davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Bhakkha

Bhakkha is a traditional food of the Rajbanshi and Tharu people from West Bengal, Seemanchal and South eastern Nepal. It is a fluffy rice cake.
Bhakkha is prepared by lightly soaking milled rice in water and massaging with palms. It is then sieved to separate sand grain sized pieces. The sieved rice grains is lightly compacted in a bowl and steamed. Traditionally, the steaming is done in a clay pot for 30 seconds or a minute depending upon the temperature of the water. It is served in breakfast or as a snack with freshly prepared tomato pickle.
Ghonghi

Ghonghi (Nepali: घोंगी) is a Nepalese fresh water snail dish prepared by the Tharu and Madheshi people of southern Nepal. It is eaten by sucking the snail from its shell and is found throughout the Madhesh Province and Terai districts of other states. It is also popular among Rajbanshi, Dhimals, Santhal and Danuwar people of Terai.
Ghonghi is eaten during the paddy season, when rice is planted and there is abundant amount of snails present in the rivers and paddy fields. The collected snails are then cleaned, and the tails are cut to make it easier to extract the meat when cooked. The snails are then boiled and cooked similarly like other curries, with a crucial addition of flaxseed which not only gives the dish a consistency but also enhances its flavor. Ghongis are served with rice and have been a staple food of the indigenous people of Terai for ages.
It is believed that the meat provided the indigenous Tharu people the immunity to fight against malaria, a prevalent threat in the densely forested areas of Terai.
Bhapa pitha

Bhapa pitha is a type of rice pitha from the eastern part of the Indian subcontinent in Eastern India, Northeast India, Bangladesh, and Nepal. Bhapa/Bhakka is considered to be a traditional winter dish in Bangladesh. It is a steamed rice cake made out of freshly ground rice flour. The filling is composed of coconut and date molasses. Molasses can be substituted with brown sugar or jaggery.
ভাক্খা

ভাক্খা নেপালের থারু জনগন এবং রাজবংশী জনগণের ঐতিহ্যবাহী খাবার। এটি একটি তুলতুলে চালের পিঠা।
পানিতে চাল হালকা ভিজিয়ে হাতের তালু দিয়ে মালিশ করলে ভাক্খা তৈরি হয়। তারপরে বালির দানার আকারের টুকরোগুলি আলাদা করার জন্য এটি চালা হয়। চালানোর পর চালের দানাগুলিকে একটি পাত্রে হালকাভাবে বদ্ধ পাত্রে সেদ্ধ করা হয়। ঐতিহ্যগতভাবে, সেদ্ধ করার কাজটা একটি মাটির পাত্রে করা হয়। এটি সকালের নাস্তায় বা তাজা টমেটো আচারের সাথে একটি জলখাবার হিসাবে পরিবেশন করা হয়।
Bhakkha

Bhakkha minangka panganan tradisional wong Tharu lan wong Rajbongshi ing Nepal. Iku kue beras sing gembur. Bhakkha disiapake kanthi alon-alon rendhem beras sing digiling ing banyu lan pijet nganggo palem. Banjur disaring kanggo misahake potongan ukuran butir pasir. Biji-bijian beras sing wis diayak dipadhetke ing mangkuk lan dikukus. Cara tradisional, kukus ditindakake ing pot lempung. Disajikake ing sarapan utawa minangka cemilan karo acar tomat sing anyar disiapake.
Asham (dessert)

Asham is a corn-based Caribbean dessert. It is thought to have originated in Africa, with the name asham derived from the Akan word o-sĭám meaning "parched and ground corn". Other names include Brown George (Jamaica), asham (Grenada), sansam and chilli bibi (Trinidad), caan sham, casham and kasham (Belize).
It is made by shelling dry corn, parching it, and then grinding it finely. Salt or sugar can then be added to the mixture and it can be eaten dry or with water.
আশাম (মিষ্টি)

আশাম হল একটি কর্ন ভিত্তিক ক্যারিবিয়ান মিষ্টি। এটি আফ্রিকায় উৎপত্তি বলে ধারণা করা হয় এবং এর নাম আশাম একান শব্দ "ও-সিয়াম" থেকে এসেছে, যার অর্থ "ভাজা এবং গুঁড়ো করা কর্ন"। অন্যান্য নামগুলির মধ্যে রয়েছে ব্রাউন জর্জ (জামাইকা), আশাম (গ্রেনাডা), স্যানসাম এবং চিলি বিবি (ত্রিনিদাদ), ক্যান শাম, ক্যাশাম এবং কাশাম (বেলিজ)।
এটি শুকনো ভুট্টা খোলাস করে এবং তা ভেজে ভালোভাবে গুঁড়ো করে তৈরি করা হয়। তারপর মিশ্রণে লবণ বা চিনি যোগ করা যেতে পারে এবং এটি শুকনো বা পানি দিয়ে খাওয়া যেতে পারে।
Asham (gastronomie)

L'asham est un dessert répandu dans les Caraïbes, notamment en Jamaïque (sous le nom de Brown George ), à Trinité-et-Tobago (sous le nom de chili bibi ou sam sam) et au Belize (sous le nom de caan sham, casham ou kasham) .
C'est un plat très simple consistant en des grains de maïs grillés puis hachés. La poudre obtenue est tamisée puis mélangé à de la cassonade et une pincée de sel ; des épices sont parfois également ajoutées. L'asham peut également être réalisé en version salée .
Il se consomme à la cuillère ou mélangé à de l'eau.
On pense qu'il a été introduit en Jamaïque par des esclaves africains, et que le mot asham dérive de o-sĭám, qui dans le dialecte Akuapem de la langue Twi, qui fait partie du macrolangage Akan, signifie maïs séché et broyé, ou de òsiam, qui en langue Nkonya désigne la farine de maïs grillée mélangée à de l'eau.
Asham (gastronomia)

L'asham è un dolce diffuso nei Caraibi, in particolare in Giamaica (dove viene anche chiamato Brown George), a Trinidad e Tobago (dove viene chiamato chilli bibi o sam sam) e in Belize (dove viene chiamato caan sham, casham o kasham).
Si tratta di una pietanza molto semplice: i chicchi di mais vengono tostati e poi tritati finemente. La polvere ottenuta viene setacciata e vi viene aggiunto lo zucchero di canna e un pizzico di sale; talora vengono aggiunte anche spezie. L'asham può essere realizzato anche in versione salata.
Viene consumato al cucchiaio oppure mescolato con acqua.
Si ritiene sia stato portato in Giamaica dagli schiavi africani, e che la parola asham derivi da o-sĭám, che nel dialetto Akuapem della lingua twi, che fa parte del macrolinguaggio akan, significa mais essiccato e tritato, oppure da òsiam, che in lingua nkonya indica una farina di mais tostato mescolata ad acqua.
Drabbelkoek

A drabbelkoek is a sort of round and hard cookie from the city of Sneek, in the Netherlands.
Drabbelkoeken have been produced in Friesland since the 18th century. In Sneek, the Haga Factory has been making these cookies since 1850, making it the oldest factory to make the recipe.
The recipe is made out of wheat flour, butter, milk or buttermilk, cinnamon and sugar.
The name of the recipe comes from the technique used in its making; the recipe is made by dribbling (in Dutch, drabbelen) strings of the liquid dough in hot butter.
To make drabbelkoeken, liquid dough is poured with the help of a cooking funnel inside of a pan filled with hot butter, as to fry the dough. After it browns, the dough, still in a stringy pattern, is left to cool in an upside-down bowl. That way, the fat drips out of the dough, and it acquires a round shape in which it is sold. It is then left to cool even further, until the dough becomes hard and crunchy.
Drabbelkoek

Drabbelkoek je kulaté smažené pečivo, které je známou specialitou fríského města Sneek. Ve Frísku se připravuje asi od roku 1700.
Řidší těsto se vytvoří z pšeničné mouky, másla, mléka a cukru. Někdy je přidávána také mouka pohanková. Dále může být přidáno vejce, trocha soli a skořice. Těsto je pak po částech naléváno do kónického cedníku se čtyřmi dírkami, přes které protékají pramínky těsta do nádobky s rozpáleným máslem, kde se těsto smaží. S cedníkem se pohybuje sem a tam, aby pramínky těsta nestékaly pořád na stejné místo, ale rovnoměrně se rozprostíraly v nádobce s rozpáleným máslem. Když je těsto usmažené (má zlatohnědou barvu viz horní foto), vyjme se z nádobky a nechá se z něj řádně okapat máslo. Například, na obráceném kovovém sítku nebo v misce s ubrouskem, čímž také získá lehce vypouklý tvar, který je typický.
Firma Haga vyrábí toto pečivo ve městě Sneek, a to od roku 1850. Zboží prodává v kovových lakovaných plechovkách s obrázkem sneekské vodní brány postavené z kamene a cihel roku 1492, jako součást městských hradeb oddělujících město a přístav.
Drabbelkoek je vyráběn a prodáván také v muzejní vesničce Allingawier.
V tomto článku byly použity překlady textů z článků Drabbelkoek na západofríské Wikipedii a Drabbelkoek na nizozemské Wikipedii.
Sneek

Sneek (západofrísky Snits) je město v Nizozemsku. Nachází se na pobřeží jezera Sneekermeer 20 km jihozápadně od Leeuwardenu a je správním centrem obce Súdwest-Fryslân v provincii Frísko. Ve Sneeku žije přibližně 34 tisíc obyvatel. Hovoří se zde dialektem stadsfries.
Sneek byl založen v 10. století a roku 1456 byl povýšen na město. V roce 1492 získal opevnění a v letech 1498 až 1500 byl hlavním městem Fríska. Město proslulo velkými dobytčími trhy. Ve dvacátém století proběhla rozsáhlá bytová výstavba a v roce 1984 se město zvětšilo připojením vesnic Loënga, Offingawier a IJsbrechtum.
Symbolem města je Vodní brána z roku 1613, přemosťující plavební kanál. V historickém centru se také nachází radnice s rokokovou fasádou a kostel sv. Martina z Tours, založený v 11. století a přestavěný v roce 1681. V kostele je pohřben fríský národní hrdina Pier Gerlofs Donia. Příkladem moderní architektury jsou dřevěné mosty Krúsrak a Dúvelsrak.
Ve městě se nachází továrna na lana Lankhorst, pobočka japonské firmy YKK Group a továrna na cukrovinky Tonnema. Vznikly zde oděvní značky C&A a Gaastra. Místními kulinářskými specialitami jsou gin a sladké pečivo drabbelkoek.
Ve Sneeku se nachází muzeum vodní dopravy a muzeum železničního modelářství. Město má vlastní divadlo a koncertní sál Het Bolwerk. Sneek je centrem vodních sportů, koná se zde regata Sneekweek a rychlobruslařský závod Elfstedentocht.
Huai'an Pingqiao tofu

Huai'an Pingqiao tofu is a Chinese dish which mixes tofu with seafood, mushrooms and chicken The dish is very smooth like Ningzhi, and the chicken slices are very soft, like yarn. So it wins a high reputation as "Xi Shi tofu".
Huai'an is one of the origins of Huaiyang cuisine, and Pingqiao is the small town in Huan'an. Tradition holds that the dish was served to the Qianlong Emperor of the Qing dynasty during the emperor's tour of Pingqiao. In order to please the emperor and get some rewards, Lin Baiwan, a local landowner, had the road from Shanyang City to Pingqiao Zhen decorated with lanterns, colored banners and faille and invited the emperor to his home. While he was steeping the Crane Tea, a speciality of Huai'an, his cook was braising tofu containing Carp brain and mother chicken juice for the emperor. When the cook presented the dish, the house was immediately filled with the pleasant aroma. Although the emperor had tasted many delicacies from land and sea, he was so pleased with the dish that he gave it his royal seal of approval, and named the dish "the best food in China". Since then, Pingqiao tofu has become one of the most famous dishes of Huaiyang cuisine.
Over 200 years, Pingqiao tofu has been well known at home and abroad through many chefs' refinement. In 1984, the government used it as a dish to accept Japanese and the American Chinese. In 1986, 11 countries representatives tasted it and were very content with it. It was also published in the People's Daily and Yangcheng News. What's more, it was also a favourite food of Zhou Enlai. Hu Yaobang has also spoken highly of Pingqiao tofu when he comes to Huai'an. He encouraged Huai'an to set up a Huaiyang restaurant in Beijing. This dish has been recorded in "Chinese Dishes Canon".
The dish is relatively high in protein, fatty acids and many other nutrients such as vitamins and calcium. As the story goes, the dish is so rich in nutrition that it can make great contributions to our internal organs, figure and beauty, and the effects will be better in the summer.
তৌফুজাত খাবারের তালিকা

এটি তৌফুজাত খাবারসমূহের একটি তালিকা। তৌফু, যাকে শিমের দইও বলা হয়। সয়াদুধকে জমাট বাঁধিয়ে তৈরি দইকে নরম সাদা ব্লকের মধ্যে ভরে এটি তৈরি করা হয়। এটি পূর্ব এশীয় এবং দক্ষিণ-পূর্ব এশীয় অনেক দেশের রন্ধনশৈলীর একটি উপাদান।
รายชื่ออาหารจากเต้าหู้

เต้าหู้มีต้นกำเนิดที่ประเทศจีนและเป็นอาหารมาตั้งแต่ราชวงศ์ฮั่น ซึ่งรวมแล้วมากกว่า 2,000 ปี เป็นอาหารที่ทำมาจากน้ำเต้าหู้ที่รวมตัวกันเป็นลิ่มน้ำนม แล้วกดให้เป็นก้อนขาวที่มีความแข็งต่างกันตามแต่ชนิดของเต้าหู้ เต้าหู้ยังเป็นองค์ประกอบดั้งเดิมของอาหารในเอเชียตะวันออกและตะวันออกเฉียงใต้ เช่น อินโดนีเซีย, ญี่ปุ่น, เกาหลี, สิงคโปร์, ไทย และเวียดนาม
ต่อไปนี้คือรายชื่ออาหารประเภทเต้าหู้ หรือมีเต้าหู้เป็นส่วนประกอบหลัก
ต่อไปนี้คือรายชื่อเครื่องปรุงรสที่มีเต้าหู้เป็นส่วนประกอบหลัก
เต้าหู้เหม็น

เต้าหู้เหม็น (อักษรจีนตัวเต็มและตัวย่อ: 臭豆腐; พินอิน: chòu dòu fu) เป็นเต้าหู้หมักชนิดหนึ่งซึ่งมีกลิ่นที่มีเอกลักษณ์ เต้าหู้เหม็นเป็นอาหารที่ได้รับความนิยมทั้งในจีนแผ่นดินใหญ่และไต้หวัน รวมถึงประเทศอื่นๆในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ด้วย
เต้าหู้เหม็นมีประวัติความเป็นมามาตั้งแต่สมัยราชวงศ์ชิง โดยในปีที่ 8 แห่งรัชสมัยสมเด็จพระจักรพรรดิคังซี (พ.ศ. 2212) มีบัณฑิตชื่อ หวังจื้อเหอ เข้ามาสอบจอหงวนที่ปักกิ่ง แต่สอบไม่ได้ จึงตัดสินใจตั้งรกรากอยู่ที่ปักกิ่งและหาเลี้ยงชีพด้วยการทำเต้าหู้ขาย จนกระทั่งเมื่อถึงวันหนึ่งในฤดูร้อนปีหนึ่ง เต้าหู้เกิดขายไม่หมดขึ้นมา หวังจื้อเหอจึงหั่นเต้าหู้เป็นชิ้นเล็กๆ โรยเกลือและฮฺวาเจียว แล้วจึงเก็บไว้ในไห เมื่อเวลาผ่านไปนาน หวังจื้อเหอนึกถึงเต้าหู้ที่เก็บไว้ในไหขึ้นมา จึงลองนำออกมาดู พบว่าเต้าหู้มีกลิ่นเหม็นมากและเปลี่ยนเป็นสีเทาเขียว แต่พอลองชิมดูก็พบว่ามีรสชาติดี จึงได้ลองนำไปขายที่ตลาด และเต้าหู้เป็นก็เป็นที่ชื่นชอบของทุกคน
ต่อมาในรัชสมัยจักรพรรดิกวางซวี เต้าหู้เหม็นได้กลายเป็นเครื่องเสวยในวัง เนื่องจากมีครั้งหนึ่งซูสีไทเฮามีพระอาการเบื่อพระกระยาหาร บรรดาข้าราชบริพารก็พยายามทำทุกทางให้พระองค์เสวย จนได้มีผู้หนึ่งนำเต้าหู้เหม็นมาจัดเรียงในภาชนะสวยงามและนำมาถวายแด่ซูสีไทเฮา พระองค์ได้ลองชิมและรับสั่งว่ามีรสชาติดีมาก ตั้งแต่นั้นมาเต้าหู้เหม็นจึงถูกบรรจุเป็นเครื่องเสวยของราชสำนักจีน
ซูสีไทเฮาทรงเห็นว่าเต้าหู้เหม็นมีชื่อเรียกที่ไม่เพราะนัก จึงทรงเปลี่ยนชื่อเป็น ชิงฟัง(青方) ซึ่งแปลว่า จัตุรัสเขียว แต่ชื่อนี้ก็ไม่เป็นที่นิยมเท่าชื่อเดิม
เต้าหู้ไข่เยี่ยวม้า

เต้าหู้ไข่เยี่ยวม้า (จีน: 皮蛋豆腐; พินอิน: pídàn dòufu, ผีต้านโต้วฝุ) หรือ บางครั้งเรียก เต้าหู้เย็นไข่เยี่ยวม้า หรือ ยำเต้าหู้ไข่เยี่ยวม้า เป็นอาหารว่าง ประกอบด้วยเต้าหู้อ่อนหั่นเป็นก้อน โรยหน้าด้วยไข่เยี่ยวม้าสับ และราดด้วยเครื่องปรุงรสเช่น กระเทียมสับละเอียด, หอมซอย, ซีอิ๊ว และน้ำส้มสายชูดำ และอาจโรยหน้าด้วยถั่วลิสงทอด ผักชี
น้ำเต้าหู้

น้ำเต้าหู้ หรือ นมถั่วเหลือง (จีน: 豆浆; พินอิน: dòujiāng) เป็นเครื่องดื่มซึ่งทำจากการบดถั่วเหลืองและนำไปต้มกรองจนเจือจางลง อาจปรุงด้วยน้ำตาลและอื่น ๆ รับประทานได้ทันที นิยมรับประทานเป็นมื้อเช้าคู่กับปาท่องโก๋ หรือทำเป็นน้ำเต้าหู้ทรงเครื่องโดยใส่สาคู ลูกเดือย ข้าวบาร์เลย์ ถั่วแดง วุ้น หรือธัญพืชชนิดอื่น ๆ ตามชอบ
ถั่วเหลืองมีโปรตีนสูง ถั่วเหลืองจึงเป็นแหล่งโปรตีนสำหรับผู้ที่ไม่บริโภคเนื้อสัตว์ เพราะถั่วเหลืองมีคุณค่าทางโภชนาการใกล้เคียงกับโปรตีนจากสัตว์ ถ้าเราบริโภคถั่วเหลืองในปริมาณที่สูงพอ ร่างกายจะได้รับโปรตีนที่เพียงพอกับความต้องการได้
นอกจากถั่วเหลืองเป็นแหล่งไขมันและโปรตีนที่มีประโยชน์ต่อร่างกายแล้ว ในถั่วเหลืองยังอุดมไปด้วยสารอาหารอีกมากมาย คือ คาร์โบไฮเดรต แคลเซียม ฟอสฟอรัส วิตามิน A, B, B1, B2, B6, B12, ไนอาซิน และวิตามิน C, D, E อีกด้วย ในเมล็ดถั่วเหลืองนั้นยังมี เลซิทิน ช่วยบำรุงสมอง เพิ่มทักษะความจำ ลดไขมัน และลดโคเลสเตอรอลในร่างกายได้อีกด้วย
การดื่มน้ำเต้าหู้จะได้รับประโยชน์กว่าเครื่องดื่มอื่น ๆ ถ้าเทียบกับนมแล้วน้ำเต้าหู้จะมีข้อดีกว่า แม้บางอย่างจะสู้นมไม่ได้ แต่น้ำเต้าหู้ให้โปรตีนเกือบเท่านม มีไขมันที่ดีกว่าคือให้กรดไขมันไม่อิ่มตัวมากกว่านม ช่วยลดโคเลสเตอรอล สำหรับข้อเสียคือ น้ำเต้าหู้จะให้แคลเซียมได้น้อยมาก
ดังนั้นการดื่มน้ำเต้าหู้ในแต่ละวัน ถ้าเป็นน้ำเต้าหู้ชนิดธรรมดาที่ไม่ได้มีการเสริมแคลเซียมเข้าไปนั้น แนะนำให้ดื่มเป็นอาหารเสริมวันละ 1-2 แก้ว เพราะน้ำเต้าหู้ชนิดธรรมดา มีแคลเซียมไม่เพียงพอต่อความต้องการของร่างกาย จึงควรรับประทานอาหารอื่นที่มีแคลเซียมควบคู่กันไปด้วย
เย็นตาโฟ

เย็นตาโฟ เป็นชื่อเรียกของก๋วยเตี๋ยวชนิดหนึ่ง เหมือนก๋วยเตี๋ยวลูกชิ้นปลาทั่วไป แต่ที่มีความเป็นเอกลักษณ์ที่เหมือนกันในการทำ คือ ต้องใส่ซอสเย็นตาโฟลงไปในน้ำก๋วยเตี๋ยว ทำให้น้ำก๋วยเตี๋ยวมีสีแดง ซอสเย็นตาโฟมีสีแดง ทำมาจากเต้าหู้ยี้
ที่มาของชื่อ เย็นตาโฟ มาจากภาษาจีนแคะ (ตัวเต็ม: 釀豆腐, ตัวย่อ: 酿豆腐) อ่านว่า งย้องแท้วฟู้ (ngiong-theu-fu) ภาษาจีนกลางอ่านว่า เนี่ยงโต้วฟู (niàng dòufu) หมายถึงเต้าหู้บ่มสอดไส้หมูสับ (ลักษณะเดียวกับส่วนประกอบของก๋วยเตี๋ยวแคะ) ซึ่งเป็นอาหารเลื่องชื่อของชาวจีนแคะมาแต่โบราณ ไม่ได้แปลว่า เต้าหู้หมัก (ที่หมายถึงเต้าหู้ยี้หรือ แท้วฟู้ยี ในภาษาจีนแคะ) ก่อนหน้านี้มีผู้สันนิษฐานว่าชาวแต้จิ๋วรับมาแล้วออกเสียงตามแบบถนัดว่า เยี่ยงเต่าฮู และเพี้ยนมาเป็นเย็นตาโฟในปัจจุบัน แต่ถ้าพิจารณาคำอ่านภาษาจีนแคะ ที่เขียนเป็นภาษาอังกฤษ ก็เพี้ยนเป็นเย็นตาโฟได้เช่นกัน
"งย้องแท้วฟู้" หรือเต้าหู้ยัดไส้ที่ชาวไทยรู้จักในชื่อ “เต้าหู้แคะ” ซึ่งเป็นเครื่องประกอบอย่างหนึ่งของ “ก๋วยเตี๋ยวแคะ” ในประเทศไทยด้วยนั้น เป็นวัฒนธรรมอาหารพื้นบ้านโบราณของชาวแคะที่สืบทอดมาเป็นเวลายาวนานนับพันปีจนกลายเป็นอาหารพื้นเมืองเลื่องชื่อของประเทศจีนเอง ตลอดจนประเทศมาเลเซีย สิงคโปร์ ฮ่องกง ไต้หวัน ไทย และอื่นๆ ที่มีชนเชื้อชาติแคะอาศัยอยู่ ซึ่งเป็นชนเชื้อชาติจีนที่มีพลเมืองรวมกันมากที่สุดในโลก และประเทศมาเลเซียยังได้ขึ้นบัญชี "งย้องแท้วฟู้" เป็นหนึ่งใน 100 รายการมรดกวัฒนธรรมอาหารแห่งชาติมาเลเซียด้วย
นอกจากเครื่องที่เป็นเอกลักษณ์แล้วยังมีเต้าหู้ทอด ปาท่องโก๋ชิ้นเล็ก ปลาหมึกกรอบ เลือดหมูก้อน และผักนิยมใช้ผักบุ้ง อาจใส่เกี๊ยวกรอบหรือปลาชิ้น ลูกชิ้นปลา ในแถบจังหวัดระยอง
สูตรของเย็นตาโฟมีหลายสูตร ทั้งแบบธรรมดา แบบต้มยำทะเล โดยใส่เครื่องปรุงที่เป็นอาหารทะเลไปด้วย ตามการเปลี่ยนแปลงตามยุคสมัย
ก๋วยเตี๋ยวได้รับการปรุงแต่งเป็นเย็นตาโฟเมื่อใด ยังไม่มีการบันทึกไว้ แต่ตามที่มีการศึกษา ต้นตำรับอาหารของจีนจะมีรสชาติจืด ซึ่งคนไทยในสมัยก่อนนั้นไม่ชอบอาหารจืด ชอบอาหารที่มีรสจัด โดยมีการนำเต้าหู้ยี้มาใส่เพื่อปรุง และนำชื่อเรียกของเต้าหู้ชนิดนั้นมาตั้งเป็นชื่อของก๋วยเตี๋ยวใส่เต้าหู้ยี้ว่า เย็นตาโฟ
ฮิยายักโกะ

ฮิยายักโกะ หรือ เต้าหู้เย็นญี่ปุ่น (ญี่ปุ่น: 冷奴 (ひややっこ) หรือ 奴豆腐; โรมาจิ: Hiyayakko หรือ Yakkodōfu; แปลตามตัว เต้าหู้เย็น) เป็นอาหารญี่ปุ่นที่นิยมในฤดูร้อน ทำจากเต้าหู้แช่เย็นตัดเป็นสีเหลี่ยมจตุรัส ราดด้วยโชยุ โรยด้วยเครื่องต่าง ๆ เช่น ขิงขูด ปลาแห้งคัตสึโอบูชิ หอมสับ เป็นต้น ยังเหมาะสำหรับกินแกล้มเหล้าเช่น เหล้าสาเก ซึ่งเป็นหนึ่งในรายการอาหารที่พบในอิซากายะ
เครื่องปรุงโรยหน้าบนก้อนเต้าหู้เย็น (ฮิยายักโกะ) นั้นแตกต่างกันไปตามครัวเรือนและร้านอาหาร โดยส่วนผสมของโรยหน้าแบบทั่วไปคือ ต้นหอมสับ, คัตสึโอบูชิ และซอสถั่วเหลือง (โชยุ) หน้าอื่น ๆ ได้แก่ ใบชิโซะ เปลือกยูซุ หัวไชเท้า ขิงญี่ปุ่นซอย ขิงขูด กระเจี๊ยบหั่นฝอย น้ำบ๊วย มัสตาร์ด
ฮิยายักโกะ ยังเป็นที่รู้จักกันในชื่อ ฮิยักโกะ หรือ ยัคโกะ-โดฟุ หรือเรียกสั้น ๆ ว่า ยักโกะ (やっこ) (ซึ่งเป็นชื่อเรียกที่ใช้มาอย่างยาวนานกว่า ฮิยายักโกะ)
ฮิยะ แปลว่า เย็น และ ยักโกะ หมายถึง คนรับใช้ของซามูไรในสมัยเอโดะของญี่ปุ่น พวกเขาสวมเสื้อกั๊กที่ติด "ตราประจำตระกูลรูปมีดตัดเล็บ" (รูปข้าวหลามตัดที่มีรูข้าวหลามตัดตรงกลาง) และยืมมาใช้การตัดบางสิ่ง (เช่น เต้าหู้) เป็นลูกบาศก์จึงเรียกว่า "หั่นเป็นยักโกะ" (奴に切る, yakko ni kiru) (หั่นวัตถุดิบให้เป็นสี่เหลี่ยม) ใน "ขุมสมบัติแห่งเต้าหู้" ที่ตีพิมพ์ใน พ.ศ. 2325 ในช่วงสมัยเอโดะ ได้มีการกล่าวถึงเต้าหู้เย็นนี้ว่าเป็นหนึ่งในแนวการทำอาหารด้วยเต้าหู้ที่รู้จักกันดี
ฮิยะโคอิ (Hiyakkoi) หรือ เฮียกโคอิ (hyakkoi) ซึ่งเป็นชื่อเรียกเฉพาะของชาวโตเกียว
ฟองเต้าหู้

ฟองเต้าหู้ (อังกฤษ: Tofu skin, Yuba, beancurd skin, beancurd sheet หรือ beancurd robes) เป็นผลิตภัณฑ์อาหารที่ทำจากถั่วเหลือง ระหว่างการต้มน้ำเต้าหู้ในกระทะก้นตื้น ผิวที่ประกอบด้วยสารประกอบเชิงซ้อนของโปรตีน-ลิพิดจากถั่วเหลืองจะก่อตัวขึ้นบนพื้นผิวของเหลว ผิวจะถูกรวบรวมและทำให้แห้งเป็นแผ่นสีเหลืองที่เรียกว่าฟองเต้าหู้ เนื่องจากฟองเต้าหู้ไม่ได้ผลิตโดยใช้สารก่อการจับตัวเป็นก้อน โดยหลักการแล้วฟองเต้าหู้จึงไม่ใช่เต้าหู้ แต่ก็มีเนื้อสัมผัสและรสชาติที่คล้ายคลึงกับผลิตภัณฑ์เต้าหู้บางชนิด
การใช้ฟองเต้าหู้ได้รับการบันทึกเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นครั้งแรกในจีน เกาหลี และญี่ปุ่นในศตวรรษที่ 16 มีการใช้กันอย่างแพร่หลายทั้งแบบสด หมัก หรือตากแห้งในอาหารจีน เกาหลี และญี่ปุ่น
เต้าหู้ยี้

เต้าหู้ยี้ (จีน: 豆腐乳; พินอิน: dòufu rǔ) เป็นผลิตภัณฑ์จากถั่วเหลือง ได้จากการหมักเต้าหู้กับเกลือและเครื่องปรุงแต่งรสต่าง ๆ และผ่านกรรมวิธีทุติยภูมิด้วยเชื้อรา ผลิตในจีนแผ่นดินใหญ่ ฮ่องกง ไต้หวัน รีวกีว และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ใช้เป็นเครื่องปรุงรสทั่วไปในอาหารเอเชียตะวันออก
มีคุณค่าโปรตีนจากถั่วเหลือง ลักษณะเป็นก้อนเต้าหู้เนื้ออ่อนแน่น มีรสหลักเค็ม สีและรสชาติรองแตกต่างกันไปตามวัฒนธรรมท้องถิ่น เช่น เต้าหู้ยี้ในซูโจวมีสีขาวอมเหลืองและมีรสชาติค่อนข้างนุ่มนวล ในกรุงปักกิ่งเป็นสีแดงและออกหวาน ในมณฑลกวางตุ้งมีสีแดงเช่นกัน แต่รสเค็มและเผ็ดเล็กน้อย ในเสฉวนเต้าหู้ยี้จะเผ็ดกว่ามาก สามารถนำมาใช้เป็นเครื่องปรุงรสในอาหารโดยตรงหรือนำไปประกอบเป็นอาหาร
เต้าหู้ยี้มีชื่อเรียกในภาษาจีนกลางหลายชื่อ เช่น โต้วฟู่หรู่ (豆腐乳), โต้วหรู่ (豆乳) หรือ ฟู่หรู่ (腐乳) ชื่อเรียกในภาษาอังกฤษว่า Chinese Cheese คำว่า 腐 (ฟู่) หมายถึงการหมัก และ 乳 (หรู่) หมายถึงนม โดยทั่วไปเต้าหู้ยี้มักหมักด้วยเชื้อราสกุลมิวคอร์ (Mucor) ได้แก่ Mucor sufu, Mucor Rouxianus, Mucor racemosus และ สกุลไรโซพุส (Rhizopus) เช่น Rhizopus chinensis เป็นต้น การหมักด้วยเชื้ออื่น เช่น เต้าหู้ยี้อู่ฮั่นหมักด้วยแบคทีเรีย Bacillus subtilis
การจำแนกชนิด ตามลักษณะและรสชาติจากการทำเต้าหู้ยี้โดยเติมเครื่องเทศและสารปรุงแต่งธรรมชาติต่าง ๆ เช่น
ที่พบมากในประเทศไทยคือ เต้าหู้ยี้แดง และเต้าหู้ยี้เหลือง
การจำแนกชนิด ตามกระบวนการผลิต ได้แก่
ตาฮูซูเมอดัง

ตาฮูซูเมอดัง (อินโดนีเซีย: tahu sumedang) หรือ ตาฮูบุนเก็ง (tahu bunkeng) เป็นเต้าหู้ทอดในตำรับอาหารซุนดาจากอำเภอซูเมอดัง จังหวัดชวาตะวันตก ผลิตเป็นครั้งแรกโดยชาวอินโดนีเซียเชื้อสายจีนชื่อ อง กีโน (Ong Kino) เต้าหู้นี้มีลักษณะแตกต่างจากเต้าหู้อื่น ๆ สิ่งที่แตกต่างจากเต้าหู้อื่นคือด้านในค่อนข้างเป็นโพรง และด้านในเป็นครีมมากกว่าเต้าหู้อื่น และมีรสกลมกล่อม
양배추말이

양배추말이(洋----)는 양배추에 여러 가지 소를 넣어 만 음식이다.
소로는 쇠고기, 양고기, 돼지고기 등 고기를 기본적으로 사용하며, 마늘, 양파, 향신료 등으로 맛을 낸다. 쌀과 보리 등 곡물과 달걀, 버섯, 채소 역시 소로 사용된다. 양배추의 큰 잎만 쓰기 때문에, 작은 잎들은 소에 넣거나 소스를 만들 때 쓰기도 한다. 양배추 잎에 소를 넣어 만 뒤 굽거나 삶거나 또는 찌며, 소스를 곁들여 따뜻하게 먹는다. 중앙유럽에서는 토마토 소스를 쓰는 것이 일반적이다.
아나톨리아에서 캅카스, 발칸반도에 이르는 지역에서는 양배추말이가 돌마나 사르마의 한 종류로 여겨진다. 튀르키예와 알바니아에서는 양배추 사르마(튀르키예어: lahana sarması 라하나 사르마스, 알바니아어: sarma me lakër 사르마 메 라커르)로, 아제르바이잔과 아르메니아에서는 양배추 돌마(아제르바이잔어: kələm dolması 캘램 돌마스, 아르메니아어: կաղամբով տոլմա 칼람보브 톨마)로 불리며, 몬테네그로, 보스니아 헤르체고비나, 북마케도니아, 불가리아, 세르비아, 슬로베니아, 코소보, 크로아티아 및 루마니아와 몰도바에서는 사르마(마케도니아어·불가리아어·세르보크로아트어·슬로베니아어: сарма, 루마니아어: sarma)로 불린다. 흔히 복수 형태인 사르말레(루마니아어: sarmale)로 불리는 루마니아식 사르마는 염장 발효 양배추인 바르저 아크러로 만들기도 한다.
레반트 지역에서는 말푸프(아랍어: ملفوف)로, 이집트에서는 마흐시 코론브(이집트 아랍어: محشي كرنب)로 알려져 있다. 이스라엘에서는 크루브 메물레(히브리어: כרוב ממולא)로 불린다.
폴란드에서는 고웡프키(폴란드어: gołąbki)로, 우크라이나에서는 홀루브치(우크라이나어: голубці)로 불린다. 인접한 러시아와 벨라루스에서도 골룹치(러시아어: голубцы), 할룹치(벨라루스어: галубцы) 등으로 불린다. 헝가리에서는 퇼퇴트 카포스터(헝가리어: töltött káposzta)로 불리며, 발트 지역에서는 발란델랴이(리투아니아어: balandėliai), 카포스투 티테니(라트비아어: kāpostu tīteņi), 캅사룰(에스토니아어: kapsarull) 등으로 불린다. 독일에서는 콜룰라데(독일어: Kohlroulade)나 크라우트비켈(독일어: Krautwickel)로 불리며, 오스트리아에서는 게퓔테스 크라우트(독일어: Gefülltes Kraut)라 부르기도 한다. 아슈케나즈 유대인들은 홀리슈케스(이디시어: האָלישקעס)라 부른다.
스웨덴의 콜돌메(스웨덴어: kåldolme, 복수: kåldolmar 콜돌마르)는 서아시아의 돌마가 전해져 만들어진 음식이며, 핀란드에서는 칼리캐륄레(핀란드어: kaalikääryle, 복수: kaalikääryleet 칼리캐륄레트)로 알려져 있다. 쌀과 다진 돼지고기 소를 넣어 만 양배추 요리로, 월귤잼과 그레이비, 감자를 곁들여 먹는다.
콜돌마르는 동부 지중해 국가에서 인기가 있는 터키의 돌마를 스웨덴식으로 변형한 음식이다. 1709년 스웨덴의 카를 12세가 폴타바 전투에서 패배한 뒤 오스만 제국의 지배에 있던 몰다비아의 티기나로 피신하였다. 카를 12세는 탈출지에서 보낸 2년 동안 오스만 제국의 황제에게 그가 러시아를 쳐부술 수 있도록 설득하였다. 카를 12세는 전쟁을 일으키기 위해 오스만인들에게 돈을 빌린 후 스웨덴으로 돌아왔으며, 오스만의 몇몇 채권자들이 그의 뒤를 따라왔다. 오스만인 채권자들은 1716년에서 1732년까지 스톡홀름에서 살았다. 그 기간 동안 아마도 오스만의 돌마가 스웨덴에 소개가 되었던 듯하다.
1755년 카이사 바르그가 쓴 유명한 스웨덴의 요리책에 콜돌마르가 처음으로 언급이 되었다. 그 당시는 여전히 포도잎으로 만들었지만, 뒤에 양배추잎으로 대체되면서, 스웨덴에서 더 먹기 쉽게 되었다.
소를 넣은 토마토

소를 넣은 토마토는 토마토에 소를 넣어 만든 음식이다. 대한민국 내에서는 토마토 순대로 소개되기도 한다.
그리스에서는 토마토에 소를 채운 예미스타가 예미스티 도마타(그리스어: ντοματα γεμιστη, 복수: γεμιστές ντομάτες 예미스테스 도마테스)라 불린다.
토마토에 소를 채운 돌마가 터키에서는 도마테스 돌마스(튀르키예어: domates dolması) 아제르바이잔에서는 포미도르 돌마스(아제르바이잔어: pomidor dolması)라 불린다. 소에 넣는 재료로는 쌀밥, 다진 양파, 살차(토마토 살차와 단고추 살차), 다진 허브(파슬리, 회향, 민트 등), 올리브유 등이 쓰인다. 토마토 조각으로 입구를 막고, 희석한 석류 소스 등을 부어 익힌다.
프랑스에서는 토마토에 파르스(소)를 채운 파르시가 토마트 파르시(프랑스어: tomate farcie)라 불린다. 소에 넣는 재료로는 다진 고기, 양파와 마늘 등 향신채, 백리향 등 허브, 적신 빵, 그리고 쿠민 등 향신료 등이 있다.
소를 넣은 피

소를 넣어 빚은 피 음식은 여러 문화권에서 다양한 이름과 모양으로 존재한다. 한국의 만두와 비슷한 음식들이기 때문에 만두류(饅頭類)로 통칭하기도 한다.
역사적으로 밀을 가장 먼저 재배했던 지역은 기원전 90세기 경 아나톨리아 반도이며, 기원전 30세기 경 유프라테스 강과 티그리스 강의 메소포타미아 문명 이 대량 재배 한 것으로 추정된다. 메소포타미아인들은 밀가루를 물과 반죽한 뒤 뜨거운 돌 위에 넓게 펴서 '닌다'라는 이름의 빵을 만들어 먹었다. 이후 메소포타미아의 요리책에서 '푀겔헨'이라는 요리가 발견 되는데, 이는 닌다 위에 다진 고기를 얹고, 다시 닌다를 얹은 후 익혀 먹는 음식이다. 현재 만두와 크게 다르지 않은 조리법이다. 만두와 유사한 요리는 전세계적으로도 어렵지 않게 찾아볼 수 있으며 각 나라별로 다양한 요리법을 가지고 있다. 밀가루 음식이 옛 메소포타미아 문명에서 출발하면서 만두 유사한 요리가 등장하였고, 이것이 동쪽의 아시아를 거쳐서 다시 유럽으로 퍼졌다는 설이 있다.
기원전 550년에 메소포타미아 문명 자리에 번성했던 페르시아 제국은 사각형으로 만든 무발효 밀반죽 위에 다진 고기와 양념을 속을 채워 먹는 요리인 '요시파라'라는 요리를 먹었다. 이 요시파라는 중앙아시아 지역에 퍼져 시시바라, 추츠바라, 두시바라, 최츼라 등 다양한 만두 조리법의 어원이 된다. 당시 페르시아는 실크로드를 통해 중국의 한나라와 교역하고 있었고, 실크로드를 따라 만두가 중국으로 전래 된다. 그 과정에서 물이 부족한 중앙아시아, 중동 지역에서는 화덕에 굽거나 튀기는 방식으로 바뀌었다.
중국인들은 이 음식을 '이민족의 밀가루 음식'이란 뜻의 후빙(胡餠) 이라고 불렀다. 이 후빙은 시간이 지나며 중원의 음식으로 정착, 중국 문화와 융합을 이루어 현재의 지엔빙(煎餅, 전병), 웨빙(月饼, 월병)이 되었다. 후빙은 중앙아시아의 굽는 방식에서 벗어서 물이 풍부한 중국 문화권의 삶고 찌는 조리법과 결합하게 된다. 찌는 방식은 만터우(饅頭)며, 삶는 방식은 탕빙(湯餅)이라 하였으나, 탕빙은 수제비, 만둣국 등 다양하게 추정될 뿐 정확한 조리법이 밝혀지지 않았다.
나관중(羅貫中)이 쓴 《삼국지연의(三國志演義)》에 보면 다음과 같은 고사(故事)가 실려있다. <삼국시대 촉(蜀)나라의 승상 제갈공명(諸葛孔明)이 남만(南蠻·지금의 미얀마 부근)을 정벌하고 돌아오는 길에 여수(濾水)의 풍랑이 심하여 건널 수 없게 되었다. 이에 부하 하나가 남만의 풍속에 따라 사람 목을 베어 머리를 수신(水神)에게 바칠 것을 권했다. 공명은 적지일지라도 더 이상 사람의 목숨을 해칠 수는 없다며 밀가루 반죽에 양과 돼지고기를 넣어 사람의 머리처럼 빚어서 바쳤다.>
이 고사로 인해 만두가 남만인의 머리를 뜻하는 ‘만두(蠻頭)에서 유래했다는 설이 퍼져있으나, 일부 전문가들은 고사 자체가 정사(正史)에는 나오지 않는 허구(虛構)라서 역사적 근거로 삼기에는 많이 부족하다고 한다. 삼국시대 이전인 후한(後漢) 시대에 최식(崔寔)이 지은 《사민월령(四民月令)》에 이미 만두라 할 만한 음식이 등장한다는 점이 이를 뒷받침한다.
한반도에는 14세기에 원나라를 통해 소개되었다고 여겨지거나, 그보다 더 이른 시기에 중동에서 비단길을 통해 들어왔다고 보기도 한다.
만두피로 만든 만두 류가 소를 넣은 피에 해당한다. 밴새, 부꾸미, 송편, 편수, 혼돈 등이 있다.
중국에는 딤섬, 자오쯔, 샤오롱바오 등등 수백개의 만두류 음식이 있으며 중화권의 대표적인 요리로 세계에 알려져 있다.
소를 넣은 고추

소를 넣은 고추는 고추나 단고추에 소를 넣어 만든 음식이다.
한국 북부 지방 및 중국 옌볜 조선족 자치주에서는 단고추에 소를 채워 만든 고추순대를 먹는다. 그 외에, 소를 넣은 고추에 달걀물을 씌워 지진 전은 고추전이라 부른다.
터키와 아제르바이잔에서는 단고추에 소를 채운 돌마가 비베르 돌마스(튀르키예어: biber dolması, →고추 돌마)라 불리며, 고기를 넣어 만들고 따뜻하게 내는 "에틀리 비베르 돌마스(etli biber dolması)"와, 고기를 넣지 않고 만들며 차게 내는 "얄란즈 비베르 돌마스(yalancı biber dolması)로 나눌 수 있다. 소에 넣는 재료로는 쌀밥, 다진 양파, 살차(토마토 살차와 단고추 살차), 다진 허브(파슬리, 회향, 민트 등), 올리브유 등이 쓰인다. 토마토 조각으로 입구를 막고, 희석한 석류 소스 등을 부어 익힌다.
그리스에서는 플로리나고추 등 단고추에 소를 채운 예미스타가 예미스티 피페리아(그리스어: γεμιστή πιπεριά, 복수: γεμιστές πιπεριές 예미스테스 피페리에스)라 불린다.
이탈리아에서는 단고추에 소를 채운 음식이 페페로네 리피에노(이탈리아어: peperone ripieno, 복수: peperoni ripieni 페페로니 리피에니)라 불리며, 소로는 다진 고기와 쌀밥, 달걀, 다진 토마토, 다진 치즈, 다진 허브(파슬리와 바질), 올리브유 등을 넣는다. 잘게 썬 토마토와 토마토 즙, 올리브유, 통마늘 등과 함께 익힌다. 겉을 태워서 껍질을 벗긴 단고추로 만들기도 한다.
스페인에서는 피키요고추 등 여러 가지 단고추에 소를 채운 음식이 피미엔토 레예노(스페인어: pimiento relleno)라 불린다. 다진 고기로 만든 것 외에도 염대구, 모르시야(선지 소시지), 새우, 토르티야 등을 넣어 만든 것이 있다.
단고추를 넣은 음식은 발칸반도를 비롯한 동남·중앙유럽의 전통 요리로, 러시아, 루마니아, 마케도니아, 몬테네그로, 보스니아 헤르체고비나, 불가리아, 세르비아, 슬로바키아, 슬로베니아, 우크라이나, 체코, 크로아티아, 헝가리 등에서 즐겨 먹는다. 지역에 따라 푸네나 파프리카(세르비아어·크로아티아어: пуњена паприка / punjena paprika, 복수: пуњене паприке / punjene paprike 푸네네 파프리케), 폴니에나 파프리카(슬로베니아어: polnjena paprika, 복수: polnjene paprike 폴니에네 파프리케), 펄네나 추슈카(불가리아어: пълнена чушка, 복수: пълнени чушки 펄네니 추슈키), 폴네타 피페르카(마케도니아어: полнета пиперка, 복수: полнети пиперки 폴네티 피페르키), 플네나 파프리카(체코어·슬로바키아어: plnená paprika / plněná paprika, 복수: plnené papriky / plněné papriky 플네네 파프리키), 퇼퇴트 퍼프리커(헝가리어: töltött paprika, 복수: töltött paprikák 퇼퇴트 퍼프리카크), 아르데이 움플루트(루마니아어: ardei umplut, 복수: ardei umpluți 아르데이 움플루치) 등으로 불린다. 소로는 보통 쌀밥과 다진 고기가 들어가며, 그 외에도 채소나 달걀, 토마토 등을 넣기도 한다. 보통 토마토 소스를 부어 익
멕시코의 푸에블라 지역에서는 포블라노고추에 소를 채워 칠레 레예노(스페인어: chile relleno)를 만들며, 페루의 아레키파 지역에서는 로코토고추에 소를 채워 로코토 레예노(스페인어: rocoto relleno)를 만든다. 미국에서도 스터프트 페퍼(영어: stuffed pepper)를 먹는데, 다진 쇠고기와 빵가루/쌀밥, 달걀, 허브, 달걀, 향신료(보통 파프리카가루와 마른 파슬리), 치즈 등이 소로 들어간다.
소를 넣은 채소

소를 넣은 채소는 여러 문화권에서 다양한 이름과 모양으로 존재한다.
한국에서는 배추나 호박꽃, 고추 등에 소를 넣은 음식이 소의 종류나 조리 방식에 따라 만두, 말이, 선, 소박이, 순대, 쌈, 전, 튀김 등으로 불린다.
서아시아와 중앙아시아에서는 여러 가지 돌마와 사르마를 먹는다.
소 (음식)

소는 떡이나 만두, 김치 등을 만들 때 맛을 내기 위해 속에 넣는 여러 가지 재료를 말한다. 이는 종종 허브와 빵과 같은 전분으로 구성된 식용 혼합물로, 다른 식품을 준비할 때 빈 공간을 채우는 데 사용된다. 가금류, 해산물, 야채 등 많은 음식에 속을 채울 수 있다. 요리 기술로서 속을 채우는 것은 수분을 유지하는 데 도움이 되며, 혼합물 자체는 준비하는 동안 풍미를 증가시키고 흡수하는 역할을 한다.
가금류 속은 빵가루, 양파, 셀러리, 향신료, 세이지와 같은 허브를 곱창과 함께 사용하는 경우가 많다. 영국에서는 말린 과일과 견과류(살구, 아몬드 플레이크 등), 밤 등을 첨가한다.
파르스(Farce)는 주로 프랑스 요리에서 굽는 요리에 다양한 재료로 속을 채우는 것을 말한다. 재료는 소시지, 다진 고기, 양파, 마늘, 빵 부스러기, 노른자 등이며, 고기나 생선의 뱃속 혹은 야채 안에도 넣어 굽는다.
훈툰

훈툰(중국어 간체자: 馄饨, 정체자: 餛飩; húntun) 또는 완탄(광둥어: 雲吞; wan tan)은 고기와 야채를 섞은 소를 얇은 피로 싸서 끓여낸 중국의 만두류 음식이다. 훈툰은 밀가루, 달걀, 물, 소금으로 만든 밀가루피로 만든다. 고기나 새우로 소를 만든다. 한국의 물만두와 만드는 방법은 비슷하나 크기가 작고 피가 얇다. 큰 훈툰도 있는데, 차이러우다훈툰 채소와 고기를 함께 넣은 훈툰이다. 훈툰을 삶아서 탕에 넣으면 한국의 만둣국처럼 된다.
훈툰을 흔히 완탕으로도 부르며, 남부 지방에서는 완당으로도 부른다.
베이징을 기점으로 북방지역에서 많이 먹던 만두로, 오늘날 지역마다 명칭이 다르다.[2] 보관됨 2015-10-18 - 웨이백 머신
훈툰은 속을 채우는 속재료마다 종류를 달리한다.[3]
Pe htaw bhut htamin

Pe htaw bhut htamin (Burmese: ထောပတ်ထမင်း; IPA: [tʰɔ́baʔtʰəmɪ́ɴ], also known as butter rice or butter and lentil rice) is a festive rice dish in Burmese cuisine, typically associated with celebratory occasions like wedding receptions or almsgiving feasts. The rice dish is typically paired with a traditional Burmese chicken or mutton curry.
Buttered rice uses long-grained paw hsan hmwe or basmati rice, and in its most basic form, is cooked with butter, lentils, and bay leaves. Cashew nuts and raisins may be added, and the dish can be spiced with cinnamon sticks, cardamom pods or cloves, and garnished with fried golden onions to serve.
Peabutter

Peabutter is a savory spread used as an alternative to peanut butter.
The product was first prepared by Alberta farmer Joe St. Denis in July 2002 who realized that the brown pea had certain similarities to peanuts. Oils such as canola and cottonseed are combined with icing sugar and mixed with crushed solid brown peas to form the spread.
Peabutter was distributed to the United States Armed Forces, which requested alternative products for those allergic to peanuts.
Children who are susceptible to peanut-triggered anaphylaxis may not be able to distinguish between peabutter and peanut butter. Some schools have also banned peabutter, fearing potential confusion with peanut butter.
Salade grecque

La salade grecque (en grec moderne : χωριάτικη σαλάτα, choriátiki saláta, littéralement « salade paysanne », « de campagne » ou simplement « rustique » ; ou χωριάτικη, choriátiki) est une recette de cuisine traditionnelle et emblématique de salade composée de la cuisine grecque, à base de tomate, concombre, huile d'olive, origan, feta, olives, oignon, poivron vert, et câpres...
Bien que mondialement connue sous le nom de salade grecque, elle n'est qu'une des nombreuses recettes de salades composées de la cuisine grecque.
La recette originale de cette salade-archétype du régime méditerranéen est composée de tomates, concombre (nature), huile d'olive, sel, poivre, et origan. Elle peut être éventuellement agrémentée de feta, de feuilles de salade ou de pourpier, d'olives kalamata (ou noires), d'oignons rouges, de poivron vert, de câpres, de feuilles de câprier, de vinaigre, et de persil...
Dans les restaurants, elle est appelée simplement « rustique » (χωριάτικη) et peut être commandée sans fromage, ou avec la feta séparément.
À Chypre, dans la cuisine locale, elle est composée avec du blé concassé (boulghour), des petits oignons, et du jus de citron.
Gallo pinto

Le gallo pinto ou gallopinto est un plat traditionnel d'Amérique centrale. Constitué de riz et de haricots comme base, ce mets a une longue histoire et est important pour l'identité et les cultures nicaraguayennes et costariciennes, tout comme les variations de riz et de haricots sont également importantes dans de nombreuses cultures d'Amérique latine.
Les haricots du gallo pinto sont rapidement cuits jusqu'à ce que l'eau ait été presque totalement absorbée, puis combinés avec du riz préparé et d'autres ingrédients tels que des poivrons cuits, des oignons hachés et de l'ail.
Gallo pinto signifie « coq tacheté » en espagnol. Ce nom proviendrait de l'aspect multicolore ou moucheté qui résulte de la cuisson du riz avec des haricots noirs ou rouges. Le terme peut également être raccourci selon les régions.
L'origine exacte de ce plat est incertaine et contestée. Le Nicaragua et le Costa Rica le revendiquent tous deux, et son origine est un sujet de controverse entre les deux pays.
Le gallo pinto est l'un des nombreux plats latino-américains qui impliquent la préparation des ingrédients les plus importants pour de nombreuses cultures : le riz et les haricots. Le gallo pinto est considéré comme un produit des métis ; une combinaison de haricots, cultivés par les peuples indigènes de l'époque précolombienne, et de riz, une céréale introduite par les Espagnols. La cuisson et la préparation sont fortement influencées par la cuisine africaine.
Le riz, originaire d'Asie, a été introduit par les Arabes en Espagne et est devenu un ingrédient principal mais polyvalent aux XV et XVI siècles. Avec la colonisation des Amériques, les Espagnols ont rapidement introduit le riz au Mexique et en Amérique du Sud. Il est suggéré qu'au cours du XVIII siècle, la culture du riz est devenue pertinente en Amérique centrale. Le riz asiatique a été cultivé par les Africains au Néolithique, et avec leur arrivée aux Amériques comme esclaves par les Européens, ils étaient déjà habitués à manger du riz. Il en a été de même pour les haricots, qui étaient cultivés des siècles auparavant aux Amériques. Lors de leur voyage vers l'Amérique, les esclaves recevaient des bols et une cuillère en bois dans lesquels ils mangeaient deux fois par jour. Ils mangeaient principalement des haricots et du riz européen ou africain, ainsi que du maïs, des ignames, du manioc et des biscuits.
Au fur et à mesure que les Africains étaient contraints de s'installer sur le continent, diverses formes de riz et de haricots ont commencé à voir le jour. Comme les Amériques comptaient de nombreux types de haricots cultivés par les populations indigènes, ils ont donné lieu à toute une série de plats lorsqu'ils étaient combinés au riz.
Gousse

La gousse, surnommée par les premiers botanistes légume, est un fruit à péricarpe sec à double déhiscence (suturale et dorsale), les deux fentes isolant deux valves qui portent chacune une rangée de graines.
Ce fruit est caractéristique des plantes de la famille des Fabacées, souvent appelées aussi des légumineuses pour cette raison. Il se distingue du follicule, fruit sec à une fente de déhiscence.
De même que le follicule, la gousse est dérivée d'un unique carpelle soudé, mais à sa différence, elle s'ouvre par deux fentes de déhiscence. Chacune des valves emporte une partie du placenta et porte la moitié des graines. Le fruit typique des Fabacées, la gousse, est multiséminé à déhiscence longitudinale, mais subit des modifications morphologiques.
Les gousses sont variées dans leurs formes et portent souvent des excroissances, comme des enroulements, des aiguillons, permettant leur dispersion par les animaux (zoochorie). Les luzernes produisent ainsi des gousses arquées ou enroulées en spirales, épineuses ou non. Le Baguenaudier donne des gousses vésiculeuses et enflées, d'où le nom vernaculaire d'arbre à vessies. Les fruits des Fabacées tropicales présentent une grande diversité : la gousse ailée du Dartrier ou la gousse samaroïde (fruit entouré d'une aile circulaire lui donnant l'aspect d'une samare) de Pterocarpus favorisent l'anémochorie. Le fruit de Xanthocercis madagascariensis est une gousse drupacée ellipsoïde.
La gousse peut perdre ses déhiscences : uniséminée, elle se divise alors en autant de segments qu'elle contient de graines, et chaque segment se comporte comme un akène (cas du sainfoin) ; multiséminée, elle devient resserrée, voire étranglée, les segments la faisant ressembler à un chapelet. On dit alors qu'elle est lomentacée. Dans les cas les plus primitifs, les graines sont libérées par pourriture du fruit (cas du Sophora). Au cours de l'évolution des Fabacées, la gousse acquiert une désarticulation secondaire en segments akénoïdes (cas de la Coronille, de l'Hippocrepis).
La gousse de l'arachide (Arachis hypogaea) et du trèfle souterrain (Trifolium subterraneum) présente la particularité de s'enterrer pour achever sa maturation : elle est dite hypogée.
Les graines sèches des « légumineuses à grosses graines » comestibles (pois, haricot, fève...) sont appelées légumes secs.
Dal

Le mot dal (sanskrit : दाल, IAST : dāla, API : [d̪aːl]) désigne en Inde et au Népal plusieurs légumineuses de type lentille. Par analogie, c'est le nom donné à un plat indien à base de légumineuses.
Il est aussi orthographié dahl, dhal ou daal, du terme sanscrit pour « séparer ». En effet, la plupart des légumineuses sont fendues ("pois cassé"), afin de séparer les deux cotylédons et faciliter ainsi la cuisson.
On donne aussi ce nom au potage, ou ragoût bengali épais et pimenté, préparé à partir des dal.
En Inde, on connaît plus de cinquante variétés de légumineuses. Les dals les plus connus sont les suivants :
Il existe différents types de dahl de lentilles nommés selon la méthode de cuisson ou les aliments utilisés.
À base de lentilles corail (masoor dal) ou lentilles jaunes (moong dal), le terme « tadka » signifie ici que les épices et condiments contenus dans ce plat sont frits.
Ce plat utilise des urad dal non décortiqués combinés à des haricots rouges.
Ce plat utilise des lentilles corail et des pois chiches cassés (chana dall).
Ọbẹ̀

Ọbẹ̀ ni ohun jíjẹ tí a fi oríṣiríṣi ohun èlò ìsebẹ̀ pèsè, láti fi jẹun lájẹ gbádùn. Ọbẹ̀ ni ó ṣeé jẹ ní gbígbóná tàbí kí ó lọ́ wọ́ọ́rọ́, a sì lè jẹẹ́ ni tútù pẹ̀lú.
Lílo èròjà ọbẹ̀ dá lórí irúfẹ́ ọbẹ̀ tí a bá fẹ́ sè. Díẹ̀ lára àwọn èròjà ọbẹ̀ ni :
Ó yẹ kí a pààlà rẹ̀ wípé oríṣiríṣi ọbẹ̀ lò wà ní oríṣiríṣi ìlú tàbí ilẹ̀ àgbáyé, kódà ní ilẹ̀ Adúláwọ̀ pàá pàá jùlọ ní ilẹ̀ Yorùbá. Ọbẹ̀ sísè dá lórí bí ìlú tàbí àwọn ènìyàn ibẹ̀ bá ṣe gbáfẹ́ nípa ónjẹ sí ni. Díẹ̀ lara àwọn ọbẹ̀ ilẹ̀ Yorùbá ni :
Àtẹ fún àwọn ọbẹ̀

Èyí ni àtẹ fún àwọn ọbẹ̀ tí ó gbajúgbajà. Ọbẹ̀ jẹ́ àdàpọ̀ àwọn ohun ìsebẹ̀ kan èyí tí a sè láti olómi títí tí ó fi dì pọ̀. Lára àwọn ohun èlò ìsebẹ̀ ni a ti le rí àwọn ẹ̀fọ́ bíi kárọ́ọ̀tì, ànàmọ́, ẹ̀wà, àlùbọ́sà, ata, tòmátò, abbl, èyí tí a máa ń sè pẹ̀lú ẹran bíi màálù, adìẹ, ewúrẹ́, àgùntàn, ṣíkìn, abbl.
Ọbẹ̀ banga

Ọbẹ̀ Banga jẹ́ ọbẹ̀ kan tí wọń maá n pèlò látara èkùrọ́ táa fí n pèsè epo pupa. Ó wọ́pọ̀ láàrin àwọn ìran Urhobo ti ìpínlẹ̀ Dẹ́ltà lórílẹ̀-èdè Nàìjíríà, ó sì gbajúmọ̀ káàkiri àwọn orílè-èdè mìíràn ní ilè adúláwọ̀. Ìran Akan ti orílẹ̀-èdè Ghánà mòó sí "Abenkwan."
Abula (ọbẹ̀)

Àbùlà jẹ ọ̀kan lára ọbẹ̀ àwọn Yorùbá ní Ìwọ̀ Oòrùn Nàìjíríà. Wọ́n ma ń sábà jẹ ọbẹ̀ náà pẹ̀lú Amala, ṣugbọn ó sé fi jẹ àwọn ounjẹ òkèlè miiran. Àdàlù oríṣi ọbẹ̀ ni Abula túmọ̀ sí, ṣùgbọ́n ṣùgbọ́n ó ma ún sábà túmọ̀ sí àdàlù gbegiri (ọbẹ̀ ẹ̀wà), Ewedu àti ọbẹ̀ ata.
Wọ́n má ń ká àbùlà si ọbẹ̀ aládùn kò sì ún ṣe ọbẹ̀ tí wón dédé sẹ̀. Ṣíṣe rè ma ún gba ọ̀pọ̀lọpọ̀ akitiyan àti àkókò. Àwọn Yoruba ní ìwọ̀ oòrùn Nàìjíríà ní o ma ún sábà ṣe ọbẹ̀ yìí, pàá pàá jùlọ, àwọn èèyàn Ọ̀yọ́ àti Ogbómọ̀ṣọ́.
Ọbẹ̀ Ọ̀gbọ̀nọ̀

Ọbẹ̀ Ọ̀gbọ̀nọ̀ (Igbo: bush mango, Yorùbá: Àpọ̀n) jẹ́ ọbẹ̀ kan ní ilẹ̀ Nàìjíríà tí wọ́n ń sè pẹ̀lú èso àpọ̀n gbị́gbẹ (the local name for Irvingia seeds), àti àwọn ǹ kan óṇ́jẹ ìbílẹ̀ mìíràn. Àpọ̀n lílọ̀ náà má ń fún ọbẹ̀ ní àwọ̀ dúdú. Yàtọ̀ sí kúrú Àpọ̀n yìí, wọ́n tún ma ń fi omi, epo, ata gígún, ẹran àti àwọn ohun tó lè mú ọbẹ̀ dùn si. Wọ́n tún lè fi àwọn ẹ̀fọ́ bíi: ẹ̀fọ́ gbúre, ẹ̀fọ́ ewúro, ẹ̀fọ́ ṣọkọ tàbí tẹ̀tẹ̀. Wọ́n tún lè fi ilá, tìmọ́ọ̀tì, àlùbọ́sà àti irú si kì ò lè dùn dára dára. Bạ́kan náà, àwọn ẹran bí: Ògúnfe, ẹran adìyẹ, ẹran àgbò, edé, ẹran ìgbẹ́, ni wọ́n tún lè fi gbé ọbẹ̀ náà là́rugẹ. Wọ́n lè jẹ ọbẹ̀ náà pẹ̀lú Fùfú, Ẹ̀bà, Iyán, Sẹ̀mò́, Túwó, Àpárán, Àmàlà Láfún tàbị́ Gbódo àti bẹ́ẹ̀ bẹ́ẹ̀ lọ. Ṣùgbọ́n wọ́n kìí fi jẹ óúnjẹ bi Búrẹ́dì, ìrẹsì, ẹ̀wà, nítorí yíyọ̀ tàbí fífà tì ò ma ń fà bí ọbẹ̀ Ilá.
Oúnjẹ àwọn ará ilẹ̀ Mali

Àdàkọ:Expand French
Oúnjẹ àwọn ará ilẹ̀ Mali jẹ́ èyí tí ó kó ìrẹsì àti jéró sínú gẹ́gẹ́ bíi àwọn ohun èlò oúnjẹ Mali, àṣà oúnjẹ tó rọ̀gbọ̀kú lórí àwọn irúgbìn. Àwọn irúgbìn tí a máa ń pèsè pẹ̀lú àwọn ọbẹ̀ tí a ṣe láti ara àwọn ewébẹ̀ tí ó ṣe é jẹ̀, gẹ́gẹ́ bí spinach, ọ̀dùnkún tàbí baobab, pẹ̀lú ọbẹ̀ tòmátò àti ẹ̀pà. Àwọn oúnjẹ tí a le jẹ pẹ̀lú àwọn ẹran tí a yan gẹ́gẹ́ bíi, ẹran adìẹ, ewúrẹ́, àgùntàn, tàbí ẹran màálù.
Oúnjẹ àwọn Malian yàtọ̀ láti ìletò kan sí ìletò mìíràn. lára àwọn oúnjẹ ẹkùn ìwọ-oòrùn ilẹ̀ Áfíríkà, àwọn oúnjẹ mìíràn tí wọ́n tún gbajúgbajà ní Mali ni fufu, Dibi, Jollof rice, àti maafe
Àdàkọ:Mali topics Àdàkọ:Cuisine of Africa Àdàkọ:Cuisine
Àdàkọ:Authority control
Ofe ujuju

Ọbẹ̀ Ofe Ujuju jẹ́ ọkan lára àwọn ọbẹ̀ tí a lè bá pàdé ní apá Gúúsù ní orílé èdè Nàìjíríà. Ọbẹ yìí jẹ́ ọba kàn tí o gbajúmọ̀ jùlọ ní àárín àwọn Ika àti Agbor ní Ìpínlè Delta.
Àwọn ohun tí á fi máa ń se obẹ̀ yìí ní: ẹran, ẹja, Ata dúdú, Mayo àti èyí tí o jẹ́ Olórí èròjà ẹ̀fọ́ tí wọn á má pẹ̀ ní Èwe Ujuji àti iyọ̀.
A lè fí ọbẹ̀ Ofe Ujuju jẹ́ Ẹ̀bà, Fùfu, Sẹ́mó àti Iyán.
Eru (ọbẹ̀)

Eru jẹ́ ẹ̀fọ́ ní ilẹ̀ Cameroon. Ó wọ́pọ̀ láàárín àwọn ènìyàn Bayangi, tó wà ní agbègbè Manyu, ní apá Gúúsù mọ́ Ìwọ̀-oòrùn Cameroon. Ó jẹ́ ọbẹ̀ ẹ̀fọ́ tí wọ́n fi ewé eru tàbí okok sè. Wọ́n máa ń fi gbúre tàbí efinrin, epo, edé, ẹjá yíyan, pọ̀nmọ́ tàbí ẹran se ewé eru yìí.
Wọ́n máa ń fi fùfú tàbí gaàrí jẹ oúnjẹ yìí.
Eru Recipe
Iru (food)

Àdàkọ:Other Irú (Yoruba) tàbí Dawadawa (Hausa) or Eware (Edo) tàbí Sumbala (Bambara) tàbí Narghi (Fula) jẹ́ irúfẹ́ oúnjẹ tí a fi irú (Parkia biglobosa) tí ó ti pẹ́, tàbí kan ṣe tí a sì máa ń lò bíi ara èròjà ìdáná. Ó súnmọ́ Ògìrì tàbí douchi ní jíjọ. Ó gbajúmọ̀ nínú àwọn oúnjẹ Ìwọ̀ oòrùn Áfíríkà. A máa ń lò ó fún síse àwọn ọbẹ̀ ìbílẹ̀ bíi ọbẹ̀ ẹgúsí, ọbẹ̀ ilá, ọbẹ̀ ewédú, àti ọbẹ̀ ọ̀gbọ̀nọ̀.
Muhammad Dimyathi

Abuya KH. Muhammad Dimyathi bin Syeikh Muhammad Amin Al-Bantani (bahasa Arab: أبويا كياهى الحاج محمد دمياطى بن الشيخ محمد أمين البنتني), atau yang lebih dikenal dengan Abuya Dimyathi (7 Februari 1926 – 3 Oktober 2003) adalah seorang ulama asal Banten. Beliau merupakan ayah dari Abuya KH. Ahmad Muhtadi Dimyathi (أبويا كياهى الحاج أحمد مهتدى دمياطى). Beliau (Abuya Dimyathi) juga merupakan guru dari Abuya KH. Uci Turthusi (Cilongok - Pasar Kemis - Tangerang).
Abuya Dimyathi lahir di Banten. Beliau merupakan putra dari pasangan KH. Muhammad Amin dan Hj. Ruqayyah.
Sejak kecil Abuya Dimyathi sudah menampakan kecerdasan dan keshalihannya. Beliau belajar dari satu pesantren ke pesantren lainnya, menjelajah tanah Jawa hingga ke pulau Lombok untuk menuntut ilmu.
Abuya Dimyathi menikah dengan Hj. Asma. Buah hati dari pernikahannya, Beliau dikaruniai beberapa anak. Diantaranya Abuya Ahmad Muhtadi.
Abuya Dimyathi merintis pesantren di Cidahu, Cadasari, Pandeglang, Banten sekitar tahun 1965, dan telah banyak melahirkan ulama-ulama ternama seperti Habib Hasan bin Ja'far Assegaf yang sekarang memimpin Majelis Nurul Musthofa di Jakarta dan (alm) Abuya Uci Turtusi yang memimpin Pondok Pesantren Al-Istiqlaliyah di Cilongok Sukamantri, Pasar Kemis, Tangerang yang wafat pada tahun 2021.
Dalam perilaku sehari-hari beliau tampak tawadhu, zuhud dan ikhlas. Banyak dari beberapa pihak maupun wartawan yang coba untuk mempublikasikan kegiatannya dipesantren selalu ditolak dengan halus oleh Abuya Dimyathi, begitu pun ketika beliau diberi sumbangan oleh para pejabat selalu ditolak dan dikembalikan sumbangan tersebut. Hal ini pernah menimpa Siti Hardijanti Rukmana yang memberi sumbangan sebesar 1 milyar. Tetapi oleh Abuya Dimyathi ditolak.
Abuya Dimyathi dikenal sebagai salah satu orang yang sangat teguh pendiriannya. Sampai-sampai karena keteguhannya ini, Ia pernah dipenjara pada zaman Orde Baru. Pada tahun 1977 Abuya Dimyathi sempat difitnah dan dimasukkan ke dalam penjara. Hal ini disebabkan Abuya Dimyathi sangat berbeda prinsip dengan pemerintah ketika terjadi pemilu di tahun tersebut. Abuya Dimyathi dituduh menghasut dan anti pemerintah. Abuya Dimyathi pun dijatuhi vonis selama 6 bulan. Namun 4 bulan kemudian beliau keluar dari penjara.
Beberapa kitab yang dikarang oleh Abuya Dimyathi. Diantaranya adalah:
Abuya Dimyathi meninggal dunia pada 3 Oktober 2003 pukul 03.00 wib di Cidahu, Cadasari, Pandeglang, Banten.
Reshteh khoshkar

Reshteh khoshkar (Persian: رشته‌خشکار) is the traditional cookie especially for Ramadan in Gilan Province, Iran. It is made of rice flour, and filled with sugar, ground walnuts or hazelnuts, cardamom, cinnamon, ginger and spice, fried in hot oil or fat. Made of rice flour, wheat flour, sugar, almonds, walnuts, and cinnamon, it is slowly fried in oil. Rice flour batter is poured in a small container with multiple holes such that the rice batter runs out of it as fountain. This container is then used to make a pattern on a hot skillet with the running rice batter. The hot skillet firms up the rice batter and makes a thin patterned sheet of rice pastry. A filling of crushed walnuts, sugar and sometimes other ingredients is placed in the center of the pastry and folded securely. This is then fried in oil and enjoyed.
Caspian cuisine

Caspian cuisine is a regional cuisine found in Northern Iran, primarily found in the Mazandaran, Gilan, Alborz, and Golestan provinces. The recipes are diverse, just like the region's landscape. Nature in the Mazandaran region of Iran is distinct and varied sections with a mixture of coastal, plains, prairies, forests, and rainforests. The Mazandarani cuisine of coastal regions is very different from that of mountainous regions since people settled in the Alborz usually use the indigenous herbs, while coastal populations prepare dishes using local fish and Caspian (Mazani) rice with vegetables.
Mazandaran Province lies to the east of the Iranian province of Gilan. The southern coast of the Caspian Sea is sometimes referred to as the "fertile Caspian provinces". Citrus fruit, specifically orange crops are grown in this region and influence the cuisine. Historically in Iran, rice is a common food only in the Mazandaran and Gilan Provinces, which is prepared in this region in a kateh cooking style, unlike the typical polos/chelo found in other parts of Iran. Rice crops are grown in the sloping regions of the Alborz mountain range, part of which is in the Mazandaran Province. Seafood is a strong component for coastal Mazandarani cuisine and present in many meals. Persian caviar (ḵāvīar) is incorporated in dishes and often served with egg dishes (some of which are similar to a frittata or omelette). Between 1400 until 1870, the Mazandaran Province was the only place cultivating sugarcane, and it was sometimes eaten with bread and rice.
Some local, wild herbs used in Mazandarani cuisine include zolang, anarijeh, ouji, sersem. Outside of the Mazandaran Province, these local herbs are not known to many people. It's thought by some that certain local dishes and herbs could be used as health remedies for an illness and as a result, various scholars come yearly to Mazandaran province to research these wild, indigenous herbs and regional dishes. Stinging nettles are found throughout the province during springtime and a Mazandarani nettle soup is made from them, the nettles are said to have medicinal properties as a blood tonic and to improve hay fever.
This is a list of northern Iranian regional dishes, primarily found in the Mazandaran, Gilan, Alborz, and Golestan provinces. Due to the landscape, seasons and native plants, these regions have similar traditional dishes but have a distinct culinary history from the other provinces in Iran.
Mazanderani and Gilani traditional wines have historically been made from wild, local grapes.
Mazanderani people use to drink a traditional wine drink after hard labor, particularly during summer and Merdal month of Tabarian Calendar which is known as Narenj Vehar. It is a cold drink which is believed to replenish the drinkers' energy reserves.
List of Iranian foods

This is a list of Iranian foods and dishes. Iranian cuisine (Persian cuisine) comprises the cooking traditions of Iran. Iran's culinary culture has historically influenced the cuisines of the neighboring regions, including Caucasian cuisine, Turkish cuisine, Levantine cuisine, Greek cuisine, Central Asian cuisine, and Russian cuisine. Through the various Persianized Muslim sultanates and the Central Asian Mughal dynasty, aspects of Iranian cuisine were also adopted into Indian and Pakistani cuisines.
Typical Iranian main dishes are combinations of rice with meat, vegetables, and nuts. Herbs are frequently used, along with fruits such as plums, pomegranates, quince, prunes, apricots, and raisins. Characteristic Iranian flavorings such as saffron, dried lime and other sources of sour flavoring, cinnamon, turmeric, and parsley are mixed and used in various dishes.
Outside Iran, Iranian cuisine is especially found in cities of the Iranian diaspora such as London, the San Francisco Bay Area, Toronto, Houston and especially Los Angeles and its environs.
Reshté joshkar

Reshté joshkar (en grafía persa, رشته‌خشکار) es la galleta tradicional para ramadán en la provincia de Gilán, en Irán y Turquía. Está hecha de arroz, harina, azúcar, nuez, cardamomo, canela, jengibre y especias, fritadas lentamente en aceite u otra grasa.