davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Scone (Écosse)

Scone(enécossais:Sgàin; enmoyen irlandais:Scoine) est un village d'Écosse, dans la région dePerth and Kinross. Son nom est prononcé « scoune ».
À Scone se trouvait laPierre du destin, dite aussiPierre de Scone, sur laquelle les rois d'Écosse étaient couronnés. La pierre fut emmenée comme butin de guerre àWestminsterpar le roiÉdouard Id'Angleterreen1296.
Mais les rois écossais continuèrent à se faire couronner à Scone, jusqu'àCharles II, en1651.
Au début duXIIsiècle,Alexandre Id'Écosseconstruisit à Scone uneabbayepour y conserver la Pierre du destin. L'endroit servit aussi de résidence royale. Un village médiéval, Old Scone, se développa peu à peu autour de l'abbaye.
Mais auXIXsiècle, l'ensemble fut rasé par le comte de Mansfield pour construire le château actuel. Et un nouveau village — New Scone — fut construit en1805, à deux kilomètres à l'ouest de l'ancien. Il comprend de nos jours 4 000 habitants et fait partie de la banlieue dePerth.
La Pierre du destin a été rétrocédée à l'Écosse le15 novembre 1996. Elle est désormais exposée auchâteau d'Édimbourg.
Pierre de Fal

Dans lamythologie celtique irlandaise, laPierre de Fal(irlandais:Lia Fáil,gaèlique écossais:Lia Fàil, parfois écritFâl, surnommée la «pierre du destin») est l'un des cinq talismans apportés par lesTuatha Dé DanannenIrlande. Elle provient de l'île dirigée parMorfessa,Falias, dont elle tire son nom.
Il existe au moins deux pierres de Fal, une àTara, capitale mythique de l'Irlande, et une autre àÉdimbourg, capitale de l'Écosse. La première est aussi connue comme laPierre de coronation de Tara.
La Pierre de Fal symbolise le pouvoir légitime et la souveraineté. C'est un exemple des cultes celtes de stations, avec des rochers à oracles. Ici, d'après la légende, si un homme digne de la royauté suprême s'assoit dessus, la Pierre crie. Le roc commence à chanter au moment où celui qui est digne d'être roi s'y assied. L'accusé qui monte sur la roche devient blanc s'il est innocent. En présence d'une femme condamnée à rester stérile, la pierre transpire du sang, et du lait si elle peut espérer une maternité. Selon la tradition écossaise, la pierre du destin serait la pierre queJacobutilisa comme oreiller. LesGaelsdeDal Riadal'auraient emportée en Écosse pour lecouronnementde leurs rois. Depuis celui deKenneth Mac Alpin, autour de847, ils étaient sacrés debout sur la pierre.
Édouard Brasey,Encyclopédie du légendaire, 2008.
South Park : L'Annale du destin

South Park: L'Annale du destin(South Park: The Fractured but Whole) est unjeu vidéoderôle, basé sur l'univers du dessin animéSouth Park, développé parUbisoft San Franciscoet édité parUbisoft, sorti surMicrosoft Windows,PlayStation 4etXbox Onele17 octobre 2017, et le24 avril 2018surNintendo Switch.
South Park : L'Annale du destinplonge les joueurs avec le Coon et sa bande (Eric Cartmanet ses amis) dans la ville de South Park envahie par le crime. Le groupe de justiciers est formé par Eric Cartman, dont l’alter-égosuper-hérosest le Coon. Dans le rôle du Nouveau (le joueur), le joueur rejoint la franchise du Coon composée du Coon (Eric Cartman), de l’Homme Cerf-Volant (Kyle Broflovski), du Moustique (Clyde Donovan), de Super Craig (Craig Tucker), de Quickie (Jimmy Valmer) et de Capitaine Diabète (Scott Malkinson). En face d'eux se trouve la franchise des Potes de la Liberté (Freedoms Pals) dirigés par le Professeur Thimothy (Timmy Burch) et composée de Mysterion (Kenny McKormick), Boîte à Outils (Stan Marsh), Tupperware (Token Black) et Wonder Tweek (Tweek Tweak). Les super-héros s'uniront aussi à Rabatteuse (Wendy Testaburger, dit "Call Girl" dans la version originale) pour affronter les forces du mal dirigées par le professeur Chaos, la personnalité diabolique deButters, et sauver le chat Sacripan pour obtenir une récompense de 100$ afin de lancer leur franchise, avant de se rendre compte que Chaos n'était qu'un pion sur l'échiquier...
Ubisoft annonce le jeu lors du début de sa conférence pré-E3 2015à travers unebande-annoncequi montre un aperçu de l'histoire du jeu.
Contrairement au précédent titre,South Park : Le Bâton de la vérité,South Park : L'Annale du destinn'est pas développé parObsidian Entertainmentmais parUbisoft San Francisco, studio responsable de la licenceRocksmithavec la collaboration deUbisoft Osakaet deMassive Entertainment.
Les créateurs deSouth Park,Matt StoneetTrey Parker, se sont impliqués dans diverses étapes du développement du jeu, afin que celui-ci soit semblable au précédent jeuSouth Park,Le Bâton de la vérité.
Un tweet d'Ubisoft San Francisco, en juillet, puis une annonce officielle d'Ubisoft France le11 octobre 2016révèlent que ledoublagefrançais contiendra les voix officielles de la série (à la suite d'une pétition vidéo lancée surTwittervia un compte parodique de Cartman), notamment celle deChristophe Lemoinequi interprèteEric Cartmanainsi queButters Stotch. Toutefois, il est annoncé en septembre 2017 toujours par le compte Twitter parodique de Cartman, que les voix françaises ne seraient pas présentes dans le jeu. À la suite de cela,Ubisofta annoncé dans un message que le report du jeu a perturbé l'accord précédemment établi avec la société disposant des droits de doublages officiels de la série. Les voix françaises du jeu sont donc assurées par d'autres comédiens.
Le jeu était initialement prévu pour le6 décembre 2016. Toutefois, enseptembre 2016, il est repoussé au premier trimestre 2017. Enfévrier 2017, Ubisoft annonce un nouveau report du jeu, celui-ci étant alors prévu pour sortir durant l'année fiscale 2018. Finalement, le jeu est sorti le17 octobre 2017.
स्कून का पत्थर

स्कून का पत्थरएक लम्बा लाल रंग काबलुआ पत्थर(यानि सैंडस्टोन) है जिसे सदियों सेस्कॉट्लैंडके राजाओं के राज्याभिषेक के लिए प्रयोग किया जाता था और सन् 1296 के बादब्रिटेन(मय स्कॉट्लैंड औरइंग्लैंड) के सम्राटों के राज्याभिषेकों के लिए भी इस्तेमाल किया गया है। इसेअंग्रेज़ीमें "स्टोन ऑफ़ स्कून" (Stone of Scone) या "स्टोन ऑफ़ डॅस्टिनि" (Stone of Destiny, भाग्य का पत्थर) का पत्थर कहा जाता है और स्कॉट्लैंड की गेलिक भाषा में "An Lia Fàil" लिखा जाता है।
इसकी लम्बाई 26 इंच, चौड़ाई 16.75 इंच और ऊँचाई 10.5 इंच है और इसका वज़न 152 किलोग्राम है। इसकी ऊपरी सतह पर तराशे जाने के कुछ निशान हैं। पत्थर के दोनों तरफ लोहे की एक-एक कड़ी है, जो शायद इसे उठाकर हिलाने में आसानी होने के लिए लगवाई गई थीं।
यह पक्का ज्ञात नहीं है के स्कून का पत्थर कहाँ से आया और कितना पुराना है। सन् 1296 तक यह स्कॉट्लैंड में स्कून के मठ में रखा जाता था जो पॅर्थ़ शहर से कुछ मील उत्तर में पड़ता है। 14वीं सदी के पादरी और इतिहासकार वाल्टर हेमिन्ग्फ़ोर्ड नेलातिनी भाषामें लिखा था - "Apud Monasterium de Scone positus est lapis pergrandis in ecclesia Dei, juxta manum altare, concavus quidam ad modum rotundae cathedreaie confectus, in quo future reges loco quasi coronatis" यानि "स्कून के मठ में, भगवन के मंदिर में, ऊँची वेदी के नज़दीक़, एक बड़ा पत्थर पड़ा है जिसको अन्दर से ज़रा खोखला कर के गोल कुर्सीनुमा बना दिया गया है और जिसपर इनके (स्कॉटीयों के) राजा अपने अभिषेक के लिए परम्परानुसार बैठाए जाते हैं।"
सन् 1296 में इंग्लैंड के राजा ऍडवार्ड प्रथम ने स्कॉट्लैंड पर युद्ध करके उसे परास्त कर दिया और ज़बरदस्ती स्कून का पत्थर इंग्लैंड ले आये। उन्होंने एक लकड़ी का सिंहासन बनवाया जिसे अबराजा ऍडवर्ड की कुर्सी("किंग ऍडवर्डस चेयर") कहा जाता है। इसमें उन्होंने बैठने के तख़्ते के नीचे एक खुला ख़ाना बनवाया जिसमें स्कून का पत्थर आ सके। उसके बाद जब भी किसी ब्रिटिश सम्राट का राज्याभिषेक हुआ है तो वह इसी कुर्सी पर बैठकर हुआ है। क्योंकि कुर्सी पर बैठने वाला एक तरह से स्कून के पत्थर के ऊपर भी विराजमान होता है, इसलिए स्कॉट्लैंड की परंपरा के अनुसार वह स्कॉट्लैंड का भी राजा बन जाता है।
सदियों तक कई स्कॉटियों को यह बात अखरती रही के स्कॉट्लैंड की यह ऐतिहासिक शिला इंग्लैण्ड में रखी जाती है - उनके लिए यह स्कॉट्लैंड की गुलामी का एक प्रतीक बन गया। सन् 1996 में ब्रिटिश सरकार ने इन भावनाओं को नज़र में रखते हुए यह घोषणा की के यह पत्थर स्कॉट्लैंड में रखा जाएगा और लन्दन तभी लाया जाएगा जब किसी नए राजा का अभिषेक करना हो।
राजा ऍडवर्ड की कुर्सी

राजा ऍडवर्ड की कुर्सी(अंग्रेज़ी: King Edward's chair) जिसेसंत ऍडवर्ड की कुर्सीऔरराज्याभिषेक कुर्सी(coronation chair) भी कहा जाता है, एक लकड़ी का बना सिंहासन है जिसपरब्रिटेनके सम्राटों का राज्याभिषेक होता है। इसका निर्माण 1296 ई॰ में राजा ऍडवर्ड प्रथम ने करवाया था। उन्होने इसमें एक विशेष ख़ाना बनवाया जिसमेंस्कून का पत्थर(Stone of Scone, स्टोन ऑफ़ स्कून) रखा जाता है। यह पत्थर स्कॉटलैण्ड के राजाओं के राज्याभिषेक के लिए इस्तेमाल होता है और इसे ऍडवर्ड प्रथम स्कॉट लोगों से छीन कर लाये थे। यह कुर्सीलन्दनके प्रसिद्ध वॅस्टमिन्स्टर ऐबी नामक गिरजे में रखी जाती है। सन् 1308 के बाद सारे ब्रिटिश सम्राटों का राज्याभिषेक इसी कुर्सी पर हुआ है, सिवाय मेरी प्रथम और मेरी द्वितीय के।
जब सेइंग्लैण्डने स्कॉटलैण्ड पर क़ब्ज़ा करके उसका ब्रिटिश साम्राज्य में विलय कर लिया तब से स्कॉटलैण्ड में विद्रोह की भावना चलती रही है - जो कभी मध्यम हो जाती है और कभी तीव्र। स्कून के पत्थर की लन्दन में मौजूदगी को बहुत से स्कॉट लोग अपनी गुलामी का प्रतीक मानते थे। इसलिए सन् 1996 में इन स्कॉटी भावनाओं को ध्यान में रखते हुए अंग्रेज़ी सरकार ने फैसला किया के स्कून का पत्थर स्कॉटलैण्ड में रखा जाएगा और लन्दन तभी लाया जाएगा जब किसी नए महाराज या महारानी का राज्याभिषेक होना हो।
Pietra di Scone

Lapietra di Sconeopietra del destinoopietra dell'incoronazione(ininglese:Stone of SconeoStone of DestinyoCoronation Stone) è una pietra a forma di grossolano parallelepipedo inarenariarossa, sulla quale, nel Medioevo, venivano incoronati i sovrani scozzesi e che tuttora viene utilizzata per l'incoronazione deisovrani britannici.
La leggenda la proclamava la pietra sulla qualeGiacobbeaveva ricevuto una visione, e che la frattura che presenta fosse derivata dal colpo infertole daMosèper renderla capace di portare acqua.
Si trovava aScone, villaggio dellaScoziacentrale cui deve il nome, anord-estdiPerth: ha fatto ritorno in Scozia solo nel 1996, dopo che fu trasportata aLondradaEdoardo Inel 1296 e posta sotto iltrono delle incoronazioni(coronation chair) nell'abbazia di Westminster. Dal 1996 è stata custodita presso ilcastello di Edimburgo, con l'accordo di poterla temporaneamente trasportare a Londra in occasione delle cerimonie di incoronazione dei re del Regno Unito. Questa evenienza è occorsa il 6 maggio 2023 per l'incoronazione di Carlo III).Dall'inizio del 2024 la pietra di Scone è stata spostata permanentemente presso il rinnovato museo diPerth.
Il giorno di Natale del 1950 un gruppo di quattro studenti scozzesi (Ian Hamilton, Gavin Vernon, Kay Matheson e Alan Stuart) rimosse la pietra dall'abbazia di Westminster, con l'intenzione di restituirla alla Scozia. Durante il furto, la pietra si spezzò in due.
La pietra fu conservata in un campo e poi trafugata ad Edimburgo. Secondo un diplomatico americano che all'epoca era distaccato a Edimburgo, il pezzo più grosso in cui la pietra si era spezzata fu brevemente nascosto in un baule nel seminterrato dell'ufficio per gli affari pubblici del consolato, a sua insaputa, e poi portata nelleHighlandsdel nord.
Il governo britannico ha inutilmente cercato la pietra fino a quando questa non è stata lasciata sull'altare dell'abbazia di Arbroath, l'11 aprile 1951. Il luogo era simbolico visto che qui fu firmata ladichiarazione di Arbroathnel 1320 dai baroni scozzesi per rivendicare l'indipendenza della Scozia.
Una volta che la polizia di Londra è stata informata del suo ritrovamento, la pietra è stata riportata a Westminster (dove fu utilizzata per l'incoronazione della regina Elisabetta II, il 2 giugno 1953), anche se restituita nel 1996 per venire incontro alle pressioni dell'opinione pubblica scozzese. Circola tuttavia la voce secondo la quale della pietra sia stata fatta una copia e che la pietra restituita non sia l'originale.
Gli autori del furto furono incriminati, ma mai processati. Le gesta del furto sono raccontate dal filmStone of Destinydel 2008.
Scone (Scozia)

Scone(AFI:[skuːn]; ingaelico:Sgàin, e in gaelico medievaleScoine) è un villaggio nella regione diPerth e Kinross, inScozia. Il villaggio medievale di Scone ebbe un'importante storia localeche si sviluppò attorno alcelebre monastero, che fu il luogo di incoronazione diRe di Scoziaper secoli (l'ultimoCarlo II Stuartnel 1651), e alla residenza reale è stato abbandonato agli inizi delXIX secoloquando un nuovopalazzo di Sconevenne costruito nella proprietà delConte di Mansfield. Quindi il moderno villaggio diNuova Sconee il medievale villaggio diVecchia Sconepossono spesso essere distinti. Oggi Nuova Scone è chiamata semplicemente Scone. La popolazione è di più di 4 000 abitanti, ed è essenzialmente un sobborgo diPerth(che é a meno di 4 km).
Fino al 1472 è stata la seconda capitale delRegno di Scozia. Qui era presente la notaPietra di Scone, il trono su cui veniva incoronato il re di Scozia, poi portato all'Abbazia di Westminstere poi (XX secolo) alcastello di Edimburgo(anche se il governo scozzese si è detto favorevole a portarla in un museo a Perth). A Scone vi è una copia. Nel 2023 la Pietra di Scone è stata brevemente portata a Westminster per l'incoronazione di re Carlo III.
Cullinan (diamante)

Ildiamante Cullinan, detto ancheStella d'Africa, è il più grandediamantegrezzo mai ritrovato, con un peso di 3 106,75carati(621,35g). La pietra è così chiamata in onore diSir Thomas Cullinan, il proprietario della miniera di diamanti in cui fu trovato il26 gennaio1905.
Il diamante fu trovato per caso da Frederick Wells, supervisore della minieraPremier Minesita aCullinan(nell'attualeSudafrica) e di proprietà di Thomas Cullinan, durante uno dei suoi giri di controllo. La pietra preziosa si rivelò subito eccezionale, con una dimensione di10,0×6.35×5.9cmed un peso di poco più di 3 106carati(621,20g).Per circa 2 anni Cullinan non decise cosa fare della pietra, limitandosi ad esporla aJohannesburg, dove fu vista da 8 000 visitatori.
Nel 1907 il governatore diTransvaal, la regione in cui si trovava la miniera dove era stata trovata la pietra e che all'epoca apparteneva all'impero britannico, decise di fare omaggio della pietra al reEdoardo VIIper il suo 66º compleanno, per rafforzare i rapporti del Transvaal con l'impero dopo la fine delleguerre boere, e la acquistò il17 ottobre1907da Thomas Cullinan per150000£, una cifra che sembra piccola ma che, corretta per l'inflazione, corrisponde a circa 15~21 milioni di sterline di oggi.
Il re accettò il regalo e la pietra fu portata a Londra. Fu deciso di tagliare la pietra in diamanti più piccoli e per tale lavoro fu incaricata la ditta Asscher diAmsterdam. Il primo taglio fu eseguito da Joseph Asscher dopo uno studio durato settimane. Al primo tentativo si ruppe lo strumento di taglio mentre al secondo tentativo, effettuato il10 febbraio1908, la pietra fu divisa in 2 frammenti di1977e 1040carati, rispettivamente. Entrambi i pezzi furono poi sottoposti a ulteriori tagli: 3 tecnici lavorarono per 14 ore al giorno per circa 8 mesi, ricavando 9 pietre principali, 96 diamanti lavorati più piccoli e 9,5 carati di materiale non lucidato.Le pietre principali fanno parte deiGioielli della Corona inglese.La casa automobilistica britannicaRolls-Royceha deciso di intitolare il loro primo SUV con il nome di questo diamante, appuntoRolls Royce Cullinan
I nove principali diamanti tagliati ricavati dal Cullinan, tutti proprietà della Corona Britannica (i due maggiori) o facenti parte del patrimonio personale della Famiglia Reale Britannica (i restanti sette, come proprietà privata dellaRegina Maria, poi ereditati daElisabetta IIe ora dai suoi eredi) sono:
Il Cullinan I e il Cullinan II, essendo parte del tesoro della Corona, sono conservati nellaTorre di Londra. I Cullinan III-IX facevano invece parte dei gioielli personali della regina Elisabetta II in quanto ereditati dal patrimonio personale di sua nonna, la Regina Maria, e sono ora proprietà dei suoi eredi, e non sono quindi esposti al pubblico.
ウェストミンスター寺院

座標:北緯51度29分58秒西経00度07分39秒﻿ / ﻿北緯51.49944度 西経0.12750度﻿ /51.49944; -0.12750ウェストミンスター寺院（ウェストミンスターじいん、英語：Westminster Abbey）は、イギリスのロンドン・ウェストミンスターに所在する、イングランド国教会の教会。聖ペテロ修道教会。戴冠式などの王室行事が執行され、内部の壁と床には歴代の王や女王、政治家などが多数埋葬されている。墓地としてはすでに満杯状態で、新たに埋葬するスペースはなくなっている。国会議事堂（ウェストミンスター宮殿）が隣接している。
ウィリアム1世以来、エドワード5世、エドワード8世を除くすべてのイギリスの歴代王が、「エドワード懺悔王の礼拝室」で戴冠式を行っている。この部屋にはかつてスコットランドから持ち帰られた、スコットランド王権を象徴するスクーンの石が嵌めこまれた戴冠式用の玉座があったが、スクーンの石は1996年にスコットランドに返還された。
イギリス中世の大規模なゴシック建築でもある。11世紀にエドワード懺悔王が建設し、1066年以降、英国国王の戴冠式が行われている。1245年、ヘンリー3世により、フランスの建築家を招き、フランスのゴシック建築にならって改装を始めた。14世紀末までにおおよそ完成するが、墓所の増築や西側正面部分、塔など20世紀に至るまで長期間にわたり、時代によってさまざまな様式で増改築されている。
1987年、ユネスコの世界遺産（文化遺産）に登録された。
ウェストミンスター修道院とも呼ばれる。
13世紀～18世紀のイギリスの王は、リチャード3世ら数人を除き、ほぼこの寺院に埋葬されている。エリザベス1世やスコットランド女王のメアリー・スチュアートも含まれる。
「詩人のコーナー」と呼ばれているが、これは詩人が多く埋葬されていることによる。ただ詩人ではない著名人も埋葬されている。
ウェストミンスター宮殿や聖マーガレット教会とともに登録されている。
この世界遺産は世界遺産登録基準のうち、以下の条件を満たし、登録された（以下の基準は世界遺産センター公表の登録基準からの翻訳、引用である）。
戴冠式

戴冠式（たいかんしき、coronation）は、君主制の国家で、国王・皇帝が即位の後、公式に王冠・帝冠を聖職者等から受け、王位・帝位への就任を宣明する儀式。
日本では、即位の礼の中心儀式である即位礼正殿の儀がこれに相当する。非キリスト教国でも、タイ、ブルネイ、マレーシアの東南アジア諸国や、中近東の君主制国家では、戴冠式やそれに類似した即位式が行われる。
戴冠式は、高僧や神官、高位貴族が、新君主に王冠・帝冠をかぶせることにより行われる。先代君主が存命中に、先代君主自身の手により行うこともある。また、全ての君主制の国に王冠・帝冠が存在するわけではなく、国家の象徴として製作しただけで戴冠式を挙げたことがない国もある。
古くは、アケメネス朝ペルシア帝国（紀元前550年-紀元前330年）で、ゾロアスター教の大司教が皇帝に戴冠したとされる。
キリスト教国では、高僧が新君主の頭に聖油を注ぎ、神への奉仕を誓わせる儀式が主体となる。このため、英国では聖別式（せいべつしき、consecration）、フランスでは成聖式（せいせいしき、sacre あるいは sacre de roi）といわれた。
聖別式の起源は、『旧約聖書』の「列王記下」に記された故事にある。同書には、ソロモン王が王冠を受けたことが記され、また、イスラエルとユダヤの諸王が聖別式を行ったことが記されている。「油塗られた者」（ヘブライ語の「マスィアッハ」）は「王」の婉曲的表現となり、後には救世主（ラテン語の「メシア」）を指すようになる。
ヨーロッパ大陸では、カール大帝が西ローマ帝国（神聖ローマ帝国）を再興して、ローマ教皇から帝冠を受けた西暦800年から、皇帝フリードリヒ3世がローマに赴いてローマ教皇から帝冠を受けた1440年まで、聖油を注ぐ慣習が行われた。
アングロ・サクソンの年代記には、デーン人の大軍を破ってイングランドを死守したアルフレッド大王が、872年に聖油を頭に受けて即位したとある。また、1066年には、ハロルド2世がロンドンのウェストミンスター寺院で戴冠式を行ったと記録され、12世紀まではローマ教皇から王冠を受けた。その後、多少の改変はあったものの、1189年のリチャード1世のとき、英国の戴冠式の様式がほぼ確立した。
カトリック国では、国王・皇帝のほか、ローマ教皇が即位する際にも戴冠式が行われた。14世紀のクレメンス5世（在位：1305年 - 1314年）のときからは、三重冠（教皇冠、英語版:Papal Tiara）が戴冠された。バチカン市国の国旗・国章にも、この三重冠が描かれている。しかし、三重冠の戴冠は、1978年のヨハネ・パウロ1世即位の際廃止された。ヨハネ・パウロ1世は、三重冠をアメリカ合衆国の首都ワシントンD.C.にある無原罪の御宿りの聖母教会に寄贈した。2005年に即位したベネディクト16世は、紋章からも三重冠を廃した。ヨハネ・パウロ1世以降のローマ教皇の即位式は「着座式」(ちゃくざしき)と呼ばれる。
1977年12月4日には、中央アフリカ共和国のジャン＝ベデル・ボカサ大統領が、約2000万ドル（国家予算の1/4）もの巨費をつぎ込んで、贅を尽くしたフランス風の戴冠式を行い、中央アフリカ帝国初代皇帝ボカサ1世に即位した（「黒いナポレオン」）。
今日の英国は、戴冠式を廃止していないヨーロッパで唯一の国である。
英国の戴冠式は、ロンドンのウェストミンスター寺院で行われる。
まず、カンタベリー大主教が祈祷し、国王は宣誓して「スクーンの石」がはめ込まれた戴冠式の椅子「エドワード王の椅子」に着く。大主教は、国王の頭と胸、両手のてのひらに聖油を注ぐ。
次に、国王は絹の法衣をまとい、宝剣と王笏、王杖、指輪、手袋などを授けられ、大主教の手により王冠をかぶせられる。国王は椅子に戻り、列席の貴族たちの祝辞を受ける。その後、国王の配偶者も宝冠（coronet）を受ける。
1953年（昭和28年）6月2日に行われた女王エリザベス2世の戴冠式では、純金製で重さ約2kgの「聖エドワード王冠」（St. Edward's Crown）が戴冠された。この王冠は重すぎるため戴冠式以外では用いられず、その後の儀式では「インペリアル・ステート・クラウン」（大英帝国王冠、Imperial State Crown）が用いられている。この式の際には、日本から皇太子明仁親王(当時)が、昭和天皇の名代として列席した。
1996年、戴冠式用の椅子である「キング・エドワード・チェアー」（エドワード王の椅子）にはめ込まれていた「スクーンの石」が、スコットランドに返還された。スクーンの石は、1296年にエドワード1世が、スコットランドから持ち去った物で、スコットランド征服の象徴として、歴代イングランド王の戴冠式で王の尻に敷かれていた。
2023年5月6日には、チャールズ3世の戴冠式が行われた。
ハロウスクール

ハロウ・スクール（英:Harrow Schoolハーロー・スクール）は、イギリス・ロンドンのハロウ区・ハロウ・オン・ザ・ヒル（英語版）にある、男子全寮制パブリックスクールである。
「The Nine（ザ・ナイン）」と俗称される歴史・伝統のある厳格な意味での名門パブリックスクールの9校のうちの1校である。イートン・カレッジ、ラグビー・スクール、ウェストミンスター・スクールなどと並ぶ名門である。
本節では、本校の系列校にあたる、世界各国のインターナショナル・スクールについても述べる。
男子全寮制であり、13歳から18歳まで5学年837名の生徒が12の宿舎で暮らしており、卒業生の多くは、オックスフォード大学・ケンブリッジ大学へ進学する。
1572年、地元の名士ジョン・ライオンがエリザベス1世から 設立勅許状を授与され設立。ロンドン中心から北北西のハロウ・オン・ザ・ヒルという緩やかな丘の上に位置する。敷地内には、校舎や学寮（ボーディングハウス）以外に、ファーム、湖、スポーツのためのラグビー、サッカー、クリケット、テニスなどの競技場、ゴルフコースがある。特にイートン・カレッジと対戦するクリケットの試合は200年以上の歴史のあるスポーツの伝統である。1805年に開始され、クリケットの聖地と言われるローズ・クリケット・グラウンドで毎年試合が行われる。構内が映画『ハリー・ポッターと賢者の石』の撮影地としても使われた。
「ハロウハット」と呼ばれる麦わらの帽子にモーニング・スーツの制服を有している。
卒業生には、元英国首相ウィンストン・チャーチルをはじめ8人の首相を輩出している。また、詩人のジョージ・ゴードン・バイロン、インド建国の父ジャワハラール・ネルー、ヨルダンのフセイン国王、ノーベル物理学賞を受賞したレイリー男爵ジョン・ウィリアム・ストラットなどもこの学校の出身者である。
2020/21年の学費は、学期ごとに£14,200（年間学費は£42,600)
2022年現在、Asia International Schools Limitedにより経営されるハロウインターナショナルスクールは1998年に開校したバンコクをはじめ、香港、北京など、アジアに9校の姉妹校がある。多くの学校が現在中国にある。子会社Harrow International Management Services Limited（以下、HIMS)を通じ、北京、上海、海口、珠海、南寧、重慶、深圳、香港、タイのバンコク等にてインターナショナルスクールを運営中である。
2022年8月29日、HIMSは岩手ホテルアンドリゾート（IHR）と事業提携し、岩手県八幡平市に英国ハロウスクールのインターナショナルスクールである「ハロウインターナショナルスクール安比ジャパン(ハロウ安比校)」を開校した。
全寮制で小学校6年生相当から高校3年生相当の生徒が在籍、日本人生徒の割合は45%。教員は40名。
座標:北緯51度34分21秒西経0度20分06秒﻿ / ﻿北緯51.5725度 西経0.335度﻿ /51.5725; -0.335
스콘석

스콘석(Stone of Scone) 또는기적의 돌(Stone of Destiny)은 여러 세기에 걸쳐스코틀랜드 군주의대관식에 쓰이다가 나중에영국,그레이트브리튼및잉글랜드의 군주의 대관식에 쓰였던 직사각형 토막의 붉은 빛의사암이다. 잉글랜드에서는대관식 돌(Coronation Stone)로 부른다.
스콘석은 왕위 계승에 중요한 역할을 담당했던 스코틀랜드 사람들의 자부심을 대표하는 상징이다. 1296년에 이 돌은 잉글랜드에 빼앗겨웨스트민스터 사원로 옮겨졌는데 이는 스코틀랜드 거주민들의 분노를 샀다. 1950년 성탄절에 네 명의 스코틀랜드 학생들이 이 돌을 훔쳐서 자기 동네로 옮겼으나 경찰에 붙잡히고 돌은 다시 원래 있던 지역으로 이송되었다. 1996년에 이 돌은 스코틀랜드에 있어야 한다는 영국 정부의 결정에 따라 다시 스코틀랜드에 안장되었다.
웨스트민스터 사원

웨스트민스터 세인트 피터 참사회 성당(영어:Collegiate Church of Saint Peter at Westminster)는 간단히웨스트민스터 사원(Westminster Abbey)이라고 잘 알려진잉글랜드런던웨스트민스터에 있는고딕 양식의 거대한성공회성당이다. 서쪽으로는웨스트민스터 궁전(영국 국회의사당)과 인접해 있다. 전통적으로 이곳은영국 왕의대관식등 왕실 행사를 거행하거나 매장터로 이용하는 곳이다. 부근에 있는웨스트민스터 대성당(Westminster Cathedral)은로마 가톨릭교회소속으로 이곳 사원과는 전혀 별개의 것이다.
1066년해럴드 2세와윌리엄 1세두 왕들의 대관식 이후로 모든 잉글랜드와 영국의 군주들(대관식을 거행하지 않은에드워드 5세와에드워드 8세제외)은 웨스트민스터 사원에서 왕위에 올랐다.헨리 3세는 프랑스의왕자 루이가 런던을 장악했기 때문에 런던에서 대관식을 치를 수 없었다. 그래서글로스터 대성당에서 대관식을 거행하였는데, 교황은 이를 부적절하다고 생각하였다. 그리하여 나중에 1220년 5월 17일에 웨스트민스터 사원에서 대관식을 다시 한 번 거행하였다. 겨우 9일 동안 통치하였던제인 그레이는 대관식을 결코 치르지 않아 합법성이 의심스러웠다. 대관식은 전통적으로캔터베리 대주교가 주관한다. 사원 안에 자리잡고 있는 에드워드 왕의 어좌(또는 성 에드워드의 왕좌)는 영국 왕위 계승자들이 대관식 직후 착석하는 목재 의자다. 또한, 1296년부터 1996년까지 어좌 밑에 스코틀랜드의 역대 왕들이 즉위할 때 앉았던스콘의 돌(스콘석)을 놓아 두었으나, 지금은 대관식이 다시 거행될 때까지 스코틀랜드에 가 있다.
2011년4월 29일찰스 3세의 장남웨일스 공 윌리엄이웨일스 공비 캐서린과 결혼하였다.
다음은 사원에 시신이 안장된 잉글랜드와영국 군주들과 그들의 배우자들의 목록이다:
시인 코너
스톤 오브 데스티니

《스톤 오브 데스티니》(영어:Stone of Destiny)는2008년찰스 마틴 스미스감독의모험코미디 영화이다.찰리 콕스,빌리 보이드,로버트 칼라일,케이트 메라,브렌다 프리커등이 출연하였다.
이 영화는 1950년성탄절에스콘석을 훔친 실제 사건을 기반으로 만들어졌다. 이 돌은 전통적으로 스코틀랜드의 스콘 지역에서 왕위 계승에 주된 역할을 하였으나 1296년에 잉글랜드의 왕에드워드 1세에 빼앗겨웨스트민스터 사원으로 옮겨졌다. 그 뒤 1950년에 이 돌을 훔쳐서 스코틀랜드로 가져오는 이야기를 그리고 있다.
Камень

Ка́мень,приро́дный ка́мень(др.-рус.ист.‑слав.камы, камень, каминь) — твёрдаянеметаллическаягорная порода, или её кусок.
Самые распространённые видыминераловигорных породв видестроительныхиотделочныхкамней:
Природный камень является одним из древнейших материалов, используемых людьми для строительства домов, мостов или облицовки фасадов. Благодаря красоте, прочности и долговечности природный камень может стать украшением дворцов, храмов, усадеб или обычных домов.
В современном строительстве чаще всего натуральные камни используют при внешней и внутренней облицовке зданий. Для внутренней облицовки используют специальные мраморные или гранитные обои. Сочетание мозаичных рисунков и узорчатых структур придают внешнему виду красоту и богатство. Природный камень износостоек, морозоустойчив и почти не впитывает влагу.
Различные народы почитали камни или пользовались ими как орудиями духовного воздействия, как средоточием энергии, особой силы, призванной защитить их самих или их мертвецов.
Камень Иакова

Ка́мень Иа́кова (Камень Судьбы)—камень, которыйИаковиспользовал как подушку, когда спал и виделЛестницу в Небо.
C древних времен был обязательным атрибутомкоронациивсехшотландских монархов. На нем проводились инаугурации еще до того момента, когда шотландцы и пикты объединились в одно королевство под властью Кеннета I.
Некоторыешотландскиелегендыставят знак равенства между камнем Иакова и историческим артефактом —Скунским камнем, приписывая библейскому пророкуИеремииперевозку камня Иакова вИрландию, откуда он якобы попал в Шотландию. ВСредние векаСкунский камень использовался для коронации шотландских королей, а с 1308 по 1996 годы находился под королевскимтрономвВестминстерском аббатстве.
Кресло короля Эдуарда

Кресло короля Эдуарда(King Edward’s Chair), такжекресло святого Эдуарда(St Edward’s Chair) иликоронационное кресло(Coronation Chair) — трон, на которомбританский монарх восседает во время коронации. Заказан в конце XIII века английским королёмЭдуардом I, разместившим под нимкоронационный камень шотландских королей. Названо же кресло было в честь короляЭдуарда Исповедникаи находилось в егоракев часовне святого Эдуарда вВестминстерском аббатстве.
С 1308 года всепомазанныемонархи Англии (до 1603 года) и Британии (после унии корон) сидели в этом кресле в момент их коронации, за исключением королевыМарии I(которая была коронована в кресле, дарованном ей папой римским) иМарии II(которая была коронована, восседая на копии кресла). Последний раз кресло использовалось на коронацииКарла III, состоявшейся6 мая 2023 года.
Кресло с высокой спинкой было изготовлено между 1297 и 1300 годами в готическом стиле из дуба плотником, известным как мастер Уолтер, который получил значительную сумму за свою работу — 100 шиллингов. Четыре позолоченных фигурки львов выполняют функцию ножек кресла. Это сравнительно недавно реконструированный элемент, обновлённый в 1727 году; фигурки заменили аналогичных львов, которые были добавлены к креслу в XVI веке. Пространство под сиденьем кресла представляет собой платформу и полость, где до 1996 года находилсяСкунский камень; теперь он возвращён в Шотландию с условием, что его будут помещать в кресло к очередной коронации.
В прошлом кресло было богато расписано и позолочено — считается, что на его спинке был когда-то изображён образ короля Эдуарда Исповедника. Сегодня, однако, оно выглядит как кресло из старой и необработанной древесины, и на протяжении его истории множество первых туристов, паломников, а также членов хора мальчиков аббатства, по всей видимости, вырезали свои инициалы и другие надписи на кресле в XVIII и XIX веках. Резныеукрашенияна спинке кресла также были частично отпилены.
За восемь веков своего существования кресло лишь трижды покидало пределы Вестминстерского аббатства. В первый раз это произошло на церемонии в Вестминстерском зале, когдаОливер Кромвельстал лордом-протектором Англии, а во второй — во времяВторой мировой войны, когда оно было эвакуировано вГлостерский соборна время войны. В третий раз подобное случилось после похищения Скунского камня на Рождество 1950 года, когда группа из четырёх шотландских студентов (Ян Гамильтон, Гэвин Вернон, Кей Мэтисон и Алан Стюарт) украли Скунский камень из Вестминстерского аббатства, чтобы вернуть его в Шотландию. Во время извлечения камня они повредили основание кресла и упавший на пол камень раскололся на две неравные части. Кресло после этого было отправлено на реставрацию.
Сегодня кресло находится под охраной и покидает своё место на возвышенном постаменте возле современной гробницыГенриха Vтолько тогда, когда оно используется при коронации, будучи поставленным вместе с привезённым из Эдинбурга Скунским камнем возле высокого алтаря в том же аббатстве.
Камень Красноречия

Камень Красноречия(ирл.Cloch na Blarnan,англ.Blarney Stone) — камень, вмонтированный в стенузамка Бларни(графство Корк в Ирландии), по легенде — частьСкунского камня, дающая поцеловавшему её даркрасноречия.
В 1314 году предок Дермота Маккарти, Кормак, строитель замка Бларни, отправил изМанстеранесколько сотен своих подданных в помощьРоберту Брюсувбитве при Бэннокберне, где тот сражался с английским королёмЭдуардом II. Брюс одержал победу и в качестве знака признательности якобы подарил Кормаку половинуСкунского камня, на котором в старину короновали королей Шотландии. На самом деле к тому времени Скунский камень уже находился в Англии, вВестминстерском аббатстве.
Согласно ритуалу, дляпоцелуянеобходимо особым образом с помощью ассистента свеситься с парапета. Таким образом, поцелуй превращается в реальный риск для жизни и здоровья. Тем не менее, многие люди совершают данный ритуал.
В 1888 году Уильям Генри Хёрлберт (англ.William Henry Hurlbert) писал, что традиция выглядит относительно новой, насчитывающей менее столетия, ориентировочно относящейся к концуXVIII века. Легенда о камне была описана в труде «A classical dictionary of the vulgar tongue», напечатанном в1785 году.
В 2009 году порталTripadvisorпризнал камень Красноречия самойнегигиеничнойдостопримечательностью в мире.
Согласно традициямТехасского технологического университета, c 1939 года один из хранящихся у них камней выдаётся за пропавший обломок камня Красноречия; как так вышло — неизвестно.
Княжеский камень

Княжеский камень(нем.Fürstenstein;словен.Knežji kamen) — перевёрнутое основание античнойионической колонныизЦолльфельдской долины, которое играло ключевую роль в церемониале венчания на престолгерцогов Каринтии, а изначально правителей одного из самых ранних славянских государств —Карантании.
Церемония начиналась с того, что на камень садилсякрестьянин, возможно, символизировавший собойнарод. При приближении кандидата на герцогский престол он обряжал его в крестьянское платье, вручал ему посох, или жезл, и позволял взобраться на камень с обнажённым мечом в руке.
Будущий герцог должен был повернуться на все четыре стороны света. После этого его вели на коронацию в соборный храмМариа-Заль, после чего он мог занять своё место на каменном троне, который до сих пор стоит наГоспосветском поле.
Очевидная древность церемониала позволяет предположить, что таким же образом происходило избрание на царство правителей Карантании. Сам камень происходит из развалинВирунума, главного города римской провинцииНорик, который под названиемКрнски градслужил столицей Карантании (ныне это долинаЦолльфельдв Австрии).
Первый герцог, об избрании которого на княжеском камне сохранилось свидетельство современников, —Генрих II. Его потомки велели нанести на поверхность камня изображениегербаКаринтии. Последний раз церемония проводилась в1414 году.
В 1862 году камень как историческая реликвия был перенесён из долины в здание регионального парламента вКлагенфурте. Затем выставлялся в местном музее, пока губернаторЙорг Хайдерне распорядился в 2006 году вернуть его в здание парламента.
Изображение Княжеского Камня имелось на первых банкнотах независимойСловенииобразца1991—1992гг. Этим правительство Словении пыталось проследить преемственность словенского и карантанского государства, что вызывало протесты некоторых австрийцев.В настоящее время камень можно увидеть на словенскихмонетахноминалом в 2 евроцента.
Церемониюинтронизациигерцогов Каринтии в подробностях описал средневековый хронистИоанн из Виктринга. В эпохуРенессансаописание было повторено в книгеЖана БоденаSix livres de la Republique. Существует точка зрения, что поскольку эту книгу читалТомас Джефферсон, карантанский обряд избрания князя повлиял на церемонию вступления в должностьпрезидента США.
Арброт

Арбро́т(англ.Arbroath,гэльск.Obair Bhrothaig,скотсAiberbrothock) — город в северо-восточнойШотландии, у побережьяСеверного моря. Крупнейший населённый пункт округаАнгус, важныйрыболовецкийпорт.
Возник вокругАрбротского аббатства(ныне в руинах), основанного в 1178 году шотландским королёмВильгельмом Львом(здесь же и похороненным). В начале XIV века здесь была принятаАрбротская декларация, которая считается первой в истории декларацией независимости государства. В 1951 году шотландская национальная реликвия, известная какСкунский камень, была украдена изВестминстерского аббатствав Лондоне и перенесена сюда, на развалины монастыря в Арброте.
В Арброте производят местный специалитет — копчёную особым образомпикшу, которая имеет защищённое наименование Arbroath Smokie. Называться так может только рыба, произведенная в Арброте и не далее 8 км от него.
Среди уроженцев города наиболее известенДэвид Данбар Бьюик, основатель автомобильного концернаBuick.
หินแห่งสโคน

หินแห่งสโคน(อังกฤษ:Stone of Sconeสกอต:Stane o Scone) หรือเรียกได้อีกอย่างหนึ่งว่าหินแห่งชะตา(Stone of Destiny) และมักเรียกกันในประเทศอังกฤษว่า "หินราชาภิเษก" ซึ่งเป็นหินทรายสีแดงทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าซึ่งใช้ในพิธีบรมราชาภิเษกของพระมหากษัตริย์แห่งสก็อตแลนด์มาเป็นเวลานับร้อยๆปี และในภายหลังรวมถึงพระมหากษัตริย์แห่งอังกฤษบริเตนใหญ่ และสหราชอาณาจักรด้วย ตามประวัติศาสตร์แล้ว หินแห่งสโคนถูกเก็บรักษาไว้ที่แอบบีย์สโคน (Scone Abbey) ในเมืองสโคน ใกล้ๆกับเมืองเพิร์ธ ในประเทศสก็อตแลนด์
หินแห่งสโคนมีขนาดประมาณ 26 นิ้ว (660 มิลลิเมตร) x 16.75 นิ้ว (425 มิลลิเมตร) x 10.5 นิ้ว (270 มิลลิเมตร) และมีน้ำหนักประมาณ 336 ปอนด์ (152 กิโลกรัม) ด้านบนของหินจะมีห่วงเหล็กซึ่งใช้สำหรับการเคลื่อนย้ายได้สะดวก ซึ่งหินแห่งสโคนได้ถูกใช้งานครั้งล่าสุดในปีค.ศ. 2023ในพระราชพิธีราชาภิเษกของสมเด็จพระเจ้าชาลส์ที่ 3 แห่งสหราชอาณาจักร
บัลลังก์เซนต์เอ็ดเวิร์ด

บัลลังก์เซนต์เอ็ดเวิร์ดหรือบัลลังก์พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดหรือบัลลังก์ราชาภิเษก(อังกฤษ:'St Edward's ChairหรือKing Edward's ChairหรือThe Coronation Chair') บัลลังก์เซนต์เอ็ดเวิร์ดเป็นพระราชบัลลังก์ที่ใช้ประทับโดยพระมหากษัตริย์อังกฤษในพระราชพิธีบรมราชาภิเษกที่สร้างตามพระราชโองการของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 1โดยให้มีที่ใส่หินแห่งสโคน(Stone of Scone) ซึ่งเป็นหินสำหรับพระราชพิธีบรมราชาภิเษกของพระมหากษัตริย์แห่งสกอตแลนด์ที่เดิมเก็บไว้แอบบีสโคน(Scone Abbey) ที่พระองค์ทรงยึดมา พระราชบัลลังก์มาได้รับชื่อภายหลังตามพระนามของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดผู้สารภาพผู้เป็นพระมหากษัตริย์อังกฤษพระองค์เดียวที่ได้รับการสถาปนาให้เป็นนักบุญตัวบัลลังก์เก็บไว้ที่ชาเปลเซนต์เอ็ดเวิร์ดในแอบบีเวสต์มินสเตอร์พระมหากษัตริย์อังกฤษและพระมหากษัตริย์แห่งสหราชอาณาจักรทุกพระองค์ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1308 ต่างก็ประทับบนบัลลังก์นี้เมื่อได้รับการสวมมงกุฎอย่างเป็นทางการยกเว้นพระราชินีนาถแมรีที่ 1ผู้ทรงเลือกประทับบนบังลังก์ที่ได้รับการประทานจากพระสันตะปาปาและพระราชินีนาถแมรีที่ 2ผู้ประทับบนบังลังก์ที่สร้างเลียนแบบบัลลังก์เซนต์เอ็ดเวิร์ดวาระสุดท้ายที่บัลลังก์นี้ใช้ในพระราชพิธีบรมราชาภิเษกของพระมหากษัตริย์คือในพระราชวโรกาสที่สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2ทรงทำพระราชพิธีบรมราชาภิเษกในปี ค.ศ. 1953
บัลลังก์เป็นเก้าอี้หลังตรงแบบกอธิคทำจากไม้โอ้คโดยช่างไม้ชื่อมาสเตอร์วอลเตอร์ผู้ได้รับค่าจ้างเป็นจำนวน 100 ชิลลิง ตัวบัลลังก์ตั้งอยู่บนสิงห์ปิดทองสี่ตัวซึ่งเป็นส่วนที่ได้รับการซ่อมแซมในปี ค.ศ. 1727 แทนสิงห์ที่มาเพิ่มในคริสต์ศตวรรษที่ 16 ภายไต้ที่นั่งเป็นช่องสำหรับวางหินแห่งสโคนจนกระทั่งปี ค.ศ. 1996 เมื่อถูกส่งคืนไปยังสกอตแลนด์โดยมีข้อแม้ว่าต้องถูกส่งกลับในโอกาสที่จะมีพระราชพิธีบรมราชาภิเษกครั้งต่อไป
บัลลังก์ครั้งหนึ่งอาจจะทาสีสดใสและปิดทอง—และเชื่อกันว่ามีพระบรมฉายาลักษณ์ของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดผู้สารภาพอยู่บนด้านหลังของบัลลังก์ แต่ในปัจจุบันเป็นแต่เพียงไม้เปล่าๆ ระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 18 และ 19 ที่ผ่านมาก็มีนักท่องเที่ยว, นักแสวงบุญ และเด็กร้องเพลงสวดในแอบบีช่วยกันสลักกราฟฟิตีบนบัลลังก์ และบางส่วนของลวดลายแกะสลักด้านหลังบัลลังก์ก็ถูกเฉือนออกไป
ในระหว่างแปดร้อยปีที่ผ่านมาบัลลังก์ถูกนำออกจากแอบบีเวสต์มินสเตอร์เพียงสองครั้ง ครั้งแรกในการนำไปทำพิธีในท้องพระโรงของพระราชวังเวสต์มินสเตอร์ในโอกาสที่โอลิเวอร์ ครอมเวลล์ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นเจ้าผู้พิทักษ์แห่งอังกฤษ และครั้งที่สองระหว่างสงครามโลกครั้งที่สองเมื่อถูกย้ายหนีภัยจากสงครามไปไว้ที่มหาวิหารกลอสเตอร์
ในปัจจุบันพระราชบัลลังก์ตั้งอยู่ในที่ที่ปลอดภัยไม่ไกลจากที่บรรจุพระบรมศพของพระเจ้าเฮนรีที่ 5และนำออกมาตั้งในบริเวณแท่นบูชาเอกเมื่อมีพระราชพิธีบรมราชาภิเษก
วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับบัลลังก์เซนต์เอ็ดเวิร์ด
ปลาเลียหินกัมพูชา

ปลาเลียหิน(อังกฤษ:Cambodian logsucker, Stone-lapping fish, Stonelapping minnow, False Siamese algae eater;ชื่อวิทยาศาสตร์:Ceratogarra cambodgiensis) เป็นปลาน้ำจืดขนาดเล็กชนิดหนึ่ง  เป็นปลาเลียหินชนิดหนึ่ง อยู่ในวงศ์ปลาตะเพียน(Cyprinidae)
มีลำตัวเรียวยาวเคลื่อนไหวได้รวดเร็ว อาศัยอยู่ตามบริเวณพื้นที่เป็นกรวดและหินมีหนวดที่ปลายจะงอยปากหนึ่งคู่ ลำตัวด้านหลังเป็นสีเขียวเกล็ดมีสีขาวเงินสะท้อนแสง มีแถบสีดำพาดตามตัวจากหลังช่องเหงือกถึงโคนหาง ลำตัวด้านล่างเป็นสีขาว ครีบหลังมีขอบสีดำจาง ๆ ขอบครีบหางมีแถบสีดำจาง ๆ และมีเส้นสีดำตอนกลางครีบ
มีขนาดความยาวเต็มที่ประมาณ 11เซนติเมตรพบตามแหล่งน้ำที่เป็นลำธารต้นน้ำและน้ำตกของลุ่มน้ำโขงหากินโดยดูดตะไคร่น้ำ,แพลงก์ตอนและแมลงน้ำเป็นอาหาร พบกระจายพันธุ์ตั้งแต่มณฑลยูนนาน สาธารณรัฐประชาชนจีน ลงมาถึงประเทศไทย นอกจากนี้ยังพบกระจายอยู่ในระบบแม่น้ำเจ้าพระยารวมถึงภาคใต้ในเขตจังหวัดนครศรีธรรมราชแต่พบมากที่สุดในลุ่มน้ำน่านในเขตอำเภอบ่อเกลือ จังหวัดน่าน โดยเฉพาะในแม่น้ำว้าและแม่น้ำมาง โดยมีชื่อเรียกในภาษาถิ่นว่า "ปลาขึ้นนา" จากพฤติกรรมที่เมื่อวางไข่ขยายพันธุ์จะอพยพกันจากลำธารลงไปวางไข่กันในทุ่งนา จึงมักถูกจับมารับประทานบ่อย ๆ ด้วยเป็นปลาขนาดเล็กจึงสามารถบริโภคได้ทั้งตัว มีราคาซื้อขายสูงถึงกิโลกรัมละ 200 บาท ปัจจุบันภาควิชาการประมงมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลล้านนา น่านสามารถเพาะขยายพันธุ์ได้แล้ว
นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามแม้จะเป็นปลาที่มีสีสันไม่สวยงาม แต่ก็มักเลี้ยงไว้กินตะไคร่และเศษอาหารที่ปลาอื่นกินเหลือ เพื่อทำความสะอาดตู้รวมถึงยังนำไปในกิจการฟิชสปาหรือสปาปลาแทนที่ปลาเลียหินชนิดG. rufaที่ต้องนำเข้าจากต่างประเทศได้อีกด้วย
ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับGarra cambodgiensisที่วิกิสปีชีส์
แซฟไฟร์สจวต

แซฟไฟร์สจวต(อังกฤษ:Stewart Sapphire,อังกฤษ:Stuart Sapphire) คือแซฟไฟร์ที่เป็นหนึ่งในเครื่องราชกกุธภัณฑ์แห่งสหราชอาณาจักรได้ชื่อมาจากราชวงศ์สจวตแห่งสก็อตแลนด์ตามเจ้าของพระองค์แรก ซึ่งคือพระเจ้าอเล็กซานเดอร์ที่ 2 แห่งสก็อตแลนด์แซฟไฟร์เม็ดนี้ได้ถูกนำไปประดับบนมงกุฎราชาภิเษกของพระองค์ในปีค.ศ. 1214และต่อมาในปีค.ศ. 1296สมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 1 แห่งอังกฤษทรงอ้างสิทธิ์ครอบครองอัญมณีชิ้นนี้พร้อมกับหินแห่งสโคนในคราวที่ทรงยกทัพบุกสก็อตแลนด์ในภายหลังจากได้ทรงครอบครองแล้ว ได้พระราชทานให้กับพระเทวัน(น้องเขย)ของพระองค์ คือพระเจ้าเดวิดที่ 2 แห่งสก็อตแลนด์ซึ่งเพื่อเป็นการตอบแทน พระองค์จึงได้พระราชทานต่อให้กับพระขนิษฐาของพระองค์ คือ มาร์โจรี บรูซ และต่อมา มาร์โจรี ได้สมรสกับวอลเตอร์ สจวตซึ่งมีบุตรซึ่งในภายหลังได้เป็นพระมหากษัตริย์พระองค์แรกแห่งราชวงศ์สจวต คือ พระเจ้าโรเบิร์ตที่ 2 แห่งสก็อตแลนด์ จึงเป็นที่มาของชื่ออัญมณีนี้ว่า "แซฟไฟร์สจวต"
ในช่วงสมัยสาธารณรัฐของโอลิเวอร์ ครอมเวลล์ในฐานะของ "เจ้าผู้พิทักษ์" ได้ให้ขายเครื่องราชกกุธภัณฑ์ทั้งหมด และต่อมาภายหลังการฟื้นฟูราชวงศ์อังกฤษขึ้นใหม่  แซฟไฟร์เม็ดนี้ได้กลับมาสู่ความครอบครองของพระเจ้าชาลส์ที่ 2 แห่งอังกฤษซึ่งแซฟไฟร์นี้ได้ถูกบันทึกว่าเป็นส่วนหนึ่งของเรลิกของราชวงศ์สจวตที่ทรงนำไปที่ฝรั่งเศสเพื่อลี้ภัยด้วยภายหลังจากเสด็จสวรรคตแล้ว ได้ตกทอดถึงพระโอรสองค์ใหญ่ของพระองค์เจมส์ สจวตหรือเรียกกันว่าผู้อ้างสิทธิในราชบัลลังก์ซึ่งต่อมาได้ตกทอดให้กับบุตรคนโต คือ เฮนรี เบเนดิกท์ สจวต พระคาร์ดินัล ดยุคแห่งยอร์ค หลังจากมรณภาพแล้วได้มอบให้กับพระเจ้าจอร์จที่ 3
ในปีค.ศ. 1838พระราชินีวิกตอเรียทรงให้ปรับปรุงมงกุฎอิมพีเรียลสเตตของเดิมโดยให้ประดับแซฟไฟร์เม็ดนี้ไว้บริเวณฐานของมงกุฎตรงกลาง ข้างใต้ทับทิบเจ้าชายดำต่อมาในรัชสมัยของพระเจ้าจอร์จที่ 6ทรงให้สร้างมงกุฎอิมพีเรียลสเตตขึ้นใหม่ทั้งองค์ ซึ่งมีลักษณะคล้ายของเดิมที่สุด โดยทรงให้ย้ายแซฟไฟร์เม็ดนี้ไว้ประดับบนมงกุฎองค์ใหม่ บริเวณฐานด้านหน้าของมงกุฎและต่อมาเมื่อมีการค้นพบเพชรคูลลิแนนแซฟไฟร์สจวตได้ถูกย้ายไปอยู่ด้านหลังแทน เพื่อให้เพชรคูลลิแนน 2 ทรงเหลี่ยมขอบมนที่มีขนาดถึง 315กะรัตแม้กระทั่งแซฟไฟร์นี้จะมีขนาดใหญ่กว่าปกติ แต่ความสำคัญของอัญมณีนี้มิได้อยู่ที่มูลค่า แต่มีความหมายอย่างยิ่งทางประวัติศาสตร์อันยาวนานในตัวของมันเอง
นกชนหิน

นกชนหิน(อังกฤษ:Helmeted hornbill;ชื่อวิทยาศาสตร์:Rhinoplax vigil) เป็นนกขนาดใหญ่ในวงศ์นกเงือกพบในประเทศไทย มาเลเซียสุมาตราและบอร์เนียวจัดเป็นเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในสกุลRhinoplaxโหนกบนหัวมีน้ำหนักประมาณ 11% ของน้ำหนักตัว ใช้สำหรับต่อสู้แบบเอาหัวชนกันระหว่างตัวผู้โหนกนี้ต่างจากของนกเงือกชนิดอื่น ๆ ตรงที่มีลักษณะทึบตันแทบทั้งชิ้น ชาวปูนันเชื่อว่านกชนหินตัวใหญ่เป็นผู้พิทักษ์แม่น้ำที่แบ่งกั้นระหว่างความเป็นและความตาย
นกชนหิน ถือเป็นนกเงือกชนิดหนึ่งที่มีสายพันธุกรรมเก่าแก่ยาวนานถึง 45 ล้านปีมาแล้วมีลักษณะเด่นกว่านกเงือกชนิดอื่นๆ ตรงที่สันบนปากมีขนาดใหญ่และหนาเนื้อในสีขาวตันคล้ายงาช้าง นกชนหินมีจะงอยปากที่ยาวและมีขนหางพิเศษคู่หนึ่ง ซึ่งจะงอกยาวเลยขนหางเส้นอื่นๆ ออกไปมากถึง 50เซนติเมตรแลเห็นเด่นชัด นกตัวผู้มีขนาดลำตัวยาวจากปลายจะงอยปากถึงปลายขนหาง 127 เซนติเมตร ขนลำตัวสีน้ำตาลเข้ม ใต้ท้องสีขาว หางสีขาวมีแถบสีดำพาดขวาง และปลายปีกสีขาวเป็นแถบกว้างและไม่มีขนปกคลุมใต้ปีก จะงอยปากตอนโคน และบนสันสีแดงคล้ำ ตอนปลายสีเหลืองเรื่อๆ บริเวณลำคอที่ไม่ขนในนกตัวผู้จะมีสีแดงคล้ำ ส่วนนกตัวเมียจะมีสีฟ้าซีดหรือสีฟ้า แต่นกวัยอ่อนเพศผู้ ลำคอจะมีสีแดงเรื่อๆ และนกเพศเมียหนังส่วนนี้จะเป็นสีม่วง นอกจากนี้สันบนจะงอยปากจะมีขนาดเล็กกว่า และขนหางยังเจริญไม่เต็มที่ มีลักษณะสั้นกว่านกโตเต็มวัย
ปกติจะหากินในระดับยอดไม้ กินผลไม้เป็นส่วนใหญ่ เช่น ลูกไทร บางครั้งพบว่ากินสัตว์อื่น ๆ เช่นกิ้งก่ากระรอก และนกอีกด้วย มักจะอยู่โดดเดี่ยวหรืออยู่เป็นคู่ ฤดูผสมพันธุ์เริ่มราวปลายเดือนมกราคมหรือต้นเดือนกุมภาพันธ์ ทำรังในต้นไม้สูง และใช้วัสดุปิดปากรังเช่นเดียวกับนกเงือกชนิดอื่นๆ โดยที่รังของนกชนหินจะไม่เหมือนกับนกเงือกชนิดอื่นๆ เพราะจะหารังเฉพาะที่อยู่บนตอไม้หรือเข้าได้ทางด้านบนเท่านั้น เพราะส่วนหัวที่ตันและหางที่ยาว อีกทั้งนกชนหินจะเลี้ยงลูกนานกว่านกเงือกชนิดอื่นๆ คือ 5 เดือน โดยที่แม่นกจะอยู่กับลูกในโพรงตลอดเวลา ไม่มีการพังโพรงออกมาก่อน
นกชนหินมีเสียงร้องที่ไม่เหมือนนกชนิดอื่นๆ โดยนกตัวผู้จะร้องติด ๆ กันดัง "ตู๊ก…ตู๊ก" ทอดเป็นจังหวะ ร้องติดต่อกันยาวเสียงร้องจะกระชั้นขั้นตามลำดับ เมื่อจะสุดเสียงเสียงร้องจะคล้ายเสียงหัวเราะประมาณ 4-6 ครั้งเมื่อตกใจจะแผดเสียงสูงคล้ายเสียงแตร และเมื่อต่อสู้กันเพื่อแย่งอาณาเขต จะใช้ส่วนหัวที่หนาชนกัน จึงได้ว่าว่า "นกชนหิน" บางครั้งอาจจะบินชนกันในอากาศ
นกชนหินเป็นนกประจำถิ่นที่พบในป่าดิบชิ้นระดับต่ำ พบตั้งแต่แถบเทือกเขาตะนาวศรีลงมาทางใต้จนถึงประเทศมาเลเซียสุมาตราและบอร์เนียว
ในประเทศไทย นกชนหินมีสถานะเป็นสัตว์ป่าสงวนตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พ.ศ. 2562และอนุสัญญาไซเตสจัดเอาไว้ในบัญชีที่ 1 นกชนหินถูกล่าอย่างหนักเพื่อเอาสันบนจะงอยปากบนไปแกะสลักทำเป็นเครื่องใช้และเครื่องประดับที่มีคุณค่าสูงมาก และจากการสูญเสียแหล่งอาศัย จำนวนประชากรจึงลดลงอย่างเห็นได้ชัดเจนในทุกบริเวณที่อาศัยนอกจากนี้ยังพบว่ามีนกชนหินหลงเหลืออยู่ในป่าของประเทศไทยอยู่น้อยกว่า 100 ตัว และพบชิ้นส่วนของนกเงือกอย่างน้อย 546 ชิ้น ซึ่งส่วนมากเป็นโหนกของนกชนหิน ได้ถูกประกาศขายผ่านทางหน้าเฟซบุคในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา โดยผู้ลักลอบค้าสัตว์ป่าจะจ่ายเงินประมาณ 5,000-6,000 บาท สำหรับโหนกแต่ละโหนก ราคาจะสูงขึ้นสองถึงสามเท่าเมื่อนำมาขายในเมือง และจะสูงยิ่งขึ้นอีกหากมีการนำออกนอกประเทศ
โหนกของนกชนหินถูกนำไปแกะสลักเป็นงานศิลปะและเครื่องประดับมีค่าต่าง ๆ มาอย่างยาวนานโดยชาวจีนและญี่ปุ่น ชนพื้นเมืองใช้ขนหางคู่กลางที่ยาวกว่าเส้นอื่น ๆ เพื่อนำมาตกแต่งเสื้อคลุมที่ใช้ในการเต้นรำและประดับศีรษะ
ซิลิคอน

ซิลิคอน(อังกฤษ:Silicon) เป็นธาตุเคมีในตารางธาตุที่มีสัญลักษณ์Siและเลขอะตอม14 เป็นธาตุกึ่งโลหะแบบเตตระวาเลนต์(คือมีวาเลนซ์เป็น 4) ซิลิคอนทำปฏิกิริยาน้อยกว่าธาตุที่คล้ายกันคือคาร์บอนเป็นธาตุที่มีมากที่สุดในเปลือกโลกเป็นอันดับ 2 มีปริมาตร 25.7% โดยน้ำหนัก ปรากฏในดินเหนียวเฟลด์สปาร์(feldspar)หินแกรนิตควอตซ์และทรายส่วนใหญ่จะอยู่ในรูปของซิลิคอน ไดออกไซด์(หรือซิลิกา) และซิลิเกต(สารประกอบที่ประกอบจากซิลิคอน ออกซิเจน และ โลหะ) ซิลิคอน เป็นส่วนประกอบหลักของแก้วซีเมนต์เซรามิก, อุปกรณ์สารกึ่งตัวนำส่วนใหญ่ และซิลิโคน(สารพลาสติกที่มักจะสับสนกับซิลิคอน) ซิลิคอนใช้เป็นสารกึ่งตัวนำอย่างแพร่หลาย เนื่องจาก สารกึ่งตัวนำเจอร์เมเนียมมีปัญหาเกี่ยวกับการไหลของกระแสไหลย้อนกลับ(reverse leakage current)
เยินส์ ยาคอบ แบร์ซีเลียสนักเคมีชาวสวีเดนเตรียมซิลิคอนในรูปธาตุอิสระได้ในปี ค.ศ. 1823 โดยผ่านซิลิคอนเตตระฟลูออไรด์ (SiF4) ไปยังโลหะโพแทสเซียมที่ร้อนแดง และเขาสามารถเตรียมธาตุนี้ได้จากปฏิกิริยาระหว่างโพแทสเซียมฟลูออซิลิเกตและโพแทสเซียมด้วย
เป็นไปได้ว่าโฌแซ็ฟ หลุยส์ แก-ลูว์ซักและหลุยส์ ฌัก เธนาร์อาจเตรียมซิลิคอนอสัญฐานที่ไม่บริสุทธิ์โดยวิธีเดียวกันกับแบร์ซีเลียส ในปี ค.ศ. 1809
ซิลิคอนในรูปผลึกเตรียมขึ้นเป็นครั้งแรกโดยอ็องรี เอเตียน แซ็งต์-แคลร์ เดวีลล์ในปี ค.ศ. 1854 โดยนำโซเดียมอะลูมินัมคลอไรด์เหลวที่ไม่บริสุทธิ์ (มี Si ประมาณ 10 %) มาแยกสลายด้วยไฟฟ้า
ทางรถไฟสายเขากระโดง

ทางรถไฟสายบุรีรัมย์–เขากระโดงหรือทางแยกเขากระโดงเป็นเส้นทางรถไฟขนส่งหินระยะสั้นในเขตอำเภอเมืองบุรีรัมย์เริ่มจากสถานีรถไฟบุรีรัมย์ไปยังลานเก็บกองหินเขากระโดงใกล้กับช้างอารีนาและเขากระโดงสเตเดี้ยมโดยหินดังกล่าวจะใช้สำหรับโรยทางของกิจการรถไฟ ไม่มีบริการขนส่งประชาชน และมีเพียงรถไฟบรรทุกสินค้าที่มีการวิ่งบนเส้นทางครั้งหรือสองครั้งต่อปี ด้วยเหตุนี้ทางรถไฟสายดังกล่าวจึงถูกประชาชนบุกรุกบ่อยครั้งและพื้นที่บางส่วนการรถไฟได้เปิดให้ประชาชนเช่าใช้
พ.ศ. 2561การรถไฟแห่งประเทศไทยได้มีการพัฒนาเส้นทางขนส่งหินสายนี้เป็นเส้นทางท่องเที่ยว สำหรับขนส่งประชาชนที่จะเดินทางไปชมการแข่งขันรถจักรยานยนต์ระดับโลกโมโตจีพี 2018(MotoGP 2018) ที่ประเทศไทยและจังหวัดบุรีรัมย์เป็นเจ้าภาพภายในวันที่ 5-7 ตุลาคม พ.ศ. 2561 ณช้างอารีนาโดยมีการสำรวจเส้นทางและเตรียมสร้างชานชาลารองรับผู้เข้าชมงานที่เดินทางด้วยรถไฟโดยจะมีการจัดขบวนรถด่วนพิเศษ สถานีรถไฟบุรีรัมย์–ที่หยุดรถเขากระโดง ไป-กลับ 10 เที่ยวต่อวัน ราคาตั๋ว 20 บาทต่อคนอย่างไรก็ตาม แผนงานนี้ไม่ได้ถูกพัฒนาขึ้นจริงในช่วงที่มีการแข่งขันโมโตจีพี
斯昆石

斯昆石（英語：Stone of Scone、蘇格蘭蓋爾語：An Lia Fàil、低地蘇格蘭語：Stane o Scuin），通称“命运石”或“加冕石”，乃苏格兰历代國王加冕时使用的一块砂岩。斯昆石色淡黄，呈长方體，长26英寸（66.0厘米），宽16英寸（40.6厘米），高11英寸（27.9厘米），重336英磅（152.4公斤）。据凯尔特人传说，雅各看见天使时（圣经旧约创世记二十八10~22），正是头枕此石，因此又名“雅各的枕头”、“雅格的支柱”或者“酋长石”。该石曾被保存在现已废弃的珀斯郡斯昆修道院中，因而得名。
早在来自爱尔兰的达尔瑞达王朝征服苏格兰之前，他们就已经有使用斯昆石作为加冕石的传统。随着他们的征服，这也变成了苏格兰的传统。可以肯定的是，大约847年的时候，肯尼思一世在其加冕典礼就坐在此石之上。之后的苏格兰国王们都遵循这一传统。斯昆石也因此成为了苏格兰的国家象征之一。四百多年间，这块石头始终没有离开斯昆修道院。
1296年，爱德华一世将斯昆石作为战利品掳回英格兰，安置在西敏寺英王加冕宝座圣爱德华宝座之下，象征英格兰和苏格兰统一在英王王權之下。不过，爱德华帶走的是否是真正的斯昆石一直都有争论。据传，斯昆修道院的僧侣们将真正的斯昆石藏在泰河或埋在登斯南丘(Dunsinane Hill)。这很可能是真实的，因为现有的这块斯昆石并不完全符合古人的描述。随着僧侣的逝去，真相已無從可考。
1328年，根据苏格兰和英格兰签署的《爱丁堡-北安普敦条约（英语：Treaty of Edinburgh–Northampton）》，英王爱德华三世曾同意将斯昆石送还苏格兰，然这一允诺从未兑现。
1950年圣诞节，四名苏格兰学生(Ian Hamilton, Gavin Vernon, Kay Matheson和Alan Stuart)决意要从西敏寺将斯昆石盗取出来送还苏格兰。在行动中，他们失手将斯昆石摔成了两半。在肯特躲藏了几个星期后，他们成功地将斯昆石藏在一部借来的车後座，穿越了警方布置在苏格兰和英格兰之间的封锁线。学生们将斯昆石交给了格拉斯哥的一位资深政治家。这位政治家安排专家修复了石头并严加收藏。英国政府展开了大规模搜寻，可是一无所获。
1951年4月11日，苏格兰人认为英国政府已经屈从于民意，于是举行了富有象征意义的庆典，将斯昆石供奉在安格斯郡阿布罗斯修道院的祭坛上，希望交由苏格兰教会保管，但伦敦警方獲知此事後立即将其运回西敏寺。此后，一直有传言警方只拿到了复制品。
1996年，英国政府终于决定将斯昆石归还苏格兰，1996年11月15日，在两地边境上，英国内政部和蘇格蘭事務部的代表举行了一个交接仪式，之后，斯昆石被带回爱丁堡城堡安放至今。由于爱丁堡城堡现在仍是皇家苏格兰兵團总司令部驻地，因此一些苏格兰人仍然希望斯昆石能被转移到更普通的地点安放。2020年蘇格蘭政府宣佈斯昆石將移至伯斯。
虽然斯昆石现在已经回到苏格兰，但是未来英王要举行加冕典礼时，斯昆石仍然需要运回西敏寺，安放在圣爱德华宝座下，最近的一次是在2023年5月6日於現任國王查爾斯三世的加冕典礼上。
斯昆 (城鎮)

斯昆（英語：Scone、蘇格蘭蓋爾語：Sgàin、低地蘇格蘭語：Scuin），英国苏格兰珀斯-金罗斯行政區的鎮，是苏格兰历史上最知名的城镇，古苏格兰王国最初的几百年内的实际首都，当时是重要的政治和宗教中心。位置在今天的珀斯（市）中心以北大约五公里处。
苏格兰王国最重要的宗教机构斯昆修道院（Scone Abbey）曾经坐落在此，是王国君主加冕的圣地。开国君王肯尼思一世当年在此加冕时就座的大岩石被称为“斯昆石”或者“命运之石”，是直到今天为止英国君主加冕时必须的圣物，斯昆石在1996年歸還給蘇格蘭之後，保存在愛丁堡城堡。
国王马尔科姆四世曾经形容斯昆修道院是王国的主要宝座。虽然修道院内并无宫殿，但是数百年间，苏格兰国王经常在此居住。
但是修道院在16世纪的宗教改革中被彻底毁坏弃用，如今只有地表以下的遗迹可考。但是部分建筑可能被保存了下来，因为1651年英格兰和苏格兰的共同国王查理二世曾在此加冕。
现在修道院原址附近的是19世纪初重造的斯昆宫（Scone Palace），不过这个建筑是由当地的贵族建造的，与英国王室已毫无关系。
今天的斯昆宫因为优美的花园和其中自由来往的包括孔雀等的野生鸟类而吸引游客光临。
斯昆宫建设期间，斯昆古镇的居民被安排东迁到今天的斯昆村（New Scone），距离原址约2公里左右。
圣爱德华宝座

圣爱德华宝座（英語：Saint Edward's Chair）亦称加冕椅，是英國君主加冕禮專用御座，爱德华一世於1296年委托制造，宝座下方放置由他从苏格兰带回英格兰的战利品：斯昆石，直到1996年11月15日，英国内政部才将斯昆石交还苏格兰政府带回爱丁堡城堡，但要求每次举行英王加冕仪式时，需将斯昆石放回宝座下。
从1308年至今，几乎所有英格兰（至1603年）和大不列颠君主都是坐在圣爱德华宝座上进行加冕仪式并接受塗油禮。但也有例外，玛丽一世和玛丽二世的加冕椅由教皇提供（玛丽二世用的是复制品）。
在八百多年的历史中，宝座只被移出威斯敏斯特教堂3次。第一次是被移到威斯敏斯特宫（如今的国会大厦）的威斯敏斯特厅，为奥利弗·克伦威尔出任英格兰的护国公举行典礼。之後為了躲避第二次世界大战战火，又被移到格洛斯特大教堂。第三次是1950年圣诞节，四个苏格兰学生（伊恩·汉密尔顿、加文·弗农、凱·麥弗森和艾伦·斯图尔特）将宝座下的斯昆石偷回苏格兰。
1914年，宝座在炸弹袭击中受损，攻击的策划者是一群女性投票權社運的參與者，宝座随后被修复。如今宝座現存於西敏寺内一个紧邻着亨利五世墓的现代底座上被嚴加看管，只在加冕仪式时才会搬出，最近一次寶座用於加冕儀式是在2023年5月6日於現任國王查爾斯三世的加冕典禮上。
圣爱德华宝座采用高背哥特式设计风格。相传由名叫沃尔特的伐木工人砍下一棵橡树所制造，并收了在当时相当可观的100先令酬金。宝座原為塗金，四周均有绘画，背面画有忏悔者爱德华或爱德华一世的全身画像，画中人物双脚站在底座的塗金狮子上。几百年过去了，如今除了背面和两侧下方還仅存有一些树叶、鸟类和动物图案，大部分的塗金早已褪去，精美的绘画也蕩然無存。在18世紀到19世纪，一些早期的遊客或教會唱诗班的成员，會将自己名字的首個字母偷刻在宝座上以宣示「到此一遊」。宝座下方以16世纪外加的四个鎏金狮子所支撑，由于失修，1727年重新做了四个新的狮子并使用至今，此外金獅與座板間還有储柜用来放置蘇格蘭的王權象徵：斯昆石。
在英王加冕仪式上，还会用到其他专用座椅，例如英国首相和其伴侣坐的椅子被放在圣殿的北侧。另外，在宣读教义接受洗礼时，君主是先坐在一张放在过道中央的宝座接受塗油禮，之後再移驾到圣爱德华宝座接受正式加冕。这些寶座每次加冕典礼都会新作一套，仪式后將被移到皇宫中保存，目前伦敦白金汉宫的宝座厅中放着维多利亚女王、乔治六世及伊丽莎白二世塗油仪式的座椅，爱德华七世和亚历山德拉王后的放在白金汉宫的舞厅，乔治五世和瑪麗王后的則放在爱丁堡的荷里路德宫。
昆石铁路

昆石铁路是中国云南省昆明市区内从昆明北站到石咀站的米轨铁路。业主为昆明铁路局。长12km。
沿途设昆明北站、麻园站、石咀站
最初是1938-1942年修建的滇缅铁路的最东段。1958年改建复建为昆一铁路。1980年5拆除了昆草铁路的安宁至石咀段之后，剩余的铁路即为昆石铁路，用于服务于沿线的市区内工厂企业。2017年12月13日，为了配合昆明地铁4号线施工，部分昆石铁路路段被拆除，昆石铁路自此停运。
爱丁堡城堡

爱丁堡城堡（英語：Edinburgh Castle）是苏格兰和爱丁堡的重要象征。它坐落在爱丁堡市内的城堡岩顶上，十分明显，从市中心各角落都可看到。海拔120米，从上面可以俯瞰爱丁堡全城的景色。
人类在该地区的活动可以追溯到公元前9世纪。城堡从公元12世纪到16世纪一直是苏格兰皇家城堡，见证了苏格兰的多次战争。17世纪起成为军事基地，目前归属于苏格兰文物局（Historic Scotland），仍有军队驻扎在城堡上。城堡的大多数建筑在16世纪的长期围城（Lang Siege）事件中被毁，但也有少数建筑挺过这次围城，其中最著名的便是建造于12世纪早期的圣玛格丽特礼拜堂。
城堡目前对公众开放，其内的一些建筑也允许游客参观。它是苏格兰最受欢迎的旅游景点之一，每年能迎接从世界各地前来的超过120万名游客。城堡内有军事博物馆，内陈列有各类实物，并记述有苏格兰、英国及欧洲的军事历史。
爱丁堡城堡是爱丁堡的重要象征。爱丁堡市的纹章上就有爱丁堡城堡的图像。每年一度的爱丁堡军操表演也在爱丁堡城堡前举行。英國君主加冕儀式時使用的斯昆石在1996年歸還給蘇格蘭之後，保存於此城堡。
昆一铁路

昆一铁路是中国云南省从昆明北站到一平浪站的米轨铁路，正线125.1公里、站线14公里。分段拆除后，仅存昆石铁路长12.4km。
沿途设昆明北站、麻园站、石咀站、安宁站、麒麟站、草铺站、羊老哨站等15座车站。
桥梁146孔59座，隧道10座、涵渠408个，通信线路119公里。
最小曲线半径区间为100米、站内300米，线路最大坡度为25‰。
最初是1938-1942年修建的滇缅铁路的最东段。
为外运一平浪产的煤炭与盐，1957年云南省决定改建复建为昆一铁路。1957年12月铁道部西南铁路工程局设计分局（今中铁二院）对昆一铁路进行了现场调查；1958年2月提出调查报告，推荐使用米轨方案。1958年3月，铁道兵第一师开始勘测，鉴于成昆铁路即将开工建设，昆一铁路线路按照使用3年至5年的期限标准设计。1958年4月昆一铁路开始施工，共完成土石方105万立方米。1958年9月14日铺轨，1959年3月6日全线铺通，交昆明铁路局安宁工务段接管运营。一平浪站年平均发送量18.3万吨，到站量16.7万吨，发送旅客14万人次。
1970年成昆铁路通车后，拆除了一平浪至草铺的米轨铁路，禄丰至一平浪间的铁路路基改成了县乡公路。剩余铁路改称昆草铁路，长39.1公里。
1980年5拆除了昆草铁路的草铺至麒麟段、安宁至石咀段，并将麒麟至安宁段7.3km无偿移交给昆明钢铁公司使用。剩余的铁路即为昆石铁路。
2017年12月17日，由于昆明地铁4号线施工的原因，昆石铁路部分路段被拆除，自此运营了长达58年的昆一铁路永久停止运营。
肯尼思一世

肯尼思·麦克亚尔宾（中世纪盖尔语：Cináed mac Ailpín；现代盖尔语：Coinneach mac Ailpein；现代皮克特人国王列表多称其为皮克特人的肯尼思三世；800年后—858年2月13日）是公元9世纪欧洲苏格兰地区皮克特人的国王，綽號為"征服者"。苏格兰传统上将他视作苏格兰王国的开国君主，现代常称其为苏格兰的肯尼思一世。由于他父亲名为亚尔宾（Ailpín），这个王朝也被称为亚尔宾王朝。
传说在大约公元843年，肯尼思确立了统治地位，收服了附近地区的皮克特人，并多次征讨周围从大不列颠岛南部迁徙来的盎格鲁-萨克逊人，建立“阿爾巴王國”。不过至今为止，对于肯尼思自己究竟是皮克特人，还是之前从爱尔兰岛迁徙来的说盖尔语的斯科特人（Scoti），史学界还有争议。在入侵皮克塔維亞的兩年前取得達爾里阿達王國的統治權。
他建立的王国在盖尔语中被称之为阿尔巴（Alba），不过现在的考证一般认为这个名称和有关肯尼斯的一系列传说都是近两百年后的苏格兰国王为了加强自己的权威而编造的。不论肯尼思身世如何或者实际有过什么文治武功，在之后的数百年间，所有的苏格兰国王都宣称自己是他的直系后裔，以正血统。
肯尼思据载因肿瘤死于王国的首都、今天珀斯郡的历史名镇斯昆附近。他的遗体被安葬在西海岸的小岛伊俄纳，在今天苏格兰阿盖尔地区。
肯尼思死时的头衔是“皮克特人之王”，而不是“阿尔巴国王”。阿尔巴国王的头衔要到肯尼思的孙子多姆納爾或康斯坦丁时才被正式使用。
据传是肯尼思加冕时坐的大石被称为“斯昆石”或者“命运之石”，是历代苏格兰国王和今天的英国君主登基典礼时安放在王座底下的圣物。
肯尼思死后他的弟弟多姆纳尔·麦克亚尔宾继位，史称唐纳德一世。唐纳德一世死后，肯尼思的两个儿子先后继位，分别是康斯坦丁二世和艾德。