දෙමළ භාෂාව

දෙමළදකුණුඉන්දියාවේතමිල්නාඩු ප්‍රාන්තයනිජබිම කරගත් ජනවර්ගයකගේ මවු භාෂාවයි.අදටත් භාවිතයේ පවතින පැරණිතම ජීවන භාෂාව දෙමළ ය.ශ්‍රී ලංකාව,කැනඩාව,සිංගප්පූරුව,ෆීජි,මුරුසිය,දකුණු අප්‍රිකාවහායුරෝපයයන රටවල ද මෙම බස කතාකරන මවු භාෂකයන් බහුල ලෙස විසිර වෙසෙති.විසි දෙකක් වූ ඉන්දියානු ද්‍රවිඩ භාෂාපවුලට අයත් භාෂාවන් අතර ප්‍රථම සම්භව්‍ය භාෂාවදෙමළ භාෂාවයි.සාමන්‍යෙයන් ද්‍රවිඩ භාෂා පවුල ප්‍රාදේශිය වශයෙන් වර්ග තුනකට බෙදා දක්වයි.ලෝකයේ ද්‍රවිඩ මිලියන 74 ක් පමණ සිටිති. මෙයින් 63,000,000 ක් පමණ සිටින්නේ ඉන්දියාවේ ය; 360,000 ක් පමණ ශ්‍රී ලංකාවේ වෙසෙති; 2,900,000 ක් පමණ මැලේසියාවේ වෙසෙති; සිංගප්පූරුවේ 430,000 ක් පමණ ජීවත් වෙති. ඉතිරි දෙමළ ජනයා වෙනත් බොහෝ ස්ථානවල ජීවත් වෙති.
දෙමළ භාෂාව අයත් වන්නේ ද්‍රවිඩ භාෂාවල දකුණු ශාඛාවට වන අතර, ඉන්දියානු උපමහාද්වීපයට ආවේණික භාෂා 26කින් පමණ සමන්විත පවුලකි. එය දෙමළ භාෂා පවුලක කොටසක් ලෙස වර්ගීකරණය කර ඇති අතර, දෙමළ භාෂාවට සමගාමීව, ඉරුල සහ යෙරුකුල භාෂා වැනි වාර්ගික-භාෂා කණ්ඩායම් 35 ක පමණභාෂා ඇතුළත් වේ (SIL ජනවාර්ගික භාෂාව බලන්න).
දෙමළ භාෂාවේ සමීපතම ප්‍රධාන ඥාතියා මලයාලම් ය; ක්‍රිස්තු වර්ෂ 9 වැනි සියවසේදී පමණ මේ දෙක අපසරනය වීමට පටන් ගත්හ දෙමළ සහ මලයාලම් අතර බොහෝ වෙනස්කම් බටහිර උපභාෂාවේ ප්‍රාග්-ඓතිහාසික අපසරනයක් පෙන්නුම් කළ ද, වෙනම භාෂාවක් වන මලයාලම් බවට වෙන් කිරීමේ ක්‍රියාවලිය 13 වන හෝ 14 වන සියවසේදී යම් කාලයක් දක්වා අවසන් නොවීය.
මීට අමතරව කන්නඩ ද දෙමළ භාෂාවට සාපේක්ෂව සමීප වන අතර විධිමත් පැරණි දෙමළ භාෂාවේ ආකෘතිය බෙදා ගනී. දෙමළ භාෂාවෙන් යම් යම් වෙනස්කම් තිබුණද, කන්නඩ තවමත් එහි මූලයන්ගෙන් බොහෝ දේ ආරක්ෂා කරයි. ඉන්දියානු භාෂා වල දකුණු පවුලේ කොටසක් ලෙස සහ ඉන්දියාවේ උතුරු ප්‍රදේශවලට සාපේක්ෂව ආසන්නව පිහිටා ඇති අතර, කන්නඩ ද මලයාලම් වලට සමාන සංස්කෘත වචන කිහිපයක් බෙදා ගනී. කලින් දෙමළ භාෂාවෙන් භාවිතා කරන ලද බොහෝ වචන කන්නඩ භාෂාවෙන් සුළු වෙනසක් සහිතව සංරක්ෂණය කර ඇත. මෙය දෙමළ භාෂාවට සාපේක්ෂ සමාන්තර බවක් පෙන්නුම් කරයි, දෙමළ භාෂාව නූතන කතා කිරීමේ ක්‍රමවල යම් යම් වෙනස්කම් වලට භාජනය වී ඇතත්.
දැනට පවතින පැරණිතම දෙමළ සාහිත්‍ය කෘතීන් සහ ඒවායේ විවරණ දෙමළ භාෂාව පිළිබඳ පර්යේෂණ, සංවර්ධනය සහ සංශෝධන සිදු කරන ලද දිගුකාලීන දෙමළ සංගම් සංවිධානය කිරීම සඳහා පාණ්ඩිය රජුන් සමරයි. මෙම දෙමළ සංගම් විසින් වර්ධනය කරන ලද භාෂාවේ නම දෙමළ ලෙස සඳහන් වුවද, එම භාෂාවට "දෙමළ" යන නම යෙදුණු කාලය මෙන්ම නමේ නිශ්චිත නිරුක්තිය ද අපැහැදිලි ය. මෙම නාමයේ පැරණිතම භාවිතාව තෝල්කප්පියම්හි දක්නට ලැබෙන අතර එය ක්‍රි.පූ. 2වන සියවසේ අගභාගයේදී දක්වා ඇත. කාලිංගයේ ජෛන රජු වූ ඛාරාවේලා විසින් එවැනිම කාල පරිච්ඡේදයක (ක්‍රි.පූ. 150) කොටා ඇති හත්තිගුම්පා සෙල්ලිපිය ද තමීර සම්ඝට්ටා (දෙමළ සංධානයක්) ගැන සඳහන් කරයි.
ක්‍රිස්තු පූර්ව 3 වැනි සියවසට අයත් සමවයංග සූත්‍රයේ 'දමිලි' නම් දෙමළ අක්ෂරයක් ගැන සඳහන් වේ.[19]
සවුත්වර්ත් යෝජනා කරන්නේ නම පැමිණෙන්නේ tam-miḻ > tam-iḻ "ස්වයං-කතා", හෝ "අපගේම කථාව" යන්නෙන් බවයි.Kamil Zvelebil විසින් tam-iḻ හි නිරුක්තියක් යෝජනා කරයි, tam යන්නෙන් "ස්වයං" හෝ "තමාගේම" යන අර්ථය ඇති අතර "-iḻ" "දිග හැරෙන ශබ්දය" යන අර්ථය ඇත. විකල්පයක් ලෙස, ඔහු ව්‍යුත්පන්නයක් යෝජනා කරයි, එහි අර්ථය "උපරිම ක්‍රියාවලිය (කතා කිරීමේ)". කෙසේ වෙතත්, පැරණිතම සාහිත්‍යයේ ශෝධිත කථනය යන අර්ථය ඇති 'centamiḻ' සංයෝගයේ සමකාලීන භාවිතය හේතුවෙන් සවුත්වර්ත් විසින් මෙය කළ නොහැක්කක් ලෙස සලකනු ලැබේ.
මදුරාසි විශ්වවිද්‍යාලයේ දෙමළ ශබ්දකෝෂය "දෙමළ" යන වචනය "පැණිරස" ලෙස අර්ථ දක්වා ඇත. S. V. සුබ්‍රමනියන් ටැම් - "මිහිරි" සහ ඉල් - "ශබ්ද" වලින් "මිහිරි ශබ්දය" යන අර්ථය යෝජනා කරයි.
දෙමළ හාෂාවේ ඉතිහාසය ක්‍රිස්තු පූර්ව 30000−40000 අතර ඈතට දිවයනබව වාග් විද්‍යාඥයන්ගේ අදහසයි.ක්‍රිස්තු පූර්ව 6000 දී පමණ මධ්‍යම ආසියාවේ සිට ඉන්දියාව දෙසට පැමිණි අර්යයන් විසින් එවක එහි සිටි ස්වදේශික ජනයා දකුණු ඉන්දියාවට පලවාහැර උතුරු ඉන්දියාවේ ශිෂ්ටාවාර ගොඩනැගීය.ද්‍රවිඩ යන්නෙහි තේරුම දකුණු දිග යන්නයි.ඒ අනුව එවක ඉන්දියාවේ සිටි ස්වදේශිකයන්ට වසර 40000 පමණ අතීතයක් පැවතුණ බව මානව විද්‍යාඥයන් සොයාගෙන ඇත.මෙළ භාෂාවේ ලිඛිත ඉතිහාසය පිළිබදව සළකා බැලීමේදී වසර 2000 වඩා පැරණි බව සොයාගෙන ඇත.ක්‍රිස්තු පූර්ව යුගයේ ලියැවුන ඉන්දියාවෙන් හමුවූ සෙල්ලිපි වලින් සියයට 55 ක්ම දෙමඵ බසින් ලියැවී ඇතිබව පුරා විද්‍යාඥයන් පවසයි.ෙදමළ භාෂාව යුග තුනකට බෙදා වෙන්කල හැක.ඒ අනුව ක්‍රිස්තු පූර්ව යුගයේ සිට ක්‍රිස්තු වර්ෂ 700 දක්වා පැරණි දෙමළ ලෙසද ක්‍රිස්තු වර්ෂ 700 සිට ක්‍රිස්තු වර්ෂ 1600 දක්වා මධ්‍යතන දෙමළ ලෙසද ක්‍රිස්තු වර්ෂ 1600 සිට වර්ථමානය දක්වා නූතන දෙමළ ලෙස වර්ගීකරණය කළහැක.දෙමළ භාෂාවේ ප්‍රථම ව්‍යාකරණ ග්‍රන්තය ලෙස ක්‍රිස්තු පූර්ව පළමුවන සියවසයේ ලියැවුන තොල්කාප්පියම් ග්‍රන්තය දැක්විය හැක.ඉන්දීය ජනප්‍රවාදයන්ට අනුව දෙමළ භාෂාව ශිව දෙවියන්ගේ හා කතරගම දෙවියන්ගේ නිර්මාණයකි.මෙම භාෂාව මිනිසුන්ට හදුන්වා දෙන්නේ අගෂ්ථි ඍෂිවරයා විසිනි.ඉන්දීය සාහිත්‍යතුල සංස්කෘත හැරුනුවිට වැඩිම සාහිත්‍ය ග්‍රන්ත ප්‍රමාණයක් ලියැවී ඇත්තේ දෙමළ බසිණි.
දෙමළ සාහිත්‍ය ග්‍රන්ත ක්‍රිස්තු පූර්ව දෙවන සියවසයේ සිට ලියැවී ඇත.ප්‍රකට දෙමළ සංඝම් සාහික්‍ය යුගය මෙම අවධියේ ආරම්භවිය.ආදරය යුද්ධය ආගමික කාරණා ආදී පාදක කරගනිමින් ලියැවුන කාව්‍ය ග්‍රන්ත රැසක් සංඝම් සාහිත්‍ය යුගයෙන් හමුවේ.මෙම කාව්‍යයන් සදහා හින්දු ජෛන හා බෞද්ධ ධර්මයන්හි ආභාෂය ලැබී ඇත.සංඝම් සාහිත්‍ය යුගයට අයත් පංචමහා කාව්‍යයන් එහිදී ප්‍රමුඛය.මෙම කාව්‍යයන් පහෙන් තුනක් ලියා ඇත්තේ ජෛන කවියන් විසිනි ඉතිරි කව්‍යයන් දෙක බෞද්ධ කවියන් විසින් ලියාඇත.බෞද්ධ මහා කවියකු වූ ඉලංබෝධියන් කවියා විසින් මණිමේකළෛ කාව්‍ය ග්‍රන්තයද කුණ්ඩලකේශි මහා කාව්‍ය ද බෞද්ධ කවියකු විසින් රචිතය.ජෛන ආගමික දෙමළ කවීන් අතර උළ්ලොචනම් නම් කවියා ද ප්‍රමුඛය.තොල්කාප්පියම් තිරුක්කුරළ් සිලප්පදිකාරම් සීවක සිංතාමනී වලෙයාපති යන ග්‍රන්ත ජෛන ආගමික දෙමළ උගතුන් විසින් දෙමළ සාහිත්‍ය පෝෂනය උදෙසා කල මෙහෙය කියාපායි.රාමායනය ග්‍රන්තයද මෙම අවධියේ දීම දෙමළ බසට අනුවාදනය කර ඇත.
මේ අනුව දකුණු දුවිඩ භාෂා තම්ළ්ණාඩු කේරළ කර්ණාටක ආදී දකුණු ඉන්දීය ප්‍රාන්ත වලද මධ්‍යම ද්‍රවිඩ භාෂා ආන්ද්‍රා ප්‍රදේශ් මධය ප්‍රදේශ් ඹරිස්සා ප්‍රදේහ් මහාරාෂ්ඨ යන ප්‍රාන්තවලද උතුරු ද්‍රවිඩ භාෂා උතුරු ඉන්දියාවෙද ව්‍යවහාර වෙයි.මේ අනුව දෙමළ යනු දකුණු ඉන්දීය ද්‍රවිඩ භාෂාවකි.දෙමළ බස.ද්‍රාවිඩ භාෂා පවුලට අයත් ප්‍රමුඛතම බසකි. දකුණු ඉන්දියාවේතමිල්නාඩුවමුල් කරගෙන ලොව පුරා 80,000,000 ගේ මව් බසයි.ඉන්දියාව,ශ්‍රී ලංකාවසහසිංගප්පූරුවේරාජ්‍ය හා ජාතික භාෂාවලින් එකක් වශයෙන් යොදා ගැනේ.මීට අමතරව කැනඩාව මැලේසියාව මුරුසි දූපත් බුරුමය ආදී රටවල සැළකිවයුතු සුළු ජාතියක් ලෙස දෙමළ භාෂක ප්‍රජාවක් වාසය කරති.
දෙමළ භාෂාවේ භාෂනය හා ලේඛනය අතර පැහැදිළි වෙනසක් පවතී.මෙවැනි වෙනස්කම් බොහෝ පැරණි දීර්ඝ ඉතිහාසයක් ඇති භාෂා වල දක්නට ලැබේ.උදාහරණ ලෙස සිංහල භාෂාවේද මෙම භාෂනය හා ලේඛනය අතර පැහැදිළි වෙසක් පවතී.වාග් විද්‍යාඥයන් සදහන් කරන්නේ මෙවන් ද්වීස්වශාවයන් භාෂාවකට උරුම වන්නේ ලේඛනයට වඩා ඉතාමත් වේගයෙන් භාෂනය වෙනස් වීම බවයි.භාෂාවක ලේඛන ක්‍රමයන් පරිණාමය වන්නේ ඉතා සෙමිනි.
සමාන්‍යයෙන් ඕකෑම භාෂාවක භාෂනය සීඝ්‍ර පරිණාමයකට ලක්වෙයි.සම්මත භාෂාව ප්‍රාදේශිය වශයෙන් හා සමාජීය වශයෙන් උප බෙදීම් වලට ලක්වේ.දෙමළ භාෂාව තුල මෙම උප බෙදීම් ඉතා පැහැදිළිව දක්නට ලැබේ.මෙම උප භාෂාවන්හි භාෂන රටාවේ පැහැදිළි වෙනසක් දක්නට ලැබේ.උදාහරණ ලෙස ශ්‍රී ලංකාවේ භාවිතවන දෙමළ භාෂාව යාපන දෙමළ හෙවත් උතුරු ප්‍රදේශයේ භාවිතවන දෙමළ උප භාෂාව මඩකලපු දෙමළ හෙවත් නැගෙනහිර උප භාෂාව උඩරට හෙවත් වතු දෙමළ උප භාෂාව කොළඹ දෙමළ හෙවත් අගනුවර ආශ්‍රිත ව්‍යවහාරවන දෙමළ ආදී වශයෙන් භාෂනයේ විවිධත්වයක් පවතී.මේ ආකාරයට එකම සමමත භාෂාවක පවාභාෂනයඅනුව උප බෙදීම් දෙමළ භාෂාවේ දක්නට ලැබේ.
දෙමළ භාෂාවේ ලිඛිත ඉතිහාසය ක්‍රිස්තු පූර්ව තන්වන සියවස පමණ දක්වා විහිදේ.දෙමළ බසින් ලියැවුන ශිලා ලේඛන මෙම අවධියේ සිට දක්නට ලැබේ.දෙමළ භාෂාවේ ප්‍රථම ව්‍යාකරණ ග්‍රන්තය ලෙස ක්‍රිස්තු පූර්ව පළමුවන සියවසයේ දී රචිත තොල්කාප්පියම් ග්‍රන්තය දැක්වේ.මීලගට 13 වන සියවසයේ රචිත වීරචෝලියම් ග්‍රන්තය දැක්වේ.දෙමළ අක්ෂර සකස්වීමට බ්‍රාහ්මීය අක්ෂර බලපා ඇතිබව වාග් විදයාඥයන්ෙග් අදහසයි.පසුව චෝල හා පල්ලව අක්ෂර වල ආභාෂයද ලැබී ඇත.
සම්මත දෙමළ හෝඩිය තුල ස්වර 12 ක් ඇත.ඒවා මෙසේය.அ,ஆ,இ,ஈ,உ,ஊ,எ,ஏ,ஜ,ஒ,ஓ,ஔ.මෙම අක්ෂර දීර්ඝ හා හ්‍රස්ව වශයෙන් බෙදේ.
සම්මත දෙමළ හෝඩිය තුල ව්‍යඤ්ජන අක්ෂර 18ක් දක්නට ලැබේ.ඒවා මෙසේය. க,ங,ச,ஞ,ட,ண,த,ந,ப,ம,ய,ர,ல,வ,ழ,ள,ற,ன මීට අමතරව ග්‍රන්තාක්ෂර නමින් හදුන්වන අක්ෂර කිහිපයක් ඇත.මෙම අක්ෂර පසුකාලීනව දෙමළ බසට එක්වූ අක්ෂරයන්ය.ඒවා මෙසේය ஸ,ஷ,ஹ,க்ஷ,ஶ்ரீ.අායුධ අක්ෂරය නම් වූ විශේෂ අක්ෂරයක්ද දෙමළ භාෂාවේ දක්නට ලැබේ.ஃ
ස්වර උච්චාරණය ජාත්‍යන්තර වාග් විෂයික හෝඩියට අනුව මෙසේය.හ්‍රස්ව ස්වර
දීර්ඝ ස්වර
දෙමළ ව්‍යඤ්ජන වලට අනුරූප සිංහල අක්ෂර හා ΙΡΑ උච්චාරණය
ː
දෙමළ භාෂාවේදී සියලු නාම පද කුල පද දෙකකට බෙදා වෙන් කරයි.ඒ උසස් කුලපද හා පහත් කුලපද ලෙසයි.උසස් කුලපද ලෙස දෙවියන් හා මිනිසුන් දක්වා ඇති අතර අනෙකුත් සියළුම අමානවවාචී නාමපද පහත් කුලපද ලෙස හදුන්වයි.