แอปเปิล

แอปเปิล(อังกฤษ:apple;ชื่อวิทยาศาสตร์:Malus domestica) เป็นต้นไม้ผลัดใบในวงศ์กุหลาบมีผลรสหวานเรียกว่าผลแอปเปิลแอปเปิลมีปลูกอยู่ทั่วโลกในลักษณะของไม้ผลและสายพันธุ์ที่ถูกปลูกมากที่สุดคือสกุลMalusต้นแอปเปิลมีต้นกำเนิดในเอเชียกลางซึ่งบรรพบุรุษคือMalus sieversiiยังคงพบได้ในปัจจุบัน แอปเปิลมีปลูกเป็นเวลาหลายพันปีในเอเชียและยุโรป และกลุ่มอาณานิคมชาวยุโรปนำมาปลูกที่อเมริกาเหนือ แอปเปิลมีความสำคัญทางศาสนาและเทพปกรณัมในหลายวัฒนธรรม รวมถึงนอร์สกรีกและประเพณีต่าง ๆ ของคริสต์ศาสนิกชนของชาวยุโรป
ต้นแอปเปิลจะมีขนาดใหญ่หากเติบโตจากเมล็ด แต่จะมีขนาดเล็กถ้าถูกตัดต่อเนื้อเยื่อเข้ากับราก ปัจจุบันมีแอปเปิลที่พันธุ์ปลูกมากกว่า 7,500 ชนิด ทำให้แอปเปิลมีลักษณะพิเศษหลากหลาย พันธุ์ปลูกแต่ละพันธุ์จะมีรสชาติแตกต่างกัน และการนำไปใช้ต่างกันด้วย เช่น นำไปประกอบอาหาร กินดิบ ๆ หรือนำไปผลิตไซเดอร์ปกติแอปเปิลจะแพร่พันธุ์ด้วยการตัดต่อเนื้อเยื่อ แต่แอปเปิลป่าจะเติบโตได้เองจากเมล็ด ต้นแอปเปิลและผลแอปเปิลอาจประสบปัญหาจากจากเห็ดราแบคทีเรียและศัตรูพืชต่าง ๆ ซึ่งอาจควบคุมได้ด้วยวิธีการทางเกษตรอินทรีย์และอนินทรีย์หลายวิธี ใน ค.ศ. 2010 มีการถอดรหัสจีโนมของแอปเปิล เป็นส่วนหนึ่งของงานวิจัยควบคุมโรคและการคัดเลือกผสมพันธุ์ในการผลิตแอปเปิล
ใน ค.ศ. 2013 มีการปลูกแอปเปิลประมาณ 80 ล้านตันขึ้นทั่วโลกประเทศจีนผลิตได้จำนวนเกือบครึ่งหนึ่งของจำนวนดังกล่าวสหรัฐอเมริกาเป็นผู้ผลิตแอปเปิลมากที่เป็นอันดับที่สอง ด้วยการผลิตมากกว่า 6%ประเทศตุรกีเป็นที่สาม ตามด้วยประเทศอิตาลีอินเดียและโปแลนด์แอปเปิลมักนิยมกินดิบ แต่สามารถพบได้ในอาหารที่เตรียมขึ้น (โดยเฉพาะของหวาน) และเครื่องดื่ม มีความคิดว่าแอปเปิลส่งผลดีต่อสุขภาพมากมาย แต่อย่างไรก็ตาม โปรตีนในแอปเปิลอาจทำให้เกิดอาการแพ้ได้
คำว่าappleที่ศัพท์บรรพบุรุษในภาษาอังกฤษเก่าเรียกว่าæppelสืบมาจากคำนามภาษาเจอร์แมนิกดั้งเดิมว่า*aplazซึ่งสืบมาจากภาษาอินโด-ยูโรเปียนดั้งเดิม*h₂ébōlคำนี้ยังใช้เรียกผลไม้เป็นการทั่วไปตั้งแต่ช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 17 รวมถึงลูกนัตคำนี้ยังเทียบได้กับวลีภาษาอังกฤษสมัยกลางในคริสต์ศตวรรษที่ 14 ว่าappel of paradisหมายถึงกล้วย
ต้นแอปเปิลเป็นไม้ผลัดใบโดยทั่วไปมีความสูง 2 ถึง 4.5 เมตร (6 ถึง 15 ฟุต) เมื่อลงปลูก และสามารถสูงได้ถึง 15 เมตร (49 ฟุต) ในธรรมชาติ แต่ส่วนใหญ่อยู่ระหว่าง 2 ถึง 10 เมตร (6.5 ถึง 33 ฟุต)เมื่อลงปลูก ขนาด รูปร่าง และความหนาแน่นของกิ่งก้านจะถูกกำหนดโดยการเลือกใช้เหง้า(rootstock) และวิธีการตัดแต่งกิ่งต้นแอปเปิลตามธรรมชาติอาจมีทรงพุ่มกลมหรือเป็นทรงตั้งตรง พร้อมด้วยเรือนยอดที่หนาทึบไปด้วยใบเปลือกของลำต้นมีสีเทาเข้มหรือเทา-น้ำตาล ขณะที่กิ่งอ่อนมีสีแดงหรือสีน้ำตาลเข้ม และมีผิวสัมผัสเรียบกิ่งอ่อนแรกเกิดจะถูกปกคลุมด้วยขนละเอียด แต่จะค่อย ๆ หายไปเมื่ออายุมากขึ้น
ตาของต้นแอปเปิลมีลักษณะเป็นรูปไข่ และมีสีแดงเข้มหรือม่วง ขนาดอยู่ระหว่าง 3 ถึง 5 มิลลิเมตร แต่ส่วนใหญ่มักเล็กกว่า 4 มิลลิเมตร ขอบของเกล็ดหน่อ(bud scales) มีขนหนาแน่น เมื่อใบเริ่มแตกออกจากตา ใบจะมีลักษณะซ้อนกันโดยที่ขอบใบทับซ้อนกัน (convolute)ใบอาจมีหลายรูปแบบ เช่น รูปไข่รี (elliptic) มีความกว้างปานกลางถึงกว้าง รูปไข่ปลายแหลมที่มีฐานกว้างกว่า (ovate) หรือรูปยาวขนาน (oblong) ที่มีขอบใบขนานกันมากกว่าที่จะโค้งมนขอบใบมีรอยหยักเป็นฟันเลื่อยแบบกว้าง แต่ไม่มีแฉก (lobes) ผิวใบด้านบนเกือบไม่มีขน (glabrescent) ในขณะที่ด้านล่างของใบถูกปกคลุมด้วยขนละเอียดหนาแน่น ใบติดกับกิ่งแบบสลับกัน โดยมีก้านใบสั้นขนาด 1 ถึง 3.5 เซนติเมตร
ดอกแอปเปิลบานในฤดูใบไม้ผลิพร้อมกับการแตกใบ โดยออกดอกตามกิ่งสั้น (spurs) และกิ่งยาว (shoots) บางส่วนเมื่อดอกเริ่มบานครั้งแรก กลีบดอกจะมีสีชมพูเข้ม จากนั้นจะค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีขาวหรือชมพูอ่อนเมื่อบานเต็มที่ ดอกแต่ละดอกมีขนาดเส้นผ่านศูนย์กลาง 3–4 เซนติเมตร (1–1.5 นิ้ว)ดอกแอปเปิลมีกลีบดอก 5 กลีบ และจัดกลุ่มเป็นช่อดอกแบบ cyme ซึ่งประกอบด้วยดอก 3–7 ดอกดอกที่อยู่ตรงกลางของช่อเรียกว่า "king bloom" ซึ่งจะบานก่อนและมีแนวโน้มที่จะพัฒนาเป็นผลขนาดใหญ่กว่าดอกแอปเปิลที่บานแล้วอาจได้รับความเสียหายจากอุณหภูมิ -2 °C (28 °F) หรือต่ำกว่านั้น แม้ว่ากิ่งไม้และตาที่อยู่ในช่วงฤดูหนาวจะสามารถทนทานต่ออุณหภูมิที่ต่ำถึง -40 °C (-40 °F) ได้ก็ตาม
ผลแอปเปิลเป็นผลแบบโพม(pome) ซึ่งสุกในช่วงปลายฤดูร้อนหรือฤดูใบไม้ร่วงส่วนที่เป็นผลจริงหรือ carpels คือห้องแข็งด้านในของแกนแอปเปิล โดยทั่วไป แอปเปิลมี 5 ห้องภายใน แต่ในบางกรณีอาจมีเพียง 3 ห้อง แต่ละห้องจะมีเมล็ด 1 หรือ 2 เมล็ดเนื้อแอปเปิลที่รับประทานได้เกิดจากฐานรองดอก (receptacle) ที่อยู่บริเวณฐานของดอกไม้
เมล็ดแอปเปิลมีรูปร่างตั้งแต่รูปไข่ไปจนถึงรูปลูกแพร์ และมีสีตั้งแต่น้ำตาลอ่อนหรือสีแทนไปจนถึงน้ำตาลเข้มมาก บางครั้งมีเฉดสีแดงหรือม่วงดำ เมล็ดอาจมีปลายมนหรือแหลมกลีบเลี้ยงทั้งห้ายังคงติดอยู่กับผลและยื่นออกจากผิวแอปเปิล
ขนาดของผลแตกต่างกันไปตามสายพันธุ์ โดยทั่วไปมีเส้นผ่านศูนย์กลางระหว่าง 2.5 ถึง 12 เซนติเมตร (1 ถึง 5 นิ้ว)รูปร่างของผลมีความหลากหลาย ตั้งแต่ทรงกลม ทรงรียาว ทรงกรวย ไปจนถึงทรงสั้นและกว้าง
สีพื้นของแอปเปิลที่สุกอาจเป็นสีเหลือง เขียว เหลืองอมเขียว หรือขาวอมเหลือง ส่วนสีที่ปรากฏบนผิว (overcolor) อาจเป็นสีส้ม-แดง ชมพู-แดง แดง ม่วง-แดง หรือแดงอม น้ำตาล และอาจมีตั้งแต่ 0–100%ของพื้นที่ผิว เปลือกอาจมีพื้นผิวเรียบหรือมีความผิดปกติที่เรียกว่า russeting ซึ่งทำให้ผิวหยาบและเป็นสีน้ำตาล เปลือกแอปเปิลถูกเคลือบด้วยชั้นขี้ผึ้งธรรมชาติ (epicuticular wax)เพื่อป้องกันการสูญเสียน้ำ และอาจมีจุดเล็กๆ กระจายอยู่บนพื้นผิวเนื้อแอปเปิลโดยทั่วไปมีสีขาวอมเหลือง แต่ในบางสายพันธุ์อาจเป็นสีชมพู เหลือง หรือเขียว
สารระเหยสำคัญในแอปเปิลที่มีส่วนช่วยให้เกิดกลิ่นและรสชาติ ได้แก่อะซีตัลดีไฮด์เอทิลอะซีเตต1-บิวทานาลเอทานอล2-เมทิลบิวทานาล3-เมทิลบิวทานาลเอทิลโพรพิโอเนตเอทิล-2-เมทิลโพรพิโอเนตเอทิลบิวทีเรตเอทิล-2-เมทิลบิวทีเรตเฮกซานาล1-บิวทานอล3-เมทิลบิวทิลอะซีเตต2-เมทิลบิวทิลอะซีเตต 1-โพรพิลบิวทีเรตเอทิลเพนทาโนเอตแอมิลอะซีเตต2-เมทิล-1-บิวทานอลทรานส์-2-เฮกซีนาลเอทิลเฮกซาโนเอตเฮกซานอล
แอปเปิลในฐานะสายพันธุ์พืชมีชื่อวิทยาศาสตร์ทางเลือกหรือชื่อพ้องมากกว่า 100 ชื่อในปัจจุบันMalus pumilaและMalus domesticaเป็นสองชื่อหลักที่ถูกใช้งาน โดยM. pumilaเป็นชื่อที่เก่ากว่า แต่M. domesticaได้รับความนิยมมากขึ้นในศตวรรษที่ 21 โดยเฉพาะในโลกตะวันตก มีการเสนอให้กำหนดให้M. domesticaเป็นชื่อที่ต้องรักษาไว้(conserved name) สองครั้ง โดยข้อเสนอแรกถูกคณะกรรมการพืชมีท่อลำเลียงของสมาคมอนุกรมวิธานพืชนานาชาติ หรือ IAPT (International Association for Plant Taxonomy) ปฏิเสธในปี 2014 แต่ในเดือนเมษายน 2017 คณะกรรมการได้ตัดสินใจด้วยคะแนนเสียงข้างมากเพียงเล็กน้อยว่าควรรักษาชื่อใหม่ที่ได้รับความนิยมไว้ต่อมาในเดือนมิถุนายน 2017 คณะกรรมการใหญ่ของ IAPT ได้อนุมัติการเปลี่ยนแปลงนี้อย่างเป็นทางการ ทำให้ชื่อM. domesticaกลายเป็นชื่อที่ได้รับการยอมรับอย่างไรก็ตาม งานวิจัยบางชิ้นที่เผยแพร่หลังปี 2017 ยังคงใช้ชื่อM. pumilaตามระบบอนุกรมวิธานทางเลือก
เมื่อคอล ฟ็อน ลินเนียจำแนกประเภทพืชครั้งแรกในปี 1753 เขาได้รวมลูกแพร์ แอปเปิล และควินซ์ไว้ในสกุลเดียวกันชื่อไพรัส(Pyrus) และตั้งชื่อแอปเปิลว่าPyrus malusซึ่งได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวางในขณะนั้น อย่างไรก็ตาม นักพฤกษศาสตร์ฟิลิป มิลเลอร์ได้เผยแพร่การจำแนกประเภททางเลือกในหนังสือพจนานุกรมชาวสวน(The Gardeners Dictionary) ในปี 1754 โดยแยกแอปเปิลออกจากสกุลPyrusและใช้ชื่อMalus pumilaแต่เขาไม่ได้ระบุอย่างชัดเจนว่าชื่อนี้หมายถึงแอปเปิลที่ปลูกโดยมนุษย์ อย่างไรก็ตาม นักพฤกษศาสตร์หลายคนก็ใช้ชื่อนี้ในความหมายดังกล่าว ต่อมามอริตซ์ บัลธาซาร์ บอร์คเฮาเซน(Moritz Balthasar Borkhausen) ได้เผยแพร่คำอธิบายทางวิทยาศาสตร์เกี่ยวกับแอปเปิลในปี 1803 ซึ่งอาจเป็นการเปลี่ยนแปลงชื่อจากPyrus malusvar.domesticaแต่เขาไม่ได้กล่าวถึงเรื่องนี้โดยตรงการใช้ var.domesticaเพื่อระบุแอปเปิลครั้งแรกเกิดขึ้นในปี 1786 โดยเกออร์ก อดอล์ฟ ซุคโคว์(Georg Adolf Suckow)
แอปเปิลเป็นพืชที่มีโครโมโซมแบบดิพล็อยด์(diploid) ซึ่งหมายถึงมีชุดโครโมโซมสองชุดต่อเซลล์ (แม้ว่าจะมีสายพันธุ์ทริพล็อยด์ (triploid) ที่มีสามชุดโครโมโซมซึ่งพบได้ไม่น้อย) แอปเปิลมีโครโมโซม 17 แท่ง และขนาดจีโนมโดยประมาณอยู่ที่ 650 เมกะเบส (Mb) มีการถอดรหัสจีโนมทั้งหมดของแอปเปิลเสร็จสมบูรณ์และเผยแพร่แล้วหลายชุด โดยครั้งแรกเกิดขึ้นในปี 2010 โดยใช้สายพันธุ์โกลเดนเดลิเชียส(Golden Delicious) ซึ่งเป็นพันธุ์ดิพล็อยด์อย่างไรก็ตาม ลำดับจีโนมชุดแรกนี้มีข้อผิดพลาดหลายประการส่วนหนึ่งเป็นเพราะแอปเปิลดิพล็อยด์มีความหลากหลายทางพันธุกรรมสูง(heterozygosity) และยังมีการซ้ำของจีโนมในอดีต ทำให้กระบวนการประกอบลำดับดีเอ็นเอซับซ้อนขึ้น เมื่อไม่นานมานี้ มีการถอดรหัสจีโนมจากแอปเปิลที่เป็นดับเบิลแฮพล็อยด์ (double-haploid) และ ไทรแฮพล็อยด์ (trihaploid) ทำให้ได้ลำดับจีโนมที่มีคุณภาพสูงขึ้น
มีการคาดการณ์การประกอบจีโนมทั้งหมดครั้งแรกของแอปเปิลว่ามีประมาณ 57,000 ยีนอย่างไรก็ตาม ลำดับจีโนมที่ได้รับการศึกษาในภายหลังชี้ให้เห็นว่าจำนวนยีนที่เข้ารหัสโปรตีนอยู่ระหว่าง 42,000 ถึง 44,700 ยีนการมีข้อมูลจีโนมทั้งหมดช่วยให้สามารถยืนยันได้ว่าบรรพบุรุษของแอปเปิลที่เพาะปลูกในปัจจุบันน่าจะเป็นMalus sieversiiมากที่สุด การถอดรหัสจีโนมซ้ำจากตัวอย่างพันธุ์แอปเปิลหลายชนิดสนับสนุนสมมติฐานนี้ และยังบ่งชี้ว่ามีการแทรกยีน (introgression) จากMalus sylvestrisอย่างกว้างขวางหลังจากที่แอปเปิลถูกนำมาเพาะปลูก
เอเชียกลางถือเป็นศูนย์กลางต้นกำเนิดของแอปเปิล เนื่องจากมีความหลากหลายทางพันธุกรรมของตัวอย่างพันธุ์ไม้ในบริเวณนั้นบรรพบุรุษตามธรรมชาติของMalus domesticaคือMalus sieversiiซึ่งเติบโตตามธรรมชาติในภูเขาของเอเชียกลางทางตอนใต้ของคาซัคสถานคีร์กีซสถานทาจิกิสถานและทางตะวันตกเฉียงเหนือของจีนการเพาะปลูกแอปเปิลมีแนวโน้มว่าจะเริ่มต้นขึ้นบนเชิงเขาที่ปกคลุมไปด้วยป่าของเทือกเขาเทียนชานและดำเนินต่อเนื่องเป็นเวลายาวนาน กระบวนการนี้ทำให้เกิดการผสมข้ามสายพันธุ์กับพืชชนิดอื่นผ่านเมล็ดที่ได้รับการผสมเกสรแบบเปิด ส่งผลให้เกิดการแลกเปลี่ยนพันธุกรรมกับMalus sylvestrisหรือแคร็บแอปเปิล ทำให้ประชากรแอปเปิลบางกลุ่มมีความใกล้ชิดกับแคร็บแอปเปิลมากกว่าบรรพบุรุษMalus sieversiiที่มีลักษณะคล้ายคลึงกันมากกว่า อย่างไรก็ตาม ในสายพันธุ์ที่ไม่มีการผสมข้ามสายพันธุ์เมื่อไม่นานมานี้ อิทธิพลของMalus sieversiiยังคงเป็นลักษณะเด่น
เชื่อกันว่าแอปเปิลถูกทำให้เป็นพืชเพาะปลูกเมื่อประมาณ 4,000–10,000 ปีก่อนในเทือกเขาเทียนชานจากนั้นแพร่กระจายไปยังยุโรปผ่านเส้นทางสายไหมโดยระหว่างทางเกิดการผสมข้ามสายพันธุ์และการแทรกยีนจากแคร็บแอปเปิลป่าหลายชนิด ได้แก่Malus baccataจากไซบีเรีย,Malus orientalisจากเทือกเขาคอเคซัส และMalus sylvestrisจากยุโรป อย่างไรก็ตาม มีเพียงต้นMalus sieversiiที่เติบโตทางด้านตะวันตกของเทือกเขาเทียนชานเท่านั้นที่มีส่วนในการถ่ายทอดพันธุกรรมสู่แอปเปิลที่ปลูกในปัจจุบัน ขณะที่ประชากรของMalus sieversiiที่อยู่ทางฝั่งตะวันออกของเทือกเขายังคงแยกตัวและไม่ได้มีบทบาทในกระบวนการเพาะปลูกแอปเปิล
แอปเปิลเนื้อนุ่มของจีน เช่นMalus asiaticaและMalus prunifoliaถูกเพาะปลูกเป็นแอปเปิลสำหรับรับประทานมานานกว่า 2,000 ปีในประเทศจีน เชื่อกันว่าแอปเปิลเหล่านี้เป็นลูกผสมระหว่างMalus baccataและMalus sieversiiจากคาซัคสถาน
ลักษณะที่มนุษย์คัดเลือกเพื่อการเพาะปลูก ได้แก่ ขนาดของผล ระดับความเป็นกรดของผลไม้ สี เนื้อสัมผัส และปริมาณน้ำตาลที่ละลายได้ ซึ่งแตกต่างจากผลไม้ที่ถูกเพาะปลูกส่วนใหญ่ แอปเปิลป่าต้นกำเนิดอย่างMalus sieversiiมีขนาดเล็กกว่าแอปเปิลที่เพาะปลูกในปัจจุบันเพียงเล็กน้อยเท่านั้น
ที่แหล่งโบราณคดี Sammardenchia-Cueis ใกล้เมืองอูดิเน ทางตะวันออกเฉียงเหนือของอิตาลี มีการค้นพบเมล็ดแอปเปิลในชั้นดินที่ผ่านการหาอายุด้วยคาร์บอนกัมมันตรังสี ซึ่งระบุว่าอยู่ในช่วงระหว่าง 6,570 ถึง 5,684 ปีก่อนคริสต์ศักราชอย่างไรก็ตาม การวิเคราะห์ทางพันธุกรรมยังไม่สามารถระบุได้อย่างชัดเจนว่าแอปเปิลโบราณเหล่านี้เป็นMalus sylvestrisที่ขึ้นเองตามธรรมชาติ หรือเป็นMalus domesticaที่มีสายพันธุ์มาจาก Malus sieversii นอกจากนี้ ยังเป็นเรื่องยากที่จะจำแนกในบันทึกทางโบราณคดีว่าแอปเปิลเหล่านี้เป็นผลไม้ป่าที่ถูกเก็บมาใช้ หรือมาจากแปลงเพาะปลูกของมนุษย์
มีหลักฐานทางอ้อมที่บ่งชี้ว่ามีการเพาะปลูกแอปเปิลในตะวันออกกลางตั้งแต่ช่วงสหัสวรรษที่ 3 ก่อนคริสต์ศักราชนอกจากนี้ ยังมีหลักฐานทางตรง ได้แก่ แกนแอปเปิลที่ถูกค้นพบในแหล่งโบราณคดียูเดีย ซึ่งตั้งอยู่ระหว่างคาบสมุทรไซนายและทะเลทรายนีเกฟและสามารถหาอายุย้อนหลังไปถึงศตวรรษที่ 10 ก่อนคริสต์ศักราช ในยุคคลาสสิกของยุโรป การผลิตแอปเปิลมีความสำคัญอย่างมาก และมีหลักฐานว่าวิธีการตอนกิ่ง เป็นที่รู้จักแล้วซึ่งเป็นเทคนิคที่จำเป็นในปัจจุบันสำหรับการขยายพันธุ์แอปเปิลที่มีคุณภาพดีที่สุด อย่างไรก็ตาม ยังไม่สามารถระบุได้แน่ชัดว่าการตอนกิ่งแอปเปิลถูกคิดค้นขึ้นเมื่อใด
นักเขียนชาวโรมันพลินีผู้อาวุโสได้บันทึกวิธีการเก็บรักษาแอปเปิลในศตวรรษที่ 1 โดยแนะนำให้วางแอปเปิลไว้ในห้องที่มีการถ่ายเทอากาศดี โดยเฉพาะอย่างยิ่งจากหน้าต่างที่หันไปทางทิศเหนือ และควรเก็บไว้บนฟาง แกลบ หรือเสื่อ โดยแยกผลที่หล่นจากต้นออกจากผลที่เก็บมาโดยตรงแม้ว่าวิธีการเหล่านี้จะช่วยยืดอายุแอปเปิลให้คงความสดได้นานขึ้น แต่หากไม่มีระบบทำความเย็น อายุการเก็บรักษาก็ยังคงจำกัดอยู่ดี แม้แต่พันธุ์แอปเปิลฤดูหนาวที่ทนทานก็สามารถเก็บได้นานถึงเดือนธันวาคมในภูมิอากาศที่เย็นเท่านั้นสำหรับการเก็บรักษาในระยะยาว ชาวยุโรปในยุคกลางใช้วิธีร้อยแอปเปิลที่คว้านเมล็ดและปอกเปลือกแล้วให้แห้ง โดยอาจตากทั้งลูกหรือฝานเป็นแว่นเพื่อให้เก็บไว้ได้นานขึ้น
ในบรรดาพืชจากโลกเก่ามากมายที่ชาวสเปนนำเข้ามายังกลุ่มเกาะชิโลเอในศตวรรษที่ 16 ต้นแอปเปิลสามารถปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมได้เป็นอย่างดีแอปเปิลถูกนำเข้าสู่ทวีปอเมริกาเหนือโดยชาวอาณานิคมในศตวรรษที่ 17และแอปเปิลสายพันธุ์แรกที่ได้รับการตั้งชื่อถูกแนะนำในเมืองบอสตันโดยบาทหลวงวิลเลียม แบล็กซ์ตันในปี 1640อย่างไรก็ตาม แอปเปิลสายพันธุ์พื้นเมืองเพียงชนิดเดียวของทวีปอเมริกาเหนือคือแคร็บแอปเปิล(crab apples)
แอปเปิลสายพันธุ์ที่นำเข้าจากยุโรปในรูปของเมล็ดถูกเผยแพร่ไปตามเส้นทางการค้าของชนพื้นเมืองอเมริกัน รวมถึงมีการเพาะปลูกในฟาร์มของชาวอาณานิคม ภายในปี 1845 แคตตาล็อกต้นกล้าแอปเปิลในสหรัฐฯ ได้จำหน่ายสายพันธุ์แอปเปิลที่ได้รับการคัดเลือกจำนวน 350 สายพันธุ์ ซึ่งสะท้อนให้เห็นถึงการแพร่หลายของสายพันธุ์แอปเปิลใหม่ๆ ในอเมริกาเหนือช่วงต้นศตวรรษที่ 19ในศตวรรษที่ 20 โครงการชลประทานในภูมิภาคตะวันออกของรัฐวอชิงตันได้เริ่มต้นขึ้น ส่งผลให้เกิดการพัฒนาอุตสาหกรรมผลไม้มูลค่าหลายพันล้านดอลลาร์ ซึ่งแอปเปิลกลายเป็นผลผลิตหลักของอุตสาหกรรมนี้
จนถึงศตวรรษที่ 20 เกษตรกรนิยมเก็บแอปเปิลไว้ในห้องใต้ดินที่ป้องกันน้ำค้างแข็งในช่วงฤดูหนาว เพื่อใช้เองหรือจำหน่าย แต่เมื่อระบบขนส่งแอปเปิลสดทางรถไฟและถนนพัฒนาขึ้น ความจำเป็นในการจัดเก็บระยะยาวก็ลดลงปัจจุบันมีการใช้ระบบควบคุมบรรยากาศ(Controlled Atmosphere, CA) เพื่อรักษาความสดของแอปเปิลตลอดทั้งปี โดยระบบนี้อาศัยความชื้นสูง ออกซิเจนต่ำ และการควบคุมระดับคาร์บอนไดออกไซด์ เพื่อชะลอการสุกของผลไม้ แนวคิดการควบคุมบรรยากาศนี้เริ่มมีการศึกษาในช่วงทศวรรษ 1920 ที่มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ และถูกนำมาใช้ในเชิงพาณิชย์เป็นครั้งแรกในสหรัฐอเมริกาในช่วงทศวรรษ 1950
แอปเปิลจำนวนมากสามารถเติบโตจากเมล็ดได้ง่าย อย่างไรก็ตาม การขยายพันธุ์แอปเปิลต้องใช้วิธีไม่อาศัยเพศ (asexual propagation) เพื่อให้ได้ต้นกล้าที่มีลักษณะเหมือนต้นแม่ สาเหตุที่ต้องใช้วิธีนี้เป็นเพราะแอปเปิลที่งอกจากเมล็ดเป็นextreme heterozygotesซึ่งหมายความว่าต้นอ่อนที่ได้จะมีความแตกต่างจากพ่อแม่พันธุ์อย่างมากและไม่มีต้นใดที่เหมือนกัน สำหรับแอปเปิลสายพันธุ์ทริพล็อยด์มีอุปสรรคเพิ่มเติมในกระบวนการสืบพันธุ์ เนื่องจากโครโมโซมสามชุดไม่สามารถแบ่งตัวได้อย่างสมดุลระหว่างกระบวนการไมโอซิส ทำให้เกิดการแยกตัวของโครโมโซมที่ไม่เท่ากัน (aneuploidy) แม้ว่าพืชทริพล็อยด์บางชนิด เช่น แอปเปิล จะสามารถสร้างเมล็ดได้ แต่ก็เกิดขึ้นได้น้อยมาก และต้นอ่อนที่งอกขึ้นมามักไม่สามารถเติบโตจนสมบูรณ์ได้
เนื่องจากแอปเปิลที่ปลูกจากเมล็ดไม่ให้ลูกเหมือนต้นแม่การขยายพันธุ์จึงมักใช้วิธีการตอนกิ่งรากตอ(rootstock) ที่ใช้เป็นฐานสำหรับการตอนกิ่งสามารถเลือกให้เหมาะสมกับความต้องการต่าง ๆ ได้ เช่น ควบคุมขนาดของต้นไม้ ปรับความสามารถในการทนหนาว เพิ่มความต้านทานต่อแมลงและโรค รวมถึงปรับความเหมาะสมกับสภาพดิน รากตอแคระสามารถใช้เพื่อผลิตต้นแอปเปิลขนาดเล็กมาก (สูงไม่เกิน 3 เมตร หรือ 10 ฟุตเมื่อโตเต็มที่) ต้นแอปเปิลเหล่านี้ให้ผลเร็วกว่าต้นขนาดปกติหลายปี และเก็บเกี่ยวได้ง่ายกว่า
รากตอแคระ (dwarf rootstocks) สำหรับต้นแอปเปิลสามารถย้อนกลับไปได้ไกลถึง 300 ปีก่อนคริสต์ศักราช ในพื้นที่เปอร์เซียและเอเชียไมเนอร์อเล็กซานเดอร์มหาราชเคยส่งตัวอย่างต้นแอปเปิลแคระไปยังไลเซียม(Lyceum) ของอริสโตเติลรากตอแคระเริ่มได้รับความนิยมในศตวรรษที่ 15 และต่อมาได้รับความสนใจเป็นระยะๆ สลับกับช่วงที่ได้รับความนิยมน้อยลงในหลายภูมิภาคทั่วโลกรากตอที่ใช้ควบคุมขนาดของต้นแอปเปิลส่วนใหญ่ถูกพัฒนาขึ้นในอังกฤษช่วงต้นศตวรรษที่ 20 โดยสถานีวิจัยอีสต์มอลลิง (East Malling Research Station) ได้ทำการวิจัยอย่างกว้างขวางเกี่ยวกับรากตอแอปเปิล รากตอที่พัฒนาโดยสถานีวิจัยนี้จะมีอักษรนำหน้าเป็น "M" เพื่อแสดงถึงแหล่งที่มา ส่วนรากตอที่มีอักษรนำหน้าเป็น "MM" (Malling-Merton series) เป็นพันธุ์ที่ได้รับการพัฒนาต่อโดยการผสมข้ามพันธุ์กับต้นนอร์เทิร์นสปาย(Northern Spy) ในเมืองเมอร์ตันประเทศอังกฤษ
แอปเปิลสายพันธุ์ใหม่ส่วนใหญ่มีต้นกำเนิดจากต้นกล้า (seedlings) ซึ่งอาจเกิดขึ้นโดยบังเอิญหรือได้รับการพัฒนาโดยการผสมข้ามสายพันธุ์ระหว่างต้นที่มีลักษณะดีหากชื่อของสายพันธุ์แอปเปิลมีคำว่า seedling, pippin หรือ kernel มักบ่งบอกว่ามีที่มาจากต้นกล้า แอปเปิลยังสามารถเกิดการกลายพันธุ์บนกิ่งเดี่ยวหรือบัดสปอร์ต(bud sport) ได้ บางครั้งบัดสปอร์ตอาจพัฒนาเป็นสายพันธุ์ที่มีลักษณะดีขึ้นกว่าต้นแม่พันธุ์ และในบางกรณีที่มีความแตกต่างอย่างมาก อาจได้รับการพิจารณาให้เป็นสายพันธุ์ใหม่
แอปเปิลสามารถปรับตัวให้เติบโตได้ในพื้นที่สูงของเอกวาดอร์ โดยหากมีปัจจัยแวดล้อมที่เหมาะสม แอปเปิลสามารถให้ผลผลิตได้ปีละสองครั้ง เนื่องจากสภาพอากาศอบอุ่นคงที่ตลอดทั้งปี
แอปเปิลเป็นพืชที่ไม่สามารถผสมเกสรได้เอง จึงต้องผสมเกสรข้ามต้นเพื่อให้ติดผล ในช่วงออกดอกในแต่ละฤดูกาล ผู้ปลูกแอปเปิลมักใช้แมลงผสมเกสรเพื่อช่วยกระจายละอองเกสรผึ้งฮันนีบีเป็นแมลงที่นิยมใช้กันมากที่สุด มีการใช้ผึ้งช่างก่อสวนผลไม้เป็นแมลงผสมเกสรเสริมในสวนผลไม้เชิงพาณิชย์ด้วยผึ้งราชินีบัมเบิลบีบางครั้งอาจพบในสวนผลไม้ แต่โดยทั่วไปมีจำนวนน้อยเกินไปที่จะมีบทบาทสำคัญในการผสมเกสร
บางครั้งพันธุ์ปลูกจะถูกจำแนกประเภทตามวันที่ออกดอกสูงสุดในช่วงเวลาออกดอกโดยเฉลี่ย 30 วัน โดยผู้ผสมเกสรจะถูกเลือกจากพันธุ์ปลูกที่มีช่วงเวลาทับซ้อนกัน 6 วัน ในแอปเปิลมีกลุ่มการผสมเกสรอยู่ 4 ถึง 7 กลุ่ม ขึ้นอยู่กับสภาพอากาศ ดังนี้
พันธุ์ปลูกหนึ่งพันธุ์สามารถได้รับการผสมเกสรโดยพันธุ์ที่เข้ากันได้จากกลุ่มเดียวกันหรือใกล้เคียง (A กับ A หรือ A กับ B แต่ไม่สามารถผสม A กับ C หรือ D)
พันธุ์ปลูกแต่ละชนิดจะให้ผลผลิตและขนาดต้นอ่อนของต้นไม้ที่แตกต่างกัน แม้ว่าจะปลูกบนรากตอเดียวกันก็ตาม พันธุ์ปลูกบางชนิดหากไม่ได้รับการตัดแต่งกิ่ง ก็จะเติบโตได้จนมีขนาดใหญ่มาก ทำให้ออกผลมากขึ้น แต่ทำให้การเก็บเกี่ยวทำได้ยากขึ้น ขึ้นอยู่กับความหนาแน่นของต้นไม้ (จำนวนต้นไม้ที่ปลูกต่อหน่วยพื้นที่ผิว) ต้นไม้ที่โตเต็มที่มักจะให้ผลผลิต 40–200 กก. (90–440 ปอนด์) ต่อปี แม้ว่าในบางปีที่สภาพแวดล้อมไม่เหมาะสม ผลผลิตอาจลดลงจนแทบไม่มีเลยก็ตาม การเก็บเกี่ยวแอปเปิลทำได้โดยใช้บันไดสามขาที่ออกแบบมาให้วางระหว่างกิ่งได้ ต้นไม้ที่ต่อกิ่งบนรากตอแคระจะให้ผลผลิตประมาณ 10–80 กก. (20–180 ปอนด์) ต่อปี
ฟาร์มแอปเปิลบางแห่งเปิดสวนให้ประชาชนเข้ามาเก็บแอปเปิลด้วยตนเอง
ผลแอปเปิลจะสุกในช่วงเวลาต่างกันของปีขึ้นอยู่กับพันธุ์ปลูก พันธุ์ที่ให้ผลผลิตในฤดูร้อน ได้แก่ "Sweet Bough" และ "Duchess" พันธุ์ไม้ในฤดูใบไม้ร่วง ได้แก่ "Blenheim" พันธุ์ไม้ในฤดูหนาว ได้แก่ "King" "Swayzie" และ "Tolman Sweet"
ในเชิงพาณิชย์แอปเปิลสามารถเก็บไว้ได้หลายเดือนในห้องควบคุมบรรยากาศโดยทั่วไป แอปเปิลจะถูกเก็บในห้องที่มีระดับออกซิเจนต่ำเพื่อลดการหายใจ และชะลอการนิ่มและการเปลี่ยนแปลงอื่นๆ หากผลไม้สุกเต็มที่แล้วเอทิลีนซึ่งเป็นก๊าซที่พืชใช้กระตุ้นการสุก ช่วยเร่งกระบวนการสุกของแอปเปิล ทำให้ระยะเวลาการเก็บรักษาลดลง หากต้องการเก็บรักษาแอปเปิลนานกว่าประมาณหกเดือน แอปเปิลจะถูกเก็บเกี่ยวก่อนที่มันจะสุกเต็มที่ เนื่องจากในระยะนี้ผลไม้ยังผลิตเอทิลีนน้อย อย่างไรก็ตาม แอปเปิลหลายสายพันธุ์จะมีความไวต่อคาร์บอนไดออกไซด์เพิ่มขึ้นเมื่อเก็บเกี่ยวก่อนสุก ซึ่งทำให้ต้องมีการควบคุมระดับคาร์บอนไดออกไซด์อย่างเหมาะสมในห้องเก็บรักษา
สำหรับการจัดเก็บที่บ้าน พันธุ์แอปเปิลส่วนใหญ่สามารถเก็บไว้ได้สามสัปดาห์ในตู้เก็บอาหาร และสี่ถึงหกสัปดาห์นับจากวันที่ซื้อในตู้เย็นที่เก็บอุณหภูมิได้ 4 ถึง 0 องศาเซลเซียส (39 ถึง 32 องศาฟาเรนไฮต์)แอปเปิลบางพันธุ์ (เช่น 'Granny Smith' และ 'Fuji') มีอายุการเก็บรักษานานกว่าพันธุ์อื่นถึง 3 เท่า
แอปเปิลที่ไม่ใช่ออร์แกนิกอาจถูกพ่นด้วยสาร1-เมทิลไซโคลโพรพีนซึ่งจะไปปิดกั้นตัวรับเอทิลีนของแอปเปิล ทำให้ชะลอกระบวนการสุกชั่วคราว
ต้นแอปเปิลมีความเสี่ยงต่อโรคเห็ดราและแบคทีเรียและอาจได้รับความเสียหายจากแมลงศัตรูพืช สวนผลไม้เชิงพาณิชย์หลายแห่งใช้การพ่นสารเคมีเพื่อรักษาคุณภาพผลไม้ให้สูง ต้นไม้มีสุขภาพดี และให้ผลผลิตสูง สิ่งเหล่านี้ห้ามใช้สารกำจัดศัตรูพืชสังเคราะห์ ถึงแม้ว่าสารกำจัดศัตรูพืชบางชนิดที่เก่ากว่าจะได้รับอนุญาตก็ตาม วิธีการทางเกษตรอินทรีย์ได้แก่ การนำศัตรูตามธรรมชาติเข้ามาเพื่อลดจำนวนศัตรูพืชบางชนิด
แมลงศัตรูพืชและโรคต่างๆ มากมายสามารถส่งผลกระทบต่อพืชได้ โรคและแมลงศัตรูพืชที่พบบ่อยสามชนิด ได้แก่ ราแป้ง เพลี้ยอ่อน และโรคราสนิมแอปเปิล
ปัญหาโรคที่ร้ายแรงที่สุดอย่างหนึ่งคือโรคแบคทีเรียที่เรียกว่าโรคไฟร์ไบลต์(fireblight) และโรคเชื้อรา 3 ชนิด ได้แก่ โรคสนิมยิมโนสปอรันเจียมโรคจุดดำและโรคเน่าขมมอดคอดลิงและแมลงวันแอปเปิลสร้างความเสียหายร้ายแรงต่อผลแอปเปิลจนไม่สามารถขายได้ ต้นแอปเปิลที่ยังอ่อนยังมีแนวโน้มที่จะมีสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมรบกวน เช่น หนูและกวาง ซึ่งกินเปลือกอ่อนของต้นไม้เป็นอาหาร โดยเฉพาะในฤดูหนาวตัวอ่อนของผีเสื้อกลางคืนปีกใสแอปเปิล (ผีเสื้อกลางคืนปีกใสเข็มขัดแดง) เจาะทะลุเปลือกไม้และเข้าไปในชั้นอาหารของต้นแอปเปิล ซึ่งอาจทำให้เกิดความเสียหายอย่างมากได้
แอปเปิลมีพันธุ์ปลูกที่เป็นที่รู้จักมากกว่า 7,500 พันธุ์ (พันธุ์ที่ปลูก)พันธุ์ปลูกแต่ละชนิดให้ผลผลิตและขนาดต้นสุดท้ายที่แตกต่างกัน แม้ว่าจะปลูกบนรากตอเดียวกันก็ตามพันธุ์ปลูกมีความแตกต่างกันสำหรับภูมิอากาศแบบอบอุ่นและกึ่งร้อนคอลเลกชันผลไม้แห่งชาติของสหราชอาณาจักร (UK's National Fruit Collection) ซึ่งอยู่ภายใต้ความรับผิดชอบของกรมสิ่งแวดล้อม อาหาร และกิจการในชนบท ประกอบด้วยคอลเลกชันต้นแอปเปิลมากกว่า 2,000 สายพันธุ์ในเคนต์มหาวิทยาลัยเรดดิงซึ่งรับผิดชอบการพัฒนาฐานข้อมูลคอลเลกชันแห่งชาติของสหราชอาณาจักร เปิดให้ค้นหาข้อมูลในคอลเลกชันแห่งชาติ งานของมหาวิทยาลัยเรดดิงเป็นส่วนหนึ่งของโครงการความร่วมมือยุโรปสำหรับทรัพยากรพันธุกรรมพืช ซึ่งมี 38 ประเทศเข้าร่วมในกลุ่มงาน Malus/Pyrus
ฐานข้อมูลรวบรวมผลไม้แห่งชาติของสหราชอาณาจักรมีข้อมูลมากมายเกี่ยวกับลักษณะเฉพาะและแหล่งกำเนิดของแอปเปิลหลายชนิด รวมไปถึงชื่อทางเลือกของแอปเปิลพันธุ์ที่มี "พันธุกรรม" เหมือนกันโดยพื้นฐาน พันธุ์ปลูกเหล่านี้ส่วนใหญ่ได้รับการเพาะพันธุ์เพื่อรับประทานสด (แอปเปิลสำหรับทำของหวาน) แม้ว่าบางส่วนจะปลูกโดยเฉพาะเพื่อการปรุงอาหาร (ทำแอปเปิลสำหรับทำอาหาร) หรือทำไซเดอร์ก็ตาม โดยทั่วไปแอปเปิลไซเดอร์จะมีรสเปรี้ยวและฝาดเกินไปที่จะรับประทานสด แต่แอปเปิลไซเดอร์ก็ให้รสชาติที่เข้มข้นซึ่งแอปเปิลสำหรับทำขนมหวานไม่สามารถให้ได้
ในยุโรป โครงการปรับปรุงพันธุ์แอปเปิลดำเนินการที่สถานที่ต่าง ๆ เช่น Julius Kühn-Institut ซึ่งเป็นศูนย์วิจัยพืชเพาะปลูกของรัฐบาลกลางเยอรมัน
ในสหรัฐ มีโครงการเพาะพันธุ์แอปเปิลมากมายที่ดำเนินการร่วมกับมหาวิทยาลัย ตัวอย่างเช่น ในภาคตะวันออกมหาวิทยาลัยคอร์เนลมีโครงการที่ดำเนินการมาตั้งแต่ปี 1880 ที่เมืองเจนีวา รัฐนิวยอร์กในขณะที่ในภาคตะวันตกมหาวิทยาลัยแห่งรัฐวอชิงตันได้เริ่มโครงการเพื่อสนับสนุนอุตสาหกรรมแอปเปิลในรัฐบ้านเกิดของตนในปี 1994พันธุ์ 'Honeycrisp' เปิดตัวโดยมหาวิทยาลัยมินนิโซตาเมื่อปี 1991 และมีชื่อเสียงในเรื่องความกรอบและความชุ่มฉ่ำ จึงมีราคาสูงในตลาด'Honeycrisp' เป็นพันธุ์แอปเปิลยอดนิยมที่ถือว่าผิดปกติตรงที่ไม่เกี่ยวข้องโดยตรงกับพันธุ์แอปเปิลยอดนิยมอีกพันธุ์หนึ่ง แต่มีต้นกำเนิดจากพันธุ์แอปเปิลอีกสองพันธุ์ที่ไม่ประสบความสำเร็จอย่างไรก็ตาม การปลูกและเก็บรักษาก็เป็นเรื่องยากเช่นกัน จึงทำให้ภาคอุตสาหกรรมต้องแสวงหาพันธุ์ผสมที่ไม่เพียงแต่ดึงดูดผู้บริโภคเท่านั้น แต่ยังมีต้นทุนการเพาะปลูกที่ถูกกว่าสำหรับเกษตรกรและเก็บไว้ได้นานขึ้นด้วยภายในปี 2020 ประมาณครึ่งหนึ่งของพันธุ์แอปเปิลใหม่ที่จะเข้าสู่ตลาดในสหรัฐอและแคนาดาเป็นลูกหลานพันธุ์ 'Honeycrisp'ลูกผสมดังกล่าวรวมถึง 'SweeTango' (ลูกผสมระหว่าง 'Honeycrisp' และ 'Zestar') ที่เปิดตัวโดยมหาวิทยาลัยมินนิโซตาในปี 2008 และ 'Cosmic Crisp' ('Honeycrisp' และ 'Enterprise') ที่เปิดตัวโดยมหาวิทยาลัยแห่งรัฐวอชิงตันในปี 2017
พันธุ์แอปเปิลที่ได้รับความนิยมทางการค้าจะมีเนื้อนิ่มแต่กรอบ คุณสมบัติที่พึงประสงค์อื่น ๆ ในการเพาะพันธุ์แอปเปิลเชิงพาณิชย์สมัยใหม่ ได้แก่ ผิวที่มีสีสันสวยงาม ไม่มีรอยสีน้ำตาลอมแดง (russeting) ง่ายต่อการขนส่ง ความสามารถในการจัดเก็บเป็นเวลานาน ให้ผลผลิตสูง ต้านทานโรค รูปร่างแอปเปิ้ลทั่วไป และรสชาติที่พัฒนาแล้วโดยทั่วไปแล้วแอปเปิลสมัยใหม่จะมีรสหวานกว่าพันธุ์เก่า เนื่องจากรสนิยมที่นิยมในแอปเปิลนั้นแตกต่างกันไปตามยุคสมัยคนอเมริกาเหนือและยุโรปส่วนใหญ่มักชอบแอปเปิลรสหวานและรสเปรี้ยวแต่แอปเปิลรสเปรี้ยวกลับยังมีกลุ่มผู้ชื่นชอบบางส่วนที่เหนียวแน่นในสหรัฐปัจจุบัน พันธุ์แอปเปิลที่ได้รับความนิยมมากที่สุดคือ 'Ambrosia', 'Honeycrisp' และ 'Jazz' ตามข้อมูลของนีลเซนในขณะที่ในแคนาดา 'Honeyscrisp', 'Ambrosia' และ 'Gala' ครองอันดับหนึ่งเมื่อนำมารวมกัน พันธุ์ใหม่เหล่านี้ได้แข่งขันกับพันธุ์ที่เคยครองตลาด เช่น 'Red Delicious' ในตลาดอเมริกาเหนือแอปเปิลที่หวานมากจนแทบไม่มีรสเปรี้ยวเป็นที่นิยมในเอเชียโดยเฉพาะอย่างยิ่งในอนุทวีปอินเดีย
พันธุ์ปลูกเก่า ๆ มักจะมีรูปร่างแปลก ๆ มีรอยสีน้ำตาลอมแดง และมีเนื้อสัมผัสและสีสันที่หลากหลาย บ้างพบว่าพันธุ์เหล่านี้มีรสชาติดีกว่าพันธุ์สมัยใหม่ แต่ก็อาจมีปัญหาอื่น ๆ ที่ทำให้ไม่เหมาะแก่การค้า เช่น ผลผลิตต่ำ ไวต่อโรค ทนทานต่อการจัดเก็บหรือขนส่งไม่ดี หรือมีขนาด "ไม่เหมาะสม"พันธุ์ปลูกเก่าแก่บางชนิดยังคงได้รับการผลิตในปริมาณมาก แต่หลายพันธุ์ได้รับการอนุรักษ์โดยชาวสวนในบ้านและเกษตรกรที่ขายโดยตรงให้กับตลาดในท้องถิ่น มีพันธุ์ปลูกที่หายากและมีความสำคัญในท้องถิ่นอยู่มากมายซึ่งมีรสชาติและลักษณะเฉพาะตัว แคมเปญอนุรักษ์แอปเปิลจึงเกิดขึ้นทั่วโลกเพื่ออนุรักษ์พันธุ์ปลูกในท้องถิ่นเหล่านี้ไม่ให้สูญพันธุ์ ในสหราชอาณาจักร พันธุ์เก่า เช่น 'Cox's Orange Pippin' และ 'Egremont Russet' ยังคงมีความสำคัญทางการค้า แม้ว่าตามมาตรฐานสมัยใหม่ พันธุ์เหล่านี้จะมีผลผลิตต่ำและอ่อนแอต่อโรค
การผลิตแอปเปิลทั่วโลกในปี 2022 อยู่ที่ 96 ล้านตันโดยจีนผลิต 50% ของทั้งหมดผู้ผลิตรองได้แก่สหรัฐตุรกีและโปแลนด์
แอปเปิลดิบประกอบด้วยน้ำ 86% และคาร์โบไฮเดรต14% โดยมีปริมาณไขมันและโปรตีนในระดับเล็กน้อยจนเกือบไม่มีผลทางโภชนาการ แอปเปิลดิบขนาดมาตรฐานที่มีเปลือก น้ำหนัก 100 กรัม (3.5 ออนซ์) ให้พลังงาน 52กิโลแคลอรีและมีใยอาหารในระดับปานกลาง อย่างไรก็ตาม แอปเปิลมีปริมาณสารอาหารรอง(micronutrients) ต่ำ โดยค่าปริมาณสารอาหารอ้างอิงต่อวันของทุกชนิดอยู่ต่ำกว่า 10%
แอปเปิลสามารถแบ่งออกเป็น 3 ประเภทหลัก ได้แก่ แอปเปิลสำหรับทำอาหาร แอปเปิลสำหรับรับประทานสด และแอปเปิลสำหรับทำไซเดอร์ ซึ่งมีรสฝาดจัดจน "แทบจะกินไม่ได้เลย"แอปเปิลสามารถรับประทานเป็นน้ำผลไม้กินสดในสลัด แบบอบแล้วในพายปรุงเป็นซอสและเนยแอปเปิลหรืออบทั้งลูก บางครั้งแอปเปิลยังถูกนำมาใช้เป็นส่วนผสมในอาหารคาว เช่น ไส้กรอกและไส้ต่าง ๆ
มีหลายวิธีที่ใช้ในการถนอมแอปเปิลและผลิตภัณฑ์จากแอปเปิล วิธีดั้งเดิม ได้แก่ การอบแห้งและการผลิตเนยแอปเปิลมีการผลิตน้ำแอปเปิลและไซเดอร์ในเชิงพาณิชย์ โดยเฉพาะไซเดอร์ซึ่งเป็นอุตสาหกรรมที่สำคัญในบางภูมิภาค เช่นทางตะวันตกของอังกฤษและนอร์ม็องดี
แอปเปิลเคลือบทอฟฟี(ในสหราชอาณาจักร) หรือแอปเปิลเคลือบคาราเมล(ในสหรัฐ) เป็นขนมที่ทำโดยเคลือบแอปเปิลด้วยทอฟฟีร้อนหรือคาราเมลจากนั้นปล่อยให้เย็นลงแอปเปิลและน้ำผึ้งเป็นอาหารที่รับประทานคู่กันในพิธีกรรมปีใหม่ของชาวยิวที่เรียกว่าโรช ฮาชานาห์(Rosh Hashanah)
แอปเปิลเป็นส่วนผสมสำคัญในของหวานหลายชนิด เช่นพายครัมเบิลและเค้กเมื่อปรุงสุก แอปเปิลบางสายพันธุ์สามารถบดเป็นซอสที่เรียกว่าซอสแอปเปิล(apple sauce) ซึ่งสามารถนำไปเคี่ยวต่อจนกลายเป็นแยมข้นที่เรียกว่าเนยแอปเปิล(apple butter) แอปเปิลมักถูกนำไปอบหรือตุ๋นและปรุงในเมนูเนื้อสัตว์บางชนิด
แอปเปิลถูกนำไปบดหรือคั้นเพื่อผลิตน้ำแอปเปิลซึ่งสามารถดื่มได้ทั้งแบบไม่กรอง (unfiltered) ที่เรียกว่าแอปเปิลไซเดอร์(apple cider) ในอเมริกาเหนือ หรือแบบกรองแล้ว น้ำแอปเปิลที่ผ่านการกรองมักถูกทำให้เข้มข้นและแช่แข็ง จากนั้นนำมาผสมน้ำใหม่ก่อนบริโภค น้ำแอปเปิลสามารถหมักเพื่อผลิตไซเดอร์(เรียกว่าฮาร์ดไซเดอร์ในอเมริกาเหนือ)ไซเดอร์คิน(ciderkin) และน้ำส้มสายชูหากนำไปกลั่นจะสามารถผลิตเครื่องดื่มแอลกอฮอลได้หลายชนิด เช่นแอปเปิลแจ็กแคลวาโดสและบรั่นดีแอปเปิล
แอปเปิลออร์แกนิกเป็นที่ผลิตกันอย่างแพร่หลายในสหรัฐอย่างไรก็ตาม ในยุโรป การผลิตแอปเปิลออร์แกนิกเป็นเรื่องยาก เนื่องจากมีการระบาดของแมลงศัตรูพืชและโรคสำคัญหลายชนิดการใช้สารกำจัดศัตรูพืชที่มีสารเคมี เช่น กำมะถัน ทองแดง จุลินทรีย์ ไวรัส ผงดินเหนียว หรือสารสกัดจากพืช (ไพรีทรัมหรือสะเดา) ได้รับการอนุมัติจากคณะกรรมการถาวรด้านเกษตรอินทรีย์ของสหภาพยุโรป เพื่อปรับปรุงผลผลิตและคุณภาพของเกษตรอินทรีย์นอกจากนี้ การเคลือบผิวแอปเปิลด้วยดินขาว(kaolin) บาง ๆ ยังสามารถช่วยป้องกันแมลงบางชนิด และลดปัญหาผลไหม้จากแสงแดดได้ด้วย
เปลือกและเมล็ดแอปเปิลมีโพลีฟีนอลซึ่งถูกออกซิไดซ์โดยเอนไซม์โพลีฟีนอลออกซิเดสซึ่งทำให้ที่หั่นเป็นแว่นหรือช้ำเกิดการเปลี่ยนเป็นสีน้ำตาลเอนไซม์นี้เร่งปฏิกิริยาออกซิเดชันของสารประกอบฟีนอลิกให้เป็นโอควิโนนซึ่งเป็นปัจจัยการเปลี่ยนเป็นสีน้ำตาลการทำให้เป็นสีน้ำตาลทำให้รสชาติ สี และคุณค่าอาหารของแอปเปิลลดลง แอปเปิลอาร์กติก ซึ่งเป็นกลุ่มแอปเปิลที่ไม่เปลี่ยนเป็นสีน้ำตาล ซึ่งเปิดตัวสู่ตลาดสหรัฐในปี 2019 ได้รับการดัดแปลงพันธุกรรมเพื่อยับยั้งการแสดงออกของโพลีฟีนอลออกซิเดส จึงทำให้กระบวนการเปลี่ยนเป็นสีน้ำตาลช้าลงและปรับปรุงคุณภาพการรับประทานแอปเปิลสำนักงานคณะกรรมการอาหารและยาของสหรัฐ ในปี 2015 และสำนักงานตรวจสอบอาหารของแคนาดาในปี 2017 ระบุว่าแอปเปิลอาร์กติกมีความปลอดภัยและมีคุณค่าทางโภชนาการเท่ากับแอปเปิลทั่วไป
น้ำมันเมล็ดแอปเปิลได้มาจากการบีบอัดเมล็ดแอปเปิลเพื่อใช้ผลิตเครื่องสำอาง
ชาวกรีกและโรมันเชื่อว่าแอปเปิลเป็นผลไม้แห่งความรักและความสวยงาม ในไบเบิลกล่าวถึงแอปเปิลว่าเป็นผลไม้ต้องห้ามในสวนอีเดนเป็นตัวแทนของบาป ในตำนานกรีก แอปเปิลเป็นผลไม้ต้องห้ามของ Hesperides
ในตำนานนอร์ส เทพธิดาอิดุนน์(Iðunn) ปรากฏในProse Edda(เขียนโดยSnorri Sturlusonในศตวรรษที่ 13) โดยเธอเป็นผู้มอบแอปเปิลให้กับเหล่าเทพเจ้า เพื่อให้พวกเขาดูอ่อนเยาว์ชั่วนิรันดร์นักวิชาการชาวอังกฤษเอช. อาร์. เอลลิส เดวิดสันเชื่อมโยงแอปเปิลกับแนวทางปฏิบัติทางศาสนาใน ลัทธิเพแกนเยอรมัน ซึ่งเป็นที่มาของลัทธิเพแกนนอร์สเธอชี้ให้เห็นว่าพบถังแอปเปิลในบริเวณฝังเรือโอเซเบิร์กในนอร์เวย์ ผลไม้และถั่ว (ในSkáldskaparmálอธิบายว่าอิดุนน์ถูกแปลงกายเป็นถั่ว) พบในหลุมฝังศพยุคแรกของชนชาติเยอรมันในอังกฤษและที่อื่น ๆ ในทวีปยุโรป ซึ่งอาจมีความหมายเชิงสัญลักษณ์ และถั่วยังคงเป็นสัญลักษณ์แห่งความอุดมสมบูรณ์ที่ได้รับการยอมรับในภาคตะวันตกเฉียงใต้ของอังกฤษ
เดวิดสันสังเกตเห็นความเชื่อมโยงระหว่างแอปเปิลกับเผ่าวานีร์ซึ่งเป็นเผ่าของเทพเจ้าที่เกี่ยวข้องกับความอุดมสมบูรณ์ในตำนานนอร์ส โดยยกตัวอย่างกรณีที่สกิร์นีร์(Skírnir) มอบ "แอปเปิลทองคำ" 11 ผลเพื่อไปเกี้ยวพาราสีเกอร์เดอร์(Gerðr) ผู้สวยงาม โดยที่สกิร์นีร์ทำหน้าที่เป็นผู้ส่งสารของเฟรยร์(Freyr) เทพเจ้าวานีร์ องค์สำคัญในบทที่ 19 และ 20 ของสกิร์นิสต์มัล(Skírnismál) เดวิดสันยังสังเกตเห็นความเชื่อมโยงเพิ่มเติมระหว่างความอุดมสมบูรณ์และแอปเปิลในตำนานนอร์สในบทที่ 2 ของนิทานโวลซุงกา(Völsunga) เมื่อเทพีองค์สำคัญฟริกก์(Frigg) ส่งแอปเปิลให้กับกษัตริย์เรรีร์(Rerir) หลังจากที่เขาอธิษฐานขอลูกจากโอดิน ผู้ส่งสารของฟริกก์ (ในร่างอีกา) ก็ทิ้งแอปเปิลลงบนตักของเขาขณะที่เขานั่งอยู่บนเนินภรรยาของเรริร์กินแอปเปิลนี้ ส่งผลให้เธอตั้งครรภ์ได้ 6 ปี และให้กำเนิดลูกชาย (โดยการผ่าตัดคลอด) ซึ่งเป็นวีรบุรุษชื่อโวลซุง(Völsung)
นอกจากนี้ เดวิดสันยังชี้ให้เห็นวลี "แปลก ๆ" ที่ว่า "แอปเปิลแห่งเฮล" ซึ่งใช้ในบทกวีของนักประพันธ์Thorbiorn Brúnarson ในศตวรรษที่ 11 เธอระบุว่าเรื่องนี้อาจหมายความว่า Brúnarson คิดว่าแอปเปิลเป็นอาหารของคนตาย นอกจากนี้ เดวิดสันยังตั้งข้อสังเกตว่า เทพธิดาเนฮาเลนเนีย(Nehalennia) ซึ่งอาจเป็นเทพธิดาเยอรมันบางครั้งก็ปรากฏตัวพร้อมกับแอปเปิล และเรื่องราวที่คล้ายกันนี้ก็มีอยู่ในเรื่องราวในยุคแรกของไอร์แลนด์ด้วย เดวิดสันยืนยันว่าแม้ว่าการเพาะปลูกแอปเปิลในยุโรปตอนเหนือจะย้อนกลับไปได้อย่างน้อยในสมัยจักรวรรดิโรมันและเข้ามาในยุโรปจากตะวันออกใกล้แต่พันธุ์แอปเปิลพื้นเมืองที่ปลูกในยุโรปตอนเหนือนั้นมีขนาดเล็กและมีรสขม เดวิดสันสรุปว่าในตำนานของอิดุนน์ "เราต้องมีภาพสะท้อนอันเลือนรางของสัญลักษณ์เก่าแก่ นั่นคือเทพีผู้พิทักษ์ผลไม้แห่งชีวิตจากอีกโลกหนึ่ง"