පැනමාවේ ඉතිහාසය

පැනමාවේ ඉස්ත්මස් නිර්මාණය වූයේ වසර මිලියන තුනකට පමණ පෙර උතුරු සහ දකුණු ඇමරිකාව අතර ගොඩබිම් පාලම අවසානයේ සම්පූර්ණ වූ විට වන අතර, ශාක හා සතුන් ක්‍රමයෙන් එය දෙපැත්තටම තරණය කළහ. ඉස්ත්මස්හි පැවැත්ම පළමු දඩයම්කරුවන්ගේ සහ එකතුකරන්නන්ගේ පෙනුමේ සිට ගම් සහ නගර යුගය දක්වා ඇමරිකානු මහාද්වීපය පුරා මිනිසුන්, කෘෂිකර්මාන්තය සහ තාක්ෂණය විසුරුවා හැරීමට බලපෑවේය.
පැනමාවේ ආදිවාසී ජනයාගේ පැරණිතම සොයාගත් කෞතුක වස්තු අතර පැලියෝ-ඉන්දියානු ප්‍රක්ෂේපණ ලක්ෂ්‍ය ඇතුළත් වේ. පසුකාලීන මධ්‍යම පැනමාව ඇමරිකාවේ පළමු මැටි භාණ්ඩ සෑදීමේ නිවහන විය, උදාහරණයක් ලෙස ක්‍රි.පූ. 2500–1700 දක්වා දිවෙන මොනග්‍රිලෝ හි සංස්කෘතීන්. මේවා මොනග්‍රිලෝ පුරාවිද්‍යාත්මක ස්ථානයේ ඔවුන්ගේ දර්ශනීය භූමදාන (ක්‍රි.ව. 500–900 පමණ) සහ ඔවුන්ගේ ග්‍රාන් කොක්ලේ විලාසිතාවේ බහු ක්‍රෝම් මැටි භාණ්ඩ හරහා වඩාත් ප්‍රසිද්ධ සැලකිය යුතු ජනගහනයක් බවට පරිණාමය විය. බැරිල්ස් (චිරික්වි) ස්ථානයේ ඇති ස්මාරක ඒකලිතික මූර්ති ද මෙම පුරාණ ඉස්ත්මියානු සංස්කෘතීන්ගේ වැදගත් සලකුණු වේ.
යුරෝපීයයන් පැමිණීමට පෙර පැනමාවේ චිබ්චාන්, චොකොවන් සහ කියෙව් ජනයා බහුලව පදිංචි වූහ. විශාලතම කණ්ඩායම වූයේ කියෙව් (ඔවුන්ගේ නිශ්චිත භාෂා අනුබද්ධය දුර්වල ලෙස ලේඛනගත කර ඇත). යුරෝපීය යටත් විජිතකරණයේදී ඉස්ත්මස්හි ආදිවාසී ජනගහනයේ ප්‍රමාණය අවිනිශ්චිතය. ඇස්තමේන්තු මිලියන දෙකක් දක්වා ඉහළ අගයක් ගනී, නමුත් මෑත කාලීන අධ්‍යයනයන් එම සංඛ්‍යාව 200,000 කට ආසන්න බව පෙන්නුම් කරයි. මුල් යුරෝපීය ගවේෂකයින්ගේ පුරාවිද්‍යාත්මක සොයාගැනීම් සහ සාක්ෂි මගින් සංස්කෘතික විවිධත්වය ප්‍රදර්ශනය කරන විවිධ ස්වදේශික ඉස්ත්මියානු කණ්ඩායම් විස්තර කරන අතර නිතිපතා කලාපීය වාණිජ මාර්ග මගින් සංවර්ධනය වූ පුද්ගලයින් යෝජනා කරයි. පූර්ව කොලොම්බියානු යුගයේ පිලිපීනයේ සිට පැනමාවේ පැසිෆික් වෙරළට පොල් ළඟා වූ බවට සාක්ෂි ඇති බැවින් ඔස්ට්‍රෝනියානුවන්ට පැනමාවට වෙළඳ ජාලයක් තිබුණි.
පැනමාව යටත් විජිතකරණය වූ විට, ආදිවාසී ජනයා වනාන්තරයට සහ අවට දූපත් වලට පලා ගියහ. ඇමරිකානු ස්වදේශිකයන්ගේ ජනගහනය පහත වැටීමට ප්‍රධාන හේතුව බෝවන රෝග බව විද්වතුන් විශ්වාස කරති. යුරේසියානු ජනගහනය තුළ සියවස් ගණනාවක් තිස්සේ නිදන්ගතව පැවති වසූරිය වැනි රෝග සඳහා ආදිවාසී ජනයාට අත්පත් කරගත් ප්‍රතිශක්තියක් නොතිබුණි.
රොඩ්‍රිගෝ ද බැස්ටිඩාස් 1501 දී රත්තරන් සොයා වෙනිසියුලාවේ සිට බටහිර දෙසට යාත්‍රා කළ අතර පැනමාවේ ඉස්ත්මස් ගවේෂණය කළ පළමු යුරෝපීයයා බවට පත්විය. වසරකට පසුව, ක්‍රිස්ටෝපර් කොලොම්බස් ඉස්ත්මස් වෙත ගොස් ඩේරියන් පළාතේ කෙටි කාලීන ජනාවාසයක් ස්ථාපිත කළේය. 1513 දී අත්ලාන්තික් සාගරයේ සිට පැසිෆික් සාගරය දක්වා වූ වස්කෝ නූනෙස් ද බල්බෝවාගේ කැළඹිලි සහිත ගමන පෙන්නුම් කළේ ඉස්ත්මස් සැබවින්ම මුහුද අතර මාර්ගය බවයි, පැනමාව ඉක්මනින් නව ලෝකයේ ස්පාඤ්ඤ අධිරාජ්‍යයේ සන්ධිස්ථානයක් සහ වෙළඳපොළක් බවට පත්විය. දෙවන ෆර්ඩිනන්ඩ් රජු පෙඩ්‍රෝ ඇරියස් ඩාවිලාව රාජකීය ආණ්ඩුකාරයා ලෙස පත් කළේය. ඔහු 1514 ජුනි මාසයේදී නැව් 19 ක් සහ මිනිසුන් 1,500 ක් සමඟ පැමිණියේය. 1519 දී ඩාවිලා පැනමා නගරය ආරම්භ කළේය.රන් හා රිදී දකුණු ඇමරිකාවෙන් නැව් මගින් ගෙනැවිත්, ඉස්ත්මස් හරහා ඇදගෙන ගොස්, ස්පාඤ්ඤය සඳහා නැව්වලට පටවා ගන්නා ලදී. මාර්ගය දිගේ සොහොන් බිම් ගණන නිසා එය කැමිනෝ ඩි කෲස් (කුරුස මාර්ගය) ලෙස පොදුවේ හැඳින්වුවද, මෙම මාර්ගය කැමිනෝ රියල් නොහොත් රාජකීය මාර්ගය ලෙස ප්‍රසිද්ධ විය. 1520 දී ජෙනෝයිස්වරු පැනමා වරාය පාලනය කළහ. 1671 දී ප්‍රාථමික නගරය විනාශ වන තෙක්, වහල් වෙළඳාම සඳහා පැනමා වරාය සූරාකෑමට ජෙනෝයිස් ස්පාඤ්ඤ ජාතිකයන්ගෙන් සහනයක් ලබා ගත්හ.මේ අතර, 1635 දී එවකට පැනමාවේ ආණ්ඩුකාරවරයා වූ ඩොන් සෙබස්තියන් හර්ටාඩෝ ඩි කෝර්කුවේරා, පිලිපීනයේ මුස්ලිම්වරුන්ට එරෙහිව යුද්ධ කිරීමට සහ සැම්බෝන්ගා නගරය සොයා ගැනීමට ජෙනෝයිස්, පේරු සහ පැනමානියානුවන් සොල්දාදුවන් ලෙස බඳවා ගෙන තිබුණි.
පැනමාව වසර 300කට ආසන්න කාලයක් (1538–1821) ස්පාඤ්ඤ පාලනය යටතේ පැවති අතර, දකුණු ඇමරිකාවේ අනෙකුත් සියලුම ස්පාඤ්ඤ දේපළ සමඟ පේරු හි උපරාජිකත්වයේ කොටසක් බවට පත්විය. ආරම්භයේ සිටම, පැනමානියානු අනන්‍යතාවය "භූගෝලීය ඉරණම" පිළිබඳ හැඟීමක් මත පදනම් වූ අතර, පැනමානියානු වාසනාව ඉස්ත්මස්හි භූ දේශපාලනික වැදගත්කම සමඟ උච්චාවචනය විය. යටත් විජිත අත්දැකීම් පැනමානියානු ජාතිකවාදය සහ වාර්ගිකව සංකීර්ණ සහ ඉහළ ස්ථරීකරණය වූ සමාජයක් ඇති කළේය, එය ජාතිකවාදයේ එක්සත් කිරීමේ බලයට ප්‍රතිවිරුද්ධව ක්‍රියාත්මක වන අභ්‍යන්තර ගැටුම්වල මූලාශ්‍රය විය.
1538 දී, පැනමාවේ සැබෑ ප්‍රජාව පිහිටුවන ලද අතර, මුලින් නිකරගුවාවේ සිට කේප් හෝන් දක්වා අධිකරණ බලය සහිතව, පේරු යටත් කර ගන්නා තෙක්. සැබෑ ප්‍රජාව යනු අභියාචනාධිකරණයක් ලෙස ක්‍රියාත්මක වූ අධිකරණ දිස්ත්‍රික්කයකි. සෑම ප්‍රජාවකටම ඔයිඩර් (ස්පාඤ්ඤ: සවන්දෙන්නෙකු, විනිසුරුවරයෙකු) සිටියේය.
පැනමාවේ බොහෝ භූමි ප්‍රදේශ කෙරෙහි ස්පාඤ්ඤ බලධාරීන්ට එතරම් පාලනයක් නොතිබුණි. යටත් විජිත යුගයේ අග භාගය වන තෙක් විශාල කොටස් යටත් විජිතකරණයට සහ මෙහෙවරට එරෙහි වීමට සමත් විය. මේ නිසා, ප්‍රදේශයේ ආදිවාසී ජනතාව බොහෝ විට "ඉන්ඩියෝස් ඩි ගුවෙරා" (යුද ඉන්දියානුවන්) ලෙස හඳුන්වනු ලැබීය. කෙසේ වෙතත්, පේරු හි කැණීම් කරන ලද රිදී යුරෝපයට නැව්ගත කිරීමට පහසුම ක්‍රමය එය වූ බැවින් පැනමාව ස්පාඤ්ඤයට උපායමාර්ගිකව වැදගත් විය. රිදී භාණ්ඩ පැනමාවේ බටහිර වෙරළ තීරයට ගොඩබස්වා, පසුව තවදුරටත් නැව්ගත කිරීම සඳහා ඉස්ත්මස් හි කැරිබියානු පැත්තේ පෝර්ටෝබෙලෝ හෝ නොම්බ්‍රේ ඩි ඩියෝස් වෙත ගොඩබිමෙන් ගෙන යන ලදී. යුරෝපීය මාර්ගයට අමතරව, ආසියානු-ඇමරිකානු මාර්ගයක් ද තිබූ අතර, එමඟින් පේරු සිට රිදී රැගෙන යන වෙළඳුන් සහ වික්‍රමාන්විතයන් පැනමාව හරහා ගොඩබිම හරහා මෙක්සිකෝවේ ඇකපුල්කෝ වෙත ළඟා වීමට පෙර ප්‍රසිද්ධ මැනිලා ගැලියන් භාවිතා කරමින් පිලිපීනයේ මැනිලා වෙත යාත්‍රා කිරීමට හේතු විය.1579 දී, මෙක්සිකෝවේ ඇකපුල්කෝ විසින් පිලිපීනයේ මැනිලා සමඟ වෙළඳාම් කිරීම සඳහා තිබූ රාජකීය ඒකාධිකාරය ලිහිල් කරන ලද අතර ආසියාව සමඟ සෘජුවම වෙළඳාම් කළ හැකි තවත් වරායක් ලෙස පැනමාව පවරන ලදී.
අසම්පූර්ණ ස්පාඤ්ඤ පාලනය නිසා, පැනමා මාර්ගය මුහුදු කොල්ලකරුවන්ගෙන් (බොහෝ විට ලන්දේසි සහ ඉංග්‍රීසි) සහ වහල්භාවයෙන් මිදී පැනමාවේ අභ්‍යන්තරයේ කැමිනෝ රියල් වටා කොමියුනියන් හෝ පැලෙන්ක් වල සහ පැනමාවේ පැසිෆික් වෙරළට ඔබ්බෙන් වූ සමහර දූපත් වල ජීවත් වූ සිමරොන් ලෙස හැඳින්වෙන "නව ලෝක" අප්‍රිකානුවන්ගෙන් ප්‍රහාරයට ගොදුරු විය. එවැනි ප්‍රසිද්ධ ප්‍රජාවක් බයානෝ යටතේ කුඩා රාජධානියක් වූ අතර එය 1552 සිට 1558 දක්වා කාලය තුළ මතු විය. 1572–73 දී පැනමාව මත සර් ෆ්‍රැන්සිස් ඩ්‍රේක්ගේ ප්‍රසිද්ධ වැටලීම් සහ ජෝන් ඔක්සන්හැම් පැසිෆික් සාගරයට තරණය කිරීම පැනමා සිමරොන්වරුන්ගේ සහාය ඇතිව සිදු වූ අතර, ස්පාඤ්ඤ බලධාරීන්ට ඔවුන්ව පාලනය කිරීමට හැකි වූයේ 1582 දී හමුදා සහාය සඳහා ඔවුන්ගේ නිදහස සහතික කරන ඔවුන් සමඟ සන්ධානයක් ඇති කර ගැනීමෙන් පමණි.
පහත සඳහන් අංග පැනමාව තුළ ස්වාධීනත්වය සහ කලාපීය හෝ ජාතික අනන්‍යතාවය පිළිබඳ සුවිශේෂී හැඟීමක් අනෙකුත් යටත් විජිතවලට බොහෝ කලකට පෙර නිර්වචනය කිරීමට උපකාරී විය: යටත් විජිත වර්ධනයට දායක වෙමින් පළමු සියවස් දෙක තුළ (1540–1740) භුක්ති විඳි සමෘද්ධිය; පුළුල් කලාපීය අධිකරණ අධිකාරියක් (රියල් ඕඩියන්සියා) එහි අධිකරණ බලයේ කොටසක් ලෙස ස්ථානගත කිරීම; සහ ස්පාඤ්ඤ අධිරාජ්‍යයේ උච්චතම අවස්ථාව වන පළමු නූතන ගෝලීය අධිරාජ්‍යයේ දී එය ඉටු කළ තීරණාත්මක කාර්යභාරය.
කෙසේ වෙතත්, අසුවෙරෝ හි එන්කොමියෙන්ඩා ක්‍රමයේ අවසානය එම වසරේම වේරගුවාස් යටත් කර ගැනීමට හේතු විය. ෆ්‍රැන්සිස්කෝ වාස්කේස්ගේ නායකත්වය යටතේ, වේරගුවාස් කලාපය 1558 දී කැස්ටිලියානු පාලනයට යටත් විය. අලුතින් යටත් කරගත් කලාපයේ, පැරණි එන්කොමියෙන්ඩා ක්‍රමය පනවන ලදී. අනෙක් අතට, ස්වදේශික ජනගහනයට අයුතු ලෙස සැලකීමට එරෙහිව ප්‍රදේශවාසීන් විසින් නැවත නැවතත් කරන ලද විරෝධතා හේතුවෙන්, 1558 දී ස්පාඤ්ඤ කිරීටය විසින් නියම කරන ලද අසුවෙරෝ අර්ධද්වීපයේ එන්කොමියෙන්ඩා ක්‍රමය අහෝසි කිරීම සඳහා පැනමානු නිදහස සඳහා වූ ව්‍යාපාරය වක්‍රව ආරෝපණය කළ හැකිය. ඒ වෙනුවට, මධ්‍යම හා කුඩා ප්‍රමාණයේ ඉඩම් හිමිකාරීත්ව ක්‍රමයක් ප්‍රවර්ධනය කරන ලද අතර, එමඟින් විශාල ඉඩම් හිමියන්ගෙන් බලය උදුරා ගෙන මධ්‍යම හා කුඩා ප්‍රමාණයේ හිමිකරුවන් අතට පත් විය.
1698 දී කලාපයේ ස්කොට්ලන්ත යටත් විජිතයක් පිහිටුවන ලද අවාසනාවන්ත ඩේරියන් යෝජනා ක්‍රමය පැනමාවෙහි පිහිටා තිබුණි. මෙය හේතු ගණනාවක් නිසා අසාර්ථක වූ අතර, ඉන් පසුව ඇති වූ ණය 1707 දී එංගලන්තය සහ ස්කොට්ලන්තය ඒකාබද්ධ කිරීමට දායක විය.
1671 දී, ඉංග්‍රීසි රජය විසින් බලපත්‍රලාභී පෞද්ගලික හෙන්රි මෝගන්, එවකට ස්පාඤ්ඤ නව ලෝකයේ දෙවන වැදගත්ම නගරය වූ පැනමා නගරය පැහැරගෙන පුළුස්සා දැමීය. 1717 දී නිව් ග්‍රැනඩා (උතුරු දකුණු ඇමරිකාව) හි උපරාජ පදවිය නිර්මාණය කරන ලද්දේ කැරිබියානු කලාපයේ ස්පාඤ්ඤ භූමිය අත්පත් කර ගැනීමට උත්සාහ කළ අනෙකුත් යුරෝපීයයන්ට ප්‍රතිචාර වශයෙන් ය. පැනමාවේ ඉස්ත්මස් එහි අධිකරණ බලය යටතේ තබා ඇත. කෙසේ වෙතත්, නිව් ග්‍රැනඩා අගනුවර වන සැන්ටා ෆේ ද බොගෝටා (කොලොම්බියාවේ නූතන අගනුවර) හි දුරස්ථභාවය ස්පාඤ්ඤ කිරීටයට වඩා විශාල බාධාවක් බව ඔප්පු වූයේ නිව් ග්‍රැනඩාවේ අධිකාරිය ජ්‍යෙෂ්ඨත්වය, සමීපත්වය සහ පෙර පේරු හි උපරාජ පදවියට සහ පැනමාවේම මුලපිරීම මගින් පවා තරඟ කරන ලද බැවිනි. පැනමාව සහ බොගෝටා අතර මෙම අපහසු සම්බන්ධතාවය සියවස් ගණනාවක් පුරා පවතිනු ඇත.
1744 දී, බිෂොප් ෆ්‍රැන්සිස්කෝ ජේවියර් ද ලූනා වික්ටෝරියා ඩිකැස්ට්‍රෝ විසින් සැන් ඉග්නාසියෝ ද ලොයෝලා විද්‍යාලය ආරම්භ කරන ලද අතර 1749 ජුනි 3 වන දින ලා රියල් වයි පොන්ටිෆියා යුනිවර්සිඩෑඩ් ද සැන් ජේවියර් ආරම්භ කරන ලදී. කෙසේ වෙතත්, මේ කාලය වන විට, යුරෝපයේ ස්පාඤ්ඤයේ බලය අඩුවීමත් සමඟ නාවික තාක්ෂණයේ දියුණුවත් නිසා පැසිෆික් සාගරයට ළඟා වීම සඳහා කේප් හෝන් වටා නැව්වලට ගමන් කිරීමට වැඩි වැඩියෙන් ඉඩ සැලසීමත් සමඟ පැනමාවේ වැදගත්කම සහ බලපෑම නොවැදගත් විය. පැනමා මාර්ගය කෙටි වුවද, එක් වෙරළක සිට අනෙක් වෙරළට යාමට අවශ්‍ය වන පැටවීම් සහ බෑම් සහ බර පැටවීම් ගමන නිසා එය ශ්‍රමය වැය වන සහ මිල අධික විය.
ස්පාඤ්ඤ ඇමරිකානු නිදහස් යුද්ධ ලතින් ඇමරිකාව පුරා උණුසුම් වෙමින් තිබියදී, පැනමා නගරය නිදහස සඳහා සූදානම් වෙමින් සිටියේය; කෙසේ වෙතත්, 1821 නොවැම්බර් 10 වන දින පැනමා නගරයේ සහාය නොමැතිව ස්පාඤ්ඤ අධිරාජ්‍යයෙන් වෙන්වීම ප්‍රකාශ කිරීම සඳහා අසුවේරෝ පදිංචිකරුවන් විසින් නිකුත් කරන ලද ඒකපාර්ශ්වික ග්‍රිටෝ ඩි ලා විලා ඩි ලොස් සැන්ටොස් (සාන්තුවරයන්ගේ නගරයෙන් හඬා වැලපීම) මගින් ඔවුන්ගේ සැලසුම් වේගවත් කරන ලදී. වේරගුවාස් සහ අගනුවර යන දෙකෙහිම මෙම ක්‍රියාව විවිධ මට්ටම්වලින් වුවද පිළිකුලට ලක් විය. වේරගුවාස් සඳහා, එය රාජද්‍රෝහී ක්‍රියාවක් වූ අතර, අගනුවර සඳහා, එය අකාර්යක්ෂම සහ අක්‍රමවත් ලෙස සලකනු ලැබූ අතර, ඔවුන්ගේ සැලසුම් වේගවත් කිරීමට ඔවුන්ට බල කෙරුනි.
කෙසේ වෙතත්, ග්‍රිටෝ යනු අසුවේරෝ වැසියන්ගේ පැත්තෙන්, අගනුවර නිදහස් ව්‍යාපාරය කෙරෙහි ඔවුන්ගේ විරුද්ධත්වයේ ලකුණක් විය. පැනමා නගරයේ බෙදුම්වාදීන් ස්පාඤ්ඤයෙන් නිදහස සඳහා පමණක් නොව, ස්පාඤ්ඤ ජාතිකයන් ඉවත් වූ පසු පැනමා නගරයෙන් බැහැරව ස්වයං පාලනයක් සඳහා ඇති අයිතිය සඳහා ද සටන් කරන බව පැනමා නගරයේ බෙදුම්වාදීන් විශ්වාස කළ බැවින්, අගනුවර කලාපයේ සිටි අය අසුරේන් ව්‍යාපාරය අවඥාවෙන් සැලකූහ.
කර්නල් ජෝස් පේද්‍රෝ ඇන්ටෝනියෝ ඩි ෆැබ්‍රෙගා වයි ඩි ලාස් කියෙව්ස් (1774–1841) ට බියෙන් ජීවත් වූ අසුවේරෝගේ පැත්තෙන් එය අවදානම් සහගත පියවරක් ලෙස සලකනු ලැබීය. කර්නල්වරයා දැඩි පක්ෂපාතීයෙකු වූ අතර ඉස්ත්මස් හි සියලුම හමුදා සැපයුම් ඔහුගේ අතේ තිබුණි. බෙදුම්වාදීන්ට එරෙහිව ඉක්මන් පළිගැනීමක් සහ ඉක්මන් පළිගැනීමක් ඔවුන් බිය විය.
කෙසේ වෙතත්, ඔවුන් බලාපොරොත්තු වූයේ අගනුවර බෙදුම්වාදීන්ගේ බලපෑමයි. 1821 ඔක්තෝබර් මාසයේ සිට, හිටපු ආණ්ඩුකාර ජෙනරාල් ජුවාන් ඩි ලා කෲස් මුර්ජන්, ක්විටෝ හි මෙහෙයුමක් සඳහා ඉස්ත්මස් හැර ගොස් කර්නල්වරයෙකු භාරව තැබූ දා සිට, බෙදුම්වාදීන් සෙමෙන් ෆැබ්‍රෙගා බෙදුම්වාදී පැත්තට හරවා ගනිමින් සිටියහ. ඉතින්, නොවැම්බර් 10 වන දින වන විට, ෆැබ්‍රෙගා දැන් නිදහස් ව්‍යාපාරයේ ආධාරකරුවෙකු විය. ලොස් සැන්ටොස්හි බෙදුම්වාදී ප්‍රකාශයෙන් ඉක්බිතිව, ෆැබ්‍රෙගා අගනුවර බෙදුම්වාදී අවශ්‍යතා ඇති සෑම සංවිධානයක්ම රැස් කර නිදහස සඳහා නගරයේ සහයෝගය විධිමත් ලෙස ප්‍රකාශ කළේය. රාජකීය හමුදා දක්ෂ ලෙස අල්ලස් දීම නිසා කිසිදු හමුදා ප්‍රතිවිපාකයක් සිදු නොවීය.
ස්පාඤ්ඤයෙන් නිදහස ලැබීමෙන් පසු වසර 80 ක් තුළ, පැනමාව 1821 අවසානයේ ස්වේච්ඡාවෙන් රටට සම්බන්ධ වීමෙන් පසු ග්‍රාන් කොලොම්බියාවේ උප අංශයක් විය. පසුව එය 1831 දී නිව් ග්‍රැනඩා ජනරජයේ කොටසක් බවට පත් වූ අතර පළාත් කිහිපයකට බෙදා ඇත. 1855 දී, පැනමාව, අසුවෙරෝ, චිරිකි සහ වෙරගුවාස් යන නව ග්‍රැනඩා පළාත්වලින් ජනරජය තුළ පැනමාවේ ස්වාධීන රාජ්‍යය නිර්මාණය කරන ලදී. එය ග්‍රැනඩින් සම්මේලනයේ (1858–1863) සහ කොලොම්බියා එක්සත් ජනපදයේ (1863–1886) රාජ්‍යයක් ලෙස දිගටම පැවතුනි. නූතන කොලොම්බියා ජනරජයේ 1886 ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව මඟින් නව පැනමා දෙපාර්තමේන්තුවක් නිර්මාණය කරන ලදී.
ඉස්ත්මස්හි ජනතාව කොලොම්බියාවෙන් වෙන්වීමට උත්සාහයන් 80 කට වඩා ගත්හ. ඔවුන් 1831 දී සාර්ථකත්වයට ආසන්න විය, පසුව නැවතත් 1899–1902 දින දහස් ගණනක යුද්ධයේදී, වික්ටෝරියානෝ ලොරෙන්සෝගේ නායකත්වය යටතේ ස්වදේශික පැනමා ජාතිකයන් අතර ඉඩම් අයිතිවාසිකම් සඳහා අරගලයක් ලෙස වටහා ගන්නා ලදී.
විශේෂයෙන් පැනමා ඇළ ඉදිකිරීම සහ පාලනය යන ප්‍රදේශයට බලපෑම් කිරීමේ එක්සත් ජනපද අභිප්‍රාය, 1903 දී පැනමාව කොලොම්බියාවෙන් වෙන්වීමට සහ එහි දේශපාලන නිදහසට හේතු විය. 1903 ජනවාරි 22 වන දින කොලොම්බියාවේ සෙනෙට් සභාව හේ-හෙරන් ගිවිසුම ප්‍රතික්ෂේප කළ විට, එක්සත් ජනපදය පැනමානියානු බෙදුම්වාදී ව්‍යාපාරයට සහාය දීමට සහ දිරිමත් කිරීමට තීරණය කළේය.
1903 නොවැම්බර් මාසයේදී, එක්සත් ජනපදයේ නිහඬ සහාය ලැබූ පැනමාව, එහි නිදහස ප්‍රකාශයට පත් කළ අතරඑක පැනමානියානුවෙකු නොමැතිව එක්සත් ජනපදය සමඟ හේ-බුනාඕ-වරිල්ලා ගිවිසුම අවසන් කළේය. පැනමාවේ ජනාධිපතිවරයා සහ නියෝජිත පිරිසක් ගිවිසුම සාකච්ඡා කිරීම සඳහා නිව්යෝර්ක් වෙත පැමිණ සිටියද, ප්‍රංශ ඉංජිනේරුවෙකු සහ ලොබිකරුවෙකු වන පිලිප් බුනාඕ-වරිල්ලා පැනමාව නියෝජනය කළේය. බුනාඕ-වරිල්ලා 1889 දී බංකොලොත් වූ මුල් ප්‍රංශ සමාගමේ අයිතිවාසිකම් අත්පත් කරගත් ප්‍රංශ සමාගමක (කොම්පැග්නි නූවෙල් ඩු ඇල ද පැනමා) කොටස් හිමියෙකු විය.පැනමානියානු නියෝජිත කණ්ඩායම වොෂින්ටනයට පැමිණීමට පෙර රාත්‍රියේ ගිවිසුම ඉක්මනින් කෙටුම්පත් කර අත්සන් කරන ලදී. මෙම ගිවිසුම මගින් එක්සත් ජනපදයට කිලෝමීටර් 16 (සැතපුම් 10) ක් පළල සහ කිලෝමීටර් 80 (සැතපුම් 50) ක් දිග කලාපයක "ස්වෛරී ලෙස" අයිතිවාසිකම් ලබා දෙන ලදී. එම කලාපයේ, එක්සත් ජනපදය ඇළක් ඉදිකර, පසුව එය "සදාකාලිකව" පරිපාලනය කර, ශක්තිමත් කර ආරක්ෂා කරනු ඇත.
1914 දී එක්සත් ජනපදය දැනට පවතින කිලෝමීටර් 83 දිග (සැතපුම් 52) ඇළ නිම කරන ලදී.
දෙවන ලෝක යුධ සමයේදී ඇළෙහි ඇති උපායමාර්ගික වැදගත්කම නිසා එක්සත් ජනපදය එයට ප්‍රවේශය පුළුල් ලෙස ශක්තිමත් කළේය.
1903 සිට 1968 දක්වා, පැනමාව යනු වාණිජමය වශයෙන් නැඹුරු වූ කතිපයාධිකාරීත්වයක් විසින් ආධිපත්‍යය දරන ව්‍යවස්ථාමය ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයකි. 1950 ගණන්වලදී, පැනමානියානු හමුදාව කතිපයාධිකාරීත්වයේ දේශපාලන ආධිපත්‍යයට අභියෝග කිරීමට පටන් ගත්තේය. 1960 ගණන්වල මුල් භාගයේදී පැනමාවේ හේ-බුනාවු-වරිල්ලා ගිවිසුම නැවත සාකච්ඡා කිරීම සඳහා අඛණ්ඩ පීඩනයක ආරම්භය ද දක්නට ලැබුණි. 1964 මුල් භාගයේදී ඇති වූ කෝලාහල ඇතුළුව, පුළුල් ලෙස කොල්ලකෑම් සහ දුසිම් ගනනක් මරණ සහ ඇමරිකානු තානාපති කාර්යාලය ඉවත් කිරීම සිදු විය.
රොබල්ස්-ජොන්සන් ගිවිසුම සඳහා වූ සාකච්ඡා මධ්‍යයේ, පැනමාව 1968 දී මැතිවරණ පැවැත්වීය. අපේක්ෂකයින් වූයේ:
ඇලියැන්සා ඩෙල් පුවෙබ්ලෝට එරෙහිව ප්‍රචණ්ඩත්වය සහ වංචා චෝදනා එල්ල වූ මැතිවරණවල ජයග්‍රාහකයා ලෙස ඇරියස් මැඩ්රිඩ් ප්‍රකාශයට පත් කරන ලදී. 1968 ඔක්තෝබර් 1 වන දින, ඇරියස් මැඩ්රිඩ් පැනමාවේ ජනාධිපති ධුරයට පත් වූ අතර, පාලන දූෂණය අවසන් කර නව පැනමාවකට මග පාදන "ජාතික සංගමයේ" රජයක් මෙහෙයවීමට පොරොන්දු විය. සති එකහමාරකට පසු, 1968 ඔක්තෝබර් 11 වන දින, ජාතික ආරක්ෂක බළකාය (ගාඩියා නැෂනල්) ඇරියස් බලයෙන් පහ කර 1989 දී එක්සත් ජනපද ආක්‍රමණයත් සමඟ අවසන් වන පහළට යන සර්පිලාකාරය ආරම්භ කළේය. ජාතික ආරක්ෂක බළකායේ ධූරාවලියට ගරු කරන බවට පොරොන්දු වූ ඇරියස්, ගිවිසුම කඩ කර ආරක්ෂක බළකායේ විශාල ප්‍රතිව්‍යුහගත කිරීමක් ආරම්භ කළේය. ආරක්ෂක බළකායේ සහ ඔහුගේ අභිමතාර්ථ ආරක්ෂා කර ගැනීම සඳහා, ලුතිනන් කර්නල් ඕමාර් ටොරිජොස් හෙරේරා සහ මේජර් බොරිස් මාටිනෙස් රජයට එරෙහිව තවත් හමුදා කුමන්ත්‍රණයක් අණ කළහ.
ඇරියස් මැඩ්රිඩ් ඒකාධිපතිත්වයක් ස්ථාපිත කිරීමට උත්සාහ කරන බව ප්‍රකාශ කිරීමෙන් හමුදාව සාධාරණීකරණය කළ අතර, ව්‍යවස්ථාපිත පාලනයකට නැවත පැමිණෙන බවට පොරොන්දු විය. මේ අතර, ආරක්ෂක හමුදාව කුමන්ත්‍රණයට සහාය ලබා ගන්නා ජනතාවාදී පියවර මාලාවක් ආරම්භ කළේය. ඒවා අතර:
මෙයට සමාන්තරව, කොමියුනිස්ට්වාදීන් ලෙස ලේබල් කරන ලද විපක්ෂයට එරෙහිව හමුදාව මර්දන ප්‍රතිපත්තියක් ආරම්භ කළේය. නව මැතිවරණ සංවිධානය කිරීම සඳහා හමුදාව තාවකාලික රජයේ ජුන්ටාවක් පත් කළේය. කෙසේ වෙතත්, ජාතික ආරක්ෂක බළකාය බලය අත්හැරීමට ඉතා මැලි වන අතර ඉක්මනින්ම තමන්ව එල් ගොබියර්නෝ රිවොලුසියෝනාරියෝ (විප්ලවවාදී රජය) ලෙස හැඳින්වීමට පටන් ගත්තේය.
ඕමාර් ටොරිජොස්ගේ පාලනය යටතේ, හමුදාව රටේ දේශපාලන හා ආර්ථික ව්‍යුහය පරිවර්තනය කළ අතර, සමාජ ආරක්ෂණ සේවාවන් විශාල වශයෙන් ආවරණය කිරීම සහ මහජන අධ්‍යාපනය පුළුල් කිරීම ආරම්භ කළේය.
1972 දී ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව වෙනස් කරන ලදී. ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව ප්‍රතිසංස්කරණය කිරීම සඳහා, හමුදාව විසින් ජාතික සභාව ප්‍රතිස්ථාපනය කරන ලද කොරෙජිමියෙන්ටෝ නියෝජිතයින්ගේ සභාව ලෙස නව සංවිධානයක් නිර්මාණය කරන ලදී. පොඩර් ජනප්‍රිය (ජනතා බලය) ලෙසද හැඳින්වෙන නව සභාව, හමුදාව විසින් දේශපාලන පක්ෂවල සහභාගීත්වයෙන් තොරව හමුදාව විසින් තෝරා ගන්නා ලද සාමාජිකයින් 505 දෙනෙකුගෙන් සමන්විත වූ අතර, එම පක්ෂ හමුදාව විසින් ඉවත් කරන ලදී. නව ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව පැනමා විප්ලවයේ උපරිම නායකයා ලෙස ඕමාර් ටොරිජොස් ප්‍රකාශයට පත් කළ අතර, ඔහුට වසර හයක් අසීමිත බලයක් ලබා දුන්නේය, කෙසේ වෙතත්, ව්‍යවස්ථානුකූලභාවයේ මුහුණුවරක් තබා ගැනීම සඳහා, එම කාලය සඳහාම ඩිමෙට්‍රියෝ බී. ලකාස් ජනාධිපති ලෙස පත් කරන ලදී.
1981 දී ටොරිජොස් ගුවන් අනතුරකින් මිය ගියේය.ටොරිජොස්ගේ මරණය පැනමාවේ දේශපාලන පරිණාමයේ ස්වරය වෙනස් කළේය. 1983 ව්‍යවස්ථා සංශෝධන මගින් හමුදාවට දේශපාලන භූමිකාවක් තහනම් කළද, පැනමා ආරක්ෂක හමුදාව (PDF) එවකට හැඳින්වූ පරිදි, පැනමා දේශපාලන ජීවිතයේ ආධිපත්‍යය දැරීය. මේ කාලය වන විට, ජෙනරාල් මැනුවෙල් ඇන්ටෝනියෝ නොරීගා PDF සහ සිවිල් රජය යන දෙකම දැඩි ලෙස පාලනය කළේය.
1984 මැතිවරණවලදී, අපේක්ෂකයින් වූයේ:
වංචනික යැයි සැලකෙන මැතිවරණවල ජයග්‍රාහකයා ලෙස බාර්ලෙටා ප්‍රකාශයට පත් කරන ලදී. බාර්ලෙටා ආර්ථික වශයෙන් විනාශ වූ සහ ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදලට සහ ලෝක බැංකුවට විශාල වශයෙන් ණයගැති රටක් උරුම කර ගත්තේය. ආර්ථික අර්බුදය සහ රටේ ණයහිමියන් සන්සුන් කිරීමට බාර්ලෙටා දැරූ උත්සාහයන් මධ්‍යයේ, වීදි විරෝධතා ඇති වූ අතර හමුදා මර්දනය ද ඇති විය.
මේ අතර, නොරීගාගේ පාලන තන්ත්‍රය හමුදාවට සහ ඔවුන්ගේ සහචරයින්ට සමාන්තර ආදායම් මාර්ගයක් ලෙස ක්‍රියාත්මක වූ හොඳින් සැඟවුණු අපරාධ ආර්ථිකයක් පෝෂණය කර තිබූ අතර එය මත්ද්‍රව්‍ය සහ මුදල් විශුද්ධිකරණයෙන් ආදායම් ලබා දුන්නේය. හමුදා ආඥාදායකත්වයේ අවසානය වන විට, එක්සත් ජනපදයට සංක්‍රමණය වීමේ අපේක්ෂාවෙන් චීන සංක්‍රමණිකයින්ගේ නව රැල්ලක් දූපතට පැමිණියේය. චීන ජාවාරම දැවැන්ත ව්‍යාපාරයක් බවට පත් වූ අතර, නොරීගාගේ පාලන තන්ත්‍රයට ඩොලර් මිලියන 200 ක් දක්වා ආදායමක් ලැබුණි.
හමුදා ආඥාදායකත්වය පැනමානියානුවන් සියයකට වැඩි පිරිසක් ඝාතනය කර හෝ වධහිංසා පමුණුවා ඇති අතර අවම වශයෙන් තවත් විරුද්ධවාදීන් සිය දෙනෙකු පිටුවහල් කිරීමට බල කළේය.නොරීගාගේ පාලන තන්ත්‍රයට එක්සත් ජනපදය සහාය දුන් අතර එය මධ්‍යම ඇමරිකාවේ ද්විත්ව භූමිකාවක් රඟ දැක්වීමට පටන් ගත්තේය. පැනමා ඇතුළු විවිධ ලතින් ඇමරිකානු ජාතීන්ගේ විදේශ අමාත්‍යවරුන් විසින් දියත් කරන ලද කොන්ටඩෝරා කණ්ඩායම, කලාපයේ සාමය ඇති කිරීම සඳහා රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික උත්සාහයන් දැරූ අතර, නොරීගා CIA වෙනුවෙන් නිකරගුවානු කොන්ට්‍රාස් සහ කලාපයේ අනෙකුත් ගරිල්ලන්ට ආයුධ සහ පතොරම් සැපයීය.
1987 ජුනි 6 වන දින, මෑතකදී විශ්‍රාම ගිය කර්නල් රොබර්ටෝ ඩියාස් හෙරේරා, නොරීගාට පසුව තමා හමුදා ප්‍රධානියා බවට පත් කිරීමට ඉඩ තිබූ එකඟ වූ "ටොරිජෝස් සැලැස්ම" නොරීගා කඩ කළ බවට අමනාප වී, පාලන තන්ත්‍රය හෙළා දැකීමට තීරණය කළේය. මැතිවරණ වංචා පිළිබඳ තොරතුරු ඔහු හෙළි කළේය,ටොරිජෝස්ගේ මරණය සැලසුම් කළ බවට නොරීගාට චෝදනා කළ අතර පිටුවහල් කරන ලද ඉරාන නායකයාට සරණාගතභාවය ලබා දීම සඳහා ටොරිජෝස් ඉරානයේ ෂාගෙන් ඩොලර් මිලියන 12 ක් ලබා ගත් බව ප්‍රකාශ කළේය. එවකට විපක්ෂ නායක ආචාර්ය හියුගෝ ස්පාඩෆෝරාගේ හිස ගසා දැමීමෙන් ඝාතනය කිරීම සම්බන්ධයෙන් ඔහු නොරීගාට චෝදනා කළේය.
1987 ජුනි 9 වන දින රාත්‍රියේ, කෲසාඩා සිවිලිස්ටා ("සිවිල් කුරුස යුද්ධය") නිර්මාණය කරන ලද අතර එය සිවිල් අකීකරුකමේ ක්‍රියා සංවිධානය කිරීම ආරම්භ කළේය. කුරුස යුද්ධය මහා වැඩ වර්ජනයක් ඉල්ලා සිටියේය. ඊට ප්‍රතිචාර වශයෙන්, හමුදාව ව්‍යවස්ථාපිත අයිතිවාසිකම් අත්හිටුවා රට තුළ හදිසි තත්වයක් ප්‍රකාශයට පත් කළේය. ජූලි 10 වන දින, සිවිල් කුරුස යුද්ධය දැවැන්ත විරෝධතාවක් ඉල්ලා සිටි අතර එය හමුදාවේ විශේෂ කැරලි මර්දන ඒකකය වන "ඩොබර්මන්ස්" විසින් ප්‍රචණ්ඩ ලෙස මර්දනය කරන ලදී. පසුව එල් වියර්න්ස් නීග්‍රෝ ("කළු සිකුරාදා") ලෙස හැඳින්වෙන එම දිනයේ බොහෝ දෙනෙකු තුවාල ලබා මිය ගියේය.
එක්සත් ජනපද ජනාධිපති රොනල්ඩ් රේගන් හමුදා පාලනයට එරෙහිව සම්බාධක මාලාවක් ආරම්භ කළේය. පැනමාවේ දේශීය දේශපාලන අර්බුදයට සහ එක්සත් ජනපද තානාපති කාර්යාලයට එල්ල වූ ප්‍රහාරයට ප්‍රතිචාර වශයෙන් 1987 මැද භාගයේදී එක්සත් ජනපදය පැනමාවට ආර්ථික හා හමුදා ආධාර කැටි කළේය. සම්බාධක නොරීගා නෙරපා හැරීමට අසමත් වූ නමුත් පැනමාවේ ආර්ථිකයට දැඩි ලෙස හානි කළේය. 1987 සහ 1989 අතර කාලය තුළ පැනමාවේ දළ දේශීය නිෂ්පාදිතය (GDP) සියයට 25 කින් පමණ පහත වැටුණි.
1988 පෙබරවාරි 5 වන දින, ටැම්පා සහ මියාමි හි ෆෙඩරල් ජූරි සභිකයන් විසින් ජෙනරාල් මැනුවෙල් ඇන්ටෝනියෝ නොරීගාට මත්ද්‍රව්‍ය ජාවාරම සම්බන්ධයෙන් චෝදනා එල්ල විය. හියුමන් රයිට්ස් වොච් සිය 1989 වාර්තාවේ මෙසේ ලිවීය: "1988 පෙබරවාරි මාසයේදී ෆ්ලොරිඩාවේ මහා ජූරි සභිකයන් දෙදෙනෙකු විසින් ජෙනරාල් නොරීගාට එරෙහිව අධිචෝදනා ගොනු කරන තෙක් වොෂින්ටනය වසර ගණනාවක් පැනමාවේ අපයෝජනයන්ට ඇස් පියාගෙන සිටියේය".
1988 අප්‍රේල් මාසයේදී, එක්සත් ජනපද ජනාධිපති රොනල්ඩ් රේගන් ජාත්‍යන්තර හදිසි ආර්ථික බලතල පනත ක්‍රියාත්මක කරමින්, සියලුම එක්සත් ජනපද සංවිධානවල පැනමා රජයේ වත්කම් කැටි කළේය. 1989 මැයි මාසයේදී පැනමා ජාතිකයන් නොරීගා විරෝධී අපේක්ෂකයින්ට අතිමහත් බහුතරයක් ඡන්දය ප්‍රකාශ කළහ. නොරීගා තන්ත්‍රය වහාම මැතිවරණය අවලංගු කර නව මර්දන වටයක් ආරම්භ කළේය.
1989 දෙසැම්බර් 20 වන දින එක්සත් ජනපදය පැනමාව ආක්‍රමණය කළ අතර එය ඔපරේෂන් ජස්ට් කෝස් යන සංකේත නාමයෙන් නම් කරන ලදී. එක්සත් ජනපදය ප්‍රකාශ කළේ "පැනමාවේ එක්සත් ජනපද පුරවැසියන්ගේ ජීවිත ආරක්ෂා කිරීමට, ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය සහ මානව හිමිකම් ආරක්ෂා කිරීමට, මත්ද්‍රව්‍ය ජාවාරමට එරෙහිව සටන් කිරීමට සහ ටොරිජෝස්-කාටර් ගිවිසුම් මගින් අවශ්‍ය පරිදි පැනමා ඇළේ මධ්‍යස්ථභාවය සුරක්ෂිත කිරීමට මෙම මෙහෙයුම අවශ්‍ය" බවයි.එක්සත් ජනපදය වාර්තා කළේ හමුදා භටයින් 23 දෙනෙකු මිය ගොස් 324 දෙනෙකු තුවාල ලැබූ බවත්, මියගිය පැනමා සොල්දාදුවන් සංඛ්‍යාව 450 ක් ලෙස ඇස්තමේන්තු කර ඇති බවත්ය. ගැටුමේදී මියගිය සිවිල් වැසියන් සඳහා ඇස්තමේන්තුගත සංඛ්‍යාව 200 සිට 4,000 දක්වා පරාසයක පවතී. එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානය පැනමා සිවිල් වැසියන්ගේ මරණ සංඛ්‍යාව 500ක් ලෙසත්, ඇමරිකානු වොච් ඇස්තමේන්තු කර ඇත්තේ 300ක් ලෙසත්, එක්සත් ජනපදය සිවිල් වැසියන් 202ක් මිය ගිය බවටත්, හිටපු එක්සත් ජනපද නීතිපති රැම්සි ක්ලාක් ඇස්තමේන්තු කර ඇත්තේ 4,000ක් ලෙසත්ය.එය වියට්නාම් යුද්ධයෙන් පසු එක්සත් ජනපදයේ විශාලතම හමුදා මෙහෙයුම නියෝජනය කළේය.පැනමා ඇළ කොමිසම සහ එක්සත් ජනපද හමුදාව සඳහා සේවය කළ සහ පැනමා ආරක්ෂක හමුදා විසින් මරා දමන ලද එක්සත් ජනපද සිවිල් වැසියන් (සහ ඔවුන්ගේ යැපෙන්නන්) සංඛ්‍යාව කිසිදා සම්පූර්ණයෙන් හෙළිදරව් කර නොමැත.
දෙසැම්බර් 29 වන දින, එක්සත් ජාතීන්ගේ මහා මණ්ඩලය පැනමාවේ මැදිහත්වීම "ජාත්‍යන්තර නීතිය සහ රාජ්‍යයන්ගේ ස්වාධීනත්වය, ස්වෛරීභාවය සහ භෞමික අඛණ්ඩතාව බරපතල ලෙස උල්ලංඝනය කිරීමක්" ලෙස හඳුන්වන යෝජනාවක් අනුමත කළේය.එක්සත් ජනපදය, එක්සත් රාජධානිය සහ ප්‍රංශය විසින් ආරක්ෂක කවුන්සිලය තුළ ඒ හා සමාන යෝජනාවක් නිෂේධ කරන ලදී.නොරීගා අල්ලාගෙන නඩු විභාගය සඳහා මියාමි වෙත ගෙන යන ලදී. ගැටුම 1990 ජනවාරි 31 වන දින අවසන් විය.
දරිද්‍රතා මට්ටමට පහළින් ජීවත් වන බොහෝ නාගරික ජනගහනය 1989 මැදිහත්වීමෙන් බෙහෙවින් පීඩාවට පත් විය. 1995 දී පැනමාවේ එක්සත් ජාතීන්ගේ තාක්ෂණික සහාය මෙහෙයුමක් විසින් පෙන්වා දුන් පරිදි, සටන් හේතුවෙන් පුද්ගලයින් 20,000 ක් අවතැන් වූහ. වඩාත්ම දැඩි ලෙස බලපෑමට ලක් වූ දිස්ත්‍රික්කය වූයේ පැනමා නගරයේ එල් චොරිලෝ ප්‍රදේශය වන අතර එහි මහල් නිවාස කිහිපයක් සම්පූර්ණයෙන්ම විනාශ විය.සටන් නිසා ඇති වූ ආර්ථික හානිය ඩොලර් බිලියන 1.5 ත් 2 ත් අතර යැයි ගණන් බලා ඇත.බොහෝ පැනමානියානුවන් මැදිහත්වීමට සහාය දැක්වූහ.
පැනමාවේ මැතිවරණ විනිශ්චය සභාව සිවිල් ව්‍යවස්ථාපිත රජය යථා තත්ත්වයට පත් කිරීමට ඉක්මනින් පියවර ගත් අතර, 1989 මැයි 27 වන දින 1989 මැතිවරණ ප්‍රතිඵල නැවත ස්ථාපිත කළ අතර, ජනාධිපති ගිලර්මෝ එන්ඩාරා සහ උප ජනාධිපතිවරුන් වන ගිලර්මෝ ෆෝඩ් සහ රිකාඩෝ ඇරියස් කැල්ඩෙරොන්ගේ ජයග්‍රහණය තහවුරු කළේය.
එහි පස් අවුරුදු ධුර කාලය තුළ, බොහෝ විට භේදකාරී රජය මහජනතාවගේ ඉහළ අපේක්ෂාවන් සපුරාලීමට අරගල කළේය. එහි නව පොලිස් බලකාය එහි පූර්වගාමියාට වඩා විශාල දියුණුවක් වූ නමුත් අපරාධ වැළැක්වීමට සම්පූර්ණයෙන්ම නොහැකි විය. ජාත්‍යන්තරව නිරීක්ෂණය කරන ලද මැතිවරණ ව්‍යාපාරයකින් පසුව, 1994 සැප්තැම්බර් 1 වන දින අර්නස්ටෝ පෙරෙස් බැලඩරේස් ජනාධිපති ධුරයට දිවුරුම් දුන්නේය.
1999 සැප්තැම්බර් 1 වන දින, හිටපු ජනාධිපති ආර්නුල්ෆෝ ඇරියස් මැඩ්රිඩ්ගේ වැන්දඹුව වූ මිරේයා මොස්කෝසෝ, නිදහස් හා සාධාරණ මැතිවරණයකින් ඕමාර් ටොරිජොස්ගේ පුත් පීආර්ඩී අපේක්ෂක මාර්ටින් ටොරිජොස් පරාජය කිරීමෙන් පසු බලයට පත් විය.ඇගේ පරිපාලනය තුළ, මොස්කෝසෝ සමාජ වැඩසටහන් ශක්තිමත් කිරීමට උත්සාහ කළේය, විශේෂයෙන් ළමා හා තරුණ සංවර්ධනය, ආරක්ෂාව සහ පොදු සුභසාධනය සඳහා. පැනමා ඇළ මාරු කිරීම මොස්කෝසෝගේ පරිපාලනය සාර්ථකව හසුරුවන ලද අතර ඇළ පරිපාලනය කිරීමේදී ඵලදායී විය.
2004 දී පීආර්ඩී හි මාටින් ටොරිජොස් ජනාධිපති ධුරය සහ ජාතික සභාවේ ව්‍යවස්ථාදායක බහුතරයක් දිනා ගත්තේය.ටොරිජොස් ඔහුගේ මැතිවරණ ව්‍යාපාරය මෙහෙයවූයේ, අනෙකුත් පොරොන්දු අතර, දූෂණය සඳහා "ශුන්‍ය ඉවසීමක්" යන වේදිකාවක් මත වන අතර, එය මොස්කෝසෝ සහ පෙරෙස් බැලඩරේස් පරිපාලනයන්ට ආවේණික ගැටලුවකි.බලයට පත්වීමෙන් පසු, ටොරිජොස් රජය වඩාත් විනිවිදභාවයෙන් යුත් නීති ගණනාවක් සම්මත කළේය. ඔහු ජාතික දූෂණ විරෝධී කවුන්සිලයක් පිහිටුවා ගත් අතර එහි සාමාජිකයින් රජයේ සහ සිවිල් සමාජයේ, කම්කරු සංවිධානවල සහ ආගමික නායකත්වයේ ඉහළම මට්ටම් නියෝජනය කළහ. ඊට අමතරව, ඔහුගේ සමීපතම කැබිනට් අමාත්‍යවරුන් බොහෝ දෙනෙක් ටොරිජොස් රජයේ දූෂණ විරෝධී අරමුණු සඳහා සහයෝගය දැක්වීම සඳහා ප්‍රසිද්ධ දේශපාලනික නොවන තාක්‍ෂණවේදීන් වූහ. දූෂණය පිළිබඳ ටොරිජොස් පරිපාලනයේ ප්‍රසිද්ධ ස්ථාවරය තිබියදීත්, බොහෝ ඉහළ පෙළේ නඩු,විශේෂයෙන් දේශපාලන හෝ ව්‍යාපාරික ප්‍රභූන් සම්බන්ධ, කිසි විටෙකත් ක්‍රියාත්මක නොවීය.
2009 මැයි පැනමා මහ මැතිවරණයේදී අතිවිශිෂ්ට ජයග්‍රහණයක් ලබා ගනිමින් කොන්සර්වේටිව් සුපිරි වෙළඳසැල් අධිපති රිකාඩෝ මාටිනෙලි මාටින් ටොරිජොස්ගෙන් පසු තේරී පත් විය. මහා අවපාතය අතරතුර වර්ධනය මන්දගාමී වීම නිසා මාටිනෙලිගේ ව්‍යාපාරික අක්තපත්‍ර ඡන්දදායකයින් කනස්සල්ලට පත් කළේය.සිව්-පක්ෂ විපක්ෂ වෙනසක් සඳහා වූ සන්ධානය වෙනුවෙන් පෙනී සිටි මාටිනෙලි, ඡන්දවලින් සියයට 60 ක් ලබා ගත් අතර, පාලක වාමාංශික ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී විප්ලවවාදී පක්ෂයේ (PRD) අපේක්ෂකයාට ලැබුණු ඡන්ද ප්‍රතිශතය සියයට 37 කි.
2014 මැයි 4 වන දින, පාර්ටිඩෝ පැනමෙනිස්ටා (පැනමේනියානු පක්ෂයේ) අපේක්ෂක උප ජනාධිපති ජුවාන් කාලෝස් වරෙලා 2014 ජනාධිපතිවරණයේදී සියයට 39 කට වඩා ඡන්ද ප්‍රතිශතයක් ලබා ගනිමින් ජයග්‍රහණය කළේය, ඔහුගේ හිටපු දේශපාලන සහකරු රිකාඩෝ මාටිනෙලිගේ පක්ෂය වන කැම්බියෝ ඩිමොක්‍රැටිකෝ සහ ඔවුන්ගේ අපේක්ෂක ජෝස් ඩොමින්ගෝ ඇරියස් පරාජය කළේය.ඔහු 2014 ජූලි 1 වන දින දිවුරුම් දුන්නේය.2019 ජූලි 1 වන දින ලෝරෙන්ටිනෝ කෝර්ටිසෝ ජනාධිපති ධුරය හිමි කර ගත්තේය.2019 මැයි ජනාධිපතිවරණයේදී කෝර්ටිසෝ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී විප්ලවවාදී පක්ෂයේ (PRD) අපේක්ෂකයා විය.
කෝර්ටිසෝ ජනාධිපති ධුර කාලය තුළ, COVID-19 වසංගතය සහ එහි ආර්ථික බලපෑම සහ 2022 සහ 2023 විරෝධතා ඇතුළු බොහෝ සිදුවීම් රට තුළ සිදු විය.
2024 ජූලි 1 වන දින, පැනමාවේ නව ජනාධිපතිවරයා ලෙස ජෝස් රාවුල් මුලිනෝ දිවුරුම් දුන්නේය.හිටපු ජනාධිපති රිකාඩෝ මාටිනෙලිගේ සමීප සගයෙකු වන මුලිනෝ, 2024 මැයි මාසයේ පැවති ජනාධිපතිවරණයෙන් ජයග්‍රහණය කළේය.