โอโดริจิ

โอโดริจิ(ญี่ปุ่น:踊り字, 躍り字;โรมาจิ:odoriji) หมายถึงเครื่องหมายซ้ำ เป็นเครื่องหมายวรรคตอน(หรือสัญลักษณ์) กลุ่มหนึ่งที่ใช้สำหรับซ้ำคำหรือพยางค์เป็นหลักในภาษาญี่ปุ่นมีหลายลักษณะเช่น 々 ヽ หรือ ゝ ขึ้นอยู่กับโอกาสในการใช้
โอโดริจิอาจมีชื่อเรียกอย่างอื่นเช่นโอโดริ(ญี่ปุ่น:おどり;โรมาจิ:odori),คูริกาเอชิฟูโง(ญี่ปุ่น:繰り返し符号;โรมาจิ:kuri kaeshi fugō),คาซาเนจิ(ญี่ปุ่น:重ね字;โรมาจิ:kasaneji),โอกูริจิ(ญี่ปุ่น:送り字;โรมาจิ:okuriji),ยูซูริจิ(ญี่ปุ่น:揺すり字;โรมาจิ:yusuriji),จูจิ(ญี่ปุ่น:重字;โรมาจิ:jūji),จูเต็ง(ญี่ปุ่น:重点;โรมาจิ:jūten),โจจิ(ญี่ปุ่น:畳字;โรมาจิ:jōji) ซึ่งทั้งหมดก็แปลว่าเครื่องหมายซ้ำเหมือนกัน
ตั้งแต่ยุคเริ่มแรกของราชวงศ์ซางเมื่ออักษรจีนมีคำเดียวกันสองคำเขียนติดกัน มันจะถูกเปลี่ยนเป็นสัญลักษณ์ตัวหนึ่งที่ใช้แทนการซ้ำ เป็นจุดเริ่มต้นเครื่องหมายซ้ำเครื่องหมายซ้ำในสมัยนั้นใช้คำว่า二ขนาดเล็กกำกับลงไปแทนคำที่ซ้ำ พบได้ในวลี子二孫二寶用บนเครื่องสำริด(ประมาณ 900 ปีก่อนคริสตกาล) ซึ่งมีความหมายเดียวกับ子子孫孫寶用(ของใช้สมบัติลูก ๆ หลาน ๆ)
แต่วัฒนธรรมจีนในเวลาต่อมา ก็ไม่ได้สานต่อการใช้เครื่องหมายซ้ำในลักษณะนี้อีก จะมีใช้ก็แต่เพียงภาษาญี่ปุ่นซึ่งใช้อย่างเป็นทางการในปัจจุบัน
โดโนจิเต็ง(ญี่ปุ่น:同の字点,อักษรโรมัน:do no jiten) คือเครื่องหมายซ้ำลักษณะดังนี้ญี่ปุ่น:々(U+3005) มีรูปร่างคล้ายอักษรจีน (หรือคันจิ) โดยทฤษฎีหนึ่งว่าแปรมาจากคำว่า仝แปลว่าเหมือนกันอีกทฤษฎีหนึ่งว่าแปรมาจากจุดสองจุด (หรือขีดสองขีด) จุดประสงค์หลักของเครื่องหมายนี้เพื่อย่อการเขียนคันจิตัวมันเองไม่มีเสียงอ่าน นั่นคือเวลาอ่านต้องอ่านคำเต็ม
วิธีใช้คือวางเครื่องหมายหลังคันจิที่ต้องการซ้ำแทนที่คันจิตัวที่สอง เช่น
ตามหลักการแล้ว คำที่มีความหมายแยกกันไม่สามารถใช้โดโนจิเต็ง เช่นวลีญี่ปุ่น:会社社長;โรมาจิ:kaisha shachō(ไคชาชาโจประธานบริษัท) และญี่ปุ่น:民主主義;โรมาจิ:minsha shagi(มินชาชางิประชาธิปไตย) ในขณะที่ญี่ปุ่น:公演会々場;โรมาจิ:kōenkaikaijō(โคเอ็งไกไกโจสถานที่จัดงาน) สามารถใช้ได้ นอกจากนี้งานแต่งงานและงานศพในวัฒนธรรมญี่ปุ่น การเขียนคันจิซ้ำกันโดยตรงถือว่าไม่เป็นมงคล เนื่องจากหมายถึงการแต่งงานซ้ำอีก หรือความโชคร้ายซ้ำซาก ดังนั้นวลีญี่ปุ่น:結婚式々場;โรมาจิ:kekkonshiki shikijō(เค็กกนชิกิชิกิโจสถานที่จัดงานแต่งงาน) และญี่ปุ่น:告別式々場;โรมาจิ:kokubetsushiki shikijō(โคกูเบ็ตสึชิกิชิกิโจสถานที่จัดงานศพ) จึงมักเขียนด้วยโดโนจิเต็ง
โดโนจิเต็งอาจใช้ได้กับวลีที่มีคันจิซ้ำกันทีละสองตัว ซึ่งก็ต้องใส่เครื่องหมายสองตัวเช่นกัน
ถ้าคำที่ซ้ำกันจำเป็นต้องตัดขึ้นบรรทัดใหม่ระหว่างกลางเช่นการเขียนด้วยมือ กรณีนี้จะไม่ใช้เครื่องหมายซ้ำ ตัวอย่างเช่นญี่ปุ่น:散々;โรมาจิ:sanzan(ซันซังอย่างรุนแรง) เมื่อจำเป็นต้องเขียนแยกบรรทัดจะเขียนเป็น 散散 แทน ดังนั้นการขึ้นต้นบรรทัดด้วย 々 จึงไม่ควรเกิดขึ้น ในโปรแกรมประยุกต์ที่มีคุณลักษณะการตัดคำขึ้นบรรทัดใหม่ เมื่อมีการตัดคำท้ายบรรทัด โดโนจิเต็งจะต้องถูกเปลี่ยนเป็นคันจิตัวปกติ อย่างไรก็ตามก็ยังมีข้อยกเว้น นั่นคือกรณีที่เป็นชื่อเฉพาะของบุคคลเช่นญี่ปุ่น:佐々木;โรมาจิ:Sasaki(ซาซากิ) เมื่อถูกตัดคำระหว่างกลาง โดโนจิเต็งจะต้องคงอยู่อย่างนั้น
กรณีคันจิซ้ำกันสองตัวแต่อ่านไม่เหมือนกัน ปกติจะไม่ใช้โดโนจิเต็ง ตัวอย่างเช่นญี่ปุ่น:湯湯婆;โรมาจิ:yutanpo(ยูตัมโปะ, ขวดใส่น้ำร้อน)
อิจิโนจิเต็ง(ญี่ปุ่น:一の字点;โรมาจิ:ichi no jiten) คือเครื่องหมายซ้ำที่มีลักษณะขีดเดียว ใช้กับคานะเท่านั้น โดยที่ฮิรางานะใช้แบบมีเส้นตวัด (ゝ) (U+309D) กับ (ゞ) (U+309E) ส่วนคาตากานะใช้แบบไม่มีเส้นตวัด (ヽ) (U+30FD) กับ (ヾ) (U+30FE) อิจิโนจิเต็งใช้สำหรับแทนพยางค์ที่ซ้ำในประโยคทั่วไปในชีวิตประจำวัน ในชื่อเฉพาะก็สามารถพบได้เช่นกัน
วิธีใช้คือวางเครื่องหมายหลังคานะที่ต้องการซ้ำแทนที่คานะตัวที่สอง เช่น
หลักการใช้ดากูเต็ง(เครื่องหมายเสียงก้อง ゛) กำกับหรือไม่กำกับอิจิโนจิเต็ง ถ้าใช้ ゝ หมายถึงบังคับให้พยางค์นั้นเป็นเสียงไม่ก้อง และถ้าใช้ ゞ หมายถึงบังคับให้เป็นเสียงก้อง
นิโนจิเต็ง(ญี่ปุ่น:二の字点;โรมาจิ:ni no jiten) คือเครื่องหมายซ้ำลักษณะดังนี้ (〻) (U+303B) มีรูปร่างคล้ายขีดสองขีดเขียนติดกันแบบหวัด ซึ่งมีที่มาจากอักษร 二 ขนาดเล็ก เครื่องหมายนี้เรียกอีกอย่างว่ายูซูริเต็ง(ญี่ปุ่น:揺すり点;โรมาจิ:yusuriten) ใช้สำหรับการเขียนแนวตั้งเป็นหลัก ใช้กำกับการอ่านอักษรที่อยู่ข้างบนในบรรทัด ความแตกต่างจากโดโนจิเต็งคือ ในขณะที่ 々 ใช้แทนอักษรที่เขียนมากกว่าหนึ่งครั้ง นิโนจิเต็งไม่ได้ใช้แทนตัวอักษรที่เขียนซ้ำ แต่ใช้แสดงการอ่านที่มีการซ้ำพยางค์ในตัวมัน ตัวอย่างเช่น 各 กับ 屡 เป็นอักษรหนึ่งตัวที่อ่านว่าโอโนโอโนะกับชิบาชิบะตามลำดับ
เมื่อนิโนจิเต็งถูกเขียน ตำแหน่งของมันอาจเยื้องไปทางซ้ายล่างเล็กน้อยกว่าตัวก่อนหน้าเมื่อเทียบกับบรรทัด (บรรทัดในที่นี้หมายถึงเส้นกำกับในแนวตั้ง) อย่างไรก็ตามการจัดตำแหน่งเช่นนี้ยังไม่เป็นที่ยอมรับโดยทั่วไป
การซ้ำประโยคด้วยเครื่องหมาย 〃 (บุพสัญญา) ซึ่งมีชื่อว่าโนโนเต็ง(ญี่ปุ่น:ノノ点;โรมาจิ:nonoten) หรือโนโนจิเต็ง(ญี่ปุ่น:ノノ字点;โรมาจิ:nonojiten) แม้มีขีดสองขีดเหมือนกันแต่ก็มีลักษณะต่างจากนิโนจิเต็ง
คูโนจิเต็ง(ญี่ปุ่น:くの字点,อักษรโรมัน:ku no jiten) คือเครื่องหมายซ้ำที่มีลักษณะคล้ายกับฮิรางานะ く (คุ) ที่เขียนยืดยาวออก มักจะสูงเท่ากับสองตัวอักษร ยูนิโคดจึงแบ่งเครื่องหมายนี้ออกเป็นครึ่งบนและครึ่งล่าง ได้แก่ 〳 (U+3033) 〴 (U+3034) และ 〵 (U+3035) ประกอบกันเป็นคูโนจิเต็งดังนี้ญี่ปุ่น:〳〵และญี่ปุ่น:〴〵ใช้สำหรับการเขียนแนวตั้งเท่านั้น แต่ปัจจุบันนี้ไม่ค่อยนิยมใช้ นอกจากนี้ ยูนิโคดก็ยังมีคูโนจิเต็งขนาดสูงหนึ่งตัวอักษรได้แก่ 〱 (U+3031) และ 〲 (U+3032)
เมื่อต้องการซ้ำลักษณะเดียวกันในการเขียนแนวนอน มักใช้ขีดขนานกันสองเส้นและมีดากูเต็งกำกับไว้ หรือใช้ へ (เฮะ) เขียนแบบยืดยาวออก คล้ายกับการหมุนคูโนจิเต็ง 90 องศาให้หันไปทางซ้าย
คูโนจิเต็งใช้เขียนแทนคานะ หรือคันจิกับคานะ ที่ซ้ำกันอย่างน้อยสองตัว เช่น
เมื่อพยางค์ที่ซ้ำมีเสียงก้อง ก็จะใช้คูโนจิเต็งแบบมีดากูเต็ง
ในกรณีที่พยางค์ต้นแบบเป็นเสียงก้องอยู่แล้ว คูโนจิเต็งอาจจะเติมดากูเต็งหรือไม่ก็ได้
ถ้ามีการอ่านซ้ำสามครั้ง คูโนจิเต็งจะถูกใช้สองครั้ง และถ้ามีการอ่านสี่ครั้ง คูโนจิเต็งจะถูกใช้ ณ เสียงอ่านครั้งที่สองกับครั้งที่สี่
วัฒนธรรมญี่ปุ่นบนเกาะไต้หวันในสมัยที่ญี่ปุ่นครอบครอง ก็เคยมีการใช้ 々 ในภาษาจีน ตัวอย่างเช่น謝謝(เซี่ยเซี่ย, ขอบคุณ) จะถูกเขียนเป็น謝々แต่ไม่ถูกใช้ในการสะกดในเอกสารทางการ นอกจากนี้โดยเฉพาะกลุ่มเยาวชนก็อาจใช้ 〃 หรือตัวเลข 2 เขียนเป็น謝〃หรือ謝２ซึ่งเยี่ยงอย่างเหล่านี้สามารถพบเห็นได้แม้ในประเทศญี่ปุ่นเอง