davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
กล้วยแขก

กล้วยแขกหรือกล้วยทอดเป็นขนมไทยชนิดหนึ่งซึ่งปรุงโดยการนำกล้วยตัดเป็นแผ่นหรือหั่นครึ่งแล้วมาชุบน้ำแป้งซึ่งมีส่วนผสมของแป้งข้าวเจ้า, มะพร้าวขูดขาว, งาคั่ว, น้ำตาล และกะทิ แล้วจึงนำไปทอดในน้ำมันร้อนในกระทะ ใช้รับประทานเป็นอาหารว่าง
แหล่งที่มีกล้วยแขกขึ้นชื่อ คือย่านนางเลิ้งบริเวณถนนนครสวรรค์จนกระทั่งถึงแยกจักรพรรดิพงษ์และแยกหลานหลวงในเขตป้อมปราบศัตรูพ่ายกรุงเทพมหานคร ที่มีการทอดและขายกล้วยแขกกันมาอย่างยาวนานริมถนน มีจำหน่ายอยู่หลายราย โดยมีสัญลักษณ์เป็นจุดเด่น คือผ้ากันเปื้อนหรือเอี๊ยมในแต่ละสี ผู้ขายจะหิ้วถุงกล้วยแขกเดินเร่ขายไปตามท้องถนน โดยมากผู้ซื้อจะอยู่ในรถที่กำลังติดสัญญาณไฟจราจรและได้มีการขยายไปจนถึงเชิงสะพานพระราม 8,สะพานผ่านฟ้าลีลาศ,ถนนราชดำเนิน,แยกแม้นศรีจนกระทั่งในวันที่
14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2561สภากรุงเทพมหานครมีมติห้ามขายบนพื้นถนน พร้อมกับบังคับใช้กฎหมายอย่างเคร่งครัด ฝ่าฝืนมีโทษปรับผู้ขายไม่เกิน 5,000 บาท และผู้ซื้อไม่เกิน 2,000 บาท
ในอาหารเวียดนามมีอาหารที่คล้ายคลึงกันเรียกว่าจ๊วยเจียน(chuối chiên) ในอาหารอินโดนีเซียและมาเลเซียเรียกว่าปีซังโกเร็ง(pisang goreng)ในอาหารเบนินทำมาจากกล้ายมีลักษณะคล้ายกล้วยแขก แต่กรอบกว่า
ตลาดนางเลิ้ง

ตลาดนางเลิ้งเป็นชุมชนและตลาดที่ตั้งอยู่บนถนนนครสวรรค์แขวงวัดโสมนัสเขตป้อมปราบศัตรูพ่ายเป็นตลาดบกแห่งแรกของประเทศไทย มีอายุยาวนานกว่า 100 ปี
ตลาดนางเลิ้งก่อตั้งมาตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ 5เปิดขึ้นอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่29 มีนาคมพ.ศ. 2443โดยพระบาทสมเด็จพระเจ้าจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว (รัชกาลที่ 5) เสด็จเป็นองค์ประธานในพิธีเปิดเอง  แต่เดิมเรียกว่าบ้านสนามควาย ก่อนจะเรียกว่า “อีเลิ้ง” ตามชื่อคือตุ่มชนิดหนึ่งของชาวมอญจนมาเปลี่ยนชื่ออีกครั้งในยุคจอมพล ป. พิบูลสงครามเป็นนายกรัฐมนตรี ว่า “นางเลิ้ง” สถานที่สำคัญของตลาดนางเลิ้งได้แก่ โรงภาพยนตร์เฉลิมธานี ที่มีอายุเก่าแก่กว่า 80 ปี สร้างขึ้นสมัยรัชกาลที่ 6เป็นที่บันเทิงที่จะได้ชมภาพยนตร์จากทุกชาติทั้งไทย, จีน, อินเดีย, ฝรั่ง จากจำนวนคนดูที่เคยมากถึงรอบละ 300–400 คนก็เหลือเพียงรอบละไม่ถึง 10 คน จนต้องเลิกฉายไปเมื่อปีพ.ศ. 2536ปัจจุบันเป็นเพียงโกดังเก็บของ
ปัจจุบัน ตลาดนางเลิ้ง เป็นชุมชนที่เก่าแก่และมีชื่อเสียงแห่งหนึ่งของกรุงเทพมหานคร  อาคารบ้านเรือนแถบนี้มีสถาปัตยกรรมที่สวยงามและเป็นตลาดและย่านที่ขึ้นชื่ออย่างมากด้านอาหารนานาชนิด เช่นขนมหวานและที่ขึ้นชื่ออย่างมาก คือกล้วยทอดหรือกล้วยแขก ที่มีขายกันหลายรายริมถนนรอบด้านจนเป็นที่เลื่องชื่อ
ในการชุมนุมของกลุ่มคนเสื้อแดงเมื่อปี พ.ศ. 2552ตลาดนางเลิ้งเป็นแห่งหนึ่งที่ได้รับผลกระทบจากการชุมนุมด้วย มีผู้เสียชีวิต 2 คน ได้แก่ นาย ป้อม ผลพันพัว นาย ยุทธการ จ้อยช้อยชด เป็นบุคคลในชุมชน จากการออกมาปกป้องชุมชนแห่งนี้
13°45′35″N100°30′44″E﻿ / ﻿13.759688°N 100.512132°E﻿ /13.759688; 100.512132
ถนนนครสวรรค์

ถนนนครสวรรค์(อักษรโรมัน: Thanon Nakhon Sawan) เป็นถนนสายหนึ่งในพื้นที่กรุงเทพมหานครมีจุดเริ่มต้นที่สะพานผ่านฟ้าลีลาศบริเวณแยกผ่านฟ้าลีลาศจากส่วนปลายของถนนราชดำเนินกลางทอดผ่านแยกจักรพรรดิพงษ์ผ่านแยกเทวกรรมข้ามสะพานเทวกรรมรังรักษ์พื้นที่เขตป้อมปราบศัตรูพ่ายและไปสิ้นสุดลงที่แยกนางเลิ้งจุดตัดกับถนนพิษณุโลกบริเวณด้านหน้าอุทยานเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรฝั่งทิศใต้ (ประตูทางเข้าสนามม้านางเลิ้งเดิม) ในพื้นที่แขวงสวนจิตรลดาเขตดุสิตรวมระยะทางทั้งสิ้น 1.31 กิโลเมตร
ถนนนครสวรรค์เดิมมีชื่อว่า "ถนนตลาด" สร้างขึ้นมาในรัชสมัยรัชกาลที่ 5และได้เปลี่ยนชื่อมาเป็นถนนนครสวรรค์ดังในปัจจุบัน ในรัชสมัยรัชกาลที่ 6เมื่อวันที่ 16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2462 เพื่อเป็นการเฉลิมพระเกียรติของสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าบริพัตรสุขุมพันธุ์ กรมพระนครสวรรค์วรพินิตหรือทูลกระหม่อมบริพัตร พระบรมวงศานุวงศ์องค์สำคัญ
บริเวณถนนนครสวรรค์ เป็นที่ตั้งของตลาดนางเลิ้งตลาดบกแห่งแรกของประเทศไทย เป็นชุมชนที่มีความเก่าแก่ยาวนาวนานและมีสินค้ามากมายจำหน่าย โดยเฉพาะอาหารนานาชนิด เช่นกล้วยแขก,ขนมถ้วยและขนมไทยอีกหลายอย่าง อีกทั้งอาคารบ้านเรือนแถบนี้ยังมีความเก่าแก่และมีสถาปัตยกรรมที่สวยงามอีกด้วย
เมื่อ พ.ศ. 2557การประปานครหลวงได้ดำเนินโครงการก่อสร้างท่อประปาขนาดเส้นผ่าศูนย์กลาง 1,000 มิลลิเมตร โดยการดันท่อลอดในถนนนครสวรรค์ช่วงถนนจักรพรรดิพงษ์ถึงถนนราชดำเนินกลาง พร้อมทั้งก่อสร้างบ่อดัน-บ่อรับจำนวน 8 บ่อ ซึ่งมีงานบางส่วนต้องขุดเปิดหน้าดินในเขตโบราณสถานป้อมมหากาฬ และพื้นที่ใกล้เคียง ซึ่งพบหลักฐานทางโบราณคดีในเขตโบราณสถานป้อมมหากาฬและพื้นที่ใกล้เคียง
พบแนวถนนที่คาดว่าน่าจะเป็นทางเดินเท้าระหว่างป้อมมหากาฬและสะพานผ่านฟ้าลีลาส น่าจะมีอายุในช่วงต้นรัตนโกสินทร์ มีลักษณะปูด้วยอิฐ เรียงกัน 1 ชั้นอิฐ โดยใช้อิฐขนาด 15x30x7 เซนติเมตร วางเรียงแบบสานคู่ และใช้อิฐขนาด 20x40x10 เซนติเมตร ก่อเป็นขอบถนนโดยใช้สันอิฐตั้งขึ้น มีความกว้างของถนน 1 เมตร ถนนอยู่ต่ำกว่าระดับผิวดินปัจจุบัน 100 เซนติเมตร รวมถึงยังพบทางระบายน้ำสองแนว กำหนดอายุราวรัชกาลที่ 4–5 แนวแรกก่อด้วยอิฐขนาด 11x22x6 เซนติเมตร ทำเป็นร่องขนาด 10 เซนติเมตร แนวที่สองก่อด้วยอิฐขนาด 15x30x7 เซนติเมตร วางตัวในแนวขนานกับแนวแรก โดยทั้งสองแนววางห่างกัน 10 เซนติเมตร
พบส่วนพื้นและฐานของอาคาร พื้นปูด้วยกระเบื้อง กระเบื้องมีขนาด 30x30 เซนติเมตร น่าจะมีอายุก่อน พ.ศ. 2486 เพราะคล้ายกับอาคารในภาพถ่ายของวิลเลียม ฮันต์ ถ่ายเมื่อราว พ.ศ. 2486
13°45′33″N100°30′39″E﻿ / ﻿13.759089°N 100.510769°E﻿ /13.759089; 100.510769
การพับกระดาษ

การพับกระดาษคือ การแปรสภาพวัสดุกระดาษให้มีรูปร่าง มิติ และรูปทรง เป็นไปตามจินตนาการของผู้ประดิษฐ์ ทั้งนี้โดยมาก มักเป็นการพับทีเลียนแบบวัตถุหรือสิ่งมีชีวิตอย่างเช่น การพับเครื่องบิน นก เต่า กบ ฯลฯ ที่โดยมากแล้วใกล้เคียงกับของจริง ปัจจุบันการพับกระดาษเป็นรูปต่างๆมีความซับซ้อน และมีแบบแผนมากขึ้น ส่วนหนึ่งเป็นเพราะได้รับเอาศิลปะการพับกระดาษจากประเทศญี่ปุ่นที่เรียกว่า "โอริงามิ" เข้ามาและนำมาผสมผสานจนกลายเป็นงานอดิเรกอย่างหนึ่งที่มีคนให้ความสนใจไม่น้อย  การพับกระดาษในยุคสมัยใหม่ คือ การพับที่ไม่ยึดติดกับความเชื่อเก่าๆ และพร้อมที่จะรับเอาแนวความคิดใหม่ๆ จนถึงขั้นที่จะพับเป็นอะไรก็ได้ตามใจนึก
การพับกระดาษกำเนิดขึ้นที่ประเทศญี่ปุ่นเมื่อประมาณ 50 ปีก่อนโดยเป็นกิจกรรมยามว่างและเป็นศิลปะมรดกตกทอดทางวัฒนธรรมญี่ปุ่น ในสมัยก่อนนิยมพับกระดาษเพื่อนำไปประดับตกแต่งในพิธีกรรมทางศาสนา ชาวบ้านจะทำของถวายเทพเจ้าแล้วจัดเรียงบนกระดาษที่พับตามแบบแผนในช่วงเทศกาลต่างๆ
สำหรับในประเทศไทย การพับกระดาษเริ่มขึ้นเมื่อ 30-40 ปีที่ผ่านมา โดยจุดเริ่มต้นการพับกระดาษของไทยคือการพับถุงกล้วยแขก  หลังจากนั้นอีก 20 ปี มีองค์กรญี่ปุ่นเข้ามาเผยแพร่วัฒนธรรมและสอนการพับกระดาษในไทย จนเกิดเป็นนักพับกระดาษไทยรุ่นใหม่ มีการก่อตั้งชมรมนักพับกระดาษไทย
เกาะยอ

เกาะยอเป็นเกาะหนึ่งที่ตั้งอยู่กลางทะเลสาบสงขลาตอนล่าง มีฐานะเป็นตำบลหนึ่งในอำเภอเมืองสงขลาจังหวัดสงขลาตัวเกาะมีพื้นที่ทั้งหมด 15 ตารางกิโลเมตร หรือ 9,275 ไร่ประชากรเป็นชาวไทยเชื้อสายจีน ส่วนใหญ่ประกอบอาชีพประมง
เกาะยอ มีผลิตภัณฑ์จากหัตถกรรมที่มีชื่อเสียงคือผ้าทอเกาะยอที่มีลวดลายเป็นเอกลักษณ์ โดยเฉพาะลาย "ราชวัตถ์" ที่พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัวได้พระราชทานชื่อลายผ้าดังกล่าว
เกาะยอ ปรากฏหลักฐานการมีอยู่ครั้งแรกจากแผนภาพการกัลปนาวัดพะโคะที่เขียนขึ้นช่วงปี พ.ศ. 2223 ถึง พ.ศ. 2242 ระบุชื่อว่า "เข้าก้อะญอ" ปรากฏอยู่ปลายสุดของแผนที่ เป็นภาพเขาเกาะยอที่มีพรรณไม้บนภูเขาแต่ไม่ปรากฏรูปสัตว์ป่าและปรากฏอีกครั้งในแผนที่เมืองสงขลาที่เขียนขึ้นในปี พ.ศ. 2230 โดยมองเดียร์ เดอลามาร์ วิศวกรชาวฝรั่งเศส ในแผนที่นี้ปรากฏชุมชนบนเกาะ 9 แห่งบริเวณที่ราบเชิงเขารอบเกาะ ซึ่งปัจจุบันเป็นที่ตั้งของบ้านนาถิน, บ้านท้ายเสาะ, บ้านท่าไทร, บ้านสวนทุเรียน และบ้านนอก
ในพระนิพนธ์เรื่องชีวิวัฒน์เที่ยวที่ต่าง ๆ ภาคที่ 7โดยสมเด็จพระราชปิตุลา บรมพงศาภิมุข เจ้าฟ้าภาณุรังษีสว่างวงศ์ กรมพระยาภาณุพันธุวงศ์วรเดชพ.ศ. 2427 เขียนเกี่ยวกับเกาะยอว่า "เกาะยอ มี เขาเป็นสามเหลี่ยม เรียกว่าแหลมภอ ช่องเขาเขียว และแหลมหัวการัง มีตำบลบ้าน 3 หลังได้แก่ บ้านท่าไทร บ้านอ่าวทราย และ บ้านสวนใหม่ ในเกาะยอมีสวนเรียงรายอยู่ในเกาะ รอบเกาะเป็นสวนผลไม้ หมาก มะพร้าว จำปาดะ ขนุน สะตอ พุมเรียง ละมุด ทุเรียน และมีสวนผัก ผัก และพลุต่าง ๆ มีบ้านราษฏรเรียงรายอยู่รอบเกาะ มีบ่อน้ำจืดสนิทหลายหลัง บ่อหินเป็นบ่อเก่า มีคราบโสโครก มีศาลาเล็กที่นั้นหลังหนึ่ง ในเกาะนั้นมีวัด 2 วัด ชื่อวัดแหลมภอวัดหนึ่งวัดทายเสาะวัดหนึ่ง"
ชนกลุ่มแรกที่อพยพเข้ามาอยู่ ว่ากันว่าเป็นชาวจีนจากบ้านน้ำกระจาย, บ้านน้ำน้อย และบ้านทุ่งหวัง ซึ่งตั้งถิ่นฐานกันมาอย่างน้อยก็ร่วมสมัยกรุงศรีอยุธยาแล้วประชากรส่วนใหญ่นับถือศาสนาพุทธมีวัดในพุทธศาสนา 4 แห่ง มีสำนักสงฆ์, ศาลเจ้าจีน และสถานปฏิบัติธรรมอย่างละหนึ่งแห่งทั้งนี้เกาะยอมีประเพณีโบราณสืบทอดกันมาคือ ประเพณีแห่เดือนสิบ และประเพณีขึ้นเขากุฎ
ด้านการศึกษา มีโรงเรียนตั้งอยู่บนเกาะยอสองแห่ง คือ โรงเรียนวัดแหลมพ้อ และโรงเรียนวัดท้ายยอ ส่วนด้านสาธารณสุข มีสถานีอนามัยสองแห่งที่บ้านสวนทุเรียนและบ้านท่าไทร
เกาะยอตั้งอยู่กลางทะเลสาบสงขลาตอนล่าง มีเนื้อที่รวมทั้งพื้นน้ำ 17.95 ตารางกิโลเมตร หรือประมาณ 11,220 ไร่ และมีเนื้อที่เฉพาะพื้นดินเพียง 15 ตารางกิโลเมตร หรือ 9,375 ไร่พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นภูเขาและเนินเขา สูง 10 ถึง 151 เมตร มีที่ราบขนาดน้อยโดยเป็นที่ราบเนินเขาริมชายฝั่งบนเกาะมีแหล่งน้ำธรรมชาติน้อยต้องขุดบ่อน้ำโดยใช้น้ำจากใต้ดิน
จากที่นี่ห่างจากที่ว่าการอำเภอเมืองสงขลา 20 กิโลเมตรทางบก และ 6 กิโลเมตรหากเป็นทางเรือการเดินทางทางบกใช้สะพานติณสูลานนท์ข้ามมาจากฝั่งอำเภอเมืองและอำเภอสิงหนครได้
ประชากรส่วนใหญ่มีอาชีพรับจ้าง และเกษตรกรรม อาทิประมงและทำสวนผลไม้มีอาชีพเสริมคือการค้าขายและอุตสาหกรรมในครัวเรือนอาชีพประมงมีทั้งออกเรือไปจับปลาและการเลี้ยงปลาในกระชังส่วนผลไม้บนเกาะยอที่มีชื่อเสียงเช่นจำปาดะและละมุดโดยเฉพาะจำปาดะที่สามารถนำมาแปรรูปเป็นของทอดเช่นเดียวกับกล้วยแขกส่วนงานหัตถกรรมที่มีชื่อเสียงคือผ้าทอเกาะยอที่มีลวดลายเป็นเอกลักษณ์ โดยเฉพาะลาย "ราชวัตถ์" ที่พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัวได้พระราชทานชื่อลายผ้าดังกล่าว
ตำบลเกาะยอ แบ่งเขตการปกครองเป็น 9 หมู่บ้าน มีประชากรทั้งหมด 4,459 คน (สำรวจเมื่อเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2550) ได้แก่
มุกดาวัน สันติพอน

มุกดาวัน สันติพอน(ลาว:ມຸກດາວັນ ສັນຕິພອນ) เป็นนักร้องหญิงชาวลาว มีชื่อเสียงจากผลงานเพลง "เอิ้นอ้ายใส่หม้อนึ่ง"และ "มนต์ฮักบ่าวเมืองวัง"“เสียงแคนแทนใจ“
เกิดเมื่อวันที่ 6 มิถุนายน พ.ศ. 2540 ที่บ้านธาตุอีงฮังนครไกสอน พมวิหานแขวงสุวรรณเขตประเทศลาวในครอบครัวที่ทำอาชีพทำนา แต่เมื่อยามครอบครัวว่างจากการทำนา ก็จะตระเวนรับจ้างร้องเพลง โดยที่บิดาของเธอมีวงดนตรีอยู่วงหนึ่ง วงดนตรีอิเล็กโทน กล้วยสุกเขียว โดยทั้งวงมีรายได้จากการตระเวนร้องเพลงคืนละ 5 แสนกีบ
มุกดาวัน สันติพอน เริ่มร้องเพลงจากการสอนของบิดา และเรียนการลำกลอนจาก อาจารย์ดอกเพ็ด แดนจำพอน เธอเริ่มประกวดร้องเพลงตั้งแต่อายุได้ 5 ปี ในระหว่างที่เธอร้องเพลงประกวดนี้ ได้รับรางวัลบ้าง ไม่ได้รับรางวัลบ้าง และเธอยังเป็นสมาชิกของคณะศิลป์สโมสรวัฒนธรรมบรรดาเผ่าแขวงสุวรรณเขต ตำแหน่งน้กร้อง-หมอลำ เธอเคยเดินทางไปแสดงในนามแขวงสุวรรณเขต ทั้งในและต่างประเทศ
ขณะที่มุกดาวันศึกษาอยู่ที่ชั้นประถมศึกษาปีที่ 3 เธอได้ออกอัลบั้มเพลงไหวบ่พ่อสังกัดค่ายเพลงลาวเดอมิวสิค ซึ่งได้รับความนิยมในระดับหนึ่ง ต่อมาเมื่อเธอกำลังศึกษาอยู่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 เธอได้ออกอัลบั้มบ่าวท่าแขก-สาวสะหวันมีเพลงดังจากอัลบั้มนี้เช่น “บ่าวท่าแขก สาวสะหวัน” "ถามข่าวบ่าวมัธยม" และ "เพิ่นมิมักข่อย" หลังจากนั้นเธอจึงตัดสินใจทำเพลงเอง ชุด มนต์ฮัก่าวเมืองวัง ผลงานที่ได้รับความนิยม “ เอิ้นอ้ายใส่หม้อหนึ้ง “ เสียงแคนแทนใจ “ มนต์ฮักบ่าวเมือวัง “ ในนามค่าย "กล้วยสุกเขียว" ซึ่งมาจากชื่อวงดนตรีของบิดา และเป็นผลงานสร้างชื่อ ให้ มุกดาวัน สันติพอน ได้รับรางวัล Lao music award 2014 ราวัล ดวงจำปา สาขา ศิลปินหญิงดีเด่น
蘇亞納

蘇亞納（西班牙語：Sullana）是秘魯皮乌拉大区蘇亞納省的城市，是蘇亞納省的会，位於該國西北部，距離首府皮烏拉38公里，始建於1783年7月8日，面積488平方公里，2005年人口175,078。
由于苏亚纳美味的传统料理，城市成为一个美食天堂。其中最有特色的食物有：
4°54′S80°41′W﻿ / ﻿4.900°S 80.683°W﻿ /-4.900; -80.683
东姑安南

拿督斯里东姑安南（馬來語：Tengku Adnan Tengku Mansor；1950年12月20日—），马来西亚政治人物、巫统黨員，现任巫统总财政。
2020年12月21日，吉隆坡高庭宣判东姑安南收取商人蔡景康的200万令吉贿赂罪名成立，判处监禁12个月及罚款200万令吉。他也成为继前首相纳吉·阿都拉萨在SRC公司4200万令吉资金挪用案被判罪名成立后，另一名被判罪成的国阵前内阁部长。2021年7月16日，上诉庭三司以二对一的投票结果，推翻高庭裁决，判处东姑安南无罪释放。总检察署也在之后对判决提出上诉申请。
2022年大选，东姑安南在布城国会议席竞选中败给来自土团党的原任教育部高级部长莫哈末拉兹基丁。
2017年2月1日，东姑安南在电台接受访问时认为政府可以将槟城州、马六甲州和吉打州浮罗交怡岛的部分地区列入联邦直辖区，并指联邦政府的直接管辖可为上述地区带来更多的拨款及关注，引起各方争议。其中时任槟城首席部长林冠英对东姑安南的建议提出反对，并认为他的言论已经抵触联邦宪法和威胁团结，并报案指控东姑安南煽动。槟城州政府所属联盟希望联盟之后也在槟城和雪兰莪发起“我♥️槟城”运动以示反对东姑安南的建议。而“我♥️槟城”也在之后被应用在许多地方如免费巴士服务、组屋区墙壁以及槟城州政府的其他政策。
2018年12月14日，东姑安南被控于2016年6月14日身为公职人员即联邦直辖区部长期间，涉嫌收取商人捐助补选的200万令吉政治献金，将之汇入与他有利益关系的公司银行户头，涉及受贿。案件在2018年12月14日由地庭移交高庭审理，他于2019年1月23日否认有罪。在案审初期，法庭要他出示拥有多少身家财产时，东姑安南要求只让法官及律师知道，但被法庭以案件必须在公正透明的情况下审讯为由驳回。10月14日，高庭法院宣判东姑安南表罪成立，需出庭自辩。案件从2020年1月17日进入自辩阶段。
2020年3月4日，东姑安南再被控方质问拥有多少身家时，自爆身家拥有近10亿令吉，震惊庭上众人。东姑安南表示在2001年加入内阁前已是一名成功的商人，并曾向首相申报自己拥有9亿3800万令吉的财产，更表示200万令吉对他而言只是零用钱，引起各界哗然。马来西亚反贪污委员会主席拉蒂法以对方沒有申报资产的来源细节为由，宣布会另外展开调查。6月30日，案件完成辩护阶段，预定9月11日进入口头结案陈词阶段。12月7日，总检察署基于控方证人提出案件有新进展为由，要求法庭搁置东姑安南被控收贿100万令吉案件。12月21日，吉隆坡高庭法院对另一项贿赂案件作出宣判，基于辩方无法挑起合理疑点，东姑安南被控向商人蔡景康收贿200万令吉控状的罪名成立，被判坐牢12个月和罚款200万令吉。东姑安南透过代表律师表示会上诉。
2021年7月16日，上诉法院以2比1驳回吉隆坡高等法院的裁决，理由是控方在以关键证人蔡景康的证词为主要依据的同时，却没有考虑和复查蔡景康给予200万令吉政治献金的证词可信度，而高等法院也没有关注此事存有失误，东姑安南因此上诉得直，无罪释放。控方同日表明将寻求总检察长的指示向联邦法院提出上诉。
2020年3月，东姑安南因在受贿案的审讯中，拒绝在法庭公开自己近10亿令吉的资产，被控方盘问时，情绪失控，暴怒抗议，引起了各界热议。有网民对此恶搞将人民公正党主席安华·依布拉欣质问东姑安南资产的贴图，配上东姑安南的字幕说他童年卖炸香蕉存到10亿令吉的贴图。结果东姑安南小时候卖炸香蕉致富的谣言瞬间传遍网络，使他无故爆红，也导致许多不明就理的网民信以为真。
香蕉計劃

香蕉計劃（英語：Shanghai Project Banana Co., Ltd.）全稱上海香蕉計劃文化發展有限公司，或稱「香蕉娛樂」，由中国地产大亨王健林之子王思聰於2015年在中國上海創辦。營業範圍包括電子競技行業和娛樂行銷行業，同時也涉足體育、影視、音樂行業。該公司簽約的著名藝人有韓國女團EXID，女藝人孟佳、二珂，男藝人林彥俊、尤長靖，女子組合火箭少女101的成員傅菁，男子組合TANGRAM。
荷蘭飲食

荷蘭飲食（荷蘭語：Nederlandse keuken）是指荷蘭的飲食文化。荷蘭傳統飲食文化比較簡單，主要源自傳統在地的烹飪做法，其烹調材料與組合取決於許多因素：位於歐洲平原肥沃的北海河流三角洲的位置，漁穫、農業、海上貿易、前殖民文化的影響，以及香料貿易興起。
傳統上，荷蘭餐飲簡單而且直接，蔬菜多但肉少，對於食材沒有太多的加工，可以描述為質樸的餐點，但多數荷蘭人在假期來臨時，都會烹調特殊的食物來慶祝。一般人早餐和午餐通常是麵包加奶酪等配料，晚餐則主要是肉和馬鈴薯，輔以時令蔬菜。荷蘭人飲食中含有許多乳製品，碳水化合物和脂肪攝取量較高，顯示出體力勞動者的飲食需要，並且荷蘭人的奶製品消費量也很高。
20世紀後，受其殖民地（特別是荷屬東印度群島）飲食文化的影響，荷蘭飲食變得更加國際化，在荷蘭的大城市可以品嚐到來自世界各地的食物。
直至中世紀，荷蘭人的飲食文化，大抵與歐洲其他國家無異。通常荷蘭人消耗牛奶、啤酒、根菜類、豌豆之類。其中牛油和芝士早就在中世紀就流行。
隨著貿易的發展，荷蘭人多了機會接觸更多食品種類，包括葡萄酒、香料、茶葉以至咖啡。一些源於美洲的農作物也引進於荷蘭，例如馬鈴薯。
荷蘭食品不同地區各有不同。東部、北部受德國影響較濃，較多食用香腸；西部屬平原，畜牧業發達，盛產不同種類奶酪；南部則毗鄰比利時，飲食較類似於法國菜。
受制地理因素，荷蘭酒類主要是啤酒。
由於荷蘭長期殖民，被殖民者和歐亞血統者來到荷蘭，尤其是在1949 年印尼脫離荷蘭殖民統治獨立後，印尼菜和印度菜變得流行起來。1962 年出版《荷蘭烹調的藝術》(The Art of Dutch Cooking)中寫道：“在荷蘭，印尼菜多到不勝數，一些菜餚受到大大的歡迎，以至被視為‘國菜’”。這些印尼風味的飲食包括：炒飯(nasi goring)、炸香蕉(pisang goring)、炸春捲(lumia goring)、炒麵(bami)、烤肉串(satay)、花生醬(satay sauce)和辣椒醬(sambal oelek)。
在荷蘭-印尼的融合菜餚中，最著名的是“飯桌”(rijsttafel)，由幾十個小菜組成鋪滿“整桌”的精緻餐點。這道全席餐點目前在荷蘭仍然受歡迎，但在印尼國內卻已經很少見。荷蘭幾乎每個城鎮都有一家印尼式中餐館，其中最流行的融合菜是 friet saté、 patatje oorlog 或 patatje pinda。一般在小吃店都供應一種以沙爹醬為調味的炸薯條。
蘇里南美食在荷蘭也很受歡迎，尤其是在大城市。蘇里南餐廳通常提供蘇里南三明治 (Surinaamse broodjes)、蘇里南烤肉（印度社區的主食），還有各種蘇里南烹調對於印尼中菜的詮釋。
近年來，荷蘭全國各地都可以找到來自世界各角落的美食。義大利和美國風格的比薩店在荷蘭已經非常普及，另外阿拉伯和土耳其菜餚也越來越受歡迎，尤其是做為休閒時光的餐飲。在較大的城鎮或城市，幾乎可以在任何街角找到販賣烤肉串、沙威瑪和沙拉三明治的小餐館，還有源自希臘、泰國、日本和非洲等美食，也都相當普遍。
邦戛

邦戛（印尼語：Pemangkat；客家話：Pang-kat）是印度尼西亞西加里曼丹省三發縣下轄的一個鎮，位於三發縣西南部，距山口洋市30公里、而距三發縣縣治三發鎮50公里。
邦戛在印尼語稱為「Pemangkat」，地名來源有兩種說法，名稱取於居此地的第一個人名「Mangkat」先生因而得名，其他的說法為邦戛以前是大海，後來泥漿向上提升而形成了一個土地，「提升」在印尼語中為「Terangkat」而為名，當地華人而所譯為邦戛。
三發蘇丹國時期，邦戛為來自廣東之金礦工的村莊。荷屬時期邦戛是戰略的堡壘，而在日佔時期為日軍於1942年在西加里曼丹的首次登陸地點，日佔結束後在石咀建立了一座日本-印華戰爭受害者紀念碑。
邦戛鎮位於西加里曼丹省北部的沿海地區，地處三發河入海口的南岸，東接三巴洛鎮，西臨納圖納海，南與沙拉迪加鎮毗鄰，北以三發河與南假獅鎮為界。全鎮地勢平坦，鎮內有一座丘陵命名象山、因其形狀似坐著的大象而得名。
邦戛全鎮人口為44,783人，其中以馬來族為主，其他族群為華人、達雅族、布吉人、爪哇族等。居住邦戛的華人大多數為客家人，還有潮州人和廣府人次之。
邦戛全鎮現轄8個村。
斗湖

斗湖（馬來話：Tawau，之前叫Tawao）係馬來西亞沙巴州第三大城市，喺沙巴州東南部。
斗湖氣候潮濕、多雨、炎熱，屬於熱帶雨林氣候。
根據馬來西亞統計局，斗湖2010年總人口係412,375人。
斗湖機場係沙巴州第二大機場，有定期航班往返新山、吉隆坡、亞庇等地。
有公路往返沙巴州主要城市。
水牛牛雜米粉湯（Soto Makassar）、炸香蕉、椰奶糕點、黃姜飯等。
List of Indonesian snacks

This is alist of Indonesian snacks. InIndonesian, snacks are calledkudapan,makanan kecil(lit. "small food") ormakanan ringan(lit. "light food"). They might taste savoury or sweet,snack foodsare a significant aspect ofIndonesian cuisinewhich is very diverse. Traditionalkuesnacks — a collection of steamed or fried snacks with rice-flour and coconut sugar-based ingredients, exist in many forms. While traditional crackers ofkrupukandkripikchips were also a popular crispy choice.
쭝쯔

쭝쯔(중국어:粽子,병음:zòngzi,한국 한자음:종자) 또는쭝(중국어:粽,병음:zòng)은찹쌀,쌀,쌀가루등으로 만든떡이다.찹쌀을 삼각형이나 원추형으로 만들어 연 잎 등의 잎으로 감싸서,짚이나갈대줄기 등으로 묶는다. 그런 다음 삶고 가열하여, 잎을 벗겨 먹는다.
원래중국에서 만들어진 요리로,일본에도헤이안 시대무렵에 전해졌다. 그 밖에 동남아에도 비슷한 음식이 있다. 현대의 식문화에서 대한민국의김밥처럼 중국 사람들은 휴게소 등지에서 이 쭝쯔를 사먹는다.주먹밥문화가 발달했던 한국인들에게는 그리 익숙하지 않은 음식이다.
중국 쭝쯔의 맛은 김밥보다 더 단순하며, 일본 쭝쯔는 음식이라기보다는 떡이나과자라고 할 정도로 단 맛이 난다. 내용물로는 팥이 들어가기도 하고, 고기가 들어가기도 한다.
쭝쯔의 역사는 아주 오래되었다. 이미전국 시대에 출현하였다.초나라의 시인인굴원이 멱라강에 몸을 던진 후 백성들이 굴원의 시체를 건지고, 강물에 이것을 던져 넋을 위로하였다는 기록이 나온다. 그 이후에단오절음식으로 자리를 잡았다. 서한 시대 주처(周處)의 풍토기(風土記)에도 그 단오절 풍습이 기록되어 있다.
John Pisto

John Pisto, also known asChef John Pisto, (born January 20, 1940) is an American culinary arts chef and host ofMonterey's Cooking, a daily program which is aired five times a week on the AmericanLife(ALN)Network as well as theComcastCable Network.He is also the proprietor and owner ofThe Whaling Station, a noted prime steak restaurant located inMonterey County.
Pisto and his wife, both grandparents, reside in Monterey.
Pistou

Pistou(Provençal:pisto(classical)orpistou(Mistralian),pronounced[ˈpistu]), orpistou sauce, is aProvençalcold sauce made from cloves ofgarlic, fresh basil, andolive oiland sometimesalmonds, bread crumbs or potatoes. It is somewhat similar to theLiguriansaucepesto, although it lackspine nutsand cheese; some versions include cheese and/or almonds.
TheDictionnaire de l'Académie françaisedates "pistou" from the 20th century, and defines it as a Provençal word denoting a condiment made from fresh basil, crushed with garlic and olive oil; the term derives frompistar(to grind) itself derived from the Latinpinsare(to pound, to grind).
The sauce is similar to Genoese pesto, which is traditionally made of garlic, basil, pine nuts, gratedSardinian pecorino, and olive oil, crushed and mixed with amortar and pestle. The key difference between pistou and pesto is the absence of cheese in pistou.
Pistou is a typical condiment from the Provence region of France most often associated with the Provençal dishsoupe au pistou, which resemblesminestroneand may include white beans, green beans, tomatoes, summer squash, potatoes, and pasta. The pistou is incorporated into the soup just before serving.
Gruyère cheeseis used in Nice.Some regions substituteParmesan cheeseorComtéor sheep-cheese inCorsica.  Whatever cheese is used,  a "stringy" cheese is not preferred, so that when it melts in a hot liquid (like in the pistou soup, for instance), it does not melt into long strands.
Jesse Pintado

Jesus"Jesse"Ernesto Pintado Andrade(July 12, 1969 – August 27, 2006) was a Mexican-American guitarist best known as a guitarist for the BritishgrindcorebandNapalm Death.
Pintado was born in Empalme, Sonora, Mexico and moved to the US at an early age.He lived inHuntington Park, Californiabut moved toBirmingham, England after he joinedNapalm Death.
Pintado started in the grindcore bandTerrorizerwhere he recorded the albumWorld Downfall, the first album to featurePete Sandovalwho would later leave the band to joinMorbid Angel.
Pintado joinedNapalm Deathin 1989, where he replaced guitaristBill Steerimmediately prior to the recording of their albumHarmony Corruption.
In 2004, he officially left Napalm Death; instead of replacing him, the band has since continued as a four-piece. Pintado later revived Terrorizer, recruiting Tony Norman ofMonstrosityand Anthony Rezhawk of Resistant Culture; he and Pete Sandoval were the only original members.
Besides Terrorizer and Napalm Death he also played inLock UpandBrujeria. Both bands also featured Napalm Death bass playerShane Embury.
Pintado died in 2006 atErasmus MChospital inRotterdam, Netherlands of liver failure.
Pintado was also credited forOrder of the LeechandLeaders Not Followers: Part 2, however, he did not actually appear on these records.
Pintado was credited as songwriting (assistant)
Zarangollo

Zarangollois a common dish in theMurciancountryside inSpain. It is frequently served intapas barsin the area.
The dish is scrambledeggswithcourgette,onion, and occasionallypotatoes. All the ingredients but the eggs are sliced very finely, fried in olive oil, and then mixed with the beaten eggs. The dish is served hot, and is generally served as an appetizer accompanied with wine, or as a side dish accompanying a fish main course.
In regards to potato, traditionally zarangollo did not contain it, but it started incorporating it in default of zucchini. Nowadays it is common to find zarangollo prepared with both ingredients.
Pisto murciano

Elpisto murcianoes una variación delpisto manchegoopisto. Es un plato tradicional en la gastronomía característica de laRegión de Murcia, como lospaparajotes,olla gitana,mondongoomigas. Entre sus ingredientes principales podemos encontrar pimiento, tomate, cebolla, berenjena y huevo. Dichos ingredientes suelen tener procedencia de lahuertamurciana.
Elpisto murcianoes una receta muy antigua, al igual que todas las recetas arraigadas de lahuerta de Murciay elCampo de Cartagena. Su origen no se puede detallar con exactitud, pero su aparición se relaciona con la presenciamusulmana.
Ésta tradicional y sencilla receta recibe gran parte de su importancia de las frutas y hortalizas que se cultivan durante todo el año en lahuerta de Murcia. Requiere de una preparación rápida y se considera un entrante idóneo tanto para banquetes o celebraciones, como para comidas normales.
Cebolla, tomates, pimientos verdes, calabacín, huevos (opcional) berenjenas(opcional), aceite de oliva, sal.
Elpisto murcianoes un plato que se sirve frío, siguiendo la costumbre, encazuela de barro. A menudo se sirve como entrante o como cena fría. Se suele acompañar de varios tipos de aperitivos y entremeses, así como gran variedad de bebidas, ya que admite tanto un buenvino tintocomo una cerveza, gracias, en cierta parte, a su carácter ligero y refrescante. Es un plato que gusta de ser mojado o sopado, por lo tanto, no puede faltar el pan en su acompañamiento. Es un plato que se puede degustar en cualquier época del año, pero es más habitual encontrarse con él, en primavera y en verano, ello se debe por un lado, a la gran variedad de vegetales huertanos que convierte este plato en una comida de gran riqueza nutritiva, refrescante y ligera; y por otro lado, se trata de una comida refrescante que es sustituida por losguisosocaldos, típicos del invierno.
Hay dos variaciones principales delpisto murciano: 
La primera variación trata de añadirhuevo batidoa la receta. Consiste únicamente en añadir huevo batido en el momento en que los demás ingredientes se están friendo. al igual que en la receta, se remueve todo junto en la sartén durante varios minutos. 
La segunda variante se trata delmoje. Consiste en una ensalada fría, compuesta de tomate, cebolla, atún, yolivas de cuquillo.Todo esto se aliña con aceite de oliva, cebolla, sal y rodajas de huevo. Elmojea su vez presenta variaciones como elmojete, preparado con bacalao, o elpisto manchego.
Zarangollo

Elzarangolloes un plato típico de productos dehuerta(en su casomurciana),​ consiste en unrevueltodehuevoelaborado concalabacín,cebollay, de vez en cuando,patata.​ Se suele servir atemperaturatemplada o caliente. No debe confundirse por similitud fonética con elzorongolloextremeño.
Todos los ingredientes necesarios para su preparación forman parte de la variedad de productos vegetales de huerta. A veces se adereza con hierbas aromáticas (orégano) y especias (pimienta). Es muy frecuente verlo servido comotapaen los bares deMurcia. Dependiendo de los autores el huevo puede no aparecer en la receta.​
Tradicionalmente el zarangollo no lleva patata, pero se le empezó a incorporar esta última en ausencia de calabacín, por lo que hoy en día es normal encontrarlo preparado con ambos ingredientes simultáneamente.
El pisto de calabacín es una receta manchega y murciana, esta última derivada del zarangollo, al que se agregacalabacín,pimiento,tomateo inclusocalabaza.​
El zarangollo no se toma comoplato principal, puede ser unaperitivo(tapa) muy frecuente en los bares acompañado devino, o ser servido de acompañamiento de otros platos (por regla general caliente) como de diferentes platos depescado. También se acostumbra a servirlo frío, acompañado de un poco depan.
Asadillo de la Mancha

Elasadillo de la Mancha(denominado también comoasadillo manchego) es un plato tradicional de lacocina castellanacuyo ingrediente principal es elpimientorojo asado alhornoencazuela de barro. Se trata de un sencillo plato característico deLa Manchaque emplea los productos autóctonos. Se sirve caliente comoaperitivootapaen la misma cazuela de barro que se empleó para su elaboración, se emplea también como acompañamiento de platos decarne.
Elpimiento(ya asado al horno y limpio de piel) en la cazuela suele ir acompañado decebollasyajopreviamentesofritosy algodorados, algo detomate(entero y ensalsa de tomate) y se sazona y aromatiza conpimienta negray/ocomino. En la última fase se añade elpimiento morrón.
Alboronía

Laalboronía,boronía,almoroníaomoroníaes un plato típico del centro y sur de España a base de hortalizas (berenjenas,tomates,pimientoycalabazas) ypimentón. La alboronía es propia de los viernes deCuaresma(en los que los católicos no deben comer carne). Es también un plato típico de lossefardíes,​ judíos de origen español establecidos en Marruecos y posteriormente en Israel. Es el precursor delpisto manchegoy de otros pistos españoles.​
Según elDiccionario de autoridadeses una palabra de origenárabe, concretamente de البورانيةal-būrāniya.​
Se considera queBurán, esposa del califa Mamún, fue la inventora o patrocinadora de este guisado.​ Otros dicen queburaniyaen árabe quiere decir simplemente «guiso».​  La alboronía original estaba elaborada a base de berenjenas, ajo, cebolla, calabaza y frutos secos triturados (como almendras, nueces o avellanas).​ Una de las menciones más antiguas de las que se tiene registro es en elKitāb aṭ-ṭabīj, de al-Baġdādī.​
Tras el contacto colombino llegan aEspañanuevos productos comotomatey elpimiento, y de éste elpimentón, los cuales se agregaron a la receta tradicional. La alboronía es un plato muy apreciado enAndalucíayCastilla-La Manchay, al igual que durante la época mozárabe, se la degustaba en bodas y en grandes celebraciones, tal era la categoría gastronómica del plato.
Del sur deEspañapasa a otras tierras dentro del territorio que lo llamanpisto.Néstor Lujándenomina la alboronía como la «madre de todos los pistos»: del manchego (el más conocido), de los demás como elmadrileño, el bilbaíno, eltumbetmallorquíno elcatalánque llamansanfaina, enAragóncomofritada.
Zacuscă

Zacuscăes un pisto de verduras muy popular enRumaniaasí como en otrascocinas de los Balcanes.​
Los principales ingredientes sonberenjenas,pimiento rojoasado (perteneciente a una variedad local de cultivo denominada "gogoşari") ycebollapicada y salsa de tomate. Algunos cocineros añaden calabacín en lugar de berenjenas y champiñones. Los ingredientes dependen de los gustos y tradiciones, la inclusión de diferentes especies también. Cada cocinero tiene su propia receta. Tradicionalmente las familias tras la recolección obtenían una gran cantidad de verduras y las metían en tarros esterilizados para ser consumidos poco a poco durante el invierno.
Pisto manchego

Lepisto manchego(pistomanchois), connu également simplement commepisto, est un plat traditionnel de la cuisine espagnole qui consiste en différents légumes mijotés, en général des légumes de saison disponibles dans un verger. Le surnom de manchois vient deLa Mancha, bien qu'il soit possible de trouver ce plat partout en Espagne.
Originaire de la région de la Mancha en Espagne, lepisto manchegoa été influencé par différentes cultures qui ont traversé et colonisé la péninsule ibérique. Certains historiens culinaires suggèrent que le plat a des origines arabes, remontant à l'époque où l'Al-Andalus dominait une grande partie de l'Espagne.
Lepisto manchego(pistomanchois), connu également simplement commepisto, est un plat traditionnel de la cuisine espagnole qui consiste en différents légumes mijotés, en général des légumes de saison disponibles dans un verger.
Cuisine castillane

Lacuisine castillaneregroupe lacuisine traditionnelledes communautés autonomes deCastille-et-León, de laCommunauté de Madridet deCastille-La Manche, enEspagne. De par sa géographie, elle a subi des influences cantabre (au nord) et andalouse (au sud).
ÀCastille-et-León, on trouve de lasoupe à l'ailcastillane (sopa de ajo), lecocido maragato(pot-au-feumaragato), lelait frit, lacécineet lefromage de Valdeón. ÀMadrid, on trouve lecocidomadrilène(pot-au-feu madrilène) et lescallos.
ÀCastille-La Manche, on trouve leGaspacho manchois, lemanchego, lesmigaset lepisto manchego.
Pisto manchego

Ilpisto manchego, talvolta conosciuto semplicemente comepisto, è un piatto tradizionale dellacucina spagnola, originario della regione geografica dellaManciae diffuso in buona parte dellaSpagna. Consiste in una frittura di diverse verdure di composizione variabile, generalmente quelle di stagione, e pomodoro. Assomiglia allapeperonataitaliana.
カポナータ

カポナータ（イタリア語:Caponata）は、シチリア島およびナポリの伝統料理。
シチリアのカポナータは揚げナスの甘酢煮である。カプナータ（Capunata）またはカプナティーナ（Capunatina）とも呼ばれる。イタリア全土で有名な料理であり、スペインのカタルーニャから渡来したと考えられている。
ナスを一度オリーブ油で揚げ、別鍋にオリーブ油で炒めたタマネギ、セロリ、トマト、オリーブ、ケッパーと合わせて白ワイン酢で軽く煮込み、塩、砂糖で調味したのちに、バジリコをちらして常温で供する。仕上げにココアパウダーを加えることもあり、ゆで卵やカラスミ、マグロの卵、オイルサーディン、タコ、エビなど魚介類が入る場合もある。
ナポリのカポナータは、水に浸して戻した乾パンとトマト、ニンニク、オレガノを塩とオリーブ油で和えたサラダ状の料理である。アックァ・サーレ（Acqua Sale）とも呼ばれる。乾パンはパネ・ビスコッタート（Pane Biscottato）またはフレセッレ（Freselle）と呼ばれるものを用いる。バジリコやパセリ、タマネギ、オリーブ、ツナの油漬け、ケッパー、茹でたさやいんげん、アンチョビ、ピーマンや唐辛子の油漬け、ナスの油漬け、キノコの酢漬けを入れることもある。
カポナータと似た夏野菜の炒め煮は、南イタリア全域にある他、南ヨーロッパ各地にもよく見られる。
2016年リオデジャネイロオリンピックの北朝鮮選手団

2016年リオデジャネイロオリンピックの北朝鮮選手団（2016ねんリオデジャネイロオリンピックのきたちょうせんせんしゅだん）は、2016年8月5日から8月21日にかけてブラジルのリオデジャネイロで開催された2016年リオデジャネイロオリンピックの北朝鮮選手団、およびその競技結果。
今大会は金メダル2個、銀メダル3個、銅メダル2個の合計7個のメダルを獲得した。
ウエイトリフティング女子75kg級では、林貞心が2012年ロンドンオリンピック女子69kg級に続き2大会連続となる金メダルを獲得した。
Olahan Manchego

Masakan Manchego(MasakanMancheganutawamasakanCastilian-Manchego) minangka salah sawijining jinis masakan khas lan bahan-bahan ing masakan wilayahCastilla – La ManchaingSpanyol. Iki kalebupisto(rebus sayuran karo saos tomat),gazpacho manchego,Manchego(jinis keju), anggur putih La Mancha, lan anggur abang saka Valdepeñas (DO) .
불사조 기사단

불사조 기사단(Order of the Phoenix)은J. K. 롤링의 작품해리 포터시리즈물에 나오는 비밀 단체다.알버스 덤블도어가볼드모트와 그의 추종자인죽음을 먹는 자들과 싸우기 위해 설립한 이 기사단은해리 포터와 불사조 기사단의 제목에도 등장한다.
삼성바이오에피스

삼성바이오에피스(영어:Samsung Bioepis, 三星바이오에피스)는대한민국의 기업으로, 삼성 그룹 계열인삼성바이오로직스와 미국의 바이오젠이 바이오의약품 연구개발, 상용화를 위해 설립한 합작법인이다.
삼성 그룹은 반도체 이후 바이오를 신사업 동력으로 삼고 있는데, 바이오시밀러 개발을 담당하는삼성바이오에피스와 CMO (contract manufacturing organization)사업을 하고 있는삼성바이오로직스두 회사가 삼성 그룹의 바이오 사업을 이끌고 있다.
Писто

Писто(исп.pisto) —испанское(в частности,баскское) блюдо изтоматов,лука,баклажановиликабачков, зелёного и красногоперцаиоливкового масла. Оно похоже нарататуйи обычно подаётся теплым сяичницейихлебом. Также оно используется в качестве начинки дляпирога.
Это блюдо часто называютПисто манчегопо месту его происхождения: оно пришло из исторической области ИспанииЛа-Манча.Pisto a la Bilbaína, родом изБильбао, — это кабачки и зелёный перец в томатном соусе, иногда слегка перемешанные с яйцами.
Писта (цирк)

Пи́ста(франц.piste— скаковая дорожка) — вциркекрайманежногонастила шириной до 0,5 м, приподнятый около барьера над уровнем манежа на 40 см.Пистане дает лошади, которая всегда бежит с наклоном к центру манежа, бить ногами по стенкам барьера, нарушать правильность наклона и темп бега.
В старых цирках с опилочными манежами, перед началом конного номера униформисты граблями разравнивают и подгребаютписту. В современных стационарных цирках опилочнуюпистузаменила каучуковая (см.фото).
В старом цирке широко использовалось пространство над первойпистой, проще говоря, над той «дорожкой», по которой кружит лошадь. Надпистойвозводили арочные мостики самых различных конфигураций, с которых спрыгивали на лошадь наездники и дрессированные животные.
Писта

Писта(Пистойоки,Валда,Пистаёки,Pistojoki) — 
река, вытекающая из Финляндии и впадающая в озероВерхнее КуйтовКарелии. Река протекает по территорииЛоухскогоиКалевальского районовв северной части Карелии. Один из истоков рекиКемь(бассейнБелого моря). Длина реки составляет 110 км, площадь водосборного бассейна 3190 км².
Исток реки — это озеро Йоукамоярви вФинляндии. В верхнем течении протекает параллельно дорогеПяозерский— государственная граница (пункт пропускаСуоперя). Устье реки — озероВерхнее Куйто.
Питание реки преимущественно снеговое и дождевое. Среднегодовой расход воды — до оз. Пистаярви — 22 м³/с, в истоке реки из оз. Пистаярви — 37 м³/с, в устье — 44 м³/с. Средний уклон межозёрных участков — 1,7 м/км. Общее падение от озера Йоукамоярви до оз. Верхнее Куйто составляет 150 м.
Населённые пункты в прибрежной зоне: деревни Кушеванда и Тихтозеро. Река не судоходна.
На реке более 30 водных препятствий, основные из них:
Река Пистайоки представляет большой спортивный интерес для водного туризма.
(от устья к истоку)
Писта протекает через озёра:
Кроме озёр бассейна озера Пистаярви к бассейну Писты также принадлежат озёра:
По даннымгосударственного водного реестра Россииотносится кБаренцево-Беломорскому бассейновому округу, водохозяйственный участок реки —Кемьот истока доЮшкозерского гидроузла, включая озёраВерхнее,СреднееиНижнее Куйто. Речной бассейн реки — бассейны рек Кольского полуострова и Карелии, впадает в Белое море.
Код объекта в государственном водном реестре — 02020000812102000003236.
Писто (озеро)

Писто— озеро на территорииПоросозерского сельского поселенияСуоярвского районаРеспублики Карелии.
Площадь озера — 1,5 км², площадь водосборного бассейна — 93,2 км². Располагается на высоте 174,0 метровнад уровнем моря.
Форма озера продолговатая: вытянуто с северо-запада на юго-восток. Берегакаменисто-песчаные, преимущественновозвышенные.
Через озеро течёт безымянный водоток, протекающий через цепочку озёрАвегенлампи→Сурьярви→ Писто →Чинозерои впадающий в итоге вКотчозеро, откуда берёт начало рекаГумарина, втекающая в рекуЛомнезерку, впадающую, в свою очередь, в озероСелецкое.
Вдоль северо-восточного берега озера проходит лесная дорога.
Код объекта в государственном водном реестре — 02020001111102000007208.
Pistou

Lasalsapistou(delfrancés:sauce au pistou), o simplementepistou, es una salsa francesa parecida al famosopesto genovés. Es uncondimentotípico de la región deProvenzaenFranciacuyo uso principal es realzar el sabor de lasopaalpistou(delfrancés:soupe au pistou).
Es una salsa fría hecha con dientes deajo,albahacafresca,aceite de olivay a veces almendras. Algunas versiones más modernas de la receta incluyen quesos duros rallados (Comté, séchon). Tradicionalmente, los ingredientes se machacan y se mezclan en un mortero (pistousignifica ‘machacado en un mortero’ enprovenzal).​​ A menudo se confunde con elpesto, con el que comparte algunos ingredientes, difiriendo crucialmente en la ausencia dequeso.​ Puede servirse con platos de pasta o untarse en pan, pero se relaciona más con el plato provenzal llamadosoupe au pistou(‘sopa alpistou’), una sopa veraniega parecida alminestroneque lleva judías blancas, judías verdes, tomates, calabacines, patatas ypasta. Estos ingredientes pueden omitirse o cambiarse por otros siempre que se mantenga la regla de oro del plato: usar verduras de verano. Así, la sopa alpistouno se hace, por ejemplo, con puerros. Algunas recetas indican que la salsapistoudebe añadirse a la sopa justo antes de servir.​ Otras recomiendan ofrecer la salsa en la mesa para añadirla a la sopa después de servirla.​
Probablemente elpistouy el pesto compartan origen. El poeta romanoVirgiliodescribe una salsa de hierbas machacadas, ajo, sal y aceite de oliva.​ Una versión con piñones surgió en la región de Génova para convertirse en el pesto, mientras elpistouevolucionó en la región deNiza.
Otras regiones, especialmente las cercanas a losAlpes, emplean queso. Cualquiera que sea el queso usado, se prefieren variedades que cuando se fundan en un líquido caliente (la sopa, por ejemplo) no se funda en hebras largas.
Salón del Libro de Toronto

ElSalón del Libro de Toronto'( enfrancés:Salon du livre de Toronto) es unaferia del librode carácter anual que se celebra en la ciudadcanadiensedeToronto, en la región deOntario, para celebrar y publicitar la literatura enlengua francesa. Inaugurada en 1993 como la primera feria del libro en francés en Canadá fuera de la francófonaQuebec,​ el evento presenta un programa de lecturas de autores, mesas redondas y exposiciones de editoriales a lo largo de varios días. Fechada en otoño, se centra principalmente en autoresfranco-ontarianos, aunque también participan editores y escritores de Quebec y delengua francesaen general.​
Debido al acceso limitado de la comunidad franco-ontariana, afecta principalmente a la industria editorial y las juntas escolares de lengua francesa, las instituciones postsecundarias, las bibliotecas y otras organizaciones comunitarias de la provincia.​​​
El evento fue fundado por la escritora y educadora Christine Dumitriu Van Saanen, quien ejerció de directora general hasta 2006.
Desde su creación, el certamen ha otorgado un premio anual a una obra considerada como la mejor obra de literatura francesa del año escrita por un escritor de Ontario.  Inicialmente llamadoGrand Prix du Salon du livre de Toronto, pasó a llamarsePrix Christine-Dumitriu-Van-Saanenen 1999 para honrar a la fundadora del evento. En 2020, el premio pasó a llamarsePrix Alain-Thomas, tras la muerte del influyente académico franco-ontariano Alain Thomas.​
Tapenade

Latapenadeest un plat traditionnel, emblématique de lacuisine provençaleet inventé en1880àMarseille, à base d'olivesnoires ou vertes, traditionnellementpilonnées dans un mortieravec de l'huile d'olive, descâpres(tapen en provençal ettapenaenoccitan, d'où son nom), de l'ail, desanchoiset desherbes de Provence. Une recette similaire mais sans câpres existe enCatalogneetOccitaniequi s'appelleolivada.
Il existe des préparations desaucesqui utilisent les olives pilées dans tout lebassin méditerranéendès l'époque classiquemais souvent mélangées à d'autres ingrédients comme le poireaux, le céleri, le vin et le vinaigre.
EnOccitanieet enCatalogne, l’olivadaest fabriquée à base d'olives sans câpres. Des références écrites de cette sauce très populaire, remontent auMoyen Âge.
D'après les ouvrages culinaires des chefs cuisiniers provençauxJean-Baptiste RebouletCharles Julliard, la tapenade a été créée en1880, par le chef Meynier, du restaurantLaMaison DoréeàMarseille. Pour garnir des moitiés d'œufs durs, il avait pilé ensemble une même quantité (200 grammes) de câpres et d'olives noires, puis avait incorporé des filets d'anchois et duthonmariné (100 grammes de chaque). Cette composition condimentaire avait ensuite été liée au fouet après y avoir ajouté des épices, du poivre, de l'huile d'olive et deux verres de cognac.
La composition de la tapenade noire s'est actuellement simplifiée. Les olives sont devenues le premier ingrédient, suivies par les câpres et les seuls filets d'anchois pour en rehausser les arômes ; y est ajoutée une gousse d'ail pilée avec de l'huile d'olive et du poivre.
Certaines olives, bénéficiant d'uneAOP, entrent dans la composition de tapenades AOP : tapenade auxolives noires de Nyons, tapenade auxolives de Kalamata(violettes).
Jumelle  de la noire, en utilisant des olives vertes. Elle est uniquement faite en mixant celles-ci, à parts égales, soit avec despignons de pin, soit avec de la poudre d'amande. La présence de câpres est devenue facultative.
Elle peut être dégustée surcanapé, notamment à l'apéritif, ou simplement en la tartinant sur du pain ou en y trempant des bâtonnets de légumes. Mais elle peut aussi servir de farce pour lavolaille. On la retrouve dans de nombreuses recettes de lacuisine méditerranéenne.
Alliaire officinale

Alliaria petiolata
L'Alliaire officinaleouHerbe à ail(Alliaria petiolata)  est une espèce deplante herbacéebisannuelle de la famille desBrassicacées, envahissante au Canadaet aux États-Unis (où elle ne doit pas être confondue avec plusieurs espèces indigènes qui lui ressemblent (Dentaria),Osmorhiza claytonii,Saxifraga virginica).
Du latinallium: ail etpetiolatacar les feuilles inférieures ont un longpétiole.
Les feuilles sont cordiformes, dentées, à odeur d'ail lorsqu'elles sont froissées, les fleurs sont blanches et en forme de croix. Les fruits sont dessiliquesérigées.
Sa floraison a lieu d'avril à juin.
C'est une espèce annuelle pionnière des clairières et lisières médioeuropéennes,psychrophileset hémisciaphiles.
Elle est présente dans toute l'aire eurasiatique.
Dans lesPyrénées, on la rencontre  aux étagescollinéenàmontagnard, dans les lieux frais et ombragés ainsi que dans les dépotoirs.
C'est uneplante rudérale(haies, broussailles, talus, terrains vagues) et forestière des sols calcaires ou saturés, commune enEurope.
Ses racines possèdent un goût proche du radis et sont également consommables. Les jeunes feuilles mélangées dans une salade apportent un léger goût d'ail. Les tiges cueillies au printemps ont un goût sucré de chou. On peut également l'employer dans du beurre ou en faire dupistou. Les fleurs ont aussi un goût d'ail et peuvent servir à parfumer tous types de plats.
L'alliaire est employée comme condimentpour les céréales et les légumes, grâce à ses graines qui peuvent servir de substitut à lamoutarde noiredans l'élaboration du condiment du même nom (moutarde).
Des graines de cette plante sous forme dephytolithesont été identifiées dans des dépôts de nourriture sur des poteries préhistoriques. C'est la première preuve directe de l’utilisation d'une épice dans la cuisine en Europe entre 6 100 et 5 750 ansavant le présent(cal BP).
Elle est traditionnellement utilisée pour ses vertusdiurétiques, contre les rhumatismes, l'asthmeet la goutte. On prête aussi des vertusantiseptiquesà la plante fraîche, alors utilisée en cataplasme. En médecine de guerre au siècle passé, elle est utilisée sous forme d'alcoolature en lavage puis en compresse pour désinfecter et favoriser la cicatrisation d'ulcérations suppurées.
L'alliaire est une plantephytoremédiatrice, capable en particulier d'accumuler lezincet lecadmiumprésents dans un sol pollué.
Pistou

Ilpistouè una salsa originaria dellaProvenza, inFrancia.
È a base di basilico pestato, diaglioe olio d'oliva, ed è quindi simile alpestodella vicinaLiguria, e si differenzia da questo per l'assenza dipinolie per la facoltatività del formaggio grattugiato come ingrediente.
Il pistou costituisce l'ingrediente essenziale dellasoupe au pistou, una minestra diverdureestive a cui si aggiunge la pasta, e con quest'ultima lo si può anche adoperare come condimento, anche se quest'ultimo utilizzo del pistou non è molto frequente.
Permetonimiail pistou è talvolta confuso con ilbasilico, il quale non è che uno tra i suoi ingredienti.
Pesto

Incucina, ilpestoè un preparato, generalmente crudo, in cui gli ingredienti vengono sminuzzati e uniti insieme per formare un amalgama omogeneo. Gli attrezzi tradizionalmente usati sono ilmortaioe ilpestello, da cui il nome, ma si può realizzare un pesto anche utilizzando lamezzalunao ilfrullatore.
Il prodotto così ottenuto viene generalmente usato comecondimento, per primi o secondi piatti.
Nellacucina italianail pesto più diffuso è certamente ilpesto alla genovese, a base dibasilico,aglio,pinoli,pecorino sardo(eventualmente miscelato congrana padanoe/oparmigiano-reggiano) eolio extravergine d'oliva, ma esistono anche altre ricette, tra cui ilpesto modenese, a base dilardoerosmarino, e ilpesto alla trapanese, a base di basilico,pomodoro,ricotta,pecorinoemandorle. Altri pesti tipici italiani sono ilpesto di favee ilpesto di pistacchi.
Nellacucina argentinaè presente il pesto all'argentina, a base di basilico,reggianitoepeperoni.
Nella cucina francese è presente ilpistou, un pesto di origineprovenzale, la cui ricetta risente dell'influenza della vicina Liguria.
Persillade

LaPersilladeè un tipo disalsa verdeutilizzata nella cucina francese, composta daprezzemolo,aglio,erbe aromatiche,olio d'olivaeaceto.
Nella sua forma più semplice, solo prezzemolo e aglio, è un ingrediente comune in molti piatti. Se aggiunto all'inizio di una preparazione, diventa morbido, ma quando viene aggiunto alla fine della cottura o come contorno, fornisce uno spiccato gusto agliaceo. Viene ampiamente utilizzata nellacucina francesee in quellagreca, così come in quellacajun, ecreola della Louisiana, oltre che in quella delQuebec.
Un piatto classico della cucina francese e delQuébecsono lePommes Persillade, cubetti di patate fritte in poco olio, ricoperte dapersilladealla fine della cottura, ma può anche talvolta essere aggiunto allapoutinedel Quebec per produrre un piatto ibrido chiamatopoutine persillade. La persillade è diffusa anche inLouisiana; un piatto particolare dello chef del ristoranteAustin Leslie'sdiNew Orleansèpollo frittocon persillade.
La semplicità della composizione di base invita a delle varianti, sia con l'aggiunta di altri ingredienti o sostituendo al prezzemolo altre erbe, come ad esempioalloro,origano,basilicoodragoncello. In combinazione conpangrattato, è usata per il vitello arrosto in crosta o per le costolette di agnello. L'aggiunta di scorza dilimonegrattugiata è una guarnitura tradizionale per lo stinco di agnello brasato. L'acciugaè una comune aggiunta nella cucinaprovenzale. Una piccola quantità diolio d'olivaviene spesso aggiunto al persillade per rendere più facile da lavorare. L'aggiunta di olio di oliva eparmigianograttugiato produce ilpistou.
Christian Goux

Christian Goux, noto anche con lo pseudonimo diChristian Roumégoux(Castres,13 novembre1946), è unfumettistafrancese.
Dopo aver studiato architettura e archeologia romana aTolosa, si dedica al fumetto. Lavora per l'edizione domenicale deLa Dépêche du Midie pubblica le sue prime pagine nellafanzineHaga, per la quale crea il personaggioMonsieur Haga,e nella rivista Submarine. PubblicaPaul et Léon, un fumetto fantasy.
AParigipartecipa alla creazione diPodium, la rivista lanciata daClaude François. Per la rivista realizza diverse mini-storie e numerose illustrazioni.
Nel 1979, entra a far parte del giornaleTintincon il personaggio diSaucisson Smith(due albi pubblicati da Garnier). Come caporedattore dell'edizione francese di Tintin, creaTintinStorye gliArchives de Moulinsart:un omaggio aHergé, di cui è stato uno dei primibiografi. Scrive anche la sceneggiatura diHarry Plaxon, disegnato daFrançois Dimberton.
Dopo aver lavorato su sceneggiature diDidier Convard,entra a far parte della casa editriceDargaud, dove creaLa Chanson de Sigale, in uno stile descritto come "ligne claire méridionale".
Per leedizioni Fatonprogetta e disegna le avventure diSylvestre et Caroline (per la  rivistaLe Petit Léonard) eLes Chandefouille(per la rivistaArkéo Junior).
Per molto tempo, Christian Goux si è riunito mensilmente con un gruppo di amici fumettisti alSaucisson-Club di Parigi, per il suo personaggioSaucisson Smith.
ピストゥ

ピストゥ(pistou)は、ニンニクと新鮮なバジル、オリーブ油から作るプロヴァンスの冷たいソースである。最近のレシピでは、パルメザンチーズやペコリーノ等の固いチーズを加えることもある。
オック語のプロヴァンス方言では、Pistouは「叩いて粉々にする」という意味である。
このソースは、伝統的にニンニク、バジル、松の実、ペコリーノ・サルド、オリーブ油を乳鉢で混ぜて作るリグーリア州のペスト・ジェノヴェーゼに由来している。これらの違いは、ピストゥには松の実が入っていないことである。
ピストゥはフランスのプロヴァンス地方の代表的なソースであり、ミネストローネに似たスープsoupe au pistouに提供する直前に加えられる。
一部の地域では、パルメザンチーズが代用される。ニースでは、グリュイエールチーズ、リグーリア州では羊乳から作るペコリーノが用いられる。どんなチーズを用いるにしても、スープのような熱い液体の中に入った時に溶けて伸びないものが好まれる。
USピストイエーゼ1921

USピストイエーゼ1921（Unione Sportiva Pistoiese 1921）はイタリアのトスカーナ州ピストイアを本拠地とするサッカークラブチームである。2021-22シーズンはセリエCに所属している。
1921年にUSピストイエーゼ（Unione Sportiva Pistoiese）として創設。1920年代にトップリーグに所属したことはあるが、以降は下部リーグでの戦いが続いた。
1970年代後半、マルチェロ・メラーニ会長の下、久々にセリエB昇格を果たすと、マルチェロ・リッピらを擁して1980-81シーズンにはセリエAへの参戦を果たしたが、わずか1シーズンで降格となった。前後してメラーニ会長、リッピらの退団で急速にチーム力は低下し、1985-86シーズンにはセリエC2降格。さらに財政問題でチームは破綻。新チーム、ACヌオーヴァ・ピストイエーゼ1988（Associazione Calcio Nuova Pistoiese 1988）としてアマチュアリーグから再スタートを切った。
1990年にチーム名からNuova（新しい）を外し、ACピストイエーゼ（Associazione Calcio Pistoiese）と改名したチームは、1991年にセリエC2、93年にはC1に復帰。1995-96シーズン、1999-2000シーズンから3シーズンにわたってセリエBにも在籍した。
しかし、レガ・プロ・プリマ・ディヴィジオーネに所属した2008-09シーズン終了後、チームは再び財政危機に陥り、翌シーズンのリーグ戦登録を認められず。2009年8月、USピストイエーゼ1921として、地域リーグのエッチェッレンツァから再出発を図ることになった。
なし
なし
イーピス

イーピス（古希:Ἶφις,Īphis）は、ギリシア神話の人物である。男性名としても女性名としても用いられる。長母音を省略してイピスとも表記される。主に、
のほか数名が知られている。以下に説明する。
このイーピスは、アルゴス王アレクトールの子で、一説にカパネウスと兄弟。エテオクロス、娘エウアドネーの父。息子のエテオクロスはテーバイ攻めの7将の1人であり、娘エウアドネーは同じく7将の1人カパネウスの妻となった。
イーピスは7将の1人テューデウスから、アムピアラーオスをテーバイ遠征軍に加えられないかと相談を受けた。そこでイーピスはアムピアラーオスの妻エリピューレーにハルモニアーの首飾りを与え、彼女に協力を求めるよう助言をした。またテーバイ遠征が失敗に終わり、エウアドネーがゼウスの雷に打たれて死んだ夫の後を追おうとしたとき、イーピスは娘を説得しようとした。のちにカパネウスの子ステネロスが成長すると王位を譲り、プロイトス以来の王権はステネロスの子キュララベースの代まで続いた。
このイーピスは、トロイア戦争でパトロクロスの捕虜になった女性。
『イーリアス』で語られている前日譚によると、アキレウスがエニューエウス王の支配するスキューロスを攻略した際に手に入れた女性で、パトロクロスに褒賞として与えられた。その後、アガメムノーンがアキレウスに和解の使者を送った夜、老将ポイニクスとパトロクロスはアキレウスの幕屋で休んだが、その際アキレウスにディオメーデーが、パトロクロスにイーピスがともに添寝したと語られている。『イーリアス』でイーピスが登場するのはこのシーンのみである。
なお、デルポイにはタソス島の画家ポリュグノートスによるトロイア陥落を描いた壁画があり、その中にブリーセーイス、ディオメーデーとともにイーピスの姿が描かれていたと伝えられている。
このイーピスは、クレーテー島の都市パイストスに住むリグドスと妻テレトゥーサの娘である。両親に男として育てられた後に、神への祈りが通じて男に変身した物語がオウィディウスの『転身物語』に収録されている。
リグドスは妻が身ごもったとき、もし娘だったなら生活の重荷になるという理由で育てないことに決めた。テレトゥーサは懇願したが夫の意思は堅かった。ある夜、テレトゥーサの夢に女神イーシス（つまりイーオー）が現れ、男の子でも女の子でも安心して育てるように言った。果たして生まれてきたのは女の子だったが、テレトゥーサは女神の言葉を信じ、男の子と偽って育ることにした。リグドスは祖父の名前にちなんでイーピスと名付けたが、テレトゥーサはその名前が男にも女にも用いられる名前であるのを都合がいいと喜んだ。やがてイーピスが13歳になると、リグドスはイーピスをテレステースの娘イアンテーと婚約させた。これをきっかけにイアンテーはイーピスを愛するようになった。イーピスも自分が女であることを偽りつつもイアンテーを愛するようになったが、女同士では結婚できないと悩み苦しんだ。またテレトゥーサも結婚で露見することを恐れ、婚礼の日を何かと理由をつけて引き延ばした。そして結婚式の前日、イーシスの祭壇で嘆願した。その願いは聞き届けられ、イーピスは男に変身し、2人はめでたく結ばれた。