davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Бустос Голобио, Хуан

Хуан Габриэль Бустос Голобио(исп.Juan Gabriel Bustos Golobio;9 июля1992,Сан-Хосе,Коста-Рика) —коста-риканскийфутболист,полузащитникклуба «Депортиво Саприсса» исборной Коста-Рики.
В 2010 году Бустос начал карьеру в клубе «Депортиво Саприсса». 10 августа 2010 года в матче против «Универсидад де Коста-Рика» он дебютировал вчемпионате Коста-Рики. 30 июля 2012 года в поединке против «Уругвай де Коронадо» Хуан забил свой первый гол за «Саприссу». В составе клуба он четыре раз выиграл чемпионат в течение пяти лет. 19 сентября 2014 года в матчеЛиги чемпионов КОНКАКАФпротивамериканского«Спортинг Канзас-Сити» Бустос отметился забитым мячом.
В начале 2017 года Хуан на правах аренды перешёл в «Картахинес». 8 января в матч против «Лемона» он дебютировал за новую команду. В этом же поединке Бустос забил свой первый гол за «Картахинес». После окончания аренды он вернулся в «Саприссу».
В 2009 году в составе юношеской сборной Коста-Рики Бустос принял участие вюношеском чемпионате миравНигерии. На турнире он сыграл в матчах против команд Новой Зеландии, Турциии Буркина-Фасо.
В 2011 году в составе молодёжной сборной Коста-Рики Бустос принял участие вмолодёжном чемпионате КОНКАКАФв Гватемале. На турнире он сыграл в матчах против команд Гваделупе, Канады, Кубы, ГватемалыиМексики. В поединке против канадцев Хуан забил гол.
В том же году в составемолодёжной сборнойБустос принял участие вмолодёжном чемпионате миравКолумбии. На турнире он сыграл в матчах против командИспании,Австралии,ЭквадораиКолумбии.
В 2004 году Бустос попал в заявку национальной команды на участие вЦентральноамериканском кубке. 3 сентября в матче противсборной Никарагуаон дебютировал засборную Коста-Рики. Также Хуан принял участие в поединках противПанамыиГватемалы. В матче против гватемальцев он забил свой первый гол за национальную команду. По итогам турнира Бустос стал его победителем.
Командные
«Депортиво Саприсса»
Международные
Коста-Рика
Гомес, Рональд

Ро́нальд Го́мес(исп.Rónald Gómez; род.24 января1975,Пунтаренас) — коста-риканскийфутболисти футбольный тренер.
Он дебютировал с «Кармелитой» в сезоне 1992—1993 годов. В 1994 году перешёл в один из лучших клубов страны «Алахуэленсе». Там он играл 2 года, сыграл 36 матчей и забил 26 голов.
Гомес также играл за «Депортиво Саприсса», с которой он играл на клубном чемпионате мира в 2005 году в Японии,кроме этого он играл захихонский«Спортинг» и «Эркулес» (Испания), «Мунисипаль» (Гватемала), «Крит» (Греция), «Аль-Кадисия» (Кувейт), «Депортиво Ирапуато» (Мексика) и ФКАПОЭЛ(Кипр).
Гомес также является членомсборной Коста-Рикипо футболу, в составе которой он забил 24 мяча в 90 играх, был участникомчемпионата мира 2002вЯпониииЮжной Корее, и чемпионата мира 2006 года вГермании.
21 декабря 2008 года Рональд Гомес был назначен главным тренером клуба «Кармелита», когда завершился его контракт с «Депортиво Саприсса». С 2012 года он был у руля «Хувентуд Эскасусенья», команды Второго дивизиона Коста-Рики. В мае 2014 года он был представлен в качестве нового тренера «Лимона», однако, в сентябре Гомес подал в отставку.
Клубный чемпионат мира по футболу 2005

Клубный чемпионат мира по футболу2005 годапроходил вЯпониис 11 по 18 декабря 2005 года. Это главный клубный турнирФИФА, хотя и не столь популярный, как знаменитыеКубок ЛибертадоресиЛига чемпионов УЕФА.
Турнир 2005 года был сыгран в результате объединенияМежконтинентального кубкаи разыгранного в 2000 годуКлубного чемпионата мира. Первый из них был ежегодным турниром между чемпионами Европы и Южной Америки (начиная с 1960 года); второй — однократно сыгранным клубным чемпионатом мира.
В результате этого слияния турнир получился короче (прежний чемпионат длился 2 недели). Шесть клубов (по одному с каждой континентальной зоны) были приглашены на турнир.
Чемпионат был турниром на выбывание, где каждая команда играла 2 или 3 матча. Чемпионы четырёх «слабых» конфедераций встречались в четвертьфиналах; проигравшие разыгрывали матч за пятое место. Победители и чемпионы двух «сильных» конфедераций встречались в полуфиналах; проигравшие играли матч за третье место.
2 гола:
«Фэйр- плей» —«Ливерпуль»
Турнир имел успех, однако некоторые комментаторы говорили, что за исключением «Сан-Паулу» и «Ливерпуля», остальные клубы показали низкий уровень футбола, и лучше вернуться к формату Межконтинентального Кубка.
เดปอร์ติโบซาปริซา

เดปอร์ติโบซาปริซา(สเปน:Deportivo Saprissa) เป็นสโมสรฟุตบอลในประเทศคอสตาริกาตั้งอยู่ที่ซานฮวนเดติบัสในซานโฮเซสนามเหย้าของสโมสรมีชื่อว่าสนามกีฬาริการ์โด ซาปริซา เอย์มาสีประจำสโมสรคือสีม่วงและขาว ก่อตั้งในปี ค.ศ. 1935 และได้แข่งขันในลีกสูงสุดของคอสตาริกานับตั้งแต่ปี ค.ศ. 1949 เป็นต้นมา ชื่อของสโมสรมาจากผู้ก่อตั้งที่ชื่อว่าริการ์โด ซาปริซา ฉายาของสโมสรคือสัตว์ประหลาดสีม่วงโดยฉายานี้เกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1987 จากหนังสือพิมพ์ดิอาริโอเอ็กซ์ตราที่เห็นกองเชียร์ของสโมสรแต่งตัวชุดสีม่วงในการแข่งขันดาร์บี
ซาปริซาคว้าแชมป์ลิกา เอเฟเปเดทั้งหมด 34 สมัย โดยเคยทำได้ 6 สมัยติดต่อกันในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1970 เป็นหนึ่งในสโมสรที่ประสบความสำเร็จสูงสุดในคอนคาคาฟพวกเขาชนะเลิศคอนคาแคฟแชมเปียนส์ลีกทั้งหมด 3 สมัยในปี ค.ศ. 1993, 1995 และ 2005 และยังชนะเลิศเซ็นทรัลอเมริกันคราวน์ในปี ค.ศ. 1972, 1973, 1978, 1998 และ 2003
ระหว่างวันที่ 1 กันยายน ค.ศ. 2007 — 31 สิงหาคม ค.ศ. 2008 สโมสรถูกจัดอันดับที่ 106 ของสโมสรที่ดีที่สุดในโลก โดยสหพันธ์ประวัติศาสตร์และสถิติฟุตบอลระหว่างประเทศของฟีฟ่าและได้รับคัดเลือกให้เป็นสโมสรคอนคาคาฟแห่งคริสต์ศตวรรษที่ 20
ช่วงเวลาที่น่าจดจำของสโมสรเกิดขึ้นในปี ค.ศ. 2005 เมื่อซาปริซาเป็นสโมสรลำดับที่สองในคอนคาคาฟที่จบอันดับที่สามในฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรโลกสโมสรที่เคยทำได้ก่อนหน้านั้นคือเนกักซาซึ่งเคยทำได้ในปี ค.ศ. 2000
อาริเอล ฟรันซิสโก โรดริเกซ

อาริเอล ฟรันซิสโก โรดริเกซ อารายา(สเปน:Ariel Francisco Rodríguez Araya) หรืออาริเอล โรดริเกซเกิดเมื่อวันที่ 27 กันยายน พ.ศ. 2532 ในซานโฮเซประเทศคอสตาริกาเป็นนักฟุตบอลชาวคอสตาริกา ปัจจุบันได้ลงเล่นให้กับสโมสรเดปอร์ติโบซาปริซาในประเทศคอสตาริกา
โยฮัน เบเนกัส

โยฮัน อัลเบร์โต เบเนกัส อูโลอา(สเปน:Johan Alberto Venegas Ulloa; เกิด 27 พฤศจิกายน ค.ศ. 1988) เป็นนักฟุตบอลชาวคอสตาริกาปัจจุบันเล่นให้กับเดปอร์ติโบซาปริซาโดยเป็นการยืมตัวจากมินนิโซตายูไนเต็ดนอกจากนี้เขายังเล่นให้กับทีมชาติคอสตาริกา
เบเนกัสลงเล่นทีมชาตินัดแรกในการแข่งขันโกปาเซนโตรอาเมริกานา 2014นัดเปิดสนามที่พบกับนิการากัวโดยเขาเป็นผู้ทำประตูที่สามให้กับทีมและเขาทำประตูได้อีกครั้งในนัดที่พบกับปานามานับว่าเป็นประตูที่ 100 ของทีมชาติคอสตาริกาในการแข่งขันโกปาเซนโตรอาเมริกานาและในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2018 เขามีชื่อติดทีมชาติในการแข่งขันฟุตบอลโลก 2018ที่ประเทศรัสเซีย
ปริเมราเฟเดราซิออน

ปริเมราเฟเดราซิออน(สเปน:Primera Federación) หรือเดิมมีนามว่าปริเมราดิบิซิออนเอร์เรเฟฟเป็นลีกฟุตบอลระดับที่สามในระบบฟุตบอลลีกในประเทศสเปนซึ่งเริ่มต้นขึ้นในฤดูกาล 2021–22 อยู่ภายใต้การบริหารของราชสหพันธ์ฟุตบอลสเปน(เอร์เรเฟฟ) โดยอยู่ในระดับรองจากลาลิกาและเซกุนดาดิบิซิออนแต่อยู่ในระดับสูงกว่าเซกุนดาดิบิซิออนเอร์เรเฟฟและเตร์เซราดิบิซิออนเอร์เรเฟฟ
ในปี ค.ศ. 2020ราขสหพันธ์ฟุตบอลสเปนได้ประกาศการปรับเปลี่ยนโครงสร้างของลีกสามดิวิชัน โดยแบ่งออกเป็นระดับกึ่งอาชีพสองลีก และมือสมัครเล่นหนึ่งลีกซึ่งปริเมราดิบิซิออนเอร์เรเฟฟจะเป็นลีกที่ตั้งขึ้นใหม่มาใช้เป็นลีกระดับที่สาม แทนที่เซกุนดาดิบิซิออน เบและเซกุนดาดิบิซิออนเอร์เรเฟฟจะถูกตั้งขึ้นใหม่เป็นลีกระดับที่สี่ แทนที่เตร์เซราดิบิซิออนชณะที่เตร์เซราดิบิซิออนเอร์เรเฟฟจะถูกตั้งขึ้นใหม่เป็นลีกระดับที่ห้า ซึ่งจะมีความคล้ายคลึงกับเตร์เซราดิบิซิออนแบบเดิม
ในวันที่ 30 มิถุนายน ค.ศ. 2022 หลังจากลีกใช้ชื่อปริเมราดิบิซิออนเอร์เรเฟฟได้แค่หนึ่งฤดูกาล ลีกนี้ได้เปลี่ยนชื่อเป็นปริเมราเฟเดราซิออน
ด้านล่างคือรายชื่อสโมสรที่ลงเล่นในฤดูกาล 2021–22
ทั้งสีทีทในแต่ละฤดูกาลจะได้เลื่อนชั้นทั้งหมด โดยตัวหนาหมายถึง ทีมที่ชนะเลิศของทั้งลีก
ตัวหนาหมายถึง ผลงานโดยรวม
เซลโซ บอร์เฮส

เซลโซ บอร์เฮส โมรา(สเปน:Celso Borges Mora; เกิด 27 พฤษภาคม ค.ศ. 1988) เป็นนักฟุตบอลชาวคอสตาริกา ปัจจุบันลงเล่นให้กับอาลาฮูเอเลนเซและทีมชาติคอสตาริกาในตำแหน่งกองกลาง
บอร์เฮสลงเล่นให้กับทีมชาติไปแล้ว 94 นัด ทำได้ 21 ประตูเขาได้เข้าร่วมการแข่งขันรายการสำคัญต่าง ๆ อาทิ ฟุตบอลโลกรอบคัดเลือก 35 นัด,ฟุตบอลโลก 2014,โกปาเซนโตรอาเมริกานา(2011,2013) และโกลด์คัพ(2009,2011และ 2013)
อ้างอิง:
โกปาเดลเรย์ ฤดูกาล 2016–17

โกปาเดลเรย์ ฤดูกาล 2016–17จะจัดขึ้นเป็นครั้งที่ 115 ของโกปาเดลเรย์ทีมชนะเลิศจะได้สิทธิ์ลงแข่งในรอบแบ่งกลุ่มของยูฟ่ายูโรปาลีก ฤดูกาล 2017–18เป็นที่แน่นอนบาร์เซโลนาคือแชมป์เก่าที่จะมาป้องกันแชมป์
การจับสลากรอบแรกและรอบสองจัดขึ้นในวันที่ 22 กรกฎาคม พ.ศ. 2559 (ค.ศ. 2016) เวลา 13:00 น. ตามเวลาฤดูร้อนยุโรปกลางในลาซิวดัดเดฟุตบอลซึ่งเป็นสำนักงานใหญ่ราชสหพันธ์ฟุตบอลสเปนลัสโรซัสแคว้นมาดริด.
ในรอบสอง ทีมจากเซกุนดาดิบิซิออนได้ลงเล่นพบกันเอง และทีมจากเซนกุดาดิบิซิออน เบ และ เตร์เซรา ต่างได้เล่นแยกกันต่างหาก.กอร์โดบาได้รับสิทธิ์เข้าสู่รอบสาม.
รอบสามจะลงเล่นในรูปแบบเดียวกับรอบแรกและรอบสอง.อูเอสกาได้สิทธิ์บายสำหรับรอบ 32 ทีมสุดท้าย.
การจับสลากสำหรับรอบ 32 ทีมสุดท้าย เมื่อวันที่ 14 ตุลาคม ค.ศ. 2016, ในลา ซีอูดัด เดล ฟุตโบล. ในรอบนี้, ทีมลาลิกาทั้งหมดได้ผ่านเข้าสู่การแข่งขัน.
การประกบคู่ รอบ 32 ทีมสุดท้าย สรุปได้ดังนี้: เจ็ดทีมที่เหลือที่มีส่วนร่วมในเซกุนดาดิบิซิออน เบต้องเผชิญหน้ากับทีมจากลาลิกาที่ผ่านเข้าสู่การแข่งขันระดับสโมสรยุโรป. ห้าทีมที่เหลือที่มีส่วนร่วมในเซกุนดาดิบิซิออนต้องเผชิญหน้ากับห้าทีมลาลิกาที่ไม่ได้ผ่านเข้าสู่การแข่งขันระดับสโมสรยุโรป. อีกแปดทีมลาลิกาที่เหลือจะต้องมาเผชิญหน้ากันเอง. ในการแข่งขันที่เกี่ยวข้องกับทีมจากลีกระดับชั้นที่แตกต่างกัน, ทีมในระดับที่ต่ำกว่าจะได้ลงเล่นนัดแรกที่บ้าน. กฎนี้จะถูกนำไปใช้ในรอบ 16 ทีมสุดท้าย, แต่ไม่ใช่สำหรับรอบก่อนรองชนะเลิศและรอบรองชนะเลิศ, ซึ่งในคำสั่งของเลกจะขึ้นอยู่กับโชคในการจับสลาก.
การจับสลากสำหรับรอบรองชนะเลิศและรอบชิงชนะเลิศจะจัดขึ้นเมื่อวันที่ 27 มกราคม ค.ศ. 2017.
การจับสลากสำหรับรอบชิงชนะเลิศจะจัดขึ้นในวันที่ 27 มกราคม ค.ศ. 2017.
หมายเหตุ: ผู้เล่นและทีมที่อยู่ในตัวหนาคือยังอยู่ในระบบการแข่งขัน.
โกปาเดลเรย์ ฤดูกาล 2023–24

โกปาเดลเรย์ ฤดูกาล 2023–24เป็นการแข่งขันฟุตบอลโกปาเดลเรย์ครั้งที่ 122 (รวมถึงสองฤดูกาลแรกที่มีการแข่งขันเพียงสองทีม) ผู้ชนะจะได้ผ่านเข้าไปลงเล่นในยูฟ่ายูโรปาลีก ฤดูกาล 2024–25โดยทั้งผู้ชนะและรองชนะเลิศจะได้ผ่านเข้าไปลงเล่นในซูเปร์โกปาเดเอสปัญญา ฤดูกาล 2024–25.
เรอัลมาดริดคือแชมป์เก่าจากฤดูกาลที่ผ่านมา หลังสามารถเอาชนะโอซาซูนาในนัดชิงชนะเลิศของฤดูกาลที่ผ่านมาแต่ตกรอบในรอบ 16 ทีมสุดท้ายโดยอัตเลติโกมาดริด.
รอบชิงชนะเลิศจะจัดขึ้นที่ลาการ์ตูฆาในเซบิยาในวันที่ 6 เมษายน ค.ศ. 2024.
ในช่วงฤดูร้อน ค.ศ. 2023ราชสหพันธ์ฟุตบอลสเปนได้ปล่อยปฏิทินการแข่งขันและได้รับการยืนยันรูปแบบการแข่งขันของฤดูกาลที่ผ่านมาจะยังคงอยู่.
ทีมด้านล่างนี้คือได้เข้าร่วมสำหรับการแข่งขัน. ไม่รวมทีมสำรอง.
แต่ละทีมจะถูกจัดอยู่ในสี่กลุ่มตามเกณฑ์ทางภูมิศาสตร์.
รอบแรกจะลงเล่นโดย 110 จาก 115 ทีมที่เข้าร่วมทั้งหมด, ยกเว้นสี่ผู้เข้าร่วมในซูเปร์โกปาเดเอสปัญญาและ แชมป์ ปรีเมรา แอร์เอฟแอเอฟ, สิบทีมชนะเลิศจากรอบเบื้องต้นที่ผ่านมาจะถูกจับคู่กับสิบทีมจาก ลาลิกา. สี่ทีมผู้ผ่านเข้ารอบรองชนะเลิศของ โกปาเฟเดราซิโอน จะถูกจับสลากกับสี่ทีมอื่นๆ จากลาลิกา, และสองทีมสุดท้ายจากทีมลาลิกา จะถูกจับสลากกับทีมที่มาจาก เตร์เซรา แอร์เอฟแอเอฟ. หกทีมสุดท้ายที่มาจาก เตร์เซรา แอร์เอฟแอเอฟ จะเป็นการจับคู่กับหกทีมที่มาจาก เซกุนดา ดิบิซิโอน. สิบสี่ทีมสุดท้ายที่มาจาก เซกุนดาดิบิซิโอน จะเป็นการจับคู่กับสิบสี่ทีมที่มาจาก เซกุนดา แอร์เอฟแอเอฟ. จากนั้น, สิบแปดทีมจาก เซกุนดา แอร์เอฟแอเอฟ จะจับคู่กับสิบแปดทีมจาก ปรีเมรา แอร์เอฟแอเอฟ. ในที่สุด, สองทีมจาก เซกุนดา แอร์เอฟแอเอฟ ก็จับคู่กัน.
ทั้งหมด 55 เกมที่จะลงเล่นตั้งแต่วันที่ 31 ตุลาคม และ 2 พฤศจิกายน ค.ศ. 2023, พร้อมทั้งเลื่อนการแข่งขันอีก 2 นัดในวันที่ 8 และ 14 พฤศจิกายน, ตามลำดับ.
การจับสลากได้จัดขึ้นเมื่อวันที่ 17 ตุลาคม ค.ศ. 2023. แต่ละทีมจะถูกแบ่งอยู่ในเจ็ดโถ.
รอบสองจะลงเล่นโดย 56 ทีม, กับสี่ทีมที่มีส่วนร่วมของซูเปร์โกปาเดเอสปัญญา ฤดูกาล 2023–24ได้รับสิทธิ์บาย. แชมป์ ปรีเมรา แอร์เอฟเอเอฟ เข้าสู่ในรอบนี้.
เตร์เซรา แอร์เอฟเอเอฟ สามทีมได้จับคู่กับสามทีมที่มาจากลาลิกา. เซกุนดา แอร์เอฟเอเอฟ สิบเอ็ดทีมจะถูกจับสลากกับสิบเอ็ดทีมจากลาลิกา, และลาลิกาทีมสุดท้ายได้ถูกจับสลากกับหนึ่งทีมที่มาจาก ปรีเมรา แอร์เอฟเอเอฟ. เก้าทีมล่าสุดที่มาจาก ปรีเมรา แอร์เอฟเอเอฟ ได้จับคู่กับเก้าทีมที่มาจาก เซกุนดา ดีบีซีโอน. ในที่สุด, แปดทีมจาก เซกุนดา ดีบีซีโอน ก็มาจับคู่กัน.
ทั้งหมด 28 แมตช์จะได้ลงเล่นระหว่างวันที่ 22 พฤศจิกายน และ 7 ธันวาคม ค.ศ. 2023.
การจับสลากสำหรับรอบสองได้จัดขึ้นเมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน ค.ศ. 2023. แต่ละทีมจะถูกแบ่งอยู่ใน 5 โถ.
การจับสลากสำหรับรอบ 32 ทีมสุดท้ายจะจัดขึ้นในวันที่ 12 ธันวาคม ค.ศ. 2023 ในสำนักงานใหญ่ แอร์เอฟแอเอฟ ในเมืองลัส โรซัส. สี่ทีมที่เข้าร่วมของซูเปร์โกปาเดเอสปัญญา ฤดูกาล 2024จะจับคู่กับทีมที่มาจากหมวดหมู่ต่ำสุด. หลังจากนั้น, ทีมที่เหลือทั้งหมดจากประเภทต่ำที่สุดจะเผชิญหน้ากับทีมอื่นๆ จากลาลิกา. แต่ละนัดจะลงเล่นที่สนามกีฬาของทีมที่มีอันดับต่ำกว่า.
ทั้งหมด 16 แมตช์จะลงเล่นระหว่างวันที่ 6 ถึง 8 มกราคม ค.ศ. 2024.
萨普里萨体育俱乐部

萨普里萨体育俱乐部（西班牙語：Deportivo Saprissa）是一家位于哥斯达黎加首都圣何塞足球俱乐部，目前是哥斯达黎加足球甲级联赛的参赛球队。
截至2024年上半年，俱乐部已获得40次哥斯達黎加足球甲級聯賽冠军。它也是中北美洲及加勒比地区最成功的球队之一，曾于1993年、1995年和2005年三次赢得中北美洲及加勒比海足協冠軍盃，于1972年、1973年、1978年、1998年和2003年五次赢得UNCAF國際足球俱樂部盃。
2005年11月，球队在国际足联俱乐部世界杯中代表中北美洲及加勒比地区出赛，最终取得季军。
萨普里萨赢得过10个国际赛事头衔：
奥萨苏纳竞技俱乐部

奧沙辛拿體育會（Club Atlético Osasuna），簡稱奥萨苏纳，是一家位於西班牙納瓦拉自治區首府潘普洛納的足球俱乐部，球隊主場El Sadar Stadium可容納18,761人。
成立於1920年，1932年首次进入西班牙足球乙级联赛，1934-1935年赛季首次进入西班牙足球甲级联赛。
罗萨里奥中央

罗萨里奥中央竞技俱乐部（西班牙語：Club Atlético Rosario Central），一般稱為羅沙里奧中央，是阿根廷罗萨里奥的一个足球俱乐部。现参加阿根廷足球甲级联赛。罗萨里奥中央队的同城对手为纽韦尔老男孩。兩隊之間的比賽被稱為羅薩里奧德比（「Clásico Rosarino」），是阿根廷足壇的一大盛事。
罗萨里奥中央队曾4次夺得阿甲联赛冠军。
羅薩里奥德比（“Clásico Rosarino”）是阿根廷足壇中，竞争最激烈、關注度最高的比赛之一。第一场比賽于 1905 年 6 月 18 日举行，紐維爾舊生憑福斯蒂诺·冈萨雷斯的進球，以1-0 取得勝利。
国际足联俱乐部世界杯

国际足联俱乐部世界杯（英語：FIFA Club World Cup），或译为世界俱乐部杯、俱乐部冠军杯，简称世俱杯。由該項賽事的前身国际足联俱乐部世锦赛（英語：FIFA Club World Championship）与洲际杯（又名丰田杯，英語：Intercontinental Cup）合併而來。是一項由國際足協主辦，來自六大洲最頂級球會參與的國際足球錦標賽。
首屆世錦賽於2000年1月在巴西舉行，國際足協希望賽事能夠改變洲際盃（丰田杯）原本只由歐洲及南美洲球會參加之型態，在這項新賽事能夠吸納全球六大洲最頂級的球會參與，可惜國際足協未能與洲際盃主辦機構達成協議，因此洲際盃及世錦賽得以同於2000年舉行。
首屆世錦賽並不受到外界歡迎，2001年第二屆賽事原本訂於西班牙舉行，參賽球隊增至12隊，但其後國際足協市場推廣公司ISL突然倒閉，最終賽事因而取消。2003年打算復辦賽事，但仍然無法舉行。最終國際足協與洲際盃達成協議，將兩項賽事合二為一，重新開辦的國際足協世界冠軍球會盃正式於2005年在日本舉行。
2005年至2008年，每一屆賽事都在日本舉行。2009年起，世冠盃改為輪流在其他國家上演，每個國家各辦2屆，但之後必須回歸日本主辦2屆（2011及12年，2015及16年，如此類推）。
2017年，國際足聯正式承认所有赢得洲际杯（1960 年至 2004 年期间举行）的欧洲和南美球队为俱乐部世界冠军。
2022年12月17日，国际足联宣布2025年6月举行的世俱杯改制为32支球队参加，此后每四年举办一次。而原有賽制則以國際足協洲際盃名義繼續舉辦，並改在舉行世冠盃以外的年份進行。
世俱杯经过多次改制，7队参赛时期赛制分为四轮比赛，参赛队伍为六个洲内俱乐部冠军和东道国俱乐部联赛冠军：
此前，四分之一决赛的两支落败球队还将进行一场五六名决赛以决出第五名，不过这一轮次在2022年世俱杯被取消，两支四分之一决赛落败球队将并列获得第五名。
皇家西班牙人體育俱樂部

皇家西班牙人體育俱樂部（加泰隆尼亞語：Reial Club Deportiu Espanyol，西班牙語：Real Club Deportivo Español）是一家位於西班牙巴塞罗那的足球俱樂部，為西班牙甲組足球聯賽的球隊之一。
在1900年10月28日成立以來，西班牙人曾拿過十二屆省級聯賽冠軍，赢過四届西班牙國王盃冠軍；在歐洲賽，西班牙人曾兩次晋级欧洲联盟杯决赛。
2020年，西班牙人在西甲第36轮中0:2不敌埃瓦尔，队史第一次以倒数第一名降级。2020-21賽季，西班牙人以西乙冠軍之姿來季升級至西甲。
在2023年，西班牙人再次從西甲降班，在來年的升班附加賽決賽，以2-1反勝皇家奧維多，回到西甲聯賽。
作為當時西班牙第一支由西班牙本國人組建的足球隊，故以「西班牙人」（Espanyol，「愛斯賓奴」為其音譯）命名。
2015年，西班牙人被中国企业星辉娱乐收购50.1%股权。
到2016年，星輝娛樂基本实现全资控股，令西班牙人成爲首个由中国企业控股的欧洲五大联赛足球俱乐部。
兩家同是來自巴塞罗那的球會巴塞羅那与皇家西班牙人体育俱乐部间的比赛，被稱為巴塞罗那德比。
由於球會規模所限，即使是與同市的頂級球會巴塞羅那比賽，其吸引性一直不如聯賽的其他著名對抗。
從1997-98賽季到2008-09賽季，球隊主場暫時向巴塞隆納市政府租用為1992年巴塞罗那奥运所建立的主要體育場，孔帕尼斯奥林匹克体育场(Estadi Olímpic Lluís Companys)，可容納 55,926 人。
在2009-10賽季，西班牙人遷入球隊耗資6000萬歐元，自2003年動土，可容納40,500人的科尔内拉-埃尔普拉特球场(Estadi Cornellà-El Prat)。
Cavallucci

Cavallucciare anItalianChristmaspastrymade withanise, walnuts,candied fruits,coriander, and flour. They areSienesein origin, and the name translates approximately to 'little horses'.The chewy pastries are similar to acookieorbiscuitand traditionally useTuscanmillefiorihoney as an essential ingredient in the dough.
The pastries were originally imprinted with the image of a horse (cavalliis theItalianterm for 'horses').They are a version of a pastry which is traceable to the reign ofLorenzo the Magnificent(1449–1492), when they were called "biriquocoli".
Many hypotheses are associated with the origin of its name. According to the most popular version of the story,cavallucciwere served to travelers on horseback as a source of nourishment for long trips.Another speculation is that postal workers who delivered mail over long distances ate the pastries on a regular basis.Additionally surmised is that these sweets were the usual snack of servants who worked in horse stables of rich Italian aristocrats inSiena, a city which gained its fame for horse racing.
The pastry is often paired with sweetdessert wines, such asVin Santo, and dipped into the wine before being eaten.
Sermoneta

Sermonetais a hill town andcomunein theprovince of Latina(Lazio), central Italy.
It is a walled  hill town,  with  a 13th-century Romanesque church, theCollegiate Church of Santa Maria Assunta(sometimes erroneously called a cathedral) anda massive castle, built by the Annibaldi family then purchased and expanded byCaetanifamily in the 13th century.  The CistercianValvisciolo Abbeyis located nearby. The churches ofSan Giuseppe(mainly 16th century) andSan Michele(mainly 12th century) still stand.
A Jewish community engaged in the commerce of fish and lending is attested there from the 13th to the 16th centuries, when the community was removed followingPope Pius V'spapal bullof expulsion,Hebraeorum gens sola(1569), which restricted Jewish residency to Rome andAncona.
Sermoneta is the hometown of thehumanistAldo Manuzioand eighteenth-century painterAntonio Cavallucci.
Scenes of the 2007 filmSilkfeaturingKeira Knightleywere filmed in Sermoneta.
The 2015 short filmItalian Miraclewas filmed in the town.
In 1978, an episode ofReturn of the Saintwas filmed there: the town was known as Santa Maria.
Antonio Cavallucci

Antonio Cavallucci(21 August 1752 – 18 November 1795) was an eighteenth-century Italian painter of religious scenes and portraits.
Cavallucci was born inSermonetain theLazio. His artistic talents were recognized in an early stage by FrancescoCaetani,Duke of Sermonetain 1738-1810. In 1765, he brought the 13-year-old Cavallucci to Rome, where he became a pupil ofStefano Pozziand three years later ofGaetano Lapis.He also studied drawing at theAccademia di San Luca(c. 1769-1771).
His earliest work dates from the mid-1760s. It is atemperafriezein the Casa Cavallucci in Sermoneta. His first portrait was of his benefactor Duke Francesco Caetani.This portrait is only preserved as anengravingin 1772 byPietro Leone Bombelli(1737–1809).
His first major commission was the decoration of five audience chambers in the Caetani Palace in Rome in 1776. He painted mythological scenes andallegoriesappropriate for each room.
In the early 1780s, he painted mostly portraits, such as those ofFrancesco CaetaniandTeresa Corsini, Duchess of Sermoneta.
His painting,TheOrigin of Music(1786), was based on illustrations in the bookIconologia(1593) fromCesare Ripa.
Cavallucci also received commissions from CardinalRomualdo Braschi-Onesti(1753–1817), nephew of the popePius VI. He painted the portraits of his new benefactor and of the pope in 1788.
He was inducted into theAccademia di San Lucain 1786,Academy of Arcadiain 1788, and the Congregazione dei Virtuosi al Pantheon in 1788.
Cavallucci is said to have painted StBenedict Joseph Labrewhile the saint was in ecstasy, or (as is perhaps more plausible), having seen the saint in ecstasy, to have brought him to his studio and painted his portrait there.In later years, he worked for CardinalFrancesco Saverio Zelada, decorating his titular churchSan Martino ai Montiin Rome. Cavallucci died in Rome in 1795.
He was influenced byPompeo BatoniandAnton Raphael Mengs. There is in his art some of the northern European feeling that had made its way into Rome at the end of the eighteenth century. The Portuguese painterDomingos Sequeirawas one of his pupils. It is also known that in Rome he had two more pupils:Giovanni Micoccaand Tommaso Sciacca.
Cavallucci

Lecavallucciest unepâtisserieitalienneoriginaire deSienneenToscane, préparée àNoëlavec de l'anis, desamandes, desfruits confits, de lacoriandre, de lafarineet enrichie denoix. Leur nom se traduit approximativement par « petits chevaux ». Ces biscuits moelleux utilisent traditionnellement du mielmillefioritoscan comme ingrédient essentiel de la pâte.
Lesbiscuitsétaient à l'origine imprimés de l'image d'uncheval(cavalliest le terme italien pour les chevaux). Les biscuits vendus aujourd'hui sont une version embourgeoisée d'une pâtisserie dont on peut retrouver la trace sous le règne deLaurent de Médicisdit le Magnifique (1449-1492), lorsqu'ils étaient appelésbiriquocoli. Il ressort de nombreux écrits de l'époque que leconsistoire, depuis 1515, avait l'habitude de distribuer dupampepatoet desberriguocoli.
De nombreuses hypothèses sont associées à l'origine de son nom. Selon la version la plus populaire de l'histoire, lescavallucciétaient proposés dans lesosteriade campagne, oùdiligenceset charrettes s'arrêtaient et où ils étaient consommées par les conducteurs de chevaux et les passants. On suppose que lespostiersqui distribuaient lecourriersur de longues distances mangeaient régulièrement ces biscuitset qu'ils constituaient lecasse-croûtehabituel des domestiques qui travaillaient dans lesécuriesdes riches aristocrates de Sienne, une ville qui a acquis sa renommée grâce à sonpalio.
La méthode d'obtention de la pâte pour ces biscuits est assez simple : une fois le caramel formé avec un mélange d'eau, de sucre et de miel fondu à feu très doux, on ajoute de la farine type « 0 », du sucre et/ou miel, des fruits confits (orange,cédrat), de l'anis, des noix et de la levure, et l'on prépare des formes allongées d'un diamètre d'environ ²⁄₃cm. Par la suite, les pains de pâte sont divisés en petits morceaux qui, après une cuisson d'environ une demi-heure à200°C, seront prêts à être servis sur la table, ou à être emballés.
La pâtisserie est souvent associée à desvins de dessertsucrés, comme leVin santo, et trempée dans levinavant d'être consommée. Lescavalluccisont servis avec desvins de liqueurdans lesquels ils sont généralement macérés :Marsala (DOC),Moscato passito di Pantelleria,Asti spumante (DOCG)ouMuscat.
Antonio Cavallucci

Antonio Cavallucci(21 août 1752-18 novembre 1795) est unpeintre italienduXVIIIsiècle, représentant dubaroquetardif.
Cavallucci est né àSermoneta, dans laprovince de Latinadans leLatium. Ses talents artistiques sont rapidement reconnus par Francesco Caetani, duc de Sermoneta, en 1738-1810. En 1765, ce dernier emmène à Rome le jeune Antonio, qui a alors à peine 13 ans. Il y devient l’élève deStefano Pozziet, au bout de trois années, deGaetano Lapis. De 1769 à 1771, il étudie également le dessin à l’Accademia di San Luca.
Sa première œuvre connue date du milieu des années 1760. Il s’agit d’une frise peinte dans la Casa Cavallucci à Sermoneta. Son premier portrait est celui de son bienfaiteur, le duc Francesco Caetani. Ce tableau, disparu depuis, est connu grâce à une estampe réalisée en 1772 par Pietro Leone Bombelli (1737-1809). En 1776, il reçoit sa première commande importante : la décoration de cinq salles d’audience du palais Caetani à Rome. Il peint des scènes mythologiques et allégoriques illustrant la thématique propre à chacune des cinq pièces.
Il s'oriente vers un style néo-classique, comparable à celui deGiuseppe Cadeset deChristoph Unterberger(en), et se rapprochant davantage des peintres classiques duXVIsiècle.
Au début des années 1780, il peint plusieurs portraits, comme ceux de Francesco Caetani et Teresa Cortini, duchesse de Sermoneta.L’origine de la musiqueest probablement la peinture la plus importante du milieu de sa carrière. Ce tableau est inspiré du livreIconologicade Cesare Ripa. Il reçoit de nombreuses commandes, via son nouveau mécène, le Cardinal Romualdo Braschi-Onesti (1753-1817), neveu du pape Pie VI. En 1788, il peint le portrait de son nouveau bienfaiteur et du pape. Il est aussi l’auteur d’un des rares portraits de saintBenoît Joseph Labre.
Sa réputation grandit de plus en plus. Il est intronisé dans la prestigieuseAccademia di San Lucaen 1786, dans l’Academy of Arcadia en 1788, et dans laCongregazione dei Virtuosi al Pantheonla même année. Il est l’un des peintres les plus demandés de Rome.
Il travaille, les dernières années de sa vie, pour le cardinal Francesco Saverio Zelada, décorant l'église San Martino ai Monti à Rome, dont le cardinal est titulaire. Il meurt en 1795, à l’âge de 43 ans. L'année suivante,Giovanni Gherardo de Rossi, poète et auteur de théâtre, publie sa biographie.
Il a été influencé parPompeo BatonietAnton Raphael Mengs. Son art s'inspire aussi du style nord-européen présent à Rome à la fin duXVIIIsiècle.
Tommaso Sciacca(1734-1795) et le peintre portugaisDomingos Sequeiraont fait partie de ses disciples.
Viande d'âne

Laviande d'âneouviande asineest uneviandeissue de l'âne commun(Equus asinus). Les principauxpays producteurssont laChine, leBurkina Faso,  leNigeria, laMauritanieet l'Espagne. Ayant une faible teneur enmatières grasseset un taux élevé enprotéines, cetteviande rougepeut être une ressource supplémentaire auxagriculteurslocaux.
Moscato passito di Pantelleria

Lemoscato passito di Pantelleriaest un vin àdénomination d'origine contrôléeproduit dans l'île dePantelleria, dans laprovince de Trapani, enSicile.
Il doit titrer un taux d’alcool minimum de 14 % et110g/lde sucres résiduels. Il est élaboré à partir de grappes de raisinspasserillés. Le seulcépageautorisé est le zibibbo, nom local dumuscat d'Alexandrie.
Il bénéficie d'une appellationDOCdepuis 1971 et la pratique traditionnelle de la culture de la «vite ad alberello» (taille de la vigne en gobelet) est inscrite aupatrimoine culturel immatériel de l'humanitédepuis 2014.
Cavallucci

Icavalluccisonodolcidi origineToscana, composti da un impasto molto consistente aromatizzato conspeziee arricchito di noci.
Dolci di antiche origini, già diffusi ai tempi diLorenzo il Magnificocon il nome diBiriquocoli, sono preparati per conservarsi a lungo.
Gli ingredienti tipici sonomielee più recentementezucchero,farina,noci, spezie ecanditiraffinati. Successivamente presero il nome di cavallucci, perché venivano offerti soprattutto nelleosteriedi campagna, dove si fermavanodiligenzee barrocci e venivano consumati dai conducenti di cavalli e dai passanti.
I cavallucci vengono serviti con vini liquorosi nei quali vengono solitamente inzuppati:Vin santo,Marsala,Passito di Pantelleria,Asti spumanteoMoscato.
Il metodo per ottenere l'impasto di questi biscotti è piuttosto semplice: una volta fatto sciogliere a fuoco molto lento un composto di acqua, zucchero e miele, si impasta il caramello formatosi con: farina tipo "0", zucchero e/o miele, canditi (arancia, cedro), anice, noci e lievito, e si preparano delle forme allungate con diametro di circa 2/3 cm. Successivamente si procede alla divisione dei filoncini di impasto in piccole parti che, dopo una cottura di circa mezz'ora a 200 °C, saranno pronti da servire in tavola, o da confezionare.
Si può trovare un particolare riferimento storico che dà la possibilità di delineare temporalmente l'origine di questi biscotti: appare infatti da numerose carte dell'epoca che ilConcistoro, dal 1515, avesse usanza di distribuire tra i suoi membripanpepatoe "berriguocoli", che altro non erano se non i moderni Cavallucci, che hanno nel tempo acquisito questo nome per via della loro grande diffusione tra la gente di cavalli che frequentava le stazioni di cambio e di posta.
Antonio Cavallucci

Antonio Cavallucci(Sermoneta,21 agosto1752–Roma,18 novembre1795) è stato unpittoreitalianodel tardobarocco.
Nativo di Sermoneta, nelLazio, il suo talento artistico venne presto riconosciuto daFrancesco Caetani, duca di Sermoneta: questi, nel1765, portò con sé l'allora tredicenne Cavallucci a Roma, dove egli divenne allievo diStefano Pozzie tre anni più tardi diGaetano Lapis. Studiòdisegnopresso l'Accademia di San Lucanegli anni 1769-1771.
La prima opera nota di Cavallucci è databile alla metà degli anni 1760: si tratta di unfregiodecorato atemperanella Casa Cavallucci a Sermoneta. Il primo ritratto da lui eseguito era del suo benefattore, il duca Francesco Caetani: di questo dipinto rimane oggi solo un'incisionedel 1772 diPietro Leone Bombelli.
La sua prima commissione importante fu la decorazione di cinque stanze di udienza nelPalazzo Caetania Roma nel1776, che risolse eseguendo scenemitologicheeallegorieappropriate per ciascuna stanza.
Nei primi anni ottanta si dedicò principalmente al genere dellaritrattistica: tra le opere del periodo, un altro ritratto del duca Francesco Caetani e della moglie, Teresa Corsini duchessa di Sermoneta.
Il dipinto più importante di questa fase della sua carriera è probabilmenteLe origini della Musica(1786), basato sulle illustrazioni del trattatoIconologia(1593) diCesare Ripa.
Cavallucci passò al servizio di un nuovo patrono, ilcardinaleRomoaldo Braschi-Onesti, nipote dipapa Pio VI: nel 1788 l'artista dipinge i ritratti di cardinale e pontefice. La sua fama cresceva sempre di più, ed egli entrò a far parte delle prestigioseAccademia di San Luca(1786),Accademia dell'Arcadia(1788) eCongregazione dei Virtuosi al Pantheon(1788).
Pare che egli sia riuscito a dipingere un ritratto diSan Benedetto Giuseppe Labrementre questi era inestasi, ma è più probabile che Cavallucci lo abbia visto in questa condizione e lo abbia fatto posare nel suo studio in quell'atteggiamento. Negli ultimi anni lavorò per il cardinaleFrancesco Saverio Zeladaalla decorazione dellachiesa titolaredi quest'ultimo, labasilica dei Santi Silvestro e Martino ai Montidi Roma, dove morì nel 1795.
Nella sua pittura egli fu influenzato daPompeo BatonieAnton Raphael Mengs, ma nei suoi quadri si avverte anche il gusto nordeuropeo che alla fine del XVIII secolo stava affermandosi a Roma. Tra i suoi allievi vi era ilportogheseDomingos Sequeira.
Syngnathidae

ISyngnathidae, meglio conosciuti comecavallucci mariniepesci agosono una numerosa famiglia di pesci d'acqua marina dalle spiccate peculiarità fisiche.
Le specie di questa famiglia presentano infatti un lungo muso tubolare e una testa cavallina, particolarmente accentuata neicavallucci marini.
Questi pesci sono diffusi in tutti gli oceani e anche nelMar Mediterraneo. Alcune specie sono diffuse in acque salmastre e perfino dolci.
I Singnatidi sono divisi in due sottofamiglie:
La prima sottofamiglia presenta pesci con corpo allungato e sottile, sigariforme, lungo peduncolo caudale (a volte è presente una pinna caudale tondeggiante), chiamatipesci-pipae pesci simili ai cavallucci marini ma con postura orizzontale, conosciuti comedraghi di mare.
La seconda sottofamiglia è molto conosciuta, e raggruppa i cavallucci di mare, pesci con postura eretta, verticale, coda prensile.
Tutte le specie della famiglia non presentanopinne analie, talvolta,pinne ventrali.
Le due sottofamiglie comprendono i seguentigeneri:
Dizionario biografico degli italiani

IlDizionario biografico degli italiani(siglaDBI) è undizionario biograficoedito dall'Istituto dell'Enciclopedia italiana, pubblicato in cento volumi dal 1960 al dicembre 2020; raccoglie circa 40 000biografiedi altrettantiitalianiillustri dal V secolo all'epoca contemporanea, con vocifirmatee fornite di riccabibliografia, disponibili anche in rete.
L'iniziativa editoriale fu ideata nel1925sul modello di analoghe opere come l’Allgemeine Deutsche Biographieintedesco(nel1912in 56 volumi), o ilDictionary of National Biographyininglese(in 60 volumi). S'intendeva raccogliere delle voci biografiche su italiani defunti considerati meritevoli di esser ricordati in quanto ascesi agli onori della storia, vissuti in un lunghissimo intervallo temporale: dallacaduta dell'Impero romano d'Occidentea oggi. Come direttore dellaTreccani,Giovanni Gentileaffidò il compito di coordinare il gigantesco lavoro redazionale aFortunato Pintor, a cui presto fu affiancatoArsenio Frugoni; nel1959la direzione fu assunta daAlberto Maria Ghisalberti, seguito daMassimiliano Pavannel1985,Fiorella BartoccinieMario Caravalenel1990, il solo Mario Caravale nel1999,Raffaele Romanellidal 2010.
Il primo volume apparve nel1960, alla vigilia delcentenario dell'Unità d'Italia. Erano occorsi circa quindici anni per organizzare un enorme schedario di personaggi storici, da cui furono estratti 40 000 italiani meritevoli di esser ricordati in una voce a loro singolarmente dedicata. Nel dicembre2020è stato pubblicato il suo centesimo volume che si chiude conGiuseppe Zurlo, l'ultimo in ordine alfabetico degli italiani illustri. Sono usciti talora degli aggiornamenti: per esempio, nel1988è uscito un volume di supplemento relativo alle lettere A-C, contenente voci su personaggi morti prima del1985. Col tempo sono state inserite anche personalità nate fuori dal territorio nazionale ma molto influenti nella penisola, comeDaniel Bovet, nato in Svizzera, oCathy Berberian, nata negli Stati Uniti d'America.
Nel 1995, per iniziativa diRita Levi Montalcini, si organizzò la digitalizzazione dell'Enciclopedia Treccanie delDizionario biografico. Nel marzo 2011 venne predisposto il nuovo portale di accesso, insieme alla versione in linea dell'Enciclopedia Treccani, con una presentazione solenne in occasione del150º anniversario dell'Unità d'Italia: l'evento segnava un'apertura allenuove tecnologie della comunicazione. La comparsa della rete e le difficoltà finanziarie fece nascere fin daglianni novanta del '900il proposito di smettere la pubblicazione a stampa dell’opera, ovvero di una sua prosecuzione, ridotta e semplificata, soloonline; l'iniziativa fu tuttavia sventata dalla mobilitazione degli storici e del pubblico colto. Nel2010fu compilato l'elenco delle voci, dalla lettera M fino alla Z al fine della loro inclusione nei volumi futuri.
Il completamento dell'opera pone il problema del suo aggiornamento. A partire dal 2012 alcune voci sono state aggiunte come supplemento alla sola edizione digitale. Nel dicembre 2020 il consiglio di amministrazione della Treccani non aveva ancora indicato le linee di possibili sviluppi.
Кавалуччи (печенье)

Каваллуччи(итал.cavallucci) — изысканнаяитальянскаярождественскаявыпечка, приготовленная из аниса, грецких орехов, цукатов, кориандра и муки. Происходит изСиены, название переводится примерно как «маленькие лошадки». В этом итальянскомбисквитетрадиционно используется тосканский мёд миллефиори в качестве основного ингредиента теста.
Первоначально напеченьебыло нанесено изображение лошади (cavallo — «лошадь» по-итальянски). Печенье, продаваемое сегодня, представляет собой улучшенную версию выпечки, которая восходит к временам правленияЛоренцо Великолепного(1449–1492), когда они назывались biriquocoli.
С происхождением названия связано множество гипотез. По самой популярной версии, каваллуччи подавали путникам верхом на лошадях в качестве источника питания в дальних поездках. В том же ключе есть еще одно предположение, что почтовые работники, которые доставляли почту на большие расстояния, регулярно ели печенье. Кроме того, предполагается, что эти сладости были обычной закуской слуг, которые работали в конюшнях богатых итальянских аристократов в Сиене, городе, который прославилсяскачками.
Выпечка обычно сопровождается сладкимидесертными винами, такими какVin Santo, и макается в вино перед употреблением.
沙蘭力坦拿1919體育聯盟

沙蘭力坦拿1919體育聯盟（義大利語：US Salernitana 1919） 是意大利的一家足球俱樂部，成立於1919年，主場設在意大利坎帕尼亞大區城市薩萊諾。成立後俱樂部大多時間都參加乙級和丙級的賽事，現時於意甲作賽。
在2008年4月27日，俱樂部獲得了丙1級聯賽的冠軍，從而得以參加2009-10賽季的意乙聯賽。他們在1947-48賽季和1998-99賽季亦曾兩次參加意大利足球甲級聯賽。
法比奥·卡瓦卢奇

法比奥-卡瓦卢奇（義大利語：Fabio Cavallucci，1961年10月11日—），意大利重要的当代艺术史学家及策展人之一。
毕业于意大利博洛尼亚大学文学系艺术专业，随后攻读了博洛尼亚美术学院及博洛尼亚大学当代艺术史专业硕士。1990-1998年间创立并管理圣索非亚“Vero Stoppioni”当代艺术画廊。
2001年至2008年，担任特伦托市立当代艺术博物馆馆长，创办并指导“WORK. Art in Progress”杂志。
他构想并策划了国际表演奖（2005-2008），并于2006年至2008年期间担任Manifesta 7.欧洲当代艺术双年展的协调人，2008年在Trentino Alto Adige举办。
2010年，他担任卡拉拉国际雕塑双年展的艺术总监，同年，成为华沙Ujazdowski城堡当代艺术中心的馆长，任期四年。 2014年—2017年，担任意大利第一家当代艺术博物馆普拉托路易吉佩奇当代艺术中心馆长。与众多国际艺术家如Maurizio Cattelan、Mario Merz、Paul McCarthy、Katarzyna Kozyra、Joan Jonas、Gillian Wearing、蔡国强、邱志杰等及哲学家齐格蒙·鲍曼和Marc Augé等合作。
ドミンゴス・セケイラ

ドミンゴス・セケイラことドミンゴス・アントニオ・デ・セケイラ（Domingos António de Sequeira、1768年3月10日–1837年3月8日）はポルトガルの画家である。ジョアン6世の宮廷画家を務めた。
リスボンの貧しい家に生まれた。家族の姓はEspírito Santoであったのを、1782年から、より高貴な印象をあたえるために de Sequeiraと名乗って活動をするようになった。リスボンの美術学校で絵を学んだ後、1788年にローマに移り、人物画を得意とする画家、アントニオ・カヴァルッチ(Antonio Cavallucci: 1752-1795)の弟子になった。1793年にローマのアカデミア・ディ・サン・ルカに入会を認められた。1795年にリスボンに戻るが、鬱症に陥り、3年間修道院で過ごすことになった。1802年に王太子ジョアン6世の宮廷画家に任命され、リスボンのアジュダ宮殿の美術品を監督し、マリア・フランシスカ・ベネディタ・デ・ブラガンサといった王族の女性に絵を教え、1806年に海軍学校(Academia de Marinha)の教授もした。ナポレオン戦争中の1808年にポルトガル王室はブラジルに遷都し、1821年に王室はリスボンに復帰するが、共和的な思想に共感を抱いていたドミンゴス・セケイラは、1823年に追放されて、パリに移らなければならなかった。1826年にはローマに移るが、1832年には重病で絵を描けなくなり、1837年にローマで没した。
肖像画や宗教画を描いた。
ミケランジェロ・チェルクォッツィ

ミケランジェロ・チェルクォッツィ（Michelangelo Cerquozzi、1602年2月18日-1660年4月6日）はイタリアの画家である。戦争画や風俗画を描いた。「Michelangelo delle Battaglie(戦闘画のミケランジェロ)」や「Michelangelo delle Bambocciate (バンボッチャンティのミケランジェロ)」の異名で呼ばれた。
ローマで裕福な革商人の息子に生まれた。12歳からマニエリスムの画家、ジュゼッペ・チェーザリに学んだ後、戦争画で人気のあったフランドル出身の画家、Jacob de Hase(別名:Giacomo Fiammingo)に学んだ。戦争画や静物画を描き始め、20歳になる前にスペイン大使がチェルクォッツィの作品を買い上げた。
1625年頃、オランダからローマに移ってきて、人気を得た「バンボッチオ」の仇名で呼ばれた風俗画家、ピーテル・ファン・ラールのスタイルに熱心に取り組んだ。ファン・ラールの影響を受けた画家たちは、「バンボッチャンティ」（Bamboccianti）と呼ばれた。1630年頃になるとチェルクォッツィは画家として人気を得、多くのパトロンも得た。1634年にアカデミア・ディ・サン・ルカの会員になった。裕福な画家となった後は、ブルゴーニュの出身の画家ジャック・クルトワらを支援した。
弟子には Francesco Corti や Bonaventura Giovanelliらがいる。
Galleria civica di Trento

Galleria civica di Trentoje muzeumsoučasného uměnívTrentuv ulici Rodolfa Belenzaniho. Vzniklo v roce 1989 pod názvemGalleria civica di arte contemporaneaa zpočátku jej vedl kritikDanilo Eccher.Mezi prvními velkými výstavami byly přehlídky dělEnza Cucchiho,Maria MerzečiYoko Ono.Roku 2011 zde vystavoval slovenský výtvarníkRoman Ondák.Počínaje rokem 2014 galerie organizujeCivica Project, což je iniciativa, která prezentuje díla mladých designérů.
Dizionario biografico degli italiani

Dizionario biografico degli italiani(zkr.DBI,českyItalský biografický slovník) je 88svazkovýbiografický slovníksestavovanýItalským encyklopedickým institutem. Editace probíhá od roku 1960, dosud nebyl dokončen. Předpokládaný rozsah je přibližně 40 000životopisůs bohatoubibliografiío významných osobáchitalskéhopůvodu či na územíItáliepůsobících.
V tomto článku byl použitpřekladtextu z článkuDizionario biografico degli italianina italské Wikipedii.
Benedikt Josef Labre

SvatýBenedikt Josef Labre(26. března1748Amettes,Pas-de-Calais–26. dubna1783Řím,Papežský stát) byl francouzský poutník amystik, zdržující se zejména v Římě. Již během svého života byl mnohými vnímán jako svatý.Kanonizační procesbyl zahájen po jeho pohřbu v roce 1783, v roce 1860 byla uzavřena prvotní část s titulemblahoslavený. V roce 1883 byl prohlášen zasvatého. Je uctíván jako patron lidí bez domova, mentálně nemocných, opuštěných a odmítaných.
Benedikt Josef Labre se narodil 26. března 1748 vAmettes, ležící vhrabství Artois. Pocházel z 15 dětí. Otec si povšiml zvláštní povahy svého nejstaršího syna a s domněnkou, že by mohl být vhodným kandidátem pro kněžskou službu jej svěřil k výchově svému bratrovi Františkovi. František Labre byl sám kněz a začal Benedikta učit základy latiny. Vzdělával jej i ve čtení, psaní akatechismu.
Když bylo Benediktovi 16 let, oznámil rodičům přání vstoupit do kláštera. Ideálně však do co možná nejpřísnějšího;řádu cisterciáků přísné observance(tzv.trapisté). To se ovšem nesetkalo s pochopením jak ze strany rodičů, tak ze strany trapistů vopatství La Trappe. Druhý pokus o přijetí do kláštera proběhl u mnichů zkartuziánského řádu. Kartuziáni jej přijali, avšak po čase musel odejít, protože pobyt v prostorách kláštera v něm vyvolával nevolnosti, které se projevovaly zejména zvracením. Benedikt stále toužil po tom nejpřísnějším možném klášterním životě, proto se vydal potřetí, konkrétně do dalšího trapistickéhokláštera v Sept Fons. I tam byl nakonec odmítnut. Zkusil ještě jednou pobyt v jiném kartuziánském klášteře, kde mu však nakonec představený řekl:Prozřetelnost vás nevolá k našemu způsobu života. Následujte Boží vnuknutí.
Výzvu otce představeného Benedikt zkoumal během následujících 15 let života. Během té doby pěšky putoval Evropou po poutních místech a postupně rozpoznával, že právě to od něj Bůh chce. Živil se ovocem a kořínky, které našel, když dostal nějaký dar, nikdy si jej nenechával pro sebe, vždy nalezl někoho ještě potřebnějšího, než byl on sám. Potulným způsobem žil, zdržoval se zejména v Římě.
Benedikt s sebou vždy nosilBibli,breviářaNásledování Krista. Vzdělával se v křesťanském učení, o kterém pak mluvil s lidmi z okraje společnosti, hlavně s bezdomovci. Svým zjevem působil jako jeden z nich, a proto jej často lidé litovali: „ubohý nešťastník“. On odpovídal: „Proč nešťastník? Nešťastníci jsou lidé v pekle, kteří ztratili Boha navždy.“
Připojil se k třetímu řáduFrantiškánů. Horlivě hlásal evangelium a ve zbývajícím čase většinou klečel v jednom z (římských) kostelů a modlil se (často až 40 hodin v kuse). Ještě v den smrti byl na dvou pobožnostech (byl předvečerZeleného čtvrtka) a večer zemřel. Ihned po smrti se začaly šířit zprávy o uzdraveních, ke kterým mělo dojít na jeho hrobě a na jeho přímluvu.
V tomto článku byl použitpřekladtextu z článkuBenedict Joseph Labrena anglické Wikipedii.
Antonio Cavallucci

Antonio Cavallucci(21 de agosto de 1752 - 18 de noviembre de 1795) fue un pintoritalianodel sigloXVIII, representante delbarrocotardío.
Cavallucci nació enSermonetaen la provinciaLatinaenLazio. Su talento artístico fue reconocido rápidamente porFrancesco Caetani, Duque de Sermoneta de 1738 a 1810. En 1765, llevó a Roma a un joven Antonio con sólo 13 años. Se convirtió en estudiante deStefano Pozziy, después de tres años del también pintorGaetano Lapis. De 1769 a 1771, también estudió dibujo en laAccademia di San Luca.
Su primera obra conocida data de mediados de la década de 1760. Se trata de un friso pintado en la Casa Sermoneta Cavallucci. Su primer retrato fue el de su patrón, el duque Francesco Caetani. Este cuadro, ya desaparecido, se conoce gracias a un grabado hecho en 1772 porPietro Leone Bombelli(1737-1809). En 1776 recibió su primera comisión importante: el diseño de cinco salas de audiencias del palacio Caetani enRoma. Pintó escenas mitológicas y alegóricas que representan el tema específico de cada una de las cinco partes.
Se fue moviendo hacia un neo-clásico, comparable al deGiuseppe Cadesy al deChristoph Unterberger, y se sitúa más cerca de los pintores clásicos, del sigloXVI.​
A principios de la década de 1780 pintó varios retratos, como los de Francesco Caetani Cortini y Teresa, duquesa de Sermoneta.El origen de la músicaes probablemente la pintura más importante de la mitad de su carrera. Este cuadro se basa en laIconologíadeCesare Ripa. Recibió numerosos encargos, a través de su nuevo patrón, el cardenal Romualdo Braschi-Onesti (1753-1817), sobrino del PapaPío VI. En 1788 pintó el retrato de su nuevo benefactor y el del Papa. Es también el autor de uno de los pocos retratos de sanBenito José Labre.
Su reputación creció más y más. Fue incluido en la prestigiosaAccademia di San Lucaen 1786, laAcademia de los Arcadesen 1788, y en la Congregación de los Virtuosos del Panteón el mismo año.
Trabajó los últimos años de su vida por encargo del cardenal Francisco Javier Zelada en la decoración de la iglesia de San Martino ai Monti, en Roma. Murió en 1795 a la edad de 43 años. Al año siguiente,Giovanni Gherardo de Rossi, poeta y autor de obras teatrales, publicó su biografía.​
Fue influenciado porPompeo BatoniyAnton Raphael Mengs.
Tommaso Sciacca(1734-1795) y el pintor portuguésDomingos Sequeirafueron dos de sus discípulos.
Domingos Sequeira

Domingos António de Sequeira(Lisboa, 1768 -Roma, 1837), fue un pintorportugués, con un estilo de transición entre elneoclasicismoy la pinturaromántica.
Nació el 10 de marzo de 1768 en el seno de una familia modesta fue educado en laCasa Piade Lisboa, posteriormente cambió su apellidoEspírito Santopor el de Sequeira que poseía mayor consideración social. Comenzó sus estudios de dibujo en la academia de Lisboa y estuvo trabajando como decorador. En 1788 viajó aItaliapara estudiar en la Academia Portuguesa enRomateniendo como maestro a Antonio Cavallucci.
En 1792 fue declarado miembro honorario de laAccademia di San Lucay dos años después regresó a Portugal con un prestigio reconocido y diversos encargos, entre ellos destacaban: pinturas con temática sobre las sagradas escrituras, grandes composiciones históricas y cuadros de gabinete. Al ser nombrado como primer pintor de la corte en 1802 realizó numerosos retratos y siendo codirector de los trabajos pictóricos en elPalacio de Ajuda.
Entre su trabajo docente se puede mencionar que en 1803 estuvo de profesor artístico de los príncipes y princesas y en 1806 impartió clases de diseño enOporto. También participó en los presentes que dieron aWilliam Carr Beresfordy elduque de Wellingtonpor su participación en la guerra contraNapoleón, sin embargo, Sequeira estuvo inicialmente de parte de las tropas francesas dedicando un cuadro al generalJunot. También se puso de parte de los liberales realizando en 1821 retratos a 33 diputados participantes en laRevolución liberal de Oporto, con motivo de sus ideas tuvo que exilarse aFranciaal triunfar losabsolutistasenVilafrancada. Durante su estancia en Francia expuso en elMuseo del Louvrey recibió un premio por un cuadro titula Muerte deCamoensque se encuentra desaparecido y se considera la primera obra romántica portuguesa, pero especialmente pudo relecionarse con losrománticosfranceses y entabló amistad conEugène Delacroix.
En 1826 se trasladó a Roma y estuvo dirigiendo la Academia portuguesa, en esta ciudad pudo asistir a una exposición deTurnerque le impresionó mucho y le inspiró en su obraLa adoración de los reyes magos. Murió en esta ciudad el 8 de marzo de 1837.
A continuación se muestran algunas obras que permiten seguir la evolución de su estilo pictórico.
Pietro Leone Bombelli

Pietro Leoni Bombelli(Roma, 1737-1809) fue un grabador y pintor italiano, discípulo deStefano Pozzi.​
Como grabador se le conocen perspectivas arquitectónicas, como la del interior delbaptisterio lateranenserestaurado porUrbano VIII, según dibujo del arquitectoVincenzo Brenna(1769), siendo este también el género al que pertenece elInterior de San Pedro de Roma, óleo de 1805 conservado en elMuseo del Prado,​ retratos, como los de Francesco Caetani, duque de Sermoneta, por pintura deAntonio Cavallucciy el deJosé Nicolás de Azara, por dibujo propio, fechado en 1796, y estampas de devoción, en algún caso relacionadas con procesos de beatificación, como las dedicadas aMaría de Jesús de Ágredapor dibujos deMariano Salvador Maella,Juan Grandeatendiendo a los apestados (1780),Gaspar de Bono(1786),​ yMariana de Jesús Paredes y Flores, esta por dibujo deMarco Caprinozzi.​ Grabó también, en 1804, laVera effigie del B.Leonardo da Porto Maurizio, responsable de la erección deViae Crucispor toda Italia, y él mismo publicó en Roma en 1782 una serie dedicada a la piadosa tradición formada por doce estampas calcográficas con la participación de varios colaboradores, entre ellosFrancesco CecchiniyAntonio Capellan, de la que hizo una segunda estampación, enteramente firmada por él, en 1803. Una colección de la primera edición, coloreada a laacuarela, se conserva en la iglesia de San Agustín deSan Costanzoy sirvió de modelo para posteriores series pintadas al óleo en talleres locales.​
En el grabado de reproducción abrió al aguafuerte y buril, por dibujo de Desiderio de Angelis, la serie de pinturas de la historia deJuan el Bautista​ y laSanta Elena y el milagro de la Cruzde laBasílica de San PedrodeAndrea Sacchi,​ y laVirgen con el Niño y san Francisco de AsísdeDomenichino.​ Reprodujo también algunas de las esculturas de lacatedral de Orvieto(1791) y de la columnata de laPlaza de San Pedro, de cuya edición y venta se encargó él mismo.