davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Galette de sarrasin

La galette de sarrasin est un type de crêpe salée à base de farine de sarrasin.
Cet article recense plusieurs types de galettes de sarrasin.
Le bourriol est une crêpe de blé noir très ancienne. Il est appelé « pompe » dans le nord du Cantal (Riom-ès-Montagnes, Condat-en-Féniers).
Le tourtou est une crêpe de sarrasin et de froment.
La galette de sarrasin de Haute-Bretagne est fréquemment confondue avec la crêpe bretonne, qui existe en Basse-Bretagne comme crêpe de sarrasin, avec une recette différente.
La galette de sarrasin de Haute-Bretagne est un aliment composant de nombreuses recettes cuisinées tant en crêperie qu'à la maison.
La galette complète et la galette-saucisse sont deux spécialités de garnissages de galettes.
On y retrouve le tourtou ou "galetou", mais aussi la pompe, en Corrèze notamment.
La galette de sarrasin est aussi confectionnée en Basse-Normandie en particulier dans le bocage normand (Cotentin, Avranchin, Mortenais, Domfrontais, Bocage Virois et une partie du Bessin). La tuile utilisée pour faire les galettes de sarrasin est une poêle en fonte ou en airain utilisée uniquement pour cet usage. Elle possède une poignée, à la différence de la galetière bretonne ; la pâte est versée à l'aide d'une louche puis étalée par le tour de main de la cuisinière ou du cuisinier.
L'étymologie du terme galette est vraisemblablement normande. Galette est attesté au XIII siècle vers la même époque que le mot crêpe pour désigner une sorte de pâtisserie. Il passe pour une féminisation d'un terme galet, dérivé lui-même du mot normand gale « gâteau plat », attesté pour la première fois dans un texte de Rouen au XIII siècle.
La bouquette est une crêpe de sarrasin sucrée, souvent garnie de raisins secs, de la région de Liège.
La galette de sarrasin est un mets traditionnel québécois (et plus généralement canadien-français) et acadien. Elle est surtout consommée sucrée au Québec (avec de la mélasse ou du sirop d'érable par exemple), mais pas exclusivement. Certaines localités organisent des festivals de la galette, comme Louiseville ou, au Québec à Saint-Eustache, le Festival de la galette et des saveurs du terroir. La ploye du Nouveau-Brunswick y est très répandue, également, dans les régions francophones.
Le Memil-buchimgae (메밀부침개), plat traditionnel du Gangwon, est une crêpe de sarrasin, souvent fourrée.
Les blinis y sont aussi parfois confectionnés à partir de sarrasin.
Farine de sarrasin

La farine de sarrasin ou farine de blé noir est une poudre alimentaire au goût de noisette et à la saveur typée. Elle est obtenue en broyant et en moulant les graines de sarrasin commun Fagopyrum emarginatum.
Cette farine est produite par le broyage de grains de sarrasin commun. Sa mouture nécessite une attention particulière avec l'utilisation traditionnelle de meules en pierre ou autre technologie qui n’échauffe pas la farine afin d'en conserver ses propriétés.
La farine de blé noir de Bretagne bénéficie d'un assemblage traditionnel particulier de plusieurs moutures successives des grains, tamisées par la bluterie dans un blutoir. Cet assemblage permet l'obtention d'une farine de sarrasin plus typée, plus colorée, plus ou moins foncée au goût plus ou moins prononcé.
Le sarrasin est une plante de la famille des Polygonacées. Ce n'est pas une céréale mais une pseudo-céréale. La farine de sarrasin ne contient pas de gluten et n'est donc pas panifiable d'où son utilisation en bouillies, galettes, nouilles ou chips.
Ses qualités nutritives sont principalement liées à la qualité de ses protéines végétales, avec 11,5 g de protéines pour 100g ; à l'instar des farines d'autres céréales, elle possède tous les (9) acides aminés essentiels, avec certes une proportion plus réduite en lysine. Afin de se diversifier des protéines animales complémentaires riches en lysine comme le poisson ou les oeufs, il suffit alors de l'associer durant le repas avec du fromage, ou encore avec un légume sec.
Selon certains bio nutritionnistes, la farine de sarrasin est trois fois plus riche en magnésium que la farine de blé complète tout en renfermant un antioxydant, la rutine qui possède des propriétés anti-inflammatoires.
Les bourriols, type de crêpes originaire du Cantal sont préparés avec de la farine de sarrasin.
Les crêpes bretonnes en Basse-Bretagne ou galettes bretonnes en Haute-Bretagne sont préparées traditionnellement avec de la farine de blé noir de Bretagne.
Les bouquettes traditionnellement préparées en région liégeoise entre Noël et la Chandeleur sont faites à base de farine de sarrasin.
Les soba sont des nouilles traditionnelles japonaises fraîches ou sèches préparées à base de farine de sarrasin et d'eau.
Galette bretonne (biscuit)

La galette bretonne est un biscuit sablé et une spécialité culinaire traditionnelle emblématique de la cuisine bretonne, originaire de Pont-Aven dans le Finistère en Basse-Bretagne, à base de pâte sablée (beurre demi-sel, jaune d'œuf, farine, sucre).
Inspiré du succès des sablés, ou du gâteau breton des années 1860, ce petit biscuit doré au beurre salé de Bretagne est créé en 1890 par le boulanger breton Isidore Penven de Pont-Aven dans le Finistère.
À la suite de sa disparition, sa veuve Francine épouse en secondes noces Alexis Le Villain, également boulanger de Pont-Aven, qui créé à son tour le palet breton en 1920, inspiré du premier, et commercialise les deux créations, avec ses descendants, sous la marque Traou Mad (bonnes choses, en breton) « Galettes de Pont-Aven Traou Mad » et « Palets de Pont-Aven Traou Mad » jusqu’à ce jour, repris et fabriqué depuis par de nombreuses biscuiteries bretonnes.
Les galettes bretonnes sont souvent présentées et conservées dans des boîtes à biscuits en métal traditionnelles décorées.
Un dossier de demande d'obtention d'une indication géographique protégée (IGP) pour cette galette bretonne et le palet breton est déposé depuis 2012.
Festival de la galette de sarrasin de Louiseville

Le festival de la galette sarrasin de Louiseville est un événement annuel célébrant la richesse naturelle qu'est le sarrasin dans la région de Louiseville au Québec. L'idée de cet événement est due à Roland Bellemare qui voulait profiter de la culture du sarrasin se produisant dans son coin de pays en lui développant un attrait touristique en son honneur.
Le premier festival en l'honneur de la culture du sarrasin a eu lieu en 1978 et, au fil du temps, le sarrasin a retrouvé son prestige et plusieurs milliers de visiteurs se rendent à Louiseville chaque année pour célébrer sa récolte. Le festival a même influencé les agriculteurs qui sont de plus en plus nombreux a cultivé le sarrasin sur leurs terres. L'exportation du sarrasin se fait même jusqu'au Japon désormais.
Ce festival folklorique se déroule chaque année au cours des dix jours précédant l'Action de grâce de cet attrait de la région de la Mauricie au Québec n'a pas toujours été d'une envergure aussi importante qu'aujourd'hui. Auparavant, aucun festival n'était mit en place, ce n'était que des soupers populaires qui se nommaient « Soupers des Gueux », ce nom signifie soupers des pauvres. Ces « Soupers des Gueux » était organisé à l'intention des agriculteurs et de la population louisevilloise et n'étaient que des repas où l'on servait de la galette de sarrasin, des cretons, du rôti de lard et d’une fricassée de pommes de terre.
Le Festival de la Galette de Sarrasin de Louiseville a extrêmement aidé à l'image du sarrasin car dans les années 1940 et 50, le télé-roman Les Belles Histoires des pays d'en haut de Claude-Henri Grignon véhiculait une image plutôt négative du sarrasin, en représentant le sarrasin comme un aliment réservé au pauvre. Avec l'aide du festival le sarrasin a retrouvé son prestige d'antan quand en Belgique les Belges cultivaient le sarrasin parce que cette culture n'était pas soumis à l’impôt. Aujourd'hui, l'image de la culture a changé à un tel point que les récoltes de sarrasin fait chaque année ont de la difficulté à répondre à la demande.
Aujourd'hui, de nombreuses activités s'y déroulent : des spectacles de musique de tout genre, des dégustations de produits du terroir, un défilé, le couronnement de la Reine-Meunière, et des activités diverses pour toute la famille figurent durant les dix jours du festival.
قائمة المخبوزات الهشة والبسكويت

هذه قائمة المخبوزات الهشة والبسكويتات والكوكيز. المخبوز الهش هو نوع من أنواع البسكويت (إنجليزية أمريكية: كوكي) تُصنع تقليديا من سكر أبيض، وزبدة، وطحين. يعود أصل المخبوز الهش إلى اسكتلندا، حيث وُجدت أول وصفة مطبوعة في عام 1736م، من سكوتلنديّة تُدعى الآنسة مكلينتوك.
استعمال الطحين الأبيض السادة أصبح شائعاً اليوم، وغيره من المكونات مثل الأرز المطحون أو طحين الذرة قد تضاف أحياناً للمحافظة على قوام الخليط. وفي الوصفات الحديثة قد تتواجد تغييرات طفيفة في المكونات، حيث يُستعمل بدل السكر الأبيض السكر المحبب، أو استعمال مدقوق السكر وكذلك إضافة بعضاً من الملح.
هناك عدة تنويعات للمخبوزات الهشة، فبعض الشركات تُنتج إنتاجاً شاملاً للبسكويت وتُسوّق لهم تحت عدة أسماء لعلامات تجارية مختلفة.
مطبخ أمريكي

المطبخ الأمريكي، هي الأكلات التي اخذتها الولايات المتحدة الأمريكية من الاستعمار الأوروبي. الهجرة من كل أنحاء العالم ساهمت في تنوع المطبخ الأمريكي.
تتشابه فنون الطهي الأمريكية مع البلدان الغربية. يعد القمح من الحبوب الأساسية. يستخدم المطبخ الأمريكي التقليدي مكونات محلية مثل الديك الرومي والغزال والبطاطس والبطاطس الحلوة والذرة والقرع وشراب القيقب، وهي المواد الغذائية التي استخدمها الهنود الحمر والمستوطنون الأوروبيون الأوائل. يعد لحم الخنزير المطهي ببطء ولحم البقر المشوي وكعكة سرطان البحر ورقائق البطاطس وكعك رقائق الشوكولاتة من الأكلات الأمريكية المميزة. يشتهر غذاء الروح الذي أدخله العبيد الأفارقة في مختلف أنحاء الجنوب وبين كثير من الأمريكيين الأفريقيين. كما يعد المطبخ المختلط مثل المطبخ الكريولي في لويزيانا وكاجون وتكس - مكس ذو أهمية إقليمية.
اشتقت الأطباق المميزة مثل فطيرة التفاح والدجاج المقلي والبيتزا والهمبرغر والنقانق من وصفات مختلفة خاصة بالمهاجرين. بالإضافة إلى ما يسمى بالبطاطس المقلية والأطباق المكسيكية مثل البوريتو والتاكو وأطباق المعكرونة المأخوذة من مصادر إيطالية. يفضل الأمريكيون عموماً القهوة على الشاي. بينما يعد عصير البرتقال والحليب في كل مكان كمشروب الإفطار.
تعد صناعة الوجبات السريعة الأمريكية الأكبر في العالم حيث أدخلت خدمة الوجبات للسائقين (درايف ثرو) في ثلاثينيات القرن الماضي. يثير استهلاك الوجبات السريعة في البلاد مخاوف صحية، حيث ارتفعت نسبة استهلاك السعرات الحرارية عند الأمريكيين خلال الثمانينيات والتسعينيات بنسبة 24%، وذلك بسبب كثرة تناول الوجبات السريعة وهو ما يرتبط بما يسميه مسؤولو الصحة الأمريكية "وباء السمنة". بالإضافة إلى أن المشروبات الغازية المحلاة تمتلك شعبية كبيرة؛ حيث تمثل تلك المشروبات 9% من مدخول السعرات الحرارية لدى الأمريكيين.
هيطلية

الهيطلية أو المحلاية، نوع من الحلوى في بلاد الشام، تتخذ من النشاء واللبن والسكر.
يتم نقع القمح لمدة لا تقل عن ثمان ساعات، ثم يتم تصفيته من الماء وخلطه بالخلاط وتصفيته والسائل الناتج يوضع على النار مع السكر والحليب السائل او البودرة ويسكب ويقدم ساخناً بالشتاء.
بغرير

البغرير أو خرينكو (في الجزائر والمغرب) هي فطيرة ذو شكل دائري، إسفنجية تعد بالطحين أو سميد والماء وتترك ساعات حتى تخمر ثم تسكب على المقلاة حتى تحمر، عندما تطهى بشكل صحيح تكون مليئة الثقوب الصغيرة (التي تمتص أي صلصة توضع عليها). الطريقة الأكثر شيوعا لتناول البغرير في الجزائر والمغرب هي غمسها في خليط من الزبدة والعسل، ولكن يمكن أيضا أن تقطع وتقدم مع المربى.
تسمى البغرير أو خرينكو في الجزائر والمغرب، وتشبه اللحوح في اليمن والسعودية أو الـ Plyoe في كندا أو "tsuyabukusa" في اليابان، ومعروف أيضا في الصومال وإثيوبيا (Laxoox, Canjeero, Canjeelo).
يؤكل البغرير حلوا. يمكن تقديم النسخة المحلاة برقة الشاي أو القهوة بطرق مختلفة اعتمادا على المنطقة. يتم سقيه بشراب تقليدي مع ماء زهرة البرتقال والقرفة تسمى شاربات. في منطقة القبائل بالجزائر يدهن بزيت الزيتون ويرش بالسكر. في المناطق الأخرى يقدم برفقة الزبدة والعسل. يقدمه المغاربة في رمضان
বেইন মন্ট

বেইন মন্ট (বর্মী: ဘိန်းမုန့်; উচ্চারণ [béɪɴmo̰ʊɴ], আক্ষ. 'পপি কেক') একটি বর্মিজ প্যানকেক। এটি রাস্তার খাবার হিসেবে ব্যাপকভাবে পাওয়া যায়। এটি একটি ঐতিহ্যবাহী বর্মিজ নাস্তা এবং মন্ট নামে পরিচিত পদসমূহের একটি বৃহত্তর পরিবারের অংশ। প্যানকেকের বেসটি চাল ময়দাভিত্তিক। রান্নার পর প্যানকেকগুলো গুড় এর সিরাপের সাথে নারিকেল কুরা মিশিয়ে তিল, চীনাবাদাম এবং পোস্ট দিয়ে সাজানো হয়।
আপাম বালিক

আপাম বালিক, মার্তাবক মানিস, তেরং বুলান, চিনাবাদাম প্যানকেক বা মাঞ্জিয়াংগুয়ে (চাইনিজ) ইত্যাদি বিভিন্ন নামে পরিচিত এই খাবারটি হল একটি মিষ্টি স্বাদের খাদ্যপদ যা ফুজিয়ান রন্ধনশৈলীর উদ্ভাবন। এই খাবার এখন ব্রুনেই, ইন্দোনেশিয়া, মালয়েশিয়া এবং সিঙ্গাপুরের বিশিষ্ট অঞ্চলে রাস্তার পাশের অস্থায়ী খাবারের দোকান বা রেস্তোরাঁয় বিক্রি করা হয়। এটি হংকং এবং তাইওয়ানেও খাবার হিসাবে খাওয়া হয়।
আপাম বালিকের উদ্ভাবনের কৃতিত্ব দেওয়া হয় জুও জোংটাংকে। ইনি প্রয়াত কিং রাজবংশের একজন সামরিক নেতা ছিলেন। ১৯৫৫ সালে ভীনদেশী তাইপিং রাজ্যের সেনাবাহিনী ফুজিয়ান অঞ্চলে আক্রমণ করেছিল এবং সেনাপতি জুওকে বিদ্রোহীদের দমন করার জন্য একটি সেনাবাহিনীর নেতৃত্ব দেওয়ার কাজে নিযুক্ত করা হয়েছিল। স্থানীয় জনগণের জীবনে হস্তক্ষেপ না করে সৈন্যদের খাদ্য সরবরাহ করার জন্য, জেনারেল জুও সৈনিকদের খাবার হিসাবে রোজকার সাধারণ রুটি পরিবেশন করার বদলে একটি স্থানীয় প্যানকেক খাওয়ানোর সিদ্ধান্ত নিলেন। এই স্থানীয় প্যানকেক পেঁয়াজকলি বা পেঁয়াজ শাক এবং মরিচের চাটনির সাথে খাওয়া হত। স্থানীয় অঞ্চলে এর ব্যাপক উৎপাদনের জন্য এর বহুল সরবরাহ ছিল। স্থানীয় অঞ্চলে উৎপাদিত আখের রসের চিনি এবং চিনাবাদাম ব্যবহার করে এই প্যানকেক ভরাট করা হত।
এই ঘটনার পর আপাম বালিক খাবার ও তার রন্ধনের প্রণালী ফুজিয়ান অঞ্চল জুড়ে বিকশিত হয়। বিশেষ করে কোয়ানঝো অঞ্চল এবং পরবর্তীতে দক্ষিণ-পূর্ব চীন জুড়ে এর বিকাশ হয়েছে বলে মনে করা হয়। দক্ষিণ-পূর্ব এশিয়া বা নানয়াং অঞ্চলে বসবাসকারী হক্কিয়েন এবং টিওচেউ অভিবাসীদের হাত ধরে দক্ষিণ অঞ্চলে এই খাবারের প্রসার হয়েছিল। বিশেষ করে সিঙ্গাপুরের বণিকরা এই খাবারটি প্রতিবেশী অঞ্চলে ছড়িয়ে দিতে উল্লেখযোগ্য ভূমিকা নিয়েছিল।
আপাম বালিক প্যানকেক প্রস্তুত করার জন্য প্রথমে একটি গোলা তৈরি করতে হয় যা ময়দা, ডিম, চিনি, বেকিং সোডা, নারকেলের দুধ এবং জলের মিশ্রণ দিয়ে তৈরি করা হয়। গোলাটিকে একটি মোটা গোলাকার লোহার ফ্রাইং প্যানে প্রচুর পরিমাণে পাম মার্জারিন দিয়ে রান্না করা হয় যাতে রান্নার সময় এটি প্যানের সাথে আটকে না যায়। তারপর প্রস্তুত প্যানকেকের মধ্যে অন্যান্য উপাদান ভর্তি করে দেওয়া হয়। ঐতিহ্যগতভাবে এই প্যানকেক চিনি এবং মিষ্টি ভুট্টার দানা ও চূর্ণ করা চিনাবাদামের দানা (বাজারে টিনের ক্যানে বিক্রি হয়) দিয়ে ভর্তি করা হয়। তবে আধুনিক বিভিন্ন রন্ধনশৈলীতে চকোলেট, চেডার পনির ইত্যাদি উপাদানও ব্যবহার হয়। প্যানকেকটি ভাঁজ করে রান্না করা হয় তাই এর আরেক নাম টার্নওভার প্যানকেক। রান্নার পর আপাম বালিক বেশ কয়েকটি টুকরো করে কাটা হয় এবং পরিবেশন করা হয়।
ব্যালেরিনা স্কার্ট

ব্যালেরিনা স্কার্টকে সাধারণত জুলিয়েট স্কার্ট বা রোম্যান্স স্কার্ট বলা হয়। এটি একটি সম্পূর্ণ স্কার্ট হিসাবে সংজ্ঞায়িত করা যেতে পারে যা ব্যালে নর্তকদের দ্বারা পরিধান করা হয় এবং ফ্যাব্রিকের একাধিক স্তর দ্বারা গঠিত। ব্যালে নৃত্যশিল্পীরা স্কার্টের দীর্ঘ সংস্করণ পরেন, যখন ফ্যাশনের উদ্দেশ্যে ছোট স্কার্ট পরিধান করা হয়, যেমন ভালো নাচের জন্য একটি মিনি স্কার্ট, ককটেল সংস্করণ। প্রমাণ ব্যালেরিনা পোষাক একটি তারের সাথে ফ্যাব্রিক দিয়ে গঠিত, যাতে টিউলটি তাদের কোমরের চারপাশে দৃষ্টিগোচর হয়। জুলিয়েট শৈলীযুক্ত স্কার্টটি মুক্ত-প্রবাহিত এবং পারফর্মারের পায়ে জোর দেওয়ার জন্য তাদের পায়ের বেশিরভাগ অংশকে ঢেকে রাখে।
ব্যালেরিনা স্কার্ট সাধারণত টিউল ফ্যাব্রিকের পাঁচ থেকে বারোটি স্তর দিয়ে তৈরি। একটি ব্যালেরিনা স্কার্টকে মেয়েলি এবং মার্জিত হিসাবে চিত্রিত করা হয়, সেইসাথে শাস্ত্রীয় ব্যালে পারফরম্যান্সের জন্য ঐতিহ্যবাহী পোশাকের সাথে যুক্ত।
পারফর্ম করার সময় ব্যালেরিনা স্কার্টের বিভিন্ন ধরনের ব্যবহার করা হয়। এর মধ্যে রয়েছে: রোমান্টিক, ক্লাসিক, প্যানকেক, ব্যালানচাইন এবং প্ল্যাটার স্কার্ট।
বুর্গো (খাদ্য)

বুর্গো হল একটি ইন্দোনেশিয়ান ভাঁজযুক্ত চালের প্যানকেক যা সুস্বাদু সাদা নারকেল দুধ দিয়ে প্রস্তুত এক বিশেষ স্যুপ বা ঝোলে নিমজ্জিত করে পরিবেশন করা হয়। এতে মাছের স্বাদ থাকে এবং এই খাবারের উপরে ভাজা শ্যালট (পেঁয়াজকলি) -এর কুচি ছিটিয়ে পরিবেশন করা হয়। পদটি ইন্দোনেশিয়ার দক্ষিণ সুমাত্রার রাজধানী পালেমবাং -এর একটি আঞ্চলিক বিশেষত্ব। পালেমবাং-এ বুর্গো হল একটি জনপ্রিয় পছন্দসই প্রাতঃরাশ। স্থানীয় খাবার লাকসোর সাথে বুর্গোর মিল আছে। লাকসো হল মোটা চালের নুডলস এবং এটি একটি হলুদ রঙের স্যুপে নিমজ্জিত করে পরিবেশন করা হয়।
বুর্গো প্রস্তুত করতে প্রথমে চালের আটা, সাগু বা ট্যাপিওকা জলের সাথে মিশিয়ে একটি ব্যাটার প্রস্তুত করতে হয়। এরপর চালের পাতলা প্যানকেক তৈরি করার জন্য ফ্রাইং প্যানে ব্যাটারের অল্প কিছু পরিমাণ নিয়ে গোল করে ছড়িয়ে দিতে হয় এবুং ভাজা করতে হয়। তারপরে ব্যাটারটি আঁচে সামান্য ভাজা হয়ে গোল রুটির আকার ধারণ করলে সেগুলি উল্টে ভাঁজ করা হয়। চালের প্যানকেক তৈরির সাথে সাথে মাংসের টুকরো, মাছ ও নারকেলের দুধ দিয়ে একটি সাদা রঙের স্যুপ বা ঝোল তৈরি করা হয়। এই স্যুপে বিভিন্ন মাছ ব্যবহার করা যেতে পারে। সাধারণত ইকান গাবুস বা ( স্নেকহেড ) মাছ এতে বেশি ব্যবহার হয়। এর একটি সহজ রন্ধন প্রনালীতে এই মাছের পরিবর্তে গুঁড়ো শুকনো চিংড়ি ব্যবহার করতে পারে।
নারকেল দুধের স্যুপে রসুন, ধনে, গালাঙ্গল, লবণ এবং সালাম পাতা (ইন্দোনেশিয়ান তেজপাতা ) মেশানো হয়। পরিবেশন করার আগে গোল করে ভাঁজ করা চালের প্যানকেকটি কেটে তার উপর নারকেল দুধের স্যুপ ঢেলে দেওয়া হয় এবং খাস্তা ভাজা শ্যালট বা পিঁয়াজ এর উপরে ছিটিয়ে দেওয়া হয়। প্রায়শই যারা মসলা এবং তাজা টক স্বাদ পছন্দ করেন তাদের জন্য সাম্বল চিলি সস এবং লেবুর রস যোগ করা হয়।
মেমিল-বুচিমগে

মেমিল-বুচিমগে ( 메밀부침개 ) বা মেমিলবুচিমগা অথবা বাকউইট প্যানকেক হল বিভিন্ন ধরণের বুচিমগা, বা কোরিয়ান প্যানকেকের প্রকার। এটি একটি ক্রেপ-জাতীয় (খুব পাতলা প্যানকেক) খাবার যা পাতলা বাকউইট বাটা এবং স্থানীয়ভাবে উতপাদিত নাপা বাঁধাকপি দিয়ে তৈরি।
অন্যান্য বাকউইটের খাবারের সাথে, এটি গ্যাংওয়ান প্রদেশের একটি ঐতিহ্যবাহী স্থানীয় বিশেষত্ব। এইসব অঞ্চলে শীতল পর্বতীয় জলবায়ুর কারণে বাকউইট ব্যাপকভাবে চাষ করা হয়। পিয়ংচাং এবং জিওংসিওন কাউন্টিগুলিতে মেমিলমুক (বাকউইট জেলি) এবং মেমিলগুকসু (বাকউইট নুডলস) -এর মতো বাকউইটের বিভিন্ন খাবারের জন্য বিখ্যাত। পিয়ংচ্যাং-এর বৃহত্তম স্থানীয় উৎসবকে মেমিলবুচিগি উৎসব বলা হত যার ২০১৫ সালে পিয়ংচ্যাং ফেস্টিভ্যাল নামকরণ হয়। পিয়ংচ্যাং মার্কেটে অসংখ্য মেমিলবুচিমগা কিনতে পাওয়া যায়। প্রতি পাঁচ দিনে পিয়ংচাং-এ একটি কৃষকের বাজার বসে।
বাকউইট ময়দা এবং জল মিশিয়ে একটি পাতলা গোলা বা পিটালি গোলা তৈরি করা হয়। কখনও কখনও এতে অল্প পরিমাণে গমের আটা বা স্টার্চ যোগ করা যেতে পারে কারণ বাকউইটে কম আঠালো উপাদান থাকে। ঐতিহ্যগত উপায়ে, জলের সাথে মিশ্রিত বাকউইটকে পেষনযন্ত্রের সাহায্যে পেষা ও বাটা হয় এবং একটি চালুনি দিয়ে ছেঁকে নেওয়া হয়। ছেঁকে নেওয়া গোলা একটি সোডাঙ (소당) -এর উপর রান্না করা হয় যা একটি সোটের ঢাকনা। সোটে হল একটি ঐতিহ্যবাহী বড় পাত্র যা ভাজার জন্য ব্যবহৃত হয়। উল্লম্বভাবে টুকরো করে কাটা নুন মেশানো নাপা বাঁধাকপি এবং স্ক্যালিয়নগুলির বেশ কয়েকটি টুকরো উত্তপ্ত সোডাঙের উপর রাখা হয় এবং তাদের উপর প্রস্তুত গোলাটি ঢেলে দেওয়া হয়। টক কিমচির বদলে বাঁধাকপি দিয়ে রান্নাটি করা যেতে পারে। মেমিলবুচিমগা তৈরি করার সময় গোলাটি খুব অল্প করে ঢালতে হবে যাতে একটি পাতলা স্তর তৈরি হয়, কারণ ঘন মেমিলবুচিমগা কম সুস্বাদু বলে মনে করা হয়। মেমিলবুচিমগা রান্না করতে পেরিলা তেল ব্যবহার করা হয়।
ওকোনোমিয়াকি

ওকোনোমিয়াকি(お好み焼き (o-konomi-yaki) (শুনুন) হলো একটি জাপানি সুস্বাদু প্যানকেক যেটায় বিভিন্ন রকমের উপাদান থাকে। এই নামটার উৎপত্তি যে দুটি শব্দ থেকে হয়েছে সেগুলো হলো, "ওকোনোমি" অর্থাৎ "যেমন খুশি" এবং "ইয়াকি" অর্থাৎ "রান্না করা"। জাপানের বিভিন্ন অঞ্চলে এটার "টপিং" ও পিটালির প্রভেদ দেখা যায়।
Lívanec

Lívanec je kypřený druh moučníku, podobný palačince, který je vyráběn smažením z mouky, mléka, případně i jogurtu či kefíru, prášku do pečiva nebo droždí u kynuté varianty, vajec, případně i jiných přísad a který je populární zejména v českých zemích. Má podobu tenké placky. Pojídá se nejčastěji nasladko potřený marmeládou, s jogurtem, ovocem a jinými přísadami. Receptů je celá řada. Existují i lívance v prášku. Dělají se i menší nesladké lívanečky jako příloha k jiným jídlům. Ke smažení se používají pánve (lívanečníky) různých velikostí.
Z osmažených zbytků nenamazaných lívanců a vajec se dělávaly vaječníky.
Slovo lívanec je odvozeno od slovesa lít, jelikož se jedná o moučník z litého těsta. Slovo se rozšířilo i do rakouské a bavorské němčiny jako Liwanzen, typicky ve spojení böhmische Liwanzen (tj. české lívance).
Alandský lívanec

Alandský lívanec (švédsky Ålandspannkaka) je druh lívance z krupice, který se peče v troubě. Je to jeden z nejtypičtějších pokrmů alandské kuchyně. V Mariehamnu, alandském hlavním městě, se každoročně 9. června (na den alandské autonomie) koná slavnost spojená s podáváním alandských lívanců.
Podobným pokrmem je gotlandský lívanec ze švédského ostrova Gotland, který se ovšem vyrábí z rýže a bývá ochucen šafránem.
Základem těsta na alandský lívanec je krupice, vejce a cukr, těsto je dále doplněno o špetku soli a kardamomu. Krupici lze případně nahradit rýžovým pudinkem. Po upečení se alandský lívanec podává se švestkovým (případně i jiným) džemem a šlehačkou. Někdy se podává jako dezert, někdy jako svačina.
V tomto článku byl použit překlad textu z článku Åland pancake na anglické Wikipedii.
Palačinka

Palačinka je nekynutý moučník, který je vyráběn z litého těsta, jehož základem je mouka, mléko a vejce, které mohou být doplněné solí, cukrem a ochucovadly. Má podobu velmi tenké placky, pečené na pánvi nebo na rozpálené desce (kameni). Jako postní jídlo (pokud se nekombinuje s masem) se leckde spojují s určitými rituály jara, adaptovanými v náboženstvích.
Pokrmy typu palačinek z mouky, kravského mléka a slepičích vajec jsou rozšířené prakticky po celém světě a připravují se v řadě variant, zejména podle druhu mouky, případně krupice:
Palačinka (resp. více kusů v porci jako „palačinky“) se podává obvykle plněná (tedy z jedné strany namazaná a pak zarolovaná nebo složená), nejčastěji na sladko, ale i na slano:
Palačinky se někdy (zejména v restauracích) plní v kuchyni před servírováním. V domácích podmínkách se častěji podávají palačinky nenaplněné; náplně, které jsou samostatně na stole, si jedlíci mohou sami namíchat dle vlastního vkusu.
Název pokrmu „palačinka“ sleduje stopy výpůjček v několika jazycích střední a jihovýchodní Evropy. V rakousko-bavorské němčině je slovo Palatschinke převzato z českého slova palačinka, to pochází zase z maďarského palacsinta. Palacsinta pochází z rumunského plăcintă (zákusek, koláč), který pochází z latinského slova placenta, kde znamenalo nejen plodové lůžko, ale i plochý koláč. Slovo placenta pak vychází z řeckého πλακύς, které je příbuzné se slovanským ploský.
Palačinka je také název v dalších slovanských jazycích (slovenština – palacinka, slovinština, bosenština, bulharština, makedonština, chorvatština, srbština). V polštině se toto jídlo nazývá naleśnik, v rumunštině clătită, v maďarštině palacsinta.
Palačinkám podobné jsou východoevropské bliny (ukrajinsky млинці (mlynci), rusky блины (bliny), bělorusky бліны (bliny).
V tomto článku byl použit překlad textu z článku Palatschinken na anglické Wikipedii.
Kastilie – La Mancha

Kastilie-La Mancha (španělsky Castilla-La Mancha) je jedno ze 17 autonomních společenství. Rozkládá se v jižní polovině španělského vnitrozemí. Většina regionu tvořila součást historické španělské provincie Nová Kastilie, zatímco provincie Albacete byla součástí historické provincie Království Murcie. Metropolí regionu je starobylé město Toledo, přestože město Albacete je podstatně větší.
La Mancha byla proslavena románem o Donu Quijotovi de la Mancha, v knize je popisováno jeho putování po Kastilii La Mancha.
Vlajka Kastilie – La Manchy je tvořena listem o poměru stran 2:3 se dvěma svislými pruhy karmínovým a bílým. Uprostřed karmínového pruhu je tmavě žlutý hrad se třemi věžemi.
Znak Kastilie – La Manchy reprodukuje kompozici vlajky. Jde o polcený štít, v (heraldicky) pravém, karmínovém poli je zlatý hrad se třemi věžemi, levé pole je stříbrné. Na štít je položena koruna.
Region na západě hraničí s autonomním společenstvím Extremadurou; na jihu s autonomními společenstvími Andalusie a Murcie; na východě s autonomním společenstvím Valencie; na severovýchodě s autonomním společenstvím Aragonie; na severu s autonomními společenstvími Madrid a Kastilie a León.
Většina kraje je tvořena suchou a větrnou náhorní plošinou La Mancha s nadmořskou výškou okolo 600 m. Napříč severní částí oblasti protéká řeka Tajo. Další velkou řekou je jižnější Guadiana. Na jihu je Kastilie-La Mancha ohraničena pohořím Sierra Morena.
Území autonomního společenství se administrativně člení na 5 provincií: Albacete, Ciudad Real, Cuenca, Guadalajara, Toledo.
Tento region vyrábí a vyváží spoustu česneku. Ajo morado neboli fialový česnek se nachází v obci las Pedroñas, kde se koná každoroční celosvětový festival česneku. V předešlých letech byla výroba česneku potlačena kvůli nepříznivému počasí a konkurenci z Číny. Nicméně dnes je již výroba na vysoké úrovni.
Kastilie-La Mancha je druhou nejdůležitější oblastí pro výrobu olivového oleje, hned za Andalusií. Opět je důraz kladen na vysokou kvalitu, než na produkování velkého množství.
Dnes téměř tři čtvrtiny světové šafránové produkce je pěstováno ve Španělsku, konkrétně v regionu Kastilla-La Mancha.
I když typické pokrmy z tohoto regionu bývají těžká dušená masa a polévky, Pisto Manchego je jedním z nejvíce známých regionálních jídel, a to s mnoha variacemi. Arabského původu je tradiční pisto pouze s červenými a zelenými paprikami, rajčaty a squashem. Sopa de ajo neboli česneková polévka, je dalším velice známým jídlem po celém Španělsku, vyrobena z česneku, vývaru, oleje, papriky a suchého chleba.
Okinawská kuchyně

Okinawská kuchyně (japonsky 沖縄料理, Okinawa rjóri) je tradiční kuchyně ostrova Okinawa a okolních Okinawských ostrovů na jihu Japonska. Okinawská kuchyně se od kuchyně zbytku Japonska poměrně liší, díky odlišné kultuře, podnebí, používaným surovinám, ale i díky vlivu z ostatních regionů.
Spekuluje se o vlivu okinawské kuchyně na dlouhověkost: Okinawa jedním z regionů, kde se největší množství lidí dožívá více než 100 let (pětkrát častěji než ve zbytku Japonska).
Okinawská kuchyně je někdy též známá pod názvem rjúkjúská kuchyně (琉球料理, Rjúkjú rjóri).
Na Okinawě jsou patrné vlivy z jižní a jihovýchodní Asie, například kurkuma se používá mnohem více, než ve zbytku Japonska. Naopak na Okinawě se téměř nepoužívají houby. Mezi nejpoužívanější ochucovadla patří miso (sójová pasta), kacobuši (vločky ze sušeného tuňáka) nebo mořská řasa kombu. Z řasy kombu se také připravují polévky, saláty nebo tempura. Mezi další důležité ingredience patří různé hlízy, jako batáty nebo tapioka, rýže, zelenina, tofu nebo seitan. Na Okinawě také roste mnoho druhů tropického ovoce, například mango, ananas, mučenka nebo papája.
Na rozdíl od zbytku Japonska, kde jsou hlavním zdrojem bílkovin ryby a mořské plody, okinawská kuchyně závisí hlavně na mase z domácích zvířat, především na vepřovém, na kterém okinawská kuchyně naprosto závisí. Ryby a mořské plody bylo totiž těžké uchovat ve velmi teplém okinawském podnebí, krom toho v okolí Okinawy mnoho druhů jedlých ryb a dalších mořských živočichů nežije. Navíc, na rozdíl od zbytku Japonska, nebyla Okinawa tolik ovlivněna buddhismem a z něho vycházející tradice nekonzumování masa. Přesto se ryby a mořské plody v menším množstvím podávají: lze setkat se sašimi (plátky syrového rybího masa), kamaboko (rybí koláčky) nebo s rybami opečenými, nasolenými nebo sušenými.
Vliv na okinawskou kuchyni měla i americká okupace Okinawy, která na Okinawu přinesla mnohé prvky z americké kuchyně. Příkladem takového vlivu může být okinawský pokrm taco rice, jehož základem je rýže, která se podává s mletým masem, chilli papričkami sýrem a zeleninou (typickou náplní tacos ve stylu tex-mex).
V tomto článku byl použit překlad textu z článku Gastronomía de Okinawa na španělské Wikipedii.
Doba ledová (album)

Doba ledová je první album české hudební skupiny Precedens vydané roku 1987. Album bylo nahráno v únoru a březnu 1987 ve studiu Smetanova divadla v Praze.
Ještě před vydáním alba existovala stejnojmenná magnetofonová kazeta, která byla samizdatově šířena Mikolášem Chadimou. Tato kazeta však měla s albem společnou pouze titulní skladbu, jinak obsahovala skladby z přelomového období po odchodu Jana Sahary Hedla, v němž se Martin Němec rozhodl dát větší prostor dosavadní sboristce Báře Basikové a naplnit její nesporný potenciál.
Martin Němec na kazetě jako s textařem spolupracoval s Lumírem Tučkem z dadaistického sdružení R.S.Vpřed, kazeta ale obsahovala také Němcem zhudebněnou báseň Heinricha Heineho „Už se za zlým jejím stínem“, která později vyšla jako oficiální singl.
V této době dostala skupina nabídku na vydání desky od vydavatelství Supraphon, která však byla podmíněna tím, že nesmí být použity současné texty a skladby budou otextovány nějakým „režimně nezávadným“ textařem; z toho důvodu byla nabídka skupinou odmítnuta.
O tomto dvouletém období „autorského hledání“ Němec mimo jiné řekl: „Nakonec to dopadlo tak, že mi přišlo smysluplné, aby texty byly úzce spjaté s hudbou, tedy z jedné matérie. Zvážněl jsem a prostřednictvím písničky Doba ledová získal i textařské sebevědomí.“ a začal psát repertoár jak po stránce hudební, tak textové.
Dalším klíčovým faktorem vedoucím k vydání desky bylo to, že Michal Pavlíček byl nakladatelstvím Panton osloven, aby vyprodukoval sólové album Báry Basikové, ale odmítl s tím, že Basiková má „vlastní velmi originální kapelu„. Slovy Martina Němce „“za vydání Doby ledové vděčíme jemu“.
Dne 1. září 2023 vydalo nakladatelství Supraphon album v reedici na LP, CD a v digitální podobě s rekonstruovaným obalem.. Album bylo při té příležitosti remasterováno Oldřichem Slezákem.
Hielo panqueque

El hielo panqueque es una forma de banquisa que consiste en trozos redondos de hielo con diámetros que van desde los 30 cm a 3 m, dependiendo de las condiciones locales que afectan la formación del hielo. Puede tener un grosor de hasta 10 cm.​ El hielo panqueque presenta bordes elevados que se forman al amontonarse el hielo frazil, hielo aguanieve, etc. por los bordes de los hielos panqueque cuando chocan, tanto debido a choques aleatorios entre sí como a las compresiones periódicas en la parte baja de las olas. Estos bordes son los primeros indicios de cuando comienza a formarse el hielo panqueque a partir de otras formas de hielo menos fusionadas.​
El hielo panqueque puede formarse de dos maneras. Puede formarse en agua cubierta hasta cierto punto con hielo aguanieve, shuga o hielo graso. También se puede formar rompiendo la corteza del hielo, las nilas o incluso el hielo gris en condiciones de agitación.
Pan de cebolleta

Un pan o panqueque de cebolleta es un pan plano chino salado doblado con aceite y cebolleta picada. A diferencia del auténticos panqueques, se hace con masa en lugar de rebozado, de forma parecida a la paratha india. Se encuentra en China, Taiwán y otras partes del mundo con poblaciones chinas importantes, en restaurantes y puestos de venta callejeros, y también en supermercados asiáticos, congelado y envasado en plástico.
En Taiwán, comúnmente se piensa que el pan de cebolleta con la cebolleta cultivada en Sanxing de Yilan es el mejor.​​
A veces se añade a la cebolleta otros ingredientes, como brotes de hinojo picado o semillas de sésamo. Puede sustituirse la cebolleta por otra verdura, como maíz o pimiento en dados. De hecho, hay un postre chino llamado panqueque de judía roja (豆沙鍋餅) que sustituye la cebollas y la sal por una pasta de judía roja dulce.
Otro método de preparar los panes de cebolleta es freírlos cubriéndolos con huevo por un lado. Hay otro aperitivo chino llamado panqueque de huevo (蛋餅), que es casi idéntico al pan de cebolleta, salvo porque su masa es más fina y húmeda.
Un panqueque parecido puede hacerse con cebollino chino en lugar de cebolla, recibiendo el nombre de jiucai bing (韭菜饼) o jiucai you bing (韭菜油饼).
Una variante incluye añadir levadura a la masa y no aplanar el rollo hecha con ella para obtener un panqueque. Dicho rollo se fríe u hornea para obtener un pan.
En Norteamérica, los panes de cebolleta suelen servirse con salsa de soja, salsa de guindilla o salsa para mojar vietnamita (nước chấm).
En China y Taiwán existe la creencia de que la pizza es una evolución del pan de cebolleta, llevada a Italia por Marco Polo:
Kartoffelpuffer

El Kartoffelpuffer (denominado también: zemiaková placka, zemiaková babka, bramborák, Kartófen, Reibekuchen, Reibeplätzchen, Kartoffelpfannkuchen, regional Rievkooche, Schepperlinge, Kröbbelche, Hatscheln, Baggers, Klitscher, Fratzen, Bambis, Reiberdatschi, Pickat, Dätscher, Draniki, Dotsch, Pratsch, Krumber Schnietchen o Pratschen) es un plato tradicional de Eslovaquia (zemiaková babka, placka), de la cocina alemana, de la República Checa, de Austria, de Polonia y de otros países de Europa Oriental. En Bielorrusia, y también en Rusia, se conocen como drániki.
El platillo consiste en panqueques fritos de papas ralladas, matzá o harina con un aglutinante como huevo o compota de manzana, a menudo aromatizado con ajo o cebolla picados y condimentos. Se le suele acompañar con crema ácida, queso cottage, compota de manzana o azúcar, o pueden ser servidos solos. A veces se prepara con puré de papas para conformar croquetas con forma de panqueque.​ A veces se prepara una variante con batatas.​​
Las Kartoffelpuffer se componen principalmente de patatas, que primero se pelan y luego se rallan y según cada receta pueden llevar los siguientes ingredientes: huevos, harina, cebolla, panceta, queso Magerquark, suero de leche, levadura, sal, pimienta, mejorana. Se mezcla todo ello y cada porción se fríe en grasa caliente con forma de tortillitas calientes.
Cada región tiene sus propias variantes de este popular plato bien sean dulces o saladas. Es conocido la Zemiaková placka o Zemiaková babka en Eslovaquia y Bramborák en la República checa. Son salados y contienen patata rallada, huevo, cebolla rallada, ajo rallado, mejorana, pimienta negra molida y sal. La misma masa se utiliza como rebozado de Čiernohorský rezeň (Schnitzel Montenegro). En algunos sitios añaden harina, pero la consistencia crujiente se pierde por completo. Así lo hacen los restaurantes para reducir el gasto y el trabajo. Pero el resultado es diferente, lleno de grasa y poco apetecible.
El Puffer con puré de manzana (Apfelmus) o con azúcar. En la comarca del Bergisches Land y de Rheinland se sirve encima de un pan negro y se unta con almíbar o Apfelkraut (almíbar de manzana). Una variante moderna lleva como acompañamiento salmón ahumado y Meerettichsoße (pasta de rábano picante).
En la gastronomía del Rin se suele comer el viernes de Pascua como un plato sin contenido cárnico y se conoce como el Reibekuchentag (el día de pastel rallado). Se suelen comer este tipo de tortillas también en los mercados de Navidad de la zona, y existen fiestas dedicadas a la patata (Kartoffelfeste) en las que puede comerse con abundancia, tales como las de las ciudades de Kottenheim y Schlettau.
Hacia el final y después de la Segunda Guerra Mundial se hizo popular una receta del Kartoffelpuffer en la que se metía en vinagre y se conservaba como el Brathering (arenque asado).
Pajeon

El pajeon es una variedad de jeon, un plato coreano similar al panqueque elaborado principalmente de huevo y harina, con cebolleta, parecido al panqueque de cebolleta chino. A veces se le considera la versión coreana de la pizza, debido a que pueden añadírsele diversos ingredientes, como kimchi y marisco, como el calamar, además de otra verdura, como zanahoria, cebolla, etcétera. El pajeon se acompaña a menudo se acompaña de makgeolli.
El pajeon de marisco se llama haemul pajeon (해물파전), e incluye mariscos tales como el calamar o la gamba.
Dutch baby pancake

Un Dutch baby pancake (en inglés ‘mini panqueque alemán [de Pensilvania]’), llamado a veces German pancake (‘panqueque alemán’), es un dulce de desayuno parecido al Yorkshire pudding y derivado del apfelpfannkuchen (panqueque de manzana) alemán. Se hace con huevo, harina de trigo y leche, y suele condimentarse con vainilla y canela, aunque ocasionalmente también puede añadirse azúcar. Se cocina en una sartén metálica y baja poco después de sacarlo del horno. Suele servirse con limón recién exprimido, mantequilla y azúcar glas, o cubierto con fruta o jarabe de arce.
El Dutch baby se servía originalmente en grupos de tres unidades pequeñas con azúcar glas y zumo de limón recién exprimido, pero finalmente se inventó el big Dutch baby y obtuvo popularidad. De hecho, ahora el nombre original alude a esta versión de mayor tamaño.
Según la revista Sunset, los Dutch babies fueron introducidos en la primera mitad de la década de 1900 en el Manca's Cafe, un restaurante familiar de Seattle propiedad de Victor Manca. Aunque estos panqueques proceden de la receta alemana, se dice que el nombre Dutch baby fue acuñado por una de las hijas de Victor. Se cree que el término Dutch alude al grupo de inmigrantes germanoestadounidenses conocidos como alemanes de Pensilvania (Pennsylvania Dutch), donde es un corrupción de deutsch (‘alemán’).
El Dutch baby es una especialidad de algunos diners y cadenas que se especializan en platos de desayuno, como The Original Pancake House o Bickford's, que prepara tanto el Dutch baby normal como un panqueque parecido llamado Baby Apple, que incluye trozos de manzana.
Pilea peperomioides

Pilea peperomioides, aussi connue sous l'appellation plante à monnaie chinoise, (en) pancake plant, (en) lefse plant ou plante du missionnaire, est une espèce de plante à fleurs (angiosperme) de la famille biologique des Urticaceae. Cette plante est endémique de la province du Yunnan dans le sud-ouest de la Chine.
Très utilisée comme plante d'intérieur, elle est facile à bouturer.
P. peperomioides a été répertoriée pour la première fois par George Forrest en 1906, et de nouveau en 1910, dans la chaîne montagneuse des monts de Cangshan.
En 1945, l'espèce a été redécouverte par le missionnaire norvégien Agnar Espegren dans la province de Yunnan. Espegren prit alors avec lui des boutures avant son retour en Norvège en 1946, dès lors la plante s'est répandue en Scandinavie et au delà.
P. peperomioides est un exemple de plante qui s'est beaucoup répandue via le bouturage dans les jardins amateurs, sans être très précisément connue par les botanistes. Sa véritable taxinomie n'a été établie que dans les années 1980. La première image publiée connue apparaît dans le Kew magazine en 1984.
Mesurant 30 cm à 60 cm en longueur et en largeur, Pilea peperomioides est une plante succulente, vivace et au feuillage persistant vert clair.
Elle forme une tige épaisse couverte de stipules persistants.
La forme foliaire est unifoliée, chaque feuille mesurant jusqu'à 10 cm de diamètre, de forme elliptique, peltée, surmontant des pétioles de grande longueur. La floraison du Pilea est rare en intérieur.
Avec une température minimum de 10 °C et demandant peu d'entretien, P. peperomioides est cultivée comme plante ornementale d'intérieur. Sa reproduction par bouturage est facile et elle connait un fort développement.
La plante a été distinguée du Award of Garden Merit par la Royal Horticultural Society.
Pancake Rocks

Les Pancake Rocks sont un karst de Nouvelle-Zélande qui forment un petit cap sur la côte occidentale de l'île du Sud.
La roche calcaire d'une portion du littoral appelée Dolomite Point est érodée par les vagues et la corrosion par l'eau qui leur font prendre des aspects ruiniformes et a permis l'apparition de geysers maritimes. L'aspect quasi unique de Pancake Rocks tient aussi à la stratification fine de la roche qui, par érosion différentielle, prend l'aspect d'un empilement de blocs rocheux fins et horizontaux, d'où leur nom par analogie avec les pancakes.
Hugo Philip

Hugo Philip, né le 10 août 1989 à Brest (Finistère), est un mannequin, et influenceur français.
Originaire de Brest, Hugo Philip grandit en Normandie, où il passe un baccalauréat économique et social. Il poursuit ses études à Rennes et à Montpellier, où il décroche un Master d'ingénieur d'affaires en technologies de l'information. Il devient ensuite business developer dans le marketing.
Alors qu'il travaille pour l'entreprise Ab-Tasty en tant que business developer, poste qu'il occupe pendant deux ans jusqu'en mai 2017, il commence une carrière de mannequin pour plusieurs enseignes de prêt-à-porter, dont André, Citadium, French Disorder, Le Slip Français. Il pose également pour Lash Magazine, et il participe à plusieurs campagnes pour Hugo Boss, Armani ou Jean Paul Gaultier.
Parallèlement, Hugo Philip prend des cours d'art dramatique. En août 2018, il fait de la figuration dans le film Neuilly sa mère, sa mère !, dans lequel il joue le rôle de Peter aux côtés de Denis Podalydès. En parallèle, il travaille avec le réalisateur et scénariste Franck Victor à l'écriture de sa propre série Lourd.
À l'automne 2019, il participe à la dixième saison de l'émission Danse avec les stars sur TF1, aux côtés de la danseuse Candice Pascal, qui le fait connaître du grand public, et termine huitième de la compétition.
Il est le fils de Jacques Philip, ancien footballeur professionnel.
En couple avec Caroline Receveur, depuis Janvier 2017, ils ont ensemble un fils, Marlon Philip, né le 6 juillet 2018. Ils se marient en secret le 11 juillet 2020 à Paris. Après avoir vécu entre Londres et Paris, le couple s'installe à Dubaï en juillet 2020, quelques jours après leur mariage.
Hugo Philip a pratiqué l'athlétisme pendant sept ans, le football, la musculation, le fitness, le crossfit et la boxe.
Hugo Philip a lancé sa marque de streetwear Cruel Pancake en 2021 après plusieurs mois de doutes et de ralentissements à cause de la crise du Covid-19. Après une importante opération de communication auprès des abonnés sur Instagram, la première opération de vente a lieu le 24 février 2021, l'ensemble des pièces proposées étant alors vendues dans les 24 heures prévues.
Pancake Heater

Pancake Heater est le 55 album de Buckethead et le 25 volume de la série « Buckethead Pikes ». Sa sortie fut annoncée le 5 septembre en version limitée (300 exemplaires) et en version numérique. La version limitée consiste en une pochette vierge dédicacée par Buckethead et numérotée de 1 à 300.
Une version standard a été annoncée, mais n'est toujours pas disponible.
Panekuk kentang

Panekuk kentang adalah panekuk yang terbuat dari kentang, tepung dan telur, yang sering kali diberi rasa dengan bawang putih atau bawang bombay dan bumbu. Bagian atas panekuk kentang dihiasi dengan berbagai bahan penyedap, dari yang rasanya asam (seperti krim asam atau keju cottage) sampai yang rasanya manis (seperti saus apel atau gula), atau disajikan tanpa hiasan. Panekuk kentang terkadang terkadang terbuat dari kentang tumbuk untuk menghasilkan kroket berbentuk panekuk.
Panekuk kentang dikaitkan dengan masakan beberapa tradisi Eropa dan Timur Tengah yang meliputi Austria (dengan sebutan Kartoffelpuffer atau "Erdäpfelpuffer"), Belarusia (dengan sebutan дранікі draniki), Bulgaria (dengan sebutan patatnik), Ceko (dengan sebutan bramborák atau cmunda), Jerman (dengan sebutan Kartoffelpuffer atau Reibekuchen), Hungaria (dengan sebutan tócsni dan nama lainnya), Iran (dengan sebutan kotlet atau cutlet), Yahudi (dengan sebutan latkes atau latkas, Yiddish: לאַטקעס, Ibrani: לביבה levivah, plural לביבות levivot), Latvia (dengan sebutan kartupeļu pankūkas), Lithuania (dengan sebutan bulviniai blynai), Luxembourg (Gromperekichelcher), Polandia (dengan sebutan placki ziemniaczane), Rusia (dengan sebutan драники draniki), Slovak (dengan sebutan zemiakové placky, haruľa atau nálečníky), Ukraina (dengan sebutan деруни deruny) dan berbagai masakan lainnya yang mengadopsi hidangan yang sama. Makanan tersebut merupakan hidangan nasional Belarus. Di Jerman, panekuk kentang dimakan dalam keadaan asin (sebagai hidangan sampingan) atau manis dengan saus apel, bluberi, gula dan kayu manis; bahan makanan tersebut merupakan bahan menu paling umum di pasar-pasar dan festival-festival luar ruangan pada musim dingin. Dalam masakan Swiss, Rösti sangat berbeda karena hidangan tersebut tidak mengandung telur atau tepung. Makanan tersebut merupakan hidangan favorit tradisional di selatan Indiana pada saat festival-festival hari raya.
Templat:Panekuk Templat:Hubungan kentang
Lakso

Lakso adalah hidangan mie gurih khas Indonesia yang disajikan dalam kuah berbahan santan kelapa berwarna kekuningan yang gurih, biasanya dicampur dengan ikan, dan ditaburi bawang goreng. Hidangan ini adalah salah satu makanan khas daerah Palembang, Provinsi Sumatera selatan, Indonesia.
Lakso secara sederhana sering digambarkan sebagai laksa bergaya Palembang. Namun, sebenarnya makanan ini sangat berbeda dari laksa yang umum ditemukan di negara tetangga seperti Malaysia dan Singapura. Lakso sangat mirip dengan burgo, meskipun burgo adalah panekuk dari tepung beras yang dilipat, dipotong, dan dihidangkan dalam kuah santan yang berwarna putih. Di Palembang, lakso bersama dengan burgo adalah pilihan jajanan yang populer untuk sarapan.
Perkataan laksa berasal dari Bahasa Melayu Kuno laksha yang berarti banyak atau "sepuluh ribu" yang tercatat dalam Prasasti Kedukan Bukit di Palembang (Sumatera Selatan). Di Palembang Laksa disebut dengan Lakso. Namun ada juga yang menyebutkan perkataan Laksa berasal dari bahasa Persia.
Untuk menyajikan lakso, langkah pertama adalah meletakkan mi lakso ke dalam piring dan menatanya dengan rapi. Setelah itu, siram dengan kuah lakso yang gurih dan taburi bawang goreng untuk menambah aroma serta cita rasa. Sebagai variasi, lakso dapat disajikan dengan tambahan jeruk kunci, telur rebus, atau kerupuk melinjo agar semakin nikmat.
Pancake

Il pancake è un dolce tradizionale per la prima colazione nell'America settentrionale e, con molte varianti, in altre parti del mondo. Si tratta di frittelle simili alle crêpe, ma spesse circa 3-5 mm: generalmente sono dolci, accompagnate da sciroppo d'acero, confettura, burro d'arachidi o altre creme spalmabili, ma possono essere anche salate, con del burro fuso sul pancake caldo, uova, bacon e con ornamenti (nutella, miele, marmellate...).
La ricetta prevede l'impiego di burro, farina, latte, sale, zucchero e uova. Esistono tuttavia alcune varianti, che vedono anche l'aggiunta di cannella o miele o l'uso dello yogurt al posto del latte.
Lo spessore è dovuto alla consistenza dell'impasto e alla presenza del bicarbonato di sodio o di un altro lievito chimico.
Negli Stati Uniti, i pancake sono anche chiamati hotcake, griddlecake o flapjack; britannici e irlandesi li mangiano tradizionalmente durante il Martedì Grasso (noto nei rispettivi paesi anche come Pancake Day o Pancake Tuesday).
Pancake simili a quelli nordamericani, ma più piccoli, sono infatti consumati nelle isole britanniche e vengono chiamati Scotch pancake. In Australia e Nuova Zelanda si chiamano pikelet. Vengono serviti con panna e marmellata o solo col burro. Negli States questo tipo viene chiamato silver dollar pancake.
In Scozia vengono raramente serviti a colazione, mentre vengono invece considerati dolci o dessert.
I pancake inglesi sono simili alle crêpe francesi, ma la ricetta tradizionale viene accompagnata da zucchero e limone.
Nei Paesi Bassi la parola pannenkoek è traduzione letterale di pancake. Gli ingredienti sono gli stessi delle crêpe francesi, ma si cucinano meno sottili. Vengono consumati come seconda colazione e in genere i ristoranti che vendono pannenkoeken separano la lista di quelli salati (con formaggio, prosciutto, cipolle, zenzero) da quelli dolci (con marmellata, uvetta, frutta). Per il pannenkoek semplice sono sempre a disposizione sul tavolo sciroppo di zucchero e zucchero a velo.
Anche in Argentina, Cile e Uruguay sono molto diffusi e si riempiono con dolce di latte o manjar e vengono chiamati panqueque.
I pancake in versione light, o fitness, o proteici sono una versione senza grassi, con poco zucchero, ma più fibre e più proteine. Si possono realizzare in vari modi, ad esempio con lo yogurt, ma generalmente a base di albumi e farina di avena o integrale.
Pancake (obiettivo)

Un pancake è un obiettivo molto compatto, generalmente dotato di schema Tessar a 4 lenti o eccezionalmente a 5 lenti, di focale prossima a quella standard. Il primo fu lo Zeiss Tessar del 1902.
Gli obiettivi pancake sono apprezzati soprattutto perché forniscono ottiche di buona qualità in un volume compatto. Il gruppo fotocamera e obiettivo che ne deriva può risultare abbastanza piccolo da essere tascabile, una caratteristica di progettazione che di solito non è praticabile con i corpi macchina e gli obiettivi SLR comuni. Gli obiettivi pancake riescono ad essere molto corti e piatti perché non necessitano di grandi aggiustamenti ottici, ovvero di elementi ottici aggiuntivi.
Quasi tutte le case principali di macchine fotografiche, tra cui Zeiss Tessar, Nikkor, Zuiko. Olympus, Panasonic, Pentax, Canon, Fujifilm producono una serie di obiettivi definiti pancake di diverse focali.
Dutch baby pancake

Il Dutch baby pancake, a volte chiamato German pancake, Bismarck o un Dutch puff, è un dolce da forno statunitense appartenente alla cucina dei Pennsylvania Dutch. L'alimento è una grande e spessa sfoglia dai bordi rialzati che rende l'alimento un ibrido fra un pancake, uno Yorkshire pudding e un popover. A differenza di quanto ci si potrebbe aspettare, l'alimento non ha origini olandesi ("dutch" significa infatti "olandese" in lingua inglese) ma tedesche.