davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Tokwa

Angtokwa(Ingles:tofu,soy bean cake) ay isang hilaw o piniritong pagkaing na gawa sa mula sa kinultangbalatong– mga buto ng halamang ginagamit sa paggawa ng sawsawangtoyo. Kapag dumaan sa paraan ng permentasyon o pagpapaasim ang tokwa, tinatawag itong tahure.Tinatawag naman nataho, ang malambot na uri nito.Mayroong banayad na lasa ang tokwa, kung kaya ginagamit ito sa mga lutuing malasa at matamis. Kadalasan itong tinitimplahan o minamarinada upang umangkop sa lutuin at mga lasa nito, at dahil parang espongha ito, sinisipsip din nito ang mga lasa.
Sa nutrisyon, mababa angkaloryang tokwa, habang naglalaman ng medyo malaking halaga ngprotina. Mataas din ito sa bakal at maari din na mayroong mataas nakalsyoomagnesyodepende sa mga sangkap na pangkulta (e.g.calcium chloride,calcium sulfate,magnesium sulfate) na ginawa sa pagmamanupaktura.
Nagmula ang pagkaing ito sa mga Tsino na ginagawa na nila simula pa noong 2,000 nang nakalipas.Tradisyunal na sangkap ito sa mga lutuin saIndonesia,Hapon,Korea,Vietnam,Singapore,Thailand,atPilipinas.Sa makabagongKanluraningpagluluto, kadalasang tinuturing ang tokwa bilang kapalit ngkarne.
Taho

Angtaho(Lan-nang: 豆花tāu-hue) ay isang uri ngpagkaing Pilipinona hango mula sa impluwensiya ng mgaTsino.  Isa itong matamis na pagkain mula sabalatong(Ingles:soybean, mga butong gamit sa paggawa ng sawsawangtoyo),arnibalo pulot (Ingles:syrup) at maliliit na sago.Laganap ang meryenda na ito at makahahanap ng mga magtataho sa buong bansa. Tauhue ang katumbas nito sa Indonesia at Taylandiya, at Taufufah naman sa Malaysia.
Mula sa mga maaagang talaan, maliwanag na nagmumula ang taho sa Tsinongdouhua(Tsino:豆花;pinyin:dòuhuā).
Inihahanda ng karamihan ng mga magtataho ang mga magkakahiwalay na sangkap bago sumikat ang araw. Pinoproseso ang pangunihang sangkap, malabot na/sariwang tokwa, hanggang mainam at mala-leche flanang kabuuan nito.Kinakarameloangpulang asukalat inihahalo sa tubig para makagawa ng malapot na kulay-amberna pulot na tinatawag na arnibal. Idinaragdag minsan ang mga pampalasa, tulad ngbaynilya, sa arnibal.Pinakukulo ang mgasagona ibinili mula sa lokal na merkada, hanggang maging malagoma at nanganganinag na puti sila. Sa halip na gumawa ng malambot na tokwa mula sa wala, maaaring gamitin angsoft tofu mixmula sa tindahan.
Kadalasang makikita ang mga magtataho (nagbebenta ng taho) sa mga kalye ng Pilipinas. Nagbubuhat ang magtataho ng dalawang malalaking balde na gawa saaluminyona nakasabit sa mga dulo ng isangtungkod. Nasa mas malaking balde ang tokwa, at nasa mas maliit na balde ang arnibal at sago.
Naglalakoang mgamagtatahong kanilang produkto sa isang kakaibang paraan. Sinisigaw nila ang pangalan nito na may lumalaking impleksyon habang dahan-dahan silang lumalakad sa bangketa o sa gilid ng kalsada. Nananatili ng karamihang magtataho na isang kinagawiang ruta at iskedyul, na sumisigaw ng "Tahoooooo!" para akitin ang mga mamimili. Kahit mas madalas na umiikot ang mga magtataho sa umaga, hindi madalang na makakita rin ng magtataho sa hapon o gabi.
Nagdadala ang karamihan ng mga magtataho ng tasang plastik, kadalasan sa dalawang sukat, at kutsara (minsan panghigop) para sa kanilang produkto. Gumagamit ng ibang mga mamimili sa mgaresidential areang sarili nilang tasa, at pepresyuhin ng tindero ang produkto nang naaayon (Karaniwang 20 Php ang presyo para sa isang saro na may karaniwang sukat). Gamit ang isang malapad, mababaw, metalikongsandok, sinasagapan nila ang ibabaw ng tokwa at inihahagis ang labis na tubig, bago magsalok ng tokwa mismo sa tasa. Pagkatapos, gamit ang mahaba, manipis, at metalikong kutsaron, sinasalok nila angsagootapiocaat arnibal sa tasa at hinahalo nang kaunti.
Kinakain ang taho gamit ang kutsara, hinihigop ng panghigop, o iniinom mula sa tasa mismo. Kahit na tradisyonal na inihahain ito nang mainit, mayroong mga malalamig na barasyon sa mga supermarket at tindahan sa mgakapeteryana may tokwa sa solidong, walang durog na kalagayan. Ang mga nakabalot na tasang ito, na ibinebenta na may kasamang kutsarang plastik oice popstickna gawa sa kahoy, ay malimit na may mas matibay tokwa.
Sa Baguio, mayroon ding baryantengpresasang taho, kung saan ginagamit ang pulot-presas kaysa sa arnibal. Kabilang sa mga ibang baryante ang pulot na gawa satubootsokolate.
Tempeh

Angtempeh(/ˈtɛmpeɪ/;Habanes:témpé,IPA:[tempe]) ay isang kinaugaliang produktongutaw(soy) na nagmumula saIndonesya. Ginagawa ito sa pamamagitan ng isang likas na paglinang at kontroladong proseso ngpagbuburona nagbibigkis ng mgabalatongsa anyong keyk.Bukod-tangi ang tempeh sa mga pangunahing kinaugaliang pagkaing balatong sa kadahilanang ito lamang ang hindi nangaling sa putahengGran Tsino.
Nagmula ito sa ngayo'yIndonesia, at sikat ito sapulongJava, kung saan ito aypangunahingpinagkukunan ngprotina. Tulad ngtokwa, gawa ang tempeh sa mga balatong, subalit ito ay buong produktong balatong na may mga iba't-ibang katangiangnutrisyonat kalidad ng tekstura. Ang proseso ng pagbuburo nito at pagpapanatili buongbutilay nagbibigay ito ng mas-mataas na laman ngprotina,hiblang diyetaryo, at mgabitamina. Mayroon itong matatag na tekstura at mala-lupang (earthy)lasana nagiging mas-kapansin-pansin pagkatanda nito.Dahil sa kahalagahang nutrisyon nito, ginagamit ang tempeh sa buong mundo saputaheng behetaryanoo putaheng makagulay, kung saan ginagamit ito bilangkapalit sa karne.
毛豆腐

毛豆腐是一种将豆腐发酵腌制而成的食品，其中以古徽州一带的毛豆腐最为闻名。
中国明朝李日华《蓬栊夜话》记载：“黟县人喜于夏秋间醢腐，令变色生毛随拭去之，俟稍干投沸油中灼过，如制馓法，漉出，以他物芼烹之，云有海中鲍鱼之味。”这是对徽州毛豆腐最早的文字记载。
将毛霉菌接种到豆腐上，经过发酵，豆腐表面生长出白毛即成为毛豆腐，一般煎炸后食用。如进一步加工，加入红曲米、红油等材料，可制成腐乳。
豆腐

豆腐係起源自中國嘅一種古老傳統食品，響日本同韓國都好普遍，主要係用黃豆同石膏粉整，近年豆腐嘅製作已經冇用石膏粉，衹有部份地區例如香港嘅老店舖先會用番石膏粉，而家美加澳英等國已立法禁用石膏粉做豆腐。
豆腐根據唔同嘅製作方法或者唔同嘅份量，可以整成唔同嘅口感，例如硬豆腐、軟豆腐同寜波豆腐。
豆腐嘅英文、法文或西班牙文等西方社會叫法，都係跟足日本人嘅稱呼，叫做Tofu。
豆腐花

豆腐花係由黃豆漿瓊咗之後形成嘅中式食品，又叫豆腐腦或豆凍，晉語叫老豆腐，（註：官話入面老豆腐指嘅係北豆腐），滑過豆腐，通常係甜品，不過中國北方會鹹食，加豉油可以用嚟撈飯。有啲地方會叫豆花。
首先將啲豆浸水一段時間，發大之後磨漿、隔揸，豆漿煮好加開咗水熟石膏粉同生粉，沖或撞啲漿入個大嘅容器（傳統上係木筒），攤佢一陣就會結埋，食得。
豆腐火腩

豆腐火腩係香港一味小菜，亦係茶餐廳碟頭飯常見嘅餸，夾埋做豆腐火腩飯。
豆腐火腩主要材料有豆腐同火腩（隔夜燒腩），有啲煮法會落埋枝竹、草菇等配料。常見做法係先將豆腐炸到金黃，再將豆腐、火腩同配料落鑊炒一炒，再倒個蠔油獻汁落去炆一陣就得。
豆腐渣工程

豆腐渣工程係指建築工程入面偷工減料導致相關建築物倒塌或唔符合規定，字詞經常喺中國場景出現。字詞最早喺1998年出現，但作為中國嘅社會問題，去到2020年代仍然未有解決，繼續做成人命傷亡。
呢個字詞最早出自中華人民共和國前總理朱鎔基嘅口中。 1998年夏季中國發生特大洪水，朱鎔基喺視察發生潰堤嘅九江市時候，首先問及九江決口嘅防洪牆問題，朱鎔基怒斥呢個係「豆腐渣工程」。
後來中國大陸各地接連被揭發多處因為有關人士貪污腐敗而唔合規定或發生意外嘅建築，「豆腐渣工程」一詞就經常出現喺各大媒體。因豆腐渣係一種軟爛易塌嘅食物，故以此嚟比喻。
豆腐渣工程嘅成因，除咗刻意嘅偷工減料外，也可能因為外行人士擔當建築師、工程師，對品質管理、力學都唔認識，把關唔夠嚴格，唔達標準。豆腐渣工程嘅後果通常係負責人被問責或炒魷魚。
豆膶

豆膶，又叫豆腐膶，係整乾咗嘅豆腐，好多時都用嚟做小食或者頭盤。
豆膶原名係豆腐乾，簡稱豆乾，不過廣東人覺得「乾」唔好意頭，所以就好似「肝」咁，改咗做個「膶」字。
皆因豆膶多數都細細嚿，所以會用「豆膶咁細」形容一樣嘢好細。
豆腐 (KOL)

豆腐（洋文暱稱：Iris Fu；中文真名：符彩玉；女；4月25號—）係個澳門KOL，行清純路線；其專長為打機、跳舞、打羽毛球……佢先後就讀於澳門坊眾學校以及澳門理工學院，由2020年首季至2022年尾季喺微辣文化有限公司度打工——似乎同阿晶交集唔多。
豆腐頭

豆腐頭（Tau Fu Tau）係中國深圳南便一座山，係梧桐山南便一支。佢西便有梧桐山尾，南便有大同頂，東北便係梧桐山主𡶶。
豆腐頭係沙頭角河同深圳河其中一個源頭。
座標:北緯22°34′14.62″東經114°11′40.84″
豆腐街

豆腐街（Tofu Street）係新加坡新傳媒私人有限公司製作嘅電視劇，由何永芳、鄭國平、陳安娜、林曉佩、許美珍、黃炯耀、黃愛玲、宏榮、楊越同埋楊竣賀演出。
故事講述一班華人由中國來到新加坡，集居喺牛車水一條俗稱「豆腐街」嘅大雜院裏面。呢班性格同際遇各異嘅小市民，雖然為咗生活奔波勞碌，但能夠同舟共濟互相扶持嘅故仔。
呢套劇嘅主題曲係《城裡的月光》，由許美靜主唱。
新傳媒喺2021年3月起喺Youtube重新上載豆腐街全數25集。
مطبخ صيني أمريكي

المطبخ الصيني الأمريكيهو نمط منطعامالوجبات السريعة الذي يقدم من قبل العديد من المطاعم الصينية في الولايات المتحدة الأمريكية. هذا النوع من الطبخ عادة يلبي الأذواق الأمريكية.ويختلف كثيرا عنالمطبخ الصينيالتقليدي بالصين. على الرغم من أن الصين لديها العديد من المأكولات الإقليمية، المأكولاتالكانتونيةوربما كانت المأكولات الإقليمية الأكثر تأثيرا في تطوير الطعام الصيني الأمريكي.
في القرن ال19، فيسان فرانسيسكوبدأت المطاعم في المدن الصغيرة من طلب عملائها، بدءا من لحم سندويشات الخنزير وفطيرة التفاح إلى الفول والبيض. هذه المطاعم الصغيرة وضعت المطبخ الصيني الأمريكي وتم تعديل طعامها ونمطها لتتناسب مع ذوق المزيد من الأمريكيين. في البداية كان روادها من عمال المناجم وعمال السكك الحديدية، وانشئت المطاعم الجديدة في المدن حيث كان الطعام الصيني غير معروف تماما، والتكيف مع المكونات المحلية وتلبية أذواق عملائها.
في عام 2011، متحف سميثسونيان الوطني للتاريخ الأميركي عرض بعض الخلفية التاريخية والتحف الثقافية من المطبخ الصيني الأمريكي في تقريرها المعرض «الحلو واللاذع»: نظرة في التاريخ الأغذية الصينية في الولايات المتحدة.[1]
الطعام الصيني الأمريكي عادة ماتكونالخضرواتكطبق جانبي أو مقبلات، بينماالمأكولات الصينيةالخضروات مهمة بأطباق الرئيسية. المطبخ الصيني الأصلي يجعل الاستخدام المتكرر للخضروات الورقية مثل بوك تشوي، ولان كاي ويضع تركيز أكبر على اللحوم والمأكولات الطازجة.
يتم تحضيرالأرز المقليفي المطبخ الصيني الأمريكي أيضا بشكل مختلف عن المطبخ الصيني الاصلي، مع زيادة منصلصة الصوياوأضافة مزيد من النكهة في حين أن الأرز المقلي التقليدي فيالثقافة الصينيةيستخدم أقل من صلصة الصويا. بعض الأنماط الغذائية مثل ديم سوم تم تعديل أيضا لتناسب الأذواق الأمريكية، مثل العجين وزيادة الأطباق المقلية وصلصة الصويا.
كما ان ادوات ومواقد الطبخ والمقلاة تختلف
معظم المؤسسات الصينية الأمريكية تلبي رغبة العملاء غير الصينيين بالقوائم مكتوبة باللغةالإنجليزيةوصور. إذا كانت القوائم منفصلة باللغة الصينية متاحة، فإنها عادة اطباقا خاصة مثل الكبد، أقدام الدجاج، أو أطباق اللحوم الأخرى التي يمكن أن تنفر عملاء الأمريكيين. 
والذي يفضله الصينيين، ولكن يعتقد أن مكروها من قبل الأميركيين غير الصينيين.
[2]
المطبخ الهندي الصيني

المطبخ الهندي الصيني(المعروف أيضا باسم «هاكا الصينية») هو تكيف أساليب الطهي والتوابل الصينية إلى الأذواق الهندية من خلال عرض أكبر يشمل أيضا الأطباق النباتية. يقال إن مطبخديسيالصيني طورته الجالية الصينية الصغيرة التي عاشت في كولكاتا لأكثر من قرن. اليوم، الطعام الصيني جزء لا يتجزأ من مشهد الطهي الهندي.كما يتمتع بها المجتمعات الهندية والصينية في أمريكا الشمالية.
وقد نشأت المأكولات الصينية من كولكاتا والطعام الصيني لا يزال يحظى بشعبية هناك. في الوقت الحاضر، يبلغ عدد سكان الصين في كولكاتا حوالي 2000 شخص.معظم هؤلاء الناس من أصل هاكا. ومع ذلك، فإن العديد من أطباق المطبخ الهندي الهندي الحديث تحمل القليل من التشابه مع المأكولات الصينية التقليدية.
يعيش معظم الناس من أصل صيني في الحي الصيني الوحيد في الهند الموجود حول تيريتي بازار ومنطقة بوبازار، والتي تم نقلها إلى تانجرا، كولكاتا. معظم هؤلاء المهاجرين كانوا هاكا. لا يزال الحي الصيني في كولكاتا يضم عددا من المطاعم الصينية المتخصصة في مأكولات هاكا والمتغيرات الهندية.
تميل الأطعمة إلى النكهة مع التوابل مثلالكمون، وبذور الكزبرة، والكركم، والتي مع بعض الاستثناءات الإقليمية، مثل شينجيانغ، لا ترتبط تقليديا مع الكثير من المأكولات الصينية. الفلفل الحار، والزنجبيل، والثوم، وبذور السمسم، والفلفل الأحمر الجاف، والذرة الفلفل الأسود واللبن الزبادي تستخدم أيضا في الأطباق.وهذا يجعل الطعام الصيني الهندي مشابهًا للعديد من الأطباق العرقية في دولجنوب شرق آسيامثل سنغافورة وماليزيا، التي تتمتع بتأثيرات ثقافية صينية وهندية قوية.
يتم تقديم الأطباق غير الأساسية بشكل أساسي مع إضافة سخية من المرق، على الرغم من أنه يمكن أيضًا طلب «جافة» أو «بدون مرق». تشمل أساليب الطهي التي غالبًا ما تُرى في المأكولات الهندية الهندية «الفلفل» (الذي ينطوي على عناصر مقلية بطاطس مطبوخة بقطع من الفلفل الحار)، «مانشوريان» (مما يعني صلصة حلوة ومملحة من اللون البني)، وصلصة حمراء حارة. هذه تتوافق فقط بشكل كثير في الطبق، على كل حال، مع طرق الطهي المستخدمة فيالصين.
صينية (مطبخ)

الصَّينِيَّة(الجمع: صِينِيَّات، صَوَانِي) وعاء مستدير أو مستطيل له حواف متوسطة الارتفاع صمم خصيصًا لحمل مجموعة الأطعمة والأطباق والأكواب وغيرها من الأشياء الأخرى. تصنع الصواني منالنحاسأوالفضةأوالألمنيومأوالخشبأواللدائنأو حتى منورق المقوى، لصواني أشكال مختلفة فالصينية تكون مسطحة وعريضة أحيانا بشكل مستطيل، أو دائرية أو بيضاوية، مع حوافٍ مُرتفعة لتمنع الأشياء من الانزلاق، وعادةً تكون الصواني متصلة بمقابض لإمساك الصينية منها.
ملفوف صيني

الملفوف الصينيأوالكَرَنْب الصيني(بالإنكليزية: Bok Choy،نحقرة:بوك تشوي) هو نوع من الخضر التي تشبهالملفوف، له عرق عريض أبيض طري وأوراق خضراء داكنة، ويعرف أحيانا باسم باك تشوي وباك تشوا وملفوف الخردل الأبيض.إنه أحد المكونات التقليدية في الطعامالصيني، ويزرع حاليا في جميع أنحاء العالم ويتميز بطعمه المعتدل وقوامه الخفيف المقرمش.
يكثر الملفوف الصيني في متاجر الاطعمة الطبيعية والاسواق التي تبيع منتجات الشرق الأقصى ،وهو لذيذ الطعم عند استخدامه مع الخضر الكبيرة الأخرى والتوفو المقلية أو التمبيه أوالسمكأو الأطعمة البحرية أو غيرها من أنواع الاطعمة ذات المذاق القوي، يمكن قليه كما يمكن طهوه بالبخار أو سلقه، يقدم مع سلطة الكوزو.
يفيد الكبد والمرارة ويحتوي على نسبة عالية منالكالسيوموالمعادن الأخرى.
Çin mətbəxi

Çin mətbəxi—Çin Xalq Respublikasınınmətbəxi.
Çin mətbəxi qeyri-adiliyi və zərif dadıyla digərlərindən fərqlənir. Qonşu mətbəxlərdən nəVyetnam, nəKoreya, nə dəyaponmətbəxinə oxşamır. Eyni zamanda bütünAsiyadaolduğu kimi, burada da mətbəxin əsasını düyü,əriştəvəədviyyatlartəşkil edir. Bundan başqa tərəvəzlər və soya da Çin mətbəxinin əsas inqrediyentlərini təşkil edir. Ət və balıqdan isə başqa mətbəxlərlə müqayisədə nisbətən az istifadə olunur.
Çin mətbəxində ətli və ya tərəvəzli yeməklər arasında dəqiq ayırma yoxdur. Əksinə olaraq müxtəlif inqrediyentlər vahid bir xörək hazırlamaq üçün birləşdirilir. Qidanın ahəngdarlığı Çin mətbəxin səciyyəvi xüsusiyyətidir. Məsələn, süfrəyə heç vaxt tərkibi eyni ətdən ibarət olan və yaxud oxşar dadlı və ya tərkibli iki xörəyi heç vaxt qoymazlar. Bu ənənə Çinlilərin qədim Çin filosofu Yi Yinın nəzəriyyəsinə inandıqlarından irəli gəlir. Bu nəzəriyyəyə əsasən, hər bir dad insan orqanizmindəki müəyyən daxili orqana aiddir ki, buna görə xörəkdə dadların tarazlaşdırılması insan sağlamlığını qorumağa kömək edir.
Çin mətbəxindətərəvəzlərvacib rola malikdir. Burada minlərlə müxtəlif tərəvəz növlərindən istifadə olunur. Onların çoxu Çində bitir. Lakin əksər hallarda onlar Avropada yayılmış növlərdən fərqlənir.
Çin mətbəxinin müxtəlifliyi ölkənin böyüklüyü ilə izah oluna bilər. Çində dörd reqional mətbəx mövcuddur:
Çin mətbəxin səciyyəvi elementigöbələkdir.Burada bir az parlaq və xırcıldayan pişik qulağı deyilən qara göbələklər və həmçinin zərif dadlı və ətirli göbələklərdən olduqca çox istifadə olunur.
Başqa tez-tez istifadə olunan inqrediyentlər:zəncəfil, çox yüksək qida dəyəri olan soya zoğları, ət və balıq xörəklərinə əlavə olan Çin kələmi, tərəvəzlər, souslar və kekslər üçün istifadə olunan bir az şirin və maraqlı dadı olan cirə. Əriştə həmçinin çox populyardır, və Çin mətbəxində onun dörd növü var: yumurta və buğda unundan hazırlanan əriştə, spaqettiya oxşar buğda unundan hazırlanan əriştə, maş lobyadan hazırlanan əriştə (şəffaf) və düyü unundan hazırlanan əriştə.
Tailand mətbəxi

Tailand mətbəxivə yaTay mətbəxi—Tailand Krallığınınmətbəxi.
Tailand mətbəxi özünün qeyri-adiliyi ilə digərlərindən fərqlənir. Onun qonşuÇin mətbəxindənəsas fərqi ondan ibarətdir ki, Tailand mətbəxində inqredientlərin seçimində müəyyən sərbəstliyə yol verir. Beləliklə də o daha fərdi və orijinal olur. Lakin, Tay mətbəxində dünyanın başqa mətbəxlərinin güclü təsiri hiss olunsa da, o, həmçinin öz xüsusi yeməkləri ilə fərqlənir. Bu da onun orijinallığının sirri hesab oluna bilər.
Tailand mətbəxində xörəklərin bişirmə vaxtı və ədviyyatların və ətirli otların seçimi aşbazın arzu və fantaziyasından asılıdır. Gözəl dadından başqa, xörəyin həmçinin gözəl görünüşü də olmalıdır. Çünki tailandlılar xörəyin estetik görünüşünə çox böyük əhəmiyyət verirlər.
Tərəvəzlərin və meyvələrin üzərində naxışın açılması demək olar ki, incəsənətə çevrilib. Xörəklər çox vaxtı soğan, pomidor və ya xiyar dilimləri ilə bəzədilir.
Bütün Asiyada olduğu kimi, burada da mətbəxin əsasını düyü təşkil edir. Demək olar ki, düyü bütün yeməklərin hazırlanmasında istifadə olunur. O, dadları tarazlaşdırdığı üçün isti yeməklərin hazırlanmasında geniş istifadə olunur. Qeyd etmək lazımdır ki, düyü bişirilərkən, ona heç vaxt duz əlavə olunmur. Tay mətbəxində düyü Avropa mətbəxində geniş istifadə olunan çörək və kartofu əvəz edir.
Tay mətbəxi dörd əsas dadlardan ibarətdir:
Yandırıcı acı dad bütün dadlardan üstündür. Nəfis xörəyin hazırlama sirri bütün dadların məharətli və ahənqdar birləşdirilməsindən ibarətdir.
Tailand mətbəxinin beynəlxalq səviyyədə tanınması XX əsrin ikinci yarısına təsadüf edir. Belə ki, 1960-cı illərdən sonra bir turistik cazibə mərkəzi olması səbəbindən və Vyetnam müharibəsi dövründə Amerika əsgərlərinin bölgəyə gəlməsi nəticəsində beynəlxalq səviyyədə tanınmağa başlamışdır. Bundan əvvəl isə qərblilər tərəfindən bu mətbəxə maraq göstərilməmişdir.
Tay xörəklərini yemək üçün bıçağların istifadəsi tələb olunmur, çünki bütün inqrediyentlər xörək hazırlanarkan balaca tikələrə doğranılır. Xörəklər qaşığın üzərinə tikələrin çəngəl ilə qoyulması vasitəsilə yeyilir. Amma Qərb mədəniyyəti meydana gələndən sonra, xörəklərin əl ilə yeyilməsi və ya birbaşa kasalardan içilməsi çəngəl və qaşıqların istifadə olunması ilə əvəz olundu.
Çuka ryori

Yaponiya Çin mətbəxi(Çuka(中華, 中華料理çuka ryori, hərfi mənada "Çin yeməyi")) -ÇindənYaponiyayagəlmiş və illər ərzində dəyişilmiş yapon xörəkləri. Bəzi yaponlar səhv olaraq bu xörəkləri Çin sayırlar, lakin çinlilər heç vaxt onları öz xörəkləri hesab etməyib və elə üsulla hazırlamayıblar.Bəzi hallarda onları Çin xörəyi edən yalnız əriştə olur, digər inqridientlər isə Yaponiyadan (hiyaşi-çuka) və ya həttaAvropadan(vetçina) olur.
MDBölkələrində hərdən yosunu səhvən çukka adlandırırlar, lakin bu salata aidiyyəti olmayan xörək də ola bilər.
Çin loxması

Çin loxması(ing:Bite of ChinaÇin: 舌尖 上 的 中国;pinyin: Shéjiān shàng de Zhōngguó)Çin yeməklərivə onların bişirmə tarixinə dair sənədli televiziya serialıdır. Xiaoqing (陈晓卿), Li Lihong (李立宏) və Roc Çen (阿 鲲) tərəfindən bəstələnmiş orijinal musiqi və Çenin rejissorluğu ilə yayımlanmışdır. İlk dəfə 14 may 2012-ci ildə Çin Mərkəzi Televiziyasında yayımlandı və qısa müddətdə yüksək reytinq və geniş populyarlıq qazandı.2011-ci ilin martında çəkilişlərə başlayan yeddi seriyalı sənədli serial,Çin,HonqKonqvəTayvanmaterikindəki 60-dan çox yerdəki müxtəlif növ qidaların arxasında tarixini və hekayəsini təqdim edir.Sənədli film həm də yerli mətbəxi tanımayanlara Çin qida mədəniyyətini tanıtmaq üçün bir vasitə kimi fəal şəkildə təşviq edilmişdir. Şen Hongfei və Çua Lam kimi müxtəlif məşhur aşpazlar layihənin məsləhətçiləri idi.Çen Xiaoqing, "Çəkmək istədiyimiz şey məşhur aşpazlar və məşhur yeməklər deyil, adi insanların evdə yemək bişirməyidir" dedi. Bu film Çin xalqına məxsus yüzlərlə ləzzəti, insanlarla qida arasındakı hekayəni göstərir və qida ilə cəmiyyətin münasibətini təsvir edir. Filmin vacib mövzusu Çinin "dəyişikliyi" dir. Çinin ənənəvi əkinçiliyini göstərməklə yanaşı eyni zamanda tamaşaçılara bir çox Çin ənənələrinin dəyişdiyi və filmdə görünən bəzi insanların son nəsil olma ehtimalı və bəzi təamların əsrlər boyu dəyişildiyi sənətkarlıqla bildirilmişdir.
Yeddi bölümdən (əlavə treyler) ibarət olan Çin loxması filminin ikinci mövsümü 18 Aprel-6 iyun 2014 tarixləri arasında yayımlandı.Üçüncü mövsüm Bahar Şənliyi tətili zamanı 19–26 fevral 2018-ci il tarixlərində yayımlanmışdır.
Çin Loxması, CCTV-1-də gecə efirində yüksəkreytinqqazandı və təqribən 100 milyon izləyici topladı.Doubanda ümumi təsdiqləmə reytinqi 91%-dir.The Guardian'dan Oliver Thring bu sənədli film haqqında demişdir: "Bu sənədli televiziya serialı yeməklər haqqında indiyə qədər gördüyüm ən yaxşı televiziya şousudur."
3-cü mövsümün 2-ci bölümündə səsvermə, Huifanqın Xi'an'dakı bir toplumunTan sülaləsindənbaşladığını göstərir.Bu qeyd tarixşünas Yu Gengzhe tərəfindən təkzib edildi. Yu Weibo-ya Huifangın hazırda yerləşdiyi yerin imperator gözətçilərinin kazarmaları ilə birlikdə Tangın Mərkəzi Katibliyi olduğunu şərh etdi və Song içində bir məscidin yerləşməsi ehtimal olunur.
Sənədli filmin afişasında görünən Çin rəsminin arxa planı Xu Qinsongun (许 钦松) müəllifi olduğu "Yağışlı bulud silsiləsi " (岭 云 带雨) olmuşdur. Əvvəlcə afişa dizayneri rəsmdən cənab Xu'nun icazəsi olmadan istifadə etdi, lakin bumüəllif hüququməsələsi sonralar rəssam ilə sənədli filmin prodüseri arasında razılaşma yolu ilə həll edildi.Digər mübahisəli olan məsələ isə, dördüncü bölümdə təsvir olunan "dərman və qida eyni mənşədən qaynaqlanır" anlayışıdır və ənənəvi Çin təbabətinin risklərə toxunmadan yeməklərə inteqrasiya praktikasını tərənnüm edir.
Vyetnam mətbəxi

Vyetnam mətbəxi—Hind-ÇinyarımadasındaCənub-Şərqi AsiyadayerləşənVyetnam Sosialist Respublikasınınmətbəxi.
Vyetnam mətbəxi qeyri-adiliyi və zərif dadıyla digərlərindən fərqlənir. Qonşu mətbəxlərdən nə Çin, nə Koreya, nə də yapon mətbəxinə oxşamır. Eyni zamanda bütün Asiyada olduğu kimi, burada da mətbəxin əsasını düyü, əriştə və ədviyyatlar təşkil edir. Nanə, keşniş, balıq sousu, istiot, sarımsaq Vyetnam yeməklərinə özünəməxsus ətir verir. Acı olmayan zərif ədviyyatlar, yağdan minimal dərəcədə istifadə, düyü yeməklərinin, tərəvəzlərin, dəniz məhsullarının rəngarəngliyi Vyetnam mətbəxini həm dadlı, həm də orqanizm üçün faydalı edir.
Uzun illər Fransanın müstəmləkəsi olmuş ölkədə fransız mətbəxinin ənənələri də geniş yayılıb. Vyetnam mətbəxində fransız təsiri özünü ilk növbədə paştet və pendirdə göstərir.Ölkə həmçinin fransızların qəhvəyə olan məhəbbətini də mənimsəyib.
Vyetnam mətbəxi öz müxtəlifliyinə görə də digərlərindən çox fərqlənir. Deyilənə görə, burada 500-ə yaxın milli yemək nümunəsi var. Ölkənin ən məşhur milli yeməklərinə: "kom" (düyü), "fo" (əriştə supu), "soy" (yapışqan düyü), "çaka" (balığın qızardılmış yumşaq əti), "çajo" (ət və tərəvəzli rulet) aiddir.Düyü nişastasından və meyvələrdən hazırlanmış şirin desertlər də bu ölkədə çox populyardır. Burada müxtəlif orijinal meyvələr də vardır: əjdaha meyvəsi, jajabe, xaki, lonqan, pomelo, üççəyirdəkli albalı, su alması.Bəzi yeməklərin hazırlanmasında avropalılar üçün çox qəribə görünən inqrediyentlərdən, məsələn, ilanlar, qurbağalar, hörümçəklərdən istifadə edilir.
Vyetnam mətbəxinin əsasını müxtəlif tərəvəz və ölkədə çox məşhur olan balıqla bəzədilmiş ağ düyü təşkil edir. Vyetnamlılar özləri öz mətbəxlərini belə xarakterizə edirlər:
Milli mətbəx Vyetnamın regionlarına görə çox fərqlənir. Ölkənin şimalı daha çox məşhur şorbası, qızardılmış əti, dəniz məhsulları ilə tanınır. Ölkənin cənubunda isə ədviyyatlardan daha çox istifadə olunur.
Yerli əhaliyə gəlincə, vyetnamlılar çox zəngin mədəniyyətə malik sülhsevər bir xalqdır və bu xüsusiyyətləri ilə turistləri daha çox cəlb edirlər. Turistlər Vyetnamın böyük şəhərlərində hər zövqə və münasib qiymətə uyğun restoran tapa bilirlər.
চীনা রন্ধনশৈলী

চাইনিজ খাবারচীনা সংস্কৃতির একটি গুরুত্বপূর্ণ অংশ, যার মধ্যে রয়েছেচিনেরবিভিন্ন অঞ্চল থেকে শুরু করে বিশ্বের অন্যান্য অঞ্চলের চীনা লোকদের থেকে প্রাপ্ত রান্না।
ইন্দো-চীনা রন্ধনশৈলী

ইন্দো-চীনা রন্ধনশৈলী,চীনা ভারতীয় রন্ধনশৈলী,চীন-ভারতীয় রন্ধনশৈলী,হাক্কা চীনাবাদেশি-চীনা রন্ধনশৈলীহল একটি স্বতন্ত্র সমন্বয় রন্ধনশৈলী যাভারতীয়ওচীনাউভয় খাবার ও স্বাদের দিকগুলিকে একত্রিত করে। যদিও এশীয় রন্ধনশৈলী সমগ্র এশিয়ার ইতিহাস জুড়ে মিশ্রিত হয়েছে, তবে সমন্বয় খাবারের সবচেয়ে জনপ্রিয় উৎসের গল্পটিকলকাতার চীনাদেরসাথে রয়েছে, যারা কাজের সন্ধানেব্রিটিশ রাজ ভারতেঅভিবাসী হয়েছিল।এই অঞ্চলে রেস্তোরাঁ ব্যবসা শুরু করে এই সকল প্রাথমিক চীনা খাবার বিক্রেতারা তাদের রন্ধনশৈলীকে ভারতীয়দের রুচির সাথে মানিয়ে নিয়েছিল যাতে চীনা খাবার বিক্রেতারা ভারতীয়দের কাছ থেকে অর্থ উপার্জন চালিয়ে যেতে পারে।
চীনা ভারতীয় খাবার সাধারণত এর উপকরণ দিয়ে চিহ্নিত করা হয়: ভারতীয় শাকসবজি ওমশলাব্যবহার করা হয়, সাথে প্রচুর পরিমাণে তিক্ত চীনা সস, ঘন করার এজেন্ট ও তেলের সাথে ব্যবহার করা হয়।একটি পাত্রে মন্থন-ভাজা চীন-ভারতীয় খাবার চীনা রন্ধনশৈলী গ্রহণ করে এবং ভারতীয় তালুতে পরিচিত মশলা ও স্বাদ যোগ করে।ভারতীয় মশলা ও শাকসবজি দিয়ে রান্না করা সুস্বাদু, তিক্ত চীনা খাবারের এই ধারণাটি ভারত,পাকিস্তান,বাংলাদেশওআফগানিস্তানেরমূলধারার রন্ধনসম্পর্কীয় দৃশ্যের সাথে অবিচ্ছেদ্য হয়ে উঠেছে এবং আমেরিকা, ব্রিটেন, কানাডা ও ক্যারিবীয় এর মতো দেশগুলিতে এর বিস্তৃতি রূপ নিয়েছে এবং চীনা, ভারতীয় ও এশীয় রন্ধনশৈলীর বৈশ্বিক দৃষ্টিভঙ্গি পরিবর্তন করেছে।
এশীয় রন্ধনশৈলী

এশীয় রন্ধনশৈলীহচ্ছে কিছু প্রধান আঞ্চলিক রন্ধনশৈলীপূর্ব এশীয় রন্ধনশৈলী,দক্ষিণ পূর্ব এশীয় রন্ধনশৈলী,দক্ষিণ এশিয়া রন্ধনশৈলী,মধ্য এশীয়, এবংমধ্যপ্রাচ্যীয় রন্ধনশৈলীনিয়ে গঠিত। রন্ধনশৈলী হচ্ছে রান্নার অভ্যাস এবং ঐতিহ্যের সম্মিলন যা সাধারণত একটি নির্দিষ্ট সংস্কৃতির সাথে যুক্ত। বৃহত্তম এবং সর্বাধিক জনবহুলমহাদেশএশিয়া হচ্ছে অনেক সংস্কৃতির বাসস্থান যাদের নিজস্ব বৈশিষ্ট্যের রন্ধনশৈলী আছে।
মহাদেশের পূর্ব ও দক্ষিণপূর্ব অঞ্চলের বহু সংস্কৃতির মধ্যে একই ধরনের উপাদানের ব্যবহার রয়েছে যেমনচাল,আদা,রসুন,, তিল বীজ,চিনি, শুকনোপেঁয়াজ, সয়া, এবং তোফু। ভাজা, সিদ্ধ ভাজা, কড়া ভাজা এই অঞ্চলের সাধারণ রান্নার পদ্ধতি।
বেশিরভাগ এশিয়ান রন্ধনশৈলীর মধ্যে চালের ব্যবহার সাধারণ। যদিও বিভিন্ন অঞ্চলে বিভিন্ন ধরনের চালের জনপ্রিয়তা রয়েছে। উপমহাদেশে বাসমতি চাল জনপ্রিয়, জুঁই চাল প্রায়ই দক্ষিণ-পূর্বের অঞ্চলে পাওয়া যায়। তবে চীনে লম্বা দানার চাল এবংজাপানওকোরিয়ায়ছোট দানার চাল জনপ্রিয়।
দক্ষিণ, পশ্চিম ও দক্ষিণপূর্ব এশিয়ার মধ্যেতরকারিএকটি সাধারণ পদ। তবে এটি পূর্ব এশিয়ার রান্নায় সচরাচর দেখা যায় না। ভারত ও অন্যান্য দক্ষিণ এশীয় দেশগুলির তরকারিতে দইয়ের ব্যবহার লক্ষ্য করা যায় এবং দক্ষিণ-পূর্ব ও পূর্বাঞ্চলীয় অঞ্চলে তরকারিতে সাধারনতনারকেল দুধকেতরকারির ভিত্তি হিসাবে ব্যবহার করে।
পূর্ব এশীয়া রন্ধনশৈলীর মধ্যে আছে চীনা, জাপানী, কোরিয়, মঙ্গোলীয় এবং তাইওয়ানীয় রন্ধনশৈলীসমূহ। এটা বিশ্বের সবচেয়ে জনবহুল অঞ্চল। এএ অনেক আঞ্চলিক রন্ধনশৈলী আছে। বিশেষ করেচীনে। প্রধান খাদ্যের উদাহরণ হচ্ছেচাল,নুডলস,মুগ ডাল,সয়াবিন,সামুদ্রিক খাবার(জাপানেসর্বাধিকসীফুডখাদ্য গৃহীত হয়),ছাগলের মাংস(মঙ্গোলিয়া),বোক ছয়(চীনাবাঁধাকপি) এবংচা।
দক্ষিণ এশীয় রন্ধনশৈর অন্তর্ভুক্ত হচ্ছেভারতীয় উপমহাদেশেরবিভিন্ন রন্ধনশৈলী। এই অঞ্চলে খাবারগুলির বৈচিত্রতা হচ্ছে বিভিন্ন ধরনের কাঁচা মরিচ, গোলমরিচ আর অন্যান্য সুগন্ধী মশলা। হলুদ ও জিরা প্রায়ই সব তরকারিতে ব্যবহৃত হয়।
প্রচলিত মাংসের মধ্যে আছে গরু, মেষ, ছাগল, মাছ, মুরগি। পশ্চিমা খাবারের তুলনায় গরুর মাংস সামগ্রিক অঞ্চলের হিসেবে কম খাওয়া হয়। কারণ হিন্দুদের কাছে গরুর বিশেষ মর্যাদা থাকায় তা এই অঞ্চলের অনেক অঞ্চলে গরু খাওয়ায় সীমাবদ্ধতা এসেছে।বাংলাদেশ,পাকিস্তানওভারতেবিশেষ করে দক্ষিণ ভারতে মুসলমান ও খ্রিস্টানদের মধ্যে গোমাংস জনপ্রিয়। তবে সাম্প্রতিক বছরগুলোতে ভারতে গোমাংস খাওয়ার অপরাধে ভারতে উগ্র হিন্দুত্ববাদীদের হাতে গোমাংসভোজীদের নিগৃহীত হওয়ার এমনকি নিহত হওয়ার ঘটনা ঘটেছে। গরুর বিরুদ্ধে নিষেধাজ্ঞা কিছুটা মহিষ ও চমরিগাইয়ের উপর এসে পড়লেও অনেক স্থানের হিন্দুরা এগুলোর মাংস খেয়ে থাকে। মুসলমানদের জন্য শুকরের মাংস হারাম হওয়ায় তারা এটা পরিহার করে। কিন্তু অধিকাংশ হিন্দুরা এটা খেয়ে থাকে।
দক্ষিণপূর্ব এশিয়ার রন্ধনপ্রণালীর একটি বৈশিষ্ট্য হচ্ছে সুগন্ধযুক্ত সুগন্ধি উপাদান দিয়ে হালকাভাবে প্রস্তুত খাবার। স্বাদের জন্য লেবু এবং গুল্ম যেমন ধনিয়া/সিলানট্রো এবং বেসিল ইত্যাদির মতো সুগন্ধযুক্ত ফুলের ব্যবহার আছে। রান্নার প্রণালী গুলোর মধ্যে আছে নেড়ে ভাজা, সিদ্ধ করা, ফুটানো ইত্যাদি।
মধ্য এশিয়ার রন্ধন উপাদানগুলো হলজলপাইওজলপাইের তেল,মধু,খেজুর,মাংস,ভেষজ,মসলা।
তিব্বতি রন্ধনশৈলী

তিব্বতি রন্ধনশৈলীহচ্ছে তিব্বত ও তার জনগণের রন্ধনসম্পর্কীয় ঐতিহ্য ও চর্চা। ভারত ওনেপালেরবাস করে এমন অনেকেই তিব্বতি রন্ধনশৈলী অনুসরণ করে। এই রন্ধনশৈলীতেতিব্বতেরপাহাড়ি ভূমিতে খাবার গুলো প্রতিফলিত হয় যা প্রতিবেশীদের প্রভাবে (ভারত ও নেপালসহ অন্যান্য দেশ) বিকশিত হয়েছে। এই রন্ধনশৈলী নুডলস, ছাগল, ইয়াক, মাটন, ডাম্পলিং, পনির (প্রায়ই ইয়াক বা ছাগলের দুধ থেকে তৈরীকৃত), মাখন (তিব্বতি জলবায়ুতে অভিযোজিত পশু থেকে) এবং স্যুপ এর জন্য বিশেষ পরিচিত।
ঐতিহ্যগতভাবেবার্লিদানা তিব্বতের মূল খাদ্য। মাংস এবং দুগ্ধজাত অপরিহার্য উপাদান। তিব্বতের দক্ষিণাঞ্চলের নিচু অঞ্চলে শুধুধানচাষ করা হয় এবং প্রধানত আমদানি করা হয়। মধ্য তিব্বতে শাক সবজি ও ফল খুব কম খাওয়া হয় কারণ সেখানে এগুলোর চাষ খুবই কঠিন। গ্রিনহাউসের নির্মাণের কারণে আজকাল এই ফসলের উৎপাদন বাড়ানো সম্ভব হয়েছে। বিভিন্ন উদ্ভিদের অবস্থার কারণে তিব্বতি খাবারে বড় বৈচিত্র্য রয়েছে।
তিব্বতি ফসলকে অধিক উচ্চতায় জন্মাতে সক্ষম হতে হয়। যদিও তিব্বতের কয়েকটি অঞ্চল চাল, কমলা, কলা এবং লেবু উৎপাদনের জন্য যথেষ্ট নিচু।তিব্বত সবচেয়ে গুরুত্বপূর্ণ ফসল বার্লি। ভাজা বার্লি থেকে বানানো ময়দাকে বলা হয় তসম্পা যাশা ফালের(মাংস ও বাঁধাকপি দিয়ে তৈরী)মত তিব্বতের প্রধান খাবার।  বালেপ নামক তিব্বতি রুটি সকালের নাস্তা ও মধ্যাহ্নভোজনে খাওয়া হয়। থুকপা হলো রাতের প্রধান খাবার যাতে শাকসবজি, মাংস এবং বিভিন্ন দৈর্ঘ্যেরনুডলসএর সমন্বয়ে তৈরী হয়। তিব্বতি রন্ধনশৈলীতে খাবার ঐতিহ্যগতভাবে বাঁশের চপস্টিক্সের সাথে পরিবেশন করা হয়।  অন্য হিমালয়ী রন্ধনশৈলীতে সাধারণত হাত দিয়ে খাওয়া হয়। তিব্বতিরা ছোট ছোট স্যুপের বাটি ব্যবহার করে এবং তাদের সোনার ও রূপার বাটি ব্যবহারের ইতিহাস রয়েছে।সিপেন হচ্ছে তিব্বতিদের এক প্রকার ঝাল সস।
মাংসের মধ্যে আছে চমরী গাই, ছাগল বা মটন, যা প্রায়ই শুকিয়ে অথবা আলু দিয়ে মসলাযুক্ত ঝোল  রান্না করা হয়। সরিষা বীজ তিব্বতে চাষ করা হয় এবং এর ফলে এর রন্ধনপ্রণালীতে ব্যাপকভাবে অবদান রেখেছে সরিষা। চমরী গাইয়ের দই, মাখন, এবং পনির প্রায়ই খাওয়া হয় এবং ভাল ভাবে প্রস্তুত দই একটি সম্মানজনক খাবার হিসেবে বিবেচনা করা হয়। ১১ শতক থেকে তিব্বতে নিরামিষভোজন মতবাদ আলোচিত হচ্ছে কিন্তু কখনো গুরুত্বপূর্ণ অবস্থান তৈরী করতে পারেনি। সব্জি উৎপাদন কষ্টসাধ্য এবং তিব্বতের মাংস ভোজের সাংস্কৃতিক ঐতিহ্যের কারণে প্রচলিত হয় নি।
তিব্বতির খাবারগুলিলাদাখ,সিক্কিম,অরুণাচল প্রদেশএবং ভারতে তিব্বতিদের বসবাস যেখানে এবং উত্তর নেপালের বিভিন্ন অঞ্চলে যেমন মুস্টাং ও অন্যান্য অঞ্চলে খাওয়া হয়। 
বড় তিব্বতি নগর ও শহরে অনেক রেস্টুরেন্ট এখন সিচুয়ান-শৈলীর হান চীনা খাবার পরিবেশন করছে। পশ্চিমা আমদানি এবং মিশ্র খাবার যেমন ভাজা চমরী গাই এবং চিপস জনপ্রিয়। ঐতিহ্যবাহী তিব্বতি খাবার পরিবেশনকারী অনেক ছোটো রেস্তোরাঁ শহর ও গ্রামাঞ্চলে টিকে আছে।
Kambodžská kuchyně

Kambodžská kuchyně, téžkhmerská kuchyně, (kambodžskyសិល្បៈខាងធ្វើម្ហូបខ្មែរ) je tradiční kuchyníKambodži, státu v jihovýchodní Asii.
Nejdůležitější ingrediencí kambodžské kuchyně je jednoznačněrýže, která se podává jakopřílohaa je také ingrediencí v mnoha kambodžských jídlech. Díkymonzunůmjsou v Kambodži ideální podmínky pro pěstování rýže a odhaduje se že se v Kambodži používá přes 2000 variant rýže.
Další důležitou ingrediencí jsousladkovodní ryby, které se v tak hojné míře používá díky tomu, že Kambodžou protéká veletokMekonga ve střední Kambodži se nachází velké jezeroTonlésap. Z masa se dále používá nejčastějikuřecíavepřové, lze se ale také setkat i s dalšími druhy masa. Mezi další důležité ingredience kambodžské kuchyně patří různé fermentované omáčky (sójová,rybí,ústřicová),kari pasty(kroeung),prahok(solené fermentované mleté rybí maso),nudlea různé druhy ovoce a zeleniny.
Nepoužívanějšími kořeními v kambodžské kuchyni jsoučernýakampotský pepř,kardamom,kurkuma,badyán,galangál,zázvor,citronová trávanebomauricijská lilmeta.
V mnoha ohledech je kambodžská kuchyně blízkáthajské kuchyni(ačkoliv používá méně chilli a kokosu) nebovietnamské kuchyni. Na kambodžskou kuchyni měla znatelný vlivčínská kuchyně(nudle),indická kuchyně(kari), ale ifrancouzská kuchyně(bageta).
Nudle byly přejaty z čínské kuchyně a v Kambodži se obvykle vyrábějí z rýže, ale podávají se ipšeničnénudle (la mien) nebotapiokovénudle (lort). Mezi nejpopulárnější nudlová jídla patří nudle vbarmském styluzvanémee kola. Jedná se o vegetariánský pokrm z rýžových nudlí, restované se sójovou omáčkou, zeleninou, podávané sarašídya vejcem. Dalším populárním nudlovým pokrmem jemee katang(široké nudle v kantonském stylu, vařené se zeleninou a masem v ústřicové omáčce) nebonom banh chok(nudle v kari omáčce). Nudle se také přidávají do polévek.
Polévkakuy teavje jedním z nejtypičtějších kambodžských pokrmů. Jedná se o vepřový vývar s nudlemi, podávaný s pokrájenou zeleninou, čerstvýmkoriandremnebo plátky masa. Obvykle se podává k snídani. Existuje ve více variantách. Dalšími populární polévkou jemee kiev(kambodžská verze wontonové polévky, polévka s knedlíčky).
Další kambodžské pokrmy:
Příklady kambodžských nápojů:
V tomto článku byl použitpřekladtextu z článkuCambodian cuisinena anglické Wikipedii.
Čínská restaurace

Čínská restauraceje druhpohostinného podniku, jež servíruje pokrmy zčínské kuchyně. Z důvodu širokého rozšíření čínského lidu na zemi se čínská kuchyně ve všech zemích přizpůsobila tamním chuťovým preferencím. Velká část podniků také v nabídce má pokrmy z kantonské a indonéské kuchyně.
Až typickou vlastností těchto podniků je možnost tzv. „Take away“, což znamená, že jídlo je možné si vzít s sebou a odnést jej a následně zkonzumovat jinde, například doma. Část z nich dokonce má i vlastnírozvoz.
Restaurace podávající čínskou kuchyni jsou ve světě velice oblíbené.
VeSpojených státechzačaly být otevírány veřejnosti první restaurace tohoto typu již v roce 1849, první z nich pod názvemCanton Restaurant. V roce 1850 bylo vSan Franciscujiž 5 restaurací. Tento trend se rozšířil i směrem na východ a doNew Yorku.V roce 2015 bylo v USA 46 tisíc restaurací.
Počátkem 80. let 19. století se v Londýně a Liverpoolu objevily čínské potraviny a stravovací domy, které navštěvovali především čínští námořníci a studenti.
V roce 1884 bylo čínské jídlo prezentováno na Mezinárodní výstavě zdraví vLondýně.
V 50. letech 20. století byla vPrazeveVodičkově ulici19 otevřena jedna z prvních čínských restaurací v Evropě, nazvaná Čínská restaurace.Byla založena na popudAdolfa Hoffmeistera,československého velvyslancevPaříži.Kuchaře a nábytek se slonovinou věnoval restauraciMao Ce-tung. Poroztržce Sovětského svazu s Čínouv 60. letech se však kuchaři museli vrátit zpět do vlasti a byl také problém s dodávkami čínských potravin. Restaurace však nadále úspěšně pokračovala s českým personálem a náhražkami. Fungovala až do roku 1992, kdy prostoryzrestituovalipůvodní majitelé.
Oblíbené jsou tyto podniky i v Austrálii, Nizozemsku a Kanadě.
Tchajwanská kuchyně

Tchajwanská kuchyně(znaky: 臺灣菜,pchin-jin:Táiwān cài,český přepis:Tchaj-wan cchaj) je velice podobnáčínské kuchyni, především pak té jihočínské (tchajwanská kuchyně je nejbližší kuchyni čínské provincieFu-ťien), ovlivněna byla ovšem i kuchyněmi z ostatních regionů kontinentálníČínyajaponskou kuchyní, ale i kuchynímístních austronéských domorodců. Mezi nejpoužívanější suroviny patřírýže, nudle, knedlíčky, ryby (nejpopulárnější jechanos) amořské plody, maso (kuřecí a vepřové), sója a zelenina. Vyhlášený je také tchajwanský čaj.
Jídlo je často podávané formousiao-čch'(xiaochi, čínsky 小吃), což jsou malé porce různých pokrmů (podobné jakotapasnebomeze).
Příklady tchajwanských pokrmů:
Příklady tchajwanských nápojů:
Tchajwanští domorodci austronéského původutvoří jen okolo 2% obyvatelstva Tchaj-wanu, ale jejich kuchyně se od té čínské výrazně liší. Často se opéká maso divoké zvěře (jeleni,divoké prase, ale ikrysy). Mezi některými kmeny jsou specialitou střeva poletuchy nebo opečené zahnívající maso. Tchajwanští domorodci tradičně pěstujítapioku,taro,batátynebojáhly, ze kterých se vyrábí prosové víno (小米酒). Kuchyně tchajwanských domorodců již není tak rozšířená, ale stále existuje mnoho restaurací kde se jídla z této kuchyně podávají.
V tomto článku byl použitpřekladtextu z článkuTaiwanese cuisinena anglické Wikipedii.
Nepálská kuchyně

Nepálskákuchyněje velmi rozmanitá a skládá se z mnoha různých kuchařských stylů každého regionu. Je ovlivněnatibetskou,čínskou,bhútánskouaindickou kuchyní.
Po celém Nepálu se konzumujedál bhat tarkari(दाल भात तरकारी). Nejpopulárnějším jídlem nepálské kuchyně je vNepálui v cizině jednoznačněchow mein, které bylo převzato zčínské kuchyně. Jsou to osmaženénudles masem a zeleninou. Dalším oblíbeným pokrmem jsou knedlíčkymomo, nadívané býčím nebo kuřecím masem. Jako polévka se nejčastěji podávádhal, zčočkya indického koření. Nejoblíbenějším nápojem jerýžové víno.
Jídlo se jí vždy pravou rukou, nejčastějšífaux pascizinců je jezení levou rukou, která se pokládá za nečistou a nesmí se jídla ani dotýkat. Ruce musí být před jídlem důkladně umyté a ústa vyčištěna. Je zvykem si po jídle umýt rty.
V tomto článku byl použitpřekladtextu z článkuNepalese cuisinena anglické Wikipedii.
Gastronomía sino-japonesa

Lagastronomía sino-japonesaes un estilo único de lagastronomía chinaservido por los restaurantes chinos deJapón. Muchos de estos locales son propiedad de japoneses, si bien algunos de ellos son regentados por emigrantes o descendientes de emigrantes chinos.
Aunque antiguamente la cocina china había estado disponible principalmente en losbarrios chinos, como los existentes en los puertos deKōbe,NagasakioYokohama, la cocina china de estilo japonés está actualmente disponible en todo el país. Como los restaurantes japoneses y china suelen especializarse en un solo tipo de plano, la cocina se centra principalmente en platos de uno de los tres tipos diferentes de restaurantes:ramen,dim sumy chinos clásicos. No siempre incluye soya, por eso siempre hay una en mesa
Elramen(ラーメン) es un plato defideosencaldo, normalmente con diversas carnes y verduras, que también se llama a menudochuka soba(中華そば, literalmente ‘fideos chinos’). En Japón elramenes actualmente una de las opciones decomida rápidamás populares. Aunque todas las ciudades tienen muchos restaurantesrameneconómicos especializados en estos fideos, también están disponibles incontables variedades derameninstantáneo. Estos fideos han cambiado mucho desde su origen en China. Hay ampliamente disponibles cuatro tipos principales deramenen Japón:shio(‘sal’),shoyu(‘salsa de soja’),tonkotsu(‘hueso decerdo’) ymiso(‘pasta de soja’). Aunque los ingredientes adicionales usados en elramensuelen depender del tipo de caldo, también pueden cambiar de un local a otro. Como complemento a los fideos, los restaurantesramensuelen ofrecerarroz fritoal estilo japonés ygyoza(dumplingssalteados).
Eldim sum(enjaponés点心tenshino 飲茶yamucha) en Japón suele ser muy diferente al que ha sido popularizado en losbarrios chinosde Occidente. En los barrios chinos de Japón existen restaurantes que llevan numerosos platos a la mesa del cliente en carros, pero en general eldim sumha ganado popularidad solo recientemente en el país. En lugar de contar con menús completos de platos chinos auténticos, comopatas de pollo estofadaso tripas, los restaurantesdim sumjaponeses, presentes en la actualidad en las ciudades más grandes comoOsakayTokio, parecen promocionar una atmósfera parecida a la de una cafetería. En estos locales suele hacerse énfasis en el té y los aperitivos en detrimento de los menús completos. Así, abundan los restaurantes que sirvenshumai(dumplingsde cerdo o gamba picada),sho lon po(dumplingsal vapor rellenos de carne jugosa) y similares. Estos platos suelen servirse acompañados deoolongoté de jazmín.
Losrestaurantes chinos(中華料理屋chūka ryōriyao 中華飯店chūka hanten) sirven un conjunto distintivo de platos populares que no necesariamente son típicos de la auténticacocina china. Actualmente la mayoría de ciudades japonesas tienen al menos un restaurante chino, pues esta cocina es muy popular. También hay disponibles muchas salsas envasadas para cocinar fácilmente en casa platos chino-japoneses. Algunos de los platos más populares son:
Gastronomía de Anhui

LaGastronomía Anhui(enchino,安徽菜;pinyin,Ānhuī cài),oCocina Hui(enchino,徽菜;pinyin,huī cài), es una de las ocho tradiciones culinarias de lagastronomía de China. Deriva de los estilos de cocina nativos de la región de losmontes Huangy es similar a lagastronomía de Jiangsu.
Es conocida por el uso de hierbas silvestres, que se encuentran tanto en tierra como en agua, así como por sus métodos de preparación simples.
Lacocción al vapory elhervirlos alimentos, son las técnicas más comunes para preparar platillos en esta cocina. Sin embargo, freír ysaltearno se utilizan con mucha frecuencia en comparación con otras técnicas culinarias chinas.
La gastronomía Anhui se conforma de tres estilos: El estilo de la región del RíoYangtsé, La región delRío Huaiy la región del sur deAnhui. La región de Anhui posee amplios campos y bosques no cultivados por lo que las hierbas salvajes utilizadas en la cocina se encuentran fácilmente.
यू चीनी

यूदक्षिणी चीन में बोली जाने वालीचीनीकी प्राथमिक शाखा है, विशेष करगुआंगदोंगऔरगुआंगशीमें इसके बोलने वाले रहते हैं।
मध्य चीनी के अंतिम व्यंजन और तानवाला श्रेणियों के संबंध में यू की किस्में चीनी किस्मों के सबसे रूढ़िवादी हैं, ताकि तांग कविता की तुकबंदी अन्य जगहों की तुलना में यू बोलियों में स्पष्ट हो।  हालांकि उन्होंने प्रारंभिक व्यंजन और मध्य स्वरों में कई भेद खो दिए हैं जो कि अन्य चीनी किस्मों ने बनाए रखा है।
वू चीनी भाषाएँचीनी भाषाएँ
ताओ धर्म

ताओ धर्म(चीनी:道教)चीनका एक मूलदर्शनहै। यह 4थी शताब्दी ईसा पूर्व में शुरू हुआ तथा इसका स्रोत दार्शनिकलाओ-त्सीद्वारा रचित ग्रन्थताओ-ते-चिंगऔरज़ुआंग-ज़ीहैं। असल में पहले ताओ एक धर्म नहीं बल्कि एक दर्शन और जीवनशैली ही था तथा बाद मेंबौद्ध धर्मके चीन पहुंचने के बाद ताओ ने बौद्धों की कई धारणाएं सम्मिलित कीं औरवज्रयान सम्प्रदायके रूप में आगे बढ़ा।
बौद्ध धर्म और ताओ धर्म में आपस में समय समय पर अहिंसात्मक संघर्ष भी होता रहा है। अब कई चीनी बौद्ध तथा ताओ दोनों धर्मों को एकसात मानती है। एक सर्वेक्षण के अनुसार चीन में 50% से 80% आबादी बौद्ध धर्म को मानती है। इसमें 50% बौद्ध और 30% ताओ आबादी हो सकती है। सर्वोच्च देवी और देवतायिनऔरयांगहैं। देवताओं की पूजा के लिये कर्मकाण्ड किये जाते हैं और पशुओं और अन्य चीज़ों की बलि दी जाती है। चीन से निकली ज़्यादातर चीज़ें, जैसे चीनी व्यंजन, चीनी रसायनविद्या, चीनी कुंग-फ़ू,फ़ेंग-शुई, चीनी दवाएँ, आदि किसी न किसी रूप से ताओ धर्म से सम्बन्धित रही हैं। क्योंकि ताओ धर्म एक संगठित धर्म नहीं है, इसलिये इसके अनुयायियों की संख्या पता करना कठिन है।
चीनी बंदगोभी

चीनी बंदगोभीयाचीनी पत्तागोभी(ब्रैसिका रापा, उपप्रजातिपेकिनेसिसऔरचिनेंसिस)चीनी व्यंजनोंमें प्रयुक्त होने वाली पत्तों वाली सब्जी की फसल है। इसे दो समूहों में विभाजित किया जाता है जिनमें पहला पेकिनेंसिस समूह (नापा गोभी) और दूसरा चिनेंसिस समूह (बोक चोय) हैं।
सन् 2017 मेंअन्तर्राष्ट्रीय अन्तरिक्ष स्टेशनपर चीनी गोभी की एक फसल का पौधा सम्बंधित उपकरण से तैयार किया गया। इसके एक भाग का उपभोग वहाँ के वैज्ञानिकों ने कर लिया और बाकी भाग वैज्ञानिक अध्ययन के लिए उपयोग किया गया।
Nasi ayam Hainan

Nasi ayam Hainan(Hanzi: 文昌雞,hanyu pinyin: wénchāngjī) merupakanmasakan Tionghoayang sering dikaitkan denganmasakan Malaysia,masakan Singapuradanmasakan Kepulauan Riautetapi juga sering ditemui di negara tetanggaThailand, serta juga di wilayahHainan,Tiongkok. Nasi ayam Hainan yang dinamakan demikian karena berasal dari tradisi seni memasak Hainan dan penerapannya oleh populasiorang Tionghoa perantauansuku Hainan dalam kawasanNanyang, versi makanan ini yang didapati di Malaysia dan Singapura menggabungkan unsur-unsurmasakan HainandanKantonditambah lagi dengan citarasa masakan diAsia Tenggara.
Daging ayamdisediakan melalui cara tradisional Hainan yaitu merebus seluruh ayam dalam kaldu tulang ayam atau babi, menggunakan air rebusan sebanyaknya dan hanya menambahkan dengan air jika perlu, segalanya menurut citarasa orang Tionghoa terhadap "kaldu asli". Kaldu ini tidak digunakan untuk penyediaan nasi, yang sebaliknya melibatkan kaldu ayam yang dihasilkan khususnya untuk tujuan tersebut, maka hasilnya nasi yang berminyak dan berperisa yang kadang-kadang diberi nama "nasi minyak". Setengah tukang masak membumbuisantan kelapake dalam nasi, meniru gaya penyediaannasi lemak.
Orang Hainan lebih gemar ayam yang matang dan gempal agar jumlah minyak yang disarikan semakin banyak, maka hasilnya adalah sajian yang lebih kuat rasanya. Lama-kelamaan, sajian ini mulai menerapkan unsur-unsur gaya masakan Kanton, seperti menggunakan ayam yang lebih muda untuk daging yang lebih lembut. Dalam satu variasi yang lain, ayam dicelup dalamessetelah dimasak untuk menghasilkan kulit selicin agar-agar, yaituBáijī(白鸡) atau "ayam putih", dibanding denganLǔjī(|卤鸡, "ayam inti") yang lebih tradisional, juga dikenali sebagaiShāojī(烧鸡) atau "ayam panggang". Di Singapura, di mana arus permoderenan menyukarkan pengawetan kaldu dalam jangka waktu panjang, daging dimasak melalui perebusan dalam air berperisa bawang putih dan jahe, kemudian kaldu yang dihasilkan digunakan dalam menyajikan nasi dan juga dalam sup yang mengiringinya.
Sajian ini sering dihidangkan beserta saus dan bumbu, termasuk sauscabaidan serbukjahe. Di Hainan juga sering dihidangkan saus ketiga yang berbumbusaus tirambercampur dengan bawang putih, sedangkankecappekat lebih disukai di Singapura. Versi Singapura bagi cabai lebih pedas, mencerminkan pengaruh Asia Tenggara, dan boleh juga melibatkan campuran cabai denganbawang putih. Kebanyakan hidangan nasi ayam ini disajikan dengan irisantimun, yaitu mencerminkan citarasa orang Tionghoa yang gemar kekayaan sajian yang lebih lengkap.
Angkak

Angkak(Hanzi:紅麴米,红曲米;pinyin: hóng qú mǐ; lit. "red yeast rice"),red fermented rice,red kojic rice,red koji rice, atauang-kak, yaitu beras putih jenis tertentu yang dibiakkan dengan sejenis ragi khusus selama beberapa hari sehingga mengubah warna beras menjadi merah.
Angkak telah dikenal penduduk Tiongkok sejak ratusan tahun silam, dan umum digunakan orang Tionghoa sebagai bagian dari campuran rempah masakan dan herbal kesehatan mereka. Di Amerika, angkak yang dikenal dengan namaRed Yeast Ricekini mulai populer dan dijual dalam bentuk kapsul sebagai penurunkolesterolalamiah yang ampuh.
Kandungan yang terpenting adalah HMG-CoA (monacolin/lovastatin/statins) yang diakui sangat efektif untuk menurunkan kolesterol jahatLDLdanTrigliserida. Ketika tingkat kolesterol darah naik, umumnya dokter memberi obat resep jenis statin seperti Lipitor dan Zocor yang mampu menghambat produksi kolesterol, namun sangat disayangkan obat-obatan ini memiliki efek samping yang membahayakan fungsi hati dan otot manusia.
Efektivitas angkak untuk menurunkan kolesterol telah diuji secara klinis oleh lebih dari 17 riset di Tiongkok. Selain itu, Universitas Kedokteran UCLA di Amerika juga telah melakukan riset yang menyimpulkan konsumsi 2,4 gram angkak per hari dapat menurunkan secara nyata tingkat kolesterol Total dan LDL dalam 12 minggu.
Pada 2006 Liu dkk menerbitkan suatumeta-analysisdari percobaan klinis (Chinese Med 2006;1:4-17). Artikel mengutip 93 percobaan klinis terkontrol dan terpublikasi (91 dipublikasikan di Tiongkok). Total pengurangan kolesterol 35 mg/dl, LDL-cholesterol by 28 mg/dl, triglycerides by 35 mg/dl, dan peningkatan kolesterol HDL 6 mg/dl. Zhao dkk melaporkan dalam percobaan selama empat tahun bagi penderita diabetes (J Cardio Pharmacol 2007;49:81-84). Terdapat pengurangan 40–50% dalamcardio eventsdancardio deathsdalam kelompok yang diuji coba. Ye dkk melaporkan dalam penelitian empat tahun pada pasien Cina yang tergolong tua dengan penyakit jantung (J Am Geriatr Soc 2007;55:1015-22). Kematian berkurang dengan 32%. Paling sedikit terdapat satu laporan di literatur tentangstatin-likemyopathyyang disebabkan oleh angkak (red yeast rice) (Mueller PS. Ann Intern Med 2006;145:474-5).
Suatu artikel terbitan Jurnal Kardiologi Amerika tanggal 15 Juni, 2008, mendapati bahwa angkak dapat memberikan keuntungan melebihi yang diberikan olehstatins. Para peneliti melaporkan bahwa keuntungan tampaknya melebihi dari yang dilaporkan dengan hanya lovastatin.
ConsumerLab.commendapati banyaknya variasi campuran aktif dalam suplemen angkak, dan juga mendapati bahwa sebagian terkontaminasi dengancitrinin, suatunephrotoxicmycotoxin.Bukti tentang efek samping dari angkak masih terbatas, tetapi dapat memberikan akibat sampingan yang sama dengan obatlovastatin, yang dapat menimbulkan masalah terhadap ginjal dan akibat sampingan lainnya.Monitoring medis secara teratur diperlukan untuk mendeteksi akibat tersebut.
Broccolo cinese

Ilbroccolo cinese, noto anche comekai lanocavolo cinese, è unacultivardiBrassica oleraceadi origini asiatiche, appartenente al "gruppo alboglabra".
Si tratta di unaverdura da fogliala cui parte commestibile è rappresentata principalmente dallefogliespesse, lisce e di un colore verde-bluastro con spessi gambi e una infiorescenza simile a quella deibroccolima decisamente più piccola.Il nome del gruppo di cultivar,alboglabra, deriva dalla combinazione dei terminilatinialbus("bianco") eglabrus("glabro"). Il gusto non è molto diverso da quello dei broccoli, anche se è leggermente più amaro e intenso.
Il kai lan può venire seminato nella tarda estate per ottenere il raccolto all'inizio della stagione invernale. Come nel caso di altreverdureda foglia il Gai Lan dovrebbe essere raccolto e consumato prima della comparsa dei fiori gialli, evitando così che gli steli diventino legnosi.
Dal broccolo cinese per ibridazione con ilbroccolola dittaMann Packing Inc.ha ricavato ibroccolini.
Il broccolo cinese è largamente utilizzato nellacucina cinese. In particolare possono essere cucinatisaltaticonzenzeroeaglio,bolliti, cucinati al vapore e serviti consalsa di ostriche. Sono anche un ingrediente che compare spesso nellacucina vietnamitae in quellebirmanaetailandese.
Nidi di rondine (gastronomia cinese)

Inidi di rondine(incinese tradizionale燕窩,cinese semplificato燕窝,pinyinyàn wō/jân wɔ́/) sono una specialità dellacucina cinese.
Malgrado il nome sia generico (rondine) in realtà ci si riferisce ad una particolare selezione di specie di uccelli che formano dei nidi utilizzando la particolare secrezione salivare. I nidi sono solitamente costruiti sulle sporgenze delle pareti più inaccessibili di grotte e la costruzione richiede circa 30 giorni. Fra le specie più ambite che costruiscono i nidi destinati all'alimentazione ci sono lesalangane, una specie appartenente al genereCollocaliasimile ai rondoni. È tipica dell'isola diNuova Guineae delSud-est asiatico.
Il principale utilizzo gastronomico dei nidi di rondine è nella preparazione di una zuppa tipica dellacucina cinese. Questi, sciolti nell'acqua, danno alla zuppa una consistenza gelatinosa molto apprezzata non solo nella cucina cinese ma anche in quelle di altri Paesi dell'Asia sud-orientale.