Salabat

Angsalabatay isang uri ngtsaangyerba na gawa saluya. May mahaba itong kasaysayan bilang tradisyonal na medisinang yerba saSilangang Asya,Timog Asya,Timog-silangang Asya, atKanlurang Asya.
Maaaring inumin ang salabat nang walang dinagdagan, o haluan ng mga pampalasa katulad nggatas, mga hiwa ng kahel, o limon.
Noongdinastiyang Tang, nilagyan ng pampalasa ang tsaa upang mangotra ang pait na lasa. Nagustuhan ng mga umiinom ng tsaa ng luya, pati na rin sibuyas, balat ng kahel, kloba, atmalipukon.
Sa Korea,saenggang-cha(생강차;生薑茶, sɛ̝ŋ.ɡaŋ.tɕʰa) ang tawag sa salabat. Maaari itong ihanda sa pagpapakulo ng sariwang hiwa ng luya sa tubig o paghahalo ng katas ng luya sa mainit na tubig.Maaaring ring haluin angsaenggang-cheong, hiniwang luya na pinreserba sapulot-pukyutan, sa mainit na tubig para gumawa ng tsaang luya.Sa ngayon, marami na ring mga pinulbos na bersiyon para sa nagmamadali.Kapag inihahain, karaniwang pinapalamutian ang tsaa ng mga mansanitas at pinyon.Kapag ginagamit ang sariwang luya, maaaring patamisin ang tsaa ng pulot-pukyutan, asukal, o iba pang pampatamis ayon sa gusto.Paminsan-minsan, pinapakuluan ang bawang, mansanitas, at peras kasama ng luya.
Sa lutuing Brunay,MalasyoatSingapurense,teh haliaang karaniwang tawag sa salabat.Hindi ito purong tsaang luya, dahil isa itong timpla ng matapang at pinatamis na tsaang itim, luya, asukal na may gatas okondensada.
Sa Indonesya, tinatawag itongteh jahe. SaJava, mas sikat angwedang jahe, isang lokal na bersiyon ng salabat na pinasarap ng asukal sa palma at mgaespesya.
Angwedang Jaheay isang uri ng salabat saIndonesya."Mainit na inumin" ang ibig sabihin ngwedangsa wikangHabaneshabang "luya" ang ibig sabihin ngjahe.  Kahit wala itong kapeina, malimit itong inihahain at tinatamasa bilang tsaang nakapagpapalakas. Gawa ito sa risoma ng luya, karaniwang sariwa at hiniwa nang manipis, at asukal sa palma o butil-butil na asukal sa tubo, madalas dinaragdagan ng mga mababangong dahon ngpandan. Maaaring palitan ang asukal sa palma ng pulang asukal opulot-pukyutan. Kinaugaliang ilahok ng mga tao ang mga espesya kagaya ngtanglad, klabo, atkanela.
Sa Pilipinas, tinatawag itong salabat. Tradisyonal itong gawa sa luya na binalatan at hiniwa o dinurog na pinakuluan ng ilang minuto sa tubig. Tinitimplahan ito ng asukal,pulot-pukyutan, atkalamansi, pati mga iba pang sahog ayon sa gusto.Sa mga modernong bersiyon, maaari ring gamitin ang pinulbos na luya (agarang salabat) na idinaragdag sa mainit na tubig.Mas gusto ang mga katutubong uri ng luya (na maliit at mahibla), dahil ang mga ito ay itinuturing na mas masangsang kaysa sa mga inaangkat na baryante.
Madalas inihahain ang salabat sa medyo malamig na buwan ng Disyembre.Kasama ng inumingtsokolate, pinapares ito sa mga iba't ibang kakanin kagaya ngbibingkao puto bumbong. Ibinebenta ang salabat ng mga nagtitinda sa kalye sa madaling araw tuwingSimbang Gabingkapanahunang Pasko.
Iniinom ng marami ang salabat bilang panlunas sa lalamunan kapag mayubo,pamamaga ng lalamunan, atsipon.Pinaniniwalaan ng marami na ang pag-iinom ng salabat ay nakatutulong sa boses ng mga mang-aawit.
May isang baryante ng salabat na gumagamit ngluyang-dilawna tinatawag na dulaw, duwaw, o duyaw saKabisayaanatMindanao; at tsaang dilaw saFilipino.