davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Fufluns

InEtruscan religion,Fufluns(Etruscan:𐌚𐌖𐌚𐌋𐌖𐌍𐌔) orPuphluns(Etruscan:𐌐𐌖𐌘𐌋𐌖𐌍𐌔) was a god of plant life, happiness, wine, health, and growth in all things. He is mentioned twice among the gods listed in the inscriptions of theLiver of Piacenza, being listed among the 16gods that rule the Etruscan astrological houses. He is the 9th of those 16gods.He is the son ofSemlaand the godTinia. He was worshipped atPopulonia(EtruscanFuflunaorPupluna) and is the namesake of that town.
His Greek equivalent isDionysos(Latin Dionysus), whereas his Roman equivalent isLiber. For this reason he was also called Fufluns Pachies or Pacha.He was adopted by the Romans but was quickly meshed with Dionysus and his rituals were changed heavily by the influence of Dionysian frenzies.
Fufluns is usually depicted as a beardless youth, but is sometimes rarely shown as an older, bearded man. Fufluns was shown in art with thethyrsus,satyrs,maenads, and otherapotropaic symbols.
Fufluns is associated with several other deities in art, includingApulu(Apollo) who is considered his brother and his mother Semla.In association with them, Fufluns was sometimes seen as achthonicdeity associated with the underworld and apsychopompthat guided and protected souls.Fufluns was additionally associated with a purely Etruscan goddess named Catha.
Fufluns shares many myths with Dionysus, including the story of his birth, which parallels the story ofZeusand Semele.Like that myth, the pregnant Semla is killed by Tinia in the form of a lightning bolt, who then continues to bear Fufluns by sewing the infant into his thigh and later giving birth to him.However, Semla continues to appear in artwork in association with an adult Fufluns after her death, indicating either a resurrection or immortalization of his mother.
Additionally, Fufluns's connection to his mother is sometimes cast as romantic, as seen in artwork that shows them in an embrace used elsewhere in Etruscan artwork to indicate erotic entanglement.
Another depiction of a lost myth regarding Fufluns depicts his relationship with Areatha, the Etruscan form ofAriadne. The bronze mirror shows Fufluns and Areatha but also includes additional figures that are not part of the Greek version of the myth, namely Castur (the EtruscanCastor), a male figure called Eiasun (Jason) and a small winged figure identified as Aminth, who is attributed as the personification of love.The implications of the scene are based on a myth that is no longer recorded, but indicate some disagreement between Eiasun and Fufluns in which Areatha is involved.The myth of Fuflun and Areatha itself follows the traditional Greek myth, in which Areatha is abandoned byTheseusafter helping him escape the labyrinth of Minos. Fufluns then finds Areatha and falls in love with her, and they later marry.
Dalmas I of Semur

Dalmas I of Semur(French:Dalmace Ide Semur,c. 980/985 - 1048) was aBurgundiannobleman.
He was the eldest son of Geoffroy I of Semur (c. 942 - c. 1000), lord ofSemur-en-Brionnais, and his first wife, a daughter of Dalmace II,ViscountofBrioude(c. 935/950 - 985). Dalmas I died in 1048, at the hands of his son-in-law.
He had one brother,Renaud de Semur[fr](c. 981/985 - c. 1040) and four half-siblings:
The contemporaries of Dalmas I thought him a man of great qualities and dubbed him "the Great." By all accounts, he had a passion for justice and was a ferventChristian. Unlike many of the local nobles, he refused to participate in the plundering of theBenedictineAbbey of Cluny. This looting was condemned byPope Benedict VIII, who excommunicated many of the vandals.
Dalmas's son-in-law wasRobert I of Burgundy, a man with a violent and explosive temper. It is certain that Robert killed Dalmas in a dispute, but its root cause remains uncertain. It is unclear which method was used to kill Dalmas, butHildebert de Lavardin, a contemporary, reported that the Duke killed his father-in-law"propia manu,"which has led some historians to suppose Dalmas lost his life in battle over the territory aroundAuxerre. However, given that Dalmas's son Josserand was also killed by "two of the Duke's soldiers" while trying to break up a fight between Robert and his father, it seems the scene of the murder may have been more intimate.It has also been theorized - based on figures on thetympanumon the gates of Notre-Dame deSemur-en-Auxois, built sometime after 1250 - that Dalmas waspoisonedduring a banquet attended by his son-in-law.The construction of Notre-Dame de Semur-en-Auxois was funded by Robert I, and some wonder whether he did so in order to assuage his guilt and atone for killing his wife's father.
He married Aramburge, sometimes called Aramburga, de Vergy.The two of them had several children:
Semur-en-Auxois

Semur-en-Auxois(French pronunciation:[səmyʁɑ̃.n‿o(k)swa]) is acommuneof theCôte-d'Ordepartmentin eastern France. The politicianFrançois Patriat, the engineersEdmé Régnier L'Aîné(1751–1825) andÉmile Dorand(1866-1922), and theEncyclopédistePhilippe Guéneau de Montbeillard(1720–1785) were born in Semur-en-Auxois, while the military engineerVauban(1633–1707) was educated at theCarmelitecollege.
Semur-en-Auxois has a medieval core, built on a pinkgranitebluff more than half-encircled by the RiverArmançon. The river formerly provided motive power for tanneries and mills, but its flow is now somewhat reduced by theLac de Pont. The dam was built upstream in the 19th century to provide water for theCanal de Bourgogne.
Semur-en-Auxois was the start of Stage 6 in the2007 Tour de France.
Robert I, Duke of Burgundy

Robert I(1011 – 21 March 1076), known asthe Oldorthe Headstrong(Old French:Tête-Hardi), wasDuke of Burgundyfrom 1032 to his death. Robert was the third son of KingRobert II of FranceandConstance of Arles.His brother wasHenry I of France.
In 1025, with the death of his eldest brother Hugh Magnus, he and Henry rebelled against their father and defeated him, forcing him back toParis. In 1031, after the death of his father the king, Robert participated in a rebellion against his brother, in which he was supported by his mother, Constance of Arles. Peace was only achieved when Robert was given Burgundy (1032).
Throughout his reign, he was little more than arobber baronwho had no control over his vassals, whose estates he often plundered, especially those of the Church.  He seized the income of thediocese of Autunand the wine of the canons ofDijon. He burgled theabbey of St-Germain at Auxerre. In 1048, he repudiated his wife, Helie of Semur followed by the assassination of her brother Joceran and the murdering of her father, LordDalmace I of Semur, with his own hands.  In that same year, thebishop of Langres, Harduoin, refused to dedicate the church ofSennecyso as not "to be exposed to the violence of the duke."
His first son, Hugh, died in battle at a young age and his second son, Henry, also predeceased him.  He was succeeded by Henry's eldest son, his grandson,Hugh I.
He married his first wife, Helie of Semur,about 1033, and repudiated her in 1048. Helie was the daughter ofDalmas I of Semur. Robert and Helie had five children:
From his second wife,Ermengarde,daughter ofFulk III of Anjou, he had one daughter:
Hugh of Cluny

Hugh(13 May 1024 – 29 April 1109), sometimes calledHugh the GreatorHugh of Semur, was theAbbot of Clunyfrom 1049 until his death. He was one of the most influential leaders of themonastic ordersfrom theMiddle Ages.
Hugh was descended from the noblest families inBurgundy. He was the eldest son of SeigneurDalmas I of Semurand Aremberge ofVergy,daughter ofHenry I, Duke of Burgundy.
His father wanted him to be a knight, but recognizing his evident aversion to that, entrusted him to his grand-uncleHugh, Bishop of Auxerre, for preparation for the priesthood. Under the protection of this relative, Hugh received his early education at the monastery school attached to the Priory of St. Marcellus.
At the age of fourteen he entered the novitiate at Cluny and at the age of fifteen, took hismonastic vows. He later became prior. In 1048 he accompanied theBishop of Toul, pope-elect Bruno von Egisheim-Dagsburg, to Rome, where he was consecratedPope Leo IX. The following year Prior Hugh was elected abbot of Cluny,succeedingOdilo. Later in 1049 he attended theCouncil of Reims, and in 1054, theCouncil of Tours. In March 1058, he was in Florence, where he attendedPope Stephen IXon his deathbed.
Abbot Hugh built the third abbey church at Cluny, the largest structure in Europe for many centuries, with funds provided byFerdinand I of LeónandHenry I of England.In October 1085,Pope Urban II, a former prior of Cluny, consecrated the high altar.
In 1089 he established thePriory of St Pancras, the first Cluniac house in England.
AfterClementia of Burgundywas married, she gave Hugh the Flemish monastery ofSt. Bertin.This act spread the Cluniac order north of the Loire and initiated monastic reform in Flanders.
Hugh's relationship to Ferdinand I andAlfonso VIofLeónandCastileincluded the release of Alfonso from his brotherSancho's prison.His influence uponPope Urban II, who had been prior atClunyunder Hugh, made Hugh one of the most powerful and influential figures of the late 11th century.
As the godfather of the Holy Roman Emperor,Henry IV, he also played a role as a mediator during the conflict betweenPope Gregory VIIand Henry IV, though he was not successful.Additionally, he was an active diplomat toGermanyandHungaryon behalf of the church.
Abbot Hugh died in the Lady Chapel at Cluny on the evening of Easter Monday, 28 April 1109. Many of his relics were pillaged or destroyed by theHuguenotsin 1575. Hisfeast dayis April 29.
This article incorporates text from a publication now in thepublic domain:Herbermann, Charles, ed. (1913). "St. Hugh the Great".Catholic Encyclopedia. New York: Robert Appleton Company.
Semur-en-Brionnais

Semur-en-Brionnais(French pronunciation:[səmyʁɑ̃bʁijɔnɛ]) is acommunein theSaône-et-Loiredepartmentin theregionofBourgogne-Franche-Comtéin easternFrance. It is a member ofLes Plus Beaux Villages de France(The Most Beautiful Villages of France) Association.
Semur-en-Brionnais is the birthplace of
Adeline Chetail

Adeline Chetail, née le26 mai 1986àSemur-en-Auxois(Côte-d'Or), est unecomédiennefrançaise.
Active dans ledoublagedepuis l'âge de sept ans, elle est notamment la voix française régulière deVanessa Hudgens,Lyndsy Fonseca,Sarah Ramos,Christian Serratos, Jinx dansArcane,Lana Condor. En jeux vidéo, elle prête sa voix à laprincesse ZeldadansThe Legend of Zelda: Breath of the WildetTears of the Kingdomainsi qu'àElliedansThe Last of Usetsa suite.
Adeline Chetail joue au théâtre pour la première fois à l'âge de6 ansen compagnie de son père qui est conteur. À la suite de cette expérience, elle demande à ses parents de continuer à jouer la comédie.
Elle est alors inscrite dans une agence pour enfants comédiens et commence les tournages de films et de séries ainsi que de l’animation télévisée. Une directrice artistique qui recherche des voix d’enfants pour ledoublagedu film d’animationBambiva alors proposer de faire participer Adeline à des séances d'enregistrement pour la version française du film. C’est finalement dans ce domaine plus discret qu’elle se spécialise aux alentours de ses 16 ans. DansForrest Gump(1994), l'un de ses tout premiers doublages, c'est elle qui prononce la phrase « Cours Forrest, cours! ».
Côté animation, elle a doublé plusieurs héroïnes dans des films dustudio Ghibli:Kiki la petite sorcière,Nausicaä de la vallée du vent,Arrietty, le petit monde des chapardeursetSouvenirs de Marnie.
Également présente au sein de productions françaises, elle prête notamment sa voix à Amalia dans la série d'animation françaiseWakfudes studiosAnkamaet plus récemment à Jadina dans la sérieLes Légendairesadaptée de la bande dessinée dePatrick Sobral.
Elle prête régulièrement sa voix pour le doublage de jeux vidéo. À l'occasion de la sortie du jeu vidéoThe Legend of Zelda: Breath of the Wild, elle double la célèbrePrincesse Zelda, doublage qui continuera avec le second opus (The Legend of Zelda: Tears of the Kingdom).
Adeline Chetail double aussiEllie, un des personnages principaux dans les jeux vidéoThe Last of UsetThe Last of Us Part IIou encore Mei dansOverwatch.
Elle est la voix officielle de la présentatrice virtuelle de DIANA àPolymanga, une convention qui a lieu chaque année en Suisse, pendant les 4 jours du week-end de Pâques et qui est basée sur tout ce qui touche principalement aux jeux vidéo, mangas et culture japonaise.
En août 2024, elle annonce progressivement se retirer du milieu du doublage pour partir vivre auJapon. Elle est fiancée au youtubeur SORA.
Hugues de Cluny

SaintHugues de Cluny, né le13 mai 1024àSemur-en-Brionnaiset mort le28 avril 1109à l'abbaye de Cluny, parfois appeléHugues le GrandouHugues de Semurest le sixièmeabbé de Cluny, de 1049 à 1109. Canonisé par l'Église catholique, il est fêté le29 avril.
Issu d'une grande famillenobledechâtelains, liée auxMérovingiens, auxCarolingienset auxCapétiens, Hugues a pour pèreDalmaceIde Semur, ditDalmas, « le Grand », seigneur deSemur-en-Brionnais(assassiné en 1048), dont le nom (Dalmatius) est de souche gallo-romaine et issu deBrioude. Les barons de Donzy en Nivernais, les Damas (de Dalmace et Dalmatius), sires de Cousan enForez, comtes de Chalon, de Mâcon, etc., sont ses parents. Sa mère est Aremburge de Bourgogne ou Aremberge, dame de Vergy (° v. 988 ou 999 -† apr. 1016 ou 1025 ?), fille deHenri de Bourgogneet de Mahaut de Chalon.
Entré aumonastèreà l'âge de quinze ans, il est nommé à vingt ansprieur, puisabbéde l'abbaye Saint-Pierre de Nantua. Il en est le dernier supérieur, à l'origine de la refondation de l'église (NantuaIII, aujourd'huiéglise Saint-Michel de Nantua). Formé par son parent,Odilon,abbé de Cluny, il lui succède en1049et dirige l'abbaye pendant soixante ans jusqu'à sa mort en 1109, à l'âge de 85 ans.
En1054, avec son frère Geoffroy, il fonde le premier prieuré debénédictinesditprieuré de la Sainte-Trinité de Marcigny-lès-Nonnains, aujourd'hui sur la commune deMarcignydépendant de Cluny.
Sous son abbatiat, l'ordre de Clunyva s'étendre à toute l'Europe, de l'Angleterre à la Pologne et de l'Allemagne à l'Italie et l'Espagne.
Il met en chantier la3abbatiale de Cluny, qui est au début duXIIIsiècle la plus grande construction en Europe et la plus grande église de la chrétienté, et le demeure jusqu'auXVIsiècle. Hugues est le principal artisan du mouvement monastique clunisien pendant le dernier quart duXIsiècle.
Les relations d'Hugues avecFerdinandIetAlphonseVIde Castille, ainsi que son influence sur le papeUrbainII, qui avant son élection était grand prieur à Cluny même sous l'abbatiat d'Hugues, font de ce dernier l'une des plus puissantes et influentes figures de la fin duXIsiècle. De plus, comme parrain d'HenriIV, empereur germanique, il joue également un rôle dans son conflit avec le papeGrégoireVIIau cours de laquerelle des Investitures. Il refuse l’offre deGuillaume le Conquérantde réformer les monastères saxons.
Sa fête est fixée au29 avrild’après leMartyrologe romain.
À l'hôtel-Dieu de Cluny, ancien hôpital, est conservé le bâton de la crosse attribuée à saint Hugues (ainsi que sa châsse), objet classé MH le3 mars 2003consistant en un bâton pastoral (actuellement en deux morceaux) sur lequel est enroulée et clouée une lame d'argent à décor estampé (selon Bouché de La Bertillière, la volute de la crosse était en argent, comme le rapporte son manuscrit de 1789-1815 conservé aumusée Ochierà Cluny). La châsse, en chêne peint en noir à décor doré, est de forme rectangulaire à couronnement chantourné, l'intérieur étant garni de velours rouge brodé d'or.
Raingarde de Semur

Raingarde de Semur, née vers 1071, morte le24 juin 1135, est une religieuse bourguignonne, considéréebienheureuse.
Raingarde de Semur est la fille deGeoffroy II de Semuret de son épouseAdélaïde de NeversouAdélaïde de Guinesselon les généalogies,  mariée vers1084àHugues Maurice III de Montboissier(1068-1115), elle est la nièce d'Hugues de Semur(1024-1109).
Mère de saintPierre le Vénérable, l’abbé de Cluny, qui fut son historien, et de cinq autres enfants religieux, dontHéracle de Montboissier, archevêque de Lyon, elle entre auPrieuré de la Sainte-Trinité de Marcigny-lès-Nonnains, près deParay-le-Monialvers1114, où elle est cellérière ou économe.
Les moines clunisiens la vénéraient commesainte,vénérableoubienheureuse.
Pierre le Vénérable témoigne dans la vie de sa mère, qu'elle vécut près de vingt ans au monastère et plus précisément dix-huit ans, s'il est vrai comme il le dit queRobert d'Arbrissel(1047-v.1117) était mort lorsqu'elle y entra.
Née dans une famille de l'aristocratie bourguignonne et auvergnate, elle eut toute jeune un profond mépris pour tous les avantages que sa situation pouvait lui procurer. Elle passa tout le temps de sa vie civile en mortifications volontaires et dans des actions de charité.
Ayant rencontré à plusieurs reprisesRobert d'Arbrissel, elle obtint du vivant de son mari la permission de rentrer au couvent une fois ses enfants élevés et lui mort. Hugues-Maurice III mourut à son retour deTerre Sainte.
Elle se retira à Marcigny et y prononça ses vœux. C'est avec la plus grande humilité, sans souci vis-à-vis de ses origines, qu'elle accomplit les tâches qui lui incombaient comme une simple servante. Etabliecellérière, elle remplit sa mission avec prévoyance, patience et charité, s'appliquant à satisfaire les besoins de chacune des sœurs en particulier.
Elle rendit son dernier soupir le24 juin 1135, avant que son fils Pierre ne fût revenu duConcile de Pise, où il s'était rendu en mai, sous le papeInnocent II.
Considérée comme bienheureuse par les bénédictins, elle ne se trouve pas au Martyrologe romain.
Mariée avant 1090 avecHugues-Maurice III de Montboissier,ils eurent huit enfants dont :
La page Généanet de Lauranson Rosazdatant le décès de Pierre-Maurice de Montboissier demai 1115, "Mémoires d'Elles" date l'entrée de Raingarde au monastère de Marcigny du dimanche de Pâques suivant le décès de son époux, soit le2 avril 1116. "Mémoires d'Elles" donne le24 juin 1135comme date de sa mort.
Semur (cuisine)

Lesemurest unragoûtde viandebraiséedans unesauceépaisse et brune, que l'on retrouve couramment dans lacuisine indonésienne. L'ingrédient principal est lekecap manis(sauce soja sucrée). On trouve également deséchalotes, de l'oignon, de l'ail, dugingembre, de lanoix des Moluques, de lanoix de muscadeet desclous de girofle; parfois, dupoivre noir, de lacoriandre, ducuminet de lacannellepeuvent être ajoutés. La sauce soja est l'ingrédient principal dans la recette dusemur. Dans ce jus sont rajoutés de laviande(principalement dubœuf), de lalangue de bœuf, despommes de terre, dutofu, destomates, dutempeh, desœufs, du poulet ou dupoisson.
Le motsemurest dérivé dunéerlandais,smoor, signifiant « nourriture cuite à l'étouffée avec d'autres ingrédients », généralement de la tomate et des oignons.
Semur Jepara

Semur Jeparaadalah masakan tradisional khasJepara
Tak lengkap rasanya saat menikmati ketupat pada hari lebaran tanpa semur daging yang lezat. Banyak pilihan semur yang bisa Anda sajikan pada hari yang dinantikan itu. Nah, salah satunya ada semur Jeparaini. Daging sandung lamur yang empuk dengan rasa kecap manis dan bumbu yang meresap sempurna pasti menjadi sajian yang dinantikan.
Nasi gandul

Nasi gandul atau Sego Ganduladalah masakan khas yang berasal dari daerahPati,Jawa Tengah,Indonesiayang sepintas mirip dengansemur dagingdangulai.
Nasi gandul adalah kuliner khas daerah Pati (daerah pesisir Jawa Tengah, jalan pantai utara Jawa). Daerah di Pati yang memopulerkan nasi gandul ini adalah Desa Gajahmati (arah selatan teminal bus Pati. Desa Semampir/Sebelah timur dari Desa Gajahmati), itulah sebabnya sering ditemui kata-kata Nasi Gandul Gajah Mati. Walaupun pada akhirnya banyak ditemui penjual nasi gandul yang tidak berasal dari Desa Gajahmati tetap menuliskan kata Desa Gajahmati pada spanduk tempat makan mereka. Jika ditelusuri asal-usul pemberian nama nasi gandul, banyak versi yang mengemukakan tentang hal tersebut.
Terdapat banyak versi tentang asal-usul nama nasi gandul tersebut.
Versi pertama mengatakan bahwa nama nasi gandul adalah nama pemberian dari pembeli. Dulu, di daerah Pati, penjual nasi gandul menjajakan nasinya dengan menggunakan pikulan yang berisi kuali (tempat kuah nasi gandul) di satu sisi, dan bakul nasi sertaperalatan makannasi gandul di sisi lain. Kemudian, pikulan tersebut digotong dan dijajakan sehingga pikulan tersebut naik-turun seirama dengan langkah penjualnya (kedua sisibambuini bergantungan bakul nasi dan kuali kuah secara menggantung (gandul). Oleh sebab itu, masyarakat kemudian menamainya nasi gandul.
Versi kedua, nama nasi gandul terinspirasi dari cara penyajian nasi gandul yang unik. Cara penyajiannya: piring yang telah dilapisi oleh daun pisang, kemudian diisi oleh nasi, baru setelah itu diberi kuah. Karena penyajian yang serupa itu, oleh para pembeli menyebut bahwa nasi dan kuah itu mengambang; menggantung (tidak menyentuh piring).
Versi Ketiga, dahulu penjual nasi gandul kepala nya botak dan dagangan nasi tersebut dipikul oleh 2 wanita botak. sehingga seperti gondal gandul. Oleh sebab itu, pembeli menyebutnya sebagai nasi gandul.
Makanan ini sepintas mirip denganSoto BetawidanSoto tangkaryang dijual di seputaran daerahJakarta,Soto Padangyang dijual di seputaran daerahKota Padang, sertaSoto Bandungyang dijual di seputaran daerahKota Bandung.
Cara penyajian nasi gandul ini tergolong unik, karena dalam penyajiannya piring dialasi dengandaun pisang. Makannya juga tidak menggunakansendok, melainkansuru, yaitu daun pisang yang dipotong memanjang dan dilipat dua untuk digunakan sebagai pengganti sendok. Namun biasanya para penjual nasi gandul tetap menyediakansendokmaupungarpuuntuk persiapan apabila pembeli tidak dapat menggunakan suru.
Saat membeli nasi gandul biasanya hanya akan mendapatkan nasi putih ditambah kuah gandul dengan sedikit potongandaging sapi. Apabila lauk yang telah diberikan dianggap tidak cukup, pembeli dapat meminta tambahan lauk kepada penjual. Biasanya tambahan lauk yang tersedia pada nasi gandul adalah:tempegoreng,perkedel,bacem telur, daging sapi, danjerohansapi. Tambahan lauk ini dapat dipotong kecil-kecil sesuai dengan permintaan pembeli. Kalaupun nasi gandul dirasa kurang manis pembeli dapat menambah kecap yang telah disediakan.
Semur Kutuk Pati

Semur Kutuk Kayenmerupakanhidangan masakan khasKabupaten Patitepatnya daerah Kecamatan Kayen. Makanan ini terdiri dariIkan gabusdimasak dengan bumbu-bumbu semur khas Pati.
Rasanya enak cocok dimakan di waktu siang hari. Masakan ini memang sederhana. Bumbu semur lengkap yang gurih dengan potongan ikan Kutuk (Gabus). Semur kutuk kayen sendiri lebih nikmat disantap dengan lontong daun pisang.
Ketan bintul

Ketan bintuladalah makanan khas Banten berbahanketandan taburan serundeng sejenis kelapa parut yang disangrai dengan rempah-rempah. Bisa pula disajikan dengan gulai kambing atau semur daging.Ketan bintul dapat dijumpai di pasar-pasar tradisional atau di toko-toko kue. Hidangan ini sering dijumpai sebagai menu pembuka puasa di bulan Ramadan.
Ketan Bintul sudah ada sejak abad ke-16 dan menjadi menu berbuka puasa Sultan Maulana Hasanudin.Ketan Bintul pun menjadi makanan jamuan untuk tamu kerajaan.  Pada zamannya, dalam setiap kunjungannya Sultan Maulana Hasanudin meminta untuk dihidangkan Ketan Bintul.
Beras Ketan sebagai bahan dasar pembuatan Ketan Bintul memiliki nilai filosofiskeraketanyang artinya melekatkan.Ketan yang memiliki sifat saling lengket diartikan sikap persatuan dan persaudaraan.Ketan memiliki nila filosofis kedekatan dengan sesama manusia, baik dengan saudara, teman, atau kerabat.
Ketan bintul disajikan dengan cara dipotong persegi atau dibentuk bulat-bulat,  diberi taburan serundeng, lalu dibungkus dengandaun pisang. Daun pisang yang digunakan adalah daun pisang yang telah dilayukan dengan cara dibolak-balik di atas air yang mendidih. Setelah daun layu, dibersihkan dari air yang menempel lalu dapat digunakan untuk membungkus.
Bawang gorèng

Bawang gorengiku sawijining olahanbrambanggorengrenyah, sing populer kanggotaburandiuwur-uwur marang macem-macem dhaharan sakamasakan Indonesia.Pancen mirip karo bawang goreng sing nganggo bawang bombay.
Yen dibandhingake karobawang bombay,brambangukurane luwih cilik lan warnane luwih kuat - abang murni, kanthi lokal dikenal minangkabawang merah(lit. "Bawang abang") ing Indonesia.Brambang diiris tipis lan digoreng nganggominyak gorengnganti asri, lan asring dilebokake ing toples kaca sing kenceng kanggo digunakake sabanjure.
Bawang gorengrasane rada pait nanging gurih. Bawang goreng sing renyah asringdikepyuri ing beras kukus, segaklapa wangi,nasi goreng,sate,soto,gado-gado,bubur ayamlan akeh olahan liyane sing dadi bumbu uga hiasan. Iki digunakake kanggo sajanganyuran goreng, sup, godhogan, kari, mie, beras lan salad minangka awuran.Bawanggorenggoreng kemasan kasedhiya ana ing pasar swalayan lan toko ing Indonesia, uga ana toko Grosir Asia ing manca negara.
Bozbash

Bozbash( BasaBasa Azéri:bozbaş;Pèrsi:آبگوشت بزباش‎‎   ; Tat :guşto buzbaş) ya iku semur daging (uga diterangake minangka sup) sing misuwur ingArmenia,AzerbaijanlanIran.
Ing masakan Armenia, ana jinis bozbash khusus sing ora umum ditemokake,Shoushin bozbash, digawe saka wedhus,quince, apel, lan mint.Variasi bozbash iki "praktis ora dingerteni ing njabaKaukasus".
Caldo de siete mares

Caldo de siete mares(ing basa Inggris, "seven seas soup"), uga dikenal minangkacaldo de mariscos("seafood soup") ya iku salah sawijining jinis olahan sajian semur iwak versiMeksiko,misuwur ing tlatah pesisir ingMeksiko.Biasane digawe karopitik,tomat,iwak, utawa duduh kaldu pangananlautkanthi bahan panganan sagara lokal lan, kaya sup Meksiko liyane, dimasak kanthi cepet ingduduh kaldutipis.
Сражение с Айку-Тимуром

Сражение у реки Семур— сражение между полками золотоордынского хана Тохтамыша с одной стороны, и авангардом Айку-Тимура с другой, произошедшее в1391 году.
Армия Айку-Тимура состояла из нескольких десятков отважных всадников, вооружённых мечами, копьями и луками. Впоследствии к ним присоединились силы авангарда под командованием Джелаля Хамида, Надила-Тархана и других полководцев. Войска Айку-Тимура отличались выносливостью, умением сражаться в сложных условиях и высоким боевым мастерством. Среди них были опытные бойцы, известные своей смелостью и ловкостью.
Силы Тохтамыша включали наблюдательный корпус, расположенный на вершине холма, а также основную армию, состоящую из тридцати полков, готовых к бою. Это свидетельствует о значительном численном превосходстве противника. Туктамыш-хан, судя по его действиям, располагал хорошо организованной армией, способной быстро реагировать на манёвры врага.
Армии отличались не только численностью, но и подходом к бою. Айку-Тимур полагался на манёвренность, храбрость и тактическую разведку, тогда как Тохтамыш делал ставку на численное превосходство и удержание выгодных позиций.
Когда Мевлаи прибыл в лагерьТимураи доложил о положении дел, монарх приказал эмиру Айку-Тимуру во главе отряда всадников выдвинуться к врагу, чтобы разведать его численность и расположение. Эмир, проявивший бесстрашие, пересек болота и реки, объединился с Джелалем Хамидом, Надилом-Тарханом и другими воинами авангарда. Подойдя ближе, они заметили корпус армииТохтамыш-хана, занявший вершину холма. Айку-Тимур отправил отряд отважных воинов, чтобы занять их позицию. Враги отступили с холма, уступив позицию его войскам.
С другой стороны возвышенности обнаружились тридцать полков врага, готовых к атаке. Айку-Тимур принял решение вернуться, организовав отступление своих войск через болота и реки. Он остался с небольшой свитой на холме, где столкнулся с атакой войск Тохтамыш-хана. Проявив стойкость и отвагу, Айку-Тимур обеспечил безопасный отход армии, но был смертельно ранен стрелами, а его раненый конь утонул в реке. Воины свиты передали ему нового коня, но и тот вскоре пал. До последнего момента эмир сражался с врагами, пока не погиб вместе с товарищами, такими как Хири-Мелик, Рамазан Ходжа и Мухаммед.
Тем временем император во главе небольшого отряда перешел реку, чтобы отбросить врага. Эмиры Хаджи Сейф ад-дин, Джеханшах и Джелаль проявили героизм: Джелаль с 30 воинами атаковал три полка и вынудил их отступить. Тархан Надила, Шахмелик и Баязид отличились в бою, взяв трех пленников, которых представили монарху. После этого сражения император наградил героев титулами и милостями, отметив их преданность и мужество.
Айку-Тимура и его семью также окружили заботой: его наследники получили титулы, а обязанности и звания эмира передали Шахмелику. Несмотря на героизм, смерть Айку-Тимура посеяла тревогу в армии монарха, но вскоре войска продолжили преследование Тохтамыш-хана, следуя приказу завоевателя.
Ханбалык

Ханбалык(среднемонг.ᠻᠠᠨᠪᠠᠯᠢᠺ) — название столицыимперии Юань, современногоПекина. Китайское название города —Даду(кит.大都,пиньиньDàdū;великая столица), произносилось монголами как Дайду. Mонгольское и тюркское название города «Ханбалык» переводится как «Город хана».Марко Полотранскрибировал его какКамбалу.
До монгольского вторжения город под названиемЧжундуслужил столицей чжурчжэньской империиЦзинь. В 1215 году былвзят и сожжён монголами, однако в 1264 годуХубилайрешил отстроить его под собственную столицу. Строительством руководили архитекторыЛю БинчжуниАмир ад-Дин. В тот же год началось возведение стен; строительство ханского дворца велось с 1274 года. План застройки города следовал классическим китайским конфуцианским канонам — «Чжоуским ритуалам» (周禮): по 9 вертикальных и горизонтальных осей; слева — поклонение предкам, справа — поклонение Небу и т. д.
После основания государства Юань в 1271 году Хубилай-хан переименовал город в Даду — «великую столицу»ставшую центром империи, хотя отдельные работы по строительству велись вплоть до 1293 года. Предыдущая резиденция великого хана,Шанду, приобрела статус летней. В обеих этих столицах за время своего пребывания в Китае подолгу бывал венецианский купец на службе у ХубилаяМарко Поло.
В1368 годуЧжу Юаньчжан, вскоре после провозглашения себя первым императоромгосударства МинвНанкине, отправился походом на Даду. Последний юаньский император,Тогон-Тэмур, бежал вШанду, аЧжу Юаньчжан, заняв город, сравнял с землёй юаньские дворцы. Сам город был переименован в Бэйпин. (кит.упр.北平,пиньиньBěipíng, букв. «Умиротворённый Север»)Позднее, в период правленияЮнлэ, третьего императораМин, город был значительно расширен и переименован вПекин, а в стенах юаньской столицы Даду возведёнЗапретный город. Остатки старых юаньских стен сохранились по сей день к северу от стен Мин; ныне они известны как Тучэн (кит.土城, букв.земляная стена).
Несмотря на официальное переименование города китайцами, название «Ханбалык» закрепилось среди монголов надолго после падения юаньской империи; так, перед вторжением в Китай правительойратовЭсэн-тайшиобращался к монгольской знати со словами:
От монголов название усвоилирусские; в документах Московского царства часто фигурирует «Канбалык», как и в отчётеФёдора Байковао посольстве в империюЦинв1650 году.
Женебрар, Жильбер

Жильбе́р Женебра́р, такжеЗильберт Генебрард(лат.Silbertus / Gilbertus Genebrardus;фр.Gilbert Génébrard;12 декабря1535,Рьом—16 февраля1597,Семюр-ан-Осуа), — французскийбенедиктинскийэкзегетигебраист;архиепископЭкс-ан-Прованса(1592—1597).
Родился 12 декабря 1535 года вРьоме. В ранней юности поступил в монастырьклюнийского движениявМозаке(en:Abbey of Saint-Pierre Mozac) недалеко от Рьома, позже продолжил учёбу в монастыре Сент-Аллир вКлермонеи завершил их вКоллеже де Наваррв Париже, где в 1562 году получил докторскую степень по богословию. Год спустя он был назначен профессором иврита и экзегезы вКоролевском коллежеи одновременно занимал должностьприоравСен-Дени-де-ла-Шартрв Париже. Он был одним из самых образованных профессоров университета и благодаря своим многочисленным и эрудированным экзегетическим трудам стал известен во всей Европе.
Среди его учеников в Королевском колледже былФранциск Сальский, который считал за честь возможность учиться у профессора Женебрара.
Около 1578 года Женебрар отправился в Рим, где был принятСикстом Vи смог общаться с кардиналамиАлленом,Баронием, Босио и другими церковными знаменитостями. По возвращении, в 1588 году, он стал одним из главных сторонниковКатолической лигиво Франции.
10 мая 1591 годаГригорий XIIIназначил егоархиепископом Эксским, но Женебрар принял это звание только после прямого приказа папы и был посвящён в сан архиепископом изГлазгоДжеймсом Битоном10 апреля 1592 года. Как архиепископ он оставался ревностным членом Лиги даже после того, какГенрих IVпримирился с церковью в июле 1593 года.
Новый король, однако, с каждым днём становился всё более и более популярным среди католиков. Женебрар увидел, что дальнейшее противодействие бесполезно, и 15 ноября 1593 года отправил свое почтительное послание королю. Что не помешалопарламенту Провансаизгнать его 26 сентября 1596 года. Какое то время он пробыл вАвиньоне, и, получив разрешение короля вернуться к религиозной жизни, удалился в Семурский монастырь, который возглавлялin commendam.
Умер 16 февраля 1597 года вСемуре.
Женебрар перевёл налатыньс иврита многиераввинскиесочинения, например:
а также рассказы еврейского путешественника IX векаЭлдад га-Дани(Париж, 1584).
Написал один из лучших комментариев кПсалмам Давида: «Psalmi Davidis vulgatâ editione, calendario hebraeo, syro, graeco, latino, hymnis, argumentis, et commentariis, etc. Instructi» (Париж, 1577).
Автор сочинений:
Он также редактировал изданиеОригена(Париж, 1574).
Незнакомцы (трио)

Незнакомцы(фр.Les Inconnus) — название французского комедийноготрио—Дидье Бурдон,Бернар Кампан,Паскаль Лежитимюс(фр.). Они пользовались популярностью в первой половине1990-хгодов благодаря телевизионным шоу и пародиям на известные песни. Их фильм «Три брата» (1995 год,фр.) имел успех.
Предшественником «Незнакомцев» было созданное в 1984 году объединение «Les Cinq», состоявшее помимо Бурдона, Кампана и Лежитимюса изСмаина(фр.) иСемура Брюсселя(фр.). Смаин вскоре покинул группу, которая сменила название сначала на «Les Cat Car and co», а потом и на «Незнакомцев». В 1986 году продюсером группы сталПоль Ледерман.
Во второй половине 1980-х годов «Незнакомцы» выступали с комическими шоу-постановками, постепенно приобретая известность. В 1987—1988 году они вели передачу на радиоEurope 1. В 1989 году группу покинул Брюссель, после чего она приобрела свой классический состав. В 1989 году трио выпустило спектакль «Au secours tout va mieux», имевший большой успех. В 1991 году были удостоеныпремии Мольера(фр.) за лучший комедийный спектакль.
В 1990—1993 году трио вновь работало на телевидении, создав шоу скетчей «La Télé des Inconnus» на каналеAntenne 2.
В 1991 году «Незнакомцы» выпустили альбом «Bouleversifiant !», видеоклип на песню «Auteuil, Neuilly, Passy» (фр., пародию на хип-хоп) из которого в 1992 году был удостоен премии «Виктуар де ля мюзик» в соответствующей номинации.
В 1995 году трио выпустило свой второй фильм (первый вышел ещё в 1985 году и успеха не снискал) «Три брата» (фр.). Фильм получилпремию «Сезар» за лучший дебют.
В это же время из-за конфликта с Полем Ледерманом, владевшим правами на название «Незнакомцы», трио распалось. Во второй половине 1990-х годов Бурдон и Кампан продолжили работать вместе, выпустив ещё два фильма.
В 2001 году трио выпустило новый совместный фильм «Les Rois mages».
В 2014 году на экраны вышел ремейк «Трёх братьев» — «Les Trois Frères : Le Retour», который был холодно принят критиками.
Semur

Semurnyaéta olahandaginganu dikulub tiIndonésiamiboga kuah anu warna coklat lantaran dina prosés ngolahna makékécap amis,bawang beureum,bawang bombay,palajeungcengkéh.Kécap amis anu dijieun tinakedelé hideungmangrupa bahan penting dina prosés ngolah semur lantaran méré cita rasa anu has dina olahan semur.Ku kituna kualitas kécap jadi bungbu anu nangtukeun cita rasa semur.
Bahan anu bisa dijieun semur lain ngan saukurdaging sapihungkul.Lantaran kiwari semur geus loba variasina luyu jeung kamekaran jaman jeung kahayang masarakat kana kadaharan anu tuluy ngalaman kamekaran.Dumasar kana daérah di Nusantara ngaran semur sok disebut dumasar daérahna, sapertisemur Betawi,semur Manado,semur Malbi,semur Lidahti Bali,semur Daging ala Aceh,semur Gorengti Samarinda,semur Ternate,semur Santan Maluku, jeung sajabana.Sedengkeun bahan séjén anu sok remen dijieun semur salian ti daging loba rupana, di antaranasemur tahu,semur témpé,semur endog,semur kentang,semur jéngkol,semur cumi,semur bandeng,semur cékér, jeung réa-réa deui.
Semur mangrupa olahan hasil akulturasi budaya lokal jeung budayaWalandaanu jaman baheula asup ka Nusantara.Kecap semur asalna tinabasa WalandanyaétaSmooranu hartina olahan anu kulub daging makétomatdanbawangdinaseuneuleutik.Olahan semur, numutkeun pakar kulinérChef Ragil Imam Wibowo, mangrupa persépsi bangsa Indonésia tinaolahan tradisional Walandaanu ngarannahachee.Hacheemangrupa olahan daging kulub anu dipotong leutik, bisa ogé makélauk,daging manuk, jeungsayur.Samarana maké bawang jeung rasahaseum(biasana tinacukaatawawine).Sarta maké cengkéh jeungdaun salamditambahkeun kana kuah kaldu anu kentel.
Bakung

Bakung; Crinum asiaticum nyaéta hiji tutuwuhan anu asalna tina keluarga (Liliaceae).Dinabaasa Inggrisdisebutnalily, ieu genus mibanda kurang leuwih 110 spésiés.
Disababaraha daérah, bakung mibanda ngaran anu béda-béda : BakungMelayu, bakongBatak, semurBangka, bakung bugmakasar, dausaAmbon, pétéHalmahera, fété-fétéTermate, bakongMadura.
Bakung loba kapanggih hirup di wewengkonEropa, sabagean lobaAsianepi kaJepang, ka kidulna nepi kaIndia, ka Indocina nepi ka Philipina. Ieu tutuwuhan bisa hirup di daerah pileuweungan, remen katempo hirup dipigunungan, sakapeung katempo hirup di tegalan jukut. Sawaréhna kapanggih hirup dirawa-rawa. Dina kaumumanna ieu tutuwhan bisa hirup kalawan subur, dinataneuhanu kaayaan haseum taneuhna saimbang.
Bakung jangkungna 60–180 cm, ngahasilkeunbeutihandapeun taneuh. Di sababaraha spésiésAmérika Kalér, ieu beuti baris jadirizoma.
Kembang bakung mibanda tilu kelopak kembang, kaangseu seungit, kalayan mibanda kelir konéng bodas, oranye, beureum ngora, beureum, wungu, kelir tambagga, aya anu nepika semu hideung. Aya ogé anu borontok.
Sagigireun jadi papaés buruan, tutuwuhan bakung ogé mibanda kagunaan séjén, utamana tina daunna kayaning:
Dihandap ieu sababaraha jinis bakung anu geus dipiwanoh:
Citakan:Tumbuhan-stub
Kota Sérang

Kota Sérangnyaéta hijikotasakaligusibu kotaPropinsiBanten,Indonésia. Sacara administratip Kota Sérang kawates kuKabupaten Sérangdi belahkulon,wétan, jeungkidul, sarta Teluk Banten di belahkalér. Kota Sérang ieu diliwatan ku jalurkaréta apiMerak-Tanah Abang ogéJalan TolJakarta-Merak. Kota ieu aya di titikkoordinat618.000 m2-638.600 m2 ti kulon ka wétan tepika 9.337.725 m2-9.312.475 m2 ti kalér ka kidul sarta 5099'-6022' lintang kidul jeung 106007'-106025' bujur wétan.Nepi ka taun 2021, numutkeun data ti Badan Pusat Statistik Kota Serang, sacara administratip ibukota Banten ieu kabagi kana genep kacamatan jeung 67 kalurahan. Walantaka mangrupakeun kacamatan nu boga kalurahan pang lobana nyaéta 14 kalurahan. Beda jeung Cipocok Jaya, anu boga kalurahan pang saeutikna nyaéta 8 kalurahan.
Ngaran Kota Serang, mimiti diwanohkeun lantaran ucapanana Syarif Hidayatullah atawaSunan Gunung Jati, anu keur ngalaksanakeun dakwahIslamdiwilayahPajajaranJawa Kulon. Nalika lalampahan, Sunan Gunung Jati ngaliwatan jalansawahdiBanten, tuluy ngajorowok kecap"Serang!"anu hartina"sawah". Ti harita, étadaérahdingaranan Serang. Kecap Serang, mangrupakeun serapan tinabasaJawa-Banten,se - erang,anu hartina kelompok.
Lalampahan sajarah Kota Serang, dimimitian taun 1816, nalika Gubernur Vander Capellen mingpin. Walanda datang ka Banten pikeun ngarebut kakawasaan ti Sultan Muhammad Rafiudin. Walanda tuluy ngabagi wilayah Banten jadi tilu, nyaéta Serang, Lebak, jeung Caringin, sarta kapamingpinanana dicekel ku Bupati. Bupati mimiti pikeun Serang nyaéta Pangeran Aria Adi Santika. Nepi ka ahir panjajahan Jepang, sarta Indonésia merdéka, kalungguhan bupati masih kénéh dicekel ku pituin Indonésia. Sanggeus Agrési Militier Walanda II, daérah Serang jadi salasahiji kabupatén di wilayah Propinsi Jawa Kulon.
Dumasar Peraturan Daerah Kabupaten Tingkat II Serang No. 17 taun 1985, hari jadi Kabupatén Serang ditetepkeun 8 Oktober 1526. Hari jadi Kabupatén Serang dicokot dumasar kasar tukang Sultan Maulana Hasanuddin maréntah di kasultanan Banten. 4 Oktober taun 2000, Kabupatén Serang resmi jadi bagéan tina Provinsi Banten. Kota Serang ayeuna mangrupakeun daérah otonom hasil mekarkeun tina Kabupatén Serang. Kota Serang resmi ngadeg dumasar Undang-Undang No. 32 taun 2007 ngeunaanPembentukan Kota Serang di Provinsi Banten,anu disahkeun di 10 Agustus 2007.
Numutkeun kana data tiKamenterian Kaséhatan Republik Indonésia, aya dua belas rumah sakit umum anu diwangun di ieu kota, sapuluh di antarana nyaéta Rumah Sakit Umum (RSU), jeung dua nu laina nyaéta Rumah Sakit Ibu dan Anak (RS Ibu dan Anak Puri Garcia) jeung Rumah Sakit Khusus Mata (RS Mata Achmad Wardi BWI-DD). Lamun diurutkeun dumasar kapamilikanana, Rumah Sakit Swasta aya genep, nu dibiayaan ku pausahaan aya dua, jeung nu dikokolakeun kuTNIAD, pamaréntah kota, pamaréntah propinsi, jeungPolrimasing-masing aya hiji.
Aya sababaraha jajanan jeung kadaharan has Kota Serang di antarana nyaéta:
Ki sabrang

Ki Sabrang; Jati Sabrang;Peronema Canescensnyaéta hiji tutuwuhan anu asalna tina kulawargaVerbenaceae.Ki Sabrang sok disebut ogé tangkal sunkai, ieu tangkal ngahasilkeunkaianu pohara alus kagolongkeun méwah malahan diIndonésiamah nepika jadi komoditi ékspor ka nagaraJepang.
Ki Sabrang biasa kapanggih hirup di sisisusukan, sisi jalan katut daérah kurang subur anu saméméhna kungsi jadi aréa tambang. Ieu tangkal mibanda prospék anu alus utamana pikeun komoditas dagang, ogé sipatna anu gancang gedé dimangpaatekun pikeun réboisasi leuweung atawa lahan anu ruksak.
Ki Sabrang jangkungna bisa ngahontal 12-22 méter, daun majemuk bijil papasangan pasingareup-singareup, daunna lanset méncos ka tungtung, daun pang handapna 1-3,5 x 2,5-15 cm, buah drupe gedeba 3-3,5mm.
Urang Dayak diKalimantan Wétanmasih kénéh ngagunakeun daun sungkai ngora pikeun ubarsalésma,muriang,cacing eun, dipaké mandi pikeun awéwé sanggeus ngalahirkeun sarta minangka obat kekemu pikeun nyegah nyerihuntu.Sawatara masarakat diSumatera kiduljeungLampungngagunakeun daun sungkai minangkaantiplasmodiumjeung ubarmuriang.
Suku Serawai, ngamangpaatkeun daunP. canescenskujalan dibebek. Tuluy ditaplokeun kana palebah anubisulpikeun ngagancangkeun bisul jadi asak atawa gancang cageur.
Suku Lemak ngamangpaatkeun semur daunP.canescensdipaké pikeun ngurangan muriang,malariajeung ngajaga kaséhatan.
Nurutkeun panalungtikan ogé, gél anu ngandungekstrak fraksiétanol daun ki sabrabg ngalaman panurunan inhibisi, anumana parobahan anu paling  katempona dina aktivitas gél ngalawan baktéri B. Dimana Ieu sublitis,  disimpen pikeun 30 poé, aktivitas antiseptikna robah jadi  enol.
Jéngkol

Jéngkol(Archidendron pauciflorum, sinonim:A. jiringa, Pithecellobium jiringa, sartaP. lobatum) nyaéta tutuwuhan has di wewengkonAsia Tenggara. Sikina dipikaresep diMalaysia,Thailand, jeungIndonésiakeur bahan kadaharan. Buahna mangrupa peuteuy sarta bentukna gepéng meulit ngabentuk spiral, boga warna layung kolot. Siki jéngkol boga kulumud(kulit ari)nu ipis jeung warnana coklat ngagurilap. Jéngkol bisa ngabalukarkeun bau nu teu ngeunah dina cikiih sanggeus dikokolakeun sarta diprosés ku peujit, utamana lamun didahar atah.
Lantaran rasana anu has, jéngkol jadi salah sahiji kadaharan favorit di Indonésia. Harga jéngkol kungsi ngéléhkeun harga daging sapi, nyaéta nepi kana Rp.60.000 lantaran langka sumebarna di pasar. Langkana jéngkol di pasar téh lantaran populasina beuki ngurangan, sedengkeun anu ngabudidayakeunna saeutik pisan.
Siki jéngkol biasa didahar atah atawa dikokolakeun (biasana disemur, sarta dipikawanoh ku urang Sunda minangka ati maung atawa "ati macan"). Sikina beyé sarta hipu. Tékstur ieu pisan anu ngajadikeun jéngkol dipikaresep.
Sajaba disemur, siki jéngkol ogé bisa dijieun jadikiripikkawasempingnu dijieun tina tangkil, ku cara ditutu/digencét nepi ka gepéng, digaringkeun sarta digoréng maké minyak panas.
Akibat goréng tina bauna sabenerna bisa dikurangan ku cara dikeueum atawa dikulub.
Sajaba bau, jéngkol bisa ngaganggu kaséhatan hiji jalma alatan konsumsi nu kaleuleuwihi nu ngabalukarkeun numpukna kristal dina saluran cikiih, anu disebut "jéngkoleun". Jéngkoleun kajadian alatan jéngkol ngandung réa asam jéngkolat sarta hésé puyar dina cai nu PHna haseum. Konsumsi jéngkol nu kaleuleuwihi baris ngabalukarkeun kawangunna kristal sarta ngaganggu kiih.
Sanajan kitu, jéngkol dipikanyaho bisa nyingkahandiabétessarta alus pikeun kaséhatanjantung. Tangkal jéngkol dianggap ogé miboga kamampuh nu hadé pikeun nyerepcai taneuhantukna méré mangpaat dina konsérvasi cai di hiji tempat.
Hélie de Semur-en-Brionnais

Hélie de Semur-en-Brionnais(vers 1016 - † 1076),duchesse de Bourgogne, est la mère d'Henri de Bourgogne.
Hélie de Semur-en-Brionnais est la fille deDalmaceIde Semur(ou Dalmas ou encore Damas), seigneur deSemur-en-Brionnais, et d'Aremburge de Vergy, fille d'HenriIde Bourgogneet nièce du roiHugues Capet. Hélie de Semur est aussi la sœur de l'abbéHugues de Cluny(1024-1109), et la petite-nièce du comte-évêqueHugues de Chalon. Sa famille est richement possessionnée en Autunois et en Charolais.
En 1033, Hélie de Semur-en-Brionnais épouse son cousin au second degréRobertIde Bourgogne.
De ce mariage naissent :
Hélie de Semur est répudiée vers 1056 ou 1060, et son époux se remarie avecErmengarde d'Anjou.
Renaud de Semur

Renaud de Semurest un homme d'Église duXIIsiècle,abbé de Vézelaypuisarchevêque de Lyon.
Second fils issu du mariage en1072de Geoffroy III de Semur (° 1045/1050 - † 24/05/1123),6seigneur de Semur, et de son épouse Ermengarde (° vers 1054 - † vers 1088), Renaud de Semur est le neveu de l'abbé deClunyHugues de Semur, tous issus de la famille des seigneurs deSemur-en-Brionnais. Il commence sa vie religieuse commemoine de Cluny.
Son frère ainé est Geoffroy IV de Semur, puis après lui Aélis de Semur, Agnès de Semur, Cécile de Semur, toutes trois décédées après1088.
Il est élu en1106abbé de Vézelay. 
À la suite de l'incendie de l'église abbatiale le21 juillet 1120, il en entreprend la reconstruction de1120à1140. Il est interrompu dans son entreprise par sa nomination en1128à la tête de l'archevêché de Lyon.
Lors de son court épiscopat, il participe auconcile de Clermontdirigé par le papeInnocent IIet destiné à excommunier l'antipapeAnaclet II. Renaud de Semur fait partie des prélats qui reconnaissent rapidement la légitimité d'Innocent II
Il mourut le7 août 1129, et son corps fut porté à l'Abbaye de Cluny, ou il fut enterré dans l'église majeure auprès du grand autel. On grava sur sa tombe cette inscription:
Pierre le Vénérablelui composa également une épitaphe en vers: