davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
อาหารเกาหลี

อาหารเกาหลีเป็นอาหารประจำชาติของชาวเกาหลีในประเทศเกาหลีเหนือและเกาหลีใต้อาหารเกาหลีที่เป็นที่รู้จักกันดีที่สุดคือกิมจิ(เกาหลี:김치;อาร์อาร์:Gimchi;เอ็มอาร์:Kimch'iคิมชี) ซึ่งเป็นผักดองที่เป็นเอกลักษณ์ของชาวเกาหลี
การรับประทานอาหารของชาวเกาหลีจะจัดอาหารขึ้นโต๊ะพร้อมกันทุกอย่างเรียกว่า "ฮันจ็องชิก" (한정식) โดยในหนึ่งสำรับประกอบด้วยข้าวซุป และกิมจิเป็นหลัก นอกจากนั้นมีกับข้าวที่ทุกคนกินร่วมกัน และบันซันซึ่งเป็นเครื่องเคียงจานเล็ก ๆ จำนวนบันซันจะมากหรือน้อยขึ้นกับฐานะทางสังคม ส่วนใหญ่สามัญชนมี 3 อย่าง ถ้าเป็นเชื้อพระวงศ์อาจมีถึง 12 อย่าง เครื่องเคียงเหล่านี้ได้แก่ ผักลวก ผักนึ่ง และอาหารทะเลแห้ง
อุปกรณ์ที่ใช้ในการกินอาหารของชาวเกาหลี ได้แก่ชามหินใบใหญ่ที่เก็บความร้อนได้ดีใช้ใส่อาหารร้อน ชามโลหะสำหรับอาหารเย็น ช้อนด้ามยาว และตะเกียบโลหะ
แรกเริ่มเดิมทีเกาหลีเป็นประเทศเกษตรกรรม และชาวเกาหลีเพาะปลูกข้าวเป็นอาหารหลักมาตั้งแต่โบราณกาล มาในสมัยนี้อาหารเกาหลีจะเป็นตำหรับซึ่งประกอบไปด้วยเนื้อสัตว์นานาชนิด ปลา พร้อมด้วยพืชสีเขียวและผักต่าง ๆ อาหารหมักดองต่าง ๆ เช่นกิมจิช็อดกัล (젓갈 - อาหารทะเลหมักเกลือ) และท็อนจัง (된장 - ถั่วเหลืองหมักเหลว) ขึ้นชื่อในรสชาติโดยเฉพาะและมีคุณค่าทางโภชนาการสูง
จุดเด่นในการตั้งโต๊ะอาหารเกาหลีคืออาหารจานต่าง ๆ ถูกนำมาจัดวางในคราวเดียวกัน โดยการปฏิบัติสืบทอดกันมา มีการเสิร์ฟอาหารประเภทเรียกน้ำย่อยเริ่มจากอาหาร 3 ชนิด สำหรับสามัญชนถึง 12 ชนิดสำหรับชนชั้นวงศานุวงศ์ การจัดโต๊ะอาหารต่างกันไปขึ้นอยู่กับว่ามีการเสิร์ฟอาหารจานก๋วยเตี๋ยวหรือเนื้อหรือไม่ มีการแสดงการจัดโต๊ะอาหารตามกฎระเบียบให้ผู้สนใจเรื่องอาหารและการรับประทานอาหารได้เห็น หากจะเปรียบเทียบกับประเทศเพื่อนบ้านอย่างจีนและญี่ปุ่นแล้ว เกาหลีนิยมใช้ช้อนมากกว่า โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมีการเสิร์ฟน้ำซุป
คนเกาหลีนิยมทานผักสด จะเห็นทุกครั้งบนโต๊ะอาหาร ก็คือ กิมจิ โดยในแต่ละมื้อจะต้องประกอบ 3 สิ่ง คือข้าวซุป และกิมจิ อุดมด้วยคุณค่าทางโภชนาการจากซอสถั่วเหลือง ถั่วหมัก และน้ำมันงา ซึ่งได้แก่วิตามินและเกลือแร่
อาหารเกาหลีในปัจจุบันส่วนใหญ่มีรสชาติจัดจ้านและเค็ม โดยเฉพาะอาหารทางภูมิภาคทางตอนใต้ แต่ถ้าเป็นอาหารทางภูมิภาคตอนเหนือ รสชาติจะนุ่มนวลกว่า:)
ไก่ทอดเกาหลี

ไก่ทอดเกาหลี(อังกฤษ:Korean fried chicken)มักเรียกว่าชีคิน(치킨"ชิกเกน" ในภาษาอังกฤษ) หมายถึงไก่ทอดหลากหลายชนิดจากเกาหลีใต้รวมถึง ไก่ทอดแบบทั่วไปฮูราอีดือชีคิน(후라이드 치킨"ไก่ทอด" ในภาษาอังกฤษ) และแบบเผ็ดยังนย็อมชีคิน(양념 치킨"ไก่ปรุงรส")ในเกาหลีใต้ ไก่ทอดเป็นทั้งเมนูเรียกน้ำย่อยอันจู(อาหารที่เสิร์ฟและทานพร้อมเครื่องดื่ม) หรือกินเป็นของว่างหลังอาหาร
ไก่ทอดเกาหลีแตกต่างจากไก่ทอดทั่วๆไป เพราะทอดสองครั้ง หนังจึงกรอบและมันเยิ้มน้อย ไก่ปรุงรสด้วยเครื่องเทศ น้ำตาล และเกลือทั้งก่อนและหลังการทอด ร้านไก่ทอดเกาหลีมักใช้ไก่ขนาดเล็กหรือกลาง และใช้ไก่ที่อายุน้อยซึ่งจะมีเนื้อนุ่มมากขึ้น หลังจากการทอดไก่แล้ว มักจะทาซอสโดยใช้แปรงเคลือบไก่ให้ทั่วหนัง ของที่มักจะเสิร์ฟพร้อมไก่ทอดเกาหลีคือหัวไชเท้าดองเบียร์และโชจู
การทอดไก่ในเกาหลีเริ่มต้นในช่วงสงครามเกาหลี เมื่อทหารอเมริกันที่ประจำการในเกาหลีใต้ช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1940 และต้นคริสต์ทศวรรษ 1950 เดิมทีชาวเกาหลีมักบริโภคไก่ด้วยการนึ่ง และจะมาในน้ำซุป โดยรูปแบบนี้เปลี่ยนไปเมื่อชาวอเมริกันเริ่มวางแผงขายไก่ทอดอาหารอเมริกัน โดยเน้นขายที่สี่พื้นที่ ได้แก่โซล,ปูซาน,พย็องแท็กและซงทัน
การกินไก่ทอดแบบสมัยใหม่ เริ่มขึ้นในเกาหลีช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1960 เมื่อมีการขายไก่ย่างบนเตาอบไฟฟ้าที่มย็องดงย็องยังเซ็นเตอร์ในโซล
แฟรนไชส์ไก่ทอดเกาหลีร้านแรกก่อตั้งโดย ยู ซ็อก-โฮ ใน ค.ศ. 1997 ชื่อ ลิมส์ชิกเกน ตั้งอยู่ในห้างสรรพสินค้าชินเซแกโซลยูกล่าวว่าแนวคิดของเขาในการขายไก่ทอดชิ้นเล็กเริ่มใน ค.ศ. 1975 เมื่อเขาไปศึกษาต่อที่ต่างประเทศในสหรัฐ  
เขาเริ่มทอดไก่ที่นั่น และได้รับรางวัลจากการสร้างเมนู 'ไก่โสม' เขาเริ่มต้นธุรกิจในเกาหลีด้วยการขายไก่ทอดหกชิ้นในระหว่าง 280 ถึง 330 วอน และขายได้มากกว่า 900 ชิ้นตลอดการงานของเขา
การเคลือบซอสเผ็ดหรือที่รู้จักกันในชื่อยังนย็อมชีคินเริ่มต้นขึ้นใน ค.ศ. 1982 โดย ยัง ฮี-คว็อน ซึ่งขณะนั้นเปิดร้านเพลีคานาชิกเกนที่แทจ็อนเขาสังเกตเห็นว่าลูกค้าในร้านอาหารของเขา กำลังเผชิญกับการเคี้ยวไก่ที่แข็ง และหนังไก่ที่ขูดเพดานปากหยางจึงตัดสินใจเปลี่ยนไก่ทอดแบบดั้งเดิม โดยทำให้หนังของไก่นิ่มและเอาใจลูกค้าเกาหลีมากขึ้นโดยทำซอสหวานและเผ็ดยังกล่าวว่า แรกเริ่มยังนย็อมชีคินมีรสเผ็ดก็จริง แต่เขาไม่ได้ใส่โคชูจังเป็นหนึ่งในส่วนผสมที่หมักไว้
เนื่องจากความอิ่มตัวของตลาดในเกาหลี ทำให้ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา ร้านไก่ทอดรายใหญ่หลายแห่งของเกาหลี เช่น เม็กซิกันชิกเกน, เจเนซิสบีบีคิว, เคียวโชนชิกเกน และเพลีคานาชิกเกน ได้ขยายร้านไปยังสหรัฐ,จีน,แคนาดาและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
จัมปง (เกาหลี)

จัมปง(เกาหลี:짬뽕;ฮันจา:攙烹) เป็นอาหารจากเส้นแบบจีนของเกาหลี ส่วนใหญ่จะรับประทานในร้านอาหารจีนในประเทศเกาหลีใต้ได้รับความนิยมพอ ๆ กับจาจังมย็อน
แตกต่างจากจัมปงของนางาซากิของญี่ปุ่น ซึ่งเป็นรูปแบบหนึ่งของบะหมี่ผัดแบบฮกเกี้ยนของจีน จัมปงอินช็อนของเกาหลีเป็นรูปแบบหนึ่งของบะหมี่ผัดแบบซานตงของจีน แต่ในช่วงที่เกาหลีถูกปกครองโดยญี่ปุ่นชาวญี่ปุ่นเห็นอาหารนี้ขายในร้านแล้วตั้งชื่อให้ว่า "จัมปง"
ซุปทำจากกระดูกหมูฯลฯ และมีพริกป่น ทำให้มีสีแดงและมีรสเผ็ด ส่วนผสมหลัก ได้แก่หมึก,กุ้งฝอย,หอยอาซาริ,หอยนางรม,ปลิงทะเล,หัวหอม,แคร์รอต,เห็ดหอมเห็ดหูหนูและเนื้อหมูเมื่อเติมซุปจัมปงและส่วนผสมลงในข้าวสวยก็จะกลายเป็นจัมปงบับ
คิม (อาหาร)

คิม(เกาหลี:김;อาร์อาร์:gim;เอ็มอาร์:kim)เป็นคำเรียกกว้าง ๆ ของกลุ่มสาหร่ายแห้งสำหรับใช้เป็นส่วนประกอบในอาหารเกาหลีประกอบด้วยสาหร่ายหลายชนิดในสกุลPyropiaและPorphyraเช่นP. tenera,P. yezoensis,P. suborbiculata,P. pseudolinearis,P. dentataและP. seriata
คิม,วากาเมะและเคลป์หวานเป็นสาหร่ายที่มีผลิตและบริโภคมากที่สุดในประเทศเกาหลีใต้คิมแผ่นแห้งมักนำมาใช้ห่อข้าว ส่วนคิมบับทำมาจากคิมห่อข้าวและไส้ซึ่งทำมาจากเนื้อสัตว์หรือผัก คิมสามารถนำมารับประทานเปล่า ๆ โดยผ่านการนำมาย่างกับน้ำมันงา ผ่านการทอดในน้ำมัน หรือนำมาตัดเป็นชิ้นเพื่อทำอาหารจานเคียง (พันชัน) เช่นพูกักการเพาะปลูกคิมยังเป็นการเพาะปลูกในทะเลที่เก่าแก่ที่สุดในเกาหลี รวมถึงยังมีเรื่องเล่ามุขปาฐะมากมายเกี่ยวกับจุดเริ่มต้นของการเพาะปลูกคิมในเกาหลี
มีปรากฏหลักฐานการกล่าวถึงสาหร่ายสำหรับรับประทานที่เก่าแก่ที่สุดในเกาหลีในซัมกุกยูซา(คริสต์ทศวรรษ 1280) ซึ่งเขียนขึ้นในสมัยโครยอเป็นประวัติศาสตร์เกี่ยวกับเกาหลียุคสามอาณาจักร(57 ปีก่อนคริสต์ศักราช – ค.ศ. 668)มีความตอนหนึ่งในเล่มซึ่งระบุว่าจักรวรรดิชิลลาจะใช้คิมเป็นส่วนหนึ่งของสินสอดมีการสันนิษฐานว่าคิมในยุคนี้ได้มาจากการเก็บเกี่ยวจากโขดหินและไม้ที่พัดมาติดบนฝั่ง มากกว่าที่จะมาจากการเพาะปลูก
ในบันทึกการสำรวจทางภูมิศาสตร์ที่จัดทำในรัชสมัยของพระเจ้าเซจงมหาราชบรรยายคิมว่าเป็นผลิตภัณฑ์ตัวแทนของแคว้นชุงช็อง,คย็องซังและช็อลลาในเอกสารประวัติศาสตร์ยังพบระบุว่าพระเจ้าซ็อนโจแห่งโชซ็อนทรงถูกโน้มน้าวให้ผ่อนปรนความลำบากของชาวบ้านชายฝั่งตะวันออกของเกาหลีซึ่งถูกบังคับให้ผลิตและส่งคิมเป็นเครื่องราชบรรณาการ
Bungeoppang

AngBungeoppangay angKoreanongpangalan ng isang matamis na pagkain katulad ng hugis-isda na tinapay ng Hapones na tinatawag nataiyaki.
AngBungeoppangay naglalaman ng matamis na abitsuwela pagpuno na kilala bilangpat; na kung saan ito ay nakabalot sa humampas at pagkatapos ay iniihaw sa isang espesyal na aparato na pagganap tulad ng isangwapol.
Bungeoppangay unang ipinakilala sa Korea noong panahong nasa ilalim ng tuntunin ng mga Hapones ang bansa noong 1930.
Ang lathalaing ito  ay isangusbong. Makatutulong ka saWikipediasapagpapalawignito.
Kayena

Angsiling kayena(Cayenne pepper)— tinatawag dingGuinea spice,cow-horn pepper,aleva,bird pepper,o pulang paminta(red pepper)pag pinulbos — ay isangsiling maanghang, kulay pula kapag hinog na ngunit maaari ring kainin habang kulay berde pa. Isa itong kultibar ngCapsicum annuum, na kamag-anak ngsiling kampana, halapenyo,paprikaat iba pa. Ang saringCapsicumay kabilang sa pamilya ng halamangnightshade(Solanaceae).
Ipinangalan ang siling ito sa lungsod ngCayennesa French Guiana.
Karaniwang pinapatuyo ang siling ito at dinudurog, o kaya'y minamasa at niluluto sahurno, saka dudurugin at sinasala para maging pinulbos na pampalasa na tinatawag din sa parehong pangalan. Ginagamit ang siling itong pampaanghang sa mga lutuin, buo man o pulbos (gaya sa lutuing Koreano, Sichuan at iba pang lutuing Asyano). May sukat itong mula 30,000 hanggang 50,000 yunit saScoville scale, mas mababa ang anghang kumpara sasiling labuyo. Ginagamit din ito bilang halamang gamot, nabanggit  pa nga ito ng botanikong Ingles na si Nicholas Culpeper sa kanyang librongComplete Herbal(1653), bilang"guinea pepper".isang maling tawag sa"guiana pepper".
Dumating sa Kanlurang Mundo ang kayena mula saIndiyanoong 1548.  Dating nakikilala ito bilangsiling Ginnieopamintang Ginnie(Ginnie peppersa Ingles).  Dating ginagamit ito, batay sa mungkahi ni Gerard, na panlunas para saIskropulao "Kasamaan ng Hari" ("Kabuktutan ng Hari",King's Evilsa Ingles), na isang impeksiyong limpatiko sa lalamunan at sa balat.  Noong ika-19 daang taon, ginagamit din ng mgapisyomedikalistaang kayena para sa mga panlalamig o ginaw,rayuma, atpanlulumo, dahil sa katangian nitong nakapagpapainit.
Isang mabisang pampasigla ng buong katawan ang kayena.  Nakapagpapataas ito ng daloy ng dugo, nakapagpapasigla ngsistemang nerbyos, nakapagpapagana sa pagkain, nakatatanggal ngindihestiyonoimpatso, nakapagpapasigla ng mga enerhiyangyang, at nakapanghihikayat ng pagpapawis.  Bilang antibakteryal, mainam ito para sa mga may sipon at panlalamig o ginaw.  Mainam ito para sa mga suliraning panglalamunan, katulad ngtonsilitis,laringhitis, atpagkamalat.  May makabagong mga pananaliksik na nagpapakitang nakapagpapaampat ito ng hapding nararanasan sabuni(herpes zoster) at mgamegrima(migranya) o matinding pananakit ng ulo.
Ang lathalaing ito na tungkol saHalamanay isangusbong. Makatutulong ka saWikipediasapagpapalawignito.
膾 (韓國)

膾（韩语：회／膾）是一種韓式料理，即“韓國生魚片”，材料為切薄片的生魚肉。上桌時會在下墊粉絲。食用時蘸上醋苦椒醬（초고추장）或山葵，外面包上生菜和紫蘇，亦有以韓國泡菜辛奇包裹食用。剩下的肉和骨可製成辣火鍋。
小菜

小菜是對份料較小的菜餚之稱呼，與份量較大的「主菜」相對，又可稱為副食或配菜。有時可指開味小菜，或指單人或少數人食用的餐點，依各地的民情而有不同的定義。
中国菜中所稱的小菜，是指份量較少、以方便2至4人享用的正式菜餚。相對於小菜，即是標準分量適合一桌人，例如婚宴、慶功宴的10至12人一圍享用的大碟菜式。
從前光顧餐館的食客，必須要多約幾位朋友或同事同桌進餐，才可能多點幾款菜，否則要餐後打包及浪費金錢和食物。而小菜的設計，就是為了吸引每圍枱人數小，又想多試幾味菜式的食客。中式餐館的小菜可以要求加大，但要在點菜時跟侍應聲明，例如要加大到6至8人食用，但價錢會較高。
台灣所稱的小菜有兩種意思。第一種與傳統中華料理上的意義相近，例如台灣有一類標榜「清粥小菜」的餐館，會提供多達數十種樣式的小菜，供顧客搭配清粥或食用；麵食餐館也會提供類似的小菜，供顧客搭配麵類食用。另一種則是指正式菜餚（主菜）上來之前，提供顧客開胃並打發時間的簡易菜餚，與開味小菜同義，這種主要出現在宴會場合上。台灣的小菜選料以烹調簡單的食物為主，常見的有瓜子、涼拌小黃瓜、涼拌海蜇皮、椒鹽毛豆等，一般均使用小碟子裝。基本上臺灣的小菜，都是屬於由中式烹飪技法演變而來的。
日本料理中的小菜可稱為「惣菜（日语：惣菜）」（日语：惣菜／そうざい、そうさい；「惣」字讀音同「總」）或「御數（日语：おかず）」（日语：おかず／御数、御菜）。惣菜是指已經調理過的食物，等同中文所稱的「配菜」；為了因應外食族群的增加，現今在日本的市場、百貨等地的餐飲店均會販售即食之用的惣菜，甚至以冷凍食品販售。御數則指搭配米飯等主食食用的餐點，與中文稱的「家常菜」相近，通常以小碗或小碟子盛裝。
在韓國餐館裡，顧客一點完主菜，服務生便會送上6至8樣免費的「飯饌」（반찬），而且吃完還可以再加菜。伴餐的內容主要為各式泡菜、醃漬物以及涼拌菜，其中半數以上都會是辣的。
Sonofabitch stew

Sonofabitch stew(orson-of-a-bitch stew) was acowboydish of theAmerican West.
Various recipes exist for thisbeefstew, and some sources say its ingredients may vary according to whatever is on hand. Most recipes involve meat andoffalfrom acalf, though, making sonofabitch stew something of a luxury item on the trail.Alan Davidson's 1999 bookOxford Companion to Foodspecifies meats and organs from a freshly killed unweaned calf, including thebrain,heart,liver,sweetbreads,tongue, pieces oftenderloin, and an item called the "marrow gut" and much Louisiana hot sauce.
This last item, the "marrow gut", was a key ingredient. Davidson quotes Ramon Adam's 1952Come An' Get It: The Story of the Old Cowboy Cook, which reports that this is a tube, between two of the calf's stomachs, filled with a substance resemblingmarrow, deemed edible only while the calf is young and still feeding on milk. This marrow-like substance was included in the stew and, according to Adams, was "what gave the stew such a delicious flavor". Davidson says this "marrow gut" probably was the passage leading to theabomasumas well as the abomasum itself (said to have a "distinctive flavour ofrennin-curdled milk"). Another possibility is that "marrow gut" refers to the calf's thymus, more commonly known as "sweetbread". Sweetbread is indeed commonly found in traditional European cookery and many books refer to the use of this ingredient, including for the preparation of stews made with offal. In German it is called "Kalbsbries", in French "Ris de veau". A French book originally published in 1928 (Ali-Bab, an alias used byHenri Babinski:Gastronomie Pratique) refers to a recipe involving sweetbread but also the spinal marrow ("cord"). Babinski is known for having traveled around the world.
The stew also contained seasonings and sometimesonion. 
Babinski's recipe for eight guests contains the following ingredients, which cook together for about four hours at moderate heat in the oven, the excess of surfacing fat being removed before serving:
Frank X. Tolbert's 1962 history ofchili con carne,A Bowl of Red, discusses sonofabitch stew as well.Tolbert suggests that thechuck wagoncooks borrowed the idea for the stew from the cooking of thePlains Indians. He also specifies a recipe that never includes onions, tomatoes, or potatoes.
In addition to "sonofabitch stew", the dish was known as "rascal stew" or "SOB stew", or fitted with the name of any unpopular figure at the time: for example, "Cleveland stew" in honor ofGrover Cleveland, a president in disfavor with the cowboys displaced from theCherokee Strip. "In the presence of ladies", reports a 1942Gourmetmagazine piece, the dish was commonly called "son-of-a-gun stew" instead.The "polite" name is used in theGunsmokeepisode "Long, Long Trail" in 1961 (7.6), alsoGunsmokeMatt's Love Story in 1973 (19.3) andDisney's1975 movie adaptation ofThe Apple Dumpling Gang. In the TV seriesYellowstone, the character 'Teeter' cooks the stew for her co-workers, referring to it as "Sum' bitch" (4.4).
Sopa de fideo

Sopa de fideo(Spanishfor "noodle soup"), also referred to assopita de fideo,is astock-basednoodle soupthat is a part of the cuisines ofSpain,Mexico, andCavite, a province in thePhilippines.
InSpainandMexico,sopa de fideois made with thin noodles (typicallyvermicelliandangel hairpasta) which are typically broken or cut and thenbrownedseparately prior to being stewed instockwith the other soup ingredients.Additional soup ingredients include bell pepper, onion and garlic, tomatoes, tomato sauce, chicken, chili peppers, vegetable oil, salt and pepper.
Sopa de fideoin thePhilippinesdiffers significantly in the ingredients and the noodles used. It usesglass noodles(sotanghon) in chicken stock with tomato sauce, milk, beans (mung beansorgarbanzos), garlic, onions, and corn kernels. It also includes meat ingredients like ham, ground pork (giniling), chicken liver, and chickengizzards.
Sopa de lima

Lime soupis a traditional dish from the Mexican state ofYucatan, which is made of chicken or some other meat such as pork or beef,lime juiceand served withtortillachips.
Lime soup is a traditional dish fromYucatan. Traditional Yucatan cuisine has its origins in the Hispanic andYucatán Mayanculture. The combination of meat from animals brought from Europe, the spices, and cooking methods and preparation of multiple local ingredients, resulted in many dishes such as the lime soup.The lime soup as it is known was first created in 1946 by the  master called Katún (means "warrior" in the Mayan language).Today it is considered one of the most representative soups of Yucatan.Since at least the 1950s,Mexico has been the world's largest producerand exporter of limes.
The taste that characterizes this soup depends on the combination of recipes and ingredients. Its unique flavor is recognized throughout Mexico and the world by the predominance of strong seasonal ingredients.The dish is the result of the isolation from the rest of the country. The lime is not the main ingredient, although it is the one that gives the flavor to the soup.
The taste of this Yucatecan soup is light, with a hint of citrus from lime. The soup is accompanied with chicken, tomato,bell pepper, cilantro, tortilla chips and other ingredients.
Generally, lime soup is served at dinner. The soup is served in a deep plate. Tortillas are served extra in order to keep them crispy and prevent them from getting soggy.
Sopa de fideo

Sopa de fideo, uga diaranisopita de fideo,  minangka sup mi adhedhasarkaldhusing dadi bagean saka masakanSpanyol,Meksiko, masakan Tex-Mex, lan Cavite, sawijining propinsi ingFilipina. Wis disaranake manawa sajian kasebut bisa uga asale saka SpanyolMasalah sitiran: Tenger<ref>ora trep;
refs tanpa jeneng kudu ana isiné.
Sopa de patas

Lasopa de patases una preparación culinaria típica deEl Salvador.​ Su nombre se debe a que uno de los ingredientes que proporciona el caldo son laspatas de vaca, así como loscallos o tripas. A veces, suele sazonarse conzumo de limónychile. Entre las verduras empleadas, se encuentran elgüisquil, elrepollo, layucay, a veces, elelote.
La sopa de pata tiene sus raíces en la época colonial, cuando los españoles trajeron recetas similares a la región. A lo largo del tiempo, este platillo se ha adaptado a los ingredientes y gustos locales, convirtiéndose en una receta autóctona de El Salvador. Aunque en el pasado fue considerada una comida sencilla, hoy día es muy valorada tanto en celebraciones como en situaciones cotidianas.
La preparación de la sopa de pata requiere tiempo y paciencia. Su ingrediente principal es la pata de res, que se cocina a fuego lento durante varias horas hasta obtener una textura suave y gelatinoso el caldo. Además de la pata de res, se utilizan otros ingredientes comunes como zanahorias, papas, maíz y especias como el comino y el ajo.
Dependiendo de la región y las costumbres locales, este platillo recibe diferentes nombres. Entre las denominaciones más comunes se encuentran:
Cada nombre refleja variaciones en los ingredientes o en la preparación, pero todos comparten la base de la pata de res como principal componente.
En El Salvador, la sopa de pata se disfruta especialmente en días fríos o lluviosos, pues se considera un plato que reconforta y brinda energía. Además, se cree que tiene propiedades curativas, siendo tradicionalmente consumida como un remedio casero para aliviar resfriados o dolores musculares.
La sopa de pata es un plato representativo de la cultura culinaria de El Salvador, y su popularidad ha perdurado durante generaciones. Aunque en sus orígenes pudo haber sido una comida humilde, hoy día se disfruta tanto en el hogar como en restaurantes, y se sigue preparando de forma tradicional, lo que la convierte en un legado cultural que continúa siendo parte integral de la identidad salvadoreña.​
Mute

Lasopa de muteomutees como se conoce en algunas regiones deColombiaa una sopa típica tradicional.​
Es un plato típico de la gastronomía de los departamentos  ubicado en laCordillera Orientalde Colombia, especialmente deCundinamarcayBoyacá, pero uno de los mutes más reconocidos lo encontramos en la región de los dos Santanderes (Norte de SantanderySantander), el mute santandereano.
En Cundinamarca se prepara a partir demaízpreviamente precocido en agua con cenizas de madera quemada; el maíz con este tipo de precocción generalmente adquiere una forma de rosa o palomita, después se lava con suficiente agua a fin de quitar los residuos de lejía y se cuece en agua adicionando pequeños trozos de carne, vísceras de cerdo, res u oveja, papa,habas,arvejasy algún otro vegetal; todo esto condimentando concilantro, ajo y sal.
La expresión mute también puede hacer referencia a una sopa dulce preparada con el mismomaíz blanco, la cual después de cocinarse recibeazúcary ocasionalmentepanela, en algunas regiones, especialmente en elTolimapuede recibir el nombre demazamorra, la cual no debe confundirse con lamazamorra santandereana.
Se conoce a una sopa conocida como mute santandereano y se atribuye su origen a los departamentos de Santander y Norte de Santander.
Este mute está hecha a base de maíz pelado, costilla de res, el estómago de la res (incluyendo los callos), las patas de la res, con presencia de una gran cantidad de verduras y especias, entre ellas papa criolla (papa nativa colombiana pequeña y de color amarillo), habas y frijoles. El mute, tradicionalmente, puede cocinarse en fogones de leña para obtener un mejor sabor. Otras variantes del mute santandereano se prepara con fundamento en el anterior pero debe llevaryuca, vísceras de cordero - intestinos, corazón, hígado y estómago- y pata de res, todo ello picado en trozos pequeños. La sopa de mute principalmente en la región santandereana puede llevar maíz blanco y frijoles dejándolos hervir, también se le agregan pata de vaca y papa a esta sopa, así se prepara principalmente enPuente Nacional,Sucre,La Belleza, etc.
Patasca

Lapatasca(delquechuaphatasqa, reventado, abierto o partido)​ son una variedad decaldoque se prepara conmoteen zonas deBolivia,Perúy elnoroeste de Argentina, donde también se lo llama "charquisillo".​ Está hecho a base de trozos de carne vacuna ( a menudo desmenuzada), cerdo o cabrito, dependiendo de las variaciones regionales y algunas verduras.
Es preparado conmondongoycarnede res,motey en algunos lugares se utiliza la cabeza delcarneroque le da un sabor peculiar a esta preparación.​
La patasca es una sopa muy popular en la región de losAndes, muy sustanciosa, nutritiva y con una gran concentración de sabores debido a los ingredientes con que cuenta.​ Se sirve caliente para combatir el frío de la región andina.​ Incluso se suele consumir para eldesayuno.​
Esta sopa toma el nombre de patasca, que es elmaízo trigo pelado y reventado con una cocción de horas en el fogón agregándose carne de res, carnero, mondongo, patas de ternera y hierbas de la región andina.
En algunas regiones del Perú esta sopa se conoce con el nombre desopa de mondongodebido a que esta víscera es uno de sus ingredientes, o también, particularmente en lacosta peruana, comosopa de mote.​ Cuando es preparada con cabeza de carnero o res, la llamancaldo de cabeza.
Es un plato muy antiguo, siendo su origen prehispánico. En aquella época era preparada con carne dealpaca,cuy, aves y yerbas del lugar. EljesuitaBernabé Cobo, en el sigloXVII, escribió en un capítulo dedicado a las comidas y bebidas de los indios, sobre un guisado llamado “motepatasca”, preparado con maíz cocido hasta reventar.
A fines del XVIII, el escritor y poeta españolEsteban Terralla y Landa(1750-1805) que se estableció enLimaen 1787, menciona a la patasca como uno de los potajes que se acostumbraba comer en laCiudad de los Reyes.​
La patasca, según una receta limeña del sigloXIX, se preparaba sancochando patas de vaca, mondongo en agua con sal y hierbabuena. El escritor y poetaFederico Flores y Galindo, quien publicó en 1872 su “Salpicón de Costumbres Nacionales”, nos dio una idea de lo que se comía en aquellos días, y escribió que la patasca llevaba como ingredientes básicos la papa y el mote junto con el caldo. Con el transcurrir de los años la costumbre de comer patasca enLimase perdió. Sin embargo en algunas ciudades de provincias especialmente en la sierra, continúa siendo un plato muy popular.
En Bolivia se llama patasca a unguisopreparado con carne decerdo—incluyendo la cabeza— y maíz en los departamentos deTarija,Santa Cruzy elBeni.​
EnArgentina(región andina delNOAse lo llama tanto "patasca" como "charquisillo" y es una especie de guiso a base decharquicocinado con cebolla de verdeo,papas, arroz y condimentos.
En elNEA(especialmente en áreas rurales deCorrientes) se hace un derivado zonal llamado "chatasca",​ que consta decharquiguisado con algunos otros ingredientes, como cebolla de verdeo,mandiocay condimentos; y no lleva ninguna variedad de maíz.
Siri paya

Paya(urdú:پایا) es un platillo dedesayunotradicional dePakistán. También se lo sirve en ocasión de festivales , fiestas y como homenaje a huéspedes distinguidos. Paya significa pata en Urdú oHindi.​
Los principales ingredientes de este platillo, tipoguisoosopason las patas o pezuñas de vaca, cabra o cordero, cocidas con diversas especies.
La base de la sopa se prepara con cebollas salteadas, tomates y ajo a lo cual se agregan diversas especies basadas en curry. A ello se agregan las patas de animal, y la mezcla es cocida a fuego lento durante varias horas (por lo general durante una noche). En la actualidad se utilizan cacerolas de presión lo cual permite disminuir el tiempo de cocción.
Antiguamente se utilizaba leña o carbón para cocinar, las mujeres comenzaban a preparar este platillo durante la noche y cocerlo lentamente sobre las brasas hasta la mañana. Este platillo por lo general se lo consume como desayuno durante los meses de invierno acompañándose denaan.
El platillo es servido acompañado con trocitos de jengibre y hojas decilantrofresco junto con rodajas de limón.​
Sopa de patas

Lasopa de patas(litt. soupe de pattes) est unesoupetypique duSalvador. Son nom est tiré du fait que l'un des ingrédients qui fournit le bouillon sont les pattes devache, en plus detripes. Parmi les légumes utilisés pour composer la soupe figurent lachayote, lechou, leyuccaet, parfois, lemaïs. Il est généralement assaisonné dejus de citronet depiment.
Sopa de lima

Lasopa de limaes una preparación culinaria tradicional de lagastronomía yucateca.Se trata de un caldo ligero depavoo pollo, aderezado con diversas especias como el orégano, clavo y comino (entre otras) y destacándose el uso de una variedad local yucateca de cítrico conocido como lima agria.​ Se sirve acompañado de tiras de tortilla de maíz frita ychile habanero. Este platillo es generalmente considerado apto para la comida o la cena.
La sopa de lima es uno de los platillos más representativos de la cocina yucateca y por ende, de la cocina mexicana.​ Como en la mayoría de las recetas mexicanas, no existen datos precisos acerca del autor de esta receta, pero ya que la lima ácida es un producto que llegó a América con los conquistadores españoles, podemos decir con certeza que este platillo —si bien tiene ingredientes prehispánicos— es producto del mestizaje culinario de México.
El valor calórico de la sopa de lima es bajo (cada 100 gramos aportan 30 calorías aproximadamente), es fuente de calcio y debido a la adición de jugo de lima fresco, es rica en vitamina C. La cáscara de este mismo cítrico (que se adiciona durante la cocción) contiene compuestos fenólicos y antioxidantes.​
Parihuela (sopa)

Laparihuelaes unasopa de pescadoymariscotípica de lacosta peruanade origen prehispánico.​
La parihuela es una sopa típica de la costa peruana,​​​ especialmente delpuerto del Callao.​ Su nombre puede deberse alrecipienteque se usa para transportar la pesca artesanal.​​
Consiste en una sopa a base de productos marinos comoconchas de abanico,cangrejo,choros,pulpo, y diversos tipos de pescados, comolenguado,mero,chitaycojinova, condimentados con una base picante deaderezo peruano,ají amarilloyají panca, un ácido (que puede ser limón, cerveza,chicha de jorao vino),​​ algas marinas como elcochayuyo,  y hierbas aromáticas, como elculantro.​​​
Se le considera un plato único, y preferentemente de invierno,​​ con propiedades energizantes y tonificantes.​​​ Por su sencillez y suculencia es una sopa de carácter popular.​​
Sopa a la minuta

Lasopa a la minutaes un plato típico de lagastronomía peruana.
Se trata de unasopacasera, económica, ligera y rápida de preparar, cuya receta se conoce desde finales del sigloXIX.​ Puede que haya llegado con lainmigración italiana al Perú.​ Originalmente se preparaba con fideos delgados finos y se espolvoreabaqueso parmesano.​
Actualmente la sopa a la minuta se elabora a base de un aderezo básico de cebolla, ajo y tomate a la que se añadecarne molidao picada. Posteriormente, durante la cocción, se añadefideos cabello de ángel, huevo, leche y orégano seco.​​ La expresión «a la minuta» hace referencia a la rapidez de su preparación y cocción.​
Sopa teóloga (Perú)

Lasopa teólogaes unasopa peruana, tradicional deldepartamento de La Libertad. También es llamadaboda de Mocheosopa de fiesta.​ El plato es consumido en matrimonios, bautizos y otras fiestas familiares y religiosas, comoDomingo de Ramos, en la costa norte peruana.​​
La sopa tendría raíces de lacocina medievalespañolainfluenciadas por lacocina romana. También se haya influenciada por la cocinamoche,​ que en su época sería unpepiándecanchamolida y caldo deaves marinas.
Su origen se halla en los conventos deTrujillo. El plato tiene referencias que datan del sigloXIX.
La sopa está documentada desde 1828 en la comediaFrutos de la educacióndeFelipe Pardo y Aliaga, estrenada el 6 de agosto de 1829:​​
EnAgustinos y Fransicanosde lasTradiciones peruanas(1883) deRicardo Palma, se menciona que teólogosdominicosfueron quienes inventaron esta receta. Palma narra el enfrentamiento entre los frailes. La situación se resolvió en la vigilia aSan Francisco Solanocon ofrecimiento de un banquete de reconciliación con la “sopa teóloga”.​​
Por su parte, Josie Sison Porras de De la Guerra dice esta receta fue inventada por Maruja de Berckemeyer e Isabel de De la Torre, ambas hijas del Dr. Pazos Varela.​​
Fernando Casósdescribe “Sobre el inmenso fogón reposaba por un lado la buena sopa teóloga, bajo cuyas rebanadas de pan mantecoso bullían hígados, mollejas, corazones y huevecillos en confusión amigable”.​
La sopa teóloga tiene variedad de ingredientes (hasta 29 son necesarios)​ como hilachas de carnes y aromatizantes como perejil, orégano yhuacatay, y pan que concentraba los sabores y su aporte a la textura.​ Consiste en un caldo de gallina, pavo, menudencias, manteca, pan y azafrán, que se adorna con garbanzos, aceitunas, tajadas dehuevo duro, perejil picado y tomate, y un aderezo de azafrán, cebolla yají amarillo.​ Suele ser acompañado pepián de arroz con cabrito, zarandaja o lenteja bocona, y una rosca de manteca.​​​​
La sopa teóloga fue declarada como plato típico de Moche por el Instituto Regional de Cultura y el Gobierno Regional de La Libertad en el 2008.​
En 2009, el chef trujillano Martín Mantilla recibió un premio por su sopa teóloga en el Primer Festival Internacional Culinario del Caribe, organizado por la Federación de Asociaciones Culinarias de Cuba. Al año siguiente la sopa teóloga fue premiada en el Festival culinarioMisturaen la categoría Secretos de Familia.​
El 20 de marzo de 2015, elMinisterio de CulturadeclaraPatrimonio Cultural de la Nacióna laSemana Santa de Moche. Durante la Semana Santa es tradicional en las entradas de las casas colgar un buche de pavo inflado, cebolla de cola, unas ramas deculantroyají escabechecomo señal que prepara sopa teóloga.​ Este plato se come especialmente losDomingo de Ramos.​​
Fue declarada como plato típico deldistrito de Mochepor el municipio local.​
El 14 de octubre del 2016 fue declarada plato bandera de laRegión La Libertad.​
沖縄タイムス

沖縄タイムス（おきなわタイムス、英称：Okinawa Times）は、沖縄県で発行されている地方紙。株式会社沖縄タイムス社（おきなわタイムスしゃ、英称：The Okinawa Times）が発行している。
1948年（昭和23年）7月1日に創刊された。愛称は「タイムス」、沖縄県外での呼称は「沖タイ」である。
沖縄本島で地上戦開始後、首里市の新聞社壕で発行を続けていた前身となる「沖縄新報」は、1945年5月25日に解散した。最後まで壕にとどまったかつての沖縄朝日新聞を中心とした社員10人のうち9人（社長代行の高嶺朝光、編集局長の豊平良顕、具志堅政冶、前田宗信、牧港篤三、大山一雄、稲嶺盛国、仲本政基、島袋俊一）が創設メンバー。
1945年7月時点で米軍の準機関紙「ウルマ新報」（現・琉球新報）が、教師などの新聞発行未経験者の手により発行されていたが、沖縄タイムスは「新聞人による新聞発行」を目指し、1948年7月1日創刊された。創刊号発行前の6月29日、米軍占領下の軍票（B円）への通貨切り替えのスクープを号外で出し、これが実質的な創刊となった。
琉球新報と同様に、反米軍基地、平和主義、非武装中立の立場をとる。憲法改正案や集団的自衛権の解釈変更に反対している。特に普天間飛行場の辺野古への移設に対して、政府に強く反対する姿勢を示している。
『新南島風土記』などを著した新川明、川満信一ら戦後、沖縄の文化を牽引した記者を擁し、1990年代には、由井晶子が全国紙、地方紙を通じ、初めて女性として編集局長に就任した。
1993年10月より、週休2日制の定着に伴い、第2土曜日付け夕刊を休刊にした（同じ沖縄県をカバーする琉球新報も同）が、2009年3月に夕刊そのものを廃止し、朝刊のみの発行となった。社告ではその理由を「広告需要が急速に落ち込む一方、新聞用紙代の値上げで新聞製作コストが上昇しているため」と説明し、夕刊時間帯のニュース報道はインターネットでの速報体制を強化するとしている。
朝日新聞那覇総局が沖縄タイムス本社ビル（タイムスビル10階、沖縄タイムス編集部と同じフロア）に入居している。創刊メンバーの豊平良顕が戦前、大阪朝日新聞那覇通信部の記者だったことから朝日新聞社とは特に縁が深く、創刊時から協力関係にあった。世論調査を共同で実施し、現在も人事交流がある。
この経緯から朝日系の日刊スポーツ新聞社とフランチャイズを結び、1984年より日刊スポーツを発行（印刷・販売受託）している。内容は西日本版および九州地区の西部本社版ではなく、東京本社版の内容（発行所の欄には東京本社の所在地と連絡先、号数欄を「沖縄地域発行　沖縄タイムス社」と差し替え、1面右下に沖縄タイムス社の詳細な所在地と連絡先を掲載）、一部を除く中央競馬など公営競技・番組表などのページは割愛されている。これとは別に新聞取扱業者が、東京本社が発行している都内即売版や西部本社が発行している福岡版を空輸し、空港ターミナルや那覇市中心部の一部沖縄ファミリーマートで販売している。
1995年には子会社琉球放送（RBC、TBSラジオ・TBSテレビ系）の子会社として琉球朝日放送（QAB、テレビ朝日系）を開局、朝日新聞グループに関連するイベントやシンポジウム、世論調査や出口調査などQABとともに行うことが多岐にわたっている。
かつては朝日新聞社の電子版サービスである朝日新聞デジタルとのセット購読（沖縄タイムスについては沖縄県で新聞販売店と直接配達ができる地域に限る）が可能な「ダブルコース」の募集も行っていて、本紙購読者は朝日新聞デジタルを本誌購読料+1000円/月で利用出来たが、2023年5月で終了した。
福井新聞と共同で「基地と原発」のニュースを発信する「フクナワ」を運用している。サイト運用は、2019年3月31日で終了している。ドメインが他社・他者に取得されている（2022年4月17日には取得された模様）。
筑紫哲也がかつて『沖縄版多事争論』を連載していた。復帰前に朝日新聞那覇支局に勤務していた。
2017年4月より、インターネットメディア（YouTube番組）であるデモクラシータイムスとのタイアップで『新沖縄通信』を、番組内で無料配信している。2022年7月3日の放送より、『沖縄うりずん通信』とタイトルを変更して放送している。なお、2017年3月まではデモクラシータイムスの前身である「デモクラTV」にて配信が行われていた。
番組表は日刊スポーツPRESS（旧・日刊編集センター）から配信されている（琉球新報もここから配信）。アナログ放送の廃止前日まで、ステレオ放送は番組表内の文字表記（略記号）で「［立］」と表記されていた（「[立]」表記の新聞は他に福島民報も表記されていた）。
なお、県外放送局（NHK沖縄ラジオ第1・第2放送開局前の1972年6月24日までは福岡ラジオ第1放送の番組表のみを掲載した）とスター・チャンネル（かつては掲載していた）、NHK BS8K、BSJapanext、ラジオNIKKEIは掲載されていない。合わせて、民放系BS放送の4K差し替え番組は併載されていない（基本的に現行BS番組表のみの掲載である）。また、BSの放送大学もテレビ・ラジオとも番組表は掲載されていないが、チャンネルIDは紹介している。ただし、番組表確認の案内として、URLアドレスと電話番号が記載されている程度である。また、日刊スポーツ（沖縄県は本社がフランチャイズ契約で印刷・発行受託）にはテレビ・ラジオ番組表は収録されていない。
2002年6月1日からカナダのNewspaper Direct社のサイト『PressDisplay』にて朝刊を閲覧することができたが（有料）、2010年の6月から8月頃に中止された。
現在は、自社ニュースサイト「沖縄タイムスプラス」の有料プランを国外でも利用できるため、加入すれば文字ニュースまたは新聞紙面イメージを購読できる。
乾燥ライム

乾燥ライム（かんそうライム）あるいは干しレモン、干しライムは、柑橘類のライムを天日で乾燥させたドライフルーツ。国や地域によりヌーミー・バスラ、リームー・オマーニーと呼び、中東ではありふれた食材であり、1個丸ごと、またはスライスし、粉末にして香辛料として使用される。また混合スパイスのバハラット（Bahārāt、アラビア語:بَهَارَات）は中東からトルコ、ギリシャに広がり、鶏や羊、牛や魚の味を整えたり、調味料として料理に添えたりする。
イラクではバスラレモンという意味のヌーミー・バスラ（noomi basra）、イランではオマーンライムを意味するリームー・オマーニー（limoo amani）、オマーンではリームー（limoo）と呼ばれる。英語圏でブラックレモン（黒レモン）と呼ぶが、原料はレモンではなくライムである。
乾燥ライムはアラビア料理(en)やイラン料理（ペルシア料理）の伝統的な食材であり、料理に酸味を加える香辛料として使用される。イラン料理ではシチューやスープに入れる。ペルシャ湾地域では魚料理に使用され、イラクでは米料理や詰め物料理に粉にひいて加える。
イラクでは煮だしてホットレモンとする。ハームズ（酸っぱい）と呼ばれ、レモン味と苦みが冬に良い。
乾燥ライムは強い風味を放つ。柑橘類特有の酸味、素朴でいぶしたような香りもあり、新鮮なライムが持つ甘さには欠ける。外皮と種子に苦みがあり、発酵物のような風味を持つ。
Sop jeruk nipis

Sup jeruk nipisminangka panganan tradisional saka negara Meksiko Yucatan, sing digawe saka daging pitik utawa daging liyane kayata daging babi utawa daging sapi,jus jeruk nipislan disuguhake nganggo keripiktortilla.
Rasa sing nggambarake sup iki gumantung saka kombinasi resep lan bahan. Roso unik dikenal ing saindhenging Meksiko lan jagad kanthi dominasi bahan-bahan musiman sing kuat.Piring kasebut minangka asil pamisahan saka negara liya. Jeruk nipis dudu bahan utama, sanajan bahan kasebut menehi rasa kanggo sup. Woh iki diwiwiti musim ing wulan sing adhem.
Rasane sup Yucatecan iki entheng, karo diwenehi jeruk saka jeruk nipis. Sup mau diiringi pitik, tomat,lada, cilantro, kripik tortilla lan bahan liyane.Umume, sup jeruk nipis disajakake nalika nedha bengi. Sup diwenehake ing piring jero. Tortilla disajikake kanthi ekstra supaya kresese lan supaya ora soggy.
Sop apokat

Supalpukatminangka sup buah singdisiapake nggunakake alpukat minangka bahan utama.    Bahan-bahan sing digunakake kanggo nyiyapake saliyane alpukat sing mateng bisa kalebu susu, krim, setengah setengah utawa buttermilk, sup sup utawa duduh kaldu, banyu, jus jeruk nipis, jus lemon, uyah lan mrico.      Bahan-bahan tambahan sing digunakake bisa kalebu bawang, bawang, bawang putih, saus panas, cilantro, mrica abang, mrica cayenne lan cumin, lan banyu bisa digunakake kanggo nyoto sup.      Nikmati ing wilayah Meksiko minangka panganan klasik.
Alpukat biasanemurniutawa ditumbuk, lan irisan, dicincang utawa cubus alpukat bisa digunakake minangka hiasan.      Hiasan tambahan bisa kalebu jeruk nipis, krim asem, bawang, daging kepiting, urang lan salsa fresca.     Bisa disiyapake lan disajikake minangka sup sing adhem utawa panas.   Werna sup alpukat bisa ganti nalika suwe amarga oksidasi nyebabake alpukat dadi coklat, nanging iki ora mengaruhi rasa sup. Bisa dadi sajian sing cukup gampang kanggo nyiyapake sing ora mbutuhake wektu sing akeh.
Лаймовый суп

Лаймовый суп(исп.Sopa de lima) — традиционное блюдо мексиканскогоштата Юкатан, которое готовится из курицы или другого мяса, такого как свинина или говядина, сокалаймаи подается с чипсами изтортильи.
Лаймовый суп — традиционное блюдо Юкатана. Традиционная кухня Юкатана берет свое начало в латиноамериканской культуре и культуремайя. Сочетание мяса животных, привезенных из Европы, специй, методов приготовления и приготовления множества местных ингредиентов, привело к появлению многих блюд, таких как суп из лайма. Лаймовый суп, как его называют, был впервые создан в 1946 году поваром по имени Катун (что на языке майя означает «воин»). Сегодня он считается одним из самых характерных супов Юкатана.
Уникальный вкус супа признанный во всей Мексике и остальном мире, в конечном итоге зависит от конкретного рецепта и сочетания ингредиентов. Лайм не является основным ингредиентом, но именно он придает вкус супу. Этот фрукт начинает свой сезон в холодные месяцы.
Суп готовят на основе бульона, с куриной грудинкой или другим мясом, лаймом, помидорами, болгарским перцем, репчатым луком, тортильями и другими ингредиентами.
Обычно лаймовый суп подают на ужин. Суп подается в глубокой тарелке, тортильи подаются дополнительно, чтобы они оставались хрустящими и не становились мокрыми. Тем не менее, их можно добавить в суп, в этом случае они размокают и становятся похожими на лапшу.
Sopa de gato

Sopa de gato(inEnglish: 'cat soup') is a simple soup typical of the classic cuisine of southern Spain. It is a very thicksopa(soup) served hot. It is a suitable dish for the winter months. Typical ingredients in the dish's preparation include water, bread, oil, garlic and salt.
In the 16th century, the city ofCádizwas besieged by pirates and subject to continuous looting and raids. In light of the resulting widespread hunger,sopa de gatowas born out of the creativity and necessity of the locals.This soup, as it spread throughout the country when it reached the Madrid court of the eighteenth and nineteenth centuries, became the well-known garlic soups that were so popular in the cafés of the time. The big difference was the paprika and the eggs that were spun almost whole over the soup. The wet breads kept their structure and were not diluted as in cat soups.
Nam ngiao

Nam ngiao(Thai:น้ำเงี้ยว,pronounced[ná(ː)mŋía̯w]) ornam ngio(Thai:น้ำงิ้ว,pronounced[ná(ː)mŋíw]) is anoodlesouporcurryof the cuisine of theTai Yai peoplewho live in the northeast ofBurma, the southwest ofYunnanprovince, China, and innorthern Thailand, mainly inMae Hong Son Province. The dish has become famous in the northernThai cuisine.Nam ngiao has a characteristic spicy and tangy flavor.
This soup is made with noodles; the most commonly used type iskhanom chin, fermented rice vermicelli, althoughkuaitiaoor other noodles may be used. Beef or pork is another main ingredient, as well as diced curdled (chicken or pork)bloodcake. Chopped tomatoes give the dish a certain sour flavor and crispy roasted or fried dry chilies and garlic are added for spiciness.Another important ingredient that gives the dish its characteristic flavor isthua nao, a type of fermented soy bean that is used extensively in northern Thai cuisine and for whichshrimp pasteis sometimes used as a substitute.Nam ngiaois often served along withpork rinds.
The name of the dish originates either from the Thai name of theBombax ceiba(Thai:งิ้ว;ngio) of which the dried flower cores are an essential ingredient in the soup, or fromngiao, a derogatory term used in Northern Thailand for people of Shan descent.
Although originally aShandish,Nam ngiao is very popular amongnorthern Thai peoplenorth ofPhrae Provinceand is considered one of the auspicious dishes inLannatradition, being served at banquets and special occasions.
Sopas de gato

Lassopas de gatoson un tipo desopamuy humilde típica en lacocina españolaclásica delsur de España. En su confección es muy similar a lassopas de ajo, emplea los mismos ingredientes pero dispuestos de otra forma.​ Es una sopa muy espesa que se sirve bien caliente, y es muy adecuada en los fríos meses de invierno.
Dionisio Pérez sitúa el origen de estas sopas entierrasgaditanas.​ En el sigloXVI, la ciudad de Cádiz es asediada por continuos ataquespiratasy saqueos continuos, esta situación hizo que el hambre y la imaginación de la cocina de la zona hiciera invención de este plato de sopas con ingredientes de pan y ajo. Esta sopa a medida que se divulgó por el territorio nacional al llegar al Madrid de la corte de los siglosXVIIIyXIXdevino en las conocidassopas de ajoque tan populares se hicieron en los cafés de tertulia de la época. La gran diferencia era elpimentóny los huevos que se hilaban casi enteros sobre la sopa. Los panes mojados mantenían su estructura y no eran diluidos como en las sopas de gatos.
Es una sopa que se elabora con abundanteaceite de olivayajo; a la mezcla se le suele añadirpimientamolida. Resulta muy sencilla de hacer y los ingredientes son muy baratos. A la sopa, cuando ha hervido, se la añadepan durocortado en láminas muy finas y poco a poco para que se vaya deshaciendo poco a poco y quede al final con la textura de una papilla blanca y sedosa.​ Suele batirse unoshuevoscon un poco dequeso ralladoy bien batido se añade a las sopas hirviente. Se tapa y se retira del fuego, sirviéndose bien caliente a los comensales. Una de las características de esta sopa es que se realiza sin pimentón y que no posee caldo.​
Sopas canas

Lassopas canas(a veces en singular:sopa canaocaldo cano​) son una preparación culinaria tradicional que fundamentalmente llevapanyleche. Es muy habitual en algunas regiones de lacocina española, principalmente en provincias castellanas como navarra.​ Su confección con ingredientes básicos, y su típico consumo en zonas rurales se ha asociado a personas de origen rico, así como depastores. Es tradicional servirlas calientes en unacazuela de barrocomo undesayuno. Existe una variante denominada «migas mulatas» que se elaboran conchocolateen lugar de leche.
Las sopas canas, deben quizás su nombre al color blanquecino de los ingredientes, son un tipo de sopas (es decirgachaselaboradas conpan duro) elaboradas en ciertas zonas de España. Suelen ser elaboradas en una especie decalderodonde se fríemantecajunto conajoypimentón(chicharrillas). Al frito resultante se le añade pan y leche (preferiblemente de oveja o cabra). La presentación suele hacerse en cazuela de barro tras haber reposado unos minutos. Algunos autores mencionan la receta como aquellassopas de ajoa las que se vierte leche.
Las recetas regionales suelen variar en algunos de los ingredientes de tal forma que siempre se encuentra el pan, la leche y una materia grasa. Sobre la materia grasa se puede encontrar dese tocino de cerdo, hasta grasa de ganso, pasando poraceite de oliva, el uso de ajo es más o menos habitual.
Sopas

Lassopasson rebanadas de pan cortadas para ser vertidas en uncaldo de carne. Por regla general son los panes remojados en cualquier líquido,​ bien sea agua caliente,vino(sopas borrachas),leche,caldo,aceite de oliva, etc. «Sopa» es elcognadoespañol desoupe,zuppaosuppaen su sentido primigenio.​​​
En lacocina medievalera considerada una comida muy común, servida a menudo entre los platos servidos en unbanquete. Las sopas, se podían remojar en diferentes líquidos nutritivos, que podrían ser por ejemplo:vino,lecheocaldo de carne. Es frecuente que fuera servido con el pan aparte para que el comensal se sirviera y en algunos casos el pan tostado o frito —como si decroûtonsse tratara—. En los banquetes, las sopas eran a menudo cortados de antemano en pedazos, e incluso era ocasión para consumir elpan duro.
Algunas de las sopas más conocidas en lacocina españolason lassopas de ajo, así como lasopas castellanas, en el sur de España se tienen lassopas canasy degato. En lacocina italianase tiene de la misma forma laspanadas.
Salsa de pan

Lasalsa de panes unasalsaque se prepara conpan. Suele ser una salsa servida caliente que acompaña los platos principales. Se trata de una salsa que en las gastronomías europeas posee su origen en las sopas a base de pancocinas medievales(sop,sopas de ajo,sopas de gato,Bread pudding, etc).​ elaboradas conmantequilla,caldos,lácteos, etc.
Es una salsa económica que suele preparase con migas de pan humedecidas en un medio líquido que se suele poner en un foco de calor. En algunos casos se añadenfrutos secoscomo nueces. Se aromatiza con especias comonuez moscada,pimienta negra. Este tipo de salsa suele acompañar platos de carne de caza.​
Juego de lápiz y papel

Losjuegos de lápiz y papelson generalmentejuegosdereglasmuy sencillas y que sólo requieren material de escritura (lápicesobolígrafos, por ejemplo) y una o varias hojas depapel(aunque su elección de medios es libre).​
Los juegos de lápiz y papel pueden ser de tradición popular como el tres en raya, casitas, el ahorcado o la batalla naval. O bien los que aparecen en las secciones de pasatiempos de las publicaciones como son loscrucigramas, lassopas de letrasy lossudo
Los juegos de tradición popular más conocidos son:
Manuel Luís Goucha

Manuel Luís Goucha(Madalena,Portugal, 25 de diciembre de 1954) es un presentador y empresarioportugués.​ Fue conocido en su labor de presentador de programas de televisión comoPraça da Alegria, en laRTP1,Olá PortugalenTVI, yA Tua Cara não Me É Estranha, en esa misma cadena, junto conCristina Ferreira. También presentó programas de cocina y ha escrito varios libros sobre ese tema.
Sopa de gato

Lasopa de gato(« soupe de chat ») est un type desoupetrès humble typique de lacuisine espagnoleclassique du sud de l'Espagne. Dans sa préparation, elle est très similaire aux soupes à l'ail, utilisant les mêmes ingrédients mais disposés différemment. Il s'agit d'une soupe très épaisse qui est servie très chaude, et qui convient parfaitement aux mois froids de l'hiver.
Le gastronomeespagnolDionisio Pérez Gutiérrez situe l'origine de ces soupes àCadix. AuXVIsiècle, la ville de Cadix était assiégée par des attaques de pirates et des pillages continuels, une situation qui a provoqué la faim et l'imagination de la cuisine locale pour inventer ce plat de soupes avec dupainet des ingrédients à l'ail. Cette soupe s'est répandue dans toute l'Espagnelorsqu'elle est arrivée à la cour deMadridauxXVIIIetXIXsiècles, et elle est devenue connue sous le nom de « soupe à l'ail », très populaire dans les cafés de l'époque. La grande différence était lepaprikaet lesœufs, qui ont étéfilés presque entiers sur la soupe. Le pain trempé a gardé sa structure et n'a pas été dilué comme dans lessopas de gato.
Cette soupe est préparée avec beaucoup d'huile d'oliveet d'ail; du poivre moulu est généralement ajouté au mélange. Elle est très facile à faire et les ingrédients sont très bon marché. Lorsque la soupe a bouilli, le pain dur coupé en tranches très fines est ajouté à la soupe petit à petit de sorte qu'il se dissolve progressivement et a finalement la texture d'unporridgeblanc et soyeux. Quelques œufs sont généralement battus avec un peu defromage râpéet ajoutés à la soupe bouillante. La casserole est couverte et retirée du feu et servie bien chaude aux convives. L'une des caractéristiques de cette soupe est qu'elle est faite sanspaprikaet ne contient pas de bouillon.
Deux vieillards mangeant de la soupe

Deux vieillards mangeant de la soupe(enespagnol:Dos viejos comiendo sopa) est l'une desPeintures noiresqui décoraient laQuinta del Sordo, maison queFrancisco de Goyaacquit en1819. Cette œuvre devait probablement être placée en hauteur au rez-de-chaussée de la maison.
La peinture, comme le reste despeintures noires, fut transféré du plâtre à la toile, en1874, parSalvador Martinez Cubells, sur commande du baron Emile d'Erlanger, un banquierfrançais, d'origine allemande, il avait l'intention de les vendre lors de l’Exposition universelle de Paris en 1878. Cependant, le travail n'attira pas les acheteurs et il fit don en1881, auMusée du Prado, où il est exposé.
La toile représente deux personnes âgées, dont on ne sait pas si ce sont des hommes ou des femmes. Celui de gauche avec un foulard blanc grimace, probablement à cause du manque de dents. L’autre contraste fortement avec le premier. Ses yeux sont creux et noirs, sa tête cadavérique fait penser à un crâne.
Les coups de pinceau sont décidés, appliqués très librement et rapidement. Ceux des doigts sont chargés de peinture, ce qui les fait paraîtrearthritiques. La spatule fut très utilisée.
Comme l’ensemble despeintures noires, la gamme de couleurs est réduite à l'ocre, la terre, le gris et le noir. Elles sont considérées comme des précurseurs del'expressionnismedu XXe siècle.
Festival international du film d'animation d'Annecy 2024

LeFestival international du film d'animation d'Annecy2024,48édition du festival, se déroule du9au15 juin 2024. Le pays à l'honneur de cette édition est lePortugal. À l'occasion de cette édition,Terry Gilliamreçoit le Cristal d'honneur.
Le16 juin 2024, le palmarès est dévoilé : le court métragePercebesdeAlexandra RamiresetLaura Gonçalvesremporte le Cristal du court métrage et le long métrageMémoires d'un escargotdeAdam Elliotremporte le Cristal du long métrage.