davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Confit

Ilconfitè un metodo di cottura inventato nellaFranciasud-occidentale. Esso consiste nel cuocere a bassa temperatura (circa 90 gradi centigradi) carne, pesce, frutta o verdura nel grasso, olio o acqua zuccherata.
Il termine deriva dalla parola franceseconfire("preservare") che a sua volta deriva dalla parola latinaconficere, che significa "fare, produrre, preparare"(dalla quale provengono pure i terminiconfezione,confetto,confettura). Il verbo franceseconfirevenne applicato per la prima volta in epoca medievale ai frutti cotti e conservati nello zucchero.
Dopo essere stata salata e fatta riposare per un giorno, la carne viene condita con erbe aromatiche e immersa nel proprio grasso dove viene cotta e lasciata raffreddare. Iconfitd'oca (confit d'oie) e anatra (confit de canard) vengono solitamente preparati usando le zampe dei volatili e vengono usati per realizzare ilcassoulete lerillettes. Oltre alle zampe d'oca e anatra, ilconfitpuò essere preparato con lacarne di maiale. In molte aree dell'Occitaniailconfitdi carne viene cotto nel grasso d'oca, mentre inProvenzasi preferisce usare l'olio d'oliva.
In Francia si è soliti considerare veri e propriconfitsolo quelli con l'oca e l'anatra mentre ogni alimento cucinato secondo gli stessi metodi viene considerato un preparatoen confit.
Magret

Ilmagret(dall'occitanomagret, diminutivo dimagre,it.magro) è un filetto di carne magra, tagliata a partire dal petto (muscoli pettorali) di un'ocao di un'anatra, ingrassata mediante tecniche dialimentazione forzata(fr.gavage), le stesse con le quali si produconoconfit de canardefoie gras. Viene cucinato in padella, con l'esterno ben cotto e l'interno crudo o rosato, e poi servito tagliato a fette. Può inoltre essere cotto a fette sulla piastra, affumicato, o essiccato.
Questa precisazione a proposito dell'anatra grassa (o ingrassata artificialmente) permette di distinguere ilmagretdalfilettoo dal semplice petto. Con il taglio dell'anatra, ilmagretsi stacca dalla carena lasciando al di sopra una linguetta di carne magra molto fine, dettaaiguillette. Priva di pelle, è più magra e fragile delmagrete si presta bene per ricette grigliate o in salsa (alpepe verde, almieleo all'aceto balsamico).
Benché paia sia stato noto da molto tempo, ilmagretè una recente invenzione. Tradizionalmente l'anatra viene preparata inconfit, più raramente arrostita intera. FuAndré Daguin,chefdell'Hôtel de France diAuch, che per primo intuì questo modo di preparare i filetti di anatra, nel 1959, e poi nel1965, con la sua ricetta "al pepe verde". Egli promosse l'impiego del termine francesizzatomaigret, dalguasconemagret, prima che quest'ultimo si imponesse nell'uso comune..
Tradizionalmente, questa pietanza si accompagna con un corposo vino rosso.
Anatra

Anatra(oanitra, dallatinoanas) è il nome comune di un importante numero diuccellianseriformi, generalmentemigratori, appartenenti alla famiglia deglianatidi.
Si tratta di una definizione priva di valore sistematico, in quanto raggruppa specie appartenenti a svariati generi e sottofamiglie diverse; in linea generale il termine "anatra" si applica alle specie di Anseriformi di dimensioni inferiori e con spiccato dimorfismo sessuale, in contrapposizione adoca, che definisce al contrario specie di grande mole e prive di dimorfismo.
Le anatre hanno abitudini diverse a seconda della specie, ma sono, assai più delle oche, legate all'acqua; tutte le specie sono infatti ottime nuotatrici. Gli ambienti più frequentati dalle anatre sono glistagnie ilaghi, ma possono trovarsi anche lungo le coste marine, i piccoli corsi d'acqua o addirittura le fontane e i laghetti artificiali dei parchi urbani. Alcune specie sono appositamente allevate nei giardini quali uccelli ornamentali, in virtù della colorazione variopinta, soprattutto dei maschi.
Le specie più spiccatamente acquatiche non hanno un buon coordinamento dei movimenti sulla terraferma; altre si trovano invece a proprio agio in entrambi gli ambienti.
Anche il nutrimento delle anatre dipende dalla specie e dalle abitudini: quelle che vivono negli stagni hanno generalmente un'alimentazione prevalentemente vegetariana e raccolgono il cibo sulla terraferma o poco al disotto della superficie dell'acqua, immergendo solo la testa, il collo e parte del corpo, restando con il posteriore in posizione verticale; quelle marine o che abitano in laghi estesi e profondi sono invece tuffatrici e si nutrono anche di pesci. Le specie esclusivamente piscivore hanno becchi dal bordo seghettato, atti a trattenere la preda.
L'anatra non è una specie monofiletica. La maggior parte delle razze deriva infatti dalgermano reale, ma esistono varietà che discendono invece dall'anatra muta; molti incroci industriali utilizzati per la produzione di carne e difoie grassono incroci sterili tra le due specie precedenti.
La sottofamiglia deiTadorninisi colloca a metà strada tra anatre e oche: gli uccelli che vi appartengono hanno infatti, come le anatre, colori brillanti e abitudini strettamente acquatiche, ma hanno grande mole e dimorfismo sessuale molto ridotto (vedasivolpocaecasarca).
Le varie specie di anatre, anche grazie alle abitudini migratorie, abitano molte aree del globo.
In Europa e nell'area mediterranea si possono incontrare le seguenti specie:
Tra le specie presenti in Asia:
Tra le specie presenti in Nord America:
L'anatra è un animale piuttosto comune nella letteratura e nell'arte, spesso antropomorfizzato. Fra gli esempi più celebri possiamo ricordare:
La carne di anatra è molto apprezzata come alimento e il volatile è soggetto ad allevamento a scopo gastronomico ovunque nel mondo. Particolarmente apprezzata inFrancia, è famosa la cottura di ali, cosce e petto d'anatra nel grasso del volatile stesso, piatto noto comeconfit de canard, così com'è nota la preparazione culinaria del petto di anatra ossia ilmagretnonché del fegato ossia ilfoie gras.
Утиное конфи

Ути́ное конфи́(такжеутка конфи) — блюдофранцузской кухни: утиные ножки, приготовленные методомконфи(медленное, до 3-4 часов,томлениев жире). Считается характерным блюдомгасконской кухни.
Как и другие виды конфи, блюдо возникло как народный способ длительного хранения мяса в отсутствие холодильников, и не имело широкого распространения до последней четверти XX века.Томас Келлервспоминает, что ещё в начале 1980-х в Нью-Йорке повара готовили утиные грудки для посетителей, а из ножек делали утиное конфи — для себя.
Традиционный рецепт использует утиный жир, что имеет смысл для длительного хранения, так как утиный жир при комнатной температуре застывает, сохраняя мясо в стерилизованном воскоподобном слое. Если конфи готовится с целью скорого употребления, для его приготовления годится практически любой жир (например,оливковое масло).
Конфи

Конфи́(отфр.confit) — способ приготовления блюд вофранцузской кухне: медленноетомлениепродуктов (чаще всего птицы или мяса), полностью погруженных в жир, при низкой температуре (менее 100 °C).
Конфи является одним из древнейших способовконсервированиямяса, метод особенно популярен в кухне юго-западной Франции (в частности, как элементкассуле).
Французское слово произошло от глаголафр.confire(засахарить, мариновать), в свою очередь образовавшемуся отлат.conficio(«делать», «готовить»). Первоначально получило употребление в средневековье для обозначения фруктов, приготовленных в сахаре, отсюда произошли слова «конфитюр» и «конфета».
Конфи характеризуется сочным, ароматным, немного солёным вкусом. Считается, что вкус улучшается в течение первых месяцев хранения. Хотя метод, в теории, убивает все бактерии и деактивируетэнзимыв мясе, биохимические изменения неизбежно продолжаются и жир окисляется. Ноткапрогорклостиявляется частью вкуса конфи.
Способ сохранения мяса с помощью заливки его слоем жира, который предотвращает доступ воздуха, был известен с древнейших времён.
Как блюдо, конфи стало популярно с XIX века, после возникновения интереса кфуа-гра. Как отмечает Харольд МакГи, вполне возможно, что метод получения фуа-гра в свою очередь возник в древности в результате экспериментов по раскармливанию птицы с целью сделать её более пригодной для консервации с помощью конфи. Он же отмечает, что французская традиция конфи скорее всего возникла как процесс консервации свинины в собственном жире после осеннего забоя свиней.
Популярные ныне гусиное иутиное конфивозникли в XIX веке недалеко отБайонны. Возросшее в то время в регионе производствокукурузысоздало условия для раскармливания птицы опять-таки с целью её последующей консервации. В отсутствие холодильников и консервов конфи позволяло сохранять ингредиенты для салатов,жаркогои супов.
Как и при любом медленном приготовлении мяса, основой конфи являетсягидролизколлагенас образованиемжелатина. Поэтому ключевыми элементами являются температура и время готовки; метод нагрева, используемый сосуд и тип применяемого жира несущественны для вкуса. В процессе приготовления мясо должно быть полностью покрыто жиром.
В запечатанных банках в прохладном месте традиционное конфи сохранялось в течение нескольких месяцев. Его можно было периодически разогревать вновь, продлевая срок хранения. Небольшой риск развития возбудителяботулизма(который размножается без доступа воздуха) предотвращался добавкой большого количестваповаренной солиилинитратов/нитритовв соль. Поскольку современное конфи либо консервируется в банке, либо хранится в холодильнике и употребляется в пищу в течение нескольких дней, соль в настоящее время применяется для вкуса, а не для сохранения пищи, в небольших количествах.
Альбуфера (соус)

Альбуфе́ра(фр.sauce Albuféra) — составной светлыйсоусфранцузской кухнидля отварных и жареных блюд из мяса птицы, названный в честь генераланаполеоновской армии,герцога АльбуферыЛуи Габриэля Сюше. Самое известное блюдо, к которому подают соус альбуфера, — пулярка альбуфера.
Соус альбуфера готовят на основе соусасюпрем, который приправляют мясным экстрактом или сгущеннымбульономимаслом паприка.
Камберленд (соус)

Соус камберленд, соус кумберленд(англ.Cumberland sauce) — пикантный столовый соус в классическойанглийскойифранцузской кухнеизкрасной смородины,портвейнаипряностей. Подаётся в холодном виде кветчине,пате, блюдам избаранины,говядиныидичи.
Соус камберленд был изобретён вГанноверепридворным поваром и получил название по случаю пребывания в городе герцога Камберлендского, но неясно, какого точно: либоВильяма Августаво времяСемилетней войны, либоЭрнста Августа I. Первое упоминание соуса камберленд содержится во французской поваренной книге «Английская кухня» издания 1904 года. Соус камберленд обрёл популярность благодаряОгюсту Эскофье.
Для приготовления соуса камберленд смородиновоежелесмешивается сапельсиновымилимонным соком, заправляетсягорчицей, а тонкая соломка из апельсиновойцедрыилука-шалота, иногдаимбиря, притушивается вкрасном вине. Затем все ингредиенты смешиваются и приправляются портвейном икайенским перцем.
กงฟีเป็ด

กงฟีเป็ด(ฝรั่งเศส:confit de canard,ออกเสียง:[kɔ̃.fi d(ə) ka.naʁ]) เป็นอาหารฝรั่งเศสประเภทกงฟีซึ่งเป็นการดองเนื้อสัตว์หั่นเป็นชิ้นไว้ในน้ำมันจากสัตว์ชนิดนั้น ๆ ในการทำกงฟีเป็ดจะนำส่วนน่องเป็ดมาหมักกับน้ำมันมะกอกเกลือกระเทียมใบกระวานไทม์จูนิเปอร์เบอร์รีและผักชีฝรั่งจากนั้นนำไปแช่ในมันเป็ดละลายแล้วอบให้สุก (76 – 135 องศาเซลเซียส/170 – 275 องศาฟาเรนไฮด์)เก็บน่องเป็ดที่เย็นแล้วในภาชนะ ราดด้วยน้ำมันเป็ดให้ท่วม เก็บในตู้เย็นได้ 3-6 เดือน ถ้าบรรจุกระป๋องจะเก็บได้หลายปี เมื่อจะรับประทานอีก จึงตักน่องเป็ดมาอบให้เหลืองกรอบ เกลือจะเป็นตัวช่วยในการรักษาสภาพของเนื้อเป็ด น้ำมันที่เหลือนำไปใช้ปรุงอาหารได้
阿基坦

阿基坦（法語：Aquitaine）是法国西南部的一個旧大區，共有多爾多涅省、吉倫特省、朗德省、洛特-加龍省、大西洋比利牛斯省等行政區。
2016年1月1日，阿基坦大区、利穆赞大区、普瓦图-夏朗德大区合并成新阿基坦大区。
阿基坦面積為41,308平方公里，佔全法國總面積的7.6%。阿基坦西鄰大西洋，南接西班牙，東邊是南部庇里牛斯大區，北方是普瓦圖-夏朗德和利穆贊兩大區。
主要城市有波爾多、波城、巴約訥、蒙德馬桑、比亞里茨、貝傑拉克（Bergerac）和佩里格。
地理上的主要特色有:
在羅馬帝國時代，阿基坦高盧行省最初的範圍是從庇里牛斯山至加龍河，之後，屋大維將加龍河至羅亞爾河間的土地併入。這段時間，阿基坦高盧行省的範圍擴展至塞文山脈，整個行省約占現今法國的三分之一。
西元4世紀，阿基坦行省分為三個行省：
西元5世紀，羅馬瓦解，西哥德人填補了這段權力真空的狀態。507年，法蘭克人與勃艮第人等盟友擊敗西哥德人。當克洛塔爾二世在629年逝世，他將阿基坦分給兒子查理貝爾特二世，首都設立在土魯斯。西元八世紀，部分摩爾人來到阿基坦，但遭到查理·馬特驅離，之後成為卡洛林王朝的領土。
在加洛林王朝时代，阿基坦的自主性更进一步。阿基坦作为一个分王国而成为通常的王储的封地。阿基坦国王通常被封给王太子。
查理曼的子嗣不斷瓜分帝國，而阿基坦成為紐斯特里亞的領地。西元9世紀，當地的伯爵們漸漸脫離王國的統治。奧弗涅的貝爾納二世（英语：Bernard Plantevelue）與威廉一世父子曾自稱阿基坦公爵。威廉五世在普瓦圖建立新阿基坦公國。此時阿基坦範圍包括普瓦捷、奧弗涅和土魯斯。西元1052年，威廉八世成為加斯科涅與阿基坦公爵，形成「君和」體制（Personal union，多國共戴一君）。阿基坦公爵威廉九世是位遊吟詩人，普瓦捷成為遊吟詩人創作詩歌的重鎮。當威廉十世去世，其女繼承人亞奎丹的艾莉諾嫁給法蘭西路易七世，並參與十字軍東征，但之後她以同族血親婚姻無效為藉口，嫁給法國最大的競爭對手英格蘭亨利二世。埃莉諾之子理查一世與約翰和之後的繼承人成為英格蘭國王及阿基坦公爵。
在百年戰爭中，英格蘭愛德華三世在1361年建立阿基坦公國，但法國在1453年重新奪回該地。之後，阿基坦的歷史就成為法國歷史的一部份。
2006年的人口為3,119,778，約佔全法國人口的5%。
法語是主要語言。
其他當地語言還有各種奧克語，像是加斯科涅语（贝阿恩方言）和利穆赞方言等等。而最南端則有巴斯克語。
來自外地的移民將英語、西班牙語、阿拉伯語和其他非當地語言帶進阿基坦。
阿基坦有許多優秀的體育隊伍。較知名的有：
橄欖球在此地特別受到歡迎，球隊有：
鬥牛在阿基坦也是受歡迎的活動。
阿基坦海灘會固定舉行大型衝浪錦標賽。
阿基坦以葡萄酒及相關產品而聞名：
知名的食物有：
动物产品

动物产品（animal product）泛指任何源自动物身体的产品，在国际贸易法规中使用的术语则是“动物来源产品”（products of animal origin，简称POAO）。常见的动物产品包括肉、蛋、奶、毛、皮、角、血等等，其中人类可以食用的食品（肉、蛋、奶、血等）在学术界被称为动物来源食物（animal source food，简称ASF）。
动物副产品（animal by-product，缩写ABP）则泛指除了家畜和家禽的骨骼肌以外的所有动物产品（美国农业部定义），而欧盟的定义更狭义，必须是人类不直接烹饪食用的才算是副产品，虽然一些动物副产品经过回收可能会被提炼加工成可使用的食材。由腐烂动物或化石成分产生出来的产品（比如石油）并不被算入动物产品的范畴。
许多人群的饮食习惯会禁止食用动物产品（比如素食主义和纯素主义），而另一些可能会限制允许的动物产品的种类（比如魚素主義）。一些宗教信仰会有各种各样的饮食禁忌，比如佛教和印度教都在一定程度上提倡吃素斋不吃动物产品，而犹太教的饮食规定和伊斯兰教的清真都是限制动物产品摄入的传统。
被除肉后剩余的动物副产品常常被屠宰场丢弃，但是这些残骸也可以被废物利用。其中一种方法就是将这些剩余部位加工成宠物食品。许多大牌的宠物食品都用动物副产品作为其配方中蛋白质的补充来源，包括脚蹄、肝脏、肺脏、脾脏、头部、被人厌恶不吃的下水以及肉骨粉。这些副产品在加工过程中会被高温消毒，因此对宠物来说既有营养又比较安全。有些宠物食品生产商为了迎合素食主义者，会声称自己的产品没有使用动物副产品，然而这种行为则被批评是在鼓励食物浪费并且降低了肉联厂的可持续性操作。
鴨髀

鴨髀（俗寫鴨肶，有時寫錯做鴨脾）即係鴨嘅髀。鴨髀係成隻鴨最多肉嘅身體部位，加上肉質嫩滑，可以當做一種嘢食。
鴨髀有好多種整法，粵菜有鴨髀湯飯、臘鴨髀，法國菜就有油封鴨髀。
Gaskoňská kuchyně

Gaskoňská kuchyně(francouzsky:Cuisine gasconne) je jedním z pilířůfrancouzské kuchyně. Jedná se o regionální kuchyni, typickou pro oblastGaskoňska. Tradičně používáhořčici,česnek,cibuli,houby,maso,vínoa v přímořských oblastech takémořské plodyaryby. Jídla jsou typickysmaženana živočišném tuku (hlavně husím a kachním). Dříve se v gaskoňské kuchyni používalo i maso zestrnadůačirůvka zelánka(houba, u které bylo později prokázáno, že je jedovatá).
Navzdory nezdravé kuchyni se obyvatelé Gaskoňska dožívají v průměru vysokého věku, jedná se o příkladfrancouzského paradoxu.
V tomto článku byl použitpřekladtextu z článkuCuisine of Gasconyna anglické Wikipedii.
Siempre lunes

Siempre lunesfue un programa de televisión chileno transmitido porTelevisión Nacional de Chile, conducido porAntonio VodanovicySusana Palomino, y que estuvo en pantalla desde 1988 hasta 1993.
Antes deSiempre lunes, Antonio Vodanovic animaba otro programa en TVN, llamadoEn Vivo, que estuvo al aire entre 1986 y 1987. Susana Palomino acompañó a Antonio Vodanovic en las temporadas de 1988, 1989 y 1990.
El programa combinaba a los artistas del momento, musicales, concursos y humoristas, y además contó con la participación deCarlos Pinto(1991-1992, que realizaba sus clásicas cámaras indiscretas a los invitados) yPamela Jiles(1990-1992, que hacía reportajes).
También se realizaba el concursoABC(entre las temporadas de 1988 y 1992) que cada semana tenía un tema determinado, donde un famoso participaba apadrinado por un panelista, y el ganador recibía una cantidad de dinero que iba a una institución de beneficencia.
Los panelistas del concursoABCfueron:
Siempre lunescontó con diversos invitados, la mayoría cantantes, entre los que se cuentan:
Siempre lunesterminó el 29 de noviembre de 1993, tras la salida de Antonio Vodanovic de TVN aMegavisióna inicios de 1994.
Tetrazzini (gastronomia)

ITetrazzinisono un piattostatunitense.
I Tetrazzini prendono il nome dalla celebre cantante d'operaLuisa Tetrazzini,e si presume che furono ideati fra il 1908 e il 1910 da Ernest Arbogast delPalace Hoteldi San Francisco, ove il soprano esordì negli USA al Tivoli Theater nei panni di Gilda delRigolettol'11 gennaio 1905.Secondo altre fonti, il piatto fu invece inventato alKnickerbocker Hoteldi New York.
Il primo tomo che menziona i Tetrazzini altacchinorisulta essereGood Housekeeping, uscito nel mese di ottobre del 1908, ove viene dichiarato che un non meglio precisato "ristorante della quarantaduesima strada" lo preparava usando carne di tacchino, salsa allapanna,spaghetti,formaggiograttugiato,funghia fette epangrattato.
I Tetrazzini dipollovennero successivamente popolarizzati dallo chef Louis Paquet.
I Tetrazzini sono un piatto molto elaborato a base di pollo o tacchino a cubetti, funghi, salsa a base diburroo panna, formaggio evinoosherryepasta lungache può trattarsi dilinguine, spaghetti, opasta all'uovo. L'alimento viene spesso guarnito con prezzemolo, pangrattato, mandorle, cipolle fritte in scatola o formaggio (o una combinazione di entrambi). I Tetrazzini possono essere cotti in forno in unacasserolein modo che, a fine cottura, abbiano una crosta dorata.
Data la versatilità del piatto, molti degli ingredienti tradizionali usati per fare i Tetrazzini possono essere sostituiti con altri alimenti fra cui formaggi a piacere e altri tipi di pasta.Esistono inoltre delle ricette per preparare i Tetrazzini a base di tonno.
I Tetrazzini a volte vengono preparati usandocreme o zuppe di funghiin scatola.
Black bun

Ilblack bunè un dolcescozzese.
Si tratta di unatortaa base difruttaespezie(uvetta,ribes,mandorle, scorze diagrumi,pimento,zenzero,cannellaepepe nero) e ricoperta dipasta frolla.
Ilblack bunvenne introdotto in seguito al ritorno della regina di ScoziaMaria StuardadallaFrancia, ma l'abitudine di consumarlo durante la"Dodicesima notte"si concluse con l'avvento dellaRiforma scozzese. Ilblack bunviene oggi consumato durante i festeggiamenti dell'Hogmanay.
Ilblack bunè nato come variante dellatorta dei Rein occasione della "Dodicesima notte" del 5 gennaio, che corrisponde alla vigilia dell'Epifaniae alla fine deiDodici Giorni di Natale.Il dolce venne introdotto dopo il ritorno di Maria di Scozia dalla Francia, e la tradizione vuole che venne nascosto un fagiolo nella torta. Chiunque lo avesse trovato sarebbe divenuto il re della serata. Secondo alcuni resoconti, la stessa sovrana avrebbe partecipato a questo gioco e, nel1563, avrebbe fatto indossare vesti regali e gioielli alla sua compagna d'infanziaMary Flemingdivenuta, appunto, la "regina" della serata. Questo scioccò l'ambasciatore inglese, che scrisse:
In seguito alla Riforma scozzese del1560, venne bandita in Scozia la celebrazione delNatalee con essa la pratica di preparare "torte dei Re".
Dopo essere diventato conosciuto comeScotch buneScotch Christmas bun,venne rinominatoblack bunnel1898. Pare che sia statoRobert Louis Stevensona diffondere il termine odierno del dolce, definendolo "una sostanza nera ostile alla vita".
Oggi il dolce è diventato un pasto tipico delle celebrazioni dell'Hogmanay. Una tradizione del passato conosciuta comefirst-foot("primo piede") consisteva nel visitare i vicini di casa per celebrare l'avvento del nuovo anno: se gli ospitanti ricevevano unblack bundai loro ospiti, non avrebbero avuto fame durante l'anno che sarebbe giunto.Durante l'Hogmanay il dolce veniva a volte offerto agli ospiti e accompagnato con ilwhisky.
All'infuori della Scozia, ilblack bunviene anche mangiato nell'area culturaleAppalachia, negliStati Uniti.
Ilblack bunè una torta alla frutta avvolta nella pasta frolla. La torta in sé è simile a una tradizionaleChristmas cakeo a una miscela diChristmas pudding, e comprende frutti e spezie come uva passa, ribes, cannella, pepe nero e pimento.È stata definita una versione molto più grande delbiscotto Garibaldie si è ipotizzato che quest'ultimo alimento potrebbe derivare dalblack bunin quanto John Carr, l'inventore del biscotto, era scozzese.
Caldo freddo

Ilcaldo freddoè un prodotto tipico dellagelateriaartigianaletrapanese.
Veniva già preparato ai primi del 1900 aTrapaniin una pasticceria accanto al teatro Garibaldi, distrutto durante la seconda guerra mondiale. Successivamente si diffuse, in special modo aSan Vito Lo Capointorno al1950, e in altri comuni del circondario:Paceco,Erice,Valdericee in altre zone deltrapanese.
In un piccololemmo, il particolare recipiente di terracotta smaltata dove si prepara ilcuscus alla trapanese, si inserisce un morbido biscotto (opan di spagna) imbevuto di liquore (rum), tantogelato(al caffè, nocciola, bacio o pistacchio) e abbondante panna.
Il composto è poi ricoperto da caldocioccolatofondente fuso.Dall'unione di questi ingredienti, caldi e freddi, il caldo freddo origina il suo nome.
Il Caldo FreddoArchiviatoil 17 agosto 2017 inInternet Archive.
ガリバルディ (菓子)

ガリバルディ（英語:Garibaldi）、ガリバルディビスケット（英語:Garibaldi biscuit）、またはガルバルジーは、イギリスのビスケット。干しブドウなどのドライフルーツを加えたビスケットで、日本では竹久夢二が好んだことでも知られる。「潰れたハエのビスケット（Squashed fly biscuits）」、「ハエの墓場（英語版）（Flies' graveyards）」とも呼ばれる。
1861年にビスケット製造会社のピークフリーンズ（英語版）（ロンドン・バーモントジー（英語版））が発売した。ガリバルディはヒット商品となり、ピークフリーンズは躍進を遂げることになる。
名称はジュゼッペ・ガリバルディに由来し、ジュゼッペ・ガリバルディがイギリスを訪れたことを記念して作られた。
類似する日本の菓子製品にオールレーズンがあるが、比較するとガリバルディのほうがやや薄い。
19世紀

19世紀（じゅうきゅうせいき）は、西暦1801年から西暦1900年までの100年間を指す世紀。
西欧ではフランス革命の影響により自由主義とナショナリズムが広がった。19世紀初頭のナポレオンの興亡や反動的なウィーン体制、「諸国民の春」や数々の市民革命の勃発の後、ナショナリズムの高揚によりドイツ、イタリアなどの新たな統一された強力な国家が登場した。
またナポレオン戦争による混乱に乗じて1810年代から1820年代にはスペイン・ポルトガルの支配からラテンアメリカ諸国が各地で独立した。しかし大土地所有者の優遇やモノカルチャー栽培などで独立してからも近代化は進まず、欧米列強への従属がこの後も長く続いた（非公式帝国）。
19世紀のイギリスは工業化による生産力の増大により得た、圧倒的な経済力と軍事力で世界の覇権を握った。イギリスは時には武力をも用いて世界各国に自由貿易を認めさせ、イギリスを中心とした国際経済体制に世界を組み込んでいった（パクス・ブリタニカ）。この過程で、大陸国家である清やロシアと海洋国家のイギリスとの間に度重なる衝突が発生し、20世紀における世界大戦の遠因が形成された。
アジア・アフリカにとっては苦渋の時代であり、トルコ、タイ王国などの国では西欧文化を取り入れ近代化が試みられた。清の半植民地化が実質的に始まったのは、アロー戦争敗北後に天津条約、北京条約を締結してからである。オスマン帝国もヨーロッパ諸国による介入でギリシャ独立戦争において敗北し、ムハンマド・アリーのエジプトでの台頭を止めることが出来なかった。インドではイギリスが19世紀にマラーター戦争、シク戦争を行い、インドを植民地化した。1857年にはインド大反乱が勃発したが、翌年にイギリスはこれを鎮圧し、ムガル帝国は終焉を迎えた。
日本でも1853年、アメリカのペリーが浦賀に来航、江戸幕府に開国を認めさせ、日本も欧米を中心とした世界経済に組み込まれた。1868年には長らく続いた幕藩体制は崩壊し（明治維新）、新たに発足した明治政府は欧米文化を摂取して急速な近代化を目指した。19世紀末には、近代化に成功した日本やタイ王国などの一部の国以外は、西欧列強の植民地にされるか、強い影響下におかれた。
19世紀中頃に、フランス、プロイセン王国を中心としたドイツ諸邦、アメリカ合衆国はイギリスに続いて工業化を推し進めた。こうした後進産業国では政府の強力なリードのもとで産業育成がなされた。19世紀の末期には資源の豊富なアメリカ合衆国や重化学工業分野が成長したドイツの発展が著しく、事実上イギリスの覇権は崩れた（第二次産業革命参照）。これにより1870年代の露土戦争前後から19世紀末にかけて列強の植民地争奪競争がおこなわれた。日本も日清戦争などを通じ、こうした植民地争奪戦に乗り出していく。
1900年生まれが104歳となる2004年頃より19世紀生まれの男性がゼロになった県が出て、108歳となる2008年頃より19世紀生まれの人物がゼロになった県が出ていた。
2013年6月12日、日本の木村次郎右衛門（男性での史上最高齢者）が116歳と54日で死去し、19世紀生まれの男性は全員がこの世を去った。一方、2017年4月15日にはエンマ・モラーノが117歳と137日で死去し、1800年代生まれの人物は全員がこの世を去った。なお、日本最後の1800年代生まれの人物は2015年4月1日に117歳と27日で死去した大川ミサヲである。これで19世紀生まれは残り2人（ヴァイオレット・ブラウン、田島ナビの2人、いずれも女性）となった。さらに同年9月15日にブラウンが117歳と189日で死去したため、田島が19世紀生まれの最後の生き残りとなった。そして2018年4月21日午後7時58分、田島が117歳と260日で死去したことにより、生年月日に確実な証拠のある19世紀生まれの人物は全員この世を去ったこととなった。田島は死亡時点で日本歴代最長寿者であり、世界全体でも史上3番目の長寿記録を保持していた。
롯데웰푸드

롯데웰푸드는대한민국롯데그룹계열 종합식품업체이자 모기업 가운데 하나로서,1967년3월 24일설립되었다. 본사는서울특별시영등포구양평로21길 10(양평동5가)에 위치에 있으며 라이벌해태제과여자농구팀이 발족할 경우여자농구팀 창단 계획을 세울 뻔 했지만해태제과여자농구팀 발족이 실패하여 불발됐다.
2007년3월 18일공정거래위원회는 롯데제과가해태제과식품,빙그레,롯데푸드등과 함께 자사에서 생산 판매 중인 콘류 아이스크림의 가격을 담합하여 인상한 것에 대하여 21억 2천만원의 과징금을 부과하고, 검찰에 고발하였다. 과징금의 부과 및 고발 사유는 4개의 업체가2005년5월~7월과2006년3월~5월등 2차례에 걸치어서월드콘,부라보콘,메타콘,구구콘등 콘 형태의 아이스크림 제품의 가격을 담합하여 인상한 점이다.
불만고객 부의봉투 송부 사건
2022년 11월 17일, 롯데제과의 빼빼로 제품을 구매했던 고객이 스티커 누락을 항의하자 롯데제과 담당 직원이 스티커 2장을 부의봉투에 담아 고객에게 보내 논란이 되었다. 롯데제과측은 단순 실수로 해명했다.
1967년설립 당시에 햇님(햇님이 주는 선물)을 사용해왔으나,1995년햇님 마크가 점차 없어지면서,추억의 한정판 - 과자종합선물세트을 다시 부활하였다.
حاملة الطائرات جوزيبي غاريبالدي

حاملة الطائرات جوزيبي غاريبالدي C551: أو حاملة الطائراتGiuseppe Garibaldiهي السفينة الرئيسية في الأسطول الإيطالي. ودخلت الخدمة في عام1985. وهي تصنف كحاملة للطائرات، مضادة للغواصات، وقادرة على حمل 18طائرة عمودية، أو سرب من الطائرات المقاتلة ذات الإقلاع الرأسي VSTOL. يمكن الحاملة أن تنفذ مهام قتالالغواصات، وأعمال القيادة والسيطرة لمجموعات العملالجوية/البحريةالمشتركة، وكذلك أعمال المراقبة، ومرافقة القوافل، ونقل القوات الخاصة وأعمال الإمداد للأسطول.
الحاملة مزودة بنظامصواريخسطح / سطح بعيد المدى من النوع Otomat، قاذفان في المقدمة وقاذفان في المؤخرة. وهي مزودة كذلك بنظام Albatros للصواريخ المضادة للطائرات، الذي يوفر الدفاع المركزي قصير المدى عن الحاملة؛ وهو يتكون من قواذف ثمانية الخلايا، ويستخدم الصاروخ Aspid، ذا التوجيه نصف الإيجابي، ومدى 14 كم. تحمل الحاملة 48 صاروخاً من هذا النوع. الحاملة مسلحة كذلك بثلاثة مدافع مزدوجة، عيار 40 / 70 مم من النوع OTO Breda، بمعدل نيران 300 طلقة / دقيقة، ومدى 4 كم.
يبلغ طول سطح الطيران للحاملة 174 م، وعرضه 30.5 م. وتنحرف آخر 15 م من طول السطح إلى أعلى، بزاوية ميل 4 درجات؛ لتساعد على إقلاع الطائرات. يمكن أن تستوعب الحاملة 18 طائرة من النوع Sea King، أو Sikorsky SH-3D، أو يمكنها استيعاب 16 طائرة من النوع AV-8B، أو خليط من الطائرات العمودية وطائرات الإقلاع العمودي.
تستخدم الحاملة أربعة محركات من النوع LM2500، قدرة كلّ منها 80 ألف حصان.
3*. الدول المستخدِمة:إيطاليا.
معركة بيزيكا

دارتمعركة بيزيكافي 21 يوليو 1866 بينإيطالياوالنمسافي سياق حرب الاستقلال الإيطالية الثالثة.قاد القوة الإيطاليةصيادوا الألبجوزيبي غاريبالديو غزو ترينتينو كجزء من الهجوم الإيطالي العام ضد قوة الاحتلال النمساوي في شمال شرق إيطاليا بعد النصر البروسي الحاسم في معركة كونيغريتز، مما دفع بالنمسا لنقل جزء من قواتها نحوفيينا.
مملكة الصقليتين

مملكة الصقليتين(Regno delle Due Sicilie) الاسم الجديد الذي اختارهفرديناندو الأول ملك الصقليتينمن آلبوربونلما يملك من أراضي (جنوب إيطاليا وجزيرة صقلية) بعد نهايةالحقبة النابليونيةواستعادته الكاملة لسلطته عام1816.وهي مملكة تمثل أكبر أجزاء الدولة الإيطالية قبل توحيدها.وكانتنابوليعاصمة لها.
قبلالثورة الفرنسيةعام1789، وما تلاها من حملات نابوليون كان آلبوربونيحكمون هذه الأراضي نفسها ولكنها كانت مقسمة شكليا إلىمملكة نابوليومملكة صقلية.
كانتالكاثوليكية الرومانيةدين الدولة. كانت المملكة مليئة بالفساد والفقر: ولهذا السبب أساساً رحب معظم السكان بـتوحيد جنوب إيطاليا وبقية إيطاليا في عام 1861.
في عام1861استولىجوزيبي غاريبالديورجاله الذين عُرفوا باسم «القمصان الحمراء» على صقلية، وقد رحب السكان المحليون بهذا. ثم عبر غاريبالدي مضيق ميسينا واستولى على نابولي. ثم انضم جنوب إيطاليا وصقلية إلى مملكة إيطاليا.
تم تقسيم شبه الجزيرة إلى خمسة عشر مقاطعة وجزيرة صقلية تم تقسيمها إلى سبع مقاطعات. الجزيرة نفسها كان لها وضع إداري خاص.
بعد أن غزا غاريبالدي الصقليتين أصبحت المقاطعات مقاطعات إيطاليا.
لبعض الوقت حصل وريث العرش على لقب «أمير نابولي بالوراثة». ولكن تم تغيير هذا لاحقًا إلى دوق كالابريا بعد توحيد المملكتين. عاشت العائلة المالكة بشكل عام في قصر كاسيرتا. تم منح العديد من الذكور في الأسرة ألقاب مثل «دوق كاسترو» و«كونت كاسيرتا» و«أمير ساليرنو» وفُقد معظمها بسبب عدم وجود ورثة ذكور.
مرغيريتا ملكة إيطاليا

مارغريتا تيريزا ماريا جيوفانا(20 نوفمبر 1851 - 4 يناير 1926)، هي أول ملكة عقيلة لمملكةإيطاليا(1861-1946)؛ أثناء فترة حكم زوجهاأومبيرتو الأول(1878-1900).كانت أميرة من العائلة الحاكمة المؤيدة للملك أومبيرتو الأول، وفي عام 1878 حصلت على لقب الملكة وأصبح لديها تأثير كبير على قرارات زوجها الملك أمبيرتو الأول وعلى الشعب مستغلة ظهورها بملابس مختارة بعناية وأسلوبها الودود لجذب الشعب. ويرى المؤرخ والصحفي أوجوبيرتو ألفاسيو جريمالدي بأنها أكثؤ شخصية سياسية مؤثرة بعد جوزيبي غاريبالدي وبينيتو موسوليني"كانت لديهم  شعبية في الطبقات الاجتماعية  العليا والدنيا". تؤمن بالمذهب الكاثوليكي وكانت مرتبطة بأل سافوى وكانت معارضة للأفكار الجديدة مؤيدة للقومية و الإمبريالية. كانت تحرض على قمع المظاهرات الشعبية مثل ما حدث في ""أعمال شغب ميلانو""، ولم يؤثر ذلك على صورتها. حرصت على المنتديات الثقافية الأسبوعية في البلاط الملكي، وكسبت إعجاب الشعراء و المثقفين. والحفلات الراقصة كانت تخفي هدف دبلوماسي: الحفاظ على العلاقة مع الأرستقراطية السوداء التي ظلت مخلصة للكنيسة  و البابا بعد الاستيلاء على روما. أشاد بها العديد من الشعراء_ مثل قصيدة كاردوتشي التي ألفها الشاعر بعد زيارة الملكة لبلونيا1878_  حتى بهد نفى زوجها و أصبحت الملكة الأم.
هي ابنة الأمير فرديناند، دوقجنوة(1822-1855) والأميرة اليزابيثساكسونيا. وجديها من ناحية الأب هما تشارلز ألبرتسردينياوماريا تريزا منالنمسا(1801-1855). أما جديها من ناحية الأم فهما الملك جون سكسونيا والأميرة أملي أوغست (أميرةبافاريا)
تزوجت من ابن عمها اومبرتو، أميربيدمونتفي 21 أبريل 1868. في 11 نوفمبر 1869 ، انجبتفيكتور عمانوئيل، أميرنابولي، والذي أصبح فيما بعد فيكتور عمانويل الثالث من إيطاليا. وكان هو الطفل الوحيد لهما.
في 9 يناير 1878 ، تم تتويج اومبرتو كملك إيطاليا الجديد. وبذلك أصبحت مارغاريتا الملكة العقيلة، وظلت إلى جانبه لبقية فترة حكمه حتى تم اغتياله بواسطة [غايتانو Bresci] في 29 تموز 1900.
شجعت مارغريتا الفنانين والكتاب وأسست المؤسسات الثقافية، ولا سيمارباعية المجتمعودار دانتي. كما أنها كانت تساعد العديد من المؤسسات الخيرية، وخاصةالصليب الأحمر.
في عام 1889 ، حدثت لها الحادثة الشهيرة حينما قامرفائيل إسبوزيتوبصنعبيتزابالطماطم الحمراء وجبنة الموتزاريلا البيضاء والريحان الأخضر تمثيلاً لألوان العلم الإيطالي وتسميتها باسمالملكة(الذي يعني بالإيطالية أحد أنواع الزهور) حين قيامها بزيارة نابولي في ذلك العام. في عام 1906 قام ابن شقيق والدة الملكةلويجي اميديو ، دوق لأبروتسوبالصعود لأول مرة إلى أعلى قمة ستانلي جبل (ثالث أعلى جبل في أفريقيا) وأطلق عليها اسمقمة مارغريتاتيمناً باسم الملكة.
في 18 أغسطس 1893، قامت الملكة مارغاريتا، بصحبة عدد من السياسيين والأرستقراطيين والمساعدين، بالصعود إلى بونتا جينفيتي، قمة جبل مونتي روسا الشاهق على الحدود الإيطالية السويسرية، وذلك لافتتاح الكوخ الجبلي المسمى باسمها والذي لا يزال محتفظاً بكونه أعلى كوخ جبلي على ارتفاع 4554 متر.
سياسيا كانت تميل نحوالفاشية. في أكتوبر 1922 قامت مجموعة كوادرومفير (إميليو دي بونو،إيتالو بالبو،ميشيل بيانكيوسيزار ماريا دي Vecchi) بزيارتها في بورديغيرابورديغيرالتقديم تعازيهم وذلك قبل مسيرة روما.
Cüzeppe Qaribaldi

Cüzeppe Qaribaldi(it.Giuseppe Garibaldi;4 iyul1807,Nitsa,Birinci Fransa İmperiyası–2 iyun1882,Kaprera,İtaliya krallığı) —İtaliyanınmilli qəhrəmanı.
İtaliyadaCüzeppe Madziniadlı bir inqilabçının qurduğu "Gənc İtaliya" təşkilatı ilə birləşmişdi. Mazzini uzun illər boyuPapa dövlətinəvə kilsəyə qarşı apardığı mübarizədən sonra İtaliya birliyini quran yüksək dərəcəli birmasondur.Ateistolduğu tarixdən məlumdur. Ona dəstək verən digər iki məşhur masonla - yəni Cüzeppe Haribaldi və Kont de Kavurla birlikdə 1870-ci ildə İtaliya Birliyini qurub vəPapa dövlətinibugünküVatikanınhüdudlarına sıxışdırmışdı. Bundan sonra da İtaliyadaMussolininin1920-ci illərdə bаş qаldırаn faşist diktaturasına zəmin hazırlayan bir proses başlamışdı.
Qısası, Mazzini, Haribaldi və KavurunAvropadadinə qarşı mübarizədə böyük iş görən üç lider olduğunu söyləmək mümkündür. Mazzini dinə qarşı mübarizədə təkcə lider kimi deyil, həm də bir ideoloq kimi mühüm rol oynamışdı. Onun irəli sürdüyü "hər millətə bir dövlət" şüarıAvstriya-MacarıstanvəOsmanlı imperiyasıkimi çoxmillətli dövlətlərin çökməsinə səbəb olacaq inqilablara qığılcım vermişdi. Mazzininin bu şüarı insanlarıdinqardaşlığı düşüncəsindən uzaqlaşdıraraq, soylarına görə ziddiyyət yaradan, "qəzəbli soy qoruyuculuğuna" ("Fəth" surəsi, 26) yönəldən bir çağırış idi. Bu çağırışın müəllifinin birmason, həm də yüksək səviyyəli birmasonolması şübhəsizdir. "10000 Famous Freemasons" (10000 məşhurmason) adlı loja nəşrində bildirildiyinə görə, Mazzini uzun illər davam edənmasonluqyüksəlişinin ardınca, 1867-ci ildə İtaliya "Grand Orient"inin böyük ustadı seçilmişdi. 1949-cu ildəRomadaMazzininin heykəlinin açılışına toplaşan 3000masononu hörmətlə yad etmişdir.
Mazzininin sağ əli olan Cüzeppe Haribaldi isə 1863-cü ildə İtaliyamasonlarınınAli Konqresində 33-cü dərəcəyə çatıb, 1864-cü ildə böyük ustad seçildi. Bu böyük ustadın xatirəsinəABŞ-dəNyu-York"vadi"sində 542 nömrəli "Haribaldi" adlı bağlı loja var.
Farrapus müharibəsi

Farrapus müharibəsi(port.Guerra dos Farrapos) və yaFarropus çevrilişi—Braziliya imperiyasınınRio-Qrandi-du-Sul və Santa-Katarina ərazilərində 19 sentyabr 1835-ci ildən 1 mart 1845-ci ilə qədər olan dövrdə imperiya qüvvələri ilə respulikaçılar arasında baş vermiş müharibə.
Hərəkətin əsas qüvvəsi müzdla işləyən çobanlar idi. Hərakatveriçi qüvvənin əsasını ticari burjuaziya, maldarlıqla məşğul olan şəxslər və hökumətdən narazı siyasətçilər təşkil edirdi ki, olarda muxtariyyat almaq niyyətində idilər. Hərəkatın təşkilatçısı italiyalı immiqrantTito Libio Dzambekkeriidi. «Respublikalı» qəzeti inqilabçıların əsas mətbu orqanı kimi fəaliyyət göstərirdi. Respublikaçılar imperiyanın və quldarlığın düşməni idilər. Bentu Qonsalbis da Silva hərakat qüvvələrini komandanı seçilir.
20 sentyabr 1835-ci ildə Riu-Qrandi-du-Sul vilayyətinin paytaxtı Portu-Aleqri tutulur. Bir müddət sonra üsyançılar villayətın içərilərinə doğru irəliləyir. 11 sentyabr 1836-cı ildəRiu-Qrandi Respublikasıyaradılması elan edilir. Tanınmayan dövlətin paytaxtı Piratin olur. Ölkənin prezidenti Bentu Don Salvis seçilsədə onun  əsir düşməsi ilə vitse prezident Qamıs Jardin müvvəqəti bu vəzifəni yerinə yetirməli olur. Riu Qrandi respublikasında təkcə braziliyalılar deyil həmçinin inqilabçı argentinalı və uruqvaylilar və başqa ölkələrdən gələnlərdə vardı. OnlardanCüzeppe Qaribaldi1839-cu ildə respublikaya gələrək donanmaya başçılıq etmişdir.
Ordu 1839-cu ildə Santa Katarina bölgəsinə daxil olan üsyançılar Laquna şəhərini tutur və sonradan 24iyuldaJulian Respublikasınınpaytaxtı elan edilir. Ancaq dövlət yalnız 4 ay yaşa bilir.15 noyabrdaimperiya qüvvələri şəhəri tutur. Buna baxmayaraq üsyançılar hələ də Riu Qandi de Sulda möhkəmlənmişdilər.
1842-ci ildən üsyançıların vəziyyəti getdikcə pisləşir. Hakimiyyət qüvvələri Santa-Lusidə üsyançılara ağır zərbə vurur.1843-ci ildəBentu Qonsalvisprezident vəzifəsindən istefa verir. Onun əvəzinəQomis Jardinolur. Respublikada imperiya ilə sülh danışıqlar aparma tərəfdarları getdikcə artır. Bundan sonra iki tərəf danışıqlara başlayır.1 mart1845-ci ildə imperiya ilə respublika tərəfdarları arasında «qarşılıqlı anlaşma aktı» imzalanır. Nəticəsi Riu-Qrandi Respublikasının qəbul etdiyi bütün qanunlar ləğv edilir. Əvəzində bölgə rəhbərliyinə prezident seçmə hüququ verilir, quldarlıq bərpa edilir. Bununla belə yenidən qul olanlar artıq dövlət qulu statsu alır.
Requn idarə üsulu demək olar ki tam çökür, Droqu Antoniy Feyro 1837-ci ildə istefa verməli olur. İmperatorII Pedrohakimiyyəti tam ələ alır.
San-Marino tarixi

San-Marino tarixi–  müasir dövrdəSan-Marinonunvə ətraf ərazilərin tarixini əhatə edir.
San-Marino qədim tarixə malik olan ölkələrdəndir. San-Marinonun yaranması, qədim rəvayətə əsaslanır.3 sentyabr306-cı ildəRoma İmperiyasınınimperatoru olmuşDiokletianxristianlıqdinindən olan şəxsləri kütləvi şəkildə təqib edirdi. Təqibdən qaçanlardan biri də xristian olan Müqqədəs Marinus olmuşdur. O,Monte Titanodağının zirvəsində San-Marino dövlətinin əsasını qoymuşdur. San-Marinonun siyasi aləmdə atdığı ilk addımlardan biri1463-cü ildə Roma şəhərinin lordu Sigismondo Pandolfo Malatesta ilə olan anlaşılmazlıqdır. San-Marino həmin illərdə Roma lordundan siyasi aslılıqda olsa da lordun rəqibi olan Roma papası II Piusu dəstəkləmişdir. Papa San-Marinonun siyasi dəstək verməsinin, əvəzi olaraq Fiorentino, Montegiardino, Serravalle adlı üç kəndi San-Marinoya bağışlamışdır. Faetano adlı kəndin orta əsrlərdə San-Marinonun ərazisinə qatılmasından sonra, ölkənin genişlənməsi başa catmışdır.
San-Marino tarixi ərzində müharibələrdə iştirak etməyən və münaqişə tərəfi olmayan dövlət olmuşdur.1503-cü ildəCezara Borgiatərəfindən işğal edilmişdir.1600-cü ildə ölkədə bu gündə istifadə edilən konstitusiya qəbul edilmişdir.1739-cu ildə Papa XII Klementin göstərişinə əsasənVatikanordusu tərəfindən işğal edildi.1815-ci ildə keçirilmiş Viana Kongresi zamanı San-Marinonun müstəqil dövlət olduğu bir daha təsdiqləndi. San-MarinoCüzeppe Qaribalditərəfindən həyata keçirilmiş İtaliyanın birləşdirilməsində iştirak etməmişdir.1631-ci ildə San-Marino Roma Papası tərəfindən rəsmi qaydada tanınmışdır.
San-Marino1944-cü ildəÜçüncü Reyxtərəfindən işğal edildi.İkinci dünya müharibəsindənsonra1945-1957-ci illər arasında San-Marino Kommunist Partiyası və Sosialist Partiyasından ibarət ittifaq tərəfindən idarə edilmişdir. Beləliklə San-MarinoQərbi Avropadakommunistlər tərəfindən idarə edilmiş ilk dövlət olmuşdur. San-Marinonunİtaliyanıntərkibinə qatılması fikirləri gücləndiyi vaxta, hər iki dövlət arasında rəsmi səviyyədə bəzi müqavilələr imzalanmışdır.1953-cü ildə İtaliya ilə dostluq və mehriban qonşuluq haqqında axırıncı müqavilə imzalanmışdır. San-Marinoda qadınlara seçkidə iştirak etmək hüququ1960-cı ildə verilmişdir. San-Marino daha sonraAvropa Şurasınaqəbul edildi.1992-ci ildə isə ölkəBirləşmiş Millətlər Təşkilatınaqəbul edilmişdir.
Diktator

Diktator—mütləq gücəsahib olan siyasi lider.Diktatura, bir diktator tərəfindən və ya kiçik bir klik tərəfindən idarə olunan bir dövlətdir.Bu söz, fövqəladə hallarda respublikanı idarə etməküçün Senattərəfindən təyin olunmuşRoma Respublikasındabir hakimvəzifəsi olaraq meydana gəldi (bax Roma diktatoruvəjustitium).
"Zalım" (əvvəlcə pejorative olmayan Qədim Yunan titulu idi)termini və daha az dərəcədə "avtokrat" kimi, "diktator" demək olar ki, müstəmləkəçiliyin titullu bir termini kimi istifadə olunmağa başladı. Müasir istifadədə "diktator" ifadəsi ümumiyyətlə qeyri-adi dərəcədə fərdi gücə sahib və ya sui-istifadə edən bir lideri izah etmək üçün istifadə olunur. Diktatura əksər hallarda aşağıdakılardan bəziləri ilə xarakterizə olunur:seçkilərindayandırılması və vətəndaş azadlıqları ;fövqəladə vəziyyətelan edilməsi; fərmanla hökm etmək ; siyasi rəqiblərin repressiyası ;qanunun aliliyiprosedurlarına və şəxsiyyətə pərəstişə tabe olmamaq. Diktatura əksər hallardatək partiyalıvə ya hakim partiyalı dövlətlərdir.
Hərbi xuntalar,tək partiyalı dövlətlər, hakim partiyalar və fərdi qaydalar altındakı mülki hökumətlər kimi müxtəlif rejimlərdə hakimiyyətə gələn çox müxtəlif liderlər diktator kimi təsvir edilmişdir.Solvə yasağbaxışlara sahib ola bilərlər.
Əvvəlcə Roma RespublikasındavəEtrusk mədəniyyətindətəcili bir qanuni randevu olan "Diktator" ifadəsi indi mənfi məna daşımırdı. Diktator məhdud bir müddətə yeganə güc verilmiş hakim idi. Müddətin sonunda Diktatorun gücü normalKonsulluq qaydayaqaytarıldı, bununla əlaqədar bir diktator hesabatlılığı təmin etdi, lakin bütün diktatorlar güc paylaşımına qayıtmadılar.
Müddəti Cornelius SullanınSullanın ikinci vətəndaş müharibəsindən sonradiktaturayüksəlməsi ilə özünü müasir mənfi mənası iləanlamağa başladı və özünü bir əsrdən çox bir müddətdə Romanınilk diktatoru etdi (bu müddət ərzində ofis ləğv edildi) vəfaktiki olaraqvaxt məhdudiyyətinin və senator ittihamının aradan qaldırılması. Təxminən bir il sonra vəzifəsindən istefa edərək, bir neçə il sonra ölməklə böyük bir konstitusiya böhranından qaçdı.Julius Sezar,M.Ö. 49'da Sulla'yı təqlidetdi və M.Ö. 44 Fevral ayında, diktatorun "əbədiyyət diktatoru" elan edildi, ertəsi ay sui-qəsdinə qədər tutduğu gücündəki məhdudiyyətləri rəsmi olaraq ortadan qaldırdı.
Juliusun öldürülməsindən sonra varisiAugustusadiktator rütbəsi təklif edildi, lakin o, imtina etdi. Sonrakı varislər də diktator rütbəsindən imtina etdilər və bu hökmün istifadəsi qısa müddət ərzində Roma hökmdarları arasında azaldı.
Hələ 19-cu əsrin ikinci yarısındadiktatortermininin təsadüfi müsbət nəticələri var idi. Məsələn,1848-ci il Macarıstan İnqilabıəsnasında ulu öndərLajos Kossut, tərəfdarları və təhqir edənlər tərəfindən eyni mənfi ifadələr olmadan tez-tez diktator olaraq adlandırılırdı, halbuki rəsmi adı regent-prezidentin adı idi. 1860-cı ildə MinlərinEkspedisiyasızamanıSiciliyadamüvəqqəti biricraçıqurarkən, Cüzeppe Qaribaldirəsmi olaraq "Diktator" unvanını aldı (bax : Garibaldi Diktaturası ). Qısa müddətdən sonra, 1863-cü il Polşadakı üsyan zamanı "Diktator" da dörd liderin rəsmi adı oldu, ilk Ludwik Mierosławski idi .
৪ জুলাই

৪ জুলাইগ্রেগরীয় বর্ষপঞ্জীঅনুসারে বছরের ১৮৫তম (অধিবর্ষে১৮৬তম) দিন। বছর শেষ হতে আরো ১৮০ দিন বাকি রয়েছে।
Giuseppe Garibaldi (551)

Giuseppe Garibaldi(551)jeitalskálehká letadlová loď, která byla v letech1985-2009zároveňvlajkovou lodíItalského námořnictva(poté ji nahradila nová letadlová loďCavour). Je pojmenována tradičním jménem italského vlastenceGiuseppe Garibaldihoa je v pořadí již čtvrtou lodí tohoto jména. Uvažovalo se ještě o stavbě druhé lodi této třídy, pojmenovanéGiuseppe Mazzini, ta ale nakonec nebyla nikdy objednána.
Diskuse o potřebě nové letadlové lodě se v Itálii vedla už od 70. let 20. století. Nakonec bylo rozhodnuto postavit lehkou letadlovou loď, která by byla kompromisem mezi požadavky námořnictva, odporem letectvaa ekonomickou silou země. Loď byla objednána v roce1978a postavena v loděniciItalcantieri(nyníFincantieri) vMonfalcone. Kýl byl založen v26. března 1981, trup byl spuštěna na vodu v4. června 1983a do služby vstoupila30. září 1985.
Jelikož mírová smlouva, uzavřená Itálií po prohranédruhé světové válce, zakazovala operaceletounů s pevnými křídlyz palub lodí, operovaly z palubyGiuseppe Garibaldiaž do roku 1988 pouzevrtulníky. Zákaz byl zrušen až v roce1989a poté z lodi operovalykolmostartujícínámořní bitevní letounyMcDonnell Douglas AV-8B Harrier II, čímž výrazně zvýšily její bojovou hodnotu.
Giuseppe Garibaldibyla projektována především pro protiponorkové operace. Koncepce lodi je klasická s velitelským ostrovem na pravoboku. Přímá, průběžnáletová paluba, která má rozměry 174 m × 30 m, je v ose lodi. Na přídi lodi se navíc nachází skokanský můstek s úhlem 6°, který usnadňuje start letounů V/STOL. Podpalubní hangár má rozměry 110 m × 15,6 m, výšku 6,3 m a přístup z paluby je do něj pomocí dvou šestiúhelníkových výtahů. Do hangáru se vejde jedenáct těžkých vrtulníků či jeden vrtulník a deset letounů Harrier.Giuseppe Garibaldimůže nést maximálně šestnáct letounů AV-8B Harrier II, nebo osmnáct helikoptér Agusta, což jsou licenční vrtulníky firmyBell, přičemž jsou možné i různé kombinace. Letecký provoz na moři usnadňují dva páry křídlových stabilizátorů náklonu.
Loď je vyzbrojena dvěma trojhlavňovými 324mm protiponorkovýmitorpédometyILAS. Protiletadlovou obranu zajišťují dvě osminásobná odpalovací zařízení Mk 29 proprotiletadlové řízené střelySelenia Aspides doletem 19 km. Zásoba střel činí 48 kusů. Další protiletadlovou výzbroj tvoří tří italské 40mmhlavňové systémy blízké obranyDARDO. Loď je rovněž vybavena protitorpédovým systémemAN/SLQ-25 Nixie.
Pohonný systém je koncepceCOGAG. Tvoří ho čtyřiplynové turbínyGeneral Electric LM2500, které roztáčejí dvojici pětilopatkových lodních šroubů. Nejvyšší rychlost je 29,5 uzlu. Dosah činí 7 000 námořních mil při 20 uzlech.
V tomto článku byl použitpřekladtextu z článkuGiuseppe Garibaldi (551)na anglické Wikipedii.
Třída Giuseppe Garibaldi

Třída Giuseppe Garibaldibylatřídaitalskýchpancéřových křižníků. Skládala se z celkem 10 jednotek, které byly postaveny pro námořnictvaItálie,Argentiny,JaponskaaŠpanělska. Tři z nich byly během služby ztraceny v boji.
Úspěšnou konstrukci pancéřových křižníků třídyGiuseppe Garibaldivyvinul inženýr Edoardo Masdea. Plavidla představovala přechodný typ mezi bitevní lodí a křižníkem, schopný nasazení společně s bitevními plavidly, ale s přebytkem rychlosti, aby se boji mohl vyhnout. Křižníky měly silnou výzbroj a kvalitní pancéřování při relativně malém výtlaku.
Celkem bylo postaveno 10 jednotek této třídy. Tři zakoupila Itálie, jeden Španělsko, čtyři Argentina a dva Japonsko. Dvojice japonských křižníků byla původně roku 1901 objednána pro Itálii, po spuštění na vodu je koupila Argentina, aby získala posilu pro válku s Chile. Ještě před jejich dokončením válka skončila a tak byly oba prodány Japonsku.Argentinská plavidla tvořila až do nástupu dreadnoughtů jádro argentinského námořnictva.
Jednotky třídyGiuseppe Garibaldi:
Mezi jednotlivými plavidly existovaly odlišnosti. Hlavní výzbroj křižníkuGiuseppe Garibalditvořil jeden 254mm kanón vdělové věžina přídi, dva 203mm kanóny ve věži na zádi a čtrnáct 152mm kanónů, které doplňovalo dalších deset 76mm kanónů, šest 47mm kanónů, dva 6,5mm kulomety a čtyři 450mm torpédomety. Pohon obstarávaly dvaparní stroje s trojnásobnou expanzí, kterým páru dodávalo 24 kotlů typu Niclausse. Lodní šrouby byly dva. Pohonný systém měl výkon 13 655 hp. Nejvyšší rychlost dosahovala 19,7 uzlu. Dosah byl 4400 námořních mil při 10 uzlech.
Italské a japonské křižníky byly nasazeny zaprvní světové války. Italské křižníky operovaly ve Středozemním a Jaderském moři. Dne 5. června 1915 ostřelovaly železniční trať Šibenik-Kotor.Dne 18. července 1915 ostřelovaly železniční trať uDubrovníku. Vlajkový křižníkGiuseppe Garibaldipřitom byl zasažen torpédem rakousko-uherské ponorkySMU 4(Rudolf Singule) a během tří minut se potopil.
Giuseppe Garibaldi (1933)

Giuseppe Garibaldibylitalskýlehký křižníktřídyDuca degli Abruzzi– jednalo se o loď z páté skupiny italskétřídyCondottieri. Křižník na pojmenován na počest italského vůdceGiuseppe Garibaldiho. Jeho sesterskou lodí byl křižníkLuigi di Savoia Duca degli Abruzzi.
Giuseppe Garibaldibyl nasazen vdruhé světové válce. Společně se sesterskýmLuigi di Savoia Duca degli Abruzzibojoval v červenci 1940 vbitvě u Punta Stiloa v březnu 1941 vbitvě u Matapanu. V červnu 1942 bylGiuseppe Garibaldinasazen proti britskému konvoji, vyslanému běhemOperace Vigorous.
Křižník válku přečkal a po válce ho provozovala italskáMarina Militare. Na přelomu 50. a 60. let byl dokonce přestavěn naraketový křižník. Po přestavbě nesl hlavňovou výzbroj čtyř 135mm kanónů, osmi 76mm kanónů, dále čtyři balistické střelyUGM-27 Polarisa dvojité vypouštěcí zařízení protiletadlových řízených střelRIM-2 Terrier. Vyřazen byl na počátku 70. let a později sešrotován.
Garibaldi (stanice metra v Paříži)

Garibaldije nepřestupní stanicepařížského metrana severovýchodní větvilinky 13. Leží mimo hranicePařížena území městaSaint-OuenpodAvenue Gabriel Périu kostela Notre-Dame-du-Rosaire.
Stanice byla otevřena 30. června1952při prodloužení linky od stanicePorte de Saint-OuendoCarrefour Pleyel.
Jméno stanice je odvozeno od názvu nedaleké uliceRue Garibaldi.Giuseppe Garibaldi(1807–1882) byl italský vlastenec, který napomáhal sjednoceníItálie. BěhemPrusko-francouzské válkybojoval na straněFrancie.
Stanice má tři východy naAvenue Gabriel Péri– dvě schodiště a jedeneskalátor.
V tomto článku byl použitpřekladtextu z článkuGaribaldi (métro de Paris)na francouzské Wikipedii.
Giuseppe Incorpora

Giuseppe Incorpora(18. září1834Palermo–1914) byl předníitalskýfotografpůsobící hlavně v 19. století. Za vlády italského králeUmberta I. Dobréhozískal titulFotograf královského domu. Věnoval seportrétní fotografii,fotografii architekturyakrajiny. Řadí se mezi významné fotografy druhé poloviny 19. století jako napříkladLuigi Sacchi,Calvert Richard Jones,Firmin Eugène Le Dien,Gustave Le Gray,George Wilson BridgesneboGiorgio Sommer.
Svou kariéru započal v roce 1856 jako velmi mladý, bylo mu tehdy 22 let. Spolupracoval sEugeniem Interguglielmima tito dva muži se stali jedněmi z prvních fotografů v hlavním městě Sicílie. Za svou práci získali celou řadu medailí a ocenění, včetně ceny na výstavě v Palermu 1891–1892.
Incorpora portrétoval například osobnosti jako byliGiuseppe Garibaldi, samozřejmě Umberto I. a italská královnaMargherita di Savoia. V jeho práci pokračoval jeho syn Francesco a pak i jeho vnuci.
Alessandro Duroni

Alessandro Duroni(1807-1870) bylitalskýportrétnífotograf.
Alessandro Duroni vlastnilfotografické studiovMiláněa na Rue Vivienne vPaříži, kde se věnovaldaguerrotypijnímsnímkům. Pořizoval však takéstereofotografie, kterékoloroval. Je nejznámější díky svým portrétůmGiuseppe Garibaldihoa králeViktora Emanuela II.
Jeho díla se nacházejí v několika sbírkách: