davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
イネ科

イネ科（イネか、Poaceae）は、おおよそ700属と8000種が属する被子植物単子葉類の大きな科である。世界中で広く分布する。古くは禾本科（かほんか）又はホモノ科とも呼んだ。
草本か、あるいは木質化した中空の茎をもつ木本的な植物である。
葉は平行脈をもち、細長く、薄いものが多い。一部で基部でねじれて裏表逆転するものがある。葉は根元から生える根出葉と、茎の途中に生える茎葉がある。ススキのように根出葉が多いものもあれば、ヨシのように茎葉が多いものもある。一部のものは、匍匐枝や地下茎があって横に這う。
葉の基部が茎に巻き付いて葉鞘を形成するが、カヤツリグサ科のように、葉鞘の両端が融合して筒になることは少ない。また、葉鞘の先端にヒレのような出っ張りが生じ、これを葉舌（ようぜつ）という。葉身が葉鞘に至るところで膨らむことがあるがここを葉耳と呼ぶ。葉舌、葉耳を種の同定の目安にするグループも少なくない。
茎は節があり、節ごとに葉がつき、根が円周上に出る。茎は往々にして中空で、節の所がしきりになる。茎は木質化して堅くなる場合があり、特にタケ亜科のものは材木に使えるほど丈夫になる。ただし、形成層はないので、成長して太くなることはない。タケ亜科は分類体系によってはイネ科から分離し、タケ科として扱ったこともある。
茎から出る側芽（英語版）（腋芽）が育った分枝をイネ科では分蘖（ぶんげつ）と呼ぶ。
根は、竹に見られるように根からも茎を生やす成長点を持ち、森林火災や草刈りなどにも強い耐性を持つ。そのため、草刈りの際に、根から上で雑草を刈るとイネ科が優勢となる環境を整えることとなり特定の昆虫が繁殖しやすくなる。
イネ科植物は、花粉媒介を風によっておこなう風媒花へと進化したものである。そのため、その花は花弁などを失い、雌しべは長くて毛が生えていることが多い。また、花序が変形した小穂と呼ばれる偽花を単位とし、これが集合して穂を形成する。イネ科植物では小穂内の子房が成熟すると乾燥した果実を結び、これを穎果と呼ぶ。穎果はひとつひとつが外穎と内穎、時には苞穎も加わった籾殻にくるまれ密集する。風媒ではあるが、花粉を食物とするハエの仲間やハナバチなどの昆虫が訪れるのを見ることも多く、イネ科の花粉を専門に集めるハナバチもある。ただし、麦角菌に感染したイネ科植物の穂に昆虫が集まるのは、麦角菌が分生子を含んだ蜜を分泌するためである。
比較的下等なものでは小穂は多数の同じような花を並べた形であり、より進んだものでは、部分的な退化や様々な特殊化が見られる。雄花と雌花の分化が見られるものもある。詳しくは該当の項目を参照されたい。なお、このような特徴はイネ科の属の分類には欠かせない重要な特徴である。そのため、不明のイネ科の同定をおこなう場合、花が咲く直前のものを調べるのがよいとされている。
非常に種類が多く、実に様々な環境に生育するものがある。森林や高山に生育するものもあるが、草原はイネ科の植物を中心に構成されることが多い。
双子葉植物が生育する草地では、一番上の層に光合成を行う同化組織が集中し、葉の影で下は暗くなる傾向があるが、イネ科植物の形成する草原は、茎も葉も立っているので、根元まで光が入る。
水辺にもカヤツリグサ科やイグサ科とともに大きな群落をなす種がある。
イネ（米）、コムギ（小麦）、トウモロコシ、オオムギ、ライムギなど、穎果部分を食用としたものが狭義の穀物であり、全てイネ科に属する。その他サトウキビやタケなど馴染深い資源植物が多く含まれる。ススキやパンパスグラスもイネ科に属する。穀物は小粒で大量の穎果から籾殻を除去し、さらに硬い果皮を除去（精穀、せいこく）しなければならず、穀物の利用はこれらを効率よく行うための技術の発達とともに進み、これらのすぐれた技術を持った集団がやがて文明として栄えてきた歴史的な背景がある。
代表的な使用例
また肉食動物のネコも燕麦などのイネ科の植物を時折食べる習性を持つため、飼い猫用に猫草としてペットショップなどで売られている事もある。
イネ科は、初期に枝分かれしたいくつかの原始的で互いには疎遠な亜科と、BEP clade（イネ、ムギ、タケなど）、PACAD clade（トウモロコシ、キビ、ヒエ、ススキなど）という2つの大きな単系統に分かれる。BEP clade と PACAD clade は互いに姉妹群である。
亜科・連への分け方は諸説あるが、系統が明らかになるにつれまとまりつつある。ここに示すのはGrass Phylogeny Working Group による12亜科約40連である。さらに Micrairoideae 亜科を認める説もあるが、最近の研究によれば Micrairoideae は単系統ではなく位置づけは不確実である。
亜連は省略し、属・種は重要なもののみリストアップしている。
イネ科の一番基盤で分岐した群で、それ以外のすべてのイネ科の群と姉妹群をなす。2連共に1属からなり、いずれも中央～南アメリカの低地林の林床に生える。
タケ類。かつてはイネ科のうち最初に分岐したという説もあり、タケ科 Bambusaceae とする場合もあった。
イネ亜科 Oryzoideae とも。
小穂は多数花、二花の場合、先端から退化傾向。
Micrairoideae亜科を認める場合は PACCMAD clade とすることもある。
小穂は二花、下側は実をつけない傾向。
ササ

ササ（笹、篠、筱、筿、小竹）は、イネ科タケ亜科に属する植物のうち、その茎にあたる稈（かん）を包んでいる葉鞘が枯れる時まで残るものの総称。
ササは単子葉植物イネ科タケ亜科（タケ科とすることもある）に属する植物である。タケ（竹）やササは多くの草本類と同じく茎にあたる稈には年輪がみられないが、一方で木本類のように堅くなる性質がある。
植物学上はイネ科タケ亜科のうち、タケは稈が成長するとともにそれを包む葉鞘が早く脱落してしまうものをいい、ササは枯れるまで稈に葉鞘が残るものをいう。マダケなどタケの場合は芽（タケノコ）の段階にはあった葉鞘が成長すると剥がれ落ちるが、ササの場合は成長しても葉鞘はそのままである。
タケとササの分類は必ずしも標準和名と一致しない。分類上、ヤダケは稈に皮がついたままなのでササ、オカメザサは皮が脱落するのでタケに分類される。
地下に匍匐茎を伸ばし、密集した群落を作る。一面に生えた場合、これを笹原という。
笹のよく生える条件として、日本ではいくつかのパターンがある。一つはパイオニア植物として振る舞う場合である。よく河川周辺や道端などにネザサ類が出現する。これは、草刈りや川の氾濫などによる不定期な攪乱（かくらん）に強いためである。また、寒冷地では森林の伐採や山火事跡地でササが優占植生となり、木本類の更新を阻害して無立木地となる例がよくある。ササの優占を打破するためにブルドーザーなどで人為的な掻き起こしを行い、あえて鉱質土壌を露出させて樹木の実生の定着に適した環境を造成することがある。
もう一つはブナ林の下生えで、日本のブナ林では林床でササ類が優占する例が多い。その種は地域によって異なり、太平洋側ではスズタケ、日本海側ではチシマザサの場合が多い。
ササは放置すると藪になってしまうが、生物多様性の観点からは小動物の隠れ家や昆虫の食草となっている。
一方でササの繁茂は地中の水分を吸い上げて土壌を乾燥化させたり、日光を遮って他の植物の光合成を妨げたりする面もある。
正確な開花周期は未解明で、約60年から120年と言われている。
非常に多くの種がある。日本のタケ類のほとんどが中国渡来であるのに比べ、ササ類は土着の種が多く、しかも地方変異が多い。
ほかに、葉の幅が広いイネ科植物には、ササの名を持つ例が多い。代表的なものを以下に挙げるが、最もササに似ているのはササクサである。
それ以外にも、細長くてある程度幅のある葉をササになぞらえる例は多々ある。
料理や食材、特に保存食を包む為に使用される（鱒寿司、ちまきなど）。笹の葉で包んだ餅菓子に笹餅がある。笹の葉の抗菌物質として安息香酸やビタミンKが知られている。
また、日本では、七夕において笹飾りとして使われる。
戦国武将の可児吉長は指物に笹を用い、討ち取った敵の首にその笹の葉を含ませて手柄の証としたため、「笹の才蔵」の異名をとった。
笹の実は古来から救荒食物として食用にも供されてきた。
キク科

キク科（キクか、学名：Asteraceae、保留名：Compositae）は、被子植物真正双子葉類に属する1分類群である。キク科は最も種類が多い双子葉植物とされている。
草本（そうほん）または木本（もくほん）。
キク、タンポポのように小さな花（小花）がたくさん集まり、さらにそれが一個の花に見える点が形態上の主な特徴である。このような花の形状を頭状花序（とうじょうかじょ、略して頭花）という。また、その基部の、ガク（萼）のように見える部分を総苞片（そうほうへん）と称す。頭状花序（頭花）をつくる小花には、筒状花（管状花）と舌状花の二種類がある。ハハコグサは前者のみで花ができており、タンポポは後者のみで構成される。ヒマワリの花では、周囲を舌状花、中央を筒状花が占める。普通、花が筒状花のみまたは周囲に舌状花を持つキク亜科と、舌状花のみからなり茎葉に乳液を含むタンポポ亜科とに分類される。キク亜科をさらに数亜科に分けることもある。
世界ではおよそ950属2万種、日本では約70属360種のキク科植物が知られており、地球上のほとんどの地域で生育可能である。またそのため、キク科には多くの栽培植物、帰化植物が存在している。
キク科の植物に抗変異原性があるものが多い。
古典的には、キク亜科 Asteroideae syn. Carduoideae とタンポポ亜科 Cichorioideae に分けられていたが、後者は側系統であり、いくつかの亜科に分割された。
12の亜科に分類される。ただしそのうち4亜科が、99%の種を含む。原始的なものから順に、以下のとおり。
1連のみ。
3連からなる。
9連と連未定の3属からなる。
21連からなる。
以下の節では、キク科の植物の詳細について列挙する。特に種が多いキク亜科、アザミ亜科、タンポポ亜科は、個別の節に分別した。所属する種が少ない亜科は「その他の亜科」の節を参考。亜科の亜連の名称については英語版Wikipediaを参照にしている。
アスター上連、セネシオ上連、ヘリアンサス上連に大別される。キンセンカ、マーガレット、ユリオプスデージー、ノースポール、ムルチコーレ、シネラリア、ガイラルディア、ヒャクニチソウなど花が美しく観賞価値の高い種や、シロタエギク、アサギリソウなどの葉に観賞価値がある種、グリーンネックレス、ピーチネックレス、マサイの矢尻、ルビーネックレスなどの多肉植物として親しまれる種、カモミール、ヨモギなどの薬草、ヒメジョオン、ハルジオン、オオアレチノギク、ヒメムカシヨモギなどの一般的な雑草などを含むきわめて多様で大きな亜科である。
アスター亜連（Asterinae）
コニーザ亜連（Conyzinae）
ソリダゴ亜連（Solidagininae）
ブラキスコメ亜連（Brachyscominae）
ベリス亜連（Bellidinae）
（Homochrominae）
（Machaerantherinae）
（Tarchonantheae）
ラゲノフォラ亜連（Lagenophorinae）
アンブロシア亜連（Heliantheae）
エクリプタ亜連（Ecliptinae）
ヘリアンサス亜連（Helianthinae）
ジニア亜連（Zinniinae）
ルドベキア亜連（Rudbeckiinae）
アルニカ亜連（Arnicinae）
鑑賞用途、雑草のアザミ、ルリタマアザミやヤグルマギクなどを含む比較的大きな亜科。また、野菜のゴボウや、アーティチョークなども含む。
アルクティウム亜連（Arctiinae）
エキノプス亜連（Echinopsinae）
オノポルドゥム亜連（Onopordinae）
ソウススレア亜連（Saussurea）
雑草のタンポポ、ニガナ、ノゲシ、コウゾリナなどをはじめとし、野菜のレタスやチコリー花壇苗として流通するガザニアやアークトチスなどを含む大きな亜科。
スコリムス亜科（Scolyminae）
本項ではコウヤボウキ、モミジハグマなどを含むコウヤボウキ亜科と、ガーベラを含む比較的小さな亜科ムティシア亜科をまとめて列挙する。和名が存在しない亜科は日本では見られない植物が多く属する。
ハラタケ目

ハラタケ目 (Agaricales) はキノコの分類。子実体は、柄と傘からなり、イグチ科はしっかりしているが、それ以外は柔らかく壊れやすい。虫に食べられていることも多い。傘の裏にはひだ、もしくは管孔があり、そこから胞子を飛ばす。ひだや管孔は幼菌では白いものが多いが、胞子が成熟すると色が変わるものも多い。胞子の色は科を調べる重要な手がかりになる。マツタケやシイタケ等、食用になるものも多いが、毒キノコの大半がハラタケ目に属している。
この分類ではオウギタケ科とイグチ科がイグチ目になるが、イグチ目とハラタケ目はかなり似ていることが分かっている。一方、ベニタケ科はベニタケ目だが、ベニタケ目とハラタケ目はかなり遠いことが分かっている。
その他、ロルフ・シンガーはハラタケ目の下にハラタケ亜目、イグチ亜目、ベニタケ亜目を置くなど様々な分類が存在する。
以下の分類は、Vizzini et al. (2024) による。
日本の多くの本では、菌界（Fungi）真菌門（Eumycota）担子菌亜門（Basidiomycotina）真正担子菌綱（Eubasidiomycetes）帽菌亜綱（Hymenomycetidae）に分類されている。これは古い分類である。
モエギタケ科

モエギタケ科 (Strophariaceae) は、ハラタケ目に分類されるキノコの科のひとつ。優れた食菌も多いが、一方では強い毒を持つニガクリタケも分類される。かつては、幻覚性のあるシビレタケ属のキノコもモエギタケ科に分類されていたが、現在ではヒメノガステル科に再分類されている。モエギタケ科のほとんどが半陰性の腐生菌であるため、日当たりの悪い湿気た場所に群生する。傘の裏側はヒダ状で、つばとつぼは明確でないものが多い。胞子は大部分の種で平滑。胞子紋は暗色系のものが多いが、紫色や黄褐色、黒錆色のものまで様々で、あまり共通性はない。子実体の色彩も多様である。幼菌時にはぬめりの強い種が多いが、それも特に共通ではない。
毒性に関する研究は不十分と指摘されているが、従来は食用きのこ種とされていた P.SPumosa（キナメッムタケ）からニガクリタケと同じ毒成分のファシクロールが検出されたと報告された。
日本で見られる種類。
チシマザサ

チシマザサ（千島笹、学名: Sasa kurilensis）は、イネ科タケ亜科ササ属（英語版）に分類される、大型のササ（笹）の一種。高山地帯に生え、ササ類では最も北に分布する。タケノコはアクが少なく、食用にされる。
稈の基部が弓状に曲がっていることから、山菜名としてネマガリダケ（根曲竹、根曲がり竹）の別名があるほか、エチゴザサ、ガッサンダケ、クマイザサ、クマダケ、ジダケ（地竹）、ササダケ、チゴタケ、チゴダケ、ヤマタケなどともよばれる。
ササの仲間では最も北部に分布し、主な分布域は、朝鮮半島、日本の北海道・本州（東北地方・関東地方北部・長野県・鳥取県大山以北の日本海側）、千島列島南部、樺太（サハリン島）。山地の林下に群生し、特に日本海側ではブナ林内に大きな集団で群生する。主に標高1000メートル前後の山地は、山の斜面を埋め尽くすほどの大群落をつくることが多い。
5 - 6月ごろ、横に這った地下茎から新芽（タケノコ）が生えてくる。タケノコは細長く、皮は淡紫赤色で、横向きに出てから弓なりに伸び上がる。 稈（かん）の基部が湾曲して斜めに立って伸び上がり、笹としては大型で高さ 1 - 3メートル (m)、直径1 - 2センチメートル (cm) になる。根元は豪雪地における雪の重みで曲がるといわれている。節が多くあり、莢で包まれている。節はふくらまず、全体に毛がない。稈の先端部でひとつの節から1本ずつ密に枝分かれし、枝の先に葉が数枚つく。葉は長さ10 - 20 cmで、表面は緑色でつやがある。節や葉の裏面は無毛である。
花は穂状で、約60年に一度とめったに咲かないが、咲くときは群落全体が咲き、結実後、枯死する。
日本では、モウソウチク（孟宗竹）が全国規模で普及する時代以前、すなわち、薩摩藩支配下にあった琉球王国経由でモウソウチクが移入されるより前の時代には、チシマザサは日本を代表する竹・笹類の一つであった。
チシマザサの、変種を含む品種を列記する。
稈は農作物の支柱や竹細工に利用される。タケノコは食用にする。東北地方でタケノコとりといえば、チシマザサのタケノコ（ネマガリダケ）をとりに行くことを言い、春を代表する山菜として有名である。
チシマザサの筍（タケノコ）は5 - 6月ごろに収穫でき、先端の3分の1（10 cmほど）が山菜として食べられている。タケノコは、生え際を持って左右に倒すと簡単に折れて採取できる。採れたての新鮮なものは灰汁が少ないので、皮を剥いて灰汁抜きせずに味噌汁や鍋、煮物、天ぷらにしたり、生で皮付きのまま焼いたあと、先端から湯気が出たら火からおろして皮を剥いて、醤油を落としたり味噌などをつけて食べたりする。収穫してから時間が経つとアクが強くなるため、大量に取れたら保存も考慮して、できるだけ早く皮ごと米のとぎ汁で煮て、水にとって皮を剥く。茹でたものはおひたし、あんかけ、田楽、和え物、卵とじ、煮物に、米と一緒に炊き込んでタケノコご飯にと、その利用範囲は広い。
北海道や富山県では、おでんの具として親しまれている。富山県では、すすたけと呼ばれ、富山おでんの具材として使われている。
東北地方ではネマガリダケ（タケノコ）をサケ（鮭）の水煮の缶詰と一緒に煮物にする。煮切った酒を加えた昆布だしでタケノコを煮て、やわらかくなったところに鮭缶を汁ごと開けて、ひと煮たちさせてから塩や醤油で味を調えて作られている。
同様に長野県北信地方と新潟県上越地方の山間部では、ネマガリタケ（長野県側の呼称）またはタケノコ（新潟県側の呼称、姫竹とも）と呼ばれるチシマザサの新芽が採れる時期に、サケではなくサバ（鯖）の水煮の缶詰と一緒に味噌汁にして食べる習慣がある。作り方や材料は各家庭によって違うが、基本は沸騰した鍋の中に、チシマザサと、缶詰から取り出した鯖を入れ、しばらくしてから地元特産の信州味噌あるいは越後味噌を入れ、ひと煮立ちさせて完成する。この味噌汁は、当該地域では春の特産として風物詩として親しまれている。
また産地の一つ青森県津軽地方の山間部で採取されるものはタケノコ（筍）と呼ばれ、当該地域では身欠にしんとワカメのみをともにした素朴な味噌汁として同様に親しまれている。
かつては豪雪地の冬の家内作業の一つとして、かんじきや魚籠（びく）、籠などが作られた。チシマザサで作られたそれらの細工物は、堅牢かつ弾力性に富み、根強い愛好者もいるという。
チシマザサは、アイヌ語ではトㇷ゚と呼ばれる。アイヌはチシマザサを鏃の素材として用いた。鏃にトリカブトの根から得た矢毒を塗りこめ、アマッポ（仕掛け弓）に仕掛けてヒグマなど大型の獲物を狩った。また、アイヌ音楽の楽器のひとつ・ムックリ（口琴）はチシマザサから作られていた（現在ではタケが使われる）。
シャープのラジカセでスピーカーに採用されていた「ホロファイン振動板」には、チシマザサの幼稈パルプが用いられていた。
春の新鮮な葉を採取して薬用にする。葉に含まれる葉緑素を利用し、胃炎への効果を期待して、葉を細かく裁断して水を適量加えてミキサーで青汁を作り、1回量5 - 10ミリグラム (mg)、1日当たり3回服用する民間療法が知られる。葉緑素、ビタミンC・K・B1・B2、カルシウムを多く含むため、血液中の弱アルカリ性化と、葉緑素の胃炎に対する効果が期待されている。また、ササの葉に含まれるサンソッコウ酸による殺菌・防腐作用があるため、食べ物を包むのにも利用される。
テングタケ科

テングタケ科（学名：Amanitaceae）はハラタケ目に分類されるキノコの科のひとつ。
テングタケ科の菌類の多くの種はマツ科およびブナ科を中心とした樹木の根と共生し、菌根を形成することで生活していると考えられている。樹木にとっては菌類の作り出す有機酸や抗生物質による土壌中の栄養分の吸収促進や病原微生物の駆除、菌類にとっては樹木が光合成で得られた栄養分の一部を受け取っている相利共生の関係がある。土壌中には菌根から菌糸を介して同種の樹木同士や他種植物に繋がる広大なネットワークが存在すると考えられている。ただし、一部の種については菌根性でないとかつてより指摘されており、これを分類学上も別グループに分ける研究者もいる。
テングタケ科の多くの種は生きた樹木と共生する菌根性の菌類であるため、木材腐朽菌であるシイタケやナメコのような菌床栽培や原木栽培はできずに野外での採取が基本となる。子実体は壊れやすく長距離の流通にも向いていないものが多い。テングタケ属のタマゴタケおよびその近縁種のように食用となるものもあり、美味と評価する人もいる。一方でドクツルタケ及びその近縁種やタマゴテングタケのように致命的な毒キノコも多く含まれ誤食による中毒事故がしばしば報告される。
テングタケ属（Amanita）では毒成分として属名に由来するアマニチン（Amanitin）やアマトキシン（Amatoxin）などと呼ばれる毒性タンパク質が分離されている。これは細胞でのタンパク質合成を阻害し、細胞を壊死させる猛毒で毒性の強いとされるテングタケ属のキノコには大量に含まれている。毒性が強いだけでなく解毒剤が存在せず、また摂取から症状が発現するまでの時間が長いことも救命を難しくさせている。また、種類によってはイボテン酸（ibotenic acid）などの神経に作用するアミノ酸が有毒成分として含まれている。イボテン酸という名前自体がイボテングタケ（Amanita ibotengutake）から来ており、発見者も日本人である。
この一群の子実体はschizohymenial development（和名未定）と呼ばれる特徴的な発生方式で知られ、子実体は卵状の構造物内に形成され、成長と共にこれを破って出てくる。構造物の一部は根元に残り「つぼ」などと呼ばれる構造になる。また、ベニテングタケのように破片として傘の周囲に付着する種類もある。
大きく2亜属に分けられ、胞子がヨウ素溶液（メルツァー試薬、英；Melzer's reagent）で変色しない（所謂非アミロイド性）テングタケ亜属（subgenus Amanita）と変色する（所謂アミロイド性）マツカサモドキ亜属（subgenus Lepidella）に分けられる。これとは別に傘に放射状の模様が現れるものがあり、一般にテングタケ亜属に含まれるものには明瞭な放射模様が現れ、マツカサモドキ亜属は不明瞭で判別できない。
ヒダは白色のものが多いが、タマゴタケの仲間は黄色であり他にも赤みを帯びる種類も知られる。また、ヒダの付き方は柄に対し離生するものが多いが、一部に垂生するものも知られる。
中米コスタリカのブナ科森林で見つかったCatatrama costaricensisだけが知られる単型の属である。
ヌメリカラカサタケとチャヌメリカラカサタケは、日本でも秋の落葉樹林でしばしば観察できる。テングタケ属と違い、つば、つぼがはっきりしない。鱗片状にささくれ立った傘には粘性がある。毒はなく食用にもなるが、粉臭い。近年でも数種の再分類がなされるなど不確定な要素が多い分類群である。
2010年代に提唱された新しいグループで菌根性ではなく、腐植分解性という生態的特徴に基づいてテングタケ属（Amanita）の一部を分離したもの。分離を認めないとする研究者もいる。
2019年に前記のヌメリカラカサ属（Limacella）から分離してできた属。
Pring (tuwuhan)

Pring minangka tuwuhan Evergreen perennial tetanduran ngembang ing subfamili Bambusoideae saka suket kulawarga Poaceae . Asale tembung "pring" durung mesthi, nanging bisa uga asale saka basa Walanda utawa Portugis, sing asale nyilih saka basa Melayu utawa Kannada . Ing pring, kayata ing suket liyane, wilayah internodal batang biasane kothong lan bundel pembuluh getih ing salib bagean kasebar ing saindhenging batang lan ora ana ing susunan silinder. Xylem kayu dicotyledonous uga ora ana. Ora ana kayu thukul sekunder nyebabake gagang monocots, kalebu telapak tangan lan pring gedhe, bisa dadi kolomar tinimbang ngusap.
Pring kalebu sawetara tanduran sing paling cepet tuwuh ing saindenging jagad, amarga sistem dependensi rimpang unik. Spesies pring tartamtu bisa tuwuh 910 mm (36 in) sajrone 24 jam, kanthi laju meh 40 mm (1.6 in) jam (tuwuh udakara 1 mm saben 90 detik, utawa 1 inci saben 40 menit). Pring raksasa minangka anggota kulawarga suket paling gedhe. Wutah lan toleransi kanthi cepet kanggo lahan marginal, nggawe pring minangka calon aporestasi, penyerapan karbon lan mitigasi perubahan iklim . Pring duwe pinunjul ing babagan ekonomi lan budaya ing Asia Kidul, Asia Tenggara lan Asia Wetan, digunakake kanggo bahan bangunan, minangka sumber panganan, lan minangka produk mentah serbaguna. Bambu, kayadene kayu, minangka bahan gabungan alami kanthi rasio bobot-bobot awak sing migunani kanggo struktur. Rasio kekuatan-kanggo-bobot pring padha karo kayu, lan kekuwatane umume padha karo kayu empuk utawa kayu sing kuwat.
Pring duwe pinunjul ing babagan ekonomi lan budaya ing Asia Kidul, Asia Tenggara lan Asia Wetan, digunakake kanggo bahan bangunan, minangka sumber panganan, lan minangka produk mentah serbaguna. Bambu, kayadene kayu, minangka bahan gabungan alami kanthi rasio bobot-bobot awak sing migunani kanggo struktur. Rasio kekuatan-kanggo-bobot pring padha karo kayu, lan kekuwatane umume padha karo kayu empuk utawa kayu sing kuwat.
Ampel

Ampel utawa pring ampel iku tuwuhan kang ana ing Jawa. Pring ampel nduweni 3 varietas Bambusa vulgaris kang ana ing Jawa. Ingkang kapisan yaiku Bambusa vulgaris, kang duweni ciri warna ijo mengkilap lan asring kasebut Pring Ampel. Nomer loro yaiku Bambusa vulgaris varietas striata kang duweni warna kuning, utawa kuning ana garis ijo kang lumrah diarani Pring Kuning utawa Pring Gadhing. Varietas kang nomer telu yaiku Bambusa vulgaris varietas wamin, kang duweni ciri ros kang cendhek lan rada lemu kang asring diarani pring wamin, biasane didadekake tuwuhan kanggo hiasan ing pekarangan.
Pring ampel duweni sebutan kang beda-beda. Ing Sundha diarani awi haur geulis utawa awi haur koneng. Ing Pulo Bali diarani tiying ampel, tiying hampyal, tiying puling. Nanging ing Inggris dhewe pring ampel diarani common bamboo utawa clumping bamboo. Akeh sumber kang nyebutake yen pring ampel iku duweni persebaran kang luas, utamane ing wilayah Tropis Asia, Afrika, Amerika lan dumugi Ostrali.
Pring ampel duweni kauletan kang kurang apik, amarga kalah karo kumbang thether lan kumbang penggerek. Jalaran kuwi pring ampel jarang digunakake kanggo bahan bangunan lan prabot. Watange saka pring ampel uga kurang lurus kaya pring jinis liyane (pring petung utawa pring apus) ananging rebunge saka pring ampel duweni rasa kang eca. Bubur saka pring ampel apik didadekake kertas.
Ing masarakat desa, pring ampel asring ditandhur lan dijarke tuwuh ing pinggiran kali amarga bisa ngurangi risiko longsor (erosi) tebing. Dadi salah sawijining mupangat saka pring ampel kanggo wong Jawa yaiku bisa njaga lingkungan kususe ing kali lan tebing.
Kabupatèn Ngawi

Kabupatèn Ngawi (Carakan: ꦏꦧꦸꦥꦠꦺꦤ꧀ꦔꦮꦶ, Pegon: كابوڤاتين ڠاوي), iku kabupatèn ing Jawa Wétan, Indonesia. Kutha krajané iku Kutha Ngawi. Jembar wewengkon kabupatèn iki ± 1.395,80 km² utawa hèktar.
Tembung Ngawi iku saka tembung awi saka Basa Sansekerta sing tegesé pring lan olèh ater-ater ng. Kala semana ing Ngawi iku akèh wit pring, mula dijenengi Ngawi kaya déné jeneng-jeneng kutha sing ana ing Tanah Jawa sing adaté digayutaké karo jeneng tuwuh-tuwuhan.
Kabupatèn Ngawi iku dumunung ing Provinsi Jawa Wétan lan dadi watesing Provinsi Jawa Wétan karo Jawa Tengah. Kabupatèn Ngawi wewatesan karo Kabupatèn Blora, Kabupatèn Bojonegoro, Kabupatèn Madiun sisih wétan, Kabupatèn Madiun sisih kidul, Kabupatèn Magetan lan Kabupatèn Sragèn ing sisih kulon.
Kabupatèn Ngawi ketata saking 18 kacamatan, 4 kalurahan lan 217 désa. Kacamatan-Kacamatan ing kabupatèn iki yaiku:
Sénggot

Sénggot ya iku arané piranti kanggo njupuk banyu saka sumur utawa kali. Sénggot wus digunakaké déning wong Mesir kuna, kanggo njupuk banyu saka kali Nil. Piranti iki isih digunakaké ing pirapira tlatah ing Afrika lan Asia. Malah ing India isih umum digunakaké ing karang padésan kaya ta ing tlatah Bhojpuri kang diarani "dhenki", uga ung Hungaria karan "gémeskút". Ing basa Inggris diarani shadoof utawa shaduf, kang dijupuk saka tembung Arab شادوف, šādūf. Ing basa Yunani kuna karan kēlōn (κήλων) utawa kēlōneion (κηλώνειον).
Sénggot dipasang ana sacedhaking sumur, kanthi cagak pengkuh cacah siji utawa loro. Cagak bisa migunakaké pring utawa tuwuhan urip, umpamané wit randhu kang sengaja ditandur ing kono.
Ts’ai Lun

Ts’ai Lun ya iku penemu kertas. Dhèwèké lair ana ing Guiyang (saiki kalebu ing wewengkon Provinsi Hunan), kng urip selitar taun 105 Masehi ing jaman Kamaharajan Ho Ti ing daratan Cina. Dhèwèké minangka salah sawijining pegawé ing kamaharajan. Ts’ai Lun njabat minangka pembantu jaksa ing pengadilan. Nalika iku wong Cina wis nguwasani tulisan. Wektu iku tulisan digawé ana ing dhuwur irisan pring tipis kang wis dipepe. Wong-wong Cina padha nggunakaké pring amarga Nagara Cina wekti iku lagi akèh tuwuhan pring. Ts’ai Lun kagolong wong kang bisa nulis. Dhèwèké mikir supaya bisa ngejurake pring lan digawé lembaran-lembaran. Ide mau langsung ditindakake. Dhèwèké nyiapake piranti lan bahan-bahan kango gawé kertas. Ts’ai Lun ngumpulake ketokan-ketokan pring. Ketokan mau banjur dikum nganggo banyu. Pring kang wis dikum dientas lan dilebokake ing wadah kang dilapisi wesi. Wadah kang ana pringe mau dideleh ing dhuwure tungku kang ana wawane.
Pring- pring mau banjur dijor. Pring-pring mau kang wis ajur, dijupuk sithi-sithik, banjur pring mau dideplok manèh supaya dadi luwih alus. Ts’ai Lun nggunakaké lumpang nalika ndeplok adonan pring. Sawise adonan alus, adonan mau dideleh ana ing cetakan lan dipepe nganti garing. Banjur pring mau dadi lembaran kertas.
Taman Nasional Rawa Aopa Watumohai

Taman Nasional Rawa Aopa Watumohai iku salah siji taman nasional kang ana ing Sulawesi Wétan Kidul, Indonésia. Papan iki wujudé wujud ékosistem alas udan pagunungan cendhek, alas bakau, alas pasisir, savana, lan alas rawa banyu tawar ing Sulawesi. Vegetasi savana ing taman nasional ikni duwé ciri kang khas, amarga vegetasi iki wujud gabungan antarané padhang suket lan tuwuhan agel, lontar lan pring, uga semak belukar.
Papan iki dadi taman nasional kanthi adhedasar Dudutan Mantri Kehutanan dengan putusan Nomor 756/Kpts-II/1990 tanggal 17 Dhésèmber 1990. Papan iki ana ing Kabupatèn Buton (45.605 ha), Kabupatèn Kolaka (12.825 ha), lan Kabupatèn Kendari (46.764 ha). Ing antarané telung kabupatèn mau ketemu ing punjere, yaiku ana Taman Nasional Rawa Aopa Watumohai, ing pucuk pagunungan Mendoke kang asring diarani Segitelu Bukari (Buton, Kolaka, Kendari).
Werna-warna tuwuhan ing taman nasional iki kurang luwih ana 89 famili, 257 génus, lan 323 spésies tuwuhan, ing antarané kaya ta:
Taman nasional iki dadi papan uripé wwerna-warna manuk, kacathet ana 155 warna-warna manuk, kang ing jerone 32 kagolong langka lan 37 kagolong endemik. Werna-warna manuk iku tuladhané:
Ana salah siji kang dadi endemik ing Sulawesi Wétan Kidul, yaiku kacamata Sulawesi (Zosterops consobrinorum). Mnuk mau wis suwé ora tau ketok, nanging ing taman nasional iki manuk mau ngetok.
Kadomatsu

Kadomatsu (門松, Kadomatsu) inggih punika rerenggan (rerenggan) Taun énggal ing Jepang wujud pang godhong pinus lan tugelan pring ing ngajengipun lawang kanggé mlebet griya utawi gedhong. Kadomatsu dipunpajang kanthi pasangan, kadomatsu kakung ing sisih kiwa lan kadomatsu èstri ing sisih tengen. Kala rumiyin tiyang Jepang pitados bilih Kami mapan wonten ing nginggilipun wit. Nalika taun énggal, dipunpitadosi bilih arwah para leluhur kondur marang griyanipun awujud Toshigami (déwa taun),saéngga duginipun dipunsambut mawi kadomatsu ingkang dados papan nyipeng déwa nalika taun énggal .
Ing jaman rumiyin, tiyang Tiongkok gadhah tradisi mapanakaen pang ron pinus ing ngajengipun lawan mlebet kanggé déwa ingkang njagi lawang. Tradisi punika dipuntepangaken dhateng Jepang nalika jaman Heian. Ron wit pinus warninipun sarwa ijo nalika mangsa adhem saéngga dipunpitadosi minangka lambang kabegjan. Rerenggan ron wit pinus lajeng dipuntambah iketan damen (jerami) lan guntingan kertas lajeng mekar malih dados kadomatsu kados sapunika ing jaman Muromachi.
Hiasan kadomatsu kapérang dados kalih jinis dhedhasar caranipun nugel pring : Sogi (pucuking pring dipuntugel mawi diagonal), lan Zundō (ucukipun pring dipuntugel mawi horisontal). Ing sangajenging pring mau dipunwparingi pang pinus kanthi isi ron ingkang enèm . Bibar punika, pérangan ngajeng kadomatsu dipunhias kaliyan taneman kubis hias (Habotan) kanthi warna abrit lan putih. Hiasan kadomatsu ugi asring dipunjangkepi kaliyan pang lan ron manéka tuwuhan kados ta aprikot jepang, nanten, kumazasa, lan yuzuriha.
Kadomatsu kapisan mawi pring ingkang pucukipun dipuntugel kanthi diagonal dipundamel déning Tokugawa Ieyasu. Ing dalu taun énggal, kulawarga Matsudaira ingkang kalah nalika Pertempuran Mikatagahara (1572) nampi geguritan kanthi nada ngenyek saking Takeda Shingen. Ieyasu lajeng dukha lan nugel pring rerenggan kadomatsu saéngga kantun tugelan diagonal ing pring mau. Awi saking punika pring kadomatsu ing kulawarga Matsudaira dipuntugel diagonal minangka lambang ambisi nugel gulunipun Shingen. Kebiasaan punika dados wiyar ing Jepang bibar dados tradisi ing laladan Kanto nalika masa Keshogunan Edo. Ing jaman sapunika, kadomatsu saged dipunpundhut ing toko kembang, toko taneman, lan toko piranti rumah tangga. Reginipun kadomatsu asring sampun kalebet regi jasa ngeteraken barang mau. Kadomatsu ingkang sampun bibar dipunpajang padatanipun dipunguwang saéngga wonten panyaruwe bilih punika dados sumber sampah. Poster mawi gambar kadomatsu sapunika asring dipun-ginakaken minangka gantosipun kadomatsu.
Panda

Panda Gedhe (Hanzi: 貓熊;; pinyin: mao xiong), Ailuropoda melanoleuca ("Kaki-kucing ireng-putih")utawi ingkang limrahipun dipunwastani Panda. Panda punika salah setunggaling mamalia ingkang limrahipun dipunklasifikasekaken wonten ing famili bruwang Ursidae, ingkang dados kéwan asli Tiongkok tengah. Panda Gedhé manggèn wonten laladan pagunungan, kados ta Sichuan saha Tibet. Nalika setengah abad ke-20 kang kapungkur, panda dados lambang nagara Tiongkok. Sapunika gambar panda ugi dipuncithak dados gambar wonten ing dhuwit emas nagara punika.
Panda miturut nama Chinanipun punika gadhah teges "kucing-bruwang," saha saged ugi dipunwaos bruwang kucing tanpa ngowahi teges. Wonten ing laladan Barat, nama panda punika amargi panda mirib kaliyan Panda abang, ingkang kala rumiyin misuwur kanthi nama Beruang Belang (Ailuropus melanoleucus).
Sanajan miturut taksonomi Panda punika kagolongaken dados kéwan karnivora nanging pandha mangan kados kéwan hèrbivor. Ingkang dados pakananipun panda inggih punika tandur-tuwuhan kaya ta pring. Panda ugi saged dipunwastani kéwan omnivora (saged dipunwastani Karnivora, Omnivora, Hèrbivor), amargi panda ugi mangan endhog lan gegremet. Kekalihipun punika ngandhut protéin kang diperlokaken panda. Kuping panda obah-obah nalika panda lagi mangan. Panda punika kalebet kéwan ingkang kaancam cures. Panda punika gadhah libido ingkang kedhik saéngga radi kirang anggénipun reprodhuksi.
레서판다

레서 판다(영어: lesser panda, 학명: Ailurus fulgens; 레서 팬더) 또는 레드 판다(영어: red panda; 레드 팬더)는 몸길이 45~65 cm, 꼬리길이 30~50 cm 가량의 포유동물이다. 중국,미얀마, 부탄, 네팔, 인도에 걸쳐 서식하고 있다. 대한민국에서는 자생하지는 않으나 2024년 기준으로 에버랜드와 서울대공원에 각 3마리가 있어 총 6마리가 존재한다.
레서판다의 분류는 확실하지 않은데, 예전엔 아메리카너구리과로 분류되었으나, 연구결과 독립적인 레서판다과로 분류되며, 곰과동물보다는 오히려 족제비나 스컹크에 더 가깝다. 레서판다는 일반적으로 ‘판다’로 불리는 자이언트판다보다 더 먼저 ‘판다’라는 이름이 붙었는데, 이는 네팔 사람들의 말에서 온 것으로, 그 유래는 분명하지 않지만 '대나무잎을 먹는 녀석'이라는 뜻의 'ponya'에서 왔을 것이라는 설이 있다.
레서판다는 야행성이다. 자이언트판다처럼 대나무 잎을 먹는데, 식육목의 소화 기관은 채식을 소화하기 어렵게 되어 있으므로 대나무를 많이 먹어야 한다. 과일, 뿌리, 도토리, 이끼 등도 먹으며, 가끔 새, 알, 작은 설치류, 곤충도 먹는 것으로 알려져 있다. 레서판다는 멸종 위기종이다. 암컷과 수컷이 털 빛깔과 크기가 비슷하다. 앞다리가 안쪽으로 굽으며 발바닥은 편평해서 걸을 때 전면이 바닥에 닿는다. 레서판다의 천적은 눈표범과 담비 다.
불법 밀렵도 있지만, 서식지가 줄어드는 것이 더 큰 위협이다. 연간 10000여 마리의 레서 판다가 죽는다. 또한 수명이 평균 8년 정도 되는데, 새끼를 낳고, 기르는 것을 싫어해서 새끼를 낳지 않고 죽는 경우가 많다. 대한민국에서는 2005년 최초로 서울대공원이 일본으로부터 한 쌍을 들여와서 키우고 있으며 2013년도에 서울대공원 인기투표 1위를 차지했다. 2016년 3월 31일 에버랜드에서도 한 마리는 일본에서 들어왔다고 한다.
다음은 식육목의 계통 분류이다.
대나무 헬리콥터

대나무 헬리콥터(일본어: タケコプター 타케코푸타 문화어: 장대비행기)는 후지코 F. 후지오의 만화 『도라에몽』에 등장하는 비밀도구이다. 어디로든 문과 더불어 작중에서 사용 빈도가 높은 도구 중 하나이다.
연재 초기에는 헤리톤보(일본어: ヘリトンボ)라고 명명했다(제1화 "미래의 나라에서 왔다" 초출시). "타케코푸타"라는 이름의 초출은 "초등학교 3학년" 1970년 6월호 게재 작품이지만 이 에피소드가 단행본에 수록될 때 헤리톤보에 치유되고 있었다. 그 동안 헤리톤보와 타케코푸타라는 두 명칭이 혼재하고 한 번은 "유치원" 1973년 3월호 게재 '하리에에혼 도라에몽'에서 "대나무 잠자리 헬리콥터"(일본어: たけとんぼへりこぷたー 타케톤보에리코푸타)로 명명된 적이 있었다.
TV 애니메이션 제1작(1973년 방송)에서는 명칭이 "헤리톤보"로 통일되어 있었지만 TV 애니메이션 제2작1기부터 "타케코푸타"로 통일되었다. 그 이유는 일설 중에 "헤리톤보"라는 단어가 듣기 힘들어서 바뀌었을 것이라고 한다. 얼마 후 원작에서도 "타케코푸타"로 통일되어 기존 이야기에서 "헤리톤보"라고 되어있던 표기도 "타케코푸타"라고 순차적으로 변경되었다. 현재 텐토우무시코믹스를 비롯한 단행본들은 모두 "타케코푸타"라고 표기되어 있지만 후지코 F. 후지오 대전집에서는 첫 등장시 "헤리톤보"라는 명칭이 사용된 이야기들은 모두 "헤리톤보"라고 표기되어 있다.
어떤 곳이든 붙여서(만화, 애니메이션에서는 주로 머리에 붙인다.) 날 수 있다. STAND BY ME 도라에몽에서는 도라에몽이 1살짜리 어린 아이도 탈 수 있도록 제작한 것이라고 하고 오오야마 성우진판의 본편에서는 많은 연습이 필요한 어려운 도구라고 노비타가 말한다. 쉬운지 어려운지는 알 수 없다.
애니메이션에서는 보통 머리에 붙이고 그냥 난다. 그러나 미즈타판의 무인도에서 3000일에서는 노비타가 본체의 어느 버튼으로 추정되는 곳을 스쳐서 작동시킨다. 여기서도 자동으로 작동하는지, 직접 버튼으로 추정되는 것을 스쳐서 수동으로 작동시키는지 정확하게는 알 수 없다.
양력을 발전시키는 버전의 내부 그림은 "도라에몽 비밀전백과"(테레비군 1980년 6월호 부록)에서만 발표되고 있다.
작은대나무쥐

작은대나무쥐(Cannomys badius)는 소경쥐과에 속하는 설치류의 일종이다. 작은대나무쥐속(Cannomys)의 유일종이다. 방글라데시와 부탄, 캄보디아, 중국, 인도, 미얀마, 네팔 그리고 태국에서 발견된다.
작은대나무쥐는 작고 단단한 두더지쥐이다. 몸길이는 꼬리 길이 약 60mm를 포함하여 약 200m이고, 몸무게는 210~340g이다. 귀는 작고, 털 속에 완전히 가려져 있다. 털은 부드럽고 무성하며, 상체는 불그스레한 갈색부터 회색빛 갈색을 띠고 하체는 더 희미한 색을 띠고 털이 가늘다. 때로는 머리 윗부분에 흰 줄무늬가 있거나 목에 흰색을 약간 갖고 있기도 한다. 꼬리에는 털이 거의 없다.
작은대나무쥐는 굴을 파는 동물의 일종으로 산악 지역의 대나무 숲에서 흔히 발견되지만, 삼림과 농장 그리고 거친 땅에서도 발견된다. 굴 입구는 산악 지대 기슭 또는 개활지 대숲의 나무 아래에서 찾을 수 있다. 파낸 흙은 굴 입구의 흙 무더기에 쌓아 두며, 흙 무더기가 굴 진행 방향을 따라서 간격을 두고 발견된다. 주 통로는 표면 아래에 수평으로 이어지고 깊이는 60cm, 전체 길이는 58m에 달한다. 굴은 널짝한 둥지 모양의 방으로 끝난다. 작은대나무쥐가 땅 아래에 있을 때, 굴 입구는 흙으로 막는다. 특히 대나무와 뿌리와 같은 식물의 싹을 먹기 위해, 해질녘에 땅 위로 나온다. 한 살이 되면 성적으로 성숙해지고, 암컷은 약 6주의 임신 기간 이후에 2~6마리의 새끼를 낳는다. 약 8주 후에 젖을 뗀다.
작은대나무쥐는 넓은 분포 지역과 많은 장소에서 발견된다. 식용으로 사냥되는 것을 포함한 직면하고 있는 위협은 고무 농장에서 해충으로 간주되어 죽임을 당한다. 국제 자연 보전 연맹(IUCN)은 보전 상태를 "관심대상종"으로 지정하고 있다.
대나무숲 (소셜 네트워크 서비스)

대나무숲은 대한민국의 소셜 네트워크 서비스이다.
옆 대나무 숲은 2012년 9월 12일부터 현재까지 트위터에서 동종 업계에 있거나 공통 관심사를 가진 사람들끼리 불만이나 애환을 토로하며 공감을 나누는 장으로 자리 잡아가고 있다. 본인의 트위터 계정으로 접속해 자신의 얘기를 담아 소통하는 것과 달리 <옆 대나무 숲>은 공동 계정 형태로 운영되며, 비밀번호를 서로 공유해 하나의 트위터 계정에서 익명으로 소통하는 방식이다. <출판사 옆 대나무 숲>에서 시작되어 <방송사 옆 대나무 숲>, <이공계 옆 대나무 숲>, <IT회사 대나무 숲>등 다양한 업계의 목소리를 담은 계정이 우후죽순 지속적으로 생겨나고 있다. 이러한 열풍은 긍정적인 효과를 가져오기도 하는 반면, 부정적 문제점도 우려되어 현재에도 끊임없이 존재 유무에 대한 토론이 이어지고 있다.
'임금님 귀는 당나귀 귀'라는 이야기에서 유래. 그 임금은 바로 신라 제 48대 경문왕이다.
삼국유사에 따르면 왕위에 올라선 다음 경문왕은 귀가 갑자기 당나귀처럼 커졌는데, 그 사실을 아는 사람은 왕 자신과 두건 만드는 기술자(또는 이발사) 한 사람만 뿐이었다. 왕은 그 사실을 철저하게 비밀에 붙였고 그 기술자 또한 그랬다. 하지만 세상 아무도 모르는 비밀을 자신만 알고 있다는 사실을 참을 길 없던 두건 만드는 노인은 도림사의 대나무 숲 가운데 들어가 대나무를 바라보고 외쳤다. '우리 임금님 귀는 당나귀 귀다.' 그 후 바람이 불면 대나무에서 '우리 임금님 귀는 당나귀 귀다.'라는 소리가 들렸다. 결국 왕이 이를 싫어하여 대나무를 베어버리고 산수유를 심었다. 그랬더니 바람이 불면 '우리 임금님 귀는 길다'라고 들렸다. 이처럼 임금님의 비밀을 참지 못하고 속시원히 대나무에 외치며 노인의 속내를 토로하는 것으로 유명한 이야기이다.
'옆 대나무 숲'은 임금님 귀는 당나귀 귀속 노인이 임금님의 비밀을 외쳤던 대나무 숲을 인터넷 공간에 옮겨놓은 것이 시작이다. 어디서 하소연 할 수 없었던 같은 직종 또는 공통점을 가진 사회적 약자들이 마음껏 속내를 풀어 내는 공간으로서 소통의 창구가 되고 있다. 익명으로 업계의 부당한 처사를 고발하거나 힘겨운 현실을 토로하는 하나의 '장'이다.
'출판사X'라는 트위터 계정에서 시작했다. 2012년 09월 12일 익명의 한 출판사 직원이 사장의 차명 재산을 비롯한 회사의 부조리를 공개하는 글을 트위터에 올렸다. 출판업계를 중심으로 소문이 퍼지자 출판사는 직원 단속에 나섰다. 결국 '사장이 직원들을 소집했다'는 글을 끝으로 '출판사X' 계정은 사라졌다. 이후 '출판사X'를 애도하기 위해 만들어진 계정이 최초의 대나무 숲인 '출판사 옆 대나무 숲(@bamboo97889)'이다. 계정이 만들어진 지 5시간만에 400여 개의 글이 올라왔고 1주일도 되지 않아 3400명이 넘는 팔로워가 모였고, 2천개 이상의 트윗이 익명의 사용자들에 의해 작성됐다. 이후 방송사 옆 대나무 숲 시댁 옆 대나무 숲 촬영장 옆 대나무 숲 광고회사 옆 대나무 숲등 유사한 계정들이 속속 등장하고 있다.
개설된 '옆 대나무 숲'은 약 100여 개에 이르며, 다른 카테고리를 포함해 지속적으로 늘어나고 있는 추세이다.
방송사, 신문사, 촬영장, 고등학생 등 다양한 대상이 잇따라 자신들의 타이틀을 딴 계정을 만들지만 몇몇의 계정에 경우에는 '다수에게 불쾌한 멘션을 보낸다.'라는 이유로 일명 '폭파' 혹은 '테러'를 당한다. 하지만 곧 제2,제3의 백업 계정이 생성되는 상황이다.
예를 들어 누군가 트위터로 '@bamboo_1234'라는 트위터 아이디를 만들고 비밀번호는 '1234'로 만든다. 그 후 아이디와 비밀번호를 프로필에 전체공개하여 누구나 '로그인'할 수 있게 하는 시스템으로 1개의 대나무 숲 아이디로 익명의 글을 쓰는 '공동 트위터'가 되는 것이다.
단, 이 대나무 숲은 특정 인물/업체의 실명을 언급하지 않으며 원색적인 욕설을 자제하는 것이 암묵적인 규칙이다.
बांबू इंडिया

बांबू इंडिया ही भारतातील एक आघाडीची बांबू उत्पादन आणि प्रक्रिया स्टार्टअप कंपनी असून त्यांचे मुख्यालय पुणे येथे आहे. शाश्वत आणि पर्यावरणपूरक बांबू उत्पादने तयार करण्यावर कंपनीचा भर आहे. बांबूच्या विविध उपयोगांना प्रोत्साहन देणे आणि ग्रामीण भागातील लोकांना रोजगार उपलब्ध करून देणे हे कंपनीचे उद्दिष्ट आहे.
बांबू इंडिया या कंपनीची स्थापना २०१६ या वर्षी झाली असून योगेश शिंदे आणि अश्विनी शिंदे हे बांबू इंडिया कंपनीचे संस्थापक आहेत. भारत हा बांबू उत्पादनात जगात दोन क्रमांकाचा देश असून बांबूची लागवड आणि प्रक्रिया ग्रामीण भागात मोठ्या प्रमाणावर केली जाते. त्यामुळे या उद्योगातून ग्रामीण लोकांना रोजगार उपलब्ध करून देणे तसेच दैनंदिन जीवनातील प्लास्टिकचा वापर कमी करून लोकांना बांबू पासून बनवलेल्या वस्तूंचा वापर करण्यास प्रोत्साहन देणे हा कंपनीचा मुख्य उद्देश आहे.
२०२२ या वर्षी बांबू इंडियाचे संस्थापक योगेश शिंदे आणि अश्विनी शिंदे हे सेट इंडियावर प्रसारित होणाऱ्या भारतीय व्यावसायिक वास्तव दूरचित्रवाणी मालिका शार्क टँक इंडिया या कार्यक्रमात सहभागी झाले होते.
पुण्यातील बांबू इंडिया ही कंपनी दैनंदिन जीवनात प्लास्टिकचा उपयोग होत असलेल्या ठिकाणी प्लास्टिक ऐवजी बांबूपासून तयार केलेल्या वस्तू बनवत आहे. लहान मुले तसेच प्रौढ लोकांसाठी टूथ ब्रश, मोबाईल स्टॅन्ड, स्पीकर, बांबू पासून बनवलेली राखी, टंग क्लीनर, कंगवा, कान साफ करण्यासाठीचे ईअर बड्स, स्ट्रॉ, रेझर, बांबू पेन, पेन्सिल, पाण्याची बाटली, कॉफी मग, वही इत्यादी प्रकारच्या गोष्टी बनवत ही कंपनी प्लास्टिकला पर्याय शोधत आहे.
कंपनीची सर्व उत्पादने ऍमेझॉन, फ्लिपकार्ट, बांबू इंडियाचे संकेतस्थळ आणि इतर अनेक ऑनलाईन संकेतस्थळांवर उपलब्ध आहेत. नीती आयोगाच्या संकेतस्थळावर बांबू इंडिया बाबत संपूर्ण माहिती दिली आहे.
बांबू इंडियाने बांबूशी निगडित इको-फ्रेंडली उत्पादने तयार करत आतापर्यंत जवळपास २० लाख किलो पेक्षा जास्त प्लास्टिक नष्ट केले आहे. तसेच प्लास्टिकच्या वस्तूंना बांबूने बदलण्याच त्यांचं उद्दिष्ट आहे. २०२५ पर्यंत नाविन्यपूर्ण बांबू उत्पादनांचा वापर करून जगभरातील १० लाख किलो प्लास्टिक कचरा कमी करणे हे बांबू इंडियाचे ध्येय आहे. बांबू इंडिया या स्टार्टअपने आत्तापर्यंत ४००० शेतकऱ्यांना रोजगार देखील दिला आहे.
२०१८ - जागतिक पर्यावरण दिनानिमित्त संयुक्त राष्ट्राकडून बांबू इंडियाने केलेल्या कामाचे कौतुक
बांबू फॉरेस्ट (क्योटो, जपान)

35°00′34″N 135°40′00″E﻿ / ﻿35.009465°N 135.666772°E﻿ / 35.009465; 135.666772
बांबू फॉरेस्ट, किंवा अराशियामा बांबू ग्रोव्ह किंवा सगनो बांबू फॉरेस्ट, हे एक नैसर्गिक जंगल आहे. हे जंगल अराशियामा मधील बांबू, क्योतो, जपान येथे आहे. या जंगलात मुख्यतः मोसो बांबू (फिलोस्टाचिस एडुलिस) यांचा समावेश आहे. यात पर्यटक आणि अभ्यागतांना फिरण्यासाठी अनेक मार्ग आहेत. पर्यावरण मंत्रालय त्यास जपानच्या साऊंडस्केपचा एक भाग मानतो.
२०१५ पूर्वी या क्षेत्रात जाण्यासाठी शुल्क होते. परंतु सध्या हे निशुल्क केलेले आहे.
हे ठिकाण टेनरी-जी मंदिरापासून फारसे दूर नाही. या ठिकाणी रिन्झाई स्कूल आणि प्रसिद्ध नोनोमिया मंदिर आहे .
बांबू एरवेझ

बांबू श्वसनमार्ग एक व्हिएतनामी हवाई परिवहन आहे. तो 2017 मध्ये स्थापना केली आणि पहिले ऑक्टोबर 1 9 08 रोजी पहिल्या फ्लाइट्स सुरू करेल. हे व्हिएतनाममध्ये समुद्रकिनारा रिसॉर्ट्सला पर्यटक करेल. हे आशिया आणि युऑटॉप मधील ठिकाणासाठी उडेल. 2018 मध्ये, कंपनीने 24 बोईंग 787 ड्रीमलायनरसाठी बोईंग बरोबरच्या करारानुसार 24 एअरबस ए 321 नौओसाठी एअरबससह एक करार केला आहे.
बांबू (चित्रपट)

बांबू हा २०२३ चा विशाल देवरुखकर दिग्दर्शित आणि क्रिएटिव्ह वाइब प्रॉडक्शन निर्मित भारतीय मराठी -भाषेतील नाटक चित्रपट आहे. यात अभिनय बेर्डे, वैष्णवी कल्याणकर पार्थ भालेराव, शिवाजी साटम आणि समीर चौघुले यांच्या भूमिका आहेत. हा चित्रपट २६ जानेवारी २०२३ रोजी थिएटरमध्ये प्रदर्शित झाला होता.
बासरी

बासरी हे वेळुपासुन बनलेले एक फुंकून वाजविण्याचे वाद्य आहे . हे श्रीकृष्णांचे आवडते वाद्य होते.भारतात हे वाद्य फार पुरातन काळापासून प्रचलीत आहे. बासरीची लांबी 12" ते जवळजवळ 40" असते.
बासरी हे एक सुषिर वाद्य आहे. हे भारतीय संगीतातील वाद्यांमधील आद्य वाद्य मानले जाते. भुंग्यांनी भोक पाडलेल्या बांबुमधून वारा जाताना आलेल्या आवाजामुळे या वाद्याची कल्पना सुचल्याचे मानले जाते. सामान्यतः, बासरी ही बांबूपासून बनवली जाते. एका टोकाला बांबू कॄत्रिम बुचाने बंद केला जातो, अथवा बांबूच्या पेराच्या सांध्याचाच वापर करून ते टोक बंद राखले जाते. बासरीला हाताच्या बोटांनी घडी ठेवून स्वर काढण्यासाठीची ६/७/८ छिद्रे (स्वररंध्रे) असतात, आणि एक फुंकरीचे छिद्र (मुखरंध्र) असते हे बंद टोकाजवळ असते. त्याखाली सामान्यतः म, ग, रे, सा, नी, ध आणि प या स्वरांची स्वररंध्रे असतात. काही वेळा 'प'च्या स्वररंध्राखाली 'म'चे स्वररंध्र बनवले जाते. बासरीवादक श्री केशवराव गिंडे यांनी केलेल्या नव्या संरचनेमध्ये मुखरंध्राकडील मच्या स्वररंध्राच्या वर पचे एक स्वररंध्र बनवलजाते.
हिदुस्तानी संगीत 3 सप्तकांमधे वाजवले जाते- मंद्र(खालची पट्टी), मध्य(मधली पट्टी), तार(वरची पट्टी). बासरीच्या मुखरंध्रावर फुंकर घालून आणि दोन्ही हातांची तीन तीन बोटे (तर्जनी,मध्यमा आणि अनामिका) स्वररंध्रांवर ठेवून आणि पूर्ण अथवा अर्धी उचलून स्वरनिर्मिती केली जाते. बासरीमधून सामान्यतः दोन सप्तकांत (मंद्र पंचम ते मध्य षड्ज हे अर्धे सप्तक्, मध्य षड्ज ते तार षड्ज हे पूर्ण सप्तक, तार षड्ज ते तार पंचम हे अर्धे सप्तक) वादन करता येते (प्रगत वादक तार पंचम ते अतितार षड्ज असे अर्धे सप्तक अधिक वाजवू शकतो). बासरीत एकूण 15 सूर वाजवता येतात, ते खालीलप्रमाणे :
ध्रांच्या सामान्य बासरीच्या वादनामध्ये स्वर खालील पद्धतीने काढले जातात. मुखरंध्राकडील पहिले स्वररंध्र (मचे स्वररंध्र) डाव्या हाताच्या तर्जनीने झाकले जाते. त्या खालील स्वररंध्रे अनुक्रमे डाव्या हाताची मध्यमा, अनामिका, उजव्या हाताची तर्जनी, मध्यमा आणि अनामिका या बोटांनी झाकली जातात. (हे वर्णन आणि खालील स्थिती डावा हात मुखरंध्राजवळ आणि उजवा हात खाली अश्या प्रकारे वाजवतानाच्या स्थितीचे आहे. अश्या वेळी बासरी ही वादकाच्या उजव्या बाजूला असते. हात उलट घेऊन्, डाव्या बाजूला बासरी धरून वादन करताना खालील वर्णनामध्ये डावा आणि उजवा हे शब्द उलट होतील, बोटे तीच राहतील. )
सप्तक बदलण्यासाठी फुंकरीच्या जोरामध्ये बदल केला जातो, बोटे तशीच राहतात. मात्र तार पंचम ते अतितार षड्ज या स्वरांकरता बोटांची स्थिती वेगळी असते.
==प्रकार==royal Cheap
बासरी हे वाद्य सुशीर वाद्य आहे .या वाद्याला ऐतिहासिक महत्त्व आहे.तसेच बासरी ही बांबू ,पितळ,अक्रालिक या पदार्थांपासून बनवली जाऊ शकते हे वाद्य जबराट असते.
गवत

गवत म्हणजे एक प्रकारची वनस्पती होय. याचे अनेक प्रकार असतात.
मारवेल, ताणी, दगडी ,खाजा , सावा , धूड इत्यादी.
गवत हे सर्वात जास्त आधुनिक प्रकारचे अन्जिओस्पेर्म्स आहे .
गवत ही वनस्पती माणसाला तृण्याध्न्य देते .तसेच जनावरांना चार म्हणूनही उपयोगास येते .तसेच बांबू हे देखील गवताचा एक प्रकार आहे जो खूप प्रकारे वापरता येतो.गवत हे सर्वसामान्यपणे सगळीकडेच दिसते.
मारबत

'मारबत व बडग्या' हा जगातला एकमेव असा मिरवणुक प्रकार फक्त नागपूरातच आहे. पुर्वी, बांकाबाई हिने ईंग्रजांशी हातमिळवणी केली त्याचा निषेध म्हणुन बांकाबाईच्या, कागद व बांबू वापरून केलेल्या पुतळयाची, तान्ह्या पोळ्याच्या दिवशी (पोळ्याचा दुसरा दिवस)मिरवणुक काढण्यात येते व मग त्याचे दहन होते.या मध्ये काळी व पिवळी मारबत असे दोन प्रकार आहेत.बाकांबाईच्या नवऱ्यानेपण या तिच्या कृत्याचा विरोध केला नाही म्हणुन त्याचाही पुतळा बनवून सोबतच त्याचीपण मिरवणुक काढतात. तिच्या नवऱ्याच्या पुतळ्याला 'बडग्या' म्हणतात.या दिवशी(श्रावण अमावस्येच्या दुसऱ्यादिवशी)नागपूर व जवळपासच्या गाव-खेडयातील लोकं नागपूरला आपल्या लहानग्यांना घेउन येतात.मिरवणूक मार्गाच्या दुतर्फा उभे राहून मारबत व बडग्या बघतात.ही एक प्रकारे जत्राच आहे. तेथे अनेक फेरीवाले फुगे,खेळणी इ.वस्तु विकतात.या वेळेस पावसाळयाच्या जोर कमी झाला असतो.शेतीची कामेपण बहुदा झालेली असतात.त्यामुळे शेतकऱ्यांना व इतरेजनांना हा एक विरंगुळा वाटतो. ईंग्रजांचे राज्य जाऊन आज कितीतरी वर्षे लोटली. परंतु, नागपूरकर आणि या परीसरातील नागरिकांच्या मनात बांकाबाईच्या कुकृत्यामुळे झालेली जखम अजुन भळभळतेच आहे.
सन २०११ मध्ये काळ्या मारबतीच्या मिरवणुकीला १३१ वर्षे तर पिवळ्या मारबतीला १२७ वर्षे पूर्ण झाली आहेत.
पोळ्याच्या दुसऱ्या दिवशी मारबत आणि बडग्याचा उत्सव असतो. या निमित्ताने समाजातील वाईट चालीरीती आणि रोगराई दूर करण्याचे साकडे मारबतीला घालण्यात येते. या उत्‍सवात राष्ट्रीय, आंतरराष्ट्रीय मुद्यांसह स्थानिक समस्यांवरही भाष्य करणारे फलक आणि सूचक ओळींनी जनतेच्या मनातला प्रशासनाच्‍या विरोधात राग आणि संताप व्यक्त होतो. दरवर्षी वर्षभरातील चर्चेचा विषय घेऊन बडग्या येत असतो.
कसे तयार होतात मारबत?
ही परंपरा मूळ आदिवासींची आहे, जी नागपुरात १८८१ सालापासून सुरू झाली. तेली समाजाच्या बांधवांनी पिवळी मारबत तयार करून तिचे दहन करण्याची प्रथा सुरू केली. तान्ह्या पोळ्याच्या दिवशी लहान मुले गल्लीबोळांतून “घेऊन जा रे मारबत ,घेऊन जा रे मारबत” असे ओरडत फिरत असतात. काठ्या, बांबू, तरट ह्यापासून मोठे पुतळे बनवले जातात, त्यावर फाटके कपडे, चिंध्या गुंडाळतात व विविध रंगांनी रंगवतात. मारबतबरोबर जो बडग्या असतो त्याच्या गळ्यात मोडके झाडू, फाटके कपडे, फुटके डबे, टायरचे तुकडे ह्यांच्या माळा घालतात. बडग्याच्या हातात मुसळ व कमरेला उखळ बांधलेले असते.
चापडा

चापडा किंवा हिरवा चापडा (शास्त्रीय नाव: Trimeresurus gramineus ; इंग्लिश: Bamboo pit viper, बांबू पिट व्हायपर;) हा विषारी जातीतील साप आहे. हा साप हिरव्या रंगाचा असून हे लहान झुडूपांच्या फांद्यांवर, वेलींवर रहातात. हा साप अंडी न घालता थेट पिल्लांना जन्म देतो. हा साप जास्तीत जास्त माणसांच्या डोक्यावर चावा घेतो.
डेकॅथ्लॉन

डेकॅथ्लॉन हा ऑलिंपिक स्पर्धांमध्ये होणारा एक क्रीडाप्रकार आहे. ह्यात एकूण दहा स्पर्धा असतात, त्या अशा :-
यांतल्या काही स्पर्धा पहिल्या दिवशी, आणि काही दुसऱ्या दिवशी होतात.
महिला खेळाडूंसाठी याच स्पर्धा किरकोळ फरकाने होतात.
Бамбуковые (триба)

Бамбу́ковые (лат. Bambuseae) — триба однодольных растений подсемейства Бамбуковые (Bambusoideae) семейства Злаки (Poaceae).
Крупная триба в рамках бамбуковых растений: включает в себя общепризнанных 75—110 родов и 1140—1250 видов. Представители распространены в Азии, Южной Америке, на островах Тихого океана, на севере Австралии, в Африке (особенно на Мадагаскаре) и Северной Америке.
Многолетние растения (дорастают до 150 лет), древовидные или кустарники. Корневище хорошо развито, с мощным одревесневающем стеблем — соломиной. Стебель высокий, цилиндрический, высотой до 40 м и до 30 см в диаметре.
Бамбуковый массаж

Бамбуковый массаж – вид массажа, для которого в качестве массажного инструмента используются полые бамбуковые стебли (трости) или веники комнатной температуры или слегка нагретые.
Бамбуковый массаж осуществляется с помощью полых бамбуковых стеблей различной длины (чаще 30-35 см) и диаметра (в основном 3 см) или специальных веников.
Массаж обеспечивает работу с глубокими тканями, что способствует улучшению кровообращения. Кроме того, использование бамбуковых палочек помогает уменьшить напряжение и нагрузку на руки и пальцы практикующего массажиста.
Среди используемых техник и приёмов: постукивание, прокатывание, поколачивание, разминание торцом палки.
Показаниями к применению бамбукового массажа являются:
Противопоказаниями являются:
Первоначально массаж с применением бамбуковых стеблей появился в Китае, Маврикии, Индонезии и Таиланде. В Японии и Бразилии получила распространение разновидность массажа с применением бамбуковых веников.
В Европе и России данный вид массажа начал распространяться в 1990—2000-е годы.
Бамбуковый занавес

Бамбу́ковый за́навес — эвфемизм термина «железный занавес» для Восточной Азии.
Словосочетание было менее употребимо, чем «железный занавес», поскольку последний просуществовал стабильно более сорока лет, в то время как границы и параметры «бамбукового» постоянно менялись.
Сегодня употребляется лишь в отношении Бирмы .
Бамбуковые бирки Цзоумалоу

Бамбуковые бирки Цзоумалоу (кит. трад. 走馬樓簡牘, упр. 走马楼简牍, пиньинь zǒumǎlóu Jiǎndú) — археологические находки 1996 года в местности Цзоумалоу (走馬樓) в центральной части города Чанша провинции Хунань, Китай. Это открытие было одной из самых важных археологических находок в Китае за 1990-е годы. Все исторические артефакты из Цзоумалоу представлены в Музее бамбуковых бирок в Чанше, как и в местности Мавандуй.
Цзоумалоу (走马搂) находится в юго-восточном углу при пересечении центральных улиц Хуансин и Уи. В октябре 1996 года на строительной площадке в Хейвадо (平和堂) было найдено более 140 тысяч кусков бамбуковых и деревянных бирок. Историческую ценность представляют бамбуковые бирки (竹简), деревянные бирки (木 简), деревянные таблички (木 牍), ручные бирки с надписями (签 牌) и печатки (封 检); это документы, которые в основном использовались для записи административных и судебных условий в царстве У эпохи Троецарствия) (220—280 гг. н. э.). Поэтому деревянные и бамбуковые бирки принято называть бирками Цзоумалоу-У (走马 楼 吴 简). Количество найденных бамбуковых и деревянных бирок превысило количество всех бирок, ранее обнаруженных в Китае. Это открытие вошло в число самых важных открытий в Китае в XX веке, наряду с гадательными надписями на костях Цзягувэнь, рукописями Дуньхуана и серией бамбуковых и деревянных бирок на северо-западе. Музей бамбуковых бирок в Чанше был основан в 2002 году. С момента открытия в 1996 году археологи провели 19 лет до полной сортировки и инвентаризации культурных реликтов.
За этот период было сделано ещё несколько похожих находок. В 2003 году в Цзоумалоу нашли более двадцати тысяч бамбуковых бирок. Бирки этой группы относятся к более раннему периоду Западной династии Хань (202 до н. э. — 8 н. э.). В 2004 году были найдены 206 бамбуковых бирки с надписями в Дунпайлоу (东牌楼) эпохи восточной династии Хань (25-220 гг). 22 июня 2010 года тысячи бамбуковых бирок были обнаружены в древнем колодце на пересечении центральной улицы Уи и переулка Цзоумалоу во время строительства Второй линии метро города Чанша, там где находится станция «Площадь Уи». Эта находка была датирована эпохой эпохи Восточной династии Хань.
Бамбуковые анналы

Бамбуковые анналы (кит. трад. 竹書紀年, упр. 竹书纪年, пиньинь Zhúshū Jìnián, палл. Чжу шу цзи нянь) — один из важных письменных источников по истории Древнего Китая. В научной и культурной традиции существует в двух вариантах, которые принято называть «древним» (гу бэнь 古本) текстом и «современным» (цзинь бэнь 今本) текстом. Каждый из них представляет собой разновидность реконструкции не сохранившегося в первоначальном виде памятника. «Древний» текст представляет собой упорядоченную подборку сохранившихся в различных произведениях III—XII веков сообщений из Чжу шу цзи нянь (см. также en:Ji zhong discovery). Как целостное произведение, он был утерян в середине XII в. и реконструирован Чжу Юцэном в первой половине XIX века. «Современный» текст отчасти состоит из сообщений Чжу шу цзи нянь и включает материал различных исторических сочинений, подобранных и стилизованных составителями нового времени. По существу «современный» текст ― это произведение китайской историографии, завершённое к началу XVIII века.
Бамбук

Бамбу́к (лат. Bambúsa) — род многолетних вечнозелёных растений семейства Злаки (Poaceae), из подсемейства Бамбуковые (Bambuseae). Род включает в себя около 140 видов, растущих, в основном, в тропических и субтропических регионах Азии, особенно распространены во влажных тропиках.
Одревесневающие стебли бамбука (соломины) — высотой до 11 м, в верхней части сильно разветвлённые. Растут очень быстро (до 0,75 м в сутки), представители рода (как и подсемейства) — одни из наиболее быстрорастущих растений на Земле. Листья ланцетные, с очень короткими черешками. Колоски многоцветковые, расположены по одному или в группах на особых ветвях, которые обычно несут лишь чешуевидные листья. Цветки обоеполые, анемофильные (ветроопыляемые). Зерновки обычно выпадают из цветковых чешуй, распространяются водными потоками или животными. Каждая группа, клон или вся популяция в районе цветёт раз в течение нескольких десятилетий, причём одновременно и очень обильно, после плодоношения как правило отмирает полностью или погибают только наземные побеги, а корневища сохраняются.
Бамбук применяют как строительный материал, для изготовления различных изделий, в том числе духовых музыкальных инструментов (флейт).
Bambusa Schreb., Genera Plantarum, ed. 8. 1: 236. 1789, nom. cons.
По информации базы данных The Plant List, род включает 137 видов:
Бамбуковая жена

Бамбуковая жена (кит. упр. 竹夫人, пиньинь zhúfūrén; кантонский: jūkfūyàhn; вьетнамский: trúc phu nhân; кор. 죽부인, jukbuin; японский: chikufujin) — полое изделие размером с человека, сплетённое из бамбука.
Изделие пользуется популярностью в странах Юго-Восточной Азии и предназначено для более комфортного засыпания жаркими ночами: обняв «бамбуковую жену», человек испытывает приток воздуха к большей поверхности тела и за счёт испарения пота с этих частей тела — охлаждается.
ไผ่

ไผ่ เป็นไม้พุ่มหลายชนิดและหลายสกุลใน วงศ์หญ้า (วงศ์ Poaceae; เดิมคือวงศ์ Gramineae) วงศ์ย่อย Bambusoideae เป็นไม้ไม่ผลัดใบใน ขึ้นเป็นกอ ลำต้นเป็นปล้องๆ เช่น ไผ่จีน (Arundinaria suberecta) ไผ่ป่า (Bambusa arundinacea) ไผ่สีสุก (Bambusa flexuosa และ Bambusa blumeana) ไผ่ไร่ (Gigantochloa albociliata) ไผ่ดำ (Phyllostachys nigra)
ผลผลิตจากไผ่ที่สำคัญคือ หน่อไม้ ซึ่งเป็นอาหารสำคัญของคนไทย นิยมทานกันมากในเกือบทุกภาคของประเทศไทย โดยเฉพาะภาคเหนือและอีสาน นอกจากนี้ไม้ไผ่ยังมีคุณสมบัติพิเศษทั้งด้านความแข็งแรงและยืดหยุ่นที่เหนือกว่าวัสดุสังเคราะห์หลายชนิด ดังนั้นจึงยังได้รับความนิยมในการทำเครื่องมือเครื่องใช้หลายประเภท ใช้ชะลอน้ำที่เข้าป่าชายเลน นั่งร้านก่อสร้างและบันได เป็นต้น
ไผ่ทั่วโลกมีอยู่ประมาณ 3 เผ่า 15 เผ่าย่อย 1 เผ่าย่อยที่ incertae sedis 115 สกุล และมากกว่า 1,462 ชนิด
ในประเทศไทยนั้น พบไผ่อยู่ 30 ชนิด ดังนี้
เทศบาลตำบลคลองไผ่

คลองไผ่ เป็นเทศบาลตำบลแห่งหนึ่งในอำเภอสีคิ้ว จังหวัดนครราชสีมา
เทศบาลตำบลคลองไผ่ ตั้งอยู่ในท้องที่ ของ ตำบลคลองไผ่ อำเภอสีคิ้ว จังหวัดนครราชสีมา โดยตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของอำเภอสีคิ้ว ถนนมิตรภาพ อยู่ห่างจากอำเภอสีคิ้ว ประมาณ 10 กิโลเมตร และอยู่ทางทิศตะวันตกของตัวเมืองนครราชสีมา ระยะทางห่างจากตัวจังหวัดนครราชสีมา ประมาณ 59 กิโลเมตร เทศบาลตำบลคลองไผ่ มีพื้นที่ 7.68 ตารางกิโลเมตรหรือประมาณ 4,712.5 ไร่ ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลคลองไผ่ อำเภอสีคิ้ว จังหวัดนครราชสีมา มีจำนวน 2 หมู่บ้าน ดังนี้
เทศบาลตำบลคลองไผ่ เดิมทีมีฐานะเป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นรูปแบบสุขาภิบาลมีชื่อว่า สุขาภิบาลคลองไผ่ เมื่อวันที่ 23 ธันวาคม 2528 และได้รับการยกฐานะเป็น เทศบาลตำบลคลองไผ่ เมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2542
ชุมชนในเขตเทศบาลตำบลคลองไผ่มีทั้งหมด 10 ชุมชน ดังต่อไปนี้
ในเขตเทศบาลตำบลคลองไผ่ มีสถานีอนามัย 1 แห่ง คือ
เนื่องจากเป็นชุมชนที่อยู่ริมถนนมิตรภาพ สามารถเดินทางเชื่อมต่อกับ อำเภอต่างๆ ในจังหวัดนครราชสีมา หรือว่า เดินทางไปที่จังหวัดต่างๆ ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ได้อย่างทั่วถึง สะดวกและรวดเร็ว มีถนนมิตรภาพเป็นเส้นทางคมนาคมหลัก และมีการบริการขนส่งสาธารณะทางรถยนต์โดยสารประจำทางในเขตเทศบาล
ตำบลคลองไผ่

คลองไผ่ เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอสีคิ้ว จังหวัดนครราชสีมา โดยมีพื้นที่ความรับผิดชอบอยู่ในองค์การปกครองส่วนท้องถิ่น 2 หน่วยงาน คือ เทศบาลตำบลคลองไผ่ และองค์การบริหารส่วนตำบลคลองไผ่ ตั้งอยู่ห่างจากอำเภอสีคิ้วประมาณ 21 กิโลเมตร
พื้นที่ของตำบลคลองไผ่ อยู่ในความรับผิดชอบองค์การปกครองส่วนท้องถิ่น 2 หน่วยงาน คือ
ไผ่ผารบ ก่อเกียรติยิม

ไผ่ผารบ ก่อเกียรติยิม มีชื่อจริงว่า ไผ่ ผารบ เกิดเมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2526 ที่อำเภอเทพสถิตย์ จังหวัดชัยภูมิ
ไผ่ผารบเคยชกมวยไทยมาก่อน โดยใช้ชื่อว่า "คนโหด ลูกเขาวงค์" ก่อนจะมาชกในศึกวันทรงชัยที่สนามมวยเวทีลุมพินี ของโปรโมเตอร์ ทรงชัย รัตนสุบรรณ ได้เปลี่ยนชื่อเป็น "ดาวเด่น สิงห์คลองสี่" จากความเป็นนักมวยหมัดหนัก จึงได้รับฉายาว่า "ไอ้หมัดดาวตก" แม้จะไม่เคยเป็นแชมป์ แต่ก็เป็นรองแชมป์ประเทศไทยในรุ่นฟลายเวท (112 ปอนด์) และเคยเอาชนะ ธงชัย ต.ศิลาชัย นักมวยไทยชื่อดังมาแล้ว
เมื่อหันมาชกมวยสากลอาชีพ จึงเปลี่ยนมาเป็นชื่อ "ไผ่ผารบ" โดยนำชื่อและนามสกุลจริงมารวมกัน โดยเป็นนักมวยในสังกัดก่อเกียรติกรุ๊ป ของ ก่อเกียรติ พณิชยารมณ์ ได้ชกในครั้งที่สองก็ได้ขึ้นชิงแชมป์ในรุ่นฟลายเวทของสมาคมมวยแห่งทวีปเอเชีย (PABA) เลยทันที จากนั้นก็ได้เปลี่ยนไปชกในรุ่นที่เล็กกว่าอีกคือรุ่น ไลท์ฟลายเวท (108 ปอนด์) และก็ได้เป็นแชมป์ PABA อีก และยังเป็นแชมป์เอเชียแปซิฟิกในรุ่นเดียวกันนี้ของ WBO อีกด้วย ต่อมาในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2553 ได้ลดรุ่นมาชกในรุ่นมินิมั่มเวทและได้ขึ้นชิงแชมป์ในรุ่นนี้ที่ว่างของ WBA ASIA กับนักมวยชาวฟิลิปปินส์ ก็ปรากฏว่าสามารถเอาชนะน็อกไปได้เพียงแค่ยกแรกเท่านั้น
ต่อมาในวันที่ 7 พฤศจิกายน พ.ศ. 2554 ไผ่ผารบได้ขึ้นชิงแชมป์โลกเฉพาะกาลในรุ่นนี้ ของสมาคมมวยโลก (WBA) กับ เฮซุส ซิลเวสเตร นักมวยชาวเม็กซิกัน ปรากฏว่าไผ่ผารบเป็นฝ่ายเอาชนะคะแนนไปได้อย่างเอกฉันท์ แต่ก็คู่คี่สูสี เนื่องจากในช่วงท้าย ๆ การชก ไผ่ผารบเป็นฝ่ายถูกนักมวยชาวเม็กซิกันไล่ชกอยู่ฝ่ายเดียว
ในวันที่ 8 มกราคม พ.ศ. 2555 ไผ่ผารบถูกตำรวจจับในข้อหาค้ายาบ้าพร้อมกับนักมวยไทยอีกราย โดยเจ้าตัวอ้างว่าทำไปเพราะเงินที่ได้จากการชกมวย ไม่พอกับค่าใช้จ่าย ทำให้ต้องหมดอนาคตในวงการมวยไปเลยทันที
ซึ่งไผ่ผารบถูกตัดสินจำคุกเป็นเวลา 3 ปี 6 เดือน ที่เรือนจำอำเภอชัยบาดาล ขณะที่ได้รับโทษมาราว 8 เดือน ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2556 ก็ได้รับอนุญาตเป็นพิเศษจากกรมราชทัณฑ์ ได้ออกมาชกนอกเรือนจำได้ โดยเริ่มจากการชิงแชมป์รุ่นฟลายเวท ของ WBC เอเชีย และพ้นโทษออกมาในเดือนมกราคม พ.ศ. 2557 ได้แชมป์รุ่นไลท์ฟลายเวท ขององค์กรมวยโลก (WBO) โอเรียนทัล เมื่อวันที่ 8 พฤษภาคม ปีเดียวกัน และได้แชมป์รุ่นไลท์ฟลายเวท ของ WBA ASIA เมื่อวันที่ 12 กันยายน ปีเดียวกัน
ต่อมา ไผ่ผารบแพ้เป็นครั้งแรก เมื่อขึ้นป้องกันแชมป์รุ่นไลท์ฟลายเวท WBO โอเรียนทัล เมื่อวันที่ 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2559 เมื่อถูกหมัดของ เจสซี เอสปินัส นักมวยชาวฟิลิปปินส์อัดเข้าลิ้นปี่ในยกที่ 8 ในการชกที่เวทีมวยชั่วคราว วัดโคกกรวด ตำบลตั้งใจ อำเภอเมืองสุรินทร์ จังหวัดสุรินทร์ หลังจากนั้น ไผ่ผารบก็แขวนนวมไป
ปลาซิวใบไผ่ยักษ์

ปลาซิวใบไผ่ยักษ์ (อังกฤษ: Giant danio) เป็นสกุลของปลาน้ำจืดขนาดเล็กสกุลหนึ่ง จำพวกปลาซิว ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) ใช้ชื่อสกุลว่า Devario (/เด-วา-ริ-โอ/)
ปลาซิวในสกุลนี้ เคยถูกรวมเป็นสกุลเดียวกันกับปลาซิวสกุล Danio หรือ ปลาซิวใบไผ่ หรือ ปลาจุกกี มาก่อน แต่ปลาซิวที่อยู่ในสกุลปลาซิวใบไผ่ใหญ่นี้ จะมีขนาดลำตัวที่ใหญ่กว่า โดยจะมีความยาวลำตัวเฉลี่ย 5-15 เซนติเมตร และมีลวดลายสีสันต่าง ๆ ในบริเวณข้างลำตัว
โดยก็ถูกเรียกชื่อสามัญว่า "ปลาซิวใบไผ่" หรือ "ปลาซิวใบไผ่ใหญ่" พบกระจายพันธุ์ในแหล่งน้ำโดยเฉพาะแหล่งน้ำที่เป็นลำธารหรือน้ำตกในป่าดิบ ในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และอาจจะมีบางชนิดที่เป็นชื่อพ้องกัน
ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Devario ที่วิกิสปีชีส์