Carbonara

Angcarbonara(Italyano:[karboˈnaːra]) ay isang putahengpastana gawa sa matabang inasnang baboy, matigas na keso, itlog, asin, at paminta. Mula ito sa rehiyongLaziongItalya.Nabuo ang modernong porma at pangalan nitong putahe sa kalagitnaan ng ika-20 siglo.
Karaniwan,pecorino romanoang ginagamit na keso. Sa ilang baryasyon, sinasahog angParmesano, Grana Padano, o isang kombinasyon ng mga keso.Isapgetiang pinakaraniwang pasta, ngunit ginagamit din ang rigatoni o bucatini. Habang tradisyonal na sinasangkap angguanciale, isang inasnangpisnging baboy, ginagamit ng ilang baryasyon ang pancetta,at karaniwang ipinampapalit sa dalawang ito ang mga pira-piraso ng pinausukangbaconsa labas ng Italya.
Tulad ng maraming mga resipi, nababalutan ng hiwaga ang pinagmulan ng putahe at pangalan nito;tinutunton ng karamihan ng sanggunian ang pinagmulan nito sa rehiyon ngLazio.
Bahagi ang ulam ng isang pamilya ng putahe na binubuo ng pasta na may inasnang baboy, keso, at paminta, isa sa mga ito aypasta alla gricia. Kahawig nito angpasta cacio e uova, isang putaheng nagsasahog ng natunaw na mantika at pinaghalong itlog at keso, ngunit walang karne o paminta. Dokumentado na ito mula pa noong 1839 at, ayon sa mga mananaliksik, nagpapahiwatig ng ebidensiyang anekdota na iniugnay ng ilang Italyano na ipinanganak bago ang Ika-2 Digmaang Pandaigdig ang pangalan sa putahe na kilala ngayon bilang "carbonara".
Marami ang mga teorya para sa pinanggalingan ng pangalangcarbonara, na mas bago siguro kaysa sa putahe mismo.Walang mainam na katibayan para sa alinman sa mga ito:
Iniluluto ang pasta sa kumukulong tubig na inasnan nang katamtaman, dahil sa kaasinan ng inasnang karne at matigas na keso. Saglit na piniprito ang karne sa kawali sa mismong taba nito.Inihahalo sa mainit na pasta ang hilaw na itlog (o mga pula nito), kayod na keso, at maraming paminta sa lutuan ng pasta, pinggan obain-marie,ngunit malayo sa direktang init upang maiwasan ang pagkurta ng itlog.Pagkatapos, dinaragdagan ang pinritong karne at inihahagis mga sangkap upang makabuo ng malinamnam at makremang sarsa na may mga pira-piraso ng karne na nakakalat sa putahe.Habang maaaring gamitin ang iba't ibang hugis ng pasta, halos palaging ginagawa ito gamit ang pinatuyong pasta na gawa sa trigong durum.
Guanciale ang pinakakaraniwang karne na sinasahog sa putahe sa Italya, ngunit ginagamit din ang pancetta atpancetta affumicataat, sa mga bansang nag-iingles, kadalasanbaconang kapalit nito.Pecorino romanoang karaniwang keso;paminsan-minsan, ginagamit ang parmesano, Grana Padano, o kombinasyon ng mga matitigas na keso.Iba-iba ang mga resipi sa kung paano ginagamit ang mga itlog—ginagamit ng ilan ang buong itlog, habangapyaklang ang ginagamit ng iba, at timpla ang ginagamit ng iba.Iba-iba rin ang dami ng ginagamit na itlog, ngunit ang nilalayong resulta ay isang makremang sarsa mula sa banayad na pagpapainit.
Sa ilang pagkakagawa, mas marami ang sarsa at kaya ginagamit ang malatubong pasta, tulad ng penne, na mas angkop sa paghihigop ng sarsa.Hindi sinasangkap angkremasa karamihan ng mga Italyanong resipi,ngunit may mga kapansin-pansing eksepsiyon mula noong ika-20 siglo.Subalit kadalasan itong sinasangkap sa mga ibang bansa,dahil nakakapagpatatag sa putahe ang pagdagdag ng krema.Katulad nito, makikita angbawangsa ibang resipi, pero kadalasan sa labas ng Italya.Sa mga baryasyon ng carbonara sa labas ng Italya, maaaring isahog ang berdeng gisantes, brokoli, munting brokoli, puwero, sibuyas,at iba pang gulay o kabute,at maaaring palitan ang karne nghamonocoppasa halip ng mas matabang guanciale o pancetta.
Dahil bawal ang guanciale o bacon sa mga Muslim at Hudyo, pinapalitan ang mga ito sa dalawang paraan: sa paggamit ng ibang uri ng karne (tulad ng pabong bacon, ojerkyobiltongna hindi gawa sa baboy), o paggamit ng mga di-karneng alternatibo (gaya ng sukini o kabute); kaya nagiginghalalorkosherang putahe.