ฌอร์ฌ บีแซ

ฌอร์ฌ บีแซ(ฝรั่งเศส:Georges Bizet,ออกเสียง:[ʒɔʁʒ bizɛ];25 ตุลาคมค.ศ. 1838–3 มิถุนายนค.ศ. 1875)คีตกวีชาวฝรั่งเศสในคริสต์ศตวรรษที่ 19คือ นักประพันธ์ชาวฝรั่งเศสในยุคดนตรีสมัยโรแมนติกซึ่งเป็นที่รู้จักกันดีในการงานประพันธ์โอเปร่าแต่ถึงแก่กรรมก่อนวัยอันควรเสียก่อนหลังจากประสบความสำเร็จของงานประพันธ์การ์เมนซึ่งได้กลายเป็นหนึ่งในผลงานที่ได้รับความนิยม และ มีการนำมาใช้เป็นบทแสดงบ่อยครั้งที่สุดในการแสดงแบบโอเปร่า
ในระหว่างการศึกษาที่ฉลาดเฉลียวของเขาที่วิทยาลัยดนตรีและนาฏศิลป์ชั้นสูงแห่งชาติ ณ กรุงปารีสบีแซได้รับรางวัลมากมาย รวมถึงรางวัลพรีเดอรอมอันทรงเกียรติในปี ค.ศ. 1857 และได้รับการยอมรับว่าเป็นนักเปียโนที่โดดเด่น แม้ว่าเขาจะไม่ใช้ประโยชน์จากทักษะดังกล่าว และไม่ค่อยได้แสดงต่อหน้าสาธารณะก็ตาม หลังอยู่ที่อิตาลีมากว่า 3 ปี เขากลับมาที่ปารีสและพบว่าโรงละครโอเปร่าหลักของปารีสชื่นชอบละครคลาสสิกที่มีชื่อเสียงอยู่แล้วมากกว่าการเปิดโอกาสให้มือสมัครเล่นอย่างเขา การเรียบเรียงบทเพลงสำหรับคีย์บอร์ด และออเคสตราของเขาจึงถูกมองข้ามไป ส่งผลให้อาชีพของเขาหยุดชะงักลงและอาศัยการหาเลี้ยงชีพจากการเรียบเรียงและถอดโน้ตจากดนตรีของคนอื่นเป็นหลัก เขาเริ่มแสดงละครหลายเรื่องในช่วงทศวรรษที่ 1860 โดยแทบไม่พักเพื่อประสบความสำเร็จ แต่ส่วนใหญ่กลับถูกโยนทิ้ง โอเปร่าที่อยู่ในช่วงเวลานี้มี 2 เรื่อง คือเรื่องเลแปเชอร์เดแปร์ล(Les pêcheurs de perles) และลาฌอลีฟีย์เดอแปร์ต(La jolie fille de Perth) ซึ่งมาประสบความสำเร็จในภายหลัง
หลังจากสงครามฝรั่งเศส-ปรัสเซียในปี ค.ศ. 1870-1871 ระหว่างที่บีแซรับราชการในกองกําลังป้องกันชาติ เขาประสบความสำเร็จนิดหน่อยจากโอเปร่าเดี่ยว เรื่องDjamilehแม้ว่าจะเป็นบทประพันธ์ออเคสตราชุดที่ถูกแต่งขึ้นมาระหว่างเพลงที่แต่งขึ้นโดยบังเอิญและAlphonse Daudetแต่ทำให้บทลาร์เลเซียน(L'Arlésienne') ได้รับความนิยมในทันที บทประพันธ์โอเปร่าเรื่องสุดท้ายของเขาการ์เมน(Carmen) ถูกเลื่อนออกไปเนื่องจากมีเนื้อหาที่เกี่ยวกับการทรยศและการฆาตกรรมซึ่งมีความกังวลว่าอาจทำให้ผู้ชมรู้สึกไม่สบายใจ หลังจากเปิดตัวในวันที่ 3 มีนาคม ค.ศ. 1875 บีแซถูกโน้มน้าวว่างานนี้เป็นงานที่ล้มเหลว เขาเสียชีวิตด้วยอาการหัวใจวายเฉียบพลันในอีก 3 เดือนต่อมา โดยไม่มีวันได้รู้เลยว่าบทประพันธ์ดังกล่าวจะเป็นความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่จวบจนปัจจุบันนี้
บีแซแต่งงานกับGeneviève Halévyซึ่งเขามีความสุขเป็นระยะ ๆ และมีลูกชายหนึ่งคน พลังจากงานศพของเขา งานของเขาที่นอกเหนือจากการ์เมน(Carmen) ก็มักถูกปฏิเสธ ต้นฉบับถูกแจกจ่ายออกไปหรือสูญหาย ผลงานของเขาถูกแก้ไขและดัดแปลงบ่อยครั้ง ตัวเขาเองไม่ได้ทำการก่อตั้งโรงเรียน และไม่มีลูกศิษย์หรือผู้สืบทอดที่ชัดเจน ผลงานของเขาถูกมองข้ามอยู่หลายปีแต่ค่อย ๆ เริ่มมีการแสดงผลงานของเขาบ่อยขึ้นในช่วงศตวรรษที่ 20 ซึ่งต่อมานักวิจารณ์ให้ความยกย่องว่าบีแซเป็นนักประพันธ์ที่มีความสามารถ สร้างสรรค์ และเสียดายการเสียชีวิตก่อนวัยอันควรของเขาที่นับเป็นความสูญเสียอันยิ่งใหญ่ของโรงละครดนตรีของฝรั่งเศส
ฌอร์ฌ บีแซ เกิดที่กรุงปารีสในปีค.ศ. 1838บิดาเป็นอาจารย์สอนขับร้อง มารดาเป็นนักเปียโนสมัครเล่น เสียชีวิตที่บูฌีวาลในปีค.ศ. 1875
บีแซเมีความสามารถทางดนตรีตั้งแต่วัยเด็ก และได้เข้ารับการศึกษาที่วิทยาลัยดนตรีและนาฏศิลป์ชั้นสูงแห่งชาติ ณ กรุงปารีส เมื่อมีอายุได้ 19 ปี เขายังได้รับรางวัลทางดนตรีมากมาย ทั้งการแข่งขันโซลเฟจเปียโนฟิวก์และออร์แกน
แม้กระทั่งวันนี้ ผลงานประพันธ์อุปรากรเรื่องการ์เมนก็ยังเป็นหนึ่งในอุปรากรที่มีการแสดงมากที่สุดเรื่องหนึ่งในโลก
ฌอร์ฌ บีแซ  เกิดที่ปารีสเมื่อวันที่ 25 ตุลาคม ค.ศ. 1838 เขาได้รับการขึ้นทะเบียนชื่อว่า อเล็กซองดร์ ซีซาร์ ลีโอโปลด์ แต่เข้าพิธีศีลล้างบาปเป็นชื่อ "ฌอร์ฌ"  เมื่อวันที่ 16 มีนาคม ค.ศ. 1840  และเป็นที่รู้จักในชื่อนี้ตลอดชีวิต  อดอล์ฟ บีแซ บิดาของเขา เคยเป็นช่างตัดผมและทำวิกผมมาก่อน  ต่อมาได้ผันตัวเองมาเป็นครูสอนร้องเพลง แม้จะไม่ได้รับการฝึกอบรมอย่างเป็นทางการ.ฌอร์ฌ บีแซ ยังประพันธ์ผลงานบางชิ้น  ซึ่งอย่างน้อยก็มีเพลงที่ตีพิมพ์เผยแพร่หนึ่งเพลงในปี ค.ศ. 1837 อดอล์ฟ สมรสกับ เอมี่ เดลซาร์ต ท่ามกลางเสียงคัดค้านจากครอบครัวของเธอ  ซึ่งมองว่าเขาเป็นคู่ครองที่ไม่เหมาะสม  แม้ว่าตระกูลเดลซาร์ตจะยากจน  แต่ก็เป็นครอบครัวที่มีวัฒนธรรมและมีความเชี่ยวชาญด้านดนตรีสูงเอมี่เป็นนักเปียโนที่มีความสามารถยอดเยี่ยม ขณะที่ฟร็องซัว เดลซาร์ต (François Delsarte)น้องชายของเธอก็เป็นนักร้องและครูสอนร้องเพลงที่มีชื่อเสียง  เคยแสดงร้องเพลงให้กับราชสำนักของทั้งพระเจ้าหลุยส์-ฟีลิปและจักรพรรดินโปเลียนที่ 3โรซีน ภรรยาของฟร็องซัว เดลซาร์ต เป็นอัจฉริยะด้านดนตรี  เคยดำรงตำแหน่งผู้ช่วยศาสตราจารย์ สอนซอลเฟจที่วิทยาลัยดนตรีและนาฏศิลป์ชั้นสูงแห่งชาติ ณ กรุงปารีสตั้งแแต่ายุ 13 ปีผู้เขียนอย่างน้อยหนึ่งคนแนะนำว่า เอมี่ มาจากครอบครัวชาวยิว แต่สิ่งนี้ไม่ได้รับการพิสูจน์ในชีวประวัติอย่างเป็นทางการของฌอร์ฌ
ฌอร์ฌ บุตรเพียงคนเดียวแสดงพรสวรรค์ด้านดนตรีตั้งแต่วัยเด็ก และเรียนรู้พื้นฐานของสัญลักษณ์ดนตรีได้อย่างรวดเร็วจากคุณแม่ผู้ซึ่งน่าจะเป็นผู้สอนเปียโนคนแรกของเขาเองด้วยการแอบฟังที่ประตูห้องเรียนของอดอล์ฟ ฌอร์ฌ เรียนรู้ที่จะร้องเพลงที่ยากลำบากได้อย่างแม่นยำจากความจำ และพัฒนาทักษะในการระบุและวิเคราะห์โครงสร้างคอร์ดที่สลับซับซ้อน พรสวรรค์อันโดดเด่นนี้ทำให้พ่อแม่ผู้มุ่งหวังของเขาเชื่อว่าเขาพร้อมที่จะเริ่มเรียนที่สถาบันดนตรีปารีส (Conservatoire) แม้ว่าขณะนั้นเขาจะมีอายุเพียงเก้าขวบเท่านั้น (เกณฑ์อายุขั้นต่ำสำหรับการเข้าเรียนคือ 10 ปี) 
ฌอร์ฌ ได้รับการสัมภาษณ์โดยJoseph Meifredนักเป่าฮอร์นผู้เชี่ยวชาญซึ่งเป็นคณะกรรมการฝ่ายวิชาการของสถาบันดนตรีปารีส (Conservatoire) เมเฟริดประทับใจในทักษะที่เด็กชายแสดงออกมากจนยกเว้นกฎเกณฑ์เรื่องอายุและเสนอที่จะรับเขาไว้ทันทีที่มีที่ว่าง
บีแซ ได้รับการรับรองเข้าเรียนที่สถาบันดนตรีปารีส (Conservatoire) เมื่อวันที่ 9 ตุลาคม ค.ศ. 1848 เพียงสองสัปดาห์ก่อนวันเกิดครบรอบ 10 ปีของเขาเขาสร้างความประทับใจตั้งแต่เนิ่น ๆ ภายในระยะเวลาหกเดือน เขาได้รับรางวัลชนะเลิศด้าน solfège ซึ่งเป็นความสามารถที่สร้างความประทับใจให้กับPierre-Joseph-Guillaume Zimmermanอดีตอาจารย์สอนเปียโนของสถาบันดนตรีปารีส (Conservatoire) ซิมเมอร์มันได้สอน บีแซ แบบตัวต่อตัวในวิชาcounterpointและfugueซึ่งดำเนินต่อไปจนกระทั่งชายชราผู้นี้เสียชีวิตในปี ค.ศ. 1853บีแซได้พบกับลูกเขยของซิมเมอร์แมนซึ่งเป็นนักแต่งเพลงCharles Gounod, ในชั้นเรียนเหล่านี้ ซึ่งในที่สุดกลายเป็นผู้มีอิทธิพลอย่างยาวนานต่อสไตล์ดนตรีของนักเรียนรุ่นเยาว์ แม้ว่าความสัมพันธ์ของทั้งคู่มักจะตึงเครียดในปีต่อ ๆ มาก็ตามนอกจากนี้เขายังได้พบกับลูกศิษย์ของ Gounod อีกคนหนึ่ง ซึ่งก็คือCamille Saint-Saënsวัย 13 ปี ซึ่งยังคงเป็นเพื่อนที่ดีของบีแซ ภายใต้การสอนของAntoine François Marmontelศาสตราจารย์ด้านเปียโนของ Conservatoire การเล่นเปียโนของบีแซพัฒนาขึ้นอย่างรวดเร็ว เขาได้รับรางวัลที่สองของ Conservatoire สาขาเปียโนในปี ค.ศ. 1851 และรางวัลที่หนึ่งในปีถัดมา บีแซจะเขียนถึง Marmontel ในภายหลังว่า "ในชั้นเรียนของคุณ คนหนึ่งอะไรบางอย่างที่นอกเหนือจากเปียโน อีกคนหนึ่งกลายเป็นนักดนตรี"
บทประพันธ์ชิ้นแรกของ บีแซ ที่ยังคงอยู่ เป็นเพลงร้อง (songs) สองเพลงที่ไม่มีเนื้อร้องสำหรับโซปราโนซึ่งมีอายุราวๆ ปี ค.ศ. 1850  ในปี ค.ศ. 1853 เขเข้าร่วมชั้นเรียนแต่งเพลงของFromental Halévyและเริ่มสร้างสรรค์ผลงานที่มีความซับซ้อนและคุณภาพเพิ่มมากขึ้นเพลงสองเพลงของเขา "Petite Marguerite" และ "La Rose et l'abeille" ถูกตีพิมพ์เผยแพร่ในปี ค.ศ. 1854ในปี ค.ศ. 1855 เขาแต่ง บทโหมโรง (overture) อันทะเยอทะยานสำหรับวงออเคสตราขนาดใหญ่และเรียบเรียงผลงานสองชิ้นของกูโนด์เป็นเวอร์ชันเปียโนสี่มือ ได้แก่ โอเปร่าLa nonne sanglanteและซิมโฟนีหมายเลข D แรงบันดาลใจจากการทำงานกับซิมโฟนีของกูโนด์ ทำให้ บีแซ แต่งซิมโฟนีของตัวเองหลังจากวันเกิดครบรอบ 17 ปีของเขาในไม่ช้า ซึ่งมีความคล้ายคลึงกับของกูโนด์อย่างมาก - มีบางช่วงที่เหมือนกันทุกประการ บีแซ ไม่เคยเผยแพร่ซิมโฟนีนี้ ซึ่งเพิ่งกลับมาเป็นที่รู้จักอีกครั้งในปี ค.ศ. 1933 และได้รับการแสดงอีกครั้งในปี ค.ศ. 1935
ในปี ค.ศ. 1856 บีแซ เข้าร่วมชิงรางวัลPrix de Romeอันทรงเกียรติ ผลงานของเขาไม่ประสบความสำเร็จ แต่ผลงานของคนอื่นๆ ก็เช่นเดียวกัน รางวัลในปีนั้นไม่มีผู้ได้รับหลังจากความพ่ายแพ้ครั้งนี้ บีแซ เข้าร่วมการประกวดละครโอเปร่า ซึ่งJacques Offenbachจัดขึ้นสำหรับนักแต่งเพลงรุ่นใหม่ โดยมีรางวัลเป็นเงิน 1,200ฟรังก์. รางวัลสำหรับการประกวดคือการใช้ บทประพันธ์ บทเดียวของLe docteur Miracleที่แต่งโดย Léon Battu และLudovic Halévyรางวัลนี้มอบให้แก่ บีแซ ร่วมกับCharles Lecocqซึ่งเป็นการตัดสินประนีประนอม ต่อมาหลายปี Charles Lecocq ได้วิจารณ์การตัดสินครั้งนี้ โดยกล่าวว่าคณะกรรมการมีการแทรกแซงโดย Fromental Halévy เพื่อผลักดันให้ บีแซ ชนะเลิผลจากความสำเร็จ ทำให้ บีแซ กลายเป็นแขกประจำในงานปาร์ตี้วันศุกร์ของ Offenbach ซึ่งเขาได้พบกับนักดนตรีคนอื่นๆ รวมถึงGioachino Rossiniผู้มีอายุมากแล้ว ท่านได้มอบรูปถ่ายที่มีลายเซ็นต์ให้กับชายหนุ่มคนนี้บีแซ ชื่นชมผลงานของ รอสซินี (Rossini) เป็นอย่างมาก  หลังจากการพบกันครั้งแรกไม่นาน เขียนว่า "รอสซินี (Rossini) เป็นผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดในบรรดาพวกเขาทั้งหมด เพราะเขามีคุณสมบัติครบถ้วนเหมือนโมสาร์ท"
สำหรับการประกวด Prix de Rome ปี 1857 บีแซ ได้รับการสนับสนุนอย่างกระตือรือร้นจาก กูโนด์ เลือกที่จะใช้cantataClovis et Clotildeที่แต่งโดย Amédée Burion บีแซ ได้รับรางวัลนี้หลังจากสมาชิกของAcadémie des Beaux-Artsลงมติใหม่ ซึ่งพลิกคำตัดสินเบื้องต้นของคณะกรรมการ ที่ตัดสินให้ นักโอโบ ชาร์ลส์ โคลิน ชนะเลิศ ตามเงื่อนไขของรางวัล บีแซ ได้รับเงินทุนสนับสนุนเป็นเวลาห้าปี โดยสองปีแรกใช้ในกรุงโรม ปีที่สามในเยอรมนี และสองปีสุดท้ายในปารีส ข้อกำหนดเพียงอย่างเดียวคือการส่ง "envoi" ซึ่งเป็นผลงานต้นฉบับที่สร้างความพึงพอใจให้กับ สถาบันศิลปะ (Académie des Beaux-Arts) ทุกปี  ก่อนเดินทางไปกรุงโรมในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1857 บีแซ ได้รับการแสดงcantataรับรางวัลที่ สถาบันศิลปะ (Académie des Beaux-Arts) ต่อหน้าผู้ชมที่ต้อนรับอย่างกระตือรือร้น
ในวันที่ 27 มกราคม ค.ศ. 1858 บีแซ เดินทางมาถึงVilla Mediciซึ่งเป็นวังสมัยศตวรรษที่ 16 ที่ตั้งของ สถาบันศิลปะฝรั่งเศสประจำกรุงโรม (Académie des Beaux-Arts) นับตั้งแต่ปี ค.ศ. 1803 เขาบรรยายสถานที่แห่งนี้ในจดหมายที่ส่งกลับบ้านว่าเป็น "สวรรค์"ภายใต้การดูแลของผู้อำนวยการ จิตรกรJean-Victor Schnetzวิลล่า เมดิชิ (Villa Medici) เป็นเสมือนสภาพแวดล้อมที่เหมาะสำหรับให้ บีแซ และเพื่อนศิลปินที่ได้รับรางวัลคนอื่นๆ สามารถรังสรรค์ผลงานศิลปะของตนเองได้อย่างเต็มที่ บีแซ ชื่นชอบบรรยากาศอันมีชีวิตชีวา  และเข้าร่วมกิจกรรมทางสังคมอย่างรวดเร็ว ภายในหกเดือนแรกที่กรุงโรม บทประพันธ์ชิ้นเดียวที่เขาสร้างสรรค์ขึ้นคือTe Deumประพันธ์เพื่อเข้าประกวดรางวัล ร็อดริเกส (Rodrigues Prize) ซึ่งเป็นการแข่งขันสำหรับผลงานดนตรีศาสนาชิ้นใหม่สำหรับผู้ได้รับรางวัล Prix de Rome บทประพันธ์ชิ้นนี้ไม่สามารถสร้างความประทับใจให้กับคณะกรรมการ พวกเขาตัดสินมอบรางวัลให้กับ Adrien Barthe ผู้เข้าแข่งขันคนเดียวที่เหลือ  บีแซ รู้สึกท้อแท้จนถึงขนาดประกาศว่าจะไม่เขียนดนตรีที่เกี่ยวกับศาสนาอีกต่อไปTe Deumของเขาถูกลืม และไม่ได้มีการเผยแพร่จนกระทั่งปี ค.ศ. 1971
ตลอดฤดูหนาวของปี ค.ศ. 1858–1859 บีแซ ตั้งใจสร้างผลงาน envoi ชิ้นแรกของเขา เป็นopera buffaดัดแปลงจากบทประพันธ์Don Procopioของ คาร์โล คัมเบียจโจ ตามเงื่อนไขของรางวัล ผลงาน envoi ชิ้นแรกของ บีแซ ควรจะโด่งดัง แต่หลังจากประสบการณ์กับTe Deumเขาก็ไม่อยากแต่งดนตรีศาสนาอีกต่อไป เขาหวั่นวิตกเกี่ยวกับการฝ่าฝืนกฎครั้งนี้ว่าจะได้รับการตอบรับจากสถาบันอย่างไร แต่เบื้องต้น บทประพันธ์Don Procopioได้รับการตอบรับเชิงบวก พวกเขาชื่นชม "ความง่ายดายและยอดเยี่ยม" ของนักประพันธ์เพลง และ "สไตล์ที่ดูใหม่และกล้าหาญ"
สำหรับผลงาน envoi ชิ้นที่สอง บีแซ ไม่ต้องการทดสอบขีดจำกัดของ สถาบัน มากเกินไป จึงเสนอที่จะส่งผลงานประเภทกึ่งศาสนาในรูปแบบของเพลงมิซซาฆราวธรรม บนเนื้อร้องโดยHorace.  ผลงานนี้มีชื่อว่าCarmen Saeculare, ซึ่งตั้งใจไว้เป็นบทเพลงสรรเสริญApolloและDianaไม่มีหลักฐานใด ๆ หลงเหลืออยู่ และไม่น่าจะเป็นไปได้ที่ บีแซ เคยเริ่มต้นประพันธ์มันเลยแนวโน้มที่จะคิดโครงการใหญ่โต แล้วล้มเลิกอย่างรวดเร็ว กลายเป็นลักษณะเด่นของ บีแซ ในช่วงปีที่กรุงโรม นอกเหนือจากCarmen Saeculareเขายังเคยพิจารณาและยกเลิกโครงการอ opera อย่างน้อยห้าเรื่อง สองโครงการเป็นซิมโฟนี และ บทกวีซิมโฟนิกบนธีมของUlysses and Circe.หลังจากDon Procopioบีแซ สร้างสรรค์ผลงานเพิ่มเติมเพียงชิ้นเดียวในกรุงโรม นั่นคือ บทกวีซิมโฟนิกVasco da Gamaผลงานนี้แทนที่Carmen Saeculareในฐานะผลงาน envoi ชิ้นที่สอง และได้รับการตอบรับที่ดีจาก สถาบัน แม้จะถูกลืมเลือนอย่างรวดเร็วในเวลาต่อมา
ในช่วงฤดูร้อนปี 1859 บีแซ เดินทางท่องเที่ยวกับเพื่อนร่วมทางหลายคน บริเวณภูเขาและป่าไม้รอบเมืองAnagniและFrosinoneนอกจากนี้ พวกเขายังได้ไปเยี่ยมชมสถานกักขังนักโทษที่Anzioโดยบีแซได้เขียนจดหมายเล่าถึงประสบการณ์ของเขาอย่างกระตือรือร้นไปยัง มาร์มอนเทลในเดือนสิงหาคม เขาออกเดินทางไกลลงไปทางใต้สู่NaplesและPompeiiที่นั่นเขาไม่ประทับใจเมืองนาโปลี แต่กลับชื่นชมเมืองปอมเปอีอย่างมาก "ที่นี่คุณได้ใช้ชีวิตอยู่กับผู้คนโบราณ คุณจะได้เห็นวิหาร โรงละคร บ้านเรือนที่ยังคงมีเฟอร์นิเจอร์ เครื่องครัว..."บีแซ เริ่มร่างซิมโฟนีอิงจากประสบการณ์ในอิตาลีของเขา แต่ยังไม่ประสบความสำเร็จมากนักในตอนแรก โครงการนี้ ซึ่งกลายเป็นซิมโฟนีRomaยังไม่เสร็จสมบูรณ์จนกระทั่งถึงปี 1868เมื่อกลับไปกรุงโรม บีแซ ขออนุญาตขยายระยะเวลาการพักอาศัยในอิตาลีเป็นปีที่สาม แทนที่จะไปเยอรมนี เพื่อที่เขาจะได้สร้างสรรค์ "ผลงานสำคัญ" (ซึ่งยังไม่ได้มีการระบุว่าเป็นผลงานอะไร)ในเดือนกันยายน 1860 ขณะเดินทางไปเที่ยวเมืองVeniceกับเพื่อนและเพื่อนร่วมรางวัลErnest Guiraudบีแซได้รับข่าวว่าแม่ของเขาป่วยหนักที่ปารีส เขาจึงเดินทางกลับบ้าน
ตามเงื่อนไขของทุนการศึกษาที่เหลืออีกสองปี บีแซ มีฐานะทางการเงินที่มั่นคงชั่วคราวในช่วงเวลานี้ เขาจึงสามารถมองข้ามปัญหาเบื้องต้นที่นักประพันธ์เพลงรุ่นเยาว์คนอื่น ๆ ในเมืองต้องเผชิญไปก่อนได้ตามปกติ โรงอุปรากรที่ได้รับการอุดหนุนจากรัฐบาลมีอยู่สองแห่ง ได้แก่OpéraและOpéra-Comique,ซึ่งล้วนนำเสนอบทเพลงการแสดงแบบดั้งเดิม ซึ่งมักจะกดทับและสร้างความหงุดหวังให้กับพรสวรรค์ใหม่ในประเทศ ฝีมือการประพันธ์ของผู้ได้รับรางวัล Prix de Rome เพียงแปดคนจากทั้งหมด 54 คน ระหว่างปี 1830 ถึง 1860 เท่านั้นที่ได้มีการนำไปแสดงที่ Opéraแม้ว่านักประพันธ์เพลงชาวฝรั่งเศสประสบความสำเร็จมากขึ้นที่ Opéra-Comique แต่รูปแบบและลักษณะของการผลิตยังคงเดิม ไม่ค่อยมีการเปลี่ยนแปลงไปมากนัก นับตั้งแต่ทศวรรษ 1830โรงละครขนาดเล็กหลายแห่งรองรับการแสดงoperettaซึ่งเป็นสนามที่ คีตกวี ออฟเฟนบัค (Offenbach) ครองความเป็นใหญ่ในยุคนั้นในขณะที่Théâtre Italienเน้นการแสดงอุปรากรอิตาลี คัดเกรด โอกาสที่ดีที่สุดสำหรับนักประพันธ์เพลงอุปรากรผู้มีความทะเยอทะยานคือ คณะละครThéâtre Lyriqueซึ่งแม้จะประสบปัญหาทางการเงินซ้ำซาก แต่ก็ยังคงดำเนินการแสดงเป็นระยะๆ ในสถานที่ต่างๆ ภายใต้การบริหารงานของLéon Carvalhoผู้จัดการมากด้วยความสามารถคณะละครนี้เคยจัดแสดงรอบปฐมทัศน์ของFaustและRoméo et Julietteของกูโนด์ (Gounod) รวมถึงเวอร์ชันย่อของLes Troyensของเบอร์ลิโอซ (Berlioz)
วันที่ 13 มีนาคม 1861 บีแซ เข้าร่วมชมการแสดงรอบปฐมทัศน์ที่ปารีสของอ operaTannhäuserโดยวากเนอร์ซึ่งการแสดงครั้งนี้เต็มไปด้วยเสียงโวยวายของผู้ชมที่ถูกจัดฉากโดยJockey-Club de Parisสโมสรขี่ม้าที่มีอิทธิพลแม้จะวุ่นวายไปด้วยเสียงโวยวาย บีแซ กลับเปลี่ยนความคิดเห็นเกี่ยวกับดนตรีของวากเนอร์ ซึ่งก่อนหน้านี้เขาเคยปฏิเสธว่าเป็นเพียงแค่แปลกประหลาด ตอนนี้เขาประกาศว่าวากเนอร์ "เหนือกว่านักประพันธ์เพลงที่มีชีวิตอยู่ทั้งหมด"หลังจากนั้น บีแซ มักถูกกล่าวหาว่ามีแนวโน้มดนตรีแบบ "วากเนอร์" ตลอดอาชีพการประพันธ์เพลงของเขา
ในฐานะนักเปียโน บีแซ แสดงฝีมืออันยอดเยี่ยมตั้งแต่ยังเด็ก ผู้ร่วมยุคสมัยหนึ่งกล่าวว่า เขาสามารถมั่นใจได้ในอนาคตบนเวทีคอนเสิร์ต แต่เลือกที่จะปิดบังพรสวรรค์ของเขา "ราวกับว่ามันเป็นความชั่วร้าย"ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1861 บีแซ ได้แสดงทักษะอันยอดเยี่ยมในโอกาสที่หายาก เมื่อเขาไปร่วมงานเลี้ยงอาหารค่ำ ซึ่งมีลิซต์อยู่ด้วย ในงานเลี้ยงนั้น บีแซ สร้างความประหลาดใจให้กับทุกคนด้วยการเล่นเปียโนเพลงที่ยากที่สุดเพลงหนึ่งของ ลิซต์ ได้อย่างแม่นยำโดยไม่ต้องเตรียมตัวมาก่อน ลิซต์ กล่าวว่า "ผมคิดว่ามีเพียงสองคนเท่านั้นที่สามารถเอาชนะความยากลำบากนี้ได้ ... แต่ตอนนี้มีถึงสามคน และ ... คนที่อายุน้อยที่สุดอาจจะเป็นคนที่กล้าหาญและฉลาดที่สุด"
ผลงานชิ้นที่ 3 ของบีแซ ล่าช้าออกไปอีกเกือบปีเนื่องจากมารดาของเขาป่วยหนักและเสียชีวิตในเดือนกันยายน 1861ในที่สุด เขาก็ได้ส่งผลงานออร์เคสตรา 3 ชิ้น ได้แก่ บทนำที่ชื่อว่าLa Chasse d'Ossianบทประพันธ์สั้นรวดเร็ว (scherzo) และ มาร์ชงานศพ บทนำนั้นสูญหายไปแล้ว บทประพันธ์สั้นรวดเร็วดังกล่าวถูกนำไปใช้ในซิมโฟนีRomaในภายหลัง ส่วนดนตรีของมาร์ชงานศพถูกปรับแต่งและนำไปใช้ในอุปรากรเรื่องอื่นบีแซ ใช้เวลากับผลงานส่งชิ้นสุดท้าย ซึ่งเป็นอุปรากร 1 บทบาท เรื่องLa guzla de l'émirเกือบทั้งปี 1862 ในฐานะโรงละครที่ได้รับเงินอุดหนุนจากรัฐ โอเปร่า-คอมิก มีหน้าที่ต้องนำเสนอผลงานของผู้ได้รับรางวัล ปรีซ์ เดอ โรม (Prix de Rome) เป็นระยะๆLa guzlaจึงได้เข้าสู่การซ้อมในปี 1863 ตามกำหนด แต่ทว่า ในเดือนเมษายน บีแซ ได้รับข้อเสนอ ซึ่งมาจากCount Walewski, ให้แต่งเพลงสำหรับอุปรากร 3 องก์ นี่คือLes pêcheurs de perlesอิงจากบทเพลงของMichel CarréและEugène Cormonเนื่องจากเงื่อนไขของข้อเสนอนี้คือ โอเปร่าควรเป็นผลงานชิ้นแรกที่ผู้แต่งแสดงต่อสาธารณะ บีแซจึงรีบถอนLa guzlaออกจากการเขียน และรวมดนตรีบางส่วนเข้ากับโอเปร่าใหม่การแสดงLes pêcheurs de perles, ครั้งแรกโดยบริษัท Théâtre Lyrique จัดขึ้นเมื่อวันที่ 30 กันยายน ค.ศ. 1863. โดยทั่วไปแล้วความคิดเห็นเชิงวิพากษ์วิจารณ์มักไม่เป็นมิตร แม้ว่าแบร์ลิออซจะชมผลงานนี้ โดยเขียนว่า "เป็นเกียรติให้แก่คุณบีแซ"ปฏิกิริยาของสาธารณชนค่อนข้างไม่สบายใจ การละครโอเปร่าหยุดไปหลังจากการแสดง 18 รอบ และไม่มีการนำมาเล่นอีกจนกระทั่งปี 1886
ในปี ค.ศ. 1862, บีแซ ให้กำเนิดลูกชายกับ Marie Reiter แม่บ้านของครอบครัว เด็กชายถูกเลี้ยงดูมาโดยเชื่อว่าเป็นลูกของอดอล์ฟ บีแซ จนกระทั่ง ปี 1913 Reiter ก่อนที่เธอจะเสียชีวิต เธอได้เปิดเผยความจริงกับลูกชายว่าบีแซเป็นบิดาของเขา
เมื่อทุน Prix de Rome ของเขาหมดลง บีแซพบว่าเขาไม่สามารถหาเลี้ยงชีพจากการเขียนเพลงได้ เขารับนักเรียนเล่นเปียโนและนักเรียนแต่งเพลงบางคน ซึ่งสองคนนั้นคือ Edmond Galabert และPaul Lacombeซึ่งต่อมากลายเป็นเพื่อนสนิทของเขานอกจากนี้เขายังทำงานเป็นนักดนตรีในการซ้อมและออดิชั่นสำหรับผลงานจัดแสดงต่างๆ รวมถึงบทเพลงL'enfance du Christของ Berlioz และ บทอุปรากรMireilleของ Gounod.ทว่างานหลักของเขาในช่วงเวลานี้ คือการเรียบเรียงผลงานของผู้อื่น เขาถอดเสียงเปียโนสำหรับโอเปร่าและผลงานอื่น ๆ หลายร้อยชิ้น และเตรียมโน้ตเพลงและเรียบเรียงวงดนตรีออเคสตราสำหรับดนตรีทุกประเภทนอกจากนี้เขายังเป็นนักวิจารณ์เพลงของLa Revue Nationale et Étrangèreในเวลาสั้น ๆ โดยใช้นามแผงจากชื่อเดิมของเขาว่า "Gaston de Betzi". การมีส่วนร่วมเพียงครั้งเดียวของบีแซในตำแหน่งนี้ปรากฏเมื่อวันที่ 3 สิงหาคม ค.ศ. 1867 หลังจากนั้นเขาก็ทะเลาะกับบรรณาธิการคนใหม่ของนิตยสารและลาออก
ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1862 บีแซ ทำงานเป็นระยะกับบทIvan IVซึ่งเป็นบทอุปกรากรที่กล่าวถึงเรื่องราวของIvan the Terrible. Carvalho ไม่สามารถทำงานได้ทันตามกำหนดเวลา ซึ่งเป็นผลให้ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1865 บีแซ เสนอบทดังกล่าวให้กับ Opéra ซึ่งถูกปฏิเสธ งานจึงถูกพักและไม่มีการนำมาจัดแสดงจนกระทั่งปี 1946.ในเดือนกรกฎาคม 1866 บีแซ เซ็นสัญญาอีกฉบับกับ Carvalho สำหรับบทประพันธ์La jolie fille de PerthโดยJules-Henri Vernoy de Saint-GeorgesหลังจากSir Walter Scott, ซึ่งผู้เขียนชีวประวัติของบีแซ ที่ชื่อWinton Deanกล่าวว่า "เป็นสิ่งที่เลวร้ายที่สุดที่บีแซเคยถูกเรียกให้ไปทำ".ปัญหาเกี่ยวกับการคัดเลือกนักแสดงและปัญหาอื่น ๆ ทำให้การฉายรอบปฐมทัศน์ล่าช้าไปหนึ่งปีก่อนที่ Théâtre Lyrique จะแสดงในที่สุดในวันที่ 26 ธันวาคม ค.ศ. 1867.การรับสื่อมวลชนได้รับความนิยมมากกว่าโอเปร่าอื่น ๆ ของบีแซ นักวิจารณ์ของLe Ménestral'sยกย่องการแสดงครั้งที่สองว่าเป็น "ผลงานชิ้นเอกตั้งแต่ต้นจนจบ".Dแม้ว่าโอเปร่าจะประสบความสำเร็จ แต่ปัญหาทางการเงินของ Carvalho ทำให้มีการแสดงเพียง 18 รอบเท่านั้น
ในขณะที่มีการซ้อมLa jolie filleบีแซทำงานร่วมกับนักประพันธ์เพลงอีกสามคน ซึ่งแต่ละคนมีส่วนร่วมในการประพันธ์อุปรากรตั้งแต่องก์เดียว ถึง สี่องก์ ในเรื่องMarlbrough s'en va-t-en guerreหลังจากงานถูกจัดแสดงที่ Théâtre de l'Athénée ในวันที่ 13 ธันวาคม 1867, มันประสบความสำเร็จอย่างมากและนักวิจารณ์ของRevue et Gazette Musicale'sก็ยกย่องการกระทำของบีแซอย่างล้นหลาม: "ไม่มีอะไรจะมีสไตล์ ฉลาดกว่า และในขณะเดียวกันก็โดดเด่นไปมากกว่านี้แล้ว"บีแซยังหาเวลาทำซิมโฟนีRomaที่ดำเนินมายาวนานให้เสร็จและเขียนผลงานคีย์บอร์ดและเพลงมากมาย อย่างไรก็ตาม ชีวิตของบีแซในช่วงนี้เต็มไปด้วยความผิดหวังอย่างมาก โอเปร่าที่ฉายไว้อย่างน้อยสองเรื่องถูกยกเลิกโดยแทบไม่มีงานทำเลยผลงานการแข่งขันหลายรายการ รวมทั้งบทร้องและเพลงสรรเสริญที่แต่งขึ้นสำหรับนิทรรศการปารีสในปี 1867ไม่ประสบผลสำเร็จLa Coupe du Roi de Thuléซึ่งเป็นผลงานของเขาสำหรับการแข่งขันโอเปร่า ไม่ได้ถูกจัดให้อยู่ในห้าคนแรก จากคะแนนที่น่าผิดหวังเหล่านี้เป็นผลให้นักวิจารณ์คาดการณ์ว่าCarmenจะเป็นผลงานที่ไม่ค่อยดีเช่นกันวันที่ 28 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1869 ซิมโฟนีRomaถูกจัดแสดงขึ้นที่ the Cirque Napoléon โดยJules Pasdeloupหลังจากนั้น บีแซบอกกับ Galabert จากเสียงที่ได้รับทั้งเสียงปรบมือ เสียงผิวปาก และเสียงแซว เขาถือว่างานประสบความสำเร็จ
ไม่นานหลังจากการเสียชีวิตของ Fromental Halévy ในปี 1862 มีคนเข้าหาบีแซในนามของ Mme. Halévy เกี่ยวกับการทำให้บทอุปรากรของอาจารย์เขาเสร็จสิ้น ซึ่งมีชื่อว่าNoé.แม้ว่าบีแซจะไม่ได้ให้การช่วยเหลือ แต่เขาเลือกที่จะรักษาความสัมพันธ์กับครอบครัว Halévy ซึ่ง Fromental จากไปโดยมีลูกสาว 2 คน คนโต Esther เสียชีวิตในปี 1864 จากเหตุการณ์ที่ทำให้ Mme. Halévy บอบช้ำอย่างรุนแรง อันเป็นสาเหตุให้เธอไม่สามารถฝืนใจอยู่ร่วมกับลูกสาวคนเล็กของเธอGenevièveที่ไปอยู่ร่วมกับสมาชิกครอบครัวคนอื่น ๆ ตั้งแต่อายุ 15 ปีไม่ชัดเจนว่า Geneviève กับ บีแซ มีความสัมพันธ์อันลึกซึ้งตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1867 เขาบอกกับ Galabert: "ผมได้พบรักจากสตรีที่น่ารักนางหนึ่ง และในอกสองปีเธอจะเป็นภรรยาของผม!"ทั้งสองแต่งงานกันถึงครอบครัว Halévy จะไม่เห็นด้วย ไม่อนุญาตในช่วงแรก ตามคำกล่าวของบีแซ พวกเขามองว่าไม่เหมาะสมกัน: "จน, หัวโบราณ, ต่อต้านศาสนา และโบฮีเมีนย"ซึ่งคณบดีตั้งข้อสังเกตว่าเป็นเหตุแปลกของการคัดค้านจาก "ครอบครัวที่เต็มไปด้วยศิลปินและคนประหลาด"เมื่อถึงฤดูร้อนปี ค.ศ. 1869 การคัดค้านของพวกเขาก็หมดสิ้นไป และงานแต่งงานเกิดขึ้นในวันที่ 3 มิถุนายน ค.ศ. 1869. Ludovic Halévy เขียนในบันทึกของเขา: "บีแซมีจิตวิญญาณและพรสวรรค์ เขา"ควรจะ"ประสบความสำเร็จ".
ที่อยู่:
16, rue Philippe Pagès 78300 Bougival
อ้างอิงผิดพลาด: มีป้ายระบุ<ref>สำหรับกลุ่มชื่อ "n" แต่ไม่พบป้ายระบุ<references group="n"/>ที่สอดคล้องกัน