มัสยิดนูรุ้ลอิสลาม

มัสยิดนูรุ้ลอิสลามหรือสุเหร่าเขียวตั้งอยู่ที่ตำบลละหารอำเภอบางบัวทองจังหวัดนนทบุรีณ ศาลากลางจังหวัดนนทบุรี มีนายกาเซ็ม เจริญสุข เป็นอิหม่าม และเป็นมัสยิดสายซุนนีที่เก่าแก่แห่งหนึ่งในจังหวัดนนทบุรีเรื่องราวของชุมชนมลายูมุสลิมบ้านสุเหร่าเขียว เป็นชุมชนที่เกิดต่อจากชุมชนมุสลิมบ้านปากลัดจังหวัดสมุทรปราการและชุมชนบ้านท่าอิฐอำเภอปากเกร็ดจังหวัดนนทบุรี
นูรุ้ลอิสลามแปลว่ารัศมีแห่งความสันติโดยบรรพบุรุษของชุมชนมลายูมุสลิม สุเหร่าเขียว อพยพมาจากทางภาคใต้ของประเทศไทยมาตั้งถิ่นฐานอยู่ที่ตำบลท่าอิฐอำเภอปากเกร็ดจังหวัดนนทบุรีภายหลังได้ขยับขยายมาเรื่อยจนถึงตำบลละหาร (ละหาร  ในภาษามลายู  คือ  ละแหร  แปลว่า  ที่ลุ่ม) และสัปบุรุษของชุมชนแห่งนี้ได้เริ่มจัดตั้งมัสยิดหลังแรก เพื่อใช้ในการประกอบพิธีทางศาสนา และเป็นศูนย์กลางประจำชุมชน โดยท่านอิหม่ามอะห์หมัด เจริญสุข เป็นผู้เดินทางไปขอให้จุฬาราชมนตรีต่วน สุวรรณศาสน์เป็นผู้ตั้งชื่อให้ในสมัยนั้น และศาสนสถานแห่งนี้แบ่งออกเป็น 4 ช่วง ดังนี้
นายเซ็น หรือ แชร์บะห์เรนท่านเกิดราว (พ.ศ. 2388) - (ธันวาคมพ.ศ. 2468) รวมอายุ 80 ปีกว่า ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว พระมหาเจษฎาราชเจ้าเป็นพระมหากษัตริย์ไทยรัชกาลที่ 3 แห่งราชวงศ์จักรีและเสียชีวิตในต้นรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาประชาธิปกฯ พระปกเกล้าเจ้าอยู่หัวเป็นพระมหากษัตริย์ในราชวงศ์จักรีลำดับที่ 7 แห่งราชอาณาจักรสยาม
และในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาจุฬาลงกรณ์ พระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวพระมหากษัตริย์สยามรัชกาลที่ 5 แห่งราชวงศ์จักรี(พ.ศ. 2411) - (23 ตุลาคมพ.ศ. 2453) พระองค์ทรงปฏิรูปการปกครองหัวเมืองต่าง ๆ เป็นการปกครองส่วนภูมิภาค เมืองนนทบุรี จึงจัดอยู่ในมณฑลกรุงเทพ แบ่งเขตการปกครองออกเป็น 4 อำเภอ ได้แก่ อำเภอตลาดขวัญอำเภอบางใหญ่อำเภอบางบัวทองและอำเภอปากเกร็ดส่วนศาลากลางเมืองนนทบุรีนั้นโปรดเกล้าฯ ให้ย้ายจากปากคลองอ้อม บ้านบางศรีเมือง มาตั้งอยู่ที่ปากคลองบางซื่อใกล้วัดท้ายเมือง
และสถานที่แห่งหนึ่งของอำเภอบางบัวทองซึ่งมีแต่ป่าดงพงไพร เต็มไปด้วยแมกไม้นานาพรรณน้อยใหญ่ โดยมีคลองอ้ายรี (คลองลำรีในปัจจุบัน) และคลองอ้ายรีน้อย เป็นแหล่งน้ำ ซึ่งไร้ผู้คนอาศัย ภายหลังได้มีพี่น้องจากชุมชนมุสลิมบ้านท่าอิฐ คือ แชร์ซาและห์ และแชร์บะห์เรน (นายเซ็น) ซึ่งเป็นพี่น้องกัน ได้เดินเท้าบ้าง พายเรือบ้าง เพื่อเข้ามาทำการถากถางพื้นที่ดังกล่าวเพื่อจับจองพื้นที่ ด้วยความเป็นพี่น้องที่รักกัน แชร์ซาและห์ ซึ่งมีพื้นที่ในสถานที่ดังกล่าว จำนวน 80 ไร่  แต่แชร์บะห์เรน มีที่ ๆ ครอบครอง อยู่ที่ชุมชนคลองใหญ่ (เขตมัสยิดนะฮ์ฏอตุลอิสลาห์ หรือสุเหร่าปากคลองลำรี ในปัจจุบัน) จำนวน 16 ไร่ ภายหลังสองพี่น้องได้แลกที่กัน โดยแชร์ซาและห์ ได้ที่ครอบครองของแชร์บะห์เรน ที่ชุมชนคลองใหญ่ จำนวน 16 ไร่ และแชร์บะห์เรนได้ที่ครอบครองของแชร์ซาและห์ ที่คลองอ้ายรี จำนวน 80 ไร่ไป โดยมีข้อแม้ต่อกันว่า ในพื้นที่ ๆ ได้แลกกันนั้นต้องสร้างสถานที่ละหมาดไว้ด้วย (ตามคำบอกเล่าของมารดาของนางมาลัย หรือฮัจยะห์รอฟีอะห์  สุขไสใจ(นิมา) ซึ่งเป็นชาวคลองใหญ่เดิม (6พ.ศ. 2477- ปัจจุบัน))  ซึ่งแสดงเห็นความรักใคร่ สามัคคีกันในพี่น้อง และความหนักแน่นต่อศาสนา  ภายหลังเมื่อแชร์ซาและห์ ได้กลับไปอยู่ที่ชุมชนคลองใหญ่ และเป็นอิหม่ามของชุมชนคลองใหญ่ (มัสยิดนะฮ์ฏอตุลอิสลาห์ หรือสุเหร่าปากคลองลำรี ในปัจจุบัน) จึงถือได้ว่านายเซ็น หรือแชบะห์เรน เป็นผู้ก่อตั้งชุมชนมุสลิมมลายูสุเหร่าเขียว และได้สร้างที่พัก หรือบ้านขึ้นในพื้นที่ดังกล่าว พร้อมกับบาแล เพื่อใช้ในการนมาซ หรือละหมาดต่อพระเจ้า
พระบาทสมเด็จพระปรเมนทรมหาวชิราวุธฯ พระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวหรือพระบาทสมเด็จพระรามาธิบดีศรีสินทรมหาวชิราวุธ พระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวเป็นพระมหากษัตริย์รัชกาลที่ 6 แห่งพระบรมราชจักรีวงศ์ ราวพ.ศ. 2466ได้มีประชาชนเข้ามาตั้งรกรากกันในท้องถิ่นนี้มากขึ้น  แชร์บะห์เรนได้บริจาคที่ดินของท่าน เป็นจำนวน 6 ไร่  เพื่อใช้ในการสร้างสุเหร่า แต่ในช่วงนั้นประชากรในชุมชนมีไม่มากนัก จึงสร้างสถานที่ละหมาด (บาแล) เพื่อใช้ในการประกอบศาสนกิจร่วมกัน ในตามเวลาปกติเท่านั้น ส่วนการละหมาดวันศุกร์ สัปบุรุษยังคงต้องเดินเท้าบ้าง พายเรือบ้าง เพื่อไปละหมาดวันศุกร์ที่มัสยิดท่าอิฐบ้าง มัสยิดคลองใหญ่บ้าง (มัสยิดน๊ะฮ์ฎอตุ้ลอิสลาห์)  ซึ่งเป็นสถานที่ ที่พี่ชายท่านดำรงตำแหน่งอิหม่ามอยู่ที่นั้น (อิหม่ามซาและห์/โต๊ะเยาะห์ซาและห์) ส่วนการฝังศพโดยการนำศพลงเรือเพื่อนำไปฝังยังมัสยิดท่าอิฐ  ส่วนการสร้างสถานที่ละหมาดนั้นสร้างเป็นอาคารไม้  ทรงปั้นหยา  หลังคาสังกะสี  ฝายืน สภาพภูมิศาสตร์ของมัสยิด รอบ ๆ บริเวณมัสยิดส่วนใหญ่เป็นป่าสะแก  มีพันธ์ไม้ เช่น ไผ่  หวาย  ปะปนอยู่บ้าง  และมีเสือปลาอยู่จำนวนมาก  การคมนาคมใช้การเดินเท้าหรือพายเรือ แจวเรือตามลำคลอง  สองฟากฝั่งรกไปด้วยพันธุ์ไม้นานาชนิด  สภาพเศรษฐกิจของคนในสมัยนั้น  มีสภาพเหมือนคนชนบทโดยทั่ว ๆ ไป  อยู่อย่างสมถะ  พอมีพอใช้และยังชีพด้วยการทำนา มีความรักใคร่กลมเกลียว มีความสามัคคี  เอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ซึ่งกันและกัน
อิหม่ามอะห์หมัด เซ็นเยาะ หรือแชมะแก่ท่านเกิดราว (พ.ศ. 2430) - (พ.ศ. 2510) รวมอายุ 80 ปีกว่า ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาจุฬาลงกรณ์ พระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเป็นพระมหากษัตริย์สยามรัชกาลที่ 5 แห่งราชวงศ์จักรีแชมะแก่ ท่านเป็นน้องชายคนเล็กของแชบะห์เรน รูปลักษณ์ของท่านเป็นคนผิวขาว ผมหยิกยาวขาวทั้งศีรษะ
ท่านศึกษาอยู่ที่มหานครมักกะฮ์(อาหรับ:مكة المكرمة,อักษรโรมัน:مكة المكرمة, Makkat Al Mukarramah)ประเทศซาอุดีอาระเบีย(อังกฤษ:Saudi Arabia;อาหรับ:السعودية) มีชื่ออย่างเป็นทางการว่าราชอาณาจักรซาอุดีอาระเบีย(อาหรับ:المملكة العربية السعودية) เป็นเวลา 7 ปี
ปลายรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระปรเมนทรมหาวชิราวุธฯ พระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว พระมหากษัตริย์รัชกาลที่ 6 แห่งพระบรมราชจักรีวงศ์ ( เมื่อวันเสาร์ที่ 23 ตุลาคม ปีจอ พุทธศักราช 2453 - 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2468 ) ราว พ.ศ. 2466  ได้มีประชาชนเข้ามาตั้งรกรากกันในท้องถิ่นนี้มากขึ้น  และในช่วงนั้นได้รับการบริจาคที่ดินจากแชร์บะห์เรน (พี่ชายของท่านอิหม่าม)  เป็นจำนวน ๖ ไร่  เพื่อใช้ในการสร้างมัสยิดและสุสาน  แต่ในช่วงนั้นประชากรในชุมชนมีไม่มากนัก จึงสร้างสถานที่ละหมาด (บาลาเซาะห์) เพื่อใช้ในการประกอบศาสนกิจร่วมกัน ในตามเวลาปกติเท่านั้น ส่วนการละหมาดวันศุกร์ สัปบุรุษยังคงต้องเดินเท้าบ้าง พายเรือบ้าง เพื่อไปละหมาดวันศุกร์ที่มัสยิดท่าอิฐบ้าง มัสยิดคลองลำรีบ้าง (มัสยิดน๊ะฮ์ฎอตุ้ลอิสลาห์)  ซึ่งเป็นสถานที่ ที่พี่ชายของอิหม่ามอะห์หมัดดำรงตำแหน่งอิหม่ามอยู่ที่นั้น (อิหม่ามซาและห์/โต๊ะเยาะห์ซาและห์) และการฝังศพโดยการนำศพลงเรือเพื่อนำไปฝังยังมัสยิดท่าอิฐ  ส่วนการสร้างสถานที่ละหมาดนั้นสร้างเป็นอาคารไม้  ทรงปั้นหยา  หลังคาสังกะสี  ฝายืน สภาพภูมิศาสตร์ของมัสยิด รอบ ๆ บริเวณมัสยิดส่วนใหญ่เป็นป่าสะแก  มีพันธ์ไม้ เช่น ไผ่  หวาย  ปะปนอยู่บ้าง  และมีเสือปลาอยู่จำนวนมาก  การคมนาคมใช้การเดินเท้าหรือพายเรือ แจวเรือตามลำคลอง  สองฟากฝั่งรกไปด้วยพันธุ์ไม้นานาชนิด  สภาพเศรษฐกิจของคนในสมัยนั้น  มีสภาพเหมือนคนชนบทโดยทั่ว ๆ ไป  อยู่อย่างสมถะ  พอมีพอใช้และยังชีพด้วยการทำนา มีความรักใคร่กลมเกลียว มีความสามัคคี  เอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ซึ่งกันและกัน
13°57′41″N100°24′27″E﻿ / ﻿13.96125°N 100.407417°E﻿ /13.96125; 100.407417