davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
オムライス

オムライス (Omurice) は、調理済みの米飯を鶏卵でオムレツのように包んだ日本発祥の洋食。
英語のOmelet（あるいはフランス語のOmelette）とRiceを組み合わせた和製外来語である。
チキンライスをオムレツで包んだものは日本独特の洋食であり、アメリカやヨーロッパには存在しないとされる。
溶き卵をフライパンで薄く焼き、味付けされたライスを包む。チキンライスを代表とするケチャップライスが一般的だが、ケチャップを用いないピラフやチャーハン、バターライスなどが使用される例もある。紡錘型に成形し、トマトケチャップやデミグラスソース、ベシャメルソースなどをかけるスタイルが一般的である。オムライスにカレーやハッシュドビーフ、シチューなどをかけたものは、「オムカレー」や「オムハヤシ」「オムシチュー」などと呼称される（「シチューオムライス」のような呼び方もある）。
洋食店のみならず一般の食堂や、日本の中華料理店（いわゆる町中華）で提供されることも多い。町中華で提供されるオムライスは、チャーハンとの具材の共通化もあり、鶏肉ではなく豚肉が用いられやすい。また家庭料理としてもよく作られており、オムライス専門店による様々な派生品も存在する。
「オムライス発祥の店」を自称する店はいくつかあるが、東京銀座の「煉瓦亭」、大阪心斎橋の「北極星」が有名である。
煉瓦亭では1900年（明治33年）に賄い料理として誕生した。溶き卵に米飯とみじん切りの具材、調味料を混ぜ込んで焼いたもので、現在一般的に認知されているオムライスとは異なるスタイルのものである。忙しい厨房でもスプーン一つで食べられるようにと考案されたものであったが、客が食べたいと所望したため、翌1901年（明治34年）より「ライスオムレツ」という名称でメニューに載せるようになり、現在も「元祖オムライス」という名前で提供されている。報知新聞に1903年（明治36年）より掲載された村井弦斎の小説『食道楽』には「米のオムレツ」として煉瓦亭のライスオムレツによく似た料理が掲載されており、これを食した上での執筆の可能性が示唆されている。なお、現在の「元祖オムライス」はトマトケチャップをかけた状態で提供されるが、ケチャップが日本で普及するのは1908年（明治41年）以降のことであるため、当時のライスオムレツにケチャップは使用されていない。
北極星のオムライスは、ケチャップライスを薄焼き卵で包んだ、現在一般的となっているスタイルのものである。1925年（大正14年）に大阪市難波の汐見橋にあった大衆洋食屋「パンヤの食堂」（「北極星」の前身）の主人・北橋茂男が、いつも米飯とオムレツを頼んでいた胃の弱い常連客に「くる日もくる日も同じものではかわいそうだ」とケチャップライスを薄焼き卵で包んだものを提供し、「オムライス」と命名したとされる。
築地精養軒の料理長であった鈴本敏雄が1920年（大正9年）に著した『仏蘭西料理献立書及調理法解説』には、「味附米飯を詰めて調製し、赤茄子ソースを添へる」オムレツが「Omelette Mireille」として紹介されている。1926年（大正15年）に出版された『手軽においしく誰にも出来る支那料理と西洋料理』にも、トマトソースで調味したチャーハンを薄焼き卵で包むレシピが「オム、ライス（卵と肉の飯）」として紹介されており、大正時代には現在と変わらない様式のオムライスが出現していたことがわかる。
料理研究家の小菅桂子は「オムライスはチャブ屋（小規模な庶民向けの洋食屋）から生まれた」とする東京・日比谷の松本楼の料理長であった辻村の証言を紹介している。チャブ屋で誕生したオムライスが、後に西洋料理店に逆移入したものであろうという説である。詩人のサトウハチローは『改造』に浅草のなじみの屋台でオムライスを食べる旨の文を掲載している。なお、この「オムライス」がライスオムレツなのか、中の飯が白飯なのかケチャップライスなのかは不明。
その他の説として、煉瓦亭を含む銀座の4軒ほどの洋食屋同士で話し合いながら研究が行われ、現在のオムライスに近いものが作られたという話もある。
『手軽においしく誰にも出来る支那料理と西洋料理』（1926年、小林定美、文僊堂）にはオムライスの記載がある。こちらでは牛肉とトマトソース他の具材を炒めて焼き飯を作り、薄焼き卵で包んだものとなっている。ケチャップの記載は無い。
女くどき飯

『女くどき飯』（おんなくどきめし）は、2014年5月8日から峰なゆかがぐるなびのグルメ情報コンテンツ「みんなのごはん」に連載しているエッセイ漫画作品。
連載内容は読者である一般男性応募者とのデート企画で、峰が彼らと食事をする過程と、その男性の口説きかたに関する感想を綴るというものである。本項はテレビドラマ版についても記述する。
毎日放送（MBS）制作、TBS系で2015年1月から3月まで放送されていた日本のテレビドラマ。主演は貫地谷しほりで、彼女が扮するアラサーで「彼氏いない歴5年」のライターが、連載企画で初対面の男性たちと外食デートをするという内容のフィクション作品となっている。
2016年1月から3月まで、『女くどき飯 Season2』が同じ曜日と時間帯で放送されていた。
なお本項目では日時表記を日本標準時で記載し、提出された出典内容や公式サイトで表示されている内容とは異なる。
貧乏神

貧乏神（びんぼうがみ）は、取りついた人間やその家族を貧乏にする神。日本各地の昔話、随筆、落語などに名が見られる。
基本的には薄汚れた老人の姿で、痩せこけた体で顔色は青ざめ、手に渋団扇を持って悲しそうな表情で現れるが、どんな姿でも怠け者が好きなことには変わりないとされる。家に憑く際には、押入れに好んで住み着くという。詩人・中村光行によれば、貧乏神は味噌が好物で、団扇を手にしているのはこの味噌の芳香を扇いで楽しむためとされている。
仮にも神なので倒すことはできないが、追い払う方法はないわけではない（『沙石集』巻8にその様子が見られる）。新潟では、大晦日の夜に囲炉裏で火を焚くと、貧乏神が熱がって逃げていくが、代わりに暖かさを喜んで福の神がやって来るとされる。囲炉裏にまつわる貧乏神の俗信は多く、愛媛県北宇和郡津島町（現・宇和島市）では囲炉裏の火をやたらと掘ると貧乏神が出るといわれる。
貧窮の擬人化としては、13世紀の『沙石集』巻8・14話「貧窮を追い出す事」に見られるが、貧乏神ではなく、「貧窮殿」という表記であり、内容としては、尾張国の僧・50歳になる円浄房が弟子と共に晦日の夜にモモの枝を持ち、枝で打ちながら呪文を唱え、今は貧窮殿出ておわせといって、門まで追い、門を閉めたというもの。
貧乏神という表現自体は、古くは室町時代にまでさかのぼり、応仁の乱で荒廃した京の記録として、「文明13年（1481年）6月、堺の福神の女房達が入洛し、京都の貧乏神の男達が堺へ下った」という風説があり、堺からの福神の入洛説には京都の復興を切望する町衆の心が投影されていた。この記録からは貧乏神が男神として認識されている。
連歌の記述例としては、荒木田守武の『守武千句』墨何第10（天文9年 / 1540年）に見られる。
曲亭馬琴らによる江戸時代の奇談集『兎園小説』により「窮鬼（きゅうき）」
津村淙庵の随筆『譚海』
井原西鶴『日本永代蔵』より「祈る印の神の折敷」
前述の『日本永代蔵』の貧乏神は貧乏を福に転じる神とされ、現在では東京都文京区春日の牛天神北野神社の脇に「太田神社」として祠が祀られている、祠に願掛けをして貧乏神を一旦家に招きいれ、満願の21日目に丁寧に祀って送り出すと、貧乏神と縁が切れるといわれている。
東京都台東区の妙泉寺にも貧乏神の石像（モチーフはハドソンのゲーム『桃太郎シリーズ』に登場する貧乏神）が祀られている。この石像は景気回復の願から貧乏神の頭の上に猿が乗る「貧乏が去る（猿）像」と名づけられている。この像は香川県高松市の鬼無駅と長崎県佐世保市の佐世保駅、銚子電気鉄道の仲ノ町駅にも設置されている。また銚子電気鉄道には、笠上黒生駅に「貧乏を取り（鳥）」として頭にキジが乗った像が、犬吠駅に「貧乏が去ぬ（犬）」として頭に犬が乗った像が、猿と時同じくして設置された。
貧乏神が焼き味噌を好むという説に関連し、大阪の船場には明治10年頃まで貧乏神送りの行事があった。毎月末、船場の商人の家で味噌を焼き、それを皿状にしたものを番頭が持って家々を回り、香ばしい匂いがあちこちに満ちる。頃合を見計らい、その焼き味噌を二つに折る。こうすることで、好物の焼き味噌の匂いに誘われて家から出てきた貧乏神が焼き味噌の中に閉じ込められるといい、番頭はそのまま焼き味噌を川へ流し、さらに自分も貧乏神を招かないように味噌の匂いをしっかりと落としてから帰ったという。
ことわざの「柿団扇は貧乏神がつく」は、渋団扇に貧乏神が憑くという俗信からきている。
양저우 차오판

양저우 차오판(중국어 정체자: 揚州炒飯, 간체자: 扬州炒饭, 병음: Yángzhōu chǎofàn) 또는 양저우 볶음밥은 새우와 파가 들어간 볶음밥으로, 대표적인 중국 요리 중 하나이다. 청나라 당시에 장쑤성 양저우시에서 개발된 것으로 알려져있으며, 이후 타지로 이주한 주민들에 의해 중국 각지로 퍼진 뒤 광둥 요리가 세계적으로 인기를 얻자 양저우차오판 또한 광둥 요리 중 하나로 소개되었다.
재료는 기본적으로 쌀밥에 새우, 잘게 썰은 차사오 또는 라창, 파 또는 카이란 등의 채소, 달걀 등이 포함되며, 지역에 따라 완두콩, 당근, 옥수수 등이 첨가되기도 한다. 또한 미국과 캐나다 등 서구권의 중국 요리 식당에서는 소스로 간장을 사용하는 경우도 있으며, 영국에서는 닭고기를 추가 재료로 넣기도 한다.
해삼, 돼지고기, 닭고기, 닭 모이주머니, 말린 패주, 표고, 죽순 등을 넣어 볶은 밥이다. 중국의 각 지방이나 세계 곳곳의 중국음식점에는 대부분 있는 음식으로 수나라 때 운하를 만드는 일에 참여했던 사람들이 처음 먹었다고 전해진다. 밥알이 탱글탱글하고 재료가 푸짐하다.
위안양차오판

위안양차오판(중국어 정체자: 鴛鴦炒飯, 간체자: 鸳鸯炒饭, 병음: Yuānyang chǎofàn) 또는 원앙볶음밥은 토마토 소스, 화이트 소스를 태극 모양으로 동시에 넣은 볶음밥이다. 다른 중국 요리와는 달리 서양식 소스를 사용해 조리하는 것이 특징이며, 홍콩과 마카오의 음식점에서 흔히 찾아볼 수 있는 음식이다.
삼발

삼발 (Sambal)은 인도네시아, 말레이시아, 싱가포르와 스리랑카 지역에서 즐겨 먹는 향신료로 만든 소스이다. 고추장과 비슷하게 주로 다양한 고추와 후추 종류를 맷돌로 빻아 섞고 다진양파, 민트, 마늘 그리고 새우로 만든 젓갈, 식초, 소금을 넣고 만들어 매운맛이 난다. 생고추를 빻아섞어서 먹기도 한다.
다양한 동남아지역의 음식에 사용되는데 고기요리나, 볶음밥, 꼬치구이등에 많이 양념으로 사용되며 식탁위에 소스그릇으로 따로 내어놓아서 찍어 먹을 수 있도록 내어 놓는 경우가 많다.
Жареный рис

Жареный рис (кит. трад. 炒飯, упр. 炒饭, палл. чаофань) является распространённой составляющей восточноазиатских, и особенно китайских блюд. Блюда на основе жареного риса подают к столу в качестве предпоследнего блюда (перед десертом).
Существует два принципиально разных способа приготовления жареного риса, которые используются в различных национальных кухнях: обжаривание предварительно сваренного риса и обжаривание сухого риса с последующим добавлением воды.
В первом случае рис отваривается в соответствии с традициями варки риса конкретной национальной кухни. При этом возможна как варка «чистого» риса, без каких-либо добавок (по-японски), так и варка риса с добавлением необходимых специй и соли. Отварной рис может использоваться в горячем виде, но в некоторых традициях считается важным охладить варёный рис перед жаркой. Далее подготовленный рис выкладывается в посуду для жарки с предварительно разогретым маслом и жарится.
Во втором случае в посуде для жарки (глубокая сковорода, сотейник, казан) разогревается масло, куда высыпается сухой, возможно, предварительно промытый рис. Сухой рис обжаривается с активным перемешиванием, как правило, до состояния, когда зёрна теряют прозрачность и начинают приобретать золотистый оттенок. В этот момент в рис добавляются специи, рис перемешивается и в посуду добавляется вода (точные пропорции различны для разных сортов риса и традиций, приблизительное соотношение объёмов сухого риса и воды составляет около 1:2).
В зависимости от традиций и конкретного рецепта дополнительные ингредиенты блюда добавляются либо непосредственно в жарящийся рис и готовятся в нём, либо обжариваются отдельно и добавляются в блюдо на последнем этапе.
Жареный рис массово употребляется в пищу в Китае, на Тайване, в Японии и других странах Азиатско-Тихоокеанского региона. Каждая национальная кухня имеет свои собственные традиции приготовления и характерный набор блюд из жареного риса.
В США жареный рис также получил распространение в качестве фастфуда, который продаётся с лотков с добавлением рубленой свинины, куриного мяса, яиц, овощей или морепродуктов.
Ризотто

Ризо́тто (итал. risotto, означает «маленький рис») — блюдо итальянской кухни из риса, с мягким, сливочным вкусом. Первое письменное упоминание о нём встречается только в XIX веке.
Для ризотто используется круглый богатый крахмалом рис сортов Арборио, Бальдо, Падано, Рома, Виалоне Нано, Марателли или Карнароли (последние три сорта считаются лучшими для ризотто, и они наиболее дорогие). В зависимости от обычаев региона рис предварительно обжаривают на оливковом либо сливочном масле, либо на курином жире. После в рис постепенно доливают кипящий бульон (из мяса, рыбы, птицы, овощей) либо обычную воду (как правило, для ризотто из морепродуктов) из расчёта 3-4 стакана на 1 стакан риса и тушат при постоянном помешивании. Следующую порцию жидкости добавляют только тогда, когда зёрнышки риса впитали в себя предыдущую порцию. В конце приготовления добавляют желаемый наполнитель — мясо, морепродукты, грибы, овощи или сухофрукты.
Иногда, чтобы придать готовому блюду ещё большую кремовость (которая характерна для сортов риса с повышенным содержанием крахмала), в почти готовое блюдо добавляют смесь взбитого венчиком сливочного масла с тёртым пармезаном или пекорино.
Ароматизировать ризотто можно трюфелевым маслом, которое в небольшом количестве добавляют в блюдо в самом конце готовки (масло не следует подвергать термической обработке, чтобы оно не утратило свои ароматические качества).
Вариантов ризотто множество, блюдо не имеет точного состава компонентов и соотношения продуктов. В настоящем ризотто необходимо добиться однообразной «текучести» готового блюда (итальянцы называют это all’onda — волна) и кремовости консистенции.
Тайская кухня

Тайская кухня (тайск. อาหารไทย) — национальная кухня Таиланда, развивавшаяся на протяжении веков под влиянием китайской, индийской и европейской кухонь.
Изначально в пищу употреблялась в основном рыба, морепродукты и водные растения. Китайская и японская кухни принесли перемены в культуру питания Таиланда, с XVII века большое влияние оказала кухня Европы. Перец чили был ввезён в Таиланд португальскими миссионерами.
Подобно другим азиатским кухням, основным компонентом является рис. Слово «есть/кушать» переводится с тайского языка буквально как «есть рис» (кин кхау, กินข้าว, [kin-kʰâːo]), независимо от поданного блюда. Особо популярен довольно дорогой сорт риса жасминовый рис родом из Исана. В северной и восточной частях Таиланда популярен клейкий рис (кхау ниеу, ข้าวเหนียว), который содержит необычный уровень крахмала. Клейкий рис приготовляется на пару в контейнере из бамбука, а не в воде, как обычный рис. Этот сорт риса является ежедневным продуктом питания в Лаосе и Северной и Северо-восточной тайской кухне, на которую большое влияние имеет культура Лаоса.
В отличие от европейских кухонь, где единственное главное блюдо дополняется гарниром и салатами, главным блюдом в тайской кухне является большая порция риса, к которому подаются несколько дополнительных блюд, при этом следя за балансом острых и умеренно острых блюд. Обычно к рису подают карри или острый салат с соусом из рыбы и овощей.
Лапша куай тиеу (тайск. ก๋วยเตี๋ยว) тоже весьма популярна, но идёт обычно в качестве основного блюда или в качестве ингредиента для супов.
Основой большинства блюд тайской кухни является острая смесь нам пхрик (тайск. น้ำพริก) из чеснока, перца-чили и разнообразных трав. Все компоненты перетираются в ступке до пастообразного состояния, и вместе с растительным маслом попадают в вок, в котором затем поочередно обжаривают остальные компоненты (мясо, рыба, овощи, лапша).
Потребляли пищу обычно руками, без помощи столовых приборов, это и по сей день распространено на некоторых территориях. В начале XIX века после поездок в Европу король Монгкут привнёс в культуру питания использование столовых принадлежностей ложки и вилки. Вилка использовалась только для того чтобы переложить еду в ложку, с помощью которой собственно и едят. Приближать вилку с едой (исключением являются небольшие вилочки для фруктов) ко рту считается неприличным.
Палочки для еды не являются типичными для тайской кухни и подаются только в китайских ресторанах или к блюдам из лапши. Супы с лапшой едят при помощи ложки в левой руке для бульона и палочками в правой руке для лапши, мяса, рыбы и овощей.
Уличная еда в Таиланде очень разнообразна и представлена как блюдами быстрого питания, которые готовят прямо перед покупателем (жареное мясо, карри), так и готовыми кушаньями, продающимися с прилавков на влажных рынках.
Приправы и зелень:
Завтрак:
Блюда в индивидуальной подаче:
Омурайсу

Омурайсу, ому-райсу (яп. オムライス) — популярное японское блюдо, состоящее из жареного риса, покрытого или завернутого в омлет, и украшенное кетчупом. Его часто готовят и дома, и вне — в закусочных-дайнерах в западном стиле. Он входит в наборы еды для детей в фаст-фудах, окосама-ранти.
Омурайсу — пример японской кухни ёсёку, адаптирующей западные рецепты, появившейся в начале периода Мейдзи после окончания политики самоизоляции Японии. Название блюда является васэй-эйго, оно состоит из слов ому и райсу — сокращения от английских слов omelette (омлет) и rice (рис).
Омурайсу возник на рубеже XX века в Гиндзе, торговом квартале Токио, в ресторане западного стиля Renga-tei под влиянием тякин-дзуси (вариант суши, завернутый в тонкий омлет).
Обычно омурайсу состоит из тикин-райсу, риса, жаренного на сковороде с кетчупом и цыплёнком, завёрнутого в тонкий лист из жареных яиц. Вместо мяса цыпленка могут использоваться другие виды мяса, поджаренный хотдог и SPAM. В рис могут добавляться различные овощи, говяжий бульон, демиглас, кетчуп, белый соус, соль, перец.
Иногда рис заменяется на лапшу якисоба, и тогда блюдо называется омусоба (ому-соба). В Окинаве готовят омутако, вариант с тако рисом.
Кроме Японии омурайсу распространен в Корее (오므라이스, омыраисы), куда он попал во время японской оккупации, подаётся в кимбап-ресторанах по всей Южной Корее. Омурайсу популярен в Тайване, который также был оккупирован Японией.
В Юго-Восточной Азии (особенно в Малайзии, Индонезии, Сингапуре) существует схожее блюдо под названием наси-горенг.
Онигири

Ониги́ри (яп. おにぎり（御握り） Онигири) — блюдо японской кухни из пресного риса, слепленного в виде треугольника или шара. Обычно в онигири кладут начинку и заворачивают в лист сушёных водорослей нори. Начинка также может быть равномерно примешана в рис, а в качестве обёртки вместо нори иногда используются листья салата, омлет и даже ломтики ветчины.
В Японии онигири распространены и популярны настолько, что существуют специализированные магазины, которые продают только онигири.
Символ онигири в Юникоде — 🍙.
Название онигири происходит от глагола нигиру (сжимать), что в точности отражает процесс их приготовления.
В ладонь накладывают тёплый рис, в середину кладут начинку и начинают осторожно сжимать, «обёртывая» рис вокруг начинки. Очень важно не «пережать» рис, онигири не должен разваливаться, но спрессованный рис значительно ухудшает вкусовые качества и эстетическое наслаждение блюдом. Традиционная форма онигири — «припухлый треугольник» (точнее, выражаясь языком геометрии, прямая треугольная призма), но нередко встречаются также онигири с овальным сечением или шарообразной формы.
Исторически онигири — это еда, которую крестьяне брали с собой в поле. Так как Япония долгое время была аграрной страной, онигири получили чрезвычайно широкое распространение. В дневнике придворной дамы и писательницы Мурасаки Сикибу (XI век) упоминаются люди, которые едят шарики из спрессованного риса. В то время такая еда называлась тондзики и часто служила лакомством во время пикников на природе.
Вопреки распространенному мнению, онигири не являются видом суши. Онигири делаются из простого риса, в то время как для суши используется рис с уксусом, сахаром и солью. Онигири — это способ хранить и употреблять в пищу рис, а суши возникли как способ хранения рыбы.
චීන ෆ්‍රයිඩ් රයිස්

චීන ෆ්‍රයිඩ් රයිස් (ඉංග්‍රීසි: Chinese fried rice, සරල චීන: 炒饭; සම්ප්‍රදායික චීන: 炒飯; පින්යින්: chǎofàn; ජ්‍යුට්පිං: caau faan; Pe̍h-ōe-jī: chhá-pn̄g) යනු තෙම්පරාදු බත් වර්ගයකි. ඉංග්‍රීසියෙන් චයිනීස් ෆ්‍රයිඩ් රයිස් යන්න සාමාන්‍ය ව්‍යවහාරයේ දී රයිස් යන නමින් හැඳින්වෙයි.
ක්‍රි.ව. 1980 දශකයේ දී පමණ ශ්‍රී ලංකාවේ ජනප්‍රිය වුනු "චයිනීස් හොටෙල්" නමින් හැඳින් වූ අවන්හල් වල දී "චයිනීස් ෆ්‍රයිඩ් රයිස්" නමින් මෙම ආහාරය ශ්‍රී ලංකාවේ ආහාර අතරට එක් විය. පසුව 1990 දශකයේ අවසානය පමණ වනවිට මෙහි නමෙහි "චයිනීස්" යන්න ක්‍රමිකව හැලී ගොස් "ෆ්‍රයිඩ් රයිස්" යන යෙදුම භාවිතයට පැමිණියේ ය. වර්තමානයේ (එනම් 2023 වන විට) "ෆ්‍රයිඩ්" යන්න ද හැලී ගොස් සාමාන්‍ය ව්‍යවහාරයේ දී මෙම ආහාරයට "රයිස්" යන යෙදුම භාවිතා වෙයි.
ข้าวผัด

ข้าวผัด เป็นอาหารจานเดียวแบบพื้นฐานของเอเชีย เป็นการนำข้าวสวยลงไปผัดคลุกกับซอส หรือน้ำพริก หรือเครื่องปรุงรสต่างๆ เพื่อให้ได้รสชาติ เช่น ซอสมะเขือเทศ, ซอสพริก, ซีอิ๊วดำ หรือซอสถั่วเหลือง และมีการใส่เนื้อสัตว์ชนิดต่างๆ ลงไป เช่น หมู, ไก่, ปลาหมึก, ปู และกุ้ง เป็นต้น โดยเรียกชื่อข้าวผัดชนิดนั้น ๆ ตามชื่อเนื้อสัตว์ที่ใส่ลงไป และอาจใส่ไข่ลงไปผสมด้วย หรืออาจโปะไข่ดาวแต่งหน้าเพิ่มเติม สำหรับผักที่ใช้นิยมใช้ผักคะน้าและโรยหน้าด้วยต้นหอมสับ แต่สำหรับข้าวผัดปูจะไม่ใส่คะน้า
นอกจากนี้ข้าวผัดที่ผัดกับน้ำพริกชนิดต่างๆ ก็อาจเรียกชื่อตามน้ำพริกนั้นๆ เช่น ข้าวผัดน้ำพริกนรก เป็นต้น
ข้าวผัดนิยมปรุงรสด้วยพริกน้ำปลา และน้ำมะนาวบีบ
ข้าวผัด (ไทย)

ข้าวผัด เป็นอาหารไทยประเภทข้าวผัด เป็นการนำข้าวสวยลงไปผัดคลุกกับซอส น้ำพริก หรือเครื่องปรุงรสต่าง ๆ เพื่อให้ได้รสชาติ เช่น ซอสมะเขือเทศ, ซอสพริก, ซีอิ๊วดำ, ซอสถั่วเหลือง หรือน้ำพริกชนิดต่าง ๆ และมีการใส่เนื้อสัตว์ชนิดต่าง ๆ ลงไป เช่น หมู, ไก่, ปลาหมึก, ปู, กุ้ง หรือมันกุ้ง แหนม เป็นต้น โดยเรียกชื่อข้าวผัดชนิดนั้น ๆ ตามชื่อเนื้อสัตว์ที่ใส่ลงไป เช่น ข้าวผัดหมู, ข้าวผัดกุ้ง, ข้าวผัดปู, ข้าวผัดไก่, ข้าวผัดไข่ รวมถึงผักอย่างอื่นที่ใช้เป็นส่วนผสมด้วย เช่น ข้าวผัดกะเพรา, ข้าวผัดสับปะรด, ข้าวผัดเจ หรือข้าวผัดรถไฟ ที่เป็นข้าวผัดที่ปรุงขึ้นมาเพื่อขายบนรถไฟโดยเฉพาะ มีประวัติความเป็นมาตั้งแต่การเดินทางด้วยรถไฟได้รับความนิยมในยุคเริ่มแรกโดยเฉพาะรถไฟสายใต้
ข้าวผัดมักรับประทานโดยใช้มะนาวบีบ มีต้นหอมและแตงกวาหั่นชิ้นเป็นเครื่องเคียง
ผัดกะเพรา

ผัดกะเพรา เป็นอาหารจานเดียวของไทยที่ได้รับความนิยมมากที่สุดจานหนึ่ง เป็นอาหารริมทาง อาหารตามสั่งที่มีทั่วไปในประเทศไทย บางครั้งเรียกว่า เมนูสิ้นคิด เนื่องจากเมื่อจะสั่งอาหารแล้วไม่รู้ว่าจะรับประทานอะไรก็มักจะสั่งผัดกะเพรา
วัตถุดิบประกอบด้วย เนื้อสัตว์ ใบกะเพรา พริก กระเทียม บ้างใส่ผักชนิดอื่นลงไปด้วย เช่น ถั่วฝักยาว ข้าวโพดอ่อน แคร์รอต หอมหัวใหญ่ เนื้อสัตว์ที่ใช้ในการทำผัดกะเพรา ได้แก่ เนื้อไก่ เนื้อหมู เนื้อวัว กุ้ง ปลาหมึก หรือแม้แต่ปลา หอยแมลงภู่ เนื้อปู วิธีการปรุง ใช้วิธีการผัดวัตถุดิบเข้าไปด้วยกัน มีการปรุงรสด้วยน้ำปลา น้ำตาล บ้างใส่ผงชูรส ซีอิ๊วดำ พริกไทยป่น เติมน้ำสต๊อกพอให้ขลุกขลิก รับประทานกับข้าวสวย อาจกินด้วยกับไข่ดาว มีน้ำปลาพริกเป็นเครื่องปรุงให้รสหอมและเผ็ดขึ้น
จากหลักฐานจดหมายเหตุลาลูแบร์ (พ.ศ. 2230) ได้ระบุถึงใบกะเพราไว้ในบันทึกเกี่ยวกับน้ำพริกของชาวไทยว่า “…ผักลางชนิดที่มีกลิ่นดี เช่น กะเพรา…” มีข้อสันนิษฐานน่าจะรับเอาต้นกะเพรามาจากศาสนาพราหมณ์ เพราะพราหมณ์ มักจะใช้กะเพราสำหรับบูชาเทพเจ้า ส่วนที่บันทึกไว้ใน อักขราภิธานศรับท์ ของหมอบรัดเล พ.ศ. 2416 ให้ความหมายว่า "ผักอย่างหนึ่งต้นเล็ก ๆ ใบกลิ่นหอม ใช้แกงกินบ้าง ทำยาบ้าง"
ผัดกะเพราน่าจะเกิดขึ้นราวสมัยรัชกาลที่ 7 เพราะคนจีนนำเอามาขายในร้านอาหารตามสั่ง และพบโฆษณาเครื่องแกงสำเร็จ พ.ศ. 2476 ตรา หม้อพานทอง ระบุว่า "พริกแกงที่มีจำหน่าย ประกอบด้วยเครื่องแกงไก่ เนื้อ กะหรี่ มัสหมั่น ปลาดุก ปลาไหล ห่อหมก จ๋วน ผัดกะเพรา"
อย่างไรก็ดี ผัดกะเพราน่าจะเพิ่งนิยมราว พ.ศ. 2500 ซึ่งประยูร อุลุชาฎะ ศิลปินแห่งชาติ สาขาทัศนศิลป์ ก็กล่าวไว้ว่ากะเพราผัดพริกเป็นของที่เพิ่งนิยมกันเมื่อ 30 กว่าปีมานี้ (นับจาก พ.ศ. 2531 ปีที่ตีพิมพ์หนังสือเรื่อง อาหารรสวิเศษของคนโบราณ) โดยน่าจะดัดแปลงจากอาหารจีน ที่ตำรับจีน เอาเต้าเจี้ยวดำผัดกับกระเทียมเจียวให้หอม แล้วจึงเอาเนื้อสับหรือไก่หั่นเป็นชิ้น ๆ ลงไปผัดกับน้ำปลาและซีอิ๊วดำ บ้างก็ว่าเลียนแบบมาจากเนื้อผัดใบยี่หร่า สำหรับผัดกะเพราที่ปรากฏในตำรากับข้าวยุคปลายทศวรรษ 2520 อย่างใน ตำราอาหารชุดจัดสำรับ (ชุด 2) ระบุว่า ผัดกะเพราเนื้อจะปรุงด้วยน้ำปลาและผงชูรสเท่านั้น แล้วเอาข้าวลงผัดคลุกเป็นข้าวผัด กินกับถั่วฝักยาวสด ส่วนใน กับแกล้มเหล้า ประมวลกับแกล้มเหล้า–เบียร์ทันยุค ของ “แม่ครัวเอก” (พ.ศ. 2541) ระบุว่า จะหมักเนื้อสับกับเหล้าก่อน แล้วปรุงเพียงน้ำปลาและน้ำตาลปี๊บ ในระยะหลัง ๆ จึงค่อยใส่ซอสปรุงรสชนิดต่าง ๆ น้ำตาลทราย น้ำมันหอย รสดี น้ำพริกเผา ฯลฯ
ศูนย์วิจัย เจเอ็มเอ รีเสิร์ซ ของญี่ปุ่น ได้สำรวจแนวโน้มอาหารในครอบครัวญี่ปุ่นปี 2559 พบว่าเมนูอาหารต่างชาติ เริ่มกลายเป็นเมนูอาหารในบ้านของชาวญี่ปุ่นเพิ่มมากขึ้น โดยมีอาหารไทยติดอยู่หนึ่งใน 15 อันดับ คือ ข้าวผัดกะเพรา และข้าวมันไก่ และจากข้อมูลปี 2561 ในเซเว่น อีเลฟเว่นที่ญี่ปุ่น มีจำหน่ายข้าวกล่องเมนูผัดกะเพรา แต่ส่วนผสมกลับไม่มีการใช้ใบกระเพราเป็นวัตถุดิบเลยแม้แต่น้อย วิธีรับประทานคือคลุกผัดกะเพราเข้ากับยำวุ้นเส้นแล้วราดด้วยซอสผักชี แล้วรับประทานกับข้าว
ผัดกะเพราไก่ราดข้าว มีส่วนประกอบหลักในอาหาร 5 หมู่ ปริมาณอาหารกะเพราไก่ราดข้าว 1 จาน มีน้ำหนักประมาณ 3 ขีด หรือ 300 กรัม ให้พลังงาน ทั้งหมด 554 กิโลแคลอรี คิดเป็นร้อยละ 28 ของพลังงานที่แนะนำให้บริโภคประจำวัน ประกอบด้วยโปรตีน 16.3 กรัม คิดเป็นร้อยละ 30 ของปริมาณโปรตีนที่แนะนำให้บริโภคประจำวัน ส่วนไขมันซึ่งมีอยู่ในปริมาณ 21.2 กรัม ก็อยู่ในเกณฑ์ที่พอเหมาะเช่นกัน คือ คิดเป็นร้อยละ 33 ของปริมาณที่แนะนำให้บริโภคประจำวัน ขณะที่คาร์โบไฮเดรตมีอยู่ในปริมาณ 74.3 กรัม
ข้าวผัดอเมริกัน

ข้าวผัดอเมริกัน (อังกฤษ: American fried rice) เป็นข้าวผัดชนิดหนึ่งที่ผัดด้วยซอสมะเขือเทศ นิยมผัดกับเนยมากกว่าน้ำมัน โดยนิยมใส่ลูกเกดด้วย อาจมีถั่วลันเตา หัวหอม หรือแฮมหั่นชิ้นเล็ก ๆ ผัดรวมกันด้วยก็ได้ และมีไก่ทอด ไก่ย่าง ไก่อบ ไส้กรอก แฮม หรือไข่ดาว เป็นเครื่องประกอบ
ข้าวผัดอเมริกันมีที่มาและเรื่องเล่าที่เกี่ยวข้องอยู่หลายเรื่อง​ โดยที่เรื่องเล่าส่วนใหญ่ล้วนมีความเกี่ยวข้องกับทหารอเมริกันหรือวัฒนธรรมอเมริกันทั้งสิ้น​ ในปัจจุบันมีเรื่องเล่าและข้อสันนิษฐานเกี่ยวกับที่มาของข้าวผัดอเมริกันอยู่สามเรื่อง​ ดังนี้
ข้าวผัดสับปะรด

ข้าวผัดสับปะรด เป็นอาหารไทยประเภทข้าวผัด เป็นอาหารจานเดียวของไทยที่ได้รับความนิยมในกลุ่มนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติ
สันนิษฐานว่าข้าวผัดสับปะรดคงเป็นอาหารที่เพิ่งเกิดขึ้น เป็นอาหารที่ผสมผสานวัฒนธรรมอาหารหลายชาติ อย่างการผัดที่ได้มาจากประเทศจีน มีการใส่แฮมหรือใส้กรอก ลูกเกด เม็ดมะม่วงหิมพานต์ ที่รับมาจากวัฒนธรรมประเทศตะวันตก รวมทั้งมีส่วนผสมของผงกะหรี่จากเครื่องปรุงหลักของประเทศอินเดีย นำมาผัดกับข้าว สับปะรดและเนื้อสัตว์ ปรุงรสด้วยน้ำตาล ซอสปรุงรส และเกลือป่น แล้วตักข้าวผัดใส่ในเปลือกสับปะรดหั่นครึ่ง
ในวัฒนธรรมประชานิยม ทางช่องยูทูบของวอลต์ดิสนีย์ได้เผยแพร่การ์ตูนมิกกี้เมาส์และมินนีเมาส์ มีฉากหลังเป็นตลาดน้ำของไทย นำเสนอเรื่องราวที่มาของข้าวผัดสับปะรดที่แต่งขึ้นมา
ผัดไทย

ผัดไทย (มักสะกดผิดเป็น ผัดไท) เป็นอาหารไทยที่หารับประทานได้ทั่วประเทศไทย โดยเฉพาะในภาคกลาง และอาจพบได้ในร้านอาหารไทยในต่างประเทศบางแห่ง
ผัดไทยเป็นอาหารที่ได้รับอิทธิพลจากอาหารจีน เดิมเรียกอาหารชนิดนี้ว่า "ก๋วยเตี๋ยวผัด" และได้รับการเปลี่ยนแปลงด้านรสชาติใหม่ตามอย่างอาหารไทยมากขึ้นในเวลาต่อมา
ผัดไทยได้กลายเป็นที่รู้จักของคนต่างชาติในสมัยที่จอมพล ป. พิบูลสงคราม เป็นนายกรัฐมนตรี ซึ่งเป็นช่วงเดียวกับสงครามโลกครั้งที่สอง ท่านได้รณรงค์ให้ประชาชนหันมานิยมรับประทานก๋วยเตี๋ยว เพื่อลดการบริโภคข้าวภายในประเทศ เนื่องจากในช่วงนั้นสภาวะเศรษฐกิจของประเทศตกต่ำ ข้าวแพง โดยท่านได้กล่าวเอาไว้ว่า
"อยากให้พี่น้องกินก๋วยเตี๋ยวให้ทั่วกัน เพราะก๋วยเตี๋ยวมีประโยชน์ต่อร่างกาย มีรสเปรี้ยว เค็ม หวานพร้อม ทำเองได้ในประเทศไทย หาได้สะดวกและอร่อยด้วย หากพี่น้องชาวไทยกินก๋วยเตี๋ยวคนละหนึ่งชามทุกวัน วันหนึ่งจะมีคนกินก๋วยเตี๋ยวสิบแปดล้านชาม ตกลงวันหนึ่งค่าก๋วยเตี๋ยวของชาติไทยหนึ่งวันเท่ากับเก้าสิบล้านสตางค์เท่ากับเก้าแสนบาท เป็นจำนวนเงินหมุนเวียนมากพอใช้ เงินเก้าแสนบาทนั้นก็จะไหลไปสู่ชาวไร่ ชาวนา ชาวทะเลทั่วกันไม่ตกไปอยู่ในมือใครคนหนึ่งคนใดเพียงคนเดียว และเงินหนึ่งบาทก็มีราคาหนึ่งบาท ซื้อก๋วยเตี๋ยวได้เสมอ ไม่ใช่ซื้ออะไรก็ไม่ได้เหมือนอย่างทุกวันนี้ซึ่งเท่ากับไม่มีประโยชน์เต็มที่ในค่าของเงิน"
แต่เพราะกระแสชาตินิยมที่มองว่าก๋วยเตี๋ยวเป็นอาหารจีนจึงได้ดัดแปลงให้ผัดไทยเป็นอาหารไทย ผัดไทยในยุคแรกใช้เส้นจันทบูรเป็นเส้นในการผัด ส่วนหมูนั้นก็จะไม่ใส่เพราะมองว่าเป็นผัดซีอิ๊วมากกว่า ซึ่งจะทำให้เหมือนกับอาหารจีนมากเกินไป โดยจะใส่กุ้งแห้งแทน นอกจากนี้ยังใส่ เต้าหู้เหลือง มะนาว ใบกระเทียม หัวปลีและถั่วงอก ซึ่งเป็นวัตถุดิบที่หาได้ง่ายในประเทศไทย และเรียกเปลี่ยนชื่อ "ก๋วยเตี๋ยวผัด" เป็น "ก๋วยเตี๋ยวผัดไทย" ตามชื่อใหม่ของประเทศ ปัจจุบันเรียกกันโดยย่อเหลือเพียงแค่ "ผัดไทย"
ปัจจุบันผัดไทยได้กลายเป็นหนึ่งในอาหารประจำชาติไทย ผัดไทยเริ่มได้รับความนิยมไปทั่วโลก จากข้อมูลปี พ.ศ. 2546 มีร้านอาหารไทยกว่า 6,800 ร้านกระจายอยู่ทั่วทุกมุมโลก และทุกร้านจะมีผัดไทย อีกเมนูหนึ่งคือ ต้มยำกุ้ง ผัดไทยในต่างแดนจะเน้นการเสิร์ฟบนภาชนะที่มีลวดลายวิจิตรสวยงาม ให้ภาพว่าเป็นอาหารของชนชั้นสูง อาหารชาววัง
ในเวียดนามมีอาหารที่ใกล้เคียงกันเรียกว่า เฝอส่าว (เวียดนาม: phở xào) หรือ บั๊ญเฝอส่าว (bánh phở xào) แปลว่า "เฝอผัด" ส่วนประเทศมาเลเซีย สิงคโปร์ อินโดนีเซีย และบรูไน มีอาหารคล้ายผัดไทยเรียกว่า ชาร์ก๋วยเตี๋ยว (炒粿条) ประกอบด้วยเส้นก๋วยเตี๋ยวเส้นแบน ใส่กุ้ง หอย ไข่ ปลา ถั่วงอก กุนเชียง ใช้น้ำมันหมูในการผัด และรองด้วยใบตองในการเสริฟ พบได้ทั่วไปในปีนัง
ผัดไทยโดยทั่วไปจะนำเส้นเล็กมาผัดด้วยไฟแรงกับไข่ ใบกุยช่ายสับ ถั่วงอก หัวไชโป๊สับ เต้าหู้เหลือง ถั่วลิสงคั่ว และกุ้งแห้ง ปรุงรสด้วยพริก น้ำปลา และน้ำตาล เสิร์ฟพร้อมกับมะนาว ใบกุยช่าย ถั่วงอกสด และหัวปลีเป็นเครื่องเคียง ร้านผัดไทยบางแห่งจะใส่เนื้อหมูลงไปด้วย บางที่อาจจะใช้เส้นจันท์ซึ่งเหนียวกว่าเส้นเล็ก เรียกว่า "ผัดไทยเส้นจันท์" หรือใช้วุ้นเส้น เรียกว่า "วุ้นเส้นผัดไทย" รวมทั้งผัดหมี่โคราชที่มีลักษณะคล้ายผัดไทย กินกับส้มตำ
นอกจากนี้ยังมีผัดไทยประยุกต์ โดยนำส่วนผสมทุกอย่างผัดให้เข้ากัน แล้วนำไข่เจียวมาห่อผัดไทยทีหลัง เรียกว่า "ผัดไทยห่อไข่" หรือบางที่อาจจะใส่กุ้งสดแทนกุ้งแห้ง เรียกว่า "ผัดไทยกุ้งสด" ร้านขายผัดไทยมักจะขายหอยทอดหรือขนมผักกาดควบคู่กันไปด้วย เนื่องจากเครื่องปรุงที่ใช้มีหลายอย่างใช้ร่วมกัน
ผัดไทยในแต่ละพื้นที่มีความแตกต่างกันบ้าง เช่น
นาซีโกเร็ง

นาซีโกเร็ง (มาเลเซียและอินโดนีเซีย: nasi goreng) หรือที่ในภาษามลายูปัตตานีเรียกว่า นาซิ กฺอแรฺง (ออกเสียง: [nasiˀ gɔɣɛŋ]) มีความหมายตรงตัวว่า "ข้าวผัด" เป็นอาหารที่นำข้าวสุกไปผัดกับน้ำมันหรือเนยเทียม ปรุงรสด้วยซีอิ๊วหวาน (kecap manis) หอมแดง กระเทียม มะขาม และพริก อาจมีส่วนผสมอื่นด้วย เช่น ไข่ ไก่ กุ้ง
ข้าวมันไก่

ข้าวมันไก่ (จีนตัวย่อ: 海南鸡饭; จีนตัวเต็ม: 海南雞飯; พินอิน: Hǎinán jīfàn ข้าวไก่ไหหลำ หรือ ข้าวไก่ไห่หนาน) เป็นอาหารคาวดั้งเดิมของชาวจีน อาหารชนิดนี้ได้รับการเผยแพร่มาจากชาวจีนไหหลำหรือไห่หนานที่มาอยู่ประเทศไทย มีให้รับประทานกันทั่วทุกภาคในประเทศไทย นอกจากนี้ยังนิยมรับประทานกันมากในมาเลเซียและสิงคโปร์อีกด้วย และยังติดอันดับเป็นหนึ่งใน 15 เมนูอาหารต่างชาติที่ชาวญี่ปุ่นชื่นชอบอีกด้วย ร่วมกับอาหารไทยอีกหนึ่งอย่าง คือ ข้าวผัดกะเพรา
ร้านข้าวมันไก่พบได้ทั่วไปตามแหล่งชุมชน โดยมักจะมีตู้ใสแขวนไก่ต้มทั้งตัวอยู่หน้าร้านเป็นจุดสังเกต บางร้านนำข้าวมันไก่มาประยุกต์โดยใช้ไก่ย่างหรือไก่ทอดเพื่อเพิ่มความหลากหลาย
ในวัฒนธรรมร่วมสมัย ข้าวมันไก่ได้รับการอ้างอิงถึงในเพลง "ข้าวมันไก่" เพลงแนวป๊อปแดนซ์ในอัลบั้ม Siren Love ของเจมส์ เรืองศักดิ์ ลอยชูศักดิ์ เมื่อปี พ.ศ. 2540
นาซีโกเร็งปัตตายา

นาซีโกเร็งปัตตายา (มลายู: nasi goreng pattaya, "ข้าวผัดพัทยา") เรียกสั้น ๆ ว่า นาซีปัตตายา (nasi pattaya, "ข้าวพัทยา") เป็นข้าวผัดเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ที่ทำจากข้าวผัดไก่ที่นำไปห่อด้วยไข่เจียวมักเสิร์ฟพร้อมซอสพริก แตงกวา และข้าวเกรียบกุ้ง ถึงแม้ว่าจะมีชื่อนี้ เชื่อกันว่าอาหารจานนี้มีต้นกำเนิดในประเทศมาเลเซีย และปัจจุบันพบได้ทั่วไปในประเทศอินโดนีเซียและสิงคโปร์
ในประเทศอินโดนีเซีย นาซีโกเร็ง ประเภทนี้มักเรียกเป็น นาซีโกเร็งอัมปลป (อินโดนีเซีย: nasi goreng amplop, ข้าวผัดห่อ) เพราะนาซีโกเร็งประเภทนี้ มักห่อด้วยแผ่นไข่เจียวบาง อย่างไรก็ตาม เนื่องจากอิทธิพลจากเพื่อนบ้านและความใกล้ชิด ทำให้เริ่มมีผู้เรียกอาหารนี้เป็น นาซีโกเร็งปัตตายา
เชื่อว่าชื่ออาหารมีที่มาจากเมืองพัทยาในประเทศไทย อย่างไรก็ตาม ถึงแม้ว่าจะมีชื่อเหมือนภาษาไทย อาหารจานนี้เป็นที่นิยมในประเทศมาเลเซียมากกว่าประเทศไทย และข้าวผัดพัทยาห่อไข่เจียวแทบไม่พบในตัวเมืองพัทยาเลย ทำให้มีความเป็นไปได้มากกว่าว่าอาหารนี้มีต้นกำเนิดในประเทศมาเลเซีย และชื่อที่คล้ายภาษาไทยน่าจะเป็นกลยุทธ์ทางการตลาดหรือความแปลกใหม่
ส่วนในประเทศญี่ปุ่นมีอาหารที่คล้ายกันนี้เรียกว่าออมไรซ์ (โอมุไรซุ มาจากศัพท์ภาษาอังกฤษว่า omelette/omuretsu กับ rice) หรือข้าวห่อไข่ ซึ่งเป็นข้าวผัดไข่ห่อด้วยไข่เจียว และราดซอสมะเขือเทศแทน
ผัดขี้เมา

ผัดขี้เมา เป็นอาหารที่ได้รับความนิยมเป็นจำนวนมากในประเทศไทย โดยอาหารชนิดนี้เกิดขึ้นจากการผสมผสานอาหารแบบไทยเข้ากับอาหารของชาวจีนที่ย้ายถิ่นฐานเข้ามาอยู่ในประเทศไทย (หรือชาวไทยเชื้อสายจีน) คำว่า ขี้เมา สันนิษฐานว่า เกิดจากผู้ที่ชอบดื่มสุรามักจะหากับแกล้มจากของเหลือที่มีในตู้เย็น พบผักอะไรก็เติมลงไปได้ ไม่ใคร่จะมีสูตรแน่นอนตายตัว แต่ทำออกมาแล้วอร่อย จึงเป็นที่นิยมต่อ ๆ กันมา
ผัดขี้เมาเป็นผัดก๋วยเตี๋ยวกับซอสถั่วเหลือง น้ำปลา กระเทียม เนื้อชนิดต่าง ๆ และในบางครั้งอาจจะใส่เต้าหู้ นอกจากนี้ยังใส่พริก ถั่ว และใบโหระพา ผัดขี้เมาได้มีวิวัฒนาการเปลี่ยนนำมาทำกับวัตถุดิบชนิดใหม่ ๆ ในบางครั้งผู้ปรุงอาจจะใช้สัตว์ทะเลและพริกไทยอ่อน นอกจากนี้ ยังมีการผัดขี้เมาโดยไม่ใส่เส้น, ผัดขี้เมาโดยใส่ข้าว และการผัดโดยใส่เส้นสปาเกตตี ซึ่งเป็นเส้นแบบอิตาลี ผัดขี้เมาจึงเป็นอาหารเผ็ดต่างจากเมื่อครั้งชาวจีนเพิ่งเข้ามาพำนักในประเทศไทยและลาว
ทั้งนี้ ผัดขี้เมาจะมีความต่างจากผัดกะเพรา ผัดฉ่า ผัดเผ็ด และผัดผักรวมมิตรอยู่
炒飯症候群

炒飯综合征（英語：Fried rice syndrome，香港稱為炒飯綜合症，台湾稱為炒飯症候群），是指烹煮加熱後的熟米飯和熟麵條等澱粉類食物，放置在一般室溫下超過二小時後，就有可能產生仙人掌桿菌，該細菌會產生Cereulide（英语：Cereulide）毒素， 該毒素會破壞及傷害細胞內部的粒腺體，導致細胞無法產生能量和代謝，若毒素劑量小會引發噁心、嘔吐、腹瀉、腸胃不適、發燒，若毒素劑量大就會引發人體多重器官衰竭，甚至死亡。
2008年，比利時一名年紀為20歲的男子，將放置多日未冷藏的熟義大利麵進行微波加熱後，並且當作晚餐食用，結果該男子當晚不斷出現嚴重腹瀉、嘔吐、頭痛等不適反應，他未就醫只是上床休息睡覺，但到了隔日被人發現他早已一覺不醒死在床上。醫學驗屍結果指該男子是因仙人掌桿菌導致食物中毒，最後引發肝臟衰竭和急性胰臟炎死亡。
2016年，美國一名年紀為62歲的女子到一間中式餐廳用餐。該女子點了一份炒飯，食用的過程中無感到明顯異狀，但回家後卻出現嘔吐症狀，隔天一早睡醒還引發呼吸困難症狀，於是請求救護車緊急送醫，最後在加護病房躺了總共8天才康復，法院判決指出炒飯中含有仙人掌桿菌。
福建炒飯

福建炒飯是來自香港的一種炒飯，主要在茶餐廳供應。炒飯雖以福建為名，但非福建原產品，情況與揚州炒飯相似。
福建炒飯與其他常見炒飯不同，材料不是與飯一起炒，而是米飯和配料分開炒。材料一般有草菇、菜心粒、瑤柱絲、雞肉粒及蝦仁，但也可配搭其他材料。芡汁材料有雞湯、生粉、生抽、老抽及蠔油。做法是先做蛋炒飯，之後炒熟材料，然後將生粉混合清水，再倒入鑊中已炒熱的材料，芡汁變得濃稠便可起鑊，最後澆在蛋炒飯上。
西炒飯

西炒飯是香港的一種炒飯，以「西式」為名，卻非源於歐美地區，而是源於香港的茶餐廳，這款炒飯在大牌檔和港式快餐店在午飯和晚飯時間亦有提供，飯粒通常呈橙紅色，是一種帶有甜酸口味的炒飯。
西炒飯不同於其他地區的番茄汁炒飯，其特色是如同揚州炒飯將各種配料和米飯一起炒。至於用料上沒有既定標準，但必須要有番茄醬或番茄膏，使米飯呈現橙紅色。由於番茄乃源於西方的食材，故港英時期的香港人給予此稱呼。除了白飯和雞蛋之外，配料通常包括香腸粒及火腿粒，以及切粒的番茄、洋蔥及蘑菇等，也可加入粟米、紅蘿蔔及青豆粒，並使用喼汁調味。西炒飯的配料通常包括肉類，但較少用新鮮肉食，而是使用切片或切成粒狀的雞肉腸、火腿或午餐肉，不過也有一些會加入雞肉或急凍蝦仁。如果只使用火腿粒或腸仔片作為肉類食材，西炒飯的製作成本一般都會較其他種類的炒飯或碟頭飯低廉，所以是香港大專院校常見的其中一款頹飯。另外，西炒飯在香港部分茶餐廳又名「衰人炒飯」，因為西人與衰人近音而得名。
维基共享资源上的相關多媒體資源：西炒飯
得閒炒飯

《得閒炒飯》（英語：All About Love），又名《上上下下》，是2010年由許鞍華执导的一部有关双性恋情感生活题材的香港剧情片，吳君如、周慧敏、張兆輝和陳偉霆主演。故事讲述一对女同性恋人分手多年后重遇发觉仍然爱对方，故决定再走在一起。
该片是周慧敏自1996年拍毕林海峰执导的短片《废话小说》13年后复出银幕接拍的首部电影。
Anita與Macy以前是一對女同性戀人，分手多年後，她倆都因與男子發生一夜情而意外懷孕：男方分別為一個仍在大學念書的20歲的俊小子Mike和一個由於被老婆控告虐妻而請求Macy幫助的廣告公司老闆Robert。後來兩人在重遇後因憶起曾經的浪漫往事發覺兩人仍然鍾愛對方，於是決定重新走在一起並一起面對肚裏有孩子的壓力。而圍繞在她們身邊的不僅有Macy的一對女同好友惠惠和Eleanor，Mike與Robert也出於愛情或責任加入到了關懷她們的生活中來。因此故事中的四女兩男打破了不少現代男女關係，引發出許多夾雜着同性之戀與異性之愛的喜劇場面。
日式炒飯

日式炒飯係日本整法嘅炒飯，相傳係19世紀中由中國移民將炒飯帶過去日本後演變而成。日式炒飯除咗最基本嘅白飯同雞蛋之外，配料並唔固定。日式炒飯比較少當唯一嘅主餐食，通常配搭其他主餐（譬如拉麪）一齊食。
揚州炒飯

揚州炒飯係中國炒飯，通常指比較流行嘅源自廣州嘅揚州炒飯，重傳到世界各地嘅唐餐館。另外揚州當地嘅炒飯都會叫自己做揚州炒飯，但唔算出名。
揚州炒飯喺廣東、香港同北美唐餐館都好常見，響酒樓、茶餐廳、大牌檔同快餐店都有得賣。佢嘅用料上無一定標準，不過基本都有以下幾隻種材料：
福建炒飯

福建炒飯喺香港好常見，喺一般茶餐廳都有得賣，但喺福建就冇呢種濕炒飯。福建炒飯材料有草菇、西芹、瑤柱絲、燒鴨絲、雞肉粒、蝦仁、粟米粒、青豆、紅蘿蔔粒。芡汁材料有雞湯、生粉、生抽、老抽同蠔油。做法係先炒蛋炒飯，之後材料同芡汁一齊炒，再淋喺蛋炒飯上面。可以再加上蔥粒，等個飯望落再靚啲啲。
印度炒飯

印度炒飯，又叫印度香飯，係種起源自印度嘅炒飯。印度炒飯主要用到印度香米，落埋好多種香料，譬如肉豆蔻、胡椒、丁香、黃薑、肉桂、月桂、芫茜、薄荷、薑、洋蔥、蒜頭，再加埋肉類（食素可以唔加）。
印尼炒飯

印尼炒飯（印尼文：nasi goreng）係印尼嘅炒飯，馬來西亞同新加坡都好興。Nasi goreng響印尼文本身就係炒飯咁解。
呢隻飯係用甜豉油、羅望子同蝦米炒，通常會配埋沙嗲串燒、印尼蝦片同煎雞蛋一齊食。
西炒飯

西炒飯係香港人發明嘅炒飯，雖然有「西式」兩個字，不過唔係源於歐美地區，而係源於香港嘅茶餐廳，喺一啲大牌檔同港式快餐店亦有提供，西炒飯嘅主要特色係成本低，材料方面亦少用新鮮肉食。
西炒飯用料上冇一定嘅標準，不過一定要有番茄醬，或者用茄膏，令佢有紅色嘅外表。由於番茄係源於西方嘅食材，所以港英時期嘅香港人畀咗呢個名佢。白飯通常係冷飯，即係隔夜飯，其他配料就通常包括有雞蛋、香腸粒同火腿粒，同埋番茄、洋蔥、蘑菇等。
鴛鴦炒飯

鴛鴦炒飯係香港同澳門嘅茶餐廳、酒樓同港式快餐店常見嘅食品。「鴛鴦」通常係「茄汁洋蔥雞肉」拼「白汁海鮮」，飯係蛋炒飯。酒樓一般將鴛鴦做成太極咁樣，因此又叫太極鴛鴦飯，而其他食肆只係將鴛鴦做成對稱形。
鹹魚雞粒炒飯

鹹魚雞粒炒飯，係一味香港嘅炒飯，唔少茶餐廳、大牌檔同酒樓有得賣，配料主要有鹹魚粒同雞肉粒，食落鹹香惹味。
呢種炒飯亦可以將鹹魚換成蝦醬，整成蝦醬雞粒炒飯，風味都幾似。
Baozi

El baozi (en chino, 包子; pinyin, bāozi), o simplemente conocido como bao, bau o ham pao o min pao, es un tipo de bollo o pan relleno generalmente cocido al vapor, es un bocadillo originario de China. Su aspecto es similar al del tradicional mantou chino. Puede estar relleno de carne picada o relleno vegetariano. Se puede servir con cualquier plato en la cultura china y, muy a menudo, forma parte del desayuno. Es un tipo de bollo relleno con levadura​ en varias cocinas chinas.
Los registros escritos de la dinastía Song muestran el término baozi en uso para los bollos rellenos.​​​ De acuerdo con la leyenda, este pan fue inventado por la saga de Zhuge Liang.
Los tipos más conocidos de baozi incluyen:
Canard laqué

Le canard laqué à la cantonaise est une recette traditionnelle des cuisine cantonaise et cuisine chinoise, à base de canard laqué sucré-salé, variante du canard laqué de Pékin.
Le canard laqué à la cantonaise est une variante (à la peau moelleuse) du canard laqué de Pékin (à la peau croustillante), répandu en particulier dans les restaurants chinois occidentaux.
Dans le sud de la Chine, le canard est davantage servi rôti façon siu mei (en), présenté en gros morceaux transversaux, avec chair juteuse et peau moelleuse et dorée, servis sec et en sauce, ou bien en soupe de nouilles.
Le canard laqué à la cantonaise est préparé dans une marinade sucré-salée à base de miel, sauce hoisin, sauce d'huître, sauce de soja, vinaigre de riz, huile de sésame, gingembre et cinq épices. Puis il est rôti au four en le badigeonnant régulièrement avec sa marinade. Il est généralement servi en tranches comme des magrets, avec de la coriandre, nappé de sa sauce de cuisson, généralement accompagné de riz, riz cantonais, pousse de soja, ou haricot mungo .
Lap cheong

Le lap cheong (chinois simplifié : 腊肠 ; chinois traditionnel : 臘腸 ; pinyin : làcháng ; vietnamien : lạp xưởng) est une saucisse chinoise sèche, moyennement sucrée, fumée et assaisonnée, de couleur rose-rouge. Elles se présentent toujours par paires, avec une ficelle attachée entre deux saucisses, plusieurs paires étant assemblées en bottes pour être accrochées sur un présentoir (voir photo). Les ficelles sont absentes sur les versions industrielles emballées.
Traditionnellement, la composition exacte et le mode de fabrication de ces saucisses étaient l'exclusivité de chaque charcutier. Elles sont le plus généralement composées de porc (viande principale dans de nombreuses provinces de Chine) et contiennent comme condiment une quantité non négligeable de glutamate monosodique qui leur donne un goût typique, de la sauce soja et du sucre. Les saucisses de qualité supérieure sont aromatisées avec du "vin" de cuisine (cooking wine, en réalité une liqueur de macération de divers végétaux, appelée Mai Quế Lộ au Vietnam).
Hors de Chine et des territoires d'émigration traditionnelle chinoise (Singapour, Vietnam...), ces saucisses sont aussi fabriquées artisanalement par des bouchers-charcutiers d'origine chinoise un peu partout dans le monde, et aussi industriellement là où vit une communauté d'une certaine importance: Etats-Unis, Canada, Australie, France, ..
Elles sont le plus souvent cuites au wok (sauteuse chinoise) ou à la vapeur, rarement bouillies, et peuvent être servies froides ou chaudes. Elles peuvent être consommées toute l'année, mais il s'agissait autrefois d'un type de plat préparé à l'avance pour le Nouvel An chinois (lap ou là était le nom d'un sacrifice d'hiver, puis du dernier mois de l'année chinoise) et elles figurent en général sur la table lors du réveillon de fin d'année. Elles peuvent être mangées entières, ou bien ajoutées en petite quantité (tranches) en tant qu'ingrédient dans des plats à base de riz, de nouilles, ou autre, pour leur apport protéique et leur sapidité.
Il existe d'autres types de saucisses, qui diffèrent selon leur composition : foie de porc, dinde ou poulet, elles peuvent être préparées et assaisonnées de la même façon que les saucisses au porc, mais ne sont en vente que localement car il s'agit de spécialités.
Pour l'anecdote, elles ont donné en mandarin leur nom aux chiens de type basset : làchánggoǔ (臘腸狗), « chien-saucisse ».
Ces saucisses sont également utilisée dans les brioches fourrées mangées à Canton (sous le nom de 奶皇包 / 奶黃包, nǎihuángbāo, cantonais Jyutping : naai⁵ wong⁴ baau¹) et au Vietnam (sous le nom de bánh bao). Elles peuvent aussi être utilisées, coupées en tranches fines, dans le Riz cantonais ou avec le Riz gluant.
Insalata di riso

L'insalata di riso, nota anche come "riso freddo", è un piatto della cucina italiana tipicamente estivo, costituito da riso e altri diversi ingredienti mescolati insieme, condito in maniera variabile.
Il riso utilizzato può essere classico, sebbene venga consigliato anche il riso parboiled, a grana lunga o in alcuni casi anche i risoni (un tipo di pasta simile a chicchi di riso).
Gli altri ingredienti, tagliati a pezzetti, sono generalmente verdure (cotte, crude o sottaceto), salumi (prosciutto o würstel), formaggio semiduro (emmenthal, fontina), chicchi di mais cotto, olive, uova sode, pomodorini, tonno, talvolta insaporiti con maionese. Non mancano le stuzzicanti varianti con cozze, gamberetti, salmone.
Per la sua preparazione è consigliato passare il riso sotto l'acqua fredda una volta scolato (al dente) per eliminare l'amido superficiale ed evitare che diventi colloso.
Primo piatto

Un primo piatto è un piatto in genere a base di pasta o minestra che viene consumato all'inizio del pasto, ma che può essere, a volte, preceduto da uno o più antipasti.
Non necessariamente la portata che costituisce il primo piatto è asciutta, anzi spesso vengono servite come primo preparazioni brodose quali zuppe o minestre, da consumarsi con il cucchiaio e in genere basate in tutto o in parte su legumi e verdure.
Alcuni piatti possono fungere a seconda della quantità servita e/o delle diverse usanze locali da primo oppure da contorno (ad esempio il riso alla cantonese o la polenta).
In genere il primo piatto consumato nei pasti principali risulta piuttosto ricco di carboidrati e si contrappone ad un secondo a più alto contenuto proteico.
Nella tradizione italiana un pasto completo è composto da un primo piatto seguito da un secondo piatto a base di carne, pesce o verdure e poi da un dessert. Nel menù francese il primo piatto italiano viene in genere assimilato all'entrée.
Char siu

Il char siu (叉燒, 叉烧, chāshāo, lett. "carne arrosto infilzata") è un modo per insaporire e preparare la carne di maiale alla brace nella cucina cantonese. È classificato come un tipo di siu mei (燒味), ovvero la carne arrosto cantonese.
Tra i più comuni tagli di maiale utilizzati per il char siu vi sono la lonza, la pancetta, il capocollo e il grasso. La carne viene marinata con diversi aromi e cotta allo spiedo.
Char siu significa letteralmente "carne arrosto infilzata". Lunghe strisce di maiale disossato condito vengono infilzate con lunghi spiedi e poste in un forno coperto o sul fuoco.
Nell'antichità venivano utilizzati il cinghiale e altre carni disponibili. Tuttavia nei tempi moderni viene solitamente usata la spalla del maiale condita con una miscela di miele, polvere cinque spezie, pasta di fagioli rossi fermentati, salsa di soia scura, salsa hoisin, colorante alimentare rosso (non un ingrediente tradizionale ma molto comune nelle preparazioni odierne ed è facoltativo), e lo sherry o il vino di riso (facoltativo). Questi condimenti rendono lo strato esterno della carne rosso scuro. Il maltosio può essere utilizzato per conferire al char siu il suo caratteristico smalto lucido.
Il char siu può essere consumato all'interno di un panino al vapore (chasiu bao, 叉燒包), con le tagliatelle (chasiu min, 叉燒 麵), con riso (chasiu fan, 叉燒 飯), o servito al centro della tavola come pietanza principale.
In Malaysia, Singapore, Indonesia, Thailandia e Vietnam, il riso al char siew si trova in molti shāolà cinesi (烧腊) bancarelle che servono anatra e maiale arrosto. Il piatto è composto da fette di char siu, cetrioli, riso bianco ed è inzuppato di salsa dolce o condito con salsa di soia scura. Il riso al char siu è anche un alimento popolare nella comunità cinese di Medan, in Indonesia, dove è comunemente chiamato char sio. Il riso char siu si può trovare anche nelle bancarelle di riso con pollo all'hainanese, dove i clienti possono scegliere di mangiare il loro riso char siu servito con riso bianco normale o riso aromatizzato al pollo e scegliere tra aglio, peperoncino e salse di soia. Il char siu è chiamato mu daeng (หมูแดง, [mǔː dɛ̄ːŋ], "maiale rosso") in Thailandia.
Nelle Filippine è noto come asado cinese e di solito viene consumato con salumi o servito farcito nel siopao.
In Giappone il char siu viene chiamato chāshū (チ ャ ー シ ュ ー). A differenza della sua variante cinese, si prepara arrotolando la carne in un ceppo e poi brasandola a bassa temperatura. Viene tipicamente condito con salsa di soia, sake, mirin e zucchero o altri dolcificanti, senza il colorante alimentare rosso o la polvere cinque spezie. È un ingrediente tipico per condire il rāmen.
Alle Hawaii anche carni diverse dal maiale vengono preparate alla char siu, come pollo, cinghiale e altri animali selvatici, i quali possono essere cotti al forno, alla griglia o anche in un imu hawaiano sotterraneo.
Yangzhou

Yangzhou (in cinese 扬州; in pinyin Yángzhōu) è una città della Cina nella provincia dello Jiangsu.
In epoca medioevale ospitò una colonia mercantile italiana, come testimoniano gli appunti di Odorico da Pordenone ed il ritrovamento della tomba di Katerina Vilioni.
Le origini della città risalgono al V secolo a.C., durante il Periodo delle Primavere e degli Autunni, ma Yangzhou acquisì una certa importanza solo con l'imperatore Yangdi, il quale ordinò lo scavo del Grande Canale Imperiale. Grazie a quest'opera, Yangzhou divenne uno dei principali porti per il commercio estero.
L'esploratore veneziano Marco Polo riferisce di avere lavorato per conto dell'imperatore Kublai Khan per tre anni nella città di Yangzhou, che lui chiama Jangiu ne "Il Milione".
Il riso saltato (o fritto) che viene comunemente servito in Italia nei ristoranti cinesi col nome di "riso alla cantonese" è conosciuto in Cina col nome di "riso alla Yangzhou".
揚州チャーハン

揚州チャーハン（ようしゅうチャーハン、中国語: 揚州炒飯、イェール式広東語: yèuhng jāu cháau faahn、拼音: Yángzhōu chǎofàn）は、チャーハンの一種。さまざまな具材が入っており、日本で言う「五目チャーハン」はこれと似ている。中国江蘇省揚州で発達したといわれているが、由来や材料、作り方に関しては諸説・地域差が存在する。
現在において、揚州炒飯とは広東料理における代表的なメニューであり、名称になっている揚州地域での料理のものではない。そのため、このメニューを食すには単に中華料理店ではなく、広東料理を専門とする料理店に行く必要がある。 本場における香港マカオや各都市のチャイナタウンでの広東料理店において、揚州炒飯とはいわゆる”一般的なチャーハン”を実質的に意味する。揚州炒飯は中国料理（厳密に広東料理）の定番で、本場香港で一番ポピュラーなものは、具材として卵、叉焼、エビ、レタスの4つを主軸にした具材を使用し、ご飯と一緒に炒めたものである。
発祥については諸説あり、はっきりしない。揚州に結びつけた伝承としては、以下のものが挙げられる：
卵以外の具材を加える現在の揚州炒飯の原型が成立したのは明代だと言われており、清代に揚州の太守を勤め書家でもある伊秉綬（中国語版）がこれを広めて、また揚州出身の料理人も全国に普及させたという。
一方で、実際には清末の広州を発祥であるとする説も存在している。光緒年間の広州にあった江蘇料理店「聚春園」の「揚州鍋巴」というおこげ料理が原型であるというものである。歴史学者の逯耀東は、アヘン戦争以前から開港場であった広州には揚州を含む江南の料理店が多く存在しており、揚州炒飯の事例は、現在の広東料理の体系が江蘇料理など他の料理体系の長所を取り入れつつ形成されていったことの表れであると指摘している。
広州式の揚州炒飯は「揚州」という名を冠しているが、華東地域の揚州に由来するものではなく、広東現地式の料理である。揚州炒飯は清朝光緒年間の広州に起源を持ち、その後、香港で発展し、華人移民によって世界各地に広められた。光緒年間の広州には「聚春園」という江蘇料理の店が存在し、そこでは蝦仁（エビの剥き身）、叉焼（チャーシュー）、海参（ナマコ）を使った「揚州鍋巴（鍋巴はおこげの意）」という料理が提供されていた。その後、ある酒楼が具材はそのままにおこげを炒飯に改良し、「揚州炒飯」と名付けたところ、評判となり、この名が広く知られるようになったという。時代の変遷とともに、ナマコは高価な食材であったため、次第に揚州炒飯のレシピから外されていった。これにより、揚州炒飯はさらに庶民的な料理となり、その食感や味わいも一層好まれるようになった。また、広東地方では、冷蔵されたご飯は水分が少なく、粘りにくいため、家庭で余ったご飯を活用して揚州炒飯を作る習慣がある。広東では「揚州鍋巴」と同様に蝦仁や叉焼を用いた料理に「揚州」の名を冠することが多く、「揚州窩麺」や「揚州炒蛋」などの料理も存在するが、知名度は揚州炒飯には及ばない。
揚州炒飯は、広東や香港の酒楼、茶餐廳、大牌檔（中国語版）（屋台）、ファストフード店における主要な料理である。北米の中華料理店でも一般的に提供されており、台湾、マレーシア、シンガポールにおいても、茶楼、レストラン、香港料理店で広く見ることができる。叉焼は広東料理を代表する食材であり、揚州炒飯の中心的な具材となっている。また、中国大陸や台湾にも揚州炒飯に類似した香港式炒飯（中国語版）が存在し、台湾では広州式炒飯（中国語版）として知られる炒飯も存在する。
広州式の揚州炒飯には使用する材料に厳密な基準はなく、店ごとに独自のレシピが存在するといえる。しかし、一般的には以下の食材が含まれていることが多い：
揚州式の揚州炒飯は「揚州蛋炒飯」とも呼ばれている。謝諷の著した『食経』には「越国食碎金飯」という記述があり、これが揚州炒飯の起源とされることがある。しかし、学者の考証によれば、『食経』にはその名称のみが記されているだけであり、その具体的な作り方は記載されていない。中国の公式な見解では、「越国食砕金飯」が揚州炒飯の前身であるとされているが、実際には「揚州炒飯」は「碎金飯」に由来するものではない。「砕金飯」は細かく砕いた卵を用いる料理であるのに対し、「揚州炒飯」は卵液を使用している点で異なっている。また、中国の公式な説明によれば、隋の煬帝が揚州を巡幸した際に「砕金飯」を揚州にもたらしたことが、「砕金飯」に関する最も古い記録であるとされる。とはいえ、そもそも隋代には油で炒めるという調理法自体が存在していなかったこと、「揚州」は広東料理用語で「叉焼と蝦仁を使うもの」という意味であること、 1980年代以前の揚州市にこの料理が存在していなかったことが指摘されている。
2015年、揚州市烹飪協会は『中国揚州菜』、『揚州菜点』、『淮揚風味』などの料理書に記載された内容に基づき、さらに十数種類の食品工業標準を参考にして「揚州炒飯標準」を策定した。この標準は地方標準に属し、一定の強制力を持つものの、揚州市内の飲食店のみに適用される。規定に沿わずに炒飯を調理した場合、認証や称号を取り消されることがあるとされている。一方で、他の都市や海外の料理人が作る揚州炒飯の材料や調理法については、この標準による制限は及ばない。
揚州市烹飪協会による「揚州炒飯標準」では、以下の食材を用いる：
2002年、揚州市は国家工商総局に対し「揚州炒飯」の商標登録を申請し、標準も定めた。これは「揚州炒飯」の品質を法律で保護し、江蘇料理の普及を目的としたものであった。しかし、この商標登録は成功しなかった。主な理由は地名に関する問題であり、中国の商標法の規定によると、県級以上の地名は商標として登録することができないためであった。この事件に際しては法曹界からの指摘のほか、揚州市外からは「揚州炒飯」は広く普及した料理であり、そもそも揚州が発祥ではないという批判も受けた。
上述のように、2015年に江蘇省揚州市烹飪協会は再び揚州炒飯の基準を制定し、制定された基準を満たさないものには揚州チャーハンを名乗れないとした。この基準は、揚州市品質監督局が発表した地方基準であり、一定の強制力をもつ。基準では使用する米のランクを定め、新鮮な鶏卵を主たる食材とし、水で戻した干しナマコ、鶏もも肉など8種類の材料を用いて、決まった手順で炒めて作る必要がある。
この他に以下のような基準が定められている。
この基準の制定について疑問の声も挙がっているが、揚州市烹飪協会事務局長は、揚州炒飯が持つ「卵の香り、米の香り、料理としての香り」の3つが失われたならば、それは本物の揚州チャーハンでないと説明している。
チャーハン

チャーハン（炒飯）は、炊きあがった米飯を様々な具材と共に油で炒めた中華料理。焼きめしと呼ぶ地域もある。
隋代から宋代にかけての中国発祥の中華料理の一つ。『食経』という書物には、7世紀初めの隋の宰相が現代のチャーハンに似た「砕金飯（金のかけらのようなご飯、という意味）」と呼ばれる料理を食していたことが書かれている。広東語での音表記はツァウファンに近い。
庶民的・大衆的な中華料理店では欠かすことのできない定番メニューであり、メインメニューとしてもサイドメニューとしても需要がある。半量のチャーハンは俗に「半チャーハン」略して「半チャン」と呼ばれ、半チャンラーメンや半チャン餃子と呼ばれるセットメニューは定番となっている。家庭でも、食材の有効活用という側面で頻繁に作られる料理となっている。
中華料理店における調理では、火力が強い業務用コンロと液化石油ガス（いわゆるプロパンガス）または都市ガスなどを使うが、一般家庭用のガスコンロや電熱器や型の古いIHクッキングヒーターなどでは火力が弱いため、急速に水分を飛ばすことができず、米がパラパラに仕上がらないため、中華料理店とまったく同じように調理することはできない（火力が弱い分少量ずつ作れば高品質に仕上げることはできる）。また、中華料理店で扱うような高火力では重い鉄製の中華鍋を大きく振って食材を繰り返し浮かせながら調理する必要がある。従って、中華料理店並みの炒飯を作るためには相応の設備と技術が必要になる。
チャーハンの歴史
起源
チャーハン（炒飯）の起源は、中国の古代に遡る。最初の記録は、約2000年前の漢代にさかのぼり、米を使った料理が発展していた。
発展と地域差
チャーハンは、地域によって異なるスタイルや具材が使われるようになった。特に、南方の広東省では、海鮮や肉類を使ったバリエーションが多く見られる。
家庭料理としての普及
チャーハンは、余ったご飯や食材を使って簡単に作れるため、家庭料理として広まった。特に農村部で、食材を無駄にせず活用する知恵から生まれた料理である。
海外への広がり
19世紀末から20世紀初頭にかけて、中国の移民が世界中に広がる中で、チャーハンも一緒に広まった。アメリカや日本などで独自のスタイルが生まれ、人気を博した。 日本においては、戦後の食文化の変化とともにチャーハンが普及した。日本のチャーハンは、具材や味付けが独自にアレンジされ、特にネギや卵、豚肉などが使われることが多い。今日では、チャーハンは多様なスタイルで提供されており、各国で独自のアレンジが加えられている。ベジタリアンやヘルシー志向のチャーハンも人気である。 21世紀においては、アメリカの刑務所において豆腐チャーハンが給食メニューの一つとして提供されている。
フライパンに油を引き、卵を炒め、御飯を入れ、調味料や具材を追加して手早く混ぜ合わせる。料理人によって、調理法や具材に様々な工夫がある。自動調理可能な機械も存在する。
電子レンジやフライパンなどで加熱するだけでできる冷凍食品のチャーハンがコンビニなどで売られている。例えば、ニチレイの「本格炒め炒飯」や味の素の「焦がしにんにくのマー油と葱油が香るザ★チャーハン」などがある。
類似の料理は東アジアと東南アジアで広く見受けられる。例を挙げれば、韓国ではポックムパプ、北朝鮮ではギルムバプ、タイではカオ・パット、インドネシアとマレーシアではナシゴレン 、ベトナムではコムチェンとして定着している。
中国の最高指導者であった毛沢東の長男、毛岸英は朝鮮戦争時に卵チャーハンを調理しようとしたところを爆撃されて死亡したとされている。このことから、命日である11月25日の前後に卵チャーハンを話題をすることは21世紀現在の中国においてもタブーとされ、実際に処分を受けた例も知られているほか、処分に至らないまでも強い非難を浴びた例も存在している。
揚州商人

揚州商人（ようしゅうしょうにん）は株式会社ホイッスル三好が運営するラーメンチェーン店。2020年1月現在関東地方1都3県に35店舗を展開する。店名の揚州は創業者三好の祖父の出身地である中国揚州にちなみ、中国ラーメンを標榜している。
創業者は三好比呂己（みよしひろみ）。神奈川県横浜市生まれ。玉川学園中学、高校を経て、玉川大学文学部卒業。創業者の三好の祖父は中国揚州出身で、大正時代に日本にわたり、1955年に中国料理店を開いた。父も中国料理店を経営していた。
三好は1988年2月活力ラーメン元氣一杯を開業し、1990年4月にホイッスル三好を創立した。のちに、稲盛和夫のアドバイスにより、活力ラーメン元氣一杯から中華料理を基礎にした揚州商人に転換した。90年代後半からは積極的に出店し、2007年2月には直営店のみで37店舗になったが、急激な出店で不採算地域への出店を行ったため収益が悪化、店舗を整理し利益を上げられる体質に転換した。2013年からは直営店ばかりでなくフランチャイズ展開も図り、2013年末にはFC店を2店展開する。2016年には直営店31店舗、FC店3店になる。
店舗は中国風の外観で、中国の路地裏の雰囲気を醸し出す内装をとっている。女性客の割合が47％（2014年）とラーメン店としては女性客が多い。また店舗スタッフも店長・副店長の40％が女性である。
中国料理の味をラーメンにとりいれた「中国ラーメン」を売りにし、ラーメンだけで常時20種類以上のバラエティに富んだメニューを用意している。『ラーメンWalker神奈川2015』では、中国料理の技術を用いて『本場中国の味を見事に再現-ラーメンWalker神奈川2015、p.96』と紹介された。麺は柳麺、刀切麺、中太のオリジナル麺である揚州麺から選べる 。ラーメンのほかには、チャーハンや点心類などや定番の中国料理に加え、デザートの杏仁豆腐などのメニューも提供している。
株式会社ホイッスル三好（ほいっするみよし）が運営する。株式会社ホイッスル三好はサービス、レストラン、食品会社、ホテル、商事会社、農園などのグループ会社を傘下に抱える持ち株会社である。代表取締役会長・社長・CEOは三好比呂己である。ホイッスルとはサッカー用語でサッカーが好きな創業者が試合を開始するホイッスルから名付けたものである。
2007年、セントラルキッチンの強化により、店舗ではガスからIHへの変更などの取り組みで厨房スタッフの人員削減を実施し、仕込みの95％はセントラルキッチンで行う。ITも活用している
スタッフは2015年2月末時点で正社員69名、時給社員（アルバイト）632名であるが、揚州商人では社員は、「月給雇用社員」。アルバイトを「時給雇用社員」として平等に働けるようにし、バイトでもマネージャーや店長などになることができる人事と社員教育を行っている。外国人の採用にも積極的で、中国人スタッフが約37%（2016年）を占める。全スタッフにおける外国人の比率は60%を超える。
プリモ・ピアット

プリモ・ピアット（イタリア語: primo piatto）は食事の初めに食べられる、一般的には米かパスタをベースにしたイタリア料理のピアットだが、一種類ないし複数の前菜が出される場合もある。
プリモ・ピアットを構成する料理は必ずしも水気の少ないものとは限らず、逆に全体または一部が豆類と野菜をベースにした、スプーンで食べるズッパやミネストラなどのスープが供されることも多い。
一部の料理は提供される量や、さまざまな地方の習慣に応じて主菜としても副菜としても供されることがある（例えば、リーゾ・アッラ・カントネーゼ〈揚州チャーハン〉やポレンタ）。
一般的にメインディッシュとして供されるプリモ・ピアットは炭水化物がかなり豊富で、タンパク質が多く含まれるセコンド・ピアットとは対照的である。
多くの場合、伝統的なイタリアのレストランでは、客はプリモ・ピアットに加えて、セコンド・ピアットやデザートなどの他の料理を注文することが期待される。
フランス料理のメニューでは、イタリア料理のプリモ・ピアットは一般的にメインディッシュに取り込まれている。