davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Thajská kuchyně

Thajská kuchyně (thajsky: อาหารไทย) je národní kuchyní asijského státu Thajsko.
Thajská jídla jsou většinou lehká, kořeněná a velmi pikantní. Thajská kuchyně byla ovlivněna kuchyněmi sousedních států, ale i čínskou, indickou nebo portugalskou kuchyní.
V roce 2017 americká televize CNN vydala seznam padesáti nejlepších jídel světa, který byl vydán na základě průzkumu, kterého se účastnilo 35 000 lidí. Z těchto padesáti jídel tam bylo sedm jídel z thajské kuchyně (konkrétně tom yam, pad thai, som tam, kari massaman, zelené kari, smažená rýže po thajsku a mu nam tok).
Thajská kuchyně používá mnoho různých ingrediencí. Používá mnoho různých koření, která se častěji používají v čerstvé formě než sušená. Populárními kořeními v Thajsku jsou: galangal, koriandr, citrónová tráva, šalotka, pepř a především chilli. Základní potravinou Thajska je, stejně jako v mnoha jiných zemích Asii, rýže (tajsky khao). Rýže je součástí většiny thajských jídel, a slovní spojení "jíst rýži" má v thajštině stejný význam jako "jíst jídlo". V Thajsku se používá více druhů rýže: rýže setá (khao chao), jasmínová rýže (khao hom mali) nebo lepkavá rýže (khao niao). Kromě rýže se používají také nudle, nejpoužívanějšími thajskými nudlemi jsou: khanom chin (nudle z fermentované rýže, podávají se nejčastěji s pikantním kari), bami (nudle z pšeničné mouky a vajec, podávané nejčastěji studené) a wun sen (tzv. celofánové nudle, tenké nudle vyráběné z fazolí mungo). V Thajsku se používá i maso, nejčastěji kuřecí, vepřové, kachní, hovězí a buvolí, dříve se také více používala zvěřina (prase divoké, jelen, vodní ptactvo). Používají se také ryby (tlamoun nilský, sumec) a plody moře (mušle, krevety). Běžně se konzumuje také hmyz (smažené kobylky, cvrčci, včelí larvy, mravenčí vajíčka nebo termiti). Jako dochucovadlo se používají různé pasty (krevetová pasta) a rybí omáčka. Jako sladidlo se používá palmový cukr.
Mezi nejpopulárnější thajské pokrmy patří
Za zmínku stojí též regionální kuchyně pěti hlavních thajských regionů:
Jídlo je v Thajsku společenskou událost. Všechny chody se podávají najednou a každý si bere, na co má chuť. Maso je nakrájeno na drobné kousky, při jídle se používá vidlička, která se drží v levé ruce a jíž se přihrnuje jídlo na lžíci. Hůlky se používají na nudlovou polévku. V severovýchodním Thajsku je hojně rozšířená lepkavá rýže, která se jí pravou rukou.
V tomto článku byly použity překlady textů z článků Thai cuisine na anglické Wikipedii a Kuchnia tajska na polské Wikipedii.
برش (حساء)

البُرش (بالروسية والأُكرانية: Борщ) هي شوربة أُكرانية مكونة بالأساس من الشمندر الأحمر. تعرف شوربة البُرش في كل أنحاء روسيا، إلا أن تاريخها بدأ في أُكرانيا وبيلاروس وفي مناطق روسيا الجنوبية.
تغسل قطعة اللحم وتوضع في قدر مع إضافة بصلة واحدة على نار هادئة لمدة 3 ساعات. مع الانتباه إلى إزالة الرغوة التي تظهرعلى سطح مرقة اللحم من وقت لآخر. ومن تخرج قطعة اللحمة من المرقة وتقطع إلى قطع صغيرة، وبعدها تعاد قطع اللحم المفروفة إلى المرقة نفسها ويعاد وضع القدرعلى النار مع إضافة البطاطس المقطع. ومن ثم نقوم بتقطيع الشمندر والجزر والبصلة المتبقية إلى قطع صغيرة وتوضع في الزيت بعد تسخينه وتقلب لمدة قليلة ومن ثم تضاف إلى مرقة اللحم. تقطع البندورة بعد أن تزال قشرتها، وتضاف إلى المرقة مع الملفوف والفلفل الرومي المقطع. ويعاد طبخ الخليط من جديد لمدة 20 دقيقة على نار هادئة. وفي النهاية نقوم برش الفلفل الأسود والملح والثوم والبقدونس.
حين يكون الحساء جاهزًا للتقديم يجب التحقق من نكهة التوابل فيه والملح ويضاف اليه قليل من الخل أو عصير الليمون حسب الذوق، تقدم الشوربة إما ساخنة أو باردة.
تضاف إلى الشوربة بعض السميتانة (القشدة الرائبة) مباشرة قبل التقديم أو توضع في اطباق جانبية بحيث يضيف كل فرد حاجته منها إلى طبقه الفردي، وأحيانا تؤكل الشوربة مع الخبز الإفرنجي المثوَّم.
موتشي

المُتشي أو الموجي أو (نقحرة: موتشي) (باليابانية: 餅) هو حلوى رز في اليابان تصنع من الأرز الدبق بشكل عجيني يشكل في قوالب. تحضر في اليابان عادة ضمن طقس يسمى مُتشِتسوكي (餅つき)، وعلى الرغم من أنه يستهلك على مدار السنة، إلا أن المُتشي هو طعام تقليدي في عيد رأس السنة الياباني وعادة ما يباع ويستهلك في تلك الفترة.
ينتشر المُتشي في الصين وكوريا وجنوب شرق آسيا حيث له عدة أنواع، حيث كان يصنع قديماً من القمح والشعير والدخن والذرة الصفراء. عادة ما يؤكل المُتشي بإضافة النكهة له، كالملح وهو يستخدم في بعض الأطباق الصينية.
يصنع المُتشي في اليابان من الرز وهو أحد العناصر الأساسية في الثقافة اليابانية التقليدية المتعلقة باحتفالات رأس السنة.
تحتوي قطعة من المُتشي بحجم علبة أعواد ثقاب على حريرات تعادل الحريرات الموجودة في صحن من الرز، وهو سهل الحفظ لذلك يستخدم بشكل كبير كطعام في الحالات الطارئة أو عند حدوث الكوارث الطبيعية.
يمكن تحضير المُتشي في المنزل أو الحصول عليه جاهزا. يقلى (بالزيت للأصحاء أو بالماء للمرضى) في مقلاة بعد تقطيعه إلى أشكال وأحجام متنوعة أو يطهى بالبخار أو يسلق أو يخبز. يوضع برش المُتشي أيضا على سطح الأطعمة المطهوة مع جبنة التوفو في الأواني العميقة لتعطي تأثير الجبن السائح. وينتفخ المُتشي عند طهوه ليصبح فطائر رائعة تؤكل مع مشروب الفجل.
يمد الجسم بالدفء والطاقة وينشط الحوامل والمرضعات ويساعد على زيادة الوزن ويعمل على تغذية البنكرياس والطحال والمعدة.
235 سعرة حرارية
قائمة أطباق الخضار

هذه قائمة أطباق الخضار، والتي تتضمن الأطباق التي يكون المكون الرئيسي أو أحد المكونات الأساسية فيها هو الخضار أو الخضروات.
في مصطلحات الطهي، الخضار عبارة عن نبات صالح للأكل أو جزء منه، مخصص للطهي أو تناوله نيئًا. توجد العديد من الأطباق التي تعتمد على الخضار في جميع أنحاء العالم.
لهجة سودانية

اللهجة السودانية هي لهجة عربية تستخدم في الجزء الشمالي من السودان وفي أغلب أواسط البلاد وبصورة خفيفة في جنوب البلاد. واللهجة السودانية أقرب إلى اللهجة الحجازية. كما يلفظ حرف القاف كلفظ الحرف G في اللغة الإنجليزية. اللهجة السودانية تستعير بعض الكلمات من اللغات النوبية، وأيضا تستخدم في جميع أنحاء السودان، وتعتبر رابطا بين الأهالي وتعرف بين المجموعات غير العربية في الجنوب بلهجة جوبا أو عربي جوبا. تعتبر اللهجة السودانية من أكبر اللهجات العربية المتكلم بها حاليا ويتحدث بها في عدة دول مجاورة. حيث يتكلم بها في غرب إرتريا وشرق تشاد وأفريقيا الوسطى وجنوب السودان.
بمعنى ازداد غِناً على غِناه.
من المميزات الساخرة التي تنفرد بها اللهجة السودانية هي إطلاق أسماء على أشياء لا تسمى عادة، مثل موديلات السيارات والموبايلات وموضات الأزياء والمصوغات الذهبية. مثلاً يسمي العامة إحدى موديلات السيارات الفارهة باسم ليلى علوي للشبه بين وجهها ومقدمة السيارة في انتفاخ الأوداج وكناية عن الجمال، وعلى سيارة أخرى يطلقون لقب [إحفظ مالك] كناية عن ثبات قيمتها وبعض الأسماء الأخرى مثل [الدفار] كناية عن التدافع في ركوبها، و[أمجاد]، وغيرها.
ويطلق النساء على موضات الثياب والمشغولات الذهبية أسماء الأحداث الشهيرة التي تواكب ظهور الموضة، فمثلا إحدى موضات الأساور الذهبية سميت [دقة كندا] كناية عن مشاجرة شهيرة وقعت في مطار أوتاوا بكندا بين اثنين من المشاهير، وهناك أزياء سُمّيت 11 سبتمبر ونيفاشا، وموبايلات سميت بأسماء مشاهير مثل سيلفا كير وغيرها.
وهناك أيضاً ميّزة المؤثرات الصوتية والحركية في العامية السودانية التي قلَّ ما يوجد مثلها إذا لم ينعدم، بمعنى أنَّ هنالك مثلا بعض الردود السريعة بصوت فموي سريع يشبه لفظ حرف الشين بصورة سريعة وهذا يعني الرفض أو كلمة [لا]، وفي المقابل توجد فرقعة صغيرة تصدر من بين اللسان وسقف الفم تعني كلمة [نعم]، وهنالك الفاظ محاكاة صوتية ترافق الكلام، إذ يمكن لشخص يتحدث مثلاً عن طرقه للباب، أن يقول: خبطت الباب [كو كو كو]. محاكياً صوت الطرق. ومن ضمن هذه المؤثرات الصوتية أيضاً مثلاً أن يأتي أحدهم إليك مسرعاً فيقول لك (جيتك سريع فررررر أو جيتك فللي)، وأيضاً يقال (بردلب بضم الباء واللام وقع) كناية عن السقوط وإلخ.
وعادة ما تكون هذه المؤثرات الصوتية موضع دهشة ضيوف وزوار السودان .
Borş

Borş (İngiliscə tələffüz: /ˈbɔːrʃ, ˈbɔːrʃt/) — daha çox Şərqi Avropa və Şimali Asiyada yayılmış şorba. Ukrayna mənşəli bir yeməkdir. Rusiya imperiyası dövründə Rusiyadan Azərbaycan mətbəxinə daxil olan xörək. Rusiyadan başqa borşun müxtəlif növləri Ukrayna, Polşa, Litva, Moldova, və Şərqi Avropanın başqa ölkələrində də bişirilir.
Borşun tərkibində olan tərəvəzlər sümüklü mal ətinin suyunda bişirilir.
Borşa rəng verən tərəvəz çuğundurdur. Bəziləri borşa az çuğundur qatır ki, bu da borşun rəngini qırmızı deyil, sarı edir. Borşu bişirdikdən sonra bir neçə saatlıq kənara qoyduqda dadlar bir-birinə qarışır və daha da ləziz olur.
6 porsiya üçün nəzərdə tutulub
Soyuq borş

Soyuqcu (pol. Chłodnik, bolq. Халаднік), həmçinin soyuq borş (Lit. Šaltibarščiai, Latviya Aukstā zupa) — Şərqi Avropa xalqlarının mətbəxinin milli yeməyi: Belorus, Litva, Latviya, Ukrayna və Polşa. Rusiya mətbəxində bu supun adı şəkər çuğunduru adlanır.
Kvas üzərində bişmiş həmçinin ətlə bişmiş soyuq borş fərqli olur. Əsas bu yeməyi qatıqla hazırlayırlar (qatığı südlə də əvəz etmək olar). Qatıqdan əlavə borşa müxtəli tərəvəzlərdə qatılır (dilimlənmiş xiyar, soğan, şüyüd). Sonra yemeək soyudulur.
Rusiya mətbəxi

Qədimdə rus mətbəxinin əsasını müxtəlif suplar, sıyıqlar, xəmir məmulatları təşkil edirdi. XVIII əsrdə Fransadan dəvət olunan aşpazlar rus mətbəxinə sosiska, omlet, kotlet, kompot gətirdilər. Ukraynadan Rusiya mətbəxinə donuz və dana əti bulyonunda hazırlanmış borş daxil olur və bu günə kimi əsas yeməklərdən biri sayılır. Kartofun hələ geniş yayılmadığı dövrlərdə əsas qarnir şalğam (turp) sayılırdı. Tərkibinə xama və kəsmik əlavə olunan yeməklər rus mətbəxinin əsas atributlarındandır. Xaricdə rus mətbəxi, əsasən blinləri, kürüsü və pelmenləri ilə tanınır. Balıqdan müxtəlif yeməklər hazırlanır. Ən nəfis balıq çökə hesab olunur. Balıq suda bişirilib dəfnə yarpağı əlavə olunaraq uxa adlanan sup halında, qızardılmış, sobada bişirilmiş, içinə göbələk və müxtəlif yarmalar doldurulmuş halda süfrəyə verilir. Həmçinin qurudulmuş, hisə verilmiş, duza qoyulmuş müxtəlif balıq növləri də əsas menyuya daxildir. Balıq kürüsünü həm çiy, həm də bişirilmiş şəkildə yeyirlər. Rus mətbəxinin milli desertinə bişmiş alma və başqa bişirilmiş meyvələr daxildir. Bundan başqa, şirin un məmulatlarından qalac (kömbə) və pryanik məşhurdur.
Laxox

Laxox (ərəb. لحوح‎; somali. 𐒐𐒖𐒄𐒝𐒄 və ya kanciro, somali. 𐒋𐒖𐒒𐒃𐒜𐒇𐒙) — Cibutidə, Somalidə və Yəməndə geniş yayılmış, Somali mətbəxinə aid biskitəbənzər çörəyi xatırladan xörək.. Laxox İsraildə burada yaşayan Yəmən yəhudiləri arasında da geniş yayılmışdır.. Yəməndə laxox küçə ticarətində ən çox satılan un məhsullarından biridir..
Laxox ənənəvi olaraq daavo adlandırılan dairəvi sobada bişirilir. Somalilərin ənənəvi səhər yeməyi 3 parça laxoxdan, çay, bal və qaymaqdan ibarətdir. Nahar yeməyində isə laxox borş və konservləşdirilmiş ət yeməkləri ilə birlikdə istifadə olunur.
Sovet mətbəxi

Sovet mətbəxi (rus. Советская кухня) — Sovet İttifaqının ümumi mətbəxi, ölkədə yaşayan xalqların milli mətbəxlərinin yeməklərindən ibarətdir. Müxtəlif xalqların SSRİ-yə ənənəvi yaşayış məntəqəsindən kənarda daxili miqrasiyası nəticəsində yaranıb. Bu, Ümumittifaq tikinti layihələri, Sibirin çətin gedilə bilən torpaqlarının inkişafı, Mərkəzi Asiyanın, Uzaq Şərqin xam torpaqları və onların resursları, xalqların deportasiyası ilə bağlı idi. Mətbəx məhdud miqdarda inqrediyentlər və sadələşdirilmiş yemək reseptləri ilə xarakterizə olunur. Bu mətbəxin yeməkləri yalnız evdar qadınlar deyil, həm də bütün ölkə daxilindəki yeməkxanalarda yayılmışdır. Ev yeməklərinin ayrılmaz tərkib hissəsi xüsusilə böyük şəhərlərdə milli yeməklərlə paralel olaraq istifadə edilirdi. Ümumiyyətlə, Sovet mətbəxi Sovet İttifaqının yemək vərdişləri və SSRİ-nin əksər rayonlarında məhsulların çox məhdud olması ilə seçilir. Əskər yeməklər fransız, rus, avstriya-macar və qafqaz mətbəxinin sadələşdirilmiş yeməkləri olub.
Yeni mətbəxin yaranması prosesində, Qida Sənayesi Xalq Komissarı Anastas Mikoyan böyük rol oynamışdır. 1936-cı ildə ABŞ-yə səfər edib, orada iki ay Amerikan qida sənayesində və kütləvi ərzaq sənayesi ilə tanış olmaq üçün təcrübə keçdi. 1930-cu illərdə SSRİ-də süd məhsulları, ət məhsulları, konservləşdirilmiş balıq, ət, tərəvəz və meyvələr, qatılaşdırılmış süd istehsalı ilə yanaşı, qida sənayesinin müasir müəssisələrində quruculuq işləri başlamışdır. 1939-cu ildə "Dadlı və sağlam qidalar haqqında kitab" başlığı ilə təsvir edilmiş yemək kitabının ilk nəşri dərc edilmişdir. Kitabda sağlam qidalanmanın vacibliyi qeyd olunmuş, yeməklər haqqında əsas məlumatlar, mətbəxdə işlərin təşkili və masaya xidmət üçün praktiki məsləhətlər, bütün mövsümlər üçün nümunəvi menyu və çoxsaylı reseptlər qeyd vardır.
Dik Beddouz

Dik Beddouz (ing. Richard Herbert "Dick" Beddoes; d. 1926 – ö. 24 avqust 1991) — Kanadalı idman jurnalisti. O, "Vancouver Sun" və "The Globe and Mail" qəzetlərində, daha sonra isə televiziya və radioda işləmişdir.
1972-ci ilin yazında SSRİ və Kanadanın ən güclü xokkeyçiləri arasında 8 oyundan ibarət yarışın keçirilməsi barədə razılıq əldə edildiyi zaman "The Globe and Mail" qəzetinin işçisi olan Dik Beddouz belə iddia edir ki, kanadalılar 8 görüşün hər birində qələbə qazanacaq. O, öz fikrində ciddi olduğunu sübut etmək üçün belə bir vəd də verir:
Lakin elə ilk oyun SSRİ-nin 7:3 hesablı qələbəsi ilə başa çatır. Vəziyyət belə olduqda isə Dik Beddouz verdiyi vədi tutmalı olur. Oyun başa çatdıqdan sonra o, məqaləsinin dərc olunduğu qəzeti hissələrə bölərək yeyir.
Moldova Milli Kitabxanası

Moldova Milli Kitabxanası (rum. Biblioteca Națională a Republicii Moldova) — Moldovanın ən böyük elmi kitabxanası.
31 avqust 1989-cu ildə Kişinyov küçəsində yerləşir. Kitabxananın əsası 22 avqust 1832-ci ildə qoyulub. Kitabxana direktoru vəzifəsini 1992-ci ildən indiyədək Aleksey Rau tutub. İndiki kitabxana binası memar A.Ambartsumyan tərəfindən layihələndirilib. Kitabxananın qarşısında heykəltəraş İon Zderçukun yaratdığı Moldova şairi Vasile Aleksandrinin abidəsi var. Kitabxana hər gün saat 9:00-dan 19:00-dək açıqdır.
​
বোর্শ

বোর্শ (ইংরেজি বানান: borscht বা borshch) পূর্ব ইউরোপের ঐতিহ্যবাহী সবজির স্যুপ। এটি প্রথাগতভাবে বীট (beetroot) দিয়ে তৈরি করা হয়। এজন্যই এর রং হয় গাঢ় লাল। বীট ছাড়াও অবশ্য বোর্শ বানানো যায়। সে ধরনের বোর্শের মধ্যে আছে টমেটোর পেস্ট-ভিত্তিক কমলা বোর্শ, সবুজ বোর্শ বা রাই-ভিত্তিক সাদা বোর্শ।
সমুদ্র সৈকতের তালিকা

এটি বিশ্বের সমুদ্র সৈকতের একটি তালিকা, দেশ অনুসারে সাজানো। সমুদ্র সৈকত হল মহাসাগর, সমুদ্র, হ্রদ বা নদীর উপকূল বরাবর একটি ভূমিরূপ। এটি সাধারণত আলগা কণা নিয়ে গঠিত, যা প্রায়শই শিলা দ্বারা গঠিত হয়, যেমন বালি, কাঁকর, শিংল, নুড়ি, বা কবল পাথর। সমুদ্র সৈকত সাধারণত উপকূল বরাবর ঘটে যেখানে তরঙ্গ বা মহাসাগরীয় স্রোতের ক্রিয়া জমা হয় এবং পলি পুনরায় কাজ করে। সমুদ্র সৈকত গঠিত কণা মাঝে মাঝে জৈবিক, যেমন মোলাস্ক শেল বা কোরাললাইন শেওলা।
উৎস: Argentina's Travel Guide — Beaches
২০১৮ ফিফা বিশ্বকাপ কর্মকর্তাবৃন্দ

নিম্নে ম্যাচ কর্মকর্তাদের (রেফারি, সহকারী রেফারি, ভিডিও সহকারী রেফারি) একটি তালিকা রয়েছে যারা ২০১৮ ফিফা বিশ্বকাপে দায়িত্ব পালন করেছে।
২০১৮ সালের ২৯ মার্চ, ফিফা ২০১৮ ফিফা বিশ্বকাপের জন্য ছয়টি ফুটবল কনফেডারেশন থেকে জাতীয়তার ভিত্তিতে ৩৬ জন রেফারি এবং ৬৩জন সহকারী রেফারির তালিকা প্রকাশ করেছে।
২০১৮ সালের ৩০শে এপ্রিল ফিফা ২০১৮ ফিফা বিশ্বকাপের জন্য ১৩ ভিডিও সহকারী রেফারি (ভিএআর) ঘোষণা করেছিল। প্রতিটি বিশ্বকাপ খেলার জন্য, সেখানে ১ ভিএআর এবং ৩ এভিএআর (অ্যাসিট্যান্ট ভিডিও সহকারী রেফারি) থাকবে যা প্রত্যকে বিভিন্ন পরিস্থিতিতে জন্য নিযুক্ত থাকবে। তারা মস্কোতে আন্তর্জাতিক সম্প্রচার কেন্দ্র (আইবিসি) ভিত্তিক ভিডিও অপারেশন রুমে প্রধান রেফারিকে সাহায্য করবে।
ফাহাদ আল-মিরাদাসি (সৌদি আরব) ২০১৮ কিং কাপের ফাইনালে ম্যাচ ফিক্সিংয়ের চেষ্টা করার কারণে তাকে প্রত্যাহার করা হয়েছিল। তার সহকারী রেফারিদেরও প্রত্যাহার করা হয়েছিল:
কোন রেফারি প্রতিস্থাপন করা হয়নি, তবে মোহাম্মদ আবদুল্লা হাসান মোহাম্মদ (সংযুক্ত আরব আমিরাত এবং রাউজি সাতো (জাপান) এর রেফারি টিম পূর্ণ করার জন্য দুই সহকারী রেফারিকে আহ্বান জানানো হয়েছিল:
২০১৮ ফিফা বিশ্বকাপ গ্রুপ বি

২০১৮ ফিফা বিশ্বকাপ এর গ্রুপ বি পর্বের খেলা ২০১৮ সালের ১৫ থেকে ২৫ জুন অনুষ্ঠিত হবে। এই গ্রুপে অংশগ্রহণ করছে পর্তুগাল, স্পেন, মরক্কো এবং ইরান। পয়েন্ট তালিকায় প্রথম দুই দল পরবর্তী ১৬ দলের পর্বে অগ্রসর হবে।
১৬ দলের পর্বে:
খেলার সময়সূচী স্থানীয় সময় অনুযায়ী দেয়া হয়েছে।
দুই দলের আগে কখনো দেখা হয়নি এটি ফাইনালে ইরানের শুধুমাত্র দ্বিতীয় জয় ।
এর আগে দুই দল মোট ৩৫ বার মুখোমুখি হয়েছে। এর মধ্যে ২০১০ ফিফা বিশ্বকাপের ১৬ দলের পর্বে স্পেন ১-০ গোল ব্যবধানে বিজয়ী হয়।
দুই দল এর আগে একবার, ১৯৮৬ ফিফা বিশ্বকাপ-এর গ্রুপ পর্বে মুখোমুখি হয়েছিল। সেই ম্যাচটি মরক্কো ৩-১ গোলের ব্যবধানে জয়লাভ করে।
দুই দলের আগে কখনও দেখা হয়নি।
গ্রুপ পর্বে যদি সামগ্রিক ও মুখোমুখি খেলার মানদন্ডের উপর ভিত্তি করেও যদি একাধিক দল একই অবস্থানে থাকে তবে সুশৃঙ্খল ভাবে খেলার জন্য পয়েন্ট এর উপর ভিত্তি করে দলীয় অবস্থান নির্ধারিত হবে। এই পয়েন্ট নির্ণয় করা হবে গ্রুপ ম্যাচে প্রাপ্ত হলুদ ও লাল কার্ডের উপর ভিত্তি করে যা নিম্নে বর্ণিত হল।
একটি ম্যাচে একজন খেলোয়াড়ের জন্য নিম্নে বর্ণিত উপায়ের মধ্যে শুধুমাত্র একভাবেই পয়েন্ট কাটা যাবে।
২০১৮ ফিফা বিশ্বকাপ গ্রুপ ই

২০১৮ ফিফা বিশ্বকাপ এর গ্রুপ ই পর্বের খেলা ২০১৮ সালের ১৭ থেকে ২৭ জুন অনুষ্ঠিত হবে। এই গ্রুপে অংশগ্রহণ করছে ব্রাজিল, সুইজারল্যান্ড, কোস্টা রিকা এবং সার্বিয়া। পয়েন্ট তালিকায় প্রথম দুই দল পরবর্তী ১৬ দলের পর্বে অগ্রসর হবে।
১৬ দলের পর্বে:
খেলার সময়সূচী স্থানীয় সময় অনুযায়ী দেয়া হয়েছে।
দুই দলের পূর্বে কখনো দেখা হয়নি।
The two teams had met in eight matches, including one game at the 1950 FIFA World Cup group stage, a 2–2 draw.
ব্রাজিল এবং কোস্টা রিকার ১০ বারের মতো দেখা হয়েছে, যার মধ্যে ১৯৯০ এবং ২০০২ সালের ফিফা বিশ্বকাপের গ্রুপ পর্বের ম্যাচ উল্লেখযোগ্য, উভয় ম্যাচেই ব্রাজিল জয়লাভ করেছিল।
দুই দলের পূর্বে কখনো দেখা হয়নি।
২,৪-ডাইনাইট্রোফিনাইলহাইড্রাজিন

২,৪-ডাইনাইট্রোফিনাইলহাইড্রাজিন (DNPH, ব্রাডির বিকারক, বোরশে'র বিকারক) হচ্ছে রাসায়নিক যৌগ C6H3(NO2)2NHNH2. ডাইনাইট্রোফিনাইলহাইড্রাজিন হলো লালচে কমলা রঙের কঠিন পদার্থ। এটি হাইড্রাজিন এবং প্রায়ই কার্বোনিল গ্রুপ সহ অ্যালডিহাইড ও কিটোন শনাক্তকরণে ব্যবহৃত হয়। হাইড্রাজোন থেকে বুৎপত্তিলাভকৃত পদার্থসমূহ মুল যৌগ শনাক্তকরণের প্রমাণ হিসেবে ব্যবহার হয়। নতুন যৌগটির গলনাঙ্ক নির্দিষ্ট কার্বনাইল যৌগের পরিচয় নির্ধারণের জন্য প্রায়শই মানগুলোর ডাটাবেসের সাথে উল্লেখ করা হয়। এটি শক এবং ঘর্ষণের প্রতি তুলনামূলকভাবে সংবেদনশীল; এটি একটি শক বিস্ফোরক তাই এর ব্যবহারের সাথে অবশ্যই সাবধানতা অবলম্বন করা উচিত। এর বিস্ফোরক বিপদ কমাতে সাধারণত এটি ভিজা সরবরাহ করা হয়।
সিভিফেনের সংশ্লেষণে হাইড্রোজোন গঠনের জন্য ব্যবহৃত হয়।
২,৪-ডাইনাইট্রোফিনাইলহাইড্রাজিন সাধারণত ভেজা পাউডার হিসেবে বাণিজ্যিক ভাবে পাওয়া যায়। এটি হাইড্রাজিন সালফেটের সাথে ২,৪-ডাইনাইট্রোক্লোরোবেনজিনের বিক্রিয়ায় তৈরী হয়:
মিথানল এবং ঘন সালফিউরিক এসিডের দ্রবণে ২,৪-ডাইনাইট্রোফিনাইলহাইড্রাজিন দ্রবীভূত করে ব্রাডির বিকারক প্রস্তুত করা হয়। মাধ্যমটি হালকা অম্লীয় হতে হবে।
কিটোন এবং অ্যালডিহাইডের কার্বোনিল ফাংশন শনাক্ত করতে ২,৪-ডাইনাইট্রোফিনাইলহাইড্রাজিন ব্যবহৃত হয়। পরীক্ষাটি ইটের ন্যায় লাল বর্নের অধক্ষেপ দ্বারা শনাক্ত করা হয়। (ডাইনাইট্রোফিনাইলহাইড্রাজোন হিসেবে পরিচিত) যদি কার্বোনিল যৌগটি অ্যারোমেটিক হয়, তাহলে অধক্ষেপটি লাল বর্ণের হবে; আর যদি অ্যালিফেটিক হয় তাহলে অধক্ষেপটি কিছুটা হলুদ বর্ণ দেয়। ২,৪-ডাইনাইট্রোফিনাইলহাইড্রাজিন এবং কিটোনের বিক্রিয়ায় হাইড্রাজোন গটিত হয়
এ বিক্রিয়াটি একটি ঘনীভবন বিক্রিয়া, যেহেতু দুটি মৌল পানিবিয়োগ করার দ্বারা সংযুক্ত হচ্ছে। এটি সংযোজন বিয়োজন বিক্রিয়ার উদাহরণ: -NH2 গ্রুপের সাথে C=O কার্বোনিল গ্রুপের নিওক্লিওফিলিক সংযোজন যা H2O এর বিয়োজন অনুসরণ করে:
বিভিন্ন হাইড্রাজোন এর স্ফটিকের চিন্হিত গলনাঙ্ক এবং স্ফুটনাংক রয়েছে, যা কোন বস্তুর পরিচয় নির্ধারন করে। এটি ডেরিভেটাইজেশন নামে পরিচিত। কিছু ক্ষেত্রে ২,৪-ডাইনাইট্রোফিনাইলহাইড্রাজিন ব্রাডি এবং এলসমি দ্বারা ব্যবহৃত হয়েছে। আধুনিক বর্ণালী এবং বর্ণালী কৌশল এই কৌশলে আধিপত্য লাভ করেছে।
ডাইনাইট্রোফিনাইলহাইড্রাজিন অন্যান্য কার্বোনিল যুক্ত কার্যকরী মূলক যেমন কার্বক্সিলিক এসিড, অ্যামাইড, এবং অ্যাস্টার এর সাথে বিক্রিয়া করেনা কারণ মুক্তজোড় ইলেক্ট্রন কার্বোনিল কার্বনের পি অরবিটালের সাথে বন্ধন গঠনের জন্য অনুরণনের স্থায়িত্ব বেড়ে যায়। কার্বোনিল মূলকে বিক্রিয়ক যোগ করে এই স্থায়িত্ব কমানো যায়। এই যৌগগুলো সংযোজন বিক্রিয়া প্রতিরোধী। কার্বক্সিলিক এসিডের ক্ষেত্রেও ক্ষার ধর্মী যৌগ সমূহের প্রভাব রয়েছে, যেহেতু নিওক্লিওফিলিক আক্রমণের প্রতি কার্বক্সিলিক এসিডের ঋণাত্নকতা রয়েছে।
Turkmenská kuchyně

Turkmenská kuchyně je v mnoha podobná ostatními kuchyním střední Asie. Mnoho pokrmů převzala také z ruské kuchyně (pelmeně, boršč, majonéza). Na rozdíl od ostatních středoasijských kuchyní ale nepoužívá tolik koření a nikdy nepoužívá koňské maso (kůň je národní zvíře Turkmenistánu a konzumace koňského masa je tabu). Olej se nejčastěji používá lněný. Turkmenistán je znám také svou produkcí melounů.
Příklady turkmenských pokrmů:
Příklady turkmenských nápojů:
V tomto článku byl použit překlad textu z článku Turkmen cuisine na anglické Wikipedii.
Ukrajinská kuchyně

Ukrajinská kuchyně je velmi rozmanitá a má prvky různých evropských kuchyní, zvláště ruské, polské, německé, maďarské a turecké. Nejdůležitější je ale staroslovanský vliv.
Ukrajinská kuchyně ovlivnila i národní kuchyně sousedních zemí, včetně polské a ruské kuchyně. Prvky ukrajinské kuchyně jsou známé také v severní Americe díky ukrajinským imigrantům do USA a Kanady. Ukrajinské tradice vaření jsou udržovány v mnoha restauracích na Ukrajině, Rusku a v současné době také v Evropě a Severní Americe.
Zvláštností ukrajinské kuchyně je využívání převážně domácích potravin, jako jsou brambory, maso, zvěřina, ovoce, houby, lesní plody a bylinky. Mezi nejznámější jídla patří boršč, soljanka a varenyky. Mezi nápoji je oblíbená vodka nebo kvas.
Ukrajinská kuchyně je tradičně založena na místní produkci a na tom, co si lidé vypěstují na zahrádkách. Mezi oblíbené potraviny na Ukrajině patří zvěřina a ryby z místních lesů a řek. Specialitou je kaviár z lilků a cuket. Základními surovinami jsou brambory, obilí, červená řepa a zelí. Čerstvé ovoce, zelenina, houby a lesní plody doplňují jídelníček ve vegetačním období. V zimě se pak konzumují uzvary, nápoje odpovídající kompotům, kvašené okurky a další konzervované a fermentované zeleniny. Ve velké oblibě jsou slunečnicová semínka, která jsou k dostání po celý rok. Pak je to zmrzlina, kterou si dopřávají i v zimě.
Chléb je nepostradatelnou součástí ukrajinských jídel. Vyrábí se mnoho druhů chleba od tmavého, světlého chleba až po speciální chleby pro různé příležitosti. Nejtradičnější je tmavý chléb (čorni chleb) vyráběný z pohanky. Jako příloha k jídlu se často konzumuje kukuřičná kaše nazývaná mamalyha, která je podobná italské polentě. Oblíbené jsou i sýry, nejpoužívanějším je kravský a ovčí sýr brynza.
Kuchyně je silně ovlivněna bohatou tmavou půdou (černozemí), ze které pocházejí ingredience a často zahrnuje mnoho složek.
Zakysaná smetana

Zakysaná či kysaná smetana je mléčný výrobek vyráběný fermentací pomocí bakterií mléčného kvašení.
Průmyslově se vyrábí fermentací smetany v tancích nebo přímo v kelímcích. Dříve se zřejmě nekysala samotná smetana, ale sbírala se ze zakyslého mléka (praslovansky sъmětati – sbírat).
Používá se ve studené kuchyni (k přímé konzumaci jako jogurt, v zálivkách, do nepečených dortů…) i k vaření polévek, omáček apod. Ve východoevropské kuchyni je zvykem při podávání přidávat zakysanou smetanu do některých polévek jako je boršč nebo soljanka. Zakysaná smetana je nutričně hodnotná – obsahuje mléčné bílkoviny a vitamíny, přitom je obvykle méně kalorická než smetana sladká. V Česku se průmyslově začala vyrábět až ke konci 20. století.
Obdobný, původně francouzský výrobek crème fraîche se vyrábí odlišným způsobem a je méně kyselý.
Ruský výraz сметана – smetana se užívá i v řadě dalších zemí (např. ve Finsku) právě pro zakysanou, nikoliv pro sladkou smetanu. I v angličtině se výraz používá jako termín pro zakysanou smetanu z oblasti střední a východní Evropy, přičemž jako nadřazený pojem (i pro crème fraîche) se používá sour cream.
Běloruská kuchyně

Běloruská kuchyně (bělorusky: Беларуская кухня) je podobná ruské a ukrajinské kuchyni, byla ale ovlivněna také polskou nebo litevskou kuchyní, v menší míře také francouzskou, německou a italskou kuchyní.
Základní potravinou jsou brambory. Bělorusko má největší spotřebu brambor na obyvatele na světě. V Bělorusku připadá na jednoho člověka 185 kg brambor ročně, na druhém místě je Turkmenistán se 134 kg, na třetím místě Polsko s pouhými 114 kg. Brambory zde mají název odlišný od ruského (бульба - bulba namísto картофель - kartofel). V časech Sovětského svazu nazývali příslušníci ostatních národů SSSR Bělorusy pejorativním termínem bulbaši.
Základ běloruské kuchyně tvoří převážně vepřové maso, hovězí maso, sladkovodní ryby a specialitou na severovýchodě jsou uzení úhoři. Jídla jsou často dochucována smetanou a koprem. Přílohou jsou nejčastěji brambory a různé saláty. Bělorusové s oblibou připravují domácí kompoty.
Bělorusové se stravují především doma. Pro místní stolování jsou také charakteristické jídelny (stolovaya), kde je jídlo velmi levné. Výjimečně, hlavně při slavnostních příležitostech, navštěvují Bělorusové i restaurace.
Mezi oblíbené pokrmy patří jídla připravovaná v keramických kotlících. Je to tradiční způsob servírování doma i v restauracích. V kotlíku se tak připravují nejrůznější dušená masa s bramborami, zeleninou nebo houbami. Bramborová babka, což jsou brambory s vejci, cibulí a slaninou vařené v kotlíku.
Přestože je vliv sousedních zemí na běloruskou kuchyni značný, je běloruská kuchyně jedinečná a některá jídla nalezneme pouze zde.
Litevská kuchyně

Litevská kuchyně (litevsky: Lietuviška virtuvė) je tradiční kuchyní na území Litvy. Byla ovlivněna především polskou, běloruskou a lotyšskou kuchyní. Vliv na ní mělo i Rusko, neboť byla součástí Sovětského svazu.
Litevská kuchyně je založena především na bramborách, vepřovém masu a mléčných výrobcích. Připravované pokrmy jsou kaloricky vydatné. Často obsahují smetanu a máslo. Oblíbený je tvaroh, sýry, různé kefíry a žitný chléb.
Nejpoužívanější zeleninou je řepa, kapusta a obiloviny, které se zde pěstují ve velkém množství. Dále se používají salátové okurky, kyselé okurky, ředkvičky a listová zelenina. Oblíbené je i ovoce, ze kterého se připravují také kompoty. Jsou to švestky, jablka, hrušky, rybíz a angrešt.
V zalesněných oblastech je oblíbená zvěřina, sbírají se zde houby a lesní plody (borůvky, brusinky, klikva). Ryby se konzumují na pobřeží nebo v jezerních oblastech. Nejběžnější mořské ryby jsou tresky, lososi, sledi, šproty. Nejběžnější sladkovodní ryby jsou pstruzi a úhoři.
Jako koření slouží nejčastěji kopr, kmín, bobkový list, hořčice a česnek.
Lotyšská kuchyně

Lotyšská kuchyně je tradiční kuchyně na území Lotyšska. Je ovlivněná svými baltskými sousedy (Litva a Estonsko) a kuchyněmi někdejších dobyvatelů země (Rusko a Bělorusko). Připravovaná jídla jsou vydatná, často velmi tučná, ale málo kořeněná.
Základní potravinou je vepřové maso, nejčastěji jako kotleta, smažený řízek nebo s houbovou omáčkou. Národním jídlem je nasládlý žitný chléb (rupjmaize) a také bramboráky (kartupeļu pankūkas). Stejně jako v ostatních baltských zemích jsou oblíbené palačinky (pankūkas) a pelmeně. Mléko a mléčné výrobky jsou další často konzumovanou potravinou. Patří mezi ně zakysaná smetana (skābais krējums), zakysané mléko (rūgušpiens), sýry (siers) nebo tvaroh (biezpiens).
Lotyšská kuchyně používá hodně masa, nejběžnější je maso vepřové a výrobky z něj, klobásy a sádlo. Lotyši také využívají Baltské moře a konzumují nalovené ryby, sledě, šproty nebo mořské štiky. V oblibě jsou i ryby sladkovodní, pstruzi, lososi, úhoři. Jejich zpracování je velmi pestré, včetně uzení nebo nakládání syrových ryb do nejrůznějších láků.
Nejpoužívanější potravinou jsou brambory, dále pak pšenice, ječmen, kapusta nebo cibule. Oblíbené jsou lesní plody, houby, med a ořechy. V lotyšské kuchyni najdeme také mnoho mléčných výrobků. Kefír se dokonce prodává i v restauracích jako nealkoholický nápoj. Také vejce jsou další oblíbenou surovinou, kterou lotyšská kuchyně hojně využívá.
Koření není příliš používané a jídlům se ponechává jejich přírodní chuť. Využívá se především černý pepř, kopr, kmín.
Moldavská kuchyně

Moldavská kuchyně (moldavsky: Bucătăria moldovenească) je velmi podobná rumunské kuchyni, byla ale ovlivněna také polskou, řeckou, ruskou, ukrajinskou a osmanskou (tureckou) kuchyní. Národní kuchyně je založena na místní produkci a tradici, je charakteristická svou jednoduchostí a přitom bohatou chutí. Moldavská kuchyně používá především maso (vepřové, hovězí, skopové), brambory, zelí, fazole, obilniny, mléčné výrobky, vejce, zeleninu a ovoce.
Národním jídlem je mamaliga, kukuřičná kaše s nasekaným skopovým masem, sýrem a smetanou. Mezi populární pokrmy patří i plněná kapusta, pečené kuře, boršč a brynza. Netradiční lahůdkou je placynta, koláč se sýrem, dýní, rajčaty nebo jablky. Oblíbené jsou pokrmy připravované na dřevěném uhlí na roštu. Jídla jsou většinou hodně kořeněná.
Hlavním jídlem dne je oběd, který většinou začíná polévkou. Velmi oblíbená je polévka zama, vývar s domácími nudlemi. Hlavní jídlo je většinou maso připravené na mnoho způsobů. Oblíbený je masový guláš tocana a závitky sarmale, které jsou připravené ze zelných nebo vinných listů a naplněné směsí mletého masa, rýže a bylinek. Přílohou prakticky ke všem jídlům bývá obvykle mamaliga, kukuřičná kaše podobná polentě, která se často podává s moldavským sýrem branza a zakysanou smetanou.
V každé oblasti a v každé rodině mají svůj recept na pečivo placinta nebo placintele. Je to listové těsto naplněné různými náplněmi - zelím, místním sýrem, dýní, jablky nebo třešněmi. Slané verze jsou podávány k vínu. Moldavané hojně využívají sezónní zeleninu, papriky, lilky a rajčata. Připravují z ní čerstvé saláty. Jako dezert se peče tradiční koláč zvaný baba neagra (černá bába). Ale podávají se i uzené švestky plněné vlašskými ořechy.
V tomto článku byl použit překlad textu z článku Moldovan cuisine na anglické Wikipedii.
Okroška

Okroška (rusky окрошка) je studená ruská polévka založená na kvasu. Hlavní přísadou je zelenina, která může být smíchána se studeným vařeným masem či rybou v poměru cca 1:1. V závislosti na tom může být okroška se zeleninou, s masem nebo s rybami.
V okrošce se musí nacházet dva druhy zeleniny. První musí mít neutrální chuť (vařené brambory, řepa, tuřín, mrkev nebo okurka) a druhý musí být aromatický, složený především ze zelené cibule či jiných bylinek (kopr, petržel, kerblík nebo celer). Do jedné polévky můžeme použít i několik různých druhů masa. Nejčastější přísadou je buď samotné hovězí maso, nebo v kombinaci s masem drůbežím. Pokud chceme použít rybu, nejlepší je lín, štika, treska nebo jiná ryba s neutrální chutí.
Nejčastěji používaným kvasem je bílý okroškový kvas, který je mnohem kyselejší než běžný kvas na pití. Použitá koření zahrnují hořčici, černý pepř a nálev z kyselých okurek.
Okroška se podává s vařenými vejci a smetanou.
Borsch frío

El borsch frío (también llamado borscht frío o sopa fría de remolacha) (lituano: šaltibarščiai, polaco: chłodnik litewski, ruso: холодник, jolodnik) es una sopa tradicional de la cocina bielorrusa, de Lituania, de Polonia, así como también de la de Rusia. Se trata de una variedad fría del borsch. Sus nombres nacionales derivan del hecho de que la sopa se sirve tradicionalmente fría.
Su preparación comienza con el empleo de remolachas que son picadas finamente con sus hojas. Tras haber sido enfriada suele servirse con nata ácida, kéfir o yogur (dependiendo de las preferencias regionales). Se añaden a la sopa algunas verduras tales como eneldo o perejil. La sopa tiene un color rosado característico que varía de intensidad dependiendo de la variedad de la remolacha empleada.
Borsch de chucrut

El borsch de chucrut es un plato tradicional que se sirve para el desayuno de Pascua.​ Esta sopa se elabora con chucrut cocida en base a agua de carne ahumada (por ejemplo, jamón). Al final de la cocción, el borsch se añade crema de leche, se añaden dados de salchicha y huevos y se adereza con una gran cantidad de rábano picante rallado.
Karczmiski borsch
El 19 de abril de 2018, el borsch del pueblo de Karczmiska, en la provincia de Lublin, se añadió a la lista de productos regionales.​ La col ocupaba un lugar importante entre los cultivos de la zona. Desde el siglo XIX, una vez terminada la cosecha, los aldeanos se reunían para fermentarla. Fue un acontecimiento importante en la vida de la comunidad. El jugo de chucrut (kwas) se utilizaba como base para cocinar el borsch. Al final de la cocción, se añadía crema de leche, salchicha y huevos. En esta región era un plato universal.
Axel Börsch-Supan

Axel Börsch-Supan (Darmstadt, 28 de diciembre de 1954) es un investigador, economista y director alemán del Centro de Economía del Envejecimiento (MEA) del Instituto Max Planck de Derecho Social y Política Social en Múnich, Alemania.​ Es profesor de economía y catedrático de economía del envejecimiento en la Universidad Técnica de Múnich.​ Un campo importante de su investigación empírica se centra en cuestiones sociopolíticas asociadas con los aspectos económicos del cambio demográfico y el envejecimiento de la población.​
Estudió matemáticas y economía en la Universidad de Múnich y en la Universidad de Bonn, donde se graduó en 1980, recibiendo su diploma por su tesis titulada Estabilidad y control del tamaño de paso para la solución de ecuaciones diferenciales parciales parabólicas con finitos métodos de diferencia. En junio de 1984, se doctoró en economía por el Instituto de Tecnología de Massachusetts (MIT) en Cambridge, Massachusetts. El tema de su tesis fue la demanda de vivienda en los Estados Unidos y Alemania Occidental: un análisis de elección discreta bajo la supervisión de Daniel McFadden.​
Fue profesor asistente de políticas públicas en la Universidad de Harvard entre 1984 y 1987, profesor de teoría económica en la Universidad Técnica de Dortmund desde 1987 a 1989 y profesor de macroeconomía y políticas públicas en la Universidad de Mannheim de 1989 a 2011. Fundó el Instituto de Investigación de Mannheim para la Economía del Envejecimiento (2001-2011).​
Es director del Instituto Max Planck de Derecho Social y Política Social de Múnich y dirige el Centro de Economía del Envejecimiento (MEA) de Múnich desde 2011. Además, es director general de la Encuesta sobre Salud, Envejecimiento y Jubilación en Europa (SHARE).​
Es miembro de la Academia de Ciencias y Humanidades de Berlín-Brandenburgo (BBAW) desde 1998,​ así como miembro de la Academia Nacional Alemana de Ciencias Leopoldina desde 2000.​ Desde 2015 también es miembro correspondiente de la Academia de Ciencias de Austria.​
Es miembro del Consejo de Asesores del Ministerio Federal de Asuntos Económicos y Energía (presidente 2004-08),​ fue miembro de las Comisiones de Reforma de las Pensiones del gobierno federal alemán (2003, 2016) y Experto Grupo sobre Cambio Demográfico, el grupo asesor sobre cambio demográfico del presidente Horst Köhler y el Comité Asesor Europeo de Estadística (ESAC). Como asesor de políticas públicas, ha consultado a varios ministerios del gobierno federal y estatal alemán, la Comisión Europea, el Banco Mundial, la OCDE y varios gobiernos extranjeros.​
Chenopodiastrum

Chenopodiastrum es un género de plantas herbáceas con flor perteneciente a la familia Amaranthaceae. Anteriormente se había colocado como sinónimo de Chenopodium, así como también algunas especies dentro de este.
El género fue descrito por Susy Fuentes Bazán, Pertti Johannes Uotila y Thomas Borsch y publicado en Willdenowia 42(1): 14, en 2012.​
Chenopodiastrum: nombre genérico que se deriva de la combinación de las palabras Chenopodium y ἄστρον (ástron); "estrella"; "Chenopodium de estrella", en referencia a la forma característica de las hojas de las especies del género.​
Comprende 10 especies y 2 variedades aceptadas:​
Oxybasis

Oxybasis es un género de plantas herbáceas con flor perteneciente a la familia Amaranthaceae. Anteriormente se había colocado como sinónimo de Chenopodium, así como también algunas especies dentro de este.
El género fue descrito por Grigori Karelin e Iván Kirílov y publicado en Bulletin de la Société impériale des naturalistes de Moscou 14: 738–739, en 1841.​
Oxybasis: nombre genérico que se deriva de la combinación de los vocablos griegos ὀξύς (oxýs); "agudo, puntiagudo", y βάσις (basis); "base", en referencia a la base de la lámina de las hojas que se conectan al pecíolo en un ángulo agudo de las especies del género.​
Comprende 13 especies, 1 híbrido, 2 subespecies y 2 variedades aceptados:​
Blitum

Blitum es un género de plantas fanerógamas con 41 especies descritas, pertenecientes a la familia Amaranthaceae.​
El género fue descrito por Carlos Linneo y publicado en Species Plantarum 1: 4, en 1753.​
Blitum: nombre antiguo proveniente del vocablo griego βλίτον (blíton); "bledo, insípido", utilizado por Plinio el Viejo para una especie de espinaca sin sabor, probablemente en alusión a la especie Blitum capitatum.​​
Comprende 12 especies, 1 híbrido y 4 subespecies aceptados:​
Bortsch vert

Soupe à l'oseille
Le bortsch vert, ou la soupe à l'oseille (russe : борщ /borɕ(ː)/ , ukrainien : борщ /bɔrʃt͡ʃ/ ), est un potage fait d'eau ou de bouillon, de feuilles d'oseille et de sel, courant dans la cuisine d'Europe de l'Est.
Il est connu dans les cuisines juive ashkénaze, russe, ukrainienne, biélorusse, estonienne, hongroise, roumaine, arménienne, polonaise, lettone et lituanienne.
En yiddish, le plat est appelé schav, mot qui dérive des langues slaves : du biélorusse шчаўе, du russe et l'ukrainien щавель, du polonais szczaw. Le nom de cette soupe vient du proto-slave ščаvь qui désigne l'oseille.
Commun dans la cuisine d'Europe de l'Est, il est souvent appelé bortsch vert, en tant que cousin du bortsch de betterave rouge pourpre. En Russie où le chtchi est une soupe de base, la soupe à l'oseille est également appelée « chtchi vert ». Dans les vieux livres de cuisine russes, on l'appelait simplement soupe verte.
Les principaux ingrédients sont l'oseille et les œufs. Des carottes sont ajoutées dans certaines régions. On ajoute au bouillon de l'oseille hachée, qu'on peut faire frire dans l'huile au préalable, à la fin de la cuisson. On ajoute parfois du jaune d'œuf, de la farine de blé ou des œufs durs.
La soupe froide à l'oseille consiste à faire bouillir l'oseille dans de l'eau salée, en ajoutant uniquement de la crème aigre et en l'assaisonnant avec un peu de poivre.
Les différentes variétés de bortsch vert contiennent des épinards, du céleri, de la bette, de l'ortie et parfois du pissenlit, avec ou à la place de l'oseille. Elle peut être végétarienne ou à base de viande ou, plus rarement, de poisson (saumon, brochet, esturgeon).
La soupe à l'oseille se présente chaude (cuite dans un bouillon) ou froide (avec un minimum de graisse).
Żurek

Le żurek (prononcer « jourek ») est une soupe aigre d'origine polonaise, sorte de bortsch blanc à base de farine de seigle fermentée, de cumin, de légumes divers (carottes, persil, céleri), dans laquelle on ajoute à la fin de la cuisson des lardons fumés ou des œufs durs coupés en deux.
Koulibiak

Le koulibiak ou koulibiac ou coulibiac (du russe : кулебя́ка koulebiáka) est une spécialité culinaire de charcuterie pâtissière traditionnelle de la cuisine russe, variante des feuilletés-tourtes-pirogs, à base de couches de poisson ou de viande, de farce, de légumes, de riz, et d'œufs, cuits à l'étouffée au four dans une pâte feuilletée, et servie en tranches.
Le koulibiak est un plat de fête populaire complet traditionnel de Russie et des Kresy, servi accompagné de bortsch, dont les origines mal connues remonteraient au XII siècle. Son nom koulébiaka est issu du verbe koulébiatchit' кулебячить qui signifie "malaxer, pétrir, plier".
Au début du XX siècle, le célèbre chef cuisinier et auteur culinaire français Auguste Escoffier importe la recette en France, et l'intègre dans ses ouvrages culinaires de cuisine française. Cette recette répandue depuis dans le monde entier, fait également partie à ce jour de la cuisine des pays d'Europe de l'Est de l'ex-URSS, et de la cuisine israélienne.
La farce traditionnelle est réalisée avec du saumon ou de l'esturgeon, des œufs durs, des champignons, et est aromatisée d'aneth.
बोर्श

बोर्श (यूक्रेनी: борщ) पूर्वी यूरोप एवं दक्षिणी एशिया का एक लोकप्रिय व्यंजन है। यह लाल चुक़ंदर, सब्ज़ियाँ तथा मसाले का सूप है, जिसे मांस के शोरबे में पकाया जाता है।
२०१७ यूईएफए चैंपियंस लीग फाइनल

२०१७ यूईएफए चैंपियंस लीग फाइनल, 2016–17 यूईएफए चैंपियंस लीग का अंतिम मैच था। यूईएफए द्वारा आयोजित यूरोप के इस प्रमुख क्लब फुटबॉल टूर्नामेंट का यह 62 वाँ और यूरोपीय चैंपियन क्लब कप से नाम परिवर्तन करके यूईएफए चैंपियंस लीग करने के बाद यह 25 वाँ संस्करण था। यह कार्डिफ, वेल्स में मिलेनियम स्टेडियम द्वारा आयोजित किया गया, फाइनल मैच दो स्पेनी टीम रियल मैड्रिड और इतालवी टीम जुवेंटस के बीच था।
रियल मैड्रिड ने 4–1 के अंतर से यह मैच जीतकर रिकार्ड बारहवां बार यूरोपीय खिताब जीता।
टिप्पणी: नीचे के सभी परिणामों में, फाइनलिस्ट स्कोर पहले दिया जाता है।
Sistem klasifikasi APG IV

Sistem klasifikasi APG IV adalah versi keempat dari sistem taksonomi tumbuhan modern yang sebagian besar berbasis molekul untuk tumbuhan berbunga (angiospermae) yang dikembangkan oleh Angiosperm Phylogeny Group (APG). Sistem ini diterbitkan pada tahun 2016, tujuh tahun setelah Sistem klasifikasi APG III diterbitkan (tahun 2009), dan 18 tahun setelah Sistem klasifikasi APG pertama diterbitkan (tahun 1998). Pada tahun 2009, susunan linier sistem diterbitkan secara terpisah. Makalah APG IV memuat susunan seperti itu, dengan referensi silang ke makalah tahun 2009.
Dibandingkan dengan sistem klasifikasi APG III, sistem klasifikasi APG IV mengenali lima ordo baru (Boraginales, Dilleniales, Icacinales, Metteniusales dan Vahliales) bersamaan dengan beberapa famili baru, sehingga total menjadi 64 ordo dan 416 famili angiospermae. Secara umum, penulis menggambarkan filosofi mereka sebagai "konservatif", berdasarkan pada perubahan dari APG III hanya jika "kebutuhan yang didukung dengan baik" telah ditunjukkan. Hal ini terkadang mengakibatkan penempatan yang tidak sesuai dengan penelitian yang dipublikasikan, namun memerlukan penelitian lebih lanjut sebelum klasifikasi dapat diubah.
Kunci simbol yang digunakan:
* = famili telah ditambah atau batasannya diubah sejak sistem klasifikasi APG III tahun 2009
+ = ordo telah ditambahkan sejak sistem klasifikasi APG III
Seperti sistem APG sebelumnya, revisi APG IV didasarkan pada pohon filogenetika untuk angiospermae, seperti yang ditunjukkan di bawah ini.
Merupuk

Buxus adalah genus dari sekitar tujuh puluh spesies dalam keluarga Buxaceae . Nama umumnya adalah boksus atau merupuk. Di Indonesia ia terkenal digunakan sebagai pohon bonsai Beberapa spesies merupuk asli Indonesia antara lain Buxus rolfei, Buxus rivularis, Buxus holttumiana dan masih banyak lagi.
Pohon merupuk berasal dari Eropa barat dan selatan, Asia barat daya, selatan dan timur, Afrika, Madagaskar, Amerika Selatan paling utara, Amerika Tengah, Meksiko dan Karibia, dengan mayoritas spesies berada di daerah tropis atau subtropis; hanya spesies Eropa dan beberapa spesies Asia yang tahan terhadap embun beku . Pusat keanekaragaman terdapat di Kuba (sekitar 30 spesies), Cina (17 spesies) dan Madagaskar (9 spesies).
Mereka adalah semak malar hijau dan pohon kecil yang tumbuh lambat, tumbuh setinggi 2–12 m (jarang 15 m). Daunnya berseberangan, membulat hingga lanset, dan kasar; mereka berukuran kecil di sebagian besar spesies, biasanya 1,5–5 panjang cm dan 0,3–2,5 lebar cm, tetapi sampai 11 panjang cm dan 5 lebar cm pada B. macrocarpa . Bunganya kecil dan berwarna kuning kehijauan, berumah satu dengan kedua jenis kelamin ada pada tanaman. Buahnya berupa kapsul kecil 0,5–1,5 panjang cm (sampai 3 cm pada B. macrocarpa ), berisi beberapa biji kecil.
Genus ini terbagi menjadi tiga bagian yang berbeda secara genetis, masing-masing bagian berada di kawasan berbeda, dengan spesies Eurasia di satu bagian, spesies Afrika (kecuali Afrika barat laut) dan Madagaskar di bagian kedua, dan spesies Amerika di bagian ketiga. Bagian Afrika dan Amerika secara genetik lebih dekat satu sama lain dibandingkan dengan bagian Eurasia.
Elisir San Marzano Borsci

L'Elisir San Marzano Borsci è un amaro della provincia di Taranto in Puglia, di proprietà della Distilleria Caffo.
Porta il nome della famiglia arbëreshe Borsci di San Marzano di San Giuseppe, che ha tramandato per generazioni la sua tradizionale realizzazione.
In epoca medievale (fine del XV secolo) la famiglia Borsci, originaria di Borsh, nei pressi di Lukovë, frazione del comune di Himara, in Albania, si sposta esule in Puglia (nella cosiddetta "Albania tarantina") a causa dell'avanzata turco-ottomana nei Balcani.
Nel 1840 nel comune di San Marzano di San Giuseppe il liquorista italo-albanese Giuseppe Borsci, ispirandosi ad un'antica ricetta ereditata dai suoi avi, perfeziona e inizia a produrre il suo Elisir ponendo fin dalle origini sulla storica etichetta gialla la dicitura Specialità Orientale insieme all'aquila bicipite caratteristica d'Albania.
Nel XX secolo nacque nel quartiere Paolo VI a Taranto una distilleria che rivendicò la produzione del liquore e negli anni '80 il liquore fu lanciato con una campagna pubblicitaria sul mercato nazionale.
Nel 2009 l'azienda della famiglia Borsci, che da quattro generazioni produceva il liquore, è andata in crisi in seguito alla recessione finanziaria globale del 2008. La Borsci è quindi stata presa in affitto prima da un’azienda di Ostuni e poi da un imprenditore bresciano, gestioni che hanno portato al fallimento nel 2012.
Nel 2013 la Distilleria Caffo si aggiudica l’affitto di ramo d’azienda per il marchio Borsci. Nel 2017 l'Elisir San Marzano Borsci è diventato di proprietà dell'antica distilleria calabrese Caffo. Ancora oggi, tuttavia, sono presenti nell'organico aziendale gli eredi Borsci che portano avanti la lunga tradizione di famiglia.
Nel 2020 lo spot in rotazione in tv viene cantato da Luca Sardella insieme alla figlia Daniela.
Il liquore assume un colore bruno intenso, e si caratterizza per il suo gusto versatile, aromatico e intenso. Ha gradazione alcolica del 38%.
È consigliato consumarlo a temperatura ambiente (16-18 °C). Tradizione vuole che vada aggiunto sul gelato, nel caffè oppure nell'impasto di preparazione dei dolci. Viene utilizzato in diverse varianti dello spumone pugliese ed in particolare è indicato come ingrediente nel disciplinare per la realizzazione dello spumone di Conversano riconosciuto prodotto De.Co
Distilleria Caffo

La Distilleria Caffo (in seguito Gruppo Caffo 1915) è un'azienda italiana a conduzione familiare che si occupa della produzione e distribuzione di bevande alcoliche. I suoi marchi principali: Vecchio Amaro del Capo, Elisir San Marzano Borsci, Liquorice, Amaro Santa Maria al Monte, Petrus.
L'azienda nasce ufficialmente nel 1915 quando Giuseppe Caffo, mastro distillatore, rileva una distilleria a Santa Venerina, alle falde dell'Etna, dopo che la sua famiglia ha distillato vinacce sin dall'ultimo decennio dell'800. Nel 1901 Sebastiano Caffo, il figlio diventato anche lui mastro distillatore, prende in gestione la Distilleria San Paolo in Sicilia e un'altra, insieme al fratello Santo, a Castiglione di Sicilia, poi acquisita negli anni Quaranta.
Con il rientro in Italia dall'Australia di un altro fratello, Giuseppe Caffo, i tre figli del fondatore cambiano il nome sociale dell'azienda in "Distilleria F.lli Caffo" e rilevano una distilleria in Calabria, a Limbadi, territorio di grande produzione vinicola. Nella metà degli anni Sessanta, con la scomparsa di Santo e il ritorno in Australia di Giuseppe, l'azienda rimane nelle mani di Sebastiano e del figlio Giuseppe Giovanni detto "Pippo" (classe 1945) ed esponente della terza generazione della famiglia.
A metà degli anni Settanta inizia la produzione del Vecchio Amaro del Capo, dove Capo sta per Capo Vaticano, quello raffigurato nell'etichetta. Realizzato con 29 erbe, fiori, frutti e radici, l'amaro ha successo nel mercato grazie ad una campagna pubblicitaria che anni dopo sarà fortemente voluta dal figlio di Pippo, Sebastiano Giovanni detto "Nuccio", classe 1975.
Nel 1999 nasce la Caffo Beverages inc. che si occupa della distribuzione dei prodotti a New York e nel New Jersey. Viene anche acquisita la distilleria Passons Pasian di Prato, provincia di Udine, produttrice di grappe friulane mentre nel 2001 viene costituita la Wild Orange srl per gestire la rete di vendita formata da una settantina di agenti. Viene anche realizzato a Vibo Valentia il nuovo stabilimento per produrre liquirizia.
Nel 2013 la società rileva dal tribunale fallimentare la gestione della storica azienda tarantina San Marzano Borsci, fondata nel 1840 entrata in crisi nel 2009 e quindi fallita, con l'intento di riprendere la produzione del suo prodotto di punta, l'Elisir. In seguito ne rileva anche la proprietà.
Nel 2015 la società, che cambia il nome sociale in "Gruppo Caffo 1915", festeggia i suoi cento anni di vita con Pippo e Nuccio Caffo, padre e figlio, alla guida dell'azienda. Il prodotto di punta risulta il Vecchio Amaro del Capo che rappresenta il 70% del fatturato, con un export in 35 paesi. Nel 2017 la società mette sul mercato altre due specialità: il brandy Stravecchio Heritage Caffo (Riserva 1970) e, dopo averlo acquisito, l'Amaro Santa Maria al Monte, l'amaro ultracentenario (1858) la cui ricetta è stata tramandata da cinque generazioni dei padri del santuario della Madonna del Monte di Genova.
Nell'aprile 2020 acquisisce dalla multinazionale Diageo lo storico marchio olandese Petrus, in commercio dal 1777, e dalla stessa lo storico amaro Ferro-china Bisleri.