การเพาะเลี้ยงพืชและสัตว์ในน้ำ

การเพาะเลี้ยงพืชและสัตว์ในน้ำ(อังกฤษ:Aquaculture) หรือที่เรียกว่าเป็นเกษตรกรรมในน้ำ(อังกฤษ:aquafarming) คือการทำฟาร์มสิ่งมีชีวิตในน้ำเช่นปลา สัตว์พวกกุ้งกั้งปู สัตว์จำพวกหอยและปลาหมึก และพืชน้ำ (หมายถึง พืชที่ขึ้นอยู่ในน้ำโดยอาจจะจมอยู่ใต้น้ำทั้งหมด หรือโผล่บางส่วน ขึ้นมาอยู่เหนือน้ำ ลอยอยู่ที่ผิวน้ำหรือเป็นพืชที่ขึ้นอยู่ตามริมน้ำ ชายตลิ่ง นอกจากนี้ก็ยังรวมถึงพืชที่เจริญเติบโตอยู่ในบริเวณที่ลุ่มน้ำขังแฉะอีกด้วย สามารถจำแนกได้เป็น 2 กลุ่ม คือ Microphytes และ Macrophytes)การเพาะเลี้ยงพืชและสัตว์ในน้ำเกี่ยวข้องกับการเพาะเลี้ยงประชากรน้ำจืดและน้ำเค็มภายใต้สภาวะควบคุม และเป็นกิจกรรมที่ไม่เหมือนการประมงเชิงพาณิชย์ซึ่งเป็นการจับปลาที่อยู่ตามธรรมชาติหรือปลาป่า (อังกฤษ:wild fish)พูดกว้าง ๆ การจับปลาที่มีเหงือก (อังกฤษ:finfish) และ ปลาที่มีเปลือก (อังกฤษ:shellfish) เป็นแนวความคิดที่คล้ายกับการล่าสัตว์และการรวบรวม ในขณะที่การเพาะเลี้ยงพืชและสัตว์ในน้ำจะคล้ายกับเกษตรกรรมการเพาะเลี้ยงพืชและสัตว์ในทะเล (อังกฤษ:Mariculture) หมายถึงการเพาะเลี้ยงพืชและสัตว์ในสภาพแวดล้อมทางทะเลและในแหล่งที่อยู่อาศัยในใต้น้ำ
ตาม FAO การเพาะเลี้ยงพืชและสัตว์ในน้ำ "เป็นที่เข้าใจกันว่าหมายถึงการทำฟาร์มของสิ่งมีชีวิตในน้ำรวมทั้งปลา หอย กุ้งและพืชน้ำ การทำฟาร์มหมายถึงบางรูปแบบของการแทรกแซงในกระบวนการเลี้ยงเพื่อเพิ่มการผลิต เช่นการเลี้ยงด้วยจำนวนประชากรปลาปกติ การให้อาหาร การป้องกันนักล่า ฯลฯ การทำฟาร์มนอกจากนี้ยังหมายถึงการเป็นเจ้าของโดยบุคคลหรือองค์กรของประชากรที่มีการเพาะเลี้ยง"ผลผลิตตามรายงานจากการดำเนินงานเพาะเลี้ยงระดับโลกจะจัดหาครึ่งหนึ่งของปลาและกุ้งหอยที่มีการบริโภคโดยตรงโดยมนุษย์อย่างไรก็ตาม มีปัญหาเกี่ยวกับความน่าเชื่อถือของตัวเลขที่อยู่ในรายงานนอกจากนี้ในทางปฏิบัติการเพาะเลี้ยงในปัจจุบันผลิตภัณฑ์จากหลายปอนด์ของปลาที่จับได้ตามธรรมชาติ ถูกนำมาใช้ในการผลิตเพียงหนึ่งปอนด์ของปลากินปลาเป็นอาหาร (อังกฤษ:piscivorous) เช่นปลาแซลมอน
การเพาะเลี้ยงพืชและสัตว์น้ำเฉพาะอย่างเช่นการเลี้ยงปลา การเลี้ยงกุ้ง การเลี้ยงหอยนางรม เพาะเลี้ยงสัตว์และพืชในทะเล, algaculture (เช่นการเลี้ยงสาหร่ายทะเล) และการเพาะเลี้ยงปลาสวยงาม วิธีการเฉพาะจะได้แก่ การเพาะเลี้ยงไม่ใช้ดิน (อังกฤษ:aquaponics) และเพาะเลี้ยงแบบหลายโภชนาการแบบบูรณาการ ซึ่งทั้งสองอย่างบูรณาการการเลี้ยงปลาและการทำฟาร์มพืช
คนพื้นเมือง Gunditjmara ในรัฐวิกตอเรียของออสเตรเลียอาจเลี้ยงปลาไหลมาตั้งแต่ 6000 ปีก่อนคริสตกาล มีหลักฐานว่าพวกเขาพัฒนาที่ราบน้ำท่วมถึงแถบภูเขาไฟพื้นที่ประมาณ 100 ตารางกิโลเมตร (39 ตารางไมล์) ในบริเวณใกล้เคียงกับทะเลสาบ Condah ให้เป็นโครงสร้างของช่องและเขื่อนและใช้กับดักแบบทอในการจับปลาไหลและเก็บถนอมอาหารให้พวกเขาได้กินตลอดทั้งปี
การเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำได้รับการดำเนินงานในประเทศจีนประมาณ 2,500 ก่อนคริสตกาลเมื่อน้ำลดลงหลังจากน้ำท่วมแม่น้ำ ปลาบางส่วน ส่วนใหญ่เป็นปลาคาร์พถูกขังอยู่ในทะเลสาบ นักเพาะเลี้ยงในน้ำช่วงต้นป้อนอาหารให้พวกมันด้วยขี้ดักแด้และขี้ไหมและกินพวกมันเป็นอาหาร โชคดีที่การผ่าเหล่าทางพันธุกรรมของปลาคาร์พได้นำไปสู่การเกิดขึ้นของปลาทองในช่วงราชวงศ์ถัง
ชาวญี่ปุ่นปลูกสาหร่ายทะเลโดยใช้เสาไม้ไผ่และอิฐ ตาข่ายและเปลือกหอยนางรมเพื่อทำเป็นพื้นผิวสำหรับยึดสปอร์
ชาวโรมันโบราณเพาะพันธ์ปลาในบ่อ
ในยุโรปกลาง, วัดคริสเตียนในช่วงต้นได้พัฒนาการปฏิบัติเพาะเลี้ยงสัตว์ในน้ำแบบโรมันการเพาะเลี้ยงในน้ำมีการแพร่กระจายในยุโรปในช่วงยุคกลางที่ไกลออกไปจากฝั่งทะล และปลาแม่น้ำขนาดใหญ่จะต้องมีการใส่เกลือเพื่อไม่ให้มันเน่าการปรับปรุงในการขนส่งในช่วงศตวรรษที่ 19 ทำให้หาปลาสดได้ง่ายและราคาไม่แพงแม้จะอยู่ในแผ่นดิน และทำให้การเพาะเลี้ยงในน้ำได้รับความนิยมน้อยลง
ชาวฮาวายสร้างบ่อปลาในมหาสมุทร (ดูการเพาะเลี้ยงในน้ำของฮาวาย) ตัวอย่างที่โดดเด่นของบ่อเลี้ยงปลาย้อนกลับไปอย่างน้อย 1,000 ปีที่ Alekoko ตำนานกล่าวว่ามันถูกสร้างขึ้นโดยคนแคระในตำนาน Menehune
ในปี 1859 สตีเฟ่น Ainsworth แห่งเวสต์บลูมฟิลด์ New York เริ่มการทดลองกับปลาเทราท์ลำธาร ในปี 1864 Seth Green ได้จัดตั้งการดำเนินงานการฟักปลาเชิงพาณิชย์ที่ Caledonia Springs ใกล้โรเชสเตอร์ นิวยอร์ก ในปี 1866 ด้วยการมีส่วนร่วมของ Dr. W. W. Fletcher แห่ง Concord, Massachusetts โรงเพาะฟักปลาเทียมอยู่ในการดำเนินงานทั้งในประเทศแคนาดาและสหรัฐอเมริกาเมื่อโรงเพาะฟักปลาบนเกาะ Dildo เปิดใน Newfoundland ในปี 1889 มันใหญ่ที่สุดและทันสมัยที่สุดในโลก
ชาวแคลิฟอร์เนียเก็บเกี่ยวสาหร่ายทะเลป่าและพยายามที่จะจัดการอุปทานประมาณปี 1900 ต่อมาแปะมันไว้เป็นทรัพยากรช่วงสงคราม
ประมาณ 430 (97%) ของสายพันธุ์ถูกเพาะเลี้ยง ณ ปี 2007 ในช่วงศตวรรษที่ 20 และ 21 ในจำนวนนี้มีประมาณ 106 สายพันธุ์มีมาในทศวรรษที่ 2007 ถ้าให้ความสำคัญในระยะยาวของภาคเกษตร เป็นที่น่าสนใจว่าในปัจจุบันมีเพียง 0.08% ของพันธุ์พืชบนบกเป็นที่รู้จักและ 0.0002% ของสัตว์บกชนิดที่รู้จักกันถูกนำมาเลี้ยง เมื่อเทียบกับ 0.17% ของสายพันธุ์พืชในทะเลที่รู้จักกันและ 0.13% ของสายพันธุ์สัตว์ทะเลที่รู้จักกัน การนำมาเลี้ยงมักจะเกี่ยวข้องกับเกี่ยวกับทศวรรษของการวิจัยทางวิทยาศาสตร์สายพันธุ์ในน้ำที่นำมาเลี้ยงมีความเสี่ยงที่เกิดกับมนุษย์ น้อยกว่าที่เกิดจากสัตว์บกที่ทำให้เกิดการเสียชีวิตของมนุษย์จำนวนมาก ส่วนใหญ่โรคที่สำคัญที่เกิดกับมนุษย์มีต้นตอมาจากสัตว์เลี้ยงผ่านทางโรคต่างๆ เช่นโรคฝีดาษและโรคคอตีบที่เหมือนกับโรคติดเชื้อส่วนใหญ่นั่นคือมันย้ายจากสัตว์ไปยังมนุษย์ ยังไม่มีเชื้อโรคกับมนุษย์ที่มีความรุนแรงเทียบเคียงได้เกิดขึ้นจากสายพันธุ์ทะเล
ความเมื่อยล้าในการจับปลาตามธรรมชาติ และการใช้ประโยขน์ที่มากเกินไปจากการจับสายพันธุ์สัตว์น้ำที่เป็นที่นิยม รวมกับความต้องการที่เพิ่มขึ้นสำหรับโปรตีนที่มีคุณภาพสูง เป็นการส่งเสริมให้นักเพาะเลี้ยงในน้ำหันไปเลี้ยงสายพันธุ์ในทะเลอื่น ๆ
จุลสาหร่าย (อังกฤษ:Microalgae) ยังหมายถึงแพลงก์ตอนพืช (อังกฤษ:phytoplankton) จุลพืช (อังกฤษ:microphytes) หรือ สาหร่ายแพลงก์ตอน เป็นส่วนใหญ่ของสาหร่ายที่นำมาเพาะเลี้ยง
จุลสาหร่ายหรือที่รู้จักกันทั่วไปว่าเป็นสาหร่ายทะเลยังมีการใช้ในเชิงพาณิชย์และอุตสาหกรรมจำนวนมาก แต่เนื่องจากขนาดของพวกมันและความต้องการที่เฉพาะเจาะจง พวกมันจะไม่สามารถได้รับการเพาะเลี้ยงได้อย่างง่ายดายด้วยขนาดที่ใหญ่และมักจะนำมาจากธรรมชาติ
การเลี้ยงปลาเป็นรูปแบบของการเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำที่พบมากที่สุด เกี่ยวข้องกับการเลี้ยงปลาเชิงพาณิชย์ในบ่อปลาหรือที่ปิดล้อมในทะเล โดยปกติจะเลี้ยงเป็นอาหาร สถานที่ที่ปล่อยตัวอ่อนและปลาวัยเยาว์เข้าสู่ป่า เพื่อการตกปลา เพื่อการพักผ่อนหย่อนใจ หรือเพื่อเสริมจำนวนตามธรรมชาติของสายพันธุ์โดยทั่วไปจะเรียกว่าโรงเพาะฟักปลา ทั่วโลกชนิดปลาที่สำคัญที่สุดที่ใช้ในการเลี้ยง ได้แก่ปลาคาร์พปลาแซลมอนปลานิลและปลาดุก
ในทะเลเมดิเตอร์เรเนียนปลาทูน่าครีบน้ำเงินอายุน้อยจะติดอวนในทะเลและลากเข้าหาฝั่งอย่างช้า ๆ จากนั้นพวกมันจะถูกขังอยู่ในกระชังนอกชายฝั่ง (บางครั้งก็ทำจากท่อ HDPE แบบลอยน้ำ)ซึ่งจะเติบโตต่อไปสำหรับขายสู่ตลาดในปี 2009 นักวิจัยในออสเตรเลียได้จัดการเพื่อการผสมพันธุ์ปลาทูน่าครีบน้ำเงินสายพันธุ์ทางใต้ ในถังที่ไม่มีทางออกสู่ทะเลเป็นครั้งแรก ปลาทูน่าครีบน้ำเงินสายพันธุ์ทางใต้ยังจับได้ในป่า และขุนในกระชังทะเลที่เติบโตในอ่าวสเปนเซอร์ทางตอนใต้ของรัฐเซาท์ออสเตรเลีย
มีการใช้กระบวนการที่คล้ายกันในส่วนการเลี้ยงปลาแซลมอนของอุตสาหกรรมนี้ ปลาวัยเยาว์ถูกนำมาจากโรงเพาะฟักและมีการใช้วิธีการต่าง ๆ เพื่อช่วยในการเจริญเติบโต ตัวอย่างเช่นปลาแซลมอนซึ่งเป็นปลาที่สำคัญที่สุดชนิดหนึ่งในอุตสาหกรรมสามารถเพาะเลี้ยงได้โดยใช้ระบบกรง โดยการใส่กระชังตาข่ายโดยเฉพาะอย่างยิ่งในน้ำเปิดที่มีการไหลแรง และให้อาหารปลาแซลมอนผสมซึ่งเป็นอาหารพิเศษที่ช่วยในการเจริญเติบโต กระบวนการนี้ช่วยให้ปลาเจริญเติบโตตลอดทั้งปี ดังนั้นจึงสามารถเก็บผลผลิตในช่วงฤดูกาลที่ถูกต้องได้สูงขึ้นนอกจากนี้ยังมีการใช้วิธีการเพิ่มเติมซึ่งบางครั้งเรียกว่า การเลี้ยงปศุสัตว์ในทะเล การเลี้ยงปลาในทะเลเกี่ยวข้องกับการเลี้ยงปลาในโรงเพาะฟักในช่วงเวลาสั้น ๆ แล้วปล่อยลงในทะเลเพื่อการพัฒนาต่อไป โดยปลาจะถูกจับกลับเมื่อโตเต็มที่
การเพาะเลี้ยงกุ้งเชิงพาณิชย์เริ่มต้นขึ้นในปี 1970 และการผลิตเพิ่มขึ้นอย่างสูงลิ่วต่อจากนั้นไม่นาน การผลิตทั่วโลกถึงกว่า 1.6 ล้านตันในปี 2003 มีมูลค่าประมาณ $ 9 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ ประมาณ 75% ของการเพาะเลี้ยงกุ้งอยู่ในเอเชียโดยเฉพาะอย่างยิ่งในประเทศจีนและไทย อีก 25% ผลิตส่วนใหญ่ในละตินอเมริกา โดยประเทศบราซิลเป็นผู้ผลิตที่ใหญ่ที่สุด ประเทศไทยเป็นผู้ส่งออกที่ใหญ่ที่สุด
การเพาะเลี้ยงกุ้งได้เปลี่ยนจากแบบดั้งเดิมขนาดเล็กในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้เป็นอุตสาหกรรมระดับโลก ความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีได้นำไปสู่ความหนาแน่นสูงกว่าที่เคยต่อหน่วยพื้นที่ และพ่อแม่พันธุ์มีการจัดส่งทั่วโลก กุ้งที่เพาะเลี้ยงแทบทั้งหมดเป็นตะกูล penaeids (เช่นกุ้งแชบ้วยและกุ้งกุลาดำ) และเพียงแค่สองสายพันธุ์ของกุ้งได้แก่ กุ้งแปซิฟิกขาวและกุ้งกุลาดำบัญชีมีสัดส่วนประมาณ 80% ของกุ้งเพาะเลี้ยงทั้งหมด อุตสาหกรรมแบบเชิงเดี่ยวเหล่านี้มีความอ่อนไหวต่อการเกิดโรคซึ่งได้ทำลายประชากรกุ้งทั่วทั้งภูมิภาค ปัญหาที่เพิ่มขึ้นในระบบนิเวศได้แก่การระบาดซ้ำของโรค และความกดดันและการวิพากษ์วิจารณ์จากทั้งเอ็นจีโอและประเทศผู้บริโภค ได้นำไปสู่การเปลี่ยนแปลงหลายอย่างในอุตสาหกรรมในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1990s พร้อมทั้งกฎระเบียบที่แข็งแกร่งขึ้นโดยทั่วไป ในปี 1999 รัฐบาล ผู้แทนอุตสาหกรรมและองค์กรด้านสิ่งแวดล้อมได้ริเริ่มโปรแกรมที่มุ่งเป้าไปที่การพัฒนา และการส่งเสริมการปฏิบัติการเกษตรที่ยั่งยืนมากขึ้นผ่านทางโปรแกรม Seafood Watch
การเพาะเลี้ยงกุ้งน้ำจืดมีการแชร์หลายลักษณะกับการเลี้ยงกุ้งทะเล รวมทั้งแชร์ปัญหาอย่างมากด้วย ปัญหาที่ไม่ซ้ำกันได้เกิดขึ้นจากวงจรชีวิตของการพัฒนาของสายพันธุ์หลัก นั่นคือกุ้งแม่น้ำยักษ์
การผลิตประจำปีทั่วโลกของกุ้งน้ำจืด (ไม่รวม crayfish (กุ้งนาง,กุ้งจำพวก Astacus และ Cambarus คล้ายกุ้งก้ามกรามแต่เล็กกว่า) และปู) ในปี 2003 ประมาณ 280,000 ตัน ในจำนวนนี้เป็นของจีน 180,000 ตันตามมาด้วยอินเดียและไทยประเทศละ 35,000 ตัน นอกจากนี้ประเทศจีนผลิตประมาณ 370,000 ตันของปูแม่น้ำจีน
การเพาะเลี้ยงสัตว์มีเปลือกประเภทหอยรวมถึงหอยนางรม หอยแมลงภู่ และสายพันธุ์หอยต่างๆ สัตว์ที่มีเปลือกสองส่วนแยกจากกันได้เหล่านี้เป็นตัวกรองและ/หรือตัวป้อนฝากซึ่งพึ่งพาการผลิตขั้นต้นโดยรอบมากกว่าปัจจัยการผลิตที่เป็นปลาหรืออาหารอื่นๆ ดังนั้นการเพาะเลี้ยงหอยเป็นที่รับรู้โดยทั่วไปว่าไม่เป็นพิษเป็นภัยหรือเป็นประโยชน์ด้วยซ้ำทั้งนี้ขึ้นอยู่กับสายพันธ์และสภาพท้องถิ่น หอยสองกาบมีการเลี้ยงบนชายหาด บนสายยาว หรือห้อยลงมาจากแพและเก็บเกี่ยวด้วยมือหรือด้วยการขุดลอก การเลี้ยงหอยเป๋าฮื้อเริ่มขึ้นในปลายปี 1950s และต้นปี 1960s ในประเทศญี่ปุ่นและประเทศจีนตั้งแต่กลางคริสต์ทศวรรษ 1990 อุตสาหกรรมนี้ได้กลายเป็นที่ประสบความสำเร็จมากขึ้นการประมงมากเกินไปและการรุกล้ำได้ลดประชากรในธรรมชาติในขนาดที่ว่า หอยเป๋าฮื้อเลี้ยงเป็นตัวป้อนความต้องการส่วนใหญ่ในตลาดปัจจุบัน สัตว์ประเภทหอยที่ถูกเพาะเลี้ยงในฟาร์มที่ยั่งยืนสามารถรับการรับรองจาก Seafood Watch และองค์กรอื่นๆรวมทั้งองค์การกองทุนสัตว์ป่าโลก (WWF) WWF ริเริ่ม "บทสนทนาการเพาะเลี้ยงในน้ำ" ในปี 2004 เพื่อพัฒนามาตรฐานที่วัดได้ และขึ้นอยู่กับผลการดำเนินงานสำหรับอาหารทะเลที่ผ่านการเพาะเลี้ยงที่รับผิดชอบ ในปี 2009 WWF ร่วมก่อตั้ง Aquaculture Stewardship Council (ASC) กับ'ผู้ริเริ่มการค้ายั่งยืนชาวดัตช์' (IDH) ในการจัดการโปรแกรมมาตรฐานและการรับรองระดับโลก
กลุ่มอื่น ๆได้แก่ สัตว์เลื้อยคลานน้ำ สัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำ และสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังอื่น ๆ เช่น สัตว์ทะเลในไฟลัม Echinodermata และแมงกะพรุน พวกมันจะถูกทำกราฟแยกต่างหากที่ด้านบนขวาของส่วนนี้ เนื่องจากพวกมันไม่ได้มีส่วนร่วมในปริมาณมากพอที่จะแสดงให้เห็นอย่างชัดเจนในรูปแบบของกราฟหลัก
สัตว์ทะเลในไฟลัม Echinodermata ที่ถูกเก็บเกี่ยวในเชิงพาณิชย์ ได้แก่ ปลิงทะเลและเม่นทะเล ในประเทศจีน, ปลิงทะเลมีการเพาะปลูกในบ่อเทียมที่มีขนาดใหญ่เป็น 1,000 เอเคอร์
ในปี 2004 การผลิตรวมทั่วโลกของการประมงเป็น 140 ล้านตันซึ่งแบ่งเป็นการเพาะเลี้ยงในน้ำ 45 ล้านตันหรือประมาณหนึ่งในสามอัตราการเติบโตของการเพาะเลี้ยงในน้ำทั่วโลกไเป็นไปอย่างยั่งยืนและรวดเร็ว เฉลี่ยประมาณร้อยละ 8 ต่อปีนานกว่าสามสิบปี ในขณะที่ใช้เวลาจากการประมงในธรรมชาติไม่มีการเพิ่มสำหรับทศวรรษที่ผ่านมาตลาดเพาะเลี้ยงในน้ำขึ้นสูงถึง $ 86 พันล้านในปี 2009
การเพาะเลี้ยงในน้ำเป็นกิจกรรมทางเศรษฐกิจที่สำคัญโดยเฉพาะอย่างยิ่งในประเทศจีน ระหว่างปี 1980 ถึงปี 1997 สำนักงานการประมงของจีนรายงานการเก็บเกี่ยวพืชและสัตว์น้ำเติบโตเพิ่มขึ้นในอัตราร้อยละ 16.7 ต่อปี กระโดดจาก 1.9 ล้านตันไปที่เกือบ 23 ล้านตัน ในปี 2005 ประเทศจีนผลิตได้คิดเป็น 70% ของการผลิตโลกการเพาะเลี้ยงในน้ำในปัจจุบันยังเป็นหนึ่งในกิจการที่เติบโตเร็วที่สุดของการผลิตอาหารในสหรัฐอเมริกา
ประมาณ 90% ของการบริโภคกุ้งสหรัฐจะมาจากฟาร์มและการนำเข้าในหลายปีที่ผ่านมา การเพาะเลี้ยงปลาแซลมอนได้กลายเป็นสินค้าส่งออกที่สำคัญในภาคใต้ของประเทศชิลีโดยเฉพาะอย่างยิ่งใน Puerto Montt เมืองที่เติบโตเร็วที่สุดของชิลี
ในปี 2012 การผลิตการเพาะเลี้ยงในน้ำทั่วโลกสูงเป็นประวัติการณ์ถึงกว่า 90 ล้านตัน รายงานของยูเอ็นชื่อ การประมงและการเพาะเลี้ยงในน้ำของประเทศในโลก ที่เผยแพร่ในเดือนพฤษภาคม 2014 ว่าการประมงและการเพาะเลี้ยงในน้ำยังคงสนับสนุนการดำรงชีวิตของประชากรประมาณ 60 ล้านคนในเอเชียและแอฟริกา
จีนนำโด่งครองโลกในการผลิตการเพาะเลี้ยงในน้ำตามรายงานที่มีออกมาโดยรายงานว่าผลผลิตทั้งหมดซึ่งเป็นสองเท่าของส่วนที่เหลือของโลกรวมกัน อย่างไรก็ตาม มีบางประเด็นเกี่ยวกับความแม่นยำของผลตอบแทนของจีน
ในปี 2001 นักวิทยาศาสตร์การประมง Reg Watson และ Daniel Pauly แสดงความกังวลในจดหมายถึงNatureว่า ประเทศจีนได้กำลังรายงานเกินจริงเกี่ยวกับการประมงในธรรมชาติในปี 1990sพวกเขากล่าวว่ามันปรากฏว่าการจับปลาทั่วโลกตั้งแต่ปี 1988 เพิ่มขึ้นทุกปี 300,000 ตันในแต่ละปี ขณะที่จริงๆแล้วมีการหดตัวทุกปีๆละ 350,000 ตัน วัตสันและพอลลี่แนะนำว่า นี้อาจจะเกี่ยวข้องกับนโยบายของประเทศจีน ที่หน่วยงานของรัฐที่ตรวจสอบทางเศรษฐกิจยังได้รับมอบหมายให้มีการส่งออกเพิ่มขึ้น นอกจากนี้ จนกระทั่งเมื่อเร็ว ๆ นี้ การเลื่อนตำแหน่งของเจ้าหน้าที่จีนก็ขึ้นอยู่กับการเพิ่มขึ้นของผลผลิตจากพื้นที่ของตัวเขาเอง
จีนแย้งข้อกล่าวหานี้ สำนักข่าวซินหัวของจีนอย่างเป็นทางการได้ยกคำอ้างของยาง เจี้ยน ผู้อำนวยการทั่วไปของสำนักงานประมงกระทรวงเกษตรที่กล่าวว่าตัวเลขของจีน "โดยพื้นฐานแล้วถูกต้อง"อย่างไรก็ตาม FAO ยอมรับว่ามีประเด็นเกี่ยวกับความน่าเชื่อถือของผลตอบแทนทางสถิติของจีน และในขณะนี้ถือว่าข้อมูลจากประเทศจีนรวมทั้งข้อมูลการเพาะเลี้ยงในน้ำอยู่นอกเหนือจากส่วนที่เหลือของโลก
การเพาะเลี้ยงในทะเลเป็นคำที่ใช้สำหรับการเพาะปลูกสิ่งมีชีวิตทางทะเลในน้ำทะเล ที่มักจะอยู่ในน่านน้ำชายฝั่งมีหลังคา โดยเฉพาะเจาะจง การเลี้ยงปลาทะเลเป็นตัวอย่างหนึ่งของการเพาะเลี้ยงในทะเลและยังมีการเลี้ยงกุ้งทะเล (เช่น กุ้ง), หอย (เช่น หอยนางรม) และสาหร่ายทะเล
การเพาะเลี้ยงในทะเลของโภชนาการหลายชั้นแบบผสมผสาน (IMTA) คือการปฏิบัติอย่างหนึ่งที่ผลพลอยได้ (ของเสีย) จากสายพันธุ์หนึ่งถูกนำกลับมาใช้ใหม่กลายเป็นปัจจัยการผลิต (ปุ๋ยหรืออาหาร) สำหรับอีกสายพันธุ์หนึ่ง การเพาะเลี้ยงสัตว์ที่เป็นอาหารในน้ำ (เช่นปลาและกุ้ง) จะถูกรวมกับสารสกัดอินทรีย์และอนินทรี (ตัวอย่างเช่นหอย) จากสัตว์และพืชน้ำเพื่อสร้างระบบที่สมดุลเพื่อความยั่งยืนด้านสิ่งแวดล้อม (biomitigation) เพื่อเสถียรภาพทางเศรษฐกิจ (ความหลากหลายของผลิตภัณฑ์และการลดความเสี่ยง) และการยอมรับทางสังคม (การจัดการที่ดีกว่า)
"หลายชั้น" หมายถึงการรวมตัวกันของสายพันธุ์จากระดับห่วงโซ่อาหารหรือโภชนาการที่แตกต่างกันในระบบเดียวกันนี้เป็นหนึ่งในความแตกต่างที่อาจเกิดขึ้นจากการปฏิบัติแบบโบราณของเกษตรกรรมเชิงผสมในน้ำ (อังกฤษ:aquatic polyculture) ซึ่งอาจจะเป็นเพียงเกษตรกรรมร่วมของสายพันธุ์ปลาที่แตกต่างกันจากระดับชั้นห่วงโซ่อาหารเดียวกัน ในกรณีนี้สิ่งมีชีวิตเหล่านี้ทั้งหมด อาจแชร์กระบวนการทางชีวภาพและทางเคมีที่มีประโยชน์ต่อการทำงานร่วมกันไม่กี่อย่าง ซึ่งอาจนำไปสู่การเปลี่ยนแปลงอย่างมีนัยสำคัญในระบบนิเวศ ในความเป็นจริงบางระบบการเกษตรแบบผสมดั้งเดิม อาจรวมความหลากหลายมากขึ้นของสายพันธุ์ที่ครอบครองระบบนิเวศใหม่ที่หลากหลาย โดยเป็นวัฒนธรรมอย่างกว้างขวาง (ความเข้มต่ำ, การจัดการต่ำ) ภายในบ่อเดียวกัน "การผสมผสาน" ใน IMTA หมายถึงการเพาะเลี้ยงที่เข้มข้นมากขึ้นของสายพันธุ์ที่แตกต่างกัน ในความใกล้ชิดของสายพันธุ์ที่เชื่อมต่อกันด้วยสารอาหาร และการถ่ายโอนพลังงานผ่านน้ำ
ในทางทฤษฎี กระบวนการทางชีวภาพและทางเคมีในระบบ IMTA ควรจะสมดุล ซึ่งจะสามารถทำได้โดยการเลือกสายพันธุ์ และสัดส่วนของสายพันธุ์ที่แตกต่างกันให้เหมาะสม ในฟังก์ชันระบบนิเวศที่แตกต่างกัน สายพันธุ์ที่เพาะเลี้ยงร่วมกันมักจะเป็นมากกว่าเพียงแค่ตัวกรองชีวภาพ พวกมันเป็นพืชพันธุ์ที่สามารถเก็บเกี่ยวได้ของมูลค่าทางการค้าระบบ IMTA ที่ใช้งานได้สามารถส่งผลให้การผลิตรวมมีมากขึ้น บนพื้นฐานของผลประโยชน์ร่วมกันแก่สายพันธุ์ที่เลี้ยงร่วมกัน และสุขภาพของระบบนิเวศที่ดีขึ้น แม้ว่าการผลิตของแต่ละชนิดสายพันธุ์จะต่ำกว่าการเกษตรในเชิงเดี่ยวในช่วงระยะเวลาสั้น
บางครั้งคำว่า "การเพาะเลี้ยงในน้ำแบบผสมผสาน" ถูกนำมาใช้เพื่ออธิบายการรวมกลุ่มของเกษตรเชิงเดี่ยวผ่านทางน้ำอย่างไรก็ตาม สำหรับความตั้งใจและวัตถุประสงค์ คำว่า "IMTA" และ "การเพาะเลี้ยงในน้ำแบบผสมผสาน" แตกต่างกันในระดับของคำจำกัดความเท่านั้น Aquaponics (ระบบผสมระหว่างการเพาะเลี้ยงในน้ำทั่วไปกับการเพาะปลูกพืชในน้ำ(บนบกโดยไม่ใช้ดิน)ในสิ่งแวดล้อมที่พึ่งพาอาศัยกันในสองสายพันธุ์ที่ต่างกัน) การเพาะเลี้ยงในน้ำเป็นบางส่วน IAAS (ระบบการเกษตรผสมการเพาะเลี้ยงในน้ำแบบบูรณาการ) IPUAS (ระบบชานเมือง-เพาะเลี้ยงในน้ำแบบบูรณาการ) และ IFAS (ระบบประมงผสมการเพาะเลี้ยงในน้ำแบบบูรณาการ) เป็นรูปแบบอื่น ๆ ของแนวคิด IMTA
วัสดุต่างๆ รวมทั้งไนล่อน โพลีเอสเตอร์ โพลีโพรพิลีน โพลีอีไทลีน ลวดเชื่อมเคลือบพลาสติก ยางพารา ผลิตภัณฑ์เชือกจดสิทธิบัตร (Spectra, Thorn-D Dyneema) เหล็กชุบสังกะสีและทองแดง ถูกใช้ทำตาข่ายล้อมปลาในการเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำทั่วโลกทั้งหมดของวัสดุเหล่านี้จะถูกเลือกด้วยเหตุผลที่หลากหลาย รวมถึงความเป็นไปได้ในการออกแบบ ความแข็งแรงของวัสดุ ค่าใช้จ่าย และความต้านทานการกัดกร่อน
เร็ว ๆ นี้โลหะผสมทองแดงได้กลายเป็นวัสดุทำตาข่ายที่สำคัญในการเพาะเลี้ยงในน้ำเพราะพวกมันต้านจุลชีพได้ (เช่น พวกมันทำลายเชื้อแบคทีเรีย ไวรัส เชื้อรา สาหร่าย และจุลินทรีย์อื่น ๆ) ดังนั้นพวกมันจึงป้องกันตะกรันชีวภาพ (เช่นการสะสมที่ไม่พึงประสงค์ การยึดเกาะ และการเจริญเติบโตของเชื้อจุลินทรีย์ พืช สาหร่าย หนอนหลอด เพรียง หอย และสิ่งมีชีวิตอื่น ๆ) โดยการยับยั้งการเจริญเติบโตของจุลินทรีย์ กรงเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำที่ทำจากโลหะผสมทองแดง หลีกเลี่ยงการเปลี่ยนแปลงตาข่ายราคาแพงที่จำเป็นถ้าทำจากวัสดุอื่น จากความต้านทานการเจริญเติบโตของสิ่งมีชีวิตบนตาข่ายโลหะผสมทองแดง นอกจากนี้ยังให้สิ่งแวดล้อมที่สะอาดและมีสุขภาพดีสำหรับปลาในฟาร์ม ที่จะเติบโตและเจริญพันธุ์ต่อไปอีกด้วย
การเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำสามารถสร้างความเสียหายต่อสิ่งแวดล้อมได้มากกว่า การใช้ประโยชน์จากการประมงในธรรมชาติบนพื้นฐานของพื้นที่ท้องถิ่น แต่มีผลกระทบกับสภาพแวดล้อมของโลกน้อยกว่ามากต่อกิโลกรัมบนพื้นฐานการผลิตความกังวลในท้องถิ่น ได้แก่ การจัดการของเสีย ผลข้างเคียงของยาปฏิชีวนะ การแข่งขันระหว่างสัตว์เลี้ยงและสัตว์จากธรรมชาติ และการใช้ปลาอื่น ๆ เพื่อเป็นอาหารของปลากินเนื้อที่ตลาดต้องการมากกว่า อย่างไรก็ตาม การวิจัยและการพัฒนาอาหารสัตว์เชิงพาณิชย์ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1990s และ 2000s ได้ลดความกังวลเหล่านี้ลงไปมาก
การเพาะเลี้ยงในน้ำอาจนำไปสู่การขยายพันธุ์ของสายพันธู์ต่างด้าว (อังกฤษ:invasive species) เช่นในกรณีของปลากะพงแม่น้ำไนล์และปลาภารโรง ปัญหานี้อาจสร้างความเสียหายให้สัตว์พื้นเมือง
ของเสียจากปลาเป็นสารอินทรีย์และประกอบด้วยสารอาหารที่จำเป็นในทุกองค์ประกอบของอาหารสำหรับสัตว์น้ำ ในมหาสมุทร การเพาะเลี้ยงในน้ำมักจะผลิตของเสียที่มีความเข้มข้นสูงกว่าของเสียจากปลาตามปกติมาก ของเสียจะสะสมที่ท้องมหาสมุทร ทำให้เกิดความเสียหายหรือกำจัดสิ่งมีชีวิตที่อาศัยอยู่ด้านล่างของเสียยังสามารถลดระดับออกซิเจนที่ละลายในน้ำ เพิ่มแรงกดดันให้กับสัตว์ที่อยู่ตามธรรมชาติ
ปลานิลจากการเพาะเลี้ยงในน้ำได้แสดงว่ามีไขมันมากขึ้นและอัตราส่วนที่สูงมากของน้ำมันโอเมก้า 6 โอเมก้า 3
การเลี้ยงปลาแซลมอนในขณะนี้กำลังนำไปสู่ความต้องการที่สูงสำหรับปลาอาหารสัตว์ที่อยู่ตามธรรมชาติ ปลาไม่ได้ผลิตกรดไขมันโอเมก้า 3 จริง ๆ แต่มันจะสะสมกรดไขมันจากการกินสาหร่ายที่ผลิตกรดไขมันเหล่านี้ อย่างปลาอาหารสัตว์เช่น ปลาเฮอริ่งและปลาซาร์ดีน หรือการสะสมกรดจากการกินปลาเหยื่อที่ได้สะสมกรดไขมันโอเมก้า 3 จากจุลสาหร่าย อย่างปลาที่กินสัตว์ที่มีไขมันเช่น ปลาแซลมอน เพื่อตอบสนองความต้องการนี้ มากกว่าร้อยละ 50 ของการผลิตน้ำมันปลาของโลกถูกส่งให้เป็นอาหารปลาแซลมอนในฟาร์ม
นอกจากนี้ เนื่องจากมันเป็นสัตว์กินเนื้อ ปลาแซลมอนต้องการสารอาหารที่เป็นโปรตีนขนาดใหญ่ โปรตีนจึงมักจะถูกป้อนให้มันในรูปแบบของปลาอาหารสัตว์ ผลลัพธ์ก็คิอปลาแซลมอนเลี้ยงจะกินปลาธรรมชาติมากกว่าที่พวกมันสามารถถูกสร้างเป็นผลิตภัณฑ์ขั้นสุดท้าย ในการผลิตหนึ่งปอนด์ของปลาแซลมอน, ผลิตภัณฑ์จากหลายปอนด์ของปลาธรรมชาติถูกป้อนให้เป็นอาหารกับพวกมัน ในขณะที่อุตสาหกรรมการเลี้ยงปลาแซลมอนขยายออกไป มันก็ต้องการอาหารจากปลาธรรมชาติมากยิ่งขึ้น ในขณะที่ร้อยละเจ็ดสิบห้าของการประมงโลกที่มีการตรวจสอบ อยู่ใกล้กับอัตราผลตอบแทนที่ยั่งยืนสูงสุดของพวกมัน หรือได้เกินค่านั้นไปเรียบร้อยแล้วการสกัดปลาอาหารสัตว์ที่อยู่ตามธรรมชาติสำหรับการเลี้ยงปลาแซลมอนในระดับอุตสาหกรรม จึงส่งผลกระทบต่อความอยู่รอดของปลานักล่าในธรรมชาติที่อาศัยพวกมันเป็นอาหาร
ปลาสามารถหนีออกมาจากฟาร์มเลี้ยงชายฝั่งที่พวกมันสามารถผสมพันธุ์กับคู่ของพวกมันมี่อยู่ตามธรรมชาติ ทำให้พันธุกรรมในธรรมชาติเจือจางปลาที่หลุดออกไปจะกลายเป็นพวกต่างด้าว (อังกฤษ:invasive) ออกมาแข่งขันกับพันธุ์พื้นเมือง
การเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำได้กลายเป็นภัยคุกคามที่สำคัญต่อระบบนิเวศชายฝั่งทะเล ประมาณร้อยละ 20 ของป่าโกงกางได้ถูกทำลายไปตั้งแต่ปี 1980 ส่วนหนึ่งเนื่องมาจากการเพาะเลี้ยงกุ้งการวิเคราะห์ค่าใช้จ่ายส่วนขยายเมื่อเทียบกับผลประโยชน์ของมูลค่าทางเศรษฐกิจรวม ของการเพาะเลี้ยงกุ้งที่สร้างขึ้นบนระบบนิเวศป่าชายเลน พบว่าค่าใช้จ่ายภายนอกได้สูงกว่าผลประโยชน์ภายนอกอย่างมากในช่วงสี่ทศวรรษที่ผ่านมา ป่าชายเลนอินโดนีเซียประมาณ 269,000 เฮกตาร์ (660,000 ไร่) ถูกแปลงให้เป็นฟาร์มกุ้ง ส่วนใหญ่ของฟาร์มเหล่านี้ถูกทิ้งร้างภายในทศวรรษเดียว เพราะสารพิษที่ถูกสร้างขึ้นและการสูญเสียสารอาหาร
ฟาร์มปลาแซลมอนโดยทั่วไป ถูกจัดตั้งอยู่ในระบบนิเวศชายฝั่งที่เก่าแก่ซึ่งพวกมันจะสร้างมลพิษในเวลาต่อมา ฟาร์มปลาแซลมอนขนาด 200,000 ตัวจะปล่อยของเสียที่เป็นอุจจาระมากกว่าเมืองที่มีประชากร 60,000 คน ของเสียนี้ถูกปล่อยออกมาโดยตรงเข้าสู่สภาพแวดล้อมทางน้ำโดยรอบ ไม่ได้รับการบำบัดก่อน และมักจะปนเปื้อนยาปฏิชีวนะและสารกำจัดศัตรูพืชนอกจากนี้ยังมีการสะสมของโลหะหนักบนหน้าดิน (ก้นทะเล) ใกล้กับฟาร์มปลาแซลมอน โดยเฉพาะทองแดงและสังกะสี
ปลาแซลมอนประเภทหนึ่งได้รับการดัดแปลงพันธุกรรมเพื่อให้การเจริญเติบโตเร็วขึ้น แม้ว่ามันจะยังไม่ได้รับการอนุมัติให้ใช้ในเชิงพาณิชย์ก็ตามเนื่องจากได้รับการคัดค้านการศึกษาชิ้นหนึ่งในห้องปฏิบัติการพบว่า ปลาแซลมอนดัดแปลงที่ปะปนกับญาติในธรรมชาติของพวกมันได้แข่งขันกันอย่างเข้มข้น แต่ล้มเหลวในที่สุด
เช่นเดียวกับการเลี้ยงสัตว์บก ทัศนคติทางสังคมยังมีอิทธิพลต่อความจำเป็นสำหรับการปฏิบัติ และกฎระเบียบอย่างมีมนุษยธรรมกับสัตว์ทะเลที่ถูกเลี้ยงในฟาร์ม ภายใต้แนวทางที่แนะนำโดย 'สภาสวัสดิภาพสัตว์ในฟาร์ม' สวัสดิภาพสัตว์ที่ดีหมายถึงทั้งความแข็งแรงและความรู้สึกของความเป็นอยู่ที่ดี ในสภาวะทางร่างกายและจิตใจของสัตว์ ซึ่งสามารถกำหนดโดยห้าอิสรภาพดังต่อไปนี้:
อย่างไรก็ตามประเด็นความขัดแย้งในการเพาะเลี้ยงสัตว์ ไม่ว่าจะเป็นปลาและสัตว์ทะเลที่ไม่มีกระดูกสันหลังที่ถูกเลี้ยงในฟาร์มจริง ๆ แล้วเป็นสัตว์ 'ที่มีความรู้สึกและสติพื้นฐานตามธรรมชาติ' (อังกฤษ:sentient) หรือมีการรับรู้และความตระหนักที่จะได้สัมผัสได้กับความทุกข์ทรมาน แม้ว่าหลักฐานของเรื่องนี้จะไม่ได้มีการพบในสัตว์ทะเลที่ไม่มีกระดูกสันหลังก็ตามการศึกษาเมื่อเร็ว ๆ นี้สรุปได้ว่าเป็นจริงที่ปลามีตัวรับที่จำเป็นที่ตอบสนองต่อความเจ็บปวด (อังกฤษ:nociceptors) ที่จะรู้สึกถึงสิ่งกระตุ้นที่เป็นอันตราย ดังนั้นมันจึงมีแนวโน้มที่จะได้สัมผัสกับสภาวะของความเจ็บปวด ความกลัว และความเครียดด้วยเหตุนี้สวัสดิการในการเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำจะนำไปใช้กับสัตว์ทะเลที่ไม่มีกระดูกสันหลัง โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับปลาจริงๆ(ปลาที่หายใจด้วยเหงือกหรือ finfish)
สวัสดิการในการเพาะเลี้ยงสัตว์สามารถได้รับผลกระทบจากปัญหาจำนวนมากเช่นความหนาแน่นของประชากร ปฏิสัมพันธ์เชิงพฤติกรรม โรคและปรสิต ปัญหาสำคัญในการพิจารณาสาเหตุของสวัสดิการที่บกพร่องก็คือ ปัญหาเหล่านี้มักจะเชื่อมโยงกันและมีอิทธิพลต่อกันและกันทั้งหมดในช่วงเวลาที่แตกต่างกัน
ความหนาแน่นของประชากรที่เหมาะสม มักจะถูกกำหนดโดยขีดความสามารถในการเพาะเลี้ยงของสภาพแวดล้อมในดูแลประชากรนั้น และปริมาณของพื้นที่จำเป็นของปลาแต่ละตัว ซึ่งจะเฉพาะเจาะจงมากในแต่ละสายพันธุ์ แม้ว่าปฏิสัมพันธ์พฤติกรรมเช่นการอยู่กันเป็นฝูง อาจหมายถึงความหนาแน่นของประชากรที่สูงจะเป็นประโยชน์ต่อสายพันธ์บางชนิดในการเพาะเลี้ยงหลากสายพันธุ์ความหนาแน่นสูงอาจสร้างความกังวล การแออัดสามารถจำกัดพฤติกรรมการว่ายน้ำตามปกติ เช่นเดียวกับการเพิ่มขึ้นของพฤติกรรมก้าวร้าวและการแข่งขันเช่นการกินกันเองการแย่งอาหารการแบ่งถิ่นและการปกครอง/การแบ่งลำดับชั้นซึ่งอาจเพิ่มความเสี่ยงของความเสียหายของเนื้อเยื่อเนื่อง จากการเสียดสีจากการสัมผ้สระหว่างปลากับปลา หรือปลากับกรงปลาสามารถประสบปัญหาการลดลงของการบริโภคอาหารและประสิทธิภาพการเปลี่ยนให้เป็นอาหาร (อังกฤษ:food conversion efficiency)นอกจากนี้ความหนาแน่นของประชากรที่สูงจะส่งผลให้การไหลของน้ำไม่เพียงพอ การสร้างออกซิเจนไม่เพียงพอ และการกำจัดผลิตภัณฑ์ของเสียไม่เพียงพอออกซิเจนที่ละลายอยู่ในน้ำเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับการหายใจของปลา และความเข้มข้นที่ต่ำกว่าระดับที่วิกฤตจะสามารถทำให้เกิดความเครียด และแม้แต่นำไปสู่การหายใจไม่ออกแอมโมเนียซึ่งเป็นผลิตภัณฑ์ที่ขับถ่ายไนโตรเจนจะเป็นพิษต่อปลาอย่างสูง ถ้าที่มีการสะสมโดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อความเข้มข้นของออกซิเจนมีระดับต่ำ
การปฏิสัมพันธ์และผลกระทบทั้งหลายเหล่านี้ก่อให้เกิดความเครียดในปลา ซึ่งอาจเป็นปัจจัยสำคัญที่อำนวยในการเกิดโรคในปลาสำหรับปรสิตหลายสายพันธุ์ การติดเชื้อปรสิตขึ้นอยู่กับระดับของการเคลื่อนไหวของโฮสต์ ความหนาแน่นของประชากรโฮสต์และความเปราะบางของระบบการป้องกันของโฮสต์เหาทะเลเป็นปัญหาด้านปรสิตหลักสำหรับการเพาะเลี้ยงปลา ตัวเลขที่สูงทำให้เกิดการกัดเซาะผิวหนังและการมีเลือดออกอย่างกว้างขวาง โรคเหงือกแออัดและทีการผลิตเมือกเพิ่มขึ้นนอกจากนี้ยังมีเชื้อโรคไวรัสและแบคทีเรียจำนวนมากที่โดดเด่น ที่อาจมีผลกระทบอย่างรุนแรงต่ออวัยวะภายในและระบบประสาท
กุญแจสำคัญในการปรับปรุงสวัสดิการของสิ่งมีชีวิตทางทะเลที่ถุกเพาะเลี้ยง คือการลดความเครียดให้น้อยที่สุด เนื่องจากความเครียดที่เกิดเป็นเวลานานหรือเกิดซ้ำๆอาจทำให้เกิดความหลากหลายของผลกระทบ ความพยายามที่จะลดความเครียดให้เหลือน้อยที่สุดสามารถเกิดขึ้นได้ตลอดกระบวนการในการเพาะเลี้ยง ในระหว่างการเจริญเติบโตมันเป็นสิ่งสำคัญที่จะรักษาความหนาแน่นของประชากรให้อยู่ในระดับที่เหมาะสม ที่เฉพาะเจาะจงกับแต่ละสายพันธุ์ เช่นเดียวกับการแยกขนาดและเกรดเพื่อลดพฤติกรรมปฏิสัมพันธ์ที่ก้าวร้าว การรักษาตาข่ายและกรงให้สะอาดสามารถช่วยให้การไหลของน้ำสะอาดเพื่อลดความเสี่ยงของการลดคุณภาพน้ำ
โรคและปรสิตที่ไม่ใช่ชนิดที่น่าแปลกใจอาจมีผลกระทบที่สำคัญกับสวัสดิการของปลา และมันเป็นสิ่งสำคัญสำหรับเกษตรกรไม่เพียงแต่ในการจัดการประชากรที่ติดเชื้อ แต่ยังใช้เป็นมาตรการในการป้องกันโรคอีกด้วย อย่างไรก็ตามวิธีการป้องกันเช่นการฉีดวัคซีน ยังสามารถทำให้เกิดความเครียดอันเนื่องมาจากการจัดการและฉีดที่มีมากเกินไปวิธีการอื่นๆรวมถึงการเพิ่มยาปฏิชีวนะในอาหาร การเพิ่มสารเคมีลงไปในน้ำสำหรับการบำบัดน้ำ และการควบคุมทางชีวภาพเช่นการใช้ปลานักล้าง (อังกฤษ:cleaner wrasse) เพื่อแกะเหาจากปลาแซลมอนที่เพาะเลี้ยง
ในการขนส่งมีหลายขั้นตอนรวมทั้งการจับ การอดอาหารเพื่อลดการปนเปื้อนอุจจาระของน้ำที่ใช้การขนส่ง การขนย้ายไปที่ยานพาหนะขนส่งโดยใช้ตาข่ายหรือปั๊ม รวมทั้งการขนส่งและขนถ่ายไปยังสถานที่จัดส่ง ในระหว่างการขนส่งน้ำจะต้องมีการดูแลรักษาให้มีคุณภาพสูงและมีการควบคุมอุณหภูมิ มีออกซิเจนเพียงพอและมีของเสียปนอยู่น้อยที่สุดในบางกรณียาชาอาจจะถูกใช้ในขนาดเล็กน้อยเพื่อสงบปลาก่อนที่จะขนส่ง
การเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำบางครั้งก็เป็นส่วนหนึ่งของโปรแกรมการฟื้นฟูสภาพสิ่งแวดล้อมหรือเป็นตัวช่วยในการอนุรักษ์สัตว์ใกล้สูญพันธุ์
การประมงในธรรมชาติทั่วโลกกำลังลดลง เนื่องจากที่อยู่อาศัยที่มีคุณค่าเช่นปากแม่น้ำอยู่ในสภาวะวิกฤตการเพาะเลี้ยงพืชและสัตว์ในน้ำเช่นการเลี้ยงปลากินปลา (อังกฤษ:piscivorous) เช่นปลาแซลมอนไม่ได้ช่วยแก้ปัญหาเพราะพวกมันต้องการกินผลิตภัณฑ์จากปลาอื่นๆเช่นปลาป่นและน้ำมันปลา การศึกษาพบว่าการเลี้ยงปลาแซลมอนมีผลกระทบด้านลบที่สำคัญต่อปลาแซลมอนในธรรมชาติ เช่นเดียวกับปลาที่เป็นอาหารของปลาอื่นที่จะต้องถูกจับให้เป็นอาหารมาเลี้ยงพวกมันปลาที่อยู่ในห่วงโซ่อาหารที่สูงกว่าเป็นแหล่งพลังงานอาหารที่มีประสิทธิภาพน้อยกว่า
นอกเหนือจากปลาและกุ้ง การเพาะเลี้ยงพืชน้ำเช่นสาหร่ายทะเลและ mollusk (สัตว์ในไฟลัมมอลลัสกา มีลำตัวอ่อนนิ่ม ไม่มีข้อปล้อง รูปร่างค่อนข้างสั้น มีกล้ามเนื้อด้านหน้าท้องทำหน้าที่เป็นขาเดิน เช่น หอยต่าง ๆ หมึก เป็นต้น [พจนานุกรมศัพท์ สสวท.]) แบบสองวาวล์กินอาหารแบบกรอง (อังกฤษ:filter-feeding bivalve mollusks) เช่นหอยนางรม หอยแครง หอยแมลงภู่และหอยเชลล์ค้อนข้างมีผลกระทบน้อยและแม้กระทั่งเป็นตัวบูรณะสิ่งแวดล้อมด้วยซ้ำสัตว์แบบ Filter-feeders จะช่วยกรองมลพิษรวมทั้งสารอาหารจากน้ำและช่วยปรับปรุงคุณภาพน้ำสาหร่ายทะเลช่วยสกัดสารอาหารเช่นไนโตรเจนและฟอสฟอรัสอนินทรีย์โดยตรงจากน้ำและสัตว์ตระกูลมอลลัสก์แบบ filter-feeding สามารถสกัดสารอาหารในขณะที่พวกมันกินอนุภาคเช่นแพลงก์ตอนพืชและเศษซาก
บางสหกรณ์เพาะเลี้ยงสัตว์น้ำที่มีกำไรจะส่งเสริมการปฏิบัติที่ยั่งยืนวิธีการใหม่ช่วยลดความเสี่ยงของมลพิษทางชีวภาพและสารเคมีผ่านการลดความเครียดของปลา การปล่อยทิ้งร้างกระชัง และการประยุกต์ใช้การบริหารจัดการศัตรูพืชแบบผสมผสาน วัคซีนมีการใช้มากขึ้นเพื่อลดการใช้ยาปฏิชีวนะในการควบคุมโรค
ระบบการเพาะเลี้ยงในน้ำแบบหมุนเวียนบนบก, สิ่งอำนวยความสะดวกที่ใช้เทคนิคแบบผสมผสานและการจัดหาสถานที่อย่างเหมาะสม (เช่นพื้นที่นอกชายฝั่งที่มีกระแสน้ำไหลแรง) เป็นตัวอย่างของวิธีการที่จะจัดการกับผลกระทบเชิงลบที่มีต่อสิ่งแวดล้อม
ระบบน้ำหมุนเวียน (RAS) จะรีไซเคิลน้ำโดยการไหลเวียนผ่านตัวกรองเพื่อเอาของเสียจากปลาและอาหารออกไปแล้วหมุนเวียนน้ำกลับเข้าถัง วิธีนี้จะช่วยประหยัดน้ำ และของเสียที่รวบรวมไว้จะสามารถนำไปใช้ในการหมักหรือในบางกรณีอาจจะได้รับการบำบัดและใช้เป็นปุ๋ยบนบกด้วยซ้ำ ในขณะที่ RAS ได้รับการพัฒนากับปลาน้ำจืด นักวิทยาศาสตร์ร่วมกับ'สำนักบริการวิจัยทางการเกษตร'ได้พบวิธีการเลี้ยงปลาน้ำเค็มโดยการใช้ RAS ในน้ำความเค็มต่ำแม้ว่าปลาน้ำเค็มจะถูกเลี้ยงในกระชังนอกชายฝั่งหรือถูกจับด้วยอวนในน้ำที่มักจะมีความเค็ม 35 ส่วนต่อพัน (PPT) นักวิทยาศาสตร์ก็ยังสามารถผลิตปลาจะละเม็ดสุขภาพดีในถังที่มีความเค็มเพียง 5 พีพีที RAS ความเค็มต่ำเชิงพานิชคาดว่าจะมีผลกระทบในเชิงบวกต่อสิ่งแวดล้อมและเป็นการประหยัด สารอาหารที่ไม่พึงประสงค์จากอาหารปลาจะไม่ได้ถูกเพิ่มเข้าไปในมหาสมุทร และความเสี่ยงของการแพร่กระจายเชื้อโรคระหว่างปลาในธรรมชาติกับปลาเลี้ยงจะลดลงอย่างมาก ราคาของปลาน้ำเค็มราคาแพงเช่นปลาจะละเม็ดและปลา Combia ที่จะนำไปใช้ในการทดลองก็จะลดลง อย่างไรก็ตามก่อนที่จะทำอะไรไป นักวิจัยจะต้องศึกษาทุก ๆ แง่มุมของวงจรชีวิตของปลา รวมทั้งปริมาณของแอมโมเนียและไนเตรทที่ปลาจะสามารถทนได้ในน้ำ อะไรที่จะต้องให้อาหารปลาในระหว่างแต่ละขั้นตอนของวงจรชีวิตของมัน อัตราประชากรที่จะเลี้ยงที่จะผลิตปลามีสุขภาพดีที่สุดและอื่นๆ
ในขณะนี้ ประมาณ 16 ประเทศมีการใช้พลังงานความร้อนใต้พิภพสำหรับเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำรวมทั้งจีน อิสราเอล และสหรัฐอเมริกาเช่นในแคลิฟอร์เนีย มี 15 ฟาร์มที่เลี้ยงปลานิล ปลาเบส และปลาดุกด้วยน้ำอุ่นจากใต้ดินซึ่งช่วยให้ปลาเติบโตตลอดทั้งปีและโตเต็มที่มากขึ้นได้อย่างรวดเร็ว โดยรวมแล้ว ฟาร์มแคลิฟอร์เนียเหล่านี้ผลิตปลาได้ 4.5 ล้านกิโลกรัมในแต่ละปี