หลี่เซิง (ราชวงศ์ถัง)

หลี่เซิง(李晟) (ค.ศ. 727 – 13 กันยายน ค.ศ. 793)ชื่อรองเหลียงฉี(良器) และมีตำแหน่งอย่างเป็นทางการว่าเจ้าชายจงอู่แห่งซีผิง(西平忠武王) เป็นนายพล นักปกครอง และนักการเมืองชาวจีนในสมัยราชวงศ์ถังเป็นที่รู้จักจากการทำงานรับใช้จักรพรรดิถังเต๋อจงซึ่งมีบทบาทสำคัญในการปราบปรามการกบฏของจูซีและฟื้นฟูอำนาจให้กับจักรพรรดิถังเต๋อจง
หลี่เซิงเกิดในปี ค.ศ. 727 ในรัชสมัยของจักรพรรดิถังเซฺวียนจงครอบครัวของเขามาจากมณฑลเถา (洮州 ปัจจุบันคือติ้งซีกานซู) บรรพบุรุษของเขารวมถึงปู่หลี่ซีกง (李思恭) และบิดาหลี่ฉิน (李欽) ซึ่งรับราชการเป็นนายทหารระดับต่ำที่ชายแดน หลี่ฉินเสียชีวิตเมื่อตอนที่หลี่เซิงยังเด็กมาก ว่ากันว่าหลี่เซิงเป็นผู้มีความกตัญญูต่อมารดา เขามีความกล้าหาญ มีจิตใจที่เข้มแข็ง และมีความสามารถด้านการขี่ม้าและยิงธนู
หลี่เซิงเริ่มรับราชการทหารเมื่ออายุได้ 17 ปี ในเวลานั้น เขามีรูปร่างสูงใหญ่และกล้าหาญ เป็นที่ประทับใจของกองทัพ เขารับใช้ภายใต้หวังจ้งซือผู้บัญชาการทหาร (เจี้ยตูซื่อ) ของเขตเหอซี (河西 ตั้งอยู่ในปัจจุบันคืออู่เวย กานซู) ในการรณรงค์ต่อต้านตูฟานในเหตุการณ์หนึ่งที่ป้อมปราการ มีนายทหารตูฟานคนหนึ่งที่ป้องกันอย่างดุดันจากด้านบนของกำแพงป้อมและสังหารทหารถังจำนวนมาก หวังจึงขออาสาสมัครเข้าจู่โจมนายทหารตูฟานผู้นี้ และหลี่รับอาสา จากนั้นเขายิงลูกธนูเพียงนัดเดียวสังหารนายทหารตูฟาน หวังรู้สึกประทับใจ ตบหลังเขาและกล่าวว่า "นี่คือผู้ที่สามารถสู้กับหมื่นคนได้" ต่อมาหลี่ถูกเชิญให้ไปรับราชการภายใต้เกาชั่งหยา (高昇雅) ผู้บัญชาการทหารของเขตเฟิ่งเซียง (鳳翔 ตั้งอยู่ในปัจจุบันคือเป่าจีส่านซี) ซึ่งได้ยินชื่อเสียงของหลี่ ในการรบภายใต้การบัญชาของเกา หลี่ได้รับชัยชนะในการรบสองครั้งกับชนเผ่าเฉียงที่ก่อกบฏ และได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็นนายพล
ช่วงต้นยุคกวงเต๋อ(ค.ศ. 763–764) ในรัชสมัยของจักรพรรดิถังไต้จง หลานของจักรพรรดิถังเซฺวียนจงซุนจื้อจื้อ (孫志直) ผู้บัญชาการทหารของเขตเฟิ่งเซียงในขณะนั้น ได้แต่งตั้งหลี่เซิงเป็นผู้บังคับบัญชาทหารเคลื่อนที่เร็ว และหลังจากที่หลี่เอาชนะหัวหน้าชนเผ่าตังเซียง เกาหยู่ (高玉) ได้ เขาได้รับตำแหน่งกิตติมศักดิ์เป็นเท่าจิ้น(特進) และตำแหน่งรัฐมนตรีกิตติมศักดิ์
ช่วงต้นยุคต้าหลี่(ค.ศ. 766–779) ของจักรพรรดิถังไต้จง ผู้บัญชาการทหารของเขตเฟิ่งเซียงคนต่อมาหลี่เป่าหยู่ได้แต่งตั้งหลี่เซิงเป็นผู้บังคับบัญชากองทัพปีกขวาในปี ค.ศ. 768กองทัพตูฟานได้ล้อมโจมตีมณฑลหลิง (靈州 ปัจจุบันคือหยินชวนหนิงเซี่ย) หลี่เป่าหยู่จึงมอบทหาร 5,000 นายให้หลี่เซิงโจมตีกองทัพตูฟานเพื่อลดแรงกดดันจากการปิดล้อม หลี่เซิงปฏิเสธโดยกล่าวว่า "หากข้าจะใช้กำลังที่เหนือกว่า 5,000 นายนั้นไม่เพียงพอ หากจะใช้กลยุทธ์ 5,000 นายก็มากเกินไป" เขาจึงนำทหารเพียง 1,000 นายและเคลื่อนพลออกจากช่องเขาต้าเจิ้น (大震關 ปัจจุบันคือเป่าจี) โจมตีฐานทัพตูฟานในมณฑลเถาที่ตูฟานยึดครองอยู่ขณะนั้น เขาสังหารทหารตูฟานทั้งหมดและเผาคลังเสบียงของตูฟาน เมื่อกองทัพตูฟานที่ล้อมมณฑลหลิงได้ยินข่าว พวกเขาก็ยกเลิกการปิดล้อมและถอนกำลังออกไปจากผลงานนี้เขาได้รับตำแหน่งกิตติมศักดิ์เป็นข่ายฝูอี้ถงซันซือ(開府儀同三司) ต่อมาเขาได้เป็นผู้บัญชาการทหารภายใต้หม่า หลิน (馬璘) ผู้บัญชาการทหารของเขตจิ้งหยวน (涇原 มีสำนักงานใหญ่ในปัจจุบันคือผิงเหลียงกานซู) และในเหตุการณ์หนึ่ง หลังจากที่หม่าพ่ายแพ้ให้กับกองทัพตูฟานที่หยานชาง (鹽倉 ปัจจุบันคือผิงเหลียง) และไม่สามารถรวบรวมกำลังกลับไปยังเมืองหลวงของเขตจิ้งหยวนได้ หลี่เซิงได้ช่วยเหลือให้กองทัพของหม่าสามารถต่อสู้กับกองทัพตูฟานและกลับไปยังเมืองจิ้งได้จากผลงานในการรบครั้งนี้ หลี่ได้รับแต่งตั้งเป็นเจ้าชายแห่งเหอชวน อย่างไรก็ตาม หม่าเกิดความอิจฉาในความสามารถในการรบของเขาและไม่พอใจที่หลี่ไม่ได้ให้ความเคารพที่เหมาะสม ดังนั้นจึงส่งเขาไปยังเมืองหลวงฉางอานจักรพรรดิถังไต้จงได้ให้หลี่อยู่ที่ฉางอานเพื่อรับตำแหน่งนายพลของกองทัพเสินเซ่อ (神策軍) ซึ่งอยู่ภายใต้การควบคุมของจักรพรรดิโดยตรง
ในปี 779 ในรัชสมัยของจักรพรรดิถังเต๋อจงบุตรของจักรพรรดิถังไต้จง เกิดการโจมตีร่วมกันระหว่างชาวทูฟานและอาณาจักรหนานเจ้าต่อซีชวนเซอร์กิต (西川 โดยมีสำนักงานใหญ่ในเฉิงตูเสฉวนในปัจจุบัน) จักรพรรดิเต๋อจงได้ส่งหลี่เฉิงและชวี่ฮ่วน (曲環) พร้อมทหารองครักษ์และกองกำลังจากหลายเซอร์กิต เพื่อสู้รบกับกองกำลังของทูฟานและหนานเจ้า ทำให้สามารถเอาชนะและป้องกันการโจมตีของซีชวนเซอร์กิตได้สำเร็จ
ในปี 781 หลังจากเซอร์กิตหลายแห่งที่ดำรงตนอย่างโดยพฤตินัยเป็นอิสระ ได้แก่เฉิงเต๋อ (成德 ตั้งอยู่ในฉือเจียจวงเหอเป่ย์ในปัจจุบัน) เหว่ยปั๋ว (魏博 ตั้งอยู่ในหานตานเหอเป่ย์ในปัจจุบัน) ผิงลู่ (平盧 ตั้งอยู่ในไท่อันซานตงในปัจจุบัน) และซานหนานตะวันออก (山南東道 ตั้งอยู่ในเซียงฟ่านหูเป่ย์ในปัจจุบัน) ได้ต่อต้านรัฐบาลจักรวรรดิเนื่องจากจักรพรรดิเหอจงปฏิเสธที่จะให้ผู้ว่าการทหารของเฉิงเต๋อหลี่เป่าเฉินให้บุตรชายของเขาหลี่เหวยเยว่และผู้ว่าการทหารของผิงลู่หลี่เจิ้งจีให้บุตรชายของเขาหลี่หน่าสืบตำแหน่งต่อ จักรพรรดิถังเต๋อจงจึงส่งหลี่เฉิงหม่า ซุยและหลี่เป่าเจิ้น(ลูกพี่ลูกน้องของหลี่เป่าอี้) เพื่อต่อต้านเถียนเยว่ผู้ว่าการทหารของเหว่ยปั๋ว ซึ่งขณะนั้นกำลังล้อมเมืองหลินหมิง (臨洺 ในหานตานในปัจจุบัน) ซึ่งอยู่ในเซอร์กิตเจาอี้ (昭義 ตั้งอยู่ในฉางจื้อซานซีในปัจจุบัน) ที่ปกครองโดยหลี่เป่าเจิ้น กองกำลังร่วมของพวกเขาสามารถเอาชนะเถียนเยว่ได้ ทำให้เถียนเยว่ต้องถอยกลับไปยังเมืองหลวงของเหว่ยปั๋ว คือเมืองเหว่ยโจว (魏州) อย่างไรก็ตาม การโจมตีของกองทัพจักรพรรดิกลับหยุดชะงักเนื่องจากความไม่ลงรอยกันระหว่างหม่าและหลี่เป่าเจิ้น ในขณะเดียวกันแม่ทัพของหลี่เหวยเยว่หวัง อู่จุนได้สังหารหลี่เหวยเยว่และยอมจำนนต่อรัฐบาลจักรวรรดิ แต่ได้กบฏอีกครั้ง ร่วมกับจูเถาซึ่งเดิมเคยภักดีต่อรัฐบาลจักรวรรดิ เนื่องจากไม่พอใจที่จักรพรรดิเหอจงไม่ให้รางวัลแก่พวกเขาอย่างที่พวกเขาคิดว่าควรได้รับ ต่อมาเมื่อหวังโจมตีเมืองสิงโจว (邢州 ในสิงไถเหอเป่ย์ในปัจจุบัน) ที่อยู่ในอาณัติของเจาอี้ หลี่เป่าเจิ้นจึงส่งทหารบางส่วนไปป้องกันเมืองสิงโจว จนทำให้หม่าโกรธ เพราะเชื่อว่าหลี่เป่าเจิ้นเพียงต้องการปกป้องดินแดนของตนเอง จนหม่าคิดจะถอนตัวออกจากการร่วมรบ มีเพียงหลี่เฉิงเท่านั้นที่เป็นผู้ไกล่เกลี่ยความขัดแย้งระหว่างหม่าและหลี่เป่าเจิ้นได้ ต่อมาในปี 782 กองกำลังของจักรพรรดิเสียเปรียบในการต่อสู้กับจูและหวัง ทำให้ต้องยกเลิกการล้อมเมืองเหว่ยโจว หลี่เฉิงจึงนำกองกำลังของเขาไปรวมตัวกับกองกำลังของจาง เซียวจงผู้ว่าการทหารแห่งเซอร์กิตอี้อู่ (義武 ตั้งอยู่ในเป่าติงเหอเป่ย์ในปัจจุบัน) เพื่อยกเลิกการล้อมที่หวัง ชื่อเจินบุตรของหวัง อู่จุน กำลังทำกับเมืองเจาโจว (趙州 ในฉือเจียจวงในปัจจุบัน) ที่มีข้าราชการผู้ภักดีต่อจักรวรรดิชื่อคัง รื้อจือ (康日知) ควบคุมอยู่ ต่อจากนั้น เขาและจางวางแผนจะโจมตีเมืองหลักของหวังที่เมืองเหิงโจว (恆州 ในฉือเจียจวงในปัจจุบัน)ในฤดูใบไม้ผลิ ปี 783 เขาและจางเฉิงหยุน (張昇雲) บุตรของจาง ได้โจมตีแม่ทัพของจู คือ เจิ้ง จิ่งจี (鄭景濟) ที่ชิงหยวน (清苑 ในเป่าติง) อย่างไรก็ตาม การโจมตีครั้งนี้ทำให้จูเดินทัพจากเมืองเหว่ยโจวมาถึงชิงหยวนเพื่อต่อสู้กับหลี่เฉิง เขาสามารถเอาชนะหลี่เฉิงได้ ทำให้หลี่เฉิงต้องถอยกลับไปยังเมืองหลวงของอี้อู่ คือเมืองติ้งโจว (定州) ขณะที่หลี่เฉิงล้มป่วยหลังจากพ่ายแพ้ในการรบ
ในฤดูใบไม้ร่วงปี 783 ทหารจากจิ้งหยวน ซึ่งอยู่ที่ฉางอันเพื่อรอคำสั่งไปยังสมรภูมิทางตะวันออก ได้ก่อการจลาจลหลังจากจักรพรรดิถังเต๋อจงไม่มอบรางวัลเพียงพอให้กับพวกเขา จนทำให้จักรพรรดิถังเต๋อจงต้องหลบหนีไปยังเฟิ่งเทียน (奉天 ในเสียนหยางส่านซีในปัจจุบัน) ทหารเหล่านี้สนับสนุนจูฉือพี่ชายของจูเถาให้เป็นผู้นำของพวกเขา และไม่นานนักจูฉือก็ประกาศตนเป็นจักรพรรดิแห่งรัฐใหม่ชื่อรัฐฉิน และล้อมเฟิ่งเทียนหลี่เฉิง เมื่อหายป่วยในปลายปีนั้น ต้องการไปยังเฟิ่งเทียนทันทีเพื่อช่วยจักรพรรดิถังเต๋อจง แต่จาง เซียวจง ผู้ซึ่งเซอร์กิตอี้อู่ของเขาอยู่ระหว่างดินแดนของจูเถาและหวัง อู่จุน เกรงว่าจะถูกโจมตี จึงพยายามกักตัวหลี่เฉิงไว้ที่อี้อู่ หลี่เฉิงจึงได้ติดสินบนลูกน้องของจางด้วยหยกและให้บุตรชายของเขาหลี่ผิง(李憑) อยู่ที่อี้อู่เพื่อแต่งงานกับลูกสาวของจาง จางจึงยอมให้หลี่เฉิงเดินทางไป และยังส่งผู้ใต้บังคับบัญชาของเขาหยาง หรงกั๋ว(楊榮國) ติดตามหลี่เฉิงไปช่วยจักรพรรดิถังเต๋อจง จักรพรรดิถังเต๋อจงแต่งตั้งให้หลี่เฉิงเป็นผู้ว่าการทหารของกองทัพเซินเช่อ เมื่อเขามาถึงใกล้ฉางอันพร้อมทหารเพียง 4,000 นาย เขายังไม่สามารถท้าทายกองทัพของจูที่ล้อมเมืองอยู่ได้ จึงตั้งค่ายที่สะพานตงเว่ย (東渭橋) ใกล้ฉางอัน มีการกล่าวว่าเนื่องจากเขามีความสามารถในการนำและแบ่งปันความยากลำบากของทหาร ผู้คนจึงเต็มใจที่จะติดตามเขา และไม่นานนักทหารในบริเวณใกล้เคียงฉางอันก็เข้าร่วมกับเขา ทำให้กองทัพของเขาเพิ่มขึ้นเป็น 10,000 นาย
ต่อมาแม่ทัพใหญ่หลี่ หวายกวงมาถึงและสามารถทำให้จูฉือล้มเลิกการล้อมเฟิ่งเทียนได้ อย่างไรก็ตาม จักรพรรดิถังเต๋อจงทำให้หลี่หวายกวงรู้สึกไม่พอใจโดยการปฏิเสธที่จะพบเขาและสั่งให้เขาไปพบกับหลี่เฉิงและผู้ว่าการทหารอีกสองคน คือหลี่ เจี้ยนฮุย(李建徽) และหยาง ฮุ่ยหยวน(楊惠元) เพื่อร่วมกันโจมตีฉางอัน เมื่อหลี่หวายกวงได้พบกับหลี่เฉิง หลี่เจี้ยนฮุย และหยาง เขาไม่ได้โจมตีฉางอัน แต่หยุดอยู่ที่เสียนหยาง (咸陽 ในเสียนหยางในปัจจุบัน)ในฤดูใบไม้ผลิปี 784 หลี่เฉิงเริ่มสงสัยในเจตนาของหลี่หวายกวง และ (ถูกต้อง) เชื่อว่าหลี่หวายกวงมีการสื่อสารกับจูฉือ เขาจึงเกรงว่าหลี่หวายกวงจะยึดกองทัพของเขา จึงได้รับอนุญาตจากจักรพรรดิถังเต๋อจงให้กลับไปยังสะพานตงเว่ย จากนั้นเขายื่นคำร้องลับต่อจักรพรรดิถังเต๋อจงโดยกระตุ้นให้จักรพรรดิถังเต๋อจงเตรียมพร้อมรับการกบฏจากหลี่หวายกวง และให้รักษาเส้นทางไปยังภูมิภาคฮั่นจงและฉู่ (蜀 คือ ซีชวน) ให้ปลอดภัย จักรพรรดิถังเต๋อจงลังเลและพยายามสงบหลี่หวายกวงเพื่อให้อยู่ในกองทัพจักรพรรดิ อย่างไรก็ตามหลี่หวายกวงประกาศอย่างเปิดเผยว่าเขากบฏ และจักรพรรดิถังเต๋อจงหลบหนีไปยังเมืองเหลียงโจว (梁州 ในฮั่นจงในปัจจุบัน) ก่อนที่จะหลบหนี จักรพรรดิถังเต๋อจงได้แต่งตั้งหลี่เฉิงให้เป็นสมุหนายกกิตติมศักดิ์ถงจงซูเหมินเซี่ยผิงจางชื่อ(同中書門下平章事) ซึ่งทำให้หลี่เฉิงกลายเป็นผู้บังคับบัญชาสูงสุดของกองทัพในภูมิภาคฉางอันที่ยังคงภักดีต่อราชสำนัก
ในขณะนั้น หลี่เฉิงตกอยู่ในสถานการณ์ลำบากเนื่องจากมีทหารจำนวนน้อยระหว่างจูฉือและหลี่หวายกวง เขาได้ส่งจดหมายถ่อมตนไปยังหลี่หวายกวงเพื่อกระตุ้นให้เขาพิจารณาใหม่และเข้าร่วมกับราชสำนักอีกครั้ง และแม้ว่าหลี่หวายกวงจะไม่กลับใจ แต่เขารู้สึกละอายใจพอที่จะไม่โจมตีหลี่เฉิง ไม่นานนัก เมื่อผู้ใต้บังคับบัญชาหลายคนของหลี่หวายกวงแปรพักตร์และยอมรับคำสั่งของหลี่เฉิง ทำให้หลี่หวายกวงกลัวว่าจะถูกโจมตีจากหลี่เฉิง จึงถอนตัวออกจากภูมิภาคนั้นและกลับไปยังถังเต๋อจง (河中 ในหยุนเฉิงซานซีในปัจจุบัน) ปล่อยให้หลี่เฉิงและพันธมิตรเผชิญหน้ากับรัฐของจู (ซึ่งขณะนั้นเปลี่ยนชื่อเป็นรัฐฮั่น) จูฉือพยายามโน้มน้าวหลี่เฉิงให้เข้าร่วมกับเขาโดยปฏิบัติต่อญาติของหลี่เฉิงที่ยังอยู่ในฉางอันอย่างดี แต่หลี่เฉิงไม่หวั่นไหว
ไม่นานนัก เมื่อจักรพรรดิถังเต๋อจงส่งแม่ทัพฮุน เจี้ยนมายังฉางอัน หลี่เฉิงเตรียมการโจมตีเพื่อยึดฉางอันคืนในวันที่ 12 มิถุนายน 784หลี่เฉิงประกาศต่อกองทัพของเขาว่าการรบเพื่อยึดฉางอันจะเริ่มขึ้น และจากนั้นก็เริ่มเคลื่อนทัพไปยังฉางอัน โดยร่วมมือกับฮุน ลั่ว หยวนกวง (駱元光) และซ่าง เค่อกู่ (尚可孤) กองทัพฮั่นโจมตีทหารที่กำลังรุกคืบหลายครั้งแต่พ่ายแพ้ทุกครั้ง และในวันที่ 19 มิถุนายน หลี่เฉิงได้เข้าสู่ฉางอัน ทำให้จูฉือต้องหลบหนี (และจูฉือถูกสังหารขณะหลบหนีโดยลูกน้องของเขาเอง)
เมื่อข่าวชัยชนะของหลี่เซิ่งถึงจักรวรรดิถังเต๋อจงที่เหลียงโจว จักรวรรดิถังเต๋อจงทรงซาบซึ้งและตรัสว่า “สวรรค์ได้ประทานหลี่เซิ่งเพื่ออาณาจักร มิใช่เพื่อเรา” หลี่เซิ่งประหารข้าราชการจำนวนหนึ่งของจูซื่อและต้อนรับจักรวรรดิถังเต๋อจงกลับมายังฉางอัน จักรวรรดิถังเต๋อจงจึงพระราชทานตำแหน่งเกียรติยศซือถู (司徒 หนึ่งในตำแหน่งสำคัญสามประการของอาณาจักร) และตำแหน่งจงซูหลิง (中書令) หัวหน้าสำนักนิติบัญญัติ (中書省, จงซูเซิ่ง) ซึ่งถือว่าเป็นตำแหน่งในระดับเสนาบดี
หลังจากจักรวรรดิถังเต๋อจงเสด็จกลับฉางอัน พระองค์ทรงแต่งตั้งหลี่เซิ่งเป็นผู้ว่าการทหารประจำเขตเฟิ่งเซียงและหลงโย่ว (隴右 โดยมีศูนย์บัญชาการอยู่ในเมืองเทียนสุ่ย มณฑลกานซู่ปัจจุบัน) และให้ประจำอยู่ที่เฟิ่งเซียงเพื่อป้องกันการโจมตีจากทูฟาน นอกจากนี้ พระองค์ทรงแต่งตั้งหลี่เซิ่งเป็นเจ้าชายแห่งซีผิง ในพิธีเฉลิมฉลองชัยชนะเหนือจูซื่อ จักรวรรดิถังเต๋อจงทรงให้เกียรติหลี่เซิ่งก่อนใคร และฮุนเจี้ยนได้รับเกียรติเป็นอันดับสอง เมื่อหลี่เซิ่งมาถึงเฟิ่งเซียง เขาประหารนายทหารจำนวนหนึ่งที่เคยฆ่าผู้ว่าการทหารคนก่อนคือจางอี้ เพื่อฟื้นฟูระเบียบวินัยของกองทัพ ต่อมาในปี 785 เมื่อมีข้าราชการหลายคนเสนอให้จักรวรรดิถังเต๋อจงอภัยโทษหลี่หวยกวง เนื่องจากอาณาจักรอ่อนแอลง หลี่เซิ่งคัดค้านอย่างแข็งขัน โดยชี้ให้เห็นว่ามีเหตุผลสำคัญห้าประการที่ทำให้หลี่หวยกวงไม่ควรได้รับการอภัยโทษ:
1. หากให้อภัยโทษและส่งกองทัพใหญ่ไปประจำการระหว่างฉางอันกับถังเต๋อจง จะทำให้ดูเหมือนว่ารัฐบาลไม่ไว้วางใจหลี่หวยกวง แต่ถ้าไม่ส่งกองทัพใหญ่ไปประจำการ ฉางอันจะตกอยู่ในอันตรายหากหลี่หวยกวงเปลี่ยนใจไปต่อต้านรัฐบาลอีกครั้ง
2. หากให้อภัยโทษ จะต้องคืนดินแดนที่กองทัพยึดได้จากหลี่หวยกวง และจะไม่มีรางวัลมอบให้ฮุนเจี้ยนและคังรื่อจื้อที่จักรวรรดิถังเต๋อจงได้สัญญาไว้
3. พวกทูฟาน ฮุยเก๋อ และกบฏอื่น ๆ เช่น หลี่ซีย์เล่ ต่างเฝ้ามองความเคลื่อนไหวของรัฐบาล และการอภัยโทษจะบ่งบอกถึงความอ่อนแอ
4. หากให้อภัยโทษ จะต้องให้รางวัลทหารกองทัพซั่วฟางของหลี่หวยกวง ซึ่งขาดแคลนทรัพยากร
5. จักรวรรดิถังเต๋อจงขาดแคลนเสบียงอาหาร และหลี่หวยกวงใกล้พ่ายแพ้อยู่แล้ว
หลี่เซิ่งเสนอตัวเป็นผู้นำกองทัพเพื่อโจมตีหลี่หวยกวงโดยไม่ต้องใช้ทรัพยากรจากคลังหลวง จักรวรรดิถังเต๋อจงจึงปฏิเสธการอภัยโทษแก่หลี่หวยกวง แต่ไม่ได้รับข้อเสนอให้หลี่เซิ่งโจมตีหลี่หวยกวงเอง พระองค์ส่งฮุนและหม่า สุ่ยไปปราบหลี่หวยกวงแทน ไม่นานหลังจากนั้น หลี่หวยกวงก็ฆ่าตัวตายเนื่องจากกลัวว่าจะถูกโจมตี และดินแดนของเขากลับคืนสู่การควบคุมของราชสำนัก