davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Denominación de origen protegida (Unión Europea)

Ladenominación de origen protegida(DOP) es uno de losregímenes de calidad en la Unión Europea.​ Hay otros tipos dedenominaciones de origenreguladas tanto a nivel local como nacional en todo el mundo, que son tipos de protección dentro del ámbito de lapropiedad industrialbasados en laindicación de procedencia, aplicados a un productoalimenticio(generalmente de origenagrícola). En esta modalidad de protección, se asume que lacalidady características de un producto se deben, fundamental y exclusivamente, al mediogeográficoen el que se produce,transforma, elabora y envasa. Lo distingue y protege de productos alimenticios idénticos o similares que se pudieran producir en otras regiones del mundo reemplazando etapas del proceso de elaboración original mediante técnicas de industrialización para suconsumomasivo, o cambiando alguna de lasmaterias primaspor otra de características similares.
Spécialité traditionnelle garantie

Laspécialité traditionnelle garantie(sigleofficiel :STG) est unlabel de qualitéde l'Union européennecréé en 1992 qui s'applique à des produits agricoles destinés à l'alimentationhumaine ou à des transformations alimentaires élaborées par l'un des États membres. Sa mention et son sigle, apposés sur un produit commercialisé ou à la suite de la dénomination du produit, en font un signe d'identification et de garantie selon le label.
Ce label« ne fait pas référence à une origine mais a pour objet de mettre en valeur une composition traditionnelle du produit, ou un mode de production traditionnel ».
Il s'applique à différentes spécialités de produits et transformations précisées plus bas, notamment à certainesbièresde typelambic, à lamozzarella, leJamón Serranoou lapizza napoletanaqui, à la différence des appellations de produits préservées par le labelAOP, ne sont pas liées à unterroir.
En 2017, 78 dénominations sont enregistrées, publiées ou dont la demande est présentée pour être préservée via la spécialité traditionnelle garantie (STG).
Les dénominations de spécialités qui peuvent être enregistrés en tant que STG sont les suivants:
En Belgique, depuis 2011, leService public de Wallonie, Direction de la Qualité de la Direction générale opérationnelle Agriculture, Ressources naturelles et Environnement (DGO3), s’est doté de la Cellule d’Appui aux Indications géographiques (CAIG). Ce projet est mené conjointement par l’Université de Liège(Laboratoire Qualité et Sécurité des produits agroalimentaires,Gembloux Agro-Bio Tech) et l’Université de Namur(Département Histoire, Pôle de l’histoire environnementale). L’objectif de la CAIG est de soutenir les groupements de producteurs wallons désirant introduire une demande de reconnaissance de leur produit en tant qu'Appellation d'Origine protégée (AOP), Indication géographique protégée (IGP) ou Spécialité traditionnelle garantie (STG). Pour cela, la CAIG accompagne les producteurs dans leur démarche de rédaction d’un cahier des charges et dans le travail de caractérisation du produit.
En octobre 2024, six produits français sont reconnus comme des STG:
Quatre produits italiens portent le logo avec l'inscriptionSpecialità tradizionale garantita.
S'agissant d'une réglementation commune aux États de l'Union européenne, la mention « spécialité traditionnelle garantie » a fait l'objet d'une traduction dans les 23langues officielles de l'Union, ainsi que le sigle correspondant que le consommateur européen est susceptible de rencontrer sur les emballages des produits.
Berthoud (mets)

Leberthoudest une recette traditionnellehaut-savoyardeà base defromage abondance AOP. Elle est originaire de la région duChablais(nord de la Haute-Savoie).
Depuis le 6 septembre 2020, ce produit est protégé en tant quespécialité traditionnelle garantie, qui est un label de qualité, et la dénomination du label, ou son sigle « STG », doivent être apposés après sa mention, par exemple sur les menus des restaurants qui le produisent, indiquant qu'ils s'engagent à suivre la recette labellisée.
Le berthoud nait au début duXXsiècle, au Cercle républicain, bistrot à Concise (àThonon-les-Bains), qui est alors tenu par une famille Berthoud, originaire de la commune d’Abondance, envallée d’Abondance. Les clients s'y restaurent d'un plat constitué de fromage abondance fondu, avec ail, vin blanc, poivre et muscade. Il prend alors le nom de la famille qui le prépare.
Le plat est aussi parfois surnommé « berthade ».
Le berthoud est un plat servi dans une coupelle individuelle en porcelaine. La recette qui suit est (nécessairement, STG oblige) celle décrite dans le règlement européen de sa labellisation.
LaSpécialité traditionnelle garantie, sigle « STG », est unlabel de qualitédéfini au niveau de l'Union européenne. L'usage de sa dénomination signe officiellement, et donc protège, un mode de production ou une recette traditionnelle. Elle relève d’un savoir-faire, d’une pratique ancienne, régionale ou locale. Effective à l’échelle de l’Union Européenne, elle n’est pas liée à une zone géographique, contrairement à l’AOPou l’IGP, mais protège une méthode d’élaboration qui peut être reproduite dans n’importe quel pays européen du moment que les règles inscrites dans le cahier des charges sont respectées.
Pour le berthoud, la labellisation en STG permet de protéger le nom de la recette, la nature et les quantités des ingrédients utilisés, le matériau et les dimensions du récipient (la « coupelle à berthoud ») ainsi que la réalisation de la recette.
C’est une protection forte car tout opérateur souhaitant proposer du berthoud dans son établissement et utiliser la dénomination « berthoud » doit respecter les règles de la STG Berthoud et se soumettre à des contrôles.
Officielle depuis le 6 septembre 2020, la STG Berthoud devient la2STG française après la labellisation «moules de bouchot» en 2013, et la1STG culinaire.
En France, comme pour toutes les filières bénéficiant d'unlabel de qualité, unorganisme de défense et de gestionest créé afin de gérer et animer la filière. Le syndicat interprofessionnel du berthoud (SIB) l'est en avril 2019, et il est désormaisl’organisme officiel chargé de la filière STG Berthoud.
En tant qu’organisme de défense et de gestion reconnu par l'INAO, le SIB doit assurer différentes missions:
Kabanos

Kabanos(pluriel :kabanosy) est une longue et finesaucissesèche dePologne, au goût fumé, faite à base de porc. Sa longueur, environ 60cm, sa finesse (diamètre autour de 1cm) et son pliage lui donnent une apparence caractéristique. Le nom vient dekabanqui signifie « jeune porc engraissé à lapomme de terre» en Pologne de l'Est.
Leskabanosysont souvent parfumées uniquement aupoivre. Elles sont typiquement mangées enapéritifet souvent servies avec du fromage. Elles sont aussi souvent utilisées comme nourriture de randonnée car elles ne s'abiment pas beaucoup.
Cette spécialité decharcuteriefait l'objet d'une demande de classement enSpécialité traditionnelle garantie(STG) en application du règlementn509/2006 du Conseil du20 mars 2006relatif aux spécialités traditionnelles garanties des produits agricoles et des denrées alimentaires, demande présentée parZwiązek „Polskie Mięso”(Fédération de la viande polonaise) et enregistrée en 2009.
EnAustralieet enNouvelle-Zélande, lacabanossiest un type desaucisseressemblant à dusalami. Elle est composée deporcet debœuf, légèrement assaisonnée et fumée. Elle est très souvent présentée sous forme longue (30 à 40cm) et fine (1,5cmde diamètre). Des variations admettent l'usage depouletet de canard dans la fabrication de cette saucisse très populaire.
Prodotti STG italiani

Iprodotti italiani con riconoscimento dispecialità tradizionale garantita(STG) sono prodotti agricoli o alimentari ottenuti da composizioni o tramite metodi diproduzione tradizionali.
Per ottenere il riconoscimento STG, il prodotto deve essere conforme ad un precisodisciplinare di produzione, che viene depositato presso ilMinistero delle politiche agricole alimentari e forestali(MiPAAF),il quale provvede a presentare la pratica presso laCommissione europea.
Attualmente vi sono solo due prodotti italiani che hanno ottenuto il riconoscimento STG: lapizza napoletanae lamozzarella. Nel gennaio 2018 è stata presentata una nuova domanda per la salsaAmatriciana tradizionale, registrata ufficialmente dalla Commissione UE il 6 marzo 2020.
Prodotti alimentari tipici

L'Unione europea, con il Regolamento 1151/2012, ha creato un sistema di marchi per proteggere e promuovere iprodotti alimentari tipicidei Paesi membri. Il sistema si basa su tre livelli di protezione: ladenominazione di origine protetta(DOP), l'indicazione geografica protetta(IGP) e laspecialità tradizionale garantita(STG).
Questo sistema di marchi ha lo scopo, in tutti glistati membri dell'Unione europea, di tutelare la reputazione dei prodotti agricoli europei; di proteggere le eccellenze agro-alimentari contro le imitazioni; di sostenere l'economia delle zone rurali; di tutelare il consumatore, informandolo sulle caratteristiche specifiche dei prodotti.
Tutti i prodotti agricoli e alimentari tutelati dal diritto europeo sono registrati su eAmbrosia, una banca dati ufficiale gestita dalla Direzione generale Agricoltura.
Tutela il nome di alimenti e bevande provenienti da una regione specifica e prodotti secondo un particolare processo di produzione tradizionale. Le materie prime devono provenire dalla regione di origine, dove occorre che avvengano anche tutte le fasi di produzione. È dunque il regime di protezione più severo garantito dal diritto europeo.
A differenza degli alimenti e bevande tutelati dal marchio DOP, per gli IGP nella regione di origine deve aver luogo almeno una parte della fase di produzione, lavorazione o preparazione.
Tutela alimenti e bevande tradizionali le cui ricette e lavorazioni sono tipiche di uno specifico territorio da almeno 30 anni, ma che, a patto di rispettare il disciplinare di produzione, possono essere prodotti anche al di fuori della regione di origine.
Nel 2019 loStato membro dell'Unione Europeache aveva registrato il maggior numero di prodotti alimentari tipici era l'Italia, con 299, seguita da Francia (249) e Spagna (146). In tutta l'Unione Europea i prodotti alimentari tipici erano 873.
Nel 2011 è avvenuto il riconoscimento del primo prodotto extraeuropeo: l'aglio delloJinxiang(金乡大蒜, Jīn Xiāng Dà Suàn) IGP originario della Cina.
Nel giugno 2018 i prodotti riconosciuti dall'Unione europea erano complessivamente 1423, di cui 633 DOP, 736 IGP e 54 STG.
*Repubblica Ceca e Slovacchia hanno quattro prodotti STG in comune
قلقاس مأكول

قلقاس مأكولأو آذان الفيلأو قلقاس زراعيأو أبو دَرَقَةأوقلقاس(الاسم العلمي Colocasia esculenta)، نبات معمر من فصيلةلوفاوات. أوراقه كبيرة،
عُنقها طويل، نصلها قلبي الشكل طوله 75 سم وعرضه 65 سم، قاتم اللون الأخضر،بنفسجيأوبني، حسب الضُّروب، تزييني جداً.
ريزومُه يزن من نصف كيلو إلى عِدّة كيلوغرامات. يُطلق عليه اسم (Taro) فيبولنيزيا، (mon) فيفيتنام، (Madere) فيالأنتيل الفرنسية. قلقاس مأكول هو ترجمة الاسم العلمي . لُبابُه يحتوي على موادّ أزوتية، وموادّ دسمة، وموادّ هيدروكربونية،
زراعته شائعة لدرناته المأكولة فيجزر المحيط الهاديككاليدونيا الجديدةوتاهيتيحيث تأكل
الأهالي الأوراق الفتية أيضاً على غرارالسبانخ. درناتُه تؤكل بعد طبخها أو نقعها بالماء لزوال ما فيها
من موادّ قارِصة كاوِيًة. وهونباتيتميز بظاهرة نادرة ومستغربة إذ يفرز خلال الليل قطرات من الماء النقي الصافي.
ঘেট কচু

ঘেট কচুবাখারকোন(বৈজ্ঞানিক নাম:Typhonium trilobatum) Araceae পরিবারের একটি উদ্ভিদ প্রজাতি। অন্যান্য স্থানীয় নাম: ঘের কচু,ঘেটওল,ঘেটকোল,খারকান, খারকন, খানমান ইত্যাদি। রংপুর অঞ্চলে এটিচামঘাসনামেও পরিচিত। আদিবাসি চাকমা সম্প্রদায় খারকন কে খারবাস, খারাকেও, গাড়ো সম্প্রদায় কালমান বলে।
খারকোন শাকের গাছের ডাটা লম্বা হয়। পাতা গাড় সবুজ রং। ডাটার রং কিছুটা খয়েরি। পাতা দেখতে তিন কোনা খাজ কাটা হয়। লাল রং এর ফুল হয়।ফুল দেখতে অনেকটা কলমের মত।
চট্টগ্রাম,পার্বত্য চট্টগ্রাম,টাংগাইল,সিলেট এবং ঢাকায় এই শাক পাওয়া যায়।
শাক হিসেবে খায়, ওষুধি
অন্যান্য ব্যবহার :প্রধান ব্যবহার: এই শাকের ডাটাসহ পাতা রসুন কালোজিরা,শুকনা মরিচ ভেজে পাটায় বেটে ভর্তা করে খাওয়া হয়। টাংগাইল এলাকায় গ্রামের বেশির ভাগ মানুষ খুদের ভাতের সাথে এই শাকের ভর্তা খেতে খুব পছন্দ করে।  এছাড়া অনেকে ডাটা ছোট ছোট করে কেটে ভেজে শুঁটকি মাছ দিয়ে রান্না করে খায়।
এই শাকের ডাটাসহ পাতা রসুন, পেঁয়াজ, কালোজিরা, শুকনা মরিচ সরিষার তেলে ভেজে পাটায় বেটে পরিমাণ মতো লবণ মিশিয়ে ভর্তা করে খাওয়া যায়। অনেক এলাকায় খুদের ভাতের সাথে এই শাকের ভর্তা খেতে খুব পছন্দ করে।  এছাড়া অনেকে এটির ডাটা ছোট ছোট করে কেটে ভেজে শুঁটকি মাছ দিয়ে রান্না করে খায়। তবে ভাতের সাথে মিশিয়ে খাওয়ার সময় লেবু বা তেঁতুল মিশিয়ে খেলে গলা চুলকানোর ভয় থাকে না।
এছাড়াও কুচিকুচি করে কেটে রসুন, পেয়াজ, তেল ইত্যাদি দিয়ে দীর্ঘক্ষণ অল্পতাপে জ্বাল দিয়ে শাক হিসাবে খাওয়া হয়।
কলার সাথে খারকোন খেলে পাকস্থলীর সমস্যা ভাল হয়ে যায়। গরুর শরীরে ঘা হলে গাড়ো সম্প্রদায়ের মানুষ এই শাকের শিকড় মিহি করে বেটে পেষ্ট তৈরি করে সেখানে ব্যবহার করে।
রনগাঁও ইউনিয়ন

রনগাও ইউনিয়নবাংলাদেশের দিনাজপুর জেলার বোচাগঞ্জ উপজেলা উপজেলার অন্তর্গত একটি ইউনিয়ন।
২২৫০৭ জন লোকসংখ্যা(আদমশুমারী ২০০১)গ্রামের সংখ্যা ২৩টি।মৌজার সংখ্যা ২৩টি।
হোলদিয়া খাল,আকাশ টিবি,ডাকনা বিল, রনগাঁও কাতার বিল,চন্ডিপুর ঢাবডিয়া বিল, পাব্বর্তীপুর ডোট বিল,ভাতারমাড়ী বিল,গড়েয়া বিল,কেশরামনি বিল,কচু ধোয়া খাল, শিংড়া খাল,গুড়দহী খাল, বোয়াল মাড়ী খাল, চিকা বিল মারীঘট মারেগাদা রনগাও ইউনিয়ন গঠিত হয়েছে।
শিক্ষার হার ৬৫%, এই ইউনিয়নে সরকারী প্রাথমিক বিদ্যালয়ের সংখ্যা- ২০টি,কলেজ ২ টি,মাধ্যমিক বিদ্যালয়- ৬টি,নিম্ন মাধ্যমিক বিদ্যালয়-২টি, প্রাথমিক শিক্ষাসমাপনী পরীক্ষার কেন্দ্র -০১টি,দাখিল মাদ্রাসা - ০১টি
ফুলকপি

ফুলকপিব্রাসিকেসি পরিবারভুক্তব্রাসিকা অলেরাসিয়া(Brassica oleracea) প্রজাতির সবজিগুলোর একটি। এটি একটি বার্ষিক ফসল যা বীজের মাধ্যমে বংশবিস্তার করে। সাধারণতঃ ফুলকপির পুষ্পাক্ষ অর্থাৎ সাদা অংশটুকুই খাওয়া হয় আর সাদা অংশের চারপাশে ঘিরে থাকা ডাঁট এবং পুরু, সবুজ পাতা দিয়েস্যুপরান্না করা হয় অথবা ফেলে দেওয়া হয়। ফুলকপি খুবই পুষ্টিকর একটি সবজি; এটি রান্না বা কাঁচা যে কোন প্রকারে খাওয়া যায়, আবার এটি দিয়ে আচারও তৈরি করা যায়।
পাতা দিয়ে ঘিরে থাকা সাদা অংশটুকু দেখতে ফুলের মতো বলেই ফুলকপির এমন নামকরণ।এর বৈজ্ঞানিক নামব্রাসিকা অলিরাসিয়া(Brassica oleracea), যার মধ্যেবাঁধাকপি,ব্রকলিইত্যাদিও পড়ে, অবশ্য এরা ভিন্ন  গোত্রভুক্ত।  ১৮২২ সালে ব্রিটিশরা ভারতে ফুলকপি চাষ প্রবর্তন করেছিল।
ফুলকপিতে রয়েছেভিটামিন‘বি’, ‘সি’, ‘কে’,ক্যালসিয়াম,আয়রন,ম্যাগনেসিয়ামওজিংক।একটি মাঝারি আকারের ফুলকপিতে রয়েছে শক্তি-২৫ কিলো ক্যালরি, কার্বোহাইড্রেট-৪.৯৭ গ্রাম , প্রোটিন-১.৯২ গ্রাম , ফ্যাট-০.২৮ , আঁশ-২ গ্রাম, ফোলেট-০.৫৭ মাইক্রোগ্রাম, নিয়াসিন-০.৫০ মাইক্রোগ্রাম, থায়ামিন-০.০৫ , প্যানথানিক এসিড-০.৬৬৭ মাইকোগ্রাম।ফুলকপি পুষ্টিসমৃদ্ধ সবজি।এর পাতার উপরিভাগে ক্যানসার নিরোধক উপাদান পেয়েছেন বলে বিজ্ঞানীরা জানিয়েছেন। বাল্টিমোর জনস হপকিন্স ইউনিভার্সিটি স্কুল অব মেডিসিনের গবেষকরা ফুলকপির পাতায় আইসো থায়োসায়ানেটস নামক রাসায়নিক পদার্থ পেয়েছেন। বিজ্ঞানীরা গবেষণায় দেখেছেন, মলাশয় ক্যানসারে আক্রান্ত হওয়ার ঝুঁকি অর্ধেক কমাতে হলে সপ্তাহে প্রায় দুই পাউন্ড ফুলকপি এবং এ জাতীয় শাকসবজি খেতে হবে। বিজ্ঞানীরা আরও জানিয়েছেন, ফুলকপির কচি পাতা সপ্তাহে এক আউন্সের কিছু বেশি খেলে তার দেহে ক্যানসারের ঝুঁকি অর্ধেক কমতে পারে। আরেক গবেষণায় দেখা গেছে, ফুলকপির কচি পাতা থেকে সংগৃহীত আইসো থায়োসায়ানেটস নির্যাস প্রয়োগে ওদের বুকের টিউমারের আকার ও সংখ্যা হ্রাস পেয়েছে, যা ক্যানসারে রূপ নেওয়ার আশঙ্কা ছিল।ফুলকপির পাতায় প্রচুর ভিটামিন ‘এ’ ক্যালসিয়াম, খাদ্যশক্তি ও আয়রন আছে। এতে ক্যালসিয়ামের পরিমাণ কালো কচু শাকের চেয়ে প্রায় দেড়গুণ, সবুজ কচু শাকের চেয়ে প্রায় ৩ গুণ, লাল শাকের চেয়ে দ্বিগুণ, কলমি শাকের চেয়ে ৬ গুণ, পুঁই ও পাট শাকের চেয়ে ৭ গুণ, পালং ও ডাঁটা শাকের চেয়ে ৮ গুণ, মুলা শাকের চেয়ে ২৫ গুণ ও গরুর দুধের চেয়ে ৫ গুণ বেশি আছে।
ফুলকপির কচি পাতায় প্রায় সব খাদ্যের চেয়ে অনেক বেশি আয়রন আছে। যেমন-সবুজ কচু শাকের চেয়ে ৪ গুণ, ডাঁটা শাকের চেয়ে দেড় গুণ, কলমি শাকের চেয়ে ১০ গুণ, মুলা শাকের চেয়ে ১২ গুণ ও পালং শাকের ৫ গুণ বেশি আয়রন আছে। খাদ্যশক্তিও প্রায় সব শাকসবজির চেয়ে অনেক বেশি আছে। প্রচুর পরিমাণে ভিটামিন ‘এ’ আছে। খাদ্যোপযোগী প্রতি ১০০ গ্রাম ফুলকপির পাতায় ক্যালসিয়াম ৬২৬ মিলিগ্রাম ও আয়রন ৪০ মিলিগ্রাম থাকে। ফুলকপিতে আয়রনের পরিমাণআলু,মুলা,মিষ্টিকুমড়া,বেগুন,টমেটো,চিচিঙ্গাওঝিঙেরচেয়ে বেশি। তবে এই পুষ্টিমান ফুলকপির জাত ও উৎপাদন স্থানের ওপর নির্ভরশীল।
পাঁচবিবি উপজেলা

পাঁচবিবি উপজেলাবাংলাদেশেরজয়পুরহাট জেলারএকটি প্রশাসনিক এলাকা।
এই উপজেলার আয়তন ২৭৮.৫৩ বর্গ কিমি। উত্তরেদিনাজপুর জেলারহাকিমপুর উপজেলাওঘোড়াঘাট উপজেলাএবংভারতেরপশ্চিমবঙ্গ, দক্ষিণেজয়পুরহাট সদর উপজেলা, পূর্বেগাইবান্ধা জেলারগোবিন্দগঞ্জ উপজেলাওকালাই উপজেলা, পশ্চিমেজয়পুরহাট সদর উপজেলাওভারতেরপশ্চিমবঙ্গ। প্রধান নদী : ছোট যমুনা, তুলসীগঙ্গা ও হরবতী।
পাঁচবিবি উপজেলা একটি প্রাচীন স্থান। এখানে খ্রিষ্ট পূর্ব সময়কাল থেকে বিভিন্ন সময় জনপদ তৈরী হয়েছে। নামকরণের বিভিন্ন মত রয়েছে। পূর্বে এই উপজেলার নাম ছিল লালবাজার থানা। পারস্যের বণিকেরা লালবাজার এলাকার সমৃদ্ধি দেখে পানসিভার শব্দ থেকেও পাঁচবিবি নাম করণ হতে পারে বলেও কিংবদন্তি রয়েছে। কেউ বলেছেন প্রাচীন জনপদ পঞ্চগৌড় এর রাজধানী ছিল পাঁচবিবি। পঞ্চগৌড় বিকৃত হয়ে পঞ্চগৌরীতে এবং পঞ্চগৌরী রূপান্তরিত হয়ে পঞ্চ হতে পাঁচ এবং গৌরী হতে বিবি অর্থাৎ পাঁচবিবি হয়েছে। একজন ঐতিহাসিক বলেছেনপাঞ্চাবিবি নামের একজন বৃদ্ধার জমিতে পাঁচবিবি রেলষ্ট্রেশন স্থাপিত হয়। ফলে রেলষ্ট্রেশনের নাম রাখা হয় পাঁচবিবি এবং সেখান থেকে পাঁচবিবি হয়েছে। নাম করণের ক্ষেত্রে বিতর্ক থাকলেও ইতিহাস পর্যালোচনা করলে দেখা যায় আনুমানিক বাংলা ১১০০ সালে (১৭০০খ্রীঃ) বাগুড়ী (বর্তমান খাসবাগুড়ী) এলাকায় এক মুসলিম দরবেশ এর পর্যায়ক্রমে পাঁচ জন বিবি ছিলেন। তারা প্রত্যেকে ধর্মপরায়ন, কামেল, ও শ্রদ্ধেয়া ছিলেন। পাঁচজন স্ত্রী মৃত্যুবরণ করলে খাসবাগুড়ী ছোট যমুনা এর তীরবর্তী স্থানে তাদের পাঁচটি মাজার স্থাপিত হয়। তাদের স্মৃতি ও সম্মানার্থে তখনএলাকাবাসী সে স্থানকে ‘পাঁচবিবি দরগাহ’ পরর্বতীতে ‘পাঁচবিবি’ নামে ডাকত। খাসবাগুড়ী স্থানটি এখনও পুরানো পাঁচবিবি নামে সমাধিক পরিচিত। নদীভাঙ্গনের কারণে ১৮৬৮ সালে ১৬ই মার্চ লালবাজার থানা সদর বেল-আমলার লালবাজার স্থান হতে পাঁচবিবি দরগায় তথা পাঁচবিবিতে স্থানান্তর করা হয়। তথন থেকে এর নাম হয় পাঁচবিবি। এ ছাড়া স্থানীয় লোকমুখে কথিত আছে যে, পূর্বে পুরানা পাঁচবিবি এলাকায় পীরের পাঁচ জন স্ত্রী বা বিবি ছিলেন। সেই পীরের পাঁচ বিবি থেকে পাঁচবিবি নামকরণ করা হয়েছে।
উপজেলা শহর ৯টি ওয়ার্ড ও ১৩টি মহলা নিয়ে গঠিত । আয়তন ৫.৮৩ বর্গ কিমি। জনসংখ্যা ২০১০২; পুরুষ ৫২.৩০%,মহিলা ৪৭.৭০%। জনসংখ্যার ঘনত্ব প্রতি বর্গ কিমি ৩৪৪৮জন। শিক্ষার হার ৫২.২%। প্রশাসন পাঁচবিবি থানা সৃষ্টি ১৮৬৮সালে । বর্তমানে এটি উপজেলা । ইউনিয়ন ৮, গ্রাম ২৫৭, মৌজা ২২২, পৌরসভা ১।
পৌরসভা
ইউনিয়ন সমূহ
জনসংখ্যা ২,৪০,৭৯৭ জন; পুরষ ১,২৩,৯০৯ জন ও মহিলা ১,১৬,৮৮৮ জন।
পাঁচবিবি উপজেলা স্বাস্থ্য কমপ্লেক্স বালিঘাটা ইউনিয়নের গণেশপুর গ্রাম এ অবস্থিত বর্তমানে পাঁচবিবি পৌরসভার অন্তরগত উপজেলার বিভিন্ন অংশ হতে জনগণ স্বাস্থ্যসেবা নেওয়ার জন্য আসে
শিক্ষার গড় হার ৩০.৬%; পুরুষ ৩৮.১%, মহিলা ২২.৭%।
উচ্চ মাধ্যমিক পর্যায়ে পাঁচবিবি উপজেলায় প্রথম সারিতে আছেপাঁচবিবি লাল বিহারী পাইলট সরকারি উচ্চ বিদ্যালয়ওপাঁচবিবি নছির মন্ডল সরকারি বালিকা উচ্চ বিদ্যালয়।মহীপুর হাজী মহাসীন সরকারি কলেজপাঁচবিবিতে উচ্চশিক্ষার জন্য খ্যাত।
অধিকাংশ মানুষ কৃষির উপর নির্ভরশীল। বর্তমানে কচু এবং কচুর লতি বিদেশে রপ্তানী হয়।তবে বাসাভাড়া, ব্যবসা, পরিবহন ব্যবসার মাধ্যমেও অর্থনীতি চলে।|
পাঁচবিবি হতে পার্শ্ববর্তী জেলাসহ বিভিন্ন জেলায় বাস এবং ট্রেনের মাধ্যমে যাওয়া যায়।পাঁচমাথা রোডে রেলস্টেশন অবস্থিত এবং বালিঘাটা বাজারে বাস টার্মিনাল অবস্থিত।বিভিন্ন বাস রয়েছে।যেমন- হানিফ, শ্যামলী, মামুন, অাহাদ, স্বাক্ষর, রোমার ও এসঅাই।
নবপত্রিকা

নবপত্রিকাবাংলা,অসমওওড়িশারদুর্গাপূজারএকটি বিশিষ্ট অঙ্গ।নবপত্রিকাশব্দটির আক্ষরিক অর্থনয়টি গাছের পাতা। তবে বাস্তবে নবপত্রিকা নয়টি পাতা নয়, নয়টি উদ্ভিদ।
অর্থাৎ: কদলী বা রম্ভা (কলা), কচু, হরিদ্রা (হলুদ), জয়ন্তী, বিল্ব (বেল), দাড়িম্ব (ডালিম), অশোক, মানকচু ও ধান।
একটি সপত্র কলাগাছের সঙ্গে অপর আটটি সমূল সপত্র উদ্ভিদ একত্র করে একজোড়া বেল সহ শ্বেত অপরাজিতা লতা দিয়ে বেঁধে লালপাড় সাদা শাড়ি জড়িয়ে ঘোমটা দেওয়া বধূর আকার দেওয়া হয়; স্ত্রীরূপের জন্য দু’টি বেল দিয়ে করা হয় স্তনযুগল। তারপর সিঁদুর দিয়ে সপরিবার দেবীপ্রতিমার ডান দিকে দাঁড় করিয়ে পূজা করা হয়। প্রচলিত ভাষায় নবপত্রিকার নামকলা বউ।
নবপত্রিকার নয়টি উদ্ভিদ আসলে দেবী দুর্গার নয়টি বিশেষ রূপের প্রতীকরূপে কল্পিত হয়ঃ
এই নয় দেবী একত্রে "নবপত্রিকাবাসিনী নবদুর্গা" নামেনবপত্রিকাবাসিন্যৈ নবদুর্গায়ৈ নমঃমন্ত্রে পূজিতা হন।
[সপ্তমীর]দিন সকালে নিকটস্থ নদী বা কোনো জলাশয়ে (নদী বা জলাশয়ে না থাকলে কোনো মন্দিরে) নিয়ে যাওয়া হয়। পুরোহিত নিজেই কাঁধে করে নবপত্রিকা নিয়ে যান( অথবা কোন কোন সময় বাড়ি কিংবা ক্লাবের সদস্যরা)। তার পিছন পিছন ঢাকীরা ঢাক বাজাতে বাজাতে এবং মহিলারা শঙ্খ ও উলুধ্বনি করতে করতে যান। শাস্ত্রবিধি অনুযায়ী স্নান করানোর পর নবপত্রিকাকে নতুন শাড়ি পরানো হয়। তারপর পূজামণ্ডপে নিয়ে এসে নবপত্রিকাকে দেবীর ডান দিকে একটি কাষ্ঠসিংহাসনে স্থাপন করা হয়। পূজামণ্ডপে নবপত্রিকা প্রবেশের মাধ্যমে দুর্গাপূজার মূল অনুষ্ঠানটির প্রথাগত সূচনা হয়। নবপত্রিকা প্রবেশের পর দর্পণে দেবীকে মহাস্নান করানো হয়। এরপর বাকি দিনগুলিতে নবপত্রিকা প্রতিমাস্থ দেবদেবীদের সঙ্গেই পূজিত হতে থাকে।বিশেষভাবে লক্ষণীয় হল, নবপত্রিকা প্রবেশের পূর্বে পত্রিকার সম্মুখে দেবীচামুণ্ডারআবাহন ও পূজা করা হয়। পত্রিকাস্থ অপর কোনো দেবীকে পৃথকভাবে পূজা করা হয় না।
গবেষকদের মতে, নবপত্রিকার পূজা প্রকৃতপক্ষে শস্যদেবীর পূজা।ডঃ শশিভূষণ দাশগুপ্ত লিখেছেন,
ডঃ জিতেন্দ্রনাথ বন্দ্যোপাধ্যায়ের মতে,
তবে হংসনারায়ণ ভট্টাচার্য দুর্গাপূজার সঙ্গে শস্যদেবীর পূজার অনুষঙ্গটি স্বীকার করলেও,শাকম্ভরীতত্ত্বটিকে নবপত্রিকার উৎসরূপে মানেননি। যোগেশচন্দ্র রায় বিদ্যানিধি লিখেছেন,
উল্লেখ্য,মার্কণ্ডেয় পুরাণেনবপত্রিকার উল্লেখ নেই।কালিকাপুরাণেনবপত্রিকার উল্লেখ না থাকলেও, সপ্তমী তিথিতে পত্রিকাপূজার নির্দেশ রয়েছে।কৃত্তিবাস ওঝাবিরচিত রামায়ণে রামচন্দ্র কর্তৃক নবপত্রিকা পূজার উল্লেখ রয়েছে – “বাঁধিলা পত্রিকা নব বৃক্ষের বিলাস।”
কচুয়া উপজেলা, বাগেরহাট

কচুয়া উপজেলাবাংলাদেশেরবাগেরহাট জেলারএকটি প্রশাসনিক এলাকা।
এই উপজেলার উত্তরেচিতলমারী উপজেলা, দক্ষিণেমোড়েলগঞ্জ উপজেলা, পূর্বেপিরোজপুর জেলারনাজিরপুর উপজেলাওপিরোজপুর সদর উপজেলা, পশ্চিমেবাগেরহাট সদর উপজেলা।
কচুয়া উপজেলার ইউনিয়নগুলো হচ্ছে -
কচুয়া উপজেলার নামকরণ জমিদার কচু রায়ের নামানুসারে করা হয়েছে বলে শোনা যায়। কচুয়া উপজেলার আয়তন ১৩১.৬২ বর্গ কিলোমিটার। কচুয়া পূর্বে বাকেগঞ্জ তথা বরিশালের একটি প্রশাসনিক ইউনিট ছিল। ১৮৬৩ সালে বাগেরহাটকে মহকুমা করা হলে কচুয়াকে বরিশাল থেকে কেটে এনে বাগেরহাটের (তৎকালীন যাশোর জেলার) অন্তর্ভুক্ত করা হয়। নারিকেল সুপারী উৎপাদনে কচুয়ার বিশেষ খ্যাতি রয়েছে। কচুয়া উপজেলার উল্লেখযোগ্য জলাশয় হিসেবে বলেশ্বর, ভৈরব, তালেশ্বর ও বিষখালী নদী ও লড়ার খাল উল্লেখযোগ্য।
কলেজের তালিকা
মাধ্যমিক বিদ্যালয়
খনার বচন

খনার বচনমূলত কৃষিতত্ত্বভিত্তিক ছড়া। আনুমানিক ৮ম থেকে ১২শ শতাব্দীর মধ্যে রচিত। অনেকের মতে,খনানাম্নী জ্যোতির্বিদ্যায় পারদর্শী এক বিদুষী বাঙালি নারীর রচনা এই ছড়াগুলো। তবে এ নিয়ে মতভেদ আছে। অজস্র খনার বচন যুগ-যুগান্তর ধরে গ্রাম বাংলার জন-জীবনের সাথে মিশে আছে। জনশ্রুতি আছে যে, খনার নিবাস ছিল অধুনা পশ্চিমবঙ্গেরউত্তর চব্বিশ পরগণা জেলারবারাসত সদর মহকুমারদেউলিয়া গ্রামে (বর্তমানেচন্দ্রকেতুগড়প্রত্নস্থল, যেটিখনামিহিরের ঢিবিনামে পরিচিত)। তিনি ছিলেন বৈদ্য বংশজাত । এমনকি, তিনি রাজাবিক্রমাদিত্যেরসভার নবরত্নের দশম সদস্য ছিলেন বলে কথিত।বরাহমিহিরবা বররুচি-এর পুত্র মিহির তার স্বামী ছিল বলেও কিংবদন্তি কথিত আছে। এই রচনাগুলো পাঁচ ভাগে বিভক্ত।
তবে পাবে পোয়ে।
তাতেই কাপড়, তাতেই ভাত।(কলাগাছের ফলন শেষে গাছের গোড়া যেন না কাটে কৃষক, কেননা তাতেই সারা বছর ভাত-কাপড় জুটবে তাদের।)
রাজা যায় মাগনে।(আগনে অর্থাৎ অঘ্রাণে, আর, মাগনে মানে ভিক্ষাবৃত্তির কথা বোঝাতে ব্যবহৃত, অর্থাৎ যদি অঘ্রাণে বৃষ্টিপাত হয়, তো, রাজারও ভিক্ষাবৃত্তির দশা, আকাল অবস্থায় পতিত হওয়াকে বোঝায়।)
কড়ি হয় তুষে।(অর্থাৎ,পৌষে বৃষ্টিপাতের ফলে কৃষক তুষ বিক্রি করেও অঢেল টাকাকড়ির বন্দোবস্ত করবে।)
তিন না জানেন বরাহ।
মেঘের মধ্যেই জলের রেখা,
আগে হতে পিছে ভালো যদি ডাকে মায়।।(খালি কলসি দেখে যাত্রা করলে টা শুভ হয় না কিন্তু যদি সেই কলসিতে জল/পানি ভরতে যাওয়ার দৃশ্য দেখে কেউ যাত্রা করে তা শুভ সূচনা হয়। যাত্রা করার আগে মায়ের ডাক ভাল, কিন্তু যাত্রা করে বেরিয়ে যাওয়ার পর মা যদি পেছন থেকে ডাকে তা আরও মঙ্গলের সূচনা করে।)
তার বলদের হয় বাত, ঘরে তার থাকে না ভাত।(পূর্ণিমা বা অমাবস্যায় হাল ধরা উচিত নয়, ধরলে চিরকাল দুঃখ পেতে হয়। বলদ বাত রোগে পঙ্গু হয়ে যায়, চাষ না করার ফলে ঘরে তার ভাত জোটে না।)
(যার বলদ থাকতেও যে মায়া করে খাটায় না, তার বলদ শুধু বসে খায়। ফলে বলদের পেছনে শুধু শুধু খরচ হয় এবং জমিতে কোন চাষ হয় না। ফলে খাবারের অভাব দেখা দেয়। মানুষ বসে খেলেও একই ফল হয়।)
(বাড়ির কাছে ধানের জমি থাকলে এবং তাতে চাষ করলে লাভবান হওয়া যায় বেশি। কারণ চুরি যাবার ভয় থাকে না এবং পাহারা দেওয়ার জন্য পয়সা দিয়ে লোক রাখার দরকার হয় না। সুযোগ বুঝে খুঁজে দেখে যদি গরু কেনা যায় তাতে না চিনলেও বেশি লাভবান হাওয়া যায়।)
লক্ষ্মী বলেন ঐখানে আছি।(ফাঁক ফাঁক করে ধান বুনলে ধানের গুছি মোটা হয় এবং অনেক বেশি ফলন হয়।)
(যে দিন ধানের শীষ বের হবে তার থেকে ঠিক কুড়ি দিন পর ধান কাটতে হবে। ধান মাড়াই ও ঝাড়াই করতে হবে দশ দিনের মধ্যে এবং তারপর নিয়ে গোলায় তুলবে।)
(যে কৃষক পরের সাহায্যে চাষ করে তার আশা বৃথা। বাপ-ছেলে কাজ করলে সবচেয়ে ভাল ফসল ফলানো যায় তা না হলে সহোদর ভাইকে নিলেও ঠিকমত কাজ করবে। অন্যরা ফাঁকি দেওয়ার চেষ্টা করবে।)
(একই জমিতে যদি সরিষা ও মুগ বা সরিষা ও কলাই একসাথে বোনা যায় তাহলে দুটি ফসলই একসাথে পাওয়া যায়।)
(দিনের বেলা প্রখর রোদ আর রাত্রে বৃষ্টি হলে ধানের জমি উর্বর হয় ও ধানের ফলন ভাল হয়।)
(বেলে মাটিতে আউশ ধান এবং এঁটেল মাটিযুক্ত জমিতে পাট ভাল হয়।)
(এখানে বলা হয়েছে, নদীর পাড়ে কচু গাছ বুনলে কচুর ফলন ভালো হয়।)
(শরৎকালের শেষ দিকে সরিষার আবাদ করার উপদেশ দেওয়া হয়েছে,এতে লাভ পাওয়া যায়।)
(অঘ্রাণে বৃষ্টি না হলে কাঁঠালের ফলন ভালো হয় না।)
(গ্রাম বাংলার বাড়ির চাল বা ছাদভরা কুমড়োগাছের পাতার ফলনও যদি ভালো হয়, তাহলে মানুষ সেটার দ্বারাই অন্ন যোগাতে পারবে।)
(যে পুকুরে মাছ চাষ করা হয়, তার পাশে লাউগাছ লাগানো উপকারী। আবার যে জমিতে ধান চাষ হয়, সেখানে মরিচের ফলন ভালো হয়।)
( যে বছর বর্ষায় পানি কম হয়, সে বছর অধীক শীত হয়)
কুর্শা ইউনিয়ন, মিরপুর

কুর্শা ইউনিয়নবাংলাদেশেরখুলনা বিভাগেরকুষ্টিয়া জেলায়অবস্থিতমিরপুর উপজেলারঅন্তর্গত একটিইউনিয়নএটি ২৫.৩৮ কিমি২ (৯.৮০ বর্গমাইল) এলাকা জুড়ে অবস্থিত এবং ২০০১ সালের আদমশুমারীর হিসাব অনুযায়ী এখানকার জনসংখ্যা ছিল প্রায়  ৩০,০০০ জন। ইউনিয়নটিতে মোট গ্রামের সংখ্যা ১৬টি ও মৌজার সংখ্যা ১১টি।
মাজিহাট, কুন্টিয়ারচর, শ্রীরামপুর, কুর্শা, মল্লিকপুর, মেহেরনগর, রামনগর, বাঁশবাড়ীয়া, ইশালমারী, পুটিমারী, খালমাগুরা, কাটদহচর, হাউসপুর, ভেদামারী।
কুর্শা ইউনিয়নেওষ প্রধানত ধান,পাট,ভূট্টা, পিয়াজ, রসুন, মরিচ, ডাল, তৈলবীজ ইত্যাদি চাষ করা হয়। এছাড়াও এখানে মনোহারী সবজি উৎপাদন হয়। যেমন: আলু, বেগুন, মূলা, শশা, কচু উল্লেখযোগ্য।
ব্যাংককে বলা হয় অর্থনীতির ধারক ও বাহক। লাখ লাখ সঞ্চয়ী মানুষের ভরসা হলো ব্যাংক। এ খাতের আওতা ক্রমেই বেড়ে চলেছে। একই সঙ্গে বাড়ছে ব্যাংকিং খাতের সার্বিক সেবা মান। মানুষ দ্রুত ব্যাংকিং সেবা পাচ্ছে। যে কোনো দেশের অর্থনৈতিক প্রবৃদ্ধির অন্যতম বড় চালিকাশক্তি হলো ব্যাংকিং খাত। অর্থ গচ্ছিত রাখা, অর্থ লেনদেন করা, বিভিন্ন ধরনের ঋণসেবা প্রদান, দীর্ঘমেয়াদি বিনিয়োগ নিশ্চিত করা, এসএমইর উন্নয়নসহ নানাবিধ কার্যক্রমে ব্যাংকিং খাত সবচেয়ে বড় ভূমিকা পালন করে থাকে।
ঠিকানা: ইশালমারী বাজার,কুর্শা,মিরপুর,কুষ্টিয়া
অত্র কুর্লা ইউনিয়ন পরিষদ এলাকায়এনজিওএর কোন প্রতিষ্ঠান নেই। বিভিন্ন এনজিও গ্রামে গিয়ে অসহায় মানুষের মাঝে ঋন কার্যক্রম প্রদান করে থাকে।
যেমনঃ-
কুষ্টিয়া জেলার মিরপুর উপজেলাধীন ১০নং কুর্শা ইউনিয়নের রামনগর, কুর্শা, মিটন গ্রাম এর মাঝখানে তিতুতলা নামক গ্রামে এই স্থানটি অবস্থিত। আর এই স্থানের নাম হলো "তিতু বটতলা"।
Kolokázie jedlá

Kolokázie jedlá(Colocasia esculenta) či téžtarojedruhjednoděložnérostliny zčelediárónovité(Araceae). Jde o velmi starou kulturní rostlinu.
Velké, dlouze řapíkaté, srdčité až střelovité listy (dosahují výše i 2 m) vyrůstají z podzemních hlíz. Vícečetnékvětenstvídrobných květů bývá obalenotoulcem.
Hlízy (až 5 kg) jsou významnou součástí tradičního jídelníčku řady zemí Asie a Afriky. Používají se vařené, pečené, smažené, suší a melou se na mouku, vyrábí se z nichškrob, který má menší zrna a lepší dietetické vlastnosti než ubrambor. Dužina hlíz má bílou až smetanovou barvu, jemnou chuť a po uvaření měkkou, až mírně rosolovitou konzistenci. Hodí se k přípravě polévek, kaší, příloh k masu, ale i sladkých dezertů. Řapíky a mladé listy tara a příbuzných rostlin se jedí jako zelenina, podobně jakomangoldašpenát. Taro pěstovali a jedli již staří Číňané, Indové, Egypťané a Římané, v současné době se nejvíce používají v kuchyníchjihovýchodní Asie,IndonésieaTichomoří. Místy je pěstována i jako okrasná rostlina. Hlízy některých odrůd obsahují škodlivoukyselinu šťavelovou, proto se doporučuje jejich důkladné tepelné zpracování, vodu po vaření hlíz je vhodné vylít. V České republice je taro dostupné především v obchodech s asijskými potravinami.
Kiribatská kuchyně

Kiribatská kuchyněje založena především narybáchamořských plodech(předevšímhumrnebotuňák). Ryby se připravují na mnoho způsobů, mohou sesmažit,vařitnebogrilovat. Kiribati jsou ostrovykorálového původu, nikoliv sopečného, takže se tu zemědělství příliš nedaří. Pěstuje sekokos,chlebovník,pandán,dýně,zelí,kolokázie jedláneborajčata. Konzumují se takéčervy. Další suroviny je nutné dovážet.
Příklady kiribatských pokrmů:
Kapingamarangi

Kapingamarangijeatolležící ve státěPohnpei(Federativní státy Mikronésie). Je nejjižnější částí země, nachází se 300 km jižně od nejbližšího ostrovaNukuoroa 740 km od hlavního městaPalikir.
Kapingamarangi je tvořenlagunouo rozloze 74 km, na pevnou zemi připadá 1,1 km. Na Kapingamarangi žije okolo 500 obyvatel, ze 33 ostrůvků jsou obydleny pouzeWelua,TouhouaTaringa. Ostrované se živí převážněrybolovem, pěstuje sekolokázie jedlá,chlebovník obecnýapalma kokosová. Domorodci hovoříkapingamarangštinou, která patří mezipolynéské jazyky.
Ono

OstrovOnopatří dosouostroví Kadavu. Jedná se o odlehlý ostrov na severovýchod od ostrovaKadavu, jižně odViti Levu, jednoho ze dvoufidžijskýchhlavních ostrovů. Nachází se na 18,88° jižní šířky a 178,50° východní délky. Tento vulkanický ostrov je obklopený Velkým astrolábovým útesem. Má rozlohu 30 km² a maximální výšku 354 m.
Ono je proslulý prastarou podzemní metodou fermentacechlebovníku(Artocarpus altilis),banánůatara(kolokázie jedlá). Jídlo je skladováno v jámě v zemi někdy i po dobu několika let pro případ nouze.
Nejdůležitějším hospodářstvím je těžebníprůmysl(hlavně těžba dřeva). V současné době se rozvíjí program znovuzalesnění ostrova borovicemi.
Svatolucijská kuchyně

Svatolucijská kuchyně(anglicky:Saint Lucian cuisine) je kombinacíkaribské,francouzskéabritské kuchyně.
Příklady svatolucijských pokrmů a nápojů:
V tomto článku byl použitpřekladtextu z článkuSaint Lucian cuisinena anglické Wikipedii.
Lanai

Lanai(známý také jakoPineapple Island– Ananasový ostrov) je šestý největší z osmi hlavníchHavajských ostrovů, které se nacházejí v severovýchodní částiTichého oceánu. Žije zde asi 3100 obyvatel a ostrov má rozlohu 363,97 km². Lanai je částí státuHavaj, který je 50.spolkovým státemSpojených států amerických. Patří kMaui Countya největším sídlem jeLanai City, ležící v geografickém středu ostrova.
O původním polynéském osídlení svědčí petroglyfy aheiauv Kaunolu.V roce 1854 se na ostrově usadili příslušníciCírkve Ježíše Krista Svatých posledních dnůa chovali ovce. Od roku 1922 zde provozovala plantáže firmaDole Food Companya Lanai se stalo největším světovým producentemananasů, pěstovala se zde takécukrová třtinaakolokázie jedlá.Zemědělská produkce ztratila koncem dvacátého století na významu a začal se rozvíjet turistický ruch. V Manele na jižním pobřeží byly postaveny luxusní hotely agolfovéhřiště, které navrhlJack Nicklaus.
V soukromém vlastnictví je 98 % ostrova, od roku 2012 je majitelemLarry Ellison.
Buddha skáče přes zeď

Buddha skáče přes zeď(čínskyv českém přepisufo-tchiao-čchiang,pchin-jinemfó tiào qiáng,znakyzjednodušené佛跳墙) ječínskápolévka. Recept vznikl v provinciiFu-ťienvčchingskémobdobí.Příprava pokrmu trvá až dva dny a je k ní potřeba kolem třiceti ingrediencí, mezi něž patřížraločíploutve,mlži,sumýši,kuřecí maso, sušenášunkazŤin-chua,křepelčívejce,kolokázie jedlá,daikon,ženšen pravý,bambusovévýhonky,houževnatec jedlý,sezamovýolej, vývar zešlachaplynových měchýřůarýžové víno. Pokrm je ceněný pro svoji chuť a posilující účinky díky obsahuproteinůavápníku. Je však také předmětem kritiky, neboť rostoucí poptávka po žraločích ploutvích vede k poklesu populace žraloků i k brutálnímu odřezávání ploutví zaživa.
Podle legendy se objevitelem receptu stal potulný student, který vlastnil pouze hliněnou nádobu od vína, v níž si připravoval všechny pokrmy. Jejich postupným mísením vznikla tak lahodná vůně, že jednou přilákala i mnicha (buddhističtí řeholníci nesmějí jíst maso), který ze zvědavosti přeskočil zeď kláštera. K tomu jeden z přihlížejících poznamenal, že takové pochoutce by neodolal ani sámGautama Buddha.
Po uvedení pokrmu do Koreje protestovalo vedení školyČogjeproti jeho názvu, který označilo za urážku náboženského cítění.
V londýnské restauraciKai MayfairseBuddha skáče přes zeďpodává jako nejdražší polévka na světě, když jedna porce stojí 108liber šterlinků.
Fidžijská kuchyně

Fidžijská kuchyněje kombinací kuchyně místních domorodýchMelanésanů,indické kuchyněačínské kuchyně. Mezi nejpoužívanější suroviny patřímaniok(tapioka),batáty(sladké brambory),rýže,taro(kolokázie jedlá),kokos, různéhlízynebotropické ovoce(napříkladchlebovník).
Příklady fidžijských pokrmů:
Příklady fidžijských nápojů:
V tomto článku byl použitpřekladtextu z článkuFijian cuisinena anglické Wikipedii.
Eddo

Eleddoomalangaes una hortaliza tropical que a menudo se considera identificable como la especieColocasia antiquorum,​ estrechamente relacionada con el taro (malanga, Colocasia esculenta), que se utiliza principalmente por sus tallos engrosados (cormos).​​ En la mayoría de los cultivares tiene un sabor acre que requiere una cocción cuidadosa.​ Las hojas jóvenes también pueden cocinarse y comerse, pero (a diferencia del taro) tienen un sabor algo acre.​
La palabra "eddo" es de origenakano, y está relacionada con la palabratwi:ode"batata"; y con la palabra delfante:odo.​
Al parecer, los eddos se desarrollaron como cultivo enChinayJapóny se introdujeron desde allí en lasAntillas, donde a veces se denominan "eddos chinos". Crecen mejor en suelos ricos y francos con buen drenaje, pero pueden cultivarse en suelos más pobres, en climas más secos y con temperaturas más frías que el taro.​
Los eddos también se llaman a vecesmalangasen las zonas de habla hispana, pero ese nombre también se utiliza para otras plantas de la familiaAraceae, incluida la tannia (Xanthosoma spp.).​Yautiases un término más específico.
Los eddos forman parte de la clasificación genéricacaráoinhamede lalengua portuguesaque, además del taro, incluye también lashortalizas de raízde los génerosAlocasiayDioscorea. Son los inhames/carás más consumidos en los estados deSão Paulo,Río de JaneiroyEspírito Santo, así como en las regiones circundantes de todos ellos.​ También son bastante comunes en el nordeste de Brasil, pero menos que los verdaderos ñames del géneroColocasia. Según el saber popular brasileño, los eddos más apropiados para ser cocinados son los que tienen un color rosa más intenso, o al menos un color lavanda rosado, en la zona donde se cortaron las hojas.
El libro de 1889The Useful Native Plants of Australiaregistra queColocasia antiquorum:
Linneodescribió originalmente dos especies que ahora se conocen comoColocasia esculentayColocasia antiquorumde las plantas cultivadas que se conocen con muchos nombres, incluyendo eddo, malanga, taro; pero muchos botánicos posteriores consideran que todos son miembros de una sola especie muy variable, cuyo nombre correcto esColocasia esculenta.​​
Atolón Gnaviyani

ElAtolón Gnaviyani, (Fua Mulakuen las cartas náuticas del Almirantazgo Británico), o Fuvammulah es el atolón más pequeño de lasMaldivas, ubicado en el canal entreHuvadhuyAddu; está ubicado entre las latitudes 0° 15' S y 0° 20' S. Consiste en una sola isla, el cual es, no obstante, una de las grandes islas de lasMaldivas. La tierra de la isla es muy fértil, es bien conocida por laagriculturay sushuertos, dando una fuente habitual deplátanos,mangos,piñas,naranjasyColocasia esculentaaMalé.
La isla está dividida en ocho distritos llamados 
Dhadimagu, Dhiguvaandu, Dhoondigan, Funaad, Hoadhadu, Maadhadu, Maalegan y Miskimmagu.
EletnólogoespañolXavier Romero Fríasestuvo residiendo en esta isla durante más de doce años en el distrito de Funaad donde se encuentra la casa que construyó.
Frituras de malanga

Lasfrituras de malangason unos buñuelos fritos muy populares en la isla deCuba. La malanga (Colocasia esculenta) es una planta de hojas anchas y frondosas, cuyo tubérculo es comestible y se usa mucho como ingrediente en lagastronomía cubana.​ La malanga se recomienda para el dolor estomacal, y las frituras de malanga se consideran un platillo clásico de la isla.​
Para hacer las frituras, el tubérculo de la malanga se pela y se ralla bien fino. El ajo se maja junto con sal gruesa y se mezcla con la malanga. Se pica el perejil, se baten los huevos, y se mezcla todo. En algunos hogares se agrega tambiéncebollapicada,​ y a veces se condimenta conpimienta negra, aunque no es necesario.
Idealmente, esta masa se va a dejar reposar por aproximadamente 30 min en el refrigerador, ya que así es más fácil luego hacer las bolitas. Se fríen en abundante aceite caliente y cuando se doren se pasan a un papel de cocina. Se deben consumir aún calientes, y si sobra masa aguanta en la nevera hasta el día siguiente, o bien se puede congelar.
Alocasia odora

Alocasia odora(también llamadaoreja de elefante,oreja de elefante vertical gigante,lirio de olor nocturnootaro asiático) es unaplanta con floresoriginaria delesteysudeste de Asia(Japón,China,Indochina,Assam,Bangladés,Borneo,Taiwán).​ EnManipur, el nombre local esHoomu.
Esta planta crece hasta unos 0,5-1,6 m de altura, con rizomas de unos 4-10 m de altura y 3-5 cm de ancho. Las hojas son grandes y en forma de láminas, ovadas, de color verde claro con base cordada. Los pecíolos miden entre 0,3 y 1,0 m de largo, con las partes inferiores abrochadas alrededor del tallo.​
La planta es miembro del géneroAlocasiay, por lo tanto, está relacionada con eltaro.
Sus tallos se utilizan como verdura verde en las cocinas delSudeste de Asia, y a menudo se utilizan para dar sabor a sopas (comocanh chua) o revolver platos confrituras. Los tallos deBac hano deben consumirse crudos. Por lo general, se pela y se hierve, se vende congelada, en bolsas en sus propios líquidos o enlatada.
En realidad, la planta no es comestible cuando está cruda debido a losrafurosen forma deaguja(cristales de oxalato de calcio) en las células de la planta.​ En Japón, hay varios casos de intoxicación alimentaria por consumo accidental. ElMinisterio de Salud, Trabajo y Bienestar Socialadvirtió que no se comaA. odora(Kuwazuimo), que se parece a laColocasia gigantea(Hasuimo) oColocasia esculenta(Satoimo) comestibles.​​​
Esta planta se puede utilizar como medicamento para el tratamiento del resfriado común enVietnamdel Norte, donde se le conoce comoRay.​
Colocasia antiquorum

Colocasia antiquorumest uneespècedugenreColocasia, un légume tropical, étroitement apparentée autaro(dasheen,Colocasia esculenta), qui est principalement utilisé pour ses tiges épaissies (cormes). La plupart des cultivars ont un goût âcre qui nécessite une cuisson soignée. Les jeunes feuilles peuvent également être cuites et mangées, mais (contrairement au taro) elles ont un goût quelque peu âcre.
Colocasia

Colocasiaest ungenredeplantes herbacéesaux grandes feuilles de lafamilledesAraceaequi sont originaires des régions tropicales. Ses feuilles sont ditessagittéeset elles sont cireuses et hydrophobes: les gouttes de pluie s'écoulent rapidement à leur surface. Parmi les Colocasia uneespèce,Colocasia esculenta, est cultivée pour son tubercule.
Taro (plante)

Racine madère
Letaro, aussi appelésonge,madère,racine madèreoudachine, est untuberculealimentaire (légume-racine) desrégions tropicalesproduit par desplantesde lafamilledesAracées, le plus souvent de lasous-familledesAroideae. Le terme peut désigner également la plante elle-même, dont lestigesetfeuillespeuvent aussi être consommées après préparation : comme le tubercule, consommées crues, elles sont amères et irritantes à cause de la présence de cristaux d'oxalate de calcium(risques decalculs rénauxen cas d'insuffisance rénale).Ce légume serait originaire de Birmanie.
De forme ronde, elle est recouverte d'une sorte d'écorce dure, qui se retrouve sur d'autresracinestelles que lemanioc.
D'autres espèces cultivées sont parfois appeléestaro, ou au moins lui sont assimilées dans les statistiques de production agricole :
Sur l'île de Santo, auVanuatu, les autochtones horticoles connaîtraient 156 variétés de taro irrigué.
«Kom un gout lo su un fèye sonz» ou en français « Comme une goutte d'eau sur une feuille de songe » : expression populairecréole, à la Réunion notamment, signifiant qu'une chose ne nous atteint pas quand quelqu'un nous est désagréable. Cette expression peut être comparée à celle utilisée en métropole française « glisser comme l'eau sur les plumes (ou le dos) d'un canard » pour exprimer la même chose. Les feuilles deColocasia esculentapossèdent en effet un boneffet lotus.
Une fois pelée, la racine est blanche et collante. On la fait cuire dans de l'eau bouillante durant environ 30 minutes ; en effet, la racine crue est toxique, elle a un léger goût de pomme de terre après cuisson. Elle prend alors une forme pâteuse que l'on peut transformer en purée que l'on consomme avec des légumes ou du riz. AuxComoresles feuilles du taro sont cuites avec du lait de coco.
La chenille du papillonCrocallis elinguariamange le taro.
Zamioculcas zamiifolia

Zamioculcas zamiifoliaest une espèce de plantes de lafamilledesAraceae; c'est l'unique espèce dugenreZamioculcas. Elle est aussi appeléePlante ZZ, des initiales de son nom scientifique.
Le nom générique est dérivé du genreZamia(genre deCycadalesde la famille desZamiacées), et de l'arabeqolqas(قلقاس, prononcé enarabe égyptien:[qolˈqæːs]), désignant letaro(Colocasia esculenta), une plante alimentaire tropicale cultivée pour son tubercule.
Le nom générique d'une autreAracée, leColocasia, est lui-même dérivé d'un motkulkasoukolkas, issu d'une langue du Moyen-Orient antique.
La référence au genreZamiaprovient de la ressemblance avec les feuilles opposées de certaines espèces de ce genre de Cycadales ayant également des folioles vert sombre plus ou moins xéromorphes dont la forme rappelle celles du« ZZ ». Cette ressemblance superficielle est répétée dans l'épithète «zamiifolia» (à feuilles deZamia).
C'est une plante tropicale originaire deZanzibar,Tanzanie.
Elle est cultivée comme plante d'intérieur, étant esthétique et facile à entretenir.
Elle mesure entre 30 cm et 1 m. Le zamioculcas est uneplante vivaceàfeuillage persistant.Plante acaule, elle possède des feuilles charnues, épaisses et droites qui portent desfoliolesépaisses, luisantes, alternées et elliptiques. La croissance de la plante est très lente. Les fleurs sont rares et discrètes, elles sont vert pâle puis brunâtres à maturité (et se retournent alors vers le sol), entourées despathesvertes. Les fleurs mesurent une dizaine de centimètres.
Cette plante est cultivée en tant que plante d'ornement pour ses feuilles belles et brillantes. EnFrance, la plante se trouve facilement dans les grandesjardineries, les magasins d'ameublement ou lessupermarchés. Elle peut être laissée à l'extérieur pourvu que la température ne baisse pas en dessous de 15 °C. Elle préfère une température comprise entre 18 et 26 °C. Une température chaude augmente la production de feuilles. Dans les régions tempérées, elle est cultivée en tant queplante d'intérieur. Le substrat utilisé doit être bien drainé et fertilisé, composé d'une part de fumier de bétail tannée, d'une part de sable de rivière lavé et d'une part de terre rouge.
La plante se porte mieux avec une lumière claire et indirecte mais peut se contenter d'un endroit peu éclairé. Elle a besoin d'une atmosphère humide, d'arrosages suffisamment espacés pour laisser sécher la terre. Elle ne supporte pas l'excès d'arrosage, car les tiges renflées conservent l'eau, si vous arrosez trop les tiges se ramollissent. Elle se multiplie parbouturagede feuille ou séparation des touffes.
अरबी सब्जी

अरबी(अंग्रेज़ी:Taro) एक उष्णकटिबन्धीय पेड़ है जिसे इसकी जड़ में लगी अरबी नामक सब्जी के लिए मुख्यतः उगाया जाता है। इसके साथ ही इसके बड़े-बड़े पत्ते भी खाद्य हैं। यह बहुत प्राचीन काल से उगाया जाने वाला पेड़ है।कच्चे रूप में पेड़ जहरीला हो सकता है। ऐसा इसमें मौजूदकैल्शियम ऑक्ज़ेलेटके कारण होता है।हालांकि ये लवण पकने पर नष्ट हो जाता है।या इनको रात भर ठण्डे पानी में रखने पर भी  नष्ट हो जाता है। अरबी अत्यन्त प्रसिद्ध और सभी की परिचित वनस्पति है। अरबी प्रकृति ठण्डी और तर होती है। अरबी के पत्तों से पत्तखेलिया नामक बानगी बनती है। अरबी कन्द (फल) कोमल पत्तों और पत्तों की तरकारी बनती है। अरबी गर्मी के मौसम की फसल है। अरबी गर्मी और वर्षा की ऋतु में होती है। अरबी की अनेक किस्मे होती हैं-राजाल, धावालु, काली-अलु, मंडले-अलु, गिमालु और रामालु। इन सबमें काली अरबी उत्तम है। कुछ अरबी में बड़े और कुछ में छोटे कन्द लगते हैं इनसे भाँति-भाँति बानगियाँ बनाई जाती है। अरबी रक्तपित्त को मिटाने वाली, दस्त को रोकने वाली और वायु को प्रकोप करने वाली है।
अरबी शीतल, अग्निदीपक (भूख को बढ़ाने वाला), बल की वृद्धि करने वाली और स्त्रियों के स्तनों में दूध बढ़ाने वाली है। अरबी सेवन से पेशाब अधिक मात्रा में होता है एंव कफ और वायु की वृद्धि होती है। अरबी कन्द में धातुवृद्धि की भी शक्ति है। अरबी के पत्तों का साग वायु तथा कफ बढ़ाता है। पत्तबेलिए बेसन के कारण स्वदिष्ट और रुचिकर लगते है, फिर भी उसका अधिक मात्रा में सेवन उचित नहीं है। अरबी की किसी भी किस्म को कच्ची न रखें।
हानिकरक दूध बढ़ाने वाली है। अरबी सेवन से पेशाब अधिक मात्रा में होता है एंव कफ और वायु की वृद्धि होती है। अरबी कन्द में धातुवृद्धि की भी शक्ति है। अरबी के पत्तों का साग वायु तथा कफ बढ़ाता है।
अरबी की सब्जी बनाकर खायें। इसकी सब्जी में गरम-मसाला, दालचीनी और लौंग डालें। जिन लोगों को गैस बनती हो, घुटनों के दर्द की शिकायत और खांसी हो, उनके लिए अरबी का अधिक मात्रा में उपयोग हानिकारक हो सकता है।
अरुई के पत्तों के डाली को पीसकर लेप करने से रोग में लाभ होता है।
अरबी त्वचा का सूखापन और झुर्रियाँ भी दूर करती है। सूखापन चाहे आंतों में हो या सांस-नली में अरबी खाने से लाभ होता है।
अरबी के कोमल पत्तों का रस और जीरे की बुकनी में मिलाकर देने से पित्त प्रकोप मिटता है।
अरबी के पत्तों का रस 3 दिन तक पीने से पेशाब की जलन मिट जाती है।
अरबी के पत्ते के डण्ठल जलाकर उनकी राख तेल में मिलाकर लगाने से फोड़े मिटते है।
अरबी की सब्जी खाने से दुग्धपान कराने वाली स्त्रियों का दूध बढ़ता है।
अरबी के पात्तों का साग रक्तपित्त के रोगी के लिए लाभकारी है।
अरबी के पत्ते डण्ठल के साथ उबालकर उसका पानी निकालकर उसमें घी मिलाकर 3 दिन तक सेवन से वायु के गोला दूर होता है।
स्तनों में दूध को बढ़ाने के लिएजच्चा महिलायें अरबी की सब्जी खायें तो बच्चे को पिलाने के लिए दूध बढ़ जायेगा।
अरबी सब्जी रोजना खाना हृदय रोग में लाभप्रद है।
सब्ज़ी

सब्ज़ीयाशाककिसी पौधे के उस भाग को कहते हैं जिसे आँच पर पकाकर खाया जाता है। बीजों और मीठे फलों को प्रायः सब्जी नहीं कहा जाता है। खाए जाने वाले पत्ते, तने, डंठल और जड़ें प्रायः सब्जी कही जाती हैं। सांस्कृतिक दृष्टि से 'सब्जी' की परिभाषा स्थानीय प्रथा के अनुसार अलग-अलग होती है। उदाहरण के लिए बहुत से लोगकुकुरमुत्तों(मशरूमों) को सब्ज़ी मानते हैं (हालाँकि जीववैज्ञानिक दृष्टि से यह 'पौधे' नहीं समझे जाते) जबकि अन्य लोगों के अनुसार यह सब्ज़ी नहीं बल्कि एक अन्य खाने की श्रेणी है।
कुछ सब्ज़ियाँ कच्ची खाई जा सकती हैं जबकि अन्य सब्ज़ियों को पकाना पड़ता है। आम-तौर पर सब्ज़ियों को नमक या खट्टाई के साथ पकाया जाता है लेकिन कुछ सब्ज़ियाँ ऐसी भी हैं जिन्हें चीनी के साथ पकाकर उनकी मिठाई या हलवे बनाए जाते हैं (जैसेगाजर)।
'सब्ज़' शब्द का मतलब आधुनिकफ़ारसीमें 'हरा', या कभी-कभी 'काला' होता है। फ़ारसी में 'सब्ज़ी' केवल वास्तव में हरे रंग के पत्तों-सब्ज़ियों को बुलाया जाता है जबकि हिन्दी, उर्दू, पंजाबी, कश्मीरी और उत्तरीभारतीय उपमहाद्वीपकी अन्य भाषाओँ में 'सब्ज़ी' की श्रेणी में किसी भी रंग की सब्ज़ियाँ शामिल हैं। ध्यान दें किसंस्कृतऔर फ़ारसीहिन्द-ईरानी भाषा परिवारकी बहनें होने के कारण हज़ारोंसजातीय शब्दरखती हैं और 'सब्ज़' भी इनमें से एक है। संस्कृत में इसी शब्द का रूप 'सस्य' है, जिसका मूल अर्थ '(खाया जाने वाला) दाना या फल' था।
सन २०१० में विश्व में सब्जियों का सबसे बड़ा उत्पादकचीनथा और उसके बादभारत।