davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
汁粉

汁粉（しるこ）は、小豆などを砂糖で甘く煮た汁の中に、餅や白玉団子、栗の甘露煮などを入れた食べ物。「おしるこ」とも呼ばれる。
関東（東日本）では漉（こ）し餡を用いたものも粒餡を用いたものも区別せず汁粉と呼ばれるが、こしあんのおしるこは、「御膳汁粉」、つぶあんのおしるこは「田舎汁粉」または「小倉汁粉」と呼び、関西（西日本）では漉し餡を用いたものを汁粉と呼び、粒餡を用いたものはぜんざいと呼び分けるのが通例である。
汁気のない餡を餅や栗などにかけたものを、関東ではぜんざいと呼び、関西では亀山と呼ぶ。
なお、関東では「角餅｣、関西では「丸餅」が通例と言われている。
九州での「おしるこ」と「ぜんざい」の違いは、基本的に関西と同様で、漉し餡を使った汁気のあるものを「おしるこ」、粒餡で汁気のあるものを「ぜんざい」と呼ぶ。一部地域では、餅入りを「おしるこ」、白玉団子入りを「ぜんざい」と言い、その逆の場合もあるとされる。北海道では「おしるこ」と「ぜんざい」について、はっきりと区別されていない。沖縄では「おしるこ」を「ホットぜんざい」とも呼ぶ。漉し餡・粒餡で呼び分けない。
粒餡、漉し餡ともに汁粉と呼ぶ地方では、餡（あん）の違いによって区別される。
また、江戸時代以前より即席汁粉としての展開もみられる。
小豆餡以外に、白餡、栗、かぼちゃ、百合根、枝豆（ずんだ）などを用いて作る場合もある。
汁粉に類似した食品は中国やベトナムにもあり、栗やハスの実、タピオカ団子を中に入れたり、黒ゴマやココナッツミルクの餡を用いたデザートがあるが、日本の汁粉との関連性はよく分かっていない。
江戸時代の寛永12年（1635年）の『料理物語』の後段（宴会の後に出される間食で、うどんやそうめん、饅頭などが含まれる）の欄に、「すすりだんご」と称される物が載っている。これはもち米6に対しうるち米4で作った団子を小豆の粉の汁で煮込み、塩味を付けたものであり、その上から白砂糖を天盛りにした一種の汁物である。当初は甘い物ではなく、塩味で調理されており、肴として用いられる事もあった。鳥取県・島根県東部での雑煮における汁粉も、元来はこうした塩味の料理であったと考えられる。餡餅やおはぎなどとの関連性もあるものと見られる。
現在は甘みを増して喫茶店や甘味屋・茶店などで供されており、大阪の「夫婦善哉」（白玉団子の善哉（田舎汁粉）が2つの小さな御椀に入れられて供される）、仙台のずんだ汁粉など地域色の出た汁粉が出されている。
特に甘味屋や茶店においては、口直しや甘味を際立たせるものとして、塩昆布や漬物など塩味の濃い食品を添えて出す事が多い。また、長崎の卓袱料理においては「梅椀」という名で御前汁粉がデザートとして出される。梅椀という名前は梅の花の塩漬けを汁粉に浮かべて出したからともいわれる。砂糖が貴重品だった時代の名残ともいわれるが、古い時代の卓袱料理の献立では汁粉以外の菓子類等が出されており、確証は無い。
塩（塩化ナトリウム）を添えることで、小腸で分解されたグルコースとナトリウムとの共輸送によりグルコースの速やかな体内への吸収を助ける。
「すすりだんご」と称するものは現在でも大分県等に残っており、トウモロコシ団子の汁粉を指したり、団子を野菜と煮たすいとんのような料理を指す事もある。
芥川龍之介は、昭和2年の5月に「しるこ」について
と注目している料理である事を書き、また椀のしるこを啜る事なども書いている。この事について、久保田万太郎の「甘い物の話」でも触れており、久保田万太郎は「まず一気に汁粉を流し込む」と食べ方の付いて書いている。
芥川龍之介は久保田万太郎と共に、汁粉は「食う物か飲むものか」熱心に話をしていた（「味の自由」より）。小島政二郎の「食いしん坊」でも同様であり、昔から話題のタネになりやすい料理であった。
正月の代表的な食べ物の一つである。島根県や鳥取県においては雑煮として汁粉を食べる風習がある。また香川県など四国の一部では雑煮に餡入りの餅が使用される。鏡開きにおいては、鏡餅を用いて汁粉やぜんざいを作る。小正月に食される小豆粥も同様である。日本の刑務所では被害者の命日、受刑者の食事に汁粉が付く。
ぜんざい

ぜんざい（善哉）は、豆（主に小豆）を砂糖で甘く煮た日本の食べ物である。
餅や白玉団子、栗の甘露煮などと共に供されることが多い。一般的には豆の原形が存在するものを指して用いられるが、例外もある。
関東地方では汁気のない餡そのものをぜんざいと呼ぶが、関西地方では粒餡を用いた温かい汁物をぜんざいと呼び、漉し餡を用いた汁物は「汁粉」と呼び分ける。これは西日本から東日本へと伝播する過程において、ぜんざいと汁粉の区別が正しく伝わらなかったからともいう。汁気のない餡を用いたものは、関西では「亀山」や「小倉（おぐら）」と呼ばれている。
九州での「おしるこ」と「ぜんざい」の違いは、基本的に関西と同様で、漉し餡を使った汁気のあるものを「おしるこ」、粒餡で汁気のあるものを「ぜんざい」と呼ぶ。一部地域では、餅入りを「おしるこ」、白玉団子入りを「ぜんざい」と言い、その逆の場合もあるとされる。北海道では「おしるこ」と「ぜんざい」について、はっきりと区別されていない。
ぜんざいの語源は主に2説ある。
1つは仏教用語である「善哉（ぜんざい・よきかな）」を由来とする説である。一休宗純が最初に食べたとされ、この食べ物の美味しさに「善哉」と叫んだ事から名称とされた。「善哉」とは仏が弟子を褒める時に使う言葉であり、サンスクリット語の素晴らしいを意味する「sadhu」の漢訳である。
もう1つは、出雲地方の神事「神在祭」で振る舞われた「神在餅」を由来とする説である。「神在餅」の「じんざい」が訛り、「ぜんざい」へと変化したと言われている。島根県松江市鹿島町の佐太神社のホームページにはこのような記載がある。
松江藩の地誌『雲陽誌（うんようし）』佐陀大社の項に「此祭日俚民白餅を小豆にて煮家ことに食これを神在餅といふ出雲の国にはしまる世間せんさい餅といふはあやまりなり」とあります。その他､いくつかの古文献にも「神在餅」についての記述があるところから当社は「ぜんざい発祥の地」であるといわれている。実際に出雲地方の正月に食べる雑煮は小豆汁の雑煮であるなど小豆との関係が強い。神前に供えた餅自体が「善哉」であり、この餅を食べる為の小豆を使用した食事をも善哉と呼ぶようになったとする説。
正月の行事の一環として、鏡開きの餅を寺院等でぜんざいに入れて振る舞われる他、家庭の鏡餅でも作られる。
あずきから作る！ 本格ぜんざいのレシピ動画・作り方| デリッシュキッチン
鏡開き

鏡開き（かがみびらき）・鏡割り（かがみわり）とは、正月に神（年神）や仏に供えた鏡餅を下げて食べる、日本の年中行事である。神仏に感謝の気持ちを示し、無病息災などを祈って、供えられた餅を食べる。汁粉・雑煮、かき餅（あられ）などで食されることも多い。
結婚式などで酒樽の蓋を割る儀式も「鏡開き」と呼ばれている（後述）。
江戸時代、新年の吉日に商家では蔵開きの行事をしたが、武家において新年の11日（もと20日）に行われる行事で鎧などの具足に供えた具足餅を下げて雑煮などにして食し「刃柄（はつか）」を祝うとした行事。また、女性が鏡台に供えた鏡餅を開くことを「初顔」を祝うといった。この武家社会の風習が一般化したものである。江戸城では、重箱に詰めた餅と餡が大奥にも贈られ、汁粉などにして食べた。
刃物で餅を切るのは切腹を連想させるので手や木鎚で割り、「切る」「割る」という言葉を避けて「開く」という言葉を使用する（「開き」は「割り」の忌み言葉）。鏡は円満を、開くは末広がりを意味する。また、鏡餅を食すことを「歯固め」という。これは、硬いものを食べ、歯を丈夫にして、年神様に長寿を祈るためという。
鏡餅の割れ方で占いをする地域もあり、「鏡餅の割れが多ければ豊作」と言われている。武家の具足式を受け継ぎ、柔道場・剣道場などでは現在も鏡開き式を新年に行うところもある。
関東を中心にした地域では、年神（歳神）へのお供えが松の内（1月7日）に終わったあとの1月11日に行われる（土日祝日などにより異なる場合もある）。元々は松の内が終わる小正月（1月15日）に、後に1月20日に行われていたが、徳川家光が亡くなったのが慶安4年4月20日（1651年6月8日）であったため、1月20日を忌日として避け、後に松の内、その後に1月11日とされた。
グレゴリオ暦（新暦）になった現在、松の内が1月15日の地方では、16日以降に鏡開きが行われ、通常1月20日（二十日正月）に行われる。
京都府や近隣の一部では、1月4日に行うが、その理由は明確とはなっていないと言われている。
西日本では、陰暦の2月15日に行われる涅槃会に合わせて、鏡餅を割って花供曽と呼ばれるあられを作って食べ、一年間の無病息災を願う風習もある。鼻くそと同音であることから「お釈迦さまの鼻くそ」とも呼ばれる。
祝宴などで菰（こも）を巻き付けた酒樽（菰樽）の蓋を木槌で割って開封することも鏡開きという。これは、酒屋では酒樽の上蓋のことを鏡と呼んでいたことに由来する。また、この場合は鏡抜きと呼ぶこともあり、「鏡開き」と呼ぶのは誤りだという説もあるが、月桂冠では祝いの席では縁起を担ぎ「鏡開き」がよいとしている。
菰樽は輸送用で儀式用ではないが、見栄えが良いことから商人や武家が使い始め、酒造会社も装飾を施した化粧菰を使うようになった。
酒造メーカーでは中身が満杯になった酒樽に加え、装飾を施した菰や中身を減らして価格を抑えた鏡開き用の酒樽を併売している。
木槌で割る前に樽を覆う菰の上だけを開ける作業が必要となるため、事前に一連の作業を終わらせ、イベントでは木槌で上蓋を叩くだけにすることが多い。
娘はむすめ

『娘はむすめ』（むすめはむすめ）は、1973年9月12日から1974年1月9日までTBS系列の「水曜劇場」で放送されたテレビドラマ。全17回。
東京の下町・深川を舞台に、片岡理髪店の主人で男やもめの片岡留太郎と五人の娘たちが繰り広げる、娘たちの恋や愛、対立などを描いたホームドラマ。
一子と二子が中心になり、理髪店の半分を使って美容院「ひふみ」を開店した。そのため、これに反対していた留太郎は朝から機嫌が悪い…。
蛤志るこ

蛤る（はまぐりしるこ）は、懐中汁粉の一種。「しるこ」の「し」及び「こ」の文字は、それぞれ「志」及び「古」を崩した変体仮名を用いるのが正式で、「蛤志るこ」のほかに「蛤志る古」、「蛤しるこ」などとも表記される。三重県桑名市や大分県中津市の銘菓とされる。
蛤の形状をかたどった最中の中に、乾燥した小豆餡とあられが入っている。椀内で最中を半分に割ったり穴を開けたりして、湯をかけて溶くと即席の汁粉になる。
三重県桑名市で蛤志るこの製造・販売を行う和菓子店は複数あるが、代表的な店としては、1895年（明治28年）創業の玉川軒老舗（相川町）があげられる。開始年代ははっきりしないが、初代当主の頃から製造を行っている。原材料は砂糖、小豆、馬鈴薯澱粉、もち米、葛粉、塩。もち米で作られた最中は桑名名産の蛤をかたどったもので、表面は炭火で焼かれ、こげ目がついている。原材料に葛が用いられているため、とろりとした食感がある。土産物、外出時の携帯用の汁粉などとして親しまれている。
他に、花乃舎（南魚町）、亀良菓子舗（入江葭町）などでも蛤志るこの製造・販売が行われている。
大分県中津市の蛤志るこは、1924年（大正13年）創業の武蔵屋総本店（中津市牛神）が製造・販売を行っている。初代当主が1927年（昭和2年）に作り上げたとされる。
周防灘に面した遠浅の海岸で採れる蛤や、群れ飛ぶ千鳥に想を得たもので、蛤をかたどった最中の中には餡のほかに紅白の千鳥のあられが入っている。第17回全国菓子大博覧会で名誉金賞を受賞している。あずき味のほかに抹茶味もある。
小田切みき

小田切 みき（おだぎり みき、1930年6月29日-2006年11月28日）は、日本の女優。本名：四方 美喜（よも みき）、旧姓：山藤（さんとう）。チャコちゃんこと四方晴美の母としても知られる。
東京府豊多摩郡千駄ヶ谷町（現在の東京都渋谷区千駄ヶ谷）生まれ。幼時より日本舞踊の英才教育を受け、新協劇団で子役として活躍。1935年、『夜明け前』で初舞台を踏む。
1938年、山本薩夫監督の『田園交響楽』で映画に初出演。この時の芸名は富士山君子。
1948年、跡見高等女学校卒業、1954年、俳優座養成所を第3期生として卒業。
俳優座研究生時代、1952年に黒澤明『生きる』の志村喬の部下役として抜擢され、役名の"小田切とよ"から苗字を取って小田切みきを名乗る。俳優座の研究生は2年にならないと映画出演できないという決まりがあった。当時1年だった小田切は本来は出演できないはずなのだが黒澤映画という事で特別に許されたという。最終選考の段階では、とよ役には小田切と左幸子が残っていたが、黒澤は自然で少しも飾らない小田切の方を選んだ。
『生きる』の撮影に入っていた頃から交際していたいた俳優の安井昌二と結婚、四方姓となる。1970年代半ばは渋谷で小料理屋を営み、毎日朝4時に起きて魚河岸に仕入れに出かけた。娘が二人おり、長女の四方正美、次女の四方晴美ともに子役として人気があった。
日本舞踊尾上流の名取としては尾上菊生の名前を持つ。
その他の映画出演作に『十代の性典』（1953年、島耕二）、『ひめゆりの塔』（1953年、今井正）、『雁』（1953年、豊田四郎）、『太陽のない街』（1954年、山本薩夫）、『警察日記』（1955年、久松静児）、『潮騒』（1971年、森谷司郎）、『親鸞 白い道』（1987年、三国連太郎）など。テレビドラマ出演作に『パパの育児手帳』（1962年）、『東京警備指令 ザ・ガードマン』（1965年）、『チャコちゃん』（1966年）などがある。
永らく芸能活動から遠ざかっていたが、2003年、舞台作品『シベリア超特急4』に友情出演した。
2006年11月28日午前5時、心臓疾患のため神奈川県鎌倉市の自宅で死去。享年76。
시루

시루는 떡, 쌀 등을 찌는 데 쓰는 둥근 질그릇이다. 강원, 경상, 전남, 제주에서는시리라고도 부른다.자배기 모양으로 바닥에 구멍이 여러 개 뚫렸다. 주로 토기나 옹기로 만들며, 유기로 만든 것도 있다. 또 시루 안의 재료가 구멍으로 빠지지 않도록 칡덩굴 등으로 시루밑을 깔았다.
รูมิโกะ ทากาฮาชิ

รูมิโกะ ทากาฮาชิ(ญี่ปุ่น:高橋 留美子;โรมาจิ:Takahashi Rumiko; เกิด 10 ตุลาคม พ.ศ. 2500) เป็นนักเขียนการ์ตูนญี่ปุ่นผู้เขียนลามู ทรามวัยจากต่างดาว,อิกโคคุ บ้านพักหรรษา,วนาแห่งเงือก,รันม่า ½,ฤทธิ์หมัดเสือหิว,อินุยาฉะ,รินเนะ,Mao หาญสู้พลิกชะตาอาถรรพณ์
เธอเป็นนักเขียนการ์ตูนที่มีชื่อเสียงโด่งดังและได้รับความนิยมอย่างมากทั้งจากผู้คนในวัยเด็กวัยผู้ใหญ่ ผลงานสร้างสรรค์ของเธอมีเอกลักษณ์เป็นที่ยอมรับและมีผู้คนติดตามชื่นชอบทั้งในญี่ปุ่นในต่างประเทศ เนื่องจากการ์ตูนของเธอมีลายเส้นน่ารักอ่านง่ายมีความสนุกสนานในตัวเอง
ชีวิตการเรียนของเธอไม่ได้เรียนจบมาในด้านศิลปะ แต่เรียนมาในด้านโบราณคดี และตอนแรกเธอคิดว่า เรียนมาทางไหน ก็ไปทางด้านนั้น ไม่ได้สนใจจะมาทางด้านสายงานวาดเขียนการ์ตูน แต่เมื่อเธอได้เจอกับสมุดบันทึกของเพื่อนที่เต็มไปด้วย การ์ตูน และ การ์ตูน จึงเป็นแรงบันดาลใจให้เธอหันมาฝึกเขียนการ์ตูน
ผลงานเปิดตัวที่ทำให้เธอเป็นที่รู้จักคือKatte na Yatsura (勝手なやつら)มังงะเรื่องสั้นที่ได้ตีพิมพ์กับโชเน็งซันเดย์และชนะรางวัลนักเขียนหน้าใหม่จากผลงานนี้ใน พ.ศ. 2521 และภายในปีเดียวกันลามู ทรามวัยจากต่างดาวได้เริ่มลงตีพิมพ์เผยแพร่ หลังจากนั้นผลงานเรื่องเด่นหลัก ๆ ของเธอในนิตยสารโชเน็งรายสัปดาห์และรวมเล่มกับสำนักพิมพ์โชงะกุกังทั้งลามู ทรามวัยจากต่างดาว,อิกโคคุ บ้านพักหรรษา,รันม่า ½,อินุยาฉะ เทพอสูรจิ้งจอกเงินและรินเนะก็ได้กลายมาเป็นอนิเมะ
รูมิโกะ ทากาฮาชิ เป็นหนึ่งในนักเขียนการ์ตูนที่ร่ำรวยที่สุดคนหนึ่งในญี่ปุ่นและเป็นนักเขียนการ์ตูนที่เสียภาษีมากที่สุด
และผลงานเรื่องสั้นอีกมากมายหลากเรื่องหลายแนว ซึ่งตีพิมพ์รวมเล่มภายในชื่อ
รูมิกเวิลด์(Rumic World)
และ
รูมิกเทียเตอร์(Rumic Theater)
อีกทั้งยังมีมังงะเรื่องสั้นจบในตอนเรื่องอื่นและผลงานใหม่ที่เขียนขึ้นในภายหลัง ซึ่งยังไม่ได้จัดพิมพ์เป็นรวมเล่ม เช่น
พ.ศ. 2521 Best New Comic Artist Award รางวัลนักเขียนหน้าใหม่ของสำนักพิมพ์โชงะกุกัง จากมังงะเรื่องสั้นเรื่อง 勝手なやつら "คัตเตะนะ ยัตสึระ" (พวกงั่งผู้ตั้งมั่น)
พ.ศ. 2523 Shogakukan Manga Award ในการประกาศรางวัลโชงะกุกังมังงะอวอร์ด ครั้งที่ 26 ในสาขา Shōnen Shōjo จากมังงะเรื่อง うる星やつら "อูรูเซ ยัตสึระ" (ลามู ทรามวัยจากต่างดาว)
พ.ศ. 2530 Seiun Award ในการประกาศรางวัลเซอุงอวอร์ด ครั้งที่ 18 จากมังงะเรื่อง うる星やつら "อูรูเซ ยัตสึระ" (ลามู ทรามวัยจากต่างดาว)
พ.ศ. 2532 Seiun Award ในการประกาศรางวัลเซอุงอวอร์ด ครั้งที่ 20 จากมังงะเรื่อง 人魚の森 "นินเงียวโนะโมริ" (วนาแห่งเงือก) มังงะเล่มหนึ่งในชุด 人魚シリーズ "นินเงียวชิริซุ" (เงือกซีรีส์)
พ.ศ. 2537 Inkpot Award ประกาศรางวัลจาก Comic-Con International: San Diego
พ.ศ. 2544 Shogakukan Manga Award ในการประกาศรางวัลโชงะกุกังมังงะอวอร์ด ครั้งที่ 47 ในสาขา Shōnen จากมังงะเรื่อง 犬夜叉 "อินุยาฉะ" (เทพอสูรจิ้งจอกเงิน)
พ.ศ. 2560 Science Fiction Hall of Fame สาขา Creator
พ.ศ. 2561 Eisner Award Hall of Fame หอเกียรติยศ รางวัลไอสเนอร์ ประกาศรางวัลจาก Comic-Con International: San Diego
พ.ศ. 2562 Grand Prix de la ville d’Angoulême รางวัลที่อุทิศมอบให้กับความสำเร็จสูงสุดของนักเขียนการ์ตูนระดับนานาชาติ จากการประกาศผลรางวัลในงาน Angoulême International Comics Festival เทศกาลคอมิคนานาชาติอองกูแลม ครั้งที่ 46
พ.ศ. 2563เหรียญอิสริยาภรณ์(ญี่ปุ่น:褒章;โรมาจิ:Hōshou, อังกฤษ: Medal of Honour)เหรียญเกียรติยศแถบสีม่วง (ญี่ปุ่น:紫绶褒章, อังกฤษ: Medal with Purple Ribbon) ซึ่งมอบโดยรัฐบาลญี่ปุ่น
เจ้าชายนารูฮิโกะ ฮิงาชิกูนิโนะมิยะ

พลเอกเจ้าชายนารูฮิโกะ ฮิงาชิกูนิโนะมิยะ(ญี่ปุ่น:東久邇宮稔彦王;โรมาจิ:Higashikuni-no-miya Naruhiko Ō) ทรงเป็นพระอนุวงศ์ญี่ปุ่นและพลเอกแห่งกองทัพจักรวรรดิญี่ปุ่นและทรงได้รับการโปรดเกล้าให้เป็นนายกรัฐมนตรีเพียงหนึ่งเดือนก่อนหน้าที่ญี่ปุ่นจะยอมจำนนในสงครามโลกครั้งที่สองและทรงลาออกหลังญี่ปุ่นยอมจำนนได้เจ็ดวัน นอกจากนี้ยังทรงเป็นพระสสุระ (พ่อสามี) ในเจ้าหญิงชิเงโกะ เจ้าเทรุพระราชธิดาองค์ใหญ่ในจักรพรรดิโชวะ
เจ้าชายฮิงาชิกูนิถือเป็นนายกรัฐมนตรีเพียงคนเดียวในประวัติศาสตร์ญี่ปุ่นที่เป็นสมาชิกพระราชวงศ์ และยังเป็นนายทหารคนสุดท้ายจากกองทัพที่ได้ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรี เจ้าชายฮิงาชิกูนิยังทรงเป็นผู้ก่อตั้งสถาบันเทคโนโลยีชิบะ
เจ้าชายนารูฮิโกะประสูติในนครเกียวโตเป็นโอรสของเจ้าชายอาซาฮิโกะ เจ้าคูนิที่เกิดกับท่านหญิงเทราโอะ อูตาโกะ นางข้าหลวงในราชสำนัก เจ้าคูนิพระบิดาของพระองค์นั้นเป็นโอรสของเจ้าชายคูนิอิเอะ ซึ่งเป็นเจ้าฟุชิมิองค์ที่ 20 ซึ่งเป็นหนึ่งในตำแหน่งเจ้าสืบตระกูลที่เก่าแก่ที่สุด เจ้าฮิงาชิกูนิเป็นพี่น้องต่างมารดากับเจ้าชายคุนิโยะชิ เจ้าคุนิพระบิดาในสมเด็จพระจักรพรรดินีโคจุงผู้เป็นพระอัครมเหสีในจักรพรรดิโชวะและพระชนนีของสมเด็จพระจักรพรรดิอากิฮิโตะ
เจ้าชายนารูฮิโกะได้รับพระราชทานราชทินนามจากจักรพรรดิโชวะเป็นเจ้าฮิงาชิกูนิ(東久邇宮) เมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน ค.ศ. 1906
เจ้าฮิงาชิกูนิเสกสมรสกับเจ้าหญิงโทชิโกะ เจ้ายาซุพระราชธิดาองค์ที่ 9 ในจักรพรรดิเมจิเมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม ค.ศ. 1915 มีพระโอรสด้วยกัน 4 พระองค์คือ:
หลังจากที่กองทัพญี่ปุ่นเป็นฝ่ายเพลี่ยงพล้ำในศึกต่างๆและการทิ้งระเบิดปรมาณูพลเอกเจ้าฮิงาชิกูนิก็เริ่มเป็นฝ่ายต่อต้านนโยบายสู้ตายของกองทัพ เขาพยายามเรียกร้องให้รัฐบาลยอมรับปฏิญญาพ็อทซ์ดัมของฝ่ายสัมพันธมิตร ได้รับโปรดเกล้าจากจักรพรรดิโชวะให้ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีเมื่อวันที่ 17 สิงหาคม ค.ศ. 1945 แทนที่พลเรือเอก คันตาโร ซูซูกิโดยรัฐบาลฮิงาชิกูนิมีภารกิจอยู่สองประการคือ ประการแรกคือกองทัพทั้งหมดยุติความเป็นศัตรูและถอนกำลังทหาร และประการที่สองคือ ทำให้ประชาชนชาวญี่ปุ่นวางใจว่าสถาบันจักรพรรดิจะได้รับความคุ้มครองและอยู่รอดปลอดภัย อย่างไรก็ตาม เจ้าฮิงาชิกูนิลาออกจากตำแหน่งหลังยอมจำนนได้เจ็ดวันเนื่องจากข้อพิพาทเรื่องกองทัพสหรัฐจะให้ญี่ปุ่นยกเลิกกฎหมายรักษาความสงบ ค.ศ. 1925
หลังจากที่ทรงลาออกจากตำแหน่งนายกรัฐมนตรี ต้นปี ค.ศ. 1946 ได้ทรงให้สัมภาษณ์กับหนังสือพิมพ์โยมิอูริโฮจิและเดอะนิวยอร์กไทมส์ว่า สมาชิกพระราชวงศ์ต่างยินยอมที่จะให้สมเด็จพระจักรพรรดิฮิโรฮิโตะสละราชสมบัติ โดยที่เจ้าทากามัตสึจะทรงเป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดินไปจนกว่ามกุฎราชกุมารอากิฮิโตะจะเจริญพระชันษา อย่างไรก็ตาม แนวคิดนี้ถูกคัดค้านจากนายกรัฐมนตรีจิจูโร ชิเดฮาระและรัฐมนตรีกระทรวงวัง
ในค.ศ. 1946 เจ้าฮิงาชิกูนิได้ทูลขอลาออกจากพระราชวงศ์ไปเป็นสามัญชนแต่องค์จักรพรรดิไม่ทรงยินยอม อย่างไรก็ตาม เมื่อวันที่ 17 ตุลาคม ค.ศ. 1947 สหรัฐอเมริกาได้ล้มเลิกระบอบคาโซกุของญี่ปุ่น ทำให้สมาชิกราชสกุลต่างๆรวมถึงเจ้าฮิงาชิกูนิถูกถอดยศและฐานันดรรวมถึงถูกริบทรัพย์บางส่วน
อดีตเจ้าฮิงาชิกูนิถึงแก่อนิจกรรมด้วยอาการหัวใจล้มเหลวเมื่อวันที่  20 มกราคม ค.ศ. 1990 ในกรุงโตเกียว ขณะมีพระชันษา 102 ปี 48 วัน
โทชิโกะ ฮิงาชิกูนิ

โทชิโกะ ฮิงาชิกูนิ(ญี่ปุ่น:東久邇聡子;โรมาจิ:Higashikuni Toshiko; 11 พฤษภาคม พ.ศ. 2439 — 5 มีนาคม พ.ศ. 2521) หรือพระนามเดิมเจ้าหญิงโทชิโกะ ยาซุโนะมิยะ(ญี่ปุ่น:泰宮聡子内親王;โรมาจิ:Yasu-no-miya Toshiko Naishinnō)  เป็นพระราชธิดาองค์เล็กในจักรพรรดิเมจิที่ประสูติแต่พระสนมซาจิโกะ โซโนะและเป็นพระชายาของเจ้าชายนารูฮิโกะ ฮิงาชิกูนิโนะมิยะแต่ภายหลังได้ถูกถอดจากฐานันดรศักดิ์
เจ้าหญิงโทชิโกะเป็นพระราชธิดาในจักรพรรดิเมจิที่ประสูติแต่พระสนมซาจิโกะ โซโนะ(ญี่ปุ่น:園祥子;โรมาจิ:Sono Sachiko) ขณะยังทรงพระเยาว์มีพระอิสริยยศที่ "ยาซุโนะมิยะ" (ญี่ปุ่น:泰宮;โรมาจิ:Yasu-no-miya) มีพระพี่น้องร่วมพระชนก-ชนนี 8 พระองค์ จากจำนวนพระพี่น้องร่วมพระชนกทั้งหมด 15 พระองค์
เจ้าหญิงโทชิโกะเสกสมรสกับเจ้าชายนารูฮิโกะ ฮิงาชิกูนิโนะมิยะ(ญี่ปุ่น:東久邇宮稔彦王;โรมาจิ:Higashikuni-no-miya Naruhiko Ō) เมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2458 โดยจักรพรรดิเมจิโปรดเกล้าพระราชทานพระอิสริยยศ "ฮิงาชิกูนิโนะมิยะ" แก่เจ้าชายนารูฮิโกะเมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2449
เจ้าหญิงโทชิโกะและเจ้าชายนารูฮิโกะมีพระโอรสด้วยกัน 4 พระองค์
หลังการยึดครองญี่ปุ่นของสหรัฐ เจ้านายมหาสาขาต่าง ๆ ของราชวงศ์เบญจมาศอันรวมไปถึงราชสกุลฮิงาชิกูนิถูกถอดจากฐานันดรศักดิ์เป็นสามัญชนเมื่อวันที่ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2490 พระองค์ดำรงพระชนม์อย่างสามัญชนจนกระทั่งสิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 5 มีนาคม พ.ศ. 2521 สิริพระชันษา 81 ปี
ทากาโกะ ชิมาซุ

ทากาโกะ ชิมาซุ(ญี่ปุ่น:島津貴子;โรมาจิ:Shimazu Takako, ประสูติ: 2 มีนาคม พ.ศ. 2482) หรือพระนามเดิมเจ้าหญิงทากาโกะ ซูงาโนมิยะ(ญี่ปุ่น:清宮貴子内親王;โรมาจิ:Suga-no-miya Takako Naishinnō) เป็นพระราชธิดาพระองค์เล็กในจักรพรรดิโชวะกับจักรพรรดินีโคจุงและเป็นพระขนิษฐาในสมเด็จพระจักรพรรดิอากิฮิโตะและเป็นพระปิตุลาในสมเด็จพระจักรพรรดินารูฮิโตะพระองค์ได้ลาออกจากฐานันดรศักดิ์เพื่อเสกสมรสกับฮิซานางะ ชิมาซุ
ทากาโกะ ชิมาซุ ประสูติเมื่อวันที่ 2 มีนาคม พ.ศ. 2482 ณพระราชวังหลวงโตเกียวเดิมเป็นพระบรมวงศานุวงศ์ญี่ปุ่น เป็นพระราชธิดาในจักรพรรดิโชวะกับจักรพรรดินีโคจุงพระองค์มีพระยศเดิมว่าเจ้าหญิงทากาโกะ ซูงาโนมิยะ(ญี่ปุ่น:清宮貴子内親王) พระองค์ได้รับการเลี้ยงดูจากนางพระกำนัลเช่นเดียวกับพระเชษฐภคินีที่มารูโนอูจิกรุงโตเกียวและสำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนขุนนางกะกุชูอิง
พระองค์เสกสมรสกับฮิซานางะ ชิมาซุ บุตรชายของเคานต์ฮิซาโนริ ชิมาซุ โดยพระองค์ต้องลาออกจากฐานันดรศักดิ์ตามกฎมณเฑียรบาลของญี่ปุ่น ทั้งสองมีบุตรด้วยกันหนึ่งคนคือโยชิฮิซะ ชิมาซุ
ฟูซาโกะ คิตาชิรากาวะ

ฟูซาโกะ คิตาชิรากาวะ(ญี่ปุ่น:北白川房子;โรมาจิ:Kitashirakawa Fusako, 28 มกราคม พ.ศ. 2433 – 11 สิงหาคม พ.ศ. 2517) หรือพระนามเดิมเจ้าหญิงฟูซาโกะ คาเนะโนะมิยะ(ญี่ปุ่น:周宮房子内親王;โรมาจิ:Kane-no-miya Fusako Naishinnō) เป็นพระราชธิดาในจักรพรรดิเมจิประสูติแต่พระสนมซาจิโกะ โซโนะเสกสมรสกับเจ้าชายนารูฮิซะ คิตาชิรากาวะโนะมิยะ แต่ในปี ค.ศ. 1947 เจ้าหญิงถูกถอดฐานันดรศักดิ์เป็นสามัญชนเช่นเดียวกับเชื้อพระวงศ์ญี่ปุ่นหลายพระองค์
ฟูซาโกะ คิตาชิรากาวะ เกิดเมื่อวันที่ 28 มกราคม ค.ศ. 1890 เป็นพระราชธิดาองค์ที่สิบเอ็ดของจักรพรรดิเมจิกับพระสนมซาจิโกะ โซโนะและมีบรรดาศักดิ์คือคาเนะโนะมิยะมีพระพี่น้อง 15 พระองค์ ในจำนวนนี้เป็นพระพี่น้องร่วมพระมารดาแปดพระองค์
เมื่อวันที่ 29 เมษายน พ.ศ. 2452 เจ้าหญิงฟูซาโกะเสกสมรสกับเจ้าชายนารูฮิซะ คิตาชิรากาวะโนะมิยะพระโอรสของเจ้าชายโยชิฮิซะ คิตาชิรากาวะโนะมิยะกับเจ้าหญิงโทมิโกะทั้งพระภัสดาถือเป็นผู้สืบทอดตระกูลคิตาชิรากาวะต่อจากพระบิดา เจ้าหญิงฟูซาโกะและเจ้าชายนารูฮิซะ มีพระโอรส-ธิดา ด้วยกันสี่พระองค์คือ
เกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์ในชานกรุงปารีสเมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2466 เป็นเหตุให้เจ้าชายนารูฮิซะ พระสวามีสิ้นพระชนม์ ส่วนเจ้าหญิงฟูซาโกะและเจ้าชายยาซูฮิโกะ อาซากะโนะมิยะได้รับบาดเจ็บสาหัส
ในช่วงที่สหรัฐอเมริกายึดครองญี่ปุ่นนั้น พระองค์และเชื้อพระวงศ์ทั้งหลายที่อยู่สายหลักของราชวงศ์เบญจมาศถูกถอดพระอิสริยยศเป็นสามัญชนเมื่อวันที่ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2490 ในช่วงปัจฉิมวัยอดีตเจ้าหญิงฟูซาโกะได้ทำหน้าที่เป็นนักบวชหญิงของศาลเจ้าอิเซะ ก่อนที่จะเสียชีวิตเมื่อวันที่ 11 สิงหาคม พ.ศ. 2517 สิริอายุได้ 84 ปี
ชิเงโกะ ฮิงาชิกูนิ

ชิเงโกะ ฮิงาชิกูนิ(ญี่ปุ่น:東久邇成子;โรมาจิ:Higashikuni Shigeko) (6 ธันวาคม พ.ศ. 2468 – 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2504) มีพระนามเดิมคือเจ้าหญิงชิเงโกะ เทรุโนะมิยะและภายหลังเสกสมรสกับเจ้าชายโมริฮิโระแห่งฮิงาชิกูนิมีพระนามว่าเจ้าหญิงชิเงโกะ พระชายาในเจ้าชายโมริฮิโระ(ญี่ปุ่น:盛厚王妃成子内親王) พระองค์ทรงเป็นพระราชธิดาพระองค์โตในจักรพรรดิโชวะและจักรพรรดินีโคจุงอีกทั้งยังเป็นพระเชษฐภคินีพระองค์ใหญ่ในสมเด็จพระจักรพรรดิอากิฮิโตะภายหลังพระสวามีของพระองค์และครอบครัวถูกถอดจากฐานันดรศักดิ์ พระองค์จึงเป็นสามัญชนใช้พระนามเป็นนางชิเงโกะ ฮิงาชิกูนิ
เจ้าหญิงชิเงโกะประสูติ ณกรุงโตเกียวจักรวรรดิญี่ปุ่นตั้งแต่สมัยที่พระราชบิดายังทรงดำรงตำแหน่งเป็นมกุฎราชกุมารอยู่พระนามในวัยเด็กคือเจ้าหญิงชิเงโกะ เทรุโนะมิยะ(ญี่ปุ่น:照宮成子内親王;โรมาจิ:Teru no miya Shigeko Naishinnō)  พระองค์ไม่ได้ถูกเลี้ยงโดยพระราชบิดาและพระราชมารดาจนกระทั่งพระชนมายุได้ 3 ชันษา โดยระหว่างนั้นทรงถูกดูแลโดยนางกำนัล
ในปีค.ศ. 1941 ได้ทรงหมั้นกับเจ้าชายโมริฮิโระแห่งฮิงาชิกูนิพระโอรสในเจ้าชายนารูฮิโกะ ฮิงาชิกูนิโนะมิยะโดยพิธีเสกสมรสได้มีในปีค.ศ. 1943ซึ่งเป็นช่วงระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 2ส่งผลให้พระราชพิธีถูกจัดอย่างเรียบง่ายและประหยัดที่สุด โดยพระองค์ทรงฉลองพระองค์เป็นกิโมโนของพระราชมารดาของพระองค์ คือจักรพรรดินีโคจุงภายหลังการเสกสมรสพระองค์จึงมีพระนามเป็นเจ้าหญิงชิเงโกะ พระชายาฯ(ญี่ปุ่น:盛厚王妃成子内親王)
ในสิงหาคม ปีค.ศ. 1947 เจ้าหญิงและครอบครัวได้ถูกถอดออกจากฐานันดรที่เคยมี เนื่องจากการล้มล้างระบอบศักดินาของดักลาส แมคอาเธอร์หลังจากญี่ปุ่นพ่ายแพ้ให้กับฝ่ายสัมพันธมิตร พระนางได้ประชวรในปี ค.ศ. 1960 ด้วยอาการเจ็บบริเวณพระอุทร โดยประชวรเป็นโรคมะเร็งทรงพักรักษาพระองค์ที่โรงพยาบาลหลวงในโตเกียวและสิ้นพระชนม์ในวันที่ 23 กรกฎาคม ค.ศ. 1961พระศพถูกบรรจุที่สุสานหลวงโทชิมากาโอกะ ในบันเคียวกรุงโตเกียว
ทั้งสองพระองค์มีพระโอรส-ธิดารวมกัน 2 พระองค์ กับอีก 3 องค์ โดย 3 องค์หลังนี้ได้ประสูติหลังจากการล้มล้างระบอบศักดินาแล้ว(ดูเพิ่มเติมที่ราชาธิปไตยที่ถูกล้มล้าง)
เจ้าหญิงคาโอรูโกะ

เจ้าหญิงคาโอรูโกะ(ญี่ปุ่น:馨子内親王;โรมาจิ:Kaoruko-naishinnō; 17 กุมภาพันธ์ 1572 – 26 กันยายน 1636) หรือไซเอ็น-โนะ โคโงะ (西院皇后)เป็นจักรพรรดินีแห่งจักรพรรดิญี่ปุ่นโดยพระองค์เป็นชูงูและโคโงในจักรพรรดิโก-ซันโจ
เจ้าหญิงคาโอรูโกะเป็นพระราชธิดาในจักรพรรดิโกะ-อิชิโจและเป็นที่ 2 ในจักรพรรดินีฟุจิวะระ โนะ อิชิ
รูมิกเทียเตอร์

Rumic Theater "รูมิกเทียเตอร์" (ญี่ปุ่น:高橋留美子劇場;โรมาจิ:Takahashi Rumiko Gekijō)หรือ Rumiko Takahashi Anthology (ญี่ปุ่น:高橋留美子傑作集;โรมาจิ:Takahashi Rumiko kessakushū)รวมผลงานยอดเยี่ยมของรูมิโกะ ทาคาฮาชิเป็นชุดหนังสือการ์ตูนมังงะที่รวบรวมเรื่องสั้นในแนวที่สะท้อนเรื่องราวในสังคมหลายเรื่อง มีตั้งแต่เรื่องราวของคนวัยเด็ก วัยหนุ่มสาว วัยทำงาน วัยชรา ให้แง่คิดแทงใจด้านการใช้ชีวิตกับชีวิตสังคมในญี่ปุ่น
มังงะเรื่องสั้นในชื่อนี้ตีพิมพ์เป็นบางครั้งบางคราว(สิ่งตีพิมพ์ที่มีระยะเวลาไม่สม่ำเสมอ)กับ Biggu Komikku Orijinaru (ビッグコミックオリジナル) (Big Comic Original) นิตยสารมังงะในเครือโชงะกุกังและรวมเล่มกับสำนักพิมพ์โชงะกุกังหนังสือการ์ตูนภายใต้ชื่อแพคเกจนี้ได้รับการเผยแพร่ด้วยชื่อเรื่องในรูปแบบเล่มต่าง ๆ โดยมีตีพิมพ์ออกมาทั้งสองแบบ แล้วยังมีการทำเป็นรวมเล่มที่มีชื่อเรื่องแยกย่อยไปในแต่ละเล่ม ในประเทศไทย 4 รูปเล่ม ตีพิมพ์กับสำนักพิมพ์สยามอินเตอร์คอมิกส์
อนิเมะ 「高橋留美子劇場」"Takahashi Rumiko Gekijō" หรือ รูมิกเทียเตอร์ ซึ่งเป็นเรื่องสั้นจบในตอนนี้ ออกอากาศครั้งแรกทางช่องทีวีโตเกียวตั้งแต่วันที่ 5 กรกฎาคม ถึง 27 กันยายน พ.ศ. 2546 เวลา 24:50 ถึง 25:20 (เวลาญี่ปุ่น) ทุกวันเสาร์ และตัวเรื่องอนิเมะได้เพิ่มการเล่นองค์ประกอบที่ไม่ได้มีอยู่ในต้นฉบับ เช่น ตัวละครอื่นในตอนอื่น ๆ ได้ซีนมีบทบาทปรากฏตัวในตอนที่ไม่ใช่เรื่องหลักของตนเอง
จำนวนทั้งหมด 13 ตอน เป็นอนิเมะซีรีส์ชุดที่ 1
เมื่อฉายครบชุดรายการออกอากาศลงจอต่อคือนินเงียวชิริซุ(เงือกซีรีส์) เป็นอนิเมะซีรีส์ชุดที่ 2 ที่ออกอากาศเป็นลำดับถัดมา
鏡餅

鏡餅（日语：鏡餅／かがみもち）是日本過新年時，用以祭祀神明的年糕，是米做的糕餅（麻糬），一般而言，鏡餅為大小兩個圓盤狀之餅相疊而成。鏡餅最早在室町時代時出現，傳統上由各家庭自行製作，而現今的鏡餅則往往是工業化大量生產，於商店出售的。
鏡餅名稱來源並不清楚，有種說法認為「鏡」字意指其形狀與鏡子類似（同時日本神話中的三神器包含八咫鏡），另外圓形也似乎有祈求家庭圓滿之意；而餅用兩塊疊在一起的餅的理由則眾說紛紜，從意指過往之年與來臨之年、人類的心臟、日與月到陰與陽等的說法都有。
鏡餅的上方往往會放上一顆橙。因為橙（ダイダイ）在日語的諧音有「幾個世代（代代）」之意，故用以比喻健康永恆的家庭，世世代代繁榮昌盛。
一般認為在12月28日（明治維新前為農曆十二月廿八）開始供奉鏡餅是最適當的，除了「八」在傳統上是較好的數字外，在之後的日子中，29日的「九」與「苦」同音，日本人認為不吉，而30日是農曆中的最後一日，31日則為新曆的最後一日，若在此時擺的話，會變成「一夜飾」或所謂的「一夜餅」，會讓人覺得欠缺誠意或聯想到葬禮的擺飾，所以一般都在28日開始供奉鏡餅。
另外習俗上會在新年的1月11日（明治維新前為農曆正月十一）進行開鏡餅（日语：鏡開き）（「割り」這個字忌諱使用）的儀式。這儀式最初是在元宵節至正月二十期間進行，後來因為德川家光於四月二十逝世，關東地區就把每月的二十視為忌日，於是把開鏡餅儀式改為正月十一進行現在則在格里曆1月7日至1月11日進行。其他地方則在1月20日進行。京都於1月4日（正月初四）。一般都會以木槌將鏡餅給槌開，並佐汁粉以食。
开镜饼

开镜饼或割镜饼，是日本新年期间的传统民俗活动，指用手或木槌打碎向年神或佛供奉的镜饼。在表达对神明的感谢、祈求无病无灾后，人们会将镜饼吃下。也常有供奉汁粉、杂煮、善哉、霰饼等食品。
在江户时代，商家在新年的吉日举行开仓（日语：日语：蔵開き）活动。武家则在新年的第11天（原本是第20天）将供奉在具足（日语：甲冑）上的具足饼取下，制作成杂煮等食物，称为祝贺刃柄（はつか）。由女性开镜台上的镜饼，称为初颜。这些武家社会的风俗逐渐向一般百姓普及。
江户城中，会将装在重箱中的年糕和馅料送到大奥，制作成汁粉等食用。
开镜饼时使用手或木槌打碎，而非用刀切割。这是由于刀会让人联想到切腹。（“割”并不吉利，所以使用“开”来代替）。“镜”意味着圆满和谐，“开”则代表广阔的前途。
吃镜饼也被称为“日语：歯固め”。吃硬的食物使牙齿坚固，并向年神祈求长寿。
一些地区还会根据镜饼裂开的方式进行占卜，有“镜饼越碎，收成就越好”的说法。为了继承武家传统，有些柔道、剑道馆至今仍在举行开镜饼的仪式。
关东地区周围，这类供奉年神的仪式通常在新年期间（日语：松の内）结束，即1月7日之后的1月11日举行（根据周末及假期也有不同）。最初在1月15日，后来改为1月20日，但因德川家光在庆安4年4月20日（1651年6月8日）去世，就避开20日，定在新年期间内。后又定在1月11日。
日本现时采用公历。新年期间截止到1月15日的地区，在16日之后开镜饼，多在1月20日举行。在京都府和附近的一些地区，也有在1月4日开镜饼的家庭。但其原因尚不清楚。
أوسيتشي

أوسيتشي ريوري(باليابانية: 御 節 料理) أوأوسيتشي،هو طبق ياباني تقليديلرأس السنة اليابانية، يمكن تمييزه بسهولة بسبب تنوع الأصناف الموضوعة في عدة صناديق (بينتو) عادة ما يكون عددها ثلاث صناديق مرصوفة كمجموعة واحدة.يعتقد أن هذا التقليد بدأ فيفترة هييآن (794-1185).
يكون للمأكولات الموجودة في طعام أوسيتشي معانٍ مرتبطة برأس السنة منها:
رأس السنة اليابانية

رأس السنة اليابانيةوالتي تعرف باللغةاليابانيةباسمشوغاتسو(باليابانية: 正月) يحتفل فيها في يوم الأول من يناير من كل عام بشكل مطابقلرأس السنة الميلادية.قبل عام1873كان يحتفل برأس السنة اليابانية وفقاللتقويم الصينيبشكل مطابق حاليالعيد رأس السنة الصينيةورأس السنة الكورية، إلا أنه وفي عام 1873 وبعد خمسة أعوام منإصلاح ميجياعتمدالتقويم الغريغوريفياليابان، أصبح يحتفل برأس السنة فياليابانفي1 ينايرمن كل عام. يعتبر عيد رأس السنة فياليابانمن قبل معظمسكان اليابانأهم الأعياد والمناسبات التي يحتفل فيها كل عام وخاصة بسبب ما يتميز به من طقوس خاصة.
يدعى الطعام التقليدي فياليابانللاحتفال برأس السنةأوسيتشي-ريوري(御節料理) وهو يحضر من العديد من أنواعالمأكولات البحريةمثل أعشاب البحر، كامابوكو،والبطاطا الحلوة،والكستنا،القرطب، ونوع منفول الصوياأسوداللون. العديد من هذه الأطباق حلو الطعم وتحفظ بدون تبريد، ويكون العديد من تشكيلات الأطباق التي تباع في الأسواق أو تجهز في المنزل قبل حلول رأس السنة. كما يعتبر طبق أوزوني (お雑煮) والذي هو عبارة عن حساء منموتشيومكونات أخرى من الأطباق التي تترافق مع حلول رأس السنة.
في ليلة31 ديسمبرتقرع الأجراس في المعابد البوذية (جينجا) في جميع أنحاءاليابان108 مرات تمثل 108 من الأخطاء البشرية التي يعتقد بوجودها في المعتقداتالبوذيةوذلك للتخلص منها والبدء بداية جديدة.
تعتبر فترة شهر ديسمبر وبداية شهر يناير هي الأكثر ازدحاما لمكاتب البريد حيث أن الكثير من الأشخاص فياليابانيتراسلون بطاقات المعايدة برأس السنة أو ما يعرف باسم نينغاجو (年賀状) التي يرسلونها للأصدقاء والعائلة بشكل مشابه لبطاقة المعايدةبعيد الميلادفي الثقافة الغربية. عادة ما تصل تلك البطاقات في يوم الأول من يناير حيث تخزن في مكاتب البريد وتجمع لكل فرد على حدة لتوزع مرة واحدة في اليوم الأول من السنة الجديدة.
هي أول زيارةللجينجافي العام الجديد وتعتبر من أهم طقوس الاحتفال برأس السنة اليابانية. على الرغم من أن أصل الطقس يقتضي بزيارة جينجاللشنتوإلا أن البعض يقومون بزيارة معبد بوذي عوضا عن ذلك. تكون هذه الزيارة عادة في أول أيام السنة الجديدة، وحتى أن الكثيرين يذهبون إلى الجينجا قبل حلول رأس السنة لتكون هاتسوموده مباشرة بعد انقلاب العام الجديد، وقد تمتد على فترة الأسبوع الأول من العام الجديد حيث تكون الجينجا في أنحاءاليابانمن أكثر الأماكن ازدحاما في تلك الفترة من العام.
Oseči

Oseči-rjóri(御節料理, お節料理 nebo おせち) jsou tradičníjaponské novoročnípokrmy. Počátky tradice lze vysledovat do obdobíHeian(794–1185).Osečije servírováno v snadno rozpoznatelných krabičkách zvanýchdžúbako(重箱), připomínajících krabičkybentó.Stejně jakobentójsou idžúbakopřed použitím a po něm uchovávány ve stozích
Každý z pokrmů, z nichžosečisestává,má pro oslavy nového roku symbolický význam. Například:
Termínosečibyl původně používán proo-seči –sezónu nebo významné období.Nový rokbyl jedním z pěti sezónních festivalů nacísařském dvoře v Kjótu. Zvyk oslavovat určité dny byl do Japonska uveden zČíny.
Během prvních tří dnů Nového roku bylo původnětabupoužívat ohniště a vařit jakékoli jídlo, kromězóni. Oseči bylo zhotoveno na konci předchozího roku, protože na nový rok ženy nevařily.
V nejranějších dobách seosečiskládalo pouze znimona –vařené zeleniny sesójovou omáčkouacukremnebomirinem. V průběhu generací získaly pokrmy obsažené vosečina rozmanitosti. Dnes můžeosečiodkazovat na jakékoli jídlo připravené speciálně pro Nový rok a některá zahraniční jídla byla přijata jako „westernizovanéoseči“ (西洋お節seijó-oseči) nebo „osečiv korejském stylu“ (朝鮮のお節čósen no oseči). A zatímco tradičně byloosečipřipravováno doma, v současnosti ho lze ve specializovaných obchodech, v obchodech s potravinami i v samoosluhách (např. v7-Eleven) zakoupit hotové.
Zejména v domácnostech, které si stále připravují své vlastníoseči, se naSilvestrakonzumujetoši-koši soba(年越し蕎麦). Název tohoto druhusobydoslova znamená „soba překračující roky“. Ačkoli jí může být přisuzována určitá symbolika (např. dlouhý život, zdraví a energie do nadcházejícího roku), lze tuto tradici považovat za do značné míry pragmatickou: tradiční manželka, zaneprázdněná vařením na několik dní dopředu, by pravděpodobně raději připravila něco jednoduchého pro okamžitou konzumaci. Podle mnoha Japonců nosí smůlutoši-koši sobunedojíst.
V tomto článku byl použitpřekladtextu z článkuOsechina anglické Wikipedii.
Osečina

Osečinaje město aopštinavKolubarském okruhuvSrbsku. V roce 2011 ve městě žilo 2 704 obyvatel, zatímco v celé opštině 12 571. Město leží 34 kilometrů severozápadně odValjevaa 130 kilometrů jihozápadně odBělehradu.
Opština Osečina se skládá z města Osečina a následujících vesnic:
V tomto článku byly použitypřekladytextů z článkůOsečinana anglické Wikipedii aОсечина (варошица)na srbské Wikipedii.
Oseč

Osečje vesnice, část obceObecnicevokrese Příbram. Nachází se asi 1,5 km na jihovýchod od Obecnic. Je zde evidováno 51 adres.V roce 2011 zde trvale žilo 104 obyvatel.
Osečje také název katastrálního území o rozloze 1,57 km².
První písemná zmínkao vesnici pochází z roku1291.
Sbor dobrovolných hasičů Obecnice

Sbor dobrovolných hasičů Obecnice(zkratka SDH Obecnice) je hasičský sbor sídlící v obciObecnicevokrese Příbram. Vznikl 31. ledna 1886. Jednotka SDH Obecnice je zařazena do kategorie JPO III/1 s působností i mimo obecní území zřizovatele.
Rozhodnutí o založení sboru bylo schváleno 31. ledna 1886. Na první schůzi 7. března se do sboru přihlásilo 32 členů činných, 3 přispívající, 3 vypomáhající a 24 zakládajících, kterými byli: Josef Zelenka  (starosta obce), Vojtěch Straka (farář), Kamil Svoboda (knížecí huťmistr), Vilém Basche (knížecí hutní příručí), František Smrček (obchodník), Jan Sobotka (rolník), Gabriel Fischer (obchodník), Antonín Neliba (mlynář), Jakub Janeš (hostinský), Jan Zelenka (rolník), Adolf Kubát (obchodník), Matěj Brynda (rolník), František Soukup (starosta v Oseči), Josef Lukáš (rolník), David Edelstein (obchodník), Jan Paďour (knížecí revírník), Josef Oktábec (rolník). Čtyřiadvacátým kolektivním zakládajícím členem byl Spolek dělníků Podbrdských v Obecnici, který měl 24 členů. Pro sbor byla zakoupena stříkačka od firmy F. Smekal naSmíchověa pracovní stejnokroje od firem J. Záborec a F. Smrček v Obecnici. Sbor se přidal k hasičské župní jednotě podbrdské a ústřední jednotě zemské.
Jadar (přítok Driny)

Jadarje řeka vMačvanském okruhuv západním Srbsku, 79 km dlouhý pravostranný přítok řekyDriny. Podle řeky Jadaru je označována celáoblastmezi městyOsečinaaLoznicaa také byl podle ní pojmenován mineráljadaritLiNaSiB3O7(OH), který byl objeven v roce 2004 při geologickém průzkumu, prováděném poblíž Loznice nadnárodní těžařskou společnostíRio Tintoza účelem hledání nových zdrojůlithia.Povodí Jadaru zahrnuje území o rozloze 894 km². Jadar, který náleží k úmoříČerného moře, není splavný.
Jako prameniště Malého Jadaru se uvádí jižní svah hřebene Vlašič (srbskyВлашић, 424 - 462 m n. m.)vKolubarském okruhu, severovýchodně od města Osečina. Protéká na jih kolem vsi Osladič k Dragijevici, kde se stáčí k severozápadu k městu Osečina, které je centrem jadarské podoblasti Horní Jadar. Za Osečinou teče Jadar dále kolem obcí Plužac, Komirič, Ravnaja, Mojkovič a Zavlaka k severozápadu do podoblasti Dolní Jadar a k jejímu středisku Loznici. Dolní tok míjí Loznici ve vzdálenosti 5 - 6 km severně od města u obcí Gorni Dobrič a Kozjak. Jadar se vlévá do Driny v nadmořské výšce 103 m severozápadně od Straže, náležející do obštiny Loznica, téměř naproti největšíbosensko-hercegovinskéobciJanjevRepublice srbské.
Největšími levostrannými přítoky jsou Likodra (27 km dlouhá), Pecka a Korenita. Nejdelším pravostranným přítokem je 21,5 km dlouhá Cernica.
Koryto Jadaru, na dolním úseku výrazněmeandrující, je zanášeno naplaveninami. Povodně jsou zde zaznamenány prakticky každoročně, vyšší průtok (15-18 m³/s) je zde obvykle od února do května v období tání sněhu a jarních dešťů.Absolutní rekord však byl zaznamenán 20. prosince 1968, kdy řekou protékalo 157 m³/s. Průtok vody v řece se měří v Lešnici, kde byla měřící stanice zřízena již v roce 1926,a od roku 1956 také na horním toku v Zavlace.
V historii druhé poloviny 20. století jsou zapsány povodně z let 1947, 1948, 1952, 1959, 1965 a 1968. V roce 2005, kdy byly velkými povodněmi postiženy středoevropské a balkánské země, se povodně na Jadaru opakovaly nejméně dvanáctkrát. V roce 1988 byla provedena regulace přibližně 10 km na horním toku řeky, je zpracován projekt na úpravu koryta řeky v oblasti jejího ústí a zkrácení tohoto úseku o zhruba 5 km.
V tomto článku byly použitypřekladytextů z článkůJadar (Drina)na anglické Wikipedii aЈадар (притока Дрине)na srbské Wikipedii.
Kolubarský okruh

Kolubarský okruh(srbskyKolubarski okrug,cyrilicíКолубарски округ) se nachází na západěcentrálního Srbska, se správním centrem veValjevu. V roce2011zde žilo 174 513 obyvatel. Se svojí rozlohou 2 474 kmpředstavuje 2,8 % rozlohy Srbské republiky.
Okruh nese název podle řekyKolubara, která protéká západo-východním směrem přes oblast Kolubarského okruhu. Jižní hranici okruhu představují pohoříPovljenaMaljen. Severní část okruhu (okolo městaUb) je rovinatá, snižuje se postupně k řeceSávě.
Okruhem procházíŽelezniční trať Bělehrad - Bar, která představuje hlavní železniční spojnici okruhu se zbytkem země. Ve výstavbě je rovněž dálnice, která spojí údolí řekyKolubarysBělehradem. Hlavním silničním spojem je nicméně i v současné době tzv.Ibarská magistrála.
V roce1998došlo na jihu Kolubarského okruhu knejsilnějšímu zaznamenanému zemětřesenív historii Srbska o magnitudě 5,5. K dalším silným zemětřesením v Srbsku došlo v letech1983a2010. Jejich epicentra se nacházela několik desítek kilometrů jihovýchodně od tohoto okruhu.
Okruh zahrnuje následující města:
Netoličtí z Eisenberka

Netoličtí z Eisenberkabyličeský šlechtický rodpovýšený změstského stavupůvodem zNetolic.
Václav Netolickýbyl lesmistr budějovických lesů. Spolu s bratremTomášemobdrželi majestátem daným dne 22. dubna 1599 z říšské kanceláře erb apřídomekz Eisenberka. Václav byl v roce 1614 královským solním úředníkem vTýně nad Vltavoua žil ještě v roce 1634.
Jeho potomekFerdinand Františekdostal majestátem vydaným 10. dubna 1660rytířskýstav království českého a vyženil jmění s Dorotou Alžbětou zeSchneeberka, která roku 1669 zdědila po bratroviPřehořovaKvasejovice. František zemřel roku 1684. Dorota byla po druhé vdaná Felnárová od roku 1691.
Václavovi mladší synové Tomáš, Karel a Leopold († 1730) byli vojáky a zemřeli bez dědiců. Nejstarší synVáclav Antonínzakoupil v roce 1691 Přehořov. Byl také vojákem ahejtmanemBechyňského kraje. Jeho první manželkou byla Johanka Markéta z Funken, která zemřela v roce 1705. Druhou jeho manželkou byla Máří Majdalénade Fours, ovdověláKořenská. Zemřela roku 1731. S druhou manželkou Václav Antonín roku 1717 přikoupilBrandlín. Zemřel roku 1726. Z druhého manželství se narodil syn Jan Pavel, který byl vojákem a zemřel roku 1735 vslavonskémOseči.
Václav Kazimír, jeho starší bratr narozený roku 1700 v Přehořově, se oženil roku 1729 s Reginou de Saint-Martin a ujal se Přehořova. Nejprve sloužil naSicíliia od roku 1725 byl hejtmanem Bechyňského kraje, od roku 1738purkrabímHradeckého kraje, od roku 1739podkomoříma od roku 1740 komerčním radou. Pro své zásluhy a zkušenosti v úředních věcech byl povýšen 26. října 1741 do panského starožitného rodu. V roce 1749 se stal presidentem královské reprezentace a komory,dvorským sudíma generálním válečným komisařem. Dne 2. ledna 1759 byl povýšen dohraběcíhostavuKrálovství českého.
KroměLochovicdrželhrad Kost, z něhož učinil dědičný statek pro rodinu. Jeho jediný syn Jan Adam, byl hejtmanemBudějovického krajea zemřel v Praze roku 1769 bez potomků. Lochovice po něm držela manželka Marie Walburga, rozená hraběnkaBredová, která zemřela v roce 1793. Kost se dostala synovci hrabětiAntonínovi Vratislavovi z Mitrovic(1756–1791), synovi starší sestry Terezie (1736–1760),jenž jméno a erb Netolických z Eisenberka připojil ke svému jménu. Mladší sestra Terezie Alžběta vdaná Quasco z Clavieru drželaKonárovice, kde zemřela 14. dubna 1813.
Fráňa Kučera

Fráňa Kučera(11. října1897Oseč–29. dubna1929PodlesíuPříbrami) byl básník, spisovatel žijící na Příbramsku, zabývající se místní hornickou tematikou.
Dětství prožil v bídě se svou matkou a třemi sourozenci. Otec zemřel při práci vbřezohorskýchdolech. Byl bratrancem malíře a grafikaJaroslava Lukavského. Šel studovat na dvouletou horní školu pro důlní dozorce, kde také sepsal své první literární pokusy. Tyto první básně poté vyšly vpříbramskémtýdeníku Naše Obrana.
Po úspěšném absolvování školy začal pracovat naBřezových Horáchvdole Annacoby štajgr. 2. února1928se oženil s Annou Baierovou, se kterou měl syna Ilju. V tomto období se stal významnou postavoupříbramskéhokulturního života. Pořádal ochotnická představení a organizoval místní literární kroužek, který se scházel pravidelně v Pražské kavárně v Pražské ulici. V roce1928založil edici Drůza.
Zemřel29. dubna1929natuberkulózu. Pohřben byl naMěstském hřbitově v Příbrami.
Osechi

Osechi-ryōri(御節料理 o お節料理,''Osechi-ryōri'')sonregalosbasados en alimentos tradicionalesjaponesesque se hacen duranteAño Nuevo.​ La tradición empezó en la Corte Imperial de laera Heian(794-1185).​ LosOsechison fácilmente reconocibles mediante sus contenedores denominadosjūbako(重箱,'jūbako'),​ los cuales se asemejan a las cajasbentō. Al igual que losbentō, losjūbakoson guardados tras su uso.
Cada alimento del Osechi tiene su simbolismo.​ Así, se comen huevas de pescado para tener fertilidad o renkon (raíz de loto) para ver el futuro.
El términoosechioriginalmente se refiere ao-sechi, una estación o período. Así mismo, elosechi ryōritrata de la comida que se daba de ofrenda a los dioses para conmemorar y celebrar el cambio de estación.​
Durante elperiodo Muromachila plebe también empezó a ofrecer aperitivos, llamadoskuitsumi.Estos posteriormente se fueron convirtiendo enosechidurante la segunda mitad del periodo Edo.​
En la actualidad, el osechi está enfocado a los platos típico japonés que se ofrecen en Año Nuevo y son comercializados por grandes almacenes y restaurantes en todo Japón.​
Niboshi

Lasniboshi(煮干し,''niboshi'')son pequeñassardinassecasjaponeses. Son una de las muchas variedades de pequeñospescados secosusados enaperitivosde todaAsiay comocondimentoparasopasy otras recetas.
En Japón, elniboshi dashies una de las formas más comunes dedashi, especialmente popular comocaldobase con el que preparar lasopa demiso. Elniboshi dashise elabora remojandoniboshienagua. Si se dejan toda la noche o se calientan hasta casi elpunto de ebullición, el sabor de las sardinillas pasa al agua, obteniéndose así el popular caldo.
Lasniboshitambién se cocinan y se sirven como aperitivo, siendo una de las recetas simbólicas que forman elosechijaponés durante elaño nuevo. Eltazukuri(sardinas dulces y saladas fritas por año nuevo) se prepara friendo las sardinas secas y añadiendo entonces una mezcla deshoyu,azúcar,miriny semillas de sésamo blanco tostadas. Las sardinas fritas coreanas suelen incluir también pequeñas cantidades dejengibre, ajo y pasta de guindilla.
Toso

Eltoso(屠蘇,''toso'')uo-tosoes unsakemedicinalespeciadoque se toma tradicionalmente durante las celebraciones delaño nuevoenJapón.
Eltosose bebe para depurar las enfermedades del año anterior y para propiciar una larga vida. Durante generaciones se ha dicho que «si una persona lo bebe su familia no caerá enferma; si lo hace la familia completa nadie en el pueblo caerá enfermo», y ha sido una parte fundamental de la cocinaosechide año nuevo en Japón.​
Tosose escribe enjaponésusando dos caracteres: 蘇 representando a los espíritus malignos y 屠, ‘derrotar’.
Eltosose elabora combinando variashierbas medicinalespara conseguirtososan(屠蘇散,''tososan''), una mezcla de especias, que se pone a remojo ensakeomirin. Si se hace conmirin, esencialmente un sake dulce, es apto para ser bebido, pero usarmirinfermentado no es apropiado porque resulta demasiado salado.
Se usan tres tamaños de copas, llamadassakazuki(盃,''sakazuki''), empezando por la más pequeña, que se pasan a cada miembro de la familia o invitado para tomar un sorbo. El ritual cambia de una región a otra, pero en situaciones formales se procede del más joven al mayor. Esta tradición se originó enChina, donde el joven efectivamente prueba la bebida por si tuviera toxinas. Sin embargo, en Japón cambió la costumbre cerca del comienzo de las erasMeijioShowa, y el cabeza de familia suele tomar el primer sorbo.
La tradición de bebertosoen el año nuevo empezó en China en ladinastía Tang, y fue adoptada por los aristócratas japoneses durante laera Heian. La primera taza bebida se hace contososan, y la segunda y tercera con variedades diferentes llamadasbyakusanytoshōsan.
La ceremonia de bebertosopasó finalmente al público general, y los médicos distribuíantososan. Todavía hoy algunas farmacias han conservado la costumbre y regalantososana finales de año.​
La costumbre se limita en la actualidad principalmente aKansaiy al oeste de Japón. En otras regiones la celebración delo-tosoen año nuevo se limita a sake normal sintososan.
Se dice que la mezclatososanse originó como una receta del famoso médico chinoHua Tuodurante la época de losTres Reinos.
Los ingredientes han cambiado algo con el tiempo, descartándose algunos de los originales chinos en uno u otro momento por ser demasiado fuertes para el consumo ocasional. Actualmente se elabora típicamente conpimienta de Sichuan, raíz deasiasari,apiáceas,canela,jengibreseco,Atractylodes japonica,campanilla chinayruibarbo, entre otros.​
Se sostiene que es efectivo medicinalmente y útil en caso de resfriado.
Jubako

Jūbako(重箱,Jūbako, lit. "cajas escalonadas")son cajas escalonadas que se utilizan para guardar y presentar alimentos enJapón.​ Las cajas suelen utilizarse para guardarosechi, alimentos tradicionales delAño Nuevo japonés,​ o para llevar almuerzos, obentō.
Unsagejū(提重, lit. "jūbakoportátil") osagejūbako(提げ重箱), es un conjunto dejūbakode pícnic en un soporte con asa.​
También existe eljikirō(食籠, lit. "cesta de comida"), una especie de cuenco de estilo chino,​ algunos apilables como eljūbako.​
Dado que ya se pueden encontrar descripciones de "jubako" en documentos delperíodo Muromachi, se cree que su historia es más antigua.
No fue hasta elperíodo Edo(1610) que se hizo popular entre el público, cuando el jubako comenzó a fabricarse. Parasamuráisyseñores feudales, también se fabricaban lujosos artículoslaqueadosy con imágenes salpicadas (Maki-e). También se utilizaron elementos que eran convenientes de llevar al salir a cazar.
Originalmente era una caja china y una canasta de alimentos (jikiro, contenedores hexagonales u octogonales que se pueden apilar), se introdujo en Japón y se convirtió en un jubako.
Ninpū Sentai Hurricaneger

Ninpū Sentai Hurricaneger(忍風戦隊ハリケンジャー,Ninpū Sentai Harikenjā)​ (traducido comoEscuadrón del Viento Duradero Hurricaneger)​ es la 26.ª temporada de la franquiciaSuper Sentai Series, producida porToei Companyy emitida enTV Asahidel 17 de febrero de 2002 al 9 de febrero de 2003, constando de 51 episodios.
En la academia ninja de Hayate hay tres pupilos que no terminan de encajar. Pero como su maestro cree que tienen potencial, suele pasar las mañanas entrenándoles de forma regular y rigurosa. Mientras los otros estudiantes están celebrando su graduación, un grupo de malvados ninjas alienígenas conocidos como los Jakanja se infiltran en la academia y matan a casi todos los estudiantes. El maestro, Mugensai, se convierte a sí mismo en un hámster para evadir a sus perseguidores. Después, se lleva al trío a una base secreta para que se conviertan en los legendariosHurricaneger, y así combatir a Jakanja. Más adelante, tendrán que enfrentarse también a dos hermanos ninja de la academia de Ikazuchi, por la rivalidad de las dos academias. Con la ayuda del misterioso Shurikenger, los dos grupos ninja dejarán la rivalidad a un lado y unirán fuerzas en la lucha contra Jakanja.
Los Hurricanegers son el equipo inicial compuesto inicialmente por tres estudiantes de la academia ninja de Hayate. Más tarde se les unirán el dúo Gouraiger y el solitario Shurikenger. El lema del equipo es "Desconocido para la gente. Desconocido para el mundo. Nos convertimos en sombras para luchar contra el mal"
Los Denkōsekka Gouraiger(電光石火ゴウライジャー,Denkōsekka Gōraijā)eran originalmente enemigos de los Hurricaneger. Se unieron a Jakanja a pesar de que también borraron del mapa la academia Ikazuchi y estos dos hermanos fueron los únicos supervivientes. Obtuvieron el conocimiento prohibido del sistema Gouraiger de su padre, Ikki, un ninja malvado que les maltrataba. Ikki fue contra los deseos de la academia Ikazuchi para obtener la Voluntad del Mal, tras saber de ella durante una misión en Egipto, y descubrió el "Secreto Final" durante una lluvia de meteoritos. Contra la voluntad de su academia, creó el sistema Gōraiger, e hizo que sus hijos se mataran entre ellos para evocar a "aquello", mientras les hacía creer que la ira y el odio eran lo único que daba la fuerza. A pesar de acabar aliándose con los Hurricaneger, los hermanos Kasumi nunca lograron olvidar la crueldad de su padre, y tienen una visión hastiada de la vida. Los dos trabajan en la construcción. El lema del equipo es "Enfrentando a las sombras, cortando las sombras. Enfrentando a la luz, cortando la luz."
Las Shinobi Machines(シノビマシン,Shinobi Mashin)acuden cuando los Hurricaneger, los Gōraiger o Shurikenger las necesitan.
El Grupo de Ninjas Espaciales Jakanja(宇宙忍群ジャカンジャ,Uchūningun Jakanja)son una banda de ninjas sin escrúpulos del espacio exterior.
los episodios en esta temporada son denominados "Pergaminos", cada título es una combinación de dos sustantivos unidos con el carácter "to"(と,To, "y")
Osechi

Le termeosechi ryōri(御節料理)désigne les plats traditionnels duNouvel An japonais, servis dans des boites.
Cette tradition date de l'ère Heian(794-1185), une période de l'histoire japonaise culturellement très riche. LeNouvel Anétait un des cinq festivals saisonniers(節句,sekku)à lacour impériale de Kyoto. Le termeosechiréfère à l'origine ào-sechi, une saison ou période importante. Cette tradition de célébrer des jours particuliers est originaire deChine.
Durant les trois premiers jours de la nouvelle année, il était interdit d'utiliser l'âtre et de cuisiner, à l'exception duzōni, le premier bouillon de l'année. Lesosechiétaient donc préparés à l'approche du Nouvel An. De nos jours, dans beaucoup de familles, l'osechiest cuisiné comme un plat traditionnel et son aspect religieux a disparu.
À son origine, l'osechiétait constitué denimono, des légumes bouillis dans de lasauce soja, dusucreou dumirin. Au fil du temps, les types de plats ont évolué et le nombre de plats composant lesosechia grandi. Aujourd'hui,osechidésigne n'importe quel plat préparé spécifiquement pour le Nouvel An, et des plats de l'Occident(西洋お節,seiyō-osechi), comme chinois(中華風お節,chūkafū osechi), ont été adoptés.
Lesosechisont facilement reconnaissables à leur boîtes spécifiques appeléesjūbako, différentes des boîtes àbentō. Ces boites sont de forme carrée, peintes en noir à l'extérieur etvermillonà l'intérieur. Elles sont empilées  de haut en bas, entre trois et cinq:
Traditionnellement préparés à la maison, lesosechisont aussi vendus dans desdepartment stores,boutiques spécialisées — généralement des boutiques de fabricants d'osechi— ou deskonbini.
Dans les maisonnées où lesosechisont toujours préparés,toshi-koshisoba(年越し蕎麦)est mangé lors du réveillon. Le nom de ces nouilles signifie littéralement «sobadu passage à l'année suivante ». Même si une certaine symbolique y est associée (c'est-à-dire longévité, santé  et énergie pour l'année), la tradition est plus souvent pragmatique : la maîtresse de maison ayant beaucoup travaillé pour préparer lesosechipréférera préparer quelque chose de simple. Laisser unetoshi-koshi sobaest considéré comme un porte-malheur.
Les mets qui  composent lesosechiont chacun une signification en rapport avec le Nouvel An par exemple :
Sumire Uesaka

Sumire Uesaka(上坂すみれ,Uesaka Sumire,née le 19 décembre 1991)est une doubleuse et une chanteuse japonaise née àKamakuradans lapréfecture de Kanagawa.
Elle a fait ses débuts de chanteuse en 2013 sous le labelKing Records. Elle est actuellement affiliée à l'agence Voice Kit depuis 2021.
Elle remporte le "Best Rookie Actress" au10ème prix des seiyu.
Uesaka est devenu une invitée régulière de l'émission de radio WebWeb radio @ Dengeki-Bunkoen septembre 2009.
Elle a prêté sa voix à Nonna dansGirls und Panzeret a été invitée au J-Fest en Russie en novembre 2013.
Uesaka a rejoint Space Craft Entertainment en avril 2011. Depuis octobre 2011, elle est l'animatrice radio de l'émission radio webA&G NEXT GENERATION Lady Go!!. Uesaka a joué un rôle principal dans la série animéePapa no Iu Koto wo Kikinasai!.
Le 4 septembre 2020, elle a annoncé qu'elle quittait Space Craft Entertainment et qu'elle travaillait désormais en tant que pigiste. Le 1er mars 2021, elle a annoncé rejondre l'agence Voice Kit.
Depuis qu'elle a entendu l'hymne national de l'Union soviétiquelors de sa première année de lycée, Uesaka s'est intéressée àla culture russeainsi qu'à l'ancienUnion soviétique. En avril 2010, Uesaka s'est inscrite à la faculté des études étrangères de l'université Sophia. Elle s'est spécialisée en études sur la Russie et a annoncé qu'elle avait obtenu son diplôme le 27 mars 2014.
Uesaka est une fan de la modelolitaet a posé pour des publications telles queHarajuku PopetLapin Labyrinthe,.
En mars 2016, après plusieurs cas deharcèlement sexuelen ligne, elle a annoncé que son compteTwittern'aurait plus d'activité pour une durée indéterminée. Elle le reprends en novembre 2016. Le 21 juillet 2017, elle décide de fermer définitivement son compte Twitter personnel et son compteInstagramaprès un harcèlement continu. Sa présence sur les réseaux sociaux a été limitée à un nouveau compte Twitter géré par un Community Manager.
2021
Niboshi

Lesniboshi(煮干し)sont dessardinesinfantiles desséchées (parfois le nom est traduit à tort paranchois), de différentes tailles. Elles sont l'une des nombreuses variétés de poissons séchés utilisées partout enAsiedans des plats rapides, commeapéritif,condiment, base de soupe et autres nourritures. Au Japon, leniboshidashiest l'une des recettes les plus répandues dudashi. Il est souvent utilisé pour préparer lasoupe miso. Leniboshi dashiest préparé en faisant tremper lesniboshidans de l'eau plate. Au bout d'une nuit, la saveur des petites sardines se transfère à l'eau, en faisant un bouillon parfumé. Bien qu'il soit desséchés, on lescongèlepour une meilleure conservation. On les trouve donc dans les rayons surgelés des magasins.
Lesniboshisont aussi cuisinés et servis commesnackset comme une nourriture symbolique pendant la période de l'osechidurant leNouvel An. Lestazukuri(sardines frites sucrées et savoureuses typiques du Nouvel An) sont réalisées en faisant frire les sardines séchées et en y ajoutant un mélange deshoyu,sucre,mirinet de graines de sésame. La version coréenne de ce plat inclut de petites quantités degingembre, d'ail et de pâte de piment.