อองซก

อองซกหรือออกสก(ค.ศ. 195–256)มีชื่อในภาษาจีนกลางว่าหวาง ซู่(จีน:王肅;พินอิน:Wáng Sù)ชื่อรองจื่อยง(จีน:子雍;พินอิน:Zǐyōng) เป็นขุนนางและบัณฑิตลัทธิขงจื๊อของรัฐวุยก๊กในยุคสามก๊กของจีน เป็นบุตรชายของอองลองเมื่อบู๊ขิวเขียมเริ่มก่อกบฏในฉิวฉุนอองซกแนะนำสุมาสูให้บั่นทอนขวัญกำลังใจของกลุ่มกบฏโดยการปฏิบัติต่อครอบครัวของกลุ่มกบฏอย่างให้เกียรติ  ต่อมาออกซกทูลขอโจมอให้สุมาเจียวเป็นผู้สืบทอดอำนาจถัดจากสุมาสูในฐานะผู้สำเร็จราชการแห่งวุยก๊ก
บุตรสาวของอองซกชื่อหวาง ยฺเหวียนจี(王元姬) สมรสกับสุมาเจียวและให้กำเนิดสุมาเอี๋ยน(จักรพรรดิพระองค์แรกของราชวงศ์จิ้น) ในปี ค.ศ. 236 อองซกจึงเป็นตาของสุมาเอี๋ยน อองซกได้สืบทอดตำแหน่งและบรรดาศักดิ์หลานหลิงโหว (蘭陵侯) จากอองลองผู้บิดา
อองซกรวบรวมขงจื่อเจีย-ยฺหวี่(孔子家語;คำสอนในสำนักของขงจื๊อ) ฉบับที่มีอยู่ในปัจจุบัน ซึ่งเป็นหนังสือรวมคำสอนของขงจื๊อที่ไม่ได้รวมอยู่ในหลุน-ยฺหวี่(論語) นักวิชาการกังขามาเป็นเวลานานว่าอาจเป็นงานปลอมแปลงโดยอองซกแต่ตำราที่ค้นพบในปี ค.ศ. 1977 จากสุสานซฺวางกู่ตุย(雙古堆; ปิดผนึกเมื่อ 165 ปีก่อนคริสตกาล) ที่มีชื่อว่าหรูเจียเจ่อเหยียน(儒家者言,คำสอนสำนักหรู) มีเนื้อหาที่คล้ายกับในขงจื่อเจีย-ยฺหวี่
อองซกเป็นชาวอำเภอถาน (郯縣ถานเซี่ยน) เมืองตองไฮ (東海郡ตงไห่จฺวิ้น) ซึ่งอยู่บริเวณอำเภอถานเฉิงมณฑลชานตงในปัจจุบัน บิดาของอองซกคืออองลองขุนนางและขุนศึกในช่วงปลายยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันออกอองซกเกิดในปี ค.ศ. 195 ในเมืองห้อยเข (會稽郡ไคว่จีจฺวิ้น)ขณะนั้นอองลองผู้บิดาดำรงตำแหน่งเจ้าเมือง (太守ไท่โฉ่ว) ของเมืองห้อยเข
ในปี ค.ศ. 212 อองซกมีอายุ 18 ปี ได้ศึกษาคัมภัร์ไท่เสฺวียนจิง(太玄經) กับซงต๋ง(宋忠ซ่ง จง)
ในรัชสมัยของโจผีจักรพรรดิผู้ก่อตั้งรัฐวุยก๊ก อองซกได้รับการแต่งตั้งเป็นเจ้าพนักงานทหารม้ามหาดเล็ก (散騎侍郎ซ่านฉีชื่อหลาง) และเจ้าพนักงานสำนักประตูเหลือง (黃門侍郎หฺวางเหมินชื่อหลาง) ในราชสำนักวุยก๊ก
ในปี ค.ศ. 228 อองลองเสียชีวิต อองซกสืบทอดบรรดาศักดิ์หลานหลิงโหว (蘭陵侯) ของบิดา
ในปี ค.ศ. 229 อองซกขึ้นมามีตำแหน่งเป็นนายทหารม้ามหาดเล็ก (散騎常侍ซ่านฉีฉางชื่อ)ภายหลังได้รับตำแหน่งเพิ่มเติมเป็นหัวหน้าห้องสมุดหลวง (祕書監มี่ซูเจียน) และขุนนางผู้ประกอบพิธีบวงสรวงและสังเกตวรรณกรรม (崇文觀祭酒ฉงเหวินกวานจี้จิ่ว)
ในปี ค.ศ. 240 อองซกดำรงตำแหน่งเจ้าเมือง (太守ไท่โฉ่ว) ของเมืองกว่างผิง (廣平郡กว่างผิงจฺวิ้น)ภายหลังราชสำนักเรียกตัวอองซกกลับมาด้วยราชการใหญ่ และแต่งตั้งให้อองซกเป็นขุนนางที่ปรึกษา (議郎อี้หลาง)หลังจากนั้นไม่นานอองซกก็ได้ขึ้นเป็นขุนนางมหาดเล็ก (侍中ชื่อจง) และเลื่อนขึ้นเป็นเสนาบดีพิธีการ (太常ไท่ฉาง)เวลานั้นโจซองขึ้นมามีอำนาจในราชสำนัก อองซกมีส่วนเกี่ยวข้องกับปัญหาด้านพิธีกรรมที่ศาลบรรพชนจึงถูกปลดจากตำแหน่งต่อมาไม่นานได้รับราชการในตำแหน่งเจ้าเมือง (尹อิ่น) ของเมืองโห้หล้ำ (河南郡เหอหนานจฺวิ้น)
ในปี ค.ศ. 254โจฮองจักรพรรดิลำดับที่ 3 ของรัฐวุยก๊กถูกปลดจากตำแหน่งจักรพรรดิ อองซกได้ถืออาญาสิทธิ์ในตำแหน่งเสนาบดีพิธีการ และเดินทางไปยังงวนเสีย (元城ยฺเหวียนเฉิง) เพื่อเชิญเสด็จโจมอมาขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิองค์ใหม่
ในปี ค.ศ. 255บู๊ขิวเขียมและบุนขิมก่อกบฏอองซกเสนอให้สุมาสูยกทัพไปปราบกบฏทันทีภายหลังจากที่กบฏถูกปราบปราม อองซกได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้บัญชาการทหารกลาง (中領軍จงลิ่งจฺวิน) ควบตำแหน่งนายทหารม้ามหาดเล็ก (散騎常侍ซ่านฉีฉางชื่อ)
ในปี ค.ศ.256 อองซกเสียชีวิตและได้รับสมัญญานามว่าจิ่งโหว (景侯)บุตรชายอองซกชื่อหวาง ยฺวิ่น (王惲) ได้สืบทอดบรรดาศักดิ์ แต่ต่อมาหวาง ยฺวิ่นเสียชีวิตโดยไม่มีบุตรชาย เขตศักดินาที่ไม่มีผู้สืบทอดจึงถูกยกเลิกไป
ในปี ค.ศ. 263 หวาง สฺวิน (王恂) บุตรชายอีกคนของอองซกได้รับบรรดาศักดิ์หลานหลิงโหวซึ่งเป็นบรรดาศักดิ์แต่เดิมขอองอองซกอีกครั้ง
ในปี ค.ศ. 264 เมื่อมีการก่อตั้งระบบบรรดาศักดิ์ 5 ขั้น หวาง สฺวินได้รับการตั้งให้มีบรรดาศักดิ์เจิ๋งจื่อ (氶子) ซึ่งเป็นบรรดาศักดิ์ขั้นที่ 4 เนื่องด้วยคุณงามความดีของอองซกผู้บิดา