อสัตว์และวิธีการทำขนมปัง รสชาติของโรเจียโม่จะแตกต่างกันอย่างมากจากผู้ขายหนึ่งไปยังอีกผู้ขายหนึ่ง โรเจียโม่ไม่ใช่อาหารมื้อสมบูรณ์และมักขายในรูปแบบคอมโบกับเหลียงผี พบได้โดยมีการปรับเปลี่ยนตามภูมิภาคต่างๆ ทั่วประเทศจีน
โร่วเจียหมัว ถือเป็นอาหารจีนที่เทียบเท่ากับแฮมเบอร์เกอร์และแซนด์วิชเนื้อแบบตะวันตก โร่วเจียหมัว ถือเป็นแฮมเบอร์เกอร์ประเภทที่เก่าแก่ที่สุดชนิดหนึ่งในโลก เนื่องจากขนมปังหรือ "mo" ย้อนกลับไปถึงราชวงศ์ฉิน(221–206 ปีก่อนคริสตกาล) และเนื้อย้อนกลับไปถึงราชวงศ์โจว (1,045–256 ปีก่อนคริสตกาล) อย่างไรก็ตาม เนื่องจากผู้คนทั่วโลกได้ยัดเนื้อไว้ในขนมปังมานานหลายศตวรรษ จึงไม่ทราบว่าทำขึ้นที่ไหนเป็นครั้งแรก
เซี่ยงไฮ้ดิสนีย์รีสอร์ต

เซี่ยงไฮ้ดิสนีย์แลนด์รีสอร์ต(Shanghai Disneyland Resort - 上海迪士尼度假區) เป็นรีสอร์ตในผู่ตงเมืองเซี่ยงไฮ้ประเทศจีนเป็นดิสนีย์เอ็กซ์พีเรียนส์แห่งแรกในจีนแผ่นดินใหญ่และเป็นสวนสนุกดิสนีย์แห่งที่สองของจีนถัดจากฮ่องกงดิสนีย์แลนด์รีสอร์ตซึ่งโครงการนี้ได้รับอนุมัติจากทางรัฐบาลจีนในวันที่ 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552เปิดอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 16 มิถุนายน พ.ศ. 2559
รีสอร์ทแห่งนี้มีเซี่ยงไฮ้ดิสนีย์แลนด์ ย่านบันเทิง โรงแรม 2 แห่ง สิ่งอำนวยความสะดวกด้านสันทนาการ ทะเลสาบ รวมถึงที่จอดรถและศูนย์กลางการขนส่ง ระยะเพิ่มเติมจะเห็นการพัฒนาสวนสนุกเพิ่มเติมอีกสองแห่งที่รีสอร์ท สถานที่นี้จะครอบคลุมพื้นที่ 390 เฮกตาร์ (963 เอเคอร์) ในผู่ตง หรือประมาณสามเท่าของขนาดฮ่องกงดิสนีย์แลนด์
เป็นสวนสนุกที่มีเค้าโครงเหมือนสวนสนุกของดิสนีย์แห่งอื่น ๆ ทั่วโลก ได้รับการออกแบบเหมือนกับสวนสนุกดิสนีย์แลนด์ที่แคลิฟอร์เนีย
มีโรงแรมทั้งหมดสองแห่ง
ดิสนีย์ทาวน์พื้นที่ให้บริการศูนย์การค้าขนาดใหญ่ ร้านอาหาร และสถานบันเทิง
สวนสัตว์เปิดเซี่ยงไฮ้

สวนสัตว์เปิดเซี่ยงไฮ้,เซี่ยงไฮ้ซาฟารีปาร์คหรืออุทยานสัตว์ป่าเซี่ยงไฮ้(จีน:上海野生动物园;พินอิน:shànghǎi yěshēng dòngwùyuán;อังกฤษ:Shanghai Wild Animal Park) เป็นสวนสัตว์เปิดหรืออุทยานสัตว์ป่าระดับชาติแห่งแรกของประเทศจีนที่ร่วมกันสร้างโดยรัฐบาลท้องถิ่นนครเซี่ยงไฮ้และสำนักบริหารป่าไม้แห่งประเทศจีน สวนสัตว์เปิดเซี่ยงไฮ้เป็นสวนสัตว์เที่ผสมผสานการอนุรักษ์เพาะพันธุ์สัตว์ป่า โดยการแสดงนิทรรศการ การผสมพันธุ์และการคุ้มครอง และการศึกษาด้านวิทยาศาสตร์และการพักผ่อนตั้งอยู่ที่ เลขที่ 178 ถนนหนานลิ่ว ซวนเฉียวเขตผู่ตงประมาณ 35 กิโลเมตรจากใจกลางเมือง
สวนสัตว์เปิดเซี่ยงไฮ้ ลงทุนด้วยงบประมาณ 300 ล้านหยวน และเปิดให้เข้าชมอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 18 พฤศจิกายน 2538 จัดเป็นสถานที่ท่องเที่ยวระดับ AAAA ชุดแรกในประเทศจีน
เมื่อวันที่ 8 พฤษภาคม 2550 สวนสัตว์เปิดเซี่ยงไฮ้ได้รับการอนุมัติอย่างเป็นทางการจากสำนักงานการท่องเที่ยวแห่งชาติให้เป็นสถานที่ท่องเที่ยวระดับ AAAAA (5A)
เมื่อวันที่ 8 สิงหาคม 2562 สวนสัตว์เปิดเซี่ยงไฮ้ได้เปิดตัวโครงการไนต์ซาฟารีเป็นแห่งแรกของจีนและในเดือนกันยายน 2020 สวนสัตว์เปิดเซี่ยงไฮ้และพิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีเซี่ยงไฮ้ได้รับการติดตั้งเครื่อง AED ชุดปฐมพยาบาล และอุปกรณ์อื่น ๆ
เมื่อวันที่ 1 มิถุนายน 2562 อุทยานสัตว์ป่าเซี่ยงไฮ้ได้จัดพิธีตั้งชื่อโดยประกาศว่าลูกแพนด้ายักษ์อายุ 10 เดือนได้รับการตั้งชื่ออย่างเป็นทางการว่า "ฉีฉี"
เมื่อวันที่ 17 ตุลาคม 2563 พนักงานของสวนสัตว์เปิดเซี่ยงไฮ้ ถูกหมีกลุ่มหนึ่งกัดตายบริเวณทางเข้ารถตั้งแต่นั้นมาบริเวณทางเข้ารถถูกปิดแบบไม่มีกำหนด
สวนสัตว์เปิดเซี่ยงไฮ้ดูแลรวบรวมสัตว์ป่าและสัตว์หายากกว่า 200 ชนิดจากทั่วโลก มากกว่า 10,000 ตัว ได้แก่ยีราฟ,ม้าลาย,แอนทิโลปและแรดขาวตลอดจนสัตว์คุ้มครองชั้นหนึ่งของจีน เช่นแพนด้ายักษ์,ลิงจมูกเชิดสีทอง,ทาคินฯลฯ
เป็นที่จัดแสดงสัตว์ต่างถิ่น นักท่องเที่ยวสามารถเลือกใช้รถเยี่ยมชมการจัดแสดงม้าลาย แอนทีโลปวิลเดอบีสต์แรดเสือชีตาห์เสือโคร่งไซบีเรียสิงโตแอฟริกาหมีหมาป่าฯลฯ โดยให้บริการฟรีจากรถโดยสารแบบปิดเพื่อเยี่ยมชมธรรมดา หรือจะเลือกรถให้อาหารแบบเปิดและเสียค่าบริการเข้าชม
นักท่องเที่ยวสามารถชมแพนด้ายักษ์ช้างแอฟริกาช้างเอเชียยีราฟชิมแปนซีชะนีลีเมอร์นกฟลามิงโกนกกระเรียนหงอนฯลฯ
โดยสัตว์ขนาดเล็กที่ใช้ต้อนรับ และขบวนพาเหรด การแสดงสิงโตทะเล ลานแสดงขนาดใหญ่ การแข่งสุนัขและม้า ละครสัตว์จากรัสเซีย
โดยรถไฟฟ้าสาย 16ที่สถานีสวนสัตว์เปิดเซี่ยงไฮ้(เหย่เชิงต้งอู้หยวนจั้น) ซึ่งห่างประมาณ 2 กิโลเมตรจากทางเข้าหลักของสวนสัตว์
พิพิธภัณฑ์เซี่ยงไฮ้

พิพิธภัณฑ์เซี่ยงไฮ้เป็นพิพิธภัณฑ์สาธารณะระดับเทศบาลนคร จัดแสดงศิลปะจีนโชราณ ตั้งอยู่ในจัตุรัสประชาชนในอำเภอหวังผู่นครเซี่ยงไฮ้ประเทศจีน อาคารพิพิธภัณฑ์หลังปัจจุบันสร้างขึ้นในปี 1996
พิพิธภัณฑ์สถาปนาขึ้นในปี 1952 และเปิดสู่สาธารณะครั้งแรกภายในอาคารสโมสรของลู่แข่งเซี่ยงไฮ้ (Shanghai Racecourse club house) ซึ่งตั้งอยู่บนถนนหนานจิงของสะสมชุดแรกสุดส่วนใหญ่มาจากสามแหล่ง ได้แก่ กองพันคอมมิวนิสต์ภาคพื้นที่สาม ซึ่งได้โบราณวัตถุมาระหว่างสงครามกลางเมืองและจากการค้นพบโดยบังเอิญขณะยึดบ้านเรือนของผู้คนก่อนจะนำมายังเซี่ยงไฮ้เสื่อคอมมิวนิสต์ยึดนครได้, โบราณวัตถุที่ยึดได้โดยศุลกากร และโบราณวัตถุที่ถูกขายโดยนักสะสมเอกชนเนื่องจากแรงกดดันทางสังคม ก่อนที่จะถูกซื้อโดยรัฐบาล ต่อมายังมีการเพิ่มเติมของสะสมจากของสะสมขององค์กรต่าง ๆ ในเซี่ยงไฮ้ เช่น the ของสะสมจากอดีตพิพิธภัณฑ์เซี่ยงไฮ้ของสมาคมเอเชียติกหลวงในทศวรรษ 1950s ต่อมาในปี 1959 พิพิธภัณฑ์ย้ายไปเปิดบริการภายในอาคารจงฮุ่ย (Zhonghui Building) บนถนนเหอหนานใต้ในระหว่างการก้าวไปข้างหน้าครั้งใหญ่พิพิธภัณฑ์เซี่ยงไฮ้มีส่วนในการช่วยกู้วัตถุทองสัมฤทธิ์ที่ถูกยึดมาและกำลังจะถูกส่งไปหลอมทิ้ง
ในการประกาศแผนพัฒนานครเซี่ยงไฮ้ระยะห้าปีเมื่อปี 1992 ซึ่งประกอบด้วยการก่อสร้างอาคารใหม่จำนวนมาก ไม่ปรากฏชื่อของพิพิธภัณฑ์เซี่ยงไฮ้อยู่ในโครงการ แต่เนื่องด้วยของสะสมที่เพิ่มขึ้นอย่างมากของพิพิธภัณฑ์ทำให้พื้นที่จัดแสดงคับแคบลง ผู้อำนวยการพิพิธภัณฑ์หม่า เฉิงหยวัน(อยู่ในตำแหน่งระหว่างปี 1985 - 1999) ได้ทำการล็อบบีนายกเทศมนตรีของเซี่ยงไฮ้หวัง จูให้มีการสร้างพิพิธภัณฑ์ใหม่สำหรับพิพิธภัณฑ์เซี่ยงไฮ้ หลัวนายกเทศมนตรีเดินทางเยือนพิพิธภัณฑ์เซี่ยงไฮ้ในอาคารจงฮุ่ย เขาได้อนุมัติพื้นที่บนจัตุรัสประชาชนเพื่อสร้างพิพิธภัณฑ์ใหม่ โดยมีข้อแม้ว่าพิพิธภัณฑ์จะต้องเป็นผู้ระดมทุนก่อสร้างเองหม่า สามารถระดมทุนได้ 25 ล้านดอลล่าร์สหรัฐผ่านการปล่อยอาคารหลังเก่าให้แก่นักพัฒนาจากฮ่องกงเช่า รวมถึงยังเดินทางไปต่างประเทศหลายครั้งเพื่อเรี่ยไรทุนจากชาวเซี่ยงไฮ้ที่อพยพออกนอกประเทศจีนหลังการปฏิวัติคอมมิวนิสต์ ทำให้ระดมเงินได้เพิ่มอีก 10 ล้านดอลล่าร์ และเงินสมทบอีก 140 ล้านหยวนจากรัฐบาลนครเซี่ยงไฮ้อาคารพิพิธภัณฑ์หลังใหม่เริ่มต้นก่อสร้างในปี 1993 และเปิดเป็นทางการในปี 1996และได้รับการตอบรับอย่างดีอาคารความสูง 29.5 เมตร ห้าชั้น พื้นที่ 39,200 ตารางเมตรยังคงเป็นที่ตั้งของพิพิธภัณฑ์เซี่ยงไฮ้มาจนปัจจุบัน
อาคารเป็นผลงานออกแบบโดยสถาปนิกชาวท้องถิ่น ซิง ทงเหอ (Xing Tonghe)โดยออกแบบเป็นทรงของหม้อประกอบอาหารยุคโบราณหรือติ่งว่ากันว่าได้รับแรงบันดาลใจเป็นพิเศษมาจากต่าเค่อติ่งซึ่งจัดแสดงอยู่ภายในพิพิธภัณฑ์ บนสุดของอาคารเป็นรูปวงกลม ส่วนฐานเป็นรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส ซึ่งสะท้อนคติจีนโบราณที่เชื่อว่า “ฟ้ากลม โลกเหลี่ยม” (จีน:天圆地方)
เซี่ยงไฮ้ทาวเวอร์

เซี่ยงไฮ้ทาวเวอร์หรือช่างไห่ทาวเวอร์(อังกฤษ:Shanghai Tower,จีน:上海中心大厦,พินอิน: Shànghǎi Zhōngxīn Dàshà) คือตึกระฟ้าที่ตั้งอยู่ในย่านการเงินลู่เจียจุ่ย(Lujiazui) เขตผู่ตง(Pudong)นครเซี่ยงไฮ้ออกแบบโดยบริษัทเจนส์เลอร์ (Gensler) เป็นอาคารที่สูงที่สุดในกลุ่มอาคารที่ติดกัน 3 หลั ในเขตผู่ตง อีกสองอาคารคือจินเม่าทาวเวอร์และศูนย์การเงินโลกเซี่ยงไฮ้การก่อสร้างอาคารเริ่มในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2551อาคารมีความสูงประมาณ 632 เมตร (2,073 ฟุต) และ 121 ชั้น ด้วยพื้นที่ใช้สอย 380,000 ตารางเมตร (4,090,000 ตารางฟุต) เปิดทำการใน พ.ศ. 2558
จากการสร้างส่วนบนสุดของตึกเมื่อวันที่3 สิงหาคมพ.ศ. 2556และสร้างเสร็จในวันที่6 กันยายนพ.ศ. 2558เซี่ยงไฮ้ทาวเวอร์ในปัจจุบันเป็นตึกที่สูงที่สุดในประเทศจีน และสูงที่สุดอันดับ 3 ของโลก รองจากตึกเมอร์เดกา 118ในกัวลาลัมเปอร์มาเลเซียและบุรจญ์เคาะลีฟะฮ์ในดูไบสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์นอกจากนี้ยังมีปล่องลิฟต์ยาวที่สุดในโลก
นี่คือการจัดสรรพื้นที่ในอาคารซี่ยงไฮ้ทาวเวอร์
กระรอกบินไซบีเรีย

กระรอกบินไซบีเรีย(อังกฤษ:Siberian flying squirrel;ชื่อวิทยาศาสตร์:Pteromys volans) คือกระรอกบินสายพันธุ์เก่าแก่สายพันธุ์หนึ่งของโลก อาศัยอยู่ในแนวทะเลบอลติกทางตะวันตก ไปจนถึงชายฝั่งมหาสมุทรแปซิฟิกทางตะวันออก กระรอกบินไซบีเรียเป็นกระรอกบินสายพันธุ์เดียวเท่านั้นที่อาศัยอยู่ในยุโรปและถูกพิจารณาให้อยู่ในสถานะที่สิ่งมีชีวิตที่เกือบอยู่ในข่ายใกล้การสูญพันธุ์ในทวีปยุโรป
กระรอกบินไซบีเรีย อาศัยอยู่ในตอนเหนือของเขตชีวภาพพาลีอาร์กติกในเขตประเทศฟินแลนด์เอสโตเนียทางตะวันออกของลัตเวียรวมถึงรัสเซียมองโกเลียบริเวณเทือกเขาอัลไตทางตะวันออกเฉียงเหนือของจีนถึงชายฝั่งมหาสมุทรแปซิฟิก กระรอกชนิดนี้ยังปรากฏในเกาะซาฮาลินของรัสเซีย และเกาะฮกไกโดของญี่ปุ่น
กระรอกบินไซบีเรียตัวเมีย มีน้ำหนักประมาณ 150 กรัม ตัวผู้มีขนาดเล็กกว่าเล็กน้อยโดยเฉลี่ย โดยร่างกายมีความยาว 11-20 เซนติเมตร รวมถึงหางแบนที่มีความยาว 9-14 เซนติเมตรตาของมันแข็งและมีสีดำที่น่าเอ็นดู มีสีเทาทั่วร่างกาย ยกเว้นส่วนท้องที่มีสีอ่อนกว่าหลังเล็กน้อย และมีแถบสีดำบริเวณคอและขาหน้า กระรอกสายพันธุ์นี้มีลักษณะเด่นคือ เยื่อบุผิวที่สามารถเป็นเครื่องร่อนหรือแผ่นบางคล้ายปีกค้างคาว ซึ่งขยายออกระหว่างขาหน้าและขาหลัง โดยขยายผิวหนังเหล่านั้น เพื่อร่อนลงจากต้นไม้ในระยะทางกว่า 100 เมตร กระรอกชนิดนี้จึงเป็นที่รู้จักในการร่อนบินจากต้นไม้เพื่อหนีศัตรู จากการยืดขาของมัน
อาหารของกระรอกชนิดนี้ประกอบด้วยใบไม้เมล็ด ไม้ผล หน่ออ่อน ดอกไม้ ถั่วเบอร์รี่รวมถึงไข่และรังนกเป็นบางครั้งบางคราว อย่างไรก็ตามกระรอกบินไซบีเรียเป็นเหยื่อของมาร์เทินนกเค้าแมวและแมวป่า
กระรอกบินไซบีเรียเป็นสัญลักษณ์ของอุทยานแห่งชาติ Nuuksio ในเขตเทศบาล Espoo ของประเทศฟินแลนด์ซึ่งมีจำนวนกระรอกบินที่หนาแน่นในภูมิภาคนี้
บางปู

บางปูหรือสถานตากอากาศบางปูในชื่ออย่างเป็นทางการ เป็นสถานที่ท่องเที่ยวในแบบพักผ่อนตากอากาศทางชายทะเลด้านอ่าวไทยที่มีชื่อเสียงแห่งหนึ่งของประเทศไทย บางปูได้ถูกสร้างขึ้นมาเมื่อปีพ.ศ. 2480ตามดำริของจอมพล แปลก พิบูลสงครามนายกรัฐมนตรีในขณะนั้นมีพื้นที่ทั้งหมด 639ไร่
ต่อมาจึงได้สร้างสะพานขึ้นมา ชื่อ "สะพานสุขตา" สะพานสุขตาถือได้ว่าเป็นสัญลักษณ์ที่สำคัญของสถานพักผ่อนตากอากาศแห่งนี้ ซึ่งในเวลาต่อมาสะพานสุขตา ได้มีการสร้างเป็นอาคารขึ้นมาในปลายสะพาน ในชื่อ "ศาลาสุขใจ" ปัจจุบันเป็นร้านอาหารและเป็นที่นัดพบของผู้สูงอายุ สำหรับกิจกรรมเต้นลีลาศทุกวันเสาร์ ตั้งแต่เวลา 16.00 น.
สถานตากอากาศบางปูตั้งอยู่ที่ถนนสุขุมวิทกิโลเมตรที่ 37ตำบลบางปูใหม่อำเภอเมืองสมุทรปราการจังหวัดสมุทรปราการจึงทำให้เป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่อยู่ใกล้กรุงเทพมหานครเป็นสถานที่ท่องเที่ยวและพักผ่อนที่ได้รับความนิยมอย่างมากของวัยรุ่นคนหนุ่มสาวในยุคก่อนรวมถึงในยุคสมัยนี้ นอกจากนี้แล้ว บางปูยังถือเป็นแหล่งท่องเที่ยวและดูนกที่ขึ้นชื่อแห่งหนึ่งของประเทศไทย โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับนกนางนวลที่อพยพหนีหนาวจากไซบีเรียมาในช่วงต้นฤดูหนาวของทุกปี โดยมีจำนวนนกไม่ต่ำกว่า 5,000 ตัวในแต่ละปี และมีจำนวนนกกว่า 200ชนิดที่อาศัยอยู่ ณ ที่นี่
13°31′16″N100°39′22″E﻿ / ﻿13.52099°N 100.655973°E﻿ /13.52099; 100.655973
เอาชีวิตรอด

เอาชีวิตรอด(เกาหลี:살아남기;ญี่ปุ่น:科学漫画サバイバル;โรมาจิ:Kagaku Manga Survival;อังกฤษ:Survival) เป็นหนังสือการ์ตูนความรู้จากประเทศเกาหลีใต้ที่แทรกเรื่องราวเกี่ยวกับวิทยาศาสตร์และวิธีการเอาตัวรอดในสถานการณ์ต่างๆที่อาจจะเกิดกับตัวเรา จัดพิมพ์ฉบับลิขสิทธิ์ภาษาไทยโดยสำนักพิมพ์นานมีบุ๊คส์
ท่องไปในโลกแห่งการเรียนรู้วิทยาศาสตร์กับลีโอ โตริ โมโม่ จีโน่ มารุ จีโอ และพีค ร่วมลุ้นกันว่าพวกเขาจะเอาชีวิตรอดจากอันตรายต่างๆได้หรือไม่
เอาชีวิตรอดในชุดซีรีส์ลีโอแต่งเรื่องโดย ช็อย ดัก-ฮี วาดภาพประกอบโดย คัง กย็อง-ฮโย ซึ่งยังเป็นผู้วาดภาพประกอบในหนังสือการ์ตูนชุดล่าขุมทรัพย์สุดขอบฟ้าอีกด้วย ปรากฏเรื่องราวในเล่มที่ 1-4 (เกาะร้าง,อะเมซอน,ซาฮาร่า,แดนน้ำแข็ง) หนังสือในซีรีส์นี้ มียอดขายมากกว่า 6 ล้านเล่มในประเทศเกาหลีใต้
เอาชีวิตรอดชุดซีรีส์โตริเขียนโดย ฮ็อง แจ-ช็อล และ โอ-ฮย็อน วาดภาพประกอบโดย ช็อง ชุน-กิว ปรากฏเรื่องราวในตอนที่ 5-8 (แดนภูเขาไฟ,มหาสมุทร,ทุ่งหญ้าแอฟริกา,ไซบีเรีย) มียอดขาย 5-6 ล้านเล่มในประเทศเกาหลีใต้และในปีพ.ศ. 2558นานมีบุ๊คส์ได้นำหนังสือชุดนี้กลับมาปรับปรุงใหม่อีกครั้ง
เอาชีวิตรอดชุดซีรีส์โมโม่เขียนโดย ฮ็อง แจ-ช็อล และ ริว กี-อึน วาดภาพประกอบโดย มุน จุง-โฮ ซึ่งยังวาดภาพประกอบในหนังสือการ์ตูนชุดเอาชีวิตรอดในมรดกโลกอีกด้วย มียอดขาย 5 ล้านเล่มในประเทศเกาหลีใต้ หนังสือชุดนี้ เคยมีการปรับเปลี่ยนหน้าปกก่อนที่จะจัดจำหน่ายจริงในประเทศไทย ปรากฏเรื่องราวในเล่มที่ 9-12 (ถ้ำลึก, ป่าใหญ่,แผ่นดินไหว,ขั้วโลกใต้)
เอาชีวิตรอดชุดซีรีส์จีโน่เขียนโดย ฮ็อง แจ-ช็อล วาดภาพประกอบโดย ลี แท-โฮ ปรากฏเรื่องราวในเล่มที่ 13-17 (อาณาจักรแมลง1-3, แดนไดโนเสาร์1-2) โดยมีเนื้อหาส่วนใหญ่เกี่ยวกับสัตว์ต่าง ๆ หนังสือชุดนี้ได้รับการปรับปรุงเนื้อหาอีกครั้งในปีพ.ศ. 2557โดยสำนักพิมพ์นานมีบุ๊คส์
เอาชีวิตรอดชุดซีรีส์มารุเขียนโดย ฮ็อง แจ-ช็อล วาดภาพประกอบโดย ลี แท-โฮ ปรากฏเรื่องราวในเล่มที่ 18-20 (เอาชีวิตรอดในอวกาศ1-3) โดยมีเนื้อหาส่วนใหญ่เกี่ยวกับการสำรวจอวกาศ
เอาชีวิตรอดชุดซีรีส์จีโอเขียนโดย กอมโดริ คัมพานี และ สวีท แฟคตอรี่ วาดภาพประกอบโดย ฮัน ฮยุน-ดง โดยเป็นซีรีส์ที่ปัจจุบันยังคงทำตอนออกมาเรื่อย ๆ รวมถึงจัดทำเป็นแอนิเมชัน
เอาชีวิตรอดชุดซีรีส์พีคเขียนโดย ฮ็อง แจ-ช็อล วาดภาพประกอบโดย จูน จุน-คยู มีทั้งหมด 4 เล่ม คือ เอาชีวิตรอดจากหิมาลัย1, เอาชีวิตรอดจากหิมาลัย 2, เอาชีวิตรอดจากไต้ฝุ่น, เอาชีวิตรอดจากบึงมรณะ
ชุดเอาชีวิตรอดในมรดกโลกเขียนโดย ฮ็อง แจ-ช็อล และ ริว กี-อึน วาดภาพประกอบโดย มุน จุง-โฮ (ผู้วาดภาพประกอบซีรีส์โมโม่ ในซีรีส์หลัก) มีจำนวน 8 เล่ม (สุสานจิ๋นซีฮ่องเต้2 เล่ม,พีระมิดฟาโรห์4 เล่ม,นครวัด2 เล่ม) ในประเทศไทย ตีพิมพ์ครั้งแรกในปีพ.ศ. 2553โดยสำนักพิมพ์นานมีบุ๊คส์และได้นำมาปรับปรุงเนื้อหาใหม่อีกครั้งในปีพ.ศ. 2557
มณฑลจี๋หลิน

จี๋หลิน(จีน:吉林;พินอิน:Jílín) เป็นหนึ่งในสามมณฑลทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศจีนเมืองหลวงและเมืองใหญ่สุดคือฉางชุนมณฑลจี๋หลินมีอาณาเขตทางทิศตะวันออกติดกับประเทศเกาหลีเหนือ(นครราซ็อนจังหวัดฮัมกย็องเหนือจังหวัดรยังกังและจังหวัดชากัง) และประเทศรัสเซีย(ดินแดนปรีมอร์สกี) ทิศเหนือติดกับมณฑลเฮย์หลงเจียงทิศใต้ติดกับมณฑลเหลียวหนิงและทิศตะวันตกติดกับเขตปกครองตนเองมองโกเลียในชื่อของมณฑล "จี๋หลิน" มาจากวลีภาษาแมนจูgirin ulaหมายถึง "ไปตามลำน้ำ"
ชาวแมนจูเคยอาศัยอยู่ในพื้นที่ของมณฑลจี๋หลิน จึงทำให้มณฑลจี๋หลินเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นแมนจูเรียในประวัติศาสตร์ พื้นที่แห่งนี้เคยมีการต่อสู้แย่งชิงและตกอยู่ภายใต้การปกครองของรัฐต่าง ๆ ที่ไม่ใช่ของชาวฮั่น ได้แก่ รัฐกลุ่มชนซฺยงหนู,รัฐเซียนเปย์,ราชวงศ์เหลียวของชาวชี่ตัน,ราชวงศ์จินของกลุ่มชนนฺหวี่เจิน, และราชวงศ์หยวนของชาวมองโกลประชากรส่วนใหญ่ในมณฑลพูดภาษาจีนกลางเนื่องด้วยการรับเอาวัฒนธรรมฮั่นและภาษาจีนมาใช้โดยชาวแมนจู ทำให้ภาษาแมนจูถือเป็นภาษาที่ใกล้สูญพันธุ์มณฑลนี้มีชาวเกาหลีอยู่ประมาณร้อยละ 4 ของประชากรทั้งหมด เนื่องจากตั้งอยู่ใกล้กับคาบสมุทรเกาหลี
เช่นเดียวกันกับมณฑลอื่น ๆ ทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของจีน จี๋หลินได้ผ่านช่วงแรกของการพัฒนาอุตสาหกรรม อย่างไรก็ตาม เศรษฐกิจของมณฑลจี๋หลิน ซึ่งเด่นด้านอุตสาหกรรมหนักได้ประสบปัญหากับการโอนกิจการของรัฐเป็นของเอกชนสิ่งนี้กระตุ้นให้รัฐบาลกลางดำเนินการรณรงค์ที่เรียกว่า "แผนฟื้นฟูพื้นที่ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ" นอกจากนี้ มณฑลจี๋หลินยังมีแหล่งหินน้ำมันเป็นจำนวนมาก
มณฑลจี๋หลินมีพื้นที่ติดต่อดังนี้
ลักษณะภูมิประเทศเป็นที่ราบสูงทิศตะวันออกเฉียงใต้พื้นที่สูงบริเวณเทือกเขาฉางไป๋ซันซึ่งมีความสูงเหนือระดับน้ำทะเลมากกว่า 1,000 เมตร ส่วนทิศตะวันตกบริเวณที่ราบซงเหลียว เป็นพื้นที่ค่อนข้างต่ำจึงเหมาะเป็นเขตทำปศุสัตว์ที่สำคัญของมณฑล
ด้านตะวันออกค่อนข้างรับอิทธิพลจากทะเลหวงไห่และทะเลญี่ปุ่นจึงมีสภาพอากาศแบบชุ่มชื้น มีฝนตกชุก ด้านตะวันตกรับอิทธิพลจากที่ราบสูงมองโกลทำให้อากาศแห้งแล้งทั้งมณฑลมีลักษณะอากาศเฉพาะแบบมรสุม  เกษตรกรรม เป็นแหล่งวัตถุดิบประเภทข้าวที่สำคัญแห่งหนึ่งของประเทศ มีผลผลิตต่าง ๆ ได้แก่ ถั่วเหลือง ข้าวโพด
มณฑลจี๋หลินแบ่งออกเป็นเขตการปกครองระดับจังหวัดทั้งหมด 9 แห่ง ประกอบด้วย 8นครระดับจังหวัด(เป็นนครระดับกิ่งมณฑล1 แห่ง) และ 1 จังหวัดปกครองตนเอง
เขตการปกครองระดับจังหวัดทั้ง 9 แห่งนี้ แบ่งย่อยอีกเป็นเขตการปกครองระดับอำเภอ จำนวน 60 แห่ง (ประกอบด้วย 21 เขต, 20 นครระดับอำเภอ, 16 อำเภอ, และ 3 อำเภอปกครองตนเอง) ณ ปลายปี 2017 มีประชากรทั้งสิ้น 27.17 ล้านคน
การเมืองของมณฑลจี๋หลินมีโครงสร้างเป็นระบบพรรค-รัฐบาล เหมือนกับสถาบันการปกครองในมณฑลอื่น ๆ ในจีนแผ่นดินใหญ่
ผู้ว่าการมณฑลจี๋หลินเป็นตำแหน่งสูงสุดในหน่วยงานบริหารมณฑลจี๋หลิน อย่างไรก็ตาม ในระบบพรรค-รัฐบาลนี้ ผู้ว่าการมณฑลมีอำนาจน้อยกว่าเลขาธิการคณะกรรมการพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศจีนประจำมณฑลจี๋หลิน หรือเรียกสั้น ๆ ว่า "หัวหน้าพรรคมณฑลจี๋หลิน"
มีฐานอุตสาหกรรมที่แข็งแกร่งและระบบอุตสาหกรรมที่สมบูรณ์มากมีบริษัทอุตสาหกรรมมากกว่า 14,000 แห่ง อุตสาหกรรมหลัก คือ อุตสาหกรรมวิศวกรรม เคมีภัณฑ์ ปิโตรเคมี อาหารและยา
และยังมีเส้นทางตรงถึงฮาร์บินเซิ่นหยังต้าเหลียนปักกิ่งเทียนจินสือเจียจวงจี่หนันหนันจิง (นานกิง)และเซี่ยงไฮ้เป็นต้น ทางหลวง จากสถิติเมื่อปลายปี 2004 ทั่วมณฑลจี๋หลินมีถนนหลวง 47,255 กิโลเมตร จากฉางชุนต่อไปยังเมืองสำคัญได้ทั่วมณฑล
มวยไท่เก๊กตระกูลอู่

มวยไท่เก๊กตระกูลอู่หรือมวยไท่เก๊กตระกูลเฮ่อ(จีน:武式太极拳;พินอิน:Wǔ shì tàijí quán) เป็นมวยไท่เก๊กสายตระกูลหนึ่งซึ่งสถาปนาขึ้นโดย ปรมาจารย์อู่ อวี่เซียง(ค.ศ. 1870-1942) โดยนำความรู้จาก วิชามวยไท่เก๊กดั้งเดิม, วิชาเต้าอิ่น (วิชาที่ฝึกให้ชี่หมุนเวียนไปตามส่วนต่างๆ ของร่างกาย), ศิลปศาสตร์, แพทยศาสตร์, พลศาสตร์, กายภาพวิทยา, และปรัชญา มาประยุกต์รวมกัน
มวยไท่เก๊ก สกุลอู่เรียกอีกชื่อหนึ่งว่า มวยไท่เก๊กสกุลอู่เฮ่อ ซึ่งเป็นหนึ่งในมวยไท่เก๊กห้าสกุลใหญ่ (เฉิน หยาง อู่ อู๋ ซุน)
มวยไท่เก๊กสกุลอู่มีการเคลื่อนไหวที่ เรียบง่าย ท่วงท่ารัดกุม ทุกส่วนเคลื่อนไหวต่อเนื่องไม่ขาดตอน เข้มงวดกับหลักของร่างกาย ที่ต้องประณีตและละเอียดอ่อน ร่างกายตั้งตรง ท่าเท้าเบาคล่อง การเคลื่อนไหวเป็นไปอย่างเนิบช้า รวมทั้งให้ความสำคัญกับกำลังภายใน ใช้การเคลื่อนไหวภายใน โดยการเปลี่ยนเต็มและว่างรวมทั้งการ “โคจรชี่ภายในอย่างซ่อนเร้น” มาประกอบกับท่วงท่าภายนอก
การฝึกมวยไท่เก๊ก ก็คือการออกกำลังกายรูปแบบหนึ่ง ซึ่งทำให้เกิดผลดีกับสุขภาพในหลายๆ ด้านเช่น
ผู้ฝึกจำเป็นจะต้องพินิจพิเคราะห์โดยสม่ำเสมอ ตลอดเวลาการฝึกฝน ให้ถูกต้องในทุกๆ กระบวนท่ามวยจนสามารถปฏิบัติได้อย่างเป็นธรรมชาติ การฝึกฝนควรเริ่มฝึกไปทีละท่าร่าง เมื่อทำได้จนหมดแล้ว จึงพยายามฝึกทำทั้ง 13 ท่าร่างให้ได้พร้อมกันขณะที่ฝึกฝนกระบวนท่ามวย
ปัจจุบันสายของผู้สืบทอดมวยชุดนี้ อยู่ในรุ่นที่ 6 โดยมีผู้ที่เครือข่ายผู้สืบทอดไท่เก๊กแห่งประเทศจีน (จีน:中华太极拳传承网;พินอิน:Zhōnghuá tàijí quán chuánchéng wǎng) ยอมรับอยู่ 22 ท่านคือ
เนื่องจากในอดีตอาจารย์ผู้สอนมวยไท่เก๊กตระกูลอู่ได้รับศิษย์ค่อนข้างน้อย วิทยายุทธ์ชนิดนี้จึงเผยแพร่ในวงจำกัด สำหรับในประเทศไทยมีการเชิญอาจารย์หลี่ เหว่ยหมิงจากสาธารณรัฐประชาชนจีนมาฝึกสอนที่สวนลุมพินี
ทะเลสาบ

ทะเลสาบเป็นแหล่งน้ำขนาดใหญ่ ที่ล้อมรอบด้วยผืนดิน โดยทั่วไปทะเลสาบจะไม่มีทางไหลออกสู่ทะเล และมีน้ำจืด เรียกกันว่า "ทะเลสาบน้ำจืด" แต่ทะเลสาบบางแห่งอาจไหลออกสู่ทะเลได้ และมีน้ำเค็ม จึงเรียกกันว่า "ทะเลสาบน้ำเค็ม"
คำว่า "ทะเลสาบ" ยังครอบคลุมถึงแหล่งน้ำที่เกิดขึ้นจากการกระทำของมนุษย์ เช่น ทะเลสาบขนาดเล็กในสนามกอล์ฟหรือ ทะเลสาบขนาดเล็กในสวนสาธารณะขนาดใหญ่ หรือ แอ่งเก็บน้ำเหนือเขื่อนและอ่างเก็บน้ำซึ่งนับเป็นทะเลสาบขนาดใหญ่
หากนับโดยลักษณะทางภูมิศาสตร์แล้ว ในประเทศไทยมีทะเลสาบน้ำจืดหลายแห่ง ขณะที่มีทะเลสาบน้ำเค็มบนแผ่นดินเพียงแห่งเดียว ดังนี้
วีน เหวี่ยง WILD มัธยมสาวพันธุ์ดุ

วีน เหวี่ยง WILD มัธยมสาวพันธุ์ดุ(เกาหลี:소녀 더 와일즈;อังกฤษ:Girls of the Wild's) เป็นการ์ตูนช่องออนไลน์สัญชาติเกาหลีใต้แนวแอคชัน ตลกฮาเร็มเขียนโดยฮุน เจนาและภาพประกอบโดย คิม ฮเย-จิน เริ่มเผยแพร่วันที่7 สิงหาคมค.ศ. 2011และตีพิมพ์ครั้งแรกวันที่9 พฤศจิกายนค.ศ. 2012วีน เหวี่ยง WILD มัธยมสาวพันธุ์ดุเผยแพร่ทางออนไลน์เป็นตอนสุดท้ายในตอนที่ 260 ในเดือนตุลาคม 2016
ซง แจกู เด็กหนุ่มซึ่งอาศัยอยู่ในห้องพักโทรม ๆ กับน้องสาวและน้องชายตัวเล็ก ๆ ซึ่งเขาถูกแม่ทิ้งให้อยู่ตามลำพัง เขาจึงกลายเป็นโรคกลัวผู้หญิงและเกลียดผู้หญิง เมื่อเขาได้รับทุนการศึกษาให้เรียนในโรงเรียนแห่งหนึ่งที่ชื่อว่า "โรงเรียนมัธยมไวลด์" ซึ่งเป็นโรงเรียนหญิงล้วนมาก่อนแต่ถูกปรับปรุงให้เป็นสหศึกษาในภายหลัง แจกูไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากยอมเรียนที่นี่ แล้วเขาก็พบกับความจริงอันน่าสะพรึง เมื่อเขาเป็นพวกผู้ชายเพียงคนเดียวที่เรียนอยู่ในโรงเรียนนี้ อีกทั้งโรงเรียนแห่งนี้ยังเต็มไปด้วยสาวสวยอันตรายผู้ชำนาญด้านศิลปะการต่อสู้
แจกูได้รับความสนใจจาก ลี มุนยอง เพื่อนสนิทของควีนและกัปตันสโมสรมวยสากลและ ชเว ดัลดัล กัปตันสโมสรเทควันโดระหว่างนั้นแจกูได้รู้จักกับ "ควีน" สุดยอดนักต่อสู้สาว MMA จอมโหดที่น่ากลัวที่สุดของ Wild's และเป็นลูกสาวของเจ้าของบริษัทยักษ์ใหญ่ วายเคกรุป ซึ่งมันเป็นเหตุทำให้เขาได้ก้าวเข้าสู่ไวลด์ลีก สังเวียนการต่อสู้ประจำโรงเรียนแห่งนี้ทั้ง ๆ ที่เขาไม่มีทักษะการต่อสู้เลย
วีน เหวี่ยง WILD มัธยมสาวพันธุ์ดุเป็นที่นิยมในต่างประเทศ และเป็นหนึ่งในเว็บตูนเนเวอร์ (อังกฤษ:Webtoons Naver) ที่ได้รับการเผยแพร่ในหลายภาษาในไลน์เว็บตูน(อังกฤษ:LINE Webtoons)