davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Špindlerova bouda

Špindlerova bouda(téžeŠpindlerkačiŠpindlerovka,německySpindlerbaude) jehorská boudavKrkonošíchu hranice sPolskemnedalekoŠpindlerova Mlýna. Špindlerova bouda leží 4 kilometry severozápadně odŠpindlerova Mlýnapod kopcemMalý Šišákv nadmořské výšce 1208 metrů nad mořem.
Původní bouda byla postavenaFrantiškem Špindleremv roce1784. Bouda dvakrát vyhořela a to v letech1826a1885, po požárech však byla vždy opravena. Roku1914byla k boudě přivedena 8 kilometrů dlouhásilnicezŠpindlerova Mlýna. Za2. světové válkysloužila bouda jakointernační táborpro zajatédůstojníkyz řadfrancouzské,britskéaamerické armády. V současné době bouda slouží jakohotel.
Špindlerka je obsluhovánaautobusovoulinkou zeŠpindlerova Mlýna.
Místo je ideálním východiskem turistických tras, napříkladcesty česko-polského přátelstvínaPomezní Boudy.
Psí bouda

Psí boudaje nejčastěji dřevěná malá budova, která slouží jako příbytek propsa. Má za účel ho chránit před nepřízní počasí a poskytnout mu místo, kde může nerušeně spát. Nejdůležitější ze všeho je správně zvolit velikost boudy. Když bude malá, pes se v ní bude cítit stísněně. Když bude naopak moc velká, pes si ji dobře nezadýchá a bude mu zima. Velikost boudy se odvíjí od velikosti psa, důležitá je především výška psa v kohoutku a výška sedícího psa měřená od vrcholku hlavy k zemi. Z těchto údajů lze vypočítat minimální vnitřní rozměry psí boudy.
Na každý centimetr výšky psa připadá zhruba 91,5 cm² plochy. Například pes měřící v kohoutku 60 cm potřebuje prostor na spaní o minimální rozloze 5486 cm². Výšku vnitřních rozměrů boudy se stanoví z výšky sedícího psa a přičte 3 – 5 cm. Například pes o výšce 60 cm bude mít přibližnou výšku v sedě 68 cm. Přidá se tedy 5 cm a výška prostoru na spaní by měla být 73 cm. Celková výška boudy potom bude 90 cm.
Psí bouda by měla stát na podsadě nebo nožkách, aby do ní od země nestoupala vlhkost a měla by být dostatečně zateplená a to ideálně ze všech stran. Izolační vrstva by měla mít tloušťku ideálně 5 cm. Je možné vybavit boudu pro psa vytápěním. Pokud je bouda vybavena předsíní, tak ta by měla být odnímatelná pro lepší čištění a větší komfort v létě. Umístíme ji na chráněné místo do polostínu, tak aby nestála v průvanu nebo na celodenním přímém slunci.
Pro nátěr psí boudy je potřeba používat netoxické barvy a nátěr opakovat přibližně každé tři roky.
Hrnčířské Boudy

Hrnčířské Boudy(německyTöpfer Bauden) jeosada, která je tvořená skupinouhorských budv centrálníchKrkonoších. Leží na územíKrkonošského národního parkua katastrálně spadají pod městysČerný Důl. Nacházejí se ve vzdálenosti 3,5kmseverně od jeho centra v prostoru meziLiščíaČernou horouna jihozápadně orientovaném svahu podsedlem Sokol.
Jedná se o šest budov, z nichž pět stojí naluční enklávěo šířce 400 m a výšce přibližně 300 m a jedna na samostatné mýtině ve vzdálenosti 200 m jižně. Čtyři stavby jsou seřazeny pod horní hranicí louky. Na krajích stojícíBouda MíraNáchodská boudajsou větší a slouží k ubytovacím účelům. Mezi nimi stojí dvojice starých krkonošských chalup, z nichž severněji položená dříve sloužila jako jednotřídní základní škola. Na spodním konci louky se nachází horská chataHájenka, ke které patří malýlyžařský vlek. Mimo luční enklávu stojí šestá stavba, chataCihlářka, nacházející se v lese 200 m pod Hájenkou. Obě zmíněné stavby jsou větších rozměrů a slouží ubytovacím účelům.
Prostor Hrnčířských bud se svažuje jihozápadním směrem do údolí, kde se do říčkyČistévléváStříbrný potok.
Motorovým vozidlemjsou dostupné údolímČistépo asfaltové pro běžný provoz uzavřené komunikaci zČerného DolunaLučiny, ze které odbočuje zpevněná cesta severozápadním směrem k boudám naLiščí louce.
Najízdním kolejsou dostupné po cyklotrasách:
Pěší přístup je možný poturistických trasách:
Klínové boudy

Klínové boudy(německyKeilbauden) jeosada, která tvoří odlehlouluční enklávuvKrkonošském národním parku. Rozkládají se na jižním svahu naloucenadKlínovým potokemve vzdálenosti 1kmzápadně odChalupy Na Rozcestía 3 km jihovýchodně od horní stanicelanové dráhy Svatý Petr – Pláně. NázvyKlínové boudyaKlínový potokmají údajně svůj původ v historické výrobědřevěnýchklínů, které se používaly v blízkýchdolech. Většina chat slouží turistům, převážněběžkařům.
Většina chat v osadě sloužila historicky jako obydlí a hospodářství zde žijících obyvatel. V době největšího rozkvětu zde žilo několik desítek obyvatel a Klínové boudy byly samostatnouobcís vlastnímstarostou. Obyvatelé byli předevšímněmecké národnosti. Po2. světové válcese následkemodsunu německých obyvatelenkláva téměř vylidnila. Některé domy se postupně přeměnily na soukroméchaty, některé sloužily jako podnikovárekreační zařízenía další se staly majetkemsportovních klubů. Nejvýše položenou chatou bylaKlínová bouda, která vyhořela v roce1970a nebyla obnovena. Na jejím místě je studánka a zastřešený útulek pro turisty. Nejníže položenou chatou je chataPetráška(1111 m n. m.).
V 70. a 80. letech20. stoletíbyly chaty hodně navštěvovány díky omezeným možnostem cestování dozahraničía omezeným možnostemsjezdování. V důsledku odstranění těchto omezení po roce1989a generační výměny docházelo od roku1990k postupnému snižování návštěvnosti.
Klínové boudy byly jedním z posledníchneelektrifikovanýchmíst vČesku. Jedinou chatou napojenou na rozvodnou síť byla bývalá podniková chata Tesly Hloubětín, dnes přejmenovaná naBouda Klínovka, kam vedl nezkolaudovanýkabelzChalupy Na Rozcestí. Od roku2007byly narozvodnou síťpostupně napojeny všechny chaty. Návrat k původnímu způsobu života a hospodaření na horách si klade za cíl Fanda Zálešák, majitel nejvýše položenéfarmyv Čechách, který zde se svojí ženou a třemi dětmi trvale bydlí a celoročně zde chová mj. stádo Skotského náhorního skotu – Highlandů, které zde v letních měsících na přilehlých loukách pase. Jeho záměrem je obnovit v místě plnohodnotné hospodářství s možností ubytování pro nenáročné turisty v Boudě Klínovka, kterou zde na Klínových Boudách provozuje od roku 2017.
Motorovým vozidlemjsou dostupné odChalupy Na Rozcestí, kam vede obtížně sjízdná cesta zeStrážného.
Pěší přístup je možný poturistických trasách:
Eugène Boudin

Eugène Boudin(Honfleur, 12 de julio de 1824-Deauville, 8 de agosto de 1898) fue uno de los primeros paisajistasfrancesesen pintar al aire libre. La mayoría de su obra son paisajes marinos que ganaron los elogios tanto deCharles Baudelairecomo deCamille Corot.
Nació enHonfleur,Normandíay era hijo de unpilotode buques. Trabajó como ayudante de a bordo en los viajes entre Le Havre y Honfleur, por el estuario del río Sena. Cuando su padre abandonó este trabajo, Eugène tampoco prosiguió ya que no tenía una verdadera vocación.​
En 1835 su familia se mudó aLe Havre, en donde su padre puso una papelería y hacía marcos para cuadros. Él comenzó a trabajar como asistente en un negocio similar antes de abrir el suyo. Allí entró en contacto con artistas que trabajaban en la zona y exhibían sus obras en el negocio, entre ellosConstant TroyonyJean-François Millet, quienes junto conEugène IsabeyyThomas Couturealentaron al joven Boudin a seguir una carrera artística.​
A la edad de 22 años Eugène abandonó el mundo del comercio y comenzó a pintar como actividad principal. Al año siguiente viajó a París y luego aFlandes. En 1850 ganó una beca que le permitió mudarse a París, aunque retornaba a Normandía con regularidad para pintar y, a partir de 1855, hizo viajes regulares aBretaña.
Los maestros neerlandeses del sigloXVIIle influyeron profundamente, y en reuniones con el pintor neerlandésJohan Jongkind, quien ya era conocido en los círculos artísticos franceses, Boudin fue aconsejado por su nuevo amigo que pintara al aire libre (en plein air). El también trabajó con Troyon y Isabey, y en 1859 conoció aGustave Courbet, quien le presentó aCharles Baudelaire, el primer crítico en atraer la atención del público hacia el talento de Boudin, cuando el artista hizo su debut en elSalón de Parísen el año 1859.​
En 1857 Boudin conoció aClaude Monet. A Monet no le gustaban sus cuadros y rechazó una oferta para conocer a Boudin hecha por el mercader. Sin embargo, en una ocasión, al entrar a la tienda de marcos, Monet no se percató que Boudin se encontraba presente y el comerciante aprovechó la oportunidad para presentarle a Boudin al dibujante de las caricaturas. El pintor alabó el talento de Monet y le aconsejó no limitarse al dibujo y que pintase paisajes. A partir de ahí trabajaron juntos durante varios meses en el estudio de Boudin. Los dos fueron amigos de por vida y después Monet rindió homenaje a la influencia temprana de Boudin. Boudin junto con Monet y sus amigos se reunieron para hacer la primera muestraimpresionistaen 1874, pero nunca se consideró a sí mismo como un innovador.​
La creciente reputación de Boudin le permitió viajar mucho en la década de 1870. Visitó Bélgica, los Países Bajos y el sur de Francia y entre 1892 y 1895 hizo viajes regulares a Venecia. Continuó exhibiendo en los salones parisinos, y recibió una medalla por el tercer lugar en el Salón de París de 1881 y una medalla de oro en la Exposition Universelle de 1889. En 1892 Boudin fue nombrado caballero de laLégion d'honneur, una especie de reconocimiento tardío a su talento e influencia en el arte de sus contemporáneos.
Está enterrado en elCementerio Saint-VincentdeMontmartre.
Fond de Boudin

La sección deFond de Boudines unasección de comunaque forma parte de lacomuna haitianadeLéogâne.
Los datos demográficos contemplados en este gráfico de la sección de comuna deFond de Boudinson estimaciones que se han cogido para los años 2009,​ 2012​ y 2015​ de la página del Instituto Haitiano de Estadística e Informática (IHSI).
Boudinage

Unboudinage(delfrancésboudin, morcilla) es una estructurageológicamenor de origentectónicoque presenta aspecto «arrosariado» o de ristra de salchichas vista en sección. Se forma cuando un cuerpo tabular competente, más rígido que la roca que le rodea, se deforma por estiramiento o aplastamiento, adaptándose la roca más plástica al contorno deformado.​​ En la literatura especializada se suele usar el término en francés, sin traducir; en español se usa ocasionalmente el términoamorcillamiento.
Pueden formarse tanto enrocas sedimentariascomoígneasometamórficas, siempre que se den las condiciones de estiramiento​ y diferencia deductilidadentre capas.
Durante la deformación por aplastamiento se producen engrosamientos y adelgazamientos locales, llegando a dividirse las capas.​ La división puede ocurrir en régimen dúctil, frágil o en uno mixto.​
Las esquinas de losboudinsestán a menudo deformadas plásticamente debido a que son el lugar donde más se concentran los esfuerzos durante de la deformación que los origina.​
La forma delboudinagese define principalmente mediante el espesor y largo de losboudinsy el espacio de sepación entre estos.​ Las estructuras de turgencia y apriete (pinch-and-swell), similares alboudinageclásico, se definen por su longitud de onda.​
Visto en tres dimensiones elboudinagepuede tomar forma de varas o detableta de chocolate, dependiendo del eje y la isotropía de la extensión. Losboudinsindividuales pueden tener espesores entre 1 cm a 20 m.​ En los casos de estiramiento enzonas de cizallapueden darse morfologías en «S» y en fichas de dominó entre otras.​
Entre las forma de losboudinsse han descrito los siguientes tipos; rectangular, barril, boca de pescado y unicornio.​ Unboudintipo barril es similar a uno rectangular pero tiene las esquinas levemente estiradas en paralelo al eje largo.​ Losboudinsunicornios son aquellos donde, visto en 2D, sólo dos esquinas que comparten un eje largo del boudin están estiradas plásticamente.​ Losboudinsboca de pescados son similares a los  tipo unicornio pero tienen las cuatro esquinas estiradas por deformación plástica.​
Louis Braquaval

Louis Édouard Joseph Braquaval, nacido el 24 de octubre de 1854 enVauban Esquermes(Lille,Francia) y fallecido el 19 de noviembre de 1919 enSaint-Valery-sur-Somme(también en Francia y muy cerca de la frontera conBélgica), fue un pintor de nacionalidad francesa.​​
Louis Braquavalnació en 1858 enEsquermes(un distrito deLille) en una familia acomodada de industriales, y el 27 de octubre de 1880 enLille, se casó con Julia Sophie Guenez, hija de un rico empresario. Braquaval trató de desempeñarse comorematador(en francés:commissaire-priseur), pero su pasión por el arte primó por sobre actividades en materia de negocios, por lo que abandonó la actividad señalada, a cambio de una renta proporcionada por su suegro, quien deseaba permitirle dedicarse por entero al arte. En 1881, su benefactor lo instaló enSocx, en el castillo de Spicker, y le presentó aEugène Boudin. Braquaval no tenía ninguna formación académica, y fue gracias a la orientación y enseñanzas de Boudin que adquirió las técnicas del dibujo y de la pintura. Gracias a sus estancias en ese castillo, Boudin pasó a ser su amigo y su maestro en la pintura. En 1895, el propio Braquaval compró una casa enSaint-Valery-sur-Somme, donde residían varios pintores por esos días,​ y entre ellosEdgar Degasquien conoció a Braquaval en 1896 (ellos establecieron amistad y trabajaron juntos).​
Especializado en paisajes, Braquaval expuso tardíamente sus trabajos en los salones de 1907 y 1914, así como en el Salón de Otoño de 1909 y 1910. Y adquirió cierta notoriedad gracias a las exposiciones regionales en Arras, Lille, y Nantes, y también a través de las grandes galerías parisinas. En 1914, fue ordenado caballero de laLegión de honor.​
De salud frágil, Braquaval murió en 1919, y su obra cayó en el olvido, tomando cierta notoriedad recién a partir de 1969, cuando la galería Kaplan deLondres​ le dedicó una exposición.​​
Próxima delimpresionismo, la obra de Braquaval tiene una fuerte impronta regionalista, pues entre otras cosas muchas de sus telas representan paisajes dePicardie. A partir de 1900, este artista pasa los inviernos en París, y de allí que varias de sus pinturas también representan escenas de la capital francesa.​​
Estilo Luis XV

Estilo Luis XV(en francés,Louis Quinze) es unestilo artístico, principalmente en el ámbito de lasartes decorativas, que corresponde al reinado deLuis XV(1715-1774), que sigue ala Regencia de Felipe de Orleans(1715-1723), periodo para el que se utiliza la denominación "Estilo Regencia".​ Inicialmente la denominación "Estilo Luis XV" se refería a un tipo característico desillas, pero enseguida se extendió a todas las artes de su época.
El estilo fue, pues, creación de losebanistas, como resultado de un avance técnico mayor en la fabricación de sillas.​ El encaje perfecto de los ensamblajes y la resistencia de la madera permitía suprimir las gruesasentretoises,​ aligerar las carcasas y mejorar las patas.​
Extendido a distintos aspectos de ladecoración de interiores, especialmente cuando se trata de proyectos completos realizados porornemanistes(decoradores), se identifica con el estilo arquitectónico denominadoRococó.
El denominadoEstilo PompadouroEstilo Transición​ (entre 1750 y 1774) se inspira en el de Luis XV, pero descarta los excesos decorativos derocailley anuncia la renovación clásica delEstilo Luis XVI.
Museo de Évreux

ElMuseo de ÉvreuxoMuseo del antiguo obispado(delfrancés:musée d'Évreux o musée de l'ancien évêché) abrió sus puertas en la década de 1960 . Ocupa el antiguo castillo del obispado deÉvreux, edificio del final del sigloXVunido a lacatedralpor unclaustro. Pertenece a losmuseos de Francia.
La sala arqueológica presenta los descubrimientos de la región, de laprehistoriaal periodo galo-romano. La estatua enbroncedeJúpiterStator, proveniente del sitio arqueológico deGisacum, constituye  una de las más bellas piezas de la colección.
Muchas salas están dedicadas a laEdad Media(mitradeJean de Marigny, elanillo episcopalde Jean de La Cour de Aubergenville, estatuas). Se pueden ver también muchostapices de Aubusson(sigloXVI).
El primer piso muestra las obras de los siglosXVIIyXVIIIasí como una bella serie derelojesantiguos. El segundo nivel está dedicado a la pintura y la escultura del sigloXIX(Flandrin,Boudin,Rodin,Gérôme).
صوت الشباب

صوت الشبابيشير إلى الأفكار والآراءوالاتجاهاتوالمعارفوالأعمال المتميزةللشبابكهيئة جماعية. وغالبا ما يجمع مصطلح صوت الشباب مجموعة متنوعة من وجهات النظر والخبرات، بغض النظر عن الخلفيات والهويات والاختلافات الثقافية. وكثيرا ما يرتبط ذلك بالتطبيق الناجح لمجموعة متنوعة من أنشطة تنمية الشباب، بما في ذلكالتعلم الخدمي،وبحوث الشباب،والتدريب على القيادة.وأظهرت بحوث إضافية أن إشراك صوت الشباب هو عنصر أساسي من عناصر التطوير التنظيمي الفعال بين المنظمات المجتمعية والمنظمات التي تخدم الشباب.
تذكر العديد من منظمات الشباب والأنشطة المجتمعية صوتالشبابكعامل مهم في عملياتهم الناجحة.كما يعزز مجال تنمية الشباب الإيجابي صوت الشباب من خلال السعي لتحفيز الثقة والمشاركة الاجتماعية للشباب.ومن الأمثلة على جهود الأصوات الشبابية الموجهة نحوالمدارستلك اللي تشمل منظمة فيسرك، وهي منظمة أسترالية للصوت الطلابي.
ومن الأمثلة الأخرى:
توجد حركة دولية واسعة لتعزيز صوت الشباب، ناشئة منخدمات الشبابالسابقة وحركاتحقوق الشباب.وكانتاتفاقية الأمم المتحدة لحقوق الطفلأول آلية دولية تنص على المشاركة المنتظمة لصوت الشباب. وتحدد الأهداف المحددة في المادتين 5 و 12 التي تعترف بوضوح بأن الشباب لديهم صوت، وأن صوت الشباب يتغير باستمرار، وأن جميع مجالات مجتمعنا مسؤولة أخلاقيا عن إشراك صوت الشباب. وتشمل الأحداث السنوية التي تركز على صوت الشباب اليوم العالمي لخدمة الشباب والمؤتمر الوطنيللتعلم الخدمي.
تم تحديد الإبيبيفوبيا (رهاب الشباب) والسلطوية الأبوية باعتبارهما من العوامل التي تحول دون الاعتراف على نطاق واسع بصوت الشباب في جميع المجتمعات.بالإضافة إلى ذلك، من المسلم به عموما أن "بحث كمي قليل تم اجراءه فيما يتعلق بمسألة صوت الشباب"،في حين غالبا ما ينظر في البحث النوعي على صوت الشباب بأنه ذو فعالية ضئيلة، وكذلك، بسبب النطاق المحدود التي يركز علىالشبابوالمشاركة في صنع القرار وتقاسم الآراء.
يواجه صوت الشباب أيضا انتقادات من حركةحقوق الشبابأنه لا يذهب بعيدا بما فيه الكفاية، أو أنه يستغل الشباب. يدعي النقاد أن المدافعين عن حقوق الشباب لا يقدمون إلا تحليلا ضئيلاللتفرقة العمريةويقترحون الحلول التي لا تذهب بعيدا بما فيه الكفاية لإعطاء الشباب أي قوة موضوعية في المجتمع. وبالاقتران معخدمات الشبابيمكن أن يؤدي ذلك إلى الضغط على الشباب للمساعدة في إصلاح مشاكل البالغين دون معالجة المشاكل التي يواجهها الشباب.
راشيل فريدمان

راشيل فريدمان(بالإنجليزية:Rachelle Friedman)‏ (2 أكتوبر1985،نورفولكفيالولايات المتحدة)؛صحفيةوروائيةأمريكية. درست فيجامعة كارولينا الشرقية.
অন্তর্মুদ্রাবাদ

অন্তর্মুদ্রাবাদ,প্রতীতিবাদ,প্রতিচ্ছায়াবাদবা ইংরেজি পরিভাষায়ইমপ্রেশনিজ্‌ম(Impressionism), ঊনবিংশ শতকে শুরু হওয়া একটিচিত্রকলা আন্দোলন। ১৮৬০-এর দশকে ফ্রান্সের রাজধানীপ্যারিসেরকিছু তরুণ চিত্রশিল্পী নিজেরাই তাঁদের আঁকা ছবি প্রদর্শনীর জন্য ব্যবস্থা করেন। তাঁদের এই প্রচেষ্টার সাথে অন্তর্মুদ্রাবাদের বেশ খানিকটা সম্পর্ক আছে। আন্দোলনের নামক্লোদ মনেরএকটি ছবির নাম থেকে এসেছে। ছবিটির নামআঁপ্রেসিওঁ, সোলেই ল্যভঁ(Impression, soleil levant)। চিত্র সমালোচকলুই ল্যরোয়াএই ছবির নেতিবাচক সমালোচনা করেছিলেন এবং ছবি আঁকার এই ধরনটিকে ব্যঙ্গ করে "আঁপ্রেসিওঁ" নামে ডেকেছিলেন।ল্য শারিভারি(Le Charivari) পত্রিকাতে শব্দটি প্রকাশিত হওয়ার পর সবাই ধরনটিকে এ নামেই ডাকতে শুরু করে।
অন্তর্মুদ্রাবাদের মূল কথা হলো বাস্তবতার নিরিখেই ছবি আঁকতে হবে এমন কোনো কথা নেই। কারণ বাস্তব প্রাকৃতিক দৃশ্য বা এ ধরনের অনেক কিছু নিয়েই ছবি আঁকা হয়ে গেছে। কিন্তু বাস্তব দৃশ্য শিল্পীর মনে যে অণুরণন জাগায়, তাকে তার নিজের কল্পনায় ফুটিয়ে তোলার মাধ্যমেও ছবি আঁকা যেতে পারে। এভাবেই সম্পূর্ণ ভিন্নধর্মী ছবি আঁকা শুরু করেন প্যারিসের গুটিকতক তরুণ চিত্রশিল্পী। তাঁদের ছবির মূল বৈশিষ্ট্য ছিল উজ্জ্বলভাবে তুলির ব্যবহার, উন্মুক্ত কম্পোজিশন, আলো এবং এর পরিবর্তনশীল মানের উপর গুরুত্ব প্রয়োগ, খুব সাধারণ বিষয়বস্তু, মানুষের অবধারণ ও অভিজ্ঞতা ফুটিয়ে তোলার জন্য চলনের ব্যবহার এবং ভিন্নরকম চাক্ষুষ দৃষ্টিকোণ।
চিত্রশিল্পে অন্তর্মুদ্রাবাদের উত্থান ঘটার পর শিল্পের অন্যান্য শাখায় একই ধরনের আন্দোলনের সূচনা ঘটে। এর মধ্যে আছে অন্তর্মুদ্রাবাদীয় সঙ্গীত এবং অন্তর্মুদ্রাবাদীয় সাহিত্য। শুধু ঊনবিংশ শতকের সেই সময়ের ছবিগুলোই নয়, বর্তমানে যেকোনো সময়ে ঐ ভঙ্গিতে আঁকা ছবিকেই অন্তর্মুদ্রাবাদের কাতারে ফেলা হয়।
กองทหารต่างด้าวฝรั่งเศส

กองทหารต่างด้าวฝรั่งเศส(ฝรั่งเศส:Légion étrangère,อังกฤษ:French Foreign Legion) เป็นส่วนรัฐการทหารของกองทัพฝรั่งเศสก่อตั้งเมื่อ ค.ศ. 1831 มีเอกลักษณ์เฉพาะเนื่องจากเป็นกองทหารที่ก่อตั้งขึ้นเฉพาะสำหรับคนต่างด้าวที่สมัครใจรับรัฐการในกองทัพฝรั่งเศส โดยอยู่ภายใต้การบังคับบัญชาของนายทหารฝรั่งเศส ต่อมาได้เปิดให้พลเมืองฝรั่งเศสสมัครเช่นกัน ซึ่งจนถึง ค.ศ. 2007 คิดเป็น 24% ของกำลังพล
กองทหารต่างด้าวฝรั่งเศสปัจจุบันรู้จักกันว่าเป็นหน่วยทหารหัวกะทิ ซึ่งการฝึกเน้นไม่เฉพาะแต่ทักษะทางทหารตามแบบเท่านั้น แต่ยังรวมไปถึงขวัญกำลังใจที่เข้มแข็งด้วย เนื่องจากชายมาจากหลายประเทศที่มีวัฒนธรรมแตกต่างกัน การฝึกเช่นนี้จึงเป็นทางแก้ที่ได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวางเพื่อสร้างความเข้มแข็งพอให้พวกเขาทำงานเป็นทีมได้
แม่แบบ:กองทหารต่างด้าวฝรั่งเศส
Ejen Buden

Ejen-Lui Buden(fr.Eugène-Louis Boudin;12 iyul1824,Onflör–8 avqust1898) —fransızrəssamı,impressionizminbanisi. Bir müəllim olaraqKlod Mone, ona əhəmiyyətli təsir etdi. Budenin işi, müəllimlərinin - Barbizon məktəbinin nümayəndələri (Konstan Truayon,Mille,KorovəTeodor Russo) və onun davamçıları-İmpressionistlərin sənəti arasındakı əlaqədir.
Barbizon məktəbiilə əlaqəli idi.Bretan,Bordo,HollandiyavəVenesiyadaçalışmışdır.
Buden12 iyul1824-cü ildəNormandiyanınköhnə liman şəhəri olanHonflyordaanadan olmuşdur. Le Havre, daha sonra Parisdə məşhur dəniz rəssamıEjen İzabedənrəssamlıq sənətini öyrənmişdir. Buden ömrünün çox hissəsini Fransanın şimalında keçirmişdir;Belçikaya,Hollandiyaya,İtaliyayasəyahət etmişdir.
Rəssam xüsusi təhsil almadı. J. F. Millet, C. Truion, T. Couture'ın məsləhətlərini aldı. Onun yaradıcılıq tərzinin formalaşmasına Y. B. Yongkind rəsminin təsiri böyük olmuşdur. Le Havre'de C. Monet'in ilk müəllimi idi və rəngləmə üsulunun formalaşmasına böyük təsir göstərdi, onu və ətrafındakı digər sənət adamlarını açıq havada (Basil, Yongkind) işləməyə inandırdı.
1847-ci ildə Buden Parisə köçdü. Luvrda Budenin flamand və holland rəssamlarının əsərlərini, Paris mühitinin mənzərələrini surətləndirir. Boudin rəssam Courbet və şair Baudelaire ilə görüşdü. O, iki rəsm əsərini 1850-ci ildə Le Havredə yerləşən sərgiyə göndərir. Bu işləri üçün üç il təqaüd alır. 1859-cu ildən Salonların daimi üzv olur.1860-cı ildən bəri sənətçi Honflyorda yaşamışdır. Charles Baudelaire, Honfleur’dan keçərkən, iş üsullarını gördü və icmalında Salon 1859-da həvəslə yazdığı atelyesini ziyarət etdi. 1874-cü ildə İmpressionistlərin ilk sərgisində iştirak etdi. 1881-ci ildə Boston və Parisdə Boudinin bir neçə sərgisi təşkil edildi.
Etiraf ona artıq xəstə olanda gəldi.8 avqust1898-ci ildə Deovildə vəfat etmişdir.
1892-ci ildə Buden Fəxri Legiona layiq görülmüşdür.
Amerika İncəsənət və Elmlər Akademiyası

Amerika İncəsənət və Elmlər AkademiyasıABŞ-dakı ən qədimelmi təşkilatlardanbiridir. 1780-ci illərdə əsası qoyulan Akademiya üstünlüyü və idarəçiliyi şərəfləndirməyə, disiplinlər və bölümlər arasında işləməyə və ictimai faydanı artırmağa həsr edilib.
Akademiyaya üzvlük tam formada olan ərizə, baxılma və seçki prosesi yolu ilə əldə edilir və Amerika inqilabı ərzində qurulduğu vaxtdan üzvlükCon Adams,Con Henkok,Ceyms Boudinvə yeni millətin, onun hökumətinin vəABŞ Konstitusiyasınınqurulmasında əməyi olan müasirlərinin digərləri tərəfindən elmi və ictimai olaraq yüksək şərəfadı kimi qəbul olunur.
Bu gün Akademiyaya ikili funksiya tapşırılıb: hər nəsildən olan elm, təqaüd, iş, ictimai işlər və incəsənət sahələrindən olan ən yaxşı ağılları və ən nüfuzlu liderləri seçmək və cəmiyyətin ehtiyacını qarşılayacaq siyasət tədqiqatları aparmaq. Akademiyanın əsas layihələri indi ali təhsil və tədqiqat, humanitar və mədəni tədqiqatlar, elmi və texnoloji inkişaflar, siyasət, əhali və ətraf mühit və uşaqların rifahına yönəldilmişdir. Akademiyanın rüblük jurnalı olan Dædalus dünyanın aparıcı intellektual jurnallarından biri olaraq qəbul edilir.
Akademiya mürəkkəb sosial, siyasi və intellektual mövzularda çoxsaylı təhlillər aparmaq üçün elm adamlarını, alimləri, sənət adamlarını, siyasətçiləri, iş adamlarını və digər mütəxəssisləri bir araya gətirərək tərəfsiz siyasət tədqiqatları aparır. Akademiyanın cari iş sahələrinə İncəsənət və Humanitar elmlər, Demokratiya və Ədalət, Təhsil, Enerji və Ətraf Mühit, Qlobal İşlər və Elm və Texnologiya daxildir.
Devid Okstobitəşkilatın prezidenti vəzifəsinə 2019-cu ilin yanvar ayında başladı. Kimyaçı 2003-cü ildən 2017-ci ilə qədər Pomona Kollecinin prezidenti vəzifəsini icra etmişdi. O, 2012-ci ildə Amerika Akademiyasının üzvü seçilmişdir.
Təşkilatın mərkəziKembric (Massaçusets) -dir.
Nataniel Hotorn

Nataniel Hotorn(ing.Nathaniel Hawthorne;27 fevral1807–19 may1864) —Amerikaşair və tərcüməçisi.
Nataniel Hotorn4 iyul1804-cü ildəMassaçusets ştatınınSeylem şəhərində anadan olmuşdur.1825-ci ildə Boudin kollecini bitirib.Gələcək prezidentFranklin Pirsvə gələcək şairHenri Lonqfellonunsinif yoldaşı olmuşdur. Ədəbi yaradıcılığa XVIII əsrin 20-ci illərində başlayıb. İlk əsəri"Fenşo"("Fanshaw") romanı olmuşdur (1828).1837-ci ildə "İki dəfə hekayə əhvalatı",1841-ci ildə "Babanın kreslosu" əsərlərini yazmışdır.1838-ci ildə Sofiya Pibodi ilə ailə həyatı qurmuşdur. Sofiya ilə evləndikdən sonra1842-ci ildə gömrük idarəsində çalışmış,transsendentalist-utopikcərəyana qoşulmuşdur. Nataniel Hotorn19 may1864-cü ildəNyu-Hempşirştatının Plement şəhərində vəfat etmişdir.
Robert Feke

Robert Feke-(1705 −1752)Amerikalıportret rəssamı. İncəsənət tarixçisiRichard Saundersinfikrincə, Fekenin müstəmləkə rəssamlığının inkişafına əhəmiyyətli təsiri  olmuşdur. Ümumilikdə, Fekenin 60-a yaxın rəsm əsəri günümüzə qədər gəlib çatmışdır, onlardan on ikisinin çəkildiyi tarix və üzərində Fakenin imzası var.
Robert Fekenin nənələrindən biriElizabeth Fones(Elizabeth Fones Winthrop Feake Hallett) idi.Onun həyatı, xüsusən də yeniyetməlik illəri haqqında çox az şey məlumdur. 1741-ci ilə qədər Fekenin yalnız bir əsəri məlumdur.Həmin il o,Bostonaköçdü və buradaİsak Royal and Family(1741) adlı qrupun portretini çəkdi.Fekenin əsərlərində Con Vollastonun təsiri görülür.
1741-ci ildən 1750-ci ilə qədər Feke Boston, Nyuport, Rod-Aylend vəFiladelfiyadaişləmiş, varlı tacirlərin və torpaq sahiblərinin portretlərini çəkmişdir.Onun fəaliyyəti haqqında son qeyd 26 avqust 1751-ci ildə olmuşdur. Bəzi bioqraflar onun Barbadosda və yaBermud adalarındaöldüyünə dair iddialar irəli sürsələr də bu sübuta yetirilməmişdir.
İncəsənət Muzeyi (Nitsa)

İncəsənət MuzeyiNitsaşəhərində(fr.Musée des beaux-arts de Nice) — bələdiyyə muzeyi. Muzey1932-ci ildə Nitsa şəhərində dünyasını dəyişən müasir posterin təsisçisi, tanınmış rəssam və qrafik rəssamıJyul Şereadına layiq görülmüşdür. Muzeydə onun əsərlərinin bir kolleksiyası təqdim edilib.
1878-ci ildə Rus İmperatoru Aleksandrın 1859-cu ildən bəri gizli məsləhətçisi Şahzadə Lev Kochubey həyat yoldaşı Elizaveta Vasilievna ilə Niceə köçdü. Şahzadə torpaq qazanmışdı və onun adından Mayın 30-dan başlayaraq neo-Renaissance üslubunda bir ev qurmağa başladı.
1881-ci ildə saray tamamlanmadı. Bəlkə də, işin yavaş templəri şahzadənin tikiliyi hələ tikinti mərhələsində satma qərarının səbəbi idi. 18 aprel 1883-cü ildə saray, Amerika sənayeçisi James Thompson tərəfindən alındı. Quruluş mərhələsinin sonunda əsərləri İtalyan memarı Konstantin Skala idarə edir. Thompson öz xeyli vəsaitlərini saraya salırdı, onun xoşuna gəldi. O, 1897-ci il dekabrın 11-də vəfat etmişdir. Saray 1920-ci ildə satıldı.
1925-ci ildə Nice şəhərinin gözəllik muzeyini yerləşdirmək üçün şəhərin rəsmi şəxsləri tərəfindən tikilmişdir. 1928-ci ildə muzey sarayın binasında açıldı.
Ceneviz manzaralı üslubda və saray damının cəbhələri 17 dekabr 1976-cı ildə tarixi bir abidə elan edilmişdir.
Muzeyin başlanğıcı 1860-cı ildə Fransanın imperatoru Napoleon III tərəfindən qoyulmuşdur. Fransanın Nice şəhərinə qoşulması ilə əlaqədar şəhərə bir neçə rəsm təqdim etmişdir. Daha sonra prefekturiya və şəhər kitabxanalarının binalarına yerləşdirildi. Şəhər hakimiyyəti Thompson'un sarayı satın alana qədər orada bir neçə yer dəyişdi və orada muzey açdı.
Muzeyin kolleksiyasından sənət obyektləri sarayın iki mərtəbəsində sərgilənir. mərtəbəsində iki otaq Jean-Honoré Fragonard, Hubert Robert, Donato Chrétien kimi rəssamlar, o cümlədən XVII-XVIII əsrlər əsərləri var. Üçüncü otaqda Van Loo ailəsindən ustaların rəsmləri var. Ən məşhurları, 1705-ci ildə Nice şəhərində doğulan Charles, məhkəmə rəssam idi. XIX əsrin salon rəsm həsr olunmuş Böyük qalereya, bu otaq bir yol Auguste Rodin nin "Tunc" (1877) bir heykəltəraşlıq edir konservatoriya gətirib çıxarır.
ikinci mərtəbə pilləkən Jyul Şere ilə plakatlar yerləşdirilib yanaşı, hər 3 ayda əvəz. yuxarı mərtəbə XIX əsrin rəsm həsr olunur - XX əsrin əvvəllərində də heykəltəraşlıq bəzi nümunələr var. təmsil rəssamlar arasında Pierre Bonnard, Luc-Olivier Merson, Eugène Boudin, Impressionists Claude Monet,Alfred Sisleytərəfindən müəyyən edilə bilər. Jyul Şere tərəfindən əsərlərin ekspozisiyasına tamamilə həsr olunmuş bir zal da var.
Həmçinin wife EugenieBrissonRaoul Dufy, Nice bir doğma əsərlərinin toplanması altında ayrı-ayrı otaq ayrılmış, doğma şəhər ərinin əsasən son işlərin böyük bir kolleksiya vəsiyyət. 28 nanə şəkilləri, 97ədədrəsm və gravür, keramika və parçalardan ibarətdir.
Franklin Pirs

Franklin Pirs(ing.Franklin Pierce,23 noyabr1804–8 oktyabr1869,Konkord) —Amerika Birləşmiş Ştatlarının14-cü prezidenti (1853–1857).XIX əsrdədoğulmuş ilk prezident. Onun prezidentliyi müharibənin qaçılmazlığını göstərən ictimai gərginlik və dəyişikliklər dövrünə təsadüf edir.
ABŞ-nin 14-cü prezidenti Franklin Pirs 23 noyabr 1804-cü ildə Nyu-Hempşir ştatının Hillsboro şəhərində anadan olmuşdur. Atası bencamin Pirs inqilab generalı və ştatın qubernatoru olmuşdu.Çox da varlı olmayan Pirslər ailəsi övladlarının yaxşı təhsil almasına çalışmışlar. Franklin Pirs ilk təhsilini məşhur Bouduin kollecində almışdı.. Kolleci birirən Franklin üç il ərzində hüquq elmlərini öyrənir və 22 yaşında özəl vəkil kontorunu açır.
Franklin Pirs 9 noyabr 1834-cü ildə Bouduin kollecinin keçmiş prezidentinin qızı Ceyn Minz Epltonla ailə həyatı qurur. Epltonlarla qohumluğu Franklin Pirsin gələcək karyerasına əhəmiyyətli dərəcədə təsir göstərmişdir.
Cəmi iki il vəkillik fəaliyyəti göstərən Franklin siyasətlə məşğul olmağı qərara alır və 25 yaşında Nyu-Hempşir ştatının qanunverici orqanına seçilir və tezliklə bu orqanın spikeri olur. 25 yaşlı Pirs əvvəl doğma ştatın qanunverici orqanına (tezliklə spikeri olmuşdur) seçilir. Dörd il burada göstərdiyi uğurlu fəaliyyəti onun Vaşinqtonda Nümayəndələr Palatasına seçilməsi ilə nəticələnir. 1837-ci ildə isə ştatın senatdakı iki təmsilçisindən biri olur.
Amerika tarixçiləri onu "ABŞ tarixinin ən pis prezidentləri" sırasına daxil edirlər. 1864-cü ildəqara ciyərsirrozundanvəfat etmişdir.
Le Boudin

Le Boudin(фр.Кровяная колбаса), официальноМарш Иностранного легиона(фр.Marche de la Légion Étrangère) — официальный маршФранцузского Иностранного легиона. Название песни переводится как «кровяная колбаса» — жаргонное название одеяла, которое носили с собой легионеры в рюкзаках. Ведутся споры о том, кто является автором песни: чаще всего авторство музыки приписывается французскому композиторуВилему(1850 год). Аранжировка — А. Дюссенти, капельмейстер 1-го полка Иностранного легиона. Автор слов доподлинно неизвестен.
Песня посвящается легионерам, участвовавшим в наиболее жарких конфликтах XIX века — в том числе восаде Туен-Кана(1884—1885) исражении при Камероне(1863), дата которого — 30 апреля — ныне является днём воинской славы Легиона. Установлено, что музыку написали ещё довторжения французов в Мексику, а текст — послеФранко-прусской войныи присоединенияЭльзасаиЛотарингиик Германской империи.
В песне звучит неприкрытая издёвка в адрес бельгийцев, некогда служивших в Легионе, которых называют «лодырями и лежебоками». По одной версии, это случилось из-за того, что бельгийский корольЛеопольд IIобъявил о нейтралитете своей страны во Франко-прусскую войну и потребовал от французского правительства не вовлекать бельгийских легионеров в конфликт. Бельгийские легионеры остались на территории Алжира — базы подразделения — к великому неудовольствию всего Легиона. В песне также упоминаются и швейцарцы, которые составляли подавляющую часть иностранных добровольцев в рядах легиона. Помимо этого, над бельгийцами издевались, поскольку под именем бельгийцев часто записывались в легион французы в обход закона, а добровольцы часто скрывали правду о своём уголовном прошлом и выдумывали себе липовые биографии, чтобы избежать суда и начать новую жизнь. Таким образом, у бельгийцев сложилась «нехорошая» репутация в Легионе. Есть также версия, что к моменту начала зачисления бельгийцев у французов стало не хватать одеял в Легионе, и в итоге два солдата вынуждены были спать под одним одеялом, что привело к появлению грубых шуток на тему секса.
Этот марш отличается тем, что исполняется практически всегда стоя, за исключением марша со скоростью 88 шагов в минуту. Песню по принятому уставу обязаны знать все солдаты Легиона. Обычные французские войска маршируют со скоростью 120 шагов в минуту, а Легион всегда идёт со скоростью 88 шагов в минуту как дань традиции, поскольку им часто приходилось идти по пескам, которые затрудняли движение. Ежегодно солдаты Легиона участвуют вторжественном военном параде в день взятия Бастилии, замыкая шествие войск.
Eugène Boudin

Eugène-Louis Boudin(Honfleur,12 luglio1824–Deauville,8 agosto1898) è stato unpittorefrancese.
Eugène Boudin nacque da una famiglia di umili origini e nel1835si trasferì aLe Havre, dove lavorò come apprendista presso unatipografia, riuscendo poi ad aprire un negozio di colori e a dedicarsi allapittura.
Nel1848compie un lungo viaggio nellaFranciasettentrionale e nelleFiandre, approfondendo gli studi sullatecnica pittorica. Nel1850ottiene unaborsa di studiocomunale che gli permette di studiare aParigi, sotto la guida diConstant Troyon; questa esperienza gli consente di affiancare alla gioia e alla passione di dipingere lanaturauna solida formazione tecnica.
Nel1855torna a Le Havre e si specializza neipaesaggidella costa del Nord, ispirati aCorot, il quale soprannomina Boudin il "re deicieli", sottolineando la pregevole tecnica con cui dipinge lenuvolee le sfumature di azzurro che occupano buona parte dei suoi quadri.
Per ottenere i suoi caratteristici effetti di immediatezza e spontaneità, stende sulla tela una mano a base diocrachiaro ebiacca, una sostanza colorante bianca, servendosi poi di pennelli a setola dura per sovrapporre i colori: in questo modo emergono dal fondo, con pennellate rapide e discontinue, delle zone con maggiore luminosità. Proprio in quegli anni conosceGustave Courbet,Claude MoneteJohan Barthold Jongkind.
In effetti, è proprio il nuovo atteggiamento del pittore verso la natura e il paesaggio a permettere la straordinaria rivoluzione operata dagliimpressionisti, che ne assimilano sia le innovazioni stilistiche sia lo spirito. Monet stesso confesserà: "Se sono diventato pittore lo devo a Eugène Boudin. È a lui che devo l'educazione definitiva del mio occhio". Nel1859Boudin viene ammesso per la prima volta ad esporre alSalon, ricevendo molte critiche ma ottenendo al contempo un discreto successo e l'ammirazione del poetaCharles Baudelaire.
Nel1868esegue pannelli decorativi per il castello diBourdainville. Nel1870, in seguito allaguerra franco-prussiana, si trasferisce aBruxelles; è durante questo soggiorno che conosce il mercante d'artePaul Durand-Ruel, il primo a comprendere l'importanza degliimpressionistie a mettere in vendita i loro quadri nella suagalleria d'artedi Parigi e all'estero.
Nel1874partecipa alla prima mostra degli impressionisti, di cui è considerato uno dei padri. Ma sarà l'unica esposizione di questa corrente pittorica a cui prenderà parte, presso il fotografoNadar. Poi, forse spaventato dalle polemiche e deluso per l'insuccesso commerciale, preferisce partecipare solo alle mostre annuali delSalon. Dal 1881 è maestro e amico diLouis Braquaval.
Trasferitosi aDeauville, compie numerosi viaggi inItaliae sullaCosta Azzurra, specializzandosi nelle marine.
Muore a Deauville l'8 agosto del1898. È sepolto nelCimitero di Saint-Vincent, aParigi.
Le sue opere sono esposte in varimuseie gallerie d'arte:
Великий курултай

Великий Курултайили краткоКурултай— традиционное мероприятие народов центральноазиатского кочевого происхождения, которое проходит в первую неделю августа вБугаце,Венгрия.
Цель этого мероприятия — укрепить единство евразийской степно-кочевой конной культуры и традиций междуугро-финамии их культурными родственниками, восточнымитюркскиминародами, алтайскими и уральскими народами. Первый курултай был проведён в Торгайской области Казахстана в 2007 году. Первый курултай в Венгрии состоялся в 2008 году. Эти события во многом способствовали возрождению урало-алтайского самосознания.
Участники Великого курултая:
Альфёльд

А́льфёльд(венг.Alföld (Nagyalföld),хорв.Panonska nizina,рум.Câmpia Tisei,словац.Veľká dunajská kotlina,серб.Панонски басен,укр.Великий Альфельд) илиБольша́я Венге́рская ни́зменность— самая большая частьСреднедунайской равнины, к востоку отДуная, главным образом вВенгрии(из около 100 000 км² общей площади Венгрии Альфёльд занимает 52 000 км²), а также в восточнойСловакии(Восточнословацкая низменностьвКошицком крае), юго-западнойУкраине(Закарпатская низменность), западнойРумынии(восточныйБанат), севернойСербии(Воеводинаи западныйБанат) и восточнойХорватии.
В переводе свенг.Alföld— низменность. Плоская равнина, большей частью покрытаялёссами, с плодородными почвами, распаханными под зерновые культуры. По центральной части протекают рекиТисаи её притокКёрёш, здесь находятся крупные города: в ВенгрииСегед,КечкеметиДебрецен, а в ХорватииОсиек,Славонски-БродиВуковар.
Альфёльд — один из трёх крупных винодельческих зон Венгрии, который делится на более мелкие регионы (в том числеКуншаг,Чонград).
Среди географических областей Альфёльда выделяютсяпустыХортобадь(крупнейшая степь Центральной Европы,эксклавевразийских степей) иБугац, возвышенностьНиршег.
Природа и народные традиции Альфёльда описаны в произведенияхФеренца Моры,Жигмонда МорицаиШандора Петёфи.
Boule (crystal)

Abouleis asingle-crystalingotproduced by synthetic means.
A boule ofsiliconis the starting material for most of theintegrated circuitsused today. In thesemiconductorindustry synthetic boules can be made by a number of methods, such as theBridgman techniqueand theCzochralski process, which result in a cylindrical rod of material.
In the Czochralski process aseed crystalis required to create a larger crystal, or ingot. This seed crystal is dipped into the pure molten silicon and slowly extracted. The molten silicon grows on the seed crystal in a crystalline fashion. As the seed is extracted the silicon solidifies and eventually a large, cylindrical boule is produced.
A semiconductor crystal boule is normally cut into circularwafersusing an inside holediamond sawor diamondwire saw, and each wafer islappedand polished to provide substrates suitable for the fabrication ofsemiconductor deviceson its surface.
The process is also used to createsapphires, which are used for substrates in the production of blue and whiteLEDs, optical windows in special applications and as the protective covers forwatches.
Boule (bread)

Boule, fromFrench, meaning "ball", is a traditional shape ofFrench breadresembling a squashedball. A boule can be made using any type offlourand can beleavenedwith commercial yeast, chemical leavening, or even wild yeast (sourdough). The name of this rustic loaf shape is the reason the French call bread bakers"boulangers"and bread bakeries"boulangeries".
This bread is found especially in the regions of eastern France, such asBurgundyandFranche-Comtéwhere a small town bears the name ofBoulot.
Boule bread appears in certainRenaissancepaintings by theDutchpainterDieric Bouts.A representation of Boule bread can be appreciated in thestill lifeworks of the Spanish painterLuis Eugenio Meléndez(1716-1780), and also in the works of the French painterJean-Baptiste Chardin.
Sigma Pi Phi

Sigma Pi Phi(ΣΠΦ), also known asThe Boulé, is an African American professional fraternity. Founded inPhiladelphia,Pennsylvania, in 1904, it is the oldest Greek letteredfraternityfor African Americans. The fraternity does not have collegiate chapters and is designed for professionals in mid-career or older. Sigma Pi Phi has over 5,000 members and 139 chapters throughout the United States, the United Kingdom, and The Bahamas.
Sigma Pi Phi was founded inPhiladelphia,Pennsylvaniain 1904 as a professional fraternity for African American men. When Sigma Pi Phi was founded, black professionals were not offered participation in the professional and cultural associations organized by the white community.Its founders were:.
The fraternity does not have collegiate chapters and is designed to be a professional fraternity for African American men at mid-career or older. Sigma Pi Phi quickly established chapters (referred to as "member boulés") inChicago, Illinoisand thenBaltimore,Maryland.
Founded as an organization for professionals, Sigma Pi Phi never established collegiate chapters and eliminated undergraduate membership during its infant stages.However, Sigma Pi Phi has historically had a congenial relationship withintercollegiate Black Greek-letter organizations, as many members of Sigma Pi Phi are members of both.
Lawrence Otis Grahamreported on the organization and his membership in it in the 1999 bookOur Kind of People: Inside America's Black Upper Class.
Sigma Pi Phi has over 5,000 members and 139 chapters throughout the United States, the United Kingdom, and The Bahamas.Its national headquarters is in Atlanta, Georgia.
The Greek letters Sigma Pi Phi represent the Greek wordsSophia(wisdom),Pistis(faith), andPhilea(brotherhood or friendship).The fraternity is known as "the Boulé," which means, in ancient Greek "the Council".
The fraternity's badge depicts a Sphinx, symbolizing wisdom and inner spirit, sitting above the Greek lettersΣΠΦ.Its color is blue. Its publication isThe Boulé Journal.
Membership in Sigma Pi Phi is highly exclusive.Sigma Pi Phi is open to members of all races.
Sigma Pi Phi has 139 chapters throughout the United States, the United Kingdom, and The Bahamas.
Sigma Pi Phi has around 5,000 members.
Boule-d'Amont

Boule-d'Amontenfrancésy oficialmente,Bula d'Amuntencatalán, es una localidad  ycomuna, situada en eldepartamentode losPirineos Orientalesen laregióndeOccitaniay lacomarcahistórica delRosellónenFrancia.
A sus habitantes se les conoce por elgentiliciobolquèroisen francés obulatenc, muntanyol, bulaamunenc o bulanencen catalán.
La comuna de Boule-d'Amont limita conLa Bastide,Prunet-et-Belpuig,Caixas,Casefabre,Bouleternère,RodèsyGlorianes.
(Poblaciónsans doubles comptessegún la metodología delINSEE).
Marcellin Boule

Marcellin Boule(1 de enero de 1861 — 4 de julio de 1942) fue unpaleontólogofrancés.
Estudió y publicó el primer análisis de unHomo neanderthalensiscompleto. El fósil descubierto enLa Chapelle-aux-Saintsera de un homínido de avanzada edad y Boule lo caracterizó como a un ser bípedo bestial, de rodillas curvadas y no erguido en su totalidad.​ En una ilustración que realizó, el neandertal parecía ungorilapeludo con los dedos de los pies opuestamente encarados. Esto se debe a que el esqueleto que examinó padecíaartritis. Como resultado, los neandertales fueron vistos como criaturas primitivas en las siguientes décadas.
Boule también ayudó a desenmascarar elbuloconocido como el "Hombre de Piltdown". En 1915, Boule hizo público que lamandíbulapertenecía a unmono, en vez de a un ancestro humano.​
Kike Boula

Enrique Boula Senobua(Malabo, 17 de julio de 1993), conocido comoKike Boula, es unfutbolistaecuatoguineano que juega comodelanteropara elC. D. Navalde laTercera Federación​ y para laselección de Guinea Ecuatorial.
Se trata de un delantero formado en laU. D. Almería.
Ha sido convocado por laselección de fútbol de Guinea Ecuatorialpor primera vez en ocasión de laCopa Africana de Naciones 2015, debutando el 17 de enero de ese año en el partido inaugural contraCongo. En ese encuentro, asistió aEmilio Nsueen lo que finalmente sería un empate ante los “Diablos Rojos” (1:1).
La Boule Noire (salle de spectacle)

La Boule Noireest une salle de spectacle du quartierMontmartre, située 120boulevard de Rochechouartdans le18arrondissementdeParis. Elle jouxte la salle deLa Cigale.
C'est initialement unegoguettefondée en 1822 dans le village deMontmartrepar une fille galante dont le sobriquet est « Belle en Cuisse ». La salle est reprise ensuite par un nommé Bécuzet. Il fait construire le portique qui devient plus tard l'entrée deLa Cigale. Ce portique est surmonté à ses débuts d'une boule de verre éclairée servant d'enseigne en ce lieu, un chemin de ronde alors plutôt sombre. Avec le temps et la saleté, la boule d'abord blanche devient noire, donnant son nom à l'établissement.
La goguette initiale est transformée en bal. C'est là qu'est lancé lequadrilledes Lanciers et débute le fantaisiste Rigolboche. L'intérieur du bal démoli en 1887 laisse la place à uncafé-concertbaptisé La Cigale. En 1894, il est agrandi par l'architecteHenri Grandpierreet en 1905 la façade est refaite par l'architecteLucien Woog. À droite de la salle se trouvait un grand bar, à l'emplacement duquel se situe l'actuelle salle de concert de La Boule Noire.
La Boule Noire peut accueillir 200 personnes dans une salle au designannées 1970. La décoration originale ajoutée à l'étroitesse des lieux apportent une intimité et une proximité entre l'artiste et le public. C'est pour cela que laBoule Noireest une salle appréciée car elle permet d'approcher au plus près les artistes.
La programmation mêle à la fois jeunes talents et stars confirmées, principalement dans les genres musicaux : rock et metal (Linkin Park,The Libertines,Morcheeba,Queens of the Stone Age,Band-Maid...), musiques du monde et chanson (Manu Chao,Yaël Naïm...).
La Boule Noire est la première salle dans laquelleOrelsanse produit comme mentionné dans le documentaireMontre jamais ça à personne(2021, épisode 3) dans lequel l'article Wikipédia apparaît furtivement.
Costituzione di Teramene

Lacostituzione di Teramenefu l'ordinamento politico in vigore nellapolisdiAteneper circa otto mesi dal settembre del411 a.C.(mese della caduta dellaBoulé dei Quattrocento) all'aprile/maggio del410 a.C.(mese della restaurazione dellademocrazia). Questa costituzione viene lodata daTucididecome il migliore ordinamento avuto da Atenee anche laCostituzione degli Ateniesiafferma che «sembra che gli Ateniesi fossero ben governati».
Un'assemblea riunita sullaPnicedestituì la Boulé dei Quattrocento e istituì un governo guidato dall'assemblea dei Cinquemila,scelti tra coloro che avevano abbastanza denaro da «giovare alla città sia coi cavalli sia cogli scudi», cioè tra gliopliti: l'ideale di Teramene era rappresentato da un governo che, pur non essendo un'oligarchia, escludesse i nullatenenti dalle cariche pubbliche.Si proibì che i magistrati ricevessero un salario per le loro magistrature e si decise di punire i trasgressori.Si decise anche di richiamareAlcibiadee gli altri democratici che si trovavano aSamo.
LaCostituzione degli Ateniesiriporta che i responsabili di questo mutamento furonoAristocrateeTeramene, che in seguito «facevano tutto da soli, senza consultare i Cinquemila».