davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Laminqton (desert)

Laminqton (ing. lamington) — Avstraliya deserti, şokolad qlazuru və kokos yonqarı ilə örtülmüş biskvitli düzbucaq formasında təqdim olunur. Bəzən iki birləşmiş laminqton bir krem və ya çiyələkli cemin köməyi ilə bir pirojna olur.
Laminqton deserti Laminqtonun ikinci baronu, 1896-1901-ci illərdə Kvinslend ştatının qubernatoru Çarlz Uollis Aleksandra Napira Kokreyn-Beyllinin (Charles Wallace Alexander Napier Cochrane-Baillie) şərəfinə adlandırılıb.
Bu desertin yaranmasına dair bir neçə versiya mövcuddur.
Bir əfsanəyə görə, qubernatora gözlənilmədən qonaq gəlir, evdə bayat biskvitdən başqa heç nə olmur. Aşpaz şokolad biskvitini 4-5 sm-lik kubik şəklində doğrayır və doğranmış kokosla dilimləri örtür.
Digər versiyada isə deyilir ki, biskvitin keçə forması Laminqton baronu Xomburqun sevimli forması olub.
Qəribə təsadüfə görə, desert Laminqtonda bəyənilmir, o «acı, kobud, boş biskvit» adlandırılır.
Laminqton snek (yüngül qəlyanaltı) kimi Avstraliya və Yeni Zelandiyada populyar olaraq qalır.
21 iyul 2006-cı ildə, cümə günü Avstraliyada "Laminqton milli günü" adlandırılmışdır..
Laminqton məktəblər üçün vasitə yığılan yerlərdə və xeyriyyə təşkilatlarında tez-tez satılır, «laminqton hərəkatı» (ing. lamington drives) kimi tanınır..
Çiyələkli variantına çox vaxt Yeni Zelandiyada rast gəlinir, Avstraliyada daha çox limonlu variantı məşhurdur..
Analoji olaraq, daha kiçik şirniyyat məhsulları Cənubi Afrikada «ystervarkies» (oxlu kirpi) kimi tanınır, Ohayo ştatının Klivlend şəhərində, o «kokos qozu» adlanır. Digər buna bənzər desert, «čupavci» kimi tanınır, həmçinin Serbiyada, Bosniya və Hersoqovinada, Xorvatiyada istifadə edilir.
ক্লেমেন্টাইন কেক

ক্লেমেন্টাইন কেক হল একপ্রকার আটাবিহীন কেক যা আস্ত ক্লেমেন্টাইন ফল এবং বাদাম স্বাদে তৈরি করা হয়। এটি সম্ভবত সেফার্দি একটি কমলার কেক থেকে উদ্ভূত হয়েছে বলে মনে করা হয়। জনপ্রিয় সংস্কৃতিতে, ২০১৩ সালের দ্য সিক্রেট লাইফ অব ওয়াল্টার মিটি- চলচ্চিত্রের কাহিনীতে কেকটির ছোটখাটো ভূমিকা ছিল।
জয়েস গোল্ডস্টাইন এটিকে "ক্লাসিক" আখ্যা দিয়েছেন। দ্য সিডনি মর্নিং হেরাল্ড এটিকে "বিখ্যাত" বলে উল্লেখ করেছে। ২০২১ সালে কুকস কান্ট্রি ম্যাগাজিন করা এটিকে "বর্তমানে জনপ্রিয়তার শীর্ষে" উল্লেখ করা হয়েছে।
ক্লেমেন্টাইন কেক হল একপ্রকার আটাবিহীন কেক যা ক্লেমেন্টাইন, বাদামের গুঁড়া বা বাদামের আটা, চিনি, মাখন ও ডিম ব্যবহার করে তৈরি করা হয়। কিছু প্রস্তুতপ্রণালীতে আটার ব্যবহার থাকলেও সাধারণত এটি আটাবিহীন হয়। অতিরিক্ত উপাদানগুলির মধ্যে রয়েছে কমলার রস, কমলা মস্কাট, দুধ, সাদা মিষ্টি দ্রাক্ষাসুরা বা রিসলিং ওয়াইন, কমলা বা ট্যাঞ্জেরিন তেল, বাদাম ও ভ্যানিলা নির্যাস অন্তর্ভুক্ত হতে পারে। অন্যান্য বিভিন্নতাও রয়েছে।
সাধারণত সম্পূর্ণ আস্ত ক্লেমেন্টাইন ফুটিয়ে, বীজ বাদ দিয়ে পুরো ফলটি পিউরি করা হয়। এরপর এই ফলমিশ্রণের সাথে বাদামের গুঁড়া, ডিম, মাখন, চিনি ও বেকিং পাউডার মিশিয়ে বেক করা হয়। বাদাম ভেজে বা সিদ্ধ করেও ব্যবহার করা যেতে পারে। ক্যান্ডি ক্লেমেন্টাইন টপিংয়ের উপাদান হিসেবে ব্যবহার করা যেতে পারে। এছাড়াও এটি মিষ্টান্নকারী গ্লেজ বা চিনির গুঁড়া দিয়েও পরিবেশন করা যেতে পারে।
ক্লেমেন্টাইন কেকের ঘন ও স্যাঁতসেঁতে গঠন থাকে। পরিবেশন করার আগে এক বা দুই দিন রেখে দেয়ার ফলে এর স্বাদ বাড়তে পারে। এটি কেকের মধ্যে উপাদানগুলিকে মিশ্রিত করতে সময় নেয়। সংরক্ষণের জন্য ফ্রিজে রাখা যেতে পারে।
এটি আপসাইড-ডাউন কেক হিসেবেও প্রস্তুত করা যায়। কাপকেক আকারেও এটি জনপ্রিয়।
ক্লেমেন্টাইন কেকের উৎস সম্ভবত সেফার্দি কমলা কেক। ১৫শ শতকে সেফার্দি ইহুদিরা ভূমধ্যসাগরীয় অঞ্চলে সাইট্রাস চাষ প্রসারিত করেন এবং পেস্ট্রিতে কমলার ব্যবহার জনপ্রিয় করেন। এই কেকের স্বাদে আইবেরীয় ছাড়াও উত্তর আফ্রিকা ও স্পেনের প্রভাব রয়েছে।
ক্লডিয়া রডেন দ্য গার্ডিয়ান-এ লিখেছেন যে তিনি এই খাবারের বিবর্তন খুঁজে পেয়েছেন, যা তিনি সেফার্দি পাসওভার ডিশ হিসেবে বর্ণনা করেন, "আন্দালুসিয়া থেকে পর্তুগাল, ইতালির লিভোর্নো হয়ে আলেপ্পো পর্যন্ত"। দ্য নিউ ইয়র্কার提到 রডেনের রেসিপি এত অনুকরণ করা হয়েছে যে তিনি নিজেই গণনা হারিয়েছেন।
সান ফ্রান্সিসকো ক্রনিকল-এর মতে, জয়েস গোল্ডস্টাইন এটিকে "ক্লাসিক ইহুদি-স্প্যানিশ কেক" বলেছেন। ২০২০ সালে সিডনি মর্নিং হেরাল্ড-এ জিল ডুপ্লেক্স এটিকে "বর্তমানে বিখ্যাত, অদ্বিতীয়, আটাবিহীন সেফার্দি কেক" আখ্যা দেন। নাইজেলা লসন রডেনের রেসিপিকে "চমৎকার" বলে অভিহিত করেন এবং নিজস্ব সংস্করণ তৈরি করেন। ২০২১ সালে কুকস কান্ট্রি提到 এই কেক "বর্তমানে ট্রেন্ডিং"।
২০১৩ সালের চলচ্চিত্র দ্য সিক্রেট লাইফ অব ওয়াল্টার মিটি-এর শুরুর দৃশ্য ও অন্যান্য কয়েকটি দৃশ্যে এই কেকের উপস্থিতি রয়েছে।
পানদান কেক

পান্ডান কেক বা পানদান কেক হল একটি হালকা, নরম, তুলতুলে, সবুজ রঙের কেক। স্বাদের জন্য এই কেকে প্যান্ডানাস অ্যামেরিলিফোলিয়াস বা পান্ডান পাতার রস মেশানো হয় যার জন্য এই কেকের এইরূপ নামকরন হয়েছে। এই কেকটি পান্ডান শিফন নামেও পরিচিত। এই কেকটির উদ্ভব মূলত ইন্দোনেশিয়া দেশে। এছাড়াও মালয়েশিয়া, সিঙ্গাপুর, ভিয়েতনাম, কম্বোডিয়া, লাওস, থাইল্যান্ড, শ্রীলঙ্কা, হংকং, চীন এবং নেদারল্যান্ডে বসবাসকারী ইন্দোনেশীয় সম্প্রদায়ের লোকেদের মধ্যে এই কেকটি বেশ জনপ্রিয়। ফিলিপাইন রন্ধনশৈলীর বুকো পান্ডান কেকের সাথে এর সাদৃশ্য আছে, তবে পানদান কেকে নারকেল ব্যবহার করা হয় না। পরিবর্তে এই কেকের ব্যাটারে পান্ডান পাতার নির্যাস মেশানো হয়।
অন্যান্য সাধারণ কেকের মতোই পানদান কেক তৈরির মূল উপাদানগুলির মধ্যে রয়েছে ময়দা, ডিম, মাখন বা মার্জারিন এবং চিনি। এই কেকের স্বতন্ত্র বৈশিষ্ট্য হল এই যে, উপাদান হিসাবে এই কেকে পান্ডান পাতার রস বা নির্যাস ব্যবহার করা হয় যার ফলে কেকটি বেক হওয়ার পর তার স্বতন্ত্র সবুজ রঙ ধারণ করে। পান্ডান পাতার রস মিশ্রিত থাকার কারণে কেকগুলি ক্লোরোফিলের ন্যায় হালকা সবুজ বর্ণের হয়। বর্তমানে এই কেকে আরও গাঢ় সবুজ রঙ করার জন্য কখনও কখনও এতে সবুজ খাদ্য রঙ মেশানো হয়। বর্তমানে প্রস্তুত পানদান কেকগুলি সবসময় পাতার রস দিয়ে তৈরি করা হয় না, পরিবর্তে শুধুমাত্র সবুজ খাদ্য রঙের প্রয়োগ করেই তৈরি করা হয়।
ইন্দোনেশিয়া, নেদারল্যান্ডস এবং সিঙ্গাপুরে আঞ্চলিকভাবে তৈরি পানদান কেকগুলি সাধারণত হালকা, তুলতুলে এবং নরম হয়। এই কেকের অন্যান্য যে প্রকারগুলি বাজারে প্রচলিত তা আসলে অন্যান্য ভিন্নপ্রকার কেকের রন্ধনশৈলী থেকে উদ্ভূত হয়েছে। তাদের মধ্যে শুধুমাত্র সবুজ পানদান পাতার স্বাদের নির্যাস থাকেনা। তাই তাদের সাথে পানদান কেকের গঠনের বাহ্যিক মিল থাকলেও স্বাদের রকমফের আছে।
ইন্দোনেশিয়া পূর্বে একটি ডাচ উপনিবেশ ছিল। ইউরোপীয় উপনিবেশবাদীদের হাত ধরে সেখানে রুটি, কেক এবং প্যাস্ট্রি ইত্যাদি খাবারের প্রচলন হয়। দক্ষিণ-পূর্ব এশীয় রন্ধনশৈলীতে এই কেকে একটি মনোরম সুবাস যুক্ত করতে পান্ডান পাতা ব্যবহার করা শুরু হয়। এছাড়াও সুগন্ধি নারকেল, চাল, মিষ্টি এবং পানীয় ইত্যাদি বিভিন্ন খাবারে পান্ডান পাতা যোগ করা শুরু হয়। এইভাবেই ইন্দোনেশিয়ার আঞ্চলিক উৎপাদিত খাদ্য উপাদানের সাথে ইউরোপীয় কেকের রন্ধনশৈলীর সংমিশ্রনের ফলে পানদান কেক ও অন্যান্য বহু নতুন খাবার সৃষ্টি হয়েছে।
বানবুরি কেক (সংবাদপত্র)

বfনবুরি কেক ইংল্যান্ডের অক্সফোর্ডে প্রকাশিত সংবাদপত্র, এটি নিউজকোয়েস্ট অক্সফোর্ডশায়ার দ্বারা প্রকাশিত একটি নিখরচার সাপ্তাহিক। পত্রিকাটি বানবারি এবং আশেপাশের অঞ্চলে সাধারণত বৃহস্পতিবার বিতরণ করা হয়। এতে স্থানীয় সংবাদ, খেলাধুলা, বিনোদন সংক্রান্ত সংবাদ, গুজব; পাশাপাশি চাকরী, গাড়ি এবং অন্যান্য বিজ্ঞাপন থাকে। এটি বানবুরি কেক থেকে এর নাম নেয়।
অক্টোবর ২০১৭ সালে, নিউজকোয়েস্ট অক্সফোর্ডশায়ার চল্লিশ বছরেরও বেশি সময় ধরে প্রকাশের পরে বানবুরি কেক বন্ধ করার ঘোষণা দিয়েছিল তবে এটি অনলাইন প্ল্যাটফর্মের মাধ্যমে সংবাদ প্রকাশ অব্যাহত রাখবে। কাগজটি ১৯৮০ এর দশকে ৫৩,০০০ কপি বিতরণ করেছিল। ২০১৩ সালের মধ্যে এই সংখ্যাটি কেবল ১৩,০০০ কপিতে নেমে গিয়েছিল। আজ, বানবুরি কেক তার ওয়েবসাইটের মাধ্যমে সম্প্রদায়কে সংবাদ সরবরাহ করে এবং সেবা করে চলেছে।
শসার কেক

শসার কেক হল একটি কেক যা প্রাথমিক উপাদান হিসাবে শসা ব্যবহার করে তৈরি করা হয়। অতিরিক্ত উপাদানের মধ্যে সাধারণ কেকের উপাদান যেমন ময়দা, চিনি, ডিম এবং খামির অন্তর্ভুক্ত থাকতে পারে। এটি একটি ডেজার্ট কেক হিসাবে পরিবেশন করা যেতে পারে, এবং কিছু সংস্করণের উপরে আইসিং দেওয়া হয়।
শসার কেককে তাভসোলি বা তৌসালি হিসাবে উল্লেখ করা যেতে পারে এবং এটি গোয়ার রন্ধনশৈলীর একটি খাবার। তাভসোলি শসা ব্যবহার করে প্রস্তুত করা হয় এবং অতিরিক্ত উপাদানগুলোর মধ্যে চাল, নারকেল, গুড়, ঘি, কাজু এবং এলাচ অন্তর্ভুক্ত থাকতে পারে। শেঁকার আগে হলুদ পাতা কেকের উপরে রাখা যেতে পারে, যা স্বাদ যুক্ত করে। এটি প্রাতঃরাশের খাবার হিসাবে পরিবেশন করা যেতে পারে, এবং ধোকলার শৈলীতে প্রস্তুত করা যেতে পারে এবং ভাপে দিয়েও রান্না করা যেতে পারে।
Zákusek

Zákusek je sladké jídlo obvykle vyráběné z mouky, cukru, vajec, tuku (živočišného i rostlinného), mléka a kypřících látek. Mezi běžné další přísady patří sušené, kandované nebo čerstvé ovoce, případně ovoce mixované (pyré) a vařené (marmeláda, želé, džem), dále ořechy, kakao, vanilka, šlehačka, sirup a další přísady sladkou chuť podporující nebo ji ozvláštňující.
Synonymem je v češtině slovo dezert (z francouzského dessert).
Zákusek se obvykle peče, ale existují četné výjimky. K nejtypičtějším zákuskům patří dort, koláč, buchta, zmrzlina, pudink, štrůdl, palačinka, croissant ad. K zákuskům již nejsou počítány cukrovinky. Synonymem zákusku je obvykle sladké pečivo, ovšem zákusek je pojem obecnější, neboť pečivo by z definice mělo projít procesem pečení, což zákusek nutně nemusí. V rámci stolovacího pořádku bývají zákusky podávány jako dezert, ale mohou být konzumovány i samostatně nebo dokonce jako hlavní chod. Ve svých nejstarších formách byly zákusky patrně modifikacemi chleba, ale v současnosti zahrnují širokou škálu způsobů přípravy.
Každá kuchyně a kultura si obvykle vyvinuly osobité zákusky, pro českou jsou například typické buchty a koláče, z Rakouska byly do ní převzaty štrůdl, bábovka a koblihy, některé druhy zákusků se staly globálně známé a produkované (bagel, donut, cheesecake, muffin), jiné mají lokální charakter, který bývá v Evropské unii dokonce někdy chráněn (štramberské uši, hořické trubičky, karlovarské oplatky, valašský frgál, pardubický perník). Zákusky často doprovázejí slavnosti a rituály (svatební dort, vánoční cukroví, vánočka, velikonoční beránek, štóla apod.). Že tvorba zákusků je významným kulturním jevem prokazuje úspěšnost řady televizních šou, v Česku například Peče celá země. Pro vysoký obsah cukru a mouky jsou zákusky někdy symbolem nezdravého životního stylu, nicméně pekaři a kuchaři se snaží hledat zdravější varianty. Protože řada zákusků patří k tzv. vlhkým potravinám, jsou náchylné k tvorbě plísní a daří se v nich někdy škodlivým bakteriím (zejména salmonelly a escherichia coli).
V tomto článku byl použit překlad textu z článku Cake na anglické Wikipedii.
Profiterole

Profiterole či chou à la crème je francouzský dezert kulovitého tvaru z odpalovaného těsta typicky plněný sladkou náplní jako je šlehačka, žloutkový krém nebo zmrzlina. Na povrchu může být dezert ozdobený čokoládovou polevou, karamelem nebo moučkovým cukrem. Existují také profiterolky na slano, plněné například masem či sýrem, jež bývají podávány k polévkám. Byl znám již na dvoře francouzské královny Kateřiny Medicejské v 16. století.
V Česku vychází z tohoto francouzského dezertu zákusek zvaný větrník.
Kanadská kuchyně

Kanadská kuchyně (anglicky: Canadian cuisine, francouzsky: Cuisine canadienne) je národní kuchyní Kanady. Vychází z britské a francouzské kuchyně, byla ale ovlivněna také kuchyní původních obyvatel Kanady (Indiáni, Inuité, Métisové) a mnoha dalšími vlivy (velmi málo pokrmů pochází přímo z Kanady). Mnoho pokrmů je převzato také z americké kuchyně.
Příklady kanadských pokrmů:
Kuchyně Québecu (francouzsky mluvící části Kanady) je velmi blízká francouzské kuchyně. Z Québecu pochází též poutine, jedno z nejznámějších kanadských jídel. Do mnoha sladkých pokrmů se zde přidává javorový sirup. Québec je znám také svými sýry a uzeným masem.
Příklady pokrmů z kuchyně Québecu:
Kanadští Indiáni lovili divou zvěř a sbírali různé rostliny a lesní plody. Mezi příklady kuchyně patří například pânsâwân (uzené sušené maso), pemikan (směs sušeného masa, sušeného ovoce, tuku a dalších přísad) nebo bannock (nekvašený chléb).
Kuchyně Inuitů (Eskymáků), žijících na severu Kanady se skládá především z masa (velrybího, mrožího, tuleního). Mezi příklady inuitských pokrmů patří suaasat (masová polévka) nebo akutaq (lesní plody smíchané s tukem).
Mezi populární nápoje patří káva (Kanada má desátou největší spotřebu kávy na obyvatele na světě).
Z alkoholu je populární pivo, cider nebo whisky. Populárním koktejlem je caesar koktejl. V jižní Kanadě je také rozšířeno vinařství, často se vyrábí tzv. ledové víno (víno z hroznů co přešly mrazem).
V tomto článku byl použit překlad textu z článku Canadian cuisine na anglické Wikipedii.
Cukrárna

Cukrárna je místo sloužící k maloobchodnímu prodeji a většinou také k přímé konzumaci zákusků, dortů a jiných sladkostí. Cukrárny bývají obvykle vybaveny stoly a židlemi, u kterých je možné si zákusek sníst a vypít si čaj, dát si kávu, čokoládu nebo limonádu. Zpravidla se zde prodávají též další sladkosti kupované častěji s sebou, například bonbóny, bonboniéry a jiné drobné sladké pochutiny, tabulková a jiná kusová čokoláda atd.
Cukrárny bývají někdy součástí pekárenských prodejen, kde se prodává sladké i jiné pečivo. Většina cukráren prodává i mražené sladkosti a zmrzlinu, zejména v letní sezóně. V posledních letech roste hodně i obliba točené zmrzliny, která je do cukrárenského sortimentu zařazována čím dál častěji. Mnohdy bývají cukrárny kombinované s lahůdkářstvím či jiným typem občerstvení. Cukrářské sekce či sortiment mají i některé restaurace, jídelny, supermarkety atd.
Likérová špička

Likérová špička nebo též koňaková špička je druh zákusku, který vznikl v Česku v 60. letech 20. století. Zákusek ve tvaru válce stojí na piškotovém těstě, je vyplněný vaječným koňakem uprostřed, kolem něj je čokoládový krém a ten je obklopen čokoládou. Vršek bývá celý vyplněný krémem. Likérové špičky mohou být různých tvarů i velikostí. Vzhledově podobným zákuskem je indiánek.
Gabonská kuchyně

Gabonská kuchyně byla ovlivněna francouzskou kuchyní a kuchyněmi dalších afrických států (konžská kuchyně, kamerunská kuchyně). Ve větších městech jsou dostupné francouzské speciality (croissanty, bagety), na vesnicích se připravují jednodušší jídla. Gabonská kuchyně používá maniok, rýži, batáty (sladké brambory), maso, ryby, různé omáčky (často pálivé), ovoce, arašídy, plantainy, lilek, kukuřici nebo rajčata.
V tomto článku byl použit překlad textu z článku Gabonese cuisine na anglické Wikipedii.
Tuniská kuchyně

Kuchyně Tuniska vychází z arabské a maghrebské kuchyně. Používá těstoviny, kuskus, maso (skopové, hovězí, velbloudí), ryby (především na pobřeží) nebo zeleninu.
V Tunisku je populární například čaj, citronáda, mátový čaj nebo lagmi (palmový džus).
Z alkoholických nápojů jsou populární hlavně likéry (například thibarine, silný datlový likér), dále boukha (pálenka z fíků) nebo pivo.
V tomto článku byl použit překlad textu z článku Gastronomía de Túnez na španělské Wikipedii.
Pastel (color)

Es cualquier tonalidad con un valor alto (también llamado luminosidad) y una saturación baja a media (que es la intensidad o pureza del color). Transmiten una atmósfera más suave y amigable. Suelen ser matices de colores.​
Frecuentemente, los colores con tonalidades pastel son usados para decorar sitios infantiles, ya que se cree que estos colores son poco fuertes, y que debido a su suavidad resultan tranquilizantes para los niños.​
La palabra «pastel» comparte la misma raíz que la palabra inglesa «pegar» (to paste) y entró en uso porque los pasteles estaban hechos de pigmento crudo de cualquier color, incluidos los más oscuros, que estaban suspendidos en una mezcla de agua y un aglutinante (generalmente goma arábiga) que se secó y se formó en la forma de un palo. El medio artístico de los pasteles se inventó en el siglo XV, luego se hizo popular para crear retratos en el siglo XVIII y alcanzó su cenit a finales del XIX gracias a maestros impresionistas como Edgar Degas. Los pasteles podían ser muy concentrados y ricos, pero a menudo tenían una menor saturación de pigmento que las pinturas al óleo y otros medios artísticos comunes. Probablemente esta sea la razón por la que la palabra pasteles llegó a describir una cantidad de colores claros y de aspecto descolorido como lo hace hoy.​
El azul pastel tiene un efecto calmante que provoca gran armonía y relajación. En la psicología del color, el azul evoca sentimientos de confianza, amistad y descanso.
El Verde Pastel o Menta está repleto de personalidad y dulzura. Este color refresca cualquier habitación o espacio. El verde está relacionado con la productividad, la creatividad y la naturaleza.
El color rosa pastel es femenino, elegante, romántico. Evoca sensaciones como la suavidad o la calidez. Está relacionado con ambientes amables y delicados. Aporta ternura, y se asocia a las personas positivas, generosas y profundas.
El amarillo pastel fomenta la creación de nuevas ideas. Es vida, alegría, energía y altamente versátil. Es un color asociado a la energía, la riqueza, el calor e incluso la felicidad.​
Pastel carelio

El pastel carelio (en carelio: kalittoja; en finés: karjalanpiirakat) es un bocadillo de pastel tradicional de la región finlandesa de Carelia, aunque hoy en día son consumidos comúnmente en todo el país.
Los pasteles tradicionales más antiguos tenían una corteza de centeno, pero las variantes de Carelia Septentrional y Ládoga Carelia usaban el trigo junto con el centeno para mejorar las características del horneado. Los rellenos comunes del pastel en estas épocas eran la cebada y la talkkuna.
Hoy en día la receta más común es elaborarlos con una delgada corteza de centeno y rellenarlos con arroz. La mantequilla, a veces mezclada con huevos cocidos (munavoi), suele agregarse sobre el pastel antes de comerse.
Gâteau au yaourt

Le gâteau au yaourt est un dessert dont la base est un yaourt nature. Le pot du yaourt utilisé sert à doser les autres ingrédients, ce qui simplifie sa réalisation et la rend accessible aux enfants.
Les premières recettes de gâteau au yaourt apparaissent vers 1950 en France, après la généralisation de la consommation de yaourt en 1945 après la fin de la Seconde Guerre mondiale.
Hormis le yaourt nature, les ingrédients sont basiques : farine, sucre, huile, œufs, levure et zeste de citron. D'autres recettes remplacent l'huile par du beurre.
Ce gâteau peut servir de base en y ajoutant des fruits en morceaux ou en jus, ainsi que du chocolat, des épices, du rhum ou du sucre vanillé.
Mélanger un à un les différents ingrédients dans un saladier : un ou plusieurs pots de yaourt entier, puis en utilisant le pot de yaourt pour quantifier l'huile (1/2 mesure), le sucre (2 mesures), et la farine (3 mesures).
Ajouter 2 ou 3 œufs par pot de yaourt et 1 sachet de levure chimique. Parfumer avec un sachet de sucre vanillé ou un jus de citron.
Puis beurrer un moule et y verser le mélange.
Enfin, cuire au four préalablement préchauffé pendant 30 min à 180 °C (thermostat 6).
Le gâteau au yaourt est un dessert faiblement calorique : environ 200 kcal pour 100 g.
Gâteau basque

Le gâteau basque (etxeko biskotxa, biskotx, ou moins spécifiquement, pastiza en labourdin) est un gâteau traditionnel de la cuisine basque, typique du Labourd et d'une partie de la Basse-Navarre, au Pays basque, à base de biscuit croustillant en pâte sablée, traditionnellement fourré de confiture de cerises noires, ou de crème pâtissière à l'amande ou au rhum-vanille (comme un flan au rhum).
Le gâteau basque est un mets sucré traditionnel basque apparu dans la seconde moitié du XIX siècle. À cette époque, il n'est consommé que par une partie de la population basque et lors d'occasions particulières : dimanche et jours de fête.
Si la pâtissière basque Marianne Hirigoyen de Cambo a été l'une des premières à vendre son gâteau, au XIX siècle, sur le marché de Bayonne, il n'en reste pas moins que cette pâtisserie reste profondément attachée à la maison basque et à la maîtresse de maison, d'où son nom « etxeko bixkotxa », le biscuit de la maison.
Le gâteau basque est composé d'une pâte sablée à base de farine et de beurre, auxquels est ajouté du sucre, un (ou des) œuf(s), un parfum (amande, rhum, vanille, ou zeste de citron) et une garniture, traditionnellement à la cerise (cerise noire d'Itxassou) ou à la crème pâtissière. Il est parfois décoré avec une croix basque.
Créée en 1994, l'association Eguzkia milite pour la protection et la promotion du gâteau basque traditionnel. Ses adhérents s'engagent a respecter un cahier des charges précis lors de l'élaboration de leurs gâteaux.
En France, la Maison Boncolac, implantée à Bonloc près d'Hasparren, fabrique près de 1 000 t de gâteaux basques par an destinés aux industriels, que ce soit sous ses propres marques (Boncolac et Pilpa/Marie) ou via les marques de distributeurs de la grande distribution (Carrefour, E.Leclerc, Picard...) et grossistes (Pomona, Transgourmet, Toupargel...).
Gâteau au fromage

Un gâteau au fromage ou Käsekuchen (en Alsace-Moselle) ou cheesecake (en pays anglophones) est un dessert-pâtisserie à base de fromage, le plus souvent du fromage frais ou caillé ou fromage blanc, généralement sucré, ou parfois salé.
Les plus anciennes origines connues du gâteau au fromage myzithropita (à base de mizithra) de la cuisine grecque remontent à la Grèce antique, entre autres comme offrandes aux dieux de la mythologie grecque, ou comme aliments fortifiants aux athlètes des premiers jeux olympiques antiques. Dans l'ouvrage culinaire antique Les Deipnosophistes de III siècle, Athénée de Naucratis cite le poète Callimachus comme possédant un livre d'un certain « Aegimius » contenant des recettes de gâteau de fromage. Avec la conquête de la Grèce par les Romains du II siècle av. J.-C., ces derniers le reprennent sous le nom dérivé de placenta ou plus romain de libum, offert à leur tour comme offrandes aux dieux de la mythologie romaine, avec des recettes connues entre autres dans l'ouvrage De agri cultura de Caton l'Ancien du II siècle av. J.-C. Le gâteau est alors un fromage frais cuit sur ou à l'intérieur d'une pâte. Vers le I millénaire, l'Empire romain introduit et banalise l'usage du gâteau au fromage à l'ouest de l'Europe jusqu'en Angleterre, puis en Scandinavie et dans les pays d'Europe de l'Est, jusqu'à son arrivée sous le nom de cheesecake à New York, puis en Amérique au XVIII siècle...
Recette à base de sucre, Maïzena, œufs, fromage à la crème, crème fraîche, vanille.
Mélanger le sucre et la Maïzena, incorporer les œufs entiers, ajouter peu à peu le fromage à la crème, puis la crème fraîche, et la vanille. Bien mélanger les ingrédients, placer la garniture dans le moule, et faire cuire à four chaud (200 à 240°C) pendant 45 min. Démouler après avoir laissé reposer une heure et demie.
En France, le gâteau au fromage existe dans de nombreuses variantes régionales comme le tourteau fromagé du Poitou avec sa forme bombée et sa croûte noire caractéristiques, la tarte au me'gin ou tarte au fromage en Alsace-Moselle (appelée käskùche en francique lorrain et käseküeche en alsacien) ou encore le flaune du Massif central, le fiadone en Corse, ou bien encore les tarte au comté comtoise et tarte au maroilles ch'ti salées...
En Suisse, le gâteau au fromage est constitué d'un fond de pâte brisée ou feuilletée et d'une liaison contenant un fromage à pâte dure, variant selon les régions. C'est un plat relativement proche de la quiche lorraine, mais sans lardons (exemple : le gâteau au fromage à la mode d'Obwald).
En Allemagne et en Autriche, il existe de nombreuses variantes, käsekuchen, ou quarkkuchen à base de quark (fromage).
Aux États-Unis et au Canada, ainsi qu'en Grande-Bretagne, le cheesecake est réalisé à base de fromage à la crème avec un fond de tarte à base de miettes de biscuits mixées. Au Canada francophone, l'appellation « gâteau au fromage », sans autre précision, désigne toujours le cheesecake nord-américain.
Au Japon : les gâteau au fromage japonais, et gâteau au fromage de l'oncle Tetsu.
En Russie et pays slaves, le vatrouchka est une brioche au fromage blanc pressé.
Chinois (gâteau)

Un chinois (ou Schneckenkuchen, en allemand, littéralement « gâteau en escargots » en Alsace-Moselle) est une viennoiserie à base de gâteau-brioche fourré de crème pâtissière, spécialité culinaire traditionnelle des cuisines alsacienne, lorraine et allemande.
Variante des brioches, Schnecke (de) (escargot de la cuisine alsacienne), ou pain aux raisins de la cuisine française, l'origine du nom de cette viennoiserie est peu connue. Originaire d'Allemagne, d'Alsace ou de Moselle, il est nommé Schneckenkuchen en allemand, Schneckekueche en alsacien, ou encore Schnèggekùùche en francique rhénan lorrain ; nom qui signifie « gâteau en escargots », en rapport, à l'image du pain aux raisins, à sa forme en coquilles d'escargot (et triskèle).
Pierre Rézeau nous explique dans le Dictionnaire des régionalismes du français en Alsace, que la recette de 1895 contenait des chinois (ou bigarade), petite orange amère et confite issue du bigaradier de Chine.
Une histoire humoristique raconte que l'origine de ce nom serait associée à un des premiers importateurs français de ce gâteau, qui ne parlait pas allemand. Lorsqu'il se faisait livrer ses Schneckenkuchen, devant la difficulté à prononcer ce mot, il répondait : « De toute façon, pour moi, c’est du chinois. » Ce terme « gâteau chinois » serait alors resté pour le désigner en français.
Le chinois est réalisé avec une pâte briochée (beurre, eau, farine, levain ou levure de boulanger, sucre, sel) et de la crème pâtissière (farine, sucre et, éventuellement, vanille, eau de fleur d'oranger ou rhum).
Il existe également des variantes qui ajoutent des pépites de chocolat, des raisins secs, des écorces d'orange confites, de la cannelle ou encore du sucre glace.
Gâteau au chocolat

Un gâteau au chocolat est une pâtisserie à base de chocolat. Il existe de nombreuses recettes à travers le monde. Cette forme de gâteau aurait été imaginée à la fin du XVIII siècle, après plusieurs siècles d'utilisation du chocolat uniquement en boisson.
Le gâteau au chocolat est fait à base de chocolat. Il peut également contenir d'autres ingrédients, notamment du fondant, de la crème à la vanille et d'autres édulcorants. L'histoire du gâteau au chocolat remonte au XVII siècle, lorsque de la poudre de cacao provenant des Amériques a été ajoutée aux recettes traditionnelles de gâteaux. En 1828, le Néerlandais Coenraad van Houten a mis au point une méthode d'extraction mécanique pour séparer la graisse de la liqueur de cacao, ce qui a donné le beurre de cacao et le cacao partiellement dégraissé, une masse compacte de solides qui pouvait être vendue sous forme de « cacao de roche » ou broyée en poudre. Ces procédés ont transformé le chocolat, qui était un luxe exclusif, en un en-cas quotidien peu coûteux.
Un procédé permettant de rendre le chocolat plus soyeux et plus lisse, appelé conchage, a été mis au point en 1879 par Rodolphe Lindt et a facilité la cuisson avec le chocolat, car il s'amalgame parfaitement et complètement avec les pâtes à gâteau. De 1890 à 1900, les recettes de chocolat étaient principalement destinées aux boissons chocolatées, et sa présence dans les gâteaux se limitait aux garnitures et aux glaçages. En 1886, des cuisiniers américains ont commencé à ajouter du chocolat à la pâte à gâteau, pour réaliser les premiers gâteaux au chocolat aux États-Unis.
La Duff Company de Pittsburgh, un fabricant de mélasse, a introduit les mélanges pour gâteau au chocolat Devil's food au milieu des années 1930, mais l'introduction a été mise en attente pendant la Seconde Guerre mondiale. Duncan Hines a introduit un Three Star Special (appelé ainsi parce qu'un gâteau blanc, jaune ou au chocolat pouvait être fait à partir du même mélange) qui a été lancé trois ans après les mélanges à gâteaux de General Mills et Duncan Hines, et a pris 48 % du marché.
Aux États-Unis, les gâteaux « décadence au chocolat » étaient populaires dans les années 1980 ; dans les années 1990, les gâteaux au chocolat fondant en portions individuelles avec un centre en chocolat liquide et les chocolats infusés aux saveurs exotiques comme le thé, le curry, le poivre rouge, le fruit de la passion et le champagne étaient populaires. Les salons de chocolat et les chocolatiers artisanaux ont été en vogue dans les années 2000. Les gâteaux au chocolat riches, sans farine ou tout sauf sans farine sont « maintenant la norme dans la pâtisserie moderne », selon The New Taste of Chocolate en 2001.
Les types de gâteaux au chocolat sont notamment :
Gâteau aux trois laits

Le gâteau aux trois laits est un gâteau qui tirerait ses origines de l'Europe médiévale. Il a été popularisé en Amérique Latine sous le nom de tres leches en espagnol, « trois laits » en français, vers le début du XX siècle car la recette figurait sur le dos des paquets de lait condensé de Nestlé, qui a établi ses usines en Argentine, Chili, Colombie, Cuba, Mexique, Pérou et Venezuela. Le gâteau est également très populaire en Amérique centrale (en particulier au Nicaragua depuis le XIX siècle), ainsi qu'en Europe de l'Est où il est appelé trileçe en Turquie et en Albanie.
Ce gâteau est baigné et/ou composé de trois types différents de lait : du lait entier (ou de la crème), du lait concentré non sucré et du lait concentré sucré.
En Albanie, la recette aurait été réinventée par des cuisiniers albanais, afin de répondre à la demande d'une clientèle curieuse de découvrir le tres leches présent dans des telenovelas.
जन्मदिन का केक

जन्मदिन का केक किसी व्यक्ति के जन्मोत्सव के अवसर पर काटा जाने वाला एक विशेष प्रकार का व्यंजन/मिठाई होते हैं। इन्हें वर्तमान समय में जन्मदिन समारोह का एक प्रमुख हिस्सा माना जाता है हालाँकि जन्मदिन के केक के लिए कोई विशेष मानक नहीं है। ये आम तौर पर मक्खन या क्रीम से ढके हुए और अत्यधिक सजाए गए परत वाले केक होते हैं, जिनके ऊपर अक्सर जन्मदिन की शुभकामनाएँ और जिस व्यक्ति का जन्मोत्सव होता है, उसका नाम लिखा होता है। कई संस्कृतियों में और छोटे बच्चों के जन्मदिन के अवसर पर केक के ऊपर छोटी जलती हुई मोमबत्तियाँ रखी जाती है। जन्मदिन का केक कई प्रकार के हो सकते हैं, जैसे- कपकेक, केक पॉप, पेस्ट्री इत्यादि।
जन्मदिन का केक 19वीं शताब्दी के मध्य से पश्चिमी यूरोपीय देशों में जन्मदिन समारोह का एक प्रमुख हिस्सा रहा है। हालाँकि, केक और जन्मदिन समारोह के बीच का संबंध प्राचीन रोमन काल से ही देखा जा सकता है। शास्त्रीय रोमन संस्कृति में केक कभी-कभी विशेष जन्मदिनों और शादियों के अवसर पर परोसे जाते थें। उस समय ये आटे और मेवों से बने चपटे गोले की तरह होते थें, जिन्हें ख़मीर से फुलाया जाता था और शहद के ज़रिए मीठा किया जाता था। 15वीं शताब्दी में जर्मनी के केक निर्माताओं ने शादियों के केक के अलावा ग्राहकों के जन्मदिन के लिए भी केक का निर्माण करना शुरू किया। जर्मन लोग बच्चों के जन्मदिन को केक के साथ मनाते थें, इस उत्सव को किंडरफेस्ट कहा जाता था। 17वीं शताब्दी तक आते-आते जन्मदिन के केक ने अपने वर्तमान स्वरूप को प्राप्त कर लिया था हालांकि उस समय तक इनका मूल्य काफ़ी ज्यादा होने के कारण ये केक केवल बहुत अमीर लोगों के लिए ही उपलब्ध थें। 18वीं शताब्दी में हुए औद्योगिक क्रांति के कारण केक की सामग्रियों एवं वस्तुओं के प्रसार के कारण इनके मूल्य में गिरावट आई और परिणामस्वरूप जन्मदिन का केक निम्न वर्ग के लोगों के लिए भी सुलभ हो गए।
जन्मदिन के केक पर मोमबत्तियाँ लगाने का इतिहास प्राचीन ग्रीस से शुरू होता है। प्राचीन ग्रीस में लोग चंद्रमा की देवी आर्टेमिस के सम्मान में गोल केक बनाते थें और फिर उस केक पर मोमबत्तियाँ लगाते थें। केक पर जलती हुई ये मोमबत्तियाँ चाँद की चमक का प्रतिनिधित्व करते थें और मोमबत्तियों से निकलने वाले धुएँ आकाश में रहने वाले देवताओं तक लोगों की प्रार्थनाओं और शुभकामनाओं को पहुँचाते थें। कुछ विद्वानों का मानना ​​है कि यह परंपरा वास्तव में जर्मनी में शुरू हुई, जहाँ "जीवन की रोशनी" का प्रतिनिधित्व करने के लिए केक पर एक मोमबत्ती रखी जाती थी। आज इन मोमबत्तियों की संख्या आम तौर पर जन्मदिन वाले व्यक्ति की उम्र को दर्शाती है। कई लोगों का मानना ​​है कि केक पर लगे सभी मोमबत्तियों को एक सांस में बुझाते समय एक मौन इच्छा अवश्य की जानी चाहिए। इच्छा किसी और को नहीं बतानी चाहिए अन्यथा वह पूरी नहीं होती।
शादी का केक

शादी का केक एक पारंपरिक केक है जो शादी के रिसेप्शन में रात के खाने के बाद परोसा जाता है। इंग्लैंड के कुछ हिस्सों में, शादी के नाश्ते में शादी का केक परोसा जाता है; 'शादी के नाश्ते' का मतलब यह नहीं है कि भोजन सुबह में होगा, बल्कि उसी दिन समारोह के बाद के समय पर होगा। आधुनिक पश्चिमी संस्कृति में, केक आमतौर पर प्रदर्शन पर होता है और रिसेप्शन पर मेहमानों को परोसा जाता है।
शादी के केक विभिन्न आकारों में आते हैं, यह इस पर निर्भर करता है कि केक कितने मेहमानों को परोसेगा। आधुनिक पेस्ट्री शेफ और केक डिजाइनर केक बनाने के लिए विभिन्न सामग्रियों और उपकरणों का उपयोग करते हैं जो आमतौर पर जोड़े के व्यक्तित्व को दर्शाते हैं। केक की कीमत आकार और घटकों के साथ अलग-अलग होती है। केक की कीमत आमतौर पर प्रति-व्यक्ति या प्रति-स्लाइस के आधार पर तय की जाती है।
पहला वेडिंग केक संभवतः प्राचीन ग्रीस में बनाया गया था।
शादी के केक सदियों से शादी समारोहों में मौजूद रहे हैं। वे हमेशा आयोजन का केंद्र बिंदु नहीं होते थे और अक्सर पाई या ब्रेड जैसे विभिन्न रूपों में आते थे।
शादी का केक अंधविश्वासों से घिरा हुआ है। पारंपरिक अमेरिकी शादी में, युवतियों को रिबन खींचने के लिए आमंत्रित किया जाता था जो शादी के केक की निचली परत से जुड़े होते हैं।
रेनड्रॉप केक

रेनड्रॉप केक पानी और अगर से बनी एक मिठाई है, वह बारिश की बूंद जैसा दिखता है। यह पहली बार 2014 में जापान में लोकप्रिय हुआ, और बाद में अंतरराष्ट्रीय स्तर पर ध्यान आकर्षित किया।
मूल रूप से वह एक जापानी मिठाई है जिसे मिज़ू शिंगेन मोची (水信玄餅 ) के नाम से जाना जाता है, पारंपरिक जापानी मिठाई शिंगन मोची (信玄餅 ) के विकास के रूप में इसे बनाया गया है।
शिंगन मोची को पहली बार सेंगोकू युग के दौरान डेम्यो, टेकेडा शिंगन, द्वारा एक आपातकालीन भोजन के रूप में बनाया गया था। इसे चावल के आटे और चीनी से बनाया गया था।
आधुनिक जापान में, होकुतो-चो में स्थानीय लोगों ने मिठाई में ताजे खनिज पानी को शामिल करना शुरू कर दिया। यामानाशी प्रीफेक्चर में किनसेकेन सेका कंपनी सप्ताहांत के दौरान में इसे बेचने वाले पहले स्टोरों में से एक थी।
मिज़ू का अर्थ है पानी और शिंगेन मोची एक प्रकार का मीठा चावल केक ( मोची ) है जो किनसेकेन कंपनी द्वारा बनाया गया है। 2013 के एक साल पहले निर्माता खाद्य पानी बनाने के विचार का पता लगाना चाहता था। यह मिठाई एक वायरल सनसनी बन गई और लोगों ने पकवान का अनुभव करने के लिए विशेष यात्राएं कीं।
डैरेन वोंग ने अप्रैल 2016 में स्मोर्गसबर्ग खाद्य मेले, अमेरिका के न्यूयॉर्क शहर में यह पकवान पेश किया। इसके तुरंत बाद, लंदन के रेस्तरां यामागोया ने एक और संस्करण विकसित करने के लिए चार महीने काम किया।
यह मिठाई मिनरल वाटर और अगर से बना है; इस प्रकार, इसमें वस्तुतः कोई कैलोरी नहीं होती है। मूल पकवान से पानी दक्षिणी जापानी आल्प्स के माउंट कैकोमा से प्राप्त किया गया था, और इसे हल्का मीठा स्वाद होने के रूप में वर्णित किया गया है। अगर समुद्री शैवाल से बने जिलेटिन का शाकाहारी / शाकाहारी विकल्प है। गर्म करने के बाद इसे ढाला और ठंडा किया जाता है। शीरा जैसा सिरप, जिसे कुरोमित्सु कहा जाता है, और सोयाबीन का आटा, जिसे किनाको कहा जाता है, का उपयोग टॉपिंग के रूप में किया जाता है। रेनड्रॉप केक बारिश की बूंद की तरह दिखता है, हालांकि इसकी तुलना स्तन प्रत्यारोपण और जेलिफ़िश से भी की गई है। मोटे तौर पर बेस्वाद मिठाई मुंह में प्रवेश करते ही पिघल जाती है और इसे तुरंत खाना चाहिए, या यह पिघल जाएगा और बीस मिनट के बाद वाष्पित होने लगेगा।
घर में बनने वाली किट में भी मिठाई बिकती है। इसे द टुडे शो, बज़फीड और एबीसी न्यूज जैसे मुख्यधारा के अमेरिकी मीडिया द्वारा प्रदर्शित किया गया है।
कॅक वेधशाला

डब्ल्यू ऍम कॅक वेधशाला (W. M. Keck Observatory) संयुक्त राज्य अमेरिका के हवाई राज्य में स्थित एक दो-दूरबीनों वाली खगोलीय वेधशाला है। हवाई प्रशांत महासागर में स्थित एक द्वीपों वाला राज्य है और कॅक वेधशाला उसके एक द्वीप पर स्थित माउना केआ (Mauna Kea) नामक पहाड़ी के शिखर के समीप लगभग ४,१४५ मीटर (१३,६०० फ़ुट) की ऊँचाई पर स्थित है। यह विश्व की सबसे बड़ी खगोलीय दूरबीनों में से एक है। अपने दूर-दराज़ व ऊँचे स्थान, बड़े प्रकाशिकी उपकरणों और नई तकनीकों वाले यंत्रों के कारण यह अंतरिक्ष अनुसंधान के लिये एक बहुत महत्वपूर्ण वेधशाला मानी जाती है।
इस वेधशाला को स्थापित करने के लिये सन् १९८५ में हॉवर्ड बी कॅक (Howard B. Keck) ने अपने पिता के स्मरण में बनाई "डब्ल्यू ऍम कॅक निधि" (W. M. Keck Foundation) से ७ करोड़ अमेरिकी डॉलर का चंदा दिया था। इन्हीं के नाम पर वेधशाला का नाम रखा गया। 'कॅक' शब्द में 'ऍ' स्वर के उच्चारण पर ध्यान दें - यह 'ए' और 'ऐ' के उच्चारण से अलग है और इन तीनों की तुलना अंग्रेज़ी के 'पैन' (pan, अर्थ: तवा या तवे जैसा बर्तन, 'ऐ' का स्वर), 'पेन' (pain, अर्थ: दर्द, 'ए' का स्वर) और 'पॅन' (pen, अर्थ: क़लम, 'ऍ' का स्वर) से देखी जा सकती है।
भागो केके आया

भागो केके आया एक भारतीय टेलीविजन सिटकॉम श्रृंखला है, जिसका प्रीमियर 29 जनवरी 2008 को सब टीवी पर हुआ। श्रृंखला का निर्माण कॉन्टिलो एंटरटेनमेंट और कहानी केंद्रों द्वारा एक चरित्र नाम केके पर किया गया था, जिसे कीकू शारदा ने निभाया था।
Kue bulan

Kue bulan (Hanzi: 月餅, pinyin: yuèbǐng) adalah penganan tradisional Masyarakat Tionghoa yang menjadi sajian wajib pada perayaan Festival Musim Gugur setiap tahunnya. Di Indonesia, kue bulan biasanya dikenal menurut namanya dalam Bahasa Hokkian yaitu gwee pia atau tiong chiu pia. Dalam bahasa Hakka / Khek, kue bulan disebut ngie̍t-piáng. Kue bulan tradisional pada dasarnya berbentuk bulat, melambangkan kebulatan dan keutuhan. Namun seiring dengan perkembangan zaman, bentuk-bentuk lainnya muncul menambah variasi dalam komersialisasi kue bulan.
Kue bulan bermula dari penganan sesajian untuk persembahan dan penghormatan kepada leluhur di musim gugur, yang biasanya merupakan masa panen yang dianggap penting dalam kebudayaan Tionghoa yang berbasis agrikultural.
Perkembangan zaman menjadikan kue bulan berevolusi dari sesajian khusus pertengahan musim gugur menjadi penganan dan hadiah namun tetap terkait dengan perayaan festival musim gugur.
Beberapa legenda menyebutkan bahwa kue bulan berasal dari Dinasti Ming, yang dikaitkan dengan pemberontakan heroik Zhu Yuanzhang memimpin para petani Han melawan pemerintah Mongol. Namun sebenarnya, kue bulan telah ada tercatat dalam sejarah paling awal pada zaman Dinasti Song. Dari sinilah dapat dipastikan bahwa kue bulan telah populer dan telah dikenal keberadaannya jauh sebelum Dinasti Ming berdiri.
Pembuatan kue bulan di Indonesia pada dasarnya berasal dari gaya pembuatan Guangdong dan Chaozhou. Kue bulan juga tidak luput dari pengaruh lokal melalui penggunaan bahan-bahan yang mudah didapatkan di Indonesia seperti daun pandan, kacang kenari dan durian, sehingga muncul beraneka varian rasa baru yang tidak dijumpai pada versi aslinya.
Dan masih banyak lagi kategori lainnya hasil inovasi gaya pembuatan kue bulan gaya baru di pasaran.
Torta quattro quarti

La torta quattro quarti, in inglese nota come pound cake o poundcake, è una torta originaria dell'Europa settentrionale. Il suo nome è dovuto al fatto che l'alimento è composto da quattro ingredienti (farina, burro, zucchero e uova) utilizzati con le stesse quantità.
Si ritiene che la torta quattro quarti abbia le sue origini in Inghilterra, Francia e Germania durante i primi anni del 1700. Fra le prime ricette per preparare la pound cake è degna di nota quella riportata sul bestseller The Art of Cookery Made Plain and Easy (1747) di Hannah Glasse. Più tardi, fu pubblicata la prima ricetta nordamericana della torta su American Cookery, uscito nel 1796.
Nel tempo gli ingredienti della torta quattro quarti cambiarono e con essi la consistenza e il sapore del dolce. La scrittrice Eliza Leslie, che scrisse Direction for Cookery del 1851, vuole che per la sua preparazione venisse creato un impasto composto da dieci uova sbattute il più delicatamente possibile che, dopo essere state mescolate con una libbra di farina, venissero insaporite con il succo di due limoni o tre grandi arance.
Oggi la pound cake è divenuta un classico della cucina degli Stati Uniti, ove viene preparata in aree geografiche come l'Appalachia, e viene consumata in vari paesi del mondo fra cui la Francia, dove prende il nome di quatre-quarts, il Messico, dove si cucina il panqué, e la Germania, in cui è diffusa la eischwerteig mit fett.
Una prima variante di questa torta, conosciuta come pound cake indiana, sostituisce parte della farina con farina di mais a base di mais essiccato. La ricetta della pound cake indiana fu pubblicata per la prima volta nel 1828 da Eliza Leslie e successivamente riproposta in The Indian Meal Book del 1846, periodo in cui gli irlandesi erano alla ricerca di alternative alla più costosa farina di grano.
Torta

Torta è un termine generico utilizzato in italiano e in altre lingue dell'Europa meridionale per riferirsi a un dolce normalmente cotto in forno e generalmente di forma rotonda e piatta (ma anche a ciambella, a mattonella o a cupola), a volte da consumare in occasione di ricorrenze ed eventi particolari. Il lemma "torta" viene anche applicato a preparazioni salate che prevedono un involucro di pasta e un ripieno.
Torta deriva dal termine latino tardo tōrta, il quale può avere vari etimi. La spiegazione tradizionale (che non tiene conto dell'alternanza ŏ ~ ō) lo vuole derivato da tortus, participio passato di torquēre, ‘ritorto, rotondo’, seguendo un non ben attestato significato di ‘pane piatto e rotondo’. Joan Corominas parte invece dal greco antico: τωρτίδιον, tōrtídion, contrazione in greco antico: τὸ ἀρτίδιον, tò artídion ("il panino"), da cui sarebbe venuta fuori torta escludendo il diminutivo; dalla differente contrazione in greco antico: ταρτίδιον, tartídion sarebbe sorta tarta, da cui tartina.
La più antica ricetta di torta nota è la torta alla parmigiana, presente nel Liber de Coquina (XIII secolo), e comprende sei o più strati di ingredienti diversi.
Ne esistono di svariati tipi, classificati generalmente:
Al di fuori dell'ambito italofono, le torte dolci e salate si suddividono in due grandi categorie non riconosciute nella lingua italiana:
Esistono alcuni modi di dire inerenti alle torte fra cui spartirsi la torta, che significa dividersi i proventi di un'attività, spesso illecita, e fare la torta, cioè mettersi d'accordo per ottenere dei vantaggi. Ad esempio in una partita di calcio, fare la torta ha il significato di mettersi d'accordo prima sull'esito finale dell'incontro.
Plum cake

La parola inglese plum cake (o plumcake, letteralmente "torta alle prugne"), detto anche panfrutto, indica in italiano un dolce lievitato a base di farina, uova, zucchero, burro e altri ingredienti come la frutta secca o candita, talvolta con l'aggiunta di spezie e liquori. Viene cotto al forno in speciali stampi rettangolari a pareti alte, chiamati stampi a cassetta, e servito a fette a colazione o a merenda. Soprattutto nell'industria dolciaria, trova tuttavia diffusione più ampia il formato monoporzione,di norma contenuto nel termine pirottini pure di forma rettangolare, nel quale la frutta secca o candita è soppiantata da yogurt, gocce di cioccolato o aromi alla vaniglia o al limone, anche in versione light.
Il nome deriva dal fatto che anticamente in Inghilterra si realizzava con le prugne (plum) secche. Oggi tuttavia gli anglosassoni preferiscono usare il termine fruitcake, riservando il termine plum cake per indicare negli Stati Uniti le torte alle prugne e nel Regno Unito alcune specialità regionali.
Per ingredienti, il plumcake tradizionale ricorda il pangiallo dell'antica Roma. Nelle versioni prive di frutta secca o candita ha consistenza simile a quella del pan di Spagna, mentre le versioni di piccole dimensioni ricordano la famosa madeleine francese.
Castella (gastronomia)

Il castella (カステラ, kasutera) anche detto torta castella, è un wagashi giapponese simile al pan di Spagna. Il suo nome deriva dal portoghese pão de Castela, che significa "pane della Castiglia".
Il dolce fu importato in Giappone da alcuni marinai e missionari portoghesi che, durante il sedicesimo secolo, raggiunsero Nagasaki e da qui il dolce si diffuse nel Sol Levante e in seguito anche in altri paesi fra cui la Corea e Taiwan. Oggi il castella è un dolce popolarissimo cibo da strada servito in tutto il Giappone e spesso consumato durante le celebrazioni. Viene spesso accompagnato con il tè verde.
Le Castella furono introdotte per la prima volta a Taiwan durante l'era di Taiwan sotto il dominio giapponese. Nel 1968, Ye Yongqing, il proprietario di una panetteria giapponese a Taipei chiamata Nanbanto, ha collaborato con la società giapponese Nagasaki Honpu per avviare un'attività castella.
La castella in stile taiwanese è generalmente più simile a un soufflé rispetto alla varietà giapponese con un centro simile a una crema pasticcera. Una specialità di Tamsui è una semplice torta castella a forma di cuscino. La castella in stile taiwanese è stata introdotta in Giappone.
Petit four

Con il termine petit four (al plurale: petits fours) si intende la piccola pasticceria tipicamente francese generalmente consumata come appetizer, quando salata, o alla fine di un pasto come dessert nelle varianti secca e dolce. Il nome deriva dal francese petit four, che significa "piccolo forno".
Nella pasticceria francese, i piccoli dessert assortiti sono solitamente chiamati mignardis, mentre i biscotti duri e burrosi sono chiamati petit four.
I petit four si suddividono in tre tipologie:
Glacé ("glassato"): sono tortine glassate o decorate ricoperte di fondente o glassa, come piccoli éclair e tortine.
Salé ("salato"): si tratta di gustosi stuzzichini solitamente serviti durante cocktail party o buffet.
Sec ("secco"): di questa categoria fanno parte i biscotti gourmet, le meringhe al forno, i macarons e le sfogliatine.
Nella Francia del XVIII e XIX secolo, per cuocere il pane venivano utilizzati grandi forni in mattoni o pietra (di tipo olandese). Poiché i forni impiegavano molto tempo per raffreddarsi dopo la cottura del pane, i panettieri spesso sfruttavano il calore immagazzinato per cuocere i dolci. Questo processo era chiamato cottura à petit four (letteralmente "al piccolo forno").
Un esempio di piccola pasticceria al di fuori della Francia è dato dalla pasticceria mignon della tradizione torinese, riconosciuta come un prodotto agroalimentare tradizionale del Piemonte.
Cozonac

Il cozonac (in bulgaro козунак, kozunak) è un dolce tipico della gastronomia rumena.
I principali ingredienti sono farina, zucchero, uova, burro o olio di semi di girasole, latte, noci e generalmente si aromatizza con vaniglia. Normalmente è di grandi proporzioni ed ha un aspetto di rotolo con ripieno di noci e cacao, frutta secca, rahat, semi di papavero (mac). Viene lavorato a lungo con le mani, arrotolato o intrecciato inglobando il ripieno e cotto in stampi da plum cake (stampi a cassetta). È un dolce che viene preparato con molta cura, uno dei requisiti del successo è quello di togliere gli ingredienti dal frigo qualche ora prima e mantenere una temperatura costante durante la preparazione, la lievitazione e la cottura, evitando in questo arco di tempo persino di aprire finestre o porte che potrebbero provocare correnti d'aria.
Il cozonac viene spesso consumato durante le festività, fra cui la Pasqua.
Pasta genovese

La pasta genovese, anche detta génoise è un dolce francese anche tipico in Italia.
Benché abbia certamente delle correlazioni con il ben più noto Pan di Spagna, la genovese è un'invenzione del pasticciere francese François Massialot, che la lanciò nel 1722.
Durante l'Ottocento, il pasticcere Auguste Julien Chiboust preparò una sua versione del dolce usando farina d’ungheria con fecola di patate, uova, burro, zucchero e aromi che nominò génoise ("genovese"), forse in onore dei francesi guidati da Andrea Massena rimasti arroccati a Genova durante la storica campagna militare contro gli austriaci del 1800.
L'impasto è simile al pan di Spagna ma si differenzia per l'utilizzo del burro, risultando quindi più soffice. Inoltre prevede l'utilizzo delle uova già montate a caldo assieme allo zucchero. Il dolce può essere preparato sostituendo parte della farina con il cacao o aggiungendo del caffè solubile. Una génoise artigianale può essere conservata nel congelatore per almeno tre mesi.
Ideale da consumare con una spolverata di zucchero a velo, e/o tagliata in più strati e farcita, la pasta genovese costituisce la base per molte torte soffici, ripiene e ricoperte preparate nell'Europa settentrionale.