davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Celia Cruz

Si Úrsula Hilaria Celia de la Caridad Cruz Alfonso, na kilala rin bilang Celia Cruz (Oktubre 21, 1925 – Hulyo 16, 2003) ay isang Kubano-Amerikanong mang-aawit at tagapagtanghal ng salsa. Isa siya sa pinakatanyag na artista ng salsa, at umani ng dalawampu't tatlong gintong album at tumanggap ng National Medal of Arts. Kilala siya sa buong mundo bilang Reyna ng Salsa', "La Guarachera de Cuba", at bilang "Reyna ng Musikang Latino".
Si Úrsula Hilaria Celia de la Caridad Cruz Alfonso ay ipinanganak noong Oktubre 21, 1925 sa Santos Suárez sa Havana, Cuba, ang ikalawa sa apat na magkakapatid. Ang kanyang ama, si Simon Cruz, ay isang tagagawa ng riles ng tren, at ang kanyang ina, si Catalina Alfonso, ay maybahay na nag-aalaga sa ibang mga kamag-anak.
Habang lumalaki sa Kuba sa iba't ibang uri ng musika noong dekada '30, nakikinig si Cruz sa maraming musikero na nakaimpluwensiya sa kanyang karera, kabilang sina Fernando Collazo, Abelardo Barroso, Pablo Quevedo at Arsenio Rodríguez. Kahit na hindi siya pinahintulutan ng kayang ina at dahil siya ay isang Katoliko, bilang isang bata, natutunan ni Cruz ang mga awit na santería mula sa kanyang mga kapitbahay na nag-sasanay ng santería. Inaral din ni Cruz ang ang mga awit sa Yoruba kasama si Mercedita Valdes (mang-aawit ng santería) mula Kuba at gumawa ng ilang mga rekord sa relihiyosong dyanra ito
Bilang tinedyer, dinala siya ng kanyang tiya at ang kanyag mga pinsan upang umawit sa kabaret, subalit hinikayat siya ng kanyang ama pumasok sa paaralan at umasang siya ay magiging guro. Subalit, sinabi ng isa niyang guro na bilang tagapagtanghal, maaari niyang kitain sa isang araw ang kinikita ng karamihan ng mga guro sa isang buwan. Nagsimula si Cruz umawit sa "Hora del Té" sa isang estasyon ng radyo sa Havana, kung saan inawit niya ang "Nostalgias", at nanalo ng keyk. Madalas siyang manalo ng keyk at opoertunidad upang sumali pa sa ibang patimpalak.
Ranzanico

Ang Ranzanico (Bergamasco: Ransaních) ay isang comune (komuna o munisipalidad) sa Lalawigan ng Bergamo sa rehiyon ng Lombardia sa hilagang Italya, na matatagpuan mga 70 kilometro (43 mi) hilagang-silangan ng Milan at mga 25 kilometro (16 mi) hilagang-silangan ng Bergamo.
Ang Ranzanico ay hangganan ng mga sumusunod na munisipalidad: Bianzano, Endine Gaiano, Gandino, Monasterolo del Castello, Peia, at Spinone al Lago.
Ang unang nakasulat na dokumento na may pangalan ng bayan, ang Charta Manifestationis ng Aucunda, ay may petsang 830 AD. at ito ay iginuhit sa makasaysayang panahon na nailalarawan sa pamamagitan ng dominasyong Carolingian ni Ludovico Pio, anak ni Carlo Magno: "...brinio quoque illo que abere visus fuit in brançanico cum omnia ad ipso brinio pertinente et portione sua de villade hec omnia sua portione ex integro quod est medietas judicavit in the basilica sancti pancratii sita salsa..."
Ang teritoryo ay pinamumugaran na sa panahong Neolitiko; Ang mga kamakailang paghuhukay ng Superintendensiya para sa Pamanang Arkeolohiko ng Lombardia ay sa katunayan ay nagbigay-liwanag sa iba't ibang lugar ng Monte Pizzetto - Monte Sparavera ridge palayukan at talim na humbad na tumutukoy sa makasaysayang panahon na ito; ang pagbuo ng mataas na altitud na pastulan sa pamamagitan ng kontroladong pagsunog ng mga halaman ay dapat maiugnay sa sinaunang kabihasnang ito.
Bellinzago Novarese

Ang Bellinzago Novarese (Lombardo: Branzagh) ay isang comune (komuna o munisipalidad) sa Lalawigan ng Novara, rehiyon ng Piamonte, Hilagang Italya, na matatagpuan mga 90 kilometro (56 mi) hilagang-silangan ng Turin at mga 15 kilometro (9 mi) hilaga ng Novara.
Ang Bellinzago Novarese ay may hangganan sa mga sumusunod na munisipalidad: Caltignaga, Cameri, Lonate Pozzolo, Momo, Nosate, at Oleggio.
Humigit-kumulang 9 km ang Bellinzago Novarese mula sa Novara, 55 km mula sa Milan, 110 km mula sa Turin, at 18 km mula sa Pandaigdigang Paliparang Malpensa. 20 km din ito mula sa Lawa Maggiore at 35 mula sa Lawa Orta.
Ilang farmbahay-kanayunan ang nakakalat sa buong teritoryo ng munisipyo: la Canova, Località Cascinone, Località Molino Nuovo, Località Mulino Vecchio, Cascina Gavinelli, Cascina Salsa, Cascina Scaron, Cascina Boglia, Cascina Carola, Cascina Apostolo, Cascina Ballarate, Cascina Bertinella Nuova, Cascina Bertinella Vecchia, Cascina Bertolona, Cascina Bettola, Cascina Porcella, Cascina Crimea, Cascina Fratelli Frattini, Cascina L.Frattini, Cascina Marini, Cascina Nova, Cascina Pasquali, Cascina Rossini, Cascina Valpensa, Cascina Zurlo, at Località Bulé.
Ang association football club na Sporting Bellinzago ay nakabase sa Bellinzago.
Serramazzoni

Ang Serramazzoni (Serramazzonese: La Sèra) ay isang comune (komuna o munisipalidad) sa Lalawigan ng Modena sa rehiyon ng Emilia-Romaña ng Italya, na matatagpuan mga 45 kilometro (28 mi) sa kanluran ng Bolonia at mga 30 kilometro (19 mi) timog-kanluran ng Modena.
Ang Serramazzoni ay hangganan ng mga sumusunod na munisipalidad: Fiorano Modenese, Maranello, Marano sul Panaro, Pavullo nel Frignano, Polinago, Prignano sulla Secchia, at Sassuolo.
Ang unang makasaysayang pagbanggit ng Serramazzoni ay nagsimula noong 1327, nang ito ay tinawag na Serra de Legorzano.
Ang Serramazzoni ay nahahati sa mga distrito: Faeto, Ligorzano, Monfestino, Montagnana, Pazzano, Pompeano, Rocca Santa Maria, Riccò, San Dalmazio, Selva, Stella, Valle, at Varana.
Sarsang Tartaro

Ang sarsang Tartaro at isang puting sarsang gawa sa mayonesa, pepino, alkaparo, sibuyas (o sibuyino), at perehil. Maaari rin itong gamitin bilang sawsawan.
Hinango ang pangalan ng sarsa mula sa mga Tartaro ng Rusya.
Ang lathalaing ito na tungkol sa Pagkain ay isang usbong. Makatutulong ka sa Wikipedia sa pagpapalawig nito.
Raajakumara

Ang Raajakumara (Tagalog: The Prince) ay isang pelikulang Indiyano sa wikang Kannada na sinulat at dinirekta ni Santhosh Ananddram at sa produksyon ni Vijay Kiragandur sa ilalim ng Hombale Films banner. Ito ay itinampok sina Puneeth Rajkumar at Priya Anand sa mga nangunguna tungkulin. Bukod sa kanila, nakakasama rin sina Ananth Nag, Sarath Kumar, Prakash Raj, Chikkanna, Avinash sa mahalagang tungkulin. Si V. Harikrishna ay binuo ang pelikulang kanta. Ang pelikula ay nilabas noong 24 Marso 2017.
Si Siddharth (Puneeth) ay isang anak ng mayamang mag-asawa na sina Ashok (Sarathkumar) at Sujatha (Vijayalakshmi Singh) na gumawa ng masayang buhay sa Melbourne, na tinulungan ng trabaho ng kanyang tatay at paglalaban para sa kanyang katutubong bansa, siya ay mamahaling lalaki na tutmutulong ng nangangailangan. Siya ay nagmahal kay Nandini (Priya Anand), isang salsa instructor. Ang trahedya sa kanyang buhay, siya ay nawalan ng kanyang buong pamilya sa pagkawasak ng eroplano at bumalik siya sa India.
Salza di Pinerolo

Ang Salza di Pinerolo (Vivaro-Alpino: Salsa, Pranses: Salze-de-Pignerol) ay isang comune (komuna o munisipalidad) sa Kalakhang Lungsod ng Turin, rehiyon ng Piamonte, hilagang Italya, na matatagpuan mga 50 kilometro (31 mi) timog-kanluran ng Turin.
Ang Salza di Pinerolo ay may hangganan sa sumusunod na munisipalidad: Pragelato, Massello, Perrero, at Prali.
Matatagpuan sa isang lateral na lambak ng Lambak Germanasca, bahagi ito ng Bulubunduking Pamayanan ng Chisone at mga Lambak Germanasca.
Bahagyang mataas na bahagi ng daluyan ng tubig mula sa bayan ng Didiero, sa idrograpikong kanan, mayroong tinatawag na Abetina di Salza, isang partikular na pinaghalong kahoy ng silver fir, isang medyo bihirang puno sa Kanlurang Alpes.
Kapansin-pansin din ang maraming mural na nakakalat sa buong bayan na nakatuon sa ilang mahuhusay na manunulat ng kantang Italyano.
Vanessa L. Williams

Si Vanessa Lynn Williams (ipinanganak 18 Marso 1963), na kilala bilang Vanessa Williams, ay isang Amerikanong recording artist at entertainer.
Peaked at No. 2 on the Billboard Gospel Albums chart. Peaked at No. 6 on the ARIA R&B Albums chart. Peaked at No. 1 on the Billboard Top Contemporary Jazz Albums chart. Peaked at No. 2 on the Billboard Top Jazz Albums chart.
Peaked at No. 2 on the Billboard Top Kid Audio. Peaked at No. 1 on the Top Latin Albums. Peaked at No. 1 on the Billboard Tropical/Salsa .
Peak at number 10 on Billboard Smooth Jazz Songs.
Ang lathalaing ito ay isang usbong. Makatutulong ka sa Wikipedia sa pagpapalawig nito.
Ozomatli

Ozomatli est unu grupu americanu de sette musicistas, naskidu in su 1995 in Los Angeles, chi faghet prinzipalmente musica latino-americana, hip hop e musica rock. Sun connottos siat pro essere attivistas e siat pro sa capazidade issoro de faghet diversos tipo de musica cumpresos sa salsa, jazz, funk, reggae, rap e ateru.
Los Van Van

Los Van Van est unu grupu cubanu fundadu in su 1969 criadu dae su bascista Juan Formell, est unu de sos pius importantes de sa mùsica cubana post-rivolutzionaria.
Sos Van Van, in pius de sa base istrumentale tipica de su charanga (flauto, istrumentos a corda e sezione rìtmica), ana aggiuntu sos trumbones e, primos in Cuba, su sintetizadore e drum machines. In sa mùsica issoro est una fusione tra son montuno, rumba, rock, pop, ma finas funk, disco music e hip hop.
NOR (domo editora)

Sa NOR est una domo editora sarda, cun sede in Ilartzi.
Fundada in su 2010 dae Frantziscu Cheratzu comente sotziedade editoriale digitale, in su 2012 at incumintzadu a ismanniare s'oferta sua, annanghende·bi publicatziones in pabiru, imprenta a rechesta e multimediale.
S'orìgine de su nùmene est sa paràula Nor/nur, tèrmine indoeuropeu chi cheret nàrrere 'lughe'
Una de sas primas sèries de libros publicados est istada "Le Grazie", sèrie de totu sas òperas de su prèmiu nobel Gràtzia Deledda in italianu e calicuna in sardu, portoghesu, ispagnolu, inglesu e tedescu.
A pustis, at incumentzadu a s'ocupare de àteros argumentos: cultura sarda traditzionale, literadura e poesia sardas cuntemporàneas, archeologia, istòria, arte, linguìstica e fintzas libros pro pitzinnos.
Aioli

Sa bànnia aioli (de su catalanu allioli, de s'ocitanu alhòli, de su proventzali aiòli, est a nai a ai-oli, alh-òli, "allu e ollu"), est una bànnia tìpica de s'àrea mediterrànea fata cun allu, ollu de olia e limoni, de sabori forti meda.
Sa versioni clàssica previdit s'impreu de allu mòliu in unu mortaju. A custu depit essiagiuntu unu filu de ollu de olia, amesturendi-ddu finas a tenni unu cumpostu cremosu. S'agiunta tropu lesta de ollu sciùsciat s'emulsioni e s'aioli "ammàchiat". Comenti emulsionadori s'agiungit a bortas unu pagu de lati, un'incueddu de patata buddida opuru arbu de ou. S'aioli est serbidu comenti antipastu impari cun su pani o cun olias; est fintzas acumpangiau a pratus de pisci, de petza o birduras.
In s'arretzeta proventzali si pistant in su mortaju cuàturu o cincu sìcua de allu cun sali grussa finas a tenni una crema callada, s'agiungint unu o duus arrùbius de ou e si traballat totu che una majonesa, agiungendi unu pagu de ollu de olia, a sa pròpiu temperadura de s'ou, fintzas a tenni una crema callada e cumpata, agiungendi a sa fini su sucu de unu limoni.
André Mistral, chistionendi de s'aioli, ddu poniat a cunfrontu cun sa majonesa, chi issu definiat, menispresiendi-dda, una "marmellada". "Nautri, li bon Prouvençau/ au sufrage universau,/ voutarèn per l'òli / E faren l'aiòli" (nosu is proventzalis bonu, a su sufràgiu universali, eus a votai s'ollu e eus a fai s'aioli).
Arborio rice

Arborio rice is an Italian medium-grain rice. It is named after the comune (municipality) of Arborio, in the Po Valley, which is situated in the Piedmont region. When cooked, the rounded grains are firm, creamy and chewy compared to other varieties of rice, due to their higher amylopectin starch content. It has a starchy taste and blends well with other flavours. Arborio rice is often used to make risotto; other suitable varieties include Carnaroli, Maratelli, Baldo, and Vialone Nano. Arborio rice is also usually used for rice pudding.
Arborio is a cultivar of the Japonica group of varieties of Oryza sativa.
Media related to Arborio rice at Wikimedia Commons
أرز بالحليب

الأرز بالحليب أو الأرز باللبن أو البحتة هو طبق يتكون أساسًا من الأرز، والماء أو الحليب، بالإضافة إلى مكونات أخرى كالقرفة والزبيب. قد يقدَّم على أنه طبق حلوى أو وجبة الغداء الرئيسية؛ حيث يضاف إليه السكر في حال كان حلوى، يشتهر بكونه من الحلويات في مناطق الدول العربية وتركيا.
تحتوي وجبة الرز بحليب الدايت (200غ تقريباً)، بحسب موقع شهية، على المعلومات الغذائية التالية:
حليب الأرز

حليب الأرز (بالإنجليزية: Rice milk)‏، وهو أحد أنواع حليب الحبوب المصنعة من الأرز. ويكون في الغالب مصنوعاً من الأرز البني غير المحلّى. تتم تحلية معظم أصناف حليب الأرز من خلال العملية الأنزيمية الطبيعية، تقسيم الكربوهيدرات إلى سكريات، وخاصة الجلوكوز، كما في شراب الأمازاكي الياباني. كما أن بعض أنواع حليب الأرز تحلى بشراب قصب السكر أو منتجات السكر الأُخرى.
حليب الأرز (غير المحلى) يتكون من 89٪ ماء، 9٪ كربوهيدرات، 1٪ دهون، ويحتوي على بروتين ضئيل. توفر الكمية المرجعية 100 مل 47 سعرًا حراريًا، وإذا تم تقويتها عن قصد أثناء التصنيع تصبح 26٪ من القيمة اليومية(DV) لفيتامين ب 12. كما أنه يوفر الكالسيوم (12٪ DV؛ المقوى) والمنغنيز (13٪ DV ؛ المقوى) بكميات معتدلة، ولكن بخلاف ذلك يكون منخفضًا في المغذيات الدقيقة. يمكن أن تكون تغذية الرضع بحليب الأرز فقط (كبديل لحليب الأبقار أو الأم) قاتلة.
مقارنة بحليب البقر، يحتوي حليب الأرز على كربوهيدرات أكثر (9٪ مقابل 5٪)، لكنه لا يحتوي على كميات كبيرة من الكالسيوم أو البروتين، ولا يحتوي على كوليسترول أو لاكتوز. غالبًا ما يتم تدعيم العلامات التجارية لحليب الأرز بالفيتامينات والمعادن ، بما في ذلك الكالسيوم وفيتامين ب 12 وفيتامين ب 3 والحديد. يحتوي على مؤشر نسبة السكر في الدم 86 مقارنة بـ 37 للحليب الخالي من الدسم و 39 للحليب كامل الدسم. حليب الأرز هو الأقل حساسية من بين أنواع حليب النباتات ، ويمكن أن يستهلكه الأشخاص الذين يعانون من عدم تحمل اللاكتوز، ولديهم حساسية من فول الصويا أو الحليب. كما أنها تستخدم كبديل لمنتجات الألبان من قبل النباتيين.
تتوفر الماركات التجارية لحليب الأرز بنكهات مختلفة ، مثل الفانيليا، وكذلك غير المنكهة، ويمكن استخدامها في العديد من الوصفات كبديل لحليب البقر التقليدي.
يُصنع حليب الأرز تجاريًا عن طريق ضغط الأرز من خلال مطحنة، متبوعًا بالترشيح والخلط في الماء. يمكن صنعه في المنزل باستخدام دقيق الأرز وبروتين الأرز البني، أو بغلي الأرز البني بكمية كبيرة من الماء وخلطه وتصفية الخليط.
تتطلب حقول الأرز موارد مائية كبيرة، وقد تمكن الأسمدة ومبيدات الآفات من الهجرة إلى المجاري المائية. تطلق البكتيريا التي تعيش في حقول الأرز غاز الميثان في الغلاف الجوي ، مما يؤدي إلى انبعاث غازات الاحتباس الحراري بكميات أكبر من أنواع الألبان النباتية الأخرى. يستخدم حليب الأرز كمية أقل من الماء مقارنة بحليب الألبان وحليب اللوز ، ولكنه يستخدم أكثر بكثير من حليب الصويا أو حليب الشوفان.
مهلبية

المُهلّبية (الأصل كما في كتب التراث) أو المحلبية (في بعض البلدان) وفي مصر مهلبية، وفي سوريا محلاية وفي ليبيا وتونس محلبية وفي العراق والجزائر محلبي ومن ناحية ناطقيها بالمحلبية فيقولون أن اسمها مشتق من الحليب، المكون الأساسي للطبق ومع الزمن تنطق بالهاء لسهولتها ولذَلك فهي حلوى الحليب
تعد أحد الأطباق الحلوة التي يشتهر بها الوطن العربي، تصنع من لب شجرة المحلب وهي ذات أنواع: إما أن تكون مع الأرز (في مصر مع الأرز اسمه أرز باللبن) أو مع القشطة أو السميد أو البسكويت، وإما أن تكون عبارة عن حليب مطبوخ مع النشا حتى يتكثف المزيج ويصبح له قوام أغلظ ثم تصب في أطباق وتزين بالمكسرات أو القرفة. ويمكن أيضاً طبخها بحليب قليل الدسم.
تخلط المكونات فوق نار هادئة مع التحريك دون التوقف حتى تصبح المكونات مثل الكريما، ثم نسكبها في كؤوس ونتركها تبرد.
اللوز مدقق والزبيب
تحتوي وجبة المهلبية (250 غ تقريباً) بحسب موقع شهية، على المعلومات الغذائية التالية:
مع العلم أن هذه الوصفة لا تحتوي على الرز ولم يتم احتساب الفستق المجروش
وصفة المهلبية مع معلوماتها الغذائية
عيران

العيران أو الشنينة أو حَقين (كما يسمى في اليمن) هو نوع من أنواع الألبان. يحضر بعدة طرق تختلف عن بعضها قليلا إلا أن النتيجة واحدة تقريبا. هو كالزبادي الطبيعي لكنه في حاله سائلة. يعد لبن العيران من الحليب الطبيعي وبعض الزبادي الطبيعي الأبيض. تخلط المواد مع بعضها ويوضع في إبريق ويكون جاهز للشرب. والعيران شراب مرطب ومغذي وصحي خصوصا عند مراعاة الشروط الصحية و النظافة في مكوناته. يستحب شرب العيران في الصباح، أو قبل النوم، لأنه يحفز الجدار المعوي ويساعد على النوم.
يحتوي كل كوب من لبن العيران (250مل) بحسب موقع شهية، على المعلومات الغذائية التالية:
يحتوي لبن العيران على كمية عالية من الصوديوم حيث أن كمية 180 مل تغطي:
برغل

البُرْغُل هي حبوب القمح المسلوقة المجروشة، غذاء كامل يعتبر الغذاء الرئيسي بديل للأرز عند أهل الشام وخاصة السوريين وعند الأتراك.، وهو منشأة سوري
يُحضَّر البرغل من حبوب القمح الجيدة، وذلك من خلال:
يوجَد ثلاثة أنواع للبرغل:
تُخزَّن الحبوب المجروشة لتكون الطعام الرئيسي والمغذي حيث يمكن أن يطهى كالأرز أو يمكن أن ينقع وينشف من الماء الزائد ويخلط مع اللحم النيِّئ ويدق بالجرن الحجري لتصنع منه الكبة، أو بعد تنشيفه يخلط مع البقدونس (المعدنوس) والطماطم (الطماطة) المفرومة لعمل التبولة.
عندما انتشر استخدام الأرز في المنطقة العربية والشام أخذ الناس يتندرون على البرغل قائلين: «العز للرز والبرغل شنق حالو (نفسه)».
يمكن أيضاً استخدام البرغل لعمل خبز البرغل أو معجنات البرغل
المقادير:
طريقة التحضير:
كل 100 جرام من البرغل،غير المطهي، تحتوي تقريبا على:
يمكن تخزين البرغل غير المطبوخ في حافظات محكمة الإغلاق في الثلاجة لمدة تصل إلى 6 أشهر تقريباً. أما البرغل المطبوخ فيُخزَّن في الثلاجة مدة 5 أيام تقريباً، ويمكن تجميده ليبقى مدة 6 أشهر إلى 12 شهر. يمكن أن يفسد البرغل إذا خُزِّن في مكان دافئ لمدة طويلة.
يمكن استبدال البرغل بالقمح المكسور أو كسكس القمح الكامل أو الكينوا.
Düyü pudinqi

Düyü pudinqi və ya südlü pudinq müxtəlif kulinariya mədəniyyətlərində tapıla bilən bir desert növüdür..
Düyü pudinqi, Türk mətbəxindəki bir çox südlü desert arasında ən çox yayılmış və ən məşhur olanlarından biridir. Əsas maddələr düyü, süd və şəkərdir. Ölçüləri insanların zövqünə görə dəyişsə də, ümumiyyətlə qəbul edilmiş və qiymətləndirilən ölçüləri, düyü dənələrinin çox sərt olmamaları şərtilə bir-bir ağıza gətirilə bilən vəziyyətdə olmasıdır.
Qərbi və Şimali Avropa ölkələrinin mətbəxlərində rast gəlinən düyü pudinqi, xüsusilə Skandinaviya ölkələrində darçın sousu və ya qovrulmuş badam qənnadı məmulatları ilə bəzədilib, yalnız Yeni il ərəfəsində süfrəyə verilir.
Mannı kaşa

Mannı pudinqi və ya mannı sıyığı mannıdan hazırlanmış, südlə və ya süd və su qarışığı ilə hazırlanan düyü pudinqi və pudinq növüdür. Ümumiyyətlə şəkər, kakao tozu, darçın, kişmiş, meyvə və ya şərbət ilə verilir. Düyü pudinqinə bənzər bir tutarlılıq daha çox manna yarması istifadə etmək və onu qaynatmaq əvəzinə bişirməklə də əldə edilə bilər.
Mannı pudingi qarğıdalı əsaslı mannılara bənzəyir və Qədim Roma dövründən bəri Avropada yeyilir. Apicius və ya de re coquinaria farinadan hazırlanmış badam və irmik pudinqi təsvir edilmişdir.
Mannı pudingi, həmən (toz formasında) və ya yeməyə hazır qida şəklində də mövcuddur. Krem, vanil, meyvə, ədviyyat və ya süni dad verici maddələr tez-tez əlavə olunur. Bu məhsullardan bəziləri süd və ya su ilə hazırlanmalıdır. Yalnız su tələb olunursa, süd tozu hazır qidaların bir hissəsinə çevrilir.
Aşura (qida)

Aşura pudinqi(türk. Aşure) və ya Nuh pudinqi — taxıl,meyvə və qozkimilər qarışığından ibarət türk deserti.
Aşura pudinqi, Balkanlarda və Türkiyədə İslami təqvimin ilk ayı Məhərrəmin onunda və ya Aşura günü təklif edilir. Səfərad yəhudiləri Nuh pudinqini Tu Bişvat bayramı üçün hazırlayır.
Aşura pudinqinin bir növ resepti yoxdur çünki regionlar və ailələr arasında reseptlər dəyişir.
Ənənəvi olaraq, ən azı yeddi inqredientdən ibarət olduqu deyilir. Bəziləridə "onuncu" mövzusuna uyğun ən azı on inqredientdən ibarət olduqunu deyirlər. Bunların arasında buğda, düyü, lobya, noxud, şəkər (və ya digər şirinləndiricilər), qurudulmuş meyvə və qozkimilərdən ad aparmaq olar buna baxmayaraq ki bir çox variantları var. Bir çoxlarıda pudinqin dərinliyinə artırmaq üçün portağal və limon qabığı əlavə edirlər. Küncüt toxumu, nar dənəsi, gülab və darçın kimi dadvericilər üzərinə qoyulur. Aşura pudinqinin bəzi reseptlərində mərcimək də ələvə olunur.
Rýžový pudink

Rýžový pudink je pokrm připravovaný z rýže smíchané s mlékem nebo vodou a dochucený sladkými ingrediencemi, jako jsou skořice, vanilka a sušené nebo kandované ovoce. Různé podoby tohoto jídla se připravují ve světě jako dezerty, nebo hlavní chody. Rýžový pudink se objevuje ve vařené i pečené podobě.
Téměř po celém světě se připravují variace rýžového pudinku. Konkrétní recepty se liší zemi od země, nebo i v rámci různých oblastí jednoho státu. Odlišnost spočívá hlavně ve způsobu přípravy, dezert může být vařený, nebo pečený, a v konkrétních ingrediencích, například zda se přidává vejce, a dochucovadlech. Obvykle se rýžový pudink připravuje z:
V jihovýchodní Asii lze nalézt mnoho jídel, která rýžový pudink připomínají. Místní je ale označují za sladkou rýžovou kaši. Obvykle se sem rozšířila z Číny.
V severských zemích je rýžová kaše častou snídaní. Podává se teplá, posypaná skořicí a s kouskem másla.
Ve Skandinávii je rýžový pudink součástí vánoční tradice. Často se do mísy pudinku vmíchá jedna celá mandle, kdo ji najde ve své porci, bude mít v následujícím roce štěstí.
Ve Spojeném království a Irsku je rýžový pudink tradičním dezertem z krátkozrnné rýže s vysokým obsahem škrobu a označuje se jako pudinková rýže. Je oblíbené dochucovat rýžový pudink džemem.
Na severu Anglie se objevují alternativy, které rýži hodinu před vařením namáčí do mléka a přidávají máslo a špetku soli, aby výsledný pokrm ztuhl a dal se krájet.
Hotový pokrm se běžně prodává konzervovaný v supermarketech. Oblíbenou značkou je Ambrosia.
Pudinková rýže slouží jako základ pro přípravu pečeného rýžového nákypu. Pudink se smíchá s smetanou, cukrem, vanilkou a dá péct. Často se před pečením posype muškátovým oříškem, aby vznikla křupavá krusta. Nejstarší recepty na rýžový nákyp se nazývaly white pot a pocházejí z doby Tudorovců.
V Kanadě a Spojených státech pochází většina receptů od evropských přistěhovalců. Pudink se obvykle předvaří a poté se dopéká. Časté je dochucení muškátovým oříškem, rozinkami a skořicí. Ve Vermontu se sladí javorovým sirupem.
Buddhistické texty uvádějí, že velká mísa rýžového pudinku byla posledním jídlem Gautamy Buddhy před osvícením.
Rýžový nákyp je často zmiňován v literatuře viktoriánské a edwardovské éry coby levné jídlo, které se servíruje až příliš často. Ve svých dílech ho zmiňují Alan Alexander Milne, Edward Bulwer-Lytton, Henry James, Charles Dickens, o něco dříve Jane Austenová v Emmě.
V tomto článku byl použit překlad textu z článku Rice pudding na anglické Wikipedii.
Asturská kuchyně

Asturská kuchyně (astursky gastronomía d'Asturies, španělsky gastronomía de asturias) je tradiční kuchyní Asturského knížectví na severu Španělska. Asturská kuchyně vychází z dlouhé tradice místní lidové stravy, ovlivněné především přírodními podmínkami, na jedné straně Atlantským oceánem, díky kterému se v Asturii využívá mnoho mořských ryb a mořských plodů, na druhé straně Kantaberským pohořím, z jehož postav pochází mléko i maso, a které je známé především svým asturským horským skotem.
V tomto článku byl použit překlad textu z článku Gastronomía d'Asturies na asturské Wikipedii.Šablona {{Překlad/kategorie}} dostala takový kód jazyka zdrojové wiki "ast", ze které se prý překládalo do češtiny, pro který ještě neexistuje příslušná kategorie! Například pro "EN" >> enwiki , pl >> plwiki, ...
Ovocná kaše

Ovocná kaše (německy rote Grütze, [róte gryce], doslova červená kroupová kaše, dánsky rødgrød s podobným významem) je sladká hustá kaše z různého ovoce vyskytující se v německé kuchyni a ve skandinávských kuchyních. Název v původních jazycích je odvozen od typické červené barvy použitého ovoce. Kroupy v názvu odkazují na použití drcených obilnin jako zdroje škrobu, které se objevuje v nejstarších receptech na toto jídlo. Pro ovoce jiné barvy se název mění, například v němčině na gelbe Grütze (žlutá kaše) nebo grüne Grütze (zelená kaše).
Podle starých receptů se šťáva z červeného ovoce, jako je červený rybíz a maliny, svaří s vodou či červeným vínem a kroupami na hustou kaši. Pokud se místo krup používala rýžová mouka, nazýval se pokrm také červený rýžový pudink (roter Reismehlpudding). Pro klasickou přípravu se rybíz a maliny spaří vodou a propasírují přes síto. V závislosti na receptuře se hmota dochucuje cukrem, citronem, vanilkou, vínem nebo lihovinami. K zahuštění se používá škrob z pšenice, kukuřice, brambor, rýže nebo sága. Běžná je i tradiční příprava s krupicí nebo pohankovou moukou. Pokrm by neměl být příliš řídký, kopeček ovocné kaše se nemá roztékat.
Často se část ovoce nevaří, ale přidává se dodatečně. Nejčastěji se tak vyžijí jahody, višně nebo třešně, ale existují i jiné možnosti, obecněji nazývané lesní ovoce, zahradní ovoce nebo podle hlavní přísady (např. jahodovo-rebarborová kaše).
Ovocná kaše se obvykle doplňuje mlékem a pokrmy z něj. Kromě mléka a smetany jsou to šlehačka, vanilková omáčka a zmrzlina.
Pokud je pokrm zahuštěn slabě nebo vůbec, říká se mu ovocná polévka (Fruchtsuppe).
Původ ovocné kaše se připisuje především dánské a švédské kuchyni. V Německu je často označována jako specialita severního Německa. Poněkud podobné jídlo je východoevropský kysel.
V tomto článku byl použit překlad textu z článku Rote Grütze na německé Wikipedii.
Katarská kuchyně

Katarská kuchyně (arabsky: مطبخ قطري) vychází z arabské kuchyně a je velmi podobná ostatním kuchyním v regionu. Mezi nejdůležitější suroviny katarské kuchyně patří mořské plody, ryby, rýže a datle.
Příklady katarských pokrmů a nápojů:
V tomto článku byl použit překlad textu z článku Qatari cuisine na anglické Wikipedii.
Arborio (rýže)

Arborio je druh krátkozrnné japonské varianty rýže seté (Oryza sativa) pěstované v Itálii. Je pojmenována podle města Arborio v údolí řeky Pádu, kde se hojně pěstuje.
Při vaření zůstávají zrna pevná na skus, přesto jsou jemná a mazlavá, díky vysokému obsahu amylopektinu (jedné ze dvou složek škrobu). Vařená rýže Arborio se dobře pojí s ostatními zrny a dobře vstřebává chutě, čímž je vhodná pro přípravu rizota nebo rýžových pudinků.
Ghanská kuchyně

Typické jídlo z ghanské kuchyně se skládá ze škrobové přílohy a omáčky nebo polévky. Jednou z nejpopulárnějších ingrediencí v Ghaně jsou rajčata.
V Ghaně jsou velmi rozšířené malé restaurace zvané chop bars, v nichž se podává právě tradiční ghanská kuchyně.
Příklady ghanských pokrmů:
V tomto článku byl použit překlad textu z článku Ghanaian cuisine na anglické Wikipedii.
Tavuk göğsü

Tavuk göğsü (turecky tavukgöğsü, v překladu „kuřecí prsa“) je turecký dezert (mléčný pudink) vyrobený z kuřecího masa.
Tradiční verze používá bílá kuřecí prsa, nejlépe z čerstvě poraženého kohouta. Maso změkne varem a je rozděleno do velmi jemných vláken nebo rillettes. Moderní recepty často dávají přednost rozdrcení masa v hmoždíři na jemný prášek. Maso se smíchá s mlékem, cukrem a rýžovou moukou nebo jinými zahušťovadly, často se přidává nějaký druh koření jako je skořice. Výsledkem je hustý pudink často tvarovaný pro dobrý vzhled.
Jídlo je více či méně totožné s jídlem blancmange, který byl běžný v kuchyni evropských majetných vrstev (nejčastěji pak ve Francii).
V tomto článku byl použit překlad textu z článku Tavuk göğsü na anglické Wikipedii.
Charles Simonyi

Charles Simonyi (* 10. září 1948 Budapešť jako Simonyi Károly) je americký miliardář maďarského původu, pátý vesmírný turista.
V roce 1966 emigroval z Maďarska. Pracoval nejprve jako programátor u firmy Regnecentralen v Kodani (Dánsko). V roce 1968 přesídlil do USA (americké občanství získal roku 1982), kde v letech 1968 až 1972 vystudoval na University of California, Berkeley technickou matematiku a získal hodnost bakaláře (BS). Po jejím absolvování pracoval soukromě jako programátor společně se svým univerzitním profesorem a dalšími spolužáky. Poté v létech 1972 až 1980 byl zaměstnán jako programátor ve středisku PARC firmy Xerox v Palo Alto v Kalifornii, kde vyvinul Bravo, první WYSIWYG textový procesor na světě. Během této doby obhájil na Stanfordově univerzitě v roce 1972 doktorát v oboru počítačových věd. V roce 1981 přešel k firmě Microsoft, kde se postupně vypracoval ze softwarového inženýra a systémového programátora na ředitele vývoje aplikačních programů a nakonec na hlavního softwarového architekta firmy. Vedl zde mj. vývoj tabulkového procesoru Multiplan, z něhož se později pod jeho řízením vyvinul program Excel, a prvních verzí textového procesoru Word. Od Microsoftu odešel v roce 2002, kdy založil svoji vlastní firmu Intentional Software se sídlem v Bellevue ve státě Washington, která se věnuje vývoji speciálního programového vybavení.
V roce 2005 zahájil jednání s firmou Space Adventures, která zprostředkovává mj. soukromé lety do kosmického prostoru zajišťované ruskou Federální kosmickou agenturou. Smlouvu o letu podepsal počátkem roku 2006. V srpnu 2006 prošel úspěšně lékařskými prohlídkami v Ústavu lékařsko-biologických problémů (IMBP) v Moskvě a v září téhož roku zahájil ve Středisku pro výcvik kosmonautů J. A. Gagarina ve Hvězdném městečku výcvik.
Kosmický let zahájil 7. dubna 2007 v 19:31:14 SELČ na palubě kosmické lodi Sojuz TMA-10, kterou vynesla z kazašského kosmodromu Bajkonur nosná raketa Sojuz-FG na oběžnou dráhu, a to ve funkci účastníka kosmického letu. Dalšími členy posádky byli dva ruští kosmonauti, Fjodor Jurčichin a Oleg Kotov. Kosmická loď se spojila s Mezinárodní vesmírnou stanici ISS dne 9. dubna 2007 ve 21:10:44 SELČ.
Sojuz se od ISS odpojil 20. dubna 2007 nedlouho po jedenácté hodině SELČ spolu s předchozí dlouhodobou posádkou ISS, ruským kosmonautem Michailem Ťurinem a americkým astronautem Michaelem Lópezem-Alegríou na kosmické lodi Sojuz TMA-9. O přistání v Kazachstánu v přímém přenosu informovala televizní stanice NASA TV. Sunita Williamsová nadále zůstala na stanici.
V říjnu 2008 společnost Space Adventures oznámila, že si objednal další let. Svůj druhý let zahájil 26. 3. 2009 letem lodí Sojuz TMA-14. Vrátil se 8. 4. 2009 lodí Sojuz TMA-13.
Mauritánská kuchyně

Mauritánská kuchyně (též mauretánská kuchyně, arabsky: مطبخ موريتاني) v sobě kombinuje prvky arabské a africké kuchyně. V severní Mauritánii se mauritánská kuchyně blíží marocké kuchyni, v jižní zase senegalské. Byla ovlivněna též francouzskou kuchyní.
Příklady mauritánských pokrmů:
V tomto článku byl použit překlad textu z článku Mauritanian cuisine na anglické Wikipedii.
Arroz con leche (álbum)

Arroz con leche es el primer álbum de estudio de la banda mexicana Panda. Fue editado en marzo del año 2000​ por Movic Records.​
Se lanzaron tres videoclips de las siguientes canciones para promocionar el álbum "Buen Día", "Te Invito a Mi Fiesta" y "Si Supieras". El álbum no tuvo mucho reconocimiento sin embargo, tras el éxito de su segundo disco La revancha del príncipe charro se reeditó Arroz con Leche con un VCD interactivo y un nuevo arte.
Todas las Letras por:
Festival del Arroz con Leche

El Festival del Arroz con Leche es un evento gastronómico que se celebra en el concejo de Cabranes, en Asturias (España), coincidiendo con la fiesta local de San Francisco de Paula. Se comenzó a celebrar en el año 1980,
En el transcurso del Festival, durante la mañana del domingo, la Cofradía del Arroz con Leche otorga el título de Gran Maestre del Arroz con Leche, a aquella persona, que por su edad, acumule mayor número de premios logrados en ediciones anteriores y el Ayuntamiento de Cabranes hace un reconocimiento a los abuelos del concejo, distinguiendo a las personas de mayor edad.
Durante toda la mañana del domingo se puede degustar arroz con leche de Cabranes y tiene lugar el Mercáu Tradicional de Artesanía y Productos Agroalimentarios.
La celebración incluye la procesión de la imagen del Santo, el reparto y venta de raciones de arroz con leche así como el concurso y, sobre las 14 horas, la entrega de premios. En el año 2004 fue declarada como de interés turístico regional.
Arroz con leche (película de 1950)

Arroz con leche es una película argentina del género de comedia filmada en blanco y negro dirigida por Carlos Schlieper sobre su propio guion escrito en colaboración con Julio Porter que se estrenó el 5 de octubre de 1950 y que tuvo como protagonistas a Esteban Serrador, Ángel Magaña, Malisa Zini y Amelita Vargas.
Una millonaria simula ser madre de mellizos para conquistar a un abogado.
De este filme dijo el crítico Domingo Di Núbila que “los múltiples equívocos fueron explotados con destreza (…) Una celeridad del ritmo que estuvo cerca del torbellino”​ en tanto para el crítico King se trata de una comedia de enredos que como entretenimiento y como motivo reidero llega muy alto.​
Arroz con leche (telenovela)

Arroz con leche es una telenovela venezolana realizada y transmitida por la cadena Venevisión en el año 2007,​​ y distribuida por Venevisión International. Es una historia original escrita por Doris Seguí.
Protagonizada por Eileen Abad, Marlene De Andrade, Alba Roversi,​ Luis Gerónimo Abreu, Juan Carlos García y Manuel Salazar; y con las participaciones antagónicas de Carlos Cruz, Henry Soto, Mónica Pasqualotto y Anastasia Mazzone. Cuenta además con las actuaciones estelares de Jean Carlo Simancas, Alejandro Mata y Beatriz Valdés.
Se estrenó el 5 de septiembre de 2007 en el horario de las 21hs y finalizó el 31 de marzo de 2008.
La telenovela fue transmitida dos veces en el 2016 y 2023, a las 1:00 pm.
Arroz con leche es la historia de Wenceslao, un hombre mayor que ha perdido a su esposa Manuela y que tiene tres hijas, Belén, Amanda y Teresa, que llevan vidas totalmente desdichadas.
Teresa es locutora de radio de un programa, ella está casada con José Manuel "Chepo", que es un hombre que le es infiel y tiene una hija Eugenia, su vida no se encuentra en el mejor momento porque su matrimonio está en crisis.
Amanda es la más bella, está casada con Tomás, un hombre mujeriego que no piensa en su familia sino solo en el bien para sí mismo, pero ella descubrirá el amor en Rodrigo, un hombre que desgraciadamente es casado y a partir de ese momento ella se convierte en la peor enemiga de la esposa de este que a su vez es su propio jefe.
Belén es la menor, se casó con Dantón, un hombre que ha cometido poligamia teniendo tres matrimonios a la vez sin que ninguno de ellos tenga la menor idea de la existencia de los otros.
Y también está Eugenia, la mayor de las nietas, la próxima generación que niega a ver la vida como la ven las mujeres de su familia: Para ella, querer es un asunto de emergencia y sin complicaciones. Hasta que se le complique el corazón, como a todo el mundo.
La vida de nuestras mujeres va a girar en torno a esa peluquería, donde dos trabajan y las otras son clientas y confidentes… Y en ella, el resto de nuestros personajes: El estilista que se equivocó de closet; la manicurista, que se equivocó de novio; el panadero de enfrente, que se equivocó en todo y la espiritista, que intenta averiguarles el alma a las clientas, mientras se arreglan el cuerpo.
Pastel de arroz con leche

El pastel de arroz con leche, llamado ryžový nákyp en Eslovaquia y la República Checa, es un pastel hecho con arroz, leche, huevos, mantequilla y, a veces, pasas. Se suele servir con compota de albaricoque, melocotón, ciruela u otra, o espolvoreado con azúcar o decorado con espuma de clara de huevo. Se puede servir como plato principal o como postre.​
Arroz con leche (película de 2009)

Arroz con leche es una película argentina de comedia dramática de 2009 escrita y dirigida por Jorge Polaco, quien adapta la obra homónima de Antonio Moneo. Su título está inspirado en la canción tradicional infantil, y la historia que presenta es una metáfora de vivir la vejez como una "nueva infancia". El título original del filme iba a ser Tercera Infancia.
Es la segunda película de Jorge Polaco en colaboración con Sarli, luego de La dama regresa (1996). Es el único filme que el director no pudo estrenar comercialmente estando en vida; antes de esto su controversial película Kindergarten (1989) había sido prohibida por una orden judicial antes de su estreno pero pudo ser proyectada mucho tiempo después; viéndose en salas en el marco del BAFICI en dos funciones del año 2009, además de ser proyectada en el Festival de Amiens y en el Festival Internacional de Cine de Mar del Plata.
Genaro (Jorge Ochoa) es un hombre que queda viudo y es internado por su hija (María Alejandra Figueroa) en un asilo para ancianos, mientras ambos cargan a cuestas con la imagen de la fallecida madre y esposa del dúo (Isabel Sarli), la cual afecta de manera diferente sus vidas. Genaro, contra su voluntad, se encuentra internado en un asilo regenteado por religiosas, donde conocerá a una monja con la que iniciará una relación y vivirá el amor en la tercera edad.
Fırın sütlaç

Sütlaç es un postre turco hecho con arroz y leche.​
La etimología de este nombre demuestra que en su origen yacen las palabras "sütlü aş", "plato o comida con leche".
En Turquía se hacen dos tipos de sütlaç, uno, el común, es parecido al arroz con leche de la cocina internacional pero más espeso; el otro, fırın sütlaç (o "fırında sütlaç") es arroz con leche horneado. Este variante se hace en una cazuela de barro, llamado "güveç" en turco, y como consecuencia del horneado, siempre tiene una capa dura de color quemado. Se considera una especialidad de la cocina turca.​
El sütlaç de un pueblo particular de la provincia de Trebisonda, Hamsiköy, perteneciente al distrito de Maçka es especialmente famoso. Cada año se realiza un "Festival de Sütlaç" en este pueblo del mar Negro.​​
Lait de riz

Le lait de riz, jus de riz ou boisson de riz est une boisson végétale à base de riz.
Il est majoritairement composé de riz complet, souvent non sucré. Le gout sucré de la plupart des variétés de lait de riz résulte d’un processus enzymatique naturel qui décompose les glucides complexes en sucres simples, en particulier en glucose. Certains laits de riz reçoivent cependant des ajouts de sucres.
Le lait de riz se fabrique par le filtrage du riz à travers un moulin. On le fabrique parfois aussi à la maison à l’aide de farine de riz et de protéine de riz brun, ou en faisant bouillir le riz brun avec un grand volume d’eau, avant de mélanger et de passer le mélange.
Le lait de riz commercialisé est souvent aromatisé à la vanille, au chocolat ou à l’amande. Quand il ne l’est pas, il peut être utilisé dans de nombreuses recettes comme alternative au lait de vache.
Le lait de riz contient plus de glucides que le lait de vache, mais ne contient pas de calcium ou de protéines en quantité importante. Il ne contient pas de cholestérol ou de lactose. Les marques commerciales de lait de riz sont, en conséquence, souvent enrichies en vitamines et en minéraux, notamment en calcium, vitamine B12, vitamine B3 et fer. Le lait de riz est souvent consommé par les personnes intolérantes au lactose, au soja ou atteintes de phénylcétonurie, ou encore dans le cadre d'un régime végétalien.
Tarte au riz

La tarte au riz ou blanke dorêye (« tarte blanche » en wallon liégeois) est une pâtisserie provenant de l'ancienne Principauté de Liège.
Très populaire dans les provinces du Limbourg belge, du Limbourg néerlandais et de Liège, elle y est commercialisée dans toutes les boulangeries-pâtisseries. Elle est alors consommée à domicile, souvent saupoudrée de sucre glace, en dessert ou au goûter.
Il s'agit d'une abaisse en pâte levée, garnie de riz au lait mélangé avec de l'œuf, et cuite au four à haute température.
À Verviers, le riz est cuit au bain-marie avec du lait provenant des fermes du plateau de Herve. Ce procédé y est défendu par la confrérie Seigneurie de la Vervi-riz.
Dans certaines régions, comme à Verviers, des boulangers ajoutent du macaron écrasé au riz au lait qui est alors recouvert d'un autre macaron écrasé mélangé à du blanc d’œuf et du sucre semoule avant enfournage. Dans le Limbourg belge ou en Allemagne, la tarte peut être garnie de cerises ou d'autres fruits rouges.
Au XIX siècle, le mot s'écrivait doraie. À Liège, la doraie était aussi appelée floyon ce qui signifie « flan ».
En juin 2016, l'AFSCA critique l'utilisation de lait non pasteurisé dans la recette vérviétoise et surtout la conservation à température ambiante. Cette critique émeut l'opinion publique et une partie du monde politique qui en parle notamment à la Chambre ou sur les réseaux sociaux. Fin septembre 2016, Willy Borsus, ministre tutelle de l'AFSCA annonce que la tarte au riz traditionnelle et conservée hors du frigo est sauvée.
Teurgoule

La teurgoule ou teurd-goule (variantes : torgoule ou tergoule) est une spécialité culinaire de Normandie, à base de riz et de lait, généralement parfumé à la cannelle, cuit au four dans une terrine.
La terrine ou jatte à bec en grès émaillé qui sert traditionnellement à sa cuisson est toujours fabriquée de manière artisanale par des poteries familiales, notamment à Noron-la-Poterie. Sa contenance varie entre 1,6 et 10 litres.
Littéralement, teurgoule, ou plus exactement teurd-goule, signifie mot-à-mot tord-gueule ; l'origine du nom viendrait de « se tordre la goule » (la bouche) lorsqu’on mangeait la teurgoule ; certains affirment que c’est parce qu’on se dépêchait de la manger alors qu’elle était encore très chaude et d’autres que c’est parce que les premières versions n’avaient pas encore atteint le moelleux d’aujourd’hui.
C’est un dessert, sorte de riz au lait sucré, généralement parfumé à la cannelle, et cuit à four très doux mais très longtemps, environ cinq heures, dans un plat spécialement conçu à cet usage, de telle façon que les grains de riz ne sont presque plus discernables.
Elle se déguste souvent chaude avec la fallue, une brioche normande, et du cidre.
Le fait que les ingrédients — riz et cannelle — de ce dessert typiquement normand ne soient nullement originaires de Normandie est dû au fait qu’ils faisaient partie du butin capturé par les corsaires normands, au XVII siècle, sur les galions espagnols en provenance du Nouveau Monde. Aujourd’hui, la cannelle est quelquefois omise au profit d’une gousse de vanille, de caramel, de zestes d’agrumes confits ou même d’une feuille de laurier.
Le chef Maxime Frédéric de l'Hôtel du Cheval blanc présente sa propre recette dans un article consacré au riz au lait, dans le magazine Femina en septembre 2024.
Pudding

Le mot pudding, aussi orthographié pouding, désigne souvent un dessert, mais peut également être un mets salé.
Le mot pudding vient probablement du mot français « boudin », lui-même provenant du mot latin botellus, signifiant « petite saucisse », en référence aux viandes emballées utilisées dans les puddings européens médiévaux. Dans la cuisine britannique, le terme pudding est également un terme générique pour désigner n'importe quel dessert, notamment les flans, riz au lait et crèmes.
Le pudding est une masse compacte constituée en mélangeant divers ingrédients à un produit céréalier ou à un liant (farine, céréale, sang, œufs, graisse de rognon). Les puddings sont cuits au four, par ébullition ou au bain-marie. Le pudding est toujours consommé couramment dans divers endroits et est servi comme plat principal ou comme dessert. La majorité des puddings ressemblent à des gâteaux, en plus humides, et servis en morceaux plutôt qu'en tranches. Le pudding sucré est souvent accompagné de crème glacée ou de crème anglaise. Le pudding bouilli était couramment servi en plat principal à bord des navires de la Royal Navy aux XVIII et XIX siècles. Le pudding était employé comme plat principal dans lequel des rations quotidiennes de farine et de graisse de rognon étaient servies.
Ce type de pudding s'apparente à des pâtés en croûte cuits à la vapeur, se composant d'une garniture complètement enrobée de pâte à la graisse de rognon. Ceux-ci peuvent être sucrés ou salés. Dans cette catégorie, on trouve notamment des plats tels que le steak and kidney pudding (pudding de bifteck et de rognons).
L'invention du pudding tel que nous le connaissons remonte au Moyen Âge au XIV siècle. À l'origine, le terme désigne un mélange d'ingrédients cuit dans les entrailles d'un animal comme le mouton ou le porc.
Bouillie

La bouillie est un plat très simple à base de céréales mondées, souvent écrasées (grumeaux, gruau) ou transformées en semoule ou en farine, que l'on prépare en les faisant bouillir le plus souvent dans de l'eau, mais parfois aussi du lait ou de l'eau additionnée de lait. La recette la plus connue est préparée avec de l'avoine (avoine écrasée, ou parfois flocons d'avoine). Mais il est aussi couramment utilisé, selon les cultures, toutes les autres céréales, notamment la semoule de blé, le riz, l'orge ou la semoule de maïs, ainsi que parfois des légumineuses comme le pois.
Historiquement, les bouillies sont l'une des formes de consommation des céréales, et d'autres graines comestibles, les plus anciennes dans toute l'humanité, bien avant le pain apparu il y a quelque 4 000 ans. À l'origine, les graines employées pour préparer des bouillies étaient très diversifiées et comprenaient notamment plusieurs formes de millet ainsi que les blés « vétus » : épeautre et engrain. La bouillie de millet était très répandue en Allemagne au Moyen Âge et encore au XIX siècle en Ukraine.
Dans beaucoup de cultures, notamment chez les Anglo-saxons ou les Slaves, ce plat est traditionnellement servi lors du premier repas quotidien, avec du sel, du sucre ou du lait. La bouillie écossaise est le petit déjeuner traditionnel de l'Écosse (où il est aussi appelé porage à cause d'une marque d'avoine écrasée populaire), où l'on ajoute du sel. Certains producteurs de céréales de petit-déjeuner font aussi de l’oatmeal (flocons d'avoine) prêt en cinq minutes. Les Anglais appellent gruel une bouillie très diluée faite avec de l'eau.
C'est l'une des manières les plus efficaces de digérer les céréales et les légumineuses. La bouillie est donc souvent donnée à manger aux malades. Cela est particulièrement vrai dans le cas du congee utilisé en Chine.
(Tunisie) la crème de drôo. Existant depuis des millénaires, le drôo ou sorgho est cette céréale qui peut supporter la sécheresse et la chaleur ; ce qui explique pourquoi on la trouve surtout en Afrique. Le sorgho est la troisième céréale la plus consommée dans le monde après le blé et le riz. Il demeure un aliment de base en Chine et en Afrique. Les Tunisiens se procurent presque tous du drôo pour le shour en ramadan ou pour le petit déjeuner pour les matinées hivernales. Traditionnellement, cette céréale a été utilisée comme une céréale alimentaire réduite en farine pour en faire une crème dessert onctueuse au lait, mais aussi des gâteaux et de la pâtisserie (des biscuits, ghraiba, des galettes, harissa au drôo…). Il est possible de parfumer toutes ces recettes avec de la cannelle, du gingembre moulu ou des grains.
Puding nasi

Puding nasi adalah sebuah hidangan penutup yang dimakan di berbagai belahan dunia, yang berasal dari Asia. Puding nasi dibuat dari nasi yang dicampur gula dan berbagai bumbu.
Puding nasi dapat ditemukan di berbagai belahan dunia. Resepnya sangat beragam menurut negara. Puding nasi biasanya direbus atau dipanggang. Ini adalah daftar bahan yang biasanya ditambahkan pada puding nasi.
Kheer

Kheer adalah puding nasi yang merupakan salah satu penganan di Asia Selatan yang dibuat dengan merebus beras, gandum, tapioka, atau vermicelli dengan susu dan gula. Rebusan ini lalu diberi rasa dengan menambahkan kapulaga, kismis, kuma-kuma, jambu monyet, pistacio, atau almond. Puding ini biasanya disajikan sebagai hidangan penutup.
Makanan ini juga dikenal di beberapa daerah dengan nama payasam, payasa, atau phirni, sementara di Benggala payesh merupakan salah satu variasi Kheer.
Kue jojorong

Kue jojorong atau jojorong adalah makanan khas Sunda Banten dari Kabupaten Pandeglang. Makanan ini berbahan dasar tepung beras dan santan kelapa yang bagian dalamnya diberi gula aren. Tempat atau mangkuk kuenya berbentuk persegi dan terbuat dari daun pisang yang setiap ujungnya diikat menggunakan tusuk gigi. Oleh sebab jojorong berbahan dasar santan, kue ini harus langsung disantap ketika disajikan karena mudah basi.
Jojorong biasanya hanya dapat dinikmati ketika ada acara hajatan di daerah Banten, terutama Kabupaten Lebak dan Pandeglang. Pada acara sunatan atau pernikahan, jojorong menjadi sajian tuan rumah bagi para tamu yang disandingkan dengan makanan trandisional lain. Meski begitu, ketika bulan Ramadan jojorong lebih mudah didapatkan karena kue ini selalu menjadi makanan berbuka yang wajib ada bagi masyarakat Banten.
Bahan yang digunakan untuk membuat kue ini cukup sederhana, yaitu tepung kanji, tepung beras, tepung sagu, gula merah, santan, dan daun suji. Kue Jojorong terdiri dari tiga lapisan yaitu, yang pertama lapisan hijau terbuat dari tepung beras, tepung sagu, santan, dan daun suji. Selanjutnya gula merah cair, dan yang terakhir lapisan putih yang terbuat dari tepung beras dan santan.
Pertama, hancurkan gula merah lalu letakkan di daun pisang yang sudah dibentuk seperti mangkok persegi, kemudian diatas gula merah tersebut dituangkan adonan hijau lalu dikukus hingga setengah matang. Setelah setengah matang masukkan adonan putih ke atas adonan hijau, lalu kukus lagi sampai adonan matang sempurna dan siap untuk disajikan.