การขนส่งในประเทศเกาหลีใต้

การขนส่งในประเทศเกาหลีใต้แบ่งออกเป็นการขนส่งระบบรางถนนรถโดยสารเรือและอากาศยานซึ่งมีให้บริการทั่วประเทศ และยังเป็นประเทศที่ 3 ของโลกที่ให้บริการรถไฟฟ้าพลังแม่เหล็ก
การพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานอันทันสมัย เริ่มต้นขึ้นในแผนพัฒนาห้าปีระยะแรก (ค.ศ. 1962–66) ซึ่งประกอบด้วยโครงการสร้างทางรถไฟ275 กิโลเมตร และทางหลวงแผ่นดินสายเล็ก ๆการก่อสร้างทางด่วนคย็องปูซึ่งเชื่อมระหว่างโซลกับปูซานนั้น เสร็จสิ้นในวันที่ 7 กรกฎาคม ค.ศ. 1970
คริสต์ทศวรรษ 1970 มีการลงทุนด้านโครงสร้างพื้นฐานเพิ่มมากขึ้น แผนพัฒนาห้าปีระยะที่ 3 (ค.ศ. 1972–76) ได้แก่ โครงการท่าอากาศยาน,ท่าเรือมีการสร้างรถไฟใต้ดินในโซลโครงข่ายทางหลวงได้ขยายเพิ่มขึ้น 487 กิโลเมตร มีเมืองท่าที่สำคัญได้แก่โพฮัง,อุลซัน,มาซัน,อินช็อนและปูซาน
โครงข่ายรถไฟพัฒนามากขึ้นในคริสต์ทศวรรษ 1980 ซึ่งมีการติดตั้งการรับไฟฟ้า โดยรถไฟในเส้นทางหลักจะมีความเร็วมากกว่าเส้นทางอื่น ๆ แม้ว่ารถไฟในสมัยนั้นจะมีประโยชน์ต่อการขนส่งสินค้ามากกว่า แต่จำนวนผู้โดยสารยังคงมากขึ้น ส่วนโครงข่ายในปีค.ศ. 1988มีระยะทางรวม 51,000 กิโลเมตร และทางด่วนที่เชื่อมระหว่างนครใหญ่ ๆ มีระยะทางรวม 1,539 กิโลเมตร
ผู้ดำเนินการรถไฟที่ใหญ่ที่สุดคือโคเรลโครงข่ายรถไฟจัดการบริการโดยหน่วยบริหารโครงข่ายรถไฟเกาหลี
รถไฟด่วนเกาหลี(รถไฟความเร็วสูงขบวนแรกของเกาหลีใต้) เริ่มต้นการให้บริการในเดือนเมษายนค.ศ. 2004รถไฟระหว่างเมือง แบ่งเป็นสองประเภทคือรถไฟเซมวลกับรถไฟมูกุงฮวาโดยรถไฟเซมวลจะจอดสถานีน้อยและมีความสะดวกสบายมากกว่ารถไฟมูกุงฮวารถไฟท็องกึนซึ่งเป็นรถไฟชานเมืองจะให้บริการเฉพาะสาย โดยจะหยุดทุก ๆ สถานี และไม่มีการสำรองที่นั่ง
รถไฟที่เปิดในปีถัด ๆ มา คือรถไฟนุริโรวิ่งระหว่างสถานีรถไฟโซล–สถานีรถไฟซินจางให้บริการแบบรถไฟชานเมืองรอบ ๆ โซล ใช้เวลาในการเดินทางน้อยกว่ารถไฟใต้ดิน ในปัจจุบัน โคเรลยังคงขยายเส้นทางรถไฟเพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆนอกจากนี้ ยังมีแผนจะเปิดรถไฟไอทีเอ็กซ์เซมวล ซึ่งจะวิ่งแทนรถไฟเซมวลเก่า
รายชื่อนครที่มีรถไฟใต้ดิน—โซล,ปูซาน,แทกู,ควังจู,แทจ็อนและอินช็อน
รถไฟฟ้ามหานครโซลเป็นระบบรถไฟฟ้าที่เก่าแก่ที่สุดในประเทศ สายแรกที่เปิดคือสาย 1ระหว่างสถานีรถไฟโซล–สถานีรถไฟช็องนยังงิเปิดในปีค.ศ. 1974
รถรางสายแรกในโซล วิ่งระหว่างเขตซอแดมุน กับเขตช็องนยังงิ เปิดในเดือนธันวาคมค.ศ. 1898โครงข่ายรถรางได้ถูกขยายจนครอบคลุมพื้นที่ใจกลางนครทั้งหมด โดยวิ่งไปถึงเขตช็องนยังงิทางตะวันออก เขตมาโพทางตะวันตก เขตนอรยังจินทางหนือ และข้ามแม่น้ำฮันไปทางใต้
โครงข่ายได้พัฒนาถึงขั้นสูงสุดในปีค.ศ. 1941และได้ปิดตัวลงในปีค.ศ. 1968ด้วยการแทนที่ของรถไฟใต้ดินโซล สาย 1และสาย 2
แทบทุกเมืองในเกาหลีใต้ จะมีรถโดยสารระหว่างเมือง เส้นทางระหว่างเมืองแยกประเภทได้แก่รถคอซ็อก(고속버스, "รถด่วน") กับรถซิออ(시외버스, "รถชานเมือง") ซึ่งรถคอซ็อกจะมีระยะทางมากกว่า และจอดน้อยกว่า ส่วนรถซิออจะให้บริการระยะทางสั้นกว่า จอดมากกว่า
ภายในเมืองหลาย ๆ เมือง จะมีรถโดยสารสองประเภทคือจวาซ็อก(좌석) และโทซิฮย็อง(도시형) (หรืออิพซ็อก(입석)) รถทั้งประเภท ส่วนใหญ่วิ่งเส้นทางเดียวกัน จอดใกล้เคียงกัน และมีความถี่ในการเดินรถไล่เลี่ยกัน แต่รถจวาซ็อกจะมีราคาแพง และมีความสะดวกสบายมากกว่า ขณะที่รถโทซิฮย็องจะมีราคาถูก แต่สะดวกสบายน้อยกว่า แต่ในเมืองเล็ก ๆ จะไม่มีรถจวาซ็อก แต่จะมีรถโดยสารที่เรียกว่าน็อนกีช็อน(농어촌) ก่อน
บางนครจะมีการจัดจำแนกรถโดยสาร ดังนี้
ท่าอากาศยานนานาชาติอินช็อนให้บริการรถโดยสารประจำทางความเร็วสูงจากทุกส่วนของประเทศ
ในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1990ห้างสรรพสินค้าหลายแห่งมีรถโดยสารสำหรับลูกค้า แต่เนื่องจากคำตัดสินของศาลในวันที่28 มิถุนายนค.ศ. 2001ส่งผลให้รถโดยสารเหล่านี้ถูกยกเลิกอย่างไรก็ตามโบสถ์ศาสนสถาน สถานศึกษาหลายแห่ง ยังคงให้บริการรถโดยสารเหมือนเดิม
ทางหลวงแผ่นดินในเกาหลีใต้ แบ่งเป็นทางด่วนทางหลวงทั่วไป และอีกมายมาย โดยทางด่วนส่วนใหญ่จะอยู่ในการกำกับดูแลของบริษัททางด่วนเกาหลี(KEC)
โครงข่ายทางหลวงมีให้บริการเกือบทุกส่วนของเกาหลีใต้ โดยมีระบบไฟฟ้าควบคุมด้วย
เส้นทางทางด่วนที่สำคัญ อาทิเช่นทางด่วนน็อนซัน-ชอนัน,ทางด่วนแทกู-ปูซาน,ทางด่วนท่าอากาศยานนานาชาติอินช็อน,ทางด่วนโซล-ชุนช็อนและทางด่วนวงแหวนโซล
ถนนในเกาหลีใต้มีระยะทางรวม 86,989 กิโลเมตรในปีค.ศ. 1998เป็นทางด่วน 1,996 กิโลเมตร (และได้เพิ่มขึ้นเป็น 3,000 กิโลเมตรในปีค.ศ. 2009) และอีก 12,447 กิโลเมตรเป็นทางหลวงแผ่นดิน
ประเทศเกาหลีใต้ เป็นหนึ่งในประเทศที่มีอุตสาหกรรมการต่อเรือที่ใหญ่ที่สุดในโลก และยังมีระบบขนส่งทางเรือที่ดีอีกด้วย เกาหลีใต้ให้บริการเรือขนส่งสินค้าระหว่างประเทศจีนประเทศญี่ปุ่นและตะวันออกกลางโดยผู้ให้บริการเรือขนส่งสินค้า จะเป็นกลุ่มใหญ่ ต่างจากเรืออื่น ๆ ที่ผู้ให้บริการจะเป็นบริษัทเอกชนขนาดเล็ก
ระยะทางของเรือในเกาหลีใต้รวม 1,609 กิโลเมตร
ชายฝั่งทางตอนใต้และตะวันตกของประเทศ มีเรือข้ามฟากให้บริการไปยังเกาะต่าง ๆ มากมาย รวมทั้งเกาะเชจูและเกาะอัลลึงศูนย์กลางเรือข้ามฟากจะอยู่ที่อินช็อน,ม็อกโพ,โพฮังและปูซาน
เมืองท่าในเกาหลีใต้ที่สำคัญได้แก่
สถิติปีค.ศ. 1999มีเรือขนส่งสินค้า 461 ลำ จำแนกประเภทได้ดังนี้:
โคเรียนแอร์ก่อตั้งโดยรัฐบาลในปีค.ศ. 1962เพื่อแทนที่โคเรียนเนชันนอลแอร์ไลน์สถิติปีค.ศ. 2008โคเรียนแอร์มียอดผู้โดยสารรวม 2,164 ล้านคน เป็นผู้โดยสารต่างชาติ 1,249 ล้านคน
สายการบินที่สองเอเชียนาแอร์ไลน์ก่อตั้งในปีค.ศ. 1988จุดหมายปลายทางเริ่มแรกได้แก่ โซล,เชจู,ปูซาน,กรุงเทพมหานคร,สิงคโปร์,ญี่ปุ่นและลอสแอนเจลิสในปีค.ศ. 2006มีจุดหมายปลายทางในประเทศ 12 ที่หมาย ระหว่างประเทศ 66 ที่หมายใน 20 ประเทศ (เฉพาะสินค้า 24 ที่หมายใน 17 ประเทศ)
สายการบินของเกาหลีใต้ในปัจจุบัน มีจำนวนเส้นทางระหว่างประเทศรวม 297 เส้นทางนอกจากนี้ยังสายการบินย่อย ได้แก่แอร์ปูซาน,จินแอร์,อีสเตอร์เจ็ตและเชจูแอร์เป็นสายการบินต้นทุนต่ำ
ท่าอากาศยานนานาชาติอินช็อนสร้างเสร็จในปีค.ศ. 2001เพื่อรองรับการแข่งขันฟุตบอลโลก 2002สถิติปีค.ศ. 2007มีผู้โดยสารกว่า 30 ล้านคนต่อปีได้รับคัดเลือกเป็น "ท่าอากาศยานที่ดีที่สุดในโลก" ตั้งแต่ปีค.ศ. 2005-2008
ท่าอากาศยานอีกแห่งหนึ่งในโซล คือท่าอากาศยานกิมโปโดยส่วนใหญ่ให้บริการเที่ยวบินในประเทศ ขณะที่เที่ยวบินระหว่างประเทศส่วนใหญ่จะอยู่ที่ท่าอากาศยานนานาชาติอินช็อนท่าอากาศยานอื่น ๆ อาทิเช่นท่าอากาศยานกิมเฮและท่าอากาศยานเชจู
ประเทศเกาหลีใต้ มีท่าอากาศยาน 103 แห่ง (ค.ศ. 1999) ดังนี้
ท่าอากาศยานมีทางวิ่งลาดยาง:รวมทั้งหมด:67 แห่งตั้งแต่ 3,047 เมตรขึ้นไป:1 แห่งตั้งแต่ 2,438 ถึง 3,047 เมตร:18 แห่งตั้งแต่ 1,524 ถึง 2,437 เมตร:15 แห่งตั้งแต่ 914 ถึง 1,523 เมตร:13 แห่งน้อยกว่า 914 เมตร:20 แห่ง
ท่าอากาศยานมีทางวิ่งไม่ลาดยาง:ทั้งหมด:36 แห่งตั้งแต่ 3,047 เมตรขึ้นไป:1 แห่งตั้งแต่ 914 ถึง 1,523 เมตร:3 แห่งน้อยกว่า 914 เมตร:32 แห่ง
ท่าเฮลิคอปเตอร์:203 แห่ง
ส่วนใหญ่ออกแบบมาเป็นใช้งานกับน้ำมันปิโตรเลียม