davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
가고시마시

가고시마시(일본어:鹿児島市)는규슈남부,가고시마현에 있는시이자, 가고시마현의현청 소재지이다. 2024년 7월 31일 기준으로 285,992가구에 583,966명이 사는 중견 규모의 도시로, 도시 면적은 547.61km에 인구밀도는 km당 1100명이다.
이탈리아의나폴리도시의베수비오산이가고시마만서안에 있는사쿠라지마의 광경이 비슷하게 나온다.
규슈 남단에 위치해 있고,후쿠오카시에서 남쪽으로 280km,구마모토시에서 남으로 150km 지점에 위치해 있다. 가고시마현의사쓰마반도북동쪽 및 사쿠라지마섬 전체를 차지한다. 가고시마 만을 바라보고 사쿠라지마섬 등에 연간 약 900만 명의 관광객이 방문하는 관광 도시이기도 하다.
평야부의 대부분을 상업지역, 주택지역, 공업지역이 차지하고 있고 경작지역은 거의 없다. 시가지에 가까운 경사지나 산간부도 많이 택지가 개발되어 단지나 뉴타운이 많다. 그러나 도시의 발전에 비해 도로의 개발이 따라가지 못해 아침, 저녁으로 어느 간선이든 정체가 심하다. 특히 다니야마 지구나, 요시노카타 방면으로부터의 통근 정체는 현저해 큰 과제가 되고 있다.
시역 중심부의 대안(직선 거리 약 4km)에 위치하는 사쿠라지마 섬은 1980~90년대에 비하면 꽤 잠잠해졌지만, 2000년 이후에도 아직 활발한 화산활동을 계속하고 있어 시 중심부에도 자주 화산재가 내린다. 활화산을 포함하면서 이만큼의 인구 규모를 가지는 도시는 세계적으로도 드물다. 현재까지도 가끔씩 폭발을 할때가 있다.
온난하고 비가 많은 태평양측 기후를 나타낸다. 연평균 기온은 18℃ 전후로 한여름날이 연간 80일 전후, 여름날은 연간 160일 전후인 데에 비해 겨울날은 연간 며칠 정도이다. 시가지가 한겨울이 되는 일은 거의 없지만 교외의 구릉지나 산간부에서는 새벽녘에 0℃를 밑도는 일도 적지 않다. 또 시외의 주위 세방면이 험한 고개로 둘러싸여 있기 때문에 겨울에는 매년 몇 차례의 강설도 있다. 연 강수량은 대체로 2,000~2,700mm 전후이고 태풍의 직격을 받는 일도 많다. 연 일조시간은 2,000시간 전후이다.
도시로서의 가고시마의 시작은시마즈씨6대 당주 시마즈 우지히사가 도후쿠지 성(가고시마 시 시미즈 정)을 거성으로 했을 때(1340년 경)로 보인다.1549년,프란치스코 하비에르가 현재의 시역에 해당되는 장소(기온노스 정)에 상륙해 일본 최초의 기독교 전래지가 된다.
19세기 중순에는유럽의 기계 문명을 도입한 연구가 진행되었고 28대 당주시마즈 나리아키라하에서 집성관(현·쇼코 집성관) 사업으로서 반사로나 용광로가 만들어져 일본의 근대 공업화의 발상지가 되었고메이지 유신때의 정치가, 관료, 군인 등 수많은 인물을 배출해 근대 일본 건설의 주춧돌이 된다. 중심 시가지는사쓰에이 전쟁에 의한 포격,세이난 전쟁에 의한 전화,제2차 세계 대전의 공습으로 괴멸적 타격을 입었기 때문에 조카마치로서의 모습은 대부분 남아 있지 않다.
1871년 8월 29일,폐번치현에 의해 현청 소재지가 되었다. 1889년 가고시마 시가 성립하였고 1901년 6월 10일에가고시마 본선이 개통하였다.1914년1월 12일에 사쿠라지마섬이 대분화하고 동시에 진도 7의 지진이 발생해 58명이 사망하였다.
1945년6월 17일, 가고시마 대공습으로 약 2,300명이 사망하였다.1967년4월 29일에 시 남쪽으로 인접하는다니야마시와 합병해 새로운 가고시마 시가 성립하였고1980년7월 10일에 인구가 50만 명을 돌파하였다.1996년4월 1일에 제 1기중핵시로 지정되었고2004년11월 1일,가고시마군요시다정·사쿠라지마정,히오키군마쓰모토정·고리야마정,이부스키군기레정이 가고시마시에 편입되어 인구가 60만 명을 돌파하였다.
중심역 :가고시마 중앙역
고료역 (가고시마현)

고료역(일본어:御領駅)은일본가고시마현미나미큐슈시에 위치한규슈 여객철도이부스키마쿠라자키 선의철도역이다.
단선 승강장1면 1선의 구조를 가진지상역이자, 무인역이다.
कागोशिमा प्रांत

कागोशिमा(जपानी:鹿児島県) हाजपानदेशाचा एक प्रांत आहे. हा प्रांतक्युशूबेटाच्या दक्षिण भागात वसला आहे.
कागोशिमाह्याच नावाचे शहर ह्या प्रांताचे मुख्यालय व सर्वात मोठे शहर आहे.
31°24′N130°31′E﻿ / ﻿31.400°N 130.517°E﻿ /31.400; 130.517
कागोशिमा

कागोशिमा(जपानी:青森市) हीजपानदेशाच्या नैऋत्य भागातीलकागोशिमा प्रांताचीराजधानी व सर्वात मोठे शहर आहे. कागोशिमा शहर जपानच्या नैऋत्य टोकालापूर्व चीन समुद्रकिनाऱ्यावरवसले असून ते येथील सामुराजिमा नावाच्या जागृतज्वालामुखीसाठीप्रसिद्ध आहे. २०२० साली कागोशिमा शहराची लोकसंख्या सुमारे ६ लाख इतकी होती.
जपानच्याशिनकान्सेनरेल्वे जाळ्यावरील कागोशिमा हे एक महत्त्वाचे स्थानक आहे.क्युशू शिनकान्सेनकागोशिमालाफुकुओकासोबतजोडते.
कोगाजाजिमा बेट

कोगाजाजिमा(小臥蛇島)जपानमधीलकागोशिमा प्रांताचाभाग असलेल्या तोकारा बेटांमध्ये स्थित एक निर्जन ज्वालामुखी बेट आहे.
कोगाजाजिमा गजाजीमा पासून पूर्व-आग्नेय दिशेला ५.६ किलोमीटर (३.० nmi) अंतरावर आहे. हा समुद्राच्या तळापासून निर्माण झालेला स्ट्रॅटोव्होल्कॅनो प्रकारचा लावा घुमटाच्या आकाराचा भाग आहे. याची कमाल उंची ३०१ मीटर (९८८ फूट) ) आहे. ऐतिहासिक काळात कोणत्याही ज्वालामुखीच्या क्रियाकलापांची नोंद झालेली नाही.
स्थानिक हवामानाचे वर्गीकरण उपोष्णकटिबंधीय म्हणून केले जाते, मे ते सप्टेंबर दरम्यान पावसाळी हंगाम असतो.
कोगजाजिमामध्ये कायमस्वरूपी मानवी वस्ती असल्याचे दिसून येत नाही.
र्युक्यु राज्याच्या काळात, राज्याचा प्रदेश कोगाजाजिमा बेटापर्यंत पोहोचला होता.
इडो काळात, कोगाजाजिमा सत्सुमा डोमेनचा भाग होता. हा कवाबे जिल्ह्याचा भाग म्हणून प्रशासित होता. स.न १८९६ मध्ये, हे बेट ओशिमा जिल्हा, कागोशिमाच्या प्रशासकीय नियंत्रणाकडे हस्तांतरित करण्यात आले आणि १९११ पासून तोशिमा, कागोशिमा गावाचा एक भाग म्हणून प्रशासित करण्यात आले. १९४६ ते १९५२ पर्यंत, उत्तर र्युक्यु बेटांच्या तात्पुरत्या सरकारचा भाग म्हणून हे बेटयुनायटेड स्टेट्सद्वारेप्रशासित होते.
जपानमधील किल्ल्यांची यादी

हीजपानमधीलकिल्ल्यांचीअपूर्ण यादी आहे. जे किल्ले ऐतिहासिक आहेत, त्यांच्यावरच लक्ष केंद्रित केलेले आहे. जपानमधील चार किल्ले ( हिकोने, हिमेजी,इनुयामाआणि मत्सुमोटो ) ही राष्ट्रीय संपत्त्ती मानलेली आहे .
कुचिनोशिमा

कुचिनोशिमा(口之島)याचा शब्दशः अर्थ "तोंड बेट" असा होतो. हेकागोशिमा प्रांतातीलतोकारा बेटांपैकी एक बेट आहे. या बेटाचे क्षेत्रफळ १३.३३ चौरस किमी (५.१५ चौ. मैल) आहे. याची लोकसंख्या १४० आहे.बेटावर फक्त बोटीनेच पोहोचता येते कारण त्याला विमानतळ नाही. मुख्य भूमीवरील कागोशिमा शहरापासून येथे जाण्यासाठी नियमित फेरी सेवा आहे. प्रवास वेळ सुमारे ६ तास आहे. येथील रहिवासी प्रामुख्याने शेती, मासेमारी आणि हंगामी पर्यटनावर अवलंबून आहेत. हे बेट जपानी मूळ गुरांच्या दुर्मिळ कुचिनोशिमा जातीचे घर आहे.
कुचिनोशिमा हे तोकारा द्वीपसमूहातील सर्वात उत्तरेकडील लोकवस्ती असलेले बेट आहे. तेनाकानोशिमापासूनईशान्येस दिशेला १०. किलोमीटर (५.४ nmi) अंतरावर आहे. बेटाच्या पूर्वेकडील भागात सर्वात जास्त उंचीवर असलेले मेडके(前岳)नावाचा भाग आहे. ज्याची समुद्रसपाटीपासून उंची ६२८.५ मीटर (२,०६२ फूट) आहे. मोएडेक(燃岳)बेटाच्या उत्तरेकडील भागात ४२५ मीटर (१,३९४ फूट) उंच, आणि योकोडके(横岳)बेटाच्या पश्चिम भागात ५००. मीटर (१,६४० फूट) उंच असे हे तीन ज्वालामुखी आहेत. ऐतिहासिक काळात स्फोट झाल्याची नोंद झालेली नसली तरी, मोएडेक वाफेचे उत्सर्जन करते. स.न. २००१ मध्ये जवळच्या समुद्राच्या पाण्याचा रंग बदलल्याणे ज्वालामुखीमध्ये क्रियाकलापांना चालू असल्याचे दिसून येते. स्थानिक हवामानाचे वर्गीकरण उपोष्णकटिबंधीय म्हणून केले जाते, मे ते सप्टेंबर या कालावधीत पावसाळी हंगाम असतो.
हे बेट एकेकाळी र्युक्यु साम्राज्याचा भाग होते. इडो कालावधीत, कुचिनोशिमा सत्सुमा डोमेनचा भाग होता आणि कवानाबे जिल्ह्याचा भाग म्हणून प्रशासित होता. स.न. १८९६ मध्ये, हे बेट ओशिमा जिल्हा,कागोशिमाच्याप्रशासकीय नियंत्रणाकडे हस्तांतरित करण्यात आले. स.न १९११ पासून तोशिमा, कागोशिमा गावाचा एक भाग म्हणून प्रशासित करण्यात आले. १९४६ ते १९५२ पर्यंत, उत्तर र्युक्यु बेटांच्या तात्पुरत्या सरकारचा भाग म्हणून हे बेटयुनायटेड स्टेट्सद्वारेप्रशासित होते.
या बेटावरजंगली गुरांचीएक लहान आणि धोक्यात असलेली जात आहे. कुचिनोशिमा (कुचिनोशिमा-उशी) जाती, जी - मिशिमा जातीसह - जपानी मूळ गुरांच्या उरलेल्या दोन जातींपैकी एक आहे.कुचिनोशिमा गुरे हे जपानमधील एकमेव जंगली गुरे नाहीत कारण नारू बेटाच्या पुढे काझुरा बेटावरदेखील जंगली गुरांचा एक छोटा समूह आहे.
जपानचे प्रांत

जपानदेश एकूण ४७ प्रांतांमध्ये (प्रिफेक्चर,जपानी: 都道府県) विभागला गेला आहे. सर्व प्रांतांना स्वायत्तता आहे व राज्यपाल हा प्रांतप्रमुख आहे. प्रत्येक प्रांत शहरे व जिल्ह्यांमध्ये उप-विभागला गेला आहे.
जपानमधील जागतिक वारसा स्थाने

जपानने३० जून १९९२ रोजीयुनेस्कोजागतिक वारस्याचे अधिवेशनस्वीकारले.जुलै २०१९ पर्यंत, जागतिक वारस्याच्या यादीमध्ये तेवीस गुणधर्मांची नोंद केली गेलेली आहेत, यात एकोणीससांस्कृतिक स्थळेआणि चारनैसर्गिक साइटआहेत.  पुढील आठ साइट्स आणि एक साइट विस्तार भविष्यातील शिलालेखासाठी सबमिट केले गेले आहेत आणि सध्या २०१७ पर्यंततात्पुरत्या यादीमध्येआहेत.
तात्पुरती यादीमध्ये पूर्वी नामांकित केलेल्या साइट्सचा समावेश आहे परंतु अद्याप स्विकारलेला नाही.
Кагосима (префектура)

Каго́сима(яп.鹿児島県Кагосима-кэн)—префектура, расположенная в регионеКюсюна островеКюсю,Япония. Административный центр префектуры — городКагосима, неподалёку от которого расположен первый японский космодром —космический центр Утиноура. Площадь префектуры составляет 9188,82 км², население — 1 669 472 человека (1 августа 2014), плотность населения — 181,69 чел./км².
Первая эмблема префектуры была провозглашена в марте 1967 года. В марте 1994 года она была заменена новой, символизирующей волны и ветер.
Цветком префектуры в 1954 году был выбранрододендрон, а птицей —пурпурная сойка(1965). С 1966 по 1969 деревом префектуры былаэритрина петушиный гребень(Erythrina crista-galli), с 1970 —камфорное дерево.
Префектура Кагосима расположена на юге островаКюсю. Ей принадлежат многочисленные острова вВосточно-Китайском море, крупнейшими из которых являютсяТанегасима,Якусимаиострова Амами. Есть действующий вулканСакурадзима. Летом и осенью префектура часто страдает оттайфунов.
Современная Кагосима занимает территорию исторических провинцийСацумаиОсуми. Однако общественно-политическим и экономико-культурным центром префектуры выступала первая из них. С 12 по 19 века Кагосима принадлежала воинственномусамурайскомуроду Симадзу, войска которого принимали участие во всех крупных японских войнах, а также вылазках за границу вКореюиРюкю. Самураи из этого рода способствовалиреставрации Мэйдзи1868 года и стояли у истоков формированияИмператорского флота Японии.
Экзотическая природа и богатая история сделали Кагосиму популярным местом для туристов. На территории префектуры находится островЯкусима, занесённый в число объектовВсемирного наследия ЮНЕСКО, вулканы Кирисима, а также многочисленные ванныонсэнна термальных водах.
В префектуре Кагосима расположено 19городови 8уездов(20 посёлков и 4 села).
Список городов префектуры:
Посёлкиисёлапо уездам:
Правительственное здание префектуры Кагосима

Правительственное здание префектуры Кагосима(яп.鹿児島県庁舎Кагосимакентё:ся)— 93-метровый и 20-этажный небоскреб, расположенный по адресу 10-1 Камоикешинмати, городКагосима, префектураКагосима,Япония. Здание было построено в 1996 году, в нём 14 лифтов. Самый высокий небоскрёб городаКагосимаи префектурыКагосима.
Кагосима-Тюо (станция)

Станция Кагосима-Тюо(яп.鹿児島中央駅Кагосима-Тюо-эки)— главная железнодорожная станция в городеКагосима,префектураКагосима,Япония. Обслуживается компаниейJR Kyushu. Это южная конечная станция Кюсю-синкансэн, расположенная на Главной линии Кагосима и Линии Ибусуки Макурадзаки. На станции установленыавтоматические платформенные ворота.
Станция была открыта в 1913 году. Перед открытием в 2004 году Кюсю-синкансэн, эта станция называлась Ниси-Кагосима.
Ояма Ивао

КнязьОяма Ивао(яп.大山 巌О:яма Ивао,12 ноября1842, городКагосима, княжествоСацума(ныне — префектураКагосима) —10 декабря1916, префектураФукуока) — японский военный деятель,маршал Японской империи(20.01.1898), сыграл важную роль в созданиияпонской армиисовременного типа.
Родился в княжествеСацума(ныне — префектура Кагосима) в семье древнего самурайского рода.
Отличился во времявойны Босинв рядах сторонниковимператора.
Во времяфранко-прусской войнынаходился припрусских войсках, изучая передовой опыт ведения войны. В 1871—1874 годах получил военное образование во Франции и Швейцарии.
Когда в 1877 году его близкий родственникСайго Такамориподнялсамурайское восстание в Сацуме(к которому присоединился также старший брат Оямы), остался верен правительству — командовал бригадой при подавлении мятежа, используя при этом полученный в Европе опыт.
В 1878—1879 годах был заместителем начальникаГенерального штаба Сухопутных войск. В 1879 году назначен заместителем министра внутренних дел и начальником столичной (токийской) полиции. В 1880—1891 годах —министр Сухопутных войск, в 1882—1884 годах — начальник Генерального штаба Сухопутных войск. В 1883 году совершил путешествие в Европу для изучения опыта организации армий. После возвращения, 7 июля 1884 года, получил титулграфа. 17 мая 1891 года Ояма получил звание полного генерала.
В 1892—1896 год — вновь министр Сухопутных войск. Проводил политикумилитаризациистраны.
После начала в1894 годуяпоно-китайской войны (1894—1895)— командовал2-й армией, высадившейся наЛяодунском полуострове, штурмом взявшейЛюйшунь. Затем армия пересеклаЖёлтое мореи захватила крепостьВэйхайвэй. По итогам этой кампании, 5 августа 1895 года получил титулмаркизаи стал членомТайного советапри императоре. 20 января 1898 года Ояма получил званиемаршала Японской империи.
В 1899—1904 годах — вновь начальник Генштаба. Под его руководством был разработан планвойны с Россиейи проведена тщательная подготовка японской армии к кампании.
В июне 1904 года был назначен главнокомандующим японскими войсками вМаньчжурии. Участвовал в сражениях приЛяояне,реке Шахе,Мукдене.
В 1905—1906 годах — третий раз возглавляет Генштаб.
21 сентября 1907 года император Муцухито пожаловал Ояме титулкнязя. В 1912 году назначенгэнро. В 1915 году —министром — хранителем печати Японии.
В честь Ояме Ивао было названо селоОямавБританской Колумбии.
Сацума (княжество)

Сацума(яп.薩摩藩Сацума-хан)—княжество, существовавшее в Япониив периодсёгуната Токугава. Наряду с княжествомТёсюиграло ведущую роль вреволюции Мэйдзи. Управлялось домомСимадзу. С1609 годабылосюзереномкоролевства Рюкю. В1871 годуСацума вместе с другими княжествами было упразднено и его территория была включена во вновь созданнуюпрефектуру Кагосима.
Идзуми (город, Кагосима)

Идзуми(яп.出水市Идзуми-си)—городвЯпонии, находящийся впрефектуреКагосима. Площадь города составляет 330,06 км², население — 54 464 человека (1 августа 2014), плотность населения — 165,01 чел./км².
Город расположен на островеКюсювпрефектуреКагосимарегионаКюсю. С ним граничат городаАкуне,Сацумасендай,Иса,Минаматаи посёлокСацума.
Население города составляет 54 464 человека (1 августа 2014), а плотность — 165,01 чел./км². Изменение численности населения с 1980 по 2005 годы:
Деревом города считаетсяподокарп крупнолистный, цветком —рододендрон.
Ōgaki, Gifu

Kota Ōgaki(大垣市,Ōgaki-shi)nyaéta hijikotanu aya diGifu,Jepang.
Dina31 Agustus,2005,populasina154,787 turkapadetanna1,940.90 jiwakm². Legana nyaéta 79.75 km².
Kota ieu diadegkuen dina tanggal1 April,1918.
Ogaki nyaéta tempat tujuan keur pangarang haikuMatsuo Basho.  Unggal bulan Nopember diayakeun féstival Basho.
Sendai

Kota Sendai(仙台市,Sendai-shi)nyaéta ibukotaPréféktur Miyagi,Jepang, tur kota panggedéna di WewengkonTōhoku(kaler wetan). Populasi sajuta jiwa jeung kota salah sahiji tina opatwelaskota metropolitandi Jepang. Ieu kota diadegkeun dina taun1600kudaimyoDate Masamune(伊達政宗,Date Masamune), tur disebut ogé "Kota Tatangkalan"(杜の都,Mori no Miyako).
Sendai mibanda sajarah panjang dinahubungan antara dua kotasacara internasional. Aya hubunga jeungRiverside, Californiadina9 Maret,1957, kota sobat pangkolotna di Jepang.
Citakan:Miyagi
Daptar pausahaan karéta di Jepang

Runtuyan parusahaan karéta di Jepangmangrupa runtuyan operatorkaretadi Jepang. Nu ditulisdéngdéknyaéta operatorsektor katilu; antara satengah publik, satengah swasta.
TheJapan Railways Groupsucceeded the formerJapanese National Railways(日本国有鉄道).
From north to south byprefectureof railway operation héadquarter.Category-3 railway operatorsnot listed. Names might be tentative.
Those with English articles are listed here.
สโมสรฟุตบอลคาโงชิมะยูไนเต็ด

สโมสรฟุตบอลคาโงชิมะยูไนเต็ด(ญี่ปุ่น:鹿児島ユナイテッドFC;อังกฤษ:Kagoshima United FC) เป็นสโมสรฟุตบอลที่เล่นอยู่ในเจลีก ดิวิชัน 3ของประเทศญี่ปุ่นมีถิ่นฐานอยู่ที่เมืองคาโงชิมะจังหวัดจังหวัดคาโงชิมะทางตอนใต้ของญี่ปุ่น ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 2014 จากการรวมตัวกันของอดีตสโมสรโวลกา คาโงชิมะ(ヴォルカ鹿児島) กับเอฟซี คาโงชิมะ(FC KAGOSHIMA)
ในอดีตเคยมีนักฟุตบอลทีมชาติไทยรุ่นเยาวชนมาเล่นอยู่ที่สโมสรแห่งนี้ด้วยคือสิทธิโชค ภาโส
โวลกา คาโงชิมะ เคยเล่นอยู่ในลีกฟุตบอลของภูมิภาคคีวชูทางตอนใต้ของญี่ปุ่นมาตั้งแต่ปี 1973 และได้ผ่านเข้าไปเล่นรอบเพลย์ออฟรายการ Regional League Promotion Series เพื่อขึ้นไปเล่นลีกอาชีพ Japan Football League (JFL) ซึ่งเป็นลีกระดับล่าง (ปัจจุบันคือลีกระดับ 4 ของญี่ปุ่น) แต่ยังไม่เคยไปถึงฝั่งฝัน
ส่วนทาง เอฟซี คาโงชิมะ (ชื่อเดิม NIFS United FC) ก็พยายามเลื่อนชั้นขึ้นมาเล่นในลีกฟุตบอลของภูมิภาคคีวชูเช่นเดียวกัน และทำได้สำเร็จในปี 2004 แต่ก็ไม่สามารถไปต่อถึงลีก JFL ได้
จนกระทั่งสมาคมฟุตบอลภูมิภาคคาโงชิมะ มีแนวคิดจะรวมทีมโวลกา คาโงชิมะ กับเอฟซี คาโงชิมะ เข้าด้วยกัน โดยแนวคิดนี้มีมาตั้งแต่ปี 2012 แต่ตกลงกันไม่สำเร็จ ต่อมา สามารถเจรจากันได้และรวมตัวกันได้สำเร็จโดยตั้งเป้าหมายจะเลื่อนชั้นขึ้นเจลีกให้สำเร็จ ต่อมาในปี 2013 หลังจากรวมตัวกันแล้ว สโมสรคาโงชิมะยูไนเต็ดสามารถผ่านเข้าสู่รอบสุดท้ายของรายการเพลย์ออฟได้ และได้เลื่อนขึ้นไปเล่น JFL ในฤดูกาล 2014
และในเดือนพฤศจิกายน 2015 สโมสรทำผลงานได้ดีจนได้ผ่านเข้าไปเล่นในเจลีก ดิวิชัน 3และเมื่อสโมสรได้ไลเซนส์จากทางเจลีกให้เข้าร่วมการแข่งขัน สโมสรก็ได้เข้าแข่งขันอยู่ในลีกระดับ 3 นี้จนถึงปัจจุบัน
ตราสโมสรประกอบไปด้วยภูเขาไฟซากูราจิมะภูเขาไฟชื่อดังของจังหวัด และอ่าวคาโงชิมะส่วนสีแดงในตราสโมสรเป็นสีของสโมสรโวลกา คาโงชิมะ ส่วนสีฟ้าเป็นสีของสโมสรเอฟซี คาโงชิมะ
ราเม็งคาโงชิมะ

ราเม็งคาโงชิมะ(ญี่ปุ่น:鹿児島ラーメン;โรมาจิ:Kagoshima rāmen) เป็นราเม็งท้องถิ่น ประเภทหนึ่งที่เสิร์ฟในจังหวัดคาโงชิมะเป็นหลัก โดยทั่วไปเป็นราเม็งกระดูกหมู
เมนูพื้นฐานเป็นบะหมี่เส้นตรงในซุปกึ่งขุ่นที่ทำจากกระดูกหมูแต่ละร้านจะเพิ่มรสชาติของตัวเองและแข่งขันกันเพื่อดึงเอาเอกลักษณ์เฉพาะตัวออกมา เนื่องจากซอสนี้มักทำด้วยซีอิ๊วที่ผลิตในท้องถิ่น ซุปจึงมีรสหวานมากกว่าราเม็งกระดูกหมูจากจังหวัดอื่น ๆ ในคิวชูว่ากันว่าราเม็งคาโงชิมะโดยรวมไม่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวเพราะแต่ละร้านมีการพัฒนาแยกกันแต่ในทางกลับกัน ก็มีความเห็นว่าเอกลักษณ์ของราเม็งคาโงชิมะคือการแต่ละร้านมีเอกลักษณ์เฉพาะตัวของตัวเองเมื่อเทียบกับจังหวัดอื่น ๆ เส้นบะหมี่จะนุ่มกว่าและใช้ส่วนผสมต่าง ๆ เช่น ผัก
ในจังหวัดคาโงชิมะ ซุปกระดูกหมูกลายเป็นวัตถุดิบหลักเนื่องจากได้รับอิทธิพลมาจากจังหวัดโอกินาวะซึ่งเป็นที่ที่เนื้อหมูถูกรับประทานมาเป็นเวลานาน (มีบางร้านที่จำหน่ายซุปกระดูกหมู) และได้พยายามใช้กระเทียมและต้นหอมย่างเพื่อกำจัด กลิ่นอับด้วยเหตุนี้ กล่าวกันว่าเป็นราเม็งกระดูกหมูที่มีต้นกำเนิดที่แตกต่างจากราเม็งคุรุเมะลักษณะเด่นอีก  หนึ่งของราเมงคาโงชิมะก็คือมิโซราเม็งซึ่งมีมาตั้งแต่สมัยแรก ๆ
สถานีรถไฟคาโงชิมะชูโอ

สถานีรถไฟคาโงชิมะชูโอ(ญี่ปุ่น:鹿児島中央駅;โรมาจิ:Kagoshima-Chūō-eki) เป็นสถานีรถไฟหลักในเมืองคาโงชิมะ ให้บริการโดยบริษัทรถไฟคีวชู(JR คีวชู) เป็นสถานีรถไฟของสายหลักคาโงชิมะสายอิบูซูกิ มากูราซากิและเป็นสถานีปลายทางทิศใต้ของคีวชูชิงกันเซ็งโดยเป็นสถานีชิงกันเซ็งที่อยู่ใต้สุดของประเทศญี่ปุ่น จากข้อมูลปีงบประมาณ 2559 มีผู้ใช้บริการเฉลี่ยวันละ 19,842 คน นับเป็นสถานีรถไฟที่มีผู้โดยสารมากที่สุดเป็นอันดับ 3 ของ JR คีวชู
สถานีรถไฟคาโงชิมะชูโอเปิดให้บริการครั้งแรกเมื่อวันที่ 11 ตุลาคม พ.ศ. 2456 ในชื่อสถานีทาเกะ (ญี่ปุ่น:武駅;โรมาจิ:Take-eki) โดยอยู่ในสายเซ็นได และได้เปิดใช้งานสถานีรถรางทาเกะเอกิมาเอะ (武駅前停留所) ในวันที่ 17 ธันวาคม พ.ศ. 2458 ซึ่งอยู่ติดกับสถานีรถไฟ
สถานีทาเกะได้เปลี่ยนชื่อเป็นสถานีนิชิคาโงชิมะ (西鹿児島駅) เมื่อวันที่ 17 ตุลาคม พ.ศ. 2470 โดยสถานีรถรางทาเกะเอกิมาเอะก็ได้เปลี่ยนชื่อด้วย เป็นสถานีรถรางนิชิคาโงชิมะเอกิมาเอะ (西鹿児島駅前停留所) เมื่อวันที่ 7 สิงหาคม พ.ศ. 2471
วันที่ 13 มีนาคม พ.ศ. 2547 ได้มีการเปิดให้บริการคีวชูชิงกันเซ็ง เชื่อมต่อระหว่างสถานีชินยัตสึฮิโระและคาโงชิมะ สถานีนิชิคาโงชิมะได้เปลี่ยนชื่อเป็นคาโงชิมะชูโอ (鹿児島中央駅) และสถานีรถรางได้เปลี่ยนชื่อเป็นสถานีรถรางคาโงชิมะเอกิมาเอะ (鹿児島中央駅前停留所)
สถานีรถไฟคาโงชิมะชูโอให้บริการโดย JR คีวชู ในเส้นทางต่อไปนี้
โดยการวางตัวของรางและชานชาลาของคิวชูชิงกันเซ็ง ตั้งฉากกับรางและชานชาลาของสายหลักคาโงชิมะและสายอิบูซูกิ มากูราซากิ
ท่าอากาศยานคาโงชิมะ

ท่าอากาศยานคาโงชิมะ(ญี่ปุ่น:鹿児島空港;โรมาจิ:Kagoshima Kūkō) เป็นท่าอากาศยานระดับสองในญี่ปุ่น ตั้งอยู่ที่เมืองคิริชิมะใกล้กับเมืองคาโงชิมะจังหวัดคาโงชิมะเปิดใช้ทางวิ่งในปี พ.ศ. 2487 แต่ก็ยังไม่มีเที่ยวบินจากสนามบินนี้อย่างเป็นทางการกระทั่งปี พ.ศ. 2505 ในปี  พ.ศ. 2543 เป็นปีแรกที่สนามบินมีผู้โดยสารขาเข้าและขาออกรวมกันกว่า 2.5 ล้านคน
เรเมคัง ศูนย์ข้อมูลประวัติศาสตร์ประจำจังหวัดคาโงชิมะ

เรเมคัง ศูนย์ข้อมูลประวัติศาสตร์ประจำจังหวัดคาโงชิมะ(ญี่ปุ่น:鹿児島県歴史資料センター黎明館;โรมาจิ:Kagoshima-ken Rekishi Shiryō Sentā Reimeikan) เปิดทำการในนครคาโงชิมะจังหวัดคาโงชิมะประเทศญี่ปุ่นในปี พ.ศ. 2526 พิพิธภัณฑ์ตั้งอยู่บนพื้นที่ของปราสาทสึรูมารุจัดแสดงข้อมูลที่เกี่ยวข้องประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมของจังหวัดคาโงชิมะ
ยากูชิมะ

ยากูชิมะ(ญี่ปุ่น:屋久島) เป็นเกาะรูปทรงกลมที่ตั้งอยู่ในจังหวัดคาโงชิมะประเทศญี่ปุ่นห่างจากตัวเกาะคีวชูไปทางตะวันตกเฉียงใต้ประมาณ 60 กิโลเมตร ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกเมื่อ พ.ศ. 2536 พร้อมกับสถานที่อีก 3 แห่ง คือปราสาทฮิเมจิวัดโฮรีวและเทือกเขาชิรากามิโดยร้อยละ 21 ของเกาะหรือประมาณ 107.47ตร.กม.(67,168.75ไร่) จาก 504.88 ตร.กม. (315,550 ไร่) ที่ได้รับการขึ้นทะเบียนฯ
ตัวเกาะมีเส้นรอบวงประมาณ 132 กิโลเมตร มียอดเขามิยาโนอูระ (宮之浦岳) สูง 1,936 เมตรเป็นจุดสูงสุดของเกาะ บนเกาะเป็นแหล่งอาศัยของกวางและลิง และมีหมู่บ้านเล็กๆ 2 แห่งตั้งอยู่ จุดเด่นของเกาะคือต้นไม้ Cryptomeria หรือซูงิ (杉) ขนาดใหญ่จำนวนมากซึ่งมีอายุนับได้กว่าพันปี  เช่น ต้นโจมนซูงิ ซึ่งมีเส้นรอบวงถึง 16.1 เมตร สูง 30 เมตร และมีอายุกว่า 3,000 ปี นอกจากนั้นสภาพอากาศบนเกาะที่มีตั้งแต่สถาพอากาศแบบเขตกึ่งร้อนชื้นจนถึงสภาพอากาศแบบหนาวเย็นยังเป็นจุดสนใจของเกาะนี้อีกด้วย
ยากูชิมะขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 17 เมื่อ พ.ศ. 2536 ที่เมืองการ์ตาเฮนาประเทศโคลอมเบียด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณาดังต่อไปนี้
Prepektura ng Kagoshima

AngPrepektura ng Kagoshima(鹿児島県,Kagoshima-ken)ay isang prepektura sa bansangHaponna matatagpuan sa pulo ng Kyushu. Ang kabisera ay angLungsod ng Kagoshima.
Ang Prepektura ng Kagoshima ay matatagpuan sa timog kanluraning dulo ng Kyushu sa Tangway ng Satsuma at Tangway ng  Ōsumi. Ang prepekturang Ito ay sumasaklaw ng isang serye ng mga pulo na humahaba sa karagdagang timog-kanluran ng Kyushu ng ilang daang kilometro. Ang pinaka mahalagang pangkat ay ang Kapuluan ng Amami. Napapaligiran ng SilangangDagat Tsinasa kanluran,Prepektura ng Okinawasa timog,Prepektura ng Kumamotosa hilaga, atPrepektura ng Miyazakisa silangan, ito ay may 2,632 km ng baybay-dagat (kabilang ang 28 mga pulo). Ito ay may baybayin na tinatawag na Baybay ng Kagoshima (Kinkowan), na kung alin ay napapagitnaan ng dalawang mga tangway, ang Satsuma at Ōsumi.
Ang sumusunod ay isang talaan ng mga lungsod ng Prepektura ng Kagoshima, at ang mga administratibong distrito nito at ng kanilang mga bumubuong mga bayan at mga nayon:
Labinsiyam na mga lungsod ang matatagpuan sa Prepektura ng Kagoshima:
Ito ang mga bayan at nayon sa bawat isang distrito:
Ang lathalaing ito na tungkol saHaponay isangusbong. Makatutulong ka saWikipediasapagpapalawignito.
Prepektura ng Okinawa

AngOkinawaay isang prepektura sa bansangHapon.
AngNahaay ang kabisera at pinakamalaking lungsod, kasama ang iba pang malalaking lungsod kabilang angLungsod ng Okinawa, Uruma, at Urasoe.Ang Prepektura ng Okinawa ay sumasaklaw sa dalawang-katlo ng mga Isla ng Ryukyu, kabilang ang grupong Okinawa, Daitō at Sakishima, na umaabot ng 1,000 kilometro (620 mi) timog-kanluran mula sa mga Isla ng Satsunan ngPrepektura ng KagoshimahanggangTaiwan(Hualien at Yilan Counties).  Ang pinakamalaking isla ng Prepektura ng Okinawa, Ang Isla ng Okinawa, ay tahanan ng karamihan ng populasyon ng Okinawa. Ang katutubong pangkat etniko ng Okinawa ay ang mga taong Ryukyuan, na nakatira din sa mga Isla ng Amami ng Prepektura ng Kagoshima.
Ang lathalaing ito na tungkol saHaponay isangusbong. Makatutulong ka saWikipediasapagpapalawignito.
Dominyo ng Satsuma

AngDominyo ng Satsuma(薩摩藩,Satsuma-han), na kilala rin bilangDominyo ng Kagoshima(鹿児島藩,Kagoshima-han), ay isa sa mgadominyo(藩,han)ng bansangHaponnoongpanahong Edo. Ito ay nakalugar sa mga lalawigan ng Satsuma at Ōsumi na parehong bumubuo sa kasalukuyang prepektura ngKagoshima, at bahagi ng Hyūga na ngayon ay ang prepektura ngMiyazakisa pulo ngKyushu.Ang dominyong ito ay pinamunuan ng angkan ng Shimazu mula sa katapusan ng ika-12 siglohanggang sa tinanggal ang sistemanghannang manumbalik angEmperador Meijisa pamumuno at palitan ito ng sistemang prepektura noong 1871.
Kilala ang dominyong ito sa naging papel nito bilang kalahati ng Alyansang Satchō(薩長同盟,Satchō dōmei), kasama ang Dominyo ng Chōshū(長州), na nanguna sa pagpabagsak saKasugunang Tokugawasa Digmaang Boshin noong 1868.
Mone Kamishiraishi

SiMone Kamishiraishi(上白石 萌音,Kamishiraishi Mone, ipinanganak 27 Enero 1998 sa Kagoshima,Prepektura ng Kagoshima)ay isang mang-aawit at artista mula sa bansangHapon. Siya ay nasa kinakatawan ng Toho Entertainment at kanyang tatak pang-rekord ay Pony Canyon.
Ang lathalaing ito  ay isangusbong. Makatutulong ka saWikipediasapagpapalawignito.
Seishiro Nishida

SiSeishirō Nishida(西田 聖志郎,Nishida Seishirō, ipinanganak Mayo 3, 1955 sa Kagoshima,Prepektura ng Kagoshima, Hapon)ay isang artista mula sa bansangHapon.  Maliban sa pag-arte, unang lumabas si Nishida bilang mang-aawit noong 1984 nang inawit angsinglena "Amadare".  Dahil ipinanganak siya sa Kagoshima, nabibigay niya angdiyalektongKagoshima sa mga dramang pantelebisyon.
Ang lathalaing ito  ay isangusbong. Makatutulong ka saWikipediasapagpapalawignito.
Kaharian ng Ryukyu

AngKaharian ng Ryukyu(Hapones:琉球王国Ryūkyū Ōkoku;Okinawa:琉球國Ruuchuu-kuku;Gitnang Tsino:Ljuw-gjuw kwok; dating tawag sa Ingles:Lewchew,Luchu, atLoochoo) ay isang malayang kaharian na pinamunuhan ang karamihan ngKapuluang Ryukyumula sa ika-15 hanggang ika-19 na siglo. Ang mga hari ng Ryukyu ay pinag-isa angPulo ng Okinawaat pinalawig ang kaharian hanggang saKapuluan ng AmamisaPrepektura ng KagoshimaatKapuluan ng Sakishimana malapit saTaiwan. Kahit sa kaliitan nito, ang kaharian ay naging mahalagang bahagi sa kalakarang pandagat sa medyebal naSilanganatTimog Silangang Asya.
Tokoname

AngTokoname(常滑市,Tokoname-shi)ay isanglungsodna matatagpuan saPrepektura ng Aichi,Hapon. Magmula noong 1 Oktubre  2019(2019 -10-01), may tinatayangpopulasyonna 57,872 katao ang lungsod sa 24,872 mga kabahayan,at maykapal ng populasyonng 1,035 mga tao sa bawat kilometro kuwadrado. Ang kabuoang lawak ng lungsod ay 55.90 square kilometre (21.58 mi kuw).
Ini-uugnay ang Tokoname sa paggawa ng mga seramiko mula pa noongpanahong Heian, at ang mga gawangTokoname-yakimula sa panahong ito ay natuklasan sa mga lugar na kasinlayo ngPrepektura ng Aomorisa hilaga atPrepektura ng Kagoshimasa timog. Pagsapit ngpanahong Kamakura, higit sa 3,000 mga lutuan o hurnuan ay aktibo. Noongpanahong Sengoku, napasailalim ang lugar saangkang Isshiki, at kalaunan ay napunta sa pamumuno niOda NobunagaatToyotomi Hideyoshi. Noongpanahong Edo, ang lugar ng kasalukuyang Tokoname ay bahagi ngDominyong Owari.
Kasunod ng mga pagbabagong katastro sa ilalim ngpagpapanumbalik ng Meijinoong 1889, itinatag ang bayan ng Tokoname kasabay ng pagtatatag ng sistema ng makabagong mga munisipalidad. Itinaas ito sa katayuang panlungsod noong Abril 1, 1954 nang sinanib ito sa mga bayan ng Onizaki (鬼崎), Nishiura (西浦) atŌno(大野), at nayon ng Miwa (三和村).
Ang Tokoname ay matatagpuan sa kanlurang baybaying-dagat ngTangway ng Chitasa katimugang Prepektura ng Aichi, kaharap ngLook ng Ise.
Ayon sa datos ng senso sa Hapon,hindi gaanong nagbabago ang populasyon ng sa Tokoname sa nakalipas na 50 mga taon.
May kaugnay na midya angTokonamesa Wikimedia Commons
鹿儿岛市

鹿儿岛市（日语：鹿児島市／かごしまし，日語發音：[ka̠ɡo̞ɕima̠ɕi]）是位于日本九州岛南端的一个城市，是鹿儿岛县的縣廳所在地，也是鹿儿岛县的政治、经济、文化中心。當地人口數佔全鹿兒島縣的35%，同時也是九州地方人口是第四多的城市，次於福岡市、北九州市、熊本市。鹿兒島市亦是人口第三多的中核市，次於千葉縣船橋市及埼玉縣川口市。
鹿兒島市主要區域位於薩摩半島東北部，地處鹿兒島县的中央地區，東部臨鹿兒島灣。而同為鹿兒島市一部分的火山島櫻島則與鹿兒島市區隔著海灣相望，地理上屬於大隅半島。櫻島至今仍然持續有火山活動，使得鹿兒島市成為世界上少數緊鄰活火山的大城市，被称为“东方的那不勒斯”。當地主要產業為飲料、飼料、煙草、食品加工和出版印刷。
江戶時代島津氏第6代島津氏久將居城遷至東福寺城（位於現在的鹿兒島市清水町），使得此地區以城下町的形式開始發展；當時的島津氏是祿高77万8千石的日本第二大藩主，領有薩摩國、大隅國和日向國，因此鹿兒島市在當時成為南九州的政治中心。
由於鹿兒島市位於九州岛的南端，因此成為古代日本與亞洲大陸、南洋各島、琉球等地进行貿易的重要枢纽，是日本引入外來文化的門戶，也成為日本近代工業化的起源，並誕生了許多參與明治維新的政治人物，因此市內有許多明治維新的歷史遺跡，轄區內的城山也正是明治维新後期最後的激战地。
歷經了薩英戰爭、西南戰爭，並在第二次世界大戰中遭到大量空襲，使得過去城下町的樣貌幾乎都已被破壞。
有38所公立中学和79所公立小学。
鹿屋体育大学
（※粗體字表示已過世）
九州 (日本)

33°N131°E﻿ / ﻿33°N 131°E﻿ /33; 131
九州（日语：九州／きゅうしゅう，發音）是位於日本西南部的島，為日本本土四島之一，也是日本的第三大島、世界第37大島，面積36,782.37平方公里（2016年10月1日統計），次於本州和北海道，比四國大。古名筑紫島（《古事記》）或筑紫洲（《日本書紀》）。其北面的關門海峽將其與本州分隔，東北面則隔豐後水道與四國相對。近代為日本重工業的重要基地，今日則是日本高科技產業的主要集中地。
廣義上的九州則指九州地方，或稱九州・沖繩地方（九州・沖縄地方／きゅうしゅう おきなわ ちほう，發音），包括九州的大分縣、宮崎縣、福岡縣、佐賀縣、長崎縣（含五島列島和對馬島）、熊本縣和鹿兒島縣（含大隅群島和奄美群島）等7縣、以及琉球群島上的沖繩縣，為日本八大地理分區之一，推計人口12,522,873人（2024年3月1日）或13,992,042人
（2024年3月1日包括沖繩縣），面積3.79萬平方公里。
九州北部遠賀川注入日本海，中北部筑後川注入有明內海，東部大野川、五瀨川、耳川及大淀川注入瀨戶內海。
由於整個日本列島位處於歐亞大陸板塊和菲律賓板塊之間，這兩個活躍板塊活動令九州以至全日本的地形顯得破碎。九州的海岸線曲折多彎，形成不少零碎島嶼，九州的海岸除宮崎日南海岸較平直外，其餘曲折異常，多內海及港灣。
九州的河流短促，多山而少平地，山丘地就占了全島的85%。在大分縣境內的久住山海拔為1,788米（5,866英尺），為全島的最高點。在九州中部的熊本縣境內，為著名的阿蘇火山所在地。
九州北部有筑紫平原（筑後川流域），中部有熊本平原，東部有宮崎平原。
九州的緯度約處於北緯30°至35°之間。全島四季分明，夏季受太平洋高氣壓影響，高溫多濕，冬季受西伯利亞大陸氣團影響，中北部嚴寒，春秋則受二者交互影響，天氣變化大，大體上仍為溫暖。雖然九州不太下雪，不過北部與中部山區有一定機率降雪，唯規模不大。
九州因緯度較低，且受北上黑潮暖流影響，氣候溫暖，北部屬日本海海洋氣候，冬季多雲，東部屬瀨戶內海海洋氣候，晴天多，南部屬太平洋海洋氣候，冬季溫暖，夏季多雨，受颱風及梅雨影響。由於受到海洋的氣候調節，使得九州形成季風型亞熱帶森林氣候，部分屬於季風型溫帶闊葉林氣候。全年四季分明，以鹿兒島縣為例，全年最低氣溫為（1月）平均9℃，及最高為（8月）平均29℃。降水量充足，全年平均約1000至2000毫米。每年8月至10月期間容易受到西北太平洋的熱帶氣旋侵襲。
在古代日本人稱九州為筑紫島（つくししま）。古代該岛可以分为9个令制国，而這也是其名字的由來；這些國是：
1871年明治天皇實施廢藩置縣，廢除了這些舊行政區劃，並改設縣。
1879年3月，日本正式呑併琉球國，改設沖繩縣，某些觀點將沖繩縣歸入九州。
主要的農產品有米、茶、煙草、甘薯和大豆；絲也被廣泛生產。另外九州以種類繁多的日本瓷器聞名。重工業主要集中在北部的北九州和大分一帶，主要是化學和金屬加工。
九州最大的城市為福岡，是港口和主要重工業中心。北九州市也是工業中心。長崎是主要港口。
九州南部和沖繩一帶有一種特有病毒人類嗜T淋巴球病毒一型，這是唯一已知人類能被病毒傳染後引發血癌的病源，九州南部的鹿兒島縣、宮崎縣、長崎縣以及沖繩群眾血清阳性率較高，最高的鹿兒島縣平均約為2%，某些村落曾高达37％，與另一高感染率地區加勒比海（2％～6％）相近，遠高於巴西（0.08％～1.8％）及美国（0.02％）等。感染後雖然發病率不高，約為3%～5%，然而一旦血癌發病後致死率極大，且潛伏期可能達30年，何時發病未知。該病毒傳染途徑為輸血和性行為，目前隨著檢驗技術的普及，通過輸血與母嬰間的傳播已得到有效控制。
鹿兒島機場

鹿兒島機場（日语：鹿児島空港／かごしまくうこう，IATA代码：KOJ；ICAO代码：RJFK），是一座位於日本鹿兒島縣霧島市的二級民用機場，距離鹿兒島市的鹿兒島中央站東北約29.6公里。跑道在1944年建成，但直至1962年才有定期航班。在2000年機場的旅客數目首次突破2.5萬人次。
代碼共享飛航航空公司
機場共有三層，分為国内航线航站楼及国际航线航站楼兩部份。
鹿兒島縣立甲南高等學校

鹿兒島縣立甲南高等學校是位於日本鹿兒島縣鹿兒島市的公立高等學校。
這所學校的前身是舊制中學校的鹿兒島縣立第二鹿兒島中學校（二中）和舊制高等女學校的鹿兒島縣立第二高等女學校（二高女）。鹿兒島縣立第二鹿兒島中學校成立於1906年，是明治時代的中學造士館的繼承學校之一。起源可以追溯到1773年設立的江戶時代的藩校。鹿兒島縣立第二高等女學校成立於1910年。1948年，二中改組為鹿兒島縣鹿兒島高等學校第四部，二高女改組為鹿兒島縣鹿兒島高等學校第二部。1949年，鹿兒島縣鹿兒島高等學校第四部和第二部合併成立鹿兒島縣甲南高等學校。1956年，更名為鹿兒島縣立甲南高等學校。
薩摩藩

薩摩藩（日语：薩摩藩／さつまはん），正式名稱為鹿兒島藩，为日本江戶時代的藩属地，位于九州西南部，在江戶時代，其領地控有薩摩國、大隅國和部分日向國属地，此外琉球王國也受他們控制，領土包括今日的鹿儿岛县全域（含琉球國的奄美群島）與宮崎縣的西南部，是日本江戶時代僅次於加賀藩的第二大藩。
在德川幕府之前，这里是薩摩國、大隅國和部分日向國属地。关原之战之后成立薩摩藩。江户时代，和幕府关系亲近的大名藩属在江户（即现在的东京）附近，而关系越疏远其属地就离江户越远。薩摩藩位于日本四岛的最西，与幕府的关系疏離大過親密。是故其青年武士阶层推动革新，与其附近的长州藩的青年武士一起在和西方列强的接触中发展壮大，被称为强藩。幕末时期，薩摩藩與长州藩等强藩组成萨长同盟，为倒幕联盟的中心，主张废除幕府，还政於天皇。在明治天皇掌握政权之后，日本内阁的大多数阁员均出身于长州藩和薩摩藩。
于此之前，1609年，薩摩藩派大将桦山久高入侵当时的琉球国，开始了日本对琉球的征服，为两百多年之后日本正式将琉球改称冲绳并入日本打下基础。
薩摩藩是俗稱，版籍奉還後的正式名稱為鹿兒島藩，藩廳為鹿兒島城（今鹿兒島市），藩主為島津氏。雖然是遠離德川幕府統治中心的外樣大名，包含琉球有高達90萬石的規模，是加賀藩後第二大的藩主。
薩摩藩在鎖國時代下的日本就開始與西方接觸，是日本西化的重要入口，明治維新時期的如西鄉隆盛、大久保利通等著名政治家輩出。第一次世界大戰前成為日本政壇主要政治家的出身地，形成特殊的藩閥政治，與長州藩成為日本政壇的強大勢力。
薩摩藩：
佐土原藩(支藩)：
萨摩藩的大名，即藩主为岛津氏（しまづし），明治维新以后，因藩改县运动后被免除藩国领主地位，受封为“华族”，爵位公爵。
鹿兒島縣立鶴丸高等學校

鹿兒島縣立鶴丸高等學校是位於日本鹿兒島縣鹿兒島市的公立高等學校。
這所學校的前身是舊制中學校的鹿兒島縣立第一鹿兒島中學校（一中）和舊制高等女學校的鹿兒島縣立第一高等女學校（一高女）。一中成立於1894年，原名為鹿兒島縣尋常中學校。學校名稱曾多次變更，更名為鹿兒島縣立第一鹿兒島中學校於1906年。一高女成立於1902年，原名為鹿兒島縣立高等女學校。更名為鹿兒島縣立第一高等女學校於1910年。1948年，一中改組為鹿兒島縣鹿兒島高等學校第五部，一高女改組為鹿兒島縣鹿兒島高等學校第三部。1949年，鹿兒島縣鹿兒島高等學校第五部和第三部合併成立鹿兒島縣鶴丸高等學校。1956年，更名為鹿兒島縣立鶴丸高等學校。
種子島

種子島（日语：種子島／たねがしま）是位於日本九州南側的一個島嶼，屬於大隅群島的一部分，行政區劃隸屬鹿兒島縣，島上設有西之表市、中種子町和南種子町三個行政區，人口33,000人。以鐵砲的傳入聞名。現在島上設有種子島宇宙中心。
種子島是鹿兒島縣縣內所有有人居住的離島中位於最東端的，人口在所有離島中僅次于奄美大島，面積則在奄美大島和屋久島之后，居第三位。島上地形較平坦，最高點僅282米，與相鄰的屋久島1936米形成鮮明對比。
有人认为这里是三国志中的澶洲，另一說是魏志倭人傳中的侏儒國。種子島過去在7世紀時，受到了大和朝廷的影響，設置了多禰國司（島司）。到了中世紀時，被納入島津莊，成為島津莊的屬地。14世紀管理種子島的島津家家臣種子島氏成為領主；直到16世紀末，第16代島主種子島久時因故被移封，成為島津家的直屬領。1889年後，島上實施町村制，設立了北種子村、中種子村和南種子村，在多次改制後，成為現在的島上三個行政區。
種子島在歷史上以葡萄牙人於西元1543年曾經來到島上並傳入鐵砲（火繩槍）而最為知名，也是日本國歷史上開始製作火繩槍的場所，故其稱和製的火繩槍為「種子島銃」。
构成种子岛的全部1市2町，1986年（昭和61年）10月18日与大阪府堺市结为相互友好都市。互相参与所谓的「鉄砲つながり」、「堺まつり」、「種子島鉄砲まつり」。
种子岛 - 鹿儿岛間有各种高速船（由種子屋久高速船提供）、渡船、航空機航行，每天的范围以内单程总载客约3,000人次。
「島内的放送受信状況」
固定電話
移动電話
互联网
因种子岛宇宙中心的存在，种子岛也有时会作为故事背景出现在一些日本的作品中。
鹿兒島大學

鹿儿岛大学（かごしまだいがく，Kagoshima University），位于鹿儿岛县的日本国立大学。1949年，由第七高等学校、鹿儿岛师范学校、鹿儿岛县女子师范学校、鹿儿岛青年师范学校、鹿儿岛农林专门学校、鹿儿岛水产专门学校合并而设立。1955年，鹿兒島县立大学併入。大学简称为鹿大。
Nigel Ward 日本大學排名：第30名（研究經費·論文引用率·入學難易度·聲望）
31°34′19″N130°32′43.7″E﻿ / ﻿31.57194°N 130.545472°E﻿ /31.57194; 130.545472
鹿兒島灣

鹿兒島灣（日语：鹿児島湾／かごしまわん），別名錦江灣（日语：錦江湾／きんこうわん），得名于岛津忠恒创作的和歌。位于鹿兒島縣薩摩半島與大隅半島間，面積1130平方公里，南北長約80km、東西寬約20km，可分为湾奥、湾中、湾口三部分。西侧鹿儿岛市喜入地区是日本红树林的最北界，海湾中也生活着海豚等众多生物，还发现了大量的锑矿。由于海湾的地形条件特殊，因此也被用作军事用途。1955年成立了锦江湾国定公园，现在属于雾岛锦江湾国立公园的锦江湾地区。湾两岸有众多港口，多条轮渡将其连接，是鹿儿岛湾上主要的交通方式。
鹿儿岛湾，又被称为锦江湾，在鹿儿岛市内，许多桥梁、学校、公司等都以“锦江”为名。“江”在日语中有河流入海口的意思，而“锦江”一词，则来自于岛津久征（日语：島津久徴 (加治木家)）在《黑川（即今日木山川）记》中引述的岛津忠恒创作的一首和歌：“浪のおりかくる錦は磯山の梢にさらす花の色かな”（海浪中若隐若现的锦缎，是海岸山头盛开之花的颜色吧），赞美了山上的花映在海浪中的美景。《黑川记》中提到：“歌中有錦波二字、因此又呼錦江”。如今，在日木山川的河口，竖立着一块石碑，上刻着这首和歌。《加治木乡土志》等据此认为在久征的时代，日木山川河口的海湾就被称作“锦江”；但也有人认为，根据《黑川记》原文，“锦江”在当时只是日木山川这条河的别称，直到明治時代，才转化为对海的称呼。
然而，指代鹿儿岛湾整体的专有名词，直到江户时代末期才开始出现。在此之前的地理书籍中，通常使用“入海”、“里海”、“内海”之类的词。“鹿儿岛湾”一词出现于19世纪下半叶，1863年萨英战争期间，英国制作了一份海图，上面标记着“KAGOSHIMA BAY”；同时期的威廉·威利斯（日语：ウィリアム・ウィリス）也在信中提到了“The Bay of Kagoshima”，1877年5月2日的《鹿儿岛県日誌第二》中出现“鹿児島湾”一词；此外，1891年年8月的《鹿儿岛新闻（日语：南日本新聞）》报道中出现了“锦湾”，同年11月的《鹿儿岛每日新闻（日语：鹿児島新報）》发刊词则使用了“锦江”一词。
在现代地图上，“鹿儿岛湾”是较为通用的称呼，不过1960年代以来的住宅地图与分县地图等中，经常将两个名称并列，写成“鹿儿岛湾（锦江湾）”，这可能受到1955年成立的“锦江湾国定公园”一名的影响。
鹿儿岛湾面积共1,130km，南北长约80km、東西宽约20km，平均水深较深，达117m。湾岸附近的倾斜角较大，因此湾底地形呈碗状。湾岸线总长约330km，其中约60%建有护岸等人工设施。海湾从北到南可分湾奥部、湾中部、湾口部3片海域。
樱岛以北部分为湾奥部，构成了姶良火山臼，面积250km，平均水深140m，最大水深206m，南北10-20km，東西约20km，有天降川（日语：天降川）、別府川（日语：別府川 (鹿児島県)）等河流注入，沿岸城市有鹿儿岛市、姶良市、霧島市、垂水市。湾奥南部的新岛（日语：新島 (鹿児島県)）是鹿儿岛湾上唯一的有人岛，湾奥北部还有神造岛（日语：神造島）以及被合称为隼人三岛的边田小岛、弁天岛和冲小岛。海底活火山若尊（日语：若尊）位于湾奥的东北部，可以观测到火山性的喷气活动。樱岛西侧与萨摩半岛之间形成了宽1.9km的西樱岛水道，水深40m，两岸的鹿儿岛港（日语：鹿児島港）和樱岛港以樱岛轮渡连接。而樱岛东侧因1914年大喷发而与大隅半岛相接。
樱岛和知林岛（日语：知林ヶ島）之间为湾中部，构成了阿多北部火山臼（日语：阿多カルデラ），面积580km，平均水深126m，最大水深237m，南北约30km、東西约20km，有甲突川（日语：甲突川）、永田川（日语：永田川 (鹿児島市)）等河流注入，沿岸城市有鹿児島市、垂水市、鹿屋市、錦江町、指宿市。
知林岛以南为湾口部，构成了阿多南部火山臼（日语：阿多カルデラ）的东部，面积300km平均水深80m，南北约20km、東西约10km，有雄川等河流注入，沿岸城市有指宿市、錦江町、南大隅町。萨摩半岛一侧岔有山川湾。
自鹿儿岛湾以南的鬼界破火山口起，穿过鹿儿岛湾、加久藤盆地（日语：加久藤盆地），一直延伸至人吉盆地（日语：人吉盆地）附近，形成了一条南北向的正断层，名为“鹿儿岛地沟”。而如今的鹿儿岛湾呈现出这样的地貌，便是由于地壳沿着断层沉降，再加上阿多火山臼（日语：阿多カルデラ）和姶良火山臼的火山活动形成的。在约2.5-3万年前的姶良火山臼大爆发以前，大隅半岛中部是浅海，鹿儿岛湾与志布志湾相连的。樱岛也是在这次爆发后形成的。在明治时代及之前，樱岛是湾内的一座岛屿，东侧被称为濑户海峡，水深80米、宽360米。然而，1914年的大正大喷发使樱岛与大隅半岛相连接，显著改变了海流和海湾的形状。
由于鹿儿岛湾的形状类似于珍珠港，珍珠港事件前，大日本帝国海军航空队和联合舰队曾在此进行秘密演习。由于湾水深且为内海，距离咽喉点的大隅海峡和虾野VLF发射站（日语：えびの送信所）也相对较近，湾奥部至今仍被用作军事训练，是日本为数不多的潜水艇要塞。在西侧的鹿儿岛市，时常可以看到上浮的潜水艇。
湾中部西侧鹿儿岛市喜入地区分布着水笔仔林，是日本红树林的最北界。其中位于米仓川、岩崎川河口的水笔仔林被指定为国家特别天然纪念物：喜入琉球笄产地（日语：喜入のリュウキュウコウガイ産地）。
湾内栖息着三种不同的海豚，总数超过300头：樱岛以北的湾奥有印太瓶鼻海豚，湾口有宽吻海豚，长吻真海豚则在整个鹿儿岛湾都可以看到。此外，海滩则是海龟产卵地的最南限。在湾奥部的若尊附近的海底，还寄居着萨摩羽织虫（日语：サツマハオリムシ）。
鹿儿岛湾湾奥和湾中部的水深较深，而湾口较浅，导致海水更替时间较长，且注入海湾的河流流域约有90万人居住，生产和生活排放的废水使水质不断恶化。这导致每年发生数次赤潮，尤其是在1977年、1985年和1995年，造成了渔业大范围受灾。为此，政府于1979年5月制定了“鹿儿岛湾水质环境管理计划”，采取了下水道普及等措施。
根据2007年冈山大学的调查，湾东北的海底活火山若尊周辺深约200米的海底发现有热水喷出孔，随后的机器人调查揭示了大量的锑矿，预估约为90万吨。尽管这些矿床的水深适宜采矿，但开采可能导致海洋污染，对渔业构成威胁。
1955年，锦江湾国定公园成立。1964年，锦江湾国定公园与屋久島地区一同合并至雾岛国立公园，称为“雾岛屋久国立公园”，但屋久島地区又于2012年分离出去，改名“雾岛锦江湾国立公园”。目前，雾岛锦江湾国立公园的锦江湾地区，涵盖了16200公顷的陆地和数个海洋公园。
鹿儿岛湾设有多出港口，如湾奥部的重富港、加治木港（日语：加治木港）、隼人港（日语：隼人港），湾中部：鹿儿岛港（日语：鹿児島港）、垂水港、鹿屋港，湾口的指宿港、山川漁港（日语：山川漁港）、根占港（日语：根占港）等。港口间设有轮渡，如连接樱岛和鹿儿岛市的樱岛轮渡、连接樱岛以及各小岛的鹿儿岛市营行政连络船、连接鸭池和垂水的鸭池・垂水轮渡（日语：鴨池・垂水フェリー）、连接山川港和根占港的山川・根占轮渡（日语：山川・根占フェリー）等。
有人认为文部省唱歌（日语：文部省唱歌）之一《我是海的孩子（日语：われは海の子）》的歌词，就是以鹿儿岛湾为创作灵感的。在鹿儿岛市面向海湾的“祇园之州公园”里，立着一座刻有这首歌歌词的歌碑。
31°28′11″N130°38′08″E﻿ / ﻿31.46972°N 130.63556°E﻿ /31.46972; 130.63556
鹿兒島機場

鹿兒島機場（日文：鹿児島空港／かごしまくうこう，IATA代碼：KOJ；ICAO代碼：RJFK）係日本鹿兒島縣霧島市一民用機場，喺鹿兒島市嘅鹿兒島中央站東北面約莫29.6公里。機場跑道喺1944年起好，但係直到1962年先至有定期航班。2000年機場旅客量首次突破25,000人次。
鹿兒島中央站

鹿兒島中央站（日文：鹿児島中央駅／かごしまちゅうおうえき）係一個屬於九州旅客鐵道（JR九州）嘅鐵路站，位於日本九州鹿兒島縣鹿兒島市中央町，2004年以前稱嗌西鹿兒島站。本站係新幹線最南面嘅站。
31°35′01″N130°32′30″E﻿ / ﻿31.583667°N 130.541722°E﻿ /31.583667; 130.541722
鹿兒島聯足球會

鹿兒島聯足球會（日文：鹿児島ユナイテッドFC）係日本一支職業足球隊，日本丙組職業足球聯賽（J3）球隊之一。球會根據地係鹿兒島縣鹿兒島市，主場係鹿兒島県立鴨池陸上競技場。
2014年成立。2016年加入日本職業足球聯賽。
櫻島

櫻島位於九州南部，離鹿兒島市中心約莫4公里，由別名錦江灣嘅鹿兒島灣嘅火山噴發形成，稱得上係鹿兒島嘅象徵。櫻島係世界上唔多見嘅活火山，有史以來反複多次大爆發，本來係個孤島，1914年大爆發時，同大隅半島嘅陸地連埋咗。
ذا لاست ساموراي

ذا لاست ساموراي(بالإنجليزية:The Last Samurai؛ يعني حرفياً « الساموراي الأخير »)‏ هو فيلم أمريكيملحميدارميأخرجه وشارك في إنتاجهإدوارد زويكالذي ساهم أيضاً في كتابةالسيناريووالحوار معجون لوغانمن إنتاج شركةوارنر بروس.جسد بطولة الفيلم كل منتوم كروز- الذي ساهم في إنتاجه -وكين وتنابيوشين كوياماداوتوني غولدواينوهورويوكي ساناداوتيموثي سبالوبيل كونولي. أتت فكرة الفيلم من مشروعلفينسينت واردالذي شد انتباهإدوارد زويكفقرر فينسينت أن يكون المنتج المنفذ وحيل إخراجه والقيام عليه للإدوارد زويك. تم تصوير بعض مشاهد الفيلم في البلاد النيوزلاندية.
جسّدتوم كروزشخصيةنيثن ألغرينالنقيب الأمريكي الذي تدخل شخصياً وحسّياً في نزاع وصراع جعله يحتك معمحاربي السامورايفي أعقاب فترة استعادة وسيطرةالإمبراطور ميجيعلىاليابانفيالقرن التاسع عشر. استلهمت قصة الفيلم منثورة ساتسوماعام1877مالذي قادهاسايغو تاكاموريواقتبس أيضاً من التغريب الذي مساليابانمن قبل القوى الاستعمارية وجعل نصيب الأسد للتغريب في الفيلمللولايات المتحدة[ لأن الجمهور الأمريكي هو المستهلك له.
استندت أحداث الفيلم أيضاً على قصةجولز برونيهالنقيب في الجيش الفرنسي الذي قاتل مدة طويلة معإنوموتو تاكييكيفيالحرب البوشينيةواستندت أيضاً على قصة المرتزقة الأمريكيفريدريك تاونسند واردالذي ساعد في تغريبالجيش الصينيمن خلال تشكيل فرقةالجيش المنتصر.
تبدأ احداث الفيلم بجلب النقيب نيثن (توم كروز) لتدريبالجيش اليابانيالذي يتم اعداده حاليا للقضاء على مقاتليالسامورايالذين يقودهم كاتسوموتو بوجود الوزير اومورو المسيطر علىالامبراطورالشاب، ويطلبون منه الإسراع باعدادالجيشللمعركة لكنه ينصحهم بأنالجيشغير جاهز إلا انهم يجبرونه علىالمعركة.
وتكون المعركة مع الساموراي والذين كانو سابقا الحرس للإمبراطور، ويتقهقر جيشه الضعيف من ناحية التدريب ويحيطون به ويستطيع قتل أحد القادة ويتم اسره مع أحد ضباط الجيش الياباني الجديد والذي كان أحد الساموراي سابقا.
حصل الفيلم في شباك التذاكر حول العالم ما يربو 456 مليون دولار. ورشح لجوائز عدة منهاالأكادمي أواردوالغولدن غلوبومن المجلس الوطني للرأي العام.
بعثة تشوشو الأولى

بعثة تشوشو الأولى(باليابانية: 第一次長州征討) كانت حملة عسكرية عقابية قادتهاشوغونية توكوغاواضدمقاطعة تشوشوردًا على هجوم تشوشو على القصر الإمبراطوري فيحادثة كينمون.
أُرسلت بعثة تشوشو الأولى في 1 سبتمبر 1864.
أدى الصراع في النهاية إلى حل وسط توسطت فيهمقاطعة ساتسومافي نهاية العام 1864.ومع أن ساتسوما قفزت في البداية على فرصة إضعاف عدوتها التقليدية تشوشو، إلا أنها سرعان ما أدركت أن نيةشوغونية توكوغاواكانت تحييد تشوشو أولًا ومن ثم تحييدها. لهذا السبب، اقترحسايغو تاكاموري، الذي كان أحد قادة قوات الشوغون، تجنب القتال والقبض على القادة المسؤولين عن التمرد بدلًا من ذلك. لقد كانت تشوشو مرتاحةً لقبوله، وكذلك قوات الشوغون، التي لم تكن مهتمة كثيرًا بالمعركة. وهكذا أنهيت بعثة تشوشو الأولى دون قتال، باعتبارها انتصارًا رمزيًا لشوغونية توكوغاوا.
قائمة الحروب 1800–1899

تسرد هذه المقالةقائمة بالحروب التي وقعت بين عامي 1800 و1899. تشمل صراعات هذه الحقبةالحروب النابليونيةفي أوروباوالحرب الأهلية الأمريكيةفي أمريكا الشماليةوتمرد تايبينغفي آسياوحرب باراغوايفي أمريكا الجنوبيةوالحرب الإنجليزية الزولويةفي إفريقياوحروب الحدود الأستراليةفي أوقيانوسيا.
حرب بوشين

حرب بوشين(باليابانية: 戊辰戦争 بوشين سينسو) هيحرب أهليةفي اليابان جرت أحداثها بين العامين 1868 و1869 بين قواتشوغونية توكوغاوا، وقوات التحالف الذي عمل على إعادة السلطة السياسية إلىالقصر الإمبراطوري.تعود أصول الحرب إلى تذمر الكثير من محاربي الساموراي والنبلاء من سياسة شوغونية توكوغاوا حول التعامل مع الأجانب بعدفتح اليابان. تشكلتحالفمن الساموراي من جنوب اليابان خاصة من إقطاعتيساتسوماوتشوشوومسؤولين من القصر الإمبراطوري للتأثير علىالإمبراطور ميجي. أحس الشوغونتوكوغاوا يوشينوبوبخطورة الوضع في تسليم السلطة السياسية إلى الإمبراطور وذلك من أجل المحافظة على استمرار حكمشوغونية توكوغاوا. كان الجيش التابع للإمبراطور متطورا بشكل كبير على الجيش التابع للشوغون على الرغم من صغر حجمه فقد تمكن من إسقاطإيدوبعد عدة معارك. تراجع الموالين للشوغون إلى الشمال منهونشوومن ثم إلىهوكايدوليشكلواجمهورية إيزو، إلا أنه بعد الهزيمة في معركة هاكوداته، حل هذا التحالف الأخير مطلقا حكم الإمبراطور في سائر أرجاء اليابان ومنهيا الجزء العسكري مناستعراش ميجي.
خلال القرنين اللذين سبقا عام 1854، كان لليابان تبادل محدود للغاية مع الدول الأجنبية، مع استثناءات ملحوظة مع كوريا عبر جزيرة تسوشيما، ومع سلالة تشينغ الحاكمة في الصين عبر جزر ريوكيو، ومع الهولنديين من خلال مركز دييما التجاري. في عام 1854، فتح الكومودور بيري أبواب التجارة العالمية أماماليابانمع التهديد الضمني بالقوة، وبالتالي بدأ فترة من التطور السريع في التجارة الخارجية والتغريب. واجهت الشوغونية عداءً داخليًا، تجسد في حركة راديكالية تُسمى سونو جوي (وتعني «تبجيل الإمبراطور، وطرد البرابرة»)، يعود السبب إلى حد كبير بسبب الشروط المهينة للمعاهدات غير المتكافئة، حسبما تسمى اتفاقيات مثل تلك التي أبرمها بيري.
قبل الإمبراطور كوميه هذه المشاعر، وتضارب مع قرون من التقاليد الإمبراطورية، وبدأ بأخذ بدور نشط في شؤون الدولة: ثار ضد المعاهدات وحاول التدخل في الخلافة الشوغونية حين سنحت له الفرصة. وبلغت جهوده ذروتها في مارس 1863 حين «أمر بطرد البرابرة». على الرغم أن الشوغونية لم تكن لديها أي نية لتطبيق الأمر، إلا أنه، رغم ذلك، أثر في شن للهجمات ضد الشوغونية نفسها وضد الأجانب في اليابان: كانت أشهر حادثة هي للتاجر الإنجليزي تشارلز لينوكس ريتشاردسون، الذي اضطرت حكومة توكوغاوا إلى دفع تعويض عن وفاته بمئة ألف جنيه بريطاني. شملت الهجمات الأخرى قصف السفن الأجنبية في شيمونوسيكي.
خلال عام 1864، واجهت القوى الأجنبية هذه الهجمات بنجاح بانتقام مسلح، مثل القصف البريطاني لكاجوشيما وحملة شيمونوسيكي متعددة الجنسيات. في الوقت نفسه، أثارت قوات تشوشو، مع رونين، تمرد هاماغوري في محاولة للاستيلاء على مدينة كيوتو، حيث عُقدت محكمة الإمبراطور، ولكن واجهت القوات الشوغونية التمرد تحت قيادة توكوغاوا يوشينوبو الذي أصبح الشوغون المستقبلي. أمرت الشوغونية أيضًا ببعثة عقابية ضد تشوشو، تُعرف باسم بعثة تشوشو الأولى، وأخضغوا تشوشو دون قتال فعلي. عند هذه النقطة، هدأت المقاومة الأولية بين القيادة في تشوشو والمحكمة الإمبراطورية، ولكن خلال العام التالي أثبت توكوغاوا أنه غير قادر على إعادة السيطرة الكاملة على البلاد، إذ بدأ معظم الداي-ميو يتجاهلون الأوامر والطلبات من إيدو.
قائمة النزاعات في آسيا

تتضمن هذه المقالة قائمة الحروب والنزاعات التي قامت في آسيا، وتحديداً في شرق آسيا، جنوب آسيا، جنوب شرق آسيا، وروسيا. أما النزاعات والصراعات التي وقعت في جنوب غرب آسيا فتجدها في مقالةقائمة نزاعات الشرق الأوسط الحديثة.
ياماكاوا هيروشي

ياماكاوا هيروشيهوعسكريوسياسيياباني، ولد في4 ديسمبر1845فيأيزواكاماتسوفياليابان، وتوفي في4 فبراير1898فيطوكيوفياليابان.نشطحزبياًفي . وقدانتخبmember of the House of Peers‏ وانتخب Wakadoshiyori‏ Aizu Domain‏.
Aritomo Jamagata

Aritomo Jamagata(japonsky山縣 有朋,Jamagata Aritomo;14. června1838–1. února1922) byljaponskývojevůdce apolitik. Byl mnohonásobným vůdcem japonské armády a předsedou vlády. Byl první premiér, který vládl podleÚstavy Meidžia musel si nechat schvalovat rozpočet a zákony částečně zvoleným parlamentem. Jakogenerálv roce 1877 potlačilsacumské povstánívedenéTakamorim Saigóem. Běhemrusko-japonské válkybyl náčelníkem generálního štábu. Nejvíc ze všech osobností obdobíMeidžibyl zodpovědný za to, že se z Japonska stalaimperialistickávelmoc. V roce 1907 byl povýšen na prince a je považován za národního hrdinu. V soukromí byl také velmi talentovaným zahradním architektem, jehož zahrady jsou známými mistrovskými dílyjaponského zahradnického umění.
V tomto článku byl použitpřekladtextu z článkuYamagata Aritomona německé Wikipedii.
Období Meidži

Období Meidži(japonsky明治時代,Meidži džidai,éra osvícené vlády,23. říjen1868–30. červenec1912) je obdobíjaponských dějin, během kteréhoJaponskoza vládycísaře Meidžihozažilo prudkou modernizaci za podpory západních mocností – tzv.reformy Meidži.
Nejzásadnějšími atributy tohoto období jsouindustrializaceJaponska a zánik třídy samurajů.
V roce 1876 vešla v platnost vyhláškaHaitorei, která zakazovala nosit na veřejnosti meč a zrušila třídusamurajůse všemi jejími výsadami. Náhradou za to jim byl slíben státem vyplácený důchod, ten však byl mnohem nižší, než bylo původně slíbeno a vedl samuraje k nutnosti prodat dědičné pozemky a většina z nich rychle zchudla. Samurajové chtěli hlavně dodržení slibů vlády a udržení své životní úrovně, většinou se však uvádí lépe znějící zachování tradic a nezávislosti Japonska na západní civilizaci. Vyvolávají proto v roce 1877 takzvanéSacumské povstání, které bylo potlačeno hlavně díky tomu, že císařská armáda již v té době disponovala střelnými zbraněmi (děla, pušky). V posledníbitvě o Širojamubyl zbytek armády samurajů zmasakrován (25 tis. mužů z armády 40 tis. samurajů) – sám vůdce povstání a dřívější spolutvůrce reforem MeidžiTakamori Saigóbyl velmi vážně raněn a přímo na bitevním poli spáchalseppuku.
Pro formální označení potomka samurajů se do roku 1945 používal termín „šizoku“.
Během období Meidži Japonsko mocensky i hospodářsky sílilo. Včínsko – japonské válce (1894–1895)donutilo ke kapitulaciČínua získaloTchaj-wan,Pescadorské ostrovya poloostrovLiao-tungna jihuMandžuska. Čína také musela uznat nezávislostKoreje, což byl první krok k tomu, aby toto území získalo Japonsko pod svůj vliv.
Svoje zájmy v Mandžusku a Koreji ale mělo iRusko. PřesvědčiloNěmeckosFrancií, aby společně demonstrovaly sílu a přinutily Japonsko vzdát se některých územních nároků. Japonsku tak zůstal pouze Tchaj-wan a Pescadorské ostrovy.
V lednu 1902 uzavřelo Japonsko, v oblasti východní Asie nejsilnější stát, významnou spojeneckou smlouvu sVelkou Británií, která byla největší imperiální velmocí. Velká Británie se tak pokusila omezit vliv Ruska.
Spory mezi Ruskem a Japonskem vyvrcholily 10. února 1904 vyhlášením války Rusku. Po19 měsících bojůbyly obě země úplně vyčerpané. Z iniciativy amerického prezidentaRooseveltabyla 5. září 1905 podepsánaPortsmouthská mírová smlouva, kterou Japonci získali jižní část ostrovaSachalin, pronájem poloostrovaLiao-tunga mocenský vliv v Koreji.
Korea byla vyhlášena v listopadu 1905 za japonskýprotektoráta v srpnu 1910 byla Japonskemanektována.
Bitva o Širojamu

Bitva o Širojamu(japonsky: 城山の戦い,Širojama no tatakai) se odehrála24. září1877vjaponskéKagošimě. Byla to poslední bitvasacumského povstání.
30 000 císařských vojáků pod velenímSumijošiho Kawamury, ozbrojených puškami, kanóny akulomety Gatlingnapadlo několik stoveksamurajůpod vedenímTakamoriho Saigóa. Těchto 300-400 samurajů bylo vše, co zbylo z původní armády 25 000 válečníků, která obléhala císařskou posádku ve městěKumamotošest týdnů před bitvou o Širojamu.
Problémy se zásobováním donutily Takamoriho Saigóa, aby se bránil jen s omezenou podporoumušketa bezkanónů. Přesto samurajové, pod těžkou palbou, zaútočili na řady císařské armády. Sumijoši Kawamura, velitel císařské armády, nevycvičil svoje muže pro boj z blízka. V několika minutách se organizovaná císařská linie změnila v chaos. Samurajskéšermířstvíobstálo proti armádě s velmi malým výcvikem tradičního boje. Na krátkou dobu Saigóovy linie držely. Císařská armáda však nedovolila samurajům se znovu přiblížit a zlikvidovala Saigóovy muže z bezpečné vzdálenosti. Někteří samurajové se stáhli, zatímco ostatní odlákali palbu gatlingů na sebe.
Samurajové věděli, že vítězství bylo nedosažitelné a doufali, že budou omilostněni. Za účelem získání sympatií jezdili do kola před nepřítelem. Starší muži, kteří už spoustu let nebojovali si oblékli své přilby na svou poslední jízdu. Pro mnoho císařských vojáků byla střelba do starců příliš. Císařská armáda bitvu vyhrála, ale samurajové si získali respekt mnohých, kdož byli události přítomni.
Situace byla pro Saigóa velmi ponurá. Bitva došla náhlému konci, když byl Saigó zasažen téměř smrtelnou střelou dostehennítepny. Jeho zbylí muži se s ním stáhli do nedalekých lesů, kde mohl Saigó dojít svého konce v klidu. Legenda praví, že jeden z jeho samurajů mu asistoval přiseppuku, než ho mohli nepřátelé zajmout. Některé důkazy však dokládají, že Saigó ve skutečnosti zemřel na následky střelného zranění, načež mu Beppu odťal hlavu, aby zachoval jeho důstojnost.
22. února1889udělilcísař MeidžiSaigóovi posmrtnou milost. V Kagošimském centrálním parku stojí socha na jeho počest.
Tato bitva inspirovala finální scény filmuPoslední samuraj.
O této bitvě pojednává píseň „Shiroyama“ z albaThe Last Standod švédské heavymetalové/powermetalové skupinySabaton.
V tomto článku byl použitpřekladtextu z článkuBattle of Shiroyamana anglické Wikipedii.
Maresuke Nogi

Maresuke Nogi(japonsky乃木 希典,Nogi Maresuke;25. prosince1849Edo–13. září1912Tokio), bylgeneráljaponské císařské armádya generální guvernér Tchaj-wanu. Byl jedním z velitelů během dobytí Port Arturuna Číně roku 1894. V letech 1904–1905 byl prominentní osobnostírusko-japonské válkyjako velitel sil, kterédobyly Port Arturobsazený Rusy.
Nogi se stal národním hrdinou císařského Japonska jako model feudální loajality a sebeobětování, nakonec až k sebevraždě. Běhemsacumského povstáníztratil v bitvě císařský prapor, což se pokusil odčinit mimořádně riskantním útokem, aby ho získal zpět, ale dostal rozkaz zastavit. Vrusko-japonské válcezískal Port Artur, ale zdálo se mu, že přitom ztratil příliš mnoho svých vojáků, a proto požádal o povolení k sebevraždě, což císař odmítl. Tyto dvě události, stejně jako jeho touha nepřežit svého pána (džunši), motivovaly jeho sebevraždu v den pohřbucísaře Meidži. Jeho příklad oživil samurajský obyčej rituální sebevraždyseppuku.
V tomto článku byl použitpřekladtextu z článkuNogi Maresukena anglické Wikipedii.
Sumiyoshi Kawamura

Conde Kawamura Sumiyoshi(川村純義,Kawamura Sumiyoshi), (18 de diciembre de 1836 - 12 de agosto de 1904), fue unalmiranteen la Naval Imperial Japonesa.  La esposa de Kawamura, Haru era tía deSaigō Takamori.
Nació en laprovincia de Satsuma. Kawamura estudió navegación en la escuela naval Tokugawa bakufu enNagasaki. En 1868 se unió a sus compañeros de clan de Satsuma y peleó del lado imperial en laGuerra Boshinde laRestauración Meijicomo general de la armada. Fue especialmente importante por su papel en laBatalla de Aizu.
Bajo en nuevo gobierno Meiji, se convirtió en oficial de la naciente Naval Imperial Japonesa y subió de posiciones constantemente dentro de sus filas. Se convirtió en el primer director de la academia Naval del Imperio Japonés en 1870 así como “taifu” (viceministro sénior) de la Naval en 1872. Estuvo a cargo de las fuerzas de la Naval Japonesa durante laexpedición a Taiwán de 1874.
Durante laRebelión Satsuma, fue colocado al mando de todas las tropas imperiales en septiembre de 1877 en la batalla final de Shiroyama, cerca deKumamoto, dondeSaigō Takamorifue asesinado (o cometió “seppuku”).
En 1878, Kawamura se convirtió en “sangi” (consejero) y segundo Ministro Naval. Permaneció en ese puesto hasta 1885, excepto cuando era temporalmente reemplazado por Enomoto Takeaki y durante ese tiempo expandió la influencia de la gente de Satsuma en la naval.
En 1884, fue nombrado con el título de “hakushaku” (conde) bajo el sistema de nobleza japonés “kazoku”. Más tarde fungió como consejero de la Corte y más tarde particiopando en elConsejo Privado. En 1909 se le dio la responsabilidad de educar al recién nacido PríncipeHirohito(el futuro EmperadorHirohito) así como su hermano menor, el príncipe Chichibu.
En 1904, Kawamura fue reconocidopost mortemcon el rango deAlmirante, sentando el precedente para dicho tipo de honores.