davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Ват-Пху

Ват-Пху(лаос.ວັດພູ,Ват-Фу,Ван-Ват-Фу) — руиныкхмерскогохрамового комплекса в южномЛаосе. Храм находится у подножия горы Као (1397 м), на восточной стороне, в 6 км от рекиМеконг, южнеегорода Тямпатсакв провинцииТямпасак. На территории комплекса был храм ещё в V веке, но сохранившиеся сооружения относятся к XI—XIII векам. Первоначально храмовый комплекс был связан с шиваистскими культами, но потом стал центромбуддизматхеравады, храм используется в этом качестве и по настоящее время.
Ват-Пху первоначально ассоциировался с городом Шрестапура на берегу реки Меконг к востоку от горы Лингапарвата, которая позже стала называться Као. Во второй половинеV векагород уже был столицей царства, связанного с государствамиЧенлаиТямпа, примерно в это время были построены первые храмововые сооружения на горе. Гора в формелингамаимела в культеШивыособое символическое значение, река при этом символизировала мировой океан, илиГангу. Храм был посвящёнШиве, а воды реки под храмом считались священными.
По меньшей мере в годы правленияЯшовармана Iв X веке Ват-Пху уже входил вКхмерскую империюсо столицейАнгкоре. Шрестапура переместился в новый город, расположенный к югу от храма. Позднее сооружения были перестроены, при этом частично использовали каменные блоки изначальных храмов. Тот храм, который сохранился до настоящего времени, был построен в периодыКахкаеиБапхуонXI века. Когда империя приняла буддизм тхеравады, храмовый комплекс был немного перестроен. В период, когда на этой территории заселилисьлао, храм продолжал функционировать, и каждый февраль здесь организуются храмовые праздники. Храмовый комплекс был причислен ко всемирному наследиюЮНЕСКОв 2001 году.
Храм Ват-Пху, как и остальные кхмерские храмы, ориентирован на восток. Основную ориентацию определяет священная гора и река. В 1400 метрах от храма располагается источник, 100 метров выше по холму. В км к востоку, на другой стороне реки Меконг, располагается город. Дороги от храма ведут к другим храмам, и в конечном итоге к храмовому комплексуАнгкор.
Вокруг храма расположены дворцы, известные как северный и южный, или мужской и женский, дворцы и храм расположены по одной оси. Назначение дворцов не ясно. Северный дворец лучше сохранился. В целом сооружения соответствуют ранне-ангкорскому стилю.
Многие сооружения комплекса находятся в очень плохом состоянии.
К югу от святилища находится рельеф индуистской троицы, а к северу — отпечаток следа Будды, также изображения в форме слона и крокодила. Некоторые считают, что крокодилий камень связан с человеческими жертвоприношениями, описанными в китайских текстах VI века.
พระพุทธไสยาส วัดพระเชตุพนวิมลมังคลารามราชวรมหาวิหาร

พระพุทธไสยาสหรือเรียกกันว่าพระนอนวัดโพธิ์เป็นพระพุทธรูปปางโปรดอสุรินทราหูที่ประดิษฐานอยู่ ณ พระวิหารวัดพระเชตุพนวิมลมังคลารามราชวรมหาวิหาร(หรือที่เรียกกันว่า วัดโพธิ์) ซึ่งตั้งอยู่ติดกับพระบรมมหาราชวังด้านหนึ่ง อีกด้านหนึ่งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยาเป็นพระนอนที่มีขนาดยาวเป็นอันดับสามของประเทศไทย คือยาวถึงสองเส้นสามวา, รองลงมาจากพระนอนจักรสีห์ (ยาวสามเส้น สามวา สองศอก หนึ่งคืบ เจ็ดนิ้ว) และพระนอนวัดขุนอินทประมูล (ยาวสองเส้นห้าวา)
พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวได้โปรดเกล้า ฯ ให้สร้างขึ้นเมื่อครั้งที่ทรงปฏิสังขรณ์วัดพระเชตุพนวิมลมังคลารามทั้งวัด องค์พระก่อด้วยอิฐถือปูน ลงรักปิดทองทั้งองค์
พระบาทของพระพุทธไสยาสแต่ละข้าง กว้าง 1.5 เมตร ยาว 5 เมตร มีภาพมงคล 108 ประการ เป็นลวดลายประดับมุก ภาพมงคลแต่ละอย่างจะอยู่ในช่องสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ ล้อมรอบด้วยภาพกงจักร ซึ่งอยู่ตรงกลางพระบาท ทั้งสองข้างมีภาพเหมือนกัน
พระเทพวชิรโสภณ (สุรพล ชิตญาโณ)

พระเทพวชิรโสภณ (สุรพล ชิตญาโณป.ธ. 9,อ.ม.)ปัจจุบันดำรงตำแหน่งทางพระสังฆาธิการเป็นผู้ช่วยเจ้าอาวาสพระอารามหลวงวัดพระเชตุพนวิมลมังคลาราม ราชวรมหาวิหารและเจ้าคณะภาค12
วังท้ายวัดพระเชตุพน

วังท้ายวัดพระเชตุพนเป็นกลุ่มวังที่สร้างขึ้นในสมัยรัชกาลพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวตั้งอยู่ใกล้กับวัดพระเชตุพนวิมลมังคลารามราชวรมหาวิหารใกล้ปากคลองตลาดต่อมาจากวังท้ายหับเผย
วังท้ายวัดพระเชตุพน ประกอบด้วย วัง 5 วัง คือ
สมเด็จพระพนรัตน์ วัดพระเชตุพน

สมเด็จพระพนรัตน์เป็นเจ้าคณะใหญ่คณะใต้และเจ้าอาวาสรูปแรกของวัดพระเชตุพนวิมลมังคลารามราชวรมหาวิหาร
สมเด็จพระพนรัตน์ ไม่ทราบนามเดิมเกิดวันอังคาร ขึ้น 9 ค่ำ เดือน 3 ปีขาล พ.ศ. 2277 ตรงกับรัชสมัยสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ
ถึงรัชสมัยสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีท่านเป็นพระราชาคณะที่พระธรรมเจดีย์อยู่วัดนาค เมื่อทรงปราบชุมนุมเจ้าพระฝางสำเร็จแล้ว จึงโปรดให้ท่านขึ้นไปเมืองพิษณุโลกเพื่อจัดการสังฆมณฑลฝ่ายเหนือ เสร็จแล้วจึงทรงเลื่อนเป็นพระพิมลธรรมมาครองวัดโพธาราม ในช่วงปลายรัชกาล พระเจ้ากรุงธนบุรีสำคัญพระองค์ว่าเป็นโสดาบันจึงรับสั่งให้พระภิกษุถวายบังคม ครั้งนั้นมีพระภิกษุ 3 รูป คือสมเด็จพระสังฆราช (ศรี)พระพุทธาจารย์ และพระพิมลธรรม ไม่ยอมทำ จึงทรงถอดจากสมณศักดิ์และเฆี่ยนทั้งสามรูป
เมื่อพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชปราบดาภิเษก จึงโปรดให้ทั้ง 3 รูปรับสมณศักดิ์คืนดังเดิม ให้ไปครองพระอารามตามเดิม และทรงสรรเสริญว่าท่านมีสันดานสัตย์ซื่อมั่นคง ดำรงรักษาพระพุทธศาสนาโดยแท้ มิได้อาลัยแก่ร่างกายและชีวิต ควรเป็นที่นับถือไหว้นบเคารพสักการบูชา แม้มีข้อสงสัยสิ่งใดในพระบาลีไปภายหน้า จะให้ประชุมพระราชาคณะไต่ถาม ถ้าพระผู้เป็นเจ้าทั้ง 3 ว่าอย่างไรแล้ว พระราชาคณะอื่น ๆ จะว่าอย่างอื่นไป ก็คงจะเชื่อถ้อยคำพระผู้เป็นเจ้าทั้ง 3 ซึ่งจะเชื่อถ้อยฟังความตามพระราชาคณะอื่น ๆ ที่เป็นพวกมากนั้นหามิได้ ด้วยเห็นใจเสียครั้งนี้แล้วแล้วโปรดให้พระสงฆ์วัดบางว้าใหญ่ และวัดโพธารามเข้ามารับบิณฑบาตในพระราชวังทั้ง 2 โดยผลัดเวรกันวัดละ 7 วันเป็นนิจกาลถึงปี พ.ศ. 2337 จึงโปรดให้เลื่อนเป็นสมเด็จพระพนรัตน
ท่านถึงมรณภาพในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระสมมตอมรพันธุ์ระบุว่าสืบนามเดิมไม่ได้ แต่ธนิต อยู่โพธิ์อ้างจากประกาศเรื่องบำเพ็ญพระราชกุศลเทศน์มหาชาติ ในรัชกาลที่ 1ว่านามเดิมคือแก้วแต่ศานติ ภักดีคำตรวจสอบเอกสารดังกล่าวแล้ว ไม่พบข้อมูลดังที่อ้าง
พระธรรมรัตนากร (สีนวล ปญฺญาวชิโร)

พระธรรมรัตนากรนามเดิมสีนวล เรืองอำพันธ์ฉายาปญฺญาวชิโร(29 มิถุนายน 2482 - 7 มีนาคม 2564) อดีตเจ้าอาวาสวัดพระเชตุพนวิมลมังคลารามราชวรมหาวิหารอดีตอธิบดีสงฆ์วัดพระเชตุพนวิมลมังคลารามและอดีตที่ปรึกษาเจ้าคณะภาค 15
พระธรรมรัตนากร มีนามเดิมว่า สีนวล เรืองอำพันธ์ เกิดเมื่อวันพฤหัสบดีที่ 29 มิถุนายน พ.ศ. 2482 ตรงกับวันขึ้น 13 ค่ำ เดือน 6 ปีเถาะ ที่บ้านเลขที่ 34 หมู่ที่ 4 ตำบลไผ่วง อำเภอวิเศษชัยชาญ จังหวัดอ่างทอง บิดาชื่อ นายฟุ้ง เรืองอำพันธ์ มารดาชื่อนางทุเรียน เรืองอำพันธ์
วันที่ 10 มีนาคม พ.ศ. 2564พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว​ โปรดเกล้าโปรดกระหม่อม​ฯ ให้ นายฐาปน สิริวัฒนภักดี​ เป็นประธานในพิธีพระราชทานน้ำหลวงสรงศพสวดอภิธรรม​ ณ ศาลาเลื่อนศักดิ์ เจียมอุดมวัดพระเชตุพนวิมลมังคลารามราชวรมหาวิหาร
บรรพชาเป็นสามเณร เมื่อวันอังคารที่ 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2495 ตรงกับวันแรม 8 ค่ำ เดือน 8 ปีมะโรง ณ วัดต้นทอง ตำบลไผ่วง อำเภอวิเศษชัยชาญ จังหวัดอ่างทอง
ต่อมาได้อุปสมบทเป็นพระภิกษุ เมื่อวันพุธที่ 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2502 ตรงกับวันแรม 13 ค่ำ เดือน 5 ปีกุน ณ วัดโบสถ์วรดิตถ์ ตำบลป่าโมก อำเภอป่าโมก จังหวัดอ่างทอง โดยมีสมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ (ปุ่น ปุณฺณสิริ)ขณะดำรงสมณศักดิ์ที่พระธรรมวโรดม เป็นพระอุปัชยาจารย์ พระปาโมกข์มุนี (บุญศรี สิริทตฺโต) ขณะดำรงสมณศักดิ์ที่พระครูปาโมกข์คณารักษ์ เจ้าคณะอำเภอปาโมกข์ เจ้าอาวาสวัดป่าโมก ตำบลป่าโมก อำเภอป่าโมก จังหวัดอ่างทอง เป็นพระกรรมวาจาจารย์ และพระวิเศษชยสิทธิ์ (ผวน อวิกฺเขโป) ขณะดำรงสมณศักดิ์ที่พระครูวิเศษชยสิทธิ์ เจ้าคณะจังหวัดอ่างทอง เจ้าอาวาสวัดอ่างทอง ตำบลตลาดหลวง อำเภอเมืองอ่างทอง จังหวัดอ่างทอง เป็นพระอนุสาวนาจารย์ ได้รับฉายาว่า "ปัญฺญาวชิโร"
ภาษาอังกฤษ และวิชาเลขานุการ
พระพุทธเทวปฏิมากร

พระพุทธเทวปฏิมากรเป็นพระประธานภายในพระอุโบสถวัดพระเชตุพนวิมลมังคลารามราชวรมหาวิหารเดิมประดิษฐานอยู่ ณ  วัดศาลาสี่หน้า (ปัจจุบันคือ วัดคูหาสวรรค์ เขตภาษีเจริญ กทม.) เมื่อพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกโปรดเกล้าฯให้สถาปนาวัดโพธาราม(วัดโพธิ์)ใหม่ในปีพ.ศ. 2331โดยทรงสร้างพระอุโบสถ พระระเบียง พระวิหาร ตลอดจนบูรณะของเดิม เมื่อแล้วเสร็จในพ.ศ. 2344ได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานนามว่า "วัดพระเชตุพนวิมลมังคลาวาส"  ให้อัญเชิญพระพุทธรูปจากวัดศาลาสี่หน้ามาประดิษฐาน ณ พระอุโบสถ วัดพระเชตุพนวิมลมังคลารามราชวรมหาวิหาร พร้อมทั้งถวายพระนามว่า “พระพุทธเทวปฏิมากร”
หม่อมเจ้าพระสมเด็จพระพุฒาจารย์ (ทัด)

หม่อมเจ้าพระสมเด็จพระพุฒาจารย์พระนามเดิมหม่อมเจ้าทัดราชสกุลเสนีวงศ์(9 ตุลาคม พ.ศ. 2365 - 10 มิถุนายน พ.ศ. 2443) อดีตเจ้าคณะอรัญวาสีเจ้าคณะใหญ่คณะกลางและเจ้าอาวาสวัดพระเชตุพนวิมลมังคลารามราชวรมหาวิหาร
หม่อมเจ้าพระสมเด็จพระพุฒาจารย์มีพระนามเดิมว่าหม่อมเจ้าทัดประสูติเมื่อวันพุธ แรม 9 ค่ำ เดือน 11 ปีมะเมียตรงกับวันที่ 9 ตุลาคม พ.ศ. 2365  เป็นพระโอรสในพระสัมพันธวงศ์เธอ กรมหลวงเสนีบริรักษ์กับหม่อมบุญมา
ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวหม่อมเจ้าทัดได้ผนวชเป็นสามเณรที่วัดพระศรีรัตนศาสดารามแล้วไปเล่าเรียนกับพระมหาโตที่วัดระฆังโฆสิตารามวรมหาวิหารจนอายุครบอุปสมบทในปี พ.ศ. 2385 จึงผนวชเป็นภิกษุที่วัดพระศรีรัตนศาสดาราม มีสมเด็จพระอริยวงษญาณ (ด่อน)เป็นพระอุปัชฌาย์ พระมหาโตเป็นพระกรรมวาจาจารย์ ผนวชแล้วไปประทับที่วัดระฆังโฆสิตารามตามเดิม
พ.ศ. 2392 ได้สอบพระปริยัติธรรมซึ่งจัดที่วัดพระเชตุพนวิมลมังคลาราม ได้เป็นเปรียญธรรม 3 ประโยคถึงปี พ.ศ. 2404 ได้สอบอีกที่วัดพระศรีรัตนศาสดาราม ได้เพิ่มอีก 4 ประโยค รวมเป็นเปรียญธรรม 7 ประโยค
พ.ศ. 2407 ได้รับแต่งตั้งเป็นพระราชาคณะที่หม่อมเจ้าพุทธุปบาทปิลันทน์
ต่อมาในปี พ.ศ. 2415 ตรงกับสมัยรัชกาลที่ 5 จึงได้เป็นเจ้าอาวาสวัดระฆังฯ แทนสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พรหมรังสี)ที่มรณภาพ
พ.ศ. 2430 เป็นพระราชาคณะผู้ใหญ่ที่หม่อมเจ้าพระพุทธุปบาทปิลันธน์พระธรรมเจดีย์กระวีวงษนายก ตรีปิฎกบัณฑิตย มหาคณฤศร บวรสังฆาราม คามวาสีต่อมาย้ายไปครองวัดพระเชตุพนวิมลมังคลารามราชวรมหาวิหารและว่าการคณะกลาง
พ.ศ. 2435 ได้เลื่อนสมณศักดิ์เป็นพระราชาคณะเจ้าคณะรองฝ่ายเหนือที่หม่อมเจ้าพระพิมลธรรม์ มหันตคุณ วิบุลปรีชาญาณนายก ตรีปิฎกคุณาลังการภูษิต อุตรทิศคณฤศร บวรสังฆาราม คามวาสี
พ.ศ. 2437 ได้รับสถาปนาเป็นสมเด็จพระราชาคณะเจ้าคณะอรัญวาสีและเจ้าคณะใหญ่คณะกลางที่หม่อมเจ้าพระสมเด็จพระพุฒาจารย์อเนกสถานปรีชา สัปตวิสุทธิจริยาสมบัติ นิพัทธธุตคุณ สิริสุนทรพรตจาริก อรัญญิกมหาปรินายก ตรีปิฎกโกศล วิมลมัชฌิมคณฤศร บวรสังฆาราม คามวาสี อรัญญวาสี
หม่อมเจ้าพระสมเด็จพระพุฒาจารย์สิ้นชีพิตักษัยด้วยพระโรคชรา เมื่อวันอาทิตย์ ขึ้น 13 ค่ำ เดือน 7 ปีชวด ตรงกับวันที่ 10 มิถุนายน พ.ศ. 2443 เวลาบ่าย 2 โมงเศษ สิริชันษา77ปี244วัน ได้รับโกศไม้สิบสองประกอบศพได้รับพระราชทานเพลิงศพพร้อมกับสมเด็จพระวันรัต (แดง สีลวฑฺฒโน)เมื่อวันที่ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2444
Arkitektura ng Taylandiya

Angarkitektura ng Taylandiya(Thai:สถาปัตยกรรมไทย) ay isang pangunahing bahagi ng kultural na pamana ng bansa at sumasalamin sa parehong mga hamon ng pamumuhay saTaylandiyakung minsan ay matinding klima gayundin, sa kasaysayan, ang kahalagahan ng arkitektura sa pakiramdam ng mga Taylandes sa komunidad at mga paniniwala sa relihiyon. Naimpluwensiyahan ng mga tradisyong arkitektura ng marami sa mga kapitbahay ng Taylandiya, nakabuo din ito ng makabuluhang pagkakaiba-iba sa rehiyon sa loob ng mga gusaling panrelihiyon at bernakular nito. Bagaman hinimok ng Siam na kilalanin ang sarili nito bilang isang modernisadong estado, ang kultura at impluwensiya ng Kanluranin ay hindi kanais-nais at hindi maiiwasan. Sa pagtatangkang maging katangi-tangi, ang naghaharing-uri ng Taylandiya ay tumungo sa selektibong Modernisasyon upang maiwasan ang hindi kanais-nais na impluwensiyang Kanluranin.
Nagtatampok ang Taylandiya ng malaking bilang ng mga templong Budista, isang salamin ng malawakang tradisyon ng Budismo ng bansa. Bagaman wastong ginamit ang terminongwatupang tumukoy lamang sa isang Budistang pook na may mga residenteng monghe, maluwag itong inilapat sa pagsasanay at karaniwang tumutukoy sa anumang lugar ng pagsamba maliban sa mga Islamikong mosque na matatagpuan sa timog Taylandiya.
Ang Lak Mueang ohaligi ng lungsoday isangdambana(Thai:ศาลหลักเมือง) na pinaniniwalaan ding tahanan ng Chao Pho Lak Mueang (เจ้าพ่อหลักเมือง), angespiritung diyos ng lungsod. Ito ay itinayo dahil ang pagpapatuloy ng mga sinaunang tradisyon at mga kaugalian ng Brahman ay naniniwala na ito ay may kinalaman sa Held, ang nag-iisang seremonya ng haligi ng lungsod (Held "Lak Muang") na gawa sa isang kahoy na Acacia (Chaiyaphreuk) bago ang pagtatayo ng lungsod para sa isang pangunahing layunin na magtayo ng isang lungsod at maging sentro ng kaluluwa para sa mga mamamayan.
Ang sala Thaiay isang bukas na pavilion na ginagamit bilang isang tagpuan at upang protektahan ang mga tao mula sa araw at ulan. Karamihan ay bukas sa lahat ng apat na panig.
Ang lumulutang na palengke ay isang pamilihan kung saan ibinebenta ang mga kalakal mula sa mga bangka. ito ay itinayo upang magdugtong sa mga ilog. Ang lumulutang na palengke sa pampang ng ilog ay magkadugtong sa isang Budistang templo atTaylandes na bahay tikayad.
Padron:Thailand topics
Lalawigan ng Phichit

AngLalawigan ng Phichit(พิจิตร) ay isanglalawigan(changwat) saThailand. Nangangahulugangmagandang lungsodang pangalan nito.
Ang lalawigan ay nahahati sa 9 na distrito (Amphoe) at 3 mas maliit na distrito (King Amphoe). Ang mga ito ay nahahati pa sa 89 na communes (tambon) at 852 na barangay (muban).
16°26′38″N100°20′52″E﻿ / ﻿16.44389°N 100.34778°E﻿ /16.44389; 100.34778Padron:Provinces of Thailand
Talaan ng mga planetang menor: 1001–2000

Ang sumusunod ay isang bahagyang talaan ng mgaplanetang menor, na tumatakbo mula sa numero ng planetang menor 1001 hanggang 2000, inklusibo. Batay ang pangunahing datos at ibang mga bahagyang tala sa "Small-Body Orbital Elements" (Maliit-na-Bagay na mga Elementong Umoorbita)at "Data Available from the Minor Planet Center" (Datos na Makukuha mula sa Sentro ng Planetang Menor) na parehong mula sa JPL.Tandaan na maaring idagdag lamang ang mga bagong pagpapangalan sa tala na ito pagkatapos ng opisyal na paglalathala, dahil kinokondena ang pagbabatid bago ang paglalathala ngWorking Group Small Body Nomenclature of the International Astronomical Union(Nagtratrabahong Pangkat para sa Pagpapangalan ng Maliit na Bagay ng Internasyunal na Unyon Pang-astronomiya).
Talaan ng mga planetang menor: 1–1000

Ang sumusunod ay isang bahagyang talaan ng mgaplanetang menor, na tumatakbo mula sa numero ng planetang menor 1 hanggang 1000, inklusibo. Batay ang pangunahing datos at ibang mga bahagyang tala sa "Small-Body Orbital Elements" (Maliit-na-Bagay na mga Elementong Umoorbita)at "Data Available from the Minor Planet Center" (Datos na Makukuha mula sa Sentro ng Planetang Menor) na parehong mula sa JPL.Tandaan na maaring idagdag lamang ang mga bagong pagpapangalan sa tala na ito pagkatapos ng opisyal na paglalathala, dahil kinokondena ang pagbabatid bago ang paglalathala ngWorking Group Small Body Nomenclature of the International Astronomical Union(Nagtratrabahong Pangkat para sa Pagpapangalan ng Maliit na Bagay ng Internasyunal na Unyon Pang-astronomiya).
Talaan ng mga planetang menor: 2001–3000

Ang sumusunod ay isang bahagyang talaan ng mgaplanetang menor, na tumatakbo mula sa numero ng planetang menor 2001 hanggang 3000, inklusibo. Batay ang pangunahing datos at ibang mga bahagyang tala sa "Small-Body Orbital Elements" (Maliit-na-Bagay na mga Elementong Umoorbita)at "Data Available from the Minor Planet Center" (Datos na Makukuha mula sa Sentro ng Planetang Menor) na parehong mula sa JPL.Tandaan na maaring idagdag lamang ang mga bagong pagpapangalan sa tala na ito pagkatapos ng opisyal na paglalathala, dahil kinokondena ang pagbabatid bago ang paglalathala ngWorking Group Small Body Nomenclature of the International Astronomical Union(Nagtratrabahong Pangkat para sa Pagpapangalan ng Maliit na Bagay ng Internasyunal na Unyon Pang-astronomiya).
Lalawigan ng Nakhon Nayok

AngNakhon Nayok(Thai:นครนายก,binibigkas[ná(ʔ).kʰɔ̄ːn nāː.jók]) ay isa sa mga sentral nalalawigan(changwat) ngTaylandiya, na itinatag ngBatas na Nagtatatag ng Changwat Samut Prakan, Changwat Nonthaburi, Changwat Samut Sakhon, at Changwat Nakhon Nayok, Taong Budistang 2489 (1946), na nagkabisa noong 9 Mayo 1946.
Ang mga karatig na lalawigan ay (mula sa hilaga paikot pakanan)Saraburi,Nakhon Ratchasima,Prachinburi,Chachoengsao, atPathum Thani. Ang Nakhon Nayok ay kilala sa mga talon at mga uri ng prutas.
Ang Nakon Nayok ay isang kalapit na lalawigan sa Bangkok at may iba't ibang atraksiyong panturista. Ang Pambansang Liwasan ng Khao Yai, ang pinakamatandang pambansang liwasan ng Taylandiya ay nasa lalawigan ngNakhon Nayokat umaakit ng maraming turista.Ang Prinsa ng Khun Dan Prakarn Chon ay isa pang atraksiyong panturista 2 oras sa labas ng Bangkok sa Nakhon Nayok.
Ang salitangnakhonay nagmula sa salitangSanskritona nagara(Devanagari: नगर) na nangangahulugang 'lungsod', at ang salitangnayokay ipinapalagay na nagmula sa Sanskritnayaka(Devanagari: नायक) na nangangahulugang 'pinuno' o 'kapitan'. Gayunpaman, sa ugnayang ito, angna aynangangahulugang '[buwis ng] palayan' at angyok aynangangahulugang 'hindi kabilang'. Kaya ang pangalan ng lalawigan ay literal na nangangahulugang 'lungsod na walang buwis'.
Ang lungsod ng Nakhon Nayok ay nagmula sa KahariangDvaravati, malamang na itinatag noong ika-11 siglo. Ang mga guho mula sa panahong ito ay makikita saMueang Boran Dong Lakhonsa timog ng modernong lungsod. Orihinal na pinangalanangMueangLablae, ang pangalang "Nakhon Nayok" ay itinalaga dito noong 1350, nang ito ay naging isang garrison na bayan ngkahariang Ayutthayana nagpoprotekta sa silangang hangganan. Noong 1 Enero 1943, ibinuwag ng pamahalaan ang lalawigan ng Nakhon Nayok at pinagsama ito salalawigan ng Prachinburi, maliban sadistrito ng Ban Nana naging bahagi nglalawigan ng Saraburi.Noong 9 Mayo 1946, muling itinatag ang lalawigan.
Ang hilagang bahagi ng lalawigan ay nasaKabundukang Sankamphaeng, ang katimugang pagpapahaba ngKabundukang Dong Phaya Yen, na may pinakamataas na elebasyon ang 1,292-metrong-taas na Yod Khao Kiew. Karamihan sa lugar na iyon ay sakop ngPambansang Liwasan ng Khao Yai, 2,166 square kilometre (836 mi kuw), kasama ng tatlong iba pang pambansang liwasan, ang bumubuo sarehiyon 1 (Prachinburi)ng mga protektadong pook ng Taylandiya. Ang gitnang bahagi ng lalawigan gayunpaman ay isang medyo patag na kapatagan ng ilog na nabuo ngIlog Nakhon Nayok. Ang katimugang bahagi ng lalawigan ay may medyo hindi matabang asidikong lupa. Ang kabuuang lugar ng kagubatan ay 642 square kilometre (248 mi kuw) o 30 porsiyento ng sakop ng lalawigan.
Ang pangunahing ilog ng lalawigan ay ang Ilog Nakhon Nayok. Sumasali ito saIlog Prachinburisa Pak Nam Yothaka sadistrito ng Ban Sang, lalawigan ng Prachinburi, na pagkatapos ay nagingIlog Bang Pa Kong.
Ang lalawigan ay nahahati sa apat na distrito (amphoe). Ang mga distrito ay nahahati pa sa 41 na mga subdistrito (tambon) at 403 mga nayon (mubans).
帕徹獨彭大寺院

帕徹獨彭皇家大寺院（泰語：วัดพระเชตุพนวิมลมังคลารามราชวรมหาวิหาร，皇家轉寫：Wat Phra Chettuphon Wimonmangkhlaram Ratchaworamahawihan，IPA：[wát pʰráʔ tɕʰê:t.tù.pʰon wíʔ.mon.maŋ.kʰlaː.raːm râːt.tɕʰá.wɔː.ráʔ.má.hǎː.wíʔ.hǎːn]），為泰國曼谷拍那空县的一間大型佛寺。坐落於拉达那哥欣岛，北面毗鄰曼谷大皇宫。該寺原為大城王朝時期的菩提寺（泰語：วัดโพธาราม，英語：Wat Photaram；泰語：วัดโพธิ์，英語：Wat Pho），華語慣稱為「臥佛寺」。寺內有一尊46公尺長的卧佛像（泰語：พระพุทธไสยาส）。
帕徹獨彭皇家大寺院為皇家佛寺（泰语：พระอารามหลวง）。拉瑪一世基於原先波他欖寺的基礎進行改建，並在往生之後成為其主廟，部分的骨灰也安放於此。拉玛三世繼位後，亦大舉擴建及裝修此寺。寺內藏有全泰國最豐富的佛教藝術品。帕徹獨彭大寺院亦為早期泰國的公共教育重鎮，擁有一間泰醫學校，寺內的1,431塊泰文碑銘，也於2011年受聯合國教科文組織錄入亞洲的世界記憶計畫。此外，該寺也是傳統泰式按摩的發源地，迄今仍有持續授課。
本寺原名波他欖寺（Wat Photaram），意指印度菩提伽耶的摩訶菩提樹，佛陀曾在此樹下修行並悟道。本寺為曼谷最古老的寺廟之一，多數人僅使用其原名簡稱「Wat Pho」。在那萊大帝時期，有一位法國工程師得拉瑪（De Lamar）曾在此設置一星形要塞，但在1688年曼谷圍城戰（英语：Siege of Bangkok）後被帕碧罗阇拆毀。因此據信該寺建立於帕碧罗阇統治期間（1688年–1703年），但建造的確切日期和建造者已不可考。
在阿瑜陀耶遭到緬甸貢榜王朝攻陷之後，郑昭將首都遷至吞武里，並在黎明寺旁建立王宮（英语：Phra Racha Wang Derm），與波他欖寺隔河相望。由於波他欖寺與王宮極為接近，因此其地位被提升至皇家寺院。1782年，拉瑪一世將首都從吞武里遷至河的對岸，並在波他欖寺旁建造大皇宫。1788年，拉瑪一世下改建已破舊不堪的波他欖寺。當時，波他欖寺地板顛簸且滿地泥濘，因此還先進行了排水和地平工程。在修建期間，拉瑪一世也將位於阿瑜陀耶、素可泰（英语：Sukhothai Historical Park），以及其他地方廢棄寺廟中的佛像移置波他欖寺。這批藏品包含了阿瑜陀耶帕席桑碧寺的大量佛教圖畫，帕席桑碧寺於1767年遭到緬甸摧毀。重建工程費時七年。1801年，也就是工程開始後的第12年，波他欖寺及其附近的寺廟群更名為帕徹獨彭寺（Phra Chetuphon Vimolmangklavas），其意參考自「祇园精舍」，而該寺也成為拉瑪一世的主要祭廟。
在接下來的260年，佛寺仍持續的修建，特別是在拉玛三世統治期間（1824年-1851年）。1832年，拉瑪三世開始修葺並擴建該寺院，工程耗時長達16年又7個月。此時該寺院的面積已廣達22公畝，現存的大多建築皆是在此時建造或改建，包含著名的臥佛殿。拉瑪三世也將當時的知識及圖像繪製或銘記於牆上，並將該寺院開放給公眾作為教育中心。2007年2月21日，臥佛寺大理石碑及圖像被聯合國教科文組織錄入世界记忆计划，以保護珍貴的歷史記憶財產。臥佛寺被視為泰國的第一座大學，及傳統泰式按摩的發源地。在19世紀中葉西方醫學傳入之前，臥佛寺也是醫學教育的中心。至今寺內仍有一家1957年開設的私立學校仍在教授傳統泰醫學。
拉玛四世統治期間，該寺又被改稱為帕徹獨彭皇家大寺院（Wat Phra Chetuphon Vimolmangklararm）。除了增建第四座泰王寶塔之外，該寺再也沒有顯著的變化，僅有維修工作持續進行。
卧佛寺

臥佛寺可以指：
创庙年份超过100年，最初称为“菩提树佛寺”，取名于该寺里百年前一棵从斯里兰卡带来种植的菩提树，据说该尚存的菩提树是丹州最老最大的树。待1973年卧佛建成后才改为“卧佛寺”。卧佛长41.2尺、高10.7尺，为东南亚最大，世界排名第二卧佛。卧佛前方有许愿池，后方墙壁有描绘佛陀感化信徒向善的故事图。
漥寺

漥寺（窪寺，經書文：ᩅ᩠ᨯ᩶wat；泰語：วัด，派汶拼音：wát，发音：[wát]；高棉語：វត្ត，羅馬化：vŏət；寮語：ວັດ）又称暹寺、傣寺、泰寺、高棉寺、佛寺等，泰国华人又音译为越，是东南亚大陸上座部佛教和印度教的寺院类型，主要分佈在泰國、柬埔寨、老撾、越南南部、雲南南部以及撣邦東部的傣族地區（以西雙版納和景棟爲核心）。
佛寺在東南亞地區一般稱為毗訶羅（巴利語：vihāra；印地語：bihar），漢文翻譯爲精舍。
此外，還有兩種稱呼較為常見，一是源自缅甸语，经由傣那語进入汉语的“奘”（緬甸語：ကျောင်း，羅馬化：caùñ），漢語稱奘房、緬寺，另一是源自巴利语、高棉语，经由傣仂語进入汉语的“漥”（泰語：วัด，羅馬化：wat），漢語稱漥寺、佛寺。
“漥”（wat）的詞源是梵語वाट（vāṭa），本意是外圍、圍欄、圍墻、圍場，引申為“圍起來的道場”。這一稱呼流行于原孟艮府的傣痕（缅甸语：ဂုံရှမ်းလူမျိုး）、傣仂、傣沅（Tai Yuan）等泰傣民族南支地區，以及老挝、柬埔寨、越南南部地區，對應老傣仂文“ᩅᨯ᩠ᨰ”（waD+Dha）、“ᩅᨯ᩠ᨵ”（waD+dha）、新傣仂文“ᦞᧆ”，傣耶語“ဝတ်ႉ”（wâ̰t）。
一座典型的洼寺建筑群包括如下部分：
高规格的洼寺屋顶会修成尖塔形，高棉语称bosbok（高棉語：បុស្បុក），装饰元素包括三角楣饰、那伽蛇头、天束（英语：chofa）等。屋顶的侧立面会装饰迦楼罗或紧那罗雕塑。殿前会有一对狮子雕像，寺庙大门周围会有那伽雕塑。大殿内部的壁画一般描绘释迦牟尼的故事。多使用金水漏印图案装饰门板、窗板、柜子、天花板等木构部件。
石龍軍路

石龍軍路（泰语：ถนน เจริญกรุง，音素換寫：T̄hnn ceriỵkrung，皇家轉寫：Thanon Charoen Krung）位於泰國的首都曼谷，為連通拍那空縣、三攀他旺縣、挽叻縣及然那哇縣的主要幹道，它大致與湄南河的河道平行。部分路段與耀華力路組成華人社區；部分路段與拍乎叻路組成印度人的社區。它的北部連接大皇宮，水晶宮賊市場及空通廉價電子產品市場（Khlong Thom Market）。沿途有曼谷最古老的劇院：沙拉石龍軍皇家劇院、王子戲院、中央郵政局及國家大廈。南部是鄭皇橋。
石龍軍路是曼谷第一條利用現代方法鋪設的馬路，修于1862年至1864年的四世王統治時期。石龍軍路的建成亦是曼谷歷史上重要的節點，曼谷由此自水運通行轉變爲陸路通行的城市。道路兩旁亦因而存有諸多近代暹羅的建築。
它與是隆路的交界是中國的廣府人華僑的社區，通行粵語。與瑪夏塞路（Mahaset Road）的交界是曼谷人博物館（Bangkokian Museum）。
石龍軍路是曼谷華人以潮州音對泰語原名ถนน เจริญกรุง的音譯。泰語“石龍軍”由เจริญ和กรุง兩個單字組成，分別意爲“開發，振興”和“都城”。因此石龍軍路的泰語原義是“開發都城路”或“振興都城路”，這代表石龍軍路是曼谷歷史上修建的第一條現代馬路。
到19世紀中期，曼谷仍然是運河交錯的水路交通城市。1855年，暹羅同英國簽訂《宝宁条约》，曼谷的外國人得以受權自由貿易。1861年，西方領事不滿交通不便，請求泰王開闢馬路，以便利昭拍耶河東岸的陸路交通。拉瑪四世王因而決定在修建第一條現代馬路，1862年動工興修連通西方人居住區的路段，這一段在1864年3月16日完工。馬路最初沒有正式名稱，民間俗稱新馬路（ถนนใหม่）。後來的“石龍軍”一名是四世王所賜，意爲“振興都城”。
道路的走向大致和昭披耶河平行，呈南北走向。最早興建的地段將拉達那哥欣島和西方人居住地連通，穿過Phadung Krung Kasem運河，終於Bang Kho Laem的河流轉角附近。第二個地段處在舊城内，自帕徹獨彭大寺院起，至Saphan Lek（鐵橋）和之前的道路相接。道路完工後曾引起當地人不滿，認爲路面過寬。1922年，當局翻修馬路並鋪設瀝青。到那時，市民大多僅使用道路的一側。
石龍軍路和之後的第二條馬路芒崙曼路，共同代表曼谷城市歷史的重要節點。陸路交通自此逐步取代水路。石龍軍路自建成到20世紀初一直是曼谷的主幹路，之後曼谷城區向芒崙曼路方向延展。1888年，曼谷的第一條有軌列車路設在石龍軍路；1894年，又改造爲有軌電車路，最終到1963年停運。
20世紀後期，曼谷城區迅速擴張，石龍軍路不再是主幹道路。2013年，石龍軍路有兩成的商業大廈空置。政府醖釀在石龍軍路規劃創意街區，稱爲石龍軍創意區。曼谷地鐵藍線溝通華埠和拉達那哥欣島，其間自石龍軍路地下穿過，引起公衆關於歷史建築保育的擔憂。
傳統上，曼谷華人將石龍軍路分爲多段，每段有不同華文稱呼。根據1924年出版的華文地圖《暹京商場街道圖》，石龍軍路自南到北的每一段路分別名為：四角皮也是馬路、馬瓜路（馬𠂢路）、烏肚社馬路、𠵼叻馬路、十八間路、七聖媽路、下鐵橋、噠叻仔馬路、三角路、真君爺馬路、龍尾爺馬路、石龍軍馬路、媽宮後馬路、鐵橋四角、上鐵橋、花會厰（三城門路）、四角丕耶。
烈焰之花

《烈焰之花》（泰語：บุษบาลุยไฟ，羅馬化：Bussaba Lui Fai，英語：Busaba Walks Through the Fire）是一部由Juvenile Company Limited制作，丘普朗·阿瑞昆（Cherprang）、托尼·拉根（Toni）领衔主演，2023年6月11日起每日周五至周日晚间8时15分至9时10分通过Thai PBS 3播出的泰国古装爱情剧。剧情反映了过去泰国社会性别不平等的议题，主要讲述了走在时代前端、意志坚定的女子“Lamjuan”克服时代障碍，挑战传统思想的故事。
2021年11月8日，剧组举行了前期制作祭祀仪式。
2023年5月27日，此剧演员、剧组与制作人参加了在泰国曼谷的帕彻独彭大寺院举行的“Lam Nam Sin之夜，Busaba Lui Fai”公开活动。
Acéh

Acéh pindah ka kaca ieu. Keur kagunaan séjénna, tempoAcéh (disambiguasi).
Nanggröé Acéh Darussalamnyaéta hijiDaérah Istiméwasatingkatpropinsinu aya di PuloSumatrasarta mangrupakeun propinsi pangkulonna diIndonésia.Daérah ieu wawatesan jeungTeluk Benggaladi beulah kalér,Samudra Hindiadi beulah kulon,Selat Malakadi beulah wétan, sartaSumatra Utaradi beulah kidul jeung wétan-kidul.
Acéh mibanda sajumlah industri gedé di antarana:
Pakakas Gamelan tradisional Acéh aya sababaraha rupa :Serunee kalee, kendang, canang, jeung rapai.Serune kalee nyaéta instrumén tiup anu dijieun tina kai, kalawan palebah puhu leutik jeung tungtungna rubak ngawangun corong. Serune mibanda 7 liang pikeun ngatur  nada. Alat ieu biasana dianggo babarengan gender jeung rapai dina upacara-upacara atawa pikeun mirig  tarian-tarian tradisional.
Masarat Acéh mibanda sababara basa anu dipaké pikeunkomunikasi:Acéh, Alas Gayo, jeungTamiang.
Pakaranng urang Acéh  anu kasohor tayalian tiRéncong, ieu sabangsaning péso balati pédah palebah puhu gagangna nyengklik ngawangun hurup"L".
Aya sababaraha rupa ibing ti daérah Acéh kayaning :Tari Seudati, Tari Saman, Tari Pukat, Tari Sunan Gayo, Tari Guel,Tari Laweut, Tari Pho, jeung Tari Likok Pulo.Tari Seudati nyaéta tarian anu maénkeun ku 8 urang jeung 2 urang syahi minangka panyanyi, salah saurang diangkat jadi pimpinan anu disebut syekh. Tarian ieu teu dipirig ku instrumen musik. Irama jeung témpo tarian ditangtukeun ku irama jeung témpo lagu anu dibawakeun. Kaunikan tarian ieu nyaéta dina kaparigelan, kacepatan, jeung kakompakan sakumna anu ngibing.
Émisi spontan ngagedékeun diri

Émisi spontan anu diamplkeun diri(SASE) nyaéta prosés dina laser éléktron bébas (FEL) dimana sinar laser dijieun tina sinar éléktron énergi tinggi.
Prosés SASE dimimitian ku hiji kebat éléktron keur nyuntik kana undulator, kalawan laju nu deukeut jeunglaju cahayajeung distribusi dénsitas seragam dina kebat. Dina undulator éléktron digoyang-goyangkeun sarta ngaluarkeun ciri cahaya tina kakuatan undulator tapi dina rubakpita énergi nu tangtu. Foton anu dipancarkeun ngarambat rada gancang tibatan éléktron sarta berinteraksi sareng aranjeunna unggal période undulator. Gumantung kana fase rélatif antara éléktron jeung foton, éléktron meunang atawa leungit énergi (laju), nyaéta éléktron nu leuwih gancang nyusul nu leuwih laun.Ku kituna, dénsitas kebat éléktron dimodulasi périodik ku radiasi anu disebut microbunching. Beam éléktron terstruktur ngan ngagedékeun énergi foton tangtu kalawan biaya énergi kinétik nepi ka sistem jadi jenuh. Spektrum énergi SASE nunjukkeun sebaran spike anu kuat sapertos bising di luhur latar amplitudo handap. Struktur kebat mikro ngirangan rohangan fase anu sayogi pikeun foton, ku kituna aranjeunna ogé langkung dipikaresep gaduh fase anu sami sareng sinar anu dipancarkeun nyaéta kuasi-koheren.
Konsep ieu parantos ditingalikeun dina SPring-8 FEL SACLA diJepang, LASer éléktron Bébas di Hamburg ( FLASH ) sareng Sumber Cahaya Linac Coherent (LCLS) di SLAC.
SACLA

LAser éléktron bébas SPring-8 Angstrom Compact, disebutSACLA(dibacaさくら (Sa-Ku-Ra)), nyaéta laser éléktron bébas sinar-X (XFEL) di Harima Science Garden City, Jepang, dipasang dina Spring . -8 akselerator jeung synchrotron kompléks.Nalika mimiti beroperasi taun 2011, éta XFEL kadua di dunya sareng anu munggaran di Jepang.
Sapertos XFEL anu sanés, SACLA ngagunakeun émisi spontan anu diamplifikasi diri pikeun ngahontal intensitas sinar-X anu kacida luhurna. SACLA ngagunakeun in-vakum, undulators période pondok, nu mangrupa salah sahiji faktor unik dina rarancangna nu ngamungkinkeun pikeun ngahontal panjang gelombang sub-Ångstrom 0,6 Å dina jarak rélatif leuwih pondok 0,7. km, dibandingkeun sareng XFEL anu sami sapertos LCLS (2 km) atanapi XFEL Éropa (3.4 km).Beam éléktron 8,5 GeV dipaké salaku sumberna.
SACLA parantos ngarilis sajumlah pilem pondokanimasipikeun ngamajukeun kamampuan panalungtikanana ka masarakat. Dina Juli 2013, SACLA ngarilis dua film pondok animasi anu judulna "Picotopia", anu ngabahas biologi sélular, sareng "Wasureboshi", nyaéta ngeunaan konsepsi .
Dina 3 Désémber 2013, animasi pondok sejen anu judulna "Mirai Koshi: Harima SACLA" dirilis pikeun ngamajukeun kamampuan XFEL pikeun ngadeteksi atom sareng molekul.
हो चि मिन्ह सिटी

हो चि मिन्ह शहर(व्हियेतनामी: Thành phố Hồ Chí Minh,उच्चार;; जुने नाव: सैगॉन,फ्रेंच:Saigon) हेव्हियेतनामदेशातील सर्वांत मोठे शहर व देशाचे आर्थिक केंद्र आहे. हे शहर दक्षिण व्हियेतनाममध्येसैगॉन नदीच्याकाठावरदक्षिण चीन समुद्रकिनाऱ्याच्या जवळ वसले आहे. हो चि मिन्ह महानगराची लोकसंख्या सुमारे ९० लाख आहे.हनोईही व्हिएतनामची राजधानी असली तरीही हो चि मिन्ह सिटी हेच देशातील प्रमुख शहर मानले जाते.
१७व्या शतकापासून ख्मेर राजवटीचा भाग राहिलेले सैगॉन १९व्या शतकामध्येफ्रेंचांच्याअधिपत्याखाली आले. इ.स. १९०२ पर्यंत सैगॉनफ्रेंच इंडोचीनचीराजधानी होती.दुसऱ्या महायुद्धानंतरझालेल्यापहिल्या इंडोचीन युद्धाचीपरिणती व्हियेतनामच्या फाळणीत झाली व १९५५ ते १९७५ दरम्यान सैगॉनदक्षिण व्हिएतनामच्याराजधानीचे शहर राहिले. सेनापतीहो चि मिन्हह्याच्या नेतृत्वाखाली कम्युनिस्टउत्तर व्हिएतनामनेव्हिएतनाम युद्धातअमेरिकेचापाठिंबा असलेल्या दक्षिण व्हियेतनामचा पराभव केला व सैगॉन पुन्हा अखंड व्हियेतनामचा भाग बनले. १ मे १९७५ रोजी सैगॉनचे नाव बदलून हो चि मिन्ह सिटी असे ठेवले गेले.
हो चि मिन्ह सिटी व्हियेतनामच्या नैऋत्य भागात राजधानीहनोईपासून१,७६० किमी (१,०९० मैल) अंतरावर स्थित आहे. शहराचे एकूण क्षेत्रफळ २,०९५ चौरस किमी इतके आहे.
हो चि मिन्ह सिटीचे हवामान विषुवृत्तीय स्वरूपाचे असून येथील सरासरी आर्द्रता ७८-८२ टक्के असते. येथे मे ते ऑक्टोबर दरम्यान पाऊस पडतो तर उर्वरित महिने कोरडे असतात. येथील तापामानात फारसा बदल् होत नसून दिवसाचे सरासरी तापमान २८ से इतके असते.
तान सोन न्हात आंतरराष्ट्रीय विमानतळहा हो चि मिन्ह सिटीमधील प्रमुखविमानतळव्हियेतनाममधील सर्वात वर्दळीचा असूनव्हियेतनाम एरलाइन्सचाप्रमुख वाहतूकतळ येथेच आहे.
खालील शहर/प्रदेशांसोबत हो चि मिन्ह सिटीचे सांस्कृतिक व व्यापरी संबंध आहेत.
केसरीया स्तूप

केसरीया स्तूपहाबिहारच्यापूर्व चंपारण जिल्ह्यात,पाटण्यापासून११० किमी (६८ मैल) अंतरावर असलेल्याकेसरीयायेथीलबौद्धस्तूपआहे. हा स्तूप ३० एकर परिसरामध्ये पसरलेला आहे.  जवळजवळ १,४०० फूट (४३० मीटर) वर्तुळाकार आणि १०४ फूट (३२ मीटर) उंची असलेला हा जगातील सर्वात उंच स्तूप आहे.
भारतीय पुरातत्त्वशास्त्रज्ञ के.के. मोहम्मद यांच्या नेतृत्वाखालील केलेल्या उत्खननादरम्यानइ.स. १९५८मध्ये हा स्तूप सापडला होता. हा स्तूप इ.स. २०० ते इ.स. ७५० या दरम्यान निर्माण झाला असून चौथ्या शतकातील राजा चक्रवर्ती यांच्याशी संबंधित असण्याची शक्यता आहे.स्थानिक लोक या स्तूपाला "देवळा" म्हणतात, म्हणजे "ईश्वराचे घर". या उत्खननापूर्वी, त्यांचा असा विश्वास होता की त्याखाली राजा भिमानेे बांधलेले शिवमंदिर आहे.
भारतीय सर्वेक्षण संस्थेने स्तूपाला  राष्ट्रीय संरक्षित स्मारक म्हणून घोषित केले आहे. पण एक लोकप्रिय पर्यटन आकर्षण असूनही, केसरीया अद्याप विकसित झालेले नाही आणि स्तूपाचा मोठा भाग अद्याप झाडीमध्येच आहे
डॉ. आंबेडकर (१९४६ चे पुस्तक)

​ डॉक्टर आंबेडकरहे तानाजी बाळाजी खरावतेकर यांनी १९४३ साली लिहिलेले आणि सन १९४६ मध्येकराचीयेथून प्रकाशित झालेले एक मराठीचरित्रपुस्तकआहे. हेडॉ. बाबासाहेब आंबेडकरयांच्यावर लिहिलेले पहिले पुस्तक व आद्यचरित्र आहे.
भारतापासूनपाकिस्तानचीफाळणीहोण्यापूर्वीकराचीबंदराच्या शहरामध्ये व्यापार-उदीमासह उदरनिर्वासाठी कोकणातून लेखक तानाजी खरावतेकर यांचे कुटुंबे कराचीमध्ये वास्तव्याला गेले होते. खरावतेकर हेमुंबई विद्यापीठाचेकोकणातीलइतिहासविषय घेऊन कला शाखेचे डॉ. आंबेडकरानंतरचे पहिले पदवीधर होते. कराचीमध्ये वास्तव्यास राहून खरावतेकरांनी अभ्यासपूर्ण लेखन करून 'डॉ. आंबेडकर' हे चरित्र लिहीले व कराची येथूनच प्रकाशित केले होते. या पुस्तकाची मूळ प्रत सध्या दुर्मिळ झाली असून, त्याचे मुंबई-कराची फ्रेंडशिप फोरम या व्यासपीठाअंतर्गत ऑब्झव्‍‌र्हर रिसर्च फाऊंडेशनने पुर्नमुद्रण केले आहे. प्रा. रमाकांत यादव व त्यांचे सहकारी रमेश हरळकर यांनी हे पुस्तक २०१० साली पुनर्प्रकाशित केले होते. त्यानंतर ते पुस्तक नव्या रूपात ऑब्झर्व्हर रिसर्च फाऊंडेशनचे सुधींद्र कुलक​र्णी यांनी प्रकाशित केले.आंबेडकरांच्या १२५ व्या जयंतीवर्षांचे औचित्य साधून त्याचे प्रकाशन मुंबईत विचारवंत डॉ.रावसाहेब कसबेयांच्या हस्ते करण्यात आले.
बेलीझ सिटी

बेलीझ सिटीहीबेलीझदेशाची भूतपूर्व राजधानी,बेलीझ जिल्ह्याचेप्रशासकीय केन्द्र व बेलीझमधील सर्वात मोठे शहर आहे. हे शहर बेलीझच्या पूर्व भागातकॅरिबियन समुद्राच्याकिनाऱ्यावर वसले असून ते बेलीझचे प्रमुख बंदर तसेच आर्थिक व औद्योगिक केंद्र आहे.
१९६१ सालातील विनाशकारी वादळामध्ये बेलीझ सिटी जवळजवळ पूर्णपणे उध्वस्त झाल्यानंतरबेल्मोपानह्या शहराची निर्मिती करण्यात आली व तेथे राजधानी हलवण्यात आली.
आदर्श शिंदे

आदर्श आनंद शिंदे(जन्म : ७ मार्च, इ.स. १९८८) हे एक मराठी गायक आहेत. हेभीमगीतांसाठीप्रसिद्ध असून त्यांनी अनेक लोक गीते व चित्रपट गीतेही गायली आहेत.सर्वात जास्त गीते रेकॉर्ड करण्यासाठी त्यांची आणि शिंदेशाहीची गिनीज बुक मध्ये नोंदणी आहे. ते‌ प्रसिद्ध गायक स्वरसम्राट प्रल्हाददादा शिंदे यांचे नातू आणि आनंद शिंदे यांचे सुपुत्र आहेत.वयाच्या आठव्या वर्षापासून गायनाची सुरुवात करणारे आदर्श शिंदे सध्या मराठी संगित क्षेत्रातील आघाडीचे गायक आहेत.तसेच हिंदी चित्रपट सृष्टीतही कार्यरत आहेत.
आदर्श शिंदे हे एका समृद्ध गायनपरंपरा असलेल्या कुटुंबातून आले आहेत. पार्श्वगायकआनंद शिंदेहे त्यांचे वडील,मिलिंद शिंदेहे काका आणि गायकप्रल्हाद शिंदेहे त्यांचे आजोबा होत.
आदर्श शिंदे यांनी वयाच्या दहाव्या वर्षापासून गाणे शिकायला सुरुवात केली. त्यांनीसुरेश वाडकरयांच्याकडून शास्त्रीय संगीतातील धडे घेतले आहे.
आदर्श शिंदेंनी २७ मे २०१५ रोजी नेहा लेले सोबत मुंबईतबौद्धपद्धतीने विवाह केला.
आदर्श शिंदे यांनी आपल्या वडिलांच्या आणि काका मिलिंद शिंदे यांच्यासोबत अल्बममध्ये गायन करून करिअरची सुरुवात केली. ‘स्टार प्रवाह’ या दूरचित्रवाणीवरील ‘आता होऊन जाऊ द्या’ या रियालिटी शोमध्ये भाग घेतल्याने लोक त्यांना ओळखू लागले.
सन २०१४ मध्ये 'शिंदे' कुटुंबाने प्रियतमा या चित्रपटासाठी एकत्र गायन केले. तीन पिढ्यांचे एकत्र पार्श्वगायन ही मराठी चित्रपट उद्योगात घडलेली पहिलीच घटना होती.
आदर्श शिंदे यांनी मराठी आणि हिंदी दोन्ही भाषांमध्ये १५००हून अधिक गाणी गायली आहेत.
आदर्श शिंदे यांना मिळालेले पुरस्कार
भव्य बुद्ध पुतळ्यांची यादी

भव्य बुद्ध पुतळ्यांची यादीयामध्ये जगातील सर्वाधिक मोठ्या (सर्वाधिक लांब आणि सर्वाधिक उंच)गौतम बुद्धांच्यापुतळ्यांचा समावेश केला गेलेला आहे. जगातील सर्वात मोठा (लांब) आणि सर्वात उंच बुद्धपुतळाचीनमध्येआहे. चीनच्या जिआनंशी (Jiangxi) प्रांतातील ४१६ मीटर लांबीचा निद्रावस्थेवतील बुद्धपुतळा हा जगातील सर्वात मोठा व सर्वात लांब पुतळा आहे, तरहेनानप्रांतातीलस्प्रिंग टेंपल बुद्धहा १५३ मीटर (आधारासह २०८ मीटर) उंचीचा पुतळा जगातील सर्वात ऊंच बुुद्ध पुतळा आहे.
सूज

सूज म्हणजे एकशरीराचाभाग तात्पुरता असामान्य आकारात वाढणे आहे.
हेउतीमध्येद्रवपदार्थजमा झाल्याने होते. सूज ही सामान्यीकृतपणे संपूर्ण शरीरावर येऊ शकते, किंवा एक विशिष्ट भाग किंवा अवयव प्रभावित होऊ शकतो. सूज हीवेदना,उष्णता,लालसरपणाया वैशिष्ट्येंपैकी एक मानली जाते. 
शरीरालाइजा,संसर्ग, किंवा रोग प्रतिसादात सूज येऊ शकते. तसेच शरीरात योग्यप्रकारे द्रवपदार्थ प्रसारित नाही झाले तर सूज, येऊ शकते. खाण्यातक्षारकिंवामीठयाचे प्रमाण जास्त झाल्याससोडियमचाअणू शरीरात साचून राहतो तयामुळे रक्तदाब वाढू शकतो. त्वचेखाली पाणी साचले तर त्वचेवर सूज येऊ लागते.
सौम्य सूज आपोआप जाणे शक्य असते. याशिवाय अनेक आराम किंवा गार गरम शेक देऊन सूज घालवता येते.प्रथमोपचारपद्धतीत प्रभावित क्षेत्राला संरक्षण देऊन सूजेवर उपचार केले जातात.
आनंद शिंदे

आनंद प्रल्हाद शिंदेहे एकमराठीगायक आहेत. त्यांनी हजाराहून अधिक गाणी आणि २५० चित्रपटांत पार्श्वगायन केले आहे. शिंदेभीमगीतेव लोक गीतांसाठी सुद्धा प्रसिद्ध आहेत. या शिंदे कुटुंबाच्या पाच पिढ्या गायन क्षेत्रात असून लोकगीत गायन करणारे हे महाराष्ट्रातील एक कुटुंब आहे.
प्रख्यात गायकप्रल्हाद शिंदेयांच्याकडून मिळालेला लोकसंगीताचा वारसा आनंद शिंदे यांनी जोमाने चालवला आहे. वडिलांसोबत कोरसमध्ये जाणारा मुलगा ते महाराष्ट्राचा बुलंद आवाज हा ४० वर्षांचा प्रवास. चित्रपटसृष्टी ते बॉलीवूडपर्यंत त्यांची गाणी प्रसिद्ध आहेत.
आनंद शिंदे यांचे आजोबा भगवान शिंदे उत्कृष्ट पेटीवादक, तर आजी सोनाबाई तबलावादक होत्या. सदाशिव, नारायण आणि प्रल्हाद या तीन मुलांनी देखील संगीत क्षेत्राची सेवा केली. त्यांचे घराणे मूळचेसोलापूरजिल्ह्यातीलमंगळवेढायेथील होय. परंतु त्यांचे बालपण मुंबईमध्ये गेले. लहानपणापासून ते वडिलांसोबत कोरसमध्ये गाणी म्हणायला जायचे.कव्वालीचेमुकाबले त्यांना फार आवडायचे. शाळेत मात्र त्यांचे मन फारशे रमले नाही. शाळेत शिकण्यापेक्षा गॅदरिंगमध्ये गाणी म्हणायला त्यांना आवडायचे. नववीत नापास झाल्यावर शाळा थांबली आणि हातात तबला आला. वडिलांचा मार, बोलणे खात तबला शिकले. कव्वालीच्या मुकाबल्यात आनंद आणिमिलिंद शिंदेहे भाऊ ढोल वाजवायचे, वडिलांच्या गैरहजेरीत तेच कार्यक्रम करत होते.
इ.स. १९८२ मध्ये सातवीत शिकणाऱ्या विजया यांचे आनंद यांच्यासोबत लग्न झाले. विजया देखील मंगळवेढ्याच्या होत्या. लग्नावेळी दोघांचेही वय कमी होते. शेजारी राहत असल्यामुळे विजया-आनंद यांच्या आजी मुक्ताबाई यांच्या आवडीच्या होत्या. विजयालाच घरची सून बनवायची, असे आजीचे मत होते. लग्नानंतर आनंद आणि विजया यांनी एकमेकांच्या आवडी-निवडी जाणून घेत एकमेकांना मदत केली. संगीताविषयी असणारे प्रेम विजया यांना ज्ञात असल्याने त्यांनी प्रोत्साहन देण्याचे काम केले. आनंद आजही प्रत्येक गाणे विजया यांच्याकडून क्रॉसचेक करून घेतात. त्यांचा होकार मिळाल्यावरच ते गाणे लिहिले जाते. कार्यक्रम सुरू करण्याआधी विजयांना फोन करतात. त्यांनी शुभेच्छा दिल्यावरच ते गायनाला सुरुवात करतात.
लग्नावेळी आनंद यांची आर्थिक स्थिती हलाखीची होती. त्यामुळे लग्नात विजया यांना बनावट मंगळसूत्र द्यावे लागले होते. पण ही परिस्थिती बदलायचीच असा त्यांचा दृढनिश्चय होता. जिद्द आणि परिश्रमाच्या बळावर त्यांनी आर्थिक संपन्नता आणली. आर्थिक सुबत्ता जशी आली तशी त्यांनी विजया यांना सोन्याच्या अनेक वस्तू भेट दिल्या. नखशिखांत सोन्याने मडवण्याचे त्यांचे स्वप्न त्यांनी सत्यात उतरवले. पायातदेखील सोन्याची जोडवी घालण्यास दिली. यावर आनंद यांचे नातेवाइकांनी सौभाग्यवती बाईने पायात सोने घालू नये. लक्ष्मी जाते, पतीलाही धोका असतो, असा सल्ला दिला. मात्र आनंद यांनी विजया हीच माझी लक्ष्मी आहे. तिच्या रूपातच माझ्या घरी लक्ष्मी आली आहे, असे उत्तर दिले.
आनंद आणि विजया यांना हर्षद,उत्कर्षआणिआदर्शही तीन मुले आहेत. हर्षद अ‍ॅनिमेशन इंजिनिअर असून उत्कर्ष डॉक्टर (एमडी) आहे. सर्वात धाकटा असलेला आदर्श हा प्रसिद्ध गायक असून तो परिवाराचा संगीत परंपरेचा वारसा पुढे घेऊन जात आहे. तिन्हीही मुलांना गायनाची आवड आहे. उत्कर्षने ‘पावर’ चित्रपटाला संगीत दिले. त्याचप्रमाणे उत्कर्ष आणि आदर्शने मिळून गौरव महाराष्ट्राचा, आवाज महाराष्ट्राचा या कार्यक्रमाचे थीम सॉंग तयार केले. समाजाने खूप काही दिले त्याची परतफेड करण्याच्या उद्देशाने आनंद यांनी उत्कर्षला डॉक्टर बनवले. ‘स्वरसम्राट प्रल्हाद शिंदे चॅरिटेबल ट्रस्ट’ची स्थापना केली असून या संस्थेच्या माध्यमातून गरीब रुग्णांची मोफत सेवा केली जाते.
अहमदाबादचे ऐतिहासिक शहर

अहमदाबादचे ऐतिहासिक शहरकिंवाजुनेअहमदाबादहे भारतातील अहमदाबादचे तटबंदी असलेले पुरातन शहर आहे जे इ.स. १४११ मध्ये गुजरात सल्तनतच्या अहमद शाह पहिला याने स्थापन केले होते. ही सहा शतके गुजरात राज्याची राजधानी राहिली आणि नंतर भारताच्या स्वातंत्र्यानंतरगुजरातचेमहत्त्वाचे राजकीय आणि व्यावसायिक केंद्र झाले. आज हे गर्दीने भरलेले आणि जीर्ण झाले असूनही, ते अहमदाबादचे प्रतिकात्मक हृदय आहे. जुलै २०१७ मध्ये ते युनेस्कोनेजागतिक वारसा शहरम्हणून घोषित केले आहे.
හෝ චි මින් නගරය

ඛණ්ඩාංක:10°46′36.8″N106°42′02.9″E﻿ / ﻿10.776889°N 106.700806°E﻿ /10.776889; 106.700806
හෝ චි මින් නගරය(වියට්නාම භාෂාව:තාන් පෝ හෝ චි මින්හ්;ශ්‍රවණය කරන්න), හෙවත්සයිගොන්(ශ්‍රවණය කරන්න,ප්‍රංශ:Saïgon) යනුවියට්නාමයේවිශාලතම නගරයයි.සයිගොන්යනු එහි පෙර නාමය වන අතර අදටද සමහර අවස්තාවන්දී නිල නොවන වශයෙන් එම නාමය භාවිත කරයි. එය අතීතයේදීප්‍රේ නොකෝර්ලෙසද හඳුන්වනු ලැබූ අතර, එය 17 වන සියවසේදී වියට්නාමයට ඈඳා ගන්නා තුරුමඛේමර් අධිරාජ්‍යයට අයත් තොටුපලක් විය.කොචින්චිනාප්‍රංශ කොලොනියේ අගනුවර වූයේද මෙම නගරයයි. එය එවකටසයිගොන්නමින් හැඳින්විණි. පසුව 1955-1975 කාලයේදී දකුණු වියට්නාමයේ අගනුවර ලෙසද සයිගොන් නගරය යොදා ගැනිණි. 1976 ජූලි 2 වෙනිදා තදාසන්නගියා දින් පළාතසමග ඒකාබද්ධ කල සයිගොන් නගරය, එතැන් සිටහෝ චි මින්සිහිවනු පිණිස හෝ චි මින් නගරය ලෙස නම් කරන ලදී.
හෝ චි මින් නගරයේ නගර සභා සීමාව තුල සහතු දවු මොට්,දී අන්,බියෙන් හොවාවැනි අවට උප නගර හා එකට ගත්විට එහි ජනගහනය මිලියන 9ඉක්මවා යන අතර එය වියට්නාමයේ වඩාත් ජනාකීර්ණම ප්‍රදේශයයි.2025 වන විට නගරයේ ජනගහනය මිලියන 13.9 දක්වා ඉහල යනු ඇති අපේක්ෂා කෙරේ.
ගිනිකොනදිග වියට්නාමයතුල බොහෝ ප්‍රදේශ,ටියෙන් ගියෑන් පළාතසහලෝන්ග් ඇන් පළාතයන ප්‍රදේශ එක්කොට 30,000 square කිලෝmetres (12,000 sq mi) විශාල නාගරික ප්‍රදේශයක් ගොඩනැගීමට දැනට සැලසුම් කර ඇති අතර, 2020 වන විට වැඩ නිම වන එහි මිලියන 20ක පමණ ජනගහනයක් සිටිනු ඇති අපේක්ෂා කෙරේ.
හෝ චි මින් නගරය,මර්සර් මානව සම්පත් උපදේශක සේවය,ඉකොනොමිස්ට් බුද්ධි අංශයසහඊසීඒ ඉන්ටනැෂනල්යන සංවිධාන වලට අනුව ප්‍රවාසික සේවානියුක්තිකයින් සඳහා වඩාත් වටිනාකමකින් යුතු නගර ලයිස්තුවේ 132 වන ස්ථානය හිමිකරගෙන සිටී.
ඉතිහාසය පුරා හෝ චි මින් නගරය විවිධ නාමයන්ගෙන් හඳුන්වා ඇත. ඊට හේතු වී ඇත්තේ විවිධ කාල වලදී විවිධ ජාතීන්, සංකෘතීන්, දේශපාලන කණ්ඩායම් යන ඒවාට අයත් පිරිස් එහි පදිංචි වීමයි.  1690 දී මෙකොන් ඩෙල්ටාව සහ ඒ අවට වියට්නාම පරිපාලනමය ඒකක පිහිටුවීම සඳහාහියුහි ගුයෙන් පාලකයන් විසින්ගුයෙන් හූ චාන්නමැති ප්‍රභූවරයා මෙම ප්‍රදේශයට එවන ලදී. පසුව එහි පාලනය වියට්නාම පාලනයට නතු වූ අතර, එම අවස්තාවේදී එයටගියා දින්හ්යන නිල නාමය ලබා දෙන ලදී. 1860 දශකයේදීකොචින්චිනානමැති ප්‍රංශ කොලොනිය පිහිටවන තුරුම එම නම පැවතිනි. ප්‍රංශ ආක්‍රමනිකයින් විසින් මෙම නමමසයිගොන්ලෙස පහසුව පිණිස වෙනස් කරගන්නා ලදී.සයිගොන්යනුගියා දින්හ්නමෙහිම බටහිරකරණය වූ එක් භාවිත ආකාරයකි.කෙසේවෙතත් 1891 වනතුරුම වියට්නාම සිතියම් වල නගරය දැක්වුණේ嘉定ලෙසය.1975 වසරේදී නගරය කොමියුනිස්ට් පාලනයට නතු වූ වහාම, ප්‍රාදේශීය රජය විසින්,උතුරු වියට්නාමයේහිටපු නායකහෝ චි මින්නමින් එය නම් කරන ලදී.
නමුත් අදටත් නගරයේ නිල නොවන නාමය වනසයිගොන්නාමය එදිනෙදා කතාබහේදී දේශීය මෙන්ම විදේශීය (විශේෂයෙන්ම විදේශගත වියට්නාම ඩයස්පෝරාව විසින්) වශයෙන්ද භාවිත වේ. හෝ චි මින් නගරයේ, 1 වන දිස්ත්‍රික්කය හැඳින්වීමටදසයි ගොන්යන නම බොහෝවිට යොදා ගැනේ.
වන්

වන්(සවන් දෙන්න) යනු,වියට්නාමයේපිහිටි නගරයකි. එය පිහිටා ඇත්තේ රටේ උතුරු භාගයේ වන අතර, එයනේ ඈන් පළාතේඅගනුවර වෙයි. දේශපාලනිකව, වන් යනු, නේ ඈන් පළාත තුල පිහිටි පුරවර ප්‍රදේශයකි.
Pho-lân

Pho-lân Kiōng-hô-kok(波蘭共和國,Pho-lân-gí:Rzeczpospolita Polska), tī TiongAu-chiuê kok-ka, sai-pêng ūTek-kok; lâm-hong ūChesko,Slovakia; tang-hong ūUkraina,Belarus; pak-hong ūPe̍h-hái,Lietuva,Lō͘-se-a. In-ūi tē-tiám hó, tē-lí-siōng koh khai-hòng, le̍k-sú-siōng ū chin chē chiàn-cheng tī hia hoat-seng, chêng-kah-taⁿ piⁿ-kài mā toè leh chhiâu-soá.
Pho-su-gí

Pho-su-gí(فارسی ;Lô-má-jī:fārsi; phosu-gú) sīIndo-Iran gí-giânê chit-ê hun-chi,Iranê chú-iàu gí-giân, tīA-hù-hānténg hū-kīn kok-ka mā ū chin choē sú-ēng-chiá.
Pho-su-oan

Pho-su-oan(Eng-gí:Persian Gulf) sī tīA-chiusai-lâm, kapÌn-tō͘-iûⁿsio-chiap, koh giap tīIran(chá-chêng hō-chòe "Pho-su") chhamA-la-pek Pòan-tóchi-kan êhái-he̍k. Ū-êA-la-pek kok-kakā hō-chòeA-la-pek-oan.
Pho-lân Lietuva

Pho-lân Lietuva Liân-pangsī 16 chì 17 sè-kí tīAu-chiubīn-chek siōng-tōa koh jîn-kháu siōng-chē ê kok-ka, tīPho-lân Ông-kokkapLietuva Tāi-kong-koksoan-pò͘Lublin Liân-ha̍pliáu-āu chèng-sek lâi sêng-li̍p.
Gmina

Gmina(ho̍k-sò͘-hêng:gminy) sīPho-lânê tē-saⁿ kiphêng-chèng-khu, lē-sio̍k tī tē-it kip êséngkap tē-jī kip êkūnê ē-té. TīBân-lâm-gíē-ēng hoan-e̍k chòkong-siā(公社).
Pho-lân ê kong-siā pun chò saⁿ chióng:
Pho-lân-gí

Pho-lân-gí(język polski) sī chi̍t khoánSe Slav giân-gí, chú-iàu liû-thong tīPho-lân-kok, sī Pho-lân-lâng ê chāi-tē giân-gí. Pho-lân-kok siat pún gí sī koaⁿ-hong gí-giân, i mā sīAu-chiu Liân-bêngkoaⁿ-hong gí-giân chi it.
Pho-lân-gí ê su-siá phiau-chún sīPho-lân jī-bú, sī chi̍t khoánLô-má-jī, pí ki-pún ê Latin jī-bú ke ēng 9-ê piàn-khoán ê jī-bú (ą, ć, ę, ł, ń, ó, ś, ź, ż).
Lêng-pho-chhī

Lêng-pho-chhī(Hàn-jī: 寧波市) sīTiong-kokChiat-kang-séngêtē-kip-chhīkaphù-séng-kip siâⁿ-chhī. 2007 nî êchóng-jîn-kháuiok-lio̍k 564 bān.
Lêng-pho-chhī ê ē-kha hun-chò 6 êkhu, 3 êkoān-kip-chhīkap 2 êkoān:
Powiat

Powiat(ho̍k-sò͘:powiaty) sīPho-lânê tē-jī kiphêng-chèng-khu, kài-îséngkapgminachi-kan. Powiat siong-tòng-îBân-lâm-gúlāi-bīn ê "kūn" he̍k-chiá "koān" ì-sù. Tī 2008 nî, Pho-lân choân-kok ū 379 ê kūn chân-kip ê hêng-chèng-khu: pau-hâm 314 êhiuⁿ-siā kūn(powiaty ziemskie) kap 65 êto͘-hōe kūn(powiaty grodzkie).
Pho-sim-chng

Pho-sim-chng(坡心庄) sīTâi-oântīJi̍t-pún sî-tāiêchhī-ke-chng, tī 1920 nî kàu 1945 nî tiong-kan chûn-chāi, lē-sio̍k tīTâi-tiong-chiuOân-lîm-kūn; sī kin-á-ji̍t êChiong-hoà-koānPo͘-sim-hiong.
Piadina romagnola

Piadina romagnola(Italian:[pjaˈdiːna]) or simplypiadina, traditionallypiada(Italian:[ˈpjaːda]), is a thinItalianflatbread, typically prepared in theRomagnahistorical region (Forlì,Cesena,Ravenna, andRimini). It is usually made with white flour,lardorolive oil, salt, and water. The dough was traditionally cooked on a terracotta dish (calledteggiaortestoinRomagnol), although nowadays flat pans or electric griddles are commonly used.
Thepiadinahas been added to the list of theprodotti agroalimentari tradizionali(PAT) of theEmilia-Romagnaregion, and to theProtected Geographical Indicationof theEuropean Unionin 2014
SinceAncient Romeflatbreads like this were used, the first mention of the piadina was in 1317,in theDescriptio provinciæ Romandiolæ, whenpapal legateAngel de Grimoarddescribes its recipe:"It's made with grain wheat mixed with water and seasoned with salt. It can also be made with milk and seasoned with a bit of lard".
Ancient versions of the piadina were made with poorer kinds of wheat, such as ones made with chestnut or acorns, especially in mountainous areas
The etymology of the wordpiadinais uncertain; many think the termpiada(piê,pièda,pìda) was borrowed from theGreekword for 'focaccia'. Others think the term was borrowed from other languages because of the large use of similar foods throughout theEastern Roman Empire. The termpiadawas officialized byGiovanni Pascoli, who adapted the Romagnol wordpièinto its more Italian form.Romagna was heavily influenced by Byzantium during the early Middle Ages, when the Eastern Empire reconquered parts of the Western domain which had fallen to the invading barbarians. In those days Ravenna was the capital city of theExarchate, and that would explain how the Greco-Byzantine recipe entered the local gastronomy.
Piadineare usually sold immediately after preparation in specialisedkiosks(calledpiadinerie), filled with a variety of cheeses, cold cuts and vegetables, but also with sweet fillings, including jam orNutella. There may be small differences depending on the zone of production. Piadine produced around Ravenna and Forlì are generally thicker, while those produced around Rimini and theMarcheregion are thinner and the diameter is greater.
Piadinahas even found its way to space, eaten by a Russian astronaut as part of aMediterranean dietexperiment on theInternational Space Station.
According toGiovanni Pascoli,
Our Lady of the Fire

Our Lady of the Fire(Italian:Madonna del Fuoco) is an early 15th-century image of theMadonna and Child, venerated by Roman Catholics inForlìand considered by them to be the protector of salt workers since the 17th century.She is the patron saint of Forli.
This early Italian devotional print was displayed in a school in Forli. It survived the 1428 fire that destroyed the school, and was subsequently venerated and moved to the city's cathedral,Santa Croce.
In memory of the fire, one or more small lights are displayed from the windows of the houses of Forlì during the night on 4 and 5 February.The streets between the main squares are lined with stands selling sweets, clothing, and games. ThePiadina della Madonnais an oval-shaped sweet bread with anise seeds.
The image is a hand-coloured woodcut almost twenty inches high and sixteen inches wide.The Virgin is shown with the Child, while the sun and moon stand on either side.It also depicts annunciation and crucifixion scenes, as well as various saints.
"O Lord, You miraculously protected and preserved the image of the Mother of Your beloved Son from the destruction of fire. Grant that through her merits and intercession, we may escape the fire of hell thanks to the fire of Your love. Through Jesus Christ, our Lord. Amen."
Redcap

Theredcap(orpowrie) is a type of malevolent, murderousgoblinfound in folklore of theAnglo-Scottish borderregion. The redcap is said to inhabit ruined castles along the Anglo-Scottish border, especially those that were the scenes of tyranny or wicked deeds, and is known for soaking his cap in the blood of his victims.He is also known asRedcombandBloody Cap.
Redcap is depicted as "a short, thickset old elf with long prominent teeth, skinny fingers armed with talons like eagles, large eyes of a fiery red colour, grisly hair streaming down his shoulders,iron boots, apikestaffin his left hand, and a red cap on his head".When travellers take refuge in his lair, he flings huge stones at them and if he kills them, he soaks his cap in their blood, giving it a crimson hue. He is unaffected by human strength,but can be driven away by words ofScriptureor by the brandishing of acrucifix, which cause him to utter a dismal yell and vanish in flames, leaving behind a large tooth.
The tale of a redcap inPerthshiredepicts him as a more benign little man living in a room high up in Grantully Castle. He bestows good fortune on those who see or hear him.
TheKabouter(Kaboutermannekins), or redcaps ofDutch folklore, are also very different and more akin tobrownies.
The ruin of Blackett Tower, a border fortress that was owned by the Bell family in theparishofKirkpatrick-FleminginDumfriesshire, was haunted by a more traditionalghostknown as "Old Red Cap" or "Bloody Bell". A description of the tower and ghost was given by William Scott Irving in the poem "Fair Helen" in which the "ghastly phantom" holds a bloody dagger beneath a red eastern moon.
The term redcap is also used in a more general sense. For example, in the village ofZennorinCornwallfairies were often referred to as "red-caps" (including the more benevolenttrooping fairies) because of their fondness for wearing green clothing and scarlet caps.This characteristic is demonstrated by an excerpt from the poem "The Fairies" by the Irish poetWilliam Allingham:Wee folk, good folk/trooping all together/Green jacket, red cap/and white owl's feather.
Scots noblemanWilliam de Soulis, was said in folklore to have a redcapfamiliarcalled "Robin Redcap". This entity was said to have wrought much harm and ruin in the lands of his master's dwelling,Hermitage Castle. Ultimately, William was (according to legend) taken to theNinestane Rig, astone circlenear the castle, then wrapped in lead and boiled to death.In reality, William de Soulis was imprisoned inDumbarton Castleand died there, following his confessed complicity in the conspiracy againstRobert the Brucein 1320.
Sir Walter ScottinMinstrelsy of the Scottish Border(1802) records aballadwritten byJohn Leydenentitled "Lord Soulis" in which Redcap has granted his master safety against weapons and lives in a chest secured by three strong padlocks.Scott states that the Redcap is a class of spirits that haunts old castles, and that every ruined tower in the south of Scotland was supposed to have one of these spirits residing within.Robin Redcap should not be confused with the mischievoushobgoblinknown as Robin Roundcap ofEast Yorkshirefolklore.