davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Ipomoea aquatica

LaIpomoea aquatica(llamadaakankong,cancón,seri, okangkong)​  es una hierba anual perteneciente algéneroIpomoea.​  Se encuentra en zonas tropicales y subtropicales. Requiere un clima cálido y húmedo para su desarrollo, ya que no puede sobrevivir a las heladas.​
I. aquaticacrece en el agua o en terreno húmedo. Sus tallos miden de 2 a 3 m de largo o más, echando raíces en los nodos, y son huecos y flotan. Las hojas varían desde sagitadas típicas (en forma de punta de flecha) a lanceoladas, de 5 a 15 cm de largo y  de 2 a 8 cm de ancho. Las flores con forma de trompeta, miden 3 a 5 cm de diámetro, por lo general de color blanco con un centro malva.  Las flores pueden formar frutos con semillas que se pueden utilizar para plantar.
Es una planta tradicionalmente utilizada para consumo humano, y cuenta con un alto contenido devitamina Ayhierro. EnChina, Oceanía y el sudeste asiático, los tallos y hojas tiernas se incorporan a la dieta, en forma de verdura servida en ensaladas y sopas. Las hojas más duras también se aprovechan comoforrajeparacerdos.​
Ipomoea aquaticafue descrita porPeter Forsskåly publicado enFlora Aegyptiaco-Arabica44. 1775.​
Ver:Ipomoea
aquatica:epítetolatínoque significa "en el agua"
Sopa patriótica

Lasopa patriótica(enchino tradicional,護國菜; enchino simplificado,护国菜;pinyin,hùguó cài; literalmente, ‘gastronomía nacional’) es unasopade vegetales originaria del pueblo Teochew. Apareció a finales de ladinastía Song.
Según los lugareños de laprovincia de Cantón, antes de laBatalla de Yamen, el último emperadorZhao Bingy los restos de la corte Song se hospedaron en un monasterio enChaozhou.​ Los monjes del monasterio les sirvieron una sopa vegetariana hecha deverduras, hierbas,setasycaldo vegetal. Al emperador le encantó la sopa y la nombró «gastronomía nacional» (護國菜hù guó cài).​ Con el tiempo, acabó siendo más conocida como «sopa patriótica». Después de la muerte de Zhao Bing, preparar la sopa se convirtió en una manera de honrar al último emperador Song.
La sopa forma parte  de la cocina Teochew, y su receta evolucionó con el tiempo. Desde finales de ladinastía Ming, generalmente se le añadenhojas de batata; otras variedades incluyenamaranto,espinaca,Ipomoea aquaticay otras verduras; así como caldos alternativos como de ternera o de pollo.​​ Otros ingredientes son a menudo añadidos, como huevos batidos, tiras dejamóncurado,tofu, ofideos finos.​ La sopa está disponible en los restaurantes de la provincia de Cantón.
Mallung

Elmallungomallum(encingalés, මැල්ලුම්) es un plato de verduras ralladas típico deSri Lanka, con vegetales ligeramente salteados o cocidos,cocofresco ychile.​​ Elmallunges una guarnición común y se toma en casi todas las comidas.​ La mayoría de los platos se sirven normalmente con uno o dosmallungsdiferentes, que desempeñan un papel importante en la nutrición, ya que aportan a los lugareños una ingesta regular devitaminasen su dieta.​
El ingrediente central delmallunges una verdura de hoja verde finamente triturada que luego se combina con un conjunto estándar de ingredientes para realzar y reforzar su sabor. Para elaborarlo se utilizan varias plantas diferentes, comocasia, hojas demaracuyá,berrosu hojas de espinacas de agua. En los países occidentales, las verduras de hoja, como lasespinacas, elrepollo, lasacelgasy lacol rizadase utilizan como sustitutos de las verduras tradicionales de Sri Lanka.​ Por lo general, la receta también incluye chiles verdes,chalotasy hojas decurripicadas yajomachacado. También se añade un diente de ajo picado junto con media taza de coco rallado por cada kilogramo de verduras de hojas verdes húmedas, sazonado concúrcuma,salypimienta,pescado estilo maldivoen polvo yzumo de lima.​​
Hay una variedad de verduras amargas, medicinales y silvestres que se usan comúnmente en losmallungsde Sri Lanka, y se utilizan principalmente hojas de plantas nativas. Una de las variedades más populares de este plato se elabora congotukola(Centella asiatica); otros tipos se elaboran conkankun(Ipomoea aquatica),kathurumurunga(Sesbania grandiflora) ymukunuwenna(Alternanthera sessilis). Otras hierbas como laaguna(Wattakaka volubilis),Cheilocostus speciosusy las hojas de lafruta de la pasióntambién se emplean en losmallungs.​
Forraje

Elforrajees un material vegetal (principalmente hojas y tallos de plantas) consumido por elganadoenpastoreo.​ Históricamente, el términoforrajeha significado solo plantas de tallo consumidas por los animales directamente comopasto,residuos de cultivoso cultivos decerealesinmaduros, pero también se usa de manera más general para incluir plantas similares cortadas parapienso compuestoy llevadas a los animales, especialmente comohenooensilado.​​
Mientras que el términoforrajetiene una definición amplia, el términocultivo forrajerose usa para definir cultivos, anuales obienales, que se cultivan para ser utilizados mediante pastoreo o cosecha como un cultivo completo.​
Los forrajes dehierbaincluyen:​​
Los forrajes delegumbresherbáceas incluyen:​
Los forrajes de leguminosas arbóreas incluyen:
Elensiladopuede estar compuesto por:​
Losresiduos de cultivosutilizados como forraje incluyen:
En el sigloXVIII, las gorras de forraje eran pequeñas gorras de tela que usaban los soldados de caballería británicos cuando realizaban tareas laborales como buscar comida para sus caballos. El término se aplicó más tarde a los sombreros informales usados por hombres de todas las ramas y regimientos como sustituto del tocado de gala.​
Ellisia nyctelea

Ellisiaes ungéneromonotípicodeplantas con floresperteneciente a la familiaBoraginaceae. Su únicaespecie:Ellisia nyctelea, es originaria deEstados Unidos.​​
Ellisia nycteleafue descrita porCarlos Linneoy publicado enSpecies Plantarum, Editio Secunda2: 1662. 1763.​
Bucculatricidae

Bucculatricidaees una familia delepidópterosdelsubordenGlossata. Esta pequeña familia tiene representantes en todas las partes del mundo. Algunos autores sitúan este grupo como una subfamilia (Bucculatriginae) de la familiaLyonetiidae.
Los adultos de esta familia son fácilmente identificables, siendo pequeños con alas estrechas con las que se envuelven el cuerpo cuando descansan. Laslarvasen sus estadios tempranos sonbarrenadoras de hojas, formando unos manchones de color marrón característicos. Cuando son más grandes normalmente se alimentan de las hojas en la superficie. Muchas especies tienen una planta hospedadora específica. Los capullos de lapupatienen unos cantos longitudinales característicos, lo que hace que se denominen a los miembros de la familia como constructores de capullos con cantos.
La mayor parte de los autores reconocen solamente un género,Bucculatrix.
Especies incluidas:
Albugo ipomoeae-aquaticae

Albugo ipomoeae-aquaticaeest uneespècedepseudochampignonsoomycètesde lafamilledesAlbuginaceae, présente dans les régions tropicales (distribution pantropicale). Cet oomycète est unagent phytopathogèneresponsable d'une maladie derouilleblanche qui affecte le liseron d'eau,Ipomoea aquatica.
Ipomoea sagittifolia

Ipomoea sagittifoliaest uneespècedeplantesdicotylédonesde lafamilledesConvolvulaceae,tribudesIpomoeeae, originaire des régions tropicales de l'Ancien Monde(duCap-VertauQueensland).
Ipomoea sagittifoliaBurm.f., 1768 est le nom valide, mais il admet deuxhomonymes:
Ipomée

Ipomoea
Ipomoeaest ungenred’environ 500 espèces de plantes volubiles, d’arbustesou d’arbres de la famille desConvolvulaceae. Certaines études (D. Austin, 1997) en recensent entre 600 et 700 dont plus de la moitié est originaire d'Amérique du Nordou duSud. Le genre s'est révélé trèspolyphylétique.
Les graines de certaines espèces, appelées aussimorning glory, sont employées par leschamanspour des rites divinatoires sous les noms deololiuqui(olioliuqui) ou detlitliltzin.
Albert Hofmannfut le premier à annoncer que ces graines contenaient un dérivé d'acide lysergique, ce qui fut confirmé par la suite grâce à des études chimiques. Le principal composant psychoactif est l'ergineou acide d-lysergique amide, mais on trouve de nombreux autres principes actifs comme l'isoergine (acide d-isolysergique). Ces substances ne sont pas produites par la plante mais par un champignonépiphyteassocié :Periglandula ipomoeae.
Pour augmenter l'élasticitédu caoutchouc de leurs balles, chaussures, etc. produites à partir de la sève duCastilla elastica- et non de l’hévéa(Hevea brasiliensis) - lesAztèques, lesMayaset lesOlmèquesajoutaient le suc de l’ipomée blanche, permettant de réaliser une sorte devulcanisationavant la lettre.
Lapatate douce(Ipomoea batatas) produit une racine riche en amidon. Au Maroc, la confiture depatate douceest appelée « crème d´ipomée ».
Leschenillesdespapillonsde nuit (hétérocères) suivants se nourrissent d'Ipomées :
Parmi lesrhopalocères, l'Ipomée est une desplantes hôtesde:
On retrouve aussi leCasside dorédans lesGloire du matinet laPatate douce.
Ipomoea sect. Erpipomoea

Ipomoeasect.Erpipomoea(Ipomoeasubgen.Eriospermumsect.Erpipomoea) est unesectiondeplantesdicotylédonesde lafamilledesConvolvulaceae,tribudesIpomoeeae, qui comprend une quinzaine d'espèces. Le genreIpomoeaest subdivisé classiquement en trois sous-genres (Subgen.Eriospermun, Subgen.Ipomoeaet Subgen.Quamoclit)  et neuf sections. La section Sect.Erpipomoeaest l'une des deux sections, avec la section Sect.Erispermum, qui composent le sous-genre Subgen.Eriospermum. Des études récentes tendent à montrer qu'elle ne constitue pas un clademonophylétique.
Brèdes

Lesbrèdessont diverslégumes-feuillesprincipalement cuisinés dans lesMascareignes,SeychellesetMadagascar. Aux Mascareignes, leur utilisation date duXVIIsiècle.
Le motbrèdes'utilise au singulier, ou plus souvent au pluriel, encréole réunionnais,créole seychellois,créole mauricienet également en français régional.
Il est un emprunté à l'indo-portugais, duportugaisdans lequelbredodésigne la planteAmaranthus blitum(syn. :Amaranthus lividus) - une plante toujours appréciée en tant que brèdes dans les Mascareignes. Pour sa part, le mot portugaisbredodescend du motlatinblitum, qui lui-même vient dugrecbliton. Le mot latinblitumest aussi la source du motblettefrançais. Ce mot, qui de nos jours est devenu un synonyme du motbette(nom de la planteBeta vulgaris), désignait à l'origine la plante Amaranthus blitum lui aussi.
Le terme « brèdes » est souvent suivi du nom de la plante ou d'une région. Parmi les différentes espèces, on peut citer:
Certaines espèces utilisées en brèdes sont considérées comme de mauvaises herbes en métropole, voire des poisons. C'est le cas des brèdes bleus, des brèdes morelle et du raisin d'Amérique si elles sont consommées crues.
Les recettes pratiquées pour la préparation des brèdes comportent généralement une cuisson avec des huiles végétales qui augmentent la disponibilité enmicro-nutrimentstout en inhibant la toxicité de différents composés tels que certainsalcaloïdeschez lessolanacéesetcyanogèneschez le manioc ou la patate douce.
Les feuilles ou les pousses sont mangées cuites, sauf pour des légumes importants comme le chou ou le céleri.
Dans la plupart des cas, on utilise les jeunes feuilles ou les bourgeons terminaux de la plante. Pour la préparation du bouillon de brèdes (romazava à Madagascar) , on jette les brèdes parées dans un bouillon parfumé à l'oignon et à l'ail, parfois au gingembre. On consomme ce bouillon de préférence le soir, avec du riz blanc et quelques piments confits. Les brèdes peuvent être également sautées rapidement avec de l'ail et des épices.
Cylas brunneus

Cylas brunneus, l'un descharançons de la patate douce, est uneespèced'insectescoléoptèresde lafamilledesBrentidae, originaire des régions tropicales et subtropicales d'Afrique occidentaleetcentrale.
Cecharançonest l'un des principauxinsectes ravageursde lapatate douce(Ipomoea batatas)) en Afrique, mais attaque également d'autre espèces du genreIpomoea, commeIpomoea eriocarpaetIpomoea aquatica. Les dégâts sont causés par les larves qui creusent des galeries dans les tubercules, aussi bien dans les champs qu'en phase destockage post-récolte. Cette espèce cohabite toujours dans les champs de patate douce avec une espèce voisine,Cylas puncticollis, le charançon africain de la patate douce. Les pertes peuvent atteindre 100 %, en particulier lors des saisons sèches prolongées. La chair des tubercules infestés devient amère et impropre à la consommation.
कलमी शाक

कलमी शाक(Ipomoea aquatica - ईपोमोएआ आक्वातीका) एक लता है जो अर्धजलीय उष्णकटिबंधीय क्षेत्रों में उगती है। इसको पत्तेदार सब्जी के रूप में प्रयोग किया जाता है। इसको 'करेमू', 'करमी', 'केरमुआ', 'नारी' और 'नाली' भी कहते हैं।
यह लता जल के ऊपर या नम भूमि पर पैदा होकर पसरती है। इसकी लता २-३ मीटर या इससे भी बहुत बड़ी होती है। तना खोखला होता है। तथा तने में ग्रंथियाँ होती हैं जहाँ से जड़ निकलकर नया पौधा भी बनता है । इसकी लता को तोड़-तोड़कर आर्द्र भूमि में गाड़ देने से या जल में फेंक देने से नवीन पौधा तैयार हो जाता है ।
संस्कृत -- कलम्ब, शाकनाड़िका शतपर्वा, कलम्बी
मराठी -- नालीची भाजी, कलम्बी भाजी
बंगाली -- कोलमीशाक
लैटिन -- इपोमिया एक्वाटिका
Santali -- Kuṛmbi aṛaḱ
Bhojpuri -- Kerumi Bhaaji
शाका लाका बूम बूम

शाका लाका बूम बूमएक भारतीय टेलीविजन श्रृंखला है। यह श्रृंखला १५ अक्टूबर २००० सेडीडी नेशनलचैनल पर ३० एपिसोड की श्रृंखला के रूप में प्रसारित हुई, जिसमें विशाल सोलंकी संजू के रूप में थे। श्रृंखला को बाद में २००१ मेंस्टार प्लसद्वारा लिया गया और १९ अगस्त २००२ को उनके संस्करण का प्रीमियर लीड के रूप में किंशुक वैद्य के साथ हुआ। यह श्रृंखला कई बारस्टार उत्सव,डिज़्नी चैनल भारत, डिज़नी एक्सडी औरहंगामा टीवीपर भी प्रसारित हुई है। इसेविजय कृष्ण आचार्यने लिखा और निर्देशित किया था।
कार्यक्रम की कहानी संजू नामक एक केन्द्रीय पात्र के चारों ओर घूमती रहती है जिसे एक जादुई कलम मिल जाती है। उस कलम की खासियत यह है कि उससे जो भी चित्र बनाए जाएं, वे वास्तविक रूप प्राप्त कर लेते हैं। यह कार्यक्रम 04 सत्र तक चला।
अंतरासस्यन

अन्तरासस्यन(Intercropping or Mixed cropping) का अर्थ बीच-बीच में या खाली जगह में कोई दूसरी फसल लेना। उदाहरण के लियेगन्नाका अंकुरण एवं वृद्धि मन्द होती है अत: बीच की फसल ली जा सकती है क्योकि इस फसल की रोपाई खाली स्थान छोड़कर की जाती है।
आज यह आवश्यक है कि हमारे किसान मिश्रित खेती करें। मिश्रित खेती में मनुष्य, पशु, वृक्ष और भूमि सभी एक सूत्र में बंध जाते हैं। सिंचाई की सहायता से भूमि, मनुष्य और पशुओं के लाभ के लिए, फसलें और वृक्ष पैदा करती है और इसके बदले में मनुष्य और पशु खाद द्वारा भूमि को उर्वरक बनाते हैं। इस प्रकार की कृषि-व्यवस्था में प्रत्येक परिवार एक या दो गाय या भैंस, बैलों की जोड़ी और, यदि सम्भव हो तो, कुछ मुर्गियां भी पाल सकता है। थोड़ी सी भूमि में शाक-तरकारियां उगा सकता है, खेतों में अनाज आदि की फसलें पैदा कर सकता है और मेड़ों के सहारे घर-खर्च के लिए या बेचने के लिए फल देने वाले वृक्ष उगा सकता है। जहाँ संभव हो, किसान अपने फार्म में छोटे से कुंड में मछलियां भी पाल सकता है।
जहां पानी की कमी नहीं है, उन क्षेत्रों में पेड़-पौधे लगाने की योजना इस प्रकार हो सकती है- खेत की मेंड़ों के सहारे पीछे की ओर, शीशम जैसे इमारती लकड़ी के वृक्ष और बबूल, सामने की ओर कलमी आम, पपीता, अमरूद, नींबू और संतरा जैसे फलों के वृक्ष लगाने चाहिएं। कृषक परिवार के लिए स्वादिष्ट शाक-तरकारी के रूप में काम आने वाले कटहल के भी एक-दो वृक्ष उगाए जा सकते हैं। जितने वृक्षों के नाम बताए गए हैं, वे सभी बौने वृक्ष हैं, इनकी छाया थोड़ी होती है। इसलिए फसलों को इनसे किसी प्रकार की हानि नहीं पहुँचती। दो वृक्ष ऐसे हैं जो प्राचीन काल से ही भारतीयों को बड़े प्रिय रहे हैं। घर के बगीचे में इन दोनों वृक्षों को लगाना सभी पसन्द करते हैं। ये दो वृक्ष हैं—बेल और आमला। बेल के फल पाचन-क्रिया, पेट के विकारों में, विशेषकर अतिसार और संग्रहणी जैसे रोगों में, अति लाभदायक समझे जाते हैं। आमले के फलों में विटामिन `सी' प्रचुर मात्रा में होता है।आमलाआमलेके फलों सेचटनीऔरमुरब्बेतैयार किए जाते है। mixed cropping- जब एक ही प्रचेत्र पर एक ही समय में बोई गई दो या दो से आदिक फसल को बोना ही मिश्रित खेती कहलाता है
वसा

lipid
वसाअर्थात चिकनाईशरीरको क्रियाशील बनाए रखने में सहयोग करती है। वसा शरीर के लिए उपयोगी है, किंतु इसकी अधिकता हानिकारक भी हो सकती है। यहमांसतथावनस्पतिसमूह दोनों प्रकार से प्राप्त होती है। इससे शरीर को दैनिक कार्यों के लिएशक्तिप्राप्त होती है। इसको शक्तिदायकईंधनभी कहा जाता है। एक स्वस्थ व्यक्ति के लिए १०० ग्राम चिकनाई का प्रयोग करना आवश्यक है। इसको पचाने में शरीर को काफ़ी समय लगता है। यह शरीर मेंप्रोटीनकी आवश्यकता को कम करने के लिए आवश्यक होती है। वसा का शरीर में अत्यधिक मात्रा में बढ़ जाना उचित नहीं होता। यह संतुलित आहार द्वारा आवश्यक मात्रा में ही शरीर को उपलब्ध कराई जानी चाहिए। अधिक मात्रा जानलेवा भी हो सकती है, यह ध्यान योग्य है। यह आमाशय की गतिशीलता में कमी ला देती है तथा भूख कम कर देती है। इससेआमाशयकी वृद्धि होती है। चिकनाई कम हो जाने से रोगों का मुकाबला करने की शक्ति कम हो जाती है। अत्यधिक वसा सीधे स्रोत से हानिकारक है। इसकी संतुलित मात्रा लेना ही लाभदायक है।
खाद्य पदार्थों में कई प्रकार की वसा होती है। इनमें से प्रमुख तीन प्रकार की होती हैं, संतृप्त (सैच्युरेटेड), एकल असंतृप्त (मोनो अनसेचुरेटेड) और बहु-असंतृप्त (पॉली अनसेचुरेटेड)।
संतृप्त वसा नुकसानदेहएलडीएलकोलेस्ट्रॉलबढ़ाती है, इसे सीमित मात्रा में ही लेना चाहिए।मक्खन, शुद्धघी, वनस्पति घी,नारियलऔर ताड़ का तेल संतृप्त वसा के प्रमुख स्रोत हैं। ठोस नजर आने वाले हाइड्रोजिनेटिड वनस्पति घी में ट्रांस-फैट एसिड होते हैं। ये भी नुकसानदेह होते हैं।
आपके शरीर को अभी भी स्वस्थ वसा की आवश्यकता होती है, इससे कोई फर्क नहीं पड़ता कि आप किस खाने की योजना चुनते हैं। जैतून का तेल और एवोकैडो तेल आपके खाने की योजना में शामिल करने के लिए बहुत अच्छे विकल्प हैं। नट्स, बीज, जैतून और एवोकैडो स्वादिष्ट और स्वस्थ परिवर्धन भी हैं।
असंतृप्त वसाकोलेस्ट्रॉलकेएचडीएलअंश बढ़ाती है। यह सीमित मात्रा में ठीक कही जा सकती है।
प्रायःभोजनमें एकल असंतृप्त वसा और बहु-असंतृप्त वसा समान मात्रा में हो तो ठीक रहता है। एलडिएल कोलेस्ट्रॉल घटाने हेतु, संतृप्त वसा कम कर दें और एकल असंतृप्त वसा बढ़ा दें। एकल असंतृप्त वसा के प्रमुख स्रोतमूंगफली,सरसोंऔरजैतूनके तेल हैं, जबकि करडी,सूरजमुखी,सोयाबीनऔरमकईके तेलों में बहुअसंतृप्त वसा अधिक होती है। कुछ पकवान एक प्रकार के और कुछ अन्य तेलों में बनाने चाहिये। इससे एकल असंतृप्त और बहु-असंतृप्त वसा दोनों की पूर्ति होती रहती है।
दिन में कुल १५-२० ग्राम खाना पकाने का तेल ही प्रयोग करना चाहिये। वसा की शेष दैनिक जरूरतअनाज, दालों और सब्जियों से पूरी हो जाती है।बादाम,काजूऔर मूंगफली तथादूध,पनीरऔर क्रीम में भी वसा प्रचुर मात्रा में होती है। वसा वाले वनस्पति तेल में बने पकवान भी बार-बार गरम किए जाएं तो नुकसानदेह होते हैं। अच्छी सेहत के लिए व्यंजनों को तलें नहीं, बल्कि उन रेसिपी पर जोर दें जिनमें पकवान स्टीम, बेक या ग्रिल करके बनते हैं।
Kangkung pagar

Kangkung pagarataukrangkungan(Ipomoea carnea) adalah salah satu spesies dari genusIpomoeayang tumbuh liar dan dapat ditemui di tepi sungai atau sawah. Pohon ini memiliki daun berbentuk hati yang berwarna hijau, dengan panjang kisaran 15–23 cm. Tumbuhan ini dapat ditanam dengan cara distek atau dengan menggunakan bijinya. Tumbuhan ini mengandung zat yang berbahaya jika dikonsumsibaik pada buah ataupun daunnya.
Batang pokok tumbuhan ini bisa dijadikan sebagai kertas,dan punya kandungan obat seperti marsilin dan antikonvulsan.
Asal tumbuhan ini dari Amerika Selatan (Kolombia,Kosta Rika,Guatemala).
Di Indonesia, kangkung pagar dikenal dengan nama-nama lain semisal di Jawa disebut sebagaikrangkungan,kangkung arab,kangkung londo.Orang Sunda menyebutnya sebagaikangkung pagarataukangkung bandung. Orang betawi menyebutnya bunga dari tumbuhan ini sebagaikembang tablo.
Memiliki tinggi sekitar 1 meter, berbentuk seperti kangkung namun agak besar dan tinggi, daunnya berwarna hijau berbentuk hati, berbunga ungu atau putih, atau putih kemerah-merahan berbentuk seperti terompet.
Kangkung, Kangkung, Kendal

KangkungadalahdesadikecamatanKangkung,Kendal,Jawa Tengah,Indonesia.Kangkung sendiri berasal dari Bahasa Jawa .Kecamatan kangkung ini berkaitan erat daerahnya dengan sejarah Mataram islam saat penyerangan Batavia.Banyak Kyai dan Ulama'di desa ini dari dulu sampai sekarang.Tokoh Sekarang Kyai.M.Rofwan,KH.Ahmad Sanusi,Kyai Zaenal Arifin Alm.Kyai Abdul Latif,KH.Abdul Basyir Lutfi dll.
terdiri dari 4 Wilayah Dusun/Dukuh: Krasak,Tegal,Balong,Krajan
ヒルガオ科

ヒルガオ科（ヒルガオか、Convolvulaceae）はナス目に含まれる科の一つで、ヒルガオ、アサガオ、サツマイモなどを含む。約50属1200種からなり、熱帯・亜熱帯を中心に世界的に分布する。日本には5属10種ほどが自生する。
草または低木で、大部分はつる性または茎が地面を這う。葉は互生。花は5または4数、花弁は合生してラッパ状になり、1日でしぼむものが多い。子房上位。がくは花後も残る。果実は蒴果または液果で、大きい種子（胚乳はない）を含む。
経済的に最も重要なのはサツマイモで、ほかに茎葉を食用にするヨウサイなどがある。
アサガオ、モミジヒルガオ、ヨルガオ（ウリ科の植物ユウガオとは別物）、ルコウソウ、エボルブルス属など、花が美しいので栽培されるものも多い。
ネナシカズラ属（クロンキスト体系では独立のネナシカズラ科とするが、ヒルガオ科に含めることも多い）は寄生植物で、農業に被害を及ぼすこともある。
ハクリヨウ

ハクリヨウ（発音はハクリョウ）は日本の競走馬。1953年菊花賞と1954年天皇賞（春）の優勝馬。 1954年に創設された啓衆社賞表彰において、初代の中央競馬年度代表馬と最良5歳以上牡馬に選出された。種牡馬としても成功を収め、2頭の八大競走優勝馬を含む11頭の重賞勝利馬を輩出している。全兄に1952年の毎日王冠勝利馬ニユーモアナ、全姉に福島記念勝利馬で、顕彰馬メイヂヒカリの母となったシラハタがいる。
※馬齢は2000年以前に使用された旧表記（数え年）で統一して記述する。
1950年、母・第四バツカナムビユーチーが北海道ヤシマ牧場から預託されていた、青森県の盛田牧場で生まれる。幼名はヤシマビューティー。父プリメロは当時の名種牡馬の1頭。母は小岩井農場の基礎輸入牝馬ビューチフルドリーマーの流れを汲み、その父はリーディングサイアーのダイオライトという良血馬であった。出生当時にはすでに全姉シラハタが活躍を見せており、本馬もまた最高級の血統馬として早くから注目を集めた。同郷の同期馬6頭の中には、後に強力なライバルとなるボストニアン（幼名ヤシマテーマ）とトキツ（同ヤシマパプース）もいた。
後に西博が購買。競走年齢の3歳に達し、競走名ハクリョウと改名されて東京競馬場の尾形藤吉厩舎に入った。馬名は能の演目『羽衣』に登場する漁師・伯竜に由来する。その馬格は非常に雄大なものであり、測尺値にして体高（キ甲＝首と背の境から足元まで）172cm・胸囲194cmという、当時としては規格外の大型馬であった。
1952年11月8日、東京競馬場の新馬戦でデビュー。保田隆芳を鞍上に臨んだが、同郷のトキツの3着に敗れた。競走後には大型馬ゆえに持病としていた裂蹄が慢性化し、休養に入る。翌年3月に復帰後、5万下条件戦（未勝利戦）で初勝利を挙げる。続く条件戦3着を挿み、次走で二本柳俊夫を鞍上に迎える。ここから2戦を連勝し、4月26日にクラシック初戦・皐月賞に臨んだ。
当日は前哨戦スプリングステークスを制していた牝馬チエリオが1番人気、本馬はそれに次ぐ2番人気に支持された。レースでは先行策から最後の直線半ばでトキツを交わして先頭に立ったが、直後に同郷ボストニアン（7番人気）に差されて1馬身差の2着に終わった。続くNHK杯では1番人気に支持されたが、ボストニアンに3馬身半突き放されて再度の2着。迎えた東京優駿（日本ダービー）ではボストニアンと人気が逆転、2番人気となる。レースでも同馬に後れを取り、さらに8番人気のダイサンホウシュウも交わせず3着に終わった。
競走後、秋に備えて休養に入ったボストニアンに対し、ハクリョウは盛夏を迎えるまで走り続け、翌週連闘で臨んだオープン戦を8馬身差で圧勝。7月5日に出走した中山4歳ステークスでは、2000m2分6秒1のコースレコードを記録した。その後2ヶ月の休養を取り、復帰戦のカブトヤマ記念を5馬身差で勝利。続いてクラシック最後の一冠・菊花賞に向けて関西に移動し、前哨戦にオープン戦に出走した。ここでボストニアンと秋の初対戦となったが、1馬身半差で敗れて同馬に4連敗を喫する。
11月23日に迎えた菊花賞は、戦前から「ボストニアン三冠確実」と喧伝され、秋から再びハクリョウの主戦に戻った保田隆芳も「馬（ハクリョウ）は強いが年回りが悪いよ」と、半ばの諦めを口にしていた。当日も同馬が圧倒的な1番人気に支持されたが、レースではコース2周目の第3コーナーからハクリョウが先頭に立ち、後続を突き放す。そのままゴールまで押し切り、ボストニアンに3馬身差を付けて優勝。5度目の対戦で初めて同馬を下すと同時に、史上2頭目のクラシック三冠を阻止した。
休養後の翌1954年、5歳シーズンは充実期を迎え、3月の復帰戦からいずれも2着を大きく離しての連勝を続ける。5月16日に迎えた天皇賞（春）では、前走でレコードタイム勝利を収めていたボストニアンと6度目の対戦となったが、同馬に6馬身差で圧勝し、現役最強馬の地位を確定的なものとした。その後は秋まで休養に入り、復帰戦の毎日王冠でチエリオ、ボストニアン、タカオーらを寄せ付けず4馬身差の圧勝、兄ニユーモアナとの兄弟制覇を果たした。
2週間後、アメリカのローレルパーク競馬場から国際競走ワシントンDCインターナショナルへの招待を受ける。同競走からの日本馬の招待は初めてのことであり、馬主の西はこれを受諾し、ハクリヨウは一時羽田空港へ送られた。しかし巨体のため飛行機での輸送が困難であることが判明、船便輸送も提案されたが、輸送期間が長期に及び、体調維持が難しいとの判断で断念。結局出走は見送られた。以降、当年は出走せず休養に入る。翌1月には当年創設の年度表彰「啓衆社賞」選考において、クラシック二冠馬ダイナナホウシユウを抑え、満場一致で日本競馬史上最初の年度代表馬に選出された。また、東京競馬記者クラブ賞も受賞している。
翌1955年も現役を続け、金杯と目黒記念（春）を連勝、菊花賞からの連勝記録を8に伸ばした。しかし、その後は慢性の裂蹄のために休養を余儀なくされる。7月のオープン戦で復帰するも、69kgの斤量を背負って3着に敗れ、これを最後に引退・種牡馬入りが決定した。
引退後は種牡馬として、北海道胆振の若草牧場で3年間供用された後、日高軽種馬振興会浦河種馬場に移った。当時は外国馬の輸入が解禁され、欧米から種牡馬が続々と輸入されていた時期に当たり、内国産種牡馬は概して冷遇されていた。しかしハクリヨウは初年度産駒から宝塚記念など重賞7勝を挙げたシーザーを出して注目を集めると、3年目の産駒から皐月賞優勝馬ヤマノオーと、1964年度最良5歳以上牝馬および最良スプリンターに選出されたトーストを輩出、内国産種牡馬の筆頭格として確固たる地位を築いた。以後も桜花賞優勝馬シーエースなど数々の活躍馬を出し、種牡馬ランキングで通算7度の10傑入りを果たした（最高4位・1964年）。
晩年まで種牡馬生活を続けていたが、1975年9月4日、浦河種馬場から預託されていた浦河蓑田牧場において老衰で死亡。26歳であった。遺体は同場の一角に埋葬されている。
※括弧内は当該馬の勝利重賞競走、太字は八大競走。
※母の父としての産駒。八大競走優勝馬・JRA賞受賞馬のみ記載。
1958年に同厩・同馬主の後輩馬ハクチカラがアメリカ遠征を行い、翌1959年にワシントンバースデーハンデキャップに優勝、日本調教馬として初の国外重賞制覇を達成した。しかし西の妻によれば、西が本当に遠征させたかったのはハクリヨウであったという。両馬ともに騎乗した保田隆芳は、スピードとパワーにおいてはハクチカラよりハクリヨウの方が優れていたと評し、後に「ハクリヨウは自在性があって先へ行く脚質だっただけに、アメリカの競馬ならば好結果を残すことができたかも知れない」と述べ、遠征断念を惜しんでいる。また、「ダイナミックという言葉がぴったりする馬だった」とも評しており、管理した尾形藤吉は「戦後外国からいろんな種牡馬が輸入されたが、馬体だけを取り上げてもハクリヨウほどの馬はあまりいない」と賞した。
父については同馬の項を参照のこと。祖母バツカナムビユーチーからは牝系が繁栄し、ハクリョウの甥メイヂヒカリ、母第四バツカナムビユーチーの又甥に五冠馬シンザンなど、近親には数々の名馬がいる。
Kangkung cah trasi

Kangkung cah trasiyaiku panganan adhedasar kangkung kang diosèng karo bumbu- bumbu kaya ta bawang, brambang, lombok lan trasi. Panganan iki bisa dianggo madhang awan utawa soré. Biasané diadol ing warung utawahikutamané kang sadeyan pecellélé. Saka rupa, olahan iki mirip karo osèng-osèng kangkung.
Resèp masak kangkung cah trasi
Vidéyo masak kangkung cah trasi
공심채

공심채(空心菜, 空芯菜, Ipomoea aquatica 또는 water spinach)는잎채소로 자라는 반수생적열대식물이다.옹채(壅菜),죽협채(竹葉菜),통심채(通心菜),등채(藤菜)라고도 한다.
중국어로는웡차이(蕹菜)나쿵신차이(空心菜)로,광둥어로는퉁초이(通菜)나웅초이(蕹菜)로 부른다.베트남어로는자우무옹(rau muống),태국어로는팍붕(ผักบุ้ง),인도네시아어·말레이시아어로는캉쿵(kangkung),필리핀어로는캉콩(kangkong)으로 부른다. 태국에서는 공심채 볶음 요리를 morning glory라고도 하지만 영어로 morning glory는 나팔꽃이다.
이름 그대로 줄기 가운데가 비어[空] 있기 때문에 공심채라는 이름이 붙었다.
공심채는 다음의 국가에서 경작된다:
열대 식물이니 만큼 주로 중국이나 동남아시아 지방에서 즐겨 먹는다.
공심채볶음이 대표적이다.
나팔꽃속

나팔꽃속은 메꽃과에 속하는 가장 큰 속으로, 500여종을 포함하고 있다. 전 세계의 열대와 아열대 지방에 분포한다.
고구마와공심채는 중요한 식품 가운데 하나이다. 멕시코 원주민들은Ipomoea tricolor에서 추출한 환각제를 의식 등에서 써왔다.나팔꽃을 비롯한 많은 나팔꽃속 식물을 관상용으로 키운다.
Виды рода Ипомея

Ипомея(IpomoeaL., 1753) —родтравянистыхлиан, режекустарникови небольшихдеревьевсемействаВьюнковые(Convolvulaceae).
По информации базы данныхWorld Flora Online(2016), род включает 788видов.:
В 2020 году был описан видIpomoea noemana,эндемикПеру.
Буада (озеро)

Буада(англ.Buada Lagoon) — слегка солоноватое озеро на островеНауру. Расположено на юго-западе острова, в округеБуада. Площадь водной поверхности озера — около 30 тыс. м². Уровень воды в озере Буада примерно на 5 м выше уровняокеана, глубина озера — до 5 м. В настоящее время озеро не сообщается с океаном, в прошлом —лагунав центрекоралловогоатолла. Плодородная земля вокруг озера обеспечивает развитие сельского хозяйства.
Озеро является источником пресной воды на острове, где нет ни одной реки, но оно не удовлетворяет потребности в ней 13 тысяч человек, поэтому питьевая вода завозится изАвстралии.
Озеро располагается в юго-западной части платоНауру, в заболоченной низменности площадью 0,12 км². Классифицируется каккарстовое, образовано в известняковых породах. В этой местности находятся месторожденияфосфоритовойруды высокого качества.
Водоём имеет овальную форму, вытянутую с севера на юг. Ширина в поперечном сечении — 140 метров, общая длина береговой линии — 280 метров. Средняя глубина озера — небольшая, около 2 метров. Озеро расположено в 1,3 километрах оттихоокеанскогопобережья, примерно на уровне моря. При этом уровень воды может сильно меняться. Озеро бессточное, пополняется водой за счёт осадков. Наиболее полноводное в периодмуссонов, когда на острове выпадает наибольшее количество осадков, при этом в засушливый период уровень воды может опускаться на 5 метров ниже уровня моря.
Вода в озере — солоноватая, солёность — около 2 ‰.
Озеро окружено остаткамитропического леса, который ранее занимал до 90 % площади острова до начала добычи фосфоритов. В окружающей местности встречаются такие растения, каккалофиллум волокнистолистный,мареновые,геттарда великолепная,Premna serratifolia,индийский миндаль,аденантера павлинья,манго индийское,мимоза стыдливая,цербера мангас,кокосовая пальма,сцевола,Scaevola taccada,моринда цитрусолистная,Dodonaea viscosa,Physalis angulata,папоротники,Nephrolepis biserrata, а такжерастения-паразиты:кассита нитевидная,Psilotum nudum,Glochidion societatis. Вне леса произрастаетсыть, апортулак огородныйиИпомея водянаярастут в заболоченной местности.
Также встречаются экзотические растения, каклантана сводчатая,Chamaesyce hirta,Desmodium triflorum,гуайява.
Kangkung

Kangkung(Ipomoea aquaticaForsk.), ogé dipikawanoh minangkaIpomoea reptansPoir1. mangrupatutuwuhananu kaasupsayur-sayuransarta dipelak dijadikeun kadaharan. Kangkung réa dijual di pasar-pasar. Kangkung loba tumuwuh di wewengkonAsiasarta mangrupa tutuwuhan anu bisa ditepungan di mana-mana utamana di tempat nu aya caian.
Kangkung ogé mangrupa kadaharan salah sahiji spésiés sato nyaétaChersina, atawakuya.
Aya dua rupa kangkung. Kangkung miboga daun anu leueur sarta ngawangun mata panah sapanjang 5-6inci. Tutuwuhan ieu mibanda tangkal anu ngareuy kalawan daun nu selang-seling sarta tangkal anu ajeg dina puhu daun. Tutuwuhan ieu boga warnahéjosepa sarta ngahasilkeunkembangnu warnana bodas, anu ngahasilkeun kantong anu ngandung opat siki binih. Aya ogé wanda daun rubak sarta daun heureut.
Aya dua rupa cara melak nu ditarékahan: garing sarta baseuh. Dina dua cara ieu, maké bahan organik (kompos)anu rada loba jeung cai supaya kangkung bisa tumuwuh kalawan subur.
Dina cara melak garing, kangkung dipelak dina jarak 5 inci. Kangkung bisa dipelak tina siki binih atawa keureutan akar. Kangkung mindeng dipelak dina pabinihan saméméh dipindahkeun ka kebon. Daun kangkung bisa dipanén sanggeus 6 minggu dipelak.
Lamun cara melak baseuh anu dipaké, potongan sapanjang 12-inci dipelak dinaleutaksarta diantepkeun baseuh. Sawaktu kangkung tumuwuh, wewengkon baseuh dikeueum ku cai saluhur 6 inci. Kocoran cai ieu saterusna dieureunkeun lamun taneuh kudu digemburkeun. Panén bisa dipigawé 30 poé sanggeus melak. Lamun pucuk pepelakan dipetik, cabang dina sisi daun baris tumuwuh deui sarta bisa dipanén saban 7-10 poé.
Sawaktu kembangan, pucuk kangkung tumuwuh kalawan laun, tapi pabajoan taneuh sarta panén condong ngahangkeutkeun leuwih réa daun anu dihasilkeun.
Ampir sakabéh pepelakan ngora bisa didahar. Alatan kangkung kolot boga serat (tapas) nu liat, pucuk anu ngora leuwih dipikaresep. Pucuk bisa didahar atah atawa diasakan kawasbayem. Kangkung mindeng ogé diloték.
Iket

Iketdijieunna tinakaénbatikatawakaénpolos, gedéna 1 m2. Kaén satengah meter disebut satengah iket(dibeulah sacara diagonal), biasa disebut''totopong''.Motifanu biasa dipaké pikeun iket nyaéta''sida mukti'',''manyingnyong'',''batik kumeli'',''batik kangkung'',''katuncar mawur'',''kawung écé'',''kalangkang ayakan'',''seumat karuhun'',''porod eurih'',''giringsing'', jsb.
Kaén polos anu dipaké pikeun iket nyaéta kaén bodas anu biasa dipakéPuundiBanten, kaénbirukolot, sarta warnacoklatsalaku lambang kabasajanan. Ayeuna geus jarang pisan anu maké iket iwal dikampung. Di kota ngan saukur dipaké dina acara-acara anu tangtu jeung dina paméntasancalung,réogatawaogél. Dina basa Sunda ayababasancaringcing pageuh kancing, saringset pageuh iket.
Iket nyaéta ngaran papakéanlalakidinabatikatawa baheula mahwulungatawabodaswarnana pikeun dibudeurkeun kanasirahnutupanbuuk.
Di masarakat, salian miboga pungsi keur nutup rambut iket ogé dipaké keur nutupan mastaka, kitu ogé mibaga pungsi pikeun pakarang pikeun ngajaga diri nalika aya tarajangan ngadadak. Lian ti éta pungsina pikeun pakakas atawa parabot pikeun nyimpen jeung mawa banda.
Salian pikeun nutupan jeung mayungan bagéan mastaka, iket ogé bisa dipaké pikan méré kaéndahan dina papakéan lalaki jeun jadi bagéan kalengkepan papakéan anu mantes keur lalaki.
Aya sababaraha jinis rupa iket anu ukur dipaké ku jalma tangtu/teu samanéa, ilaharna dina hiji kasempetan atawa acara. Kawas iket anu maké ragam hias tritik keur budak sunatan, iket dina motif hias aksara Arab anu dipaké ku santri jeung jinis iket lianna anu dipaké numutkeun status atawa kapentingan tangtu anu makéna. Biasana di lembur adat aya sababaraha rupa iket anu ukur dipaké ku sesepuh dina hiji acara adat.
Rupa-rupa iket di antarana:
ผักบุ้ง

ผักบุ้งเป็นพืชที่อยู่ในวงศ์ผักบุ้ง(Convolvulaceae) พบทั่วไปในเขตร้อนและเป็นผักที่คนท้องถิ่น เช่นไทยเวียดนามกัมพูชามาเลเซียและกานานิยมรับประทานเป็นอาหารผักบุ้งที่คนไทยนิยมนำมาประกอบอาหารมี 3 สายพันธุ์ คือผักบุ้งไทยผักบุ้งนาและผักบุ้งจีนโดยผักบุ้งไทยมักปลูกในน้ำเพราะเจริญเติบโตได้ดีกว่าบนบกส่วนผักบุ้งจีนจะปลูกในดินเพราะต้องการธาตุอาหารจากในดินมากกว่า
สกุลผักบุ้ง

สกุลผักบุ้ง(Ipomoea, มาจากคำภาษากรีกipos แปลว่า หนอน และ homoios แปลว่า คล้าย) เป็นสกุลที่ใหญ่ที่สุดในวงศ์ผักบุ้งมีมากกว่า 500 ชนิดกระจายพันธุ์ในเขตร้อนและเขตอบอุ่นชื่อสามัญของสกุลนี้คือ มอร์นิงกลอรี (morning glory) สกุลนี้มีลักษณะเป็นไม้เถาล้มลุกหรือไม้พุ่มใบเรียงเวียน เรียบหรือจักเป็นพู ดอกออกเป็นแบบช่อกระจุก ส่วนมากออกตามซอกใบ กลีบเลี้ยงมี 5 กลีบ ติดทน ดอกรูปแตรหรือรูประฆัง ปลายจักตื้น ๆ หรือเกือบเรียบ มีแถบกลางกลีบชัดเจน เกสรเพศผู้ 5 อัน ส่วนมากขนาดไม่เท่ากัน จุดติดก้านชูอับเรณูกับหลอดกลีบมีขนหรือต่อม อับเรณูไม่บิดเวียน เรณูเป็นหนามละเอียด จานฐานดอกรูปวงแหวน รังไข่มี 2-4 ช่อง ก้านเกสรเพศเมียเรียวยาว ยอดเกสรจัก 2 พู เป็นตุ่ม เกสรเพศผู้และเพศเมียส่วนมากไม่ยื่นพ้นปากหลอดกลีบ ผลแห้งแตก ส่วนมากมี 4 หรือ 6 ซีก แต่ละซีกมีเมล็ดเดียว รูปสามเหลี่ยมหรือคล้ายครึ่งวงกลม
พืชหลายชนิดในสกุลผักบุ้งนิยมปลูกเป็นไม้ประดับ บางชนิดนิยมนำมารับประทาน เช่นมันเทศ(Ipomoea batatas) และผักบุ้ง(Ipomoea aquatica) ชาวพื้นเมืองในทวีปอเมริกาใช้พืชบางชนิดในสกุลนี้เป็นสมุนไพรพื้นบ้านและยาที่ออกฤทธิ์ต่อจิตประสาท
ผักบุ้งจีน

ผักบุ้งจีนเป็นพืชที่อยู่ในวงศ์ผักบุ้ง(Convolvulaceae) มีชื่อทางวิทยาศาสตร์ว่าIpomoea aquaticaForsk. Var. reptan เป็นพืชที่พบทั่วไปในเขตร้อนและเป็นผักที่คนไทยนิยมนำมาประกอบอาหารเช่นเดียวกับผักบุ้งไทยผักบุ้งจีนมีใบสีเขียว ก้านใบมีสีเหลืองหรือขาว ก้านดอกและดอกมีสีขาว โดยทั่วไปแล้วผักบุ้งจีนจะนิยมนำมาประกอบอาหารมากกว่าผักบุ้งไทย จึงมีการปลูกอย่างแพร่หลายในประเทศไทยสำหรับเกษตรกรปลูกเพื่อนำลำต้นไปขาย และบริษัทปลูกเพื่อพัฒนาและขายเมล็ดพันธุ์ ตลาดที่สำคัญในการส่งออกผักบุ้งจีน คือฮ่องกงมาเลเซียและสิงคโปร์
ผักบุ้งจีนมีชื่อเรียกที่หลากหลายชาวตะวันตกเรียกผักบุ้งจีนว่า water convolvulus และ kang-kong ขึ้นอยู่กับบุคคล ถิ่นกำเนิดของผักบุ้งจีนอยู่ในเขตร้อนพบได้ทั่วไปในทวีปแอฟริกาเขตร้อนในทวีปเอเชียและในทวีปออสเตรเลียรากของผักบุ้งจีนเป็นรากแก้ว และมีรากแขนงแตกออกล้อมรอบรากแก้ว เมล็ดพันธุ์มีสีน้ำตาลลักษณะสามเหลี่ยมฐานมน ความกว้างโดยเฉลี่ย 0.4 เซนติเมตร และยาว 0.5 เซนติเมตร ใบมีลักษณะเป็นใบเดี่ยว ขอบใบเรียบ รูปใบคล้ายหอกเรียวยาว โคนใบมีลักษณะเป็นรูปหัวใจ ใบมีความยาวประมาณ 7-15 เซนติเมตร และก้านใบยาว 3-8 เซนติเมตร ดอกเป็นดอกสมบูรณ์มีลักษณะเป็นช่อดอก ดอกตรงกลาง 1 ดอกและดอกทางด้านข้างอีก 2 ดอก ดอกเป็นรูปกรวยต่างจากผักบุ้งไทยที่เป็นรูปแตร แต่ด้านนอกของดอกมีสีม่วงและด้านในเป็นสีขาวเหมือนกันการขยายพันธุ์นิยมใช้เมล็ดพันธุ์มากกว่าวิธีการอื่น>
ผักบุ้งไทย

ผักบุ้งไทยเป็นพืชที่อยู่ในวงศ์ผักบุ้ง(Convolvulaceae) มีชื่อทางวิทยาศาสตร์ว่าIpomoea aquaticaพบได้บริเวณแม่น้ำลำคลองเพราะเจริญเติบโตในน้ำได้ดีกว่าบนดิน มักสานตัวเป็นกลุ่มและลอยตัวบนผิวน้ำ ชูส่วนยอดหรือบริเวณสีเขียวเพื่อสังเคราะห์แสงโดยทั่วไปแล้วผักบุ้งไทยได้รับความนิยมในการนำมาประกอบอาหารน้อยกว่าผักบุ้งจีนเพราะลำต้นมีความแข็งมากกว่าและนิยมนำมาประกอบอาหารบางประเภทเท่านั้น
ผักบุ้งไทยมีชื่อเรียกที่หลากหลายชาวตะวันตกเรียกผักบุ้งไทยว่าผักขมแม่น้ำ (river spinach)และมอนิ่งกลอรี่น้ำ (water morning glory) ขึ้นอยู่กับบุคคล ถิ่นกำเนิดของผักบุ้งไทยอยู่ในเขตร้อนผักบุ้งไทยเป็นไม้ล้มลุกที่อาศัยอยู่ในน้ำหรือในดินที่มีความชื้นแฉะมากๆ ลำต้นกลวงสีเขียวเพราะต้องใช้ในการสังเคราะห์แสงร่วมกับใบ และมีข้อปล้องชัดเจนและมีรากงอกออกมาตามข้อปล้องต่างๆ (ที่ลำต้นกลวงเพื่อให้ลอยน้ำได้) เมล็ดพันธุ์มีสีดำลักษณะกลม มีใบเดี่ยวสีเขียวคล้ายหัวลูกศรเรียวยาวและฐานใบเว้าเป็นรูปหัวใจยาว 3-15 เซนติเมตร กว้าง 3-9 เซนติเมตร ดอกมีลักษณะเป็นช่อดอกลักษณะทรงระฆังต่างจากผักบุ้งจีนที่เป็นทรงกรวย โดยออกตามซอกใบ กลีบดอกมีหลายสี ได้แก่ สีขาว สีม่วงแดง และสีชมพูกลีบม่วงการขยายพันธุ์สามารถนำเมล็ดพันธุ์ไปปลูกหรือแยกกิ่งแก่ไปปักชำได้เช่นเดียวกัน
ผักบุ้งทะเล

ผักบุ้งทะเลเป็นไม้ล้มลุกเถาเลื้อย ลำต้นทอดไปตามยาวบนพื้นดิน  มักขึ้นใกล้ทะเลผิวเถาเรียบสีเขียวและม่วง ใบเป็นรูปหัวใจปลายเว้าเข้าหากัน ตามเถาและใบมียางสีขาว ดอกจะออกเป็นช่ออยู่ตามง่ามใบ ช่อหนึ่งจะมีดอกอยู่ประมาณ 2–6 ดอก แต่จะทยอยกันบานทีละดอกเท่านั้น  ลักษณะของดอกเป็นรูปปากแตรยาวประมาณ 2.5 นิ้ว มีสีม่วงอมชมพู ม่วงอมแดง ชมพูหรือม่วงผักบุ้งทะเลมีพิษ ถ้ารับประทานจะเกิดอาการเมา คลื่นไส้ วิงเวียน และเสียชีวิตได้
ผักบุ้งทะเลมีสารที่มีฤทธิ์ต้านฮีสตามีนยับยั้งพิษแมงกะพรุนและแมลงกัดต่อยได้ โดยใช้ใบและเถาล้างให้สะอาดแล้วเอาไปโขลกให้ละเอียด คั้นเอาน้ำทาในบริเวณที่เกิดอาการบวมแดง
ผักบุ้งรั้ว

ผักบุ้งรั้ว(ชื่อวิทยาศาสตร์:Ipomoea cairica) หรือบ้องเลน,มันจระเข้,มันหมูเป็นพืชในวงศ์Convolvulaceaeลักษณะเป็นไม้เถาล้มลุก ยาวได้ถึง 5 เมตร ใบรูปรี รูปไข่ถึงแกมใบหอก ยาว 2.5-5 เซนติเมตร แฉกกลางขนาดใหญ่กว่าแฉกข้าง ก้านใบยาว 2-8 เซนติเมตร ดอกออกเป็นช่อรูปกรวยสีม่วงอมชมพู 1-3 ดอก ก้านดอกยาว 0.5-2 เซนติเมตร ก้านช่อดอกยาว 2-8 เซนติเมตร กลีบเลี้ยงสีเขียว กลีบดอกสีม่วงอ่อน ด้านในสีม่วงเข้ม ผลกลมเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 1 เซนติเมตร เมล็ดขนาดประมาณ 5 มิลลิเมตร สีดำ มีขนสั้นนุ่ม
ผักบุ้งรั้วกระจายพันธุ์ในอเมริกาใต้ แอฟริกา เอเชียถึงหมู่เกาะแปซิฟิก รากมีสรรพคุณเป็นยาบำรุง ขับน้ำเหลือง ช่วยขับน้ำนม แก้พิษแมงป่อง
ผัดผักบุ้ง

ผัดผักบุ้งบ้างเรียกผัดผักบุ้งไฟแดงเป็นอาหารประเภทผัดชนิดหนึ่ง มีวัตถุดิบหลักคือผักบุ้งซึ่งเป็นผักน้ำที่พบได้ทั่วไป นำไปผัดเข้ากับเครื่องเทศเนื้อสัตว์ หรือผักชนิดอื่น ๆ พบได้ทั่วไปในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และเอเชียใต้เช่น พบได้ในอาหารเสฉวนอาหารกวางตุ้งในประเทศจีนอาหารอินโดนีเซียอาหารพม่าอาหารเขมรอาหารฟิลิปปินส์อาหารมาเลเซียอาหารสิงคโปร์อาหารเวียดนามอาหารไทยในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้อาหารศรีลังกาอาหารเบงกอลและอินเดียตะวันออก ในเอเชียใต้
ผัดผักบุ้ง มีวัตถุดิบหลักคือ ผักบุ้ง ซึ่งเป็นผักน้ำที่พบได้ทั่วไป มีราคาถูก และเจริญเติบโตได้ในแหล่งน้ำ จึงเป็นที่นิยมมากในเอเชีย กรรมวิธีการทำผัดผักบุ้งนั้นไม่ยุ่งยาก คือ นำกระเทียมไปผัดกับน้ำมันในกระทะให้หอม จากนั้นใส่ผักบุ้งหั่นที่ผ่านการล้างจนสะอาดอย่างดีลงไปผัด ปรุงรสด้วยซีอิ๊วซอสหอยนางรมเต้าเจี้ยวน้ำตาลหรือพริกตามชอบ โดยใช้ไฟแรงให้ซอสปรุงรสเข้าไปในผักบุ้ง เมื่อผัดเข้ากันได้ที่แล้วก็ลงจานพร้อมเสิร์ฟบางแห่งอาจใส่กุ้งหรือเต้าหู้เพิ่มลงไป ส่วนผัดผักบุ้งของพม่าจะมีวัตถุดิบที่แตกต่างออกไปเล็กน้อย โดยจะผัดผักบุ้งไปพร้อมกับเห็ดหอมหั่นเต๋า กระเทียมหัวหอมและพริกสด แล้วปรุงรสด้วยซอสหอยนางรม น้ำสต๊อกไก่น้ำมันงาและเกลือและในประเทศมาเลเซียประเทศฟิลิปปินส์และประเทศอินโดนีเซียจะนิยมผัดผักบุ้งกับกะปิในประเทศฟิลิปปินส์สามารถใช้บากุงอิซดา(ปลาร้าฟิลิปปินส์) หรือปาติซ(น้ำปลาฟิลิปปินส์) แทนกะปิได้ โดยจะรับประทานเคียงกับหมูสามชั้นทอด
แต่ละท้องที่จะใช้วัตถุดิบสำหรับปรุงรสที่ต่างกันออกไป อย่างเช่น ในประเทศเวียดนามจะนิยมปรุงรสด้วยน้ำปลาหรือซอสหอยนางรมเป็นหลัก ส่วนประเทศมาเลเซียและอินโดนีเซียจะนิยมใช้กะปิแทนขณะที่ประเทศฟิลิปปินส์จะนิยมใช้น้ำส้มสายชูหมักแบบเดียวกับอาโดโบและเกาะชวาของประเทศอินโดนีเซียจะใช้เต้าเจี้ยวเป็นหลัก
วงศ์ผักบุ้ง

วงศ์ผักบุ้งหรือ(Convolvulaceae)เป็นวงศ์ของพืชมีดอก โดยมีสมาชิกที่โดดเด่นคือมอร์นิงกลอรีประกอบด้วย 60 สกุลและมากกว่า 1,650 สปีชีส์ ส่วนใหญ่เป็นไม้ล้มลุก ไม้เลื้อย ส่วนน้อยเป็นไม้ยืนต้นและไม้พุ่ม
ผักบุ้งขัน

ผักบุ้งขันชื่อวิทยาศาสตร์:Ipomoea asarifoliaเป็นไม้เลื้อยในวงศ์Convolvulaceaeเลื้อยทอดไปตามพื้นดิน ลำต้นสีม่วงอมเขียวแตกรากตามข้อ ใบเดี่ยว มียางสีขาว ดอกเดี่ยวกลีบเลี้ยงสีเขียวปลายแหลม กลีบดอกสีม่วงเชื่อมกันเป็นหลอด ปลายไม่แยก ผลเดี่ยวกลม เป็นผลแห้งแก่แล้วแตก เมล็ดข้างในสีน้ำตาล ใช้เป็นไม้ประดับ
แกงเทโพ

แกงเทโพเป็นแกงไทยประเภทแกงชักส้มมีส่วนผสมประกอบด้วยเครื่องแกงที่ทำมาจากพริกแห้ง ตะไคร้ ข่า รากผักชี พริกไทย หอม กระเทียม เกลือ และกะปิ ปรุงรสด้วยน้ำปลา น้ำส้มมะขาม น้ำตาล ส่วนเนื้อสัตว์นั้นเดิมใส่ปลาเทโพซึ่งเป็นปลาน้ำจืดขนาดใหญ่ไม่มีเกล็ด มักพบในภาคกลางของประเทศไทยผักที่ใส่มักเป็นผักบุ้งไทยเท่านั้นจึงจะเข้ากัน บางครั้งจึงเรียกว่าแกงเทโพยอดผักบุ้งแต่ปัจจุบันเนื่องจากปลาเทโพหายากมากขึ้น จึงมักใช้หมูสามชั้นแทนปลา และเรียกว่าแกงหมูเทโพ
แกงเทโพเป็นแกงที่ใส่กะทิ แกงเทโพภาคใต้นิยมใช้ปลาตากแห้ง แกงกับผักผลไม้ได้หลายอย่าง เช่น ผักบุ้ง สับปะรด กระท้อนแกงเทโพมีลักษณะคล้ายแกงคั่วเพราะใช้พริกแกงชนิดเดียวกันกับแกงคั่ว
แกงเทโพเป็นอาหารโบราณปรากฏอยู่ในกาพย์เห่เรือชมเครื่องคาวหวานพระราชนิพนธ์ในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัยโดยมีตอนหนึ่งกล่าวถึงแกงเทโพว่า "เทโพพื้นเนื้อท้อง เป็นมันย่องล่องลอยมัน น่าซดรสครามครัน ของสวรรค์เสวยรมย์"
Kangkong

Angkangkong(Ipomoea aquatica) ay isang halamang nabubuhay sa lupa at matubig na lugar at ginagamit bilang madahong gulay.  Hindi alam ang tumpak na kalawakan ng sakop ng pagpapalawig nito dahil sa kadalian sa pagpapatubo nito.  Karaniwan itong nagmumula sa mga maiinit na pook ng mundo.  Kabilang sa mga karaniwang-ngalan nito sawikang Inglesangwater spinach,swamp cabbage,water convolvulus,water morning-glory.  Iba pang karaniwang pangalan angkangkung(wikang Malay),tangkong(wikang Cebuano),kang kung(wikang Sinhales),trawkoon(wikang Khmer),pak boong(wikang Thai:ผักบุ้ง),rau muống(wikang Biyetnames),kongxincai(wikang Intsik: 空心菜 okōngxīncàina may kahulugang "gulay na walang laman ang puso"),home sum choy(wikang Hakka),ong choy(wikang Kantones:ngônkcôi).  Kung minsan, natatawag din itongAsianwatercresssa Ingles, ngunit mali ang katawagang ito sapagkat kabilang ang mgawatercresssaNasturtium.  Hindi kapamilya ng mgaIpomoea(mga kangkong) ang mgaNasturtiumbagaman namumuhay sila sa mga katangian ng lugar na kinalalakhan at kinababagayan ng mga kangkong).
Nabubuhay ang kangkong satubigo basanglupa.  May 2–3 mga metro o mahigit na haba ang katawan nitong walang laman, na nagiging dahilan ng paglutang, at naguugat ito sa mga singit-ugpungan.  Maaaringsagittate(karaniwan) olanceolateang mga dahon nito na may habang 5–15 sentimetro at luwang na 2–8 sentimetro.  May hugis trompeta ang mgabulaklakna may diyametrong 3–5 mga sentimetro, at karaniwang puti ang kulay.
Ang lathalaing ito na tungkol saBiyolohiyaay isangusbong. Makatutulong ka saWikipediasapagpapalawignito.
Tsitsaron

Angtsitsaron,satsaron, ositsaron(Kastila:chicharrón;Ingles:crisp pork rind,pork cracklings,pork rind fritter) ay isang uri ng pangkaingpangmeryendaat malutong na gawa sa balat ng hayop na kadalasan aybaboy. Kadalasan itong isinasawsaw sasukao kinakain kasabay ngbeerbilangpulutan.  Maaari ring gawing tsitsaron angkangkong.  Karaniwang isinasawsaw ito sasuka.
SaLatinoamerikaangchicharronesay mga hiwa-hiwa ng baboy,baka, omanok.
Ang lathalaing ito na tungkol saPilipinasay isangusbong. Makatutulong ka saWikipediasapagpapalawignito.
Lungsod ng Cavite

AngLungsod ng Caviteay isa sa pitong lungsod sa lalawigan ng Cavite.  Ang Lungsod Cavite ay ang kabisera ng Lalawigan ngCavitebago ito ilipat saLungsod ng Trece Martiresnoong 1954. Ang makasaysayang isla ngCorregidorat ang ibang batuhan at pulo sa bunganga ngLook ng Maynilaay napasasailalim sa pamumunong lokal ng Lungsod.  Ayon sa senso ng 2020, ito ay may populasyon na 100,674 sa may 27,473 na kabahayan.
Matatagpuan ang lungsod 35 kilometro ang layo sa timog-kanluran ngMaynila. Ang bayan ngNoveletaay nasa timog ng lungsod. Nasa isang hugis-kawit na tangway sa bandang hilaga ng lalawigan, pinaliligiran ang lungsod ng tatlong look, ang Look Maynila sa kanluran, angLook ng Bacoorsa timog-silangan at angLook Cañacaosa hilagang-silangan. Ang lungsod ay nahahati sa limang distrito: Dalahican, Santa Cruz, Caridad, San Antonio, and San Roque. Ang mga distritong ito ay nahahati pa sa walong (8) sona na may kabuuang walumpu't apat (84) na barangay. Ang Base Militar ngSangley Pointay nasa lungsod at makikita sa pinakahilagang bahagi ng tangway. Nagsilbi itong base militar ngHukbong DagatngEstados Unidos, at ngayon ito ay ginagamit ngHukbong Dagat ng Pilipinasat ngHukbong Himpapawid ng Pilipinas.
Ang Lungsod ng Cavite ay nahahati sa 84 na mgabarangay.
Ang lathalaing ito na tungkol saPilipinasay isangusbong. Makatutulong ka saWikipediasapagpapalawignito.
Daang Samson

AngDaang Samson(Ingles:Samson Road) ay isang pangunahing kalye na dumadaan mula silangan pa-kanluran saLungsod ng Kalookansa hilagangKalakhang Maynila,Pilipinas. Ito ang karugtong ngEDSA, at naka-ugnay ito sa nasabing lansangan sa pamamagitan ng Rotonda ng Monumento upang makabuo ng isang deretsong ruta. Kapwa bahagi ngDaang Palibot Blg. 4(C-4) ngsistemang daang arteryal ng Kamaynilaanang EDSA at Daang Samson. May haba na 2.0 kilometro (1.2 milya) ang Daang Samson, na nagsisimula sa Monumento at nagtatapos sa sangandaan nito saAbenida Paterio AquinosaMalabon.
Ipinangalan ang kalye mula kay Apolonio Samson, isang tenyente pambaryo ngKatipunanna mula sa Sitio Kangkong, Baryo Balintawak, Kalookan (ngayon ay nasaLungsod Quezon), na nakipaglaban kasama siAndres BonifacionoongHimagsikan ng 1896 (1896—1898).
14°39′26″N120°58′38″E﻿ / ﻿14.65722°N 120.97722°E﻿ /14.65722; 120.97722
Nobelang Pilipino

Sa pangkalahatan, angNobelang PilipinooNobela sa Pilipinasay ang mganobelangnalimbag saPilipinasna inakdaan ng mga may-akdangPilipinotungkol sa mga  Pilipino at sa Pilipinas.  Maaari itong nasusulat sawikang Tagalog,wikang Pilipino, owikang Filipino, iba pangmga wika sa Pilipinas, at mga wikang dayuhan na katulad ngInglesatKastila.
Ayon kay Virgilio S. Almario, naging impluwensiya sa ilang mga nobelistang Pilipino ang sumusunod na mga akdang banyaga: angHudeo Errante(1844) niEugene Sue, angConde de Montecristo(1844–46) at angLa Dama de las Camellias(1848) niAlexandre Dumas, angLes Miserables(1862) ng mga Kastila.
Ang kasaysayan ng nobela sa Pilipinas ay nagsimula noongPanahon ng Kastilana may paksain tungkol sarelihiyon, kabutihang-asal, nasyonalismo, at pagbabago.  Nagpapatuloy ito hanggang sa kasalukuyang panahon.
Ang Commission Permanente de Censura ang sumusuri ng mga akdang pampanitikan na nilalathala upang siguraduhin na walang ano mang paglaban sa pamahalaang Kastila.
Mga uri ng nobela sa panahon ngKastila:
Halimbawa ng Nobela noong panahon ng Kastila:
Nahahati sa tatlong panahon ang kasaysayan ng nobela noong panahon ngAmerikano, ang Panahon ngAklatanBayan (1900–1921), Panahon ng Ilaw atPanitik(1922–1934) at Panahon ng MalasarilingPamahalaan(1934–1942).  Noong Panahon ng Akalatan, naging maunlad ang nobela na tumatalakay sa mga paksain tungkol sapag-ibig, paghihimagsik, buhaylalawiganat karanasan.  Inilalathala sa mgapahayaganang mga nobela na payugtu-yugto o hinahati sa parte ang nobela sa mga kabanata.  SiLope K. Santos, ama ngBalarilang Tagalogang nagsimula ng ganitong paglalathala.
Halimbawa ng mga pahayagan:
Halimbawa ng nobela na nilathala sa pahayagan:
Noong Panahon ng Ilaw at Panitik, hindi naging maunlad ang nobela at nahalina ang mga nobelista na sumulattulaatmaikling kuwento.
Halimbawa ng nobela sa pahanon na ito:
Noong panahon ng Malasariling Pamahalaan, bumaba ang urin ng nobela dahil sa pagkakahilig ng mga tao sa mga tula at maikling kuwento at pagbabago ng panahon.
Halimbawa ng nobela sa panahong ito:
Noong panahon ng Ikatlong Repulika ng Pilipinas, walang pagbabago sa sistema ng pagsulat ng nobela at naging tradisyunal. Tumatalakay ng mga paksain tungkol sa nasyonalismo, isyungpanlipunanat naglalayongmang-aliwngmambabasa.
Halimbawa ng nobela sa panahon na ito
Noong panahon ngbatas militarhanggang kasalukuyan, tumatalakay ang mga nobela ng mga paksain tungkol sa reporma, pag-ibig, ugaling Pilipino,pamilya, pangaraw-araw na pamumuhay.  Nagbalik ang nobela sa romantisismo na nailalathala sa Liwayway at nasa pamantayang pangkalakalan(commercial).
Halimbawa ng nobela sa panahong ito:
Mga kinathang nobela ng mgaPilipinongmanunulat:
Tayabasing Tagalog

AngTayabas Tagalog(ᜆᜌᜊ ᜆᜄᜎᜓ), na kilala rin bilangTayabasin(ᜆᜌᜊᜐᜒ), ay anyo ngTagalogna pangunahing sinasalita ng mga Tagalog na katutubo saLalawigan ng Quezon(matandang Lalawigang Tayabas). Ang diyalektong ito ay luminang sa paglipas ng panahon at mayroong maraming natatanging mga salita at katangian na nahubog ng kasaysayan at pamanang kultura ng lalawigan.Hindi tulad ng mas karaniwang Tagalog na sinasalita saMaynila, ang Tayabasin ay nagtataglay pa rin ng maraming tradisyunal na elemento ng wika.Gayundin, ang mga bayan sa loob ng lalawigan ay may kani-kaniyang mga baryasyon ng lokal na mga salita, na nagdadagdag sa wikaing pagkasari ng lugar.
Ang Tayabas Tagalog ay ipinangalan mula sa lumang pangalan ng Quezon, "Tayabas," at ang pangunahing wika na ginagamit sa lugar, "Tagalog." SiE. Arsenio Manuel, ang Dekano ng Antropologong Filipino, ay nagsagawa ng isang lexicograpikong pag-aaral sa diyalektong ito at tinawag itong Tayabas Tagalog. Bago pa man ang Ikalawang Digmaang Pandaigdig, ang terminong "Tayabasin" ay karaniwan nang ginagamit upang tukuyin ang diyalekto o ang mga tao ng lalawigan.
Ang Tayabas Tagalog ay nagtatampok ng libu-libong katutubong salita na wala sa Bulacan-Manila Tagalog, ayon sa dokumentasyon ng lexicograpikong pag-aaral ni Dr. E. Arsenio Manuel.Karamihan sa bokabularyong diyalekto ng Tayabasin ay matatagpuan saVocabulario De Lengua Tagala, ang unang diksyunaryong Espanyol-Tagalog na isinulat noong 1613. Ibig sabihin nito, ang mga salitang napanatili sa Tayabas Tagalog ay ginagamit na bago pa man sakupin ng mga Kastila ang Pilipinas.
Mga piling salitang Quezonin o Tayabasing Tagalog(Nakatuon sa salitang Lucenahin)
Ang salitang “awit” sa Tagalog ay pangunahing nangangahulugang “kanta.” Ito ay ginagamit bilang pangkalahatang termino para sa iba't ibang uri ng mga kanta. Sa Lalawigan ng Quezon, ang Tayabas "awit" ay natatangi dahil sa labindalawang pantig na mga berso at ang kaugnayan nito sa sayaw. Ito ay karaniwang ipinapakita sa mga pagtitipong panlipunan at mga selebrasyon, tulad ng kasalan at binyagan.
Mga halimbawa ng sipi mula saTayabas Tagalog Awit Fragments 'Awit sa Pagpapatulog ng Bata.'Angheleooyayina ito ay tradisyunal na inaawit upang patulugin ang mga bata sa pamamagitan ng banayad at nakakapagpakalma na himig nito.
Pasilip na sipi mula sa "KAPAG NAIBIG at Iba pang mga Tula"ni Abel Cribe ng Mulanay, Quezon.
蕹菜

蕹菜（學名：Ipomoea aquatica），又称空心菜、空芯菜、通菜、壅菜、甕菜、應菜、藤菜及葛菜，为一年生草本植物，茎蔓性，中空，节上能生不定根。蕹菜原產於東南亞。
應菜，蕹菜（南方草木狀、嘉祐本草、植物名實圖考、厦门话），蕹菜（福建话、潮汕话，俗写应菜），空心菜（山东、福建、台灣、廣西、貴州、四川），通菜蓊、藤藤菜（江蘇、四川），通菜、甕菜（廣東、香港），無心菜，藤菜，竹葉菜，葛菜，草菜，蕻菜，蓊菜（因有不同區域之品種而有不同）。
東南亞、東亞及南亞的熱帶及亞熱帶地區，生長於水田、溝渠、溪畔及沼澤地。
其莖蔓生，長2—3米（6.6—9.8英尺），中空(髓腔）。葉卵圆形或披針形，長5—15厘米（2.0—5.9英寸），寬2—8厘米（0.79—3.15英寸）。開白色喇叭狀花，直徑3—5厘米（1.2—2.0英寸），可用扦插或播種的方式繁殖。
蕹菜原产東南亞，後來擴展至中国长江以南及印度南部。在水田、池沼种的称为「水蕹菜」，葉、藤管比旱地种植的大。
蕹菜的叶呈心形，叶柄很长；夏秋季开白色、粉红色或淡紫色喇叭狀花；种子淡褐或黑色；蕹菜性喜温暖湿润，生长势强，最大特点是耐涝耐炎热。在15℃—40℃条件下均能生长，耐连作。对土壤要求不严，适应性广，无论旱地水田，沟边地角都可栽植。夏季炎热高温仍能生长，但不耐寒，遇霜茎叶枯死，高温无霜地区可终年栽培。
蕹菜按照繁殖方式分为子菜和藤蕹两类。栽培方式依地势不同分为旱地栽培、水生栽培和浮生栽培（或称深水栽培）三种。
由於偏酸性土壤會對蕹菜造成生長逆境，所以在酸性土壤中蕹菜的根部空腔(即為蕹菜中心孔洞)較大，反之在鹼性土壤中的空腔較小。
空心菜含有豐富的維生素A原、B族維生素、維生素C及菸鹼酸和蛋白質、脂肪、鈣、磷、鐵以及高濃度的β-胡蘿蔔素等，其蛋白質含量比同等重量的番茄高4倍，鈣含量比番茄高12倍多；空心菜的膳食纖維含量極豐，每100克含量約2.4克，為高麗菜2倍以上，可促進腸胃蠕動，改善便秘。尤適宜糖尿病、高血壓患者。以嫩莖、綠葉來炒食或煮湯，作為夏秋高溫季節的主要菜餚之一。普通家庭或餐館炒蕹菜，常常以蒜頭或鹽和醬油進行調味，偶爾加入牛肉。常見菜色如盛行於廣東的椒絲腐乳通菜，香港的蝦醬炒通菜，以及流行於星馬兩地的「馬來風光」（即辣炒通心菜）。
[在维基数据编辑]