อัตเลติโกเดมาดริด

กลุบอัตเลติโกเดมาดริด(สเปน:Club Atlético de Madrid) หรือที่รู้จักในชื่ออัตเลติโกมาดริดและอัตเลติโกเป็นสโมสรฟุตบอลจากกรุงมาดริดประเทศสเปนเล่นอยู่ในลีกลาลิกาซึ่งเป็นลีกสูงสุดของฟุตบอลสเปน มีสนามเหย้าคือเอสตาดิโอเมโตรโปลิตาโนความจุ 70,692 ที่นั่ง
สโมสรก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1903 ในชื่ออัตเลติกคลับเดมาดริด (Athletic Club Sucursal de Madrid)สโมสรมีธรรมเนียมในการสวมชุดแข่งขันลายทางแนวตั้งสีแดงและสีขาวมาตลอดหน้าประวัติศาสตร์ และเป็นที่รู้จักในชื่อLos Colchoneros("ช่างทำที่นอน") และLos Rojiblancos("ขาวแดง") สโมสรเปลี่ยนชื่อเป็นอัตเลติโกเดมาดริด ใน ค.ศ. 1946และใช้ชื่อนี้มาถึงปัจจุบัน สโมสรเป็นคู่อริของทีมร่วมเมืองอย่างเรอัลมาดริดในการแข่งขันเดร์บิมาดริเลญโญรวมทั้งเป็นคู่แข่งกับบาร์เซโลนาสมเด็จพระราชาธิบดีเฟลิเปที่ 6 แห่งสเปนพระมหากษัตริย์สเปนดำรงตำแหน่งประธานกิตติมศักดิ์ของสโมสรมาตั้งแต่ ค.ศ. 2003
อัตเลติโกเดมาดริดเป็นหนึ่งในสโมสรที่ประสบความสำเร็จสูงสุดในฟุตบอลสเปน สำหรับการแข่งขันในประเทศ สโมสรชนะเลิศลาลิกา 11 สมัย,โกปาเดลเรย์10 สมัย,ซูเปร์โกปาเดเอสปัญญา2 สมัย รวมถึงเพรสซิเดนท์คัพและโกปาเอบาดัวร์เตรายการละ 1 สมัย ในการแข่งขันนานาชาติ สโมสรชนะเลิศยูฟ่าคัพวินเนอร์สคัพ1 สมัย (1962),ยูฟ่ายูโรปาลีก3 สมัย (2010, 2012 และ 2018),ยูฟ่าซูเปอร์คัพ3 สมัย (2010, 2012 และ2018) และฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรยุโรปและอเมริกาใต้1 สมัย (1974) และเข้าชิงชนะเลิศยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก3 ครั้ง (1974,2014และ2016)
สโมสรก่อตั้งอย่างเป็นทางการในวันที่ 26 เมษายน ค.ศ. 1903ในชื่ออัตเลติกคลับเดมาดริดโดยนักศึกษาชาวบาสก์3 คนที่อาศัยอยู่ในกรุงมาดริดผู้ก่อตั้งมีแนวคิดว่าสโมสรใหม่แห่งนี้ จะทำหน้าที่เป็นสาขาของทีมเยาวชนของทีมในวัยเด็กของพวกเขาอย่างอัตเลติกเดบิลบาโอในปีต่อมา สมาชิกฝ่ายต่อต้านจากเรอัลมาดริดได้ย้ายร่วมทีม ในช่วงเวลานั้นสโมสรลงแข่งขันในชุดสีน้ำเงินและสีขาวซึ่งเป็นสีของอัตเลติกเดบิลบาโอ ก่อนที่ใน ค.ศ. 1910 ทั้งอัตเลติกเดบิลบาโอและอัตเลติกคลับเดมาดริดได้เปลี่ยนมาใช้ชุดแข่งขันแถบสีแดงและสีขาวซึ่งเป็นสีหลักมาถึงปัจจุบัน โดยเชื่อกันว่าสาเหตุในการเปลี่ยนสีนั้นเนื่องมาจากผ้าลายทางสีแดงและขาวเป็นผ้าที่มีราคาถูกที่สุดในการผลิต ซึ่งมีการใช้ผ้าผสมแบบเดียวกันนี้ในการทำที่นอน และส่วนที่เหลือซึ่งไม่ได้ใช้สามารถนำมาผลิตเป็นเสื้อฟุตบอลได้อย่างง่ายดาย นี่จึงเป็นที่มาของฉายาLos Colchoneros("ช่างทำที่นอน")
อย่างไรก็ตาม พบข้อสันนิษฐานอีกประการหนึ่งเกี่ยวกับที่มาของชุดแข่งขันสโมสร ด้วยแนวคิดว่าทั้งอัตเลติกเดบิลบาโอ และอัตเลติกคลับเดมาดริดเคยซื้อชุดแข่งขันของสโมสรแบล็กเบิร์นโรเวอส์ในประเทศอังกฤษโดยในช่วงปลายปี 1909ฆวน เอลอร์ดูยอดีตผู้เล่นและคณะกรรมการของสโมสรเดินทางไปอังกฤษเพื่อซื้อชุดแข่งขันสำหรับทั้งสองทีม แต่ไม่สามารถหาชุดแข่งขันของแบล็กเบิร์นโรเวอส์ได้ จึงซื้อชุดลายขาวแดงของสโมสรเซาแทมป์ตันแทน (สโมสรซึ่งตั้งอยู่ในเมืองท่าซึ่งเป็นจุดขึ้นเรือกลับประเทศสเปน)จากนั้น สโมสรจึงเริ่มใช้ชุดแข่งขันสีแดงและขาวเป็นสีหลัก และเป็นที่มาของฉายาต่อมาก็คือLos Rojiblancos("ขาวแดง")แต่ยังคงรักษากางเกงขาสั้นสีน้ำเงินแบบดั้งเดิมเอาไว้ ในขณะที่อัตเลติกเดบิลบาโอได้เปลี่ยนมาใช้กางเกงขาสั้นสีดำอัตเลติกเดบิลบาโอชนะการแข่งขันโกปาเดลเรย์นัดชิงชนะเลิศ 1911 ด้วยผู้เล่นหลายคนที่ยืมตัวมาจากอัตเลติกคลับเดมาดริด
สนามแห่งแรกของอัตเลติกคลับเดมาดริดคือสนามRonda de Vallecasซึ่งตั้งอยู่ในบริเวณชนชั้นแรงงานทางทิศใต้ของเมือง โดยในปี 1919 บริษัทCompañía Urbanizadora Metropolitanaซึ่งเป็นบริษัทที่ดูแลระบบสื่อสารใต้ดินในกรุงมาดริด ได้ซื้อที่ดินบางส่วนใกล้กับCiudad Universitariaต่อมาในปี 1921 แอทเลติกคลับเดมาดริดเป็นอิสระจากการบริหารของสโมสรแม่อย่างอัตเลติกเดบิลบาโอ และย้ายไปสู่สนามแห่งใหม่อย่างเอสตาดิโอเมโตรโปลิตาโน เด มาดริดด้วยความจุ 35,800 ที่นั่ง
สโมสรเริ่มประสบความสำเร็จในทศวรรษ 1920 ด้วยการชนะการแข่งขันCampeonato Regional Centro3 สมัย และรองชนะเลิศโกปาเดลเรย์ 1921ซึ่งพวกเขาพบกับอัตเลติกเดบิลบาโอ และเข้าชิงชนะเลิศอีกครั้งในปี 1926 แต่แพ้บาร์เซโลนา จากความสำเร็จดังกล่าวส่งผลให้ในปี 1928 พวกเขาได้รับเชิญให้เข้าร่วมการแข่งขัน Primera División ของลาลิกาซึ่งจัดขึ้นในปีถัดไป ในช่วงแรกของการลงเล่นลาลิกา สโมสรอยู่ภายใต้การฝึกสอนโดยเฟร็ด เพนต์แลนด์ชาวอังกฤษแต่สโมสรต้องตกชั้นสู่ลีกระดับสองอย่างเซกุนดาดิบิซิออนในอีกสองปีต่อมา และกลับสู่ลาลิกาได้อีกครั้งใน ค.ศ. 1934 แต่ต้องชั้นอีกครั้งในปีสองปีต่อมา โดยผู้ฝึกสอนอย่างโฆเซป ซามิติเยร์ชาวสเปนซึ่งเข้ามารับตำแหน่งแทนเพนต์แลนด์ในช่วงกลางฤดูกลางสงครามกลางเมืองสเปนทำให้การแข่งขันของสโมสรต้องถูกระงับชั่วคราว เนื่องจากสนามของทีมคู่แข่งอย่างเรอัลโอเบียโด ไม่สามารถใช้การได้เนื่องจากการทิ้งระเบิด ส่งผลให้การตกชั้นของสโมสรในลาลิการวมถึงแอทเลติกคลับเดมาดริดถูกเลื่อนออกไป และสโมสรเอาชนะการแข่งขันรอบเพลย์ออฟเหนือเซอา โอซาซูนาซึ่งเป็นทีมแชมป์เซกุนดาดิบิซิออนในปีนั้น
ภายหลังจากฟุตบอลลาลิกากลับมาทำการแข่งขันในปี 1939 สโมสรได้ควบรวมกับAviación Nacional(สโมสรฟุตบอลอาวิอาซิออน นาซิอองนาล) ในเมืองซาราโกซาและกลายเป็น อัตเลติก อาวิอาซิออน เด มาดริด โดยสโมสรนาซิอองนาลนั้นก่อตั้งขึ้นในปี 1937 โดยทหารจากกองทัพอากาศสเปนจำนวน 3 นายพวกเขาได้รับคำมั่นว่าจะได้ลงเล่นในลาลิกา ฤดูกาล 1939–40แต่ถูกปฏิเสธโดยราชสหพันธ์ฟุตบอลสเปนและเนื่องจากพวกเขาไม่ต้องการเลื่อนชั้นขึ้นไปในดิวิชันอื่น สโมสรแห่งนี้จึงควบรวมกับอัตเลติกซึ่งทีมของพวกเขาสูญเสียผู้เล่นไปแปดคนในช่วงสงครามกลางเมือง รวมถึงดาวเด่นของทีมอย่างมอนชิน ตริอานาซึ่งถูกยิงเสียชีวิต ในช่วงเวลานั้น เรอัลโอเบียโต ได้สละสิทธิ์การแข่งขันนัดตัดสินเพื่อหาผู้ชนะเลื่อนชั้นสู่ลาลิกา ส่งผลให้การช่วงชิงตำแหน่งนี้ตกเป็นของ อาวิอาซิออน นาซิอองนาล และ โอซาซูนา ณ เมืองบาเลนเซียวันที่ 26 พฤศจิกายน ค.ศ. 1939 ซึ่งนาซิอองนาลเอาชนะไปได้ 3–1 ภายใต้การนำของผู้ฝึกสอนอย่างริการ์โด ซาโมราซึ่งได้รับการยกย่องในฐานะตำนานของสโมสร พวกเขาชนะเลิศการแข่งขันลีกสูงสุดสองสมัยติดต่อกันระหว่างปี 1940 และ 1941 ในช่วงเวลานี้ สโมสรมีผู้เล่นคนสำคัญซึ่งมีเสน่ห์เป็นที่จดจำอย่างเจอร์มัน โกเมสกองกลางชาวสเปนซึ่งย้ายมาจากราซินเดซันตันเดร์ใน ค.ศ. 1939 ลงเล่นให้สโมสรเป็นเวลา 8 ฤดูกาลติดต่อกันจนถึงฤดูกาล 1947–48 ผนึกกำลังร่วมกับตัวหลักอย่างราโมน กาบีลอนโดและมาชิน
สืบเนื่องจากคำสั่งโดยฟรันซิสโก ฟรังโกในกลางทศวรรษ 1940 ซึ่งสั่งแบนสโมสรที่ใช้ชื่อต่างประเทศเป็นชื่อสโมสร พวกเขาจึงเปลี่ยนชื่อสโมสรเป็นอัตเลติโก อาวิอาซิออน เด มาดริดในเดือนกันยายน ค.ศ. 1940 สโมสรชนะเลิศการแข่งขันซูเปอร์คัพสมัยแรกด้วยการเอาชนะแอร์ราเซเด อัสปัญญ็อลด้วยผลประตูรวมสองนัด 10–4 ซึ่งชัยชนะในนัดที่สองด้วยผลประตู 7–1 ณสนามกีฬาบาเยกัสเป็นที่จดจำอย่างมากต่อมา เมื่อวันที่ 14 ธันวาคม ค.ศ. 1946 สโมสรตัดสินใจตัดชื่อซึ่งเกี่ยวข้องกับกองทัพหรือการทหารออก และจากนั้นในวันที่ 6 มกราคม ค.ศ. 1947 ได้เปลี่ยนชื่อเป็นClub Atlético de Madrid (กลุบอัตเลติโกเดมาดริด)และใช้ชื่อดังกล่าวมาถึงปัจจุบัน ในปีเดียวกันนั้น อัตเลติโกยังเอาชนะคู่อริอย่างเรอัลมาดริดได้ถึง 5–0 ณ สนามเอสตาดิโอเมโตรโปลิตาโน เด มาดริดถือเป็นชัยชนะที่ขาดลอยที่สุดที่มีต่อคู่ปรับร่วมเมืองมาถึงปัจจุบัน
ภายใต้ผู้ฝึกสอนชาวอาร์เจนตินาเอเลนิโอ เอร์เรราสโมสรชนะเลิศลาลิกาเพิ่มอีกสองสมัยใน ค.ศ. 1950 และ 1951 ภายหลังการอำลาทีมของเขา สโมสรต้องตกเป็นรองทีมใหญ่อย่างเรอัลมาดริด และบาร์เซโลนาในทศวรรษนี้ และทำได้เพียงการแย่งอันดับ 3 กับอัตเลติกเดบิลบาโอ อย่างไรก็ตามในทศวรรษ 1960 และ 1970 สโมสรมีผลงานที่ดีขึ้นและแย่งการเป็นทีมอันดับสองกับบาร์เซโลนาได้ โดยในฤดูกาล 1957–58 พวกเขาคว้ารองแชมป์โดยตามหลังแชมป์อย่างเรอัลมาดริดเพียง 3 คะแนน และมีคะแนนมากกว่าบาร์เซโลนา 4 คะแนน ภายใต้ผู้ฝึกสอนอย่างเฟอร์ดินันด์ เดาชิค ทำให้สโมสรได้สิทธิ์แข่งขันยูโรเปียนคัพ ฤดูกาล 1958–59และผ่านเข้าถึงรอบรองชนะเลิศโดยเอาชนะสโมสรกีฬากลางแห่งกองทัพบก โซเฟียด้วยผลประตูรวมสองนัด 3–1 ตามด้วยการชนะชัลเคอ 04ด้วยผลรวม 4–1แต่แพ้เรอัลมาดริด 2–1 ในการแข่งขันนัดตัดสินนัดที่สามที่ซาราโกซา
อย่างไรก็ตาม สโมสรสามารถล้างแค้นเรอัลมาดริดได้ ภายใต้ผู้ฝึกสอนชาวสเปนโฆเซ บิยาลองกาผู้พาสโมสรชนะเลิศโกปาเดลเรย์ 2 สมัยติดต่อกันในปี 1960 และ 1961 โดยเอาชนะเรอัลมาดริดทั้งสองปีด้วยผลประตู 3–1 และ 3–2 ตามลำดับ ตามด้วยการชนะเลิศฟุตบอลยุโรปครั้งแรกด้วยการเอาชนะฟีออเรนตีนาในรายการยูโรเปียนคัพวินเนอร์สคัพ 1961–62 ในนัดแข่งใหม่ 3–0นี่ถือเป็นชัยชนะที่สำคัญของสโมสร เนื่องจากการแข่งขันยูโรเปียน/ยูฟ่าคัพวินเนอร์สคัพ เป็นการแข่งขันระดับทวีปยุโรปรายการเดียวที่คู่แข่งอย่างเรอัลมาดริดไม่สามารถคว้าแชมป์ได้ สโมสรเข้าชิงชนะเลิศได้อีกครั้งในปี 1963 แต่แพ้ทอตนัมฮอตสเปอร์5–1ผู้เล่นคนสำคัญในช่วงทศวรรษนี้คือปีกพรสวรรค์อย่างเอนรีเก โกลัล, มิเกล โจนส์ และอเดลาร์โด โรดริเกซ
ในช่วงเวลานั้น สโมสรอริอย่างเรอัลมาดริด ครองความยิ่งใหญ่ในฟุตบอลสเปนอย่างต่อเนื่อง โดยระหว่างปี 1961 ถึง 1980 พวกเขาชนะเลิศลาลิกาถึง 14 สมัย โดยอัตเลติโกเดมาดริดสามารถแย่งความสำเร็จดังกล่าวมาได้ในฤดูกาล 1966, 1970, 1973 และ 1977 และคว้ารองแชมป์สามครั้งในปี 1961, 1963 และ 1965 สโมสรยังชนะเลิศโกปาเดลเรย์เพิ่มในปี 1965, 1972 และ 1976 และในปี 1965 ที่พวกเขาจบอันดับสองในลีก พวกเขาเป็นสโมสรแรกในรอบ 8 ปีที่บุกไปชนะเรอัลมาดริดได้ที่สนามกีฬาซานเตียโก เบร์นาเบว
ในปี 1966 สโมสรได้ย้ายจากสนามเอสตาดิโอเมโตรโปลิตาโน เด มาดริด(ซึ่งถูกรื้อถอนและก่อสร้างเป็นส่วนหนึ่งของอาคารเรียนมหาวิทยาลัยและตึกสำนักงานของบริษัท ENUSA) สู่สนามแห่งใหม่ริมแม่น้ำมานซานาเรสซึ่งได้แก่สนามกีฬาบิเซนเต กัลเดรอนการลงสนามนัดแรกในสนามแห่งนี้คือนัดที่พบกับบาเลนเซียวันที่ 2 ตุลาคมผู้เล่นสำคัญในช่วงเวลานี้ได้แก่ลุยส์ อาราโกเนส,ฆาเวียร์ อิรูเรตา, และโฆเซ ยูโลจิโอ การาเตซึ่งได้รับรางวัลผู้ทำประตูสูงสุดของลาลิกาสามครั้งในปี 1969, 1970 และ 1971 ในทศวรรษ 1970 สโมสรนำเข้าผู้เล่นอาร์เจนตินาเข้ามาหลายคน ได้แก่รูเบน อยาลา, รูเบน ดิอัซ, ราโมน เฮเรเดีย รวมถึงผู้ฝึกสอนอย่างฆวน การ์โลส โลเรนโซซึ่งโลเรนโซเน้นการปลูกฝังระเบียบวินัยให้แก่ผู้เล่น และเน้นการตัดเกมของผู้เล่นฝ่ายตรงข้าม แม้จะได้รับการวิจารณ์แต่เขาก็พิสูจน์ว่ารูปแบบการเล่นของเขาได้ผล สโมสรชนะเลิศลาลิกาอีกครั้งในปี 1973 และเข้าชิงชนะเลิศฟุตบอลยูโรเปียนคัพ 1974 เป็นครั้งแรกเส้นทางก่อนหน้านั้นพวกเขาเอาชนะกาลาทาซาไร,ดินาโม บูคาเรสต์,เรดสตาร์เบลเกรดและเซลติกในรอบรองชนะเลิศนัดแรกที่พบกับเซลติกนั้น ผู้เล่นอัตเลติโกเดมาดริดได้รับใบแดงถึงสามคนภายใต้การแข่งขันอันดุเดือดตลอดทั้งเกม และถือเป็นนัดแข่งขันที่มีการทำฟาวล์ที่รุนแรงที่สุดเท่าที่รายการนี้เคยมี แต่อัตเลติโกเดมาดริดเอาตัวรอดด้วยการยันผลเสมอ 0–0 กลับออกไปและเอาชนะได้ 2–0 ในบ้าน
การแข่งขันนัดชิงชนะเลิศนั้น อัตเลติโกเดมาดริดปราศจากผู้เล่นตัวหลักซึ่งถูกแบนจากการรับใบแดงก่อนหน้านี้ พวกเขาพบไบเอิร์นมิวนิกซึ่งเต็มไปด้วยผู้เล่นชั้นนำหลายคน เช่นฟรันทซ์ เบ็คเคินเบาเออร์,เซ็พพ์ ไมเยอร์,พอล ไบรท์เนอร์, อุลริช "อูลี" เฮอเนอส และแกร์ท มึลเลอร์การแข่งขันจัดขึ้นที่บรัสเซลส์อัตเลติโกเดมาดริดเกือบจะคว้าแชมป์ได้โดยได้ประตูขึ้นนำในนาทีที่ 114 ในช่วงต่อเวลาจากอาราโกเนส แต่ถูกตีเสมอในนาทีสุดท้ายของการต่อเวลาจากฮันส์-จอร์จ วาร์เซนเบคและต้องลงแข่งขันในนัดแข่งใหม่ และครั้งนี้พวกเขาแพ้ไป 4–0
ไม่นานหลังจากความพ่ายแพ้ในฟุตบอลยูโรเปียนคัพ สโมสรแต่งตั้งอดีตผู้เล่นอย่างลุยส์ อาราโกเนสเป็นผู้ฝึกสอน อาราโกเนสคุมสโมสรถึง 4 ช่วงเวลาด้วยกัน ตั้งแต่ปี 1974 ถึง 1980, 1982 ถึง 1987, 1991 ถึง 1993 และ 2002 ถึง 2003 ความสำเร็จรายการแรกในยุคของอาราโกเนสเกิดขึ้นในรายการฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรยุโรปและอเมริกาใต้(อินเตอร์คอนติเนนตัลคัพ) สืบเนื่องจากแชมป์ยูโรเปียนคัพอย่างไบเอิร์นมิวนิกสละสิทธิ์การแข่งขันเนื่องจากโปรแกรมการแข่งขันที่อัดแน่นของทีม ทำให้สิทธิ์เป็นของอันเลติโกเดมาดริดแทน พวกเขาพบกับกลุบอัตเลติโกอินเดเปนดิเอนเตโดยบุกไปชนะได้ 1–0 และกลับมาชนะในบ้านอีก 2–0 จากประตูของอิรูเรตา และรูเบน อยาลาตามด้วยการชนะเลิศโกปาเดลเรย์ 1976 เอาชนะซาราโกซา 1–0 และแชมป์ลาลิกา ฤดูกาล 1976–77
ในการคุมทีมวาระที่สองของอาราโกเนส เขาพาทีมคว้าอันดับ 2 ในลาลิกา และชนะเลิศโกปาเดลเรย์ในปี 1985 ด้วยผู้เล่นตัวหลักชาวเม็กซิกันอย่างอูโก ซันเชสซึ่งทำ 19 ประตูในลีกและกลายเป็นผู้เล่นที่ทำประตูสูงสุดในลาลิกาในฤดูกาลนี้ รวมถึงการทำสองประตูในนัดชิงชนะเลิศที่สโมสรเอาชนะอัตเลติกเดบิลบาโอ2–1 แต่เขาก็ลงเล่นให้สโมสรในปีนี้เป็นปีสุดท้ายและย้ายไปร่วมทีมคู่แข่งอย่างเรอัลมาดริด อย่างไรก็ตาม สโมสรยังชนะเลิศซูเปร์โกปาเดเอสปัญญาด้วยการชนะบาร์เซโลนา และยังเข้าชิงชนะเลิศยูโรเปียนคัพวินเนอร์สคัพ 1986 ก่อนจะแพ้ดือนามอกือยิว3–0
เฆซุส กิล นักการเมืองและนักธุรกิจได้ขึ้นเป็นประธานสโมสรในปี 1987 ในห้วงเวลาที่เต็มไปด้วยข้อพิพาท (เขากระทำการฉ้อโกงด้วยการยักยอกหุ้นสโมสรกว่า 95% ในช่วงที่สโมสรถูกบังคับให้เปลี่ยนสถานะจากการถือครองกรรมสิทธิ์โดยแฟนบอล ให้กลายสภาพเป็นบริษัทมหาชนใน ค.ศ. 1992) นับจนถึงช่วงเวลาที่เขาพ้นจากตำแหน่งในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2003
ในช่วงเวลาดังกล่าว สโมสรไม่ประสบความสำเร็จในลาลิกา แม้กิลจะทุ่มเงินคว้าตัวผู้เล่นใหม่เข้ามาอยู่เนือง ๆ อาทิเปาลู ฟูเอนเตปีกชาวโปรตุเกสซึ่งคว้าแชมป์ฟุตบอลยุโรปร่วมกับสโมสรฟุตบอลโปร์ตูแต่นับว่าสโมสรยังประสบความสำเร็จในฟุตบอลถ้วยด้วยแชมป์โกปาเดลเรย์สองสมัยในปี 1991 และ 1992 พวกเขาเข้าใกล้ตำแหน่งแชมป์ลีกในฤดูกาล 1990–91 แต่ก็มีคะแนนตามหลังแชมป์อย่างบาร์เซโลนาถึง 10 คะแนน กิลแสดงความเป็นเผด็จการในการบริหารทีมด้วยการปลดผู้จัดการทีมหลายคน รวมถึงเซซาร์ ลุยส์ เมโนติ,รอน แอตกินสัน,ฆาบีเอร์ เกลเมนเต,โทมิสลาฟ ไอวิช,ฟรันซิสโก มาตูรานา,อัลฟิโอ บาซิเลไม่เว้นแม้แต่ตำนานอย่างอาราโกเนสซึ่งทั้งหมดล้วนทำผลงานไม่เป็นไปตามเป้าหมาย กิลยังสั่งปิดศูนย์ฝึกเยาวชนของสโมสรใน ค.ศ. 1992ซึ่งเป็นหนึ่งในการดำเนินการครั้งสำคัญซึ่งส่งผลต่ออนาคตของทีมไปสิ้นเชิง นำมาซึ่งการย้ายทีมของว่าที่ตำนานชาวสเปนอย่างราอุล กอนซาเลซซึ่งย้ายร่วมทีมอริอย่างเรอัลมาดริด
การย้ายทีมในครั้งนี้เป็นส่วนหนึ่งของการปรับโครงสร้างธุรกิจโดยรวมของกิล สโมสรได้กลายสภาพเป็นSociedad Anónima Deportivaซึ่งเป็นโครงสร้างองค์กรที่ได้รับประโยชน์จากสถานะทางกฎหมายพิเศษที่เพิ่งเปิดตัวเมื่อเร็ว ๆ นี้ภายใต้กฎหมายบริษัทของสเปนซึ่งอนุญาตให้บุคคลทั่วไปสามารถซื้อและขายหุ้นของสโมสรกีฬาได้ อัตเลติโกเดมาดริดมีผลงานตกต่ำในลาลิกา พวกเขาต้องดิ้นรนหนีการตกชั้นในฤดูกาล 1994–95 และมีคะแนนมากกว่าทีมตกชั้นอย่างอัลบาเซเตเพียงคะแนนเดียวราโดเมียร์ แอนติชชาวเซอร์เบียเข้ามากู้วิกฤติในฤดูกาลต่อมา ภายใต้นักเตะแกนหลักอย่างโตนิ มูนอซ,โรเบร์โต โซโลซาบัล,เดลฟี เกลี,ฆวน บิซไกโน,ดิเอโก ซิเมโอเนและกิโก พวกเขากลับสู่ความยิ่งใหญ่ด้วยตำแหน่งชนะเลิศสองรายการในประเทศทั้งในลาลิกาฤดูกาล 1995–96 และยังชนะบาร์เซโลนาในรอบชิงชนะเลิศโกปาเดลเรย์ 1996 ด้วยผลประตู 1–0 สโมสรได้รับความคาดหวังสูงขึ้นจากการย้ายมาของฆวน เอสไนเดร์กองหน้าชาวอาร์เจนตินาจากเรอัลมาดริด พวกเขาได้สิทธิ์กลับไปแข่งขันยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ฤดูกาล 1996–97ซึ่งพวกเขาจบอันดับ 1 ในกลุ่มบี แต่แพ้อาเอฟเซ อายักซ์ในรอบแพ้คัดออกด้วยผลรวม 3–4 และจบอันดับ 5 ในลาลิกา
สโมสรยังลงทุนในตลาดซื้อขายช่วงก่อนเปิดฤดูกาล 1997–98 ด้วยการมาของกริสเตียน วีเอรีซึ่งทำผลงานยอดเยี่ยมด้วยจำนวน 24 ประตูในลีกจากการลงสนาม 24 นัด รวมถึงกองกลางพรสวรรค์สูงชาวบราซิลอย่างจูนินโญ พวกเขาเข้าถึงรอบ 8 ทีมสุดท้ายในยูฟ่าคัพ ฤดูกาล 1997–98 ก่อนจะแพ้แอสตันวิลลาด้วยกฏประตูทีมเยือน และจบอันดับ 7 ในลาลิกา ส่งผลให้แอนติซอำลาทีมเมื่อสิ้นสุดฤดูกาล และแทนที่โดยอาร์ริโก ซาคคีแต่ก็อยู่ในตำแหน่งได้เพียง 6 เดือน และแอนติชกลับมาคุมทีมอีกครั้งในช่วงสั้น ๆ จนถึงเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1999 ก่อนที่เกลาดีโอ รานีเอรีจะมารับช่วงต่อ แต่ก็อยู่ในตำแหน่งได้ไม่ถึงหนึ่งปี
สโมสรต้องเข้าสู่ช่วงเวลาเลวร้ายอีกครั้งหลังจากตกชั้นจากลาลิกา ฤดูกาล 1999–2000โดยจบอันดับ 19 แต่เลื่อนชั้นกลับขึ้นมาหลังจากที่ได้แชมป์เซกุนดาดิบิซิออนในปี 2002 ในยุคที่อาราโกเนสกลับมาคุมทีม นั่นเป็นการตกชั้นครั้งสุดท้ายจนถึงปัจจุบันของสโมสร อาราโกเนสยังเป็นคนที่ให้โอกาสเฟร์นันโด ตอร์เรสได้ลงเล่นในลาลิกาครั้งแรกผู้ซึ่งต่อมาได้กลายเป็นกองหน้าตัวหลัก และหนึ่งในตำนานของสโมสรซึ่งการลงสนามสนัดแรกเป็นนัดที่พบบาร์เซโลนาที่กัมนอว์
ตอร์เรสทำผลงาน 13 ประตูจาก 29 นัดในฤดูกาล 2002–03ทำให้เป็นที่สนใจโดยเชลซีซึ่งได้ยื่นข้อเสนอมูลค่า 28 ล้านปอนด์ก่อนจะถูกปฏิเสธ อาราโกเนสำลาทีมในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2003 และเกรกอริโอ มานซาโนเข้ามาคุมทีมต่อในฤดูกาล 2003–04 ซึ่งเป็นปีที่ตอร์เรสยังทำผลงานโดดเด่นต่อเนื่องด้วยการทำ 19 ประตูจาก 35 นัดในลาลิกา ส่งผลให้เขาเป็นผู้ทำประตูสูงสุดอันดับสามของลีก สโมสรจบอันดับ 7 ในลาลิกาตอร์เรสถือเป็นผลผลิตและความภาคภูมิใจของสโมสรอย่างแท้จริง โดยอยู่กับสโมสรมาตั้งแต่อายุ 11 ปี และกลายเป็นกัปตันทีมที่อายุน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์สโมสรในวัย 19 ปีอัตเลติโกเดมาดริดมีผลงานตกลงไป โดยจบเพียงอันดับ 11 ในฤดูกาล 2004–05 และอันดับ 10 ในฤดูกาล 2005–06
ในปี 2006 ภายใต้การคุมทีมของฆาเวียร์ อะกีร์เรสโมสรได้เซ็นสัญญากับกอชตินยาและมานีชีชาวโปรตุเกสรวมทั้งเซร์ฆิโอ อาเกวโรกองหน้าชาวอาร์เจนตินาซึ่งย้ายมาจากกลุบอัตเลติโกอินเดเปนดิเอนเตสโมสรจบอันดับ 7 อีกครั้ง ต่อมา ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2007 สโมสรได้ขายตอร์เรสให้กับลิเวอร์พูลด้วยจำนวนเงิน 26 ล้านปอนด์ และได้ลุยส์ การ์ซีอาเป็นหนึ่งในข้อแลกเปลี่ยน จากนั้นได้เซ็นสัญญากับเดียโก ฟอร์ลันด้วยจำนวนเงิน 21 ล้านปอนด์จากบิยาร์เรอัลพร้อมปล่อยตัวมาร์ติน เปตรอฟให้กับแมนเชสเตอร์ซิตีและเซ็นสัญญากับซีเมา ซาบรอซาจากสปอร์ลิชบัวอีไบฟีการวมทั้งโฆเซ อันโตนีโอ เรเยส
ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2007 คณะกรรมการบริหารของสโมสรได้พูดคุยกับเทศบาลกรุงมาดริดในการสร้างสนามเหย้าใหม่ซึ่งจะเปิดใช้งานในปี 2016 ต่อมาในฤดูกาล 2007–08 สโมสรผ่านเข้ารอบ 32 ทีมสุดท้ายยูฟ่าคัพแต่แพ้โบลตันวันเดอเรอส์และเข้ารอบ 8 ทีมสุดท้ายในถ้วยโกปาเดลเรย์ก่อนจะแพ้บาเลนเซียในฤดูกาลนี้สโมสรจบอันดับ 4 ได้สิทธิ์ไปเล่นยูฟ่าแชมเปียนส์ลีกในรอบคัดเลือกฤดูกาลหน้า ต่อมาในฤดูกาล 2008–09 สโมสรลงเล่นในยูฟ่าแชมเปียนส์ลีกครั้งแรกหลังจากปี 1997 โดยในรอบคัดเลือกรอบที่ 3 เจอกับชัลเคอ 04และเอาชนะไปด้วยผลประตูรวมสองนัด 4–1 หลังจากนั้นได้เข้ามาอยู่ในรอบแบ่งกลุ่มซึ่งเจอกับสโมสรใหญ่ทั้งลิเวอร์พูล,พีเอสวี ไอน์โฮเฟนและออแล็งปิกเดอมาร์แซย์แต่จบด้วยตำแหน่งรองแชมป์กลุ่ม แต่ในรอบ 16 ทีมสุดท้าย สโมสรพ่ายโปร์ตูด้วยกฎประตูทีมเยือน สโมสรได้เสริมทัพในเดือนมกราคม ค.ศ. 2009 ด้วยการซื้อตัวเกรกอรี กูแปผู้รักษาประตูชาวฝรั่งเศส,จอห์น ไฮทิงกากองหลังชาวดัตช์,โตมาช อุลฟาลูชีเซ็นเตอร์แบ็กชาวเช็ก,เปาลู อาซุงเซากองกลางตัวรับชาวบราซิล,เอเบร์ บาเนกากองกลางตัวรับชาวอาร์เจนตินาซึ่งยืมตัวมาจากบาเลนเซีย และกองหน้าชาวฝรั่งเศสอย่างฟลอร็อง ซีนามา ปงกอล
ในวันที่ 3 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2009 อากีร์เรลาออกหลังจากการเริ่มต้นปีด้วยการไม่ชนะติดต่อกัน 6 เกม สื่อได้นำเสนอข่าวว่าเขาถูกยกเลิกสัญญามากกว่าการไล่ออกหลังจากนั้นแฟนบอลของสโมสรได้ออกมาประท้วงการลาออกดังกล่าวอาเบล เรซีโนเข้ามารับตำแหน่งต่อซึ่งพาทีมจบอันดับ 4 ได้ลงแข่งขันยูฟ่าแชมเปียนส์ลีกรอบเพลย์ออฟ กองหน้าอย่างฟอร์ลันยังเป็นผู้ทำประตูสูงสุดของลาลิกาในฤดูกาลนี้ และคว้ารางวัลรองเท้าทองคำยุโรปจากผลงาน 32 ประตูรวมทุกรายการดาวรุ่งอย่างดาบิด เด เฆอายังก้าวขึ้นมาเป็นผู้รักษาประตูอายุน้อยที่น่าจับตามอง สโมสรยังนำเข้าผู้เล่นเพิ่มเติมหลายราย รวมถึงเซร์คิโอ อเซนโฆจากเรอัลบายาโดลิดและฆัวนิโต จากเรอัลเบติสแม้สองผู้เล่นสำคัญอย่างอาเกวโร และฟอร์ลันจะได้รับความสนใจจากสโมสรใหญ่ แต่สโมสรยังเก็บผู้เล่นทั้งสองไว้
สโมสรมีผลงานตกต่ำลงในฤดูกาล 2009–10 ในวันที่ 21 ตุลาคม ค.ศ. 2009 อัตเลติโกเดมาดริดแพ้เชลซี 4–0 ในยูฟ่าแชมเปียนส์ลีกเรซีโนถูกปลด และภายหลังจากล้มเหลวในการเจรจาให้มีเคล เลาโตรปเข้ามาคุมทีม สโมสรจึงแต่งตั้งกีเก ซันเชส ฟลอเรสซึ่งเข้ามายกระดับทีม พาทีมจบอันดับ 3 ในรอบแบ่งกลุ่มยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ฤดูกาล 2009–10และลงแข่งขันยูฟ่ายูโรปาลีก ซึ่งพวกเขาคว้าแชมป์ได้เป็นสมัยแรก เริ่มจากการชนะกาลาทาซาไรสปอร์คูลือบือในรอบ 32 สุดท้ายด้วยผลประตูรวม 3–2 และเอาชนะสปอร์ติงลิสบอนด้วยกฏการยิงประตูทีมเยือนหลังจากเสมอกัน 2–2 และเอาชนะบาเลนเซียในรอบก่อนรองชนะเลิศด้วยกฏประตูทีมเยือนอีกเช่นกัน ตามด้วยการชนะลิเวอร์พูลในรอบรองชนะเลิศในช่วงต่อเวลาการแข่งขันรอบชิงชนะเลิศจัดขึ้นที่ฟ็อลคส์พาร์คชตาดีอ็อนสโมสรเอาชนะทีมจากพรีเมียร์ลีกอย่างฟูลัม 2–1 ด้วยประตูชัยในช่วงต่อเวลานาทีที่ 116 โดยฟอร์ลันถือเป็นความสำเร็จในรายการยุโรปครั้งแรกนับตั้งแต่ชนะเลิศยูโรเปียนคัพวินเนอร์สคัพ ฤดูกาล 1961–62 และยังเข้าชิงชนะเลิศโกปาเดลเรย์วันที่ 19 พฤษภาคม ค.ศ. 2010 แต่แพ้เซบิยา 2–0
สโมสรได้ลงแข่งขันยูฟ่าซูเปอร์คัพ 2010 และคว้าแชมป์จากการเอาชนะอินเตอร์มิลาน2–0 จากประตูของเรเยส และ อาเกวโร ถือเป็นแชมป์ครั้งแรกในถ้วยนี้ฟลอเรสอำลาตำแหน่งหลังจากผลงานน่าผิดหวังในฤดูกาล 2010–11 ซึ่งสโมสรจบอันดับ 7 และยังตกรอบ 8 ทีมสุดท้ายโกปาเดลเรย์ และตกรอบแบ่งกลุ่มยูฟ่ายูโรปาลีกเกรกอริโอ มานซาโน กลับเข้ามาคุมทีมตั้งแต่เดือนมิถุนายน ค.ศ. 2011 แต่เพียง 6 เดือนก็ถูกปลดโดยพาทีมแพ้ไปถึง 10 จาก 28 นัดในทุกรายการ
สโมสรแต่งตั้งดิเอโก ซิเมโอเนอดีตนักฟุตบอลชาวอาร์เจนตินาและอดีตผู้เล่นสโมสรเป็นผู้จัดการทีมในวันที่ 23 ธันวาคม ค.ศ. 2011ในช่วงเวลานั้นสโมสรตกอยู่ในสถานการณ์ที่ไม่แน่นอนนัก มีการเปลี่ยนแปลงผู้จัดการทีมถึง 5 คนในระยะเวลาไม่ถึง 3 ปี และยังปล่อยตัวผู้เล่นสำคัญซึ่งอายุน้อยอย่างเด เฆอา และอาเกวโรซึ่งย้ายไปเล่นในพรีเมียร์ลีกการแต่งตั้งซิเมโอเนนั้นถือว่ามีความเสี่ยงเนื่องจากขาดประสบการณ์ในการคุมสโมสรใหญ่ แต่เขาเข้ามายกระดับทีมด้วยแนวทางการเล่นที่ชัดเจน รูปแบบการเล่นที่ดุดัน การมีวินัยของนักฟุตบอล และจิตใจที่แข็งแกร่ง แม้จะถูกวิจารณ์ว่าเน้นผลการแข่งขันมากเกินไป เขาเข้ามาปฏิบัติรูปแนวทางการเล่นเริ่มจากการพัฒนาเกมรับของทีมให้แข็งแกร่งขึ้นซึ่งมีศูนย์กลางในแนวรับอย่างดิเอโก โกดินรวมถึงยืมตัวผู้รักษาประตูอย่างตีโบ กูร์ตัวการคุมทีมใน 6 นัดแรกของซิเมโอเนนั้นจบลงโดยไม่เสียแม้แต่ประตูเดียว ทำให้เขากลายเป็นที่ยอมรับในบรรดาแฟน ๆ อย่างรวดเร็ว โดยก่อนหน้านี้เขาเป็นที่จดจำในฐานะหนึ่งในผู้เล่นที่คว้าดับเบิลแชมป์ร่วมกับทีมในฤดูกาล 1995–96
ซิเมโอเนพาสโมสรชนะเลิศยูฟ่ายูโรปาลีก ฤดูกาล 2011–12ด้วยการเอาชนะอัตเลติกเดบิลบาโอ3–0 ณอาเรนานัตซียอนาเลอจากสองประตูของกองหน้าตัวหลักอย่างราดาเมล ฟัลกาโอซึ่งย้ายมาในฐานะตัวแทนของอาเกวโรตามด้วยการชนะเชลซี 4–1 ในยูฟ่าซูเปอร์คัพ 2012จากแฮตทริกของฟัลกาโอ ความสำเร็จยังตามมาอย่างต่อเนื่อง ด้วยการเอาชนะเรอัลมาดริดในโกปาเดลเรย์นัดชิงชนะเลิศ 2013ด้วยผลประตู 2–1 ซึ่งแข่งขันที่สนามกีฬาซานเตียโก เบร์นาเบวจากประตูของดิเอโก โกสตาและกองหลังชาวบราซิลอย่างมีรานดา ซึ่งเป็นนัดที่ดุเดือดที่สุดครั้งหนึ่งโดยผู้เล่นของทั้งสองทีมได้รับใบแดงฝั่งละหนึ่งคน ชัยชนะครั้งนี้เป็นการยุติช่วงเวลาเลวร้ายกว่า 14 ปี (25 นัด) ที่สโมสรไม่สามารเอาชนะคู่อริร่วมเมืองได้
สโมสรคว้าสามถ้วยรางวัลในช่วงระหว่างปี 2012–13เริ่มจากแชมป์ลาลิกา ฤดูกาล 2013–14ด้วยการทำไปถึง 90 คะแนนจากการเสมอบาร์เซโลนาในนัดสุดท้าย 1–1 ซึ่งกองหน้าอย่างโกสตาทำไปถึง 27 ประตูในฤดูกาลนี้ เป็นแชมป์ลีกครั้งแรกของสโมสรตั้งแต่ ค.ศ. 1996 และครั้งแรกตั้งแต่ฤดูกาล 2003–04 ที่ผู้ชนะการแข่งขันลาลิกาไม่ใช่เรอัลมาดริด หรือบาร์เซโลนาอัตเลติโกเดมาดริดยังพบกับเรอัลมาดริดในยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก นัดชิงชนะเลิศ 2014ณ สนามอิชตาดียูดาลุชแม้จะได้ประตูออกนำไปก่อนจากดิเอโก โกดินในครึ่งเวลาแรก แต่ประตูตีเสมอในช่วงทดเวลาบาดเจ็บครึ่งเวลาหลังโดยเซร์ฆิโอ ราโมสทำให้ต้องต่อเวลาพิเศษ และเรอัลมาดริดทำได้อีก 3 ประตูและคว้าแชมป์ไปด้วยผลประตู 4–1ในช่วงปิดฤดูกาล สโมสรมีการเปลี่ยนแปลงครั้งสำคัญในตลาดซื้อขายด้วยการมาถึงของอ็องตวน กรีแยซมานนักฟุตบอลชื่อดังทีมชาติฝรั่งเศสย้ายมาจากเรอัลโซซิเอดัดและกลายเป็นผู้ทำประตูสูงสุดของสโมสรจำนวน 5 ฤดูกาลติดต่อกัน และเขาสถาปนาตนเองสู่การเป็นนักฟุตบอลระดับโลก รวมถึงเป็นผู้ทำประตูสูงสุดในฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2016และรับรางวัลผู้เล่นยอดเยี่ยมประจำการแข่งขัน รวมทั้งอันดับสามในการประกาศรางวัลบาลงดอร์ 2016เป็นรองเพียงคริสเตียโน โรนัลโดและลิโอเนล เมสซิในช่วงเวลานี้ สโมสรเข้าชิงชนะเลิศยูฟ่าแชมเปียนส์ลีกครั้งที่สองในรอบสามฤดูกาล และเป็นอีกครั้งที่ลูกทีมของซิเมโอเนต้องผิดหวังจากการแพ้เรอัลมาดริด โดยแพ้การยิงจุดโทษในนัดชิงชนะเลิศ 2016หลังจากเสมอกัน 1–1เส้นทางก่อนหน้านั้นอัตเลติโกเดมาดริดสามารถผ่านทีมใหญ่อย่างบาร์เซโลนา และไบเอิร์นมิวนิกมาได้
สโมสรอำลาสนามกีฬาบิเซนเต กัลเดรอนในวันที่ 21 พฤษภาคม ค.ศ. 2017และย้ายสู่สนามเหย้าแห่งใหม่ซึ่งก็คือเอสตาดิโอเมโตรโปลิตาโนตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของกรุงมาดริดสโมสรชนะเลิศยูฟ่ายูโรปาลีก ฤดูกาล 2017–18ด้วยการเอาชนะออแล็งปิกเดอมาร์แซย์ณ สนามปาร์กอแล็งปิกลียอแนจากสองประตูของกรีแยซมาน นับเป็นแชมป์สมัยที่ 3 ในรอบ 9 ปี และยังเป็นการลงสนามนัดสุดท้ายของกัปตันทีมอย่างกาบิต่อมา อัตเลติโกเดมาดริดคว้าแชมป์ยูฟ่าซูเปอร์คัพ 2018เอาชนะเรอัลมาดริด 4–2
สโมสรคว้าตำแหน่งรองชนะเลิศลาลิกา ฤดูกาล 2018–19ตามด้วยอันดับสามในฤดูกาล 2019–20โดยในเดือนกันยายน ค.ศ. 2020 สโมสรเซ็นสัญญากับลุยส์ ซัวเรซซึ่งย้ายจากบาร์เซโลนาในฐานะหนึ่งในกองหน้าที่ดีที่สุดของโลก และเข้ามาเป็นกำลังสำคัญในแนวรุกของทีม ส่งผลให้อัตเลติโกเดมาดริดชนะเลิศลาลิกา ฤดูกาล 2020–21เป็นการกลับมาคว้าแชมป์ในรอบ 7 ปีซัวเรสทำประตูได้ถึง 17 ประตูจาก 19 นัดแรกในลาลิกา ทำให้สโมสรขึ้นเป็นทีมนำของตารางด้วยระยะห่างถึง 10 คะแนน แม้ทีมจะมีผลงานตกลงไป แต่ด้วยผลงานการทำประตูของซัวเรส โดยเฉพาะประตูที่ยิงได้ในสองนัดสุดท้ายเพียงพอต่อการคว้าแชมป์ในนัดสุดท้ายนั้น สโมสรบุกไปเอาชนะเรอัลบายาโดลิด2–1 ในวันที่ 22 พฤษภาคม ค.ศ. 2021 ซัวเรสอำลาทีมและย้ายไปร่วมทีมกลุบนาซิโอนัลเดฟุตโบลในปี 2022
สโมสรยังรักษาอันดับหัวตารางได้อย่างยอดเยี่ยม คว้าอันดับ 4 ในลาลิกา ฤดูกาล 2021–22และอันดับ 3 ในฤดูกาล 2022–23ตามด้วยอันดับ 4 ในฤดูกาล 2023–24และในวันที่ 16 เมษายน ค.ศ. 2024 อัตเลติโกเดมาดริดจะได้สิทธิ์ลงแข่งขันฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรโลก 2025เป็นครั้งแรก แม้จะตกรอบยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ฤดูกาล 2023–24แต่เนื่องจากบาร์เซโลนาก็ตกรอบเช่นกันและอัตเลติโกเดมาดริดมีอันดับของสโมสรฟุตบอลสเปนที่สูงกว่าจากการจัดอันดับใน 4 ปีที่ผ่านมา ในฤดูกาล 2024–25สโมสรเซ็นสัญญากับฆูเลียน อัลบาเรซจากแมนเชสเตอร์ซิตีด้วยมูลค่าสูงถึง 95 ล้านยูโร
เอสตาดิโอเมโตรโปลิตาโนเดิมมีชื่อว่าสนามกีฬาแคว้นมาดริดเริ่มก่อสร้างเมื่อ ปี ค.ศ.1990 ในฐานะส่วนหนึ่งของแผนการเป็นเจ้าภาพการแข่งขัน กรีฑาชิงแชมป์โลก 1997 แต่ไม่ได้รับเลือก ใช้เวลาก่อสร้างนานถึง 4 ปีจึงเสร็จและเปิดใช้งานอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 6 กันยายน 1994 โดยมีความจุ 20,000 ที่นั่ง ต่อมาสนามถูกปิดเพื่อปรับปรุงสำหรับรองรับการเป็นเจ้าภาพโอลิมปิก 2016แต่กรุงมาดริดก็ไม่ได้รับเลือกอีกเช่นกัน ในปี 2013 อัตเลติโกเดมาดริดได้ซื้อและเข้าปรับปรุงสนามโดยขยายความจุเป็น 66,703 ที่นั่ง และลงเล่นนัดแรกเมื่อวันที่ 16 กันยายน 2017 สนามแห่งนี้จะเป็นสถานที่จัดการแข่งขันฟุตบอลยูฟ่าแชมเปียนส์ลีกฤดูกาล 2018–2019 รอบชิงชนะเลิศ
ชุดเหย้าของแอตเลติโกประกอบด้วยเสื้อลายทางแนวตั้งสีแดงและสีขาว กางเกงขาสั้นสีน้ำเงิน และถุงเท้าสีน้ำเงินและสีแดง ชุดแข่งขันแบบนี้ถูกใช้มาตั้งแต่ปี 1910 ตราสัญลักษณ์ของสโมสรซึ่งเปิดตัวครั้งแรกในปี 1917 โดยมีตราอาร์มของเมืองมาดริด และปรากฏเสื้อของสโมสรตั้งแต่ปี 1947 ได้รับการออกแบบใหม่อีกครั้งในปี 2016 แต่จากการลงคะแนนเสียงเมื่อวันที่ 30 มิถุนายน ค.ศ. 2023 เผยให้เห็นว่าสมาชิกสโมสร 88.68% ต้องการตราสัญลักษณ์แบบดั้งเดิมมากกว่า ซึ่งตราดังกล่าวจะกลับมาในวันที่ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 2024
หมายเหตุ: ธงชาติที่ปรากฏบ่งบอกให้ทราบว่าผู้เล่นคนนั้นสามารถเล่นให้กับชาติใดตามกฎของฟีฟ่าตามความเหมาะสม เพราะผู้เล่นบางคนอาจถือสองสัญชาติ