davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Kagami mochi

Elkagami mochi(鏡餅,,''kagami mochi''literalmente ‘pastel de arrozespejo’)es un adorno tradicional delaño nuevo japonés. Suele estar compuesto por dos​​​​mochi(pasteles de arroz) redondos, el menor puesto encima del mayor, y undaidai(unanaranja agriajaponesa) con una hoja pegada encima. Además puede tener una hoja dekonbuy una brocheta decaquissecos bajo elmochi. Se pone sobre un soporte llamadosanpō(三宝,'sanpō')sobre una lámina llamadashihōbeni(四方紅,'shihōbeni'), que se supone que aleja los incendios de la casa durante los años siguientes. También se le ponen hojas de papel llamadasgohei(御幣,'gohei')se doblan en formas de relámpago parecidas a las que llevan los luchadores desumoen el cinturón.
Elkagami mochiapareció por primera vez en laera Muromachi(siglos XIV-XVI). Se dice que el nombrekagami(‘espejo’) procede de su parecido con un tipo antiguo de espejo de cobre redondo, que también tenía una importancia religiosa. La razón de esto no está clara. Las explicaciones incluyen que elmochisea una comida para los días soleados,​ que el «espíritu» de la planta del arroz se encuentre en elmochi,​​ y que elmochisea una comida que dé fuerza.​
De los dos discos demochise ha dicho que simbolizan la ida y venida de los años,​ el corazón humano,​ elyiny elyang, o la luna y el sol.​ Se dice que eldaidai, cuyo nombre significa ‘generaciones’,​ simboliza la continuación de una familia de generación en generación.​
Tradicionalmente elkagami mochise disponía en diversos lugares de toda la casa.​ Actualmente se suele ubicar en un altar sintoísta casero, okamidana. También se ha puesto en eltokonoma, una pequeña hornacina decorada en la habitación principal de la casa.
Loskagami mochimodernos suelen ser moldeados con la forma de discos apilados y se venden en paquetes plásticos en supermercados. Unmikano imitación en plástico deldaidaisustituye a menudo al original.
También existen variaciones en la forma delkagami mochi.​ En algunas regiones se usankagami mochide tres pisos, que se ponen en elbutsudano elkamidana. También hay un adorno llamadookudokazarique se pone en el centro de la cocina o junto a la ventana y tiene tres capas demochi.​
Elkagami mochise rompe y come tradicionalmente en un ritualsintoístallamadokagami biraki(‘apertura del espejo’), el segundo sábado o domingo de enero. Se trata de un ritual importante en losdōjōsde artes marciales japoneses. Fue incorporado por primera vez en las artes marciales japonesas cuandoJigorō Kanō, el fundador delyudo, lo adoptó en 1884, y desde entonces la costumbre se ha extendido alaikidō, elkaratey eljūjutsu.
Uke Mochi

Uke-Mochi-No-Kami(保食神 enJaponés), también llamadaOgetsu-hime-no-kamiuOgetsu-no-hime, es la diosasintoistajaponesa de lafertilidady losalimentos,​ creadora de la flora y la fauna, proveedora a través de la muerte de las sustancias vitales.
Su nombre significa:"el Genio de la Comida". Tiene a su cargo la tutela de los alimentos. Muerta porTsukuyomidio nacimiento a las cosas útiles, comestibles. El caballo y la vaca salieron de su cabeza; sus cejas produjeron losgusanos de seda; su frente dio elmijo; elarrozsurgió de sus ojos, etc.
Una vezAmaterasu, la diosa del Sol, envió a su hermanoTsukuyomi, dios de la Luna, como representante ante la diosa de los alimentos, Uke Mochi. Para celebrar, la diosa de los alimentos le ofreció una espléndida comida, creada de su boca y su nariz. Tsukuyomi estaba tan disgustado que mató a Uke Mochi.
Cuando Amaterasu supo del crimen de su hermano, se enojó mucho y no quiso verle más. Desde entonces, los hermanos viven separados, alternándose en el cielo. Por esto el día siempre sigue a la noche.
Pero la muerte de Uke Mochi no fue en vano, pues del cadáver de la diosa nacieron los “cinco cereales”: en sus ojos crecieron semillas de arroz, en sus orejas mijo, en sus genitales trigo, en su nariz judías pintas y en su recto soja. El dios Kami-musubi mandó recoger y sembrar estas semillas, para el bien de los mortales.
Por otra parte, en relatos más antiguos se culpa aSusanoo, dios de la tormenta, y no aTsukuyomi.
Francesco Mochi

Francesco Mochi(Montevarchi, 29 de julio de 1580-Roma, 6 de febrero de 1654), fue un escultor italiano delbarroco.
Hijo de Lorenzo Mochi, Francesco estudió enFlorenciaconSanti di Tito. Hacia 1600 marchó a Roma para completar su formación con el escultor venecianoCamillo Mariani, a quien ayudó en la ejecución de su obra maestra, las ocho colosales estatuas de santos enSan Bernardo alle Terme. Mochi llamó la atención del duqueMario Farnese, que le encargó su primera obra como artista independiente, el gran mármol de laAnunciaciónde lacatedral de Orvieto.
Esta obra es considerada una de primeras del barroco. Mochi combinó sabiamente el estilo toscano con elmanierismorealista del norte de Italia. Las figuras emanan una gran energía y frescura, consiguiendo imprimir en toda la obra una nueva vitalidad que anunciaba nuevos tiempos.
De 1614 a 1629 Mochi permaneció enPiacenza, siempre al servicio deRanuccio I Farnese. Durante ese período realizó dos monumentos ecuestres que revolucionarían el estilo y romperían definitivamente con las normas impuestas por la estatuaria manierista basada en el ejemplo deGiambologna. Estos serían los monumentos a Ranuccio (1612-1620) yAlessandro Farnese(1620-1625).
A su regreso a Roma realizó su obra más ambiciosa, laSanta Verónicadel crucero de labasílica de San Pedro. Verónica (Santa) fue la mujer que tendió el paño a Jesús durante elViacruciscon el que este se enjugaría la cara, hecho que no aparece reflejado en la Biblia. La obra, por encargo papal fue diseñada por Bramante y ejecutada por Mochi. Supuestamente, en la columna de Santa Verónica se dispusieron unas partes huecas en las que se esconde el paño original en el que se refleja la cara de Jesús camino del calvario. La figura es todo un dechado de emoción, pero no fue bien recibida en el ambiente artístico romano, dominado por la dictadura deBernini. Desilusionado, se refugió en un estilo rígidamente manierista, que supuso una involución con respecto a sus logros anteriores. Esa postura era tal vez una manera de protesta ante la supremacía de Bernini, cuya superioridad siempre se negó a reconocer. Sin embargo, aunque rival, fue también predecesor de este, que seguiría el camino abierto por Mochi.
Helado de mochi

Elhelado demochies undulcejaponéshecho demochi(arroz glutinosomachacado) con un relleno dehelado.
Fue creado originalmente por la subsidiaria de confitería del conglomeradoLotte, y comercializado comoYukimi Daifukuen 1981. Glico elaboró primero el producto usandoalmidónde arroz en lugar de arroz glutinoso y un tipo de helado delecheen lugar de auténtico helado.​ El helado demochies actualmente una especialidad reconocida internacionalmente. Los nombres comerciales empleados incluyen el Mochi Ice Cream de Mikawaya en losEstados Unidos(utilizado también por otras compañías), que empezó a producir esta receta en ese país en 1993.​
El helado demochipuede considerarse unfinger food(receta para comer con los dedos), o servirse en unmondadientes. Su diámetro es variable, pero similar en tamaño, forma y peso a unapelota de golf: unos 45 g de masa y 45 mm de diámetro. Comparativamente, los helados demochide Mikawaya pesan aproximadamente 42,5 g.​
Consta de dos capas: una exterior, suave y parecida a masa, y un centro de helado.
Los sabores dependen de la marca, siendo frecuentes los detématcha, chocolate y vainilla. Los de fresa, mango y pasta de judíaazuki(anko) también son comunes.
Losdaifukuymanjūjaponeses son los predecesores del helado demochi, e incluyen un relleno deazuki. Sin embargo, debido a la temperatura y consistencia delmochiy del helado, ambos ingredientes deben ser modificados para lograr laviscosidadapropiada que se mantenga constante con independencia de los cambios de temperatura.​
Mikawayafue el primer fabricante en elaborar helado demochien los Estados Unidos.​ Se necesitó cerca de una década deinvestigación y desarrollopara lograr laproducción en masade la forma actual, debido a las complejas interacciones de los ingredientes.​​
Santa Verónica (Francesco Mochi)

Santa Verónicaes una escultura de mármol deFrancesco Mochirealizada entre 1629 y 1639 para laBasílica de San Pedro de Roma, Italia.​
Francesco Mochi recibió en diciembre de 1629 el encargo de una de las cuatro estatuas monumentales que adornarían los nichos de los cuatro pilares de la basílica de San Pedro: la de Santa Véronique. Las otras tres obras son unSan Andrea, encargada aFrançois Duquesnoy;Santa Elena, aAndrea Bolgi; ySan Longino, aGian Lorenzo Bernini. De 1629 a 1632 trabajó en las distintas fases del proyecto realizando estucos y presentó el 8 de febrero de 1632 al Papa Urbano VIII una propuesta terminada que este último aprobó. Los bloques de mármol de Carrara se cortaron a finales de 1634. Realizó la obra final de 1635 a 1639 y la transportó a la basílica donde se inauguró oficialmente el 11 de noviembre de 16401.
Santa Verónicaes una estatua de mármol de Carrara de 500 cm de altura, formada por tres bloques distintos. Obra maestra de Mochi, retoma diversos aspectos técnicos y escénicos de su grupo deLa Anunciación(1603-1608) en el arremolinado del vestido y las formas masivas de la santa recordando ciertos principios aplicados en su obra temprana, que son considerados elementos fundacionales del estilo barroco en la escultura.​ La santa en movimiento presenta una tela, su velo con el que había limpiado el rostro de Cristo y que había conservado su impronta, según una antigua tradición cristiana.
Sainte Véronique (Francesco Mochi)

Sainte Véronique(enitalien:Santa Veronica) est une sculpture enmarbredeFrancesco Mochiréalisé entre1629et1639pour labasilique Saint-Pierre de RomeenItalie.
Endécembre 1629,Francesco Mochi, sculpteur italien reconnu comme l'un des principaux initiateurs de la sculpture baroque, se voit confier par la familleGiustinianila commande d'une des quatre statues monumentales qui orneront les niches des quatre piliers de la basilique Saint-Pierre : celle deSainte Véronique. Les trois autres œuvres sont unSant'Andreacommandé àFrançois Duquesnoy,Santa ElenaàAndrea BolgietSan LonginoàGian Lorenzo Bernini. De 1629 à 1632, il travaille sur diverses phases du projet en réalisant desstucs. Le8 février 1632, Mochi présente au papeUrbain VIIIune proposition finie de la Sainte Véronique, que ce dernier approuve. Les blocs demarbre de Carraresont taillés à la fin de l'année 1634. Il réalise l'œuvre finale de1635à1639et la transporte dans la basilique où elle sera officiellement dévoilée le11 novembre 1640.
La sculpture de la Sainte Véronique est considérée comme l'un des chefs-d'oeuvre de la sculpture baroque.Sainte Véroniqueest une statue enmarbre de Carrarede 500 cm de haut, constituée de trois blocs distincts. Œuvre maitresse de Mochi, elle reprend différents aspects techniques et de mise en scène de son groupe deL'Annonciation(1603-1608) dans le drapé tourbillonnant de la robe et les formes massives de la sainte rappelant certains principes appliqués dans son œuvre de jeunesse qui est considérée comme l'élément fondateur dustyle baroque en sculpture. La sculpture de Mochi est également remarquable pour son réalisme et sa précision. LasainteVéronique est une figurechrétiennetraditionnellement associée au voile de la Véronique, qui selon la légende, aurait été utilisée pour essuyer le visage de JésusChristlorsqu'il portait sa croix et qui en avait conservé l'empreinte. Le visage de Jésus imprimé en relief sur le voile est considéré comme unereliqueimportante par l'Eglisecatholique.
Mochi au beurre

Lemochi au beurreest un gâteau hawaïen préparé avec dulait de coco, de lafarine de riz gluant(mochiko) et dubeurre. Cedessert, apprécié pour sa texture tendre et son goût riche, est très prisé dans lacuisine hawaïenne.
Le mochi au beurre allie les textures et saveurs dumochiet dugâteau. Il conserve unetexture moelleuse (« Q »), typique du mochi, mais adoucie par l'ajout d'ingrédientsclassiques de lapâtisserie, comme lesœufset lebeurre, auxquels s'ajoute un léger effet aéré grâce à l'utilisation delevure chimique.
Contrairement aux autres types de mochi, le mochi au beurre est cuit aufourplutôt qu'à la vapeur, ce qui lui confère une couleur dorée et une texture similaire à celle desblondies.
Les origines précises du mochi au beurre demeurent incertaines. Son ingrédient principal, la farine de riz gluant, étant largement utilisé dans lacuisine japonaise, il est probable que le mochi au beurre ait été influencé parl'immigration japonaise à Hawaï, s'intégrant ainsi dans la riche tradition decuisine fusionde l'archipel.
Il pourrait également être un descendant dubibingka, un gâteau similaire dela cuisine philippinequi partage des similitudes en termes de texture et de préparation.
Kagami mochi

Kagami mochi(鏡餅,littéralement « gâteau miroir »)est unmochitraditionnel duNouvel An japonais. Il est habituellement fabriqué à partir de deuxmochi, le plus petit étant placé au-dessus du plus grand et d'undaidai(uneorange amèrejaponaise), une feuille étant attachée sur le dessus.
On peut aussi trouver des versions avec une feuille dekonbuet une brochette dekakisous lemochi. Il est disposé sur un stand appelésanpō(三宝)sur une feuille appeléeshihōbeni(四方紅), et est supposé prévenir les incendies domestiques pour l'année qui vient. Des feuilles de papier appeléesgohei(御幣)pliées en forme d'éclairs comme celles disposées sur lessumossont aussi associéessesmochi.
Lekagami mochiest apparu pendant lapériode Muromachi. Le nomkagami(« miroir ») est probablement dû au fait que la composition ressemble à une ancienne forme de miroir rond japonais doté d'une signification religieuse. La raison pour laquelle ces deux choses sont associées n'est pas claire. Certaines explications sont basées sur le fait que lesmochisont un plat des beaux jours, l'esprit du riz résidant dans le mochiet lemochiétant un plat attribuant de la force.
Les deuxmochisont parfois interprétés comme l'année en cours et l'année suivante, le cœur humain, leyinet leyang, ou encore le Soleil et la Lune. Ledaidai, dont le nom signifie« générations», est supposé symboliser la pérennité de la famille de génération en génération.
Traditionnellement, lekagami mochiétait placé en divers endroits dans la maison. Habituellement, il est placé dans un autel shintoïste appelékamidana. Il a aussi été placé dans letokonoma, une petite alcôve décorée dans la pièce principale de la maison.
Actuellement, leskagami mochisont souvent moulés dans la forme désirée et vendus dans des emballages en plastique dans les supermarchés. Unmikan, ou une imitation dedaidai, remplace souvent le fruit originel. Des variations dans la forme dukagami mochisont souvent observées. Dans certaines régions, il prend la forme de troismochisuperposés ; ils sont alors placés dans lebutsudanou dans lekamidana.
Il existe aussi des variations appeléesokudokazari, placées au centre de la cuisine ou près de la fenêtre. Il est traditionnellement cassé et mangé lors du rituelshintoappelékagami biraki(« ouverture du miroir ») ou pendant le deuxième samedi ou dimanche de janvier. C'est un rituel important dans lesdojos. Il a été adopté dans lesarts martiaux japonaisquandJigoro Kano, créateur dujudo, l'institua en 1884, et depuis le rite s'est étendu à l'aikido, aukaratéet aujujutsu.
Moci

Moci(Jepang: 餅,Mochi;Hanzi: (麻糬)) adalah kueJepangyang terbuat dari beras ketan, ditumbuk sehingga lembut dan lengket, kemudian dibentuk menjadi bulat. Di Jepang, kue ini sering dibuat dan dimakan pada saat perayaan tradisionalmochitsukiatau perayaantahun baru Jepang. Kue ini dijual dan dapat diperoleh dengan mudah di toko-toko kue. Mochi memiliki rasa yang khas, yaitu lembut saat pertama kali dimakan dan lama kelamaan menjadi lengket.
Di Indonesia, khususnya kue mochi buatanKota Sukabumiyang biasa ditemui di jalan Kaswari dan Jalan Ahmad Yani, serta sering dijajakan para pengasong di beberapa titik persimpangan jalan besar diKota Bogor. Bahan-bahan untuk membuat kue mochi mudah untuk didapatkan. Mochi memerlukan bahan dasar untuk proses pembuatannya, yaitu tepung ketan yang dibentuk bulat dan berisi adonan kacang.
Dikemas dalam keranjang bambu yang diberi merek dalam tulisanbahasa Mandarinyang dibacaswang sieyang artinya banyak kebahagiaan, setiap keranjang kue mochi biasanya berisi 10 buah mochi berukuran sebesarkelereng, dengan harga mulai Rp 5.000 sampai Rp 7.500 per renteng yang berisi empat keranjang bambu.
Saat ini, kue mochi telah banyak mengalami modifikasi pada rasa hingga ukuran yang lebih besar. Di Kota Sukabumi, beberapa produsen kue mochi ternama menyediakan mochi bukan hanya dalam keranjang namun tersedia dalam kemasan dus. Salah satu rasa mochi yang paling populer adalah mochi keju, dan beberapa lainnya seperti mochigreen tea, coklat, wijen, bluberi, stroberi, durian, dan lain sebagainya.
Tapioka

Tapioka, disebut juga sebagaikanjiatauaci, adalah tepungpatiyang diekstrak dariumbisingkong. Tepung tapioka juga mempunyai beberapa sebutan lain, sepertitepung aciatautepung kanji. Dalambahasa Jawadikenal sebagaiTepung Kanji.
Dalambahasa Sundadikenal sebagaiaci sampeu.
Tapioka memiliki sifat-sifat yang serupa dengantepung sagu, sehingga penggunaan keduanya dapat dipertukarkan. Bahkan, dalam percakapan sehari-hari, orangBetawipun menamainyatepung sagu.
Sedangkan tepung singkong sebenarnya berbeda dengan tepung tapioka. Tepung tapioka adalah hasil ekstraksi umbi singkong, sedangkan tepung singkong adalah tepung dari hasil parutan singkong yang dikeringkan.
Tapioka berasal daribahasa Portugis,tapioca; yang selanjutnya berasal dari perkataantipi'ókadalam bahasa Tupí yang dipakai oleh penduduk asli di bagian timur lautBrasil, tatkala penjelajah bangsa Portugis mendarat di sana pada sekitar 1707.Perkataan Tupi itu merujuk kepada proses untuk mengolah singkong agar dapat dimakan.
Pati ubi kayu terutama terkumpul di dalam sel-sel umbi akar singkong. Untuk mengekstraknya, umbi singkong dikupas kulitnya, dicuci dan diparut terlebih dulu. Hasil parutan kemudian digilas lagi, dicampur dengan air dan diperas, sehingga butir-butir patinya keluar dan terbawa air. Setelah disaring untuk memisahkan sisa-sisa ampas, air bercampur pati singkong tersebut kemudian didiamkan sehingga patinya mengendap. Airnya kemudian dibuang dan endapan patinya dijemur hingga kering menjadi tepung.
Tapioka dapat dibuat secara manual dalam industri kecil skala rumah tangga, ataupun dengan proses-proses mekanis pada industri menengah dan besar.
Tapioka dapat pula dibuat darigaplek. Akan tetapi prosesnya memerlukan beberapa proses tambahan, di antaranya prosesbleaching(pemucatan) yang bisa dilakukan dengan carasulfitasi, agar diperoleh tapioka yang berwarna putih dan memiliki citarasa yang baik.
Kandungan utama tapioka adalahkarbohidrat; dengan kadar rendahprotein,lemak jenuh, dansodium.Kandunganvitamindanmineraldi dalamnya tidaklah signifikan.
Tepung ini sering digunakan untuk membuat makanan dan bahanperekat. Banyakmakanandanminumantradisionalyang menggunakan tapioka sebagai bahan baku utamanya, seperti aneka jeniskerupuk,pempek,tekwan,bakso,siomay,pacar cina, sertakolakbiji salak. Tapioka juga digunakan sebagai bahan campuran kue-kue, seperti kuepèpè(semacam kue lapis),kue moci, dan lain-lain. Beberapa penganan kreasi baru dariJawa Barat, di mana tapioka dikenal sebagaiaci, misalnya adalahcimol(kependekanaci digemol, aci dikepal-kepal);cireng(aci digoreng);cilok(aci dicolok, aci ditusuk/disatai);cilung(aci digulung, dengan bumbu kacang pedas); dan jugabatagor(bakso-tahu atau bakwan-tahu goreng).
Tapioka juga digunakan untuk membuat kaku pakaian. Istilah "dikanji" berarti (pakaian yang) dibubuhi cairan kanji agar menjadi keras atau kakutatkala diseterika, dan lipatannya dapat membentuk garis lurus yang sempurna.
Daftar kata serapan dari bahasa Jepang dalam bahasa Indonesia

Daftar ini merupakandaftar kata serapan daribahasa Jepangdalambahasa Indonesia. Kata-kata yang diserap dari bahasa Jepang dalam bahasa Indonesia tidaklah banyak dan sering kali berhubungan dengan masa pendudukan Jepang padaPerang Dunia IIatau makanan khas Jepang. Ada pula beberapa kata yang berhubungan dengan budaya Jepang.
Ejaan Indonesia yang ditampilkan di bawah ini, disesuaikan denganKamus Besar Bahasa IndonesiadariPusat Bahasa, edisi ke-5.
Al-Fatihah dalam berbagai bahasa

Surah Al-Fatihah(bahasa Arab:الفاتح,al-Fātihah, "Pembukaan"), adalahsurahpertama dalam kitab suci umatIslam, yaituAl-Qur'an. Tujuh ayat yang terdapat dalam surah ini berisi tentang kebesaranAllahdan doa kepada Allah agar ditunjukkan jalan yang lurus. Semua umat Islam hafal surah ini, karena surah ini adalah bagian dari rukunsalat. Surah Al-Fatihah dibaca sebanyak 17 kali sehari (dihitung dari jumlah raka'at sehari semalam). Hanya wahyu Allah dalambahasa Arabyang dianggap sebagaiAl-Qur'an. Terjemahan Al-Qur'an hanyalah penjelasan terhadap Al-Qur'an.
Surah Al-Fatihah dalambahasa Inggristerkadang juga disebut dengan namaExordium, yang artinya "Pembukaan" atau "Pendahuluan".
(Nistkenn f"Alla mix-Xitan il-mishut).
Kagami biraki

IlKagami biraki(鏡開きlett. "apertura dello specchio" o "rottura delmochi")è una cerimoniagiapponeseche si celebra l'11 gennaio; in Giappone infatti, inumeri disparisono considerati fortunati. Durante una cerimonia o durante una festa si rompe unkagami mochioppure si apre una confezione disakè.
La tradizione del Kagami biraki sembra risalire alperiodo Edofa quando il quartoshōgunTokugawa Ietsuna(1641-1680) prima di andare in guerra convocò un suodaimyōper condividere con lui un barile disakè. Poiché, in seguito, si ottenne una rapida vittoria in battaglia, l'aprire un barile di sake in vista di un importante evento (sia esso militare, sportivo, sociale) divenne un simbolo beneaugurante. Da allora la tradizione si continua a perpetuare.
La cerimonia, oggigiorno, ha luogo in occasioni quali matrimoni, eventi sportivi, inaugurazioni o qualunque evento che valga la pena essere celebrato.
In Giappone, imochisono confezionati tradizionalmente nelle case, ma la maggioranza delle famiglie preferisce comprarne di già realizzati. Durante le feste, una coppia di ridotti (kagami mochi) – uno più grande dell'altro – viene poggiata su un mobiletto e poi collocata su unaltareShintōobuddistao su untokonoma, come offerta aglideiin visita, durante ilCapodanno. Il mochi ornamentale è rimosso l'11 gennaio e viene spezzato in più frammenti prima di essere mangiato.
A quel punto, il kagami mochi è già alquanto fragile e sulla superficie possono essere presenti crepe. 
Il mochi non viene tagliato col coltello, perché tagliare è un gesto negativo (è associato al taglio dei legami tra le persone) ed è solitamente frantumato con un colpo di mano o con un martelletto.
Moltidojocelebrano il rito del Kagami biraki per ricordare la loro prima sessione dall'allenamento dopo il Capodanno.
Artemisia princeps

Artemisia princepsPamp.è unapianta perennedellafamigliadelleAsteraceae, anche nota con i nomi dissuk(쑥),assenzio coreano,artemisia coreanaoartemisia giapponese, nativa di Cina, Corea e Giappone.
Per l'antico popolo della Corea, era un cibo con valenza religiosa o medica. Nel mito della fondazione diGojoseonnel 2333 a.C., mangiare venti teste diaglioe un fascio dissukper cento giorni trasformò un orso in una donna.
È unapianta perenneche cresce fino a un'altezza di 1,2 metri e che si diffonde rapidamente tramitestoloni, diventando a volte invasiva.  Lefogliesono a forma di piuma, smerlate e verde chiaro, con una folta lanugine sulla pagina inferiore. Ifiori, piccoli e colorati, compaiono da luglio a novembre, sono ermafroditi e vengono impollinati dal vento.
Le foglie e le piantine giovani vengono mangiate cotte o crude, usate in insalate o zuppe dopo aver tolto l'amaro. Le foglie giovani possono essere scottate leggermente in acqua bollente prima di essere pestate e aggiunte almochi, al quale danno un colore, un aroma e un sapore piacevoli.
Artemisia princepsviene usata nellamoxibustione, una pratica medica tradizionale diCina,Giappone,Corea,Mongolia,Tibet,NepaleVietnam. Una valutazione dell'efficacia degli estratti fumogeni e acquosi dell'erba hanno rilevato che entrambe le preparazioni inibiscono la crescita di particolari gruppi di cellule cancerogenein vitro. I fenolici (acidi caffeilchinici come il 3-CQA (acido clorogenico), il 4-CQA, il 5-CQA (acido neoclorogenico), il1,5-diCQA, il3,4-diCQA, il3,5-diCQAe il4,5-diCQA) alleviano lo stress ossidativo e migliorano la redditività di alcune cellule neuronaliin vitro.
餅店駅

餅店駅（ピョンジョムえき）は、大韓民国京畿道華城市陳雁洞にある、韓国鉄道公社（KORAIL）の駅。「韓神大」という副駅名を持つ。駅番号は(P157)。
標準発音では /병점/ と発音されるが、慣用発音では濃音化して /병쩜/ としばしば読まれるため、日本語案内では「ピョンチョム」と表記されることがある。
当駅に乗り入れている路線は、線路名称上は京釜線と餅店基地線の2路線であるが、京釜線は電車線を走行する京釜電鉄線電車のみが停車する。また餅店基地線は当駅が起点となっているが、餅店基地線西東灘始発の全電車が京釜電鉄線を経由して光云大駅まで直通する。この2路線は首都圏電鉄1号線系統の一部となっている。
光云大始発の大半の電車がこの駅で折り返すか、西東灘方面へ運転される。また、ソウル交通公社所属車両の列車は西東灘方面へ運転され、京釜線天安方面へは乗り入れない。
島式ホーム2面4線を有する地上駅で、橋上駅舎を持つ。
出口は1番（駅西側）と2番（駅東側）の2ヶ所がある。
近年の一日平均乗車人員推移は下記の通り。
餅まき

餅まき（もちまき）、または餅投げ（もちなげ）は、上棟式などの神事に際して集まった人々へ餅をまく行事である。正式には、散餅の儀、散餅銭の儀という。
災いを払うために行われた神事である散餅の儀（散餅銭の儀）が、江戸時代に庶民に広まったとされる。また、もともとは、大工の棟梁が主催して行う行事であったものが、施主が行うようになったともされる。
餅まきの一般的なものは、上棟式（建前）を終えた後、建設中の住宅の屋根などから餅をまく形式である。餅以外に小銭をまくことも多く、この場合には「散餅銭の儀」と呼ばれる。
餅は、紙やラップフィルムでくるまれることが多い。また、紅白の餅が使用されるのが一般的である。地域によっては、「赤い紐を通した5円玉・50円玉」といった小銭をまくなどの独自性もある。
上棟式に関係なく、神社や地域の祭り（一部の大学祭でも見られる）などの際に、祝い事あるいはイベントの締めくくりとして餅まきを行うことも、日本各地で広く行われている。
和歌山県や山口県では特に盛んで、山口県では、山口市阿東地区で毎年秋に「餅ひろい世界選手権」として餅まきが行われるほか、美祢市では2017年度に市内のイベント等で行われる餅まきに対して餅等の製造購入費の一部を補助する取り組みを始めている。また「世界最大 山口餅まき維新」（山口商工会議所青年部主催）として2018年1月8日、山口市内において過去最大級の4万個の餅がまかれた。
熊本県、大分県では「しとぎ」、宮崎県では「せんぐまき」と呼ばれる。
粳

粳（うるち）とは、イネやオオムギなどの作物でアミロースを含む品種。
粳の対義語は糯（）であり、組成としてアミロースを全くあるいはほとんど含まないものを糯、アミロースを含むものを粳という。これらの性質のことを糯粳性（）という。
糯性植物も粳性植物が変異したことによって生じた変異体である。ヨード・ヨードカリ水溶液との呈色反応において青色を示す。
粳のほか糯の品種のある植物としては、イネ、トウモロコシ、オオムギ、アワ、キビ、モロコシ、アマランサスなどがある。なお、「粳」の一字で粳米を意味することもある。
糯

糯（もち）とは、イネやオオムギなどの作物でアミロースを全くあるいはほとんど含まない品種。
対義語は粳（うるち）であり、組成としてアミロースを全くあるいはほとんど含まないものを糯、アミロースを含むものを粳という。これらの性質のことを糯粳性（もちうるちせい）という。粳性植物が変異した変異体である。ヨード・ヨードカリ水溶液との呈色反応において赤色を示す。
糯の品種のある植物としては、イネ、トウモロコシ、オオムギ、アワ、キビ、モロコシ、アマランサスなどがある。モチ性の品種のデンプンは調理時に強い粘性を生じるという特性を持つ。なお、「糯」の一字でもち米を意味することもある。
なお、同音の語として「餅」があるが、「餅」がモチ性の穀粒などを蒸した上で搗くなどして作られた食物をいうのに対し、「糯」はアミロースを全くあるいはほとんど含まない性質を持つ作物を指す。
Kusa mochi

Kusa mochi(草餅, lit. "mochi suket"), uga dikenal minangkakusamochiutawayomogi mochi(蓬餅), yaiku salah sawijining olahanmanisan Jepang. Iki digawe sakamochilan godhong yomogi, uga dikenal minangka mugwort Jepang. Amarga mugwort Jepang kneaded menyangmochi, kusa mochi njupuk werna ijo urip. Ijo kasebut gumantung saka jumlah mugwort Jepang sing dicampur ingmochi. Uga migunani minangka panganan obat.
Mochi ès krim

Es krim Mochiminangka olahan sing digawe sakamochiJepang(beras ketanditumbuk) kanthi isies krim. Iki digawe dening pengusaha Jepang-Amerika lan aktivis Frances Hashimoto .
￼ Es krim Mochi minangka olahan cilik lan bunder sing kalebu glepung empuk (mochi) sing empuk lan empuk sing dibentuk ing saisine es krim.Es krim ngicipi permen nalika mochi nambah rasa legi lan tekstur.  Rasa es krim tradisional sing digunakake yaiku vanilla, coklat lan stroberi. Rasa liyane, kayatakopi Kona,anggur plum,teh ijo, lankacang abang, uga akeh digunakake.Mochi uga bisa dirasakake minangka pelengkap isi es krim. Nalika nggawe mochi, bledug nganggo kentang utawa tepung jagung supaya ora tetep nalika dibentuk lan ditangani.
Zunda-mochi

Zunda-mochi(ずんだ餅) iku salah sawijining olahan jinis manisan Jepang sing populer ing Jepang lor-wétan. Kadhang-kadhang diterjemahake minangka "kue kedelai ijo."Umume kasusun saka kue bunder sakaberas ketancendhek karo tempel kacang kedelai mashed ing ndhuwur. Ing sawetara varietas, pasta kacang kedelai ijo nutupi kue beras putih. Ing kabeh kasus, kedele sing durung diwasa sing dikenal minangka edamame digunakake. Produk sing ana gandhengane yaiku "kurumi-mochi," sing nggunakake walnut tinimbang kacang kedele.
Kagami biraki

Kagami biraki(鏡開き,Kagami biraki)utawikagami wari(鏡割り,kagami wari)inggih punikaupacaratradhisional mandhapaken lan dhaharkagami mochiingkang dados sajèn taun énggal ing Jepang kanggé arwah utawidéwa tauningJepangUpacara punika dipunwontenaken minangka lambang atur panuwun dhumateng para déwa. Kagami mochi dipundhahar mawi pengajeng-ajeng kasingkir sakinglelaralan dipunparingi kasarasan.
Kulawargasamuraigadhah tradisi majangyoroi(klambizirah) kanggé nyambut taun énggal. Mochi ingkang dados sajen kanggéyoroidipunsebatgusoku mochi(具足餅,gusoku mochi). Bibar taun énggal kapungkasan (dinten kaping 20 taun énggal), mochi dipungodhog minangkazōnikanggé ngrayakakenHatsuka(刃柄,Hatsuka). Mochi kanggé sajen dipunparingaken wonten ing nginggilipun papan pengilon (kyōdai, 鏡台) saéngga dipunwastanikagami mochi(arti barès:mochi cermin).Hatsugao(初顔,Hatsugao)punika sebatan kanggé upacara mandhapaken lan mecah mochi sajèn dipunlampahi déning tiyang èstri. Saking kulawarga samurai, tradisi dhahar kagami mochi dados wiyar dhateng kalangan masarakat biyasa.
Angin ing mangsa adhem damelkagami mochiingkang dipunpajang minangka sajèn dados atos. Nugel mochi mawi barang ingkang landhep dipunasosiasi kaliyanseppuku, Awit saking punika, kagami mochi dipunpecah ngginakaken tangan utawi pukul kayu. Kagami (pengilon) punika dados lambang gayutan ingkang saé lan harmonis saénggakagami bitakingandhut tegesmiyaraken gayutan saé. Dhahar panganan ingkang atos kados mochi punika dipunpitadosi saged damelwajalangkung kuwat. Pungkasan tiyang ingkang gadhah waja ingkang waras lan kuwat umuripun ugi dawa.
Miturut tradisi, upacara punika dipunwontenaken nalika tanggal 11 wulan 1 (11 Januari)Bibar sajen kanggé déwa taun (toshigami) dipunmandhapaken minangka tandha kapungkasan periodeMatsu no Uchi(7 Januari). Sadèrèngipun, upacara punika dipunwontenaken nalika tanggal 20 wulan 1kalender lamabibar kapungkasan periodeMatsu no Uchiingtaun énggal alit(koshōgatsu) tanggal 15 wulan 1 kalender lawas. Tanggal 20 wulan 1 dados dintensiallan boten dados dinten upacarakagami birakibibar sedanipunTokugawa Iemitsunalika jamanKeiantanggal 20 wulan 4 kalender lawas (taun 1651 kalender Gregorius). Pengetan dinten sedanipun dipulampahi saben wulan ing tanggal 20. Awit saking punika, tanggal karaméan upacarakagami birakidipunpindhah dados tanggal 11 wulan 1 (kalender lawas) bibar kapungkasan periode Matsu no Uchi. Dipunpindhah dintenkagami birakidados tanggal 11 wulan 11 ksaged ugi amargi sareng kaliyan upacarakurabiraki(蔵開き,kurabiraki)ingkang dipunlampahi déning kulawarga pengusaha utawi ingkang gadhah bisnis.Kurabiraki(arti barès: mbikak gudang) punika karaméan mbikak gudang kapisan nalikahari beruntungnalika wiwitan taun énggal (tanggal 11 wulan 1).
Zōni

Zōni(雑煮,Zōni)(bentuk honorifik:o-zōni) inggih punikamasakan Jepangwujud sup mawi isimochilan bahan jangkepan ingkang dipungodhog sesarengan. Sup punika paling utami dipunsajekaken nalika karaméan taun énggal ingJepang.
Wujud mochi, bahan jangkepan, lan caranipun masak punika bènten-bènten miurut laladan lan tradisi kulawarga. Bahan sanèsipun ingkang dipunlebetaken dhateng sup punika kados ta:tahu,uwi, tugelandaging pitik, godhong warni ijo (komatsuna,horenso), bahan mawi warna ingkang menarik kadosa (wortel,kamaboko,urang), lan rempah kadosyuzuutawi godhongmitsuba. Mochi kanggé zōni ing wewengkon Kanto awujudpersegi, déné wonten ingwewengkon Kansai awujud bunder. Ingwewengkon Kanto, duduh sup punika bening lan ngagem sakedhikkecap asinminangka penyedap. Kajawi punika ing wewengkon Kanto, mochi dipunpanggang rumiyin sadèrèngipun mlebet ing sup, déné mochi ing wewengkon Kansai boten dipunpanggang namung dipungodhog ing sup dumugi mateng.
Dokumen tuwa dhéwé ingkang nyathet babaganzoni(雑煮) inggih punikaCathetan kulawarga Suzuka(鈴鹿家記,Suzuka-ke Ki)ingkang dipunserat nalikajaman Muromachi.
Sup punika rumiyindhaharankalangansamurainalika nembé perang ing alam ingkang tinarbuka. Mochi dipunmasak kaliyan janganan lan bahan dhaharan ingkang sampun dipungaringaken supados awèt. Nalikajaman Heian, tradisi dhahar mochi ing dinten taun énggal dipuntepangi ingastanakanthi wujud upacarahagatame(歯固,nguwatakenwaja)kanggé ngrayakaken dawa umur. Wonten ing upacara ingkang dipunwontenaken saben tanggal 3 taun énggal, masakan ingkang atos kadosmochi,daikon, dagingbabi wana, dagingrusa, lanyakitoridipundhahar supadoswajadados kuwat. Kalangan samurai gadhah tradsisi dhahar hōzō nalika upacara resmi. Salajengipun tradisi mau dados wiyar ing kalangan tiyang biyasa. Sajian punika dados salah satunggaling menu wonten inghonzen ryōri, lan kalebet sajian wajib wonten ing pista dhahar ing kalangan samurai.
모찌 아이스크림

모찌 아이스크림(Mochi ice cream)은 일본의모찌(찹쌀을 찧은 것)에아이스크림을 채워 만든 과자이다. 일본계 미국인 사업가이자 지역사회 운동가인프랜시스 하시모토(Frances Hashimoto)가 발명했다.
모찌 아이스크림은 아이스크림 충전물 주위에 부드럽고 두드려진 찹쌀 만두(모찌)로 구성된 작고 둥근 과자이다. 아이스크림은 과자에 풍미와 크리미함을 더하고, 모치는 단맛과 질감을 더한다. 사용되는 전통적인 아이스크림 맛은 바닐라, 초콜릿, 딸기이다. 코나 커피, 매실주,녹차,팥등 다른 맛도 널리 사용된다. 모찌는 아이스크림 충전물을 보완하여 맛을 낼 수도 있다. 모찌를 만들 때, 제작 및 취급 중에 굳어지는 것을 방지하기 위해 감자나 옥수수 전분을 뿌린다.
구본길

구본길(具本佶,1989년4월 27일~)은대한민국의펜싱선수로 주 종목은사브르이다.2012년 하계 올림픽에서 단체전에 출전하여금메달을 획득하였다. 이는 대한민국 펜싱 역사상 처음으로 나온 단체전 금메달이다.
2016년 하계 올림픽개막식에서대한민국대표팀의기수를 맡아 태극기를 들고 나왔다.
찹쌀떡

찹쌀떡은한국의 음식이다.찰떡으로도 부른다. 보통찹쌀을 익반죽하여 만든다. 이것을 색색이로 만들면찹쌀 경단이 되고, 보통 겉에쌀가루등의 분을 묻혀먹는다.인절미와 유사하다. 보통메밀묵과 같이 밤참으로 팔았는데, 요즘엔 쉽게 보기 힘든 것이 사실이다.
보타모치

보타모치(일본어:牡丹餅)는멥쌀과찹쌀을 혼합 한 것을 찐다음 팥앙금을 묻힌 음식이다.오하기(일본어:お萩餅)와 동일한 음식으로 계절에 따라 명칭이 다를 뿐 동일하다. 한글로 쓰면 '모란떡', '싸리떡'. 보타모치는 모란의 계절, 봄의 피안에 먹는 음식의 하나로, 팥 알갱이를 봄에 피는 모란에 비유한 것 인 것이다. 한편, 오하기는 싸리의 계절, 가을의 피안에 먹는 음식의 하나로, 팥 알갱이를 가을에 피는 싸리에 비유한 것 인 것이다.
Гилади, Моти

Моти Гилади(ивр.מוטי גלעדי‎; род.18 декабря1946,Хайфа) —израильскийпевец и актёр.
Свой первый сольный альбом Моти Гилади выпустил в 1969 году после возвращения с армейской службы.  В семидесятых годах он жил в США  в еврейской общине. Служилхаззаномв синагоге.
В 1986 года в дуэте с Сарай Цуриэль представлял Израиль на конкурсе песниЕвровидениес песней на иврите  יבוא יום (Yavo yom), текст   которой принадлежит самому Гилади. Они заняли предпоследнее 19-е место, набрав 7 очков и обогнав в итоговой таблице лишь представительницу Кипра Элпиду. До 1993 года этот результат считался худшим для Израиля за всё время их участия в конкурсе.
Также он известен как актёр кино,  снимавшийся в том числе уМенахема Голанаи Довера Кошашвили.
Ароэсти, Моти

Мордехай (Моти) Ароэсти(ивр.מוטי ארואסטי‎; род.11 августа1954) —израильскийбаскетболист, баскетбольный тренер и бизнесмен. Игроксборной Израиля(вице-чемпион Европы 1979 года) и«Маккаби» (Тель-Авив), в составе которого выиграл 15чемпионатов Израиля, 11Кубков Израиляи дваКубка европейских чемпионов.
Моти Ароэсти играл в молодёжных командах клуба«Маккаби» (Тель-Авив)с 15-летнего возраста. В1972 годув составе израильской сборной, которую возглавлялРальф Кляйн, Ароэсти занял четвёртое место на юношеском чемпионате Европы, а в 20 лет, в1973 году, присоединился к основной команде тель-авивского «Маккаби». В «Маккаби» он провёл следующие 15 сезонов, ежегодно выигрывая с командойчемпионат Израиля. На его счету за это время было также 11 побед вКубке Израиля. На позициипойнт-гардаАроэсти долгие годы выступал в роли «второго номера» в дуэте сМики Берковичем, известном среди болельщиков как «Мики-Моти». Вместе они добились высших успехов в истории израильского баскетбола на международной арене:
Ароэсти провёл в сборной Израиля в общей сложности 84 игры, набрав за это время 376 очков. В Кубке европейских чемпионов в составе «Маккаби» он сыграл 206 матчей, набрав 873 очка. Его прощальная игра в составе сборной состоялась в1987 годув товарищеском матче с действующими чемпионами Европы —сборной Греции. В1988 годуАроэсти объявил об окончании игровой карьеры, на некоторое время заняв должность помощника тренера в тель-авивском «Маккаби», но в сезоне 1990-91 годов вернулся на паркет в составе клуба«Маккаби» (Ришон-ле-Цион), где также играл к этому времени Беркович. Вместе Мики-Моти привели команду в финал плей-офф чемпионата Израиля, проиграв за регулярный сезон только четыре матча и всухую победив в полуфинальной серии до трёх победтель-авивский «Хапоэль». Только в финале ришон-ле-ционский клуб уступил тель-авивскому «Маккаби» с общим счётом 3:1. В общей сложности за 16 сезонов чемпионата Израиля Ароэсти набрал 2149 очков.
В дальнейшем Ароэсти некоторое время работал тренером в «Маккаби» (Южный Тель-Авив) — дочерней команде своего родного клуба,«Маккаби» (Реховот)и«Маккаби» (Гиват-Шмуэль). В последней он работал в сезоне 1995-96 как профессиональный менеджер (администратор, непосредственно возглавляющий команду), и в конце сезона команда, заняв второе место во втором дивизионе, впервые за свою историю вышла в Национальную лигу (нынеСуперлига чемпионата Израиля). Позже Ароэсти занялся бизнесом, открыв магазин спортивных товаров и одежды. Он также играет в ветеранской сборной Израиля (которая, в частности, выступала в баскетбольном турниреXIX Маккабианских игр), а в 2010 году был избран в комиссию по этике Федерации баскетбола Израиля.
Йогев, Моти

Моти Йогев(ивр.מוטי יוגב‎; род.22 февраля1956,Хайфа) —израильскийполитик, депутаткнессета 19—22-го созывовот правых партий.
Моти Йогев родился вХайфевИзраиле. ИзучалТорувиешивеМерказ а-РаввИерусалиме. Кроме того он получил степеньмагистрагуманитарных наук по государственной политике и менеджменту вХайфском университете. ВАрмии обороны Израиляслужил командиром роты, батальона и парашютно-десантного полка, начальником штаба дивизии.
Йогев был активным противникомплана размежевания, получил ранение, защищая дома поселенцев в поселенииАмона. После этого он работал заместителем и исполнял обязанности главырегионального совета Биньямин.
Перед выборами вкнессет 19-го созываМоти Йогев занял девятое место в предвыборном списке партии «Еврейский дом» и был избран вКнессет. Он вошел в состав комиссий кнессетапо иностранным делам и обороне,по науке и технологии,по правам ребенкаикомиссии по вопросам диаспоры и приёма репатриантов.
17 марта2015 годаизбран вкнессет 20-го созывана седьмом месте по списку партии «Еврейский дом».
У Моти Йогева и его жены Рахели десять детей, и десять внуков (2013).
Является полковником запаса.
Дождевая капля (десерт)

Торт «Дождевая капля»—десерт, приготовленный изводыиагара, который должен напоминать дождевуюкаплю. Впервые он стал популярным вЯпониив 2014 году, а позже привлек международное внимание.
Первоначально японский десерт, известный какмидзу синген моти(яп.水玄餅). Блюдо является эволюцией традиционного японского десертасинген моти(яп.玄餅).
Синген моти был впервые создан в качестве экстренного блюда вэпоху СэнгокудаймеТакэдой Сингеном. Оно было сделано с помощью рисовой муки и сахара.
В современной Японии местные жители Хокуто-те начали добавлять в десерт свежую минеральную воду. Компания Kinseiken Seika в префектуреЯманасибыла одним из первых магазинов, который делал это в выходные дни.
Мидзуозначает «вода», асинген моти— разновидность сладкого рисового пирога (моти), производимого компанией «Кинсейкен».Годом ранее, в 2013 году, создатель хотел изучить идею создания съедобной воды.Десерт сталвирусной сенсацией, и люди совершали специальные поездки, чтобы попробовать это блюдо.
Даррен Вонг представил это блюдо Соединенным Штатам в Нью-Йорке на продовольственной ярмарке вСморгасбургев апреле 2016 года.Вскоре после этого лондонский ресторан Yamagoya четыре месяца работал над разработкой другой версии.
Блюдо готовится изминеральной водыиагара, поэтому в нём практически неткалорий.Вода для оригинального блюда была получена сгоры КайкомавЮжных японских Альпах, и её описывают как слегка сладковатую на вкус.Агар — этовегетарианская/веганскаяальтернативажелатину, который получают из морскихводорослей.После нагрева его формуют и охлаждают.В качестве начинки используется сироп, похожий напатоку, называемыйкуромицу, и соевая мука, называемаякинако.Блюдо выглядит как прозрачная дождевая капля, хотя его также сравнивают сгрудными имплантатамиимедузами.Практически безвкусный десерт тает, когда попадает в рот, и его нужно есть быстро, иначе он растает и начнетиспарятьсячерез двадцать минут.
Десерт также продается в наборах для приготовления в домашних условиях.Он был продемонстрированосновными американскими СМИнаToday Show,BuzzFeedиABC News.
Моти (остров)

Мотир— этовулканический островк западу от островаХальмахера, вИндонезии. Остров 5 км в ширину, окруженкоралловыми рифами. У северного и западного подножий лавовые потоки базальтов. Вершина вулкана усечена и содержиткратерна юго-западной стороне.
Остров входит врайон(кечаматан —индон.kecamatan) Моти в пределах муниципалитета (кота —kota)Тернате.
เอโมจิ

เอโมจิ(ญี่ปุ่น:絵文字) หรืออิโมจี(อังกฤษ:emoji)คือตัวหนังสือความคิดและสไมลีย์ที่ใช้กันในข้อความอิเล็กทรอนิกส์และเว็บเพจเอโมจิปรากฏในหลายรูปแบบ เช่น การแสดงสีหน้าและกิริยาอาการ วัตถุ สถานที่ ลมฟ้าอากาศ สัตว์ เป็นต้น เอโมจิมีลักษณะเหมือนสัญรูปอารมณ์มาก แต่มาจากรูปภาพจริงแทนที่จะมาจากตัวอักษร ตัวเลข หรือเครื่องหมายวรรคตอนประสมกันอย่างสัญรูปอารมณ์เดิมคำเอโมจิมีความหมายว่าตัวหนังสือภาพโดยมาจากคำเอะ(絵, "ภาพ") ประสมกับคำโมจิ(文字, "ตัวหนังสือ") ความคล้ายคลึงระหว่างรูปอักษรโรมันของคำนี้ (คือemoji) กับคำemotionและemoticonในภาษาอังกฤษเป็นเรื่องบังเอิญเท่านั้น
อีโมจิมีต้นกำเนิดมาจากโทรศัพท์เคลื่อนที่ของญี่ปุ่นในปี พ.ศ. 2542 โดยนายชิเกตากะ คูริตะ ผู้มีอาชีพนักออกแบบของบริษัทผู้ให้บริการโทรศัพท์แห่งหนึ่งในญี่ปุ่นเพื่อช่วยให้การสื่อสารทางโทรศัพท์เคลื่อนที่นั้นง่ายขึ้น ในครั้งนั้นเขาได้คิดค้นอีโมจิรวมทั้งหมด 176 แบบ
ในคริสต์ทศวรรษ 2010 เอโมจิได้รับความนิยมเพิ่มขึ้นทั่วโลกหลังจากที่มีการเพิ่มเอโมจิเข้าไปในระบบปฏิบัติการสำหรับอุปกรณ์เคลื่อนที่หลายระบบปัจจุบันถือว่าเอโมจิเป็นส่วนหนึ่งของวัฒนธรรมประชานิยมในโลกตะวันตกในปี พ.ศ. 2558ออกซฟอร์ดดิกชันนารีส์ประกาศให้เอโมจิรูปใบหน้ากับน้ำตาแห่งความยินดี (Face with Tears of Joy emoji) เป็นคำแห่งปี
ซุนดะโมจิ

ซุนดะโมจิ(ずんだ餅) เป็นขนมโมจิที่ใช้ถั่วแระบดเป็นไส้และเป็นขนมท้องถิ่นของภูมิภาคโทโฮกุตอนใต้ โดยเฉพาะในจังหวัดมิยางิ
ที่มาของชื่อเชื่อว่ามาจากคำว่า 豆を打つ (อ่านแบบคุงโยมิเป็น "มาเมะโอะอุตสึ") แปลว่า "ตีถั่ว" ซึ่งเขียนย่อเป็น 豆打 แล้วอ่านแบบองโยมิเป็น "ซุดะ" (ずだ) แล้วจึงเพี้ยนมาเป็น "ซุนดะ" (ずんだ)
นอกจากนี้ยังมีชื่อเรียกว่า "จินดะโมจิ" (じんだ餅) หรือ "ซุนดังโมจิ" (ずんだん餅) ส่วนในจังหวัดโทจิงิจะเรียกว่า "บันไดโมจิ" (ばんだい餅) ในสำเนียงโทโฮกุอาจออกเสียงว่า "ซุนดะโมซุ" (ずんだもづ) หรือ "นุดะโมซุ" (ぬだもづ)
โชโซกาเบะ โมโตจิกะ

โชโซกาเบะ โมโตจิกะ(ญี่ปุ่น:長宗我部元親;โรมาจิ:Chōsokabe Motochika;พ.ศ. 2081-11 กรกฎาคมพ.ศ. 2142) เป็นไดเมียวญี่ปุ่นในยุคเซ็งโงกุที่ได้ครองทั้งเกาะชิโกกุ
โมโตจิกะ เกิดในปราสาทโอโกะในเขตนางาโอกะของแคว้นโทซะเขาเป็นลูกคนโตและผู้สืบทอดของโชโซกาเบะ คูนิจิกะโมโตจิกะเป็นคนเงียบและเรียบร้อย (เมื่อก่อนนั้นว่ากันว่ามีฉายาว่าฮิเมะวาโกะซึ่งแปลว่าเจ้าหญิงตัวน้อย)  แต่ต่อมาเขาก็ได้ฝึกวิชาการรบจนเป็นนักรบที่เก่งกล้า ในพ.ศ. 2103โมโตจิกะได้เข้าสู่สนามรบเป็นครั้งแรก สู้กับตระกูลโมโตยามะ
ตระกูลโชโซกาเบะนั้นเป็นตระกูลย่อยที่แยกมาจากตระกูลอิจิโจจึงทำให้ตระกูลโชโซกาเบะขึ้นตรงต่อตระกูลอิจิโจ แต่เมื่อโมโตจิกะเติบใหญ่ บิดาของโมโตจิกะก็เริ่มแยกตัวออกจากตระกูลอิจิโจ และสืบทอดเจตนาให้ลูกชายของตน เมื่อหลังจากชัยชนะในศึกอาซากูระกับตระกูลโมโตยามะและพันธมิตรแล้ว โมโตจิกะก็ตั้งตัวอยู่ที่ทุ่งราบโคจิ และรวบรวมทหารมาได้ 7,000 นายบุกโจมตีตระกูลอากิคู่ปรับที่อยู่ด้านตะวันออกของแคว้นโทซะ ตระกูลอากิเข้าร่วมกับตระกูลอิจิโจที่กำลังย่ำแย่อยู่ โดยมีอิจิโจ คาเงซาดะเป็นหัวหน้าตระกูล โมโตจิกะได้ชัยชนะอย่างง่ายดาย คาเงซาดะรีบถอยทัพไปแคว้นบังโงะต่อมาตระกูลโอโตโมะได้สนับสนุนคาเงซาดะ โดยส่งกองกำลังมาให้ แล้วคาเงซาดะก็บุกโมโตจิกะอีกครั้ง แต่ก็ย่อยยับกลับไป หลังจากศึก โมโตจิกะได้ครอบครองแคว้นโทซะทั้งหมด และวางแผนที่จะครองทั้งเกาะชิโกกุมาครอบครอง
หลังจากครองโทซะ โมโตจิกะก็ได้รวบกำลังอีกครั้งเพื่อไปบุกแคว้นอิโยะที่อยู่ด้านเหนือ เจ้าแห่งแคว้นนั้นคือโคโนะ มิจินาโอะที่ได้รับการสนับสนุนจากตระกูลโมริแต่ทว่าช่วงที่โมโตจิกะเคลื่อนทัพบุกในพ.ศ. 2122ตระกูลโมริไม่สามารถมาช่วยเขาได้เพราะกำลังรบกับโอดะ โนบูนางะจึงทำให้มิจินาโอะต้องเผชิญกับโมโตจิกะเพียงลำพัง ทัพของโมโตจิกะซึ่งนำทัพโดยฮิซาตาเกะ ชิกาโนบุบุกโจมตีปราสาทโอกายามะซึ่งเป็นป้อมที่แกร่งที่สุดทางใต้ของแคว้นอิโยะ ระหว่างล้อมปราสาทนั้น ชิกาโนบุถูกยิงเสียชีวิต ทำให้ทัพของโมโตจิกะแตกพ่ายไป ปีต่อมา โมโตจิกะนำทัพมาเองจำนวน 30,000 นายเข้าบุกอีกครั้ง ทัพของมิจินาโอะแตกพ่ายไปแคว้นบังโงะ ทำให้โมโตจิกะได้ครองแคว้นอิโยะได้สำเร็จ ในพ.ศ. 2125โมโตจิกะบุกแคว้นอาวะและปราบตระกูลโซโงะและปีต่อมา โมโตจิกะก็เข้าบุกส่วนที่เหลือของอาวะ และบุกขึ้นเลยไปแคว้นซานูกิและได้ครองเกาะชิโกกุทั้งหมดเป็นอันสำเร็จ
หลังจากโมโตจิกะได้ครองเกาะชิโกกุมาได้ปีกว่า ๆ และเมื่อถึงพ.ศ. 2127หายนะก็เข้ามาสู่ดินแดนของเขาโทโยโตมิ ฮิเดโยชิได้นำทัพมาร่วมแสนนายเข้าบุกเกาะชิโกกุ โดยมีทหารจากตระกูลโมริ 30,000 นาย และอยู่ภายใต้ของขุนพลฮาชิบะ ฮิเดงานะอีก 60,000 นาย โมโตจิกะเห็นว่าไม่สามารถสู้กองกำลังที่เหนือกว่ามากได้จึงยอมจำนน และฮิเดโยชิก็เอาแคว้นอิโยะ อาวะ และซานูกิไป แต่ยังให้โมโตจิกะครอบครองแคว้นโทซะไว้อย่างเดิม หลังจากนั้นอีก 3 ปีพ.ศ. 2130โมโตจิกะก็ถูกฮิเดโยชิเรียกตัวไปทำศึกเพื่อยึดครองเกาะคีวชูรบกับตระกูลชิมาซุในศึกเฮซึงิงะวะกองทัพของฮิเดโยชิและพันธมิตรถูกทำลาย ลูกชายคนโปรดของโมโตจิกะโชโซกาเบะ โนบูจิกะได้ตายในสนามรบ ฮิเดโยชิหวังจะปลอบโมโตจิกะโดยยกเขตโอซูมิให้เป็นการทดแทน แต่โมโตจิกะปฏิเสธอย่างสุภาพไป ในพ.ศ. 2133ที่ศึกปราสาทโอดาวาระโมโตจิกะได้เป็นคนนำทัพเรือมาสนับสนุนให้ฮิเดโยชิ และอีก 2 ปีต่อมา ก็นำทหารจำนวน 3,000 นายเข้าบุกเกาหลีใต้
โมโตจิกะได้นำทัพกลับมา แล้วเขาก็ถอนตัวออกจากกองทัพเกี่ยวกับการรบไปใช้ชีวิตแบบพระอย่างเรียบง่าย เมื่อพ.ศ. 2142โมโตจิกะก็สิ้นลมอย่างเงียบ ๆ ในคฤหาสน์ที่เขตฟูชิมินครเกียวโต
ยุคอาซูจิ–โมโมยามะ

ยุคอาซูจิ–โมโมยามะ(ญี่ปุ่น:安土桃山時代;โรมาจิ:Azuchi-Momoyama jidai) เป็นยุคของประเทศญี่ปุ่น ที่เริ่มตั้งแต่ ค.ศ. 1573 จนถึง ค.ศ. 1603 ระหว่างสงครามโอดะ โนบูนางะและโทโยโตมิ ฮิเดโยชิยกทัพเข้าสู่ที่พำนักของโชกุนอาชิกางะคือปราสาทอาซูจิ(ในจังหวัดชิงะ) และ ฮิเดโยชิยกทัพเข้าสู่ปราสาทโมโมยามะ(ในกรุงเกียวโตนครหลวงเก่าของญี่ปุ่น)
โบตาโมจิ

โบตาโมจิ(ญี่ปุ่น:ぼたもち, 牡丹餅;โรมาจิ:botamochi) เป็นอาหารที่ทำโดยการนึ่งหรือหุงข้าวเหนียวผสม โขลกเบา ๆ จนเหลือแค่เมล็ดข้าวอยู่ แล้วกลิ้งเป็นก้อนกลมแล้วเคลือบด้วยถั่วแดงกวนอาจเรียกอีกอย่างว่าฮังโงโรชิเนื่องจากข้าวถูกบดขยี้ไปครึ่งหนึ่ง
มีขนมที่คล้ายกันกับโบตาโมจิ เรียกว่าโอฮางิ(ญี่ปุ่น:おはぎ, 御萩;โรมาจิ:ohagi) หรือฮางิโนะโมจิ(萩の餅) แต่ยังมีข้อคิดเห็นขัดแย้งไม่มีข้อสรุปแน่นอนว่ามีความแตกต่างกันอย่างไร
นิยมรับประทานกันในเทศกาลฮิงังในช่วงวิษุวัต
จิโมกูจิ

จิโมกูจิ(ญี่ปุ่น:甚目寺町;โรมาจิ:Jimokuji-chō) เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ในอำเภออามะจังหวัดไอจิประเทศญี่ปุ่นในปี ค.ศ. 2003 มีประชากรทั้งสิ้น 37,651 คน และมีความหนาแน่นประชากรทั้งสิ้น 4,035.48 คนต่อตารางกิโลเมตร ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2010 เมืองจิโมกูจิถูกยุบรวมกับเมืองชิปโปและเมืองมิวะตั้งขึ้นเป็นนครอามะแยกตัวออกจากการปกครองของอำเภออามะ
韓國麻糬麵包

韓國麻糬麵包又稱為韓國麵包、韓國麻糬球，是一種外表飽滿圓潤、表面均勻龜裂、口感柔软有嚼勁、中心質地孔洞大又多的麵包，有多种口味，大部分會添加黑芝麻。主要流行地區為台灣、韓國。在台灣稱之為韓國麻糬麵包，韓國稱之為芝麻粒甜甜圈（韓語：깨찰도우넛）或是芝麻粒麵包（韓語：깨찰빵）。
源自巴西的國民小吃——巴西起司麵包球（英语：Pão de queijo）（葡萄牙語：Pão de Queijo），用木薯粉而非麵粉製成的起司麵包，外脆內軟。由於巴西的地理位置屬潮濕的熱帶氣候，不適合麥子生長，因此發展出以木薯粉為主的各式烘焙產品。此類產品又稱為無麵筋麵包，无須添加酵母、泡打粉之类的膨脹劑。
巴西起司麵包球传到了韓國後，改良加入了少許麵粉，成為當地的芝麻粒甜甜圈或是芝麻粒麵包。2005年，順應韓流旋風興起，業者引進台灣后，再次加以改良外觀及口感，在台灣掀起一股韓國麵包風潮。
韓國麵包在韓國或台灣接受到大眾歡迎，烘焙業者也推出了以木薯粉和麵粉為主要成分的韓國麵包粉，符合現在消費者喜歡DIY的趨勢。韓國麵包粉用途也非常多元，除了可製作韓國麵包外，也能應用於甜甜圈、小西餅、泡芙等，帶給烘焙產品多元的口感。
使用韓國麵包粉，加上蛋、水、油、黑芝麻等材料，簡單即可製作出來。
白烂猫

白爛貓是麻糬爸為即時通訊軟體LINE创作的貼圖人物。
作者從小就對畫圖有極高的熱忱，即使他「上課沒認真上課，都在畫畫」，家人依然全心全力支持他的興趣。兒時畫的漫畫全都是麻糬爸的原創故事，偵探辦案、恐龍出沒⋯等，各式各樣題材都有，反倒是麻糬爸念到復興商工快畢業時才發現「想要靠畫畫維持自己的生活，真的有點不太容易。」
在尚未確定未來方向之前，麻糬爸選擇繼續升學，白天在市場幫媽媽做生意，晚上至大學夜間部讀空間設計，經過一段時間才驚覺，學校教的與他想要的有所落差。
畢業退伍後，麻糬爸曾試著找設計相關工作卻屢屢碰壁；因緣際會之下，開始在夜市販賣男裝及寵物用品，後來因故結束營業。遂興起再重回設計行業的念頭，此時正好Line公開徵求原創貼圖，才讓麻糬爸起心動念「畫一個屬於自己的貼圖」，於是挖出高中時用的繪圖板，一筆一筆拾回繪畫的熱忱。
第一組作品為所飼養的法國鬥牛犬「麻糬」發想繪出「法鬥麻糬肥吱吱」，個性溫柔又多愁善感，但朋友覺得這不是麻糬爸，建議他將自己的內心世界融入在作品中，冷言冷語的臭跩貓以及愛嗆聲的白爛貓就此誕生。其中角色對話直白嗆辣，某種程度解放了上班族的內心苦悶與大眾對生活的無奈。當中的點子皆為日常生活所見與朋友聊天內容。
目前麻糬爸的貼圖在台灣、港澳以及東南亞都掀起了一股「白爛」炫風，直白又有趣的白爛貓深受各年齡族群的喜愛。麻糬爸在台灣也舉辦了多次大型展覽，高黏著度使他成為家喻戶曉的知名創作者。
「臭跩貓愛嗆人3」此組貼圖奪下2016年上半年度全球百大貼圖排行榜第4名，白爛貓系列也奪下2017年度台灣Line原創貼圖銷售第1名。
白爛貓除了貼圖外也有眾多實體商品上市。2017年12月在松山文創園區舉辦「白爛貓超有事特展」，將平面貼圖立體化。
2019台灣文博會，麻糬爸受官方邀請，於現場舉辦簽名見面會。
麻糬爸「白爛貓隨你填貼圖」上架，成為台灣第一位推出隨你填系列的貼圖創作者。