davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
宋清

宋 清（そう せい）は、中国の小説で四大奇書の一つである『水滸伝』の登場人物。
梁山泊第七十六位の好漢。地俊星の生まれ変わり。梁山泊の第3代頭領であり、物語の主人公である宋江の弟。一族の排行は四郎。息子に宋安平。渾名は鉄扇子（てっせんし）で、梁山泊での役目であった宴会の差配をする際に用いた扇に由来する。一方で、その平々凡々な性格に加え、鉄扇は携帯に不便であおいでも涼しくならないことから、彼を暗に「役立たず」と揶揄しているともいわれている。
済州宋家村の地主の家に生まれ、兄・宋江が鄆城県で胥吏を務めていたため、家業は彼が継いでいた。その兄がある日、珍しく家に戻ってきた。聞けば、北京大名府知事の梁世傑が、舅の宰相・蔡京に贈った賂「生辰綱」を奪い取った一味が東渓村の名主であり、義人として知られる晁蓋らで、宋江はその逃亡の手助けをした事を妾の閻婆借に知られて恐喝されたため思わずこれを殺し逃げてきたと言う。宋清は兄を一時的に匿って、後周皇帝の子孫で、治外法権を認められていた柴進の屋敷まで逃がした。ここから、宋清の人生も思わぬ方向へ向かっていく。
その後、父が兄をあまりに心配するため、父が死んだという嘘の手紙を兄へ送り、これを呼び戻す事に成功、父とともに皇太子が擁立されて大赦が降りたから、今自首するべきと説得し、結果宋江は江州へ流刑となるが、ここで謀叛の濡れ衣を着せられ処刑されかかり、晁蓋が首領となっていた梁山泊の盗賊たちに救出された。この直後、宋江の迎えがやってきて宋清も父や家の者とともに梁山泊へと逃れた。
梁山泊では宴席の準備、差配、始末の一切を担当し、百八星集結後もずっとその役職に従事、梁山泊が朝廷に帰順した後も従軍はしているが、一切前線には出ていない。各地の反乱を討伐し、都に凱旋した後、宋清も朝廷から官職を授かるが、元来そういった大役を仰せつかる柄ではないと辞退し、郷里で既に病没していた父の後を継いでもとの地主へと戻った。なお、息子の宋安平は後に科挙に及第し、南宋の高宗治世の秘書学士にまで進んだ。
ほかに『水滸後伝』によって、宋清は暹羅に王をなったの李俊を追随して、光禄寺の官員を勤めた。
宋史

『宋史』（そうし）は、中国の元代に編纂された正史（二十四史）の一つ。宋（北宋・南宋）を扱った紀伝体の史書である。至正5年（1345年）に完成。元の中書右丞相であったトクト（託克託・脱脱）が編纂した。16本紀47巻・15志162巻・2表32巻・197列伝255巻の計496巻。正史の中で最も膨大である。
『宋史』は他の正史と比較して、きわめて巻数が多く詳しいことが特徴である。北宋・南宋併せておよそ三百有余年であるが、ほぼ同年数存続した唐の正史（『旧唐書』200巻・『新唐書』225巻）に比べるとほぼ倍の巻数を有する。しかしその反面体裁に不備が多く、後世の史家たちの厳しい批判を受けざるを得なかった。これは以下の理由による。
この他に太祖から理宗まで15代の『実録』と度宗1代を扱った史料集『度宗時政記』があり、これに他の歴史資料を組み合わせて編纂されたと考えられている。
後世史家の『宋史』への批判は、単に体裁の不備にのみ寄せられたのではなく、イデオロギー的側面もあったことは念頭に置く必要がある。すなわち宋代以降、朱子学的正統論が喧しくなるが、それは『遼史』・『金史』・『宋史』編纂方針にも向けられた。正統論を唱える者は、『宋史』のみが作られるべきであって、遼や金については外国志のレヴェルで十分という意見であり、三史それぞれ別に作ることに反対を唱えた。だが、前述のように元の宮廷内には遼や金の遺臣もおり、そのような批判が受け入れられることはなかった。また、元に降伏した恭帝を最後の皇帝として、南方に逃れた人々によって擁立された端宗・衛王（帝昺）を正式な皇帝と認めず本紀を立てなかったことも、朱子学者たちの激しい反発を呼んだ。
実際に元の支配が終わり、漢民族王朝である明代に入ると、柯維騏は『宋史新編』を著して、遼・金を「外国伝」に編入し、恭帝に従って元に降った高官達を「叛臣伝」に加えている。
また、『史記』以来儒学者のために立てられていた「儒林伝」とは別に朱子学者のために「道学伝」が立てられたり、北宋末期の新法・旧法の争いでは、王安石を除いた新法党政権の要人の多くが「姦臣伝」に入れられ、また金と講和した南宋の宰相秦檜も「姦臣伝」に加えられているのも、朱子学的イデオロギー者が強く反映された結果と言え、清代以後に彼らの業績を客観的に見る動きが登場すると、『宋史』の記述が旧法党や対金強硬派に偏っているとみなされるようになった。
『宋史』の不備を補うために、後代いくつも補遺・改訂の試みがなされた。さきに挙げた『宋史新編』の他にも、宋人の伝記に焦点を当てた陸心源の『宋史翼（中国語版）』や陳邦瞻の『宋史紀事本末』などがある。
『宋史』では日本は巻四百九十一、列伝第二百五十、外国七において「流求」国の少し後で触れられている。奝然が太宗に献上した『王年代紀』から引用して、天御中主から彦瀲尊まで23世と神武天皇から守平天皇（円融天皇）まで64世の系譜が述べられる。周の釐王の甲寅の年に神武天皇が即位したと記すが、『日本書紀』では即位は辛酉の年であり、甲寅は東征開始の年である。どちらも周の恵王の時代に当たる。聖徳太子が年3歳にして10人の言葉を聞き分けられたという逸話も紹介している。当時は歴代に加えられていなかった弘文天皇と淳仁天皇のうち、弘文天皇は記されていないが、淳仁天皇は「天炊天皇」と記し、神功皇后を「神功天皇」と記して歴代に加えているため、円融天皇を第64代とする現在の数え方と一致する。また日本が中国で滅失したものも含め多くの漢籍を蔵していることはこの頃から知られていたようで、「其國多有中國典籍」という記載も見える。記述は南宋の寧宗の嘉泰2年（1202年）の記事までで終わっている。
남송 고종

송 고종(宋高宗,1107년6월 12일(음력 5월 20일) ~1187년11월 9일(음력 10월 8일))은중국남송의 초대 황제이자송 왕조의 제10대 황제(재위 :1127년~1162년)이다.휘는구(構)이고, 자는덕기(德基)이다. 절일은 천신절(天申節)이다.
휘종의 9남이자흠종의 아우로, 광평왕(廣平王)에 책봉되었다가 재차 강왕(康王)에 책봉되었다.금이북송의 수도개봉을 함락시키자강남으로 도주하여 회화 이남의 땅임안(현재의항저우)에서 남송을 건국하고 연호를 건염(建炎)으로 하였다.
남송을 건국한 후 기울어진 국운을 부흥시키기 위해 군사 방면을 중시하여 발전시켰으며 시가에 뛰어난 재주를 보였다.
1162년진회의 사후 금나라의 4대 황제해릉왕이 침공을 개시했다. 금나라군은 대군이었으나, 해릉왕은 권력확립을 위해 수많은 사람을 살해했기 때문에 금나라의 황족 중 한사람인완안옹(完顔雍)이 해릉왕에 대해 반란을 일으켰다.
금나라의 유력자들은 속속 완안옹의 곁으로 모이게 되었고, 해릉왕은 군중에서 살해되었다. 완안옹은 금나라의세종이 되어 송나라와 화평을 맺었다. 같은 해 고종은 퇴위하여 태상황이 되고, 양자인 조진(趙慎)이 즉위하여효종이 되었다. 황위에서 물러난 고종은1187년사망했다.
존호는1129년3월쯤에 예성인효황제(睿聖仁孝皇帝)라는 존호를 받았고, 태상황으로 물러난 직후인1162년에는 광요수성태상황제(光堯壽聖太上皇帝)라는 호를 받았다.1170년11월경에는 존호를 가상하여 광요수성헌천체도태상황제(光堯壽聖憲天體道太上皇帝)라는 호를 받았고,1175년10월쯤에 다시 가상하여 광요수성헌천체도성인성덕경무위문태상황제(光堯壽聖憲天體道性仁誠德經武緯文太上皇帝)라는 호를 받았고,1186년11월쯤에 다시 가상하여 광요수성헌천체도성인성덕경무위문소업흥통명모성렬태상황제(光堯壽聖憲天體道性仁誠德經武緯文紹業興統明謨盛烈太上皇帝)라는 호를 받았다,
사후 시호는 성신문무헌효황제(聖神武文憲孝皇帝)이며, 광종 때인1192년에수명중흥전공지덕성신무문소인헌효황제(受命中興全功至德聖神武文昭仁憲孝皇帝)로 추시 되었다. 묘호는고종(高宗)이며, 능은 영사릉(永思陵)이다.
소흥 (남송)

소흥(紹興,1131년~1162년)은남송고종(高宗)조구(趙構)의 두번째 연호이다. 32년 가량 사용하였다. 고종(高宗)이 양위하고 난 후에효종(孝宗)이융흥으로 개원할 때까지 사용하였다.
남송 광종

송 광종(宋 光宗,1147년9월 30일(음력 9월 4일) ~1200년9월 17일(음력 8월 8일))은남송의 제3대 황제(재위 :1189년~1194년)이다.휘는돈(惇)이다. 절일은 중명절(重明節)이다.효종의 아들이다.
조돈은효종의 셋째아들이었는데, 장남 장문태자가 요절하자 평소 조돈을 총애했던 효종은 셋째아들을 태자로 삼았다.그러나 태상황인 조부고종과 아버지 효종이 건재하고 있었기 때문에 조돈은 좀처럼 황제가 되지 못한 채 세월을 보냈다.
1187년고종이 세상을 떠나고 3년상을 치른 효종은1189년퇴위하여 상황이 되었고, 비로소 조돈이 마흔 살을 넘긴 나이로 광종으로 즉위하였다. 광종은 점차 주색과 향락에 빠져 효종이 비축해 온 재물을 탕진하였고 태상황이 된 아버지 효종을 극진히 섬기지 않았다.또한 광종은 아버지와는 다르게 우둔하였기에황후 이씨의 말밖에는 듣지 않았고, 시아버지와 사이가 좋지 않았던 이씨는 광종과 효종 사이를 이간질했다. 특히 광종은 태자 책봉 문제를 둘러싸고 효종과 대립했는데, 광종은 효종이 자신의 아들 조확이 아닌 조카 가국공에게 제위를 넘겨주려 한다고 의심하였다.부자의 사이는 점점 더 멀어져갔고 광종은 효종의 생일에도 아버지의 처소를 찾지 않아 효종은 아들을 그리워하다 병이 들었다.그러나 심질(心疾: 정신병)을 앓고 있었던 광종은 병을 핑계로 효종의 문안을 가지 않았고, 효종이 자신을 폐위시키려 한다는 의심이 점점 커져 주위의 권유에도 효종을 만나려 하지 않았다.이로 인해 나라 안팎에서는 광종을 비난하는 목소리가 높아졌다. 효종을 문안하러 가겠다고 발표하고 다시 이를 취소하는 일이 잦아지자 대신들과 백성들도 광종의 행동에 분노했다.이윽고 효종이 죽은 뒤에도 광종은 효종의 죽음을 믿지 않아 상을 치르려 하지 않고 후궁으로 향했다.광종의 아들 조확도 울면서 상을 치를 것을 권했으나 광종은 듣지 않았다.황제에 불만을 품은 종친 출신의 재상 조여우(趙汝愚),한탁주등은 태황태후(헌성자열황후)와 의논하여 광종을 퇴위시켰고, 아들인 조확이1194년영종으로 즉위하였다.
존호는 태상황으로 물러난 직후인1194년7월에 성안수인태상황제(聖安壽仁太上皇帝)라는 존호를 받았다.
사후 시호는 헌인성철자효황제(憲仁聖哲慈孝皇帝)이며, 영종 때인1203년에순도헌인명공무덕온문순무성철자효황제(循道憲仁明功茂德溫文順武聖哲慈孝皇帝)로 추시하였다. 묘호는 광종(光宗)이며, 능은 영숭릉(永崇陵)이다.
조부 (남송)

남송 원의태자 조부(南宋 元懿太子 趙旉,1127년7월 23일~1129년7월 28일)는중국남송(南宋)의 황태자이자 추존 황제이다.남송 고종(高宗)의 유일한 아들이었다.
태어난지 얼마 안되어1127년에 아버지인북송의 강왕(康王) 조구(趙構)가 남쪽으로 천도한 뒤 황제로 추대되어 고종이 되면서 2년 후1129년1월 3일, 2세의 나이로 황태자 책봉되었다.
그런데 같은 해1129년3월 23일, 묘부(苗傅), 유정언(劉正彦) 등이 고종을 강제 퇴위시킨 뒤 그를 추대하여 황제로 세우고 연호를 명수(明受)라 하고 묘부가 섭정을 맡았다. 그러나 송나라의 재상 장준(張浚)이 군사를 일으켜1129년4월 20일, 유군 조부를 폐위시키고 다시 고종을 복위시켰다.
폐위된 뒤 조부는 위국공(魏國公)으로 강등되었다. 그러나 얼마 뒤 갑작스럽게 사망한다. 그가 죽자남송 고종은 대성통곡했다 하며, 3일간 정사를 중단했다. 사후 다시 황태자로 복위되어 시호는원의황태자(元懿皇太子)이다.
추계 추씨

추계 추씨(秋溪秋氏)는경기도용인시처인구양지면추계리를 관향으로 하는한국의 성씨이다.
시조는남송(南宋)고종(高宗) 때 적부라(籍符羅)를 역임하고 고려에 동래한추엽(秋饁)이다.
시조추엽(秋饁)은 중국남송(南宋)고종(高宗) 소흥(紹興) 11년(서기1141년) 문과에 급제하여 적부라(籍符羅)직을 역임하였다. 그는고려 인종때 가솔을 이끌고함흥(咸興) 연화도(蓮花島)에 정착하여 한국 추씨의 시조가 되었다. 시조 추엽(秋饁)의 묘소는함경남도함흥시연화도에 있으며, 1868년(고종 5년) 통훈대부 연천현감(漣川縣監) 남정하(南廷夏)가 묘갈명(墓碣銘)을 썼다.
추엽의 아들 추황(秋簧 = 추영수(秋永壽))이 1209년(희종 5) 국자시에 장원급제하고,1213년(강종 3) 문과에 급제한 후 몽골의 침략으로 1232년(고종 19년) 도읍을 강화도로 옮겨 항전하던 비상 시대에 임금을 잘 모신 공으로 예문관 대제학을 거쳐 문하시중(門下侍中)을 역임하였으며, 명유(名儒) 우대정책에 힘입어 훌륭한 제자를 많이 배출하였기 때문에 이학종사(理學宗師)로 추앙받았다.
추황의 아들추적(秋適)은 1260년(원종 1) 문과에 급제한 뒤 안동서기(安東書記)·직사관(直史館)을 거쳐 좌사간(左司諫)에 오르고,충렬왕때 민부상서(民部尙書)와 예문관(藝文館) 대제학(大提學)을 역임하였다.추적(秋適)은 시랑(侍郞) 겸 국학교수(國學敎授)로 재임할 때 《명심보감(明心寶鑑)》을 편찬하여 중국에 전파하였다.
추(秋)씨는 2015년대한민국 통계청인구주택총조사에서 60,483명으로 조사되었다. 추씨(秋氏)는 《조선씨족통보(朝鮮氏族統譜)》와 《증보문헌비고(增補文獻備考)》등에 개성(開城), 강화(江華), 파평(坡平) 등 47본까지 기록되어 있으나, 추계 추씨의 세거지명이다.함흥 추씨(咸興 秋氏),양지 추씨(陽智 秋氏),전주 추씨(全州 秋氏)는 본관 이칭으로 동원분파(同源分派)이다.
《회헌실기(晦軒實記)》나 《조선역대 명신록》에추적의 공적과 함께 노당 선생을 추계인(秋溪人)으로 명시하고 있다. 기타추적을 추계인(秋溪人)으로 기록한 문적으로는 《속수청구명현보(續修靑邱明賢譜)》, 《동국문헌록(東國文獻錄)》, 《문헌통고(文獻通考)》, 《전고대방(典故大方)》, 《권초간문해대동운옥적자인명조(權草澗文海大東韻玉適字人名條)》 등이 있으며 《문헌비고(文獻備考)》 등에도추적의 행적과 함께 추계인(秋溪人)으로 명시하고 있다.
추계현(秋溪縣)은 지금의경기도용인시처인구양지면과경기도안성시고삼면일대를 말한다. 민부 상서, 예문관 대제학 등을 지낸추적(秋適)이고려왕실로부터 받은 사패지(賜牌地)에 이름 붙인 추계(秋溪)에서 지명이 유래한다.추적은명심보감의 집필자로 그의 저서는 중국까지 전파되었다.추적의 묘소는경기도용인시기흥구공세동에 있다.
양지군 읍지에 의하면 조선 개국 초 고서면(古西面 : 지금의 안산시 고삼면) 봉림산 아래에 개읍(開邑)하고 읍호(邑號)를 양산(陽山)이라 하였다가 성종 경인년(1470) 북쪽 50리에 있는 금박산(지금의 양지면 소재) 기슭으로 이읍(移邑)하여 추계라는 지명이 문헌에 나타나는데 이것이 조선조의 전적(典籍)에 나온 추계라는 지명의 최초 기록이다. 1399년(정종 1) 추계현(秋溪縣)은 양지현으로 고쳐 감무를 두었다. 1896년 경기도 양지군(陽智郡)이 되었다가 1996년 용인시 양지면으로 명칭이 변경되었다. 현재는경기도용인시처인구양지면추계리라는 지명으로 남아 있다.
추계가 추씨의 본관으로 사용하게 된 내력이1864년(조선 고종원년) 대구인흥서원에 설치된 노당 선생 신도비에 금석문(金石文)에 설명되어 있다. 1865년 3월 15일 전국의 추씨 종친 대표들을 한 자리에 모아, 모든 추씨는 노당공추적3세조의 자손이므로 관향을 추계로 통일하는 것이 옳다는 만장일치의 합의를 끌어냈다.예조(禮曹)에서 이것을 공인 받음으로써 추씨는 모두 추계추씨 한 본으로 되돌아갔다. 이 때 전국의 종친을 대표한 이는경기도양주의 추경환,황해도평산의 추응순,평안도추성언,함경도추경열,강원도추명록,충청도추만회,경상도대구의 추세문,전라도추순옥 등이다.
추적의 손자인추유(秋濡)는중국으로 귀환하여명나라개국공신이 되었다. 추유(秋濡)의 5대손인추수경(秋水鏡)은중국귀주성(貴州省) 오현군(五賢郡) 출신으로1591년명(明)나라의 무강자사(武康刺史)가 되었으며 이듬해 임진왜란이 일어나자 황제에게 간청하여 조선 파병을 결정하게 하였다. 그리하여 제독(提督) 이여송(李如松)을 따라 부장(副將)이 되어 아들 5형제 추로(秋蘆), 추적(秋荻), 추국(秋菊), 추지(秋芝), 추란(秋蘭)을 데리고 원병의 일원으로 참여하였다. 그는 곽산(郭山), 동래(東萊) 등지에서 많은 전공을 세웠으며 명으로 돌아가지 않고 함께 참전한 아들들과 전주(全州)의 추동(秋洞)에서 살았다. 정유재란(丁酉再亂) 때 전주싸움에서 전사하여 사후에 완산부원군(完山府院君)에 추봉되었다.후손들이 추엽을 시조로 하고 추수경을 중시조로 하는전주 추씨(全州 秋氏)로 분관하였다. 추수경 장군의 묘역은전라북도완주군봉동읍은하리 추동마을에 있다.
남송 효종

송 효종(宋 孝宗,1127년11월 27일(음력 10월 22일) ~1194년6월 28일(음력 6월 9일))은남송2대 황제(재위 :1162년~1189년).휘는신(昚)이고, 입궁 전 이름은백종(伯琮)이다. 초기 자는 원괴(元瑰)이며, 황태자 된 후에 자를원수(元永)로 고쳤다. 다른 휘로는 원(瑗), 위(瑋)가 있다. 절일은 회경절(會慶節)이다.
수안희왕(秀安僖王)조자칭(趙子偁)의 아들로,북송 태조조광윤의 차남조덕방(趙德芳)의 6세손이다.고종의 양자로 들어가 즉위하였다.진회의 사후금나라의 4대 황제해릉왕이 침공을 개시했다. 금나라군은 대군이었으나, 해릉왕은 권력확립을 위해 수많은 사람을 살해했기 때문에 금나라의 황족 중 한 사람인 완안옹(完顏雍)이 해릉왕에 대해 반란을 일으켰다.
금나라의 유력자들은 속속 완안옹의 곁으로 모이게 되었고, 해릉왕은 군중에서 살해되었다. 완안옹은 금나라의 5대 황제세종이 되어 송나라와 화평을 맺었다. 같은 해 고종은 퇴위하여 태상황이 되고, 양자인 조신이 즉위하여 효종이 되었다. 금의 세종, 남송의 효종은 각자가 속한 왕조에서 가장 최고의 명군으로 불렸던 인물들이었는데, 우연하게도 동시대에 2명의 명군이 남쪽과 북쪽에 나타나게 되어 평화가 찾아오게 되었다.
효종은 본래 성격이 강하고 용맹했으며 끊임없이 금나라 정벌을 꿈꾸는 인물이었다.그는 금과의 화친을 주장한진회의 측근들을 쫓아내는 한편 금에 저항하다 억울한 죽음을 맞은악비를 신원시켜 백성들의 민심을 얻었다.그러나 효종은 재위 기간 내내 24년간 태상황으로서 군림하며 조정일에 끊임없이 관여하는 고종의 권력에 눌려 지냈고, 양자라는 입장상 그에게 반발하지 못하고 오로지 행동을 삼가며 고종을 극진히 모셨다.악비가 세상을 떠난것을 굉장히 아쉬워했다. 효종 본인부터가 주전파인데다가 장군들도 형편없었기 때문이다. 그래서인지 악비를 모함한 진회일가를 미워했다. 악비의 시신을 거둔 사람에게 상을 주고 악비의 무덤을 크게 지어주었으며 충무라는 시호를 내리고 그앞에 무릎을 꿇은 진회일가의 동상을 세웠다. 그리고 악비와 같은 충직한 신하가 나에게 있었으면 얼마나 좋을까라고 한탄했다. 효종은 불필요한 관리의 숫자를 줄이고, 당시 남발기미가 보이던 회자(會子;지폐)의 절제 및 농촌의 체력 회복, 강남 경제의 활성화 등 여러 가지 개혁을 추진해 남송은 번영을 구가하게 되었다.
효종은 자신을 닮은 셋째아들 조돈(趙惇)을 총애하였는데 병약했던 장남 장문태자가 요절하자 차남인 위혜헌왕을 뛰어넘어 조돈을 태자로 삼았다.그로부터 17년 뒤인1189년효종은 퇴위하여 상황이 되었고, 조돈은 즉위하여광종이 되었다. 효종은 거처를 고종이 지내던 덕수궁으로 옮겨 이름을 중화궁으로 고쳤다.효종은 동생에게 제위를 빼앗기고 외지에서 홧병이 나 죽은 둘째아들을 가엾게 여겨 그 아들을 태자로 삼고 싶어했는데 이로 인해 부자지간이 틀어지게 되었다.광종은 점차 효종의 거처인 중화궁에 문안을 오지 않게 되었고 효종은 아들을 그리워하다가 세상을 떠났다.
존호는 태상황으로 물러난 후인1190년2월에 지존수성태상황제(至尊壽聖太上皇帝)라는 존호를 받았다.
사후 시호는 철문신무성효황제(哲文神武成孝皇帝)이며, 영종 때인1197년에 시호를 가상하여소통동도관덕소공철문신무명성성효황제(紹統同道冠德昭功哲文神武明聖成孝皇帝)로 추시하였다. 묘호는 효종(孝宗)이며, 능은 영부릉(永阜陵)이다.
건염 (연호)

건염(建炎,1127년5월 ~1130년)은남송고종(高宗)조구(趙構)의 첫번째 연호이다. 3년 7개월 가량 사용하였다.
청나라의 관리 임시대(林時對)가 쓴《하삽총담》(荷牐叢談)의 〈열조연호변오〉(列朝年號辨誤)에서 원래 최종 연호로는 염흥(炎興)이였으나,염흥연호가촉한 후주가 촉한 멸망 전에 사용한 연호라서 사용하기를 꺼려했다. 그러므로 뒤에 흥(興) 자 대신 앞에 비슷한 의미의 건(建) 자를 사용하여 건염으로 최종적으로 연호를 정하였다고 적고있다.
건염 3년 3월, 대금 굴욕 외교에 반대하는 무단파(武断派)에 의해 고종(高宗)은 퇴위되고, 황태자조부(趙旉)를 옹립하게 된다. 그러나, 문치파(文治派)의 반대로 인해 고종이 다음달에 황제로 복귀하게 된다.
Гао-цзун (династия Тан)

Гао-цзун(кит.упр.高宗,пиньиньGāozōng), личное имя —Ли Чжи(кит.李治,21 июля628—27 декабря683г.) — император китайскойимперии Танс 650 по 683 годы. Правил под несколькимидевизами. Будучи слабым правителем, в 660 году был фактически отстранён от власти своей женой — императрицейУ Цзэтянь.
Правление Гао-цзуна ознаменовалось острой борьбой за власть двух феодальных группировок — гуаньчжун-лунсиской и шаньдунской. Опираясь на последнюю, жена Гао-цзунаУ Цзэтяньсовершила дворцовый переворот, захватила власть и единолично управляла страной в 684-705 гг. В правление Гао-цзуна получила дальнейшее развитие система замещения государственных должностей в результате экзаменов, сохранялась надельная система земплепользования — так называемая система «равных полей».
В651 годуприехал посланник из Даши (Арабского халифата) отХань-мимомони(豃密莫末膩), то естьУсмана ибн Аффана.
В661 годупринял посольство персидских князей, сообщивших о постоянном расширенииАрабского халифата, приказал начать учреждение танских территориальных администраций в центральноазиатских княжествах. Зачастую танские власти производили разграничение и учреждали правительство в землях, о которых имели самое смутное представление. Борьба китайцев и арабов за власть над Средней Азией привела кТаласской битве751 года.
Китайский император Гао-цзун однажды спросил у отшельника, жившего в горах, здоров ли он, на что получил ответ: «Я безнадёжно болен родниками и скалами, туманами и дымкой».
Ещё в начале своего правления повелел написать историю своей династии. Также при поддержке императора был издан ряд сборников китайской литературы. Буддистские монахи, на просьбу Гао-цзуна, передали свои священные тексты с санскрита.
Жэнь-цзун (династия Сун)

Жэнь-цзун(кит.仁宗, личное имя Чжао Чжэнь (кит.趙禎), посмертное имя Мин Сяо-хуанди (кит.明孝皇帝,30 мая1010—30 апреля1063) — 4-йкитайскийимператор из династииСун.
СынЧжэнь-цзуна. С его детством связано множество преданий. Полагали, что он являетсяреинкарнациейЛао-цзы. По легенде, маленький наследник всё время плакал, но был исцелёндаосом, облик которого принял дух.
Правление императора, начавшееся в 1022 году, было самым длительным в Империи Сун. Кроме того, Жэнь-цзун сменил наибольшее числодевизовв истории династии. Тем не менее, он почти не остался в памяти. Войн Жэнь-цзун не вёл, за исключением пограничных конфликтов сСи Ся, народ его не любил за повышения налогов. Впрочем, Е Лун-ли в «Истории государства киданей» хвалит его за гостеприимство по отношению ккиданьскимбеженцам.
Важнейшими событиями правления Жэнь-цзуна стали народные восстания Ван Луня вШаньдуне(1043 год) и Ван Цзе вХэбэе(1047 год). Оба выступления были жестоко подавлены, но дали повод заговорить о реформах. ПроектыФань Чжунъяня, рекомендовавшего императору опереться насельское хозяйствои сократить административный аппарат, были саботированы высшим чиновничеством. Немногого добился и Ли Гоу своими трактатами об обогащении государства, усмирении народа и усилении армии. Лишь при преемнике Жэнь-цзуна некоторые его идеи нашли своё воплощение.
Ко времени правления Жэнь-цзуна относится деятельность многих замечательных людей, например, юристаБао Чжэна, известного как «Бао Драконова Печать», художника-анималистаИ Юаньцзи, поэтовОуян Сюи Мэй Яочэня. Жэнь-цзун упоминается в«Речных заводях»Ши Найаняи «Развеянных чарах»Ло ГуаньчжунаиФэн Мэнлуна. В «Развеянных чарах» он предстаёт образцом государя:
Ду-цзун (династия Сун)

Ду-цзун(кит.恭宗, личное имя —Чжао Ци(кит.趙祺) 2 мая 1240 — 12 августа 1274) — 6-й китайский император империи Южная Сун в 1264—1274 годах (15-й императординастии Сун), посмертное имя —Цзин Сяо-хуанди(кит.景孝皇帝).
Происходил из императорского рода Чжао. Ду-цзун был сыном князя Чжао Южуя. При рождении он получил имя Чжао Ци. В 1251 году получает княжеский титул. В 1253 году Ци объявляется наследником императораЛи-цзунаи меняет имя на Ду-цзун. После смерти в 1264 году Ли-цзуна становится новым императоромЮжной Сун.
Оказался не достаточно энергичным и умным, чтобы противодействовать монгольскому нашествию. На Ду-цзуна большое влияние имел министр Цзя Си, который пользовался полным доверием императора для собственного обогащения, на которого Ду-цзун переложил все государственные и военные дела. Сам император не занимался управлением государства, а предавался пьянству и разврату, живя в роскоши. Кроме того, он обладал непомерным сексуальным аппетитом. В соответствии с Законом Сун любая женщина, которая была в связи с императором должна была прийти отдать дань уважения императору утром. Однажды утром собралось 30 женщин. Военное имущество грабилось, войско не готовилось к атаке со стороны Монгольского улуса.
В 1268 году армияимперии Юаньпод предводительством Баяна иХубилаянапала на Южный Китая. В течение шести лет продолжалась война за Сянфу и Сянгуан и окрестные крепости (современная провинцияХубэй). Ду-цзун фактически не организовывал сопротивление захватчикам, этим занимались местные гарнизоны и командиры. Только в 1274 году монголам удалось нанести поражение сунской армии и захватить эти места. Последнее решающие сражение произошло приСянъяне, когда монголам удалось захватить и уничтожить последний оплот династии Южная Сун. Поражение и потеря Сянъяна решило судьбу династии Сун и новость о его захвата была намеренно скрыта от Ду-цзуна министром Цзя. Поражение стало ударом для императора и он вскоре скончался, оставив после себя четырёхлетнего сынаГун-цзуна.
Чжэ-цзун (династия Сун)

Чжэ-цзун(кит.哲宗, личное имя —Чжао Сюй(кит.趙煦) 4 января 1076 — 23 февраля 1100) — 7-й китайский императординастии Сунв 1085—1100 годах, посмертное имя —Чжао Сяо-хуанди(кит.昭孝皇帝).
Происходил из императорского рода Чжао. Сын императораШэнь-цзуна. Унаследовал трон в восьмилетнем возрасте в 1085 году. Реальное руководство страной перешло к императрице Гао-тайхоу — матери покойного правителя. Ещё до своего прихода к власти она активно включилась в острую внутреннюю борьбу по поводу реформ, проводившихся в то время по инициативеВан Аньшии его сторонников. Её симпатии были на стороне противников реформ, и она вместе с другими императорскими родственниками добилась отставки Ван Аньши и постепенного восстановления прежних порядков. Во внешней политике Гао придерживалась тактики уступок соседям и передала ряд территорий на северо-западе тангутскому государствуСи Ся.
После смерти императрицы-регента в 1093 году Чжэ-цзун изменил внешнюю политику, отправив в отставку или в отдалённые провинции лидеров консерваторовСу Ши,Су Чжэ. Император предпочел консерваторам сторонников Ван Аньши.
Одновременно по инициативе Чжэ-цзуна было снижено налоговое давление на крестьян, арендаторов земли, ослаблены наказания за уголовные преступления. В1098 годубыло создано специальное управление, которое занималось строительством домов для престарелых и бездомных. Этот император считается одним из гуманнейших из всех императоровдинастии Сун.
Во внешней политике начался переход к сопротивлению притязаниям государства Си Ся. Был осуществлен ряд успешных походов, благодаря чему отвоеваны китайские земли и враг был принуждён к заключению выгодного для империи Сун соглашения.
Чжэ-цзун скоропостижно скончался в Кайфэне 23 февраля 1100 года.
Сяо-цзун (династия Сун)

Сяо-цзун(кит.孝宗, личное имя —Чжао Шэнь(кит.趙昚) 27 ноября 1127 — 28 июня 1194) — 2-й китайский император империи Южная Сун в 1162—1189 годах (11-й императординастии Сун), посмертное имя —Чэн Сяо-хуанди(кит.成孝皇帝).
Происходил из императорского рода Чжао. Сын Чжао Цзычэна, князя Сюй. При рождении получил имя Юань. Вместе с отцом бежал на юг. В 1133 году номинально назначается главой войскГуйчжоу. В 1142 году получает титул князя Пуан. В 1160 году получил титул князя Ван и новое имя Вэй. В 1162 году император Южной СунГао-цзунусыновил его (единственный сын Гао-цзуна умер молодым) и объявил наследником престола. Тогда же снова сменил имя — на Шэнь. В том же году Гао-цзун отрекся от власти, а новым императором стал Чжао Шэнь. Он принял имя Сяо-цзун.
Сначала новый император восстановил в своих должностях и титулах военных, которые были подвергнуты преследованиям при бывшем императоре. В 1163 году начал военную кампанию против государстваЦзинь. Впрочем северный поход сунской армии потерпел неудачу. Наконец в 1165 году было заключено новое соглашение счжурчжэнями, согласно которому Сун признавала себя вассалом Цзинь, впрочем ежегодная дань уменьшалась до 202 тысяч унций серебра и Сун получила городаХайчжоу, Шичжоу, Денчжоу,Циньчжоу,Шанчжоу.
В дальнейшем Сяо-цзун отказался от активной внешней политики, сосредоточив внимание на внутренних делах. Для улучшения экономического положения крестьян в1167 годуимператор дал им возможность получать государственные займы под низкий процент. Впрочем Сяо-цзун не долго занимался реформаторством. Со временем он все больше погружался в развлечения, интересовался литературой и искусством. При этом влияние на него получила группа евнухов, которые на самом деле и управляли государством. Вследствие этого усилились взяточничества, злоупотребления.
В1187 годусмерть отрекшегося императора Гао-цзуна произвела на Сяо-цзуна большое впечатление. Наконец, 18 февраля 1189 года он отрекся от власти в пользу своего сынаЧжао Дуня.
До конца жизни Сяо-цзун находился в печали, не интересовался делами, много времени посещал буддистские храмы, пытался вести отшельническую жизнь. Он скончался 28 июня1194 года.
Дуань-цзун (династия Сун)

Дуань-цзун(кит.端宗, личное имя —Чжао Ши(кит.趙昰)10 июля1269—8 мая1278) — 8-й китайский император империиЮжная Сунв1276—1278 годах(17-й императординастии Сун), посмертное имя —Минь Сяо-хуанди(кит.愍孝皇帝).
Происходил из императорского рода Чжао. Сын императораДу-цзуна. При рождении получил имя Чжао Ши. В1274 годуон становится князем Цзи, а в1276 году— князем И. После начала наступления монголов во главе с Баяном против столицы империиЛиньань(современныйХанчжоу) вместе с матерью бежал вФучжоу. После капитуляции и пленения своего братаГун-цзунаЧжао Ши был провозглашён новым сунским императором.
Правление императора Дуань-цзуна продолжалась в течение небольшого времени. Кроме того, основные его полномочия осуществлял канцлерЛу Сюфу. Уже в1277 годумонголы вновь вторглись в южную часть Китая, захватив провинциюФуцзянь, а впоследствии и городГуанчжоу. Сунское войско после упорного сопротивления отступило дальше на юг (на территорию современной провинцииГуандун). Здесь монголы снова одержали победу над китайской армией. В январе1278 годуДуань-цзуну вместе с министрами удалось бежать на кораблях в городГанчжоу(современный островЛантау), где он и скончался от болезни8 мая1278 года. Его преемником стал его сводный братЧжао Бин.
จักรพรรดิซ่งเกาจง

จักรพรรดิซ่งเกาจง(12 มิถุนายน ค.ศ. 1107 – 9 พฤศจิกายน ค.ศ. 1187) พระนามเดิม "เจ้าโก้ว" ทรงเป็นจักรพรรดิองค์ที่ 10 แห่งราชวงศ์ซ่งของประเทศจีนและเป็นจักรพรรดิองค์แรกของแห่งราชวงศ์ซ่งใต้ในปี ค.ศ. 1127 พระองค์ได้ละทิ้งราชธานีไคเฟิงหลังการรุกรานของชนเผ่านฺหวี่เจินหรือพวกจินไปตั้งมั่นที่เมืองหลินอัน(臨安; ปัจจุบันนี้คือเมืองหางโจว杭州) จากนั้นจึงได้เสด็จขึ้นครองราชย์และสถาปนาราชวงศ์ซ่งขึ้นใหม่ในชื่อราชวงศ์ซ่งใต้ พระองค์ทรงอยู่ในราชสมบัติระหว่างปี ค.ศ. 1127 - 1162
จักรพรรดิซ่งเกาจงเป็นพระราชโอรสองค์ที่ 5 ของจักรพรรดิซ่งฮุ่ยจงและเป็นพระราชอนุชาต่างพระราชมารดาของจักรพรรดิซ่งชินจงพระราชมารดาของพระองค์เป็นพระสนมจากสกุลเว่ย (韋) ซึ่งได้รับการสถาปนาหลังการสิ้นพระชนม์จากจักรพรรดิซ่งเกาจงเป็นพระพันปีหลวงเสียงหยิน (顯仁皇后, ค.ศ. 1080 - 1159)
จักรพรรดิซ่งเกาจงทรงเคยปกครองพื้นที่แห่งหนึ่งราชวงศ์ซ่งเหนือมาก่อน ต่อมาหลังจักรพรรดิซ่งชินจงและจักรพรรดิซ่งฮุ่ยจงทรงถูกพวกจินจับกุมเป็นเชลยแล้ว  พระองค์จึงขึ้นครองราชสมบัติเป็นจักรพรรดิลำดับถัดมาและสถาปนาราชวงศ์ซ่งใต้ขึ้น  ในรัชกาลของพระองค์นั้นจักรวรรดิซ่งใต้ต้องทำสงครามกับชาวจินอยู่เสมอ  ในชั้นต้นพระองค์ได้ให้แม่ทัพคนสำคัญ เช่นหลี่กังงักฮุยหานซื่อจงและอวี่หยุนเหวิน ตรึงกำลังชาวจินไว้  อย่างไรก็ตาม หลังจากการต่อสู้ยาวนาหลายปีและประสบชัยชนะด้านการทหาร จักรพรรดิซ่งเกาจงก็ได้ทรงเปลี่ยนมาดำเนินนโยบายสันติและปกป้องดินแดนเป็นหลัก  หนึ่งในเหตุผลสำคัญในการดำเนินนโยบายดังกล่าวก็คือ พระองค์และอัครมหาเสนาบดีฉินฮุ่ยไม่ต้องการให้กองทัพซ่งใต้เอาชัยจากชาวจินอย่างเบ็ดเสร็จและช่วยเหลือจักรพรรดิซ่งชินจงและจักรพรรดิซ่งฮุ่ยจงได้ เพื่อว่าจักรพรรดิซ่งเกาจงจะได้อยู่ในราชสมบัติต่อไป  ผลที่ปรากฏคือพระองค์และฉินฮุ่ยได้วางแผนบังคับให้แม่ทัพงักฮุยต้องถอนทัพกลับมาด้วยคำสั่งที่กำกวม แล้วหาทางจับงักฮุยประหารชีวิตเสียโดยปราศจากความผิด และถอดถอนแม่ทัพหานซื่อจงออกจากตำแหน่งทางการทหารทั้งหมด  จากนั้นพระองค์ได้ลงพระนามใน “สัญญาสงบศึกเส้าซิง” กับชาวจิน ซึ่งสัญญาที่ซ่งใต้เสียเปรียบจินเป็นอย่างมาก กล่าวคือ ซ่งใต้ต้องยอมยกดินแดนจำนวนมากให้แก่ราชวงศ์จินเพื่อแลกกับการสงบศึก และต้องส่งบรรณาการให้กับชาวจินด้วย
จักรพรรดิซ่งเกาจงยังทรงเป็นกวีที่สำคัญพระองค์หนึ่งของจีน และทรงมีอิทธิพลอย่างสำคัญต่อกวีชาวจีนในรุ่นต่อมาด้วย ผลงานชิ้นหนึ่งของพระองค์ที่ยังหลงเหลือมาถึงปัจจุบันคือ "บทกวีสี่วรรคว่าด้วยภูเขาสวรรค์" (Quatrain on the Heavenly Mountain)
วันที่ 24 กรกฎาคม ค.ศ. 1162 จักรพรรดิซ่งเกาจงสละราชย์ให้จ้าวเชิ่นพระโอรสบุญธรรม ขึ้นเป็นจักรพรรดิซ่งเซี่ยวจงส่วนจักรพรรดิซ่งเกาจงได้รับยศพระเจ้าหลวง (太上皇) และยังมีอำนาจทางการเมืองอยู่ต่อไป หลังครองราชย์นานกว่า 35 ปี แต่ยังทรงดำรงพระชนม์จนถึงค.ศ. 1187จึงเสด็จสวรรคต พระชนมายุได้ 80 พรรษา
จักรพรรดิซ่งเซี่ยวจง

ซ่งเซี่ยวจง(จีน:宋孝宗;พินอิน:Sòng Xiàozōng; 27 พฤศจิกายน ค.ศ. 1127 – 28 มิถุนายน ค.ศ. 1194) ชื่อตัวว่าจ้าว เชิ่น(จีนตัวย่อ:赵眘;จีนตัวเต็ม:趙眘;พินอิน:Zhào Shèn)ชื่อรองว่ายฺเหวียนหย่ง(จีน:元永;พินอิน:Yuányǒng) เป็นจักรพรรดิองค์ที่ 11 ของราชวงศ์ซ่ง(宋朝) แห่งจักรวรรดิจีนและเมื่อแบ่งราชวงศ์ซ่งออกเป็นสมัยเหนือกับสมัยใต้ นับเป็นจักรพรรดิองค์ที่ 2 ของราชวงศ์ซ่งใต้(南宋朝) เสวยราชย์ตั้งแต่ ค.ศ. 1162 จนสละราชสมบัติใน ค.ศ. 1189
จ้าว เชิ่น เดิมมีชื่อตัวว่า "จ้าว ปั๋วฉง" (趙伯琮) ต่อมาในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1133 เข้าวังแล้วเปลี่ยนชื่อตัวเป็น "จ้าว เยฺวี่ยน" (趙瑗) ครั้นเดือนเมษายน ค.ศ. 1160 ได้เป็นโอรสบุญธรรมของจักรพรรดิซ่งเกาจง(宋高宗) แล้วเปลี่ยนชื่อตัวเป็น "จ้าว เหว่ย์" (趙瑋) พอเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1162 ได้เป็นรัชทายาทแล้วจึงเปลี่ยนชื่อตัวเป็น "จ้าว เชิ่น" ตามลำดับ
ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1160 จ้าว เชิ่น ได้รับชื่อรองว่า "ยฺเหวียนกุย" (元瑰) ครั้นเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1162 เมื่อเป็นรัชทายาทแล้วจึงเปลี่ยนชื่อรองเป็น "ยฺเหวียนหย่ง"
จ้าว เชิ่น เป็นทายาทรุ่นที่ 7 ของจ้าว ควงอิ้น(趙匡胤) ผู้ครองราชย์เป็นจักรพรรดิซ่งไท่จู่(宋太祖) ปฐมกษัตริย์ราชวงศ์ซ่ง
จ้าว เชิ่น เป็นบุตรคนที่ 2 ของจ้าว จื่อเชิง(趙子偁; เสียชีวิต ค.ศ. 1143) ลูกพี่ลูกน้องคนที่ 6 ของจ้าว โก้ว(趙構) ผู้ครองราชย์เป็นจักรพรรดิซ่งเกาจงกษัตริย์องค์ที่ 10 ของราชวงศ์ซ่ง
เมื่อเกิดเหตุการณ์จิ้งคัง(靖康事變) ใน ค.ศ. 1127 ญาติพี่น้องของจ้าว โก้ว โดยเฉพาะจ้าว จี๋(趙佶) บิดา ซึ่งเสวยราชย์เป็นจักรพรรดิซ่งฮุ่ยจง(宋徽宗) และจ้าว หฺวัน(趙桓) พี่ชาย ซึ่งเสวยราชย์เป็นจักรพรรดิซ่งชินจง(宋欽宗) ถูกชาวนฺหวี่เจิน(女真) จับเป็นเชลยไปยังดินแดนราชวงศ์จิน(金朝) ส่วนจ้าว โก้ว หนีลงใต้ได้ แล้วตั้งตนเป็นจักรพรรดิซ่งเกาจงสืบราชวงศ์ซ่งต่อ จ้าว โก้ว รับสั่งให้ติดตามหาญาติคนอื่น ๆ ที่อาจหลงเหลืออยู่ จนมาพบจ้าว เชิ่น จึงรับเป็นโอรสบุญธรรมในเดือนเมษายน ค.ศ. 1160 ครั้นเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1162 จ้าว โก้ว แต่งตั้งจ้าว เชิ่น เป็นรัชทายาท ฐานันดรศักดิ์ว่า "หฺวังไท่จื่อ" (皇太子)
วันที่ 24 กรกฎาคม ค.ศ. 1162 จ้าว โก้ว สละราชย์ให้จ้าว เชิ่น ขึ้นเป็นจักรพรรดิซ่งเซี่ยวจง ส่วนจ้าว โก้ว เองได้รับยศพระเจ้าหลวง(太上皇) และยังมีอำนาจทางการเมืองอยู่ต่อไป
ใน ค.ศ. 1162 นั้นเอง มีการกำหนดว่า ผู้เข้าสอบเป็นขุนนางพลเรือนต้องขี่ม้ายิงธนูเป็น
ครั้น ค.ศ. 1165 ราชวงศ์ซ่งทำสนธิสัญญาสันติภาพกับราชวงศ์จิน
ในรัชกาลจ้าว เชิ่น ราชวงศ์ซ่งยังส่งคณะวาณิชไปต่างประเทศมากกว่าก่อน โดยเฉพาะส่งไปทางมหาสมุทรอินเดีย
จ้าว เชิ่น ยังประกาศคืนฐานะให้แก่ขุนพลเยฺว่ เฟย์(岳飛) และกวาดล้างกลุ่มของขุนนางฉิน ฮุ่ย(秦檜) ในราชสำนัก
ใน ค.ศ. 1187 พระเจ้าหลวงจ้าว โก้ว สิ้นพระชนม์ จ้าว เชิ่น โทมนัสหนัก จน ค.ศ. 1189 จ้าว เชิ่น จึงสละราชสมบัติให้จ้าว ตุน(趙惇) โอรสของตน ขึ้นเป็นจักรพรรดิซ่งกวังจง(宋光宗) แต่จ้าว เชิ่น รับยศพระเจ้าหลวง และมีอำนาจทางการเมืองต่อไปเหมือนจ้าว โก้ว
จ้าว เชิ่น ประชวรสิ้นพระชนม์ใน ค.ศ. 1194
จักรพรรดิซ่งชินจง

ซ่งชินจง(จีน:宋欽宗;พินอิน:Sòng Qīnzōng; 23 พฤษภาคม ค.ศ. 1000 – 14 มิถุนายน ค.ศ. 1161) ชื่อตัวว่าจ้าว หฺวัน(จีน:趙桓;พินอิน:Zhào Huán) เป็นจักรพรรดิองค์ที่ 9 ของราชวงศ์ซ่ง(宋朝) แห่งจักรวรรดิจีนและเมื่อแบ่งราชวงศ์ซ่งออกเป็นสมัยเหนือกับสมัยใต้ นับเป็นจักรพรรดิองค์ที่ 9 และองค์สุดท้ายของราชวงศ์ซ่งเหนือ(北宋朝) เสวยราชย์ตั้งแต่ ค.ศ. 1126 จนถูกถอดจากราชสมบัติใน ค.ศ. 1127
จ้าว หฺวัน เป็นโอรสองค์หัวปีและเป็นรัชทายาทของจ้าว จี๋(趙佶) ผู้ขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิซ่งฮุ่ยจง(宋徽宗) กับนางหวัง(王氏) ชายาของจ้าว จี๋ ผู้ได้ฐานันดรศักดิ์ชั้นมเหสีว่า "เสี่ยนกงหฺวังโฮ่ว" (顯恭皇后)
ใน ค.ศ. 1126ราชวงศ์จิน(金朝) ของชาวนฺหวี่เจิน(女真) รุกรานราชวงศ์ซ่ง และปิดล้อมเปี้ยนจิง(汴京) เมืองหลวงของจักรวรรดิซ่ง จ้าว จี๋ (จักรพรรดิซ่งฮุ่ยจง) ตกพระทัย จึงเวนราชสมบัติให้จ้าว หฺวัน โอรส ขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิซ่งชินจง ส่วนจ้าว จี๋ ได้สมัญญาพระเจ้าหลวง(太上皇) แล้วหนีภัยสงครามไปอยู่ชนบท ปล่อยให้จ้าว หฺวัน รับศึกแต่ผู้เดียว จ้าว หฺวัน ตั้งขุนพลหลี่ กัง(李綱) ไปปราบศึก แต่ไม่นานก็ถอดหลี่ กัง จากตำแหน่ง แล้วส่งจ้าว โก้ว(趙構) อนุชาของตน ไปเจรจากับราชวงศ์จิน แต่จ้าว โก้ว ถูกราชวงศ์จินจับกุมเรียกค่าไถ่แทน
ในสงครามดังกล่าว ราชวงศ์จินต้องปิดล้อมเปี้ยนจิง 2 ครั้ง ในการปิดล้อมครั้งแรก จ้าว หฺวัน ตกลงจะยอมแพ้และมอบเมือง ราชวงศ์จินจึงเลิกการศึก จ้าว จี๋ บิดาของเขา พอทราบว่า ข้าศึกเลิกล้อมเมืองแล้ว ก็กลับคืนมา ขณะเดียวกัน จ้าว หฺวัน ลอบชวนให้ราชวงศ์เหลียว(遼朝) ที่ล่มจมไปแล้ว มาร่วมมือกันปราบราชวงศ์จิน แต่ราชวงศ์เหลียวหักหลังไปไขความลับให้จักรพรรดิจินไท่จง(金太宗) แห่งราชวงศ์จินทราบ จินไท่จงจึงส่งกำลังมาล้อมเปี้ยนจิงอีกครั้งใน ค.ศ. 1127 ครั้งนี้ ราชวงศ์จินยึดเมืองสำเร็จในเหตุการณ์จิ้งคัง(靖康事變) และจับตัวจ้าว หฺวัน พร้อมครอบครัว ซึ่งรวมถึงจ้าว จี๋ บิดาของเขา ไปเป็นเชลย แต่จ้าว โก้ว อนุชาของเขา หลีกเร้นรอดไปถึงภาคใต้ แล้วตั้งตนเป็นจักรพรรดิซ่งเกาจง(宋高宗) สืบราชวงศ์ซ่งต่อไป นักประวัติศาสตร์นับยุคสมัยจากนี้เป็นราชวงศ์ซ่งใต้(南宋朝)
จ้าว หฺวัน ถูกถอดจากราชสมบัติเมื่อวันที่ 20 มีนาคม ค.ศ. 1127 และเนรเทศไปจังหวัดฮุ่ยหนิง(會寧府) เมืองหลวงราชวงศ์จิน เมื่อวันที่ 13 พฤษภาคม ค.ศ. 1127 ต่อมาใน ค.ศ. 1128 จ้าว หฺวัน ถูกบังคับให้ไว้ทุกข์ให้แก่บรรพชนราชวงศ์จินนอกจากนี้ จักรพรรดิจินไท่จงยังประทานฐานันดรศักดิ์ที่หยามเหยียดให้แก่จ้าว หฺวัน เป็น "ฉงฮุนโหฺว" (重昏侯; "หลวงโง่ซ้ำ") และให้จ้าว จี๋ บิดาของเขา เป็น "ฮุนเต๋อกง" (昏德公; "พระยางั่ง")
ค.ศ. 1141 ราชวงศ์จินฟื้นความสัมพันธ์อันดีกับราชวงศ์ซ่งที่ไปตั้งมั่นอยู่ทางใต้ จึงเปลี่ยนฐานันดรศักดิ์ให้จ้าว หฺวัน เป็น "เทียนชุ่ยจฺวิ้นกง" (天水郡公; "พระยาเขตเทียนชุ่ย") และไม่กี่เดือนให้หลัง ก็ยังเริ่มให้ค่าครองชีพที่สมฐานะแก่จ้าว หฺวัน ด้วย จ้าว หฺวัน จึงใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ในดินแดนราชวงศ์จินในฐานะเชลยศึก
ค.ศ. 1142 ราชวงศ์ซ่งทำสนธิสัญญาสันติภาพกับราชวงศ์จิน ทำให้จ้าว หฺวัน ไม่มีโอกาสได้กลับบ้านเกิดเมืองนอนอีก ต่อมาใน ค.ศ. 1156ไห่หลิงหยางหวัง(海陵煬王) องค์ชายแห่งราชวงศ์จิน รับสั่งให้จ้าว หฺวัน ตีคลีประลองกับจักรพรรดิเหลียวเทียนจั้ว(遼天祚帝) ที่จับตัวมา จ้าว หฺวัน อ่อนแอเกินจึงตกม้า ส่วนเหลียวเทียนจั้วพยายามขับม้าหนี จึงถูกเกาทัณฑ์ยิงตาย
จ้าว หฺวัน ประชวรสิ้นพระชนม์ในดินแดนจินเมื่อ ค.ศ. 1161
จักรพรรดิซ่งเจ๋อจง

สมเด็จพระจักรพรรดิซ่งเจ๋อจง(ค.ศ. 1075 – ค.ศ. 1100, ทรงครองราชย์ ค.ศ. 1085 – ค.ศ. 1100) เป็นจักรพรรดิองค์ที่ 7 แห่งราชวงศ์ซ่งเหนือเป็นพระราชโอรสในจักรพรรดิซ่งเสินจงกับจักรพรรดินีชินเฉิงประสูติเมื่อ ค.ศ. 1075 (พ.ศ. 1618) และเมื่อจักรพรรดิซ่งเสินจงพระราชบิดาเสด็จสวรรคตลงขณะพระชันษา 10 พรรษา พระองค์จึงขึ้นครองราชย์แทนในปี ค.ศ. 1085 (พ.ศ. 1628) แต่เนื่องจากพระองค์ยังทรงพระเยาว์พระพันปีหลวง เกาจึงทรงเป็นผู้สำเร็จราชการและที่ปรึกษาราชกิจ และเมื่อทรงบรรลุนิติภาวะทรงสนับสนุนแนวทางอนุรักษ์แบบเก่าที่นำโดยซือหม่ากวงและทำให้แนวทางปฏิรูปของหวังอันสือยุติลง ส่วนเกาไทเฮาสิ้นพระชนม์ลงในปี ค.ศ. 1093 (พ.ศ. 1636) อันเป็นปีที่ 8 ในรัชกาล องค์จักรพรรดิซ่งเจ๋อจงครองราชย์ได้ 15 ปี สวรรคตลงเมื่อปี ค.ศ. 1100 (พ.ศ. 1643) ขณะพระชนม์เพียง 25 พรรษาจักรพรรดิซ่งฮุ่ยจงพระราชอนุชาจึงขึ้นครองราชย์สืบต่อ
เหตุการณ์จิ้งคัง

เหตุการณ์จิ้งคังเป็นส่วนหนึ่งของการรุกรานและอาชญากรรมสงครามที่เกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1127 ระหว่างสงครามจิน-ซ่งเมื่อกองกำลังของราชวงศ์จินที่นำโดยชาวนฺหวี่เจินเข้าปิดล้อมและปล้นพระราชวังหลวงในเปี้ยนจิง (ปัจจุบันคือเมืองไคเฟิง) ซึ่งเป็นเมืองหลวงของราชวงศ์ซ่งเหนือกองกำลังจินจับจักรพรรดิซ่งเหนือองค์ปัจจุบันคือจักรพรรดิซ่งชินจงพร้อมด้วยพระราชบิดาอดีตจักรพรรดิซ่งฮุ่ยจงและสมาชิกราชวงศ์หลายพระองค์ที่สืบสายพระโลหิตจากจักรพรรดิซ่งไท่จงและขุนนางจำนวนมากในราชสำนักซ่ง ชาวซ่งแห่งเปี้ยนจิงถูกทิ้งให้อยู่ตามลำพังหลังจากถูกบังคับให้จ่ายค่าไถ่จำนวนมหาศาลแก่จิน
เหตุการณ์ดังกล่าวถือเป็นการล่มสลายของราชวงศ์ซ่งเหนือซึ่งแต่เดิมควบคุมพื้นที่ส่วนใหญ่ของจีน สมาชิกราชวงศ์ซ่งหลายพระองค์ โดยเฉพาะเจ้าโก้ว(ต่อมาคือจักรพรรดิซ่งเกาจง) สามารถหนีลงไปทางตอนใต้ของจีนที่ซึ่งพวกเขาสถาปนาราชวงศ์ซ่งขึ้นใหม่ (รู้จักกันในประวัติศาสตร์ว่าราชวงศ์ซ่งใต้) ที่เมืองหลวงแห่งใหม่ หลินอัน (ปัจจุบันคือหางโจว) เหตุการณ์นี้ยังมีส่วนอย่างมากในการทำให้ทายาทของจักรพรรดิซ่งไท่จู่กลับสู่สายการสืบราชสันตติวงศ์โดยตรงแทนที่สายการสืบราชสันตติวงศ์ของจักรพรรดิซ่งไท่จง เนื่องจากลูกหลานของจักรพรรดิซ่งไท่จงส่วนใหญ่ถูกนำตัวไปที่จิน โดยจักรพรรดิเกาจง นับเป็นจักรพรรดิองค์สุดท้ายในสายของจักรพรรดิไท่จง
เจ้า ฟู่

เจ้า ฟู่(จีน:趙旉; 23 กรกฎาคม 1127 - 28 กรกฎาคม 1129) เป็นพระราชโอรสเพียงพระองค์เดียวของจักรพรรดิซ่งเกาจงพระองค์เสด็จสวรรคตด้วยพระชนมายุเพียง 2 พรรษา หลังจากการสวรรคตของพระองค์ พระราชบิดาของพระองค์ก็ไม่มีรัชทายาทชายสายตรงทำให้สายของจักรพรรดิซ่งไท่จงสิ้นสุดลง และต้องส่งต่อราชบัลลังก์ให้กับพระราชโอรสบุญธรรมซึ่งมาจากสายของจักรพรรดิซ่งไท่จู่
ในวันที่ 26 มีนาคม ค.ศ. 1129 เจ้า ฟู่ ได้ขึ้นครองบัลลังก์จากการกบฏที่นำโดยทหารรักษาวังที่นำโดย เหมียว ฟู (苗傅) และหลิว เจิ้งเหยียน (劉正彥) จากนั้นบังคับให้จักรพรรดิเกาจงสละราชบัลลังก์ให้กับเจ้า ฟู่ พระราชโอรสพระชนมายุ 1 พรรษาที่ปกครองภายใต้นามศักราชว่า Mingshou
จักรพรรดิซ่งเจินจง

สมเด็จพระจักรพรรดิเจินจง(จีน:宋真宗皇帝; 23 ธันวาคม 968 － 23 มีนาคม 1022) เป็นจักรพรรดิองค์ที่ 3 แห่งราชวงศ์ซ่งเขาเป็นพระราชโอรสองค์ที่ 3 ของจักรพรรดิองค์ก่อนคือจักรพรรดิซ่งไท่จงและพระราชโอรสองค์ที่ 6 สืบราชบัลลังก์ต่อเป็นจักรพรรดิซ่งเหรินจงเมื่อสิ้นรัชกาล ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1020 พระองค์ประชวรหนัก แต่ยังคงรักษาพระราชอำนาจไว้ได้ เนื่องจากพระอาการประชวรของพระองค์ จักรพรรดินีองค์ที่ 3 คือจักรพรรดินีหลิวจึงมักออกว่าราชการแทนพระสวามี
รัชสมัยของจักรพรรดิเจินจงได้รับการกล่าวขวัญถึงการรวมพระราชอำนาจเข้าสู่ศูนย์กลางและการเสริมสร้างความเข้มแข็งของจักรวรรดิซ่ง จักรวรรดิเจริญรุ่งเรืองและกำลังทหารของก็ได้รับการเสริมกำลังเพิ่มเติม อย่างไรก็ตาม มันจะเป็นจุดเริ่มต้นของนโยบายต่างประเทศต่อราชวงศ์เหลียวที่นำโดยชาวคิตันทางตอนเหนือซึ่งจะส่งผลให้เกิดความอัปยศอดสูในท้ายที่สุด
ในปี ค.ศ. 1004 ชาวคีตันทำสงครามกับจักรวรรดิซ่ง จักรพรรดิเจินจงนำกองทัพของพระองค์เข้าโจมตีพวกคีตัน แม้จะประสบความสำเร็จในช่วงแรก แต่ในปี ค.ศ. 1005 จักรพรรดิเจินจงได้ลงพระนามในสนธิสัญญาชานยฺเหวียนสนธิสัญญาดังกล่าวส่งผลให้เกิดสันติภาพเป็นเวลากว่าหนึ่งศตวรรษ แต่จักรวรรดิซ่งอยู่ในสถานะที่ด้อยกว่าจักรวรรดิเหลียว และยังตกลงที่จะจ่ายส่วยประจำปีเป็นเงิน 100,000 เหรียญและผ้าไหมมากกว่า 200,000 ผืน สถานะที่ด้อยกว่าจะเข้ามารบกวนการต่างประเทศของจักรวรรดิซ่ง ในขณะที่เงินในท้องพระคลังของจักรวรรดิก็ร่อยหรอลงอย่างช้า ๆ
พระองค์มีพระราชโองการให้จัดส่งเมล็ดพันธุ์ข้าวสุกเร็วจำนวน 30,000 กระสอบจากมณฑลฝูเจี้ยนไปยังลุ่มแม่น้ำแยงซีตอนล่างในปี ค.ศ. 1011-1012 เพื่อปรับปรุงการเกษตร
จักรพรรดิซ่งหลี่จง

ซ่งหลี่จง(จีน:宋理宗;พินอิน:Sòng Lǐzōng; 26 มกราคม ค.ศ. 1205 – 16 พฤศจิกายน ค.ศ. 1264) ชื่อตัวว่าจ้าว ยฺหวิน(จีนตัวย่อ:赵昀;จีนตัวเต็ม:趙昀;พินอิน:Zhào Yún) เป็นจักรพรรดิองค์ที่ 14 ของราชวงศ์ซ่ง(宋朝) แห่งจักรวรรดิจีนและเมื่อแบ่งราชวงศ์ซ่งออกเป็นสมัยเหนือกับสมัยใต้ นับเป็นจักรพรรดิองค์ที่ห้าของราชวงศ์ซ่งใต้(南宋朝) เสวยราชย์วันตั้งแต่ ค.ศ. 1224 จนสิ้นพระชนม์ใน ค.ศ. 1264
จ้าว ยฺหวิน แม้จะเป็นทายาทสายตรงของจักรพรรดิซ่งไท่จู่(趙匡胤) ปฐมจักรพรรดิราชวงศ์ซ่ง แต่ไม่อยู่ในลำดับสืบราชสมบัติ เพราะครอบครัวไม่มีฐานทางการเมือง ต่อมาหยางไท่โฮ่ว(楊太后) มเหสีจักรพรรดิซ่งหนิงจง(宋寧宗) วางแผนกับขุนนางฉื่อ หมี-ยฺเหวี่ยน(史彌遠) ให้จ้าว ยฺหวิน ได้ครองราชย์ในที่สุด
จ้าว ยฺหวิน เป็นทายาทรุ่นที่สิบของจักรพรรดิซ่งไท่จู่ผู้ก่อตั้งราชวงศ์ซ่งขึ้นเมื่อกว่า 250 ปีก่อน เดิมจ้าว ยฺหวิน มีชื่อตัวว่า "จ้าว ยฺหวี-จฺวี่" (趙與莒) เมื่อเด็กอาศัยอยู่ในเช่าซิง(紹興),เจ้อเจียง(浙江) วันหนึ่งฝนตก จ้าว ยฺหวี-จฺวี่ ไปหลบฝนใต้สะพาน ยืนตัวสั่นอยู่ข้างหยู เทียนซี (余天錫) ขุนนางที่ฉื่อ หมี-ยฺเหวี่ยนอัครมหาเสนาบดี(丞相) ส่งมาตามหาผู้สืบราชบัลลังก์ เพราะรัชทายาทเพิ่งสิ้นพระชนม์ เมื่อทราบว่า เด็กที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เป็นใคร หยู เทียนซี ก็รีบกลับไปรายงานฉื่อ หมี-ยฺเหวี่ยน และฉื่อ หมี-ยฺเหวี่ยน เห็นสมควรให้จ้าว ยฺหวี-จฺวี่ ขึ้นเป็นรัชทายาทคนใหม่ เมื่อเป็นรัชทายาทแล้ว จ้าว ยฺหวี-จฺวี่ เปลี่ยนชื่อตัวเป็น "จ้าว กุ้ยเฉิง" (趙貴誠) ต่อมาใน ค.ศ. 1224จักรพรรดิซ่งหนิงจงสิ้นพระชนม์ พระนางหยางไท่โฮ่วมเหสีของซ่งหนิงจง ก็ยกจ้าว กุ้ยเฉิง ขึ้นสืบราชสมบัติต่อ และจ้าว กุ้ยเฉิง เปลี่ยนชื่อตัวอีกครั้งเป็น "จ้าว ยฺหวิน"
จ้าว ยฺหวิน ครองราชย์ 40 ปี แต่ไม่ได้กระทำกิจที่เป็นประโยชน์ต่อแผ่นดินมากนัก จ้าว ยฺหวิน ไม่สนใจในราชการงานเมือง ช่วงแรกให้ฉื่อ หมี-ยฺเหวี่ยน ว่าราชการแทบทั้งสิ้น ครั้นฉื่อ หมี-ยฺเหวี่ยน ถึงแก่กรรมใน ค.ศ. 1233 จ้าว ยฺหวิน กลับมาบริหารอำนาจเอง แต่ไม่นานก็โอนกิจบ้านการเมืองให้แก่อัครมหาเสนาบดีคนใหม่ ส่วนตัวเองก็เอาแต่เสวยสุข ร่ำลือกันว่า ช่วงปลายรัชกาล รับสั่งให้หญิงคณิกาเข้ามาในวังหลวงเป็นนิตย์ แม้ขุนนางจะพากันต่อต้านห้ามปรามก็ตาม
เหตุการณ์สำคัญในรัชกาลของจ้าว ยฺหวิน คือ ทัพผสมของจักรวรรดิซ่งและจักรวรรดิมองโกลร่วมกันตีราชวงศ์จิน(金朝) ของชาวนฺหวี่เจิน(女真) แตกพ่ายใน ค.ศ. 1234 แต่ใน ค.ศ. 1259 มองโกลก็หันมาเล่นงานซ่งแทน รัฐบาลซ่งจึงจำต้องยกดินแดนทั้งหมดทางเหนือแม่น้ำฉาง(长江) ให้แก่มองโกล ต่อมาใน ค.ศ. 1279 มองโกลรุกคืบมายึดครองจักรวรรดิซ่งได้ทั้งหมด
ใน ค.ศ. 1264 จ้าว ยฺหวิน สิ้นพระชนม์โดยไร้โอรสที่มีชีวิตอยู่ หลานของเขา คือจ้าว ฉี(趙禥) จึงสืบราชสมบัติต่อเป็นจักรพรรดิซ่งตู้จง(宋度宗)
หลังกุบไลข่านแห่งมองโกลก่อตั้งราชวงศ์ยฺเหวียน(元朝) ขึ้นใน ค.ศ. 1271 แล้ว มีการขุดศพของจ้าว ยฺหวิน ขึ้นมา ภิกษุกลุ่มหนึ่งเอาศพจ้าว ยฺหวิน แขวนประจานสามวัน ก่อนตัดแยกชิ้นส่วน เอากะโหลกศีรษะมาทำเป็นถ้วยเหล้าถวายกุบไลข่าน จนเมื่อจู ยฺเหวียนจาง(朱元璋) ปราบราชวงศ์ยฺเหวียนได้ในเกือบร้อยปีให้หลัง ศพของจ้าว ยฺหวิน จึงได้ฝังอีกครั้ง
จักรพรรดิซ่งไท่จง

สมเด็จพระจักรพรรดิซ่งไท่จง(จีน:宋太宗; 939-997) มีพระนามเดิมว่า เจ้ากวังอี้ เป็นจักรพรรดิองค์ที่ 2 แห่งราชวงศ์ซ่งของจีน พระองค์ทรงครองราชย์ตั้งแต่ ค.ศ. 976 จนสวรรคตใน ค.ศ. 997 พระองค์เป็นพระอนุชาของจักรพรรดิซ่งไท่จู่และเป็นพระราชบิดาของจักรพรรดิซ่งเจินจงผู้สืบราชบัลลังก์ต่อจากพระองค์
宋钦宗

宋钦宗赵桓（1100年5月23日—1156年6月14日），北宋第九位皇帝（1126年1月19日－1127年3月20日在位）。宋徽宗赵佶长子，谥号「恭文顺德仁孝皇帝」。
元符三年（1100年）四月十三日，生于坤宁殿。七月，賜名亶、授檢校太尉、山南東道節度使、封韩国公，建中靖國元年（1101年）六月，遷興德軍節度使、開府儀同三司、进封京兆郡王。崇宁元年（1103年）二月甲午，賜名烜，十一月丁亥，賜名桓。大观二年（1108年）正月，遷司空、武昌軍節度使、进封定王。政和元年（1111年）三月，讲学于资善堂。三年（1113年）正月，加太保。四年（1114年）二月癸酉，在文德殿加冠。五年（1115年）二月乙巳，立为皇太子，大赦天下。丁巳，谒太庙。诏乘金辂，设卤簿，如至道、天禧故事，宫僚参谒、称臣，都辞让。六年（1116年）六月癸未，纳朱氏为太子妃。宣和七年（1125年）十二月，除開封府牧。
北宋末年，金朝南侵。赵桓受父宋徽宗禪讓后即位为皇帝，是为宋钦宗，改元靖康。徽宗称太上皇，率亲信蔡京、童贯等人逃奔江南。钦宗即位後立刻貶被称为奸臣的蔡京、童贯等“六贼”，然后重用李纲抗金，一度令金军有北返之意。后来钦宗又罢免了李纲，向金朝求和，加上在背後受徽宗牽制，作用有限。钦宗装作恭顺迎接太上皇回京后即贬去太上皇左右，软禁太上皇于龙德宫，因为对太上皇怀有戒心，甚至在太上皇过寿时连太上皇敬的酒都不喝，气得太上皇哭着回宫。钦宗亦将蔡京、童贯等皆贬杀。
但钦宗在抗金时战和不定，又写密信交给金使萧仲恭意图策反降金的原辽将耶律余睹，给了金朝再度发难的理由。金朝趁此机会再次南下渡黄河再次包围宋京东京（今开封）。宋钦宗误信宰相何栗、枢密使孙傅，以为无赖郭京可以用神兵退敌，提拔郭京，并撤去东京外城守备让郭京用神兵退敌，郭京大败，金军趁机攻破东京外城，同时又放言和谈让钦宗心存幻想。钦宗率大臣亲赴金营和谈，金军趁机派萧庆入住北宋尚书省。钦宗在上表投降称藩及同意召在外的皇弟康王赵构回京并废除其大元帅头衔等条件后被放回，萧庆则以北宋朝廷名义搜刮钱物满足金军所需。靖康二年（1127年）正月，钦宗再赴金营求和，被扣押，金军以放回钦宗为条件继续向北宋索要财物，宋将范琼等将太上皇、钦宗太子赵谌及后妃、亲王、公主等交给金军作为抵债，史称靖康之变。
北宋靖康二年（金朝天會五年）二月初六（1127年3月20日），金太宗下詔廢徽、欽二帝，貶為庶人，強行脱去二帝龙袍，随行的李若水抱著欽宗身體，嚴斥金人为狗賊之辈，金人將其割喉殘忍殺害，並册封张邦昌为帝，国号大楚，他成為亡國之君，立國一百六十八年的北宋滅亡。
七月，二帝被俘北上，遷到燕京，天會六年（1128年）八月二十一日抵達金上京會寧府。二十四日，二帝著素服跪拜金太祖廟，在乾元殿拜謁金太宗完顏吳乞買。金太宗封宋徽宗為昏德公，欽宗為重昏侯，十月，二帝遷往韓州（吉林省梨樹縣北偏臉城）。天會八年（1130年）七月，又將二帝遷到五國城（今黑龍江省依蘭縣城北舊古城）軟禁。
八年後，天會十三年（紹興五年，1135年）四月，徽宗病死於五國城。
天眷三年（1140年），金主战派完颜宗弼率领金国军队南侵，先在开封正南的顺昌败于刘錡所部的「八字军」，再于开封西南的郾城和颍昌，在金国女真精锐部队所拿手的骑兵对阵中两次败于岳飞的岳家军，只在开封东南面的淮西亳州、宿州一带战胜了宋军中最弱的张俊一军，在宋高宗以「十二道金牌」敕召回岳家军前，金军已被压缩到汴梁东部和北部。完颜宗弼开始转向接受與宋议和。
皇统元年（1141年） 二月，金熙宗为与南宋達成完颜宗弼期望中的和议，将死去的徽宗追封为天水郡王，将钦宗封为天水郡公。第一提高了级别，原来封徽宗为二品昏德公，追封为王升为一品，原封钦宗为三品重昏侯，现封为公升为二品。第二是去掉了原封号中的侮辱含义。第三是以赵姓天水郡望作为封号，以示尊重。同时南宋朝廷解除了岳飛、韓世忠、刘錡、杨沂中等將的兵權，为《绍兴和议》做好了准备。十一月间，宋、金为《绍兴和议》达成书面协议。十二月末除夕夜（1142年1月27日），宋高宗在餘杭風波亭賜死了岳飞，据《宋史》记载是为了满足议和所设前提。
紹興十二年（1142年）三月，宋金《绍兴和议》彻底完成所有手续。夏四月丁卯（1142年5月1日），宋高宗生母韋賢妃同徽宗棺槨歸宋。离行时，钦宗挽住她的车轮，请她转告高宗，若能回去，他絕對不爭權，不當皇帝，只要當個「太乙宫」之主就滿足了。韋賢妃哭著說，如果我看不到你回來，我寧願眼睛瞎掉算了。當時宋高宗亦曾提出放钦宗一并南归，金朝也答应了，高宗令临安府为钦宗修宫殿，但因金朝出现政局变动，执政者完颜兀术等人反悔而未能。绍兴十六年（1146年）即皇统六年，何铸出使金朝请求放回钦宗及宗室，亦遭拒绝。兀术临终说：「一旦对宋作战不利，可以让天水郡公坐镇汴京，那时作为弟弟的趙構就没有与兄长争位的道理，金朝也可以打着辅佐天水郡公的名义讨伐趙構。」而韋太后晚年果真因眼疾而雙目俱盲，後遇道人皇甫坦治癒一眼，另一眼則因皇甫坦曰「后以一目視，足矣。以一目存誓，可也。」而未獲醫治。
南宋紹興二十六年（金朝正隆元年，1156年）六月，宋钦宗去世。关于死因众说纷纭，有指钦宗是病死。另据《大宋宣和遺事》记载，金朝皇帝完顏亮叫56歲的钦宗和81岁的辽天祚帝耶律延禧（实际上耶律延禧仅活到54岁）去比賽馬球，藉此設局殺害兩人，使宋钦宗和耶律延禧均中箭墜馬而死。
宋绍兴三十一年（金正隆六年，1161年），钦宗的死讯才传到臨安，宋高宗发喪。欽宗死后，高宗再无后顧之憂，因而翌年传位于宋孝宗。
[在维基数据编辑]
宋孝宗

宋孝宗趙昚（昚同慎；1127年11月27日—1194年6月28日），南宋第二位皇帝（1162年7月24日－1189年2月18日在位），小名羊，原名伯琮，入宮時賜名瑗，過繼宋高宗時更名玮，字元瑰，後又更名昚，更字元永，他是宋太祖之幼子趙德芳的後裔，為宋高宗養子，宋太祖的嫡系子孫。宋孝宗登基，象徵自宋朝帝位落入宋太宗的子孫之手後，時隔186年終於恢復由開國皇帝宋太祖的後裔繼承。
孝宗是南宋较有作为的皇帝，同時期中原的皇帝是金朝的金世宗。绍兴三十二年（1162年），高宗禪位予赵昚，是为宋孝宗，宋孝宗在位27年，期间与金達成隆興和議。淳熙十六年（1189年）孝宗逊位，讓位予兒子宋光宗。绍熙五年（1194年）孝宗病逝，终年67岁。葬于永阜陵。
建炎元年十月二十二日（1127年11月27日）生於秀州嘉兴青杉閘官舍。六世祖為太祖赵匡胤的四子秦康惠王趙德芳。父亲為遠支宗親趙子偁，時為嘉興丞，後追封為秀安僖王。
由於高宗的唯一兒子元懿太子夭折後再沒有嗣子，皇室成員多被金人擄去北方，所以只好從旁系宗室中選擇繼承人。
绍兴二年（1132年）五月，高宗于太祖系宗室中选了赵伯琮养于宫中。三年（1133年）二月，特除和州防御使，赐名瑗，尋改贵州防御使。五年（1135年）五月，用尚書左僕射赵鼎议，在宫中设立书院教育他，建成后以书院为资善堂。孝宗读书强记，天资特异。诏授保庆军节度使，封建国公。因传言金朝欲在北宋旧都开封拥立钦宗太子赵谌为傀儡皇帝挑战高宗法统，大将岳飞密请高宗立赵瑗为皇太子以让金人的图谋落空，高宗也安排岳飞与赵瑗相见，岳飞感叹赵瑗是兴复宋室之主。
十二年（1142年）二月，詔外就第，授檢校少保、進封普安郡王。十七年（1147年）六月，徒常德軍節度使。此外，宋高宗另一位养子赵璩亦封恩平郡王、武康軍節度使。两人官属礼制相同，号为东、西府。太子多年未定，内外颇以为疑。三十年（1160年）二月，立为皇子，賜名玮，授寧國軍節度使、開府儀同三司、进封建王。三月，赵璩授開府儀同三司、判大宗正事、置司紹興府，则称“皇侄”，两人名分终定。四月，赐字“元環”。
紹興三十一年海陵王完顏亮南下進犯，高宗考慮遷都避難，建王激憤難平，自請率兵為前驅，引起高宗疑懼，在史浩的開導下，建王上書解釋誤會方除。三十一年（1161年）十月，以明堂恩，授鎮南軍節度使。三十二年（1162年）五月，立为皇太子，賜名昚。六月，赐字“元永”，高宗禅位，即皇帝位，定年号隆兴，立志光复中原，收复河山，遂将岳飞平反並追封为鄂国公，肅清秦桧餘黨，并且命令老将张浚北伐中原，但在符离遭遇金军突襲大败。接着金军趁胜追击，南宋军队损失惨重，此後雙方互有勝負，但金無法越過長江，宋亦未能渡黃河。宋孝宗被迫于隆兴二年（1164年）和金国金世宗签订“隆兴和议”，次年改元“乾道”。
乾道年间，由于没有战事的干扰，加上高宗除对金和战外較少干政，孝宗专心理政，百姓富裕，五谷丰登，太平安乐，一改高宗朝时贪腐的局面。由于宋孝宗治国有方，南宋出现乾淳之治（乾道、淳熙）的小康局面。
宋孝宗有一批宠臣，如曾觌、龙大渊、张说等人，与宦官梁珂等“相与盘结”，“士大夫无耻者争附之”，被列入《佞幸传》。
淳熙十四年（1187年）十月，高宗死於德壽宮中，孝宗聽聞後失聲痛哭，兩天不能進食，又表示要服喪三年。孝宗为了服丧，让太子赵惇参预政事。淳熙十六年二月初二（1189年2月18日）禅讓帝位，太子赵惇即位，是为宋光宗。守孝三年后，孝宗退位，自称太上皇，闲居慈福宮，後改名重华殿，继续为高宗服丧。
光宗由於皇后李鳳娘挑撥，与孝宗不睦，长期不去探望孝宗，孝宗为此闷闷不乐而起病。最终在绍熙五年六月初九（1194年6月28日），崩于临安府重华宫重华殿，年六十七。十月，上諡號曰『哲文神武成孝皇帝』（能官賢才曰哲帝德廣地運曰文應變無方曰神保大定功曰武持盈守滿曰成慈惠愛親曰孝）、廟號『孝宗』、尋詔廟樂名曰大倫之舞。十一月，葬于永阜陵。慶元三年（1197年）六月，加諡號曰『紹統同道冠德昭功哲文神武明聖成孝皇帝』。
皆為成穆皇后郭氏所出
宋光宗

宋光宗赵惇（1147年9月30日—1200年9月17日），南宋第三位皇帝（1189年2月18日－1194年7月24日在位），宋孝宗第三子。42岁時受孝宗禅位而登基（亦是最老即位的宋帝），由於皇后李鳳娘的挑撥，與父親宋孝宗失和，趙汝愚、韓侂冑等大臣不滿，宋孝宗死後，在隆慈太皇太后的支持下，光宗被迫內禪予其子宋宁宗，史稱绍熙内禅。退位六年後駕崩，享年53岁，谥号「循道宪仁明功茂德温文顺武圣哲慈孝皇帝」。
绍兴十七年（1147年）九月乙丑生于藩邸，孝宗與郭皇后三子。二十年（1150年）二月，賜名惇，授右监门卫率府副率。三十年（1160年）五月，转荣州刺史。三十二年（1162年）六月，高宗內禪，孝宗即位。九月，拜镇洮军节度使、开府仪同三司、封恭王。
乾道七年（1171年）二月，立为皇太子。四月，领临安府尹。當時孝宗因趙惇的性格與自己相似，故立為太子，與此同時，孝宗也擔憂太子的政治能力，但是淳熙十六年（1189年）二月，孝宗依然禪位予光宗，自稱「壽皇」，以明年为绍熙元年。
光宗是宋朝皇帝中比较平庸的一位。他登基時42岁，並不算年老，卻体弱多病。心理上也没有安邦治国之才，听取奸臣谗言，罢免辛棄疾等主战派大臣，又让当时著名的妒妇、心狠手辣的皇后李鳳娘干政，自己對朝政的掌握力不斷下降。
紹熙四年，光宗將兩浙東路馬步軍副都總管姜特立召至杭州行在，遭到丞相留正的強烈反對，留正隨後出走，直到當年十一月，光宗將姜特立遣回本官，留正方才回朝。但光宗在位的五年時間，基本延續了高宗、孝宗兩朝賑濟災民的政策，也能對一些官吏瀆職的現象予以打擊，如文思院監常良孫因貪污，不僅自身受到貶黜，薦舉其人的宰相周必大也遭到了降爵處分。經濟方面，淮河一帶在光宗朝繼續嚴格實行紙鈔第一政策，一切銀錢都不得進入兩淮地區。湖北一部份地區在紹熙後期開放了鐵錢。
光宗由於皇后李鳳娘的挑撥，素來与孝宗不和，宋孝宗退位后，自稱「壽皇」，閒居宮中，皇后李鳳娘教唆光宗，光宗长期不去探望。李皇后謀殺了有孕在身的黃貴妃，光宗知道之後又生病了，壽皇送來了藥丸，但李皇后卻造謠說那是毒藥，離間光宗與壽皇父子關係。有一次，光宗宴請大臣，大臣請光宗探望壽皇，李皇后知道了以後立即阻止。绍熙五年（1194年），壽皇得病，宋光宗不去探望壽皇，也不讓他人探望，最终朝臣拒绝见光宗，集体前往朝见壽皇，光宗才被迫妥协。
同年壽皇病逝时，光宗不服丧。壽皇的喪禮需要身為長子的宋光宗主持，光宗也不主持，大臣們都極為不滿。樞密使趙汝愚则聯合趙彥逾、葉適、徐誼、郭杲、韓仛冑等人策畫政變，由隆慈太皇太后（憲聖慈烈皇后）的外甥韓仛冑請隆慈太皇太后垂簾聽政，又以防不测，命殿帅郭杲，步帅阎仲连夜带兵控制南皇宫南北，傅昌朝暗中制造黄袍，趙汝愚發動兵谏逼迫光宗退位，使尚未成为太子的赵扩得以受禪即帝位，是为宋宁宗，光宗闲居临安行在寿康宫，尊為“太上皇”。
庆元六年八月初八（1200年9月17日），憂鬱而崩于寿康宫寿康殿，年五十四。十一月，上谥号曰「憲仁聖哲慈孝皇帝」（聖能法天曰憲施仁服義曰仁通達先知曰聖能官賢才曰哲視民如子曰慈繼先述事曰孝），庙号「光宗」。十一月，太庙酌献乐名《大和》。十二月，葬于永崇陵（今浙江绍兴东南35里处宝山）。嘉泰三年（1203年）七月，加谥号曰「循道憲仁明功茂德溫文順武聖哲慈孝皇帝」。
[在维基数据编辑]
Sòng Ko-chong

Sòng Ko-chong(宋高宗;1107 nî6 goe̍h 12 ji̍t–1187 nî11 goe̍h 9 ji̍t), pún-miâTiō Kò͘(趙構), sīTiong-kokSòng-tiâuê tē-10 tāihông-tè.
Lâm Sòng

Lâm Sòng(南宋;1127 nîchì1279 nî) sīTiong-kokSòng-tiâusî-tāi ê chi̍t ê sî-kî.Lú-chin-cho̍kji̍p-chhim siau-bia̍tPak Sòngliáu-āu, iûSòng Ko-chongTiō Kò͘ tī Lâm-kiaⁿÈng-thian-hútiông-sin kiàn-li̍p Lâm Sòng lâi iân-sio̍k Tiō--sī ê ông-tiâu; Sòng-tiâu ê lâm-pak nn̄g ê sî-kî ha̍p-chhengLióng Sòng(兩宋).
Sòng Hàu-chong

Sòng Hàu-chong(宋孝宗;1127 nî11 goe̍h 27 ji̍t–1194 nî6 goe̍h 28 ji̍t), pún-miâTiō Sīn(趙眘), sīTiong-kokSòng-tiâuê tē-11 tāihông-tè.
Sòng Khim-chong

Sòng Khim-chong(宋欽宗;1100 nî5 goe̍h 23 ji̍t–1164 nî6 goe̍h 14 ji̍t), pún-miâTiō Hoân(趙桓), sīTiong-kokSòng-tiâuê tē-9 tāihông-tè.
趙構

宋高宗趙構（1107年—1187年），字德基，係南宋開國皇帝，亦係宋朝第十個皇帝。
趙構係宋徽宗第九個仔，未做皇帝之前受封做「康王」。1126年金兵第一次包圍北宋首都汴京嗰陣，趙構畀佢阿哥宋欽宗派去金兵嗰度做人質講和，之後放番返去。1127年1月，金兵第二次包圍汴京之後攻陷汴京，捉咗宋徽宗同宋欽宗，呢件事就叫做「靖康之難」。
之後趙構喺河北起兵，叫自己做大元帥，聚集咗唔少仲效忠宋朝嘅軍隊。1127年6月，趙構喺應天（今日河南商丘）登基做南宋第一位皇帝，改年號做建炎。趙構幾經輾轉終於走到江南，定都臨安（今日浙江杭州）。
建炎三年，「苗劉兵變」發生。
1131年，改用年號「紹興」。
1137年，趙構阿爸宋徽宗嘅死訊傳到南宋。
1140年，金兵又南下入侵。
趙構做皇帝，早期起用過韓世忠、岳飛等等嘅主戰派。但係趙構係諗住守住半璧江山就算，就算喺岳飛大破金兵之後，都係接受割地同金國講和，仲處死咗岳飛，罷免咗韓世忠，起用秦檜做宰相。
1141年宋金達成「紹興和議」。趙構殺咗岳飛之後，金人放番趙構親生阿媽返去南宋。
1161年，金國海陵煬王完顏亮唔理兩國和議，親自帶大軍進攻南宋，但係喺長江受阻，最終喺完顏亮被耶律元宜殺死之後金兵撤退。
1162年趙構將皇位禪位畀太子趙眘，是為宋孝宗。宋孝宗上台後馬上為岳飛平反，但趙構並冇阻撓。
1187年，宋高宗去世，享年81歲，謚號受命中興全功至德聖神武文昭仁憲孝皇帝，葬喺永思陵。
宋高宗淨係得一個親生仔趙旉，但夭折咗，追謚元懿太子。
苗劉兵變

苗劉兵變（粵拼：miu4lau4bing1bin3），又叫明受之變，係南宋初期嘅一場政變。呢場政變由苗傅同劉正彥發動。佢哋殺死皇帝趙構嘅寵臣太監康履同其他有權勢人士，話要「清君側」，之後逼趙構退位，禪讓皇位畀三歲皇太子趙旉。政變消息傳出之後，各地將官、郡王都齊齊出兵勤王。苗傅同劉正彥知自己死硬，唯有幫趙構復辟。最後苗、劉兩條友打輸咗，喺首都建康度處死。
建炎元年，康王趙構喺應天府（中文：應天府）（家下河南）即位做皇帝，叫宋高宗。但係趙構昏庸無能，重寵信太監，尤其康履。王淵（中文：王淵）投靠班太監而平步青雲，做咗樞密使（中文：樞密使），搶嗮啲民脂民膏。建炎三年金兵進攻，王淵即刻建議趙構棄城出逃去杭州，佢負責守尾。但係王淵用戰船運自己啲寶物，搞到幾萬宋兵打敗仗。百姓都話「船上嘅寶物都係王淵喺平定陳通（中文：陳通）嗰陣，濫殺富人搜刮而來嘅」。而行軍過程入面，康履等太監作威作福，強佔民宅。軍人苗傅好嬲，諗住殺死康履同王淵。
嗰陣時淨係得苗傅控制嘅軍隊護衛喺杭州嘅趙構，韓世忠、張俊（中文：張俊）、楊沂中（中文：楊沂中）、劉光世（中文：劉光世）等將軍都被派去守其他地方，畀咗一個良好嘅條件跟住落嚟嘅政變。威州（中文：威州）刺史（中文：刺史）劉正彥雖然係王淵升格嘅，但係佢好嬲王淵盜用佢啲士兵。劉正彥知道苗傅諗住發動政變殺死王淵之後，即刻同苗傅一拍即合。苗傅軍嘅士兵大多數都係憎太監同王淵嘅人，苗、劉兩個人喺軍隊度煽風點火，成支軍隊即刻嬲到想殺死班奸臣，因而同苗、劉一齊政變。
康履收到料，苗、劉想發動政變殺死自己，即刻通知王淵。嗰晩，苗傅以「郊外有賊」做理由，同劉正彥一齊率兵翻皇宮政變，情況一發不可收拾。
第二日，苗傅同劉正彥喺城北橋下面埋伏士兵，等王淵退朝嗰陣，將佢拖落馬，劉正彥將佢親手殺死，之後包圍康履間屋，大肆殺死太監，重掛住王淵個頭，率軍包圍皇宮，兵臨城下，而趙構亦都收到料苗傅同劉正彥叛亂，守宮門嘅中軍統制吳湛引導苗傅班手下入城，大嗌「苗傅不負國，只為天下除害。」。
杭州知州康允之帶住百官，請趙構止城樓安定軍民，否則唔可以停止叛亂趙構上城樓，問下面苗傅帶兵作反嘅原因，苗傅見到趙構，仍然下拜下跪，之後就即刻友聲鬧趙構信太監，投靠太監就可以升官發財，汪伯彥（中文：汪伯彥）、黃潛善（中文：黃潛善）昏庸誤國但係未俾人流放，王淵遇敵嗰陣冇有效抵抗，但係就因為同康履勾結而攞到樞密（中文：樞密使）位，自己成日立功，但係就淨係響偏遠地方做啲芝麻官仔，重表示已經殺咗王淵，並且殺死咗喺出面嘅太監，威脅趙構，要佢殺死康履、藍珪、曾擇三個最大權嘅太監去謝三軍，趙構答，如果太監有過錯可以將佢哋流放去海中島，重即刻任命苗傅做承宣使同御營都統制，封劉正彥做觀察使同御營副都統制，希望政變就噉就平息。
無耐，叛軍冇散，苗傅重話如果佢淨係想升官，只要賄賂啲閹人就得，唔使搞咁大壇嘢出來。趙構冇法子，唯有用竹籃將康履垂吊落城交畀叛軍，佢即刻俾叛軍腰斬。苗、劉又喺城下面大嗌：「陛下嘅地位來路唔正，之後如果欽宗返來，你會點？」趙構冇聲出。叛軍得寸進尺，要趙構退位，禪讓帝位畀皇太子趙旉。
趙構知道件事冇得救，就決定禪讓帝位，但係佢要求咗幾件事，一係苗、劉喺佢禪位之後要好似對宋徽宗噉好好對待佢；二係要聽佢、太后同繼位嘅新皇帝支笛；三係喺佢讓完位之後軍隊士兵就要散，返翻原位；四係約束士兵，唔俾佢哋搶嘢縱火，禍害民間。苗傅應承趙構，趙構即刻宣布遜位畀三歲皇太子趙旉。 趙構派朱勝非落城讀出詔書，苗傅手下王鈞甫同朱勝非講：「苗劉二人忠心而學問唔夠」。朱勝非讀完詔，叛軍即散，喺市集不停大嗌「天下太平喇！」杭州知州驚叛軍屠城，唯有出城安撫。
第二日太后垂簾聽政，大赦，改年號做明受，尊太上皇趙構做「睿聖仁孝皇帝」，將顯忠寺改名做睿聖宮，淨係留低十五個太監，其餘都炒嗮魷魚，苗傅重派人去查清楚，擔心趙構留低好多內侍。
幾日之後大將軍張浚收到風苗、劉叛變，即刻同鎮守吳江嘅張俊起兵會合。呂頤浩都收到料，同部將討論之後確認呢件事係政變，一方面出兵攻擊，另一方面寫信畀劉光世，話畀佢知呢件事。
張浚喺平江起兵，約劉光世同呂頤浩去嗰度會合，然後派親信馮轓去杭州勸苗傅同劉正彥重立趙構做皇帝，迷惑叛軍，又派「保義郎」甄援去韓世忠、劉光世支軍隊度宣布苗劉兵變。之後，張、劉、呂、韓四俠又聯同宰相朱勝非呃苗傅唔好捉韓世忠個老婆同個仔，結果真係成功咗。
苗傅貶起兵嘅張浚做黃州團練副使、郴州安置。張浚知道被貶之後，即刻搵齊天下將軍、郡王，正式宣布起兵勤王，攻擊苗、劉。
苗、劉好驚，唯有請趙構復辟。趙構復辟之後，尊太后做隆祐皇太后，恢復苗傅擁立嘅皇帝趙旉做太子，重特登叫苗、劉守邊疆，將佢哋引出朝廷，最後落柯打恢復建炎年號。 苗、劉要求趙構賜佢哋免死鐵券，唔好追究佢哋政變嘅責任，趙構知佢哋讀唔夠書，就喺鐵券上面寫「除大逆外，餘皆不論」，苗、劉察覺唔到，以為安全喇。嗰日，勤王軍到達叛軍根據地臨平，韓世忠率兵同叛軍「赤心軍」死過，打低苗翊同馬柔吉，入主北關。苗、劉率兩千精兵，攞住鐵券逃出杭州，同時命令手下縱火，但係落大雨，著唔到火。
勤王軍張浚、劉光世、呂頤浩、張俊、韓世忠等人入城，殺死引叛軍入宮嘅吳湛。劉正彥喺浦城俾韓世忠捉到；將軍苗翊俾手下綁架，然後交畀韓世忠處置；另一個將軍張逵喺崇安俾韓世忠殺死；而改咗名嘅苗傅就喺建陽俾韓世忠捉到；最尾劉正彥、苗傅同苗翊喺建康度處死。
趙構升呂頤浩做尚書右僕射；升李邴做尚書右丞；封韓世忠做少保、武勝、昭慶兩鎮節度使，另外封佢老婆梁氏做護國夫人。張浚就自己話要去川陝嗰度防守，趙構封佢做宣撫處置使。
因為亂軍曾經以北宋徽宗皇帝趙佶同欽宗皇帝趙桓喺金國未死做理由，話趙構個帝位來路唔正統，所以之後趙構都好驚啲官員用呢個理由發動政變推翻佢，亦都令趙構之後傾向同金國和平，唔想打仗，以免金國送翻佢哋兩個落嚟搶翻個皇位。而趙構個獨生仔趙旉亦都喺政變度嚇死咗，而趙光義除咗趙構之外大部份後人都響靖康之難期間死咗或者俾金國捉咗，搞到響趙構死後大宋嘅皇位又交翻畀趙匡胤嘅後代。
趙桓

趙桓（1100年5月23號—1161年6月14號），本名趙亶，係北宋第九個皇帝，1126年到1127年在位，跟廟號叫宋欽宗。
1115年，宋徽宗立趙桓做皇太子。1125年，金軍入侵北宋。宋徽宗將個皇帝位讓咗畀趙桓，趙桓做咗皇帝，就係宋欽宗，改元靖康。金軍得東路軍去到開封城外，西路軍攻唔陷太原落唔到嚟，東路軍於是退兵。之後金軍再次南下，太原失守，東西兩路金軍會合，開封畀金軍包圍，最後畀金軍攻入，欽宗同徽宗都畀金軍捉咗，金軍立張邦昌做楚帝之後撤軍，押走欽宗同徽宗返番北面。除咗北宋最後兩位皇帝之外，開封仲有好多人都畀金軍捉走，後世就稱之為「靖康之難」。當時北宋大部分地方都冇畀金軍佔領，徽宗另一個仔趙構喺應天府（今日嘅商丘）稱帝，就係宋高宗。
1141年，金熙宗為咗同南宋朝廷達成《紹興議和》，將趙桓嘅封號由「重昏侯」改做「天水郡公」。1156年過身，1161年死訊先至傳到臨安。
南宋

南宋（粵拼：naam4sung3）係中國歷史嘅一個朝代。自從1127年北宋亡國之後，趙構（宋高宗）響臨安（而家嘅杭州）重建宋朝，史稱南宋，同金朝東面用淮水（而家嘅淮河），西面用大散關做邊界。1279年，南宋俾蒙古人滅咗，建立元朝。
南宋受到北宋戰亂節節敗退所影響，只能夠統治長江流域同埋南部嘅一啲地區，東邊、南邊直到大海。而長江北面亦即係黃河流域，則係由金人所統治。
南宋繼承咗北宋嘅一套，同北方外族對立，但唔係遼國同西夏對立，而係金國人。南宋打仗一樣都係打唔贏，成日畀人迫到簽和約。南宋同金打過五次仗，喺金人俾蒙古人消滅咗之後，南宋俾蒙古人軍隊攻入首都臨安，南宋喺1279年滅亡。
南宋喺抗金同埋抗元戰爭中出現過一啲名將、名臣，包括岳飛、韓世忠、文天祥同埋陸秀夫等。
南宋嘅皇帝一樣都係以銀兩或者布匹同外族講和。南宋嘅首都臨安係南宋對外貿易嘅重心，喺江南沿岸重有多個通商口岸，買賣貨品到南洋等地。
南宋朝廷比較注重文人嘅提拔，所以南宋亦都出咗唔少詩人，好似辛棄疾就係好好嘅例子。
趙佶

宋徽宗趙佶（1082年—1135年）係北宋第八位皇帝。
宋徽宗趙佶係宋神宗第十一個仔，阿媽係欽慈皇后陳氏。佢阿哥宋哲宗喺紹聖三年（1096年）封趙佶做端王。
元符三年（1100年）正月宋哲宗過身，由於哲宗冇仔，宋神宗皇后向太后支持由趙佶繼位，雖然有章惇反對，但係章惇都係拗唔過向太后，而且冇乜人企喺章惇嗰邊，於是就由趙佶繼位。
宋徽宗相對於宋朝前代各個皇帝，政績並唔突出。例如佢在位嗰陣，就動用大量資源採辦「花石綱」，搜集奇花異石運到汴京，喺皇宮起園林。1120年方臘喺江南作反，到1122年先畀政府軍完全平息曬。
宋徽宗睇見遼國唔夠新崛起嘅金國打，佢想攞返燕雲十六州全部，就唔理同遼國嘅「澶淵之盟」，喺1120年同金國訂立「海上之盟」，約定夾攻遼國。但係宋軍連就嚟亡國嘅遼軍都打唔贏，最後係金軍佔領埋本來約定由宋軍攻佔嘅大同同燕京。金國睇到宋朝嘅軍隊唔掂，就有咗入侵宋朝嘅想法，終於喺宣和七年（1125年）十月，金軍分兩路入侵宋朝。十二月，徽宗傳位畀佢個仔宋欽宗，自己做太上皇，由個仔去應付。
宋靖康元年、金天會四年閏十一月（1127年1月），金軍攻陷汴京，之後捉咗宋徽宗、宋欽宗兩個皇帝，史稱「靖康之變」。
天會五年二月，金國將徽欽二宗眨做庶人。
1128年（天會六年）農曆八月廿一日，徽欽二宗到咗金上京會寧府，畀金國分別封做昏德公同重昏侯；同月廿四日，兩位皇帝同埋家眷都坦胸赤背、身披羊皮，跪拜金太祖廟，行「牽羊禮」，去乾元殿拜謁金太宗完颜吳乞買（完顏晟）。
1135年宋徽宗病死喺金國。死後追加謚號叫做體神合道駿烈遜功聖文仁德憲慈顯孝皇帝，葬喺永佑陵。
宋徽宗雖然唔係出色嘅皇帝，但佢好擅長藝術。佢成立咗翰林書畫院，即係當時嘅宮廷畫院。又以繪畫作為科舉考試嘅內容，主持咗一啲藝術書籍嘅編輯，好似《宣和書譜》、《宣和畫譜》、《宣和博古錄》等等。
佢獨創咗一種書法，又瘦又有力，姿態優美又大方，俾後世人稱為瘦金體。歷代書法家都認同佢係一種成熟嘅書體，兼有人模仿。
《宋史‧徽宗本紀》咁樣評論宋徽宗：「宋徽宗諸事皆能，獨不能為君耳！」。
宋徽宗一共有32個仔，其中7個夭折咗。
宋徽宗有34個女
岳飛

岳飛（1103年3月24號—1142年1月27號；生於崇寧二年二月十五），字鵬舉，趙宋名將。河北（指黃河以北，而非家下河南河北之省界，下同）相州湯陰（今河南安陽市湯陰縣）永和鄉孝悌里人。佢出名同北方女真人嘅金國打仗，保衞趙宋。佢後尾同皇帝宋高宗不和，最後畀人收監處死。
岳飛係喺家鄉河南生活，後尾走去參軍打仗。當時趙宋畀金人趕落江南，岳飛曾經參與其中唔少戰事。
1129年岳飛打敗咗金人，收復咗建康（今日江蘇南京），迫到金人向北撤退。之後岳飛升咗官，重擁有一支萬幾人嘅部隊，叫做「岳家軍」。岳飛所帶領嘅岳家軍，曾經剷平咗江南一帶班土匪。後來佢又打金人，收復咗襄陽、信陽等六個郡。
1140年岳飛喺郾城打勝仗，並乘勝追擊朱仙鎮，諗住可以收復成個河南。點知呢個時候宋高宗趙構突然想同金人求和，就發十二道金牌，命令岳飛班師。
岳飛返到去，就畀宋高宗、秦檜以「莫須有」罪名處死咗，享年39歲。
南宋淳熙六年（1169年），宋孝宗趙昚為佢平反昭雪，追加謚號叫做武穆，南宋嘉定四年（1211年），宋寧宗趙擴追封佢做鄂王；南宋寶慶元年（1225年），宋理宗趙昀改岳飛謚號做忠武。故後人又叫佢做岳武穆或岳王。
Soong Ching-ling

Rosamond Soong Ch'ing-ling(lair27 Januari1893– pati29 Mèi1981ing umur 88 taun) yaiku figur pulitik Tiongkok. Minangka garwa kateluSun Yat-sen, nalika dadi Nayakotama Kuomintang lan Presiden Republik Tiongkok, ia asring diarani minangkaMadame Sun Yat-sen. Ia menika anggotakaluwarga Soonglan, bebarengan karo saudara-saudarane, mainke peran penting ing pulitik Tiongkok sadurunge lan sawise 1949.
Nicholas Teo

Nicholas Teo(lair29 Novèmber1981; umur 43 taun) dhèwèké ikuaktor, modhèl lanpenyanyilanang sakaMalaysia.
Sadurunge bali menyang Malaysia, Nicholas sinau ing Taiwan, ing ngendi dhèwèké menangake Penyanyi Terbaik ing kompetisi antarane kabeh universitas Taiwan.Sawisé iku, dhèwèké dicedhaki lan ditakoni apa dhèwèké bakal lumebu ing perusahaan minangka penyanyi back-up (vokalis backing, kanggo harmoni karo vokalis utama), sing Nicholas banjur ora digatekake. Dhèwèké  bali menyang Malaysia tanpa rampung sinau lan melu lomba nyanyi "2002 Astro Talent Quest". Nicholas menangaké juara pisanan kanthi lagu 黃昏(Huáng Hūn), sing asliné ditembangaké déning Zhou Chuan Xiong. Iki nyebabake Nicholas napakastani kontrak ing Taiwan karo Music Street ing taun 2003.