davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Chondrostéens

Chondrostei
Leschondrostéens(Chondrostei) sont un groupe de poissonsactinoptèresqui comprend notamment lesesturgeons, lespoissons-spatuleset lespolyptères(pourvus depoumons).
Les chondrostéens forment un groupe très ancien, l'une des lignées les plus précoces des actinoptérygiens, qui a connu jadis (auMésozoïque) une grande diversité et dont il ne reste de nos jours que desespèces reliques, toutes plus ou moins menacées d'extinctiondans leur habitat naturel, menacé par les activités humaines. Leur chair et leurs œufs (dont on fait lecaviar) sont des mets depuis longtemps appréciés qui leur ont valu une pêche intensive.
Ces poissons sont caractérisés par un squelette incomplètement ossifié, resté principalementcartilagineux(le mot grec χόνδρος,chóndros, signifie « cartilage »).
Le museau des Chondrostéens est allongé et porte sur la face ventrale desbarbillons sensorielsen avant de leur boucheprotractile.
Les mâchoires sont extrêmement modifiées et n'ont généralement plus de dents. Des os de la mâchoire supérieure, le maxillaire, le prémaxillaire et le dermopalatin, ont fusionné et ne sont pas attachés auneurocrâne.
L'os interhyal, hypertrophié, joue le rôle d'os symplectiquedans la suspension de la mâchoire et de l'opercule.
Qualifier les Chondrostéens de « fossiles vivants », expression remontant àCharles Darwinen personne, sous-entend qu'ils seraient restés quasiment inchangés pendant 199 millions d'années ; on les définit aujourd'hui comme desespèces panchroniqueset l'expression « fossiles vivants » n'est plus utilisée, d'une part parce que c'est unoxymore(par définition unfossileest mort) et d'autre part parce quebiologiquement, leurressemblance extérieureavec desespèces disparueset leur appartenance à un groupe jadis plusdiversifiéne signifient pas que les espèces actuelles n'ont pasévoluésur d'autres plans,comportementalougénétiquepar exemple.
On trouve des chondrostéens enAmérique du Nordet enEurasie. Le plus gros poisson d'eau douce, leBéluga européen(Huso huso), est un chondrostéen. Le plus grand individu répertorié mesurait 7,2 mètres et pesait 1,571 tonne. Certains chondrostéens ont un cycle de vie « potamotoque » : ils grandissent enmeret se reproduisent en eau douce.
Certaines espèces, comme laSpatule d'Amérique, se nourrissent decrustacéset d’autres petites proies planctoniques, alors que d'autres, comme l'esturgeon ou leSpatulaire chinois, se nourrissent de poissons et de mollusques.
Le plus ancien fossile connu pourrait êtreErrolichthys, qui vivait àMadagascarauTrias inférieur(- 235Ma), mais son appartenance aux Chondrostéens n'est pas avérée. Le plus ancien fossile connu dont l'appartenance aux Chondrostéens soit certaine estChondrosteus, duJurassique Inférieurd'Angleterre(-200Ma).
Phylogénie des ordres de poissons à nageoires rayonnées (Actinopterygii) en-dehors du clade Neoteleostei, d'après Betancur-Ret al.(2017):
Liste des familles de poissons

Cet article liste lesfamillesdepoissons, classées parnom scientifiqueenordre alphabétique.
Ab-Am-An-Ap-Ar-Au
Ca-Ce-Ch-Ci-Cu-Cy
Ga-Gr-Gy
Ha-Ho-Hy
La-Li-Lo-Lu
Ma-Mi-Mo-My
Pa-Pe-Ph-Pl-Po-Pr-Ps-Pt
Sa-Sc-Se-St-Su-Sy
Acipenser gueldenstaedtii

Osciètre, Esturgeon du Danube, Esturgeon diamant
Acipenser gueldenstaedtiiaussi appeléOsciètre,Esturgeon du DanubeouEsturgeon diamant, est un poisson appartenant à la famille desAcipenseridae.
C'est une petite espèce d'esturgeon. Il mesure généralement plus de 1 mètre 40 de long, alors que la plupart des esturgeons de cette famille mesurent souvent 3 mètres de long.
La taille moyenne de cette espèce est de 1 mètre 45, mais des spécimens records de cette espèce ont mesuré 2 mètres 36 pour une masse de 115 kilos et un record de longévité de 46 ans.
L'esturgeon du Danube est à la base d'origine eurasienne mais l'aquaculture a entraîné des introductions intentionnelles et accidentelles dans toute l'Europe.
Maintenant  on le retrouve enAzerbaïdjan, enBulgarie, enGéorgie, enIran, auKazakhstan, enRoumanie, enRussie, enTurquie, auTurkménistanet enUkraine.
L'espèce est éteinte enAutriche,Croatie,Hongrie.
L'esturgeon du Danube se reproduit dans les rivières de laVolgaet de l'Oural.
Les mâles atteignent l'âge de se reproduire en 8 et 13 ans et peuvent se reproduire tous les 2-3 ans tandis que les femelles se reproduisent entre 10 et 16 ans et peuvent se reproduire tous les 4-6 ans.
Cet esturgeon se nourrit de petits poissons, de mollusques et de crustacés benthiques.
मछली कुल

यह दुनिया भर में पाई जाने वाली मछलियों के परिवार की एक सूचि है। यह सूचि इनके वज्ञानिक नाम व वणमाला में पहले आये पहले दर्शाए पे आधारित है।
अ A-
अब Ab - अम Am-
Setur Jepang

Setur Jepang, atausetur Amur(Acipenser schrenckii) adalah sebuahspesiesikandalam keluargaAcipenseridaeyang ditemukan di cekunganSungai AmurdiTiongkokdanRusia. Klaim keberadaannya diLaut Jepangperlu dikonfirmasi.
Templat:ChondrosteiTemplat:Acipenseriformes
Templat:Acipenseriformes-stub
Fergus Suter

Fergus Suter(21 November 1857 – 31 Juli 1916) adalah seorang tukang batu Skotlandia danpesepakbolapada hari-hari awal permainan. Bisa dibilang pesepakbola profesional pertama yang diakui,Suter adalah penduduk asliGlasgowyang bermain diParticksebelum pindah ke Inggris dan bergabung denganDarwendanBlackburn Rovers.
Koç Holding

Koç Holding A.Ş.(pengucapan bahasa Turki: [kotʃ]) adalah konglomerat industri terbesar diTurki, dan satu-satunya perusahaan di negara ini yang terdaftar diFortune Global 500pada tahun 2016.Perusahaan yang berkantor pusat di Nakkaştepe,Istanbulini dikendalikan oleh keluarga Koç, salah satu keluarga terkaya di Turki.
Perusahaan ini dibentuk pada tahun 1963 ketika pendirinya,Vehbi Koç, yang mendirikan perusahaan pertamanya pada tahun 1926, menggabungkan semua perusahaan yang menyandang namanya menjadi Koç Holding.
Perusahaan pertama yang kemudian menjadi Koç Holding didirikan pada tahun 1926 oleh Vehbi Koç.
Pada tahun 1984, Vehbi Koç menyerahkan posisinya sebagai ketua dewan direksi kepada putranya Rahmi M. Koç.
Pada bulan September 1988, perusahaan memindahkan kantor pusatnya dari Fındıklı, Istanbul, ke Nakkaştepe di bagian Anatolia Istanbul.
Pada tanggal 4 April 2003, Rahmi Koç pensiun dan menyerahkan posisinya kepada putra sulungnya, Mustafa V. Koç. Rahmi Koç mempertahankan gelar ketua kehormatan dan kursi di dewan direksi.
Pada bulan Februari 2015, Levent Çakıroğlu menggantikan Turgay Durak sebagai Direktur Utama.
Pada kuartal pertama tahun 2016, Omer Koc menjadi ketua dewan direksi setelah kematian Mustafa V. Koç.
Saham 16 perusahaan Grup Koç diperdagangkan diBursa Saham Istanbul; secara keseluruhan, grup ini terdiri dari 113 perusahaan, 90.000 karyawan, dan 14.000dealer, agensi, dan layanan purna jual.
Cholid Mahmud

Ir. H.Cholid Mahmud, S.T., M.T. (31 Januari 1966 – 29 Oktober 2023)adalah politikus dan senator Indonesia yang menjabat anggotaDewan Perwakilan Daerah Republik Indonesiasejak 2009. Ia adalah putra K.H. Zaenal Mahmud, pengasuh Pondok Pesantren Sabilul Khairaat, Tengaran, Semarang. Cholid Mahmud atau akrab dipanggil Ustadz Cholid merupakan tokoh yang berasal dariYogyakarta. Ia merupakan sosokustazyang aktif di berbagai kegiatan dan organisasi dakwah. Ia merupakan KetuaDewan Dakwah Islamiyah Indonesia(DDII)Daerah Istimewa Yogyakarta.
Cholid Mahmud menempuh pendidikan di SDN Karangduren, Kabupaten Semarang (lulus 1977),SMP Negeri 1 Salatiga(lulus 1981), danSMA Negeri 1 Salatiga(lulus 1984). Setamat SMA, ia kemudian melanjutkan pendidikan S1 di JurusanTeknik SipilFakultas TeknikUGMdan lulus 1994. Kemudian, dirinya menempuh S2 di kampus yang sama dengan SpesialisasiBetondan Teknologi Pasir dan lulus 2001.
Selain dikenal sebagai seorang ustadz dan da'i, keilmuan dan kepeduliannya pada saat terjadigempa bumi di DIY-Jateng  pada 27 Mei 2006yang lalu membawa beliau dikenal sebagai "pakargempa bumi" di Yogyakarta.
Cholid Mahmud sejak dari mahasiswa sudah aktif dalam berbagai organisasi, sebagai berikut:
Selain berprofesi sebagai Dosen Fakultas TeknikUniversitas Cokroaminoto Yogyakarta,ia juga mengasuh Pondok Pesantren Mahasiswa Islamic Centre Al-Muhtadin, Seturan, Yogyakarta.
Sebelum bergabung denganDPD RI, Cholid Mahmud merupakan AnggotaDPRD Daerah Istimewa Yogyakartaperiode tahun 2004 -2009. Setelah itu, ia terpilih menjadi anggota DPD RI periode 2009 – 2014, Cholid Mahmud kembali terpilih menjadi anggota DPD RI mewakili Daerah Istimewa Yogyakarta periode tahun 2014 – 2019. Saat ini, ia kembali menjabat sebagai anggota DPD RI mewakili Provinsi Daerah Istimewa Yogyakarta untuk ketiga kalinya periode 2019-2024.
Acipenseridae

La famigliaAcipenseridaecomprende 26 specie (alcune di queste comprendono più sottospecie) di pescianadromie d'acqua dolce comunemente conosciuti comestorioni, appartenenti all'ordineAcipenseriformes.
Questi pesci sono diffusi pressoché in tutte le acque fredde e temperate dell'emisfero boreale.
Il nome della famiglia deriva dalla parola latinaacipenser, che significa proprio storione.
Molte specie sono considerate pregiate prede da pesca e le loro carni sono commercializzate in tutto il mondo. Le uova di storione, chiamatecaviale, costituiscono una specialità digastronomiamolto costosa e ricercata.
Acipenser stellatus

Lostorione stellato(Acipenser stellatusPallas, 1771)  è un pesce d'acqua dolce e marina dellafamigliaAcipenseridae.
Questa specie è presente nelmar Neroe nelmar Caspio. La popolazione delmar Egeoe quella (introdotta) delmar d'Aralsonoestinte. Segnalazioni dalmar Adriatico(Albania) sono da ritenersi infondate.
Per la riproduzione in passato risaliva i maggiori tributari dei bacini sopra elencati mentre oggi si può incontrare solo nelDanubio, nelDone nelVolgafino aVolgograd.
Morfologia simile a quella degli altristorionieuropei da cui si può distinguere per i seguenti caratteri:
Le dimensioni raggiungono oltre due metri di lunghezza e più di 50 kg di peso.
Si ciba dicrostacei,molluschie pesci.
Essendo una specieanadromarisale i fiumi per deporre le uova dal mare dove vive abitualmente. Gli adulti migrano la prima volta attorno ai 10 anni di età, le femmine mediamente più tardi; vi sono due ondate migratorie, una in primavera e l'altra in autunno. Lariproduzioneavviene in tratti di fiume a forte corrente, è importante per il successo della schiusa che laportatadel corso d'acqua non subisca brusche variazioni. Le uova sono galleggianti e vengono trasportate a valle dall'acqua. L'estate successiva alla nascita gliavannottitornano al mare.
Questo storione è classificato come”In pericolo critico”dall'IUCNed è minacciato principalmente dallasovrapescae dalla costruzione di sbarramenti sui fiumi che ostacolano le migrazioni riproduttive.
Acipenser ruthenus

Lostorione sterletoo sterleto(Acipenser ruthenus) è un pesce d'acqua dolce appartenente alla famiglia deglistorioni(Acipenseridae).
Il suoarealecomprende ilbacinodel fiumeDanubioed i suoiaffluentied in generale itributaridelMar Nero,Mar Caspio, delMar Biancoe delMar di Kara.
È stato immesso in diversi paesi, spesso con acclimatazione, e si sta allevando anche nel nostro paese. Non è escluso il possibile rinvenimento di esemplari nelle nostre acque libere.Al contrario di molti suoi congeneri che hanno abitudinianadrome, è uno storione residente in acqua dolce e vive di preferenza nei fiumi grandi o grandissimi. Solo nelMar Caspiosettentrionale, alcune popolazioni sono migratrici.
È lo storione di minori dimensioni, infatti la media è sugli 80 cm e può raggiungere dimensioni massime di 125 cm per un peso di 15 kg.
Si differenzia dai congeneri soprattutto per il maggior numero di scudetti ossei laterali, per la cresta ossea che percorre la schiena, per il muso sottile e stretto rivolto all'insù, i barbigli lunghi e sfrangiati e le pinne più grandi, di colore scuro.Il dorso è di solito color sabbia, il ventre chiaro ma non bianco.
Si riproduce nelle forti correnti del corso principale in cui vive, cercando zone con fondo ciottoloso e profondità modesta. I giovanili restano alcuni giorni nelle acque basse per poi portarsi negli ambienti più profondi abitati dagli adulti.
Basata quasi completamente su larve acquatiche ed, in piccola parte, su pesci.D'inverno staziona in profonde buche dove cessa di nutrirsi.
La pesca è vietata nel suo areale d'origine, gli sbarramenti dei fiumi limitano lemigrazioniriproduttive. È anche danneggiato dagli inquinamenti.
Acipenser transmontanus

Lostorione bianco(Acipenser transmontanusRichardson, 1836) è unpesceappartenente allafamigliaAcipenseridae.
Èendemicodelle costepacifichedelNord Americatra l'Alaskae laBaja California. È stato introdotto in molti altri stati degliUSAe in alcuni allevamenti dell'Europa: è soprattutto allevato in Italia.È una specieanadromache vive in mare e penetra nei fiumi solo per la riproduzione ma si conoscono anche popolazioni che passano tutta la loro vita nei fiumi.
Simile agli altristorioni, si distingue per il numero dei raggi delle pinne e dalle caratteristiche degli scudi ossei cutanei.
Il colore è grigio brunastro con ventre bianco e pinne grigie.
Può raggiungere i 600 cm di lunghezza e vivere fino a 104 anni. Gli esemplari anadromi possono pesare fino a 682 kg, mentre quelli esclusivamente di acqua dolce non raggiungono dimensioni così elevate.
Gli adulti catturano prevalentemente pesci (spinarelli,lamprede, altri storioni) e anfibi, i giovaniinsetti(Tricotteri,Chironomidi,Efemerotteri),crostacei(anfipodi,gamberetti,copepodi) ed altri invertebrati comemolluschi.
Si riproduce nei fiumi, e ritorna al mare dopo la deposizione. Tende a scegliere zone con corrente non troppo forte e fondali sabbiosi per riprodursi.
Viene comunemente allevato in cattività, quasi tutti gli storioni nei laghetti per pesca sportiva in Italia appartengono a questa specie. Le carni sono eccellenti e le uova si prestano alla produzione dicavialedi ottima qualità.
Le principali minacce sono dovute all'attività umana sui fiumi, che rende difficoltoso ai pesci raggiungere i siti riproduttivi e alla pesca. La specie è comunque classificata come "a rischio minimo" (LC) dallalista rossa IUCN.
Huso huso

Lostorione ladano(Huso huso(Linnaeus, 1758)) noto anche comestorione belugaostorione attilo, è il più grande tra tutti gli storioni, il più pregiato per quanto riguarda carne ecaviale.
Il suo areale comprende ilMar Caspioe ilMar Nerocon i principali fiumi che vi sfociano (in particolare ilVolga, l'Urale ilDanubioa valle dellePorte di Ferro). La sua presenza nelMar Adriaticoe nel fiumePoè attestata fino aglianni settantama si considera attualmente estinto.Viene generalmente respinta l'indicazione di una possibile presenza dello storione ladano nei mari greci (EgeoeIonio).
Nel 2018 ha preso avvio un progetto di reintroduzione nelParco del Ticino, allo studio fin dal 2015.Le prime azioni sono state la schiusa di 10.000 uova in ambiente protetto e il successivo svezzamento dei pesciolini appena nati, la cui mortalità per cause varie è risultata elevatissima (99,5%).I sopravvissuti, rilasciati in libertà nei primi mesi del 2019, hanno dimostrato tuttavia buone capacità di adattamento; uno di loro è stato pescato nel Mare Adriatico, vicino aMarina di Ravenna, nel dicembre 2019.
La presenza di dighe che impediscono la risalita, l'uccisione di femmine per l'estrazione delle uova (caviale) e i fenomeni diinquinamentominacciano seriamente questa specie.
Gli esemplari giovani predano soprattutto invertebrati: molluschi, vermi, insetti acquatici e le loro larve. Da adulto è esclusivamente ittiofago.
Questa specie è migratriceanadromae risale i fiumi per deporre le uova in primavera e meno frequentemente in autunno. Il numero di uova per femmina può essere assai elevato, fino a 7,7 milioni. Ogni femmina produce una quantità di uova pari a circa il 10% del proprio peso. Il numero delle uova è di 30-35000 unità per kg.
Questa specie è distinguibile dagli altristorioniper i seguenti caratteri:
Actinopterygii

Gliattinopterigi(ActinopterygiiCope,1887) sono unaclassedivertebrati, comprendente la maggior parte dei pesci ossei viventi. Il loro nome deriva dalgrecoaktis= raggio +pterygion, diminutivo dipteryx= ala, e fa riferimento alla loro principale caratteristica comune che è di possederepinnesostenute da raggi.
Gli attinopterigi ebbero origine nelSilurianosuperiore, ma queste forme sono note solo da scaglie (Dialipina,Andreolepis). Soltanto a partire dalDevoniano mediogli attinopterigi divennero abbondanti, con forme comeCheirolepiseMoythomasia. Gli attinopterigi più primitivi (Palaeonisciformes), dotati di corpi rivestiti di pesanti squameganoidi, si diffusero tra ilCarboniferoed ilTriassico; accanto a queste forme vivevano pesci leggermente più evoluti (Canobius,Saurichthys,Perleidus,Birgeriae i cosiddettiChondrostei). Forme ancor più evolute ("olostei") ne presero il posto tra il Triassico ed ilGiurassico. A partire dal Giurassico si diffuse il gruppo di pesci oggi più rappresentato, quello deiteleostei, preceduti da pesci dalle caratteristiche intermedie (Hypsocormus,Thrissops,Pholidophorus,Leptolepis). Nel corso delCretaceo superioree delCenozoicosi diffusero tutte le forme note attualmente, nei mari e nelle acque dolci.
La loro principale caratteristica, suggerita anche dal nome, è di possedere pinne sostenute da raggi. Questi raggi (lepidotrichi) sono articolati a diversi elementi ossei o cartilaginei paralleli tra loro, dettiradiali, il che li differenzia dai pesci a pinne carnose (Sarcopterygii).
Altra caratteristica di questa classe è la presenza di unavescica natatoria, una sacca polmonare modificata contenente una miscela di gas, che consente una sofisticata regolazione dell'assetto idrodinamico.
Gli Attinopterigi sono inoltre accomunati dalla presenza di un leggero e flessibile rivestimento di scaglie, costituite da sottili placche ossee.
Al di là di queste caratteristiche comuni si presentano con una ampia variabilità di forme.
La classe degli Attinopterigi ha una distribuzione ubiquitaria: popolano sia le acque salate che quelle dolci, dalle acque tropicali a quelle gelide dell'Artico, dai mari alle paludi, dai laghi d'alta montagna ai torrenti acidi.
Laclassificazione tradizionale, basata su caratteristiche morfologiche e fisiologiche, suddivide gli Attinopterigi in due sottoclassi,ChondrosteieNeopterygii. I Neopterygii sono a loro volta suddivisi in dueinfraclassi,HolosteieTeleostei. Quest'ultimo è senz'altro il raggruppamento più numeroso, comprendendo la gran parte delle specie di attinopterigi viventi.
Classe Actinopterygii
Laclassificazionefilogenetica, basata su caratteristiche indagabili con gli strumenti della modernabiologia molecolare, propone una suddivisione degli Attinopterigi in base ai loro rapportievolutivi, rappresentati in forma dialbero filogenetico.
La classificazione filogenetica, ancora in divenire, presenta diversi punti di contraddizione con la classificazione tradizionale.
チョウザメ目

チョウザメ目（チョウザメもく、学名：Acipenseriformes）は、硬骨魚類の分類群の一つ。上位分類である軟質亜綱には全部で11の目が置かれているが、現生種を含むのはチョウザメ目のみで、他の10目はすべて絶滅している。条鰭魚類の中でも原始的な一群である。現生種は2科6属で構成され、高級食材キャビアの原料として漁獲されるチョウザメなど、淡水魚あるいは遡河性の魚類27種が分類されており、化石分類群としてはペイピアオステウス科とコンドロステウス科が含まれる。現生条鰭類の中ではポリプテルス目に次いで分岐した。分岐が早いにもかかわらず高度に派生しており、ほとんどが軟骨でできた骨格、大きく変化した頭骨が特徴。
分布は北半球に限られ、生涯を河川で送る淡水性の種類と、産卵時のみ遡上する遡河性の種類がある。キャビアと呼ばれる卵の塩漬けが高級食材として珍重され、乱獲により資源量は著しく減少した。かつては石狩川や天塩川など日本の河川にも遡上したが、現在ではまったくみられなくなっている。
本目は硬骨魚類に属してはいるが、骨格の大半は軟骨で構成される。脊索は通常の魚類では胚の段階のみ見られるが、本目魚類は生涯にわたり脊索を持つ。前上顎骨と上顎骨を欠く。稚魚には歯があるが、成魚では失われる。眼窩下神経は眼窩周囲の骨でなく、一連の独立した管により運ばれる。口蓋方形骨には軟骨関節があり、鰓弓骨には三放射状で、鰓弓の歯列は第一鰓弓上部、第一・第二下鰓骨にある。ロレンチーニ器官により電場を感知する。この電気受容能力は新鰭類では失われている。チョウザメ目の絶滅分類群も現生種と同じように髭を持っていたと予測されている。尾鰭は二又に分かれているが上下の大きさは均等ではなく、上方が長く伸びた異尾・歪尾と呼ばれる形態をしている。現生の硬骨魚では唯一、顎ができる前の鰓孔の痕跡である噴水孔が開口しており、これらの特徴は軟骨魚類のサメ類と共通する。体側に並ぶ大きな鱗と共に、本目が古い系統の魚類であることを反映している。
チョウザメ目はパラエオニスクス目から進化したと考えられている。パラエオニスクス目の中で最も近い種は不明であり、この見解に対する異論もある。チョウザメ目の祖先は石炭紀ごろに他の現生魚類から分岐したと推定される。チョウザメ目の最後の共通祖先において、約2億4200万 - 2億5500万年前にゲノム重複が起こったと推定され、その後チョウザメ類とヘラチョウザメ類に分岐する前と分岐後に両系統で別々にゲノムが再度二倍体となっている。
中国の前期三畳紀から発見されたEochondrosteusは、一部の研究者によって最古のチョウザメ目魚類であると示唆されている。確実にチョウザメ目とされる最古の分類群は、ヨーロッパの前期ジュラ紀の海洋堆積物から発見されたコンドロステウス科であり、既に骨格は軟骨化が進んでいた。ペイピアオステウス科は、アジアの中期ジュラ紀 - 前期白亜紀の淡水堆積物から知られている。チョウザメ類とヘラチョウザメ類の分岐の推定時期は様々である。30のタンパク質をコードする核マーカーに基づく推定では2億410万年前、ミトコンドリアゲノムの研究によると1億5520万年前、ミトゲノムと形態学的特徴を組み合わせたマトリックスに基づく年代測定では分岐は1億6200万年前（1億9500万年前 - 1億3700万年前）とされている。
最も古い既知のヘラチョウザメ類は、約1億2000万年前の白亜紀前期の中国に生息していたプロトプセフルスである。一方、最も古い既知のチョウザメ類は、約1億 - 9500万年前の白亜紀後期の北米とアジアに出現している。2020年に発表された研究では、ロシアチョウザメとヘラチョウザメの交雑に成功したことが報告されており、数億年にわたって系統が分かれていたにもかかわらず、2つの種が互いに繁殖できることが示された。これは、チョウザメ科とヘラチョウザメ科の間での初めての交雑成功例となった。
現生のチョウザメ目は1亜目2科6属の下に、27種が記載される。
人為的な養殖は北海道や茨城県などで行われている。養殖もおこなわれている北海道北部の美深町には、生態展示する「チョウザメ館」がある。
カラチョウザメ

カラチョウザメ（Acipenser sinensis、拼音:Zhōnghuá xún）はチョウザメ目チョウザメ科に属する魚類の一種。中華チョウザメ、中国チョウザメとも呼ばれる。中国各地に古代から生息していたが、多くの地域で絶滅した。
中国政府によって厳重に保護されており、保護区の制定や長江への放流など、様々な保護政策がとられている。
成魚は全長2 - 5 m、体重200 - 500 kgに達し、チョウザメ科の中ではかなり大型である。吻は尖り、口は下に付く。
回遊魚であり、淡水で産卵し、その後海に降海して成熟する。遼寧省北票市などのジュラ紀の化石に亜種が発見されていて、現在は長江、銭塘江、閩江、珠江沿岸などに生息している。朝鮮半島、日本で稀に迷魚として発見されることもある。成熟すると繁殖のため川を遡上し、かつては3200 km以上遡上したこともあった。生涯で3 - 4回繁殖し、産卵数は一度に100万個以上。繁殖様式は体外受精で、仔魚の生存率は1%未満と推定されている。雌は雄よりも先に産卵場所に移動し、1年間滞在する。その後雄も繁殖のため移動する。長江の水温の変化により、産卵時期が遅れる可能性がある。成魚は口に入るものなら何でも捕食し、幼魚は水生昆虫、蠕虫、藻類を捕食する。1970年代には長江で推定2000匹が産卵していたが、生息環境の悪化によりその数は数百匹まで減少している。伝統的に長江上流の金沙江で産卵が行われていたが、葛洲ダムの建設により遡上が遮断された。1980年代以来産卵が観察されていたが、2013年から2014年は観察されなかった。絶滅に近いと思われたが、2015年には幼魚が発見され、産卵が再開されたと判明した。河川交通量の増加により、騒音の増加、船のプロペラとの接触事故などが懸念される。
1970年代から中国国家一級重点保護野生動物に指定されており、繁殖や保護の取り組みが行われている。三峡ダムのすぐ下流の葛洲ダム付近の黄柏河上の島（湖北省宜昌市）に保護センターがある。飼育下繁殖や放流も盛んに行われており、2005年には稚魚10000尾以上、幼魚200尾以上、成魚2尾が長江に放流された。2007年の調査では、長江の河口付近で発見されたカラチョウザメの幼魚の数が前年の600尾から14尾に大幅減少しており、長江の環境悪化により生存は難しいのではないかと懸念されている。
清の時代には軟骨ごと調理され、珍味として好まれていた。日本ではごく稀に見られ、捕獲された個体が2011年までいおワールドかごしま水族館で飼育されていた。
オオチョウザメ

オオチョウザメ（ベルーガ、大蝶鮫・大鱘魚、Huso huso、英:Beluga; Beluga sturgeon; European sturgeon）は、チョウザメ目チョウザメ科の遡河性の魚である。主にカスピ海や黒海で見られ、アドリア海でも見られることがある。キャビアとして有名な魚卵を採取するために捕獲される。体長は6m近くに達するが、118年まで生きるものもあるなど長寿であり、ゆっくり成長する。乱獲や密猟によって個体数が減ったため、多くの政府がその取引を禁止している。最も近縁な種はダウリアチョウザメ（Huso dauricus、英:Kaluga）である。
英語名はベルーガ(beluga)であるが、哺乳類のシロイルカとは関係なく、同じくロシア語で「白い」を意味するбелый（ベールイ）に由来するбелуга(beluga) またはбелуха(belukha) という言葉が語源である。
オオチョウザメは、他の魚を捕食する。
他の多くのチョウザメと同様に、オオチョウザメも産卵のために生まれた川を遡上する。したがって、チョウザメは海魚に分類されることもあるが、ほとんどの研究者は川魚であると考えている。
オオチョウザメは体長8.6m、体重2,700kgにも達したという記録があり、ピラルクやメコンオオナマズやハシナガチョウザメを超えて世界最大の淡水魚とされる。この質量だと、硬骨魚綱で最大とされるマンボウよりも重い。しかし、一般に認められている記録では、1827年にボルガ川の河口で捕獲された体長7.2m、体重1,476kgの個体が最大とされる。ただし『最大の淡水魚』は定義が曖昧であり、オオチョウザメは海水でも生きる能力を持つことから、ピラルクー、ヒマンチュラ・チャオプラヤやメコンオオナマズが最大の淡水魚であると考える研究者もいる。オオチョウザメは生涯成長するため、このような大きさになる個体は既にかなりの年齢であり、漁獲が盛んな近年では稀である。近年捕られる平均的なオオチョウザメは、体長142-328cm、体重19-264kg程度である。メスのオオチョウザメは、オスよりも20%程度大きい。
ベルーガ・キャビアは、世界的な珍味である。一方でその肉はそれほど好まれない。ベルーガ・キャビアは昔から稀少で高価であったが、近年はオオチョウザメが絶滅の危機にあるため、ますます稀少で高価になってきている。
国際自然保護連合は2010年以降オオチョウザメの自然保護状態を「絶滅寸前」と分類している。ベルヌ条約の付属書IIIでは、「保護種」に指定されており、絶滅のおそれのある野生動植物の種の国際取引に関する条約の付属書IIで貿易が制限されている。また地中海の個体はベルヌ条約の付属書IIで強力に保護され、全ての故殺が禁止されている。
合衆国魚類野生生物局は、2005年10月6日からカスピ海産のベルーガ・キャビア及びその他のオオチョウザメ製品の輸入を禁止している。また2006年に絶滅の危機に瀕する種の保存に関する法律が成立すると、アメリカ合衆国は全てのベルーガ・キャビアの輸入を禁止した。
条鰭類

条鰭類（じょうきるい、Actinopterygii）は、魚類（＝四肢動物以外の脊椎動物）の下位分類群の一つ。分類階級としては条鰭亜綱とする場合、条鰭綱とする場合、条鰭上綱とする場合がある。種数では現存する脊椎動物の半数以上を占める。肉鰭類の肉厚な葉状の鰭とは対照的に、放射状に伸びる細い鰭条から支えられる鰭を持つ。鰭は扇子のように畳んだり開いたりすることができ、軟骨魚類や肉鰭類と比べて鰭の形状や面積を自由に変えられる。これにより推力重量比が優れたものとなる。鰭条は橈骨と接続し、鰭と内部器官を結合している。
条鰭類の大半は真骨類である。条鰭類は脊椎動物の大部分を占め、現存する3万種を超える魚類の約95％を占める。最も数の多い水生動物であり、深海や地下から、最も標高の高い山の渓流まで、淡水と海洋のあらゆる環境に遍在する。体長8 mmのパエドキプリス・プロゲネティカから、体重2,300 kgの巨大なウシマンボウ、全長11 mのリュウグウノツカイまで様々である。これまで知られている最大の条鰭類は、ジュラ紀のリードシクティスで、16.5 mまで成長したと推定されている。
条鰭類には多くの特徴的な形態を持った種が分類される。典型的な条鰭類の主な特徴を隣の図に示す。
鰾はより派生した構造で、浮力維持に使用される。肉鰭類の肺と同様に前腸の腹側から発達するという祖先の状態を保持しているポリプテルス類を除き、条鰭類の鰾は前腸の背側から発達する。初期の形態では、鰾はまだ呼吸に使用されており、この特徴は全骨類（アミア類とガー類）に残されている。ピラルクなどの一部の魚では、鰾は再び空気呼吸のために変化しているが、他の系統では空気呼吸の機能は完全に失われている。
鰭類の骨格は一部の原始的な分類群を除き、ほぼ完全に硬骨によって構成されている。鱗の形態は硬鱗、円鱗あるいは櫛鱗など多様で、鱗をもたないグループも多い。鱗のある真骨類はすべて葉状鱗を持つ。これらの鱗の外側は骨隆起とともに扇状に広がり、内側は繊維状の結合組織で交差している。葉状鱗は他の種類の鱗よりも薄く透明で、硬化したエナメル質や象牙質のような層がない。真骨類以外の条鰭類に見られるガノイン鱗とは異なり、成長するにつれて同心円状に鱗が大きくなる。
真骨類と軟質類は、古倍数性によるゲノム重複を経験したという点で、多鰭類と全骨類とは異なる。ゲノム重複は、平均して遺伝子重複の約17％を保持している真骨類で約3億2000万年前に発生し、軟質類では約1億8000万年前（1億2400万 - 2億2500万年前）に発生したと推定されている。その後、サケ科（8000万 - 1億年前）などの一部の系統で再び発生し、コイ科（1400万年前と最近）内でも独立して数回発生している。
鰭は担鰭骨に支えられる鰭条と、鰭条同士をつなぐ鰭膜によって構成される。ポリプテルス目を除き、胸鰭の射出骨は肩甲骨・烏口骨複合体と接続する。ほとんどの仲間は間鰓蓋骨と鰓条骨をもつ。咽頭板を欠き、鼻孔は頭部の比較的上方に位置し内鼻孔をもたない。
条鰭類には様々な形態があり、ここではその一部を挙げる。
多くの種が雌雄異体であり、雌は卵を産んで、卵は体外で受精する種が多い。通常、産まれた卵は雄によって受精される。その後、自由に泳ぐ仔魚を経て発育が進む。雌雄同体の種もいる。ほとんどの場合雌性先熟であり、雌として生まれ、ある段階で雄に変化する。雄から雌に変化する雄性先熟は、雌性先熟よりも少ない。
ほとんどの科は、体内受精ではなく体外受精を行う。卵生の真骨類のうち79%は親による育児を行わない。胎生、卵胎生、または親による卵の育児は、422の真骨類の科のうち、21%で見られる。育児を行わないのが祖先の状態である可能性が高い。条鰭類における胎生の最古の例は、中期三畳紀のサウリクティスで発見されている。胎生は比較的まれで、現生の真骨類の約6%に見られる。雄による育児は雌による育児よりもはるかに一般的である。雄の縄張り意識が、進化の過程で育児に発達した可能性がある。
自家受精する例はいくつかある。マングローブ・キリフィッシュは両性具有で、体内受精をする。この繁殖方法は、生息するマングローブ林で長期間水から出るという習性に関係している可能性がある。雄は19℃以下の温度で生まれることがあり、雌が産卵させる卵を受精させることができる。これにより、近親交配する種でも遺伝的多様性が維持される。
姉妹群は四肢動物、ハイギョ、シーラカンスからなる肉鰭亜綱で、肉鰭亜綱と条鰭亜綱を合わせて硬骨魚類と総称される。条鰭類は腕鰭類とActinopteriに分けられる。Actinopteriは軟質類と新鰭類を含む。新鰭類はさらに全骨類と真骨類に分けられる。中生代（三畳紀、ジュラ紀、白亜紀）と新生代には特に真骨類が大きく多様化した。その結果、現生魚類の96％が真骨類（全魚種の40％が真骨類内のAcanthomorphaに属する）であり、その他の条鰭類は多様化していない。最古の条鰭類は古生代のシルル紀後期に出現したとみられ、Andreolepis属など5属が知られている。続くデボン紀から中生代三畳紀にかけて栄えた軟質亜綱の仲間は、ジュラ紀終盤までにチョウザメ目を残しほとんどが絶滅している。白亜紀以降は、高い運動能力と効率的な摂餌機構を発達させた条鰭類のサブグループである新鰭類が支配的な地位を獲得し、水圏のあらゆる環境に適応放散を果たした。新鰭類の魚類は、現代では約2万6800種を擁する脊椎動物の中で最大のグループとなっている。
下の系統図は、現生条鰭類の主な系統群と、他の現生魚類および四肢動物との進化的関係を示している。四肢動物には主に陸生種が含まれるが、二次的に水生になった種（クジラやイルカなど）も含まれる。四肢動物はデボン紀に硬骨魚類のグループから進化した。異なる条鰭綱の系統群のおおよその分岐日（百万年、mya）は、Near et al., 2012によるものである。
ポリプテルス目はその他の条鰭類の姉妹群であり、チョウザメ目は新鰭類の姉妹群であり、全骨類は真骨類の姉妹群である。カライワシ上目は最も原始的な真骨類であると考えられている。
最も古い化石条鰭類はアンドレオレピスで、4億2千万年前のシルル紀後期の地層から、ロシア、スウェーデン、エストニアで化石が発見されている。条鰭類のクラウングループは、おそらくデボン紀と石炭紀の境界付近に起源を持つ。現代の真骨類の最も古い化石近縁種は三畳紀のものであるが、真骨類は古生代にはすでに起源を持っていたと疑われている。
以下に絶滅分類群を含む分類群を、系統順位に沿って目の単位まで示す。各グループの詳細、内部に含まれる絶滅群については、それぞれの項目を参照。分類はBetancur-R, Ricardo; et al. (2013).、Betancur-Rodriguez; et al. (2017).を参考。また、Nelson、ITIS、FishBaseも参考。絶滅分類群はVan der Laan (2016)、Xu (2021)を参考。
철갑상어류

철갑상어류(鐵甲-類)는철갑상어목철갑상어과에 속하는 어류를 두루 일컫는 말이다. 특정한철갑상어종류(Acipenser sinensis)만을 가리키기도 한다. 이름과는 달리상어와는 전혀 관련이 없는조기어강에 속한다. 2개 아과에 4속 27종을 포함하고 있다.
경골어류중에서 가장 오랫동안 존재했으며 아열대, 온대, 아한대 지역의 강 및 호수, 그리고유라시아와북아메리카의 해안선에 서식한다. 이들은 전반적으로 길쭉한 몸을 지니고 있고 비늘이 없으며 몸길이는 대개 110 ~ 456cm이다. 대부분 철갑상어는 저면에서 먹이를 찾으며 산란은 상류에 하면서 먹이는삼각주와 해안에서 찾는 것이 특징이다. 어떠한 종은 오로지 민물에만 서식하며, 해안선 더 멀리 나가는 것은 드물다.
많은 철갑상어는캐비아를 위해 채취된다. 느린 성장률은 이들을 남획에 취약하게 만드며,수질오염과 서식지 감소 또한 철갑상어의 생존에 영향을 미친다. 많은 철갑상어종이 멸종 위협을 받는 종이거나 위기에 놓여 있으며, 어떠한 종은 심각한 멸종 위기종이기도 하다.
몸은 원통형이다. 주둥이는 길고 뾰족하다. 입은 주둥이 아래에 있고 수염은 2쌍이다. 배 밑과 옆, 등에는 톱니 모양의 굳비늘이 있다. 꼬리 지느러미는 위쪽이 길다.
어릴 때는 동물성 플랑크톤을 먹고, 다 자라서는 바닥에 사는 수서곤충, 조개, 게, 새우, 어린 물고기 등을 먹는다.
금강, 한강 등의 하구에 살았으나 최근에는 보기 어렵다. 중국 남부, 일본 규슈 지방에서 서식한다. (세계적으로는 러시아가 주요 서식지이자 주요 포획지였으나, 최근의 남획으로 개체수가 급감하여 프랑스 등에서 양식을 많이 하고 있다.)
철갑상어

철갑상어(鐵甲-,학명:Acipenser sinensis)는조기어강철갑상어목철갑상어과에 속하는 어류의 일종으로민물고기인 동시에바닷물고기이기도 하다.비늘없는 유선형 몸체를 가지고 있으며 몸길이가 2~5m 정도까지 달하는 대형 어종이다. 입에는 이가 없어 강바닥에 서식하는무척추동물들과 미생물들을 주식으로 한다.중국의장강과한반도의두만강·남한강·금강·러시아·사할린·일본홋카이도등지에 널리 서식한다. 철갑상어의 알은캐비어라고 하여러시아에서는 고급 요리 재료로 쓰인다.
중국주걱철갑상어

중국주걱철갑상어(Chinese paddlefish,Psephurus gladius) 또는바이쉰(중국어간체자:白鲟,정체자:白鱘,병음:báixún), 중국황새치라고도 불리는 이 물고기는 중국의양쯔강과황하유역에서 자생하는멸종된 것으로 알려진 물고기 종이다. 성체의 평균 길이는 3 미터 (9.8 ft)이며,민물고기의 가장 큰 종 중 하나이다. 프세푸르스(Psephurus)속의 유일한 종이며,주걱철갑상어과에서 현존하는 두 종 중 하나였다. 다른 한 종은 미국의아메리카주걱철갑상어(Poliodon spathula)이다. 이 종은 회귀종으로 바다에서 성체로 지내다가, 강으로 돌아와산란한다. 가까운 친척과는 달리, 중국의 주걱철갑상어는 대부분 중소형 어류를 잡아먹는다.
중국의 주걱철갑상어 사냥은 수세기 전으로 거슬러 올라가며 1970년대의 연간 수확량은 25톤에 달했다. 1990년대 이래로, 중국의 주걱철갑상어는국제 자연 보존 연맹(IUCN)에절멸위급종으로 등재되어 있으며 2003년 이래로 살아있는 개체가 관찰되지 않았다.양쯔강 어업 연구소(Yangtze River Fisheries Research Institute)의 2019년 논문에서는 2005년에서 2010년 사이에 멸종되었지만 1993년 이후 기능적으로 멸종되었다고 제안했다.IUCN 적색 목록이 업데이트된 2022년 7월에 목록에 등재되지 않았고 공식적으로 멸종되었다.멸종의 주요 원인은거저우바 댐과싼샤 댐의 건설로 인한 개체수 분단과 산란 이동의 차단으로 보인다. 남획 역시 주요한 역할을 했다.
중국주걱철갑상어의 배는 하얗고, 등과 머리 부분은 회색이며 주둥이와 지느러미를 포함한 말단은 분홍빛을 띤 붉은 색을 띤다. 물고기의 측면에는 몸의 중앙에서 꼬리지느러미까지 뻗어있는 뚜렷한 흰색 융기선이 있다.등지느러미와꼬리지느러미는 신체에서 상당히 뒤에 위치한다. 주둥이 모양은 삼각형의 쐐기형이며, 아메리카주걱철갑상어의 평평한 직사각형 모양과 대조적이다. 주둥이는 좁고 뾰족하며 몸 전체 길이의 1/3에 도달할 수 있다. 눈은 작고 둥글다.아메리카주걱철갑상어와 달리 치아는 작고 턱은 튀어 나왔다.꼬리지느러미는 상어의 것처럼 윗부분이 길다.연골어류로, 몸은 매끄럽고꼬리가짧고 꼬리 지느러미가 작은 것을 제외하고는 비늘이 거의 없다. 성체들은 약 25 킬로그램 (55 lb)의 무게로,일반적으로 7세에서 8세 개체의 전형적인 신체 길이는 2 미터 (6 ft 7 in)이다. 기록에 따르면 몸길이는 7 미터 (23 ft), 최대 500 킬로그램 (1,100 lb)에 달할 수 있다. 수년간 멸종 위기에 처한 상태와 목격 부족으로 인해 종의 최대 크기와 무게에 대한 제한된 연구가 수행된 결과, 일반적으로 나타나는 최대 크기는 300 킬로그램 (660 lb)과 3 미터 (10 ft)이다.
이 종은 1862년에두아르트 폰 마르텐스에 의해폴리오돈(아메리카주걱철갑상어)의 한 종으로 명명되었다.
아랄해

아랄해(우즈베크어:Orol dengizi오롤 덴기지,카자흐어:Арал теңізі, Aral tengizi아랄 텐기지,러시아어:Аральскοе мοре아랄스코에 모레)는카스피해의 동쪽에 위치한,중앙아시아의염호이다.우즈베키스탄북부와카자흐스탄남부에 위치하고 있다. 대부분이 우즈베키스탄 영토에 존재한다.
아랄해는 한때 면적 세계 4위의 호수였으나 강물의 유입이해마다 줄어들면서 급격히 작아지고 있다. 호수가 줄어들고 있는 것은 1960년대부터소련에서 대규모 면화 재배를 위해 아랄해로 들어오는아무다리야강과시르다리야강의 물을 중간에 차단하고 관개용수로 사용했기 때문이다.
호수로 유입된 물이 크게 줄자 염도가 3배 이상 높아지고 수량이 70%이상 감소했다. 호수가 작아지면서 그곳에 살고 있던철갑상어와 잉어 등 토착 어종이 사라졌으며 어업으로 번성하던 주변 어민들은 생계를 잃게 되었다.
호수가 축소되자 이 지역에서는 겨울과 여름의 기온차가 커지고 비도 적게 내려 작물의 생산량도 현저하게 감소하였다.
우즈베키스탄에서 아랄해를 원래대로 복구하는 작업을 하고 있으며현재는 많이 복구된 상태이다.
연질어류

연질어류(軟質魚類)는연질어아강(軟質魚亞綱)에 속하는 원시 어류의 총칭이다.조기어류에 속하는 2개의 아강 분류군 중 하나로 2개 하위 목,철갑상어목(철갑상어류와주걱철갑상어류)과다기어목(갈대고기와비처)에철갑상어등을 포함하여 약 52종으로 이루어져 있다. 뼈대가 거의연골(軟骨)로 되어 있는 어류이다.
계통 분류는 다음과 같다.
Осетрообразные

Осетрообра́зные(лат.Acipenseriformes)—отрядлучепёрых рыбизподклассахрящевых ганоидов, который включаетосетровыхивеслоносых, а также некоторые вымершиесемейства. Самые древниеископаемые остаткиотносятся к серединеюрского периода.
Распространены исключительно вСеверном полушарии. В водах России —12 видов.
Достигают размеров до 9 м (белуга).
Основные характеристики осетрообразных включают:
Отряд осетрообразных, видимо, из-за недостаточной плавучести, которой их обеспечивалплавательный пузырь, пошёл по пути облегчения наружного и внутреннегоскелетаи увеличению несущей плоскости за счёт грудных плавников и увеличениярострума. Рост рострума привёл к наличию нижнего рта ибентосномупитанию, что в условиях речного обитания приводит к редукции плавательного пузыря и дальнейшему увеличению рострума. По величине рострума рекорд держатлопатоносы. Представители семействавеслоносых, ведущие пелагический образ жизни, имеют как мощный рострум, так и ячеистый плавательный пузырь, утративший дыхательную функцию.Ганоидная чешуясохраняется у осетрообразных для увеличения жёсткости только на верхней лопасти гетероцеркального хвоста. Как и улопастепёрых рыб, у осетрообразных основой осевого скелета являетсяхорда, тел позвонков нет, имеетсяспиральный клапанвкишечнике, всердце—артериальный конус, естьбрызгальце. В спинном и анальном плавниках, как и у всех древних рыб, число поддерживающих элементов меньше числа плавниковых лучей. Осетрообразные обитают сейчас в пресных водах толькоСеверного полушария.
В отряде осетрообразных выделяют 5 семейств, из которых 3 — вымершие:
Яйцеклетка

Яйцекле́тка(лат.ovum) — женскаягаметачеловека,животных,высших растений, а также многихводорослейи другихпротистов, которым свойственнаоогамия. Как правило, яйцеклетки —гаплоидные клетки, но могут иметь другуюплоидностьуполиплоидныхорганизмов, а также припартеногенезе, когда яйцеклетки образуются у диплоидных организмов в результате митоза.
Вцитоплазмеяйцеклеток (ооплазме) содержатся совокупность питательных веществ —желток.
Человеческая яйцеклетка имеетдиаметрпримерно 130мкм, что превышает размеры большинстванесинцитиальныхклеток человеческого тела (при этом многоядерные клетки поперечнополосатых мышц и даже крупныенейронывместе саксономво много раз больше яйцеклетки).
Яйцеклетки образуются в результатеоогенеза. Послеоплодотворенияиз оплодотворенной яйцеклетки (зиготы) развиваетсяэмбрион. Припартеногенезеэмбрион, а затем новый организм развивается из неоплодотворённой яйцеклетки.
ปลาสเตอร์เจียน

ปลาสเตอร์เจียน(อังกฤษ:Sturgeon,รัสเซีย:Oсетр,จีน:鱘)ปลากระดูกแข็งขนาดใหญ่ในวงศ์AcipenseridaeในอันดับAcipenseriformesอาศัยได้อยู่ทั้งน้ำจืด,น้ำกร่อยและทะเลเมื่อยังเล็กจะอาศัยอยู่ในแหล่งน้ำจืดทะเลสาบหรือตามปากแม่น้ำแต่เมื่อโตขึ้นจะว่ายอพยพสลงสู่ทะเลใหญ่ และเมื่อถึงฤดูวางไข่ก็จะว่ายกลับมาวางไข่ในแหล่งน้ำจืด
ปลาสเตอร์เจียน เป็นปลาที่มนุษย์ใช้เป็นอาหารมานานแล้ว โดยเฉพาะอย่างยิ่งไข่ปลา ที่เรียกว่าคาเวียร์ซึ่งนับเป็นอาหารราคาแพงที่สุดชนิดหนึ่งของโลก
ปลาสเตอร์เจียน มีรูปร่างคล้ายปลาฉลามมีหนามแหลมสั้น ๆ บริเวณหลัง หัว และเส้นข้างลำตัวไว้เพื่อป้องกันตัว มีหนวดทั้งหมด 2 คู่อยู่บริเวณปลายจมูก ปลายหัวแหลม ปากอยู่ใต้ลำตัว ลำตัวไม่มีเกล็ด ภายในปากไม่มีฟันตามีขนาดเล็ก  ซึ่งหนวดของปลาสเตอร์เจียนนี้มีหน้าที่สัมผัสและรับคลื่นกระแสไฟฟ้าขณะที่ว่ายน้ำ เนื่องจากไม่สามารถมองเห็นวัตถุที่อยู่ด้านใต้ของลำตัว เพราะฉะนั้นหนวดเหล่านี้มีหน้าที่เหมือนมือที่คอยสัมผัสกับสิ่งของที่อยู่ข้างใต้ของตัวเอง  หากินตามพื้นน้ำโดยอาหารได้แก่ สัตว์น้ำขนาดเล็กต่าง ๆ  สเตอร์เจียนจะพบแต่เฉพาะซีกโลกทางเหนือซึ่งเป็นเขตหนาวเท่านั้น ได้แก่ทวีปเอเชียตอนเหนือและตะวันออก,ทวีปยุโรปตอนเหนือและทวีปอเมริกาเหนือตอนบน เช่นอะแลสกา,แคนาดาและบางส่วนในสหรัฐอเมริกาสถานะปัจจุบันของปลาชนิดนี้ในธรรมชาติใกล้สูญพันธุ์เต็มที แต่ปัจจุบันสามารถเพาะขยายพันธุ์ได้แล้วในบางชนิด
ปลาสเตอร์เจียน มีทั้งหมด 27ชนิดใน 3สกุลโดยชนิดที่ใหญ่ที่สุดคือปลาฮูโซ่(Huso huso) พบในรัสเซียสามารถโตเต็มที่ได้ถึง 5เมตรหนักกว่า 900กิโลกรัมและมีอายุยืนยาวถึง 210 ปี  นับเป็นปลาที่มีอายุยืนยาวที่สุดในโลก เท่าที่มีการบันทึกมา และเป็นชนิดที่ให้ไข่รสชาติดีที่สุดและแพงที่สุดด้วย  ส่วนชนิดที่เล็กที่สุดคือปลาสเตอร์เจียนแคระ(Pseudoscaphirhynchus hermanni) ที่โตเต็มที่มีขนาดไม่ถึง 1ฟุตเสียด้วยซ้ำ
นอกจากนี้แล้ว ปลาสเตอร์เจียนยังนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามอีกด้วย
ในประเทศไทยปลาสเตอร์เจียนชนิดปลาสเตอร์เจียนไซบีเรีย(Acipenser baerii) ได้มีการทดลองเลี้ยงในโครงการบ้านเล็กในป่าใหญ่ดอยคำ อันเป็นโครงการในพระราชดำริของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวที่อำเภอเวียงแหงที่หน่วยวิจัยประมงบนพื้นที่สูงดอยอินทนนท์อำเภอจอมทองและศูนย์วิจัยและพัฒนาประมงน้ำจืดเชียงใหม่อำเภอสันทรายจังหวัดเชียงใหม่ซึ่งผลการทดลองเป็นไปได้อย่างดี
ปลาสเตอร์เจียนแปซิฟิก

ปลาสเตอร์เจียนแปซิฟิกหรือที่นิยมเรียกกันว่าปลาสเตอร์เจียนขาว(อังกฤษ:Pacific sturgeon, White sturgeon;ชื่อวิทยาศาสตร์:Acipenser transmontanusหมายถึง "ปลาสเตอร์เจียนที่ใหญ่กว่าภูเขา") เป็นปลาสเตอร์เจียนชนิดหนึ่ง
มีรูปร่างทั่วไปคล้ายกับปลาสเตอร์เจียนชนิดอื่น ๆ  พบกระจายพันธุ์ในเขตน้ำเย็นของชายฝั่งอ่าวมอนเทอเรย์ของทวีปอเมริกาเหนือหมู่เกาะอาลิวเชียนทะเลสาบอิลลิแอมนาในรัฐอะแลสกาแม่น้ำโคลอมเบียในแคนาดาไปจนถึงแคลิฟอร์เนียตอนกลาง
ใต้ส่วนหัวมีหนวดใช้สำหรับสัมผัสหาอาหารใต้น้ำเป็นอาหาร 4 เส้น กินอาหารได้แก่ ปลาขนาดเล็กทั่วไป และสัตว์น้ำมีกระดอง เช่นปูกุ้งและหอยส่วนหัวมีเส้นประสาทเป็นจำนวนมาก ข้างลำตัว ส่วนหัว และส่วนหลังมีกระดูกยื่นออกมาโดยรอบใช้สำหรับป้องกันตัว
จัดเป็นปลาสองน้ำจะอาศัยอยู่ในแหล่งน้ำจืดทะเลสาบหรือบริเวณปากแม่น้ำในวัยอ่อน แต่เมื่อโตขึ้นจะว่ายอพยพลงสู่ทะเลบริเวณชายฝั่ง และเมื่อถึงฤดูวางไข่ก็จะว่ายกลับมาวางไข่ในแหล่งน้ำจืดอีกครั้ง
ปลาสเตอร์เจียนขาวนับเป็นปลาสเตอร์เจียนที่มีความใหญ่ที่สุดชนิดหนึ่ง เช่นเดียวกับปลาสเตอร์เจียนฮูโซ่(Huso huso) และนับเป็นปลาสเตอร์เจียนที่มีความใหญ่ที่สุดที่อยู่ในสกุลAcipenserด้วย โดยเคยมีบันทึกไว้ว่าตัวที่ใหญ่ที่สุดยาวถึง 20ฟุตและน้ำหนักถึง 816 กิโลกรัมเชื่อว่ามีอายุยืนยาวได้นานถึง 200 ปีจัดเป็นปลาเศรษฐกิจและนิยมตกกันเป็นเกมกีฬา
นอกจากนี้แล้ว ปลาสเตอร์เจียนขาวยังสามารถกระโดดขึ้นเหนือน้ำได้ด้วยเมื่อตกใจ ทั้ง ๆ ที่มีขนาดใหญ่เช่นนี้ เป็นสาเหตุที่ทำให้เรือของชาวประมงและชาวพื้นเมืองอับปาง และมีผู้เสียชีวิตจากการจมน้ำ  จึงทำให้ได้ได้รับการขนานนามว่าเป็นสัตว์ประหลาดแห่งทะเลสาบอิลลิแอมนา โดยที่ชาวพื้นเมืองมีความเชื่อหากได้พบเจอกับสัตว์ประหลาดตัวนี้แล้วจะพบกับความหายนะ
ปลาสเตอร์เจียนขาว

ปลาสเตอร์เจียนขาว(อังกฤษ:Beluga, European sturgeon, Giant sturgeon, Great sturgeon;รัสเซีย:Белугаแปลว่า สีขาว;ชื่อวิทยาศาสตร์:Huso huso)ปลาน้ำจืดและน้ำกร่อยขนาดใหญ่ชนิดหนึ่ง ในวงศ์Acipenseridaeมีลักษณะลำตัวยาว ส่วนของหางเหมือนปลาฉลามมีเกล็ดเป็นหนามแหลม ๆ เรียงเป็นแถวอยู่บนลำตัว ปลายปากเรียวแหลม ช่องปากอยู่ด้านล่างของลำตัวมีหนวดขนาดเล็กหลายเส้นรอบ ๆ ปากไว้รับสัมผัส ส่วนหลังมีสีดำอมเทา ส่วนท้องและขอบครีบต่าง ๆ มีสีขาว เมื่อยังเล็กส่วนท้องจะมีสีขาว ส่วนขอบของครีบมีสีขาว พื้นลำตัวมีสีเทาและหนามบนหลังมีสีขาว จึงเป็นที่มาของชื่อ
ปลาสเตอร์เจียนขาว นับเป็นปลาที่มีขนาดใหญ่มาก เมื่อโตเต็มที่ยาวได้ถึง 5 เมตร น้ำหนักถึง 900 กิโลกรัม และมีบันทึกว่าพบขนาดใหญ่ที่สุดเมื่อ ค.ศ. 1827 ในลุ่มแม่น้ำโวลกาเป็นเพศเมียมีความยาว 7.2 เมตร (23 ฟุต 7 นิ้ว) และมีน้ำหนัก 1,571 กิโลกรัม (3,463 ปอนด์)จึงจัดว่าเป็นปลาน้ำจืดที่มีขนาดใหญ่มากที่สุดชนิดหนึ่งของโลกในธรรมชาติพบการแพร่กระจายในเขตหนาวของทวีปยุโรปเช่นทะเลดำ,ทะเลสาบแคสเปียนและทะเลเอเดรียติกหากินอยู่ตามพื้นน้ำโดยใช้หนวดสัมผัส อาหารได้แก่ปลาขนาดเล็กและสัตว์น้ำชนิดต่าง ๆ
ใน ค.ศ. 1997 มีการจับปลาสเตอร์เจียนขาวได้ที่แม่น้ำโวลกาประเทศรัสเซียมีน้ำหนัก 1,815 กิโลกรัม มีลำตัวยาว 6.5 เมตร อายุประมาณ 130 ปี
ปลาสเตอร์เจียนขาว เป็นปลาที่มีวงจรชีวิตเป็นปลาสองน้ำ ในวัยอ่อนจะฟักตัวและเลี้ยงตัวในปากแม่น้ำหรือแหล่งต้นน้ำลำธารในภูเขาเมื่อโตขึ้นจะอพยพย้ายถิ่นลงสู่ทะเลหรือแถบชายฝั่ง ในอดีตปลาสเตอร์เจียนขาวในแม่น้ำดานูบจะว่ายอพยพไปวางไข่ไกลกว่ากรุงเวียนนาของออสเตรีย แต่ปัจจุบันนี้ไม่สามารถทำเช่นนั้นได้เนื่องจากมีการสร้างเขื่อนปิดกั้นการเดินทางของปลา
ปลาสเตอร์เจียนขาว เป็นปลาเศรษฐกิจที่สำคัญอีกชนิดหนึ่งของยุโรป ด้วยการบริโภคเนื้อมาอย่างยาวนานตั้งแต่ยุคโรมันรวมถึงไข่ที่ให้ไข่ปลาคาเวียร์ที่เป็นอาหารชั้นหรู มีราคาแพง ซึ่งจะให้ไข่ที่มีสีเข้มตั้งแต่สีเทาอ่อนจนกระทั่งถึงสีดำ ซึ่งนับได้ว่าเป็นไข่ปลาคาเวียร์ที่มีขนาดใหญ่ที่สุด และแพงที่สุดด้วย
สถานภาพของปลาสเตอร์เจียนขาวในปัจจุบัน นับว่าใกล้สูญพันธุ์มากแล้ว ซึ่งเป็นผลจากการจับเพื่อการบริโภคและถูกรุกรานถิ่นที่อยู่อาศัย เนื่องจากเป็นปลาที่อ่อนไหวง่ายต่อสภาพน้ำและสิ่งแวดล้อมมากอนุสัญญาว่าด้วยการค้าระหว่างประเทศซึ่งชนิดสัตว์ป่าและพืชป่าใกล้สูญพันธุ์(ไซเตส) ได้จัดให้อยู่ในบัญชีหมายเลขที่ 2 (Appendix II) แต่ปัจจุบันสามารถเพาะขยายพันธุ์ในที่เลี้ยงได้แล้ว และมีการเลี้ยงเป็นปลาสวยงามด้วย
ปลาสเตอร์เจียนขาว มีชื่อเรียกอื่นอีกว่า "เบลูก้า" (белуга) ซึ่งเป็นภาษารัสเซียแปลว่า "ขาว" หรือนิยมเรียกกันสั้น ๆ ตามชื่อสกุลและสายพันธุ์ว่า "ฮูโซ่"
ปลาสเตอร์เจียนยุโรป

ปลาสเตอร์เจียนยุโรปหรือปลาสเตอร์เจียนธรรมดา(อังกฤษ:Baltic sturgeon, common sturgeon, European sturgeon;ชื่อวิทยาศาสตร์:Acipenser sturio) เป็นปลาน้ำจืดขนาดใหญ่ชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาสเตอร์เจียน(Acipenseridae)
มีรูปร่างหนาตัวยาวเรียว มีเกล็ดซึ่งเรียงกันเป็นหนามอยู่ 5 แถวทำให้ลำตัวเป็นเหลี่ยม ส่วนหัวขนาดใหญ่ค่อนข้างยาวแบนลง ส่วนปลายสุดค่อน ข้างแหลมงอนขึ้นเล็กน้อย มีลักษณะคล้ายพลั่วตักดินตามีขนาดเล็กสีดำกลมกลืนกับ สีลำตัวที่ด้านหน้าตอนใต้ของตามีช่องเปิด 2 ช่อง ช่วยในการหายใจ และดมกลิ่น ปาก อยู่ด้านใต้ที่ส่วนหน้าของปากมีหนวด 4 เส้น ซึ่งเป็นประสาทสัมผัสที่ไวมาก ปากสามารถ ยืดหดออกมาเพื่อดูดอาหาร มีครีบ 7 ครีบ ครีบหลังอยู่ค่อนไปทางโคนหางมีขนาดเล็ก หน้าครีบหลังมีแถวหนามเรียงกัน โดยเริ่มตั้งแต่ด้านหลังส่วนหัวเป็นต้นไป ครีบหางเป็นแฉกเว้ายาวไม่เท่ากัน ครีบหางตอนบนจะยื่นยาวออกไปมากกว่าครีบหางตอนล่าง ซึ่งสั้นมากลักษณะคล้ายหางของปลาฉลามครีบท้องและครีบก้นอยู่ค่อนมาทางตอน ท้ายของลำตัว สีลำตัวเป็นสีเทาเข้ม หรือสีดำ ส่วนใต้ท้องมีสีขาวจาง
มีความยาวโดยเฉลี่ย 1–2เมตรพบใหญ่ที่สุดถึง 3.5 เมตรน้ำหนักโดยเฉลี่ย 150กิโลกรัมพบหนักที่สุดถึง 315 กิโลกรัม  อายุเมื่อเข้าสู่วัยเจริญพันธุ์ในตัวเมียอยู่ที่ 16–18ปีขณะที่ตัวผู้อยู่ที่ 12–14 ปี มีอายุยืนได้ถึง 40 ปี
พบกระจายพันธุ์ทั่วไปในแหล่งน้ำขนาดใหญ่ เช่นทะเลสาบ,แม่น้ำในภูมิภาคยุโรปตะวันออกยกเว้นทะเลดำ
ปลาสเตอร์เจียนยุโรป เป็นปลาสเตอร์เจียนชนิดที่นิยมบริโภคและนำไข่ทำคาเวียร์มากที่สุด อีกทั้งลูกปลาขนาดเล็กยังนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามได้อีกด้วย
ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับAcipenser sturioที่วิกิสปีชีส์
ปลาสเตอร์เจียนใหญ่

ปลาสเตอร์เจียนใหญ่(อังกฤษ:Greater sturgeons) เป็นสกุลของปลาน้ำจืดขนาดใหญ่ จำพวกปลาสเตอร์เจียน(Acipenseridae) ในสกุลAcipenser(/อะ-ซิ-เพน-เซอร์/)
แบ่งออกได้เป็น 17 ชนิด นับเป็นสกุลที่มีจำนวนมากที่สุดของปลาสเตอร์เจียน
ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับAcipenserที่วิกิสปีชีส์
ปลาสเตอร์เจียนเปอร์เซีย

ปลาสเตอร์เจียนเปอร์เซีย(Acipenser persicus) เป็นปลาชนิดหนึ่งในวงศ์Acipenseridaeถูกพบในทะเลแคสเปียนและพบในจำนวนน้อยที่ทะเลดำปลาชนิดนี้ว่ายขึ้นไปตามแม่น้ำบางสายเพื่อวางไข่ โดยมักเป็นแม่น้ำวอลกา,Kura,Araks, และยูรัลมันถูกจับอย่างหนักเพื่อเนื้อและไข่ของมัน และถูกจำกัดในการอพยพขึ้นสู่แม่น้ำโดยการสร้างเขื่อนกั้นแม่น้ำ ปลาอายุน้อยกินสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังขนาดเล็ก จากนั้นจึงค่อย ๆ เปลี่ยนไปเป็นเหยื่อที่มีขนาดใหญ่กว่าเช่นปูและปลาเมื่อโตขึ้น ภัยคุกคามที่ปลาชนิดนี้ต้องเผชิญ ได้แก่ การจับปลามากเกินไปด้วยการลดจำนวนปลาที่ยังไม่เจริญเติบโตเต็มที่ก่อนที่พวกมันจะผสมพันธุ์, การสร้างเขื่อนกั้นแม่น้ำ, การสูญเสียพื้นที่วางไข่, และมลพิษทางน้ำสหภาพระหว่างประเทศเพื่อการอนุรักษ์ธรรมชาติได้ระบุว่าปลาชนิดนี้เป็นสัตว์ใกล้สูญพันธุ์อย่างยิ่งและได้เสนอว่าการจัดหาแหล่งอนุบาลไข่อาจเป็นประโยชน์ต่อปลาชนิดนี้
ปลาสเตอร์เจียนเปอร์เซียมีลำตัวยาวเทอะทะและมีโทนสีน้ำเงินปลาสเตอร์เจียนชนิดนี้มีถิ่นกำเนิดในแอ่งแคสเปียนและแอ่งทะเลดำแต่ส่วนใหญ่อาศัยอยู่ในทะเลแคสเปียน อาจพบประชากรในแควและแม่น้ำขาเข้าสู่ทะเลแคสเปียน ปลาสเตอร์เจียนเปอร์เซียเป็นปลาที่มีความสำคัญในเชิงพาณิชย์ซึ่งมีมูลค่าสำหรับเนื้อ ที่ส่วนใหญ่มักเป็นไข่ปลาก่อนหน้านี้มีปลาชนิดนี้อยู่ทั่วไปทุกแห่งในภูมิภาคนี้ การจับปลาสเตอร์เจียนอย่างหนักสำหรับคาเวียร์ได้บังคับให้ปลาชนิดนี้ตกอยู่ในสถานะสัตว์ใกล้สูญพันธุ์ขั้นวิกฤต
ปลาสเตอร์เจียนเปอร์เซียหากินที่บริเวณไหล่ทะเล ซึ่งส่วนใหญ่อยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของทะเลแคสเปียน ปลาสเตอร์เจียนเปอร์เซียยังสามารถพบได้ทางเหนือ, ตะวันตก และตะวันตกเฉียงใต้ของทะเลแคสเปียน
ปลาสเตอร์เจียนเปอร์เซียเป็นเฮเทโรทรอพที่มีตัวรับสัมผัสและตัวรับรส เมื่อให้อาหาร ปลาชนิดนี้จะใช้วิธีการดูดกิน พฤติกรรมการกินของปลาสเตอร์เจียนเปอร์เซียเปลี่ยนไปตลอดชีวิต เมื่ออายุไม่มาก ปลาสเตอร์เจียนจะกินสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังเช่น กุ้งเคยริ้นน้ำจืดและแอมฟิพอดในวงศ์Gammaridaeเมื่ออายุประมาณ 2–3 ปี หลายตัวจะกินปูหรือปลา และเมื่อเจริญเติบโตเต็มที่ ปลาสเตอร์เจียนเปอร์เซียจะกินปลาเป็นหลัก
ปลาสเตอร์เจียนเปอร์เซียส่วนใหญ่แพร่พันธุ์ในแม่น้ำวอลกา,Kura,Araksและยูรัลการสืบพันธุ์แบบอาศัยเพศนี้เกิดขึ้นในน้ำที่มีอุณหภูมิ 20–25 °Cการวางไข่เกิดขึ้นในเวลาที่ต่างกันสำหรับแม่น้ำคนละสายกัน มีการวางไข่ในแม่น้ำโวลก้าตั้งแต่ปลายเดือนกรกฎาคมถึงต้นเดือนสิงหาคม ในแม่น้ำ Kura ตั้งแต่เดือนเมษายนถึงกลางเดือนกันยายน และในแม่น้ำยูรัลตั้งแต่เดือนมิถุนายนถึงเดือนกรกฎาคม นอกเหนือจากช่วงเวลาของการวางไข่ ปลาสเตอร์เจียนเปอร์เซียเป็นสัตว์ที่อาศัยอยู่ตามพื้นโคลนหรือพื้นทราย
มีข้อควรพิจารณาสี่ประการที่ต้องคำนึงถึงเมื่อกล่าวถึงการอนุรักษ์ปลาสเตอร์เจียนเปอร์เซียคือ การดูแลรักษาลำธารและการสร้างเขื่อนกั้นแม่น้ำ, การสูญเสียพื้นที่วางไข่, ระดับการปนเปื้อนของแม่น้ำสู่ทะเลแคสเปียน, และการจับปลาในทะเลปัญหาจำนวนมากสำหรับปลาสเตอร์เจียนเกิดจากกิจกรรมของมนุษย์โดยเฉพาะการจับปลา เมื่อชาวประมงนำปลาสเตอร์เจียนออกจากทะเลก่อนเวลาอันควร พวกเขาจะขัดขวางวงจรของระบบนิเวศโดยการกำจัดปลาที่ยังไม่เจริญเต็มที่และลดจำนวนประชากรที่สามารถวางไข่ได้ วิธีแก้ปัญหาดังกล่าววิธีหนึ่งคือการให้เงินอุดหนุนจากรัฐบาลหรือนอกภาครัฐเพื่อช่วยเหลือผู้อนุบาลปลาในการผสมเทียมปลาสเตอร์เจียนเปอร์เซีย
ปลาสเตอร์เจียนไซบีเรีย

ปลาสเตอร์เจียนไซบีเรีย(อังกฤษ: Siberian sturgeon)ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่าAcipenser baeriiในวงศ์Acipenseridaeมีรูปร่างเหมือนปลาสเตอร์เจียนทั่วไป มีจะงอยปากขาว มีหนวด 4 เส้น ที่หน้าปากด้านหลังมีสีน้ำตาลเทาจนถึงดำสีท้องมีสีขาวจนถึงเหลืองพบในแม่น้ำสายใหญ่ ๆ ในลุ่มแม่น้ำของไซบีเรียในรัสเซีย,คาซัคสถานและจีน
ขนาดโตเต็มที่ประมาณ 200เซนติเมตรน้ำหนักกว่า 100กิโลกรัมสามารถมีอายุยืนได้ถึง 60ปี
มีชนิดย่อยทั้งหมด 2 ชนิด คือA. b. baicalensisพบในทะเลสาบไบคาล(มีอีกชื่อเรียกหนึ่งว่า สเตอร์เจียนไบคาล) และA. b. stenorrhynchus
ปลาสเตอร์เจียนไซบีเรีย นับเป็นปลาสเตอร์เจียนชนิดหนึ่งที่เป็นที่นิยมจับเพื่อการพาณิชย์เพื่อการบริโภคมาก โดยนิยมรับประทานไข่ปลาคาเวียร์และนำไข่ปลาคาเวียร์นี้ไปทำเป็นเครื่องสำอางสำหรับในประเทศไทยปลาสเตอร์เจียนชนิดนี้มีการทดลองเลี้ยงในโครงการบ้านเล็กในป่าใหญ่ดอยคำ อันเป็นโครงการในพระราชดำริของพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรที่อำเภอเวียงแหงที่หน่วยวิจัยประมงบนพื้นที่สูงดอยอินทนนท์อำเภอจอมทองและศูนย์วิจัยและพัฒนาประมงน้ำจืดเชียงใหม่อำเภอสันทรายจังหวัดเชียงใหม่ซึ่งผลการทดลองเป็นไปได้อย่างดีโดยทำการเพาะฟักจากไข่ปลาที่นำเข้ามาจากรัสเซีย เริ่มตั้งแต่ปี พ.ศ. 2548 พบว่ามีอัตรารอดสูงถึงร้อยละ 90 เพราะเป็นสถานที่ ๆ มีอากาศหนาวเย็น โดยปลาจะเติบโตได้ดีในอุณหภูมิไม่เกิน 20 องศาเซลเซียส และพบว่าปลาที่จะให้ไข่ ต้องมีความสมบูรณ์และเติบโตจนกระทั่งอายุได้ 10 ปี โดยจะให้ไข่เพียงร้อยละ 15 ของน้ำหนักตัว มีระยะเวลาห่างของการให้ไข่แต่ละครั้ง 2 ปี
อันดับปลาสเตอร์เจียน

อันดับปลาสเตอร์เจียน(อันดับ: Acipenseriformes,อังกฤษ:Sturgeon, Paddlefish) เป็นอันดับของปลากระดูกแข็งอันดับหนึ่ง ที่อยู่ในชั้นย่อยChondrosteiเช่นเดียวกับปลาในอันดับPolypteriformesหรือ ปลาไบเคอร์ซึ่งเป็นปลาน้ำจืดที่พบในทวีปแอฟริกา
ปลาในอันดับปลาสเตอร์เจียน นี้เป็นปลาที่มีขนาดใหญ่ อาจยาวเมื่อโตเต็มที่ได้ถึง 5-10เมตรเป็นปลาน้ำจืดที่จัดเป็นปลาสองน้ำที่มีวงจรชีวิตในช่วงวัยอ่อนอยู่ในชายฝั่งหรือปากแม่น้ำมีรูปร่างโดยทั่วไปภายนอกคล้ายปลาฉลามที่เป็นปลากระดูกอ่อน
ลักษณะโดยรวมของปลาในอันดับนี้ คือ  มีเกล็ดเป็นแบบกานอยด์ คือ เกล็ดสาก ซึ่งเป็นเกล็ดที่พบในปลามีกระดูกสันหลังในยุคแรก มีรูปทรงเป็นสี่เหลี่ยมรูปว่าวและมีส่วนยื่นรับกับข้อต่อ ระหว่างเกล็ดแต่ละชิ้น  มีลำไส้ที่ขดเป็นเกลียวมากกว่าปลากระดูกแข็งในอันดับอื่น ๆ
ในปัจจุบัน เหลือปลาในอันดับเพียง 2วงศ์เท่านั้น คือวงศ์ปลาสเตอร์เจียน(Acipenseridae) และวงศ์ปลาฉลามปากเป็ด(Polyodontidae) พบทั้งหมดราว 28ชนิดจากที่เคยมีทั้งหมด 4 วงศ์ แต่ได้สูญพันธุ์ไปหมดแล้ว
ปลาฮูโซ

ปลาฮูโซเป็นสกุลของปลาน้ำจืดขนาดใหญ่ ใช้ชื่อสกุลว่าHusoเป็นปลาสเตอร์เจียนขนาดใหญ่ที่พบในภูมิภาคยูเรเชียอยู่ในภาวะใกล้สูญพันธุ์อย่างวิกฤต
จำแนกออกได้เป็น 2 ชนิด
ปัจจุบัน ผลการศึกษาล่าสุดพบว่าสกุลนี้อาจรวมอยู่เป็นสกุลเดียวกันกับAcipenserซึ่งเป็นสกุลที่มีสมาชิกมากที่สุดของปลาสเตอร์เจียนได้
ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับHusoที่วิกิสปีชีส์
鱘科

鲟科（Acipenseridae）是鲟形目下的一個科，其下有4屬共25种魚類，其中阿拉巴马铲鲟（英语：Alabama sturgeon）和锡尔河拟铲鲟（英语：Syr Darya sturgeon）正面临灭绝的风险甚至可能已经灭绝。鱘魚生活在海洋和大的河流、湖泊中，体长可達數米。其化石記錄可追溯到2.45至2.08億年前的三疊紀時期。匙吻鲟和白鱘雖然與鱘科魚類很像，但實際屬於不同的科。不過所有的這些鱘魚因爲化石記錄久遠，都被稱為活化石。鱘生活在歐亞大陸和北美洲的亞熱帶、溫帶及亞寒帶水域中。
鲟科的鱼口前有四须和口排长一横列，生活在海中的一般春季向大江河中洄游产卵。性成熟较迟，因为被人类捕获的多，面临灭绝的危险，现在许多国家都加以保护。
鱘科的魚類都很長壽，一般能活50到60年，15到20歲時才開始產卵。它們並非每年都產卵，產卵需要滿足特定的環境要求，比如適當的春季光周期、乾淨的水質和碎石河床。一條鱘魚一次能產下10萬至300萬枚卵，但並非所有卵都會受精。卵附著於河床，在8至15日後孵化。它們順著河流進入海洋，在那裡度過一年。一年後體長可達18—20厘米（7.1—7.9英寸），並返回河流中。
鲟科有4属23种，中国有2属，包括以下属：
鲟

鲟鱼是对辐鳍鱼纲鲟形目（学名：Acipenseriformes）鱼类的统称。鲟形目是分布于北半球北部的一种古老鱼种，多为洄游鱼类，其经济价值很高，共2科6属27种。鲟鱼正面临灭绝的危险，所有物种均被列入《濒危野生动植物种国际贸易公约》附录。
鲟形目的鱼一般体形较大，尾鳍和背鳍很短，尾鳍上叶上有菱形硬鳞，口下位，吻延长出来。鲟科身上有五列大的菱形骨板，匙吻鲟科身上无骨板裸露无鳞。
鲟形目现存仅有两科：
中華鱘

中華鱘（学名：Acipenser sinensis），是一种属于硬骨鱼纲鲟形目鲟科鲟属的大型江海洄游性鱼类，是中國特產的珍貴魚類，主要栖息于中国东南沿海及长江中下游地区，屬中國國家一級保護動物。
中華鱘是古老珍稀魚類，鱘類最早出現於距今2億3千萬年前的早三疊紀，牠們與大熊貓一樣具有重要的學術研究價值，是研究魚類和脊椎動物演化的活化石，而且還具有重要的經濟價值，和生活在同一水域的白鱘並稱為中國的“水中國寶”、“水中大熊貓”。
中華鱘形成了穩定的生殖洄游習性，有自古以來固定不變的航道：親魚從近海迴遊到長江上游的金沙江一帶產卵，孵化出的鱘苗順流而下，漂遊入海，大約十年後，幼鱘長大了，又追尋牠們童年的足跡，從大海返回上游尋根產卵。
中华鲟具有的一系列原始特征，使其介于软骨鱼类（鲨鱼等）与硬骨鱼类之间，又是硬骨鱼类中较原始的物种，因此在鱼类演化历史中有着重要的学术价值。
中华鲟体长可达5米，体重500多千克，世界最大的淡水魚之一。体呈纺锤型，头尖吻长，口前有4条吻须，口位在腹面，可伸缩。体被覆5行纵列排列骨板，背面一行，体侧和腹侧各两行，每行都有棘状突起。
中华鲟介于软骨鱼与硬骨鱼之间，中轴为未骨化的弹性脊索，无椎体，随颅的软骨壳大部分未骨化。
中华鲟属于肉食性鱼类，在江中以一些底栖动物为食，在海洋中以鱼类为食，甲壳类次之，软体动物较少。河口区的中华鲟幼鱼主要以底栖鱼类蛇鲲属和蛹属以及虾和蚬类为食。
中華鱘是一種大型洄游性魚類。平時，中華鱘棲息於北起朝鮮西海岸，南至中國東南沿海的沿海大陸架地帶。在海洋裏生活了9—18年後，性腺發育接近成熟時，便成群接隊向長江洄游，到達長江上游四川宜賓一帶和金沙江下段繁殖。每年夏秋，聚集于長江口，溯江而上至長江上游金沙江一帶產卵，和幼鱘順江而下，到東海，黃海的深水中成長。
中华鲟被列入国家一级保护动物名录，中华鲟研究所的科研人员研究出人工繁殖的科学方法，并于1984年开始首次放流人工繁殖中华鲟鱼苗，至2005年，共向长江、珠江放流中华鲟4,537,309尾。4月28日，农业部、中国三峡总公司再次举行大型放流活动。
由于人类活动，尤其是水利工程建设、航运、环境污染和过度捕捞等因素的影响，中华鲟的自然种群数量急剧减少。国际自然保护联盟（IUCN）在2010年将其列为极危物种。
长江上修建的大坝导致水温升高，对中华鲟的繁殖产生了抑制作用。中华鲟的产卵地位于葛洲坝上游，1981年葛洲坝截流后，中华鲟在坝前聚集，却无法到达上游的22个产卵场，数量开始从一万余尾减少到1980年代的2000余尾，到2008年中国农业部组织专家论证，估计野生种群已不足200尾。到2013年，中华鲟最后一处产卵场产卵消失，观测不到野生幼鱼。后续建设的大坝，特别是三峡大坝和溪洛渡大坝，更进一步加剧了种群缩减。
香港海洋公園獲中國大陸贈送5條中華鱘，並且於2008年6月20日公開展出。其中一條名為「中華鱘5號」，於首展次日死亡，被發現身上有牙印，懷疑为同一魚缸內的海狼（Sphyraenus）咬傷引起。事件引起小風波，香港海洋公園宣稱同魚缸混養是諮詢北京專家後的決定，然而亦有指有關方面疏於對稀有動物的管理。
不過，其後到港出席中華鱘進館儀式的中國水產科學研究院長江水產研究所教授危起偉則表示，沒有向海洋公園提供過書面意見，並質疑園方考慮不周：「內地是單獨飼養中華鱘，不會與其他魚類放在一起，海洋公園可能有處理不周的地方，以為在館內的魚類基於人工飼養就無攻擊性。」
尖吻鱘

尖吻鱘（學名：Acipenser oxyrhynchus oxyrhynchus），又名大西洋鱘（Atlantic sturgeon）是鱘科下的一個物種，也是世界上最古老的一種魚。它們分佈在加拿大新不倫瑞克省至美國佛羅里達州東岸。美洲最初的殖民時期，它們的數量仍很豐富，但因過度漁獵及水質污染，以致數量大幅下降。它們現時已被列為近危，在有些地區甚至已經滅絕。它們的壽命可以達60歲，長達4.6米及重超過360公斤，是世界最大的淡水魚之一。
尖吻鱘沒有鱗片，只有5行骨質的甲板。最大的標本可以重超過360公斤及接近4.6米長，一般則重130公斤及長1.8-2.4米。它們背部呈藍黑色及橄欖綠色，腹部白色。其吻較長，口邊各有4條鬚。
尖吻鱘6歲前都會留在河口，期後才會游到海洋中。一直以來，短吻鱘都被誤認為是幼生的尖吻鱘。尖吻鱘要到7-23歲才達至性成熟，還要視乎性別及溫度。當成熟後，它們會往上游產卵。雌魚一次可以產達80-375萬顆卵，但要每2-6年才會產卵一次。產卵後的雌魚會游回下游，但雄魚卻會留在上游直至冷水的增加。它們可能會回到海洋，或是留在近海岸線的地方。它們一般可以活到60歲，也曾有紀錄達100歲之齡。它們有也會完全跳出水面，但令其跳起的原因不明。
最初尖吻鱘被認為是完全沒有價值的魚類。粗糙的魚皮經常弄穿漁網，令漁民轉而捕獵較具價值的其他魚類。但是，當利用尖吻鱘製成的產品出現後，其漁業十分興旺。在維吉尼亞州，它們的漁業十分具價值，比龍蝦所得的利潤還要高。在大西洋海岸的漁業主要是為食物、皮革及魚膠。於十九世紀末，美國每年就有達300萬公斤的尖吻鱘出口。不過因為濫捕，幾年之內就大幅下趺至只有1萬公斤。它們現時要是用來生產魚子醬。
由於長期的過度漁獵，尖吻鱘現時為瀕危物種，其保育主要是靠禁止捕獵。美國政府並沒有將尖吻鱘列為全國性瀕危。不過有很多團體都留意它們受危的狀況，但卻沒有足夠資料將之列入保育範圍。
美國漁業學會（American Fisheries Society）認為尖吻鱘現正瀕危。切薩皮克灣是尖吻鱘在維吉尼亞州最後已確認的棲息地。於2007年5月，研究發現在整條河上發現只有175條尖吻鱘，其中15條長逾4.5米。另外在馬里蘭州於2005年至2006年就發現了捕獵了大量的尖吻鱘。喬治亞大學也有在喬治亞州阿爾塔馬哈河（Altamaha river）進行對尖吻鱘的生態研究。
近年的研究發現波羅的海消失的鱘是尖吻鱘而非以往相信的歐洲鱘。尖吻鱘是於約1300年前來到波羅的海，並取代了原住的物種。有計劃將尖吻鱘由加拿大聖約翰河（Saint John river）重新引入到德國及波蘭交界的奧得河在波羅的海的河口。
达氏鲟

达氏鲟，又称长江鲟（學名：Acipenser dabryanus），为鲟科鲟属的一种鱼类，俗名沙腊子、长江鲟、鲟鱼、小腊子。分布于朝鲜西岸以及金沙江下段和长江上游干流、东海和黄海等，多生活于长江上游干流流水环境。该物种的模式产地在长江。
其体长可达2.5米（8.2英尺），但一般要小得多。其背部呈蓝灰色，腹部白色，有五条盾板。
2022年9月6日下午18时，在湖北省团风县罗霍洲网红沙滩发现了一尾达氏鲟，并交由团风县渔政执法大队进行救助。这尾达氏鲟体长96厘米，重4公斤左右，属于亚成体。科研人员采样后于7日下午将它放归长江。
西伯利亞鱘

西伯利亞鱘（亦名開心魚，學名：Acipenser baerii）是一種鱘科魚類。它們主要分佈在西伯利亞北向喀拉海、拉普捷夫海及東西伯利亞海的流域，包括鄂畢河、葉尼塞河、勒拿河及科雷馬河。它們也有在哈薩克斯坦及中國的額爾齊斯河出沒。
雖然有指西伯利亞鱘可能是單型，但一般認為它們有3個亞種：
西伯利亞鱘約重65公斤，最重可達210公斤。它們非常長壽，可以活到60歲，但很遲才達至性成熟，雄魚約要11-24歲，雌魚約要20-28歲。它們會在湍急的主流中產卵。
西伯利亞鱘吃多種底棲生物，如甲殼類及搖蚊幼蟲。
西伯利亞鱘由於失去棲息地及被捕獵而數量大幅下降。約有40%的產卵位點因興建水壩而不能到達。水污染也對它們的繁殖及生長造成影響。
雖然野生西伯利亞鱘的數量在下降，但養殖業不斷的增加。由於勒拿河鱘是在淡水中完成其生命周期，且較早達至性成熟，它們一般會被作為養殖的魚苗。西伯利亞鱘魚子醬的主要生產地是法國，而魚肉最大的生產國是俄羅斯及中國。