สัญลักษณ์การจัดประเภทตัวเรือ

สัญลักษณ์การจัดประเภทตัวเรือ(อังกฤษ:Hull classification symbol) คือสัญลักษณ์ในการจัดประเภทของเรือ (บางครั้งถูกเรียกว่ารหัสตัวเรือหรือหมายเลขตัวเรือ) ถูกใช้งานโดยกองทัพเรือสหรัฐหน่วยยามฝั่งสหรัฐและองค์การบริหารมหาสมุทรและชั้นบรรยากาศแห่งชาติ(NOAA) เพื่อระบุเรือตามประเภทของเรือและภารกิจย่อยของเรือประเภทนั้น ๆ ระบบนี้คล้ายคลึงกับระบบหมายเลขชายธงที่ราชนาวีอังกฤษและกองทัพเรือในยุโรปและประเทศอื่น ๆ ในเครือจักรภพใช้งาน
กองทัพเรือสหรัฐฯ เริ่มกำหนดหมายเลขประจำตัวทะเบียนเรือ (Naval Registry Identification Numbers) ให้กับเรือรบของตนในทศวรรษที่ 1890 เป็นระบบที่เรือแต่ละลำ จะได้รับหมายเลขซึ่งต่อท้ายประเภทเรือ สะกดชื่อแบบเต็ม และเพิ่มวงเล็บหลังชื่อเรือเมื่อเห็นว่าจำเป็น เพื่อหลีกเลี่ยงความสับสนระหว่างเรือ
ตัวอย่างชื่อเรือในระบบนี้ เช่น
ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2450 เรือบางลำยังถูกเรียกอีกทางหนึ่งด้วยรหัสตัวอักษรเดี่ยว หรือรหัสสามตัวอักษร ตัวอย่างเช่น ยูเอสเอสอินเดียน่า(เรือประจัญบาน หมายเลข 1) อาจเรียกว่า ยูเอสเอสอินเดียน่า(B-1) และ ยูเอสเอสโอลิมเปีย(เรือลาดตระเวน หมายเลข 6) อาจเรียกว่า ยูเอสเอสโอลิมเปีย(C-6) ในขณะที่ ยูเอสเอสเพนซิลเวเนีย(เรือลาดตระเวนหุ้มเกราะ หมายเลข 4) อาจเรียกว่า ยูเอสเอสเพนซิลเวเนีย(ACR-4) อย่างไรก็ตาม แทนที่จะมีการใช้งานระบบรหัสใหม่แทนที่ของเก่า รหัสเหล่านี้กลับยังถูกใช้ร่วมกันและถูกใช้สลับกัน จนกระทั่งระบบแบบใหม่ถูกคิดและใช้งานขึ้นเมื่อวันที่ 17 กรกฎาคม พ.ศ. 2463
ในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่งกองทัพเรือสหรัฐฯ ได้ซื้อเรือและเรือพาณิชย์และเรือส่วนตัวจำนวนมาก เพื่อนำมาใช้เป็นเรือลาดตระเวน เรือสงครามทุ่นระเบิด และเรือช่วยรบในการสนับสนุนเรือรบต่าง ๆ บางลำมีชื่อเหมือนกัน เพื่อง่ายต่อการติดตามเรือเหล่านั้นทั้งหมด กองทัพเรือสหรัฐได้กำหนดหมายเลขประจำตัวเฉพาะให้กับเรือเหล่านั้น เรือที่เห็นว่าเหมาะสมสำหรับงานลาดตระเวนจะได้รับหมายเลขส่วนการลาดตระเวน (Section patrol: SP) ในขณะที่เรือที่มีวัตถุประสงค์เฉพาะอื่น ๆ จะได้รับ "หมายเลขประจำตัว" โดยทั่วไปจะใช้ตัวย่อว่า "หมายเลขรหัส" หรือ "รหัส" เรือและพาหนะทางน้ำบางลำเปลี่ยนจาก SP เป็นหมายเลขรหัส หรือจากหมายเลขรหัสเปลี่ยนเป็น SP โดยไม่มีการเปลี่ยนเลขเฉพาะของตัวเรือเอง และเรือและพาหนะทางน้ำบางลำที่ได้รับการกำหนดหมายเลข เพื่อรอการเข้าประจำการทางเรือแต่กลับไม่ถูกนำเข้าประจำการในกองทัพเรือสหรัฐ การกำหนดหมายเลข SP และเลขรหัสนั้น เป็นการกำหนดจากส่วนกลางและเป็นการกำหนดแบบรันต่อเนื่องกันโดยไม่ใช้ร่วมกันในทั้ง 2 รูปแบบ ตัวอย่างเช่น ทั้ง "SP-435" และ "Id No. 435" หมายเลข SP และรหัส จะถูกใช้ในวงเล็บหลังชื่อเรือแต่ละลำซึ่งเป็นคนละลำเพื่อใช้ระบุตัวตน แม้ว่าระบบนี้จะใช้การลงวันที่ล่วงหน้าเช่นเดียวกับระบบการจัดประเภทลำเรือสมัยใหม่ แต่หมายเลขของมันไม่ได้ถูกเรียกในขณะนั้นว่า "รหัสตัวเรือ" หรือ "หมายเลขตัวเรือ" แต่ก็มีการใช้งานในลักษณะที่คล้ายคลึงกันกับระบบปัจจุบันและถือได้ว่าเป็นต้นแบบของระบบเหล่านั้น
กองเรือรัษฎากรสหรัฐ (United States Revenue Cutter Service) ได้รวมเข้ากับ หน่วยช่วยชีวิตของสหรัฐ (United States Lifesaving Service) ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2458 เพื่อก่อตั้งหน่วยยามฝั่งสหรัฐที่ทันสมัย โดยเปลี่ยนแปลงภายหลังที่กองทัพเรือได้เริ่มกำหนดหมายเลขประจำตัวทะเบียนเรือรบในทศวรรษ 1890 โดยเรือของยามฝั่งสหรัฐแบบคัตเตอร์มีหมายเลขในวงเล็บเรียกว่าหมายเลขประจำตัวทะเบียนเรือตามหลังชื่อ เช่น (Cutter No. 1) ฯลฯ ระบบนี้ยังคงมีการใช้งานอยู่ จนกระทั่งระบบการจัดประเภทตัวเรือที่ทันสมัยของกองทัพเรือสหรัฐเริ่มใช้งานในปี พ.ศ. 2463 ซึ่งรวมถึงเรือยามฝั่งและพาหนะทางน้ำอื่น ๆ ของหน่วย
เช่นเดียวกับกองทัพเรือสหรัฐฯหน่วยสำรวจชายฝั่งและภูมิศาสตร์ของสหรัฐอเมริกาซึ่งเป็นการเดินเรือในนามของรัฐบาลสหรัฐ และเป็นหน่วยงานก่อนหน้าขององค์การบริหารมหาสมุทรและชั้นบรรยากาศแห่งชาติ(NOAA) ได้ใช้ระบบหมายเลขตัวเรือสำหรับกองเรือของตนในศตวรรษที่ 20 เรือที่ใหญ่ที่สุดซึ่งเป็นเรือสำรวจสมุทรศาสตร์ "หมวดที่ 1" ถูกจัดประเภทเป็น "เรือสำรวจสมุทรศาสตร์" และได้รับการตั้งชื่อว่า "OSS" สำหรับเรือสำรวจสมุทรศาสตร์ "หมวดที่ 2" ได้รับการกำหนด "MSS" โดยใช้สำหรับ "เรือสำรวจขนาดกลาง" และเรือสำรวจสมุทรศาสตร์ "หมวดที่ 3" มีขนาดเรือที่เล็กกว่า ได้รับการจัดเป็นประเภท "CSS" และหมวดที่ 4 "เรือสำรวจชายฝั่ง" นั้นใช้ชื่อว่า "ASV" สำหรับ "เรือเสริมในการสำรวจ" รวมถึงเรือที่มีขนาดเล็กกว่าด้วย
ในแต่ละกรณี เรือแต่ละลำจะได้รับการกำหนดหมายเลขที่ไม่ซ้ำกัน ตามหมวดหมู่ของการจัดประเภท และหมายเลขลำเรือที่ไม่ซ้ำกันซึ่งคั่นด้วยช่องว่างแทนที่จะเป็นเครื่องหมายขีด ตัวอย่างเช่น
เรือสำรวจชายฝั่งและภูมิศาสตร์ลำที่สามชื่อ Pioneer เป็นเรือสำรวจมหาสมุทรที่รู้จักกันอย่างเป็นทางการในชื่อ USC&GSPioneer(OSS 31)ซึ่งภายหลังการก่อตั้ง NOAA  ระบบการใช้ชื่อแบบของหน่วยสำรวจชายฝั่งและภูมิศาสตร์ยังคงมีอยู่ และมีอำนาจการดูแลเหนือกองเรือสำรวจเดิมเหล่านั้น จนกระทั่งในภายหลัง NOAA ได้เปลี่ยนเป็นระบบการจัดประเภทตัวเรือที่ทันสมัยอย่างในปัจจุบัน
หน่วยบริหารปลาและสัตว์ป่า ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2483 และจัดโครงสร้างใหม่เป็นองค์การบริหารปลาและสัตว์ป่าแห่งสหรัฐ(USFWS) ในปี พ.ศ. 2499 ใช้ระบบหมายเลขตัวเรือสำหรับเรือวิจัยการประมงและเรือลาดตระเวน ประกอบด้วย "FWS" ตามด้วยหมายเลขระบุเฉพาะ ในปี พ.ศ. 2513 NOAA เข้าควบคุมเรือเดินทะเลของสำนักงานประมงพาณิชย์ของ USFWS โดยในฐานะที่กลายเป็นส่วนหนึ่งของกองเรือ NOAA ท้ายที่สุดกองเรือเดิมเหล่านั้นก็ได้รับการจัดประเภทใหม่ภายใต้ระบบหมายเลขตัวเรือของ NOAA
กองทัพเรือสหรัฐฯ ได้คิดค้นและใช้งานระบบการจัดประเภทลำเรือที่สมัยใหม่ เมื่อวันที่ 17 กรกฎาคม พ.ศ. 2463 โดยยกเลิกหมายเลขหมวดลาดตระเวน "หมายเลขประจำตัว" และระบบหมายเลขอื่น ๆ ที่อธิบายไว้ข้างต้น ในระบบใหม่ สัญลักษณ์การจัดประเภทตัวเรือทั้งหมดต้องมีตัวอักษรอย่างน้อยสองตัว โดยในประเภทพื้นฐาน สัญลักษณ์ คืออักษรตัวแรกของชื่อประเภท สองตัว ยกเว้นในเรือบรรทุกเครื่องบิน
การรวมกันของสัญลักษณ์และหมายเลขตัวเรือ ระบุถึงเรือของกองทัพเรือสมัยใหม่ที่ไม่เหมือนใคร เรือที่ได้รับการปรับแต่งซ่อมบำรุงอย่างหนักหรือดัดแปลงใหม่อาจจะได้รับสัญลักษณ์ใหม่แต่ยังคงหมายเลขลำเรือไว้ หรือได้รับสัญลักษณ์ใหม่ทั้งชุด ตัวอย่างเช่น เรือลาดตระเวนปืนหนัก ยูเอสเอสบอสตัน(CA-69) ถูกแปลงให้กลายเป็นเรือลาดตระเวนติดอาวุธนำวิถี โดยเปลี่ยนหมายเลขตัวเรือเป็น CAG-1 นอกจากนี้ ระบบของสัญลักษณ์ยังมีการเปลี่ยนแปลงหลายครั้งทั้งตั้งแต่เริ่มใช้ในปี พ.ศ. 2450 จนกระทั่งระบบสมัยใหม่เริ่มใช้งานในปี พ.ศ. 2463 ดังนั้น ในบางครั้งสัญลักษณ์ของเรือจึงสามารถเปลี่ยนแปลงได้โดยไม่ได้ดำเนินการปรับแต่งหรือติดตั้งอะไรเพิ่มเติมกับตัวเรือรบจริง ๆ
หมายเลขตัวเรือจะกำหนดขึ้นตามการจัดประเภทตัวเรือ โดยสามารถใช้หมายเลขซ้ำได้ในระหว่างประเภท อาทิ CV-1 คือเรือบรรทุกเครื่องบินยูเอสเอสแลงลีย์และ BB-1 เป็นเรือประจัญบาน ยูเอสเอสอินเดียน่า
ประเภทของเรือและการจัดประเภทของเรือมีการใช้งานและหายไปในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ซึ่งสัญลักษณ์ต่างๆ จำนวนมากด้านล่างนี้ที่ไม่ได้ถูกใช้งานในปัจจุบัน ทะเบียนเรือของกองทัพเรือสหรัฐได้เก็บรักษาข้อมูลไว้ในฐานข้อมูลออนไลน์ของเรือในกองทัพเรือสหรัฐฯ ซึ่งแสดงสัญลักษณ์ที่ใช้อยู่ในปัจจุบัน
หลังสงครามโลกครั้งที่ 2จนถึงปี พ.ศ. 2518 กองทัพเรือสหรัฐฯ ได้กำหนดให้ "เรือฟริเกต" เป็นเรือรบผิวน้ำประเภทหนึ่งที่มีขนาดใหญ่กว่าเรือพิฆาตและเล็กกว่าเรือลาดตระเวนในกองทัพเรืออื่น ๆ โดยทั่วไปแล้วเรือดังกล่าวจะเรียกว่า "เรือบัญชาการ" (Flotilla leader) หรือ "เรือคุ้มกันเรือพิฆาต" (Destroyer leader) ด้วยเหตุนี้ กองทัพเรือสหรัฐฯ จึงใช้ "DL" สำหรับ "เรือฟริเกต" ในช่วงก่อนปี 1975
ในขณะที่ "เรือฟริเกต" ในกองทัพเรืออื่นๆ มีขนาดเล็กกว่าเรือพิฆาต และคล้ายกับสิ่งที่กองทัพเรือสหรัฐฯ เรียกว่า "เรือพิฆาตคุ้มกัน" (Destroyer escort) และ "เรือคุ้มกันมหาสมุทร" (Ocean escort) หรือ "DE"
ในปี พ.ศ. 2518 ได้มีการจัดประเภทเรือใหม่ของกองทัพเรือสหรัฐฯ โดยเรือลาดตระเวน เรือฟริเกต และเรือคุ้มกันมหาสมุทร ถูกนำมาจัดประเภทใหม่ให้สอดคล้องกับการจัดประเภทของประเทศอื่น ๆ เพื่อความเข้าใจที่ง่ายและชัดเจนขึ้นของชื่อเรียก และช่วยลด "ช่องว่างของเรือลาดตระเวน" กับกองทัพเรือโซเวียต ด้วยการกำหนดใหม่ให้เรือที่แต่เดิมถูกกำหนดให้เป็น "เรือฟริเกต" เปลี่ยนเป็น "เรือลาดตระเวน"
หากสัญลักษณ์การจัดประเภทลำเรือของกองทัพเรือสหรัฐฯ ขึ้นต้นด้วย "T-" แสดงว่าเป็นส่วนหนึ่งของกองบัญชาการการลำเลียงทางทหารของกองทัพเรือสหรัฐ (Military Sealift Command) มีลูกเรือส่วนใหญ่เป็นพลเรือน และเป็นเรือ "เรือเดินสมุทรสหรัฐ" (United States Naval Ship: USNS) ที่ไม่ได้อยู่ในกองเรือประจำการ ตรงข้ามกับ "เรือรบสหรัฐ" (United States Ship: USS) ที่มีลูกเรือเป็นทหารทั้งหมด
หากสัญลักษณ์การจัดประเภทตัวเรือขึ้นต้นด้วย "W" แสดงว่าเป็นเรือคัตเตอร์ในประจำการของหน่วยยามฝั่งของสหรัฐอเมริกาจนกระทั่งปี พ.ศ. 2508 หน่วยยามฝั่งใช้รูปแบบรหัสการจัดประเภทตัวเรือของกองทัพเรือสหรัฐฯ โดยขึ้นต้นด้วย "W" ในปี พ.ศ. 2508 หน่วยยามฝั่งสหรัฐได้ยกเลิกการจำแนกประเภทตามภารกิจของกองทัพเรือเนื่องจากไม่ตรงกับภารกิจของตัวเอง และพัฒนารูปแบบประเภทใหม่ของตนเอง โดยเฉพาะอย่างยิ่ง WHEC สำหรับ "เรือคัตเตอร์ความทนทานสูง" และ WMEC สำหรับ "เรือคัตเตอร์ความทนทานปานกลาง"
องค์การบริหารมหาสมุทรและชั้นบรรยากาศแห่งชาติ(NOAA) เป็นส่วนหนึ่งของกระทรวงพาณิชย์สหรัฐรวมถึง National Oceanic and Atmospheric Administration Commissioned Officer Corps (หรือ "NOAA Corps") ซึ่งเป็นหนึ่งในแปดของหน่วยงานบริการในเครื่องแบบของสหรัฐอเมริกา และ ดำเนินการเกี่ยวกับเรือวิจัยและสำรวจทางทะเล กองเรือของ NOAA ยังใช้ระบบสัญลักษณ์จัดประเภทตัวเรือ ซึ่งเรียกอีกอย่างว่า "หมายเลขตัวเรือเรือ" สำหรับเรือของตน
หลังจาก NOAA เข้ารับช่วงดูแลเรือของหน่วยสำรวจชายฝั่งและภูมิศาสตร์ของสหรัฐ และ สำนักประมงพาณิชย์ องค์การบริหารปลาและสัตว์ป่าแห่งสหรัฐ ในปี พ.ศ. 2513 หน่วยงานก็ได้นำระบบการจัดประเภทเรือแบบใหม่มาใช้ โดยในระบบนี้ กองเรือ NOAA แบ่งออกเป็นสองประเภทใหญ่ ๆ คือ เรือวิจัย และเรือสำรวจ
เรือวิจัย ซึ่งรวมถึงเรือวิจัยสมุทรศาสตร์และการประมงจะได้รับหมายเลขตัวเรือที่ขึ้นต้นด้วย "R" ในขณะที่เรือสำรวจ ซึ่งโดยทั่วไปแล้วเป็นเรือสำรวจอุทกศาสตร์จะได้รับหมายเลขตัวเรือที่ขึ้นต้นด้วย "S" โดยตัวอักษรนั้น จะถูกตามด้วยตัวเลขจำนวนสามหลัก ตัวเลขหลักแรกระบุ "ชั้น" (เช่น ขนาด) ของเรือ NOAA ซึ่งแบ่งตามน้ำหนักรวมและแรงม้าของเรือ ในขณะที่ตัวเลขสองหลักถัดไป จะถูกรันต่อจากหลักแรกเพื่อสร้างหมายเลขระบุตัวตนสามหลักที่ไม่ซ้ำกัน
โดยทั่วไป หมายเลขตัวเรือของ NOAA แต่ละหมายเลขจะถูกเขียนและเว้นช่องว่างระหว่างตัวอักษรและตัวเลขสามหลัก เช่น NOAASNancy Foster(R 352) หรือ NOAASThomas Jefferson(S 222)
แตกต่างกับในระบบของกองทัพเรือสหรัฐฯ เมื่อเรือ NOAA รุ่นเก่าปลดจากประจำการ เรือที่ใหม่กว่าจะได้รับหมายเลขตัวเรือเดียวกัน ตัวอย่างเช่น "S 222" ถูกกำหนดให้กับ NOAASMount Mitchell(S 222) จากนั้นมอบหมายให้ NOAASThomas Jefferson(S 222) ซึ่งเข้าประจำการ NOAA หลังจากที่Mount Mitchellถูกเลิกใช้งาน
ระบบการกำหนดชื่อเรือแบบตัวอักษรและตัวเลขของกองทัพเรือสหรัฐฯพร้อมกับหมายเลขลำเรือ เป็นการพยายามที่จะการกำหนดอัตลักษณ์เพื่อจัดหมวดหมู่เรือทุกประเภทมาเป็นเวลาหลายสิบปี อาทิ เรือผิวน้ำ เรือช่วยรบ และเรือลากจูง แม้ว่าจะมีการเปลี่ยนแปลงรายละเอียดและขยายรูปแบบออกไปมากในช่วงหลายปีที่ผ่านมา แต่ระบบนี้ยังคงมีการใช้งานที่คงเดิมมาตั้งแต่เริ่มประกาศใช้อย่างเป็นทางการเมื่อปี พ.ศ. 2463 โดยมันยังคงเป็นรูปแบบที่มีประสิทธิภาพที่สุดในการจัดการและใช้ระบุตัวตนสำหรับการติดตามเรือรบเหล่านี้ในทะเล และยังถูกใช้เป็นหมายเลขสำหรับติดแสดงบริเวณหัวเรือ (และในหลายลำที่ติดอยู่ในบริเวณท้ายเรือ) ของเรือส่วนใหญ่ในกองทัพเรือสหรัฐ
การกำหนดชื่อเรือและระบบหมายเลขตัวเรือนั้นต้องย้อนกลับไปถึงช่วงปลายทศวรรษ 1880 เมื่อหมายเลขประจำประเภทเรือได้ถูกกำหนดให้กับเรือรบที่สร้างใหม่ส่วนใหญ่ของ "สตีลนาวี" รุ่นใหม่ ซึ่งในช่วงสามสิบปีต่อมา หมายเลขเดียวกันนี้ถูกรวมเข้ากับรหัสการจัดเก็บข้อมูลเรือที่เจ้าหน้าที่ธุรการของกองทัพเรือใช้เพื่อสร้างระบบการจัดประเภทตัวเรือในเวอร์ชันที่ยังไม่เป็นทางการซึ่งจะถูกเริ่มใช้ในปี พ.ศ. 2463 โดยการใช้หมายเลขเฉพาะของเรือนั้นมีจุดเริ่มต้นที่ต้องย้อนกลับไปจนถึงยุคที่โด่งดังที่สุดอย่าง เรือปืน "Jeffersonian" ในช่วงต้นทศวรรษ 1800 และเรือปืน "Tinclad" ของกองเรือมิสซิสซิปปีในสงครามกลางเมือง
สิ่งสำคัญที่สุดก็คือ ต้องเข้าใจว่าตัวอักษรและตัวเลขบนตัวเรือนั้นไม่ใช่ตัวย่อ และไม่ควรที่จะถือเป็นตัวย่อในการจำแนกประเภทของเรือ ดังนั้น "DD" จึงไม่มีความหมายอะไรมากไปกว่า "Destroyer (เรือพิฆาต)" "SS" หมายถึง "Submarine (เรือดำน้ำ)" และ "FF" คือรหัสประเภทที่ถูกกำหนดขึ้นหลังปี พ.ศ. 2518 สำหรับ "Frigate (เรือฟริเกต)"
รหัสการจัดประเภทตัวเรือสำหรับเรือที่เข้าประจำการในกองทัพเรือสหรัฐนั้น อยู่ภายใต้คำสั่งเลขานุการกองทัพเรือ 5030.8B
เรือรบนั้นถูกออกแบบมาสำหรับเข้าร่วมปฏิบัติการในการรบ โดยที่มาของสองตัวอักษรนั้นมาจากความต้องการในการจัดประเภทย่อย ๆ ของเรือลาดตระเวนแบบต่าง ๆ
เรือบรรทุกเครื่องบินเป็นเรือที่ออกแบบโดยมีวัตถุประสงค์ในการปฏิบัติการรบโดยอากาศยาน ซึ่งทำการโจมตีเป้าหมายทางอากาศ ผิวน้ำ ใต้ผิวน้ำ และชายฝั่ง โดยมีความเชื่อว่าการจัดประเภทตัวเรือ "CV" มาจากคำว่า "Carrier vessel (เรือขนส่ง)" ซึ่งอันที่จริง "CV" มาจากการตั้งชื่อตามประเภทเรือลาดตระเวน โดยมีทฤษฎีหนึ่งที่ได้รับความนิยมว่า V มาจากภาษาฝรั่งเศสคำว่าvolerแปลว่า "บิน (to fly)" แต่ทฤษฎีนี้ไม่เคยผ่านการพิสูจน์อย่างแน่ชัดซึ่งกองทัพเรือสหรัฐฯ ใช้อักษร V มานานแล้วสำหรับอากาศยานประเภทหนักกว่าอากาศ(Heavier-than-air Aircraft) และอาจมาจากภาษาฝรั่งเศสคำว่าvolplaneที่แปลว่าการบินร่อนเรือบรรทุกเครื่องบินถูกกำหนดรหัสการจัดประเภทตัวเรือเป็นสองลำดับ: ลำดับแรกเริ่มจาก CV-1 ยูเอสเอสแลงลีย์ไปจนถึงเรือลำล่าสุด และลำดับที่สอง "CVE" สำหรับเรือบรรทุกคุ้มกัน เริ่มจาก CVE-1 ยูเอสเอสลองไอส์แลนด์ไปจนถึง CVE-127 ยูเอสเอสโอกินาวาก่อนที่จะถูกยกเลิก
เรือผิวน้ำคือเรือที่ออกแบบมาเพื่อต่อสู้กับกองกำลังของข้าศึกในทะเลเปิดเป็นหลัก เรือผิวน้ำหลัก ๆ ได้แก่ เรือประจัญบาน เรือลาดตระเวน และเรือพิฆาต เรือประจัญบานมีอาวุธหนักและเกราะที่หนามาก เรือลาดตระเวนมีอาวุธและเกราะพอสมควร ส่วนเรือพิฆาตและเรือรบขนาดเล็กมีอาวุธและเกราะน้อยกว่าสองประเภทข้างต้น ก่อนปี พ.ศ. 2463 เรือถูกเรียกว่า "<type> no. X" (<ประเภท> หมายเลข X) โดยประเภทจะอ่านออกเสียงแบบเต็มประโยค ซึ่งประเภทมักถูกย่อในรายการเรือ เป็น "B-X", "C-X", "D-X" และอื่น ๆ ตัวอย่างเช่น ก่อนปี 2463 ยูเอสเอสมินนิโซตา(BB-22) จะถูกเรียกว่า "ยูเอสเอสมินนิโซตา, เรือประจัญบาน หมายเลข 22" ด้วยการอ่าน และ "ยูเอสเอสมินนิโซตาบี-22" ด้วยการเขียนหรือพิมพ์แบบลายลักษณ์อักษร หลังปี 2463 ชื่อเรือจะถูกเขียนและอ่านว่า "ยูเอสเอสมินนิโซตา(บี-22)" โดยการลดขนาดชื่อเรียกนั้น จะแบ่งเป็นประเภทคือ:
เรือดำน้ำหมายถึงเรือประเภทดำน้ำที่ขับเคลื่อนได้ตัวเองทั้งหมด (โดยปกติแล้วจะเริ่มต้นด้วย SS) โดยให้ความหมายความรวมทั้งเรือดำน้ำที่ในการรบ การสนับสนุน หรือการวิจัยและพัฒนาซึ่งแทบจะไม่มีขีดความสามารถในการรบเลยก็ตาม แม้ว่าเรือดำน้ำบางประเภท รวมถึงเรือดำน้ำดีเซล-ไฟฟ้าทั้งหมดที่เคยมีอยู่จะเลิกใช้งานจากกองทัพเรือสหรัฐแล้วก็ตาม แต่กองทัพเรือประเทศอื่น ๆ ยังคงใช้เรืองานเรือดำน้ำที่ใช้รหัสประเภท SS, SSA, SSAN, SSB, SSC, SSG, SSM และ SST อยู่ โดยเฉพาะหลังจากเกิดระบบ AIP (ระบบขับเคลื่อนที่ไม่ใช้อากาศจากภายนอก; Air Independent Propulsion) แบบใหม่ขึ้นมา ทั้งรหัสประเภท SSI และ SSP ถูกนำมาใช้เพื่อแยกแยะประเภทภายในกองทัพเรือสหรัฐ  ซึ่งในภายหลังได้เลือกใช้รหัสประเภทSSP ส่วนรหัสประเภท SSK ที่ถูกเลิกใช้งานโดยกองทัพเรือสหรัฐยังคงใช้เรียกขานและเรียกแทนความหมายเดียวกับ SS โดยใช้สำหรับเรือดำน้ำโจมตี/ลาดตระเวนด้วยไฟฟ้าดีเซลภายในกองทัพเรือสหรัฐ และถูกใช้อย่างเป็นทางการโดยกองทัพเรือสหราชอาณาจักรและ บริษัทอังกฤษ เช่น Jane's Information Group
เรือตรวจการณ์ผิวน้ำ คือเรือที่มีภารกิจครอบคลุมลึกออกไปจากชายฝั่งเข้าไปในพื้นที่ทะเลหลวง โดยมีคุณสมบัติในการปฏิบัติการอย่างต่อเนื่องและมีความคงทนทะเลสูง ทำให้มีขีดความสามารถในการปฏิบัติการในทะเลได้เกินกว่า 48 ชั่วโมงโดยไม่ต้องรับการสนับสนุน ซึ่งรวมไปถึงการสงครามแม่น้ำในช่วงสงครามเวียดนาม ปัจจุบันเหลือประจำการอยู่เพียงไม่กี่ลำ
เรือสงครามสะเทินน้ำสะเทินบก หมายความรวมถึงเรือทุกลำที่มีขีดความสามารถในการปฏิบัติการสะเทินน้ำสะเทินบก และมีลักษณะเฉพาะสำหรับการปฏิบัติการได้ยาวนานในพื้นที่ทะเลหลวง ประกอบไปด้วยสองรูปแบบคือ: เรือยกพลขึ้นบก สร้างขึ้นเพื่อเดินทางข้ามมหาสมุทร และ เรือระบายพล ออกแบบมาเพื่อการนำกำลังทหารจากเรือไปยังชายฝั่งเพื่อทำการบุก
สัญลักษณ์การจัดประเภทตัวเรือของกองทัพเรือสหรัฐสำหรับเรือที่มีดาดฟ้าเรือที่มีสิ่งอำนวยความสะดวกสำหรับอากาศยาน:
เรือยกพลขึ้นบก
เรือระบายพล (Landing Craft)
ดำเนินงานโดย กองบัญชาการการลำเลียงทางทหารของกองทัพเรือสหรัฐ มีคำนำหน้าเรือว่า "เรือเดินสมุทรสหรัฐ" (United States Naval Ship: USNS) สัญลักษณ์การจัดประเภทขึ้นต้นด้วย "T-"
เรือสงครามทุ่นระเบิด คือเรือที่มีหน้าที่หลักในการสงครามทุ่นระเบิดในทะเลหลวง
เรือป้องกันชายฝั่ง คือเรือที่มีภารกิจในการลาดตระเวนและสกัดกั้นในบริเวณชายฝั่ง
เรือช่วยรบ ได้รับการออกแบบมาสำหรับปฏิบัติการในหลากหลายบทบาทเพื่อสนุบสนุนเรือรบและการปฏิบัติการทางเรืออื่น ๆ
เรือที่มีความสามารถในการส่งกำลังบำรุงด้วยการรับส่งสิ่งของกลางทะเล (Underway Replenishment: UNREP) ให้กับเรือภายในกองเรือ
เรือขนส่งเคลื่อนที่เป็นเรือที่มีขีดความสามารถในการให้การสนับสนุนในด้านของวัสดุโดยตรงให้กับหน่วยที่ต้องการใช้วัสดุนั้น ๆ ซึ่งปฏิบัติการอยู่ห่างไกลจากท่าเรือหลักของตน
เรือสนับสนุนไม่ได้ถูกออกแบบมาเพื่อเข้าร่วมในสนามรบ แต่โดยปกติจะไม่มีการติดอาวุธ สำหรับเรือที่มีลูกเรือเป็นพลเรือน ในเรือที่เป็นเจ้าของ หรือดำเนินการโดยกองบัญชาการการลำเลียงทางทหารของกองทัพเรือสหรัฐ และกองบริหารการเดินเรือ (US Maritime Administration: MARAD) สัญลักษณ์การจัดประเภทขึ้นต้นด้วย "T-"
เรือสนับสนุนถูกออกแบบมาเพื่อปฏิบัติการในมหาสมุทรเปิดในสภาวะทางทะเลที่หลากหลาย เพื่อให้การสนับสนุนแก่กำลังรบหรือฐานปฏิบัติการตามแนวชายฝั่ง โดยเรือสนับสนุนหมายความรวมถึงเรือสนับสนุนขนาดเล็กต่าง ๆ ที่ต้องปฏิบัติงานนอกชายฝั่งเป็นปกติอยู่แล้ว
เรือบริการเป็นเรือในสังกัดของกองทัพเรือ (รวมถึงเรือที่ไม่สามารถขับเคลื่อนได้ด้วยตัวเอง) ออกแบบมาเพื่อสนับสนุนการทำงานโดยทั่วไปให้กับกองเรือหรือฐานทัพตามแนวชายฝั่ง อักษรต่อท้าย "N" หมายความว่าเรือนั้นไม่สามารถขับเคลื่อนได้ด้วยตัวเอง
แม้ว่าในทางเทคนิคแล้ว อากาศยานก่อนช่วงสงครามโลกครั้งที่สองอย่างเรือเหาะแบบมีโครง (rigid airships) จะยู่อยู่ภายใต้ระเบียบปฏิบัติเดียวกับเรือผิวน้ำและเรือดำน้ำในประจำการ ด้วยการประดับธงสหรัฐที่ท้ายเรือเหาะ และใช้คำนำหน้าว่า ยูเอสเอส แต่จากนั้นอากาศยานเบากว่าอากาศ (อาทิ เรือเหาะ) ยังคงประดับธงของสหรัฐอยู่ด้านท้ายและยังถูกมองว่าเป็นอากาศยานหลักอยู่ดี
เรือเหาะแบบมีโครง (Rigid airships) :
อากาศยานเบากว่าอากาศ:
การกำหนดการจัดประเภทชั่วคราวของกองทัพเรือสหรัฐ เป็นอีกหนึ่งรูปแบบในการกำหนดประเภท ใช้ในการระบุตัวตนชั่วคราว มักจะเกิดขึ้นในช่วงที่มีการเรียกระดมพลแบบกระทันหัน เช่น ในช่วงก่อนและระหว่างสงครามโลกครั้งที่สองหรือในช่วงสงครามเกาหลีเมื่อพิจารณาแล้วมีความจำเป็นในขณะนั้นและเรือนั้นไม่มีประเภทอย่างเป็นทางการในกองทัพเรือ
ตัวอย่างเช่น ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง เรือพาณิชย์จำนวนหนึ่งถูกร้องขอหรือถูกมอบมาให้กองทัพเรือสหรัฐ เพื่อให้เป็นไปตามข้อกำหนดของกองทัพเรือสหรัฐในสภาวะระดมพล รวมเรือยอร์ชที่กองทัพเรือได้รับมอบมาในช่วงต้นของสงครามโลกครั้งที่สองนั้นเป็นที่ต้องการเป็นอย่างยิ่ง ซึ่งกองทัพเรือที่ได้รับเรือมาแล้วอาจจะจำแนกประเภทเรือแต่ละชนิดได้ไม่สมบูรณ์มากนักเนื่องจากระยะเวลาที่เร่งรีบในการจัดหามา
และในทางกลับกัน เรือของกองทัพสหรัฐในเวลานั้น เช่น เรือยอร์ชในตัวอย่างข้างต้น ที่อยู่ในระหว่างเข้าประจำการหรือประจำการแล้ว อาจถูกนำไปใช้งานในส่วนความสามารถอื่น ๆ ที่ไม่ได้ถูกกำหนดไว้อย่างเป็นทางการของกองทัพเรือ
เรือของกองทัพเรือสหรัฐปล่อยลงน้ำด้วยชื่อชั่วคราว หรือระบุชื่อเป็นประเภท YMS หรือ PC เนื่องจากไม่สามารถจำแนกขณะก่อสร้างได้ว่ามันจะถูกใช้งานในภารกิจใด ในบรรดาเรือเหล่านี้ หลายลำเป็นเรือที่มีความยาว 150 ถึง 200 ฟุตพร้อมกับเครื่องยนต์กำลังสูง ซึ่งอาจจะกำหนดหน้าที่ให้เป็นเรือกวาดทุ่นระเบิดเรือตรวจการณ์ เรือปราบเรือดำน้ำ เรือพี่เลี้ยงเครื่องบินทะเล เรือลากจูง หรืออื่น ๆ เมื่อสามารถหาภารกิจให้เรือเหล่านั้นได้แล้ว เรือลำนั้นจะถูกกำหนดประเภทให้ใหม่
ช่วงก่อนปี พ.ศ. 2508 เรือคัตเตอร์ยามฝั่งสหรัฐใช้ชื่อการจัดประเภทเช่นเดียวกับกองทัพเรือสหรัฐ แต่จะใช้อักษร "W" นำหน้าเพื่อระบุว่าเป็นเรือในประจำการของยามฝั่ง โดยพิจารณาใช้ชื่อประเภทในเรือที่มีความยาวเกินกว่า 65 ฟุต และมีลูกเรือประจำการอยู่ตลอด คือเรือคัตเตอร์
โดยตัวอักษรดังกล่าวจะใช้จับคู่กับตัวเลขอีก 3 หลัก ตัวเลขหลักแรกระบุถึง "ระวางขับน้ำ" ของเรือ ประกอบไปด้วยหลักเกณฑ์ดังนี้
ตัวเลขหลักที่สองและหลักที่สามมีไว้สำหรับกำหนดหมายเลขตัวเรือด้วยการผสมชุดตัวเลขเรียงกันไปแบบไม่ซ้ำกัน