Rukun Iman

Rukun Imandina ajaranIslamaya 6, nyaéta iman kaAlloh, Malaekat-Na, Kitab-kitab-Na, Rosul-rosul-Na, poé akhir, jeung taqdir-Na nu hadé jeung nu goreng.
Iman nyaétapercaya (dina haté),
.Ngabenerkeun ku haté, ngucapkeun ku lisan jeung ngamalkeun ku anggota badan, nambah ku toat, ngurangan ku ma'siat.
Iman nyaéta percaya kaAlloh, malaékat-Na, kitab-Na, rosul-Na, poé ahir, jeung taqdir nu hadé tur goréng.Jalma nu iman disebut mukmin.
Mu'minnyaéta jalma nu percaya dina haténa kana rukun iman, tuluy dikedalkeun ku maca syahadat dibarengan ku ngalaksanakeun ajaranIslam. Sedengkeun jalma nufasék(ruksak imana) nyaéta nu boga iman tapi migawé dosa, naha teu ngalaksanakeun atawa ngarempak ajaran Islam. Anaponmunaféknyaéta nu teu boga iman dina haténa tapi, laku lampahna kawas nu iman (pura-pura) istilahna beungeut nyanghareup ati mungkir.Musyriknyaéta jelma nu percaya ka Alloh tapi percaya ogé ka salian tiAlloh, bari nganggapna satata atawa bisa nandinganAlloh, ieu dosa euweuh hampura mun ka bawa maot. AriKafirnyaéta nu teu boga iman dina haténa kaAllohatawa nolak kana ajaran Islam, naha ngamusuh atawa henteu.
Nyaéta nékadkeun kalayan pasti ayanaAllohnu murbéng alam, disembah tur diibadahan, euweuh babandinganana pikeunAllohS.W.T. Percaya kana asma jeung sifat anu dijéntrékeun dinaAl Qur'anjeunghadisnu sohéh, tanpa tahrif (nyalénggor), tanpa tasybih (nyarupakeun jeung mahluk), tanpa takyif (kumaha) jeung tanpa ta'thil (kaleuleuwihi). Iman didadasaran ku ngisat diri ngotéktak rusiah alam (sunnatulloh).
Intina tauhid aya dina kalimah...لآ اِلَـهَ اِلاَّ لله...(euweuh pangéran iwalAlloh), tauhid uluhiyyah, ngayakinkeun samurni-murninaAllohS.W.T nu Maha Tunggal, euweuh babandinganana, teu boga pamajikan komo turunan intina diécéskeun dina surat ka 112Al-Ikhlasayat 1-4:Pok caritakeun (Muhammad): "Saéstuna Alloh Maha Tunggal. Alloh pamuntangan sakumna mahluk. Anjeunna henteu putraan jeung henteu dibabarkeun. Jeung henteu aya hiji ogé anu nyaruaan Anjeunna". Aya tilu (3)  tauhid, nyaéta:
Kafirin Qurésy, ngangkenAllohminangka Pangéran (robb) tapi teu nyembahAllohmalah nyembahna patékong. Ieu nu disebut syirik (jalmana musyrik) nyaéta ngaku aya pangéran séjén salian tiAlloh. Musyrikin Qurésy nyieun babandingan pikeunAlloh) zaman jahiliyyah aya 360 patékong (minangka pangéran) nu disembah sakuriling Ka'bah. Ieu nu dipahing dina ajarantauhid, dosasyirikdosa pangbeuratna moal meunang pangampura tiAlloh.
Nu dimaksud iman kamalaékat, nyaéta nékadkeun percaya yén Alloh geus nyiptakeun malaékat tina cahya, maranéhna aya teu ma'siat ka Alloh, ngalaksanakeun kana sagala paréntah-Na.Dijentrékeun dinaAl Qur'anjeunghadis, saperti malaékat Hamlatul Arsy (malaékat nu ngagédéng Arsy).Di antarana, syékhNawawi al-Bantaninyebutkeun pamadegan Ahlussunnah waljama'ah (Asy'ariyyah) Aya 10 (sapuluh) malaékat anu kudu nyaho tiap muslim, nyaéta:
Makna iman kana kitab, nyaéta percaya Alloh geus nurunkeun kitab ka  para nabi jeung rosul a.s. sabagian disebutkeun dina Al Qur'an sabagian teu disebutkeun. di antarana, nyaéta kitab Torét, Injil, Zabur, suhuf Ibrohim, jeungAl Qur'an.
Iman ka para rosul a.s. nu disebutkeun dina kitab-Na yén Alloh geus ngutus rosul anu jumlahna nu pasti anging Alloh.
Disebutkeun dina Al Qur'an aya 25 urang anu wajib nyaho, nyaéta:
Iman ka poé ahir nyaéta percaya kana sakabéh iber tiAllohjeung rosul-Na kana ayana kajadian sabada maot, fitnah kubur, siksa jeung ni'mat, kiamat, timbangan amal, talaga rosul, jambatan (shiroth), syafa'at, surga jeung naraka.
Iman/ percaya yénAllohS.W.T nu nyipta hadé jeung goréng dina satiap wujud kalayan ukuran/ katangtuanAllohS.W.T lumaku dina wanda sunnatulloh (hukumAllohnu lumaku ka sakabéh mahluk. Naha bangsa jamadat (barang nu paéh), nabatat (tutuwuhan), hayawanat (sabangsa héwan) atawa basyariyat (manusa sacara fisik) jeung sifatna mawahib(paméré) lain makasib (hasil usaha) teu diwiji-wiji, saperti ayana lalaki (jadi lalaki lain kahayang urang) jeung (kitu ogé) awéwé rupa-rupa bangsa (jadi bangsa Indonésa lain kahayang, lamun bisa milih jadi bangsa pinilih meureun), warna kulit jeung basa, aya nu pendék, nu jangkung jeung sajabana.
Béda jeung katangtuan Dinulloh (hukumAllohanu dipancénkeun ka manusa jeung jin wungkul). Wenang pikeun manusa jeung jin, milih toat atawa hanteu, tapi aya balitunganana di akhérat. Sedengkeun sunnatulloh mah euweuh balitunganana di akhérat (moal ditanya kunaon sababna anjeun pendék atawa jangkung, misalna). Jadi manusa kaasup mahluk dilématis, sagigireun keuna sunnatulloh wajib ogé ngalaksanakeun dinulloh.
Pagawéan abdi-Na dina kahadéan teu leupas tina katangtuan Alloh, dibarengan nyaah jeung ridho-Na, sabab kitu paréntah-Na. Kitu ogé amal nu goréng éta ku takdir Alloh, dina harti aya dina katangtuanAllohtapiAllohS.W.T, teu mikaresep tur teu mikaridho abdi-Na milampah kitu sabab dilarang kuAllohS.W.T. Conto, kudu ibadah, mun teu ibadah ragrag kana dosa, dosa aya ancaman hukuman (naraka). Mun dilakonan bakal meunang ganjaran (sawarga), duanana dina katangtuanAllohS.W.T. Ngan takdir ieu rusiah Pangéran, manusa jeung jin wajibna ikhtiar.