davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Inés de Hohenlohe-Langenburg

MaríaInésEnriqueta de Hohenlohe-Langenburg(enalemán:Marie Agnes Henriette zu Hohenlohe-Langenburg;Langenburg, 5 de diciembre de 1804-Haid, 9 de septiembre de 1835)​​ fue un miembro de la Casa deHohenlohe-Langenburgpor nacimiento. A través de su matrimonio con el príncipe herederoConstantino de Löwenstein-Wertheim-Rosenberg, Inés también fue un miembro de la Casa deLöwenstein-Wertheim-Rosenbergy princesa heredera de Löwenstein-Wertheim-Rosenberg. A través de su hija,Adelaida de Löwenstein-Wertheim-Rosenberg, Inés es un ancestro de numerosas familias realescatólicaseuropeas.​
Inés era el undécimo vástago del príncipeCarlos Luis de Hohenlohe-Langenburgy de su esposa, la condesaAmalia Enriqueta de Solms-Baruth.​​
Inés contrajo matrimonio con el príncipe herederoConstantino de Löwenstein-Wertheim-Rosenberg, el hijo mayor y único hijo varón del príncipeCarlos Tomás de Löwenstein-Wertheim-Rosenbergy de su esposa, la princesaSofía de Windisch-Grätz, el 31 de mayo de 1829 en el Castillo de Wildeck enZschopau, en elReino de Sajonia.​​ Inés y Constantino tuvieron dos hijos:​
Marco de Hohenlohe-Langenburg

El príncipeMarco de Hohenlohe-Langenburg y Medina(enalemán:Marco Prinz von und zu Hohenlohe-Langenburg;Madrid, 8 de marzo de 1962-Sevilla, 19 de agosto de 2016),​ XIXduque de Medinaceli,grande de España, fue jefe de lacasa de Medinaceli, una de las familias aristocráticas más importantes de España. También ostentaba el título de príncipe deHohenlohe-Langenburg(con tratamiento deAlteza Serenísima).​
Nació en Madrid el 8 de marzo de 1962, hijo del príncipe Maximiliano Emanuel zu Hohenlohe-Langenburg e Yturbe, y de la XIIImarquesa de Navahermosay Xcondesa de Ofalia,Ana Luisa de Medina y Fernández de Córdoba, hija a su vez de la XVIIIduquesa de Medinaceli,Victoria Eugenia Fernández de Córdoba.
El 2 de septiembre de 1996, poco después de casarse, cuando circulaba en moto por a laCarretera Nacional 340entreEsteponayMarbella, sufrió un accidente de tráfico, al estrellarse contra la mediana, y quedó en coma, del que consiguió salir, pero con graves secuelas.​​
Trabajaba en laFundación Casa Ducal de Medinaceliy dirigía el patrimonio económico y cultural de la familia.​ El 1 de junio de 1996 se casó enMálagacon Sandra, nacida el 20 de diciembre de 1968, hija de Hans-Carl Schmidt-Polex y de su esposa Karin Goepfer (1945-2014),​ y tuvieron dos hijos,Victoria Elisabeth(Málaga, 17 de marzo de 1997) y Alexander Gonzalo (Málaga, 9 de marzo de 1999). Se divorciaron en 2004.​
Tras el fallecimiento de su abuela, la XVIII duquesa de Medinaceli, el 18 de agosto de 2013, se convirtió en el heredero del ducado.​ El 15 de septiembre de 2014, se publica en el Boletín Oficial del Estado la Real Carta de Sucesión en su favor.​ El 28 de octubre de 2014 solicita la sucesión en el ducado de Ciudad Real, de Alcalá de los Gazules, de Denia y de Camiña, el marquesado de Priego, de Aytona, de Torrecilla y de Camarasa, el condado de Santa Gadea, los nueve con Grandeza de España, por fallecimiento de su abuela Victoria.  Se reservó el derecho sobre los dos títulos de su madre para sus dos hijos, que sucedieron en 2016, y sobre otros 20 títulos sin Grandeza de su abuela Victoria.
Falleció en Sevilla, el 19 de agosto de 2016, tras una larga enfermedad.
Cristián Alberto de Hohenlohe-Langenburg

Cristián Alberto de Hohenlohe-Langenburg(enalemán,Christian Albrecht zu Hohenlohe-Langenburg;Langenburg, 27 de marzo de 1726-Ludwigsruhe, 4 de julio de 1789) fue el segundo príncipe reinante deHohenlohe-Langenburgyteniente generalneerlandés.
Era el primer hijo de príncipeLuis de Hohenlohe-Langenburgy de la condesaLeonor de Nassau-Saarbrücken. El 7 de enero de 1764, su padre fue elevado a príncipe imperial por el emperadorFrancisco I del Sacro Imperio Romano Germánico.
El 13 de mayo de 1761 enGedern, contrajo matrimonio con la princesaCarolina de Stolberg-Gedern(1731-1796), hija del príncipeFederico Carlos de Stolberg-Gedern.
De su matrimonio, la pareja tuvo los siguientes hijos:
Adelaida de Hohenlohe-Langenburg

Adelaida de Hohenlohe-Langenburg(enalemán,Adelheid zu Hohenlohe-Langenburg;Langenburg, 20 de julio de 1835-Dresde, 25 de enero de 1900) fue sobrina de la reinaVictoria del Reino Unido. Fue la segunda hija del príncipeErnesto I de Hohenlohe-Langenburgy de la princesaFeodora de Leiningen, media-hermana mayor de la reinabritánica.​
En 1852, poco tiempo después de convertirse en emperador deFrancia, se hizo una propuesta a sus padres pidiendo la mano a favor deNapoleón III. Aunque los dos nunca se habían visto, las ventajas políticas para el emperador eran innegables, desde el punto de vista internacional podrían conllevar un acuerdo entre Francia y elReino Unido, además de emparentar a losBonapartecon una dinastía respetable. Debido a que la novia era, oficialmente, una princesa alemana menor y así mismo miembro de lafamilia real británica, el riesgo de rechazo era pequeño y la novia podía estar agradecida ya que a cambio de unmatrimonio realsólo tendría que convertirse alcatolicismo.
De hecho, la propuesta horrorizó a la reina Victoria e incomodó alpríncipe consorte, que no quería dar una legitimidad pública al régimen político de Francia, además se consideraba que su duración sería corta. La corte británica mantuvo estricto silencio hacia la familiaHohenlohedurante las negociaciones del matrimonio, su propósito era manifestar el rechazo de la reina Victoria hacia la idea que Napoleón III llegase a ser su sobrino político.
Sus padres, entendiendo el desinterés británico como una desaprobación, declinaron la oferta matrimonial francesa, dejando consternada a su joven hija de 16 años. Aun considerando que esta primera negativa pudo ser una estrategia de la familia Hohenlohe para obtener una posición más ventajosa con respecto a su hija, el hecho fue que Napoleón olvidó sus planes con la princesa Adelaida y dirigió su interés hacia la virtuosacondesa de Teba.​
El 11 de septiembre de 1856, Adelaida se casó con el duqueFederico VIII de Schleswig-Holstein. Fueron padres de siete hijos:​
Una pequeña isla en laTierra de Francisco José,isla Adelaida, fue llamada en su honorPrincesa Adelaidapor laExpedición austrohúngara al Polo Norte. La princesa Adelaida es una ascendiente matrilineal (directamente solo a través de las mujeres) de la reinaSofía de España.
Esta tabla aún no está actualizada. Puedes contribuir aportando información sobre títulos y tratamientos de esta persona.
Feodora de Hohenlohe-Langenburg

Feodora de Hohenlohe-Langenburg(Stuttgart, 7 de julio de 1839-Meiningen, 10 de febrero de 1872) fue hija del príncipeErnesto I de Hohenlohe-Langenburgy de la princesaFeodora de Leiningen. Gracias a su matrimonio con el duqueJorge II de Sajonia-Meiningen, se convirtió en duquesa consorte deSajonia-Meiningen.
Feodora fue la pequeña de seis hermanos. Su madre fue la medio hermana mayor de la reinaVictoria del Reino Unido, aspecto que hacía de Feodora sobrina de la reina Victoria. Entre sus hermanos podemos contar con el príncipeVíctor de Hohenlohe-Langenburgy la princesaAdelaida Victoria de Hohenlohe-Langenburg.
Feodora conoció a su futuro esposo (y primo segundo), el duqueJorge II de Sajonia-Meiningenmientras él iba de camino aItalia. Hacía poco tiempo que el duque se había quedado viudo y estaba en duelo de su primera esposa,Carlota de Prusia. A pesar de esta reciente tragedia, el duque Jorge estaba empeñado en la búsqueda de una madre para sus dos hijos pequeños. Feodora y Jorge se prometieron prácticamente al instante.​ Se casaron el 23 de octubre de 1858, enLangenburg.
Tuvieron tres hijos:
No obstante, su matrimonio fue desgraciado. Jorge nunca se repuso de la muerte de su primera mujer, Carlota, y Feodora esperaba tener otro tipo de vida.​ Ella carecía de cualquier inquietud o conocimiento intelectual o artístico, y en todo caso tampoco tenía ningún interés en desarrollarlos. A pesar de esto, Jorge intentó educar a Feodora. El duque era un gran amante de las artes, y especialmente del teatro. La madre de Feodora indicaba que por parte del duque "era muy considerado por su parte el preparar a su desposada con clases, lecciones de dibujo y conferencias sobre historia".​ Sin embargo, él pronto se dio cuenta de que nunca sería tan ingeniosa e inteligente como su primera esposa, Carlota. Después de la muerte de su tercer hijo, Feodora se ausentaba deMeiningenmucho más de lo que se consideraba conveniente, en la época.​ En 1866, él sucedió como duque deSajonia-Meiningen, convirtiéndola a ella en duquesa de Sajonia-Meiningen.
Feodora contrajoescarlatinaen enero de 1872, y falleció al siguiente mes. A pesar de sus muchas diferencias, el duque Jorge se mantuvo cariñoso junto a ella, y cuando entró en la fase final de su enfermedad se mostró terriblemente perturbado, avisando por medio de telegramas a sus padres y familiares.​ Al año siguiente, el duque se casó de nuevo, esta vez conEllen Franz, una antigua actriz.
Esta tabla aún no está actualizada. Puedes contribuir aportando información sobre títulos y tratamientos de esta persona.
Carlos Luis I de Hohenlohe-Langenburg

Carlos Luis de Hohenlohe-Langenburg(enalemán:Karl Ludwig zu Hohenlohe-Langenburg;Langenburg, 10 de septiembre de 1762-ibidem, 4 de abril de 1825) fue el tercer príncipe soberano deHohenlohe-Langenburg. Era el hijo mayor deCristián Alberto de Hohenlohe-Langenburgy de su esposa, la princesaCarolina de Stolberg-Gedern.
Desde 1815 hasta 1825 ocupó un asiento en la asamblea de los estados deWurtemberg, y desde 1820 en la primera cámara de los estados reorganizados, pero a partir de 1819 dejó que fuera su hijo y heredero, el príncipeErnesto.
El 30 de enero de 1789 contrajo matrimonio en elcastillo de Kliczkówcon la condesaAmalia Enriqueta de Solms-Baruth(1768-1847), hija del hija del condeJuan Cristián II de Solms-Baruthy de su esposa, la condesaFederica Luisa de Reuss-Köstritz. El matrimonio tuvo trece hijos:
Debido al matrimonio de sus hijos y nietos, es ancestro de varios monarcas europeos:
Langenbourg

Langenbourgest une ville deBade-Wurtemberg(Allemagne), située dans l'arrondissement de Schwäbisch Hall, dans larégion de Heilbronn-Franconie, dans ledistrict de Stuttgart. Elle est située sur une colline dominant laJagst.
La ville s'est formée autour de sonchâteau, dont les premières mentions remontent à 1226. Les premiers seigneurs de Langenbourg semblent étroitement liés à la famille deHohenlohe, si bien que quand ils s'éteignirent, les Hohenlohe en héritèrent, et Langenbourg passa pour plusieurs siècles dans le comté de Hohenlohe.
En1568devint la résidence des comtes d'Hohenlohe, et quand le comté fut divisé, la capitale du comté deHohenlohe-Langenbourg.
Alfonso de Hohenlohe-Langenbourg

Alfonso Maximiliano Victorio Eugenio Alejandro María Pablo de la Santisima Trinidad y Todos los Santos de Hohenlohe-Langenbourg, en allemandAlfonso Fürst zu Hohenlohe-Langenburg, né le28 mai 1924àMadridet mort le21 décembre 2003àMarbella, est un prince de la famille desHohenlohe, membre de lajet-setinternationale, fameux pour ses frasques.
Alphonse est le sixième enfant du princeautrichienMax Egon deHohenlohe-Langenbourg(1897-1968) et de la princesse, née Doña Maria de la Piedad de Yturbe y von Scholtz-Hersmendorff, marquise de Belvis de las Navas (1892-1990). Il est baptisé au palais royal de Madrid, son parrain étantAlphonse XIIIdont on lui donne le nom debaptême. Sa famille, initialement installée enBohême, est contrainte de se réfugier en Espagne après la Seconde Guerre mondiale, leur pays étant devenu communiste. Polyglotte, bon skieur et golfeur, il étudie en Californie. Il épouse en premières noces àVenisela princesseIra von Fürstenberg(âgée de quinze ans) le17 septembre 1955(la célébration dure seize jours et quatre cents personnes sont invitées) qui lui donne deux fils, Christoph (1956-2006) etHubertus(1959). Le couple divorce cinq ans plus tard. Le mariage est annulé par laRoteauSaint-Siège.
Il a des liaisons avec les actricesKim NovaketAva Gardner.
Il épouse ensuite civilement en 1973 l'actrice anglaise Jocelyn Lane (née Jacqueline Lane en 1937), dont il divorce en 1985 et qui lui donne une fille, Arriana-Theresa-Mara en 1975.  Ensuite il se sépare de Jocelyn Lane et se fiance avec Heidemarie Balzer, avec qui il a une fille en 1980, Désirée, qu'il reconnaît. Il ne pourra finalement pas se marier étant donné son divorce avec Jocelyn Lane aux États-Unis qui prendra des années. Il épouse en 1991 l'Américaine Marilys Healing (1941-2000), qui meurt par suicide. En 2000 également, il apprend qu'il est atteint d'un cancer de la prostate.
En 1954, il fonde leMarbella Club Hotel, un lieu de villégiature à l'esprit« pension de famille »qui tranche avec le luxe habituel des palaces de l'époque et devient bientôt prisé par des aristocrates et des personnalités. En 1979, il vend une partie du club au cheikh saoudien Mouaffak Bin Jamil Al Midani ainsi que le complexe mitoyen Puente Romano. En 1991, ne possédant plus de parts dans le club, il se retire àRonda (Espagne)et se lance dans la viticulture.
Le conseil des ministres espagnol lui décerne la médaille du mérite touristique, quelques jours avant sa mort.
Hohenlohe-Langenbourg

LeHohenlohe-Langenbourgest un ancien état duSaint-Empire romain germaniquesitué dans le nord-est de l'actuel land deBade-Wurtemberg, autour de la ville deLangenbourg. D'abord comté souverain (1710-1764), le Hohenlohe-Langenbourg devient ensuite une principauté souveraine (1764-1806).Médiatiséen 1806, il est intégré auroyaume de Wurtemberg.
Comme leHohenlohe-Ingelfingenet leHohenlohe-Kirchberg, le Hohenlohe-Langenbourg est issu de la division, en 1701, de la ligne desHohenlohe-Neuenstein(nl), branche protestante desHohenlohe.
Le comté est érigé en principauté en 1764. Il perd son indépendance au profit duroyaume de Wurtembergen 1806, du fait du processus demédiatisationopéré en Allemagne après l'abolitionduSaint-Empire romain germanique. Malgré tout, les chefs de la maison de Hohenlohe-Langenbourg conservent, après cette date, le statut de princes souverains.
Adélaïde de Hohenlohe-Langenbourg

Adélaïde de Hohenlohe-Langenburg, née le20 juillet 1835àLangenbourg, et morte le25 janvier 1900àDresde, est une princesse allemande, nièce de la reine britanniqueVictoria.
Deuxième fille deErnestIde Hohenlohe-Langenbourget de la princesseThéodora de Leiningen,Napoléon IIIla demande en mariage en 1852. Le princeAlbert de Saxe-Cobourg-Gothaet la reine Victoria gardent le silence sur le sujet, ce que la famille Hohenlohe interprète comme une désapprobation. L'offre est alors déclinée.
Le11 septembre 1856, elle épouseFrédéric-Auguste de Schleswig-Holstein-Sonderbourg-Augustenbourgdont elle aura sept enfants :
L'île Adélaïdedans l'archipel François-Josepha été nommée en son honneur.
Kraft de Hohenlohe-Langenbourg

Kraft de Hohenlohe-Langenbourg(enallemand:Kraft zu Hohenlohe-Langenburg), prince deHohenlohe-Langenbourg, est né le25 juin 1935àSchwäbisch Hall, enAllemagne, et mort dans cette même ville le16 mars 2004. C'est le neuvième prince de Hohenlohe-Langenbourg.
Kraft est le fils aîné du princeGottfried de Hohenlohe-Langenbourg(1897-1960) et de son épouse la princesseMarguerite de Grèce(1907-1981). Par son père, il descend du princeErnest II de Hohenlohe-Langenbourg(1863-1950) et de sa femme la princesseAlexandra de Saxe-Cobourg-Gotha(1878-1942) tandis que, par sa mère, il a pour grands-parents le princeAndré de Grèce(1882-1944) et la princesseAlice de Battenberg(1885-1969).
Le prince Kraft a donc la particularité généalogique d'être à la fois ledescendant du roiChristian IX de Danemark(1818-1906), surnommé le «beau-père de l'Europe», etde la reineVictoria du Royaume-Uni(1819-1901), connue comme la «grand-mère de l'Europe». Il est en outre le neveu duduc d'Édimbourget de la reineÉlisabeth II du Royaume-Uni.
Le16 juillet 1965, Kraft épouse la princesse Charlotte de Croÿ (1938), fille du prince Alexandre de Croÿ (1912-2002) et de son épouse Anne Elspeth Campbell (1917-1986). Divorcé le26 mai 1990, Kraft se remarie, le22 mai 1992, à la roturière autrichienne Irma Pospesch (1946).
Du premier mariage de Kraft naissent 3 enfants :
Fils du princeGottfried de Hohenlohe-Langenbourget de la princesseMarguerite de Grèce, le prince Kraft suit des études de forestier et de banquier. Devenu chef de la maison de Hohenlohe-Langenbourg à l'âge de 25 ans, il prend la direction des domaines de sa famille, constitués de plusieurs châteaux et de2 700hade terres agricoles et de forêts.
Dans la nuit du 23 au24 janvier 1963, un feu de cheminée détruit une grande partie duchâteau de Langenbourg. Le coût des travaux de rénovation est si élevé que Kraft est contraint de vendre lechâteau de Weikersheimau Land deBade-Wurtembergen 1967. Une fois le bâtiment restauré, le prince y fonde le musée de l'automobile en 1970.
Très impliqué dans la vie du territoire de l'ancienneprincipauté de Hohenlohe-Langenbourg, Kraft est notamment membre du synode de l'Église protestante luthérienne en Wurtemberg(1965-1974), élu à l'assemblée du district (1965-1979) et membre du conseil d'administration de la Croix-Rouge (1984-2000). Il est par ailleurs président de l'automobile-club d'Allemagne (1981-1993) et de laFédération internationale des véhicules anciens(1983-1996).
Le prince Kraft meurt d'une longue maladie en 2004. Il est enterré aumausolée des Hohenlohe-Langenbourg.
Crato di Hohenlohe-Langenburg

Kraft di Hohenlohe-Langenburg(intedesco:Kraft Alexander Ernst Ludwig Georg Emich Fürst zu Hohenlohe-Langenburg;Schwäbisch Hall,25 giugno1935–Langenburg,16 marzo2004) era il figlio maggiore diGoffredo, principe di Hohenlohe-Langenburg. È statoPrincipetitolaredi Hohenlohe-Langenburgdal1960fino alla sua morte.
Kraft nacque aSchwäbisch HallinGermania, primogenito diGoffredo, Principe di Hohenlohe-Langenburg(1897–1960) (figlio diErnesto II, Principe di Hohenlohe-Langenburge dellaPrincipessa Alessandra di Sassonia-Coburgo e Gotha) e di sua moglie, laPrincipessa Margherita di Grecia e Danimarca(1905–1981) (figlia delPrincipe Andrea di Grecia e Danimarcae dellaPrincipessa Alice di Battenberg) e quindi un nipote delPrincipe Filippo,Duca di Edimburgoed un cugino del reCarlo III del Regno Unito. Attraverso entrambi i suoi genitori era discendente dellaRegina Vittoriae delloZar Nicola I, attraverso sua madre era un discendente diCristiano IX di Danimarca.
Kraft sposò il 5 giugno 1965 aLangenburgla Principessa Charlotte di Croÿ (nata il 31 dicembre 1938), figlia maggiore del Principe Alexander di Croÿ e di sua moglie, Anne Elspeth Campbell.Divorziarono il 26 maggio 1990 aCrailsheim.
Hanno avuto tre figli:
Si sposò la seconda volta con Irma Pospesch (n. 1946) il 22 maggio 1992 aGrazinAustria.
Alla morte di suo padre nel 1960, Kraft diventò il titolare Principe di Hohenlohe-Langenburg.
Adelaide di Hohenlohe-Langenburg

La principessaAdelaide di Hohenlohe-Langenburg(Langenburg,20 luglio1835–Dresda,25 gennaio1900) era una nipote dellareginaVittoria del Regno Unito.
Era la seconda figlia delprincipeErnesto I di Hohenlohe-Langenburge della principessaFeodora di Leiningen, sorellastra maggiore della sovrana britannica.
Nel1852venne fatta ai suoi genitori unarichiesta di matrimonioper conto diNapoleone III, poco tempo dopo che egli era divenutoimperatore dei francesi. Benché i due non si fossero mai incontrati, i vantaggi politici per l'Imperatore di una simile unione erano ovvi: innanzitutto ci si poteva aspettare una maggior armonia internazionale traFranciaeRegno Unito, combinata con un'alleanza matrimoniale che avrebbe portato rispettabilitàdinasticaaiBonaparte. Dal momento che la sposa era, ufficialmente, una principessa tedesca minore piuttosto che un membro dellafamiglia reale britannica, il rischio di un rifiuto era basso e si pensava che Adelaide sarebbe stata sufficientemente grata per la sua fortuna di convertirsi alcattolicesimoin cambio dellacorona matrimoniale.
In realtà la proposta fece inorridire la regina Vittoria ed irritò il principe consorteAlberto, che preferirono non conferire pubblicamente una legittimazione così frettolosa all'ultimo regime "rivoluzionario" francese, la durata del quale era ritenuta dubbia, e nemmeno concedere una giovaneparenteper lo scopo. La corte britannica mantenne così uno stretto silenzio nei confronti degli Hohenlohe durante i negoziati del matrimonio, per non dare l'impressione che la Regina fosse alternativamente impaziente o ripugnata dalla prospettiva di avere Napoleone III per nipote.
I genitori, avendo accuratamente interpretato il disinteresse britannico come una disapprovazione, declinarono l'offerta francese, con dispiacere della loro figlia sedicenne. Questa potrebbe essere stata solo la prima mossa di un intrigo che, nelle speranze degli Hohenlohe, avrebbe estorto sufficienti concessioni per assicurare gli interessi futuri della loro figlia. Ciononostante, prima che i ministri francesi potessero tediarlo ulteriormente sulla questione, Napoleone decise di abbandonare la ricerca di una consorte reale e di procurarsi l'acquiescenza di una donna che stava cercando di convincere a diventare la sua amante, laContessa di Tebache con la sua ostinata castità riuscì a farsi sposare.
Una piccola isola nellaTerra di Francesco Giuseppe, l'isola Adelaide (inrussoОстров Аделаиды, venne così battezzata in suo onore dallaspedizione austro-ungarica al polo norddel1873.
L'11 settembre1856, aLangenburg, sposòFederico VIII di Schleswig-Holstein-Sonderburg-Augustenburg; ebbero sette figli:
Goffredo di Hohenlohe-Langenburg

Goffredo di Hohenlohe-Langenburg(intedesco:Gottfried Hermann Alfred Paul Maximilian Viktor Fürst zu Hohenlohe-Langenburg;Langenburg,24 marzo1897–Langenburg,11 maggio1960) era l'unico figlio maschio diErnesto II, principe di Hohenlohe-Langenburg. FuPrincipetitolaredi Hohenlohe-Langenburgdal1950fino alla sua morte.
Goffredo nacque aLangenburgnelRegno di Württembergcome primogenito diErnesto II, Principe di Hohenlohe-Langenburg(1863–1950), (figlio diErmanno, Principe di Hohenlohe-Langenburge dellaPrincipessa Leopoldina of Baden) e di sua moglie, laPrincipessa Alessandra di Sassonia-Coburgo e Gotha(1878–1942), (figlio diAlfredo, Duca di Sassonia-Coburgo e Gothae dellaGranduchessa Marija Aleksandrovna di Russia). Attraverso sua madre era un discendente dellaRegina Vittoriae delloZar Nicola I.
Dopo la caduta della monarchia imperiale tedesca nel 1918, Goffredo continuò a fungere da leader dell'aristocrazia europea.
Nel 1937 si iscrisse alpartito nazista. Servì come ufficiale nell'esercito tedesco durante laseconda guerra mondiale, rimanendo ferito gravemente sul fronte russo. Fu congedato dall'esercito dopo il fallito attentato alla vita diAdolf Hitlerdel 20 luglio 1944.
Goffredo fu per breve tempo fidanzato con la vedovaGloria Morgan Vanderbiltnel 1927–28.Durante il processo per l'affidamento diGloria Vanderbiltnel 1934, fu fornita una testimonianza di  natura scandalosa circa il Principe ed il rapporto con Mrs. Vanderbilt durante il loro fidanzamento.Il principe divenne un testimone per Gloria Morgan Vanderbilt nel processo, nel tentativo di discolpare entrambi i loro nomi.
Il 3 dicembre 1930, Goffredo annunciò il suo fidanzamento con laPrincipessa Margherita di Grecia e Danimarca(1905–1981), figlia maggiore delPrincipe Andrea di Grecia e Danimarcae di sua moglie, laPrincipessa Alice di Battenberg.Si sposarono il 20 aprile 1931 aLangenburg.Sia la Principessa Margherita che il Principe Goffredo avevano come antenati comuni la Regina Vittoria eNicola I di Russia. Attraverso la Regina Vittoria, il Principe Goffredo era cugino di secondo grado della madre della Principessa Margherita; tramite Nicola I, i due consorti erano cugini di terzo grado.
Ebbero sei figli:
Alla morte del padre nel 1950, Goffredo ereditò il titolo diPrincipe di Hohenlohe-Langenburg.
Hohenlohe-Langenburg

Hohenlohe-Langenburgfu unaconteae unprincipatoa nord-est delBaden-Württemberg, inGermania, pressoLangenburg.
Nacque dalla suddivisione dell'Hohenlohe-Neuensteinnel1701, che diede origine anche all'Hohenlohe-Ingelfingene all'Hohenlohe-Kirchberge in seguito venne elevato da contea a principato. Allo scioglimento delSacro Romano Imperonel1806, passò alWürttemberg.
La casata di Hohenlohe-Langenburg rimaseprotestantee fu collegata con tutte le altre dinastie protestanti regnanti d'Europa. La regina consorteAdelaidedelRegno Unitoera Hohenlohe-Langenburg per parte di madre e suo cugino, il principe Ernesto nel1828sposòFeodora di Leiningensorellastra della futura reginaVittoria, nel1828. Nel1896, il nipote di Feodora, un altro principe di nome Ernesto, sposò la nipote di Vittoria, la principessaAlessandra, mentre il loro figlioGoffredo(1897-1960) sposò nel 1931 la principessaMargherita di Grecia, una sorella diFilippo, duca di Edimburgo
L'erede al Principato èMassimiliano Leopoldo Ernesto Crato Pietro di Hohenlohe-Langenburg(n.2005), figlio del precedente.
Carlo Ludovico I di Hohenlohe-Langenburg

Carlo Ludovico I di Hohenlohe-Langenburg(Langenburg,10 settembre1762–Langenburg,4 aprile1825) fu il terzoprincipediHohenlohe-Langenburg. Carlo Ludovico era figlio primogenito del principeCristiano Alberto di Hohenlohe-Langenburge della principessa Carolina di Stolberg-Gedern.
Fu un musicista appassionato.
Dal 1815 al 1825, il principe Carlo Ludovico detenne un seggio all'Assemblea degliStatie dal 1820 la Prima Camera degli Stati rioganizzati, ma dopo il 1819 si lasciò rappresentare da suo figlioErnesto.
Il 30 gennaio 1789 sposò nelCastello di KliczkówlaContessa Amalia Enrichetta di Solms-Baruth(1768–1847), figlia del Conte Giovanni Cristiano II di Solms-Baruth.
Da questa unione nacquero tredici figli:
I matrimoni dei suoi figli e nipoti lo rendono un antenato di alcune delle più importanti casate nobili d'Europa.
(DE)
Feodora di Hohenlohe-Langenburg

Feodora di Hohenlohe-Langenburg, (nome completoFeodore Viktorie Adelheid Prinzessin zu Hohenlohe-Langenburg) (Stoccarda,7 luglio1839–Meiningen,10 febbraio1872), nataprincipessadi Hohenlohe-Langenburg, divenneduchessadiSassonia-Meiningenpermatrimonio.
Suo padre era il principeErnesto I di Hohenlohe-Langenburg, figlio del principeCarlo Ludovico I di Hohenlohe-Langenburge della contessa Amalia di Solms-Baruth (1768-1847); sua madre era la principessaFeodora di Leiningen, figlia del principeEmilio Carlo di Leiningene della principessaVittoria di Sassonia-Coburgo-Saalfeld.
Feodora era la minore di sei fratelli. Sua madre era la sorellastra maggiore della reginaVittoria del Regno Unito, per questo la sua famiglia era strettamente legata alla famiglia reale inglese.
Feodora conobbe il suo futuro sposo, e primo cugino, ilducaGiorgio II di Sassonia-Meiningen, mentre era in viaggio inItalia. Il Duca era da poco tempo vedovo della sua prima moglie la principessaCarlotta di Prussiaed era ancora in lutto. A causa della sua recente tragedia il Duca era impegnato nella ricerca di una madre per i suoi due piccoli figli. Feodora e Giorgio sifidanzaronoimmediatamente.
Il 23 ottobre del1858, aLangenburg, Feodora si sposò con Giorgio, che era figlio del ducaBernardo II di Sassonia-Meiningene di Maria Federica d'Assia-Kassel.
Dal loro matrimonio nacquero tre figli:
Il matrimonio non fu felice. Giorgio non si riprese dal dolore per morte della prima moglie e Feodora aspirava ad avere un altro tipo di vita. Essa non aveva attitudini intellettuali od artistiche, anzi, mostrava di non avere interesse per nulla. Nonostante questo Giorgio, che era un grande amante dellearti, in particolar modo delteatro, tentò di educarla.Dopo la morte del suo terzo figlio Feodora si assentava daMeiningenper molto tempo, più di quello che, all'epoca, si considerava conveniente.
Nel1866Giorgio succedette al padre comeDuca di Sassonia-Meiningene Feodora divenneDuchessa.
Nel gennaio del1872Feodora contrasse lascarlattinae morì il mese successivo. Nonostante le profonde differenze che li dividevano Giorgio fu amorevole nei suoi confronti e, quanto Feodora entrò nella fase finale della sua malattia, si mostrò molto turbato avvisando tramitetelegrammai suoi famigliari.
Ernesto II di Hohenlohe-Langenburg

Ernesto II di Hohenlohe-Langenburg(Langenburg,13 settembre1863–Langenburg,11 dicembre1950) fuprincipediHohenlohe-Langenburge, sino alla maggiore età del ducaCarlo Edoardo di Sassonia-Coburgo-Gotha, fuduca reggente di Sassonia-Coburgo-Gotha(dal1900al1905).
Ernesto era il figlio primogenito del PrincipeErmanno di Hohenlohe-Langenburge di sua moglie, la PrincipessaLeopoldina di Baden.
Dopo i primi studi aKarlsruhe, studiò diritto aParigi,Bonn,TubingaeLipsia, passando il primo esame legale aNaumburgnel1885. Dopo alcuni incarichi aBerlino(1886-91) sostenne l'esame di diplomatica (1890-91) divenendo in seguito segretario dell'ambasciata aSan PietroburgoeLondra(1891-94). Negli anni successivi collaborò col padre nel governo delle province diAlsazia e Lorena, risiedendo aStrasburgo.
Per parentela della moglie, la principessaAlessandra di Sassonia-Coburgo-Gotha, alla morte del ducaAlfredo di Sassonia-Coburgo-Gotha, divenne reggente per il giovane principe Carlo Edoardo ancora in minore età dal 30 luglio1900al 18 luglio1905. Dopo essersi introdotto negli affari esteri dell'Impero Tedesco tra il (1905-06), divenne delegato del parlamento tedesco (1907-11) e quindi vicepresidente (1909-10). Durante laprima guerra mondialeil Principe lavorò come volontario nella croce rossa internazionale e fu Generale delegato per la frontiera dell'Est, venendo nominato nel1918commissario imperiale ed ispettore militare. Dal1915era stato inoltre inviato come emissario speciale aCostantinopolie neiBalcani.
Dopo la guerra, si ritirò a vita privata e si dedicò all'Ordine di San Giovanni, divennendo Commendatore dell'area delWürttemberg. Morì l'11 dicembre1950aLangenburg.
Il 20 aprile1896egli sposò al Castello di Ehrenburg diCoburgo, la PrincipessaAlessandra di Sassonia-Coburgo-Gotha, pronipote della ReginaVittoria d'Inghilterra.
La coppia ebbe i seguenti figli:
ランゲンブルク

ランゲンブルク(ドイツ語:Langenburg,ドイツ語発音:[ˈlaŋənbʊrk]) は、ドイツ連邦共和国バーデン＝ヴュルテンベルク州シュヴェービッシュ・ハル郡に属す小都市。
州全域で知られた保養地であるランゲンブルクは、ホーエンローエ平野のヤクスト川が蛇行する箇所に付きだした山の上、川底から130mの高さに位置する。
北はブラウフェルデン、東はゲーラブロン、南はイルスホーフェン（オーバーシュタイナハ地区）、西はブラウンスバッハ、北西はホーエンローエ郡のキュンツェルスアウとムルフィンゲンに境を接する。
ランゲンブルクの歴史は、西に向かって突きだした山の上に山城が築かれたことに始まる。前史時代の入植地が山の尾根にあったとも言われるが、そうした証拠は示されていない。1226年にランゲンブルクは、初めて文献上で言及されている。
ランゲンブルクの領主家は、1201年に登場し、1253年には断絶するのだが、ホーエンローエ家に近い家柄、おそらくは親戚筋にあたると考えられている。この領主家が断絶した後、ランゲンブルクはホーエンローエ家が相続した。こうして、この町はホーエンローエ領となり、その後数世紀にわたりその侯領として運命をともにし、分割されてきた。1568年以降、ランゲンブルクはホーエンローエ＝ランゲンブルク伯領（後の同侯領）の宮廷所在地となった。1963年、城は火災で大きな被害を受けた。
ランゲンブルク城のかつての納屋を利用して、1970年にオープンした自動車博物館には、約80台のクラシックカーが走れるように整備された状態で展示されている。
ランゲンブルク城は、バロック庭園を持つルネッサンス様式の城で、ホーエンローエ＝ランゲンブルク侯一家の居城であった。この城は、突きだした尾根の一番先端に建っている。一部は、城の博物館に利用されている。天気の良い日には城から見下ろすヤクスト川の渓谷の眺めも見所の一つである。
ランゲンブルクには、高さ173mのドイツ・テレコムの通信塔があり、ラジオ放送、テレビ放送、無線通信などに使われている。(北緯49度15分50秒東経09度52分24秒﻿ / ﻿北緯49.26389度 東経9.87333度﻿ /49.26389; 9.87333)
ランゲンブルクの名産品として、ヴィベーレが挙げられる。これは、2つの滴状の生地をつなげた形で焼いたビスケット(22×12mm)である。茶色くはなく、むしろ白っぽい色でバニラの味と香りがする。18世紀に宮廷菓子職人のヴィベルが発明し、彼の名にちなんで命名された。
1900年から1996年までランゲンブルクには、鉄道網に接続するブラウフェルデン行きの鉄道路線があった。この路線の旅客運行は、1963年にはすでに停止されていた。
この市は、アウトバーンA6号線のイルスホーフェン／ヴォルパーツハウゼン・インターチェンジにアクセスする。ゲーラブロンとシュヴェービッシュ・ハルとを結ぶバス路線71系統がランゲンブルクを経由しており、シュヴェービッシュ・ハル郡交通網に加盟している。最寄りの鉄道駅はシュヴェービッシュ・ハルのヘッセンタールおよびクライルスハイムにある。
ランゲンブルクには、エルヴァンゲン地方裁判所およびシュトゥットガルト上級地方裁判所管轄の区裁判所がある。
次の人物は、ランゲンブルク生まれではないが、この町で活動した。
（いずれもドイツ語サイト）
テューリンゲン州

テューリンゲン州（テューリンゲンしゅう、ドイツ語:Freistaat Thüringen）は、ドイツを構成する16の連邦州のひとつである。ドイツ再統一時に誕生した新連邦州5州の一つ。州都はエアフルト。
正式名称はテューリンゲン自由州、テューリンゲン自由国。ドイツ語のStaatは英語のstateと同根の単語で、帝政ドイツ時代に「州」の意味で使用されていた。帝政崩壊後のヴァイマル共和政時代以降、これに代わりLandが使われ始めた。現在、多くの州はLandを使用するが、テューリンゲン州、バイエルン州、ザクセン州が"Freistaat"（自由州）を称している。
ドイツ中部に位置するテューリンゲン州は、ヘッセン州、バイエルン州、ザクセン州、ザクセン＝アンハルト州、ニーダーザクセン州と州境を接している。ドイツ国内における位置（ドイツを人として見立てると、ちょうど左胸の位置にある）と緑が豊かなことから、「緑の心臓（das Grüne Herz Deutschlands）」とも称される。
2021年に州中西部のインゼルスベルク山とドライ・グライヒェン一帯はユネスコ世界ジオパークに指定される。
テューリンゲン（チューリンゲン）の地名は古代にこの地に住んでいたテューリンゲン族（ドイツ語版、英語版）に由来する。テューリンゲン族は6世紀中ごろまでにフランク王国に征服され、以後東フランク王国・神聖ローマ帝国の一部として方伯領が置かれた。
テューリンゲン方伯を輩出していたルードヴィング家がハインリヒ・ラスペの死（1247年）によって断絶すると、その後継を巡ってハインリヒ・ラスペの姪であるゾフィー・フォン・ブラバント（ブラバント公アンリ2世妃）と甥でヴェッティン家のマイセン辺境伯ハインリヒ3世（貴顕伯）の間で継承戦争が勃発した（1247年-1264年）。この結果、ハインリヒ3世がテューリンゲン方伯位を継承することとなったが、一方で西部にはヘッセン方伯領が新設され、ゾフィーの息子ハインリヒ1世（幼童伯）が後にその地位に即いた。以後、ヘッセンはテューリンゲンとは別の領主を仰ぐことになる。
ヴェッティン家のザクセン選帝侯フリードリヒ2世（紳士公）の死去に伴って遺児のエルンストとアルブレヒトの間で行なわれたライプツィヒ分割（1485年）では、テューリンゲンの多くをエルンストが継承した。
16世紀、宗教改革においてテューリンゲンは重要な役割を演じた。マルティン・ルターはヴァルトブルク城で聖書のドイツ語訳を行い、1524年のドイツ農民戦争では最後の戦闘となるフランケンハウゼンの戦い（ドイツ語版、英語版）の舞台となった。またシュマルカルデン同盟の主導者の一人ザクセン選帝侯ヨハン・フリードリヒ（寛大公）はテューリンゲンを領有しており、この地は反皇帝・親プロテスタントの牙城であった。ヨハン・フリードリヒがミュールベルクの戦い（1547年）でカール5世に敗れて選帝侯位を剥奪された後（選帝侯位はアルブレヒト系ヴェッティン家（アルベルティン家）のモーリッツに与えられた）、エルンスト系ヴェッティン家（エルネスティン家）では分割相続が繰り返された（ザクセン諸公国）。そのため政治的影響力は低下し、「テューリンゲン」という地名は単なる地域名称となっていった。
1806年、ナポレオン1世によって神聖ローマ帝国が解体されると、テューリンゲンの諸侯はライン同盟に加盟した。1815年のウィーン会議によってそれぞれ独立国としてドイツ連邦に加盟したが、テューリンゲンにあった国は12と、他の地域と比べて突出して多かった。またプロイセン王国とヘッセン選帝侯国も飛び地を持っていた。
これらの諸国は君主家の断絶などによって徐々に数が減り、1871年に成立したドイツ帝国において「テューリンゲン諸邦」（Thüringische Staaten）とは、この地にあったザクセン＝ヴァイマル＝アイゼナハ大公国・ザクセン＝マイニンゲン公国・ザクセン＝アルテンブルク公国・ザクセン＝コーブルク＝ゴータ公国（以上エルンスト系ヴェッティン家）・シュヴァルツブルク＝ゾンダースハウゼン侯国・シュヴァルツブルク＝ルードルシュタット侯国（以上シュヴァルツブルク家）・兄系ロイス侯国・弟系ロイス侯国（以上ロイス家）を指した。
ドイツ革命（1918年）によって君主制が倒されると、諸国はそれぞれ共和政に移行した。ヴァイマル共和政下の1920年、ザクセン＝ゴータ自由州（旧ザクセン＝ゴータ）との同君連合を解消してバイエルンとの統合を決めたコーブルク自由州（旧ザクセン＝コーブルク）を除くテューリンゲン諸邦が合併して「テューリンゲン州」（Land Thüringen）が誕生した。州都はヴァイマルに定められた。
第二次世界大戦末に米軍によって占領されるが、1945年7月からソビエト連邦軍の占領下におかれた。1949年にはドイツ民主共和国（東ドイツ）が建国され、プロイセン王国時代にザクセン県であったエアフルト、ミュールハウゼン、ノルトハウゼンなどがテューリンゲン州に組み入れられて州の領域は拡大し、中心機能がエアフルトに遷された。
1952年に東ドイツは全国を15の県（Bezirke）に分割した。テューリンゲン州はエアフルト県、ゲーラ県、ズール県に分割された。
1990年のドイツ再統一の際、以前の境界線とは一部異なるがテューリンゲン州（Freistaat Thüringen）として統合された。東ドイツ時代にテューリンゲン州に組み入れられ、その中心地となったエアフルトに再び州都が置かれている。
州議会 (Landtag) の定数は90。2019年10月27日に行われた前回選挙での政党別議席配分は以下の通りである。
退潮傾向に歯止めのかからないドイツキリスト教民主同盟（CDU）が第3党に後退する一方、反ユーロ・反移民を掲げる右派・極右政党のドイツのための選択肢（AfD）が得票率23.4%を記録し、ザクセン州、ブランデンブルク州に続いて州議会で第2党に躍進した。2020年2月5日の州首相選出選挙ではAfDが自由民主党（FDP）のトーマス・ケメリッヒ候補に投票、CDUも支援し新政権が発足した。しかし極右政党のAfDから支持を受けた同氏首相就任に批判が集まり、支援していたCDU・FDPも態度を翻したことで就任から僅か1日で辞任を表明。3月4日に改めて州首相選出選挙が行われ、左翼党のボド・ラメロウ前州首相が再選された。
東ドイツ時代の1952年から1990年までは、州は廃止されていた。
テューリンゲン州は、17の郡 (Landkreis) と、郡には属さない6つの独立市(Kreisfreie Stadt) から成る。17の郡に、121の市 (Stadt) と、865の町村（Gemeinde:ゲマインデ）が含まれる。独立市も含めた広義の意味の市町村（ゲマインデ）の総数は、992である。そのうち約8割の市町村は、近隣の市町村と共に「行政共同体」 (Verwaltungsgemeinschaft) を形成し、行政サービスを合理化している。この種の市町村連合が、89ある。
フリードリヒ・アレクサンダー大学エアランゲン＝ニュルンベルク

フリードリヒ・アレクサンダー大学エアランゲン＝ニュルンベルク（ドイツ語:Friedrich-Alexander Universität Erlangen-Nürnberg, FAU）は、ドイツ・バイエルン州のエアランゲンおよびニュルンベルクにある大学である。
バイエルン州第2の規模を持ち、11の学部、265の講座を有する。学部はそのうち9学部がエアランゲンに、2学部がニュルンベルクにある。学生数は、2004/05年の冬学期の登録者で24,600名。そのうち、3分の2がエアランゲン、残りがニュルンベルクで学んでいる。海外からの留学生は、およそ2,500名程度になる。教職員は、総数で10,000名以上に及び、バイエルン州では第2位の規模を誇る。加えて、近在の専門の単科大学や各大学とも緊密な連携を持ち、バイエルン州北部では突出した地位を保持している。
2010年に大韓民国の釜山広域市に分校が設立され、2011年から毎年およそ50人の学生を受け入れている。
1742年にブランデンブルク＝バイロイト辺境伯フリードリヒによってバイロイトに設立され、1743年にエアランゲンに移動した。創立時はプロテスタントの大学であったが、次第に世俗化した。
1961年に、ニュルンベルクの1919年設立の経済社会科学単科大学が併合され、大学名にエアランゲン＝ニュルンベルクが付加された。1966年に工学部が設立され、1972年にニュルンベルク教育大学も併合された。2004年に、フュルトにおける新物資・生産過程技術中央研究所 (Zentralinstitut für Neue Materialien und Prozesstechnik，ZMP) の創立が決定され、そのため、フュルトが大学都市になった。
他の大学出張所は、バンベルクにおけるレマイス天文台及びラインフェルドにおけるブロムバッハ湖の水上競技センターである。
FAUは、次の学部を有する（創設順）：
大学の他の設備：
大学は、1951年から毎年、6月/7月にいわゆるお城の庭園祭 (Schlossgartenfest) と呼ばれる祝祭を催している。この祭りは、バイエルン州の大学の年間行事の中ではその一番の頂点とされている。およそ6,000人の参加者があり、ヨーロッパの庭園祭の中でも最大規模のもののひとつである。
エアランゲンの中心部にある城の庭園が、野外での大規模な舞踏会の準備に充てられる。各所にダンスの場所が設けられる他に、松明が点され音楽の演奏、テーブルや客席がしつらえられて、飲食の場所もある。催しの開幕は、大規模な花火で始まり、翌日の日曜日にはいわゆる市民の朝の会食がある。催しの間、大学の学生や教授たちと並んでバイエルン州の経済界、政界の著名人たちも訪れる。第一回のお城の庭園祭は、ルドルフ・ポーレ学長の下で開かれた。1969年には学生の騒乱のため、1966年、1980年、そして2000年は天候不良のために開催が見送られている。
Лангенбург

Лангенбург(нем.Langenburg) — город вГермании, вземлеБаден-Вюртемберг.
Подчинёнадминистративному округуШтутгарт. Входит в состав районаШвебиш-Халль.  Население составляет 1775 человек (на 31 декабря 2010 года).Занимает площадь 31,40 км².Официальный код—08 1 27 047.
До 1806 года был столицей княжестваГогенлоэ-Лангенбург. В городе находится замок, который до сих пор принадлежит князьям Гогенлоэ-Лангенбургским.
Пансексуальность

Пансексуа́льность(отдр.-греч.πᾶν— всё илат.sexus— пол) —сексуальная ориентация. Пансексуальные люди испытывают романтическое и сексуальное влечение к персонам вне зависимости от ихгендера.
Особенность пансексуальности состоит в том, что партнёр выбирается исключительно по личным качествам, мировоззрению и эмоциям, получаемым от общения с ним. Пансексуалов могут привлекатьцисгендерныеитрансгендерныеженщины или мужчины,интерсексуалыи другие персоны. Для пансексуалов пол при выборе партнёра не играет роли, как и собственный — пансексуалы «гендерно слепы».
Слово «пансексуальность» впервые было использовано в 1974 году в статьеThe New York Times, посвящённой сексуальной революциипоколения бэби-бумеров: «Бисексуальность — тренд этого года. Мы знаем, что придёт на смену. Это пансексуальность». Вскоре о новом термине забыли.
Термин «пансексуальность» стал снова использоваться в середине 1990-х. Некоторое время термин был малораспространённым, а с 2010 года стал более широко распространяться в обществе. К середине 2010-х о своей пансексуальности заявили некоторые популярные киноактёры, что вызвало активные обсуждения в медийном поле. О распространении пансексуальной самоидентификации среди молодых людей свидетельствует исследование, опубликованное в 2015 году в «The New York Times».
В 2020 вокруг пансексуальности шли горячие споры: оппоненты приравнивают её кбифобииитрансфобии, сторонники отвечают ярлыками панфобии и говорят о замалчивании пансексуальной идентичности.
В отличие от термина «бисексуальность», термин «пансексуальность» обозначает более широкое понятие и подчёркивает не двойственность влечения, а его независимость от половых условностей.
Причины, почемуиндивидуумы, которые, по сути, являются пансексуалами, не ассоциируют себя с пансексуальностью, могут быть связаны с нераспространённостью термина и негативнымиконнотациями. Для популяризации термина среди молодёжи Финляндии финская писательницаМагдалена Хайнаписала фэнтезийный роман «Третья сестра».
Гогенлоэ-Лангенбург (княжество)

Гогенлоэ-Лангенбург— графство, а затем княжество на северо-востоке землиБаден-Вюртемберг, расположенное вокруг городаЛангенбург. Графство Гогенлоэ-Лангенбург произошло от графстваГогенлоэ-Нойенштайн, которое в1701 годуразделилось на графстваГогенлоэ-ИнгельфингениГогенлоэ-Кирхберг. В1764 годуграфство Гогенлоэ-Лангенбург было преобразовано в княжество, а в1806 годувключено в составКоролевства Вюртемберг.
Княжеский дом Гогенлоэ-Лангенбург оставался верен протестантизму и находился в тесной связи с протестантскими правящими домами Европы.Аделаида Саксен-Мейнингенская, королева-консорт Великобритании, была двоюродной сестройкнязя Эрнста Гогенлоэ-Лангенбурга, который в1828 годуженился наФеодоре Лейнингенской, сестре будущейкоролевы Великобритании Виктории. В1896 годупринц Эрнст Гогенлоэ-Лангенбургский, внук Феодоры, женился на принцессеАлександре Эдинбургской и Саксен-Кобург-Готской, внучке королевы Виктории. Принц Готфрид Гогенлоэ-Лангенбургский (1897—1960) был женат с1931 годана своей троюродной сестре, принцессеМаргарите Греческой и Датской(1905—1981). Она была старшей дочерью принцаАндрея Греческого и Датскогои его супруги, принцессыАлисы Баттенберг, сестры принцаФилиппа, герцога Эдинбургского.
Карл Гогенлоэ-Лангенбургский

Карл Людвиг II цу Гогенлоэ-Лангенбургский(нем.Karl Ludwig zu Hohenlohe-Langenburg), полное имя —Карл Людвиг Вильгельм Леопольд, фюрст цу Гогенлоэ-Лангенбург(нем.Karl Ludwig Wilhelm Leopold Fürst zu Hohenlohe-Langenburg;25 октября1829(1829-10-25),Лангенбург—16 мая1907,Зальцбург) — немецкий аристократ, 5-йкнязь Гогенлоэ-Лангенбург(12 — 21 апреля 1860), старший сынЭрнста I, князя Гогенлоэ-Лангенбурга, и его жены, принцессыФеодоры Лейнингенской.
Карл Людвиг родился25 октября1829(1829-10-25)года вЛангенбурге. ПервенецЭрнста I, князя Гогенлоэ-Лангенбурга(1794—1860) сынаКарла Людвига I, князя Гогенлоэ-Лангенбурга, и графини Амалии Сольмс-Барутской, и его жены,принцессы Феодоры Лейнингенской(1807—1862), дочериЭмиха Карла, 2-го князя Лейнингенского, и принцессыВиктории Саксен-Кобург-Заальфельдской. Его мать была единоутробной сестройкоролевы Великобритании Виктории.
После жизни вДрезденеиГотедля образовательных целей он учился три семестра вУниверситете Фридриха-ВильгельмавБерлине(1850—1851). Затем принц несколько лет провел вЛангенбурге, чтобы подготовиться к своей предстоящей роли в качестве князя. С1848 годаон имел чин офицеравюртембергской армии. В середине 1850-х годов Карл Людвиг служил вавстрийскойи вюртембергской армиях. С1855 годапочетный членОрдена Иоаннитов.
После смерти12 апреля1860 годасвоего отцаЭрнста IКарл Людвиг унаследовал титул князя цу Гогенлоэ-Лангенбурга (нем.Fürst zu Hohenlohe-Langenburg). Но21 апрелятого же1860 годаон, собиравшийся вступить в морганатический брак, уже отказался от своего титула в пользу младшего братаГермана. Тем нем менее, Карл Людвиг сохранил за собой титул принца (нем.Prinz).
Принц Карл Людвиг Гогенлоэ-Лангенбург скончался16 мая1907году вЗальцбургеи был похоронен на Зальцбургском городском кладбище.
22 февраля1861 годапринц Карл Людвиг вПарижеженилсяморганатическим бракомна Марии Гратволь (1837—1901), старшей дочери Георга Андреаса Гратволя и его жены, Фредерики Мейер. Его супруга получила от короля Вюртемберга титул баронессы фон Бронн. Этот титул стал наследственным для всех детей Карла Людвига и Марии Гратволь. У них было трое детей:
Филипп Гогенлоэ-Лангенбургский

Филипп цу Гогенлоэ-Лангенбург, полное имя —Филипп Готтфрид Александр цу Гогенлоэ-Лангенбург(нем.Philipp Gottfried Alexander Prinz zu Hohenlohe-Langenburg; род.20 января1970,Крайльсхайм,ФРГ) — немецкийаристократ, 10-й (титулярный) князь Гогенлоэ-Лангенбургский (с 16 марта 2004 года).
Родился 20 января 1970 года вКрайльсхайме(земляБаден-Вюртемберг, ФРГ). Единственный сынКрафта, князя Гогенлоэ-Лангенбургского(1935—2004), и его первой супруги, принцессы Шарлоттыфон Крой(род. 1938).
Внук принцессыМаргариты Греческой и Датской, внучатый племянникпринца Филиппа, герцога Эдинбургского.Принцесса Анна Великобританская, является одной из крестных Филиппа.
Филипп Гогенлоэ-Лангенбургский изучалбанковское делои экономику. 16 марта 2004 года после смерти своего отца Филипп стал главой дома Гогенлоэ-Лангенбург и 10-м титулярным князем Гогенлоэ-Лангенбург. Он унаследовал замкиЛангенбургиВайкерсхайм, а также около 2 700 га леса.
33-летний Филипп цу Гогенлоэ-Лангенбург женился на Саскии Биндер (род. 15 января 1973,Мюнхен), дочери бывшего директора отделенияDeutsche BankвМюнхенеГанса Петера Биндера. Гражданская церемония бракосочетания состоялась 6 сентября 2003 года вЛангенбурге, а церковная церемония была проведена 13 сентября 2003 года вДисен-ам-Аммерзе. Супруги имеют двух сыновей и дочь:
ลังเงินบวร์ค

ลังเงินบวร์ค(เยอรมัน:Langenburg) เป็นเมืองในรัฐบาเดิน-เวือร์ทเทิมแบร์คของประเทศเยอรมนีตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของนครชตุทการ์ทไปราว 110 กิโลเมตร เมืองแห่งนี้ขึ้นชื่อเรื่องแป้งพายที่ชื่อไวเบิล (Wibele)ในอดีตเมืองแห่งนี้เคยมีสถานะเป็นราชรัฐของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์โดยใช้ชื่อว่าราชรัฐโฮเอ็นโลเออ-ลังเงินบวร์ค ในศตวรรษที่ 17 มีการล่าแม่มดขึ้นในเมืองนี้ โดยเหยื่อรายท้ายถูกเผาทั้งเป็นในปี ค.ศ. 1672
ครัฟท์ เจ้าชายแห่งโฮเอินโลเออ-ลังเงินบวร์ค

ครัฟท์ เจ้าชายแห่งโฮเอินโลเออ-ลังเงินบวร์ค (อังกฤษ:Kraft, Prince of Hohenlohe-Langenburg) ประสูติเมื่อวันที่ 25 มิถุนายน ค.ศ. 1935 ณประเทศเยอรมนีเป็นพระโอรสพระองค์ใหญ่ในเจ้าชายก็อทฟรีทแห่งโฮเอินโลเออ-ลังเงินบวร์คกับเจ้าหญิงมาร์การีตาแห่งกรีซและเดนมาร์กทรงเป็นพระภาคิไนยในเจ้าชายฟิลิป ดยุกแห่งเอดินบะระพระญาติชั้นที่ 1 ในชาลส์ เจ้าชายแห่งเวลส์ทั้งนี้พระองค์ทรงสืบเชื้อสายมาจากสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียและพระเจ้าคริสเตียนที่ 9 แห่งเดนมาร์กผ่านทางสายพระมารดา
พระองค์ทรงเสกสมรสครั้งแรกกับ เจ้าหญิงชาร์ลอตต์แห่งครอย เมื่อวันที่ 5 มิถุนายน ค.ศ. 1965 ก่อนจะทรงหย่าร้างกันในปี ค.ศ. 1990 มีพระบุตร 3 พระองค์คือ
ในปี ค.ศ. 1992 ทรงเสกสมรสใหม่กับ เออร์มา พอสเพช ไม่มีพระบุตร
พระองค์สิ้นพระชนม์ลงเมื่อวันที่ 16 มีนาคม ค.ศ. 2004 ณลังเงินบวร์คสิริพระชันษา 68 ปี ตำแหน่งเจ้าชายแห่งโฮเอินโลเออ-ลังเงินบวร์ค จึงตกเป็นของพระโอรสพระองค์แรก
เจ้าชายฟิลลิพแห่งโฮเอินโลเออ-ลังเงินบวร์ค

เจ้าชายฟิลลิพแห่งโฮเอินโลเออ-ลังเงินบวร์ค(เยอรมัน:Philipp zu Hohenlohe-Langenburg) หรือพระนามเต็มคือฟิลลิพ ก็อทฟรีท อเล็คซันเดอร์(เยอรมัน:Philipp Gottfried Alexander) เป็นพระโอรสพระองค์ที่ 2 และพระองค์แรกในครัฟท์ เจ้าชายแห่งโฮเอินโลเออ-ลังเงินบวร์คกับเจ้าหญิงชาร์ล็อตแห่งครูอี เป็นพระนัดดาในเจ้าหญิงมาร์การีตาแห่งกรีซและเดนมาร์กพระญาติในสมเด็จพระเจ้าชาลส์ที่ 3 แห่งสหราชอาณาจักรพระองค์ทรงมีพระมารดาทูลหัวคือเจ้าหญิงแอนน์ พระราชกุมารีซึ่งเป็นพระญาติของพระองค์
พระองค์กลายเป็นผู้รั้งตำแหน่งองค์อธิปัตย์แห่งโฮเอินโลเออ-ลังเงินบวร์คภายหลังการสิ้นพระชนม์ของพระบิดาเมื่อ พ.ศ. 2547
พระองค์ทรงเสกสมรสกับซัสคีอา บินเดอร์ เมื่อวันที่ 6 กันยายน พ.ศ. 2546 มีพระบุตรดังนี้
ทั้งนี้พระองค์ทรงสืบเชื้อสายมาจากวิกตอเรีย สมเด็จพระราชินีนาถแห่งสหราชอาณาจักรและคริสเตียนที่ 9 พระเจ้าเดนมาร์กผ่านทางสายพระบิดา
เจ้าชายก็อทฟรีทแห่งโฮเอินโลเออ-ลังเงินบวร์ค

เจ้าชายก็อทฟรีทแห่งโฮเอินโลเออ-ลังเงินบวร์ค(เยอรมัน:Gottfried zu Hohenlohe-Langenburg) หรือพระนามเต็มคือก็อทฟรีท แฮร์มัน อัลเฟรท เพาล์ มักซีมีลีอาน วิคทอร์(เยอรมัน:Gottfried Hermann Alfred Paul Maximilian Viktor) ทรงเป็นองค์อธิปัตย์แห่งโฮเอินโลเออ-ลังเงินบวร์คเป็นพระโอรสในแอนสท์ที่ 2 เจ้าชายแห่งโฮเอนโลเออ-ลังเงินบวร์คและเจ้าหญิงอเล็กซานดราแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทาเป็นพระนัดดาในเจ้าชายอัลเฟรด ดยุกแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทาเป็นพระราชปนัดดาในสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย
หลังจากการล่มสลายของราชวงศ์ในปี ค.ศ. 1918 พระองค์ยังทรงดำรงพระอิสริยยศ ผู้นำราชวงศ์ลังเงินบวร์ค ทรงรับราชการสงครามโลกครั้งที่สองพระองค์ทรงได้รับบาดเจ็บจากสงคราม พระองค์ทรงออกจากราชการ เมื่อวันที่ 20 กรกฎาคม ค.ศ. 1944
พระองค์ทรงเข้าพิธีอภิเษกสมรสกับเจ้าหญิงมาร์การีตาแห่งกรีซและเดนมาร์กพระเชษฐภคินีในเจ้าชายฟิลิป ดยุกแห่งเอดินบะระเมื่อวันที่ 20 เมษายน ค.ศ. 1931 ในเลนเดอร์เบิร์กเยอรมันโดยพระพระองค์ดำรงพระอิสริยยศเป็น เจ้าชายรัชทายาทแห่งโฮเอินโลเออ-ลังเงินบวร์ค ต่อมา 11 ธันวาคม ค.ศ. 1947 พระองค์ได้รับการสถาปนาเป็นเจ้าชายแห่งโฮเอินโลเออ-ลังเงินบวร์ค พระชายาจึงดำรงพระอิสริยยศเป็นเจ้าหญิงพระชายาแห่งโฮเอินโลเออ-ลังเงินบวร์คมีพระบุตรดังนี้
วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับGottfried zu Hohenlohe-Langenburg
เจ้าหญิงมารี เมลีทาแห่งโฮเอินโลเออ-ลังเงินบวร์ค

เจ้าหญิงมารี เมลีทาแห่งโฮเอินโลเออ-ลังเงินบวร์ค(อังกฤษ:Princess Marie Melita of Hohenlohe-Langenburg) ประสูติเมื่อวันที่ 18 มกราคม ค.ศ. 1899 เป็นพระธิดาในแอนสท์ที่ 2 เจ้าชายแห่งโฮเอนโลเออ-ลังเงินบวร์คกับเจ้าหญิงอเล็กซานดราแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทาพระองค์เป็นพระนัดดาในเจ้าชายอัลเฟรด ดยุกแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทาและ พระราชปนัดดาในสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียและยังเป็นพระขนิษฐาร่วมพระอุทรในเจ้าชายก็อทฟรีทแห่งโฮเอินโลเออ-ลังเงินบวร์ค
พระองค์ทรงเสกสมรสกับวิลเฮ็ล์ม ฟรีดริช ดยุกแห่งชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์เมื่อวันที่ 5 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1916 มีพระบุตรคือ
เจ้าหญิงอเล็กซานดราแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา

เจ้าหญิงอเล็กซานดราแห่งเอดินบะระและซัคเซิน-โคบวร์คและโกทาหรืออเล็กซานดรา หลุยส์ โอลกา วิกตอเรีย(อังกฤษ:HRH Princess Alexandra of Edinburgh and of Saxe-Coburg and Gotha; 1 กันยายน ค.ศ. 1878 - 16 เมษายน ค.ศ. 1942) ทรงเป็นสมาชิกพระองค์หนึ่งในพระราชวงศ์อังกฤษโดยเป็นพระราชนัดดาองค์หนึ่งในสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย
เจ้าหญิงอเล็กซานดราประสูติเมื่อในวันที่ 1 กันยายน ค.ศ. 1878 ณ พระราชวังเอดินบะระ ในเมืองโคบวร์ค พระชนกของพระองค์คือเจ้าชายอัลเฟรด ดยุกแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทาพระราชโอรสองค์ที่สองของสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียแห่งสหราชอาณาจักรและเจ้าฟ้าชายอัลเบิร์ต เจ้าชายพระราชสวามีส่วนพระชนนีคือแกรนด์ดัชเชสมารี อเล็กซานดรอฟนาแห่งรัสเซียพระราชธิดาพระองค์เดียวของสมเด็จพระจักรพรรดิอเล็กซานเดอร์ที่ 2 แห่งรัสเซียและเจ้าหญิงมารีแห่งเฮสส์และไรน์
ในปี ค.ศ. 1893แอนสท์ที่ 2 เจ้าชายแห่งโอเฮนโล-ลังเงินบวร์คซึ่งเป็นพระเชษฐาในเจ้าชายอัลเบิร์ต พระอัยกาได้สิ้นพระชนม์โดยปราศจากทายาทสืบราชสมบัติ เนื่องจากว่าเจ้าชายอัลเบิร์ตสิ้นพระชนม์ไปก่อนแล้วและเจ้าชายแห่งเวลส์ซึ่งภายหลังคือสมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 7 แห่งสหราชอาณาจักรได้ทรงสละสิทธิในการสืบราชบัลลังก์ดัชชีซัคเซิน-โคบวร์คแห่งโกทา จึงทำให้ตำแหน่งเจ้าครองรัฐที่ว่างลงตกเป็นของดยุกแห่งเอดินบะระ พระชนกของเจ้าหญิง พระองค์จึงทรงเป็นทั้งเจ้าหญิงแห่งสหราชอาณาจักรและเจ้าหญิงแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา
เจ้าหญิงอเล็กซานดราทรงอภิเษกสมรสเมื่อวันที่ 20 เมษายน ค.ศ. 1896 ณ ปราสาทเอห์เร็นบูร์ก เมืองโคบวร์ค กับแอนสท์ที่ 2 เจ้าชายแห่งโอเฮนโล-ลังเงินบวร์คทั้งสองพระองค์มีพระโอรสและธิดา 5 พระองค์ คือ
เจ้าหญิงอเล็กซานดรา ที่มีพระนามเรียกเล่นในหมู่พระประยูรญาติว่า "แซนดรา" ประทับอยู่ในประเทศเยอรมนีตลอดพระชนม์ชีพของพระองค์ ในวันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 1937 พระองค์ทรงเข้าร่วมพรรคนาซีพร้อมกับพระโอรสและธิดา อีกหลายปีต่อมาพระองค์ได้สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 16 เมษายน ค.ศ. 1942 ณ เมืองชแวบิชฮอลล์ แคว้นบาเดิน-เวือร์ทเท็มแบร์ก สิริรวมพระชันษาได้ 63 ปี