davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
مورد طبيعي

الموارد الطبيعية هي كل ما تؤمنه الطبيعة من مخزونات طبيعية يستلزمها بقاء الإنسان أو يستخدمها لبناء حضارته. تتراجع الموارد الطبيعية نتيجة الاستغلال المفرط والإهمال. وهي تتمثل في الطاقة وعلى رأسها النفط والمعادن كالفوسفات والحديد الخام.
تحتوي البيئة الطبيعية ضمن مكوناتها الرئيسية الثلاثة والتي تعرف بالغلاف اليابس والمائي والجوي على مجموعة من الموارد الطبيعية الضرورية للإنسان والكائنات الحية الأخرى وكذلك النظام البيئي. والموارد البيئية الطبيعية هي موارد لا دخل للإنسان في وجودها، ونظرا لأهميتها الحيوية واعتماد الإنسان عليها فإنه يؤثر فيها ويتأثر بها أيضا.لقد صنف الباحثون البيئيون الموارد البيئية الطبيعية إلى ثلاثة أصناف تندرج في كل واحد منها عدد من الموارد وهي:مجموعة الموارد غير الحية: تتضمن الماء والهواء وطاقة الشمس الحرارية والضوئية والمعادن والمعادن المشعة ومصادر الطاقة مثل الفحم والنفط والغاز الطبيعي.
تنقسم الموارد الطبيعية إلى:
ويختلف انتشار الموارد من منطقة إلى أخرى، فمثلا تعد الأشجار أكثر الموارد انتشارا في الطبيعة.
يعمل الإنسان على استغلال موارد الطبيعة لبناء تقدمه وحضارته، إلا أن استغلاله المفرط لهذه الموارد يتم بطرق خاطئة الأمر الذي أدى إلى اختلال التوازن البيئي، وأضر البيئة بشكل عام، فأصبحت ضعيفة هشة لا تستطيع الوفاء بمتطلباته. وقد دأبت دول كثيرة تعتمد على الزراعة كمصدر للدخل إلى التركيز على زراعة الأرض أكثر من مرة في السنة الواحدة، مما أدى إلى إجهاد تربتها، إضافة إلى إزالة أجزاء كبيرة من الغابات التي تعتبر مأوى الحياة البرية فأضر ذلك بها وقلل من أعدادها بدرجة كبيرة. كما أدى التقدم الصناعي إلى التوسع في استخراج كثير من الموارد الطبيعية، خصوصاً تلك الموارد غير المتجددة مثل: الفحم والنفط، وبعض الخامات المعدنية، والمياه الجوفية، وهي الموارد الطبيعية التي يحتاج تكوينها إلى انقضاء عصور جيولوجية طويلة ولا يمكن تعويضها في حياة الإنسان. وقد أدى كل ذلك إلى عدم قدرة البيئة على تجديد مواردها الطبيعية، واختلال التوازن الديناميكي بين عناصرها المختلفة، مما أدى إلى تحولات بعيدة الأثر تهدد مستقبل الأجيال القادمة. كما لم تعد هذه العناصر قادرة على تحليل مخلفات الإنسان أو استهلاك النفايات الناتجة من نشاطاته المختلفة.
وقد أدت الزيادة السكانية المستمرة إلى زيادة استهلاك المياه العذبة في الشرب والزراعة، مما ينذر بقلة موارد المياه في المستقبل، والتوقعات تشير إلى أن معظم حروب المستقبل ستكون بسبب النزاع على مصادر المياه العذبة. وتتركز الزيادة المتوقعة في عدد السكان في قارتي إفريقيا وآسيا، وهي مناطق تعاني حالياً من مشكلات بيئية متعددة، من أخطرها نقص المتاح من المياه العذبة اللازمة للزراعة والرعي، فبارت الأراضي الزراعية ونفقت الماشية والأغنام، وبالتالي تناقصت الأغذية، وانتشرت المجاعات في معظم المناطق.
মুগ

মুগ, মুং, মুঙ্গ্ বা মুঁগ লেগুম পরিবারের একটি উদ্ভিদ প্রজাতি। মুগের উৎপত্তিস্থল দক্ষিণ এশিয়া এবং দক্ষিণ-পূর্ব এশিয়ায়, যার মধ্যে ভারত, পাকিস্তান, বাংলাদেশ, নেপাল, মায়ানমার, থাইল্যান্ড, ফিলিপাইন, ইন্দোনেশিয়া, চীন, এবং কোরিয়ায় মুগের ব্যাপক চাষ করা হয়। মুগ এছাড়াও পূর্ব ও মধ্য আফ্রিকা, ওয়েস্ট ইন্ডিজ, মার্কিন যুক্তরাষ্ট্র এবং অস্ট্রেলিয়াযর কিছু অংশে ফলানো হয়ে থাকে। মুগ একইসাথে মসলাদার এবং মিষ্টি খাবারের উপাদান হিসেবে ব্যবহার করা হয়।
মুগ মূলত খাড়া বা অর্ধ-গড়ানো বর্ষজীবী গুল্ম যা বছরের পুরো সময় জুড়েই হলুদ ফুল এবং হালকা বাদামি রঙের বীজ ফলায়।
সাধারণভাবে এশিয়া জুড়ে রান্নায় মুগ ব্যবহার করা হয়ে থাকে।
মুগের জিলিপি

মুগের জিলিপি পশ্চিমবঙ্গের বাঙালিদের মধ্যে এক জনপ্রিয় মিষ্টি। সাধারণ জিলিপি তৈরিতে যে উপাদান ব্যবহার করা হয় তার পরিবর্তে এই জিলিপিতে মুগের ব্যবহার মিষ্টিতে অন্যমাত্রা এনে দিয়েছে। মুগডাল উপাদানের জন্য এই মিষ্টি সাধারণ জিলিপি থেকে সম্পূর্ণ পৃথক একটি মিষ্টিতে পরিণত হয়েছে। পশ্চিমবঙ্গের পশ্চিম মেদিনীপুরের নাড়াজোল অঞ্চল বা কেশপুর ও ডেবরা অঞ্চল, পূর্ব মেদিনীপুর জেলার পাঁশকুড়া অঞ্চল, ও হুগলী জেলার চন্দননগরের মুগের জিলিপি বিখ্যাত।
মুগের জিলিপির উৎপত্তি নিয়ে একাধিক মত প্রচলিত আছে। একটি মত অনুসারে নাড়াজোল রাজবাড়ির আনুকূল্যে মিষ্টিটির প্রচলন হয়। নাড়াজোল জমিদারি অঞ্চলে প্রচুর পরিমাণে মুগ কলাই উৎপন্ন হত, ফলে মিষ্টিটি সহজলভ্য হয়ে ওঠে। দ্বিতীয় মত অনুসারে মুগের জিলিপি প্রস্তুত করেন পাঁশকুড়ার নিকটবর্তী হাউরের জনৈক পুলিনবিহারি ভৌমিক। তার উত্তরসূরী কিশোরী রঞ্জন পাল, কালিপদ প্রামানিক, বাসুদেব মণ্ডল, শুকদেব সরকার, সুধীর কুমার পাড়ুই এর নাম জড়িয়ে রয়েছে এই মিষ্টির সাথে।
মুগের জিলিপির প্রধান উপকরণ মুগ ডাল, ঘি ও চিনি। জলে ভেজানো মুগ ডাল প্রথমে শীল নোড়ায় বেঁটে নেওয়া হয়। তারপর সেই মুগ ডাল বাঁটাকে ফেটানো হয়। ফেটানো পদার্থটিকে খামি বলে। মুগের জিলিপির স্বাদ নির্ভর করে খামি প্রস্তুতির উৎকৃষ্টতার উপর। সুস্বাদু মুগের জিলিপির খামি এমন হতে হয় যে খামি জলে দিলে তা ভেসে ওঠে। খামি প্রস্তুত করার পর সেই খামিকে মাটির মালসায় রেখে তাকে, তা কাপড় দিয়ে ঢেকে, সারা রাত খোলা আকাশের নিচে রেখে দেওয়া হয়। পরের দিন সেই খামি ঘিয়ে না তেলে ভেজে চিনি রসে ডুবিয়ে প্রস্তুত হয় মুগের জিলিপি। মুগের জিলিপির জন্য কেশর মেশানো চিনির রস প্রস্তুত করা হয়। এর জন্য মুগের জিলিপির রঙ হয় সোনালি। জিলিপির স্বাদ বাড়াতে কখনও কখনও মৌরী অথবা জিরে গুঁড়ো ব্যবহার করা হয়। মুগের জিলিপি আকারেকারে ছানার জিলিপির মত্, তবে এর পাপড়ি মোটা ও বর্ণ হলুদ।
মুগের বড়া

মুগের বড়া (빈대떡 ), বা মুগ বিন প্যানকেক হল এক প্রকার বুচিমগা (কোরীয় প্যানকেক) যার উৎপত্তি পয়ংগান প্রদেশে। এটি ভিজিয়ে রাখা মুগ ডাল পিষে, শাকসবজি ও মাংস যোগ করে এবং একটি গোল, সমতল আকারে প্যান-ফ্রাই করে তৈরি করা হয়।
জাং গি-হিয়াং রচিত ১৬৭০ সালের একটি রান্নার বই ঘরোয়া খাবার ও পানীয়ের নির্দেশনা বই-এ বিঞ্জা (빈쟈) নামে মুগের ডাল প্রথম দেখা যায়। শব্দটি বিংজিয়া (빙쟈) থেকে উদ্ভূত বলে মনে হয়, যা হানজা শব্দের মধ্য কোরীয় প্রতিলিপি, যার প্রথম অক্ষরটি বিং উচ্চারিত হয় এবং এর অর্থ "গোলাকার ও সমতল প্যানকেকের মতো খাবার"। দ্বিতীয় বর্ণের উচ্চারণ ও অর্থ অজানা। তেওক (떡) মানে ভাপানো, সিদ্ধ বা প্যান-ভাজা কেক; সাধারণত একটি চালের কেক কিন্তু এই ক্ষেত্রে একটি প্যানকেক।
জোসেন যুগে (১৩৯২-১৮৮৭), ধনী পরিবারগুলি কষ্টের সময়ে সিউলের দক্ষিণ গ্রেট গেটের বাইরে জড়ো হওয়া দরিদ্র লোকদের মুগের ডাল বিতরণ করত।
হোয়াংহাই-ডো এবং পিয়ংগান-ডো-এর উত্তর-পশ্চিম অংশে প্রায়শই বিন্দেটোক খাওয়া হত।
ব্র্যাকেন, শুয়োরের মাংস, মুগ শিম স্প্রাউট এবং বাচু-কিমচি (নাপা বাঁধাকপি কিমচি) দিয়ে তৈরি মুং শিমের বাটা দিয়ে মুগের বড়া তৈরি করা হয়।
মুগের বড়া এর জন্য ফিলিং তৈরি করতে, ভেজানো ব্র্যাকেন ছোট ছোট টুকরো করে কাটা হয়, গ্রাউন্ড শুয়োরের মাংসের সাথে মিশ্রিত করা হয় এবং সয়া সস, কাটা স্ক্যালিয়ন, কিমা করা রসুন, কালো মরিচ এবং তিলের তেল দিয়ে মেশানো হয়। মুগ ডালের স্প্রাউট ধুয়ে, পাণ্ডুবর্ণ করা হয়, ছোট ছোট টুকরো করে কেটে লবণ ও তিলের তেল দিয়ে পাকা করা হয়।
মুগের ধোসা

মুগের ধোসা বা পেসারত্তু খাবারটি বিবিধ নামে পরিচিত যেমন, পেসার আট্টু, পেসারা দোসা, মুগ ডালের ধোসা, বা চিলডো। এটি একটি পাতলা রুটির ন্যায় খাবার যা ভারতের অন্ধ্র প্রদেশে উদ্ভূত। এটি আসলে এক ধরনের ধোসা। এটি সবুজ ছোলা (সবুজ মুগ ডাল ) বাটা দিয়ে তৈরি করা হয়। তবে সাধারণ ধোসার মতো এতে উরদ ডাল থাকে না। পেসারত্তু অন্ধ্রপ্রদেশে প্রাতঃরাশ এবং জলখাবার হিসাবে খাওয়া হয়। এর সাথে সাধারণত আদা চাটনি বা চিনাবাদাম চাটনি অথবা তেঁতুলের চাটনি পরিবেশন করা হয়। এই চাটনি বানাতে সবুজ লংকা, আদা এবং পেঁয়াজ ইত্যাদি বিভিন্ন উপাদান ব্যবহার করা হয়।
পেসারত্তু প্রস্তুত করা কঠিন নয় তবে এর সঠিক স্বাদ আনার জন্য নিখুঁত প্রস্তুতির দরকার হয়।
মুগের ধোসা বা পেসারত্তু রান্নার প্রথম ধাপ হল পেসালু বা সবুজ মুগ ডাল (একটি ১৫০ মিলি গ্রাম পাত্র ভর্তি ডাল থেকে চারটি মাঝারি মাপের পেসারত্তু তৈরি করা যায়) অন্তত চার ঘণ্টা (সর্বোচ্চ সাত ঘণ্টা) জলে ভিজিয়ে রাখা। ভিজিয়ে রাখা ছোলাকে তারপর কয়েকটা কাঁচা লঙ্কা, এক টুকরো আদা এবং কিছু লবণ দিয়ে বেটে একটি থকথকে গোলা তৈরী করতে হবে। প্রয়োজন অনুযায়ী জল যোগ করে গোলা প্রস্তুত করতে হবে। মুগের দানাগুলি ভালোভাবে ভিজেছে কিনা তা নিশ্চিত করতে মিশ্রণটিকে কয়েক মিনিটের জন্য রাখা হয়।
তারপর সেই প্রস্তুত গোলা থেকে পরিমাণ মতো অংশ নিয়ে একটি উত্তপ্ত প্যানে ঢেলে গোল করে ছড়িয়ে দেওয়া হয়। যদি গোলাটি ঠিক্ঠাক প্রস্তুত হয় তাহলে পেসারত্তুর প্রান্তগুলি ধীরে ধীরে ভাজা হয়ে খাস্তা হয়ে উঠতে শুরু করবে এবং প্যানে না আটকে সহজেই উঠে আসবে। পেশাদার রাধুনিরা এই পেসারাত্তু রান্নার সময় চুলার আঁচ বেশি রাখে যার জন্য প্যান উচ্চ তাপমাত্রায় থাকে এবং রান্নার সময় পেসারত্তু উল্টানোর প্রয়োজন হয় না। বাড়িতে রান্না করার সময় পেসারত্তু ভালোভাবে ভাজা করার জন্য একে সাধারণত উল্টানো হয়, ও উল্টো পিঠেও সামান্য আঁচ দিয়ে ভাজা করা হয়।
কখনও কখনও পেসারাত্তুতে স্বাদের জন্য কাটা পেঁয়াজ এবং লংকা যোগ করা হয়।
মুগা রেশম

মুগা রেশম ভারতের আসাম রাজ্যের এক প্রকার বন্য রেশম বা সিল্ক যা ভৌগোলিক নির্দেশক স্বীকৃতি পেয়েছে। চরম টেকসইতা বা স্থায়িত্ব, প্রাকৃতিক হলুদাভ সোনালি আভাময় ঝলমলে রঙ এবং চকচকে গঠনবিন্যাসের জন্য এই রেশম সুপরিচিত। পূর্বে এটি কেবল রাজা-রাণী এবং রাজবংশীয় ব্যক্তিবর্গের ব্যবহারের জন্য সংরক্ষিত ছিল।
ব্রহ্মপুত্র উপত্যকায়, অসমীয়া রেশম পোকার লার্ভাকে সুগন্ধযুক্ত সোম ও সোঁয়ালু পাতা খাওয়ানো হয়। মুগা রেশমকে রাসায়নিকের সাহায্যে সাদা করার পরে রঙ করা হয়। এই রেশম হাত দিয়ে ধোয়া হয় এবং প্রতিবার ধোয়ার পরে এটির দীপ্তি বৃদ্ধি পায়। আসামের অন্যান্য রেশমের ন্যায় মুগা রেশমও শাড়ি, মেখলা এবং চাদরের মতো পণ্যগুলোতে ব্যবহৃত হয়।
আসামের রেশমগুটি চাষের শুরুর সময় এখনো নির্দিষ্ট করে জানা যায় নি। আসাম প্রাচীন কাল থেকেই উচ্চমানের রেশম উৎপাদনের জন্য সুপরিচিত ছিল। রেশম উৎপাদনের পাশাপাশি ছিল বুননের কারুকাজ। এটি আসামে এমন পরিশীলিত হয়ে উঠেছিল যে তা সমগ্র ভারত এবং ভারতের বাইরেও পরিচিতি পেয়েছিল। অসমীয়া রেশমের প্রথম উল্লেখ পাওয়া যায় সম্ভবত বাল্মীকির রামায়ণে কিষ্কিন্ধ্যা কান্ডে বলা হয়েছে যে কেউ পূর্বদিকে যেতে চাইলে তাকে প্রথমে মগধ, অঙ্গ, পুন্ড্র এবং পরে কোষ-করণম-ভূমি ("রেশমের গুটি পালনকারীদের দেশ") পেরিয়ে যেতে হয়।
রেশম পোকার বিষয়ে জিনতাত্ত্বিক গবেষণায় দেখা যায় যে আসামের দুটি নির্দিষ্ট অঞ্চলে অসমীয়া রেশমের উদ্ভব হয়েছিল। এর মধ্যে একটি ছিল প্রাচীন কামরূপ রাজ্যের গারো পাহাড় এবং অন্যটি ছিল প্রাচীন শুতীয়া রাজ্যের ঢাকুয়াখানা।
প্রথমে আসামের চারপাশের নারীরা রেশমের চাষ শুরু করেছিল এবং পরে কামরূপ এবং আহোম শাসনামলে সুয়ালকুচি নামে একটি নির্দিষ্ট জায়গার রেশমের পোশাক প্রচুর খ্যাতি অর্জন করেছিল। কথিত আছে যে একাদশ শতাব্দীতে পাল বংশের রাজা ধর্মপাল সুয়ালকুচি প্রতিষ্ঠা করেছিলেন। পশ্চিম আসামে ৯০০ খ্রিস্টাব্দ থেকে প্রায় ১১০০ খ্রিস্টাব্দ পর্যন্ত পালরা রাজত্ব করেছিল। ধর্মপাল ২৬ টি তাঁতি পরিবারকে বরপেটার তান্তিকুচি থেকে সুয়ালকুচিতে নিয়ে এসেছিলেন এবং বর্তমানের গুয়াহাটির নিকটে তাঁতিদের জন্য একটি গ্রাম তৈরি করেছিলেন। সেই সময়কালে রেশমকে রাজকীয় পৃষ্ঠপোষকতা দেওয়া হয়েছিল এবং সুয়ালকুচিকে রেশম বুননের একটি গুরুত্বপূর্ণ কেন্দ্রে পরিণত করা হয়েছিল।
মুগা রেশম ২০০৭ সালে একটি সুরক্ষিত ভৌগোলিক ভৌগোলিক নির্দেশক (জিআই) হিসাবে স্বীকৃত হয়েছে এবং ২০১৪ সালে ট্রেডমার্কের উদ্দেশ্যে একে একটি জিআই লোগো দেওয়া হয়েছিল। লোগোটি আসাম বিজ্ঞান প্রযুক্তি ও পরিবেশ কাউন্সিলে নিবন্ধিত হয়েছে। ভারতের কেন্দ্রীয় সিল্ক বোর্ডকে মুগা রেশম পণ্যগুলো পরিদর্শন করার, সেগুলোর নির্ভেজালত্ব প্রমাণ করার এবং প্রযোজকদের জিআই লোগো ব্যবহারের অনুমতি দেওয়ার অধিকার দেওয়া হয়েছে। পাশাপাশি এই বোর্ডটি আসামের যোরহাটের কেন্দ্রীয় মুগা এরি গবেষণা ও প্রশিক্ষণ ইনস্টিটিউটের মাধ্যমে মুগা রেশমসহ অন্যান্য অসমীয়া রেশম সংক্রান্ত গবেষণ, উন্নয়ন ও অবকাঠামো উন্নয়নের সাথেও জড়িত।
২০১৫ সালে ভারতের হায়দ্রাবাদের সেন্টার ফর ডিএনএ ফিঙ্গারপ্রিন্টিং অ্যান্ড ডায়াগনস্টিকসের নাগরাজু গবেষণা দলের আদর্শ গুপ্ত কুমার মুগা রেশমের ফাইব্রোইনের সম্পূর্ণ ক্রম এবং প্রোটিন কাঠামোটি আবিষ্কার করেছিলেন, যেটি বৈজ্ঞানিক সাময়িকী নেচারে প্রতিবেদন আকারে প্রকাশিত হয়েছিল।
২০১৪-১৫ অর্থবছরে ভারতে মোট ১৫৮ টন মুগা রেশম উৎপাদিত হয়েছিল, যার মধ্যে ১৩৬ টনই উৎপাদিত হয়েছিল আসামে। একই সময়ে ভারতে রেশমের মোট ফলন ছিল ২৮,৭০৮ টন।
Luk chup

Luk chup (thajsky ลูก ชุบ) je druh thajského dezertu velmi podobný marcipánu. Původní recept byl dovezen z Portugalska, kde se mu říká massapão. Portugalci používali jako hlavní složku mandle, ale vzhledem k nedostatku mandlí v Thajsku byly nahrazeny mungy.
V minulosti to byl pokrm připravovaný pouze pro krále, členy královské rodiny a šlechtu. Luk chup je zpracován do tvarů ovoce nebo zeleniny, jako je mango, chilli a pomeranč. K ingrediencím pro přípravu luk chup patří mungo fazole, kokosové mléko, cukr, želatina, voda a potravinářské barvivo. Fazole, kokosové mléko a cukr se smíchají do husté pasty, z které se potom vytvoří luk chup. Poté se barví potravinářským barvivem nebo je ponořeno do želatiny, čímž získá lesklý povrch.
V tomto článku byl použit překlad textu z článku Luk chup na thajské Wikipedii.
Vigna

Vigna (Vigna) je rod rostlin z čeledi bobovité. Vigny jsou liány, byliny i keře s trojčetnými listy a bílými nebo žlutavými květy. Vyskytují se v počtu asi 100 až 150 druhů v tropech celého světa. Některé druhy náležejí mezi významné luštěniny, pěstované zejména v tropech.
Vigny jsou liány nebo byliny, řidčeji i keře. Listy jsou zpeřené, trojčetné nebo výjimečně jednolisté, převážně celokrajné. Květenství jsou úžlabní nebo vrcholové hrozny, u některých druhů hlávkovitě stažené. Květy jsou bílé nebo žlutavé, někdy purpurově prokreslené. Kalich je dvoupyský. Pavéza je okrouhlá, s oušky a někdy s přívěsky na horní straně. Křídla a člunek jsou podobné délky jako pavéza. Člunek je na konci zakřivený. Tyčinek je 10 a jsou dvoubratré. Čnělka je na konci ztlustlá. Lusky jsou podlouhlé, zploštělé nebo s okrouhlým průřezem, uvnitř bez přehrádek.
Rod vigna zahrnuje celosvětově asi 100 až 150 druhů. Je rozšířen v tropech celého světa. Nejvíce druhů se vyskytuje v tropech Starého světa. Některé druhy mají pantropické rozšíření, např. Vigna marina a V. adenantha.
Rod Vigna náleží mezi taxonomicky obtížné skupiny a stále čeká na revizi. V současné taxonomii bobovitých je řazen do tribu Phaseoleae. Někdy byl spojován s rodem fazol (Phaseolus).
Semena Vigna radiata, V. mungo a V. unguiculata obsahují asi 22 až 25% bílkovin, 60% polysacharidů a 1 až 2% tuku. V semenech Vigna unguiculata je obsaženo také 2,8% gumy rozpustné ve vodě a byla zjištěna přítomnost lektinů (hemaglutininů) a inhibitorů proteázy. Semena Vigna subterranea obsahují asi 18% bílkovin, 60% polysacharidů (hlavně škrobu) a 6% tuku.
Vigny náležejí mezí významné luštěniny, pěstované zejména v tropech a subtropech. Mezi nejznámější z těchto luštěnin náleží tzv. fazole mungo, semena vigny zlaté (Vigna radiata). Tento druh pochází z jihovýchodní Asie. Dalším známým druhem je adzuki, semena vigny adzuki (V. angularis), pocházející z Japonska. Z dalších druhů je významná zejména Vigna unguiculata, která byla domestikována v západní Africe min. 3000 let před naším letopočtem. Konzumují se semena, nezralé lusky i listy, v USA je pěstována jako hodnotné krmivo. Vigna unguiculata var. sesquipedalis je pěstována pro dlouhé úzké lusky, které se sklízejí nezralé a používají jako zelenina. Je pěstována zejména v jihovýchodní Asii, Thajsku a jižní Číně. Vigna rýžová (V. umbellata) se pěstuje zejména v jihozápadní Asii. Vigny se pěstují také jako krmivo a zelené hnojení. Vigna vexillata je občas pěstována v Etiopii a Súdánu pro škrobnaté kořeny. Vigna subterranea se pěstuje zejména v sušších oblastech tropické Afriky, neboť dobře snáší chudé a suché půdy. Plody se vyvíjejí pod zemí podobně jako je tomu u podzemnice (Arachis). Semena jsou velmi tvrdá a proto se často sklízejí před plnou zralostí. Z dalších druhů se pěstuje např. V. triloba a V. adenantha.
Některé druhy vigny mají využití v medicíně, zejména Vigna vexillata, V. marina, V. radiata a V. angularis Vigna caracalla má velké fialové květy a je v tropech pěstována jako okrasná a půdopokryvná rostlina. Pochází z tropické Jižní Ameriky.
Pučálka

Pučálka nebo pálenec je staročeské jídlo z naklíčeného hrachu, které bylo konzumováno především o předvelikonočním půstu, na Moravě např. na Smrtnou neděli, neboli v den rituálu vynášení Morany. První zmínka o ní pochází z postily Jana Rokycany z 15. století. Základem přípravy je nabobtnání a naklíčení hrachu po několik dní ve vodě. Poté se nasucho pražil či pekl, později se i smažil na tuku, a podával na slano či na sladko. Pučálka se také pražila přímo na ulici a prodávaly ji tzv. pučálnice. Dále se po ní nazývala první postní neděle či počátek předvelikonočního půstu.
V hrachu během klíčení stoupne obsah vitamínů A, B a C.
Název pučálka odkazuje k procesu při její přípravě – klíčení neboli pučení.
Indická kuchyně

Indická kuchyně je kuchyně různých etnik a náboženských skupin, žijících na území Indie. K jejím typickým rysům patří hojné používání koření, převaha vegetariánských pokrmů, hlavními surovinami jsou rýže, obilniny, luštěniny, mléčné výrobky (jogurty, máslo ghí), zelenina a koření.
Indie je velká země a mezi kuchařskými zvyklostmi v jednotlivých regionech jsou značné rozdíly. Proto je těžké indickou kuchyni charakterizovat jako celek. Regionální kuchyně se od sebe odlišují používanými surovinami, přísadami i způsobem přípravy. Ve střední a západní Indii se jí placky, luštěniny, zelenina, ovoce, mléčné výrobky, případně ryby, skopové, kozí nebo drůbeží maso, které jedí hlavně muslimové. V Kašmíru a podhimálajské oblasti jsou v oblibě sýry, sušené ovoce, plněné taštičky a luštěniny, ve východní Indii se jí hodně ryb, plodů moře, drůbeže, ovoce a rýže. Pro jižní Indii jsou charakteristické sladkosti, ovoce, hojné používání kokosu, rýže a brambor či batátů. Jihoindické pokrmy jsou zpravidla silně kořeněné a pálivé. Zatímco v severní a střední Indii se jí hlavní jídlo kolem poledne nebo po poledni, v jižní Indii až večer, po setmění.
Hinduisté nikdy nejedí hovězí maso, příslušníci vyšších kast jsou zpravidla vegetariáni, také všichni džinisté a podstatná část indických křesťanů a buddhistů jsou vegetariáni. Sikhové a muslimové jedí více masa, především drůbežího a skopového, Sikhové však odmítají hovězí maso a na muslimy se vztahují rituální předpisy o čistotě (halál), proto nikdy nejedí vepřové maso a zpravidla nepijí alkoholické nápoje. Pouze pársové nejsou ve stravování limitováni náboženstvím.
Nejčastější úpravou pokrmů v indické kuchyni je pomalé vaření nebo dušení na mírném ohni. Oblíbené je rovněž smažení na pánvi, grilování nebo pečení, k němuž slouží hliněná pec tandoor. Maso, zelenina i ostatní přísady se většinou upravují pokrájené na kostky či plátky, méně často v celku.
Indové tradičně jedí pravou rukou, často za pomoci kousku placky, jímž si nabírají do úst polévku či omáčku, během 20. stol. se ale pod britským vlivem rozšířil i příbor, zejména ve městech. Nádobí se používá málo, talíře bývají kovové (tálí), ale na venkově, zejména v jižní a východní Indii, se místo talířů často používají banánové listy, spíchnuté špejlemi, které se po jídle zahodí. Na stole nesmí chybět různé omáčky, čatní, jogurt, nakládaná zelenina a koření, jimž si stolující mohou dochutit jídlo nebo do nich namáčet jednotlivá sousta. Indové servírují na stůl více jídel zároveň a stolující si nabírají na své talíře od každého něco. Polévka a hlavní jídlo se podávají zároveň. Po hlavním jídle se podávají sladkosti, ovoce, čaj nebo (zejména v muslimském prostředí a v jižní Indii) káva, a rovněž betelové listy.
Indická kuchyně je v úzkém vztahu s tradičním indickým lékařstvím – ájurvédou, což se projevuje zejména v používání koření, ovoce a přísad. Podle ájurvédy jídlo ovlivňuje činnost tří tělesných složek (tridóša) – větru (váta), žluči (pitta) a hlenu (kapha). Proto se některé potraviny vzájemně nemají kombinovat a při některých chorobách se nedoporučuje požívání některých potravin.
Východotimorská kuchyně

Základní surovinou východotimorské kuchyně je rýže, dále se používá například kukuřice, luštěniny, tropické ovoce nebo různé druhy koření. Východotimorská kuchyně vychází z vlivů z kuchyně států jihovýchodní Asie a také z portugalské kuchyně (a částečně také z kuchyní dalších kolonií portugalské koloniální říše).
Příklady východotimorských pokrmů:
Příklady východotimorských nápojů:
V tomto článku byl použit překlad textu z článku Cuisine of East Timor na anglické Wikipedii.
Malajská kuchyně

Malajská kuchyně (malajsky: Masakan Malaysia) je velice rozmanitá a mísí se v ní vlivy z mnoha kuchyní (především z čínské a indické, ale i z kuchyně místních domorodcům, thajské, portugalské, nizozemské, arabské nebo britské kuchyně). Malajská kuchyně je podobná ostatním kuchyním v regionu, především indonéské. Mezi nejpoužívanější suroviny patří rýže, nudle, zelenina kokos (kokosové mléko) a maso. Na ochucování jídel se velmi často používá pikantní kořenící pasta sambal, ale i chilli, citronová tráva nebo kari. Populární je také čerstvé ovoce, Malajsie je známá svými duriany a chlebovníky. Za centrum malajské kuchyně je považováno města Penang.
Příklady malajských pokrmů:
Příklady malajských nápojů:
V tomto článku byl použit překlad textu z článku Malaysian cuisine na anglické Wikipedii.
Xôi

Xôi (vietnamská výslovnost [soj]) je sladké nebo slané vietnamské jídlo vyrobené z lepkavé rýže a dalších přísad.
Sladké xôi se ve vietnamštině nazývají xôi ngọt:
Slané xôi se ve vietnamštině nazývají xôi mặn:
V tomto článku byl použit překlad textu z článku Xôi na anglické Wikipedii.
Mravenci lezoucí po stromě

Mravenci lezoucí po stromě (čínsky v českém přepisu Ma-i-šang-šu, pchin-jinem Mǎyǐshàngshù, znaky zjednodušené 蚂蚁上树) je pokrm čínské kuchyně. Jde o syté jídlo s pikantní chutí, vhodné zejména pro zimní období.
Skládá se z mletého masa, obvykle vepřového, a skleněných nudlí vyrobených z mungo fazolí. Maso se krátce marinuje při pokojové teplotě v sojové omáčce, sezamovém oleji a rýžovém víně. Nudle se mezitím namočí do vlažné vody, aby změkly. V pánvi wok se na rozpáleném oleji orestuje pasta tou-pan-ťiang z bobů a chilli papriček spolu s nakrájeným zázvorem, česnekem a jarní cibulkou. Pak se do woku vloží kousky masa a nudle, vše se podlévá slepičím vývarem a dusí, dokud nudle nenasáknou šťávu. Hotové jídlo se podává posypané koriandrem a jarní cibulkou.
Ma-i-šang-šu pochází z provincie S’-čchuan. Je odvozen od divadelní hry Kuan Chan-čchinga o chudé vdově jménem Tou E. Ta údajně vymyslela tento recept při péči o nemocnou tchyni, když musela připravit jídlo z malé porce masa, proto je nasekala na co nejdrobnější kousky a nadstavila nudlemi. Pokrm dostal název podle toho, že nudle obalené kousky masa připomínají větve stromu pokryté mravenci.
Vigna mungo

Vigna mungo, popularmente llamada alubia mung, fréjol negro, frijol negro, lenteja negra, mungo o poroto mung, es una fabácea que se cultiva ampliamente en el sur de Asia, forma parte de los dal empleados en la cocina india, donde se denomina urd.
Se puede distinguir de Vigna radiata por los pelos más largos en las vainas, el arilo claramente visible alrededor del hilo de las semillas y el color de estas, verde sucio.
Vigna mungo se utiliza en la medicina tradicional de la India ( Ayurveda ). Farmacológicamente, sus extractos han demostrado actividad inmunoestimulante en ratas.​
Vigna mungo fue descrita por (L.) Hepper y publicado en Kew Bulletin 11(1): 128. 1956.​
Vigna: nombre genérico que fue otorgado en honor del botánico italiano Domenico Vigna que lo descubrió en el siglo XVII.
mungo: epíteto
Dal (alimento)

El dal (conocido también como dhal o daal) es un término sánscrito muy común en el sur de Asia para denominar a las legumbres a las que se les ha retirado la piel. La denominación corresponde a este tipo de legumbres y puede corresponder también a los platos con los que se preparan (en los que estas legumbres forman parte del principal ingrediente). Se considera un ingrediente fundamental de la cocina de la India.
En la India se conocen cerca de 50 diferentes variedades de legumbres dal. Las más populares son:
Estas legumbres tienen un diferente contenido de carbohidratos cada una: (datos cada 100 gramos de cada variedad de lenteja)
Tuvar dhal: 62.78 --> 63g, Chana dal: 58.25 --> 58g, Masoor dal: 65.78 --> 66g, Sanaga pappu dal: 65.74 --> 66g, Full masoor dal: 61.54 --> 62g, Moong dal: 63.23 --> 63g, Green dal: 62g, Kala chana: 67.09 --> 67g.
Fideo celofán

Fideo celofán (conocido también como hilo de soja, hilos de fideo de soja o fideos de cristal) son un tipo de tallarín muy típico en Asia elaborado con el almidón del garbanzo verde chino, agua y algunas veces otros ingredientes como el almidón de la patata. El apelativo celofán se emplea a menudo en la industria para referirse a un material adhesivo transparente, que es la única propiedad física que le asemeja a este fideo. Generalmente se venden secos y en forma de "madeja"; cuando se cuecen en agua se reconstituyen, y se emplean entonces en sopa, o en forma de rollito de primavera.
El fideo celofán no debe confundirse con el vermicelli de arroz, que tiene como principal diferencia que está elaborado con arroz y tiene un color blanco en lugar de ser transparente.
En chino se denomina lǜ dòu miàn (绿豆面, "fideo de garbanzo verde" (Vigna radiata)), fěn sī (粉丝, fěn que significa "fideo pálido" y sī que significa "hilo"), o dōng fěn (冬粉, literalmente "fideo blanco de invierno"). Estos fideos se comercializan bajo el nombre de saifun, la pronunciación cantonesa del Mandarín xì fěn (细粉; literalmente "fideo fino"), y las personas que hablan cantonés pueden denominarlo mar divertido (粉丝).
En coreano se les denomina dangmyeon (당면), y en japonés se les llama harusame (春雨).
Haricot urd

Vigna mungo
Le haricot urd, ou urd, ou haricot mungo à grain noir, parfois appelé soja noir (Vigna mungo), est une espèce de plantes à fleurs de la famille des Fabaceae. Cette légumineuse est cultivée en Asie méridionale. Elle est largement utilisée pour préparer le dal à partir des graines décortiquées, entières ou cassées. Comme le haricot mungo, cette espèce avait été classée dans le genre Phaseolus avant d'être transférée dans le genre Vigna. Elle fut un moment considérée comme appartenant à la même espèce que le haricot mungo (Vigna radiata).
C'est une plante herbacée annuelle, érigée ou rampante, densément velue. La racine principale produit un système racinaire ramifié avec des nodosités sphériques et lisses.
Les gousses sont étroites, cylindriques, et mesurent jusqu'à six centimètres de long. Les graines sont bouillies et consommées entières ou cassées sous forme de dal ; préparé de cette manière, il a une texture mucilagineuse inhabituelle. Moulu sous forme de farine ou de pâte, il entre dans de nombreuses préparations culinaires telles que les dosa, idli, vada et papadum. Dans ce cas, on utilise généralement les « lentilles blanches », appelées ulundhu (உளுந்து) en tamoul.
Le haricot urd est originaire de l'Inde où il est cultivé depuis des temps très anciens et c'est l'une des légumineuses les plus appréciées en Inde. Il a été introduit par les immigrants indiens dans de nombreux pays tropicaux.
Comme d'autres légumineuses, c'est un légume très nourrissant, recommandé pour les diabétiques. C'est un ingrédient très populaire de la cuisine du Pendjab en Inde et au Pakistan où il est connu sous le nom de maanh.
Le produit vendu comme « lentilles noires » est habituellement constitué par les graines de haricot urd entières, qui prennent le nom de « lentilles blanches » lorsqu'elles sont privées de leur tégument noir.
Nouille

Les nouilles sont des pâtes alimentaires. Elles peuvent avoir différentes formes : courtes ou longues, rondes ou plates, en forme de tubes, coupées en lamelles, etc. Elles sont le plus souvent fabriquées à l'aide de farine de blé dur ou de blé tendre, mais il en existe de millet, de blé noir (sarrasin), de riz ou de différentes autres céréales. Il existe également de patate douce (comme les dangmyeon), de haricot mungo, de konjac, etc.
Le terme est emprunté avant 1767 à l'allemand Nudel, « pâte alimentaire » (au singulier), lui-même d'origine incertaine (sûrement du latin nodulus). En allemand, il est attesté vers 1550, et il est emprunté par l'anglais en 1779 pour donner noodle. Le terme français s'est écrit noudle ou nudeln vers 1765 (on trouve par exemple une entrée « NOUDLES ou NUDELN » dans l'Encyclopédie ou Dictionnaire raisonné des sciences, des arts et des métiers), puis nouilles, au pluriel, dès 1767.
Il désigne alors une variété précise de pâtes alimentaires, mais la langue familière tend parfois à l'employer pour désigner de nombreux types de pâtes.
Les nouilles constituent l'un des principaux aliments de base en Extrême-Orient. Les nouilles instantanées à base de kansui souvent aromatisées en sont un type récent.
Les plus fréquentes sont constituées d'une pâte de blé (blé dur, blé tendre, sarrasin) ou de riz (riz blanc, riz gluant) mais, elles peuvent être à base d'autres éléments, traduite parfois par vermicelle :
Parmi les différentes méthodes de préparation manuelles pour des pâtes fraîches, on peut citer :
En octobre 2005, des scientifiques de l'Académie des sciences de Pékin ont découvert sur les rives du fleuve Jaune, sur le site archéologique de Lajia dans la province de Qinghai, dans le nord-ouest de la Chine actuelle, les plus anciennes nouilles du monde, vieilles de 4 000 ans. Ces nouilles avaient été faites à base de deux types de millet (Setaria italica et Panicum miliaceum).
Phở

Le phở (en API : /fɤ˧˩˧/ , prononcé « feu » avec un ton descendant-montant) également appelé pho ou soupe tonkinoise, est un plat traditionnel de cuisine vietnamienne, à base de bouillon de viande et de nouilles de riz, agrémentés de divers ingrédients. Le phở se cuisine traditionnellement avec du bœuf ou encore du poulet. On ne trouve généralement pas de version végétarienne, puisque le bouillon est à base de viande.
Le nom phở pourrait venir du mot français pot-au-feu, en rapport avec l'époque de l'Indochine où la colonisation française a grandement influencé la langue vietnamienne, qui comporte maintenant de nombreux mots d'origine française. Le mot pourrait également venir de la corruption du dernier caractère du cantonais « 牛肉粉 » (jyutping : ngau⁴ juk⁶ fan²), désignant une soupe de nouilles au bœuf.
Ce plat national emblématique du Viêt Nam peut se consommer à tout moment de la journée.
Les origines du phở sont mal connues. Cette recette de la province de Nam Định, à une centaine de kilomètres d'Hanoï, au nord du Viêt Nam, serait inspirée au XIX siècle du pot-au-feu emblématique de la cuisine française.
Il est consommé de façon très différente au nord et au sud. Au nord, le bouillon est roi, alors que le phở du sud est cuisiné avec plus d’ingrédients et de garnitures (herbes aromatiques, oignon émincé au vinaigre, pousses de haricot mungo…).
Le phở est cuisiné à base de bouillon de bœuf (ou de poulet) avec du jarret et des os à moelle, cuit à feu doux pendant au moins six heures, avec de la badiane chinoise, des bâtonnets de cannelle, du gingembre et de l'oignon grillés, de la cardamome brune et parfois des clous de girofle.
Dans le nord du Viêt Nam, une version moins épicée du phở, est cuisinée uniquement avec de la coriandre, des oignons nouveaux et du piment frais.
On y ajoute des nouilles de riz, de la viande de bœuf (ou du poulet) coupée en fines tranches : plat de côtes, macreuse, poitrine, flanchet, rumsteck cru, en fines tranches, qui cuiront dans le bouillon, avec des boulettes de bœuf et parfois des tripes.
Le phở est assaisonné à la dernière minute de jus de citron ou de lime, de feuilles de basilic thaï, de coriandre, de ciboulette asiatique, de coriandre longue et de rondelles de piment oiseau. On peut également y ajouter de la sauce hoisin ou de la sriracha. Un bol d'oignons au vinaigre et de pousses de haricot mungo est généralement servi en accompagnement.
Au Viêt Nam, des vendeurs de phở se trouvent facilement à tous les coins de rue dès l'aube.
Perle de coco

La perle de coco (chinois simplifié : 椰蓉糯米糍 ; chinois traditionnel : 椰蓉糯米餈 ; pinyin : yēróng nuòmǐ cí ; litt. « pâtisserie de riz gluant à la poudre de coco », une sorte de 糯米滋 / 糯米餈, nuòmǐ cí, pâtisserie de riz gluant) est un dessert chinois à base de farine de riz gluant (à laquelle on ajoute parfois fécule de blé ou farine de maïs), fourré à la crème de haricot mungo (soja vert) et au sucre (généralement mélasse ou miel), et saupoudré de copeaux de chair de noix de coco.
Elle reprend les principes du caobing (草饼 / 草餅, « gâteau d'herbe ») ou du tangyuan (汤圆 / 湯圓, « boulette en soupe »). La recette japonaise du mochi utilise le même principe.
Elle peut également être fourrée de cacahuète, d’œuf, de sésame.
Elle se mange le plus souvent chaude ou tiède.
Généralement de couleur blanche, les perles de coco peuvent aussi être faites, surtout dans la péninsule indochinoise, avec de l'essence de pandan et prendre une couleur verte.
Vermicelle de soja

Le vermicelle de soja (chinois : 冬粉 ; pinyin : dōng fěn ; litt. « vermicelles d'hiver ») est un vermicelle translucide, fait à base de haricot mungo (surnommés par erreur soja vert). On les appelle également cheveux d'ange ou encore « vermicelles cristal ».
Il est très utilisé dans la cuisine vietnamienne, dans des plats comme les chả giò, et les soupes à base d'émincés de poulet ou de bœuf et de champignons asiatiques parfumés. Ils sont parfois utilisés pour imiter la texture des ailerons de requins.
Aux philippines, elles sont utilisées dans la farce du Bakpia, un petit pain fourré.
Il ne faut pas le confondre avec d'autres vermicelles translucides, comme le dangmyeon, très long vermicelle coréen à base de patate douce, ni avec le vermicelle de riz, dont le diamètre est plus gros et qui ne devient pas translucide à la cuisson.
मूँग

मूँग एक प्रमुख फसल है।
इसका वानस्पतिक नाम बिगना रेडिएटा (Vigna radiata) है। यह लेग्यूमिनेसी कुल का पौधा हैं तथा इसका जन्म स्थान भारत है। मूँग के दानों में २५% प्रोटिन, ६०% कार्बोहाइड्रेट, १३% वसा तथा अल्प मात्रा में विटामिन सी पाया जाता हैं।
पूर्वी चीन और ताइवान में, मूनकेक्स मूँग से पकाया जाता है।
होंगकोंग में मूंग दाल आइसक्रीम और बर्फ़ पॉप बनाते है |
मूंग दाल पायसम ओनम के मौके पर केरल में पाययम खासतौर पर बनाया जाता है |ओणम पर इस मीठे डिश को कई तरह से बनाया जाता है |
मूंग दाल

मूँग साबुत हो या धुली, पोषक तत्वों से भरपूर होती है। अंकुरित होने के बाद तो इसमें पाए जाने वाले पोषक तत्वों केल्शियम, आयरन, प्रोटीन, कार्बोहाइड्रेट और विटामिन्स की मात्रा दोगुनी हो जाती है। मूँग शक्तिवर्द्धक होती है। ज्वर और कब्ज के रोगियों के लिए इसका सेवन करना लाभदायक होता है।
यह भी उड़द दाल की तरह तीन प्रकार की होती है:
इनके अलावा एक और किस्म भी होती है
मूंग की दाल को, उनके पोषण मूल्य के अलावा, कुछ पारंपरिक और लोक चिकित्सा प्रणालियों में विभिन्न औषधीय गुणों के लिए पारंपरिक रूप से मान्यता दी गई है।
इसमें एंटीऑक्सीडेंट प्रभाव, एंटीफंगल और रोगाणुरोधी गतिविधि, और सूजन-रोधी गतिविधि होती है। साथ ही, इसमें मधुमेह, उच्च रक्तचाप और कैंसर के खिलाफ भी गतिविधि है।
मूंग की दाल सूजन कम करती है, पेशाब बढ़ाती है, प्यास बुझाती है और निचले अंगों में सूजन से राहत दिलाती है। इसका उपयोग नेत्रश्लेष्मलाशोथ, मधुमेह, दस्त, हीट स्ट्रोक, निर्जलीकरण, एडिमा और खाद्य विषाक्तता के इलाज के लिए भी किया जाता है।
मूंग दाल हलुआ

मूंग दाल हलवा एक उत्तर भारतीय व्यंजन है।
राजस्थान और उत्तर भारत के अन्य हिस्सों में लोकप्रिय, मूंग दाल हलवा एक लोकप्रिय और प्रसिद्ध भारतीय मिठाई है जो मूंग की दाल, घी, दूध, चीनी और मेवे के साथ बनाई जाती है। इस मूंग दाल हलवा रेसिपी की लोकप्रियता इसे उत्तरी भारत की अत्यधिक सर्दियों के दौरान शरीर को गर्म रखने के लिए एक आदर्श व्यंजन बनाती है। यह थोड़ा भारी है, लेकिन आप वास्तव में इस विशेष हलवे को बनाने की कोशिश करने से नहीं रह सकते।
मूंग दाल हलवा बनाने की विधि
मूंग दाल हलवा की एक पारंपरिक रेसिपी है जिसमें घी की मात्रा अधिक होती है। लेकिन इसके बारे में चिंता न करें, क्योंकि यह व्यंजन उत्तर भारत की सर्दी से निपटने में आपकी मदद करेगा। साल के उस समय में कुछ गर्माहट लाने का सबसे स्वादिष्ट मीठा तरीका।
तैयारी का समय : 15 मिनट
पकने का समय : 30-35 मिनट
कुल समय : 45-50 मिनट
मूंग दाल हलवा बनाने के लिए सामग्री
समग्री (4 लोगों के लिए) - मात्रा
मूंग दाल - 3 कप
दूध - 2 कप
देसी घी : 1 कप
केसर : 8-10 रेशे
इलायची (पाउडर) - 8-10
चीनी - 2 कप
पिस्ता - 8-10 पीस
बादाम - 8-10 पीस
काजू : 8-10 पीस
विधि
1. मूंग दाल हलवा बनाने के लिए सबसे पहले 2 कप मूंग दाल को 8 घंटे या रात भर के लिए पानी में भिगोकर रख दीजिये ।
2. 8 घंटे के बाद पानी में भिगोई हुयी मूंग दाल को छान लीजिये और बहुत कम पानी के साथ एक महीन पेस्ट बनाने के लिए पीस लीजिये। इस बात का ख़ास करके करके ध्यान रखे की पेस्ट पतला या पानी वाला न बनाएं।
3. अब एक कड़ाही या नॉन-स्टिक फ्राइंग पैन में गैस पर गर्म होने के लिए रख दीजिये जब कड़ाही या नॉन-स्टिक फ्राइंग पैन अच्छे से गर्म हो जाएँ तब 1/2 कप देसी घी डाल दीजिये |
4. जब घी अच्छे से गर्म हो जाएँ तब गर्म हुए देशी घी में मूंग की दाल का पेस्ट डालकर उसे कड़छी से चलाते हुए अच्छी तरह से भुने ।
5. मूंग दाल के पेस्ट को धीमी आँच पर लगातार चलाते हुए भुने जब तक मूंग दाल से पकने की हल्की हल्की सुगंध न आये तब तक इसे हिलाकर पकाना है।
6. इस पेस्ट में गांठे पड़ जाती हैं, इसलिए गांठों को फोड़ते हुए तब तक चलाएं जब तक की यह मिक्सचर दानेदार दिखाई देने लगे।
7. अब दाल के मिक्सचर में 2 कप दूध और केसर डाल दीजिये और दूध के पूरी तरह सूख जाने तक चलाते चलाते हुए इसे पकाएं ।
8. जब हलवे में दूध पूरी तरह से सुख जाये तब हलवे में चीनी डालकर मिलाते हुए पकाएं |
9. जब हलवे में चीनी पूरी तरह से घुल जाये तब हलवे में सूखे मेवे जैसे की कटे हुए पिस्ता, बादाम और काजू और बचा हुआ घी और इलायची पाउडरडालकर मिला लीजिये |
10. लीजिये बनाकर तैयार है टेस्टी और हेल्दी मूंग दाल का हलवा |
11. अब गैस को बंद कर दीजिये और हलवे को सर्विंग कटोरी में निकालकर कटे काजू बादाम और पिस्ता से गार्निश करके सर्व करें |
आगे पढ़ें Archived 2022-11-27 at the वेबैक मशीन
मूंग धुली

मूँग साबुत हो या धुली, पोषक तत्वों से भरपूर होती है। अंकुरित होने के बाद तो इसमें पाए जाने वाले पोषक तत्वों केल्शियम, आयरन, प्रोटीन, कार्बोहाइड्रेट और विटामिन्स की मात्रा दोगुनी हो जाती है। मूँग शक्तिवर्द्धक होती है। ज्वर और कब्ज के रोगियों के लिए इसका सेवन करना लाभदायक होता है।
साधारण मूंग साबुत का छिलका दलने पर उतर जाता है। तब यह मूंग धुली कहलाती है।
मूँगा (जीव)

मूँगा (कोरल) शब्द के कई अर्थ हैं - अन्य अर्थों के लिए मूँगा का लेख देखें
मूँगा, जिसे कोरल और मिरजान भी कहते हैं, एक प्रकार का नन्हा समुद्री जीव है जो लाखों-करोड़ों की संख्या में एक समूह में रहते हैं। मूँगे की बहुत सी क़िस्मों में, यह जीव अपने इर्द-गिर्द एक बहुत ही सख़्त शंख बना लेते है, जिसके अन्दर वह रहता है। जब ऐसे हजारों-लाखों नन्हे और बेहद सख़्त शंख एक दुसरे से चिपक कर समूह में बनते हैं, तो उस समूह की सख़्ती और स्पर्श लगभग पत्थर जैसा होता है। समुद्र में कई स्थानों पर मूंगे की बड़े क्षेत्र पर फैली हुई शृंखलाएं बन जाती हैं, जिन्हें रीफ़ कहा जाता है। किसी भी मूंगे के समूह में हर एक मूंगे और उसके शंख को वैज्ञानिक भाषा में "पॉलिप" कहते हैं।
मूँगा गरम समुद्रों में ही उगता है और अलग-अलग रंगों में मिलता है। लाल और गुलाबी रंगों के मूँगे के क़ीमती पत्थर को पत्थर की ही तरह तराश और चमका कर ज़ेवरों में इस्तेमाल किया जाता है। इनके सब से लोकप्रिय रंग को भी मूँगा (रंग) कहा जाता है।
मूँगे समुद्रतल में रहने वाले एक प्रकार के कृमि हैं जो खोलड़ी की तरह का घर बनाकर एक दूसरे से लगे हुए जमते चले जाते हैं। ये कृमि अचर (न चलने वाले) जीवों में हैं। ज्यों ज्यों इनकी वंशवृद्धि होती जाती है, त्यों त्यों इनका समूहपिंड थूहर के पेड़ के आकार में बढ़ता चला जाता है। सुमात्रा और जावा के आसपास प्रशांत महासागर में समुद्र के तल में ऐसे समूहपिंड हजारों मील तक खड़े मिलते हैं। इनकी वृद्धि बहुत जल्दी जल्दी होती है। इनके समूह एक दूसरे के ऊपर पटते चले जाते हैं जिससे समुद्र की सतह पर एक खासा टापू निकल आता है। ऐसे टापू प्रशांत महासागर में बहुत से हैं जो 'प्रवालद्वीप' कहलाते हैं।
मूँगे की केवल गुरिया ही नहीं बनती; छड़ी, कुरसी आदि चीजें भी बनती हैं। आभूषण के रूप में मूँगे का व्यवहार भी मोती के समान बहुत दिनों से है। मोती और मूँगे का नाम प्रायः साथ साथ लिया जाता है। रत्नपरीक्षा की पुस्तकों में मूँगे का भी वर्णन रहता है। साधारणतः मूँगे का दाना जितना ही बड़ा होता है, उतना अधिक उसका मूल्य भी होता है। कवि लोग बहुत पुराने समय से ओठों की उपमा मूँगे से देते आए हैं।
समुद्रों के किनारों पर बसने वाले मनुष्य हज़ारों साल से मूँगे से परिचित हैं और उन्होंने देखा है के कैसे मूँगे के रीफ़ बिलकुल पौधों की तरह धीरे-धीरे बढ़ते और फैलते हैं। लेकिन रीफ़ों के अन्दर का हर जीव इतना छोटा होता है के वह देखा नहीं जा सकता। इसलिए हमेशा से लोग समझते आए हैं के मूंगा एक तरह का सख़्त समुद्री पौधा है। अठारवी सदी में विलियम हरशॅल ने पहली दफ़ा मूँगे को सूक्ष्मबीन (माइक्रोस्कोप) में देखा और उसकी कोशिकाओं (सॅलों) का रूप-रंग बिलकुल जानवरों की कोशिकाओं जैसा पाया। उन्होंने ने यह भी देखा की जो मूँगे के रीफ़ का हिस्सा सिर्फ आँख के देखने में एक ही सख़्त पौधे की एक टहनी लगती है, वास्तव में सैंकड़ों-हज़ारों नन्हे जीवों का समूह है।
एक मूँगे के जीव चंद मिलीमीटर बड़ा ही होता है। उसकी एक पतली ख़ाल होती है जिसके अन्दर उसका अवलेह (जॅली) जैसा मास होता है। इस अवलेही मास को "मिसोग्लिआ" कहते हैं। मूँगे का एक मुंह होता है जिसके इर्द-गिर्द नन्हे उँगलियों-जैसे स्पर्शक (टॅन्टॅकल्स) पानी में झूलते रहते हैं। जब भी कोई नन्हा प्राणी या खाने का टुकड़ा इनके नज़दीक आता है, यह उसे पकड़कर मुंह में धकेल देते हैं जहां से वह मूँगे के पेट में चला जाता है। जब यह खाना हज़म हो जाता है, तो जो भी न हज़म होने वाला हिस्सा है, वह इसी मुंह से बाहर पानी के प्रवाह में थूक दिया जाता है।
Vigna radiata

Il fagiolo indiano verde o fagiolo mungo verde (Vigna radiata (L.) R.Wilczek) è una pianta della famiglia delle Fabaceae (o Leguminose).
In India il termine mungo (e varianti) è più tipicamente applicato a questa specie.
I frutti sono baccelli stretti, lunghi fino a 10 cm e contenenti fino a una ventina di semi, simili ai fagioli ma più piccoli. I semi hanno normalmente buccia verde; a volte vengono presentati decorticati, nel qual caso hanno colore giallo chiaro.
Vigna radiata è diffusa in Asia e Oceania.
La coltivazione di questo legume, iniziata in India in epoca remota, è largamente diffusa nelle aree tropicali e subtropicali dell'Asia, dal Pakistan alle Filippine. Esistono peraltro coltivazioni di Vigna radiata in tutti i continenti, Europa compresa.
Vigna radiata ha bisogno di climi caldi e sopporta abbastanza bene la siccità.
Linneo descrisse nel 1753 Phaseolus radiatus. Successivamente, questa specie è stata scorporata, insieme a molte altre, dal genere Phaseolus e inserita nel nuovo genere Vigna.
Con l'amido del fagiolo si preparano gli spaghettini trasparenti tipici di alcune cucine asiatiche. Il germoglio di vigna radiata è simile al germoglio di soia, rispetto al quale viene consumato molto di più nei paesi extra-asiatici.
Di seguito alcuni cibi preparati con il fagiolo mungo verde, largamente usato per l'alimentazione umana in India, in Cina e in gran parte dell'Asia:
Fagiolo

Il fagiolo è il seme commestibile di diverse cultivar della pianta del fagiolo comune (Phaseolus vulgaris), o altre specie (Phaseolus lunatus, Vigna unguiculata, Vigna radiata, Vigna mungo) utilizzato nell'alimentazione umana: si può utilizzare il solo seme (fresco oppure secco e reidratato), oppure l'intero bacello ancora tenero (fagiolino).
Fa parte dell'insieme dei legumi.
I fagioli sono ricchi di principi nutritivi e molto calorici: in particolare, sono ricchi di vitamine (gruppi A, B, C ed E) e di diversi sali minerali (potassio, ferro, calcio, zinco e fosforo), nonché di fibre.
I valori nutrizionali di fagioli possono variare in base alle diverse varietà; i seguenti valori sono indicativi per 100 g di fagioli secchi:
Il fagiolo è disponibile in numerose varietà e specie. Di seguito alcune delle qualità più diffuse in commercio:
Vigna mungo

Il fagiolo indiano nero o fagiolo mungo nero (Vigna mungo (L.) Hepper, 1956) è una pianta della famiglia delle Fabacee (o Leguminose), originaria del subcontinente indiano.
È conosciuta con il nome di urad, ma si usano anche numerose varianti: urad dal, udad dal, urd, urid, maas (in nepalese), đậu đen (in vietnamita, letteralmente "fagiolo nero"), ma anche urd bean, black gram e black matpe bean (in inglese).
I frutti sono baccelli stretti, lunghi 6 cm. I semi sono simili ai fagioli, ma più piccoli, e hanno buccia nera. A volte vengono decorticati, nel qual caso assumono il colore bianco.
Vigna mungo è diffusa in Pakistan, India e Himalaya.
La coltivazione, iniziata in India in epoca preistorica, è largamente diffusa nelle aree tropicali e subtropicali dell'Asia, dall'Iran al Giappone; la pianta è coltivata anche in Africa e in Oceania.
Linneo descrisse nel 1767 Phaseolus mungo. Successivamente la specie è stata scorporata, insieme a molte altre, dal genere Phaseolus e inserita nel nuovo genere Vigna.
Il fagiolo mungo nero è usato per l'alimentazione umana, previa cottura. Oltre che intero (bollito), viene consumato in forma di farina, che entra come ingrediente in moltissime ricette, ad esempio nel papadum.
Vigna (botanica)

Vigna Savi, 1824 è un genere di piante della famiglia delle Fabacee (o Leguminose).
Il suo nome deriva dal botanico Domenico Vigna vissuto nel XVII secolo a Pisa dove ricoprì il ruolo di Direttore dell'Orto Botanico dal 1609 al 1632.
Il genere Vigna è ampiamente rappresentato sia nel Vecchio Mondo (Europa, Asia, Africa) che nelle Americhe nonché in Oceania.
Il genere Vigna è incluso, all'interno della famiglia delle Leguminose (o Fabacee), nella tribù Phaseoleae.
Il genere comprende le seguenti specie:
Il genere Vigna comprende diverse leguminose da granella utilizzate nell'alimentazione umana.
Tra le altre, ricordiamo:
Nell'antichità, la coltivazione di queste specie era maggiormente diffusa, e in Europa fu in gran parte soppiantata dal fagiolo dopo la scoperta dell'America. In Asia, invece, alcune specie di Vigna continuano ad avere larghissima diffusione.
Germoglio di soia

Il germoglio di soia (in coreano: kongnamul, in giapponese daizu no moyashi, in indonesiano taugé kedele, in malese tau geh, in vietnamita gia dau nanh, in tagalog pino tauge) è un vegetale utilizzato in gastronomia ed è il prodotto della germinazione dei semi di soia. I germogli sono diffusi principalmente in Asia, soprattutto in Corea.
Si differenziano dai germogli di vigna radiata per il seme di soia giallo più voluminoso su una delle estremità e per la spessa e lunga radice sull'altra estremità. Il sapore è gradevole e ricorda quello delle noci. Dopo la cottura mantengono una buona consistenza. Indici di freschezza sono il colore bianco e la fragranza del gambo, e la presenza del seme giallo, che è la parte più saporita e nutriente. Si possono conservare in frigorifero per 3 o 4 giorni immersi nell'acqua, che va cambiata ogni giorno. Si prestano a essere consumati anche in inverno, quando altri vegetali freschi non sono disponibili. Germogliano rapidamente e sono quindi disponibili in qualsiasi stagione. Si coltivano con facilità facendo germinare i semi di soia in presenza di umidità e luminosità.
Possono fare da contorno, dopo averli fatti saltare in padella con opportuni ingredienti, o possono a loro volta essere un ingrediente per zuppe, piatti di pasta e fritture al salto di verdura, carne o pollame. È sconsigliato consumarli crudi e sono da scartare i germogli che presentino qualsiasi segno di foglioline crescenti subito sotto al seme giallo.
La Corea è la zona al mondo dove si consumano più germogli di soia. Il termine coreano kongnamul (콩나물) indica sia i germogli di soia che i piatti namul dove sono presenti come ingrediente principale. Tra queste pietanze vi sono il kongnamul-guk, un brodo semplice e piccante, il kongnamul, insalata con germogli di soia cotti, e il kongnamul-bap, in cui i germogli cotti vengono serviti sul riso al vapore.
I germogli di soia sono ricchi di proteine, olio e vitamina C. Il contenuto calorico è uno dei più bassi tra quelli dei vegetali commestibili. 100 grammi di germogli di soia contengono circa 49 calorie con il 51% di proteine, 26% di lipidi e 23% di carboidrati e sono suddivisi come segue:
Secondo quanto riporta un sito dell'Humanitas, tra gli effetti benefici dei germogli sulla salute vi sono:
Al contrario dei germogli di vigna radiata che si mangiano anche crudi, è consigliabile cucinare i germogli di soia per eliminare un fattore antinutrizionale presente nel germoglio crudo. Contengono infatti fitati, che scompaiono cucinandoli e che se assunti in grandi quantità possono ridurre l'assorbimento di importanti sostanze nutrienti come ferro, calcio e magnesio. La quantità di acido fitico nel germoglio è comunque notevolmente inferiore a quella del seme integro. È dibattuto inoltre se gli isoflavoni contenuti nella soia, come la genisteina, possano essere nocivi per la tiroide. I germogli di soia e la stessa soia sono tra gli alimenti che procurano il maggior numero di reazioni allergiche e, nel caso si verifichino, è opportuno astenersi dal consumarli. Germogli conservati troppo a lungo e avariati possono presentare alcune varietà di funghi e batteri patogeni.
Noodle fritti

I noodle fritti sono una pietanza a base di pasta lunga cucinata con altri ingredienti che variano a seconda della ricetta. È un piatto tipico e molto popolare nelle cucine dell’Asia orientale, sud-orientale e, in misura minore, dell’Asia meridionale. Sono presenti in tutto il mondo nei ristoranti etnici dei Paesi appartenenti a queste regioni.
I più diffusi sono quelli fritti al salto, meno comuni quelli fritti in immersione o fritti con poco olio. I noodle possono essere di grano, di grano all'uovo, di riso o quelli trasparenti a base di amido, di solito estratto dai fagioli della vigna radiata.
Tra i più popolari vi sono quelli cinesi che prendono il nome chow mein (炒面) e chow fen (炒粉, in cantonese: chao fun), la pasta dei quali è fatta rispettivamente di grano e di riso. Nel Sud-est asiatico i noodle fritti sono spesso cucinati e venduti da ambulanti come cibo da strada, tra i più famosi vi sono i mie goreng di Malaysia e Indonesia e i pad thai della Thailandia.