พระนางอินฮย็อน

สมเด็จพระราชินีอินฮย็อน(เกาหลี:인현왕후,จีน:仁顯王后) (1667–1701) ทรงเป็นพระมเหสีพระองค์ที่ 2 ในพระเจ้าซุกจงแห่งโชซ็อนและเป็นหนึ่งในมเหสีที่เป็นที่รู้จักกันดีที่สุดของราชวงศ์โชซ็อนชีวิตของพระนางได้รับการแสดงในละครประวัติศาสตร์เกาหลีหลายเรื่องราว
พระนางเสด็จพระราชสมภพในสกุลมินแห่งยอฮึงซึ่งเป็นสกุลอันสูงศักดิ์ โดยเป็นธิดาคนรองของมินยูจุง(Hangul: 민유중, Hanja: 閔維重) กับภรรยาคนที่ 2  ซึ่งเป็นสตรีจากสกุลซ็องแห่งอึนจิน
ในปีค.ศ. 1681พระนางทรงเข้าพระราชพิธีอภิเษกสมรสกับพระเจ้าซุกจงทรงดำรงพระยศเป็นพระมเหสีพระองค์ที่ 2 ในพระเจ้าซุกจงขณะที่พระนางมีพระชนมายุเพียง 14 ปี ต่อมาในปีค.ศ. 1688เมื่อพระสนมจาง โซอึยมีพระประสูติกาลพระราชโอรสทำให้เกิดความวุ่นวายภายในราชสำนักจนนำไปสู่เหตุการณ์การเปลี่ยนขั้วอำนาจปีคีซา(기사환국, 己巳換局) ในช่วงเวลานั้นพระเจ้าซุกจงต้องการให้พระราชโอรสที่ประสูติจากพระสนมโซอึย สกุลจางได้รับการแต่งตั้งเป็นองค์ชายรัชทายาท (วังเซจา 王世子) พระองค์จึงโปรดเลื่อนขั้นพระสนมโซอึย สกุลชัง ขึ้นเป็นพระสนมเอก พระราชทานราชทินนามว่าพระสนมเอกฮีบินการแต่งตั้งนี้ได้รับการสนับสนุนจากฝ่ายใต้ (นัม-อิน) ซึ่งสนับสนุนสนมพระสนมเอกฮีบิน แต่ถูกคัดค้านจากฝ่ายตะวันตก (ซอ-อิน) ซึ่งสนับสนุนพระมเหสี สกุลมินซึ่งนำโดยซงชียอล การคัดค้านทำให้พระเจ้าซุกจงโกรธเป็นอย่างมาก ฝ่ายใต้จึงยุยงให้พระเจ้าซุกจงทรงประหารชีวิตซงชียอล เนรเทศขุนนางฝ่ายตะวันตกออกไปจากราชสำนัก รวมทั้งปลดพระมเหสี สกุลมิน และแต่งตั้งพระสนมเอกฮีบินสกุลจางขึ้นเป็นพระมเหสี (วังบี 王妃) แทน
ต่อมาในปีค.ศ. 1694พระเจ้าซุกจงเกิดความรู้สึกสำนึกผิดกับการกระทำเจ้าอารมณ์ของพระองค์ จึงมีพระราชโองการคืนพระอิสริยยศพระมเหสีให้แด่อดีตพระมเหสีอินฮย็อนสกุลมินให้ดำรงพระอิสริยยศพระมเหสี (วังบี 王妃) และเชิญเสด็จกลับมาประทับอยู่ในพระราชวังตามพระอิสริยยศอันสูงศักดิ์ดังเดิม
รวมทั้งโปรดให้ลดพระอิสริยยศพระมเหสี สกุลจาง กลับไปเป็นพระสนมเอกขั้นหนึ่งฮีบินดังเดิม เรียกว่า(갑술환국, 甲戌換局) จนกระทั่งในปีค.ศ. 1701พระมเหสี สกุลมิน ทรงพระประชวรเสด็จสวรรคตอย่างน่าเคลือบแคลงสงสัย ณ พระตำหนักกย็องชอนจอน (景春殿) ในพระราชวังชังกย็อง(昌慶宮)กรุงฮันยางสิริพระชนมพรรษา 35 พรรษา (บางแหล่งบอกว่าพระนางถูกวางยาพิษ) พระเจ้าซุกจงในขณะที่ไว้ทุกข์ให้กับพระมเหสี ทรงพระสุบินทอดพระเนตรเห็นพระนางในชุดโซบกเปียกโชกไปด้วยเลือด พระเจ้าซุกจงทรงถามพระมเหสีถึงสาเหตุที่พระนางสวรรคต แต่พระนางไม่ได้ตรัสอะไร แต่ทรงชี้ไปทางตำหนักพระสนมเอกฮีบิน พระเจ้าซุกจงตื่นพระบรรทมขึ้นมาแล้วเสด็จพระราชดำเนินไปที่ตำหนักของพระสนมเอกฮีบิน ในขณะที่ทรงพระดำเนินเข้ามาใกล้ตำหนักพระสนมเอกนั้น พระองค์ก็ได้สดับเสียงดนตรี เสียงสวดมนต์และเสียงหัวเราะ ทรงแอบทอดพระเนตรดูจึงได้ทอดพระเนตรเห็นพระสนมเอกฮีบินกับหญิงคนทรง กำลังทำพิธีสวดสาปแช่งให้พระมเหสี สกุลมินสวรรคต อีกทั้งใช้ลูกศรกระหน่ำแทงไปที่หุ่นที่ใช้เป็นตัวแทนพระองค์พระมเหสี พระเจ้าซุกจงจึงทรงมีพระราชโองการให้ปลดพระสนมเอกฮีบินลงเป็นสามัญชน พร้อมกับพระราชทานยาพิษ เรื่องราวของพระมเหสี สกุลมินนั้นได้รับการบันทึกโดยนางพระกำนัลของพระนางเองในบันทึกที่ชื่อว่าอินฮย็อน วังฮู จอน(Hangul: 인현왕후전, Hanja: 仁顯王后傳, Queen Inhyeon's Story) พระบรมศพของพระมเหสี  สกุลมิน ได้รับการบรรจุฝังที่สุสานหลวงมย็องรึง ภายหลังเมื่อพระเจ้าซุกจงเสด็จสวรรคตในอีกหลายปีต่อมานั้น พระบรมศพของพระองค์ก็ได้รับการบรรจุฝังเคียงข้างพระมเหสี สกุลมิน ณ สุสานหลวงมย็องรึงนี้เอง
พระมเหสี สกุลมินได้รับพระราชทานพระนามอย่างเป็นทางการภายหลังสวรรคตว่าพระมเหสีอินฮย็อน(仁顯王后)
พระนางยังคงได้รับการถวายพระนามเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ตามโอกาสสำคัญต่าง ๆ ในเวลาต่อมา ในที่สุดเมื่อถึงปีค.ศ. 1890 ในรัชกาลพระเจ้าโคจงพระนามเต็มอย่างเป็นทางการของพระนางก็มีความยาวถึง 14 ตัวอักษรคือพระมเหสีฮโย-กย็อง ซุกซ็อง จางซุน ว็อนฮวา อึยยอล จ็องมก อินฮย็อน วังฮู(孝敬淑聖莊純元化懿烈貞穆仁顯王后)