บันไดใหญ่ของเรืออาร์เอ็มเอส ไททานิก

ชุดบันไดที่ประดับตกแต่งอย่างวิจิตรบรรจงในส่วนชั้นหนึ่งของเรืออาร์เอ็มเอส ไททานิกและอาร์เอ็มเอส โอลิมปิกซึ่งบางครั้งเรียกโดยรวมว่าบันไดใหญ่(อังกฤษ:Grand Staircase) นับเป็นหนึ่งในลักษณะเด่นที่จดจำได้ง่ายที่สุดของเรือโดยสารข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกของอังกฤษลำนี้ ซึ่งอับปางระหว่างการเดินทางครั้งแรกในปี 1912 หลังจากชนกับภูเขาน้ำแข็งการที่บันไดนี้ปรากฏอยู่บ่อยครั้งและเด่นชัดในสื่อต่าง ๆนั้นสะท้อนให้เห็นและย้ำถึงสถานะที่เป็นสัญลักษณ์อันโดดเด่นของเรือลำนี้
บันไดใหญ่ได้รับการบรรยายไว้ในโบรชัวร์โฆษณาของไวต์สตาร์ไลน์ที่มีภาพประกอบสี "โอลิมปิก" / และ "ไททานิก" / เรือกลไฟที่ใหญ่ที่สุดในโลก (ค.ศ. 1911) ดังนี้:
ในโบรชัวร์ส่งเสริมการขายอีกฉบับของไวต์สตาร์ไลน์ที่มีภาพประกอบขาวดำ เรือกลไฟที่ใหญ่และดีที่สุดในโลก / สามใบจักรสกรูใหม่ / เรือเอสเอส โอลิมปิก และไททานิก (ค.ศ. 1911) มีคำบรรยายดังนี้:
ตั้งอยู่บริเวณด้านหัวของเรือ บันไดใหญ่เป็นเส้นทางเชื่อมต่อหลักระหว่างดาดฟ้าต่าง ๆ สำหรับผู้โดยสารชั้นหนึ่งและเป็นจุดเข้าสู่ห้องสาธารณะมากมาย มันทอดตัวลงไปเจ็ดชั้นระหว่างดาดฟ้าเรือและดาดฟ้า E เพียงเดินไปข้างหน้าจากบันได ผู้โดยสารชั้นหนึ่งสามารถเลี้ยวและพบกับลิฟต์สามช่องซึ่งตั้งเรียงกันอยู่ข้างบันไดระหว่างดาดฟ้า A และ E
บันไดบนดาดฟ้าเรือทำหน้าที่เสมือนระเบียงภายในที่สามารถมองเห็นบันไดและดาดฟ้า A ที่อยู่ด้านล่าง จากปลายด้านหนึ่งของห้องไปยังอีกปลายด้านหนึ่ง ห้องนี้มีความกว้าง 56 ฟุต (17 เมตร) และยาว 33 ฟุต (10 เมตร)มีห้องทางเข้าขนาด 5 × 6 ฟุต (1.5 × 1.8 เมตร) สองห้องอยู่สองข้างของดาดฟ้าเรือที่เชื่อมต่อกับภายนอก ทางเข้าห้องออกกำลังกายอยู่ติดกับทางเข้าบันไดใหญ่ด้านขวาของเรือ ห้องพักเจ้าหน้าที่และห้องวิทยุก็สามารถเข้าถึงได้ผ่านสองทางเดินที่แยกออกไปจากด้านข้างทั้งสองของบันได ชั้นนี้มีหน้าต่างโค้งเรียงรายอยู่รอบด้าน ให้แสงธรรมชาติส่องเข้ามาในบันไดจำนวนมากในช่วงเวลากลางวัน
จากดาดฟ้า A มีทางเดินยาวที่ทอดไปทางท้ายเรือด้านขวา เชื่อมต่อผู้โดยสารไปยังห้องอ่านและเขียนหนังสือ และห้องนั่งเล่นที่อยู่ปลายทาง ซึ่งเข้าไปได้ผ่านประตูหมุน มีห้องทางเข้าขนาด 5 ฟุต × 6 ฟุต (1.5 x 1.8 เมตร) สองห้อง ทำหน้าที่เชื่อมต่อผู้โดยสารเข้าสู่ดาดฟ้าเดินเล่น และมีทางเดินอีกสองทางอยู่ด้านหน้าของบันไดใหญ่ที่นำไปสู่ห้องโดยสารชั้นหนึ่งบนดาดฟ้า A แผนที่เส้นทางมหาสมุทรแอตแลนติกเหนือใส่กรอบซึ่งมีการอัปเดตความคืบหน้าของไททานิกทุกวันเวลาเที่ยงวัน น่าจะตั้งอยู่ด้านซ้ายหรือขวาของห้อง
เพียงเลี้ยวออกจากบันไดชั้น B ก็จะพบห้องชุดเศรษฐี (Millionaire's Suites) สองห้อง และโถงทางเข้าชั้นหนึ่งสองห้องที่ปิดล้อมอยู่สองข้าง ส่วนใหญ่ของชั้นนี้ถูกครอบครองด้วยห้องโดยสารชั้นหนึ่ง ซึ่งเป็นห้องโดยสารที่หรูหราและใหญ่ที่สุดที่เรือนำเสนอ
บนดาดฟ้า C มีสำนักงานพนักงานดูแลทรัพย์สินและบริการข้อมูลอยู่ใกล้กับบันไดด้านขวาของเรือ ผู้โดยสารสามารถฝากทรัพย์สินมีค่าไว้กับพนักงานและส่งข้อความวิทยุผ่านท่อลมไปยังห้องวิทยุได้ นอกจากนี้ พวกเขายังสามารถซื้อของชิ้นเล็ก ๆ เช่น ไปรษณียบัตร ชำระค่าเข้าใช้ห้องอาบน้ำและสนามสควอช จองเก้าอี้ผ้าใบ ยืมเกมกระดาน และจองที่นั่งในห้องอาหารได้ รวมถึงบริการอื่น ๆ อีกมากมาย ทางเดินยาวแยกจากบันไดไปทางด้านหน้าและด้านหลังมีห้องโดยสารชั้นหนึ่งอยู่มากมายคล้ายกับดาดฟ้า B ด้านบน
บันไดบนดาดฟ้า D เปิดออกสู่ห้องรับรองและห้องอาหารที่อยู่ติดกันโดยตรง หลังบันไดมีช่องทางเข้าทรงโค้งสองช่อง และทางเดินเชื่อมที่ติดต่อกับห้องโดยสารชั้นหนึ่งส่วนหัวของเรือ
บนดาดฟ้า E บันไดค่อย ๆ แคบลงและสูญเสียความโค้งที่กว้างใหญ่สง่างามไป ถึงแม้จะออกแบบด้วยไม้โอกและเหล็กดัดในแบบเดียวกัน ชั้นนี้ไม่มีห้องสาธารณะ มีเพียงห้องโดยสารชั้นหนึ่งเท่านั้น บันไดเดี่ยวที่เรียบง่ายสิ้นสุดลงที่ดาดฟ้า F ซึ่งเป็นที่ตั้งของห้องอาบน้ำแบบตุรกีและสระว่ายน้ำ
บันไดใหญ่ด้านหัวเรือเป็นผลงานชิ้นเอกที่โดดเด่นที่สุดในบรรดาห้องสาธารณะชั้นหนึ่งของไททานิกดาดฟ้า A ที่สูงสองชั้นมีโดมขนาดใหญ่ทำจากเหล็กดัดและกระจกตั้งอยู่เหนือศีรษะ อนุญาตให้แสงธรรมชาติส่องเข้ามาที่บันไดในระหว่างวัน โดมนั้นประดับด้วยบัวปูนปั้นที่แกะสลักอย่างประณีตและตั้งอยู่บนระเบียงที่ล้อมปล่องบันได มันถูกห่อหุ้มด้วยกล่องป้องกันเพื่อคุ้มครองโดมจากสภาพอากาศ และภายในกล่องยังมีระบบไฟส่องสว่างที่ส่องสว่างโดมจากด้านหลังในช่วงกลางคืน ใจกลางของโดมห้อยโคมระย้าขนาดใหญ่ที่ทำจากคริสตัลและทองคำเปลว โคมระย้าคริสตัลขนาดเล็กประดับลูกปัดที่ระบุพบบนซากเรือถูกแขวนไว้เฉพาะบันไดใหญ่หน้าของดาดฟ้า A และดาดฟ้าเรือเท่านั้น ส่วนที่เหลือจะใช้โคมที่ทำจากแก้วเจียระไนแทน
บันไดแต่ละชั้นสร้างด้วยไม้โอกไอริชเนื้อแข็ง ราวบันไดประดับลูกกรงเหล็กดัดสลับลายปิดทองในแบบหลุยส์ที่ 14บันไดมีความกว้าง 20 ฟุตและยื่นออกจากผนัง 17 ฟุต โถงทางเข้าโดยรอบตกแต่งด้วยแผงไม้โอกขัดเงาแกะสลักตามแบบนีโอคลาสสิกวิลเลียมและแมรีแผงเสาบันไดแกะสลักเป็นมาลัยนูนสูง แต่ละพวงมีลวดลายเฉพาะตัว และปลายเสาประดับรูปปั้นสับปะรด ด้านหลังบันไดเล็กน้อยมีลิฟต์สามช่องซึ่งอำนวยความสะดวกแก่ผู้โดยสารในการเดินทางจากห้องโดยสารไปยังดาดฟ้าเดินเล่น พื้นปูด้วยกระเบื้องเสื่อน้ำมันสีครีมสลับกับลายเหรียญสีดำ เก้าอี้เท้าแขนและโซฟาบุด้วยผ้าสีน้ำเงินถูกจัดไว้ใกล้กับบันได และกระถางต้นปาล์มที่วางอยู่บนแท่นถูกจัดวางไว้เป็นระยะ ๆ ในแต่ละชั้น บนดาดฟ้าเรือมีอัพไรท์เปียโนซึ่งวงดนตรีของเรือสามารถจัดคอนเสิร์ตแบบกะทันหันในปล่องบันไดได้
บนพักบันไดของดาดฟ้า A มีนาฬิกาตั้งอยู่โดยมีรูปแกะสลักเชิงอุปมาสองรูปเป็นสัญลักษณ์ว่า "เกียรติยศและสง่าราศีครอบงำกาลเวลา" (Honour and Glory crowning Time) ประติมากรรมรูปเทวดาเด็กทำจากสัมฤทธิ์ มือถือคบเพลิงส่องแสงสว่าง ประดับอยู่บนเสากลางของฐานของบันได มีความเป็นไปได้สูงว่ามีประติมากรรมดังกล่าวขนาดเล็กประดับอยู่ที่ปลายทั้งสองด้านของบันไดดาดฟ้า B และ C บนดาดฟ้า D เสากลางมีเชิงเทียนปิดทองขนาดใหญ่พร้อมไฟฟ้าส่องสว่าง พักบันไดของดาดฟ้า B, C, D และ E ตกแต่งด้วยภาพวาดทิวทัศน์สีน้ำมันแทนที่จะเป็นนาฬิกา ภาพเหล่านี้อาจถูกวาดโดยศิลปินชาวเบลฟาสต์ซึ่งได้รับการว่าจ้างจากฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟ
นาฬิกาติดผนังเชิงอุปมาชื่อว่า "เกียรติยศและสง่าราศีครอบงำกาลเวลา" (Honour and Glory crowning Time) สร้างขึ้นในแบบนีโอคลาสสิกผสมผสานตั้งอยู่เหนือพักบันไดชั้นแรก (นับจากด้านบน) ใต้โดมเหล็กดัดและกระจกเล็กน้อย มันเป็นหนึ่งในชุดนาฬิการองบนเรือ
เช่นเดียวกับโอลิมปิก ไททานิกก็ติดตั้งนาฬิกาจำนวนมากที่จัดหาโดยบริษัทแมกนีตา (Magneta) จากเมืองซือริชประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ซึ่งกระจายอยู่ทั่วเรือทั้งในส่วนของผู้โดยสารและลูกเรือ นาฬิกาทั้งหมด 48 เรือนนี้ถูกควบคุมโดยนาฬิกาแม่สองเรือน ที่ตั้งอยู่ห้องแผนที่ หลังห้องถือท้ายเล็กน้อย นาฬิกาแม่แต่ละเรือนมีความสามารถในการควบคุมนาฬิการอง 25 เรือน โดยเมื่อใดก็ตามที่นาฬิกาแม่เดินไปหนึ่งนาที นาฬิการองที่เชื่อมต่ออยู่ก็จะเดินไปหนึ่งนาทีเช่นกัน ทั้งหมดนี้ทำงานประสานกันอย่างสมบูรณ์แบบในเวลาเดียวกัน
แผงไม้โอกที่ประดับตกแต่งอย่างสวยงาม ประกอบด้วยซุ้มโค้งครึ่งวงกลมรองรับด้วยเสาผนังคู่ขนาดเล็กแบบคลาสสิกหัวเสาแต่ละต้นตกแต่งด้วยรูปปั้นพุตโตเป็นเรื่องน่าสังเกตที่วงก้นหอยทั้งสี่ ซึ่งมีวงละสองอันสำหรับแต่ละหัวเสานั้นถูกแกะสลักกลับด้าน ที่แผงกลาง ตัวเรือนทรงกลมของนาฬิกาวางอยู่บนเสาที่ประดับด้วยเฟื่องระย้ามะกอก ขนาบด้วยรูปปั้นสตรีมีปีกแกะสลักนูนกลาง สวมชุดคิตันรูปซ้ายเป็นตัวแทนของเกียรติยศ ขณะที่รูปขวาแสดงถึงสง่าราศี โดยคุณสมบัติที่มาพร้อมกันนั้น เกียรติยศถือป้ายไว้ในมือซ้าย ขณะที่มืออีกข้างกำลังเขียนโดยใช้สไตลัสเท้าซ้ายของนางวางอยู่บนลูกโลก การบุคคลาธิษฐานเทศนาของสง่าราศรีนั้นถือกิ่งปาล์มไว้ในมือขวา และข้างเท้าขวาของนางมีช่อมะกอกตั้งพิงอยู่กับเสาที่กล่าวถึงแล้ว รอบแผงมีลวดลายตกแต่งที่หลากหลาย เช่น พวงผลไม้และดอกไม้ที่ห้อยลงมา ลายประดับรูปไข่ ลายวงก้นหอยลายใบอะแคนทัสลายรูปดอกกุหลาบรูปกริฟฟอนสองตัวนั่งอยู่ และอื่น ๆ
แรงบันดาลใจหลักสำหรับนาฬิกาสถาปัตยกรรมเพียงเรือนเดียวของโอลิมปิกคือปล่องไฟขนาดใหญ่ที่แปร์ซิเยร์และฟงแตนออกแบบให้แก่นโปเลียน โบนาปาร์ตซึ่งมีนาฬิกาประดับอยู่ นาฬิกาทรงนูนในแบบเอ็มไพร์ถูกแกะสลักจากหินอ่อนสีขาวโดยออกุสต์-มารี โตเนย์ซึ่งแสดงถึงประวัติศาสตร์ที่กำลังบันทึกภายใต้การบอกกล่าวของชัยชนะในปี ค.ศ. 1810 สิ่งนี้ได้ถูกติดตั้งไว้ในห้องทรงงานของพระเจ้าหลุยส์ที่ 14ในพระราชวังตุยเลอรีซึ่งปัจจุบันได้สูญหายไปแล้วพระราชวังแห่งนี้ถูกเผาทำลายโดยเจตนาในปี ค.ศ. 1871 และในที่สุดก็ถูกทุบทิ้งในปี ค.ศ. 1883 มีภาพถ่ายเก่าของนาฬิกาเรือนนี้ และปรากฏอยู่ในภาพวาดปี ค.ศ. 1865 ชื่อ "หลุยส์ วิสกงตี กำลังนำเสนอแผนการสร้างพิพิธภัณฑ์ลูฟวร์ฉบับใหม่แก่นโปเลียนที่ 3" ที่วาดโดยฌอง-บัปติสต์-อังเจ ทิสซิเยร์น่าจะเป็นเพราะภาพวาดรายละเอียดของปล่องไฟขนาดใหญ่ซึ่งตีพิมพ์ครั้งแรกในปี ค.ศ. 1812 ในหนังสือRecueil de décorations intérieuresโดยแปร์ซิเยร์และฟงแตนที่เป็นแรงบันดาลใจ
หนึ่งในความแตกต่างหลายประการระหว่างการออกแบบดั้งเดิมของแปร์ซิเยร์และฟงแตนกับการตีความใหม่ในโอลิมปิกคือ ในฉบับของโอลิมปิกนั้นสตรีทั้งสองสวมใส่ชุดครบครัน ตรงข้ามกับฉบับฝรั่งเศสที่ท่อนบนของสตรีทั้งสองนั้นเปลือยเกือบทั้งหมด ช่อมะกอกปรากฏอยู่บนพื้นในนาฬิกาของไททานิก ขณะที่ในนาฬิกาของนโปเลียนนั้นเทพีแห่งชัยชนะกำลังถือมันไว้ในมือซ้าย ในทำนองเดียวกัน สัญลักษณ์ทางทหาร สงคราม และชัยชนะของกรีก-โรมันจำนวนมากที่ใช้ในฉบับดั้งเดิมเพื่อเชิดชูนโปเลียนในฐานะจักรพรรดิโรมันพระองค์ใหม่ก็ไม่ได้ปรากฏในนาฬิกาของอังกฤษ
ตามที่ระบุไว้ในหนังสือTitanic Voices: Memories from the Fateful Voyage:
ไททานิกมาถึงเซาแทมป์ตันจากเบลฟาสต์ในเที่ยงคืนวันที่ 3 เมษายน ค.ศ. 1912 ดังนั้นนาฬิกาจึงต้องถูกติดตั้งเมื่อใดสักช่วงหนึ่งในสัปดาห์ก่อนการเดินทางครั้งแรกในวันที่ 10 เมษายน ค.ศ. 1912
นาฬิกาเรือนนี้เป็นที่นิยมอย่างแพร่หลายจากการปรากฏตัวอย่างโดดเด่นในภาพยนตร์ไททานิคซึ่งเป็นภาพยนตร์ที่ประสบความสำเร็จอย่างสูงในปี ค.ศ. 1997 หลังจากนั้นจึงมีการสร้างนาฬิกาจำลองขึ้นมาเพื่อจัดแสดงในพิพิธภัณฑ์ที่อุทิศให้กับเรือโชคร้ายลำนี้ รวมถึงการจัดแสดงชั่วคราว หรือแม้แต่การจำหน่ายในหลากหลายขนาดและวัสดุ
มีบันไดใหญ่ชุดที่สองตั้งอยู่ด้านท้ายเรือระหว่างปล่องไฟต้นที่สามและสี่ แม้จะมีรูปแบบเดียวกันคือมีโดมอยู่ตรงกลาง แต่ก็มีขนาดเล็กกว่ามาก และติดตั้งอยู่เพียงแค่ดาดฟ้า A, B และ C เท่านั้น พักบันไดหลักประดับนาฬิกาเรียบง่าย ตรงกันข้ามกับนาฬิกาประดับตกแต่งอย่างหรูหราที่บันไดด้านหัวเรือ สามารถเข้าถึงห้องสูบบุหรี่ได้จากดาดฟ้า A รวมถึงห้องนั่งเล่นด้านหัวของดาดฟ้าผ่านทางเดินเชื่อม
พื้นที่รับรองลูกค้าร้านอาหารตามสั่ง (À La Carte ) และคาเฟ่ปารีเซียง (Café Parisien) ซึ่งมีทั้งบนโอลิมปิกและไททานิก ได้รับการตกแต่งด้วยแผงไม้แบบจอร์เจียนทาสีขาว ครอบคลุมพื้นที่โถงทางเข้าดาดฟ้า B ทั้งหมด ซึ่งอยู่ถัดจากบันไดด้านท้ายเรือ มีพื้นที่นั่งเล่นที่ปูพรมนุ่มสบาย พร้อมด้วยเก้าอี้ โซฟา และโต๊ะที่ทำจากหวายสาน
เมื่อรอเบิร์ต บัลลาร์ดค้นพบซากเรือไททานิกในปี ค.ศ. 1985 เขาพบเพียงหลุมโหว่ขนาดใหญ่ตรงตำแหน่งที่บันไดเคยตั้งอยู่ หลังคาของบันไดที่เคยเป็นส่วนหนึ่งของดาดฟ้าเรือได้พังทลายลง และช่องว่างขนาดใหญ่ที่โดมเคยตั้งอยู่กลายเป็นทางเข้าที่สะดวกสำหรับยานใต้น้ำควบคุมจากระยะไกล(ROVs) กองซากปรักหักพังและโครงเหล็กที่บิดเบี้ยวอยู่ที่ก้นดาดฟ้า D ทำให้ทางเข้าไปยังดาดฟ้าชั้นล่างถูกบดบัง
เนื่องจากบันไดแต่ละชุดถูกสร้างขึ้นแยกส่วนและทั้งหมดทำจากไม้ จึงสันนิษฐานได้ว่าบันไดอาจแตกออกเป็นชิ้น ๆ และลอยออกจากช่องบันไดในระหว่างที่เรือจม หรืออาจผุพังไปในช่วงเวลา 73 ปีก่อนจะค้นพบซากเรือไททานิก ตัวเลือกหนึ่งที่เป็นไปได้คือสิ่งที่เหลืออยู่ของบันไดนั้นถูกทำลายไปโดยแรงกระแทกของหัวเรือเมื่อกระทบกับพื้นมหาสมุทรและแรงระเบิดของน้ำขนาดมหึมาที่ตามมา ผู้รอดชีวิตได้บรรยายถึงคลื่นขนาดใหญ่ที่ซัดพัดดาดฟ้าเรือในขณะที่ไททานิกจมลงสู่ก้นมหาสมุทรครั้งสุดท้าย คลื่นลูกนี้หรือคลื่นที่เกิดจากการล้มของปล่องไฟด้านหน้ามักถูกกล่าวหาว่าเป็นสาเหตุที่ทำลายโดมและบันไดใหญ่ โถงทางเข้าโดยรอบ พร้อมเสาไม้โอก เพดานปูนปลาสเตอร์ที่มีคานไม้โอก และโคมระย้าที่ติดตั้งบนเพดานยังคงสภาพเดิมที่สามารถจดจำได้
ระหว่างการถ่ายทำฉากเรือล่มสำหรับภาพยนตร์ไททานิคในปี ค.ศ. 1997 เซ็ตบันไดถูกแรงน้ำท่วมกระชากออกจากฐานที่เสริมด้วยเหล็กอย่างรุนแรงเจมส์ แคเมอรอนผู้กำกับกล่าวว่า:
บันไดใหญ่ด้านท้ายเรือส่วนใหญ่ถูกฉีกออกจากกันขณะที่ไททานิกแตกออก เนื่องจากอยู่ที่หรือเลยจุดแตกไปเล็กน้อย เศษไม้หรือวัสดุอื่น ๆ จำนวนมากที่พบลอยอยู่หลังการจมนั้นคาดว่าจะมาจากบันไดด้านท้ายสักแห่งหนึ่ง
ไม่มีภาพถ่ายบันไดของไททานิกที่เป็นที่รู้จัก มีเพียงแต่ภาพถ่ายบันไดของโอลิมปิกที่หลงเหลืออยู่เป็นจำนวนมาก ซึ่งคาดว่าอาจมีลักษณะคล้ายคลึงกัน ในปี ค.ศ. 1990 มีการพบเครื่องไม้จำนวนมากจากโอลิมปิกในยุ้งฉางแห่งหนึ่งทางตอนเหนือของอังกฤษ ซึ่งส่วนมากเป็นของบันไดใหญ่ชิ้นส่วนเหล่านี้ยังคงสีเขียวอาโวคาโดดั้งเดิมที่ทาไว้ในระหว่างการปรับปรุงในปี ค.ศ. 1932 และประกอบด้วยแผงผนังจำนวนมาก เสาบันไดแกะสลัก กรอบหน้าต่าง บัวเพดาน และประตู ส่วนหนึ่งของราวบันไดไม้โอกจากบันไดใหญ่ด้านท้ายเรือถูกนำไปประดับตกแต่งบันไดของโรงแรมไวต์สวอนในเมืองอาร์นวิกประเทศอังกฤษโคมระย้าที่เคยห้อยอยู่บนเพดานบันไดนั้น มีการนำออกมาประมูลเป็นครั้งคราว โดยในปี ค.ศ. 2004 มีโคมระย้า 16 ชุดถูกนำออกมาประมูลจากโรงงานสีฮอลต์วิสเซิล การประมูลครั้งนี้ยังรวมถึงภาพวาดทิวทัศน์สีน้ำมันทั้ง 4 ภาพของโอลิมปิก ซึ่งประดับอยู่ที่พักบันไดของดาดฟ้า B, C, D และ E พร้อมด้วยประตูจากโถงทางเข้าของดาดฟ้าเรือ 2 บาน
นาฬิกาแกะสลักของโอลิมปิกที่เชื่อกันว่ามีลักษณะเหมือนกับของไททานิก ถูกจัดแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ซีซิตีในเซาแทมป์ตันนาฬิกาเรือนนี้ถูกนำมาใช้เป็นต้นแบบของนาฬิกาในภาพยนตร์ของแคเมอรอน
เศษซากบันไดใหญ่ทั้งด้านท้ายและหัวของไททานิกที่ค้นพบในช่วงสัปดาห์หลังจากเรืออับปาง สามารถชมได้ที่พิพิธภัณฑ์การเดินเรือแห่งมหาสมุทรแอตแลนติกในแฮลิแฟกซ์ รัฐโนวาสโกเชีย ประเทศแคนาดา ซึ่งรวมถึงส่วนของเสาบันไดด้านท้ายที่แกะสลักอย่างประณีต และชิ้นส่วนราวบันไดไม้โอก นอกจากนี้ยังมีสิ่งของที่นำงานไม้จากไททานิกที่กู้ขึ้นมาดัดแปลงใหม่ เช่น ไม้นวดแป้งและกระดานคริบเบจซึ่งมีความเป็นไปได้สูงว่ามาจากบันไดใหญ่ฐานและเครูบทำจากสัมฤทธิ์ของบันไดด้านหัวดาดฟ้า A ได้ถูกกู้ขึ้นมาจากกองซากปรักหักพังในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ชิ้นส่วนโดมเหล็กจากบันไดใหญ่ด้านท้ายก็ถูกระบุพบในบริเวณที่พบเศษซากเช่นกันเคน มาร์ชอลยืนยันว่าพบชิ้นส่วนราวบันไดทำจากเหล็กดัดและปิดทองอย่างน้อย 9 ชิ้นในบริเวณซากปรักหักพังจากการสำรวจของวูดสโฮลในปี ค.ศ. 1986 ถึงแม้จะไม่มีภาพถ่ายใด ๆ ถูกบันทึกไว้ก็ตาม
ในบรรดาภาพยนตร์จำนวนมากที่สร้างขึ้นเกี่ยวกับการอับปางของไททานิก เกือบทั้งหมดมีการนำเสนอภาพของบันไดใหญ่ในรูปแบบหนึ่งรูปแบบใด บันไดนี้ได้กลายมาเป็นสัญลักษณ์แทนความหรูหราและความยิ่งใหญ่ของไททานิก