davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
ปอบิด

ปอบิด(East Indian screw tree) มีชื่อเรียกแตกต่างกันไปตามพื้นที่ปลูก มะบิด (ภาคเหนือ) ปอทับ (เชียงใหม่) ช้อ (กะเหรี่ยง-เชียงใหม่) ข้าวจี่ (ลาว) ห้วยเลาะมั่ว (จีนแต้จิ๋ว) หั่วลั่งหมา (จีนกลาง) นาคพต มะปิด ในตำรายาไทยสามารถใช้เป็นพืชสมุนไพรสำหรับรักษาโรคได้หลายชนิด
ปอบิดเป็นไม้พุ่มขนาดเล็ก มีความสูงประมาณ 1-3 เมตร มีขนสีน้ำตาลปกคลุมทั่วทุกส่วน ลำต้นกลม เรียว อ่อนคล้ายเถา บริเวณส่วนเปลือกมีสีเทาและมียางเหนียวใบเป็นใบเดี่ยวรูปไข่ แผ่นใบสาก ท้องใบจะมีขน
กว้าง 2.5-3.5 นิ้ว ยาว 4-8 นิ้ว ม้วนเว้าเข้าหากัน ขอบใบหยักเป็นแบบฟันปลาดอกจะมีสีส้มหรือสีแดงอิฐ จะออกเป็นกระจุกระหว่างต้นกับใบ กระจุกละประมาณ 2-3 ดอก แต่ละดอกมีใบประดับขนาดเล็กรองรับ
มีกลีบรองกลีบดอกสีเหลือง มีกลีบดอก 5 กลีบ กลีบคู่บนมีขนาดใหญ่กว่ากลีบอื่น ปลายกลีบมน มีทั้งเกสรตัวผู้และเกสรตัวเมียเกสรตัวผู้มีสีเหลือง มี 10 อันเชื่อมรวมกับก้านของเกสรตัวเมีย ผล มีลักษณะเป็น
ฝักยาว กลม บิดเป็นเกลียวมีทั้งบิดซ้ายและบิดขวา ยาว 3-4 เซนติเมตร ออกผลประมาณเดือนธันวาคม-มกราคม เมื่อแก่จะมีสีน้ำตาลหรือสีดำ แก่เต็มที่ฝักจะอ้าออก
ต้องผสมเกสรเพื่อให้ได้ฝักและเมล็ดในการขยายพันธุ์
พบทั่วไปในป่าเบญจพรรณแล้งป่าเต็งรังที่รกร้างว่างเปล่า ตั้งแต่ภาคเหนือ ภาคกลาง ภาคตะวันออกเฉียงเหนือของไทย อินเดีย จีนตอนใต้จนถึงเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ที่ระดับความสูง 100-400 เมตร
รากใช้ต้มเอาน้ำกิน รสฝาดเฝื่อน บำรุงธาตุ แก้ท้องร่วงแก้บิดขับเสมหะแก้ปวดเคล็ดบวมโรคเบาหวานและโรคความดันโลหิตปอบิดจะมีผลลดน้ำตาลในเลือดได้ใกล้เคียงกับยาแผนปัจจุบัน แต่ยังไม่สามารถทดแทนยารักษาเบาหวานได้จริง
เปลือกลำต้นมีสารเฮมิเซลลูโลส 15.8%, ลิกนิน 2.89%,เซลลูโลส18.6%,เพคติน0.4%,น้ำมัน3.11%, กรดไฮดรอกซี่คาร์บอซีลิค, ไฟโตสเตอรอล, phobatanin ใช้เปลือกลำต้นนำมาต้มเป็นยาแก้โรคบิด ท้องร่วง และเป็นยาบำรุงธาตุ
ฝักแก้บิด แก้ปวดท้อง แก้โรคลำไส้ในเด็ก
แก่นรสจืดเฝื่อน บำรุงน้ำเหลือง บำรุงกำลัง แก้เสมหะ แก้น้ำเหลืองเสีย
ผลใช้ผลแห้ง 10-15 กรัม มาต้มเอาน้ำกินแก้ท้องอืด แก้ปวดเคล็ดบวม แก้เสมหะ แก้ลงแดง กระเพาะอาหารเป็นแผล อักเสบ หรือเรื้อรัง
อ้างอิงผิดพลาด: มีป้ายระบุ<ref>สำหรับกลุ่มชื่อ "4" แต่ไม่พบป้ายระบุ<references group="4"/>ที่สอดคล้องกัน
ปอต่อม

ปอต่อมชื่อวิทยาศาสตร์:Hibiscus glanduliferusเป็นไม้พุ่มในวงศ์Malvaceaeใบเดี่ยว ด้านบนสีเขียวเข้ม ด้านล่างสีขาวนวล ไม่มีขน ที่ก้านใบมีต่อมรูปรีหรือกลม ดอกเดี่ยว กลีบดอกสีเหลือง โคนกลีบด้านในมีสีม่วงเข้มหรือสีแดงเลือดหมู ผลรูปไข่ แห้งแล้วแตกตามยาว เป็นพืชมีเส้นใย เหนียว ใช้ทำเป็นเชือกมัด
เฟิร์น

เฟิร์นหรือเฟิน(อังกฤษ:fern) เป็นหนึ่งในกลุ่มของพืชที่มีราว ๆ 20,000สปีชีส์ที่ถูกจำแนกในไฟลัม Pteridophyta หรือ Filicophyta พืชกลุ่มนี้ยังเป็น Polypodiophyta หรือ Polypodiopsida ด้วย เมื่อถือตามส่วนย่อยของพืชมีท่อลำเลียงคำว่าเทอริโดไฟต์(pteridophyte) ใช้เพื่อกล่าวถึงพืชมีท่อลำเลียงที่ไม่มีเมล็ดทั้งหมด ทำให้มันหมายถึง "เฟิร์นและพืชใกล้เคียงเฟิร์น" ซึ่งสามารถสร้างความสับสนเมื่อสมาชิกของเฟิร์นในส่วน Pteridophyta บางครั้งอ้างเป็นเทอริโดไฟต์ได้ด้วยเหมือนกัน การศึกษาในเรื่องของเฟิร์นและเทอริโดไฟต์อื่น ๆ เรียกว่า วิทยาเฟิร์น (Pteridology)
แกมีโทไฟต์ของเฟิร์นที่สร้างสปอร์ชนิดเดียว มีลักษณะเป็นแผ่นแบนบางสีเขียว (มีคลอโรฟิลล์) ด้านล่างมีไรซอยด์ ส่วนใหญ่มักมีรูปร่างคล้ายรูปหัวใจ (prothallus) ส่วนใหญ่สร้างสปอร์ชนิดเดียว เช่น เฟิร์นสไบนาง เฟิร์นชายผ้าสีดา เฟิร์นชายผ้าสีดาแกรนเด้ เป็นต้น เฟิร์นที่สร้างสปอร์สองชนิดบางชนิดอยู่ในน้ำ และที่ชื้นแฉะ ได้แก่ เฟิร์นนาคราช เฟิร์นลูกไก่ เป็นต้น
เฟิร์นเป็นพืชมีท่อลำเลียงที่แตกต่างจากไลโคไฟตา (lycophyte) ตรงที่มีใบแท้จริง (megaphylls) ต่างจากพืชมีเมล็ด(พืชเมล็ดเปลือยและพืชดอก) ในส่วนระบบสืบพันธุ์ไม่มีดอกและเมล็ด เฟิร์นมีวงจรชีวิตแบบสลับที่มีระยะสปอโรไฟต์(Sporophyte) และแกมีโทไฟต์(Gametophyte)
ระยะสปอโรไฟต์ คือ ระยะที่เฟิร์นสร้างสปอร์มีโครโมโซม 2 ชุด
ระยะแกมีโทไฟต์ คือ ระยะที่เฟิร์นสร้างเซลล์สืบพันธุ์ มีโครโมโซมชุดเดียว
เฟิร์นชนิดต่าง ๆ มีถิ่นอาศัยที่หลากหลาย เช่น อาศัยบนภูเขาสูง, พื้นที่ชุ่มชื้น, พื้นที่เปิดโล่ง, ในน้ำ, บนหินในทะเลทรายที่แห้งแล้ง, บนรอยแตกบนหิน, พื้นที่ชุ่มน้ำที่มีสภาพเป็นกรด เช่น บึง และ หนองน้ำ, หรือ บนต้นไม้เขตร้อน เป็นต้น
เฟิร์นหลายชนิดพบร่วมกับเห็ดราไมคอร์ไรซาอีกหลายชนิดเติบโตได้เฉพาะในค่าความเป็นกรด-เบส(pH) ในช่วงค่าที่มีระดับที่พิเศษ เช่นLygodiumที่พบทางตะวันออกของทวีปอเมริกาเหนือที่เติบโตในความชื้นสูง และดินเป็นกรดเข้มข้นเท่านั้น ในขณะที่Cystopterisbulbiferaพบบนหินปูนเท่านั้น
เฟิร์นสามารถแยกได้ 7 ประเภท ตามถิ่นอาศัย
เฟิร์นจะมีลักษณะเช่นเดียวกันกับพืชมีเมล็ดในระยะสปอโรไฟต์อื่น โดยเฟิร์นจะประกอบไปด้วย:
ระยะแกมีโตไฟต์ของเฟิร์นจะมีลักษณะต่างจากพืชมีเมล็ดอื่น โดยที่ระยะแกมีโตไฟต์ของเฟิร์นจะประกอบไปด้วย:
ปอเต่าไห้

ปอเต่าไห้หรือพญาไม้ผุปอตับเต่า พันไฉนชื่อวิทยาศาสตร์:Enkleia siamensisเป็นไม้พุ่มรอเลื้อยในวงศ์ Thymelaeaceae ลำต้นแตกขึ้นเป็นจำนวนมากจากใต้ดิน ลำต้นและกิ่งมีขนสีน้ำตาล ใบเดี่ยว ดอกช่อออกตามปลายกิ่ง กลีบดอกสีเหลือง ผลสดรูปไข่ พบตามป่าเต็งรังทั่วประเทศ ยกเว้นภาคใต้ พบครั้งแรกในไทย ใช้เป็นยาสมุนไพร
<br\>
ปอสา

ปอสาหรือปอกระสา(ชื่อวิทยาศาสตร์:Broussonetia papyrifera) เป็นพืชในวงศ์ Moraceae เป็นไม้ยืนต้นขนาดกลาง เปลือกต้นสีน้ำตาล ใบเดี่ยว แผ่นใบสากมือเล็กน้อย ดอกแยกเพศแยกต้น ดอกตัวผู้เป็นช่อหางกระรอก ดอกตัวเมียเป็นช่อกระจุกแน่น ผลกลม สีแดงอมส้ม ภายในมีเมล็ดสีแดง ยาง ราก ใบ และเปลือกลำต้น ผู้ที่แพ้เมื่อรับประทานเข้าไปทำให้ท้องร่วง
เปลือกลำต้นใช้ทำกระดาษเรียกกระดาษสาเส้นใยจากเปลือกใช้ทำผ้าตาปาซึ่งใช้ในฟิจิตองงาซามัวและตาฮีตีเปลือกและผลใช้เป็นยาในปากีสถานสารสกัดด้วยเอทานอลจากพืชอบแห้งมีฤทธิ์ยับยั้งเอนไซม์ไทโรซิเนสและต้านอนุมูลอิสระ
Baba ganousch

Lebaba ganouschoubaba ghanouge(enarabe:بابا غنوج,bābā ghannūj; enarménien:մութապալ; littéralementmoutabal), appelé aussi auLibanmoutabbal(prononcé « mtabbal » ; l'emploi de ce terme est souvent lié à l'ajout deyaourt), est unepuréed'aubergine.
Ce plat est à base d'aubergine(préalablement grillée), préparée en mousse, mélangée à dutahini(crème desésame) et aux classiquesail,citron,huile d'olive, qui sont les ingrédients de base de la cuisine duMoyen-Orient.
Enlever la queue de l’aubergine, la piquer à la fourchette, la couper en deux puis la disposer dans un plat à four. Éplucher l'ail puis le piler, casser lesnoixpuis les piler, découper la grenade et l'égrener, couper les pains en 4 avec les ciseaux et les empiler. Une fois les aubergines sorties du four, les passer à l’eau froide, les éplucher et les écraser au pilon puis les mélanger avec l'ail, leselet latahinadans un grand saladier jusqu'à obtenir une pâte onctueuse.
Rhus

Rhusest ungenred'arbresou d'arbustesde la famille desAnacardiacées, communément appeléssumacsen France,summaq(سمّاق) en arabe littéraireet qui signifie « rouge ». Il compte environ 125 espèces présentes dans les régions subtropicales et tempérées dans de nombreuses parties du monde.
Les plus connues sont lesumac vinaigrier(Rhus typhina) originaire d'Amérique du Nordet lesumac des corroyeurs(Rhus coriaria) indigène enEurope du Sudet auProche-Orient.
Le nom génériqueRhusétait en usage chez lesGrecset lesRomains.
Les espèces du genreRhusont desfeuillesalternes composées-imparipennées auxfolioleslancéolées dentées.
Espèces polygames,monoïquesoudioïques, àfleurspetites, généralement enpaniculesterminales.
Sépales3-5, distincts.Pétales3-5.Étamines3-5.Pistilformé d'un seulcarpellesessile, renfermant un seulovule.
Fruit: petitedrupeuniséminée.
Certaines espèces vénéneuses du genre telles que lesumac vénéneux(anciennementRhus radicans), dont lesucest unpoisontrès actif, ou l'Arbre à laque, aussi appelésumac à vernis(anciennementRhus vernicifera) dont le suc, également vénéneux, sert, chez lesJaponais, à vernir les ustensiles de bois enlaque, appartenaient au genreRhusmais elles ont été reclassées dans le genreToxicodendrondans les années 1970.
De nombreuses espèces africaines, dont beaucoup sont endémiques d'Afrique du Sud, ont été transférées dans le genreSearsia.
Comme l'appellation « sumac des corroyeurs » y fait allusion, certains sumacs sont utilisés dans letannagedu cuir, les feuilles contenant beaucoup de tanin. Le tannage au sumac rend le cuir souple et léger. Lemaroquinpeut être tanné au sumac. Il est encore utilisé pour la teinture des laines des tapis. Il ne faut pas le confondre avec le Sorgo sumac qui est unantioxydanttrès puissant avec un indiceORACde 312 400.
Les baies du sumac des corroyeurs,Rhus coriaria, également appelé vinaigrier, sont utilisées en cuisine du Moyen-Orient comme condiment. Elles sont parfois utilisées entières, mais le plus souvent séchées puis réduites en poudre rouge foncé, au goût acidulé etastringent. En Iran (par exemple), le sumac en poudre est souvent proposé sur la table avec les brochettes de viande hachée et le riz afin que chacun en saupoudre sur son assiette à sa convenance. Le sumac en poudre entre parfois (au Liban surtout) dans la composition duzaatar, un mélange d'herbes et d'épices (thym, sésame…).
Toujours dans la cuisine du Moyen-Orient, le sumac en poudre est mélangé avec les oignons hachés pour les faire dégorger et les rendre plus digestes, acidulés et parfumés avant de les unir à la salade (comme dans lefattouche libanais).
En Amérique du Nord, les baies dusumac de Virginie(Rhus typhina) ou dusumac à bois glabresont parfois utilisées pour faire un genre de limonade, la « sumacade » ou « limonade indienne ».
SelonCatalogue of Life(23 février 2018):
छत्तीसगढ़ का खाना

मालपुवा - चावल को कूट कर उसमे गुड को मिला कर बनाया जाता है। यहां के सतनामी जाति के लोगों में इसका विशेष महत्व है
मानव सभ्यता जितनी पुरानी है लगभग उतना ही पुराना है- स्वाद का संसार। सभ्यता के विकास के साथ स्वाद की दुनिया बदलती चली गई। सहज सुलभ कलेवा होता हुआ खानपान का यह रूप आज नये दौर में है, षट्-रस तो वही हैं लेकिन जिनमें प्रपंच स्वाद से कम नहीं। मध्यभारतके पांच अहम् लोकांचल हैं, बुंदेलखण्ड, बघेलखण्ड, निमाड़, मालवा और हमारा अपना छत्तीसगढ़। अपनी-अपनी रस विशिष्टता के साथ। ऐसे में हमें याद आती हैं हमारी परंपराएं इस मामले में छत्तीसगढ़ संभवतः सबसे अनूठा है।
छत्तीसगढ़ की संस्कृति में खानपान की विशिष्ट और दुर्लभ परंपराएं हैं, जो हर प्रहर, बेला, मौसम और तीज-त्यौहार के मुताबिक सामने आती है। आदिवासी समाज का कलेवा यदि प्राकृतिक वनोपज है तो जनपदीय संस्कृति के वाहको का कलेवा अपनी विविधताओं से हतप्रभ करता है। मांगलिक और गैर-मांगलिक दोनों प्रसंग के व्यंजनों की अपार श्रृंखला है। ये व्यंजन भुने हुए, भाप में पकाए, तेल में तले और इन तीनों की बगैर सहायता से भी तैयार होते हैं।
कुछ मुख्य व्यंजन इस प्रकार हैं:-
छत्तीसगढ़ी तसमई खीर जैसा व्यंजन है। दूध, चांवल का यह पकवान विशेष अवसरो व खुशियों में विशेष तौर पर बनता है।जैसे आमला नवमी विवाह आदि अवसरो में।
गेहूं तथा चावल के आटे के मिश्रण से निर्मित मीठी प्रकृति का लोकप्रिय व्यंजन है।
.तीजा पोला के समय बनाया जाता है।
गेहूं-चावल के आटे से बनी अनुष्ठानिक व्यंजन है। बालूशाही को भी मात कर सकती है। मीठी पपची, मंद आंच (धीमी आंच) में सेके जाने से कुरमुरी और स्वादिष्ट बन जाती है।
चावल आटा और गुड़ की चाशनी से बना छत्तीसगढ़ी पकवानों का स्वादिष्ट रूप है। विशेष अवसरो में।
दरदरे चांवल और चाशनी में भींगी देहरौरी को रसगुल्ले का देसी रूप कह सकते हैं।
फरा पके हुए चावल का बनाया जाता है मीठा फरा में गुड़ का घोल प्रयुक्त होता है और दूसरा भाप में पकाया हुआ जिसको बघार लगाकर अधिक स्वादिष्ट किया जाता है।
हरेली, पोरा, छेरछेरा त्यौहारों में चांवल के आटे से तलकर तैयार किया जाने वाले इस व्यंजन का जायका गुड़ व आचार बढ़ा देते हैं।
लम्बी या गोल आकृति वाला यह नमकीन व्यंजनबेसनसे बनता है।
करी, बेसन का मोटा सेव है, इसे नमक डालकर नमकीन करी बनाते हैं तथा बिना नमक के करी से गुड़ वाला मीठा लड्डू बनता है। दुःख-सुख के अवसरों में करी का गुरहा लड्डू बनाया जाता है।
शादि-ब्याह और भोज में पतली और बड़ी पूरी-सोहारी बनायी जाती है।
उड़द दालसे बने इस व्यंजन का शादि-ब्याह तथा पितर में विशेष चलन है।
चावल के आटे में नमक डालने से नुनहा चीला बनता है एवं घोल में गुड़ डाल देने से गुरहा चीला। इन दोनों चीले का स्वाद हरी मिर्च और टमाटर की चटनी से बढ़ जाता है।
छत्तीसगढ़ी व्यंजन संतुलित, स्वास्थ्यवर्धक और स्वादिष्ट होते हैं। साथ ही पारंपरिकता की सौंधी महक इनको बेजोड़ बनाती है। आधुनिकता के इस दौर में चूल्हा-चौके से निकले स्वाद के अपने और विनम्र संसार में उतरने का अवसर दे रहा है।
Chhattisgarh Food -छत्तीसगढ़ के खान-पान का स्वाद
पूर्व जावा

पूर्व जावादक्षिणपूर्व एशियाकेइण्डोनेशियादेश केजावा द्वीपपर स्थित एकप्रान्तहै।मादूरा द्वीपभी इस प्रान्त का हिस्सा है। पश्चिम में इस प्रान्त कीमध्य जावाके साथ भूमीय सरहद है और पूर्व में बाली जलसन्धि के पारबाली द्वीपहै।
ब्राह्मी परिवार की लिपियाँ

ब्राह्मी परिवारउन लिपियों का परिवार हैं जिनकी पूर्वजब्राह्मी लिपिहै। इनका प्रयोगदक्षिण एशिया,दक्षिणपूर्व एशियामें होता है, तथामध्यवपूर्व एशियाके कुछ भागों में भी होता है।
इस परिवार की किसी लेखन प्रणाली कोब्राह्मी-आधारित लिपियाभारतीय लिपिकहा जा सकता है।
इन लिपियों का प्रयोग कई भाषा परिवारों में होता था, उदाहरणार्थभारोपीय,चीनी-तिब्बती,मंगोलियाई,द्रविडीय,ऑस्ट्रो-एशियाई,ऑस्ट्रोनेशियाई,ताईऔर सम्भवतःकोरियाईमें। इनका प्रभाव आधुनिकजापानी भाषामें प्रयुक्त अक्षर क्रमांकन पर भी दिखता है।
ब्राह्मी-आधारित लिपियाँब्राह्मी लिपिसे उपजी हैं। ईसा पूर्व तीसरी सदी मेंअशोकके राज्यकाल में ब्राह्मी का प्रयोग का साक्ष्य मिलता है, उन्होंने इस लिपि का इस्तेमालसाम्राज्यीय शिलालेखोंके लिए किया था। लेकिन इसके अलावा, हाल ही में,श्री लंकामेंअनुराधापुरमें ईसा पूर्व छठी सदी के समय केमिट्टी के बर्तनोंपरसिंहलब्राह्मी में लिखे कुछ भंजित शिलालेख मिले हैं। ईसा पूर्व चौथी या पाँचवी सदी केतमिल ब्राह्मीके नमूने भीभट्टिप्रोलुव अन्यत्र मिले हैं।
गुप्त वंशके समय उत्तरी ब्राह्मी सेगुप्त लिपिआई और मध्यकाल में कई लिखावटों की जननी बनी, इनमेंसिद्धम,शारदाऔरनागरीप्रमुख हैं।
सिद्धम(कांजी: 悉曇, आधुनिक जापानी उच्चारण:शित्तन) लिपिबौद्ध धर्मके लिए काफ़ी महत्वपूर्ण थी क्योंकि कईसूत्रइसी में लिखे गए थे और आज भीजापानमें सिद्धमसुलेखकी कला कायम है।
दक्षिणी ब्राह्मी सेग्रन्थ लिपिव अन्य लिपियों की उपज हुई और फिर इनसे दक्षिणपूर्व एशिया की कई लिपियाँ बनीं।
तीसरी सदी में भट्टिप्रोलुबौद्ध धर्मका एक बड़ा केन्द्र था, यहीं सेबौद्ध धर्मपूर्वी एशिया में फैला। आधुनिक तेलुगु लिपिभट्टिप्रोलु लिपिया 'कन्नड-तेलुगु लिपि' से ही जनित है, इसे 'प्राचीन कन्नड़ लिपि' भी कहते हैं क्योंकि कन्नड़ से इसकी समानता काफ़ी है।
प्रारंभ में कुछ छोटे परिवर्तन हुए, उससे जो लिपि बनी उसे अब तमिल ब्राह्मी कहते हैं, इसमें कुछ अन्य भारतीय लिपियों की तुलना में कहीं कम अक्षर हैं क्योंकि इसमें अलग सेमहाप्राणयासघोषव्यंजन नहीं हैं। बाद में ग्रन्थ के प्रभाव से वेट्टुळुतु का प्रादुर्भाव हुआ जो कि आधुनिक मलयालम लिपि जैसी दिखती है। 11वीं और20वींसदी में और भी बदलाव हुए ताकि छपाई और टंकण के लिए सुविधा हो और इस प्रकार समकालीन लिपि सामने आई।
गेरी लेडयार्डने परिकल्पना की है किहांगुललिपि, जोकोरियाईलिखने के काम आती है, वास्तव में मंगोलफग्स्पा लिपिसे उपजी है, जो कि तिब्बती के माध्यम से ब्राह्मी परिवार से उत्पन्न हुई थी।
कुछ विशेषताएँ, जो अधिकांश लिपियों में नहीं बल्कि सभी लिपियों में मौजूद हैं:
नीचे कई प्रमुख भारतीय लिपियों की तुलना के लिए तालिकाएँ दी गईं हैं।
हरियाणवी भाषा

हरियाणवीउत्तर भारतमें बोली जाने वाली भाषाओं का एक समूह है। इसे भाषा नहीं कहा जा सकता। हरियाणवी में कई लहजे हैं, साथ ही विभिन्न क्षेत्रों में बोलियों की भिन्नता है। हरियाणा के उत्तरी भाग में बोली जाने वाली हरियाणवी थोड़ा सरल होती है तथा हिन्दी भाषी व्यक्ति इसे थोड़ा-बहुत समझ सकते हैं दक्षिण हरियाणा में बोली जाने वाली बोली को ठेठ हरियाणवी कहा जाता है। यह कई बार उत्तर हरियाणा वालों को भी समझ में नहीं आती ।यमुनानगर,अंबाला,पंचकुला,कुरूक्षेत्र,करनाल आदि उत्तर प्रदेश के कुछ जिलो मे एक ही बोली प्रचलित है जो कौरवी हरियाणवी है मध्य और दक्षिण हरियाणा की बोली बांगरू है। कौरवी हरियाणवी बांगरू से ज्यादा शुद्धतम हिंदी का रूप है। हरियाणा के कुछ जिलो जैसे हिसार, सिरसा फतेहाबाद, भिवानी में लगभग राजस्थान की बोली बागड़ी या मारवाड़ी का भी इस्तेमाल किया जाता है। 
रोहतक, झझर, फरीदाबाद, रेवाड़ी, इन जिलो में देसवाली हरियाणी का इस्तेमाल किया जाता है।
इसके अतिरिक्त विभिन्न क्षेत्रों में हरियाणवी भाषा समूह के कई रूप प्रचलित हैं जैसे बाँगर, राँघड़ी आदि।
तुम कहाँ जा रहे होको उत्तरी हरियाणवी को "तो कहाँ जैरया अ" कहते हैं तो बांगरू मे "तो कडे जावे सै" कहते हैं
हरीयाणी में अ, आ, इ, ई, उ, ऊ, ए, ऐ, ओ, औ सहित दस स्वर हैं।
हरियाणवी में 32 व्यंजन हैं।
हरियाणवी में व्यंजनक्रम देवनागरी लिपि में ध्वनिक्रम के अनुसार होता है। इसमें वर्गीय व्यंजन और अवर्गीय व्यंजन दोनों हैं।
क-वर्ग:- क्, ख्, ग्, घ्, ङ्
च-वर्ग:- च्, छ्, ज्, झ्, ञ्
ट-वर्ग:- ट्, ठ्, ड्, ढ्, ण्
त-वर्ग:- त्, थ्, द्, ध्, न्
प-वर्ग:- प्, फ्, ब्, भ्, म्
य, र, ल, ळ, व, स, ह
हरियाणवी में बड़बड़ाहटी व्यंजन अपने से पहले व्यंजन यानी सघोष व्यंजन में बदल जाते हैं। जैसे:- "भित्तर" को "बित्तर" बोला जाता है, "झंडा" को "जंडा", "घर" को "गर" और "ढक्कण" को "डक्कण" एवं "धरम" को "दरम" आदि।
Hidangan Timur Tengah

Masakan Timur Tengahataumasakan Asia Baratadalahmasakandi negara-negaraTimur Tengah. Bahan yang biasanya digunakan adalah zaitun dan minyak zaitun, madu,wijen,peterseli,mentha,kacang Arab, dan lain-lain. Beberapa makanan yang terkenal adalahkibbehdanshawarma. Minuman yang terkenal adalaharak.
Ngolah gedhang

Gedhang￼￼ masak minangka salah sawijining jinis olahan jinis panganan utama ing Afrika Kulon lan Tengah, pulo Karibia, Amerika Tengah, lan Amerika Selatan sisih lor. Anggota genusMusa minangkapribumi ing wilayah tropis ingAsia TenggaralanOseania, kalebu Kepulauan Melayu (Indonesiamodern,Malaysia,BruneilanFilipina) lan Australia Lor .Afrika dianggep dadi pusat keragaman nomer loro kanggo kultivarMusa:Afrika Kulonkanggo sawetara plantain landataran tinggi tengahpisang Highland Afrika Wétan (MusaAAA-EAHB; dikenal minangkamatokeingUganda), umume sing dimasak, sanajan ana sing utamane digunakake kanggo nggawebir.
Sega klapa

Sega gurihminangka olahan sing disiyapake kanthi ngekum sega putih ingsantenutawa masak nganggo ganggang.Amargaklapalan tanduran pari umume ditemokake ing wilayah tropis ing saindenging jagad, pari klapa uga ditemokake ing pirang-pirang budaya ing saindenging jagad, sing nglintasi khatulistiwa saka subbawana India, Asia Tenggara, Amerika Kidul, Amerika Tengah, Afrika Wétan, lanKaribia.
Permèn wiji wijèn

Sesame wiji Candyiku salah sawijining jinis olahan sakaSesame wijilangulautawamadudipencet menyang bar utawa bal. Iki misuwur wiwitWétan Tengahnganti Asia Kidul nganti Asia Wétan . Tekstur bisa beda-beda wiwit kenyal dadi asri. Iku bisa uga disebutsesame (wiji)Candy/bar/kawigaten;kue wiji wijen bisa uga nuduhake wajan utawakueragi utawacookie sing kalebuwijen.
피타

피타(그리스어:πίτα) 또는아랍빵(아랍어:خبز عربي쿠브즈 아라비,이집트 아랍어:عيش بلدي에이시 발라디→토착빵)은 살짝팽창한납작빵이다.비옥한 초승달 지대에서 만들어진 빵으로,아랍 세계와중동,그리스등지에서 먹는다. 그리스어 이름이 전 세계에 잘 알려져 있다. 주로밀로 만들지만호밀로 만들기도 한다.
그리스어피타(πίτα)는 "빵"이나 "페이스트리"를 뜻하는 말이다.바실로피타(바질페이스트리),스파나코피타(시금치페이스트리) 등 여러 가지파생어가 있다.
터키어로는 "피데"라고 하며 "피타"라는 용어는 이 터키어 낱말에서 차용한 것이다.
피타에기로스나수블라키등을 얹어 먹기도 한다.
코프타

코프타는남아시아,중동,동유럽,중앙아시아등에서 먹는 요리이다.다진 고기나 채소 등을 둥글게 빚어 만든다.
어원은고전 페르시아어"코프타(کوفته)"인데, 이는 "빻다, 부수다, 갈다, 짓이기다" 등을 뜻하는 "쿠프탄(کوفتن)"에서파생한 말이다.
อาหารยัดไส้

อาหารยัดไส้เป็นชื่อเรียกอาหารที่ปรุงโดยนำส่วนผสมไปบรรจุในผัก ผลไม้หรือเนื้อสัตว์ชนิดอื่น ๆ เป็นวิธีการปรุงที่แพร่หลายในตะวันออกกลางและฝรั่งเศสพบน้อยในอาหารจีนญี่ปุ่นและอินเดียส่วนในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ มักเป็นอาหารในราชสำนัก ลักษณะเด่นของอาหารยัดไส้ในแต่ละประเทศเป็นดังนี้
กะบาบ

กะบาบ(อาหรับ:كباب),แคบอบ(เปอร์เซีย:کباب),เคบัพ(ตุรกี:kebap) หรือคิบาบ(อังกฤษ:kebab) คืออาหารประเภทเนื้อสัตว์ปิ้งย่างในรูปแบบต่าง ๆ ที่มีต้นกำเนิดจากตำรับอาหารตะวันออกกลางกะบาบหลากหลายรูปแบบเป็นที่นิยมไปทั่วโลกในปัจจุบัน
ในหลายพื้นที่ของเอเชียโลกมุสลิมและในภาษาอังกฤษแบบอินเดียและภาษาต่าง ๆ ของตะวันออกกลางกะบาบหมายถึงเนื้อสัตว์ปิ้งย่างไม่ว่าในรูปแบบใดก็ตาม บางรูปแบบที่มีต้นกำเนิดมาจากกะบาบตะวันออกกลางอาจมีชื่อเรียกต่างออกไปในภาษาท้องถิ่น เช่นชฺวั่นในภาษาจีน ในอเมริกาเหนือกะบาบโดยทั่วไปหมายถึงชิชเคบัพหรือชัชลึคแบบตุรกี (เนื้อสัตว์หั่นเป็นชิ้นเล็ก ๆ เสียบไม้หรือเหล็กย่าง)หรือหมายถึงเดอแนร์เคบัพซึ่งเป็นอาหารจานด่วนที่พบได้ทั่วไปในยุคหลังมานี้
กะบาบรูปแบบต่าง ๆ มีทั้งที่เป็นเนื้อชิ้นใหญ่ เนื้อหั่นเป็นชิ้นเล็ก ๆ เนื้อแล่เป็นชิ้นบาง และเนื้อบด ส่วนใหญ่ใช้หัวหอมหั่นเป็นเครื่องเคียงนอกเหนือจากผักและวัตถุดิบอื่น ๆ โดยขึ้นอยู่กับสูตร แม้ว่ากะบาบตามแบบฉบับจะเป็นเนื้อเสียบย่าง แต่กะบาบบางรูปแบบก็ปรุงด้วยวิธีอบในกระทะในเตาอบ หรือปรุงเป็นส่วนหนึ่งของแกง เช่นทัสเคบัพเนื้อสัตว์ที่ใช้ทำกะบาบแบบดั้งเดิมมักจะเป็นเนื้อแกะหรือเนื้อลูกแกะ แต่สูตรตามท้องถิ่นต่าง ๆ อาจใช้เนื้อวัวเนื้อแพะเนื้อไก่เนื้อปลาหรือเนื้อหมูซึ่งพบได้ไม่บ่อยนักเนื่องจากข้อห้ามทางศาสนา
ในชุมชนมุสลิมย่านคลองบางหลวงกรุงเทพมหานครจะทำกะบาบในวันสุดท้ายของงานทำบุญสี่สิบวัน ซึ่งจะอุทิศส่วนกุศลแก่ผู้วายชนม์ตามธรรมเนียมอิสลาม โดยกะบาบนี้จะใช้เนื้อไก่บ้านไม่เอาหนัง นำเนื้อมาหมักกับเครื่องเทศต่าง ๆ ได้แก่พริกไทยหอมแดงกระเทียมลูกผักชีและยี่หร่าตำละเอียด เมื่อได้หมักได้ที่จะนำไปย่างไฟอ่อน ๆ ระหว่างนั้นก็จะพรมด้วยกะทิเมื่อสุกเท่ากันแล้วก็จะนำไปหั่น ให้แต่ละชิ้นมีขนาดเล็กเท่านิ้วหัวแม่มือ ห่อด้วยใบตองสดกลัดด้วยไม้กลัด หรือนำไปห่อกรวยใบตองสดอีกชั้นเพื่อความสวยงามเพื่อใช้ในพิธีกรรมต่อไป ถือเป็นของหากินยาก เพราะจะทำไม่มากชิ้นโดยกะบาบไทยจะมีรสชาติอมหวานนิด ๆ อันเกิดจากความหวานมันของกะทิ
山羊肉

山羊肉是指家山羊的肉。非洲菜、中東飲食、北非菜系、东非菜系、西非菜系、印度飲食、印度尼西亞飲食、尼泊尔菜系（英语：Nepalese cuisine）、孟加拉国饮食、巴基斯坦菜系（英语：Pakistani cuisine）、墨西哥飲食、海地菜系、多米尼加菜系以及厄瓜多尔菜系（英语：Ecuadorian cuisine）中都有山羊肉。山羊肉可以放入濃湯中，也可以和咖喱攪拌後一起吃，也可以拿來烘焙和燒烤，也可以放入罐裝食品中或者制成肉腸以及肉乾。
伊朗饮食

伊朗饮食，也叫波斯饮食，包括伊朗的食物、烹饪方法及饮食传统。
伊朗位於絲綢之路上，受高加索、希臘、土耳其、庫爾德、累凡特、中亞細亞、俄羅斯等文化的影響。並受伊斯蘭教的影響，佔人口絕大多數的穆斯林禁止食用《古蘭經》禁止的食物，例如豬肉和酒精飲料，但非穆斯林卻不在此限。
典型的一份伊朗主菜包括大米和肉（例如羊肉、鸡肉或牛肉）、蔬菜、坚果；常以具中東特色的香料入饌，如藏红花、肉桂、欧芹、洋蔥、干柠檬（英语：Dried lime）等，新鲜的香草亦很常见。伊朗亦盛產水果，有李子，石榴、榅桲、梅干、杏和葡萄干等。
对大米的使用可以追溯到16世纪的萨非王朝。大米作为主食流行于伊朗北部地区和富裕的人家，但是馕在其他地区仍然占支配地位。
仅次于大米的是小麦制品。下列食物列表列出了几种伊朗饮食中常见的馕饼。
受益于伊朗农业的发展，伊朗人的餐桌上常常有水果，蔬菜也是常见的配菜。他们不仅食用成熟水果，而且把很多水果干加入主菜中。
伊朗菜经常使用南瓜，香菜，四季豆，蚕豆，西葫芦，各种瓜类，洋葱，蒜和胡萝卜。番茄和黄瓜通常作为配菜。茄子被称为“伊朗的馬鈴薯”，伊朗人很喜欢蔬菜沙拉，佐以橄榄油，柠檬汁，盐，辣椒和蒜。
在伊朗，烤肉与米饭或馕一起吃，伊朗烤肉飯（英语：Chelow kebab）更被认为是伊朗的国菜。
霍列什是伊朗式的炖菜，通常搭配一盘白米饭食用。一份典型的霍列什包括香草、水果和肉块，以番茄酱，藏红花和石榴汁调味。其他不叫霍列什的炖菜比如dizi通常搭配馕食用。
伊朗有非常丰富的汤粥种类，比如大麦粥，香菜粥，蘑菇粥以及几种汤。
加勒比飲食

加勒比飲食是指加勒比地区人民的飲食習慣。加勒比飲食融合了西非飲食（英语：West African cuisine）、克里奥尔飲食（英语：Creole cuisine）、美洲原住民飲食、歐洲飲食、拉丁美洲飲食、印度飲食/南亚飲食（英语：South Asian cuisine）、北美飲食（英语：North American cuisine）、中東飲食以及加勒比中国菜（英语：Caribbean Chinese cuisine）的風格。許多人移居加勒比地区时會將家鄉的料理引入加勒比地区。
富爾梅達梅斯

富爾梅達梅斯（阿拉伯语：فول مدمس‎）是一道埃及的传统菜肴，主要材料为蚕豆，加入孜然、柠檬汁、橄榄油炖煮而成，有学者认为古埃及时代就有该菜式。埃及蠶豆餐從埃及出口到阿拉伯世界的其他地區，以及非洲和亞洲的其他地區，尤其是伊拉克、黎巴嫩、以色列、敘利亞、約旦、巴勒斯坦、沙特阿拉伯、也門、索馬里、埃塞俄比亞、厄立特里亞、蘇丹、摩洛哥和利比亞等地区。
Tajadera

Latajadera(omezzalunaenitaliano) es una cuchilla ocuchilloespecial de hoja curva, a modo de media luna, y generalmente con dos mangos o asideras, empleado en la cocina para cortar quesos, carnes, etc. El nombre de este cuchillo proviene del verbotajar, sinónimo decortar. Las tajaderas presentan a veces dos cuchillas paralelas, para agilizar el corte mediante un movimiento de vaivén sobre una superficie dura y horizontal que cuando se trata de una pieza de uso específico suele recibir el nombre de tajo, tajadero y, por extensión, tajadera.
La tajadera es el cuchillo más apropiado para desmenuzar las hierbas aromáticas de uso culinario o comocortador de pizzaaunque también se puede usar para cortarquesoycarne. EnNavidad, se suele emplear esta cuchilla para desmenuzar elturrón. Un uso muy común enItaliaincluye la preparación de unsoffrittoo unpesto, etc.
En las antiguasfraguasera uncortafríocon mango de madera, que servía para cortar las barras de acero con las que se fabricaban los escoplos de losarados. El maestroherrerola colocaba sobre el acero y el mozo o aprendiz la golpeaba con el mazo de hierro hasta separar las piezas.
La mezzaluna (Tajadera), significa "medialuna" enitaliano, por la forma curva de la hoja, y es el nombre más común en elReino UnidoeItalia. También tiene otros nombres como "hachoir", que es su nombre enfrancés.
Tajadera (moneda)

Latajaderade cobre era una forma de moneda que circulaba en el centro de México, partes deAmérica Centraly también América del Sur (Ecuador, Perú, etc). También conocida como moneda-hacha o moneda-azada azteca, esta divisa estandarizada, sin sello. Entretanto, los españoles utilizaban polvo de oro, pepitas y barras o láminas de plata como moneda circulante:
Se elaboraban a partir decobre nativoel cual era fundido y vaciado en un molde hecho por dos piedras talladas con la forma que se necesitaba (cuchillas o hachas) y luego eran golpeadas con piedras de río a fin de darle forma y dureza. Una pieza equivalía a 8,000granos de cacao.Cuatro de piezas nuevas valían 5 reales españoles y 10 ya usadas y desgastadas valían un real.
Tajador

Untajador,tajadero,​fuente, plato tajador o tabla de trinchar, es un objeto de la vajilla tradicional, de barro o de madera, usado preferentemente para cortar y picar el producto de lamatanza del cerdo. Morfológicamente son diferentes los tajadores cerámicos, recipientes sin asas, de fondo plano o ligeramente cóncavo, del tajador de madera, por lo general redondo, grueso, plano y con un resalte en el centro.
Antiguamente también se llamabatajaderoal trozo de pan duro al que se daba forma cuadrada y que se usaba comoplatosobre el que se servía la comida para tomarla. Al final, el tajadero podía comerse consalsa, pero era más frecuente darlo como limosna a los pobres.
En lapenínsula ibérica, el tajador alfarero está documentado arqueológicamente desde el sigloXIVy descrito como fuente con anillo solero, pared curvilínea y labio triangular caído. El interior, única parte de la piezaengobada, suele decorarse en algunas zonas con la técnica conocida comoverde y morado. Se han encontrado tajadores de dos tamaños: medio y grande.​
Diversos estudios defienden y documentan la personalidad morfológica del tajador, diferenciándolo de platos, fuentes, escudillas y cazuelas. Ya en 1944,Manuel González Martíhablaba de lostalladors, describiéndolos como platos para trinchar grandes y planos de la familia de lasfuentesvalencianas.​ Olatz Villanueva lo desglosa de un grupo genérico de unos seiscientos ejemplares de la vajilla catalogada en una serie de prospecciones arqueológicas en la ciudad deValladolid.​ Martí y Pascual la consideran pieza ajena a la cerámica islámica y justifican su presencia en la vajilla bajomediaval valenciana por influencia del área cristiana catalana.​ Para otros especialistas, existen concomitancias en forma y uso en ejemplares dealcadafesmusulmanes localizados en yacimientos deMallorca(Santa Catalina de Sena) yValenciacapital. Se conservan ejemplos en los museos arqueológicos de Teruel y Zaragoza.
EnÁvila, donde forma parte de la vajilla tradicional, se acompaña de unatajadera.​
Máquina de picar carne

Lamáquina de picar carneopicadora de carnees unutensilio de cocinaencargado depicarlosmúsculosde lacarneen pequeñas partes. En parte sustituye a latajaderaen su función de picado. La invención de este aparato se debe al ingenieroalemánKarl Draisque en el siglo XIX ideó por primera vez una máquina con una funcionalidad similar. Se trata de una de los útiles más característicos y que más frecuentemente pueden verse en lascarnicerías.
Antes, las picadoras de carne antiguas funcionaban mediante el accionamiento manual de una palanca giratoria que movía un eje en espiral sin fin que empujaba los trozos de carne a una placa con orificios por donde salía la carne en pequeños pedazos (funcionamiento similar al delcolador). Se solía pasar varias veces la carne por la picadora de carne con el objeto de graduar la fineza del producto final. Se empleaban en las operaciones de picado en lamatanzay estaban asociadas a un extremo con lasembutidoras.
La máquina de picar moderna es automática, tiene unmotor eléctricointegrado que le proporciona una gran fuerza motriz constante (entre unos 0,5 y 3caballos de fuerza).
Atanasio Melantuche

Atanasio Melantuche y Lacoma(Utebo, 1869-Madrid, 1927) fue un escritor y periodista español.
Nació en la localidad zaragozana deUtebo​​ el 14 de abril de 1869.​ Aragonés, fue redactor deEl País(1892-1902) y escribió para el teatro piezas regionales aragonesas, comoLa vara de alcalde(zarzuela de costumbres aragonesas, 1905),Ideícas(zarzuela baturra, 1909),El golpe de Estado(con Santiago Oria, 1906),La Tajadera(zarzuela baturra, 1909),La Pirula(zarzuela, 1913).​ También firmó el libreto de la operetaEva(adaptación del original de Alfred Maria Willner yRobert Bodanzky, 1915).​​ Falleció en Madrid hacia mediados de julio de 1927, a la edad de cincuenta y ocho años.​Javier Buenofue hijastro suyo.​
Tomás Barrera

Tomás Barrera Saavedra(La Solana,Ciudad Real, 13 de febrero de 1870-Madrid, 16 de julio de 1938) fue uncompositorespañolautor dezarzuelas.
Tomás Barrera Saavedra es el ejemplo arquetípico de compositor hispano de los siglosXIXyXX, cuya actividad creativa estuvo vinculada fundamentalmente al ámbito teatral, lo que en la España del cambio de siglo quería decir al mundo de lazarzuela; en relación con este hecho no es nada extraño el olvido de su obra y de su figura, que se une al de otros muchoscompositoresylibretistas. La brecha abierta en España por la guerra civil hace que la zarzuela pase de ser un género vivo a uno histórico; y la “historia” se escribirá con una selección de nombres, no necesariamente los mejores, suponiendo la desaparición de otros muchos. Es desde hace no mucho cuando se ha vuelto la mirada atrás para reescribir esa historia añadiendo al discurso ya escrito las conclusiones derivadas del conocimiento de obras esenciales totalmente desconocidas de los autores ya consagrados y lo que es más importante de obras de autores completamente olvidados. Ese es el caso de Tomás Barrera.
Un gran número de sus obras están firmadas por otro compositor más. Su obra más recordada esEmigrantes, estrenada en 1905 en elTeatro de la Zarzuela de Madrid. Su último éxito fueLa virgen capitana, estrenada en Zaragoza en 1923.
.
Fecha no disponible:
Hachoir berceuse

Unhachoir berceuse(anglais:mezzaluna) est un couteau composé d'une ou plusieurs lames incurvées avec un manche à chaque extrémité, que l'on balance d'avant en arrière pour hacher les ingrédients qui se trouvent en dessous à chaque mouvement. Le plus souvent, il n'y a qu'une seule lame, mais on en voit parfois deux ou trois.
Il est généralement utilisé pour hacher des herbes ou de l'ail, mais il peut être utilisé pour hacher d'autres choses comme du fromage ou de la viande. De très grandes versions à une seule lame sont parfois utilisées pour la pizza. Les utilisations courantes en Italie comprennent la préparation d'unsoffrittoou d'unpesto, etc.
Hachoir

Unhachoirest unustensile de cuisinepour hacher laviande. Le hachoir existe en différents types, dont le plus connu est figuré sur la photo ci-contre. Le hachoir a été inventé dans le milieu duXIXsiècle parKarl Drais.
La plupart des hachoirs fonctionnent en forçant la viande à passer à travers de petits trous à sa sortie au moyen d'unevis sans fin(extrusion).
Lachair à saucisse, lesfarceset laviande hachéesont fabriquées avec des hachoirs.
Pour déterminer quelhachoir à viandechoisir pour sa boucherie, vous devez connaitre vos préférences personnelles et l’utilisation que vous prévoyez d’en faire. Il existe principalement trois catégories de hachoirs à viande :manuelles,électriquesetmixtes.
Mezzaluna (cucina)

Lamezzalunaolunettaè uncoltelloa due manici tipicamente usato nellacucina italiana. Serve a triturare o sminuzzare alcuni alimenti, tra cui ortaggi, comecipollaoprezzemoloo tagli dicarne.
È formata da unalamacurva, inferrooacciaio inox, con due impugnature a pomolo, in legno o plastica. Usata in coppia con iltagliere, è uno strumento meno utilizzato che in passato, soppiantato daelettrodomesticielettrici come imacinini, ifrullatorio i robot da cucina. La sminuzzatura che si ottiene con la mezzaluna è tuttavia più grossolana e meno omogenea di quella ottenuta con gli elettrodomestici, ed è perciò in alcuni casi da preferire, in quanto conserva meglio i sapori.
Kipferl

Ilkipferl(intedesco) okifli(inungherese) è una specialità alimentareaustro-ungaricadolce o salata a forma dimezzaluna crescente.
La sua composizione è a base di farina, burro, uova, acqua e zucchero, con l'aggiunta di tuorlo d'uovo spalmato sulla superficie per ottenere una colorazione più dorata. Possono essere considerati "figli" del kipferl ilcornettoitaliano, più elaborato, e il più recentecroissantfrancese.
La storia narra che questi dolci vennero ideati dai panettieri per celebrare la fine dell'invasione turca del 1683, da qui la forma di mezzaluna (in tedescokipferl,gipfel(e)ohörnchen). La specialità si diffuse inItaliae più specificatamente inVenetosubito dopo il 1683, grazie agli intensi rapporti commerciali tra l'alloraSerenissima Repubblica di VeneziaeVienna. La sua ricetta venne modificata dai pasticceri diVersailles, che lo arricchirono di burro e lo battezzaronocroissant.
Nel 1797, con iltrattato di Campoformioe successivamente con l'istituzione delRegno Lombardo-Veneto, ilkipferlo cornetto, insieme aikrapfene algulasch, accrebbe ulteriormente la propria popolarità. L'arte di prepararli divenne patrimonio dei maestri fornai veneti.
Casoncelli

Icasoncelli(casonsèiocaronsèiinlingua lombarda, pronunciato[kazonˈsɛj]inlombardo orientale) sono un piatto tipico diBergamoeBrescia.
Si tratta di unapasta ripienatipica dellaLombardiaorientale, ma sono presenti numerosissime varianti locali che pur essendo leggermente diverse tra loro mantengono alcune caratteristiche di base: la farcia comune è costituita da carne,grana padanoed erbe aromatiche, mentre la pasta assume la forma di una mezza luna.
Piatto tipico della bergamasca:
Il ripieno conferisce ai casoncelli un sapore lievemente dolciastro, caratteristica tipica del panorama culinario medioevale e rinascimentale nel quale hanno origine; una documentazione certa attesta la loro esistenza già nel 1386. Sotto il dominio veneziano il ripieno si arricchí con spezie, amaretti e ingredienti di origine lontana. La ricetta attuale è il consolidamento della versione ottocentesca.
Piatto tipico della Bassa bresciana:
Tipici sono icasonséidiBarbariga,Longhena,PontoglioeCastelcovatiprodotti all'interno del territorio comunale di questi quattro paesi della bassa bresciana. Dal 2004 i Casoncelli di Barbariga e Longhena e dal 2019 Pontoglio, hanno ricevuto laDe.C.O.
Piatto tipico dellaVal Camonica.
In ogni paese differisce il ripieno. I più noti sono quelli:
Le ricette variano poi da paese e paese, e ogni famiglia la modifica secondo le proprie varianti.
Cucina romagnola

Lacucina romagnolaè lagastronomiadellaRomagna. Le sue caratteristiche sono legate alla tradizione contadina, con apporti dellapesca, dellapastoriziae dei prodotti della montagna.
Pellegrino Artusi(1820-1911), diForlimpopoli, tra i più celebri gastronomi italiani, riporta alcune ricette e usi della cucina della sua terra; la sua opera è tuttavia una raccolta organica degli usi gastronomici di tutta l'Italia, soprattutto quella centro-settentrionale.
Nel1913Antonio Sassi descrisse la cucina dei romagnoli con quattro voci: icappelletti, ipassatelli, ilpollo arrostoe lapiadina, che varia da zona a zona in spessore e dimensione.
Nell'ampia letteratura sulla cultura popolareromagnola è possibile recuperare altri piatti tradizionali, non tutti sopravvissuti; tra i primi piatti latardura(o "minestra del Paradiso", di uova, formaggio e pan grattato), imanfrigoli, glignocchi, lelasagne al fornoe imaccheroni; tra i secondi piatti il galletto in umido, la carne lessa e la carne fritta; tra idolciilbracciatello, laciambella, isabadoni, tortelli ripieni di castagne cotte e marmellata di mele, pere cotogne o fichi, e lasaba, uno sciroppo prodotto con la riduzione a fuoco lento delmostod'uva bianca o rossa. Erano, questi, i piatti delle occasioni solenni, delle grandi feste del ciclo dell'anno (Nataleecarnevale) e del ciclo della vita (nascita, nozze, morte). La cucina di tutti i giorni, invece, era finalizzata a riscaldare e a corroborare (zuppe e minestre di verdure) o a tacitare i morsi della fame (focacce, dolci di farina dimais).
Molto utilizzate le erbe spontanee commestibili (nellaLettera sulle insalatedel1565il medicoCostanzo Felicidescrive 180 piante mangerecce: erbe, radici, frutti, spezie, funghi e tartufi con i loro impieghi in cucina).
Una cultura ampia e raffinata è quella dellasfogliafatta in casa, di sole farina e uova. Dalla sfoglia, più o meno sottile. si ricavano letagliatelle, itagliolini, i quadrettini, imaltagliati, gli strichetti, i malfattini, igarganellidi Ravenna, nonché le paste ripiene come icappelletti, il piatto natalizio per eccellenza, e iravioli, con ripieno dispinaciericotta. Con la sfoglia senza uova sono fatti i ritortistrozzapreti.
L'arte del matterello fornisce anche lapiada, spessa (con o senza strutto) oppure sottile e con olio d'oliva nel riminese e nelMontefeltro, e icrescionialle erbe di campo.
Importante è la cucina di mare, incentrata sulbrodetto, denso diconserva di pomodoro,acetoepepenero. Popolare è il pesce in graticola (larustìda), infilzato negli spiedini e protetto da una panatura all'aglioe alprezzemolo.
Nellalingua romagnolanon esiste un termine equivalente a "pasta": i primi piatti, in brodo o asciutti che siano, vengono chiamati in generemnestra("minestra"). Si può specificare così:mnestra sòta(asciutta) emnestra int e' brod(in brodo).
Prodotti con certificazione ufficiale dall'Unione europeadiDenominazione di origine protetta(DOP) e diIndicazione geografica protetta(IGP) romagnoli.
La Romagna occupa un post di rilievo nellaviticoltura in Emilia-Romagna.
メッザルーナ

メッザルーナ（またはメッツァルーナ、伊:mezzaluna）は、各端に持ち手（ハンドル）が付いた1つまたは複数の湾曲した刃を持つナイフの一種。両手で各持ち手を握り、メッザルーナを前後に揺らす動きで材料を切り刻む。刃は1枚が一般的であるが、2枚または3枚の刃がついたものも存在する。またの名をミンチングナイフとも言う。
メッザルーナは通常、ハーブやニンニクをみじん切りにするために使用されるが、チーズや肉などをみじん切りにするために使用することもできる。また、非常に大きな一枚刃のメッザルーナがピザの切断に使用されることがある。イタリアでは一般的に、ソフリットやペストなどの準備に用いられる。
メッザルーナはイタリア語で「半月」を意味し、刃の湾曲した形状にちなんでいる。イギリスではこの名称が最も一般的に使用されている。
パウロ・セーザル・カルペジアーニ

カルペジャーニ（Carpegiani）ことパウロ・セーザル・カルペジャーニ（Paulo César Carpegiani、1949年2月7日- ）は、ブラジル・リオグランデ・ド・スル州出身の元サッカー選手、サッカー指導者。
1969年にSCインテルナシオナルへ移籍し、エリアス・フィゲロア、ファルカン、バチスタらと共に、インテルナシオナルの黄金期を支えた。1977年からはCRフラメンゴに在籍したが3年後、31歳で引退した。
代表では、1974 FIFAワールドカップとコパ・アメリカ1979に出場し、ワールドカップではクロドアウドの直前離脱を受けて、ヴィウソン・ピアッザと共にボランチのレギュラーを務めた。
引退後は監督を務め、サッカーパラグアイ代表などを指揮した。
イタリアの鉄道

イタリアの鉄道は、交通インフラの重要な部分を担っている。フェッロヴィーエ・デッロ・スタート（FS, 旧国有鉄道）の子会社（鉄道路線の保有・管理会社）であるレーテ・フェッロヴィアーリア・イタリアーナ（RFI）が16,724kmを保有しており（2015年12月31日現在）、FSグループのトレニタリアをはじめとする公営・民間の運営会社が列車を運行している。また、RFI以外に地方自治体・公共企業体・民間企業が所有する鉄道路線（地下鉄・狭軌鉄道を含む）もある。
イタリアの鉄道は20世紀半ばにもっとも拡張されたが、1950年代からは現在において非生産的で時代遅れと政治的に判断され多くの施設が廃止された（最近は少し回復している）。
続く一覧は、それぞれ資産（あるなら運用も）の経営会社を示す。それぞれの区間で所有を示したのは鉄道資産のうち経営会社の資産ではないものである。
全て国の保有:
カンパーニア州保有:
ロンバルディア州とピエモンテ州保有:
カンパニア州:
ピエモンテ州保有:
プッリャ州保有:
ラーツィオ州所有:
フリウーリ＝ヴェネツィア・ジューリア州所有:
カンパーニア州保有:
プッリャ州保有:
ウンブリア州保有:
アブルッツォ州保有:
プッリャ州保有:
リグーリア州保有:
トレント県保有:
暫定的に運輸省管轄で政府の保有
サルデーニャ自治州所有:
標準軌区間:
狭軌区間:
旧FSの標準軌・狭軌区間:
旧委託路線（標準軌）:
旧委託路線（狭軌）:
全て私有:
廃線となった古い鉄道路線に復元した車両により当時の再現を行う形で運営されている。
ゼネラリ保険

ゼネラリ保険（ゼネラリほけん、イタリア語:Assicurazioni Generali S.p.A.）は、イタリア・トリエステに本拠を置く、イタリア最大の保険会社。イタリア証券取引所上場企業（BIT:G）。
1831年12月設立の帝王室特許オーストリア＝イタリア総合保険会社に起源を持ち、トリエステがハプスブルク帝国最大の貿易港であったことを背景に、イタリアと中欧地域を中心に事業を拡大した。設立以来、ユダヤ人が経営権を主導し、1935年にはエルサレムにゼネラリ・ビルディング（イタリア語版、英語版）が建てられた。その後ムッソリーニ政権のユダヤ人迫害政策により、1938年に社長のジュゼッペ・ラッザロ・モルプルゴ（イタリア語版）は辞職を余儀なくされ、ファシストのジーノ・バロンチーニ（イタリア語版）が継いだものの、英米連合軍の進駐により、東欧地域を中心に拠点接収を受けた。
1989年、フランスのアクサ中東法人の株式を買収、これは1996年に売却するが、2006年にトリノを拠点とするトーロ保険（イタリア語版）を買収、2013年にローマを拠点とするイーナ・アッシタリア（イタリア語版、英語版）を完全子会社化し、2014年7月にクレディ・スイスのイタリア部門の大半を買収した。
ゼネラリ保険は、フランスのウーロプ・アシスタンス（フランス語版、イタリア語版）などのグループ企業を持ち、中国、インド、ブラジルなどでも事業を展開している。19世紀の設立以来、ハプスブルク家を象徴する鷲のロゴを使用していたが、第一次世界大戦以降、トリエステがハプスブルク家の支配から離れて以降は、ヴェネツィア・サンマルコ広場のヴェネツィアの獅子に由来する、ライオンのロゴを使用している。
2019年3月31日まで、日本支店「ゼネラリ保険会社」が、自動車保険「ビアンカ」を中心に取り扱いを行い、東京（麹町）・大阪・名古屋にオフィスを持っていた。2017年、2018年1月以降の新規契約の引受を終了し、日本支店を2019年4月1日をもって閉鎖することが発表され、三井住友海上火災保険が、2019年4月1日以降に満期となる全ての保険契約の移転を受託している。
コモ

コモ（イタリア語:Como(音声ファイル)）は、イタリア共和国ロンバルディア州北西部にある都市で、その周辺地域を含む人口約8万5000人の基礎自治体（コムーネ）。コモ県の県都である。
コモ湖南端のほとり、スイスとの国境に位置する都市で、絹の産地として有名である。古代ローマ時代にはコムムと呼ばれた古い都市であり、博物学者プリニウスの出身地である。
Comoは[ˈkɔmo]と発音される。日本語文献では「コモ」のほか、「コーモ」とも表記される。
古代ローマ時代にはコムム（ラテン語:Comum）と呼ばれていた。
青銅器時代には既にコモ市周辺の丘にケルト人の一派であるオロビー人（英語版）が住んでいた。
コモ市南西部の丘には、現在も森に覆われた遺跡が残っている。
紀元前1世紀頃に古代ローマの支配下に入った。
町の中心は丘の近くに置かれたが、カエサルの指示で現在の場所に移された。
彼は湖南端の沼を排水し、典型的なローマ都市を建設した。
都市は「Novum Comum」と名付けられ、「municipium」の地位を得た。
774年、カール大帝率いるカロリング帝国に降伏し、貿易拠点になった。
1127年、ミラノとの10年以上に渡る戦争に敗れた。
1162年、フリードリヒ1世 (神聖ローマ皇帝)の援助を受けて、ミラノを破壊した。
フリードリヒ1世は郊外に複数の監視塔を建てたが、その内the Baradelloが現存している。
その後はミラノ公国と同様にフランスやスペインの侵略を受け、1714年にはオーストリアに占領された。
1796年、フランス第一共和政のナポレオン・ボナパルトに占領され、トランスパダーナ共和国に組み込まれた。
1797年、トランスパダーナ共和国が廃止され、チザルピーナ共和国に組み込まれた。
1802年、チザルピーナ共和国が廃止され、イタリア共和国に組み込まれた。
1805年、イタリア共和国が廃止され、イタリア王国に組み込まれた。
1815年、ウィーン会議によってオーストリア帝国に組み込まれた。
1859年、ジュゼッペ・ガリバルディによってイタリア統一運動が始まり、コモはサヴォイア家が統治した。
1902年、ウィリアム・ロックフェラー（英語版）が、湖畔のコモ市中央広場の噴水を3,500イタリア・リラ(当時の637ドル)で購入した。
噴水はニューヨークのブロンクス動物園に設置され、「ロックフェラー噴水」と呼ばれている。
1945年4月25日、コモを経由してスイスへの亡命を目指したベニート・ムッソリーニは、コモ湖北岸のメッツェグラで地元のパルチザンに拘束され、3日後に殺害された。
2010年、スイス国民党の党員がコモ県をスイスに加入させる動議を提出した。
2018年9月、文化財・文化活動省のアルベルト・ボニソーリ（英語版）大臣が、旧クレッソーニ劇場の基礎から数百枚の金貨や200個の石鹸石（英語版）、アンフォラが発見されたと発表した。
金貨にはローマ帝国のホノリウス帝(在位393年～423年)やウァレンティニアヌス3世(在位425年～455年)、レオ1世 (東ローマ皇帝)(457年～474年)、アントニオ、リウィウス・セウェルス(在位461年～465年)の名前が刻まれていた。
コモ県南部、コモ湖の南端に位置するコムーネである。コモの市街は、ヴァレーゼの東約21km、レッコの西南西約25km、ルガーノの南南東約26km、州都ミラノの北約38kmに位置する。コムーネ北西部はスイスとの国境になっており、コモ市街の北西約5kmにはキアッソ（イタリア語版）の街がある。
隣接するコムーネは以下の通り。CHはスイス領で、CH-TIはティチーノ州を示す。
イタリアの地震リスク階級(it)では、4 に分類される。
コモには以下の行政区 (Circoscrizioni) が置かれている。強調はかつてコムーネであった地区。
プロサッカークラブのコモ1907が本拠を置く。ホームスタジアムはスタディオ・ジュゼッペ・シニガーリャ。
Меццалуна

Меццалу́на(итал.mezzaluna,МФА(итал.):[ˌmɛddzaˈluːna]) —нож, состоящий из одного или более изогнутых лезвий с ручкой на каждом конце, измельчение ингредиентов которым происходит за счёт покачивания им. Обычно такой вид ножа имеет только одно лезвие, но существуют разновидности с двумя и тремя лезвиями.
Названиеmezzalunaв переводе с итальянского означает «половина луны» или «полумесяц»из-за формы своего лезвия. За пределами Италии встречается как в своём оригинальном названии, так и под названиями «нож для рубки», «качалка», «нож для зелени», «чоппер».
Обычно меццалуна применяется для измельчения трав или чеснока, но может быть использована также для рубки других продуктов, например, сыра и мяса. Очень большиеоднолезвийные версии ножаиногда используются для разделкипиццы. Обычное использование в Италии включает приготовление с помощью этого ножасоффито,пестои других ингредиентов.
Меццалуна может продаваться вместе со специальнойразделочной доскойс углублением.
Нож для пиццы

Нож для резки пиццы(англ.pizza cutterилиангл.roller blade) —инструмент, использующийся для разрезанияпиццы.
Первый нож для резки пиццы, в его нынешнем виде, был изобретен и запатентован Дэвидом С. Морганом 20 сентября 1892 года. Тем не менее, он был предназначен не для разрезания пиццы, а для резки обоев.
Самый большой нож для резки пиццы находится в городе Кейси, Иллинойс.
Существует два основных типа ножа для разрезания пиццы.
Самый распространенный тип использует вращающийся диск, который движется пока человек перемещает нож в необходимом направлении. Многие люди используют этот нож также и для других целей, в том числе дляремесленныхработ.
Другой тип представляет собой большой изогнутый нож, называемыймеццалуна(по-итальянски «полумесяц»), который при разрезания пиццы раскачивается человеком взад и вперед. Оба типа производятся в различных размерах. Некоторые типы мецаллуны (в частности, ножи с двойными лезвиями) часто используются для измельчения трав и резки овощей.
Финский нож

Фи́нский нож(разг.«фи́нка») — особый типножа, получивший широкое распространение вРоссийской империииСССРв первой половине XX века. Популярность ножей изФинляндии(пуукко) привела к тому, что «финским» в России стали называть практически любой нож с прямымклинкоми скосомобуха(«щучкой») вне зависимости от места изготовления. Особенным успехом «финки» пользовались в криминальной среде крупных городов. Ещё дореволюции 1917 годагода оформились такие отличительные черты русского «финского» ножа, как скос обуха идолы, не являющиеся обязательными на оригинальныхпу́укко. Также на многих «финках» появился чуждый для прототипа элемент — развитое перекрестиегарды.
Успешное применение финскими войсками ножейпуукково времясоветско-финской войны 1939—1940 годовпривело к принятию на вооружениеРККА«Ножа разведчика» НР-40, являющегося, по сути дела, одной из разновидностей «финок» со скосом обуха и S-образной гардой. Популярность ножа в войсках, массовое изготовление фабричными и кустарными методами разновидностей и реплик «ножа разведчика» повлекли за собой закрепление его конструкции и форм в отечественной ножевой традиции.
«Финка» всегда оставалась частью криминальной среды, её воспринимали как запрещённоехолодное оружие, применяемое маргинальными элементами (в отличие отпуукко, который является прежде всего хозяйственно-бытовыминструментом). Причиной популярности «финки» в криминальной среде являлось её отличное проникающее свойство при колющем ударе.
При отсутствии гарды у классической финки она, тем не менее, надёжно удерживаема в руке, так как упирается основанием рукояти в ладонь — это так называемый «финский хват».
Незаконность финских ножей была закреплена вУголовном Кодексе РСФСРс 1935:
Согласно Постановлению ЦИК и СНК Автономной Карельской АССР от 14 мая 1935 г., на территории республики разрешалось ношение финского ножа как элемента национального костюма.
Производство «нелегальных» ножей особенно широко развернулось в местах лишения свободы, «финка» стала «зековским» ножом. В традицию вошли наборные рукояти из материалов разного цвета. Имела различные название наворовском жаргоне: «кишкопра́в», «ле́звие», «приблу́да», «финя́к», «ду́нька» (финский нож небольшого размера). А в просторечном русском языке «финка» часто обозначала любой нож криминального происхождения.
Из перечня заведомо запрещённых видов холодного оружия финский нож был выведен по рекомендации экспертов только в 1996 году постановлением № 5 пленума верховного суда РФ, но может быть в любой момент признан таковым после экспертизы.
Новый интерес к традиционным русским «финским» ножам появился у производителей на рубеже XX—XXI веков, маркетинговые поиски удачногобрендаприводят к появлению многочисленных реплик и реминисценций финок в современных изделиях.
Мизерикордия (оружие)

Мизерикорд,мизерикордия,кинжа́л милосе́рдия(фр.misericorde— «милосердие, пощада») —кинжалс узким 3-гранным либо ромбовидным сечениемклинкадля проникновения между сочленениями рыцарскихдоспехов.
Кинжал милосердия использовали для добивания поверженного противника, иными словами для быстрого избавления его от смертных мук и агонии, либо для убийства противника или коня противника, бесполезного с точки зрения выкупа. Удар таким оружием имел собственное название «ку-де-грас» (coup de grâce— «удар милосердия»). Появился в Западной Европе в XII веке и представлял собоюкинжалс узким 3—4-гранным клинком длиной 20—40 см. Такое жеоружиеимелось и вЯпонии, там оно появилось также к XII веку и было известно под названиемёрои доси(«сокрушитель доспехов»). В то времяёрои досизатыкали за пояс сзади, но позднее стали чаще носить на правом боку.Мизерикордиёрои досииспользовали для добивания противника и в случае борьбы в доспехах. Наибольшее распространениемизерикордполучил у рыцарского орденагоспитальеров, у которых подобное оружие входило в обязательную часть вооружения.
С прекращением использования полных доспеховмизерикордтакже постепенно исчез из военного обихода, уступив место кинжалам с более широким клинком, пригодным для нанесения также рубящих и режущих ударов.
Sorrel soup

Sorrel soupis made fromwaterorbroth,sorrelleaves, andsalt.Varieties of the same soup includespinach,garden orache,chard,nettle, and occasionallydandelion,goutweedorramsons, together with or instead of sorrel.It is known inAshkenazi Jewish,Belarusian,Estonian,Hungarian,Latvian,Lithuanian,Romanian,Armenian,Polish,RussianandUkrainiancuisines. Its other English names, spelled variouslyschav,shchav,shav, orshtshav, are borrowed from theYiddish language,which in turn derives from Slavic languages, like for exampleBelarusianшчаўе,RussianandUkrainianщавель,shchavel,Polishszczaw. The soup name comes ultimately from the Proto-Slavicščаvĭfor sorrel.Due to its commonness as a soup in Eastern European cuisines, it is often calledgreen borscht, as a cousin of the standard, reddish-purple beetrootborscht.In Russia, whereshchi(along with or rather than borscht) has been the staple soup, sorrel soup is also calledgreen shchi.In old Russian cookbooks it was called simplygreen soup.
Sorrel soup usually includes further ingredients such asegg yolksor wholeeggs(hard-boiled or scrambled),potatoes, carrots, parsley root, and rice.A variety of Ukrainian green borscht also includes beetroot.In Polish, Ukrainian, Belarusian, and Russian cuisines, sorrel soup may be prepared using any kind ofbrothinstead of water.It is usually garnished withsmetana, an Eastern European variety ofsour cream.It may be served either hot or chilled.
Sorrel soup is characterized by its sour taste due tooxalic acid(called "sorrel acid" inSlavic languages) present in sorrel. The "sorrel-sour" taste may disappear when sour cream is added, as the oxalic acid reacts withcalciumandcasein. Some may refer to sorrel flavor as "tannic," as with spinach or walnuts.