ปรัชญากับวรรณกรรม

ปรัชญากับวรรณกรรมเป็นศาสตร์ที่เกี่ยวกับการรักษาวรรณกรรมของนักปรัชญาและตัวบททางปรัชญา(วรรณกรรมของปรัชญา) และการรักษาปัญหาทางปรัชญาที่ได้รับการสนับสนุนจากวรรณกรรม (ปรัชญาของวรรณกรรม)
ปรัชญาวรรณกรรมเป็นสาขาหนึ่งของสุนทรียศาสตร์ซึ่งเป็นปรัชญาสาขาหนึ่งที่ตั้งคำถามว่า "ศิลปะคืออะไร"  ปรัชญาสุนทรียะส่วนใหญ่มุ่งเน้นไปที่ศิลปะพลาสติกหรือดนตรีเป็นหลัก    อย่างไรก็ตามด้วยค่าใช้จ่ายของวาทศิลป์   ในความเป็นจริงการอภิปรายในประเด็นปรัชญาสุนทรียะแบบดั้งเดิมนั้นพยายามที่จะกำหนดเกณฑ์ของคุณภาพงานศิลป์ที่ไม่สนใจต่อเนื้อหา   เนื่องจากงานวรรณกรรมเกือบทั้งหมดประกอบด้วยเนื้อหาทางความคิดเป็นหลัก  ทฤษฎีสุนทรียศาสตร์ที่ยึดโยงอยู่กับคุณภาพตามรูปแบบบริสุทธิ์มีแนวโน้มที่จะมองข้ามวรรณกรรม
การมีอยู่ของเรื่องเล่าทำให้เกิดประเด็นทางปรัชญา   ในเรื่องเล่าผู้ประพันธ์สามารถรวบรวมและผู้อ่านก็จะจินตนาการนึกภาพตาม   ทั้งตัวละครในบันเทิงคดีที่เป็นมนุษย์ รวมไปถึงสิ่งมีชีวิตหรือเทคโนโลยีที่น่าอัศจรรย์ความสามารถของจิตใจมนุษย์ที่จะจินตนาการและความรู้สึกร่วมทางประสบการณ์   ตัวละครในบันเทิงคดีเหล่านี้ก็เผยให้เห็นถึงธรรมชาติของจิตใจมนุษย์   นวนิยายบางเรื่องอาจถูกมองว่าเป็นการทดลองทางความคิดในด้านจริยศาสตร์ซึ่งอธิบายถึงตัวละครในนวนิยายซึ่งประกอบไปด้วยแรงจูงใจการกระทำและผลที่ตามมาจากการกระทำของพวกเขา   ในแง่นี้นักปรัชญาบางคนได้เลือกรูปแบบการบรรยายที่หลากหลายเพื่อสอนปรัชญาของพวกเขา (ดูด้านล่าง)
ยกตัวอย่าง เช่นพลาโตเชื่อว่าวัฒนธรรมทางวรรณกรรมและเนื้อเพลงของเพลงป๊อปก็มีอิทธิพลอย่างมากต่อมุมมองด้านจริยธรรมของผู้บริโภค  ในผลงานThe Republicพลาโตแสดงความเป็นปรปักษ์ต่อเนื้อหาของวัฒนธรรมทางวรรณกรรมในยุคของเขาอย่างรุนแรง  และสนับสนุนการเซ็นเซอร์วรรณกรรมที่ได้รับความนิยมอย่างแพร่หลายในสังคมยูโทเปียของเขา
อย่างไรก็ตามเมื่อไม่นานมานี้นักปรัชญาสายต่างๆ ีความแตกต่างกันและเป็นมิตรในการเข้าถึงวรรณกรรม   นับแต่ผลงานของนักประสบการณ์นิยมชาวอังกฤษ และอิมมานูเอล ค้านท์ในช่วงปลายศตวรรษที่ 18   ปรัชญาตะวันตกได้หมกมุ่นอยู่กับคำถามพื้นฐานของญาณวิทยา: คำถามของความสัมพันธ์ระหว่าง แนวคิดในจิตใจมนุษย์และโลกที่ดำรงอยู่นอกจิตใจ ซึ่งในความเป็นจริงแล้วมีการดำรงอยู่ของโลกใบนี้จริงๆ  ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมาปัญหาทางญาณวิทยาเหล่านี้ได้เปลี่ยนไปเป็นการอภิปรายอย่างแพร่ขยายเกี่ยวกับคำและความหมาย  ในความเป็นจริงภาษาสามารถเป็นสะพานเชื่อมอุปสรรรคระหว่างจิตใจได้หรือไม่? กลุ่มของปัญหานี้เกี่ยวข้องกับความหมายของภาษาและงานเขียนบางครั้งก็นำมาอธิบายในนามของการหักเหทางภาษา
ด้วยเหตุนี้เทคนิคและเครื่องมือที่พัฒนาขึ้นสำหรับการวิจารณ์วรรณกรรมและทฤษฎีวรรณกรรมจึงมีความโดดเด่นมากขึ้นในกระแสปรัชญาตะวันตกในสมัยศตวรรษที่ 20 ตอนปลาย   นักปรัชญาแต่ละสาขาต่างก็ให้ความสนใจกับวรรณกรรมมากกว่าคนรุ่นก่อน   บางคนพยายามที่จะตรวจสอบคำถามว่าในความเป็นจริงแล้ว เป็นไปได้จริงๆ หรือที่จะใช้คำในการสื่อสาร    มีความเป็นไปได้สำหรับความหมายของผู้เขียนที่ตั้งใจจะสื่อสารโดยตรงกับผู้อ่าน    บางคนพยายามใช้ผลงานวรรณกรรมเป็นตัวอย่างของวัฒนธรรมร่วมสมัยและพยายามเปิดเผยทัศนคติจากจิตไร้สำนึกที่พวกเขาได้แสดงออกมาอยู่ในผลงานเหล่านี้วัตถุประสงค์เพื่อการวิจารณ์ทางสังคม
ผลงานวรรณกรรมยังก่อให้เกิดปัญหาเกี่ยวกับความจริงและปรัชญาภาษา   ในความเห็นที่มีการศึกษา  อย่างน้อยเป็นเรื่องจริงที่มีบุคคลที่มีชื่อเสียงโด่งดังอย่างเชอร์ล็อค  โฮมส์อาศัยอยู่ในกรุงลอนดอน(ดู 'ความจริงในนิยาย' ของ David Lewis, American Philosophyical Quarterly, Vol. 15. ฉบับที่ 1, มกราคม 1978)  นอกจากนี้ยังถือว่าเป็นความจริงที่ซามูเอล  พีพส์อาศัยอยู่ในลอนดอนกระนั้นเชอร์ล็อค โฮมส์ก็ไม่เคยมีตัวตนจริงๆ ในที่ไหนสักแห่งเลย  เขาเป็นเพียงตัวละครในนวนิยาย    ซามูเอล พีพส์  กลับถูกตัดสินว่าเป็นมีตัวตนจริงๆ    ความสนใจร่วมสมัยในโฮมส์และพีพส์ มีความคล้ายคลึงกันมาก   เหตุผลเดียวที่ทำให้ใคร ๆ ก็รู้จักชื่อของพวกเขาเป็นเพราะความสนใจในการอ่านเกี่ยวกับการกระทำและคำพูดของพวกเขา   ข้อความทั้งสองนี้จะปรากฏเป็นคำสั่งที่แตกต่างกันสองแห่งของความจริง   ปัญหาอีกประการหนึ่งที่เกิดขึ้นเกี่ยวกับค่าความจริงของข้อความเกี่ยวกับโลกสมมุติและตัวละครที่สามารถบอกเป็นนัยได้   แต่ไม่มีที่ใดกล่าวถึงพวกเขาในแหล่งข่าวสำหรับความรู้ของเรา  เช่น เชอร์ล็อค  โฮมส์(Sherlock Holmes) มีเพียงหัวเดียวหรือเชอร์ล็อค  โฮมส์ไม่เคยเดินทางไปดวงจันทร์
กวีจำนวนหนึ่งได้เขียนบทกวีเกี่ยวกับปรัชญา   นักปรัชญาที่สำคัญบางคนได้แสดงหลักปรัชญาของพวกเขาในบทกวี  อย่างเช่นทฤษฎีการกำเนิดจักรวาลของเฮสิโอดและผลงานDe Rerum Naturaของลูเครเทียสเป็นบทกวีเชิงปรัชญาที่สำคัญมหากาพย์บางประเภท ก็ใช้สอนปรัชญาฤาษีวยาสได้บรรยายมหากาพย์มหาภารตะของอินเดียโบราณเพื่อสอนปรัชญาอินเดียและปรัชญาฮินดูโฮเมอร์ได้นำเสนอคำสอนเชิงปรัชญาบางด้านในมหากาพย์โอดิสซีย์ของเขา
นักปรัชญาตะวันออกจำนวนมากได้อธิบายความคิดในรูปแบบกวี  นักปรัชญาที่สำคัญ ได้แก่ :
กวีปรัชญาชาวตะวันตกที่มีชื่อเสียง ได้แก่ :
นักปรัชญาบางคนได้เขียนงานปรัชญาในรูปแบบบันเทิงคดีรวมทั้งนวนิยายและเรื่องสั้น (ดูบทความเพิ่มเติมได้ในบันเทิงคดีเชิงปรัชญา) เรื่องนี้เห็นได้ชัดในวรรณกรรมของปรัชญายุคแรกซึ่งนักปรัชญา เช่นพลาโตได้เขียนบทสนทนาที่มีตัวละครในเรื่องได้อภิปรายในเรื่องปรัชญา;โสกราตีสมักปรากฏเป็นตัวเอกในบทสนทนาของพลาโต  และบทสนทนาเป็นหนึ่งในแหล่งความรู้ที่สำคัญเกี่ยวกับความคิดและคำสอนของโสกราตีสซึ่งบางครั้งก็ยากที่จะแยกแยะสถานภาพที่แท้จริงของโสคราตีสออกจากเพลโต   นักเขียนชาวคริสเตียนยุคแรกจำนวนมาก  รวมถึงนักบุญออกัสตินโบติอุสและปีเตอร์  อาเบลาร์ดได้สร้างบทสนทนา   นักปรัชญาสมัยใหม่ตอนต้นหลายคน  เช่นจอร์จ  เบิร์กลีย์และเดวิด  ฮิวม์ได้เขียนงานประเภทนี้เป็นครั้งคราว
นักปรัชญาคนอื่นอาศัยเรื่องเล่าเพื่อถ่ายทอดคำสอนของพวกเขานักปรัชญาอิสลามคลาสสิกสมัยศตวรรษที่ 12  อย่างAbubacer(Ibu  Tufail) ได้เขียนวรรณกรรมภาษาอาหรับPhilosophus Autodidactusเป็นการตอบสนองการเชื่อมโยงของนักปรัชญาของอัลเฆาะซาลีและ Ibn al - Nafisนักปรัชญาเทววิทยาชาวมุสลิมในศตวรรษที่ 13  ได้เขียนผลงานวรรณกรรมเรื่องTheologus Autodidactusซึ่งเป็นการตอบสนองต่อผลงานPhilosophus Autodidactusของ Abubacer    นักปรัชญาชาวเยอรมันอย่างฟรีดริช  นิทเช่อมักจะกล่าวถึงความคิดของเขาในรูปแบบวรรณกรรมโดยเฉพาะอย่างยิ่งในThus Spoke Zarathustraซึ่งเป็นเรื่องราวของคำสอนของศาสนาโซโรอัสเตอร์มาร์กี เดอ ซาดและไอน์ แรนด์ได้เขียนนวนิยายซึ่งตัวละครทำหน้าที่เป็นกระบอกเสียงสำหรับสถานะทางปรัชญาและปฏิบัติตามให้สอดคล้องกับพวกเขาตามพล็อตเรื่องGeorge Santayanaเป็นนักปรัชญาที่เขียนนวนิยายและบทกวี; ความสัมพันธ์ระหว่างตัวละครของ Santayana กับความเชื่อของเขานั้นมีความซับซ้อนมากนักอัตถิภาวนิยมรวมถึงนักเขียนชาวฝรั่งเศสคนสำคัญที่ใช้ผลงานบันเทิงคดีในการถ่ายทอดทัศนะทางปรัชญาซึ่งได้แก่  นวนิยายNauseaและNo Exitของฌ็อง-ปอล  ซาทร์และThe Strangerของอัลแบร์ กามูส์การผลิตผลงานทั้งหมดของ Maurice Blanchot   เจ้าของผลงานThe Step Not BeyondThe Madness of the DayและThe Writing of Disasterซึ่งถือเป็นงานเขียนที่ขาดไม่ได้สำหรับการรักษาความสัมพันธ์ระหว่างปรัชญากับวรรณกรรม    ผลงานThe Post Card: From Socrates to Freud and Beyond  ของฌาค  แดร์ริดาก็เช่นกัน
นักปรัชญาจำนวนหนึ่งมีอิทธิพลอย่างมีนัยสำคัญต่อวรรณคดีArthur Schopenhauerซึ่งส่วนใหญ่เป็นผลมาจากระบบสุนทรียศาสตร์ของโชเปนฮาวด์บางทีเขาอาจเป็นนักปรัชญาที่มีอิทธิพลมากที่สุดในประวัติศาสตร์วรรณกรรม นวนิยายช่วงหลังของโทมัส ฮาร์ดีกล่าวถึงหัวข้อของ Schopenhauerian บ่อยครั้งโดยเฉพาะในผลงานJude the Obscureโชเปนฮาวด์ยังมีอิทธิพลสำคัญต่อโจเซฟ คอนราดอีกด้วย    โชเปนฮาวด์มีความเจาะจงน้อยลง   แต่มีอิทธิพลอย่างกว้างขวางมากขึ้นในการขบวนการลัทธิสัญลักษณ์นิยมในวงการวรรณกรรมยุโรป   ไลโอเนล  จอห์นสันยังอ้างถึงสุนทรียศาสตร์ของโชเปนฮาวด์ในเรียงความThe Cultured Faunผลงานทั้งหมดของ ฌาค  แดริด้า มีอิทธิพลอย่างมากต่อวงการปรัชญาภาคพื้นทวีปและความเข้าใจบทบาทของวรรณกรรมในสมัยใหม่
งานวรรณกรรมอื่น ๆ ที่พิจารณาว่ามีเนื้อหาเชิงปรัชญา ได้แก่ :
นักปรัชญาจำนวนหนึ่งยังคงอ่านวรรณกรรมเพื่อประโยชน์ทางวรรณกรรมนอกเหนือจากเนื้อหาทางปรัชญา   ปรัชญาในการทำสมาธิของจักรพรรดิโรมันมาร์กุส  ออเรลิอุสซึ่งเป็นลัทธิสโตอิกแบบประยุกต์  แต่การทำสมาธิยังคงอ่านเพื่อการทำงานทางวรรณกรรมของพวกเขาและยังได้รับการทำงานจิตใจของจักรพรรดิอีกด้วย
ปรัชญาของอาร์ทัวร์  โชเปนฮาวด์มีชื่อเสียงในด้านคุณภาพและความสามารถในการอ่านร้อยแก้ว  เช่นเดียวกับผลงานบางส่วนของ นักประสบการณ์นิยมชาวอังกฤษ  เช่นLockeและHumeรูปแบบของเซอเรน  เคียร์เคอกอร์นั้นมักถูกมองว่าเป็นศิลปะเชิงกวีที่ดีงามพอๆกับปรัชญา   โดยเฉพาะในผลงานFear and Tremblingและอื่นๆ   ผลงานของฟรีดริช  นิทเชอเช่นThus Spoke Zarathustraซึ่งมีความคล้ายกับบทกวีร้อยแก้วและมีภาพและการพาดพิงแทนการโต้เถียง
โสกราตีสปรากฏตัวในบทบาทสมมติเป็นรูปการ์ตูนและเป้าหมายของการเยาะเย้ยในผลงานThe Cloudsโดยอริสโตฟาเนสโสกราตีสปรากฏตัวในบทละครที่แขวนด้วยตะกร้าซึ่งเขาได้ให้คำทำนาย เช่น
นักปรัชญาเต๋าในยุคแรกอย่างจวงจื่อได้แสดงความคิดของเขาเป็นหลักผ่านงานวรรณกรรมขนาดสั้น  เกร็ดความรู้และนิทาน  นักปรัชญาที่สำคัญท่านอื่นในยุคนั้นปรากฏเป็นตัวละครในเรื่องราวเหล่านี้    ทำให้จวงจื่อสำรวจความคิดของพวกเขาอย่างสนุกสนานและได้เทียบเคียงแนวคิดของนักปรัชญาแต่ละท่าน  อย่างเช่นเหลาจื่อ,เลี่ยจื่อ,Hui Shiและอื่น ๆ ด้วยตัวเขาเอง    สิ่งสำคัญที่สุดในผลงานของเขา คือ การปรากฏตัวของขงจื่อและสาวกที่โดดเด่นของเขาซึ่งบางครั้งใช้เพื่อบ่อนทำลายความนิยมที่มีต่อความเข้าใจในปรัชญาขงจื่อหรือเพื่อเสริมสร้างความเข้าใจในการใช้ชีวิตด้วยหลักปรัชญาเต๋าด้วยตัวของจวงจื่อเอง
Jorge Luis Borgesอาจจะเป็นนักเขียนนวนิยายแนวปรัชญาในยุคศตวรรษที่ยี่สิบ  เขาเขียนเรื่องสั้นAverroes's Searchที่มีนักปรัชญาอย่างAverroesเป็นตัวเอก   โครงเรื่องของเขาได้ชี้ให้เห็นถึงเรื่องราวของเขาแปลความหมายได้อย่างแม่นยำและเป็นตัวอย่างความคิดของนักปรัชญาที่สำคัญรวมถึงจอร์จ  เบิร์กลีย์,อาร์เทอร์  โชเปนฮาวด์และเบอร์ทรันด์ รัสเซลล์เขายังให้ความเห็นเกี่ยวกับบุคคลต่างๆ รวมถึงGeorge Dalgarnoด้วย
ประเด็นสำคัญในนวนิยายThe Name of the RoseของUmberto Ecoเปิดกว้างการค้นพบหนังสือลึกลับที่บรรจุต้นฉบับที่หายสาบสูญของอริสโตเติลนวนิยายFoucault's Pendulumของ Eco ในช่วงหลัง  ได้กลายมาเป็นต้นตำรับของนวนิยายแนวระทึกขวัญหรือสืบสวนสอบสวนที่มีการพาดพิงถึงชื่อของนักคิดทางประวัติศาสตร์  ตัวอย่างนวนิยายประเภทนี้ ได้แก่รหัสลับดาวินชีของแดน บราวน์และThe Rule of FourโดยIan CaldwellและDustin Thomason
นอกจากนี้Philip K. Dickผู้ซึ่งมักถูกเปรียบเทียบกับ Borges  โดยยกประเด็นทางปรัชญาจำนวนมากในนวนิยายของเขาทุกอย่างตั้งแต่ปัญหาของ Solipsism ไปจนถึงคำถามมากมายเกี่ยวกับการรับรู้และความเป็นจริง
Jorge Luis Borges แนะนำรูปแบบทางปรัชญาจำนวนมากและนักปรัชญาแนวบันเทิงคดีจำนวนหนึ่งในเรื่องสั้นของเขา   ขบวนการทางปรัชญาแนวบันเทิงคดีเป็นส่วนหนึ่งของหลักฐานที่ปรากฎในเรื่องTlön, Uqbar, Orbis Tertiusและผู้บรรยายนิรนามของเรื่องLibrary of Babelซึ่งอาจเรียกได้ว่าเป็นนักปรัชญาแนวบันเทิงคดีนักเทววิทยาแนวบันเทิงคดีเป็นหัวข้อหนึ่งของเรื่องสั้นThree Versions of Judas
นักปรัชญาแนวบันเทิงคดีได้เกิดขึ้นเป็นครั้งคราวผ่านผลงานของโรเบิร์ต เอ. ไฮน์ไลน์และRay Bradburyผลงานเขามาจากดาวอังคารของไฮน์ไลน์   ได้ปรากฎข้อความยาวที่อาจถือได้ว่าเป็นผู้สืบทอดบทสนทนาทางปรัชญาแนวบันเทิงคดีของโลกยุคโบราณที่เขียนอยู่ภายในโครงเรื่อง