Relihiyon sa Sinaunang Roma

AngRelihiyon sa Sinaunang Romaang mga kasanayan at paniniwala ng mgasinaunang Romanogayundin ang maraming mgakultona inangkat sa Roma o sinanay ng mga tao sa ilalim ng pamumunong Romano. Ang mga Romano ay labis na mga relihiyosong tao. Kanilang itinuturo ang kanilang mga pagtatagumpay bilang pandaigdigang kapangyarihan sa kanilang sama-samang kabanalan(pietas)sa pagpapanatili ngpax deorumo mabuting mga ugnayan sa mga Diyos. Ayonmitolohiyang Romano, ang karamihan sa mga institusyong panrelihiyon ng Roma ay mababakas sa mgamga tagapagtatag ng Romapartikular na kayNuma PompiliusnaSabinongikalawang hari ng Roma na direktang nakipag-ayos sa mga Diyos.
Ang sinaunang relihiyong ito ang saligan ngmos maiorum, "ang daan ng mga ninuno" o simpleng "tradisyon" na nakikitang sentral sa pagkakakilanlang Romano. Ang mgapagkasaserdoteng relihiyon ng mga tao ay pinaniniwalaan ng mga kasapi ng mga klaseng elitista sa Sinaunang Roma. Walang prinsipyong katulad ngseparasyon ng estado at simbahansaSinaunang Roma. Noong panahon ngRepublikang Romanonoong 509 BCE hanggang 27 BCE, ang mga parehong mga tao na mga hinalalal na mgamahistradong Romanoay nagsisilbi ring mgaaugurat mgamga pontipise. Ang mgasaserdoteay nagpakasal, nagkapamilya at namuhay ng mga aktibong buhay sa politika.
SiJulio Cesaray nagingPontifex Maximusbago siya mahalal nakonsul. Ang mga augur ay nagbabasa ng mga kalooban ng mga Diyos at nangasiwa sa pagmamarka ng mga hangganan bilang isang pagsasalamin sa kaayusang pangkalahatan at kaya ay nagbabasbas saekspansiyonismongRomano bilang bagay ng kapalarang makadiyos. Angtagumpay na Romanoay isang prusisyong relihiyoso kung saan ang nagwaging heneral ay nagpapakita ng kanyang kabanalan at kahandaan sa pagsisilbi sa kabutihan ng mga tao sa pamamagitan ng pag-aalay ng isang bahagi ng kanyang mga nakukang bagay sa mga Diyos lalo na kayHupiterna kumakatawan sa makatarungang pamumuno. Bilang resulta ng mgaDigmaang Puniko(264–146 BCE) nang ang Roma ay nagpunyaging itatag ang sarili nito bilang nananaig na kapangyarihan sa mundo, maraming mga bagongtemplong Romanoay itinayo ng mga mahistrado sapagtupad ng isang panatasa isang Diyos sa pagsiguro ng kanilang mga tagumpay sa mga digmaa.
Kaya ang relihiyong Romano ay praktikal at ayon sa kontrata batay sa prinsipyo ngdo ut des, "Ako ay magbibigay upang ikaw ay magbigay". Ang relihiyon ay nakasalalay sa kaalaman ng tamang pagsasanay ng panalangin, ritwal at paghahandog at hindi sa pananampalataya at dogma. Para sa mga ordinaryong Romano, ang relihiyon ay isang bahagi ng pang-araw araw na buhay.Ang bawat bahay ng mga Romano ay may dambana kung saan ang mga panalangin atlibasyonsa mga diyos ng pamilya ay inaalay. Inilarawan niApuleiusang pang-araw araw na kalidad ng relihiyon sa pagmamasid kung paanong ang mga taong dumadaan sa isang lugar ng kulto ay mamamanata o maghahandog ng prutas o uupo lamang sa isang sandali.
Angkalendaryong Romanoay nakaistruktura sa mga pagmamasid na pangrelihyon. Sa panahongImperyo Romano, ang kasing rami ng mga 135 ng taon ay inalay sa mga pistang panrelihiyon at mga palaro (ludi).Ang mga kababaihan, mga alipin at mga bata ay lahat lumahok sa iba't ibang mga gawaing panrelihiyon. Ang ilang mga ritwal ay dapat lamang isagawa ng mga kababaihan at ang mga kababaihan ay bumuo ng marahil ang pinakasikat napagkasaserdotesa Roma na sinuportahan ng estadong mgaBirheng Vestal. Ang mga Romano ay kilala sa kanilang malaking bilang ng mga Diyos na pinapipitaganan.Ang presensiya ngmga Griyego sa peninsulang Italyanomula sa pasimula ng panahong historikal ay umipluwensiya sa kulturang Romano. Tumingin ang mga Roma sa mga bagay na karaniwan sa kanilang mga pangunahing Diyos at mga Diyos ng mga Griyego. Angrelihiyong Etruskanoay isa ring pangunahing impluwensiya partikular na sa pagsasanay ngauguryadahil ang Roma ay minsang pinamunuan ng mga haring Etruskano.