davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Dialectos del coreano

En lapenínsula de Corease hablan varios dialectos delidioma coreano. La península es extremadamente montañosa y el "territorio" de cada dialecto corresponde estrechamente a los límites naturales entre las diferentes regiones geográficas de Corea. La mayoría de los dialectos reciben el nombre de una de las ocho provincias tradicionales de Corea. Uno de ellos es lo suficientemente distinto de los demás como para ser considerado un idioma separado, elidioma jeju.
Se habla en la histórica región de Yukchin, que está situada en la parte septentrional de la provincia deHamgyongdel Norte, muy alejada de P'yŏng'an, pero tiene más en común con los dialectos de P'yŏng'an que con los dialectos circundantes de Hamgyŏng. Como ha estado aislada de los grandes cambios del idioma coreano, ha conservado rasgos distintivos del coreano medio. Es el único idioma coreano tonal conocido.
Se habla en la región de la provincia deHamgyong(Kwanbuk y Kwannam), el extremo noreste de la provincia dePyongany la provincia deRyanggangde Corea del Norte, así como enJilin,Heilongjiangdel noreste de China; Rusia, Uzbekistán y Kazajistán. Nueve vocales: las ocho del idioma estándar más ö.
Se habla enPionyang, las provincias de Pyongan y Chagang, y enLiaoning, China.
Se habla en la provincia deGyeongsang(Yeongnam) de Corea del Sur, incluidas las ciudades deUlsan,Daegu,Busan. Este dialecto se distingue fácilmente del dialecto de Seúl porque su tono es más variado. Seis vocales, i, e, a, eo, o, u.
En la provincia de Jeolla se encuentra el dialecto de Jeolla, en la región de Honam. Una de las características es que, a diferencia de las terminaciones -seyo (세요) y -seumnida (습니다), se usa -rau (라우) y -jirau (지라우). Además, a la hora de pedir favores, se añade al final -ing (잉).​
Se habla en la isla de Jeju, frente a la costa sudoeste de Corea del Sur. Suele considerarse un idioma independiente.​ Tiene las nueve vocales del coreano medio, incluyendo el arae-a (ɔ). Pueden tener también consonantes adicionales.
EnCorea del Sur, el Instituto Nacional del Idioma Coreano define el coreano estándar (표준어,標準語,Pyojun-eo) como "el habla moderna de Seúl ampliamente utilizada por los que han estudiado bien" (교양있는 사람들이 두루 쓰는 현대 서울말). En la práctica, tiende a no incluir las características que se encuentran exclusivamente en Seúl.
Corea del Norte establecía que el dialecto de Pyongan, hablado en la capital de Pionyang y sus alrededores, debía ser la base del idioma estándar de Corea del Norte (Munhwaŏ); sin embargo, en la práctica, sigue "firmemente arraigado" en el dialecto de Gyeonggi, que ha sido el estándar nacional durante siglos.
A pesar de las diferencias entre el Norte y el Sur en el idioma coreano, las dos normas siguen siendo ampliamente inteligibles. Una característica notable dentro de la divergencia es la falta de anglicismos del Norte y otros préstamos extranjeros debido alaislacionismoy la autosuficiencia: se utilizan en su lugar palabras coreanas puras/inventadas.​
Alexandra Kim

Aleksandra Petrovna Kim(enruso:Александра Петровна Ким); nacida comoKim Ae Rim(enchosŏn'gŭl,김애림; enhancha,金愛林) ;​ (22 de febrero de 1885 – 16 de septiembre de 1918) fue una revolucionaria rusa étnicamente coreana. Se unió a los bolcheviques en 1916. Es reconocida como la primera coreanacomunista.​
Kim Ae Rim nació en Sinelnikovo, una aldea de coreanosKoryo Saramen Siberia. Al mismo tiempo, el área fue el semillero delnacionalismocoreano. En 1869 su padre, Kim Du Su emigró a Rusia, adoptando el nombre Piotr Kim y convirtiéndose alcristianismo ortodoxo.​ Él trabajó como traductor. Más tarde fue aManchuriapara trabajar como intérprete en los ferrocarriles. En 1895, Alexandra se reunió con él enChina. Tras su encuentro en China Kim Du Su falleció. Alexandra fue adoptada por Jozef Stankevich, un amigo ruso de su padre.​ Ella fue a una escuela de niñas deVladivostok, enPrimorie. Tras finalizar su educación, comenzó a trabajar como profesora en una escuela primaria. Se casó con el hijo de Stankevich.​​​
Kim dejó la enseñanza y se mudó aVladivostok, donde ella tomó parte de actividades políticas por la causa de los inmigrantes coreanos. Su matrimonio no duró mucho. Se divorció de su marido y se mudó a la región de losUrales. En los Urales empezó su activismo político. En 1916 se unió a la facciónbolcheviquedelPartido Obrero Socialdemócrata Ruso. En 1917Leninle mandó a Siberia a movilizar a los coreanos que residían allí contra las fuerzas contrarrevolucionarias y las fuerzas aliadas expedicionarias.
EnJabarovskse encargó del Departamento del Partido de Asuntos Exteriores en el extremo oriente. Conoció aYi Dong Wi,Kim Ripy otros luchadores por la independencia de Corea. Juntos fundaron en Jabarovsk el 18 de abril de 1918 el Partido Socialista de Corea.​​​
Kim fue capturada con otros comunistas coreanos por fuerzas delEjército blancoy tropas japonesas el 4 de septiembre de 1918. Fue ejecutada el 16 de septiembre de 1918. Sus últimas palabras fueron "¡Libertad e independencia para Coreaǃ".​
Pueblo coreano

Loscoreanosconstituyen una de las etnias mayoritarias deAsia Oriental. La mayoría viven en lapenínsula de Coreay hablan elidioma coreano. La población deCoreaes una de las más homogéneas del mundo, tanto a nivel étnico como lingüístico.
Los coreanos, tanto enCorea del SurcomoCorea del Norte, comparten muchos aspectos culturales pero las distinciones políticas entre ambos países han dado como resultado algunas diferencias regionales en la cultura de sur y norte. Si bien estas diferencias regionales existían antes de la división, se han acentuado con el pasar de los años.
En todo el mundo hay aproximadamente 82 millones de hablantes decoreano.
Más de 2 millones de coreanos étnicos habitan en losEstados Unidos. La mayoría habita en las grandes ciudades, sobre todo enNueva York,Los Ángeles,ChicagoyHouston.
La etnia coreana es una de las 56 reconocidas oficialmente por laRepública Popular China. Está considerada como una "minoría mayor". Habitan principalmente en el norte de laRepública Popular China, sobre todo en laPrefectura autónoma coreana de Yanbian, en laprovincia de Jilin.
Aproximadamente450 000coreanos residen en lo que alguna vez fue laUnión Soviética, sobre todo en los nuevos Estados independientes deAsia Central. Hay también importantes comunidades coreanas en el sur deRusia(alrededor de la ciudad deVolgogrado), elCáucasoy en el sur deUcrania.
El origen de esta comunidad está en los coreanos que habitaban en el extremo oriente deRusia. En 1937,Stalindeportó a unos 200.000 coreanos aKazajistányUzbekistán, oficialmente porque actuaban como espías de losjaponeses. Existe también un grupo de coreanos enSajalín, isla en la que los coreanos estuvieron trabajando para los japoneses hasta que al finalizar laSegunda Guerra Mundialla isla pasó a manos soviéticas.
Como consecuencia de estos lazos étnicos,Corea del Sures el segundo cliente deUzbekistán, después deRusia, y uno de los principales inversores en este país.
Atraso cultural

Elatraso cultural(enruso: культурная отсталость) fue un término utilizado por los políticos y etnógrafos soviéticos. Llégó a haber oficialmente 97 nacionalidades "culturalmente atrasadas" en laUnión Soviética..​  Los miembros de una nacionalidad "culturalmente atrasada" eran elegibles para un trato preferencial en las admisiones universitarias.​ En 1934, elComité Ejecutivo Centraldeclaró que el término ya no debería usarse, sin embargo, el tratamiento preferencial para ciertas minorías y la promoción de los nacionales locales en la estructura del partido a través de la indigenización, korenización okorenizatsiyacontinuó durante varios años más.​
ElComisariado del Pueblo para la Educaciónenumeró cinco características oficiales de las nacionalidades culturalmente atrasadas:​
En 1932, el Comisariado del Pueblo para la Educación publicó una lista oficial de nacionalidades "culturalmente atrasadas":​
Coréens de Sakhaline

LesCoréens de Sakhalinesont descitoyens russesrésidant sur l’île de Sakhalineet originaires deCorée. Ils descendent desCoréensayantimmigrédes provinces deGyeongsanget deJeollaà la fin desannées 1930et au début desannées 1940, dans la deuxième moitié de lapériode de colonisation japonaise.
À l’époque, la moitié sud de l’île de Sakhaline, alors connue sous le nom depréfecture de Karafuto, était sous le contrôle de l’empire du Japon. Legouvernement japonaisa recruté et forcé des travailleurs coréens à entrer en service et les a envoyés à Karafuto pour combler les pénuries demain-d'œuvrerésultant de laSeconde Guerre mondiale. L'Armée rougea envahi Karafuto quelques jours avant lacapitulation du Japon. Bien que presque tous les Japonais, à l'exception de quelques-uns, soientrentrés au Japonavec succès, près d'un tiers des Coréens ne purent obtenir la permission de partir pour le Japon ou leur ville d'origine enCorée du Sud. Pendant quarante ans, ils ont vécu enexil. En 1985, le gouvernement japonais a offert des droits de transit et un financement pour le rapatriement du groupe original de Coréens de Sakhaline ; cependant, seuls 1 500 d'entre eux sont rentrés en Corée du Sud au cours des deux décennies suivantes. La grande majorité des Coréens de toutes les générations ont choisi de rester à Sakhaline.
En raison de la diversité des langues et de l’histoire de l’immigration, les Coréens de Sakhaline peuvent s’identifier ou non commeKoryo-saram. L'expression « Koryo-saram » peut être utilisée par tous les Coréens de l'ex-URSS, mais désigne généralement les Coréens de souche originaires de la province deHamgyŏngdont les ancêtres ont émigré dans l'Extrême-Orient russeauXIXsiècle, puis ont ensuite étédéportés en Asie centrale. La question de l'auto-identification est compliquée par le fait que de nombreux Coréens de Sakhaline estiment que les Coréens d'Asie centraleles méprisent.
Lavrenti Son

Lavrenti Son(russe:Лаврентий Дядюнович Сон), né le2 février 1941dans ledistrict de Karatal, est un dramaturge, nouvelliste et producteur de cinémakazakhd'originekoryo-saram.
Lavrenti Son fait ses études à la faculté des scénaristes à l'Institut national de la cinématographie.
En 1989, il fonde la société de productionТЫ и Я[Toi et Moi] qui réalise les documentaires relatifs aux minorités dans les territoires de l'Union soviétique. En 1991, le studio est renommé en Song Cinema et continue son activité. Il remporte notamment le premier prix duIVFestival international du film documentaireCaméras des ChampsdeVille-sur-Yronavec le court-métrageThe Principal(1999, 38min).
Sa pièceMémoire(기억), qui traite de la déportation desKoryo-saramsen Asie centrale, est l'une des rares pièces à avoir été écrite enKoryo-mar(en).
Il a été joué auThéâtre coréen de la comédie musicaled'Almaty.
Théâtre coréen de la comédie musicale

LeThéâtre républicain coréen de la comédie musicalefut fondé en1932àVladivostokpuis transféré àKyzylordaen1937avant de s'installer àAlmatyen1968. Il est lié à la présencekoryo-saramsur les territoires de l'ex-URSS.
À l'origine itinérant et opérant dans l'Extrême-Orient russe, il eut comme premier directeur Kim Tkhyai. Le théâtre avait alors à son répertoire des spectacles tirés de pièces coréennes. Après la déportation desKoryo-saramsenAsie centraleen1937, une partie du théâtre se retrouva àKyzylordaet une autre àTachkent. La troupe de Kyzylorda était itinérante, pour la population koryo-saram, ce qui signifie par exemple qu'elle jouait devant les ouvriers deskolkhozescoréens. Durant laSeconde Guerre mondiale, le théâtre joua des pièces patriotiques. En1950, les troupes de Tachkent et de Kyzylorda furent réunies àUshtobe(en)et, à partir de1955, le théâtre effectua des tournées dans toute l'URSS. En 1968, le théâtre fut installé à Almaty dans un lieu qu'il partageait avec le théâtreouïghour. En 1982, il reçut l'Ordre de l'Insigne d'honneur.
Il comprend 198 places et donne de 50 à 70 spectacles chaque année qui attirent environ 35 000 spectateurs chaque année.
Il se situe 70/1 rue Papaninet est desservi par les lignes de bus 74 et 121.
Dmitri Bivol

Dmitry Yuryevich Bivol(enKirghizistan:  Дмитрий Юрьевич Бивол), né le18 décembre 1990àTokmok(RSS kirghize,Union soviétique), est unboxeurrusso-kirghiz. Il détient le titreWBAdespoids mi-lourdsde 2017 à 2019 et le titre WBA (Super) despoids mi-lourdsde 2019 à 2024.
Dmitry Yuryevich Bivol naît le18 décembre 1990àTokmok, dans laRSS kirghize, enUnion soviétique. Le père de Dmitry Bivol est né enRSS moldave, tandis que sa mère est d'originecoréenne(Koryo-saram) née enRSS kazakhe. Après avoir obtenu leur diplôme et s'être mariés, ses parents déménagent enRSS kirghize. Dmitry Bivol grandit auKirghizistanjusqu'à l'âge de 11 ans, âge auquel il déménage dans la ville deSaint-Pétersbourg, enRussie.
Dmitry Bivol commence la pratique de laboxeà l'âge de six ans àTokmak, auKirghizistan. À l'époque, il est naturellement plus grand et pèse plus lourd par rapport à un garçon de taille moyenne de son âge. Il explique comment sa confiance en lui a grandi au fur et à mesure qu'il commençait à gagner contre des garçons beaucoup plus âgés que lui lors de ses combats amateurs.
Dmitry Bivol est un amateur décoré, remportant deux championnats du monde au niveau junior (U-17), ainsi qu'une médaille de bronze aux Championnats du monde de boxe des jeunes de l'AIBA en 2008 dans la catégorie despoids moyens. Il remporte les championnats nationaux russes de boxe amateur en 2012 et 2014, en tant quepoids lourds-légers.
Son palmarès en tant qu'amateur est de 268-15.
Dmitry Bivol fait ses débuts professionnels le28 novembre 2014. Il remporte ses six premiers combats parKO. Au début de sa carrière, il s'entraîne alors avecEgor Mekhontsev,Jean Pascalet Vyacheslav Shabranskyy. Il vit àSaint-Pétersbourgmais s'entraîne enCalifornie du Sud.
Le12 octobre 2019, il affronte le Dominicain Lenin Castillo àChicago, dans l'Illinois, auxÉtats-Unis, et remporte le combat par décision aux points unanime.
Le1mai 2021, il affronte le Britannique Craig Richards àManchester, enAngleterre, et remporte le combat par décision aux points unanime.
Le11 décembre 2021, il affronte le Russe Umar Salamov àIekaterinbourg, enRussie, et remporte le combat par décision aux points unanime.
Le7 mai 2022, il affronte le MexicainCanelo ÁlvarezàParadise, dans leNevada, auxÉtats-Unis, et remporte le combat par décision aux points unanime.
Le5 novembre 2022, il affronte le MexicainGilberto RamírezàAbou Dabi, auxÉmirats arabes unis, et remporte le combat par décision aux points unanime.
Le23 décembre 2023, il affronte le Britannique Lyndon Arthur àRiyad, enArabie saoudite, et remporte le combat par décision aux points unanime.
Le1juin 2024, il affronte le Libyen Malik Zinad àRiyad, enArabie saoudite, et remporte le combat parKO techniquelors de la sixième reprise.
Le12 octobre 2024, il affronte le RusseArtur BeterbiyevàRiyad, enArabie saoudite, et perd le combat par décision aux points majoritaire (114-114, 115-113, 116-112).
Koryo-saram

Koryo-saram(Kiril: Корё сарам,Hangul: 고려사람) adalah nama yangetnis Koreadinegara-negara bekas jajahan Sovietgunakan untuk menyebut diri mereka sendiri. Istilah tersebut terdiri dari dua konstituen: "Koryo", yang merujuk kepada Korea dari tahun 918 Masehi sampai 1392 Masehi, dan "Saram", yang artinya "Orang". Sekitar 500,000 etnis Korea tinggal di bekas negara-negara jajahanUni Soviet, utamanya di negara-negaraAsia Tengahyang sekarang telah merdeka. Terdapat juga komunitas besar Korea di selatanRusia(sekitaranVolgograd),Kaukasus, dan selatanUkraina. Komunitas tersebut berawal dari orang-orang yang tinggal diTimur Jauh Rusiapada akhir abad ke-19.
Terdapat juga sebuah komunitas etnis Korea terpisah di pulauSakhalin, yang biasanya disebut sebagaiKorea Sakhalin. Beberapa diantaranya mengidentifikasikan dirinya sebagai Koryo-saram, namun beberapa tidak. Tidak seperti komunitas di Rusia daratan, yang terdiri dari sebagian besar imigran dari akhir abad ke-19 dan awal abad ke-20, para leluhur Korea Sakhalin datang sebagai imigran dari provinsiGyeongsangdanJeollapada akhir 1930an dan awal 1940an, yang dipaksa melayani pemerintah Jepang untuk bekerja di pertambangan batubara di Sakhalin (waktu itu dikenal sebagaiPrefektur Karafuto) dalam rangka memenuhi kekurangan buruh yang disebabkan olehPerang Dunia II.
Koreans of The South Ussury in 1879
Koryo-mar

Koryo-mal,Goryeomal, atauKoryŏmal(bahasa Korea:고려말,bahasa Rusia:Корё мар) adalah dialekKoreayang dipakai oleh kelompok etnisKoryo-saram, menetap di wilayah bekas Uni Soviet. Dialek tersebut diturunkan daridialek Hamgyŏngdan campuran dari berbagai ragambahasa Korea Timur Lautlainnya.
Dialek ini terkenal cukup sulit untuk dituturkan dan dipahami oleh para penutur bahasaKorea standar. Penyebabnya adalah karena mayoritas Koryo-saram saat ini memakaibahasa Rusiadan bukannya bahasa Korea sebagaibahasa ibu.
MenurutGerman Kim, Koryo-mar tak banyak dipakai dimedia dan tak diajarkan di sekolah-sekolah di Korea. Ini mengakibatkan dialek tersebut dapat diklasifikasikan sebagaibahasa terancam.
Lomon

Park Solomon(bahasa Korea:박솔로몬; lahir 11 November 1999), juga dikenal dengan nama panggungnyaLomon(bahasa Korea:로몬), adalahpemerandan model Korea Selatan-Uzbekistanyang berada dibawah [Big Smile Entertainment.Ia memulai debutnya pada tahun 2014,dan ia dikenal untuk peran utamanya dalamSweet Revenge(2017)danAll of Us Are Dead(2022).
Lomon lahir pada tanggal 11 November 1999, diUzbekistan, dari orang tua keturunanKoryo-saram.Sebagai seorang anak, ia dan keluarganya tinggal di Rusia dan kemudian pindah ke Korea Selatan.Menyelesaikan sekolah dasar di Korea Selatan, Park menyelesaikan studi menengahnya di Sekolah Menengah Atas Apgujeong, yang terletak diDistrik Gangnam,Seoul.
Lomon memulai debutnya pada tahun 2014 dengan dua serial drama,Bride of the Centurydan4 Legendary Witches.Setelah tampil dalam beberapa peran lain pada tahun-tahun berikutnya, ia memperoleh perhatian lebih tinggi dengan peran utamanya dalamSweet Revengepada tahun 2017.
Pada tahun 2019, Lomon membintangi drama TiongkokLookism, setelah belajar bahasa Mandarin untuk peran tersebut.
Dia kembali ke serial web setelah dua tahun ketika dia berperan sebagai Lee Su-hyeok dalam serialNetflixbertema zombiAll of Us Are Deadpada tahun 2022. Menyusul kesuksesan internasional serial tersebut, Lomon memperoleh pengikut yang sangat banyak sebanyak 2 juta pengikut di Instagram dalam waktu kurang dari seminggu.Pada tahun yang sama, Lomon berperan sebagai pemeran utama pria dalam serialDisney+Revenge of Othersberadu peran denganShin Ye-eun.
Pada 19 Januari 2022, Lomon menandatangani kontrak eksklusif dengan Big Smile Entertainment.Pada tahun 2023, Lomon berperan sebagai karakter utama untuk serial webU+ Mobile TV2024Branding in Seongsu, di mana ia berperan sebagai So Eun-ho.
Pada tahun 2024, Lomon diumumkan sebagai pemeran utama pria bersamaKim Hye-yoondalam drama fantasiSBS TVHuman from Today.Drama ini menandai kembalinya dia ke televisi sejak tahun 2017, setelah berfokus pada serial web selama ketenarannya.
Tat'jana Bakal'čuk

Tat'jana Vladimirovna Bakal'čuk(inrussoТатья́на Влади́мировна Бакальчу́к; nataKim,김;Oblast' di Mosca,16 ottobre1975) è un'imprenditricerussadi originecoreana, miliardaria, fondatrice e CEO diWildberries, il più grande rivenditore onlinerussoe il primo a libero servizio del paese..
SecondoForbes, nel 2022 il suo patrimonio valeva 13,1 miliardi di dollari, rendendola la donna più ricca dellaRussia.
Nata da una famigliaKoryo-saram, nome che si attribuiscono i coreani etnici negli stati post-sovietici (Koryo=Corea; saram=popolo), si è laureata all'Università diKolomnae ha iniziato a lavorare come insegnante di inglese.
Nel 2004, all'età di 28 anni e mentre era in congedo di maternità con il suo primo figlio, ha fondato Wildberries dal suo appartamento diMosca, utilizzando i suoi risparmi di 700 dollari.Nel 2019 il valore dell'azienda era stimato in 1 miliardo di dollari, il che ha reso Bakal'čuk la seconda donna in Russia a diventare miliardaria.
Nel febbraio 2021 è diventata proprietaria del 100% delle azioni diStandard-Credit BankLLC.Nel maggio 2021 Bakal'čuk è entrata a far parte del Consiglio di vigilanza diVTB Bank.Nel 2022 è stato annunciato che Bakalchuk avrebbe lasciato il consiglio.
Nel luglio 2021 l'Ucrainaha imposto sanzioni contro Tat'jana e Vladislav Bakal'čuk, nonché contro il loro rivenditore Wildberries. La società è stata accusata di vendere uniformi militari russe e letteratura anti-ucraina.Nel dicembre 2021 Bakal'čuk si è unita al Fronte popolare panrusso.
È sposata con Vladislav Bakal'čuk, un tecnico informatico. Hanno sette figli e vivono a Mosca.
Georgiani

Igeorgiani, ocartveliani(ingeorgianoქართველები;cartvelebi) sono unpopolooriginario delCaucaso.
Lalingua georgianaha una ricca tradizione letteraria e l'alfabeto georgianoè uno dei 14 alfabeti unici esistenti al mondo. La turbolentastoria della Georgiaè stata caratterizzata da una marcata fierezza nazionale che ne ha preservato l'esistenza e la cultura: questo popolo ha dovuto sopravvivere a circa 4 000 anni di invasioni straniere nel corso della sua storia.
Park Solomon

Park Solomon, noto anche con lo pseudonimo diLomon(Tashkent,11 novembre1999), è unattoresudcoreano.
Ha debuttato nel 2014 ed è conosciuto principalmente per i suoi ruoli inBoksu note(2017) eNon siamo più vivi(2022).
Lomon è nato l'11 novembre 1999 inUzbekistan, da genitori di origineKoryo-saram. Da bambino, lui e la sua famiglia hanno vissuto in Russia per poi trasferirsi successivamente in Corea del Sud. Dopo aver terminato le elementari in Corea del Sud,  ha completato gli studi secondari allaApgujeong High School, situata neldistretto di Gangnam, aSeoul.
Debutta nel 2014 con due serie drammatiche:Baengnyeon-ui sinbueJeonseor-ui manyeo. Dopo essere apparso in molti altri ruoli negli anni successivi, ha ottenuto maggior successo conBoksu notenel 2017.Nel 2019 ha recitato nel film drammatico cineseLookism, imparando il mandarino per il ruolo.È tornato sul piccolo schermo due anni dopo quando ha recitato nel ruolo di Lee Su-hyeok nella serieNetflixa tema zombiNon siamo più vivinel 2022. Nello stesso anno è stato scelto come protagonista maschile nella serie Disney+In cerca di vendettaal fianco diShin Ye-eun.
Nelle versioni initalianodelle opere in cui ha recitato, Park Solomon è stato doppiato da:
Ciukci

Iciukci(singolare:ciukcio; inrussoчукчи,čukči, inciukcioԓыгъоравэтԓьэт, оравэтԓьэт) sono unapopolazionedellaRussiastanziata nellaSiberianord orientale, in particolare nelcircondario autonomo della Čukotka.
I ciukci hanno i tipici caratteri culturali e anatomicipaleosiberiani. Negli ultimi decenni, tra i ciukci si sta registrando un forte aumento dellastatura. Sonopescatorinomadie alcuni gruppi praticano l'allevamentodellarenna; sono organizzati inclanendogamiciastruttura patriarcale; fra le tradizioni ancora seguite il matrimonio per gruppi, illeviratoe losciamanesimo; diffuso è anche il culto dell'orso. Tipiche dei ciukci sono le abitazioni seminterrate, le tende cilindro-coniche (chiamatejaranga), ikayakin pelle di foca, le slitte tirate da renne o cani, le corazze fatte con bacchette di legno e stecche d'osso.
Una delle attività importanti di questo popolo è la selezione delcane da slitta della Chukotkacapostipite delhusky siberiano.
L'età media di questa popolazione è di poco superiore ai 40 anni. Uno dei fattori che causa questa altamortalitàè l'abuso dialcool, diffusosi a partire dagli anni dell'Unione Sovieticacome conseguenza delle aumentate interazioni di queste comunità con il resto del paese, e che ha sostituito il precedente uso dell'amanita muscariacome sostanza di abuso.
Tamara Chanum

Tamara Chanum, inrussoТамара Ханум, inuzbecoTamaraxonim, nataTamara Artëmovna Petrosjan(Margilan,29 marzo1906–Tashkent,30 giugno1991), è stata unaballerina,coreografa,attriceecantantesovietica, conosciuta per essere una delle prime donne inUzbekistana danzare sul palco senza unparanja.
Distintasi per la sua bravura, unì la sua attività artistica a una grande opera dipropaganda, prendendo parte attiva almovimento per l'emancipazione delle donne musulmane. Fu una collega della ballerina uzbekaNurchon Juldašchodžaeva, assassinata in un delitto d'onore per essersi tolta ilvelosul palco.
Nata col nome di Tamara Artëmovna Petrosjan da una famiglia armena nella città uzbeka di Margilan nella valle diFerghana, allora parte dell'Impero russo, la giovane mostrò interesse per la danza fin da bambina, cantando e ballando canzoni popolari uzbeke. Nel1919si unì allacompagnia teatraleguidata dal celebre poetaHamza Niyazi.
Nel1921si esibì nel balletto russo di Tashkent intitolato aJakov Sverdlov, dopodiché entrò a far parte della compagnia di balletto di Tashkent nel1922. Nel1924si diplomò allaScuola tecnica centrale di arti teatralidiMosca.
Nel frattempo Khanum ebbe anche un'importante carriera come cantante esibendosi come solista tra il 1924 ed il1928con la compagnia di concerti M. Kari-Yakubova, mentre tra il1925ed il1934, in qualità di attrice, si esibì in prestigiosi teatri come quelli diSamarcanda,KokandeAndijan.
Durante laSeconda guerra mondiale, oltre a tenere più di 1000 concerti per i lavoratori mobilitati dell'Asia centrale, partecipò attivamente alle brigate di prima linea e contribuì con il ricavato delPremio Stalinche le era stato assegnato1941a finanziare il fondo per la difesa e la costruzione di aerei e carri armati.
Khanum fu membro delPartito Comunista dell'Unione Sovieticadal 1941 e Membro delSoviet SupremodellaRepubblica Socialista Sovietica Uzbekadal1937.
Morì il 30 giugno 1991 aTashkente fu sepolta nel cimitero di Chigatai.
LaCasa-museo di Tamara Chanumfu costruita nel 1994.
Tamara Chanum è una riformatrice dello stile di esecuzione della danza femminile uzbeka, ha studiato il folklore del canto e della danza dei popoli del mondo. I suoi programmi "Songs and Dances of the Peoples of the USSR" e "Songs and Dances of the Peoples of the World" contengono più di 500 canzoni in 86 lingue, composizioni coreografiche e danze di molti popoli del mondo.
La danza di Chanum ha avuto un profondo effetto sullo scrittorestatunitenseLangston Hughes, che ha scritto un articolo del1934,Tamara Khanum: Soviet Asia's Greatest Dancer("Tamara Chanum: la più grande ballerina dell'Asia sovietica"), dove elogiò la ballerina per le sue esibizioni e per aver infranto i tabù culturali con la sua arte.
高麗町

高麗町（こうらいちょう）は、鹿児島県鹿児島市の町。旧薩摩国鹿児島郡鹿児島城下高麗町。郵便番号は890-0051。人口は3,404人、世帯数は1,925世帯（2020年4月1日現在）。高麗町の全域で住居表示を実施している。
鹿児島市の中央部、甲突川の中流域に位置している。町域の北方には加治屋町、南方には荒田、東方には下荒田、新屋敷町、西方には上之園町がそれぞれ接している。
東端部には鹿児島県道20号鹿児島加世田線が南北に通っており、県道20号線上には鹿児島市電谷山線が通っている。町域内には二中通電停、武之橋電停が所在している。また、2015年4月30日までは鹿児島市交通局及び鹿児島市交通局の電車車庫が所在していた。
町域の北部には鹿児島女子短期大学、南日本放送が所在しており、南部には鹿児島市立甲南中学校が所在している。甲南中学校の校門付近には三方限出身名士顕彰碑があり、1935年（昭和10年）に三方限（現在の上之園町、上荒田町、高麗町）出身の江戸末期から明治初期にかけて活躍した48人を称え建立された。
住宅地の地価は、2014年（平成26年）1月1日の公示地価によれば、高麗町14-25の地点で22万1000円/mとなっている。
高麗町という町名は、島津義弘が慶長の役で連れてきた高麗人達をこの地に住まわせた事に由来する。その後高麗人達は寛文3年と同9年に日置郡伊集院郷苗代川村（現在の日置市東市来町美山）へ移された。
文政6年（1823年）の「立野並苗代川焼物高麗人渡来在附由来記」によれば、慶長の役により慶長3年（1598年）に島津義弘が連れてきた鹿児島前之浜に上陸した高麗の被虜人が多数居住したことにより「高麗町」として町立てされたとされる。しかし、高麗町に居住した被虜人らは日本人との言語不通や風俗習慣の違いもあり迫害圧迫を受け、仕事がなく生活に困窮していた。これを見かねた島津光久は肥前系統の陶磁器の製作法を彼らに伝授させた。
江戸時代の寛文3年（1663年）及び寛文9年（1669年）にはそれまで高麗町に居住していた高麗人を日置郡伊集院郷苗代川村（現在の日置市東市来町美山）に移したという。苗代川村への移住者に対しては薩摩藩により土地や屋敷・井戸・山林などの生活基盤が支給された。
従来居住していた高麗人が苗代川村に移された後は、甲突川沿いに150坪あまりの武家屋敷が作られた。天保年間には鹿児島城下の武家屋敷は甲突川のさらに南に広がり高麗町あたりに居住しているものも多数いたという。また高麗町郷中が置かれており、郷中教育が行われていた。
明治時代初期には鹿児島府下のうちであった。明治初期の高麗町は平民に比べ士族が多く居住しており、武家町であった。1881年（明治14年）には戸長役場が高麗町に設置されていた。
1888年（明治21年）に公布された市制（明治21年法律第1号）に基づき、1889年（明治22年）2月2日に官報に掲載された「市制施行地」（内務省告示第1号）によって鹿児島が市制施行地に指定された。3月5日には鹿児島県令第26号によって鹿児島郡のうち50町村が市制による鹿児島市の区域と定められ、4月1日に市制が施行されたのに伴い、鹿児島郡50町村（山下町、平之馬場町、新照院通町、長田町、冷水通町、上竜尾町、下竜尾町、池之上町、鼓川町、稲荷馬場町、清水馬場町、春日小路町、車町、恵美須町、小川町、和泉屋町、浜町、向江町、栄町、柳町、易居町、中町、金生町、東千石馬場町、西千石馬場町、汐見町、泉町、築町、生産町、六日町、新町、松原通町、船津町、呉服町、大黒町、堀江町、住吉町、新屋敷通町、加治屋町、山之口馬場町、樋之口通町、薬師馬場町、鷹師馬場町、西田町、上之園通町、高麗町、下荒田町、荒田村、西田村、塩屋村）の区域より鹿児島市が成立した。それまでの高麗町は鹿児島市の町「高麗町」となった。
1911年（明治44年）9月30日に鹿児島郡西武田村大字武（現在の武）のうち飛地となっていた八幡田圃の区域（現在の鹿児島市立甲南中学校付近）が鹿児島市高麗町に編入された。
1962年（昭和37年）に住居表示に関する法律が施行されたのに伴い、鹿児島市は鹿児島市街地域の住居表示に着手した。西鹿児島駅前一帯（中洲工区）において町界町名の変更が実施されることとなり、1970年（昭和45年）に高麗町の一部が上之園町に編入された。翌年の1971年（昭和46年）7月1日には、高麗・荒田地区において住居表示が実施されることとなった。これに伴い町域の再編が実施されることとなり、下荒田町（現在の下荒田）の一部を高麗町に編入し、高麗町の全域で住居表示が実施された。
以下の表は国勢調査による小地域集計が開始された1995年以降の人口の推移である。
高麗町には鹿児島女子短期大学、鹿児島市立甲南中学校が設置されており、かつては鹿児島学芸高等学校が置かれていた。また、志學館大学や鹿児島女子短期大学、志學館中等部・高等部などを設置する学校法人志學館学園の本部が置かれている。
2006年（平成18年）に高麗町に本部を置く学校法人志學館学園の鹿児島女子短期大学が紫原一丁目（現在の志學館大学敷地）から鹿児島学芸高等学校跡地に移転した。
かつては「鹿児島学芸高等学校」が高麗町に置かれていた。1965年（昭和40年）に満田ユイによって平之町に創設された「鹿児島女子技芸学校」は、1921年（大正10年）に高麗町に移転し、1926年（大正15年）に「鹿児島高等実践女学校」に改称、1948年（昭和23年）には新制の高等学校となり「鹿児島実践女子高等学校」となった。1983年（昭和58年）には「鹿児島女子大学附属高等学校」、1999年（平成11年）には「鹿児島学芸高等学校」に名称を変更した。しかし定員割れが続いたことから2004年（平成16年）に募集を停止し2006年（平成18年）に閉校となった。
「鹿児島市立甲南中学校」は、1948年（昭和23年）4月1日に鹿児島市立第七中学校として設置され、1949年（昭和24年）4月1日に鹿児島市立甲南中学校に改称した。
市立小・中学校に通う場合、学区（校区）は以下の通りとなる。
アジア系民族

アジア系民族（アジアけいみんぞく）とは、アジアに住む民族、及びアジアに住む民族出身の人々を表す。一般的にはアジア人（アジアじん、英語:Asian）と言う。
アジアとは、元々ヨーロッパより東を意味する言葉であり、時代と共にその定義は変化・拡大してきている。現在でもアジアという定義の範囲は揺れており、学問的に確立しているとは言い難い。そのためアジア系民族という定義も確立していない。
また一般的に言うアジアの範囲は広大であり、アラブ人・ペルシア人・インド・アーリア人や中央アジア・東アジアを中心としたモンゴロイドなどが住む地域など、民族的・文化的にも多種多様である。それゆえ、本来は同じアジア系民族として、一纏めに分類できるものではない。以下、一般的に（広義の）アジア系民族と言われるものを説明する。
一和

一和（いちわ、일화、イルファ）は世界平和統一家庭連合（旧通称統一教会、統一協会）系の韓国の企業。高麗人参製品、食品（飲料）、薬等の製造および、輸出等を事業としている。京畿道九里市水澤洞（ステクドン、수택동）に「中央技術研究所」と高麗人参製品を製造する「九里工場」を、忠清北道清原郡に、飲料製品を製造する「椒井（チョジョン、초정）工場」を持つ。社訓は「誠心誠意」。
統一教会の日本人信者が、教祖である文鮮明に日本で人気が高い高麗人参は韓国でも需要があるはずだと助言。文は薬学博士号を持っていた洪性杓（ホン・ソンピョ、홍성표、36家庭、洪蘭淑の父）に500ドル（当時のレートで約18万円）を手渡し、高麗人参製品の開発と生産を指示、1971年12月に設立された（、p62）。当初は「一和製薬株式会社」という名称であった。文鮮明の三弟子の一人、金元弼（キム・ウォンピル、김원필）が社長を務めた。
主力である高麗人参製品（エキス、人参茶など）は毎年、30か国以上に2千万ドルの輸出をし、輸出シェアの60パーセントを占め、韓国の高麗人参産業においては民間では最大手である（公営では「韓国人参公社」がある。）。
1999年11月17日に、ISO 9001の認証を受けた（製薬分野においては韓国で2番目。なお、食品分野で何番目だったかは公表していない。）。また、同年9月に韓国観光公社主催で開催された第2回全国観光記念品公募展で“一和高麗人蔘贈り物セット”が食品部門最高の賞である韓国伝統加工食品協会会長賞を受賞し、高麗人参製品に韓国観光公社認証マークを付けることが許された。
1979年には高麗人参入り炭酸飲料、「ジンセンアップ」を発売、日本では人気コメディアン、南利明がCMに起用された。日本では高麗人参茶のCMに、宝塚歌劇団出身の女優、月丘夢路が起用された。
1982年には大麦炭酸飲料、「メッコール」を発売し、チョー・ヨンピル、山崎浩子をCMに起用した。韓国では一時期、コカ・コーラに並ぶ人気を博し、収入が苦しかった大麦農家に大きな市場をもたらした（、p63）。
しかし、一和が統一教会の関連企業であるため、統一教会に反対するキリスト教徒による不買運動が全国規模で行われた。1989年にはサッカークラブ、「城南一和天馬」（ソンナムイルファチョンマ）を創団。
1997年末に始まったアジア通貨危機による韓国の経済危機の時代に、他の統一教会系企業と共に、韓国政府の法定管理下に置かれたが、近年、統一教会側が再買収した。
統一教会では、この一和で製造する高麗人参を、『旧約聖書』にある神に選ばれた民だけに特別に与えられたという「マナ」という神秘的食物の名前で呼んで、教団の活動の中で、それを販売することの重要性を意義づけている。
また、この高麗人参は、同じく韓国で作られる大理石壷、多宝塔などと共に、過去に日本が韓国に対して犯した罪を償うために、一定量を輸入し、販売すべき「蕩減商品」と意義づけられて来た。
高麗人参茶は統一教会の草創期から教団の資金作りに欠かせないものとして重視されてきた。日本では統一教会系の商社「ハッピーワールド」を通して輸入され、統一教会系列の販社を通じ販売されて来ている。文鮮明が来日していた1974年の5月9日、狭山湖畔で開かれた大会において、文鮮明は「私はお金がないから、みなさんで人参茶を売りなさい。」と言って、90日間で400箱売るという“誓約書”を書かせたという。
1970年代には統一教会の信者たちが、効能を謳って高麗人参製品を販売したことが、薬事法違反に問われるという事件がいくつか起きた。そのことで、高麗人参製品の販売が行き詰まった中で考え出されたのが、いわゆる「霊感商法」と言われており、その「霊感商法」において、壷や多宝塔と並んで、高麗人参エキスなども販売されていたが、こちらも大きな社会問題となった。現在では統一教会系の企業を通して販売もされている。一和の高麗人参製品は6年根を多く使用していること、有効成分の損失が少ない一和独自の低温・低圧でのアルコール抽出をしていること、大統領賞を受賞している（1975年度と1980年度）ことなどをセールスポイントとしている。
高麗郡

高麗郡（こまぐん）は、埼玉県（武蔵国）にあった郡。
現在の行政区画では概ね以下の区域に相当する。
716年、朝廷が駿河など7ヶ国に居住していた旧高句麗からの渡来系移民1,799人を武蔵国の一部に移し、高麗郡を設置したとされる。初代郡司は高麗若光で、666年に高麗の副使として天智天皇に貢ぎ物を捧げている。
日本書紀に書かれた記録の一部は以下。天智５年（666年）「百済人男女２千余人東国移住」天武13年（684年）「百済人僧尼以下23人を武蔵國へ移す」持統元年（687年）「高麗人56人を常陸國、新羅人14人を下野國へ移住」「高麗の僧侶を含む22人を武蔵國へ移住」。
設置時の郡域は現在の日高市と飯能市のそれぞれ一部であり、律令制下では小郡に分類されていた。『倭名類聚抄』には高麗郷（現在の日高市高麗本郷付近）・上総郷（現在の飯能市北東部）の二郷の名が記されている。郷名から高麗郷には旧高句麗の遺民（国が滅びて残った民）が、上総郷には上総国からの移民が配置されたものと考えられている。
中世以降郡域が東側の入間郡・比企郡方面に拡大し、江戸時代には現在の鶴ヶ島市全域・日高市のほぼ全域および飯能市の東半分、川越市・狭山市・入間市のそれぞれ北西側の一部を含む地域となり、入間川が入間郡との境界となっていた。
廃藩置県後に行われた全国的な府県統合に伴い入間県→熊谷県→埼玉県と所属を変え、1878年（明治11年）7月22日、郡区町村編制法制定に伴い、行政区域としての高麗郡が誕生した。高麗郡役所は郡の中心地であった飯能町ではなく、入間郡と共同で川越町に置かれていた。1896年（明治29年）3月29日、郡制の施行のため入間郡に編入されて消滅した。
中央の朝廷が高麗郡を建郡した目的は、高句麗移民を1か所に移住・独立させ、その行政区に「高麗」の名称を冠することであった。それは、中国による渤海の冊封以降、律令国家の外交政策上重要な意義があったからである。しかし、高麗郡が建郡された土地は、新天地という点で新たな郡の設置に相応しい土地であったが、その一方で2000名を超える移民の生活を移住の当初から確保することは、困難を伴う土地でもあった。そこで、両者を並立させるために考えられた方法は、移民の持つ高度な技術力や能力を最大限に活用しながら新たな産業を興し育成することであり、早期に彼らを自立させることにあった。そのためには、官衙や地域社会が必要とする産業を興すことが重要であり、しかも手軽に収益を上げる方法が求められた。そこで選ばれた方法の一つが、須恵器生産を中心とする手工業生産であり、選ばれた場所が流通を視野に入れた東山道武蔵路に隣接する入間郡の若葉台遺跡群や、須恵器生産の経験を持つ比企郡の鳩山窯跡群であった。そうした計画の中心をなしたのは、武蔵国司や入間・比企郡司などであり、渡来系移民の中心的存在として活躍したのが背奈氏であったと考えられる。
2010年5月に高麗郡建郡1300年祭準備会としてスタートし、2015年に一般社団法人高麗1300（理事長:大野松茂）を設立。1300年の節目である2016年には埼玉県の事業として1300年記念事業が各種開催された。4月には、高麗若光の会が高麗神社に記念碑を建立し、高円宮妃久子ほか柳興洙駐日韓国大使、馳浩文部科学相らが建立を祝った。
また、翌年の2017年（平成29年）9月20日には、明仁天皇、美智子皇后が、私的旅行として高麗神社を参拝した。天皇の参拝は創建以来初めてである。ほかに高麗家住宅・巾着田を視察した。
永観

永観（、えいかん、旧字体：永觀）は、日本の元号の一つ。天元の後、寛和の前。983年から985年までの期間を指す。この時代の天皇は円融天皇、花山天皇。
『書経』洛誥の「王唏下殷乃承レ叙万年、其永観二朕子一、懐厥徳」などとされる。
勘申者は不明。なお、改元の詔を執筆したのは、慶滋保胤であったとされている。
※は小の月を示す。
우크라이나 고려인

우크라이나 고려인은고려인 중앙아시아 강제 이주이후1956년소련내 고려인의 복권(реабилитацией корейского)으로 인해 대학 진학,고본지(Гобонди)의 목적으로우크라이나지방에 이주한한국인 디아스포라를 뜻한다.
1937년부터 1938년까지중앙아시아로 강제이주된고려인들은 절대다수가 집단 농장콜호즈에서 생활하게 되었다. 이들은우즈베키스탄과카자흐스탄을 떠나는 것이 법적으로 금지되었으나, 1950년대 콜호즈의 생활이 안정화되면서 고려인들은 자신의 자녀들을타슈켄트와알마티의 고등교육기관뿐만 아니라모스크바,상트페테르부르크,키예프,하리코프등 러시아와 우크라이나 대도시의 고등교육기관에 입학시키고자 하였다.
1953년흐루쇼프의 집권은 고려인의 거주지 제한이 해제되는 계기가 되었다. 1956년을 전후하여 고려인들은 붉은 군대에서 복무할 수 있게 되었고, 한국어로 작품을 쓸 수 있게 되었다. 소련의 고등 교육 기관에서 교육받을 기회도 부여되었다.해당 조치로 극동 지역으로 돌아갈 것이라는 당초의 예상과는 달리 연해주나 아무르 지역으로 돌아간 고려인은 소수였다.이러한 배경에서 대도시 중 하나인 키예프를 선택하여 유학을 위해 이주한 이들이 있었고, 키예프의 우크라이나 고려인 사회에서 원로를 형성했다.
북캅카스일대와크림 반도에서오데사에 이르기까지 남부 우크라이나 지역에 형성된 비옥한흑토 지대는 기회의 땅으로 여겨졌다.여기에는크림,오데사,헤르손,하리코프등이 있다.
1998년 9월하르키우에는하르코우 181번 정수리학교가 설립되었다.2014년 크림 사태이전까지 우크라이나에는 약 3만 명의 고려인이 거주했으나,우크라이나의 정치적 혼란과 경제적 어려움은 우크라이나인들뿐만 아니라 고려인들의 생활에도 영향을 주었다.교육을 위해 우크라이나로 이주하였던 이들은 유로 마이단, 러시아의 크림반도 합병, 우크라이나 동부의 내전과 같은 정치적 혼란과, 여기에서 비롯된 경제적 어려움으로 우크라이나인들과 마찬 가지로폴란드,체코,독일등 서구 국가로 이주하는 경우가 많아졌다. 계절농업을 위해 이주한 이들은대한민국으로 이주하는 경우가 많아졌다.러시아의 우크라이나 침공은우크라이나 난민을 발생시켰으며, 이들 중에는 우크라이나 고려인도 포함되어 있다.이들의 피란은 생존시설의 붕괴에서 기인한다.이들 중 일부는대한민국에 입국하였는데, 여기에는한국이 그들의 역사적 기원이라는 점이 작용하기도 했다.
권문세족

권문세족(權門勢族) 또는권문세가(權門勢家)는고려후기의 지배 계층으로1270년음력 5월부터1388년음력 6월 3일까지 주도권을 잡았던친원세력을 뜻한다.
13 ~ 14세기 고려원 간섭기시기의 지배층을 말한다. 고려인 지배층으로 고려무신정권이 사라지고 나서 고려 왕의 세력인 측근 세력이나 이전부터 권세를 누려왔던 고려인 문무 관리들을 가리킨다. 고려 전기부터 있던문벌귀족일부와 고려 무신정권 때 성장한 고려인 무인 가문들 그리고 고려 왕의 측근들의 세력을 지칭한다.
고려의 지배층은 모두가 고려인으로서 원 간섭기에는 원나라의 간섭이 있었지만 매우 제한적이었고 고려의 관리들은 원칙적으로 모두 고려인이 임명되었으며몽고인의 권문세족은 존재하지 않았다. 또한 중국에는 몽골인만이 관리하는 행성들이 설치된 것과 다르게 고려에는 북방 지역의 다루가치도고려대등용되었다. 이는심양왕과 같이 고려와원나라의 결혼 동맹에 의한 특별 관계에서 나타난 것이다.
고려 후기의 지배세력으로서 권문세족의 성립 시기는 원나라와 30년간의 전쟁을 끝내고 대원(對元) 관계가 안정되는 원종대(재위 1259년 ~ 1274년)로 보는 것이 일반적이며, 구체적으로는 1308년에충선왕이 복위하여 발표한 교서에서 ‘재상지종(宰相之宗)’이라 하여 왕실과 혼인할 수 있는 가문을 나열한 데서 그 존재가 확인된다. 왕실과 혼인할 수 있는 가문이란 당시 고려의 최고 가문을 뜻하므로 그것은 곧 당시 지배세력의 구성을 보여주는 것이라고 할 수 있기 때문이다. ‘재상지종’으로 언급된 가문은
또한 소수의 권문세족의 하위층에는 고려인환관들도 있는데 원나라에 파견된 고려인 환관이 원나라의 신뢰를 받고 다시 고려로 파견되어 고려왕실의 세력에 간섭하며 나라를 어지럽히기도 하였다.
고려의무신인최영으로 대표되는 권문세족은우왕때부터 세력이 약화되기 시작하였으며,위화도 회군이후 반원 성격인신진사대부에게 주도권을 빼앗겼고,1389년음력 11월 15일창왕이 폐위되자 소멸하였다.
사할린 한인

사할린 한인(러시아어:Сахалинские корейцы,영어:Sakhalin Koreans)은사할린섬에 거주하는한민족으로, 주로일제 시대말에 이주한 이들과 그 후손으로 이루어진다.
19세기에러시아연해주로 건너간 조선인 중 일부가 러시아 영토인 사할린섬 북부로 넘어간 경우가 있었다.또한러일 전쟁이후 일본이 사할린 섬 남부를 차지하여가라후토 청이 형성된 이후일본으로 건너간 조선인 중 일부가 가라후토로 건너간 경우도 있었다.
동아일보1924. 09. 02.자 2면을 보면 북화태(북사할린섬)로남용석등의 인신매매 상인에 의해 최근 팔려간 여성이 4명이고,북화태로 팔려간 조선인 여성만 이미 30여명으로 일본인가라유키상상인, 조선인 인신매매상에 의해 조선인 여자가악마의 밥이 되었다고 보도하고 있다.  조선인 여성들이 팔려간 북화태아항은 오늘날의 사할린 섬 북부의알렉산드라프스크항구이며,일본군이 1918~1925년시베리아침략 무렵 무력으로 점령하였고,석탄생산지와어업항으로 현재까지 유명하다.일제시대 사할린섬 북부의 오하는 지표면에서 석유를 생산할 수 있었던 곳으로 유명하였다.
그러나1930년대중반까지 이러한 인원은 소수였으며,1930년대말에서1940년대초까지 일제에 의해 사할린 섬으로 강제 징용되면서 본격적으로 한민족의 사할린 이동이 시작되었다. 일본은제2차 세계대전의 전시 상황에 부족한 노동력을 보충하기 위해 조선인들을 가라후토로 강제 징용하여 이들을 탄광·군수공장 등에서 혹사시켰다.
일제는 1937년 만주전쟁에서 군수산업 부문의 노동력이 부족하자 1939년부터 모집의 형태로, 1942년부터는 관 알선 방식으로, 1944년부터는 강제징용의 형태로 조선인들을 끌고 갔다. 이중징용(二重徵用)이란 강제동원이 이루어진 것도 이 때다. 사할린에 있는 군수공장으로 해상 연료운반사업이 어렵게 되자 일본 본토 내의 석탄 생산량을 늘리기 위해 사할린에 있는 조선인 노동자 1만여 명을 다시 본토로 끌고 갔던 것이다. 이 과정에서 수많은 사할린 한인 이산가족이 생겼다. 1944년 8~9월에 걸쳐 이중징용된 3200여명의 조선인들의 생사는 아직도 확인되지 않고 있다.
제2차 세계대전이 일본의 패망으로 끝나면서 가라후토는소련에 반환되었다. 이에 따라 가라후토의일본인들은 일본으로 송환되었으나, 일본 정부는 조선인들은 일본인이 아니라는 이유로 이들을 방치했다.광복이후의 후유증으로대한민국은 이들을 송환할 여력이 없었으며,한국전쟁이후에는냉전으로 대한민국과 소련이 적대관계에 있었기 때문에 사할린의 한인들은 대한민국과 소련, 일본 세 나라의 무관심 속에서 무국적자로 어려운 삶을 살았다.조선민주주의인민공화국에서 이들을 회유하기도 했으나, 이들 대부분은경상도·전라도등한국 남부출신으로 대한민국에 연고가 있었기 때문에 조선민주주의인민공화국으로의 송환을 거부하였다.
1960년대와1970년대를 거치면서 일부는 소련 국적을 취득하기도 했으나, 대한민국으로 귀환을 바라던 1세대들은 계속무국적자로 남아 어려운 생활을 이어갔다.1988년이후 대한민국과 소련의 관계가 개선되면서 이들의 고향 방문이 추진되어 일부가 대한민국을 찾기도 했으며, 이들 중 일부는 대한민국에 정착을 희망하여 사할린 교포 정착촌이 조성되었다. 대한민국 정부는 1세대의 귀환만 지원하고 소련 국적을 취득하지 않은 사할린 동포사이에서 태어난 2세 이하 자녀들을 한국인으로 인정하길 거부했다. 그러나 한국법원은 소련국적을 취득하지 않아 사실상 무국적이었던 사할린 한인 사이에서 태어난 2세는 대한민국 국적자라고 판결했다.
러시아사할린주에 3만여 명이 살고 있으며, 이 중 50%는유즈노사할린스크에 거주한다. 러시아 외에대한민국에 3,500여 명이 귀환했고,조선민주주의인민공화국에 1,000여 명이 귀환했다.
사할린 한인들에 대한 일본의 학살은 미즈호 마을에서일본인들이 한인 27명을 학살한 사건 외에는 그동안 거의 알려져 있지 않았으나,2008년에 러시아의 연방보안국(FSB) 간부가 조선인 학살을 바탕으로 쓴 소설을 출간하면서 일본의 사할린 한인 학살이 추가로 알려졌다.2012년에는 일본이 사할린 한인들을 대량학살했을 것이라는1946년의 소련 정부 보고서 초안이 공개되었다.
โครยอ-ซารัม

โครยอ-ซารัม(รัสเซีย:Корё сарам;เกาหลี:고려사람) หรือโครยออิน(เกาหลี:고려인;ฮันจา:高麗人) เป็นชื่อเรียกแทนตนเองของชาวเกาหลีในกลุ่มประเทศอดีตสหภาพโซเวียตประกอบด้วยคำสองคำคือ "โครยอ" เป็นชื่อหนึ่งของประเทศเกาหลีและ "ซารัม" แปลว่า "คน หรือ บุคคล" ประมาณการว่ามีชาวโครยอ-ซารัมในอดีตประเทศสหภาพโซเวียตราว 500,000 คน ส่วนใหญ่อยู่ในกลุ่มประเทศเอกราชแถบเอเชียกลางนอกจากนี้ยังพบชุมชนชาวเกาหลีขนาดใหญ่ทางตอนใต้ของประเทศรัสเซีย(รอบเมืองวอลโกกราด) ทางตะวันออกไกลของรัสเซีย(รอบเมืองวลาดีวอสตอค)เทือกเขาคอเคซัสและทางตอนใต้ของประเทศยูเครนซึ่งมีบรรพบุรุษอพยพมาจากตะวันออกไกลของรัสเซียตั้งแต่ศตวรรษที่ 19
นอกจากนี้ยังมีชาวเกาหลีอีกกลุ่มหนึ่งตั้งถิ่นฐานบนเกาะซาฮาลินถูกจำแนกว่าเป็นชาวเกาหลีซาฮาลินมีส่วนน้อยถือว่าตนเป็นโครยอ-ซารัม และส่วนใหญ่ถือว่าเป็นคนละกลุ่มกัน ชาวเกาหลีกลุ่มนี้คือผู้อพยพจากจังหวัดคย็องซังและช็อลลาช่วงศตวรรษที่ 19-20 เพราะถูกรัฐบาลญี่ปุ่นนำมาเป็นแรงงานเหมืองถ่านหินบนเกาะซาฮาลิน (ขณะนั้นเป็นจังหวัดคาราฟูโตะ) ซึ่งช่วงเวลานั้นญี่ปุ่นกำลังขาดแคลนแรงงานอันเกิดจากสงครามโลกครั้งที่สอง
ภาษาโครยอ-มาร์

ภาษาโครยอ-มาร์(เกาหลี:고려말;รัสเซีย:Корё мар)  หรือภาษาเกาหลีเอเชียกลาง(ภาษาเกาหลีมาตรฐาน:중앙아시아 한국어) เป็นภาษาถิ่นหนึ่งของภาษาเกาหลีที่ใช้พูดโดยโครยอ-ซารัมกลุ่มชาติพันธุ์เกาหลีที่อาศัยอยู่ในพื้นที่อดีตสหภาพโซเวียตโดยสืบมาจากสำเนียงฮัมกย็องและวิธภาษาหลายภาษาในภาษาเกาหลีตะวันออกเฉียงเหนือภาษานี้เข้าใจได้ยากเมื่อใช้พูดคุยกับภาษาเกาหลีมาตรฐาน ซึ่งอาจเป็นเพราะภาษาโครยอ-มาร์รับคำยืมจากภาษารัสเซียและชาวโครยอ-ซารัมก็นิยมใช้ภาษารัสเซียเป็นภาษาแม่ มากกว่าใช้ภาษาโครยอ-มาร์ของตัวเอง
เกียร์มัน คิมรายงานว่า ภาษาโครยอ-มาร์ไม่ค่อยมีการใช้งานอย่างแพร่หลายในสื่อ และไม่มีการสอนในโรงเรียน จึงจัดให้ภาษานี้มีสถานะใกล้สูญ
ภาษาโครยอ-มาร์ไม่นิยมในการเขียนคำประพันธ์ด้วยอักษรเกาหลีได้รับอิทธิพลจากอักษรซิริลลิก แม้โซเวียตจะล่มสลายไปแล้วก็ตาม ขณะที่เกาหลีเหนือและเกาหลีใต้ต่างมีการใช้อักษรเกาหลีในการเขียนอย่างมีระบบแบบแผนอย่างไรก็ตามในปัจจุบันนักเขียนชาวโครยอ-ซารัมที่มีชื่อเสียง อย่างลัฟเรนติ ซ็อน(Лаврентий Сон) ได้เขียนเรื่องสั้นภาษาโครยอ-มาร์ โดยใช้อักษรฮันกึลในการเขียน
แม้จะมีรูปแบบการเขียนอักษรโรมันเข้ามาในภาษาโครยอ-มาร์ ช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1930 ซึ่งได้รับการสนับสนุนจากเจ้าหน้าที่รัฐบาลและนักภาษาศาสตร์ แต่ก็ไม่ได้รับความนิยมจากชาวโครยอ-ซารัม
ลักษณะของภาษาโครยอ-มาร์ แตกต่างจากภาษาเกาหลีมาตรฐานรวมถึงความแตกต่างทางสัทวิทยาต่อไปนี้:
ภาษาโครยอ-มาร์เป็นภาษาที่ไม่อยู่ระบบการเรียนการสอนเพื่อนำไปใช้ในหลายโรงเรียน ขณะที่ภาษาเกาหลีมาตรฐานทั้งของเกาหลีเหนือและเกาหลีใต้ต่างใช้สอนตามมหาวิทยาลัยต่างๆทั่วไปในอดีตสหภาพโซเวียตกับครูผู้สอนที่มาจากประเทศนั้น ๆ และมีอาจารย์จากเกาหลีใต้คนหนึ่งที่พยายามสอนภาษาโครยอ-มาร์ให้แก่นักศึกษาภายในมหาวิทยาลัยอัลมาตีในประเทศคาซัคสถานแต่ก็ล้มเหลวอย่างมาก
ชาวเกาหลีซาฮาลิน

ชาวเกาหลีซาฮาลินคือกลุ่มชาวรัสเซียผู้มีเชื้อสายเกาหลีอาศัยอยู่บนเกาะซาฮาลินสืบสันดานมาจากบรรพบุรุษที่อพยพมาจากจังหวัดคย็องซังและช็อลลาของเกาหลีช่วงปลาย ค.ศ. 1930 จนถึงต้น ค.ศ. 1940 ซึ่งเป็นช่วงครึ่งหลังของยุคอาณานิคมญี่ปุ่นในช่วงเวลานั้นเกาะซาฮาลินใต้ยังเป็นจังหวัดคาราฟูโตะของจักรวรรดิญี่ปุ่นรัฐบาลญี่ปุ่นได้ประกาศรับสมัครและบังคับแรงงานชาวเกาหลีส่งไปยังคาราฟูโตะเพื่อแก้ปัญหาการขาดแคลนแรงงาน
ในช่วงปลายยุคอาณานิคมกองทัพแดงบุกคาราฟูโตะหลายวันก่อนญี่ปุ่นจะแพ้สงคราม มีชาวเกาหลีเพียงหยิบมือที่ทางการญี่ปุ่นส่งตัวกลับประเทศต้นทาง แต่เหลือชาวเกาหลีราวหนึ่งในสามที่ไม่ได้รับอนุญาตให้กลับญี่ปุ่นหรือเกาหลีใต้ซึ่งเป็นมาตุภูมิ เวลาผ่านไปสี่สิบปี ใน ค.ศ. 1985 ทางการญี่ปุ่นมอบสิทธิการเดินทางและจัดหาเงินทุนเพื่อส่งชาวเกาหลีกลุ่มนี้กลับประเทศต้นทาง มีชาวเกาหลีซาฮาลินเพียง 1,500 คนเท่านั้นที่เลือกกลับเกาหลีใต้ในสองทศวรรษต่อมา แต่ชาวเกาหลีซาฮาลินทุกรุ่นส่วนใหญ่เลือกที่จะอาศัยบนเกาะซาฮาลินต่อไป
ชาวเกาหลีซาฮาลินอาจถือว่าตนเองเป็นโครยอ-ซารัมหรือไม่ถือว่าตนเองเป็นโครยอ-ซารัม เพราะพวกเขามีความเป็นมาและภาษาที่ต่างกัน คำว่า "โครยอ-ซารัม" มักถูกใช้เรียกชาวเกาหลีในกลุ่มประเทศอดีตสหภาพโซเวียตซึ่งส่วนใหญ่อพยพจากจังหวัดฮัมกย็องไปอาศัยอยู่แถบตะวันออกไกลของรัสเซียช่วงศตวรรษที่ 19 แต่ต่อมาพวกเขาถูกเนรเทศไปอยู่เอเชียกลางแทน ด้วยเหตุนี้ชาวเกาหลีบนเกาะซาฮาลินจึงระบุตัวตนว่าพวกเขาเป็นชาวเกาหลีซาฮาลิน และมองว่าพวกเกาหลีในเอเชียกลางดูด้อยค่ากว่าพวกเขา
ศาสนาพุทธในประเทศอุซเบกิสถาน

ศาสนาพุทธในประเทศอุซเบกิสถานปรากฏอยู่ในรายงานเสรีภาพการนับถือศาสนานานาชาติของกระทรวงการต่างประเทศสหรัฐเมื่อ พ.ศ. 2547 (US State Department's International Religious Freedom Report 2004) ระบุว่ามีพุทธศาสนิกชนในประเทศอุซเบกิสถานร้อยละ 0.2 ของประชากรทั้งหมด ส่วนใหญ่เป็นชาวเกาหลีใต้และโครยอ-ซารัมมีการจดทะเบียนรับรองศาสนาพุทธอย่างเป็นทางการเพียงนิกายเดียว และมีวัดเพียงแห่งเดียวในทาชเคนต์
ดินแดนของประเทศอุซเบกิสถานในปัจจุบัน เคยถูกปกครองโดยจักรวรรดิกุษาณมีการเผยแผ่ศาสนาพุทธเข้าสู่ดินแดนแบกเตรียและคันธาระในเอกสารบาลี ระบุถึงพ่อค้าชาวแบกเตรียสองคนคือตปุสสะและภัลลิกะเป็นปฐมสาวกของสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าหลังทั้งสองเดินทางกลับแบกเตรีย ก็ได้สร้างวัดขึ้นเพื่อเป็นเกียรติแก่พุทธองค์ศาสนาพุทธได้รับความนิยมอย่างสูงในรัชสมัยพระเจ้ากนิษกะทรงอุปถัมภ์ศาสนาพุทธนิกายมหายาน เพราะทรงนับถือว่า "เป็นหนทางแห่งความรอด"
หลังการรุกรานของชาวเฮฟทาไลต์(Hephthalites) หรือฮันขาว (White Huns) และการพิชิตดินแดนทรานโซเซียนาของชาวมุสลิม ศาสนาพุทธก็เสื่อมความนิยมลง ต่อมาเมื่อมีการประหารพุทธศาสนิกชนในควอแรซึม(Khwarazm) เมื่อราวคริสต์ศตวรรษที่ 13 ศาสนาพุทธก็เลือนหายไปจากดินแดนอุซเบกิสถานมาตั้งแต่นั้น
ช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19 มีการเนรเทศชาวโครยอ-ซารัมซึ่งเป็นคนเกาหลีในตะวันออกไกลของรัสเซีย เข้าไปตั้งถิ่นฐานในเอเชียกลางซึ่งจำนวนนี้มีชาวเกาหลีที่นับถือศาสนาพุทธรวมอยู่ด้วย ทว่าในยุคสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตอุซเบกมีการกดขี่ข่มเหงและละเมิดสิทธิของพุทธศาสนิกชน จนถึง พ.ศ. 2534
ปัจจุบันในประเทศอุซเบกิสถาน ยังมีพุทธสถานคือ วัดชาอึนซา (แปลว่า กรุณาราม) เป็นวัดพุทธแบบเกาหลีนิกายโชกเยสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2534 ตั้งอยู่ย่านชานเมืองของทาชเคนต์ถือเป็นวัดพุทธเพียงแห่งเดียวที่ยังมีการใช้งานอยู่จนถึงปัจจุบันวัดแห่งนี้ไม่มีพระสงฆ์จำวัดตลอดอย่างอารามในเกาหลีใต้กระนั้นก็มีพระสงฆ์จากเกาหลีใต้ ไทย พม่า และญี่ปุ่นแวะเวียนมาประกอบพิธีกรรมอยู่เนือง ๆมีอุบาสกและอุบาสิกาเชื้อสายเกาหลีในสังกัดวัดขนาดย่อมราว 100-150 คนและ พ.ศ. 2561 มีแผนการขยายถนนวงแหวนรอบนอกทาชเคนต์ ซึ่งแนวรื้อถอนกินเนื้อที่บริเวณด้านหน้าของวัด ด้วยเหตุนี้จึงมีการเรียกร้องให้มีการอนุรักษ์พุทธสถานแห่งนี้ ผู้ว่าราชการกรุงทาชเคนต์ประนีประนอมด้วยการปรับเปลี่ยนแนวถนนใหม่เพื่อไม่ต้องรื้อถอนวัดชาอึนซา
เทศมณฑลของประเทศอิหร่าน

ในประเทศอิหร่านเทศมณฑลหรือแชฮ์เรสทอน(เปอร์เซีย:شهرستان) เป็นเขตการปกครองของจังหวัดซึ่งอยู่ในระดับสูงกว่า ศัพท์แชฮ์เรสทอนมาจากคำว่าแชฮร์(شهر) ซึ่งแปลว่า "เมือง" หรือ "นคร" ประสมกับหน่วยคำเติมท้ายเอสทอน(ستان) ซึ่งแปลว่า "ดินแดนแห่ง"
เทศมณฑลของอิหร่านประกอบด้วยอำเภอหรือแบฆช์(بخش) ตั้งแต่หนึ่งอำเภอขึ้นไป เทศมณฑลโดยทั่วไปยังครอบคลุมทั้งเมืองหรือแชฮร์และตำบลหรือเดเฮสทอน(دهستان) ซึ่งเป็นการรวมกลุ่มของหมู่บ้านที่อยู่ติดกันในชนบท แต่ละเทศมณฑลจะมีเมืองหนึ่งเมืองที่ทำหน้าที่เป็นเมืองหลักของเทศมณฑลนั้น
แต่ละเทศมณฑลได้รับการบริหารโดยสำนักงานผู้ว่าการหรือแฟร์มอนดอรี(فرمانداری) ซึ่งประสานงานสาธารณะต่าง ๆ กับหน่วยงานอื่น ๆ โดยมีผู้ว่าการหรือแฟร์มอนดอร์(فرماندار) เป็นหัวหน้าและเจ้าหน้าที่ตำแหน่งสูงสุดในสำนักงานนั้น
ในบรรดาจังหวัดต่าง ๆ ของอิหร่านนั้นจังหวัดฟอร์สมีจำนวนเทศมณฑลมากที่สุด (36 เทศมณฑล) ในขณะที่จังหวัดโกมมีเพียงเทศมณฑลเดียวโดยจังหวัดและเทศมณฑลมีอาณาเขตตรงกัน ใน พ.ศ. 2548 อิหร่านมี 324 เทศมณฑล แต่ใน พ.ศ. 2564 มี 443 เทศมณฑล
ตารางต่อไปนี้อาจมีประโยชน์ในการทำความเข้าใจเขตการปกครองของอิหร่านได้ดีขึ้น สมมุติว่าจังหวัด ว แบ่งออกเป็นสองเทศมณฑล ได้แก่ เทศมณฑล ก และเทศมณฑล ข เทศมณฑล ก แบ่งออกเป็น 3 อำเภอ ได้แก่ อำเภอกลาง, อำเภอ ค และอำเภอ ง อำเภอกลางคืออำเภอที่มีเมือง จ เป็นเมืองหลักของเทศมณฑล แต่ละอำเภอประกอบด้วยเมืองอย่างน้อยหนึ่งเมืองหรือตำบล (กลุ่มหมู่บ้านชนบท) อย่างน้อยหนึ่งตำบล ในตัวอย่างนี้ อำเภอกลางประกอบด้วยเมือง จ, เมือง ฉ และตำบล ช ซึ่งประกอบด้วยหมู่บ้าน บ1, บ2, บ3 และ บ4; อำเภอ ค ประกอบด้วยเมือง ซ และตำบล ฌ; เขต ง ไม่มีเมืองแต่มีตำบล ญ เพียงตำบลเดียว เทศมณฑลที่เล็กที่สุดจะมีเมืองเพียงเมืองเดียวซึ่งประกอบเป็นอำเภอเพียงอำเภอเดียว มีชื่อว่า อำเภอกลาง เทศมณฑล ข ในตารางต่อไปนี้เป็นเทศมณฑลประเภทดังกล่าว ซึ่งมีเมือง ฎ เพียงเมืองเดียว
การเนรเทศชาวเกาหลีในสหภาพโซเวียต

การเนรเทศชาวเกาหลีในสหภาพโซเวียต(รัสเซีย:Депортация корейцев в СССР;เกาหลี:고려인의 강제 이주) เป็นการบังคับโยกย้ายชาวเกาหลีเชื้อสายโซเวียตเกือบ 172,000 คน (โครยอ-ซารัม หรือโครยออิน) จากภูมิภาคตะวันออกไกลของรัสเซียไปยังพื้นที่ที่ไม่มีผู้คนอาศัยของสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตคาซัคและสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตอุซเบกใน พ.ศ. 2480 โดยเอนคาเวเดตามคำสั่งของโจเซฟ สตาลินผู้นำสหภาพโซเวียตและวยาเชสลาฟ โมโลตอฟประธานคณะกรรมการราษฎรแห่งสหภาพโซเวียต มีการใช้รถไฟ 124 ขบวนเพื่อตั้งถิ่นฐานใหม่เป็นระยะทาง 6,400 กม. (12,000 ไมล์) ไปยังเอเชียกลางสาเหตุคือเพื่อหยุดยั้ง "การแทรกซึมของสายลับญี่ปุ่นเข้าไปในดินแดนตะวันออกไกล" เนื่องจากชาวเกาหลีในขณะนั้นเป็นพลเมืองของจักรวรรดิญี่ปุ่นซึ่งเป็นคู่แข่งของสหภาพโซเวียต อย่างไรก็ตาม นักประวัติศาสตร์บางคนถือว่าเรื่องนี้เป็นส่วนหนึ่งของนโยบาย "การกวาดล้างชายแดน" ของสตาลิน จากการประมาณการโดยอิงจากสถิติประชากร พบว่าชาวเกาหลีที่ถูกเนรเทศออกไปเสียชีวิตระหว่าง 16,500 ถึง 50,000 คนจากความอดอยาก การรับเชื้อ และความยากลำบากในการปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมใหม่เมื่อถูกเนรเทศ
หลังจากที่นีกีตา ครุชชอฟขึ้นเป็นผู้นำคนใหม่ของสหภาพโซเวียตใน พ.ศ. 2496 และดำเนินกระบวนการล้มล้างอิทธิพลของสตาลินเขาได้ประณามการเนรเทศกลุ่มชาติพันธุ์ของสตาลิน แต่ไม่ได้กล่าวถึงชาวเกาหลีเชื้อสายโซเวียตในหมู่สัญชาติที่ถูกเนรเทศเหล่านี้ ชาวเกาหลีที่ถูกเนรเทศยังคงอาศัยอยู่ในเอเชียกลางและผสานเข้ากับสังคมคาซัคสถานและอุซเบกิสถาน แต่คนรุ่นใหม่ค่อย ๆ สูญเสียวัฒนธรรมและภาษาของตนไป
เหตุการณ์นี้ถือเป็นแบบอย่างของการเนรเทศกลุ่มชาติพันธุ์ครั้งแรกของสหภาพโซเวียตซึ่งเกิดขึ้นซ้ำในเวลาต่อมาระหว่างการโยกย้ายประชากรในสหภาพโซเวียตระหว่างและหลังสงครามโลกครั้งที่สองเมื่อผู้คนหลายล้านคนจากกลุ่มชาติพันธุ์อื่นถูกตั้งถิ่นฐานใหม่ นักประวัติศาสตร์และนักวิชาการสมัยใหม่มองว่าการเนรเทศครั้งนี้เป็นตัวอย่างของนโยบายเหยียดเชื้อชาติในสหภาพโซเวียตและการกวาดล้างชาติพันธุ์ ซึ่งเป็นเรื่องปกติของลัทธิสตาลินเช่นเดียวกับอาชญากรรมต่อมนุษยชาติ
ซุนแด

ซุนแด(เกาหลี:순대;อาร์อาร์:sundae;เอ็มอาร์:sundae) เป็นอาหารเกาหลีประเภทไส้กรอกซุนแดเป็นอาหารริมทางที่นิยมทั้งในเกาหลีเหนือและเกาหลีใต้โดยทั่วไปแล้ว ส่วนผสมไส้กรอกจะบรรจุในไส้วัวหรือหมูแล้วนำไปนึ่ง
ประวัติของซุนแดสืบย้อนไปได้ถึงราชวงศ์โครยอโดยในสมัยนั้นนิยมใช้หมูป่าเนื่องจากมีมากในคาบสมุทรเกาหลีในช่วงเวลานั้นสูตรการทำซุนแดพบได้ในตำราอาหารเกาหลีหลายฉบับในคริสต์ศตวรรษที่ 19 เช่นคยูฮับชงซอและซีอึยจ็อนซอเป็นต้น
ซุนแดแบบดั้งเดิมจะใช้ไส้วัวหรือไส้หมู โดยส่วนผสมที่เป็นไส้ในนั้นประกอบด้วยเลือด (ซ็อนจี)เนื้อบด ข้าว และผัก และมักจะรับประทานในโอกาสพิเศษหรืองานเลี้ยงในครอบครัวอย่างไรก็ตาม หลังสิ้นสุดสงครามเกาหลีเกิดสภาวะเศรษฐกิจตกต่ำทั่วคาบสมุทรเกาหลี ทำให้เนื้อสัตว์หาได้ยาก ซุนแดในเกาหลีใต้จึงเปลี่ยนมาใช้วุ้นเส้น(ทังมย็อน) แทนเนื้อ ซุนแดกลายมาเป็นอาหารข้างถนนที่หาได้ตามร้านขายอาหารว่าง (พุนชิกจิบ) แผงลอย (โพจังมาชา) หรือตามตลาดทั่วไป
ไส้ของซุนแดสูตรของชาวเกาหลีเหนือ ชาวเกาหลีในเครือรัฐเอกราช(โครยอ-ซารัมและชาวเกาหลีซาฮาลิน)และชาวเกาหลีในประเทศจีนจะประกอบด้วยเลือด เนื้อบด ข้าว และผักตามธรรมเนียมดั้งเดิม ในขณะที่สูตรของชาวเกาหลีใต้ในปัจจุบันจะใช้วุ้นเส้นเป็นไส้แทนส่วนประกอบอื่น ๆ ที่อาจผสมลงไปด้วยได้แก่ใบแกนิบ(คล้ายกับใบชิโซะของญี่ปุ่น)ต้นหอมทเว็นจัง(ถั่วเหลืองหมัก)กิมจิและถั่วงอกหัวโต(ถั่วเหลืองงอก)
ซุนแดสูตรอื่นในภูมิภาคได้แก่อาบาอีซุนแดจากฮัมกย็องและพย็องอันแคซ็องซุนแด(개성순대) จากแคซ็องแพกัมซุนแด(백암순대) จากยงอินเชจูซุนแด(제주순대) จากเกาะเชจูพย็องช็อนซุนแด(병천순대) จากชุงช็อง และอัมปงซุนแด(암뽕순대) จากช็อลลา
ซุนแดบางชนิดยังใช้อาหารทะเลเป็นส่วนไส้บรรจุแทนไส้หมูหรือไส้วัวโอจินกอซุนแด(오징어순대) จากคังว็อนใช้หมึกสดเป็นส่วนกรอก ในขณะที่มารึนโอจินกอซุนแด(마른오징어순대) ในคังว็อนและคย็องกีใช้หมึกแห้งมย็องแทซุนแด(명태순대) จากคังว็อนและฮัมกย็องใช้ตัวปลาพอลล็อกอลาสกาและออ-กยอซุนแด(어교순대) ทำจากกระเพาะปลาจวด
ซุนแดในเกาหลีใต้จะนึ่งรวมกับเครื่องในเช่นตับหรือปอด เครื่องในดังกล่าวจะเสิร์ฟพร้อมกันเป็นเครื่องเคียงซุนแดที่หั่นเป็นแว่นและเครื่องเคียงจะรับประทานคู่กับเครื่องจิ้มซึ่งจะแตกต่างกันไปตามภูมิภาค ในโซลจะใช้เกลือผสมพริกไทยในโฮนัมจะใช้โคชูจังผสมน้ำส้มสายชูในย็องนัมจะใช้ทเว็นจังและในเกาะเชจูนิยมใช้ซีอิ๊วซุนแดที่ขายในร้านของว่าง (พุนชิกจิบ) จะขายร่วมกับต็อกโปกีและทวีกิม(เท็มปูระแบบเกาหลี) ฉะนั้น ซุนแดก็นิยมรับประทานโดยจิ้มในซอสต็อกโปกีเช่นกัน นอกจากนี้พุนชิกจิบหลายแห่งยังมีอาหารชุดต็อก-ทวี-ซุนซึ่งมีทั้งต็อกโปกีทวีกิม และซุนแด
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในเอเชียตะวันออก

องค์การยูเนสโกได้ขึ้นทะเบียนสถานที่สำคัญใน 5 ประเทศในภูมิภาคเอเชียตะวันออก(ประเทศเกาหลีใต้ เกาหลีเหนือ จีน ญี่ปุ่น และมองโกเลีย) เป็นมรดกโลกมากกว่า 100 แห่ง