ดนตรีคลาสสิก

ดนตรีคลาสสิก(อังกฤษ:Classical music) เป็นรูปแบบหนึ่งของดนตรี ซึ่งมักจะหมายถึงดนตรีที่เป็นศิลปะของตะวันตก
การแสดงดนตรีคลาสสิกจะใช้เครื่องดนตรี 5 กลุ่ม กลุ่มแรก คือเครื่องสาย(String) แบ่งออกเป็นไวโอลินวิโอลาเชลโลและดับเบิลเบสกลุ่มที่สอง คือเครื่องเป่าลมไม้(Woodwind) เช่นฟลูตคลาริเน็ตโอโบบาสซูนปิคโคโลกลุ่มที่สาม คือเครื่องเป่าทองเหลือง(Brass) เช่นทรัมเป็ตทรอมโบนทูบาเฟรนช์ฮอร์นกลุ่มที่สี่ คือเครื่องกระทบ(Percussion) เช่นกลองทิมปานีฉาบกลองใหญ่(Bass Drum)กิ่ง(Triangle) กลุ่มที่ห้า คือเครื่องลิ่มนิ้วเช่นเปียโนฮาร์ปซิคอร์ดเมื่อเล่นรวมกันเป็นวงเรียกว่าวงดุริยางค์หรือออร์เคสตรา(Orchestra) ซึ่งมีผู้อำนวยเพลง(conductor) เป็นผู้ควบคุมวง
ดนตรีคลาสสิกแบ่งออกเป็นยุค ดังนี้
1.ดนตรีกรีกประวัติของดนตรีกรีกโบราณตั้งแต่เริ่มต้นถึง 330 ปี ก่อนคริสตกาล(330 B.C;) เมื่อ วัฒนธรรมของกรีกแยกเป็น 2 สาย กล่าวคือ สายที่ 1 ทางตะวันออก (Alexander the Great) และสายที่ 2 ทางตะวันตก (ตามชาวโรมัน) เครื่องดนตรีได้แก่พิณไลร่า
2.ดนตรีโรมันหลังจากกรีกเป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักรโรมัน ใน 146 ปี ก่อนคริสต์ศักราช อาณาจักรโรมันรับเอาวัฒนธรรมการดนตรีของกรีกไปทั้งหมด โดยมิได้มีการพัฒนารูปแบบของดนตรีไปสักเท่าไรนักยังคงใช้รูปแบบการร้องเสียงเดียว (Monophony) ซึ่งเรียกว่า เพลนซอง (Plain Song) หรือแชนท์(Chant) โดยมากแล้วแต่ละแห่งจะคำนึงถึงผลของการปฏิบัติมากกว่าที่จะยึดติดกับรูปแบบที่รับมาตายตัว
3.ยุคกลาง(Medieval or Middle Age)พ.ศ. 1019-พ.ศ. 1943ดนตรีคลาสสิกยุโรปยุคกลาง หรือดนตรียุคกลางถือว่าเป็นจุดกำเนิดของดนตรีคลาสสิก เริ่มต้นเมื่อประมาณปีพ.ศ. 1019(ค.ศ. 476) ซึ่งเป็นปีล่มสลายของจักรวรรดิโรมันดนตรีในยุคนี้มีจุดประสงค์หลักเพื่อประกอบพิธีกรรมทางศาสนา คาดกันว่ามีต้นกำเนิดมาจากดนตรีในยุคกรีกโบราณรูปแบบเพลงในยุคนี้เน้นที่การร้อง โดยเฉพาะเพลงสวด (Chant) ในตอนปลายของยุคกลางเริ่มมีการร้องเพลงแบบสอดทำนองประสานด้วย
4.ยุคเรเนสซองส์(Renaissance)พ.ศ. 1943-พ.ศ. 2143เริ่มเมื่อประมาณปี พ.ศ. 1943 (ค.ศ. 1400) เมื่อเริ่มมีการเปลี่ยนแปลงศิลปะและฟื้นฟูศิลปะโบราณยุคโรมันและกรีก แต่ดนตรียังคงเน้นหนักไปทางศาสนา เพียงแต่เริ่มมีการใช้เครื่องดนตรีที่หลากหลายขึ้น ลักษณะของดนตรีในสมัยนี้ยังคงมีรูปแบบคล้ายยุคกลางในสมัยศิลป์ใหม่ เพลงร้องยังคงนิยมกัน แต่เพลงบรรเลงเริ่มมีบทบาทมากขึ้น
5.ยุคบาโรค(Baroque)พ.ศ. 2143-พ.ศ. 2272ยุคนี้เริ่มขึ้นเมื่อมีการกำเนิดอุปรากรในประเทศฝรั่งเศสเมื่อปี พ.ศ. 2143 (ค.ศ. 1600) และสิ้นสุดลงเมื่อโยฮันน์ เซบาสเทียน บาคเสียชีวิตลงในปี พ.ศ. 2293 (ค.ศ. 1750) แต่บางครั้งก็นับกันว่าสิ้นสุดลงในปีพ.ศ. 2273(ค.ศ. 1730) เริ่มมีการเล่นดนตรีเพื่อการฟังมากขึ้นในหมู่ชนชั้นสูงนิยมการเล่นเครื่องดนตรีประเภทออร์แกนมากขึ้น แต่ก็ยังคงเน้นหนักไปทางศาสนา  นักดนตรีที่มีชื่อเสียงในยุคนี้ เช่นบาควีวัลดีเป็นต้น
6.ยุคโรโกโก(Rococo)พ.ศ. 2273-พ.ศ. 2293ดนตรีแบบกาล็องต์ (Galante Style) ระหว่างสมัยบาโรกและคลาสสิก ถือกันว่าเป็นดนตรีโรโกโก ดนตรีโรโกโกพัฒนามาจากดนตรีบาโรกโดยเฉพาะที่ประเทศฝรั่งเศส ซึ่งอาจจะกล่าวได้ว่าเป็นดนตรีที่ไม่ไปทางนาฏกรรมแต่จะนุ่มนวล อย่างงานของ ฌ็อง ฟิลิป ราโม (Jean Philippe Rameau) ลุย โกลด ดาแกง (Louis-Claude Daquin) และ François Couperin อยู่ในตอนปลายของยุคบาโรก
7.ยุคคลาสสิก(Classical)พ.ศ. 2293-พ.ศ. 2363เป็นยุคที่มีการเปลี่ยนแปลงมากที่สุด มีกฎเกณฑ์ แบบแผน รูปแบบและหลักในการเล่นดนตรีอย่างชัดเจน ศูนย์กลางของดนตรียุคนี้คือประเทศออสเตรียโดยเฉพาะที่กรุงเวียนนาและเมืองมานไฮม์ (Mannheim) เครื่องดนตรีมีวิวัฒนาการมาจนสมบูรณ์ที่สุด  เริ่มมีการผสมวงที่แน่นอน คือวงเชมเบอร์มิวสิกและวงออร์เคสตราซึ่งในยุคนี้มีการใช้เครื่องดนตรีครบทุกประเภท และยังถือเป็นแบบแผนของวงออร์เคสตราในปัจจุบัน นักดนตรีที่มีชื่อเสียงในยุคนี้ เช่นโมซาร์ทเป็นต้น
8.ยุคโรแมนติก(Romantic)พ.ศ. 2363-พ.ศ. 2443เป็นยุคที่มีเริ่มมีการแทรกของอารมณ์ในเพลง มีการเปลี่ยนอารมณ์ การใช้ความดังความค่อยที่ชัดเจน  ทำนอง จังหวะ ลีลาที่เน้นไปยังอารมณ์ความรู้สึก ซึ่งต่างจากยุคก่อน ๆ ที่ยังไม่มีการใส่อารมณ์ในทำนอง นักดนตรีที่มีชื่อเสียงในยุคนี้ เช่นเบทโฮเฟินชูเบิร์ตโชแปงวากเนอร์บราห์มส์ไชคอฟสกี้เป็นต้น
9.ดนตรียุคอิมเพรสชันนิสม์(Impressionism) พ.ศ. 2433 - พ.ศ. 2453
พัฒนารูปแบบโดยนักดนตรีฝรั่งเศส มีโคล้ด เดอบุซซีเอริก ซาทีมอริซ ราเวลเป็นผู้นำ ลักษณะดนตรีของยุคนี้เต็มไปด้วยจินตนาการ อารมณ์ที่เพ้อฝัน ประทับใจ ต่างไปจากดนตรีสมัยโรแมนติกที่ก่อให้เกิดความสะเทือนอารมณ์
10.ยุคศตวรรษที่ 20 ถึงปัจจุบัน(20th Century Music) พ.ศ. 2443 - ปัจจุบัน
นักดนตรีเริ่มแสวงหาดนตรีที่ไม่ขึ้นกับแนวทางในยุคก่อน  จังหวะในแต่ละห้องเริ่มแปลกไปกว่าเดิม ไม่มีโน้ตสำคัญเกิดขึ้น (Atonal) ระยะห่างระหว่างเสียงเริ่มลดน้อยลง ไร้ท่วงทำนอง แต่นักดนตรีบางกลุ่มก็หันไปยึดดนตรีแนวเดิม เรียกว่านีโอคลาสสิก(Neo-Classic)  นักดนตรีที่มีชื่อเสียงในยุคนี้ เช่นอิกอร์ สตราวินสกี้เป็นต้น