davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Kecambah kedelai

Kecambah kedelaiataukecambah kacang kedelai, disebutkongnamul(콩나물) dalambahasa Korea, adalah tumbuhan (sporofit) muda yang baru saja berkembang dari tahap embrionik di dalamkedelai.
Asal usul yang sebenarnya darikongnamultidak diketahui, tetapi diasumsikan bahwa telah makan sejak masaTiga Kerajaan Koreaatau awal eraGoryeo. Rekaman mengenaikongnamuldapat ditemukan dalam dokumen dari era Goryeo,Hyangyak Gugeupbang(hangul: 향약구급방, hanja: 鄕藥救急方) di mana budidaya kecambah disebutkan; ketikaTaejo dari Goryeopendiri negara tersebut, tentara diselamatkan dari kelaparan dengan menumbuhkan tauge di sungai terdekat.
Pada dokumen eraJoseon,Sallim gyeongje(hangul: 산림경제, hanja: 山林經濟), metode memasaknya telah disebutkan,dan pada dokumen eraJoseonyang lainnya,Seonghosaseol(hangul: 성호사설, hanja: 星湖僿說) dikatakan bahwakongnamuldigunakan masyarakat miskin untuk membuatjuk.Kongnamulsekali lagi disebutkan dalamCheongjanggwanjeonseo(hangul: 청장관전서, hanja: 靑莊館全書) sebagaimakanan pokokyang dikonsumsi selama masa kelaparan.
Dalambahasa Korea,kongnamulmengacu padabanchanyang dibumbui (lauk) yang terbuat dari kecambahkedelai, serta menjadi istilah untuk kecambah itu sendiri. Ini adalah salah satubanchanyang paling umum, serta bahan dasarbibimbap.
Persiapan: Setelah akar dan kulit kacang dibuang, kecambah direbus. Kecambah dikeringkan adalah dibumbui denganminyak wijen,kecap,daun bawangcincang,biji wijen,bawang putihcincang, dan taburibubuk cabai.
Hidangan Kongnamul:Kongnamuldigunakan dalam berbagai hidangan, dari hidangan nasi kukus hinggajjimmakanan laut. Ini adalah bahan utama sebagai berikut:
Perkecambahan

Perkecambahanataugerminasi(bahasa Inggris:germination) merupakan tahap awalperkembangansuatutumbuhan, khususnyatumbuhan berbiji. Dalam tahap ini,embriodi dalambijiyang semula berada pada kondisidormanmengalami sejumlah perubahanfisiologisyang menyebabkan ia berkembang menjaditumbuhanmuda. Tumbuhan muda ini dikenal sebagaikecambah.
Perkecambahan diawali dengan penyerapanairdari lingkungan sekitar biji, baik tanah, udara, maupun media lainnya. Perubahan yang teramati adalah membesarnya ukuran biji yang disebut tahap imbibisi (berarti "minum"). Biji menyerap air dari lingkungan sekelilingnya, baik dari tanah maupun udara (dalam bentukembunatau uap air. Efek yang terjadi adalah membesarnya ukuran biji karenasel-sel embrio membesar) dan biji melunak. Proses ini murnifisik.
Kehadiran air di dalam sel mengaktifkan sejumlahenzimperkecambahan awal.Fitohormonasam absisatmenurun kadarnya, sementaragiberelinmeningkat. Berdasarkan kajianekspresigenpadatumbuhan modelArabidopsis thalianadiketahui bahwa pada perkecambahanlokus-lokus yang mengatur pemasakan embrio, sepertiABSCISIC ACID INSENSITIVE 3(ABI3),FUSCA 3(FUS3), danLEAFY COTYLEDON 1(LEC1) menurun perannya (downregulated) dan sebaliknya lokus-lokus yang mendorong perkecambahan meningkat perannya (upregulated), sepertiGIBBERELIC ACID 1(GA1),GA2,GA3,GAI,ERA1,PKL,SPY, danSLY. Diketahui pula bahwa dalam proses perkecambahan yang normal sekelompokfaktor transkripsiyang mengaturauksin(disebut Auxin Response Factors, ARFs) diredam olehmiRNA.
Perubahan pengendalian ini merangsang pembelahan sel di bagian yang aktif melakukanmitosis, seperti di bagian ujung radikula. Akibatnya ukuran radikula makin besar dan kulit ataucangkangbiji terdesak dari dalam, yang pada akhirnya pecah. Pada tahap ini diperlukan prasyarat bahwa cangkangbijicukup lunak bagiembriountuk dipecah.
Berdasarkan posisi kotiledon dalam proses perkecambahan dikenal perkecambahan hipogeal danepigeal. Hipogeal adalah pertumbuhan memanjang dari epikotil yang meyebabkanplumulakeluar menembus kulit biji dan muncul di atas tanah. Kotiledon relatif tetap posisinya. Contoh tipe ini terjadi pada kacangkapridanjagung. Pada epigeal hipokotillah yang tumbuh memanjang, akibatnya kotiledon dan plumula terdorong ke permukaan tanah. Perkecambahan tipe ini misalnya terjadi padakacang hijaudanjarak. Pengetahuan tentang hal ini dipakai oleh para ahliagronomiuntuk memperkirakan kedalaman tanam.
Lapisan kecambah

Lapisan kecambah(bahasa Inggris:germ layer, germinal epithelium)adalah gugusselyang terbentuk pada masaembriogenesis, dan merupakan lapisan yang membentuk seluruh jaringan dan organ di dalam tubuh pada masaorganogenesis.
Pada umumnyamakhluksimetri radialakan tersintesis dari dua lapisan kecambah utama (bahasa Inggris:primary tissue layer, primary germ layer), lapisan ektoderma dan lapisan endoderma sehingga bersifatdiploblastik. Makhluksimetri bilateraltersintesis dengan tambahan satu lapisan lain yaitu lapisan mesoderma sehingga bersifattriploblastik.
Setelah embrio melewati masamorulahingga akhir perkembangan masablastulasaat telah terbentuk dari sel blastomer, awal masagastruladimulai dengan migrasi sel membentuk sebuah saluran tipis (bahasa Inggris:archenteron) dengan lapisan endoderma (bahasa Inggris:endoderm, entoderm) yang perlahan menjadi seperti pipa (bahasa Inggris:alimentary canal) di akhir masaembriogenesis. Awal masaorganogenesis, ditandai dengan perkembangan kanal tersebut menjadisaluran pencernaanmeliputi seluruhkelenjaryang bermuara pada saluran ini, termasukhati,pankreas,saluran pendengaran,lobang pernapasan,paru-paru,kandung kemih,ureterdan folikel kelenjartiroiddantimus, kecualimulut,faring. Kesemuanya terbentuk dalam masa embrio sekitar 5 minggu.
Lapisan ektoderma (bahasa Inggris:ectoderm) adalah awal jaringan yang menutup permukaan tubuh. Ektoderma terdiferensiasi membentuksistem saraf,gigi,kulit. Padavertebrata, dikenal dua macam ektoderma,surface extodermdanneuro ectodermdengan sub bagianneural crestdanneural tube.
Lapisan mesoderma (bahasa Inggris:mesoderm) terletak di antara kedua lapisan di atas dan terdiferensiasi membentuktulang,otot,jaringan penghantar(bahasa Inggris:connective tissue),sumsum,tulang rawan(bahasa Inggris:cartilage),jantungdanpembuluh darah,sistem reproduksi,limpa,ginjaldan sistemurinary.
Roti kecambah

Roti kecambahadalah salah satu jenisrotiyang terbuat daribiji-bijian utuhyang dibiarkanbertunas, yaitu berkecambah, sebelum digiling menjadi tepung. Ada beberapa jenis roti gandum kecambah. Ada yang dibuat dengan tambahan tepung, ada yang dibuat dengan tambahan gluten, dan ada pula yang, sepertiroti Essenedanroti Yehezkiel(menurut rumus roti kuno dalamEzekiel4:9, namun resep itu dipanggang di atas api kotoran,Ezekiel4:15), dibuat dengan sedikit bahan tambahan.
Roti kecambah mengandung biji-bijian utuh yang bertunas (kernel, atau buah beri) dari berbagai biji. Berbeda denganroti tawarkarena roti tawar terbuat dariendospermgandum giling (setelahdedakdankumannyadihilangkan). Roti gandum utuh mengandung dedak, bulir, dan endosperma, sehingga menyediakan lebih banyakserat,vitamin, danproteinalami. Roti gandum yang bertunas (atauberkecambah) memiliki jumlah vitamin per gram yang kira-kira sama, dan gluten 47% lebih sedikit dibandingkan roti biasa.
Perbandingan analisis nutrisi menunjukkan bahwa biji-bijian yang bertunas mengandung sekitar 75% karbohidrat, protein sedikit lebih tinggi, dan sekitar 40% lemak jika dibandingkan dengan biji-bijian utuh.
Selain gandum, roti kecambah mungkin mengandung biji-bijian dan kacang-kacangan, sepertimillet,barley,oat,lentil, dankedelai. Roti yang terbuat dari biji-bijian dan kacang-kacangan dapat menyediakan serangkaianasam aminolengkap, bahan penyusun protein. Roti kecambah mungkin mengandung sedikit lebih banyak mineral dan nutrisi dibandingkan roti yang tidak bertunas. Selain itu, roti ini memberikan manfaat yang sama seperti roti gandum utuh dibandingkan roti gandum olahan, seperti menurunkan risiko penyakit jantung koroner.
Roti Essene adalah roti gandum kecambah sederhana yang terbuat dari gandum bertunas dan diolah dengan suhu rendah. Penghobimakanan mentahsering memakannya mentah atau sedikit dihangatkan.Kaum Eseni, sebuah kelompok agama Yahudi yang berkembang dari abad ke-2 SM hingga abad ke-1 M, dianggap sebagai penemu teknik dan resep dasar roti Essene,meskipun tidak ada bukti ilmiah yang mendukung klaim ini. Perkecambahan dan persiapan suhu rendah memastikan kandungan vitamin semaksimal mungkin untuk bahan makanan ini.Kecambah juga memecahlektindan zat lain yang mungkin sensitif atau alergi bagi sebagian orang.
Deuteromycota

Deuteromycotaataujamurtak sempurna adalah jamur yang belum diketahui carareproduksiseksualnya.Deuteromycotabereproduksi aseksual dengan spora vegetatif. Deuteromycota disebut juga fungi imperfecti (jamur tidak sempurna). Kelas jamur deuteromycota tidak ditemukan askus maupun basidium sehingga tidak termasuk dalam kelas jamurAscomycotaatauBasidiomycota.
Jamur ini hanya diketahui cara reproduksi secara aseksual saja, yaitu dengan membentukblastospora(berbentuk tunas),artrospora(pembentukan spora dengan benang-benang hifa) dankonidia.Sedangkan tahap reproduksi seksual deuteromycota belum diketahui.Tetapi jika dalam penelitian diketahui reproduksi seksualnya biasanya akan dikeluarkan dari kelompok deuteromycota atau jamur tidak sempurna, misalnya jamurMonilia sitophila, sebelum diketahui reproduksi seksualnya digolongkan pada Deuteromycotina, tetapi sekarang setelah diketahui reproduksi seksualnya yaitu dengan menghasilkan askospora didalam askus (peritesium) dikelompokkan ke dalamAscomycotinadan diganti dengan namaNeurospora sitophilaatauNeurospora crassa.
Ciri-ciri jamur Deuteromycotina ini antara lain hidup saprofit maupun parasit, hifa bersekat-sekat, dinding selnya dari zat kitin, kebanyakan mikroskopis.
Jamur yang tergolong pada divisi deuteromycota adalah sebagai berikut:
Anggota-anggota lainDeuteromycota:
Delizia di Buddha

LaDelizia di Buddha, spessotraslitteratacomeluóhàn zhāi,lo han jaiolo hon jai, è un piattoveganodellacucina cineseebuddhista. Talvolta è chiamato ancheLuóhàn cài(羅漢菜,罗汉菜).
Il piatto è tradizionalmente consumato daimonaci buddhistivegetariani, ma ha subito una crescita di popolarità nel mondo come portata comune presente nei menu dei ristoranti cinesi. Esso consiste di diverseverdureed ingredienti a base vegetale (anche se talvolta sono presenti anche uova o frutti di mare), cucinati in un liquido a base disalsa di soia, al quale vengono aggiunti altri condimenti. Gli ingredienti specifici variano molto a seconda delle regioni, se ci si trova inAsiao all'estero, ed a seconda dei gusti personali.
Nel nomeluóhàn zhāi, il termineluóhàn– abbreviazione diĀ luóhàn(阿羅漢,阿罗汉) – è la traslitterazione cinese della parolasanscritaarhat, che indica un individuo illuminato, ascetico, talvolta lo stessoGautama Buddha.Zhāi(齋,斋), invece, vuol dire "cibo vegetariano" o "dieta vegetariana".
Il piatto è solitamente composto di almeno dieci ingredienti, sebbene le versioni più elaborate possano arrivare ad includerne 35.Se vengono utilizzati 18 ingredienti, il piatto prende il nome diLuóhàn quánzhāi(羅漢全齋,罗汉全斋).
InCina,Hong Konged aToronto, quando viene preparato usando solo gli ingredienti vegetariani più saporiti, cometofufermentato o dolce, prende il nome ditián suān zhāi(甜酸齋,甜酸斋), che vuol dire letteralmente "piatto vegetarianoagrodolce".
Come suggerito dal nome, il piatto è tradizionalmente consumato daibuddhistivegetariani, ma è divenuto popolare nel resto del mondo come portata disponibile nei menu dei ristoranti cinesi, sebbene spesso non siano inclusi tutti gli ingredienti dovuti. Viene servito nelle case cinesi durante il primo giorno delCapodanno cinese, derivazione della pratica buddhista di consumare esclusivamente cibi a base vegetale nei primi cinque giorni dell'anno nuovo, come forma di purificazione personale. Alcuni degli ingredienti più rari, come ilfat choye l'erba saetta, vengono consumati solo durante questo periodo dell'anno.
Nella tradizione cinese, ad ogni ingrediente viene associato un particolare significato auspicale. A causa delle variazioni apportate al piatto secondo gusti personali, non tutti gli ingredienti sono sempre utilizzati.
Roti thokolan

Rotithokolanminangka jinisroti singdigawe saka biji - bijian sing wis diijolake, yaiku germinasi, sadurunge digiling dadi glepung. Ana maneka werna jinis roti gandum sing thukul. Sawetara digawe nganggo tambahan glepung tambahan, sawetara digawe nganggo lem tambahan, lan sawetara, kayataroti Essenelanroti Yehezkiel(sawise formula roti kuno ingEzekiel 4:9 {{{3}}}), digawe nganggo bahan tambahan sing sithik.
Pitik lan thokolan

Pitik lan thokolan kacang(transliterasiKanton: Ngah Choi Kai; utawaMelayu:Taugeh Ayam) minangka panganan sing padha karo nasi pitik Hainan, mung bedane yaiku sajian kasebut diwenehi sepotongkacang kacang. Ayam kukus disajeni karokecap kedelenringan singdibumbonilenga.
Bakwan

Bakwanya iku jinising panganan kang digorèng, asalé sakajangananlanglepung. Bakwan racaké asring tinemu ing bakul jajanan pinggir dalan.
Nyepakaké bahan kang dibutuhaké kanggo gawé bakwan ya ikuthokolan, irisankobis(kol) utawa irisanwortel, dicampur sajeroning adonan tepungtrigulan digoreng karolengakang cukup akèh. Tunggu nganti warnané rada semu coklat.  IngJawa Kulonbakwan diarani 'bala-bala'. Bakwan mèmper karo masakanJepangyasai tempura(tempurasayur).
Ohn no khao swè

Ohn no khao swè(basa Burmese  minangka olahan mi saka Myanmar. Iki duwe duduh iwak pitik sing diwenehi santen. Iki disajekake karo endhog godhog, thokolan goreng, rajangan brambang lan lombok.PageCithakan:Script/styles mymr.csshas no content.
Rawon

Rawonutawasega rawon(amarga mangane nganggosega) ya iku panganan kang wujud sup daging nganggobumbukhaskluwek.Rawon, dikenal panganan khasJawa Wétan(kaya taSurabaya), nanging uga ana ing laladan masarakatJawa Tengahpérangan wétan (laladanSurakarta). Rawon dadi salah sijine masakan sing nduweni kalungguhan penting ing masarakat Jawa Timur, nalika ana wong kang duwe gawe rawon mesthi dadi suguhan mangane. Adat nyuguhna rawon iki isih lestari utamane nalika ana ing desa sing durung kena pengaruh prasmanan kaya wong kutha.
Mi siam

Mee siamsing diwaca "Mi Siam", ing basa Melayu ya kuwi panganan saka mihun beras tipis, sing asalé sakaMaritim Asia Tenggara.Olahan iki misuwur ingSingapuralanMalaysiaPanganan iki dipitayani asale saka padunungMelayuutawa Peranakan . Minangka jeneng adhaptasi utawa dicocogaké saka rasa Thailand.
Ing Singapura, iki disuguhaké karo duduh sing pedhes, legi  lan asem. Duduh digawé saka rêmpah pedhes tempel, empuk lan taucheo (kacang asin). Mi siam racaké dihiasi nganggo endhog, brambang, kacang, loncang, lan jeruk nipis. Ing Malaysia versi "garing" umumé ditemokaké, sing ateges nggorèng mi sing digoreng nganggo bahan sing padha karo jinis Singapura.
Ing Thailand pasugatan sing padha banget ditepungi  minangkami kathi(mi karo santen klapa), sajian mi sing misuwur dipangan minangka nedha awan ing Wilayah Tengah. Iki digawé kanthi ngosèng mihun karo saos kenthel lan pedhes sing ana  rasa kaya Mi Siam. Saos kasebut digawé saka santen klapa, dicampur karo daging babi, urang, sambel kacang sing kuat, kacang kedelé, kacang brol, thokolan, bawang,. Disuguhaké karo omelet endhog tipis, thokolan seger, bawang putih seger lan kembang gedhang.
Lonthong balap

Lonthong balapya iku salah siji panganan khas sakaKutha Surabaya,Jawa Wétan. Lontong Balap punika asil campuran saka pirang-pirang bahan, ya iku ana lontong, thokolan, kacang, tahu gorèng, lentho, bawang gorèng, lombok lan kecap asin. Suguhan kasusun saka lontong diris-iris lan ing ndhuwur irisan-irisan lontong mbeta metu lan remet sawatara lentho. Banjur campuran karo cambah setengah mateng lan diwènèhi duduh, sambel lan kecap. Lonthong balap cocog disuguhaké karo sawètara sate kéyong.
Jalangkoté

Jalangkotéiku panganan saka Makassar kang wujudé sairibpastèl. Pastèl pakulitané luwih kandel tinimbang jalangkoté. Yèn pastèl pinangan nganggo mrica cayénné, jalangkoté pinangan nganggo duduh camboraning saos, cuka, lan lombok. Jalangkoté ngemuwortel, kenthang, thokolan,laksa, irisan endhog godhog mawa bumbu brambang, bawang, lan mrica. Pakulitaning jalangkoté kagawe saka glepung,endhog,santen,mertéga, lan uyah.
Vidéyo masak jalangkoté
Resèp masak jalangkoté
Mi kangkung

Mie kangkung(surem: "mi kangkung"), yaiku sawijining   olahan arupasup miIndonesiakanthikangkung(bayem banyu), biasanedisedhiyakakekarobaksobakso lan jamur. Iki kalebu spesialisasi masakan Betawi,Jakarta, Indonesia.Mie endhogkuning diwenehi sup sing kandel wernane coklat, digawe saka duduh kaldu pitik utawa daging sapi, sing dikenthel karotapioka, dibumboni lan dicampur karo bawang putih lan tembungmanis(kecap manis). Úa kalebubaksobakso,   thokolan kacang,jamur, hard nggodhok endhog quail lan kepausan karoBawang goreng(goreng shallots) lan ditambahake karo lumayu sakakaffir jerukjus lansambal.
숙주나물

숙주나물은녹두를시루같은 그릇에 담아 물을 주어서싹을 낸나물이다.숙주나녹두나물(문화어:록두나물)이라 부르기도 한다. 조선시대 문인신숙주의 이름에서 따왔다.
USDA자료를 보면 숙주나물은 녹두가 발아하는 과정에서 비타민E나 B계열은 2배에서 10배까지 감소하고 비타민C 및 K는 약 3배 증가하는 것으로 알려져 있다.철분과 카로틴 함량도 낮아지나 높은편이다. 칼로리는 1,452KJ에서 126K로 낮아진다. 한편콩나물에 함유되어있는필수아미노산인아스파라긴산도 역시 함유되어 있다.
숙주나물을 양념에 무친반찬은숙주나물또는숙주나물무침이라 부른다.
대표적인나물요리로서 한국에서 흔한반찬중 하나이며,비빔밥의 재료로도 쓰인다. 조리 방법은 녹두에 물을 주어 길러서 싹을 낸 숙주나물을 물에 삶는다. 삶아낸 숙주에서 물을 빼고 갖은 양념으로 무치면 완성된다. 양념은참기름,간장, 다진양파,참깨,후추, 다진마늘등이다. 숙주나물은만두의 주요 재료이기도 하다.
고려말기에원나라에서 들어온 음식으로 알려져 있고, 숙주나물이라는 이름은조선초기의 학자인신숙주에게서 나왔다는 설이 있다.신숙주가사육신을 배신하고수양대군의 편에 섰을 때 사람들은 신숙주를 비판하고 미워했다. 이에 따라 만두소를 만들 때 짓이겨 넣는 녹두나물에 숙주나물이라는 이름을 붙였다는 것이다. 이런 이름이 붙은 이유는 숙주나물이 빨리 상한다는 특성이 변절한 모습을 떠오르게 했다는 이야기도 있다. 참고로유한양행설립자유일한은미국유학생 시절 라초이 식품회사를 설립, 숙주나물 통조림을 개발하여중국계 미국인들에게 판매한 바 있다.
분 짜

분 짜(베트남어:bún chả)는 쌀국수분과 숯불에 구운돼지고기, 그리고고수 잎,소엽풀,타이바질,향유등허브와숙주나물등채소를느억 쩜소스에 찍어 먹는 음식이다.
베트남어"분 짜(bún chả)"는 "고기 쌀국수"라는 뜻이다. "분(bún)"은 "얇은 쌀국수"를 뜻하며, "짜(chả)"는 "다지거나 얇게 썰어 구운 고기나 달걀, 또는 해산물"을 뜻한다.
육개장

육개장(문화어:소단고기국,영어:Yukgaejang 또는 spicy beef soup)은 쇠고기와 고사리, 숙주나물 등 여러 재료와 매운 맛이 도는 각종 양념을 넣어 끓여낸국의 한 종류로,개장국에서 유래하였다. 고춧가루로 간을 하며,후추나소금,설탕,참기름,간장등도 양념으로 첨가한다.쇠고기 대신 닭고기를 사용하는 경우도 있으며 이런 육개장은 '닭육개장' 또는 '닭개장'이라고 부른다.
대구에서는 특히 닭개장으로 많이 불린다고 한다.
육개장의 기원은 개장국에 바탕을 둔조선왕조 궁중음식에 있으며,곰탕의 하나로 보기도 한다. 뜨겁고 맵기 때문에 특히 여름에 몸 보신을 위해 많은 사람들이 찾는다.육개장을 먹을 때는 밥을 같이 먹는 편이다.
육개장을 "육계장"으로 잘못 표기하는 경우가 흔히 있다. 닭고기로 대체한 닭개장 역시 "닭계장"으로 적기도 하는데 이는 잘못된 표기이다.
오랫동안 선조들은 삼복 때보양음식으로 개장, 즉보신탕을 즐겼다. 개가 귀한 개장 철에는 마을 어른들이 개를 대신하여 병들거나 나이 든 소를 공동 도축해 국을 끓였는데 이것이 육개장의 출발이다. 육개장은 개를 대신한쇠고기국이라는 뜻이다.육개장이 맵고 진한 양념을 하는 것도, 본래 개장국에서 개고기의 심한 냄새를 없애기 위해 진한 양념을 넣은 것에서 유래되었다.
현재까지 기록으로 보면 육개장은 19세기 후반에 생긴 문화로 추정된다. 1920년대 육개장은 '대구탕반(大邱湯飯)'이란 이름으로 서울에서 외식으로 큰 인기를 얻었다.최남선의 <조선상식문답>, 1920년대의 잡지인 <별건곤>에서 대구의 향토음식으로 육개장이 소개되었다.
육개장에 들어가는 재료는 기본적으로고사리,숙주나물등의 나물과소고기가 들어가고, 양념으로고춧가루가 들어간다. 여기에토란대(토란줄기),버섯류,대파,양파등도 사용되기도 하며, 후추, 소금, 설탕, 참기름, 간장 등의 양념을 더하기도 한다.
고춧가루의 경우 물에 넣고 끓이면 거품이 올라와서 지저분해지기 쉽기 때문에고추기름을 대신 사용하기도 한다. 경우에 따라숙주나물은콩나물로,토란대는고구마순으로 대체하기도 한다. 드물지만 기호에 따라달걀이나당면을 넣는 경우도 있다.
대구,경북지역에서는 육개장에면류를 넣는 변형도 있는데,소면사리를 말아 먹는 "육국수"와, 육개장 국물과 같이칼국수사리를 내는 "육칼"이 있다.
스님의 육식과오신채섭취가 금기시 되는 한국불교에서는사찰음식으로 고기와 파, 양파 등을 넣지 않고두부와 산나물 등으로 대체한 "채개장"이 있다.
육개장은장례식장에서 주로 먹는 음식이라는 인식이 있는데, 여기에 대해서는 육개장의 붉은 국물색이 조문객들에게서 잡귀를 쫓아내는 것, 많이 찾아오는 조문객들을 위해 대접할 음식을 선택할 때 쉽게 상하지 않는 음식으로 고춧가루와 소금이 많이 들어간 육개장을 주로 사용한다는 것의 두 가지 유래가 있다.
분 보 후에

분 보 후에(베트남어:bún bò Huế)는베트남중부후에지역의 국수 요리이다.레몬그래스와고추기름,맘 루옥(새우 소스) 등으로 맛을 낸쇠고기육수에 쌀국수분을 말아 먹는다.숙주나물등 여러 가지 채소와허브및 쇠고기고명을 올려 내며, 돼지선지를 넣어 만들기도 한다.
베트남어"분 보 후에(bún bò Huế)"는 "후에식 쇠고기 국수"라는 뜻이다."분(bún)"은 "얇은 쌀국수"를 뜻하며, "보(bò)"는 "쇠고기"라는 뜻이다. "후에(Huế)"는 지명으로, 베트남 중부의 도시 이름이다.
퍼

퍼(베트남어:phở,발음[fəː˧˩˧](듣기))는베트남의국수요리이다.쌀국수인바인 퍼를쇠고기나닭고기등으로 낸육수에 말아 내는 음식으로, 베트남의국민 음식가운데 하나로 여겨진다. 한국에서는베트남 쌀국수라 일컫기도 하나,베트남에는 퍼 외에도 다른 쌀국수 요리들이 있다.
퍼와 그 이름의 기원에 관해서는 두 가지 설이 있다.
퍼는 베트남 북부의하노이에서 만들어진 음식이다.1954년제네바 협정으로 베트남이 남북으로 분단된 뒤,북베트남의공산정권을 피해남베트남으로 내려간 사람들이 퍼를 팔기 시작해 남베트남에서도 흔히 먹는 음식이 되었다.그 후, 1964년에서 1975년까지 이어진베트남 전쟁기간과 그 이후에보트피플이 세계 여러 나라로 피난하면서 퍼가 세계화되었으며,한국에는 1990년대 초반에 처음 소개되었다.
일반적으로쇠고기나닭고기육수를 쓴다.
베트남 남부에서는 달고 기름진 육수를, 북부에서는 담백한 육수를 선호한다.
물에 담가 핏물을 뺀쇠뼈와쇠고기를 찬물에 넣어 센불에 끓인다. 끓어오르면 물을 버리고, 뼈와 고기를 잘 씻는다. 씻은 고기는양파,돌설탕,소금을 넣고 약한 불에서 뚜껑을 닫지 않고 오래삶는다. 적어도 2시간 이상, 전통적으로는 밤새 삶는다. 퍼를 내기 한두 시간 전에육수에 짧게 덖어서 향을 낸계피,정향,팔각,향두구등향신료, 겉을 불에 그슬린양파와생강을 넣어 함께 끓인다. 이때 말린줄별벌레를 넣기도 한다. 고기는 익으면 꺼내서 저민다. 내기 직전에 물에 불려둔바인 퍼를숙주나물과 함께 데치고, 그릇에 담은 뒤 저민 고기와 송송 썬파를 올리고 육수를 부어 낸다. 날고기를 얇게 저며서 올리기도 하는데, 뜨거운 육수를 부을 때 익는다.
팟 타이

팟 타이(태국어:ผัดไทย)는태국의국수요리이다.쌀국수를 사용한새콤,달콤,짭조름한볶음국수로, 대표적인길거리 음식이다. 태국의국민 음식가운데 하나이기도 하다.
태국어"팟 타이(ผัดไทย)"는 "볶다"라는 뜻의 "팟(ผัด)"과 "태국"을 뜻하는 "타이(ไทย)"로 이루어진 말이다. 태국어는 수식하는 말이 뒤에 오기 때문에, "태국(의) 볶음(요리)"이라는 뜻이 된다.
쌀국수를볶아먹는 전통은 수 세기 전중국에서 전해졌으나,팟 타이는 1930년대쁠랙 피분송크람총리가 주도한민족주의운동의 일환으로서 정책적으로 대중화된 음식이다.제2차 세계 대전당시 경기 침체와 쌀값 상승에 대처하고 쌀 소비를 줄이기 위해국수먹기를 장려하였는데, 당시 태국에서 국수는중국 음식으로 여겨졌다. 피분송크람은 "팟 타이" 등으로 국수의태국화를 시도하였으며,태국 문화 정체성 확립을 꾀했다.
팟 타이의새콤,달콤,짭조름한 맛은타마린드 액,야자당,어장이 낸다.셜롯과마늘등향신채를 다진차이뽀 완과건새우, 한 입 크기로 썬건두부등과 볶다가,쌀국수와 양념을 넣어 함께 볶는다. 국수를 한 쪽으로 밀어 놓고달걀을스크램블하여 국수와 섞는데, 이때숙주나물과부추및 따로 익혀 둔새우등도 함께 섞는다. 볶은땅콩과고추 플레이크,라임조각 등을 곁들여 낸다. 새우 대신닭고기나돼지고기등을 사용하기도 한다.
나물

나물(문화어:남새)은한국 요리중 하나로콩나물등의채소나고사리등의 산채, 야생초를 삶아서 만든 것을조미료와참기름으로무친 것이다. 또, 채소, 산채, 야생초를 요리한 것도 나물이라고 한다. 한국 전통식에서 많이 나오는 요리이다. 조리법은 단순하지만, 재료가 다양하기 때문에 많은 종류의 나물이 있다.
콩의 나물은콩나물이라 하는데, 콩나물을 조리해서 콩나물국이나 콩나물국에 밥을 넣은콩나물국밥등을 먹기도 한다.
기본적으로볶아만드는 것과, 삶거나데치는두 가지 요리 방법이 있으며 어느 쪽이든 채소의 섬유질을 보존한 상태로 익히는 것이 중요하다.양념으로는참기름과소금을 섞은기름장이 가장 보편적이며, 그 외마늘과파등의 향채가 일부 포함된다. 일부 향이 강하거나 말려서 먹는 나물은고추장,고춧가루,간장양념을 쓰기도 한다.
산에서 나는 나물은 "산나물", 봄에 나는 나물은 "봄나물"로 부른다.정월 대보름에는오곡밥과 함께 "보름나물"을 먹는다.
콩나물

콩나물(문화어:숙주줄금)은한국의 대표적인음식재료 중 하나로, 그늘에서 발아시킨콩의 뿌리를 자라게 한 식료품을 말한다. 데친 후양념에 무쳐 먹거나국을 끓여 먹기도 하며,밥을 지을 때 넣기도 한다. 숙취를 풀어주는 효과가 있어해장국재료로 많이 쓰인다.
특히, 콩나물은대한민국을 대표하는 음식 가운데 하나인전주 비빔밥의 주재료이다. 이 밖에도전주는 남문시장을 중심으로 상인들이 즐겨먹던 콩나물국밥이 유명하며, 전주와 그 부근의익산,군산,김제를 비롯한전북특별자치도의 대부분 지역의 밥상에서 콩나물요리만큼은김치와 함께 꼭 빠지지 않는다.
어린 콩나물을 말린 것을한의학에서는대두황권(大豆黃卷)이라고 하며,우황청심환등을 만드는 재료로 쓰이는데,술이나 자극적인 음식으로 위장에 쌓이는 적혈을 풀어주는 대표적 약재이다.
한국에서 최초 재배 시기는삼국시대말이나고려시대 초기로 추정한다.935년고려,태조가 나라를 세울 때 태광태사배현경이 식량 부족으로 허덕이던 군사들에게 콩을 냇물에 담가 콩나물을 불리어 먹게 하였다.
전통적인 재배 방법은 어두운 색의 천을 씌운 시루에 재를 넣고 물에 불린 콩을 넣어 일정시간마다 물을 갈아주면서 키운다. 햇빛을 보게 하면 더 잘 자라나 머리가 녹색이 되어 보기에 좋지 않다. 또한 비린내가 나고 식감이 질겨져 보통 그늘에서 재배한다. 그러나 영양소가 풍부해져 일부러 이렇게 키우는 경우도 있다.
특히 콩나물이 함유한아스파라긴산은아세트알데히드분해를 돕는알코올 탈수소효소의 생성에 관여하는 것으로 알려져있다. 또한 함유성분인아르기닌은 생리작용에 있어서NO생성에 관여한다.
비빔밥

비빔은 한국 의밥요리이다.쌀밥에고기나나물등과 여러 가지양념을 넣어 비벼 먹는 음식이며,부빔밥이나제삿밥,골동반(骨董飯),교반(攪飯)으로도 부른다. 과거궁중에서는비빔이라 불렀다.대한민국의국민 음식가운데 하나로 여겨진다.
비빔밥의 기원은 정확하지 않다. 그릇이 많이 없는 집 밖에서산신제나동신제를 지낼 때 신인공식(神人共食)이라는 생각에 따라 그릇 하나에 이것저것 받아 섞어 먹던 것, 또는 조상을 위한제사를 지낼 때 제물을 빠짐없이 음복하기 위해 밥에 여러 가지 제찬을 고루 섞어 비벼 먹던 것에서 발달하였을 수 있다.
비빔밥은조선중기의 문신박지혜(1569~1635)가 지은 역사서 《기재잡기》에 "혼돈반(混沌飯)"으로,조선 후기의 문신권상일(1679~1760)이 쓴 일기인 《청대일기》에 "골동반(骨董飯)"으로 언급된다.그 외에도실학자이익(1681~1764)이 지은 《성호전집》에는 "골동(骨董)"으로,실학자이덕무(1741~1793)의 《청장관전서》에는 "골동반(汨董飯)"으로,이학규(1770~1835)의 《낙하생집》에는 "골동반(骨董飯)"과 "골동(骨董)"으로 언급된다.
1810년장혼이 지은 학습용 백과서 《몽유편》에는 "브뷔음"이라는 한글 표기가 등장하며,1870년 《명물기략》에는 "비빔밥을 한자로는 '골동반(骨董飯)'이라고 쓰고, 부를 때는 '부빔밥(捊排飯/부배반)'이라고 한다(骨董飯取飮食雜和飯俗言捊排飯又曰谷董/골동반취음식잡화반속언부배반우왈곡동)."는 언급이 나온다.
이규경(1788~1856)이 지은 《오주연문장전산고》에는 채소비빔밥, 잡비빔밥, 회비빔밥, 전어비빔밥, 대하비빔밥, 새우젓갈비빔밥, 새우알비빔밥, 게장비빔밥, 달래비빔밥, 생오이비빔밥, 김가루비빔밥, 고추장비빔밥, 황두비빔밥 등 여러 가지 비빔밥이 소개되어 있으며, 지역의 특산물을 소개하며 "평양의 감홍로, 냉면, 비빔밥(平壤之紺紅露冷麪骨蕫飯/평양지감홍로랭면골동반)"을 들기도 하였다.
19세기 후반의 조리서인 《시의전서》에는 비빔밥의조리법이 다음과 같이 언급된다.
지역에 따라 여러 가지 비빔밥이 있는데, 특히전주비빔밥과진주비빔밥등이 유명하다. 최근 식단이 서구화되면서, 다양한 재료를 활용한퓨전비빔밥이 등장하거나, 잊혀져가는 지방의 비빔밥을 재해석해 현대화하기도 한다.
비빔밥을 "헛제삿밥"이라고도 하며,밤참을 파는 집을 "헛제삿집"이라고도 한다.이는 밤참을 먹는 것이 마치 제례 후에 음복을 하고 종가에서 비벼주는 밥을 먹는 듯하다는 뜻에서 붙여진 말로, 현대에도 제사를 지내는 집에서는 음복 후에 젯메(밥)와 제삿상에 올린적,숙채,간납등을 넣고 밥을 비벼 먹는 경우가 있다.
섣달 그믐날에는 그 해에 먹던반찬이 해를 넘기는 것을 꺼려하여서, 남은 밥에 먹다 남은 반찬을 모두 넣고 비벼서 밤참으로 나누어 먹기도 하였다.
농촌에서는 들밥을 준비할 때 밥과 나물을 준비하고 그릇으로 쓸 자그마한 바가지를 많이 가지고 나가면, 일꾼들이 각자 바가지에 먹을 만큼 밥을 덜고 나물과 고추장을 덜어 넣어 비벼 먹기도 하였다.
ถั่วงอก

ถั่วงอกคือ ต้นถั่วที่มีรากงอกจากเมล็ด เช่นถั่วเขียวถั่วดำถั่วเหลือง(ถั่วงอกหัวโต)ถั่วลันเตา(โต้วเหมี่ยว) เป็นต้น ถั่วงอกเป็นผักชนิดหนึ่งและมีคุณค่าทางอาหารสูง ได้แก่โปรตีนวิตามินบีวิตามินซีใยอาหารเหล็ก(1.6 กรัมต่อ 1ถ้วยตวง) และเกลือแร่นอกจากนี้ ถั่วงอกยังมีแคลอรีต่ำอีกด้วย
ชื่อสามัญ :Bean Sprout
ชื่อวิทยาศาสตร์ :Pisum sativum
อยู่ในวงศ์ :Fabaceae
ถั่วงอกนิยมใช้รับประทานกับอาหารประเภทเส้นที่มีส่วนผสมของแป้งสาลีหรือแป้งข้าวเจ้าและให้คาร์โบไฮเดรต(Di-Carbohydrate) สูง ซึ่งมีลักษณะเป็นพันธะสายยาว อาทิบะหมี่ก๋วยเตี๋ยวเส้นหมี่เส้นจันท์เส้นเล็กชาวจีนในอดีตนิยมรับประทานถั่วงอกกับก๋วยเตี๋ยว เส้นหมี่ และเส้นจันท์มากกว่าเส้นประเภทอื่น เพราะคนแก่ชาวจีนที่อพยพมาตั้งรกรากนั้นไม่ค่อยมีฟันและเรี่ยวแรงที่จะเคี้ยวเนื้อสัตว์ปัจจุบัน ถั่วงอกยังใช้รับประทานร่วมกับบะหมี่เพียงหนึ่งหยิบมือที่เรียกว่า "บะหมี่จับกัง" ด้วย
ถั่วงอกมีสรรพคุณช่วยป้องกันมะเร็งลำไส้และเอนไซม์เพราะช่วยกระตุ้นสารต่อต้านอนุมูลอิสระที่จำเป็นภายในร่างกาย หรือที่เรียกว่า "ตัวทำปฏิกิริยา" ทั้งยังช่วยลดระดับน้ำตาลในกระแสเลือด
ถั่วงอกในท้องตลาดอาจปนเปื้อนสารเร่งโตสารเร่งให้อ้วนสารฟอร์มาลินและสารฟอกขาวซึ่งต้องห้ามและเป็นโทษต่อร่างกาย สารปนเปื้อนเหล่านี้มีผลกระทบต่อระบบทางเดินอาหารระบบประสาทและระบบหายใจรวมถึงอาจเป็นสาเหตุของเนื้องอกและมะเร็งด้วย
ไก่ถั่วงอก

ไก่ถั่วงอก(จีนกวางตุ้ง:Ngah Choi Kai;มลายู:taugeh ayam) เป็นอาหารที่มีลักษณะคล้ายข้าวมันไก่โดยนำไก่นึ่งไปปรุงกับซีอิ๊วและน้ำมันงากินกับถั่วงอกเป็นเครื่องเคียง รับประทานกับก๋วยเตี่ยวและน้ำซุปไก่ ไก่ถั่วงอกของเมืองอีโปะฮ์รัฐเประมีชื่อเสียง
อักษรไทใหญ่

อักษรไทใหญ่(ไทใหญ่ː တူဝ်လိၵ်ႈတႆးตัวลิกไต[โต๋ลิกไต๊],สัทอักษร: /tǒ.lḭk.táj/) พัฒนามาจากอักษรไทใต้คงเก่า ซึ่งเป็นอักษรที่ใช่ในหมู่ชาวไทใหญ่ทั้งหมด โดยยังคงมีลักษณะกลม เนื่องจากไม่ได้เปลี่ยนไปเขียนด้วยพู่กันเหมือนอักษรไทใต้คง (อักษรถั่วงอก) เมื่อรัฐฉานตกเป็นเมืองขึ้นของอังกฤษเมื่อ พ.ศ. 2428 ทางอังกฤษได้ส่งเสริมให้ชาวไทใหญ่พัฒนาอักษรของตนขึ้นใหม่ และจัดให้มีการพิมพ์ ทำให้รูปอักษรที่เกิดจากการหล่อตัวพิมพ์มีลักษณะป้อม กลมคล้ายอักษรพม่ามากขึ้น
พยัญชนะในภาษาไทใหญ่มีทั้งหมด 18 ตัว แต่มีการเพิ่มอีก 5 เสียงจัตวา ไม่มีรูปวรรณยุกต์
ชาวไทใหญ่มีอักษรใช้ 2 ชนิดคือ ลิ่กถั่วงอกใช้เขียนเอกสารทั่วไปกับลิ่กยวนใช้เขียนเอกสารทางศาสนา อักษรไทใหญ่ที่ใช้กันอยู่ทุกวันนี้ นักประวัติศาสตร์พม่าเชื่อว่ารับมาจากพม่า ในขณะที่ชาวไทใหญ่เชื่อว่าพัฒนามาจากอักษรเทวนาครีและอักษรมอญโดยอักษร "อ" ของอักษรไทใหญ่ มีลักษณะเฉพาะไม่เหมือนอักษรชนิดใดเลย แต่คล้ายกับตัว"อ" ของอักษรมอญในจารึกภาษามอญที่เจดีย์ปีชเวชานดออายุราวพุทธศตวรรษที่ 16 โดยทั่วไป ทฤษฎีที่อธิบายที่มาของอักษรไทใหญ่เป็นดังนี้
อักษรของชาวไทเหนือในเขตใต้คงเป็นตัวเหลี่ยมหรือลิ่กถั่วงอก มีหลักฐานว่าในสมัยราชวงศ์หมิงมีการตั้งสำนักงานหยีสี่เป้าเพื่อแปลเอกสารที่เขียนด้วยภาษาไทเหนือ แสดงว่าชาวไทใหญ่มีอักษรเป็นของตนเองมานาน
อักษรไทใหญ่มีพยัญชนะไม่ครบสำหรับเขียนภาษาบาลีทำให้เป็นไปได้ว่าชาวไทใหญ่มีอักษรใช้ก่อนพุทธศาสนาจะเข้ามาถึง เมื่อได้รับอิทธิพลจากพุทธศาสนา ชาวไทใหญ่จึงรับอักษรพม่าเข้ามาใช้เขียนแทนเสียงที่อักษรไทใหญ่ไม่มี
เอกสารภาษาไทใหญ่ที่เก่าแก่และเขียนด้วยลิ่กถั่วงอกคือ พื้นศาสนาแสน ลิ่กถั่วงอกนี้ผอม รูปเหลี่ยม เอนซ้าย จากนั้นจึงพัฒนาการเขียนมาสู่ระบบกำเยน อักษรกลมมากขึ้น และเริ่มนำอักษรพม่ามาใช้ และเพิ่มสัญลักษณ์เครื่องหมายต่าง ๆ ต่อมาจึงพัฒนาเป็นระบบตัวมน ซึ่งพบในชาวไทใหญ่ในรัฐฉาน ส่วนชาวไทมาวยังใช้อักษรแบบเดิม
เมื่อเข้าสู่พุทธศตวรรษที่ 24 วรรณกรรมภาษาไทใหญ่ได้รับอิทธิพลจากภาษาพม่ามากขึ้น มีการใช้ภาษาพม่าปะปนกับภาษาไทใหญ่มากขึ้น เมื่อมีการพิมพ์ไบเบิลภาษาไทใหญ่เมื่อ พ.ศ. 2428 ตัวพิมพ์ของอักษรไทใหญ่มีลักษณะกลมมนคล้ายอักษรพม่ามากขึ้น และมีเครื่องหมายเฉพาะที่ต่างไปจากอักษรไทใหญ่ในคัมภีร์
ในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2492 รัฐบาลของสมาพันธรัฐไทใหญ่ได้ตั้งคณะกรรมการปฏิรูปอักษรไทใหญ่ที่เมืองตองจีและได้ปรับปรุงอักษรไทใหญ่ใหม่เรียกว่าใหม่สูงลิ่กไทย ต่อมาใน พ.ศ. 2512สภาไทใหญ่ได้ปรับปรุงตัวอักษรใหม่อีก และใน พ.ศ. 2517 ก็มีการปรับปรุงอักษรไทใหญ่อีกชุดหนึ่งที่เมืองสีป้อทำให้มีประเด็นถกเถียงเกี่ยวกับอักษรไทใหญ่มากและยังหาข้อสรุปไม่ได้
แต่เดิม ชาวไทใหญ่ใช้ลิ่กยวนเขียนภาษาบาลีต่อมาพยายามเปลี่ยนมาใช้ลิ่กถั่วงอกและลิ่กตัวมน แต่อักษรไม่พอ ทำให้ไม่มีระบบการเขียนเป็นมาตรฐาน ต่อมาจึงมีการนำอักษรพม่ามาใช้เขียนภาษาบาลี ในปัจจุบัน ได้มีความพยายามที่จะเขียนภาษาบาลีด้วยอักษรไทใหญ่อีกครั้ง มีการจัดประชุมระหว่างพระสงฆ์ไทใหญ่และชาวไทใหญ่หลายครั้งเริ่มตั้งแต่ พ.ศ. 2499 ใน พ.ศ. 2500 ที่ประชุมเสนอให้เขียนพระไตรปิฎกด้วยอักษรพม่าแล้วแปลเป็นภาษาไทใหญ่ที่เขียนด้วยอักษรไทใหญ่ แต่พระสงฆ์ไทใหญ่ก็ยังไม่พอใจ ใน พ.ศ. 2518 มีการจัดประชุมพระสงฆ์ไทใหญ่ที่เชียงใหม่ และได้มีการประดิษฐ์อักษรไทใหญ่สำหรับเขียนภาษาบาลี แต่ยังไม่มีระบบใดได้รับการยอมรับอย่างเป็นทางการ
สระเสียงหลัก มี 12 รูป
วรรณยุกต์ในภาษาไทใหญ่มี 5 รูป 6 เสียง
อักษรไทใหญ่ในยูนิโคด ใช้รหัสช่วงเดียวกันกับอักษรพม่า เพียงแต่มีส่วนขยายของอักษรไทใหญ่เพิ่มขึ้นมาจากอักษรพม่าตามปกติ
โอต้าว

โอต้าวหรือโอวต้าวเป็นอาหารพื้นเมืองประจำจังหวัดภูเก็ตอาหารของชาวจีนฮกเกี้ยนที่ถูกนำเข้ามาที่จังหวัดภูเก็ต สิงคโปร์ และปีนังซึ่งโอวต้าวของแต่ละเมืองก็จะมีความแตกต่างกันไป ที่เรียกว่า โอต้าว เพราะ โอ (蚝) เป็นภาษาจีนฮกเกี้ยน แปลว่าหอย
ในประเทศสิงคโปร์ และประเทศมาเลเซียเรียกว่าโอเจี้ยน(蚝煎)
โอต้าว มีลักษณะคล้ายหอยทอดของภาคกลาง แต่เนื้อแป้งเหนียวนุ่มกว่า (แป้งสาลีผสมแป้งมันสำปะหลัง) เพราะผ่านการปรุงพิเศษ รสชาติจัดจ้าน มีส่วนผสมของหอยนางรมตัวเล็ก ๆ (ชาวภูเก็ตเรียก หอยติบ) ผสมกับเผือกนึ่ง ไข่ไก่  ไม่ใส่ถั่วงอก แต่จะนิยมทานเป็นเครื่องเคียง ปรุงรสด้วยซีอิ้วขาว พริกไทย น้ำตาล ผัดให้เข้ากัน แต่งหน้าด้วยการโรยกากหมู กุ้งแห้งหอมแดงเจียว นิยมเสิร์ฟพร้อมถั่วงอกและซอสพริกเพื่อแก้เลี่ยนและเติมรสชาติความเข้มข้นของโอต้าว หากจะทานให้อร่อยยิ่งขึ้น ต้องห่อด้วยใบตองแบบโบราณจะทำให้โอต้าวหอมอร่อย และไม่เยิ้มไปด้วยน้ำมัน
ชาวภูเก็ตนิยมรับประทานโอต้าวเป็นอาหารว่าง โดยมากนิยมรับประทานกันตอนบ่าย และตอนกลางคืนโดยเป็นอาหารว่างมื้อดึก มีรสชาติจัดจ้าน สามารถปรุงรสเพิ่มเติมได้ตามใจผู้รับประทาน ซึ่งแหล่งขายโอต้าวขึ้นชื่อในจังหวัดภูเก็ตที่สำคัญคือ โอต้าว บางเหนียว ตลาดเกษตร สะปำ และ โอต้าว ถนนปฏิพัทธ์
http://phuketline.blogspot.com/2009/01/phuket_25.htmlhttp://phuketindex.com/travel/phuket-in-brief/local-food-th.htm/http://www.bloggang.com/viewblog.php?id=chim&date=05-08-2009&group=2&gblog=133
ก๋วยเตี๋ยวปากหม้อ

ก๋วยเตี๋ยวปากหม้อเป็นอาหารไทยชนิดหนึ่งที่ได้รับอิทธิพลจากก๋วยเตี๋ยวซึ่งเป็นอาหารจีนตอนใต้ แต่แตกต่างไปจากก๋วยเตี๋ยวที่อื่น ๆ คือไม่ใส่เส้น แต่จะใส่ข้าวเกรียบปากหม้อซึ่งเป็นของว่างชนิดหนึ่งของไทยลงไปแทน มีเฉพาะที่อำเภอพนมสารคามจังหวัดฉะเชิงเทรา
ก๋วยเตี๋ยวปากหม้อถูกดัดแปลงโดยสังวาล แก่นจันทร์ นำข้าวเกรียบปากหม้อซึ่งเป็นของว่างมาใส่ในน้ำขลุกขลิกที่ได้จากการผัดกุยช่ายและถั่วงอกสำหรับทำไส้ข้าวเกรียบปากหม้อ เมื่อพบว่าลูกค้าชอบจึงเพิ่มน้ำในการผัดไส้ เพื่อนำน้ำดังกล่าวมาให้ลูกค้าที่กินข้าวเกรียบปากหม้อโดยไม่คิดมูลค่า และใส่ก้อนเลือดขนาดน้อยลงไปด้วยต่อมาเมื่อพบว่ามีผู้ต้องการเพิ่มขึ้นจึงต้มเป็นน้ำซุปกระดูกหมูจนมีหน้าตาคล้ายก๋วยเตี๋ยว เพียงแต่ไม่มีเส้น หลังจากนั้นจึงออกวางขาย ก็ปรากฏว่าขายดี จึงเรียกอาหารชนิดนี้ว่า "ก๋วยเตี๋ยวปากหม้อ" มาแต่นั้น
น้ำซุปทำจากกระดูกสันหลังหมูหรือเอียเล้งเช่นก๋วยเตี๋ยวทั่วไป ส่วนตัวข้าวเกรียบปากหม้อที่ใส่ในก๋วยเตี๋ยวนั้นจะไม่ผสมกะทิ ตัวแป้งทำด้วยแป้งมันสำปะหลังผสมกับแป้งข้าวเจ้าห่อไส้ชนิดต่าง ๆ เช่น ไส้หวานกุยช่ายหน่อไม้ไชโป๊หวานถั่วงอกเต้าหู้และวุ้นเส้นจากที่แต่เดิมมีเพียงสามไส้ คือไส้หวาน กุยช่าย และถั่วงอก
นอกจากตัวข้าวเกรียบปากหม้อแล้ว ยังมีเครื่องเคียงเพิ่มเติม เช่น ไส้หมู ขาไก่ เลือดหมูหรือเลือดไก่ลูกชิ้นหรือหมูเด้งก่อนโรยหน้าด้วยผักชีและกระเทียมเจียวปัจจุบันในอำเภอพนมสารคาม จังหวัดฉะเชิงเทรามีร้านก๋วยเตี๋ยวปากหม้อราว 20 ร้าน โดยมากร้านก๋วยเตี๋ยวปากหม้อจะให้ลูกค้าจะนั่งล้อมวงรอบ ๆ โดยมีแม่ค้าทำข้าวเกรียบปากหม้ออยู่กลางวง ก่อนส่งตัวข้าวเกรียบปากหม้อที่เสร็จใหม่ให้ลูกค้าที่รายรอบ
ก๋วยเตี๋ยว

ก๋วยเตี๋ยวเป็นหนึ่งในอาหารประเภทเส้นที่มีต้นกำเนิดจากประเทศจีนทำจากแป้งข้าวเจ้าโดยมากจะลวกให้สุกในน้ำเดือด สะเด็ดน้ำ แล้วนำมาใส่เครื่องปรุงชนิดต่าง ๆ นิยมรับประทานทั้งแบบน้ำและแบบแห้ง นิยมใช้ตะเกียบเป็นเครื่องมือในการรับประทาน
คำว่า "ก๋วยเตี๋ยว" (จีนตัวย่อ:粿条;จีนตัวเต็ม:粿條) อาจจะมาจากภาษาจีนฮกเกี้ยนหรือภาษาจีนแต้จิ๋วโดยแต้จิ๋วอ่าน "ก๋วยเตี๊ยว" (เพ็งอิม: guêdiao) ฮกเกี้ยนอ่าน "ก๊วยเตี๋ยว" (เป่อ่วยยี:kóe-tiâu) ส่วนในจีนกลางจะอ่านว่า "กั่วเถียว" (guǒtiáo) แปลว่าเส้นข้าวสุกเป็นคนละคำกับ 粉条/粉條 (fěntiáo) ที่หมายถึงวุ้นเส้นหรือ 面条/麵條 (miàntiáo) ที่หมายถึงบะหมี่
ก๋วยเตี๋ยวเป็นอาหารประเภทเส้นของชาวจีนแต้จิ๋วและฮกเกี้ยน มีลักษณะคล้ายกับป่านเถียว(粄条/粄條,bǎntiáo) ของชาวจีนฮากกา,เหอเฝิ่น(河粉,héfěn) ของชาวจีนกวางตุ้งเฝอของชาวเวียดนามและข้าวซอยก็นับเป็นเส้นก๋วยเตี๋ยวชนิดหนึ่ง ซึ่งเป็นอาหารพื้นบ้านทางภาคเหนือของไทย ส่วนก๋วยเตี๋ยวที่ไม่ใส่เส้นจะเรียกว่าเกาเหลา
สันนิษฐานกันว่าก๋วยเตี๋ยวในประเทศไทยมีมาเมื่อประมาณสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราชซึ่งเป็นช่วงที่ไทยมีการติดต่อกับชาวต่างชาติมากมาย และชาวจีนก็ได้นำเอาก๋วยเตี๋ยวเข้ามากินกันในเรือ โดยต้มในน้ำซุป มีการใส่หมู ใส่ผักและเครื่องปรุงเพื่อความอร่อย แต่สำหรับคนไทยแล้วถือว่าเป็นสิ่งที่แปลกใหม่ในยุคนั้น และได้นำมาประกอบเป็นอาหารอื่น ๆ บริโภคกันจนมีความเป็นที่รู้จักกันเป็นอย่างดี และเริ่มมีการทำเส้นก๋วยเตี๋ยวในประเทศไทย
ในสมัยจอมพล ป. พิบูลสงครามเป็นนายกรัฐมนตรี ได้มีนโยบายรัฐนิยมที่สนับสนุนให้ประชาชนบริโภคก๋วยเตี๋ยว ซึ่งจอมพล ป. เห็นว่าหากประชาชนหันมาร่วมกันบริโภคก๋วยเตี๋ยว จะเป็นการช่วยเหลือเศรษฐกิจของชาติในตอนนั้น เพื่อให้เงินหมุนเวียนในประเทศ ดังคำกล่าวของจอมพล ป. ในสมัยนั้นว่า
สมัย จอมพล ป. พิบูลสงคราม เป็นช่วงหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 ประเทศไทยได้รับผลกระทบทางเศรษฐกิจเป็นวงกว้างในคนทุกระดับชั้น การรณรงค์ให้บริโภคก๋วยเตี๋ยวถือว่าเป็นนโยบายกระตุ้นเศรษฐกิจของรัฐบาลสมัยนั้น เดิมจะไม่มีการใส่ถั่วงอกลวกในก๋วยเตี๋ยว ซึ่งการใส่ถั่วงอกเกิดจากแนวความคิดและนโยบายของจอมพลแปลก พิบูลสงครามเพราะถั่วงอกเพาะปลูกได้ง่ายและใช้พื้นที่น้อย
มีตัวอย่างดังนี้:
น้ำเงี้ยว

น้ำเงี้ยวหรือน้ำงิ้วเป็นอาหารภาคเหนือของประเทศไทยเป็นน้ำแกงที่รับประทานกับขนมจีนหรือเส้นก๋วยเตี๋ยวถ้าเป็นก๋วยเตี๋ยว เรียกก๋วยเตี๋ยวน้ำเงี้ยว บางสูตรใช้ถั่วเน่าแข็บย่างไฟ โขลกลงในเครื่องแกง บางสูตรใส่เต้าเจี้ยว ชาวไทใหญ่ เรียกอาหารชนิดนี้ว่า “เข้าเส้นน้ำหมากเขือส้ม”มีส่วนประกอบหลักคือดอกงิ้วเลือดหมู และหมูสับ ดัดแปลงมาจากน้ำพริกอ่องพริกแกงจะคล้ายพริกแกงส้มของทางภาคกลางแต่ไม่ใส่กระชาย น้ำเงี้ยวเป็นอาหารมงคลของภาคเหนือ นิยมทำในงานบุญต่างๆ มักจะใช้รับประทานกับขนมจีนหรือเส้นก๋วยเตี๋ยวมีเครื่องเคียง คือ ผักกาดดองแคบหมูหนังปองกะหล่ำปลีซอย ถั่วงอกดิบ พริกทอด ราดกระเทียมเจียว โรยหน้าด้วย ต้นหอมและผักชีซอย มีเครื่องปรุง คือ พริกผัดน้ำมัน มะนาว กินคู่กับข้าวกั้นจิ้นหรือข้าวเงี้ยว น้ำเงี้ยวแต่ละที่ก็จะมีลักษณะไม่เหมือนกันแตกต่างกันไปแต่ละท้องถิ่น น้ำเงี้ยวเป็นอาหารขึ้นชื่อของจังหวัดเชียงราย
น้ำเงี้ยวมีรสชาติเค็มเผ็ดเปรี้ยว ซึ่งรสเปรี้ยวได้มาจากมะเขือเทศ โดยเป็นน้ำแกงสำหรับใส่ขนมจีนหรือเส้นก๋วยเตี๋ยว เช่นเดียวกับน้ำก๋วยเตี๋ยว หรือขนมจีนน้ำยา ซึ่งชาวไทใหญ่มักจะเรียกน้ำเงี้ยวว่า น้ำหมากเขือส้ม ซึ่งถ้าใส่ขนมจีนก็เรียกว่า ข้าวเส้นน้ำหมากเขือส้ม
ในการปรุงนั้น น้ำพริกน้ำเงี้ยวนั้นจะมีถั่วเน่าเป็นส่วนประกอบ (แตกต่างจากน้ำพริกอ่องที่ไม่ได้ใส่ถั่วเน่า) พริกแดงแห้งเม็ดใหญ่ หอมแดง กระเทียม ตะไคร้ ข่าแก่กระชาย ผสมตำจนละเอียด ลงคั่วในน้ำมันให้หอม เติมน้ำให้ท่วม และใช้เกสรดอกงิ้วป่าซึ่งเป็นงิ้วชนิดดอกแดงตากแห้ง (ในภาษาเหนือ งิ้ว จะหมายถึงต้นนุ่นได้ด้วย มักจะเรียกว่า งิ้วดอกขาว) ใส่ลงไป ซึ่งดอกงิ้วเป็นส่วนประกอบสำคัญในการปรุงน้ำเงี้ยว ตามด้วยมะเขือส้ม (มะเขือเทศสีดา) เนื้อสัตว์ต่างๆ (นิยมใช้เนื้อ หมู ไก่) เลือดก้อนหั่นเต๋า ตุ๋นประมาน 2-3 ชั่วโมง ปรุงรสด้วย น้ำปลา ผงปรุงรส เกลือ น้ำตาลเพื่อตัดรสให้กลมกล่อม
น้ำเงี้ยวเป็นอาหารที่ได้รับความนิยมในหมู่ชาวล้านนามาแต่อดีตจวบจนถึงปัจจุบันน้ำเงี้ยวมักจะมีการปรุงจัดเลี้ยงในงานต่าง ๆ ถือว่าเป็นอาหารมงคลอย่างหนึ่งของชาวล้านนา
เป็นน้ำที่มีเครื่องแกง คือ พริกแห้ง กระเทียม หอมแดง รากผักชีและถั่วเน่าแข็บ นิยมใส่เลือดเพื่อเพิ่มความเข้มข้นของน้ำแกง และที่เป็นเอกลักษณ์คือมีการใส่ดอกงิ้วเข้าไปด้วย ชาวเชียงรายบางพื้นที่เลยเรียกน้ำแกงชนิดนี้กันว่า “น้ำงิ้ว” นิยมกินคู่ทั้งขนมจีนและเส้นก๋วยเตี๋ยว
เป็นน้ำแกงที่มีเครื่องแกง คือ พริกแห้ง กระเทียม หอมแดง ข่า ตะไคร้ รากผักชีและกะปิ น้ำแกงข้นไปด้วยมะเขือเทศ นิยมกินคู่กับขนมจีน
น้ำเงี้ยวแพร่ ขนมเส้นเมืองแพร่ หรือ ขนมเส้นน้ำหมูหรือขนมจีนน้ำต้ม(หนมเส้นน้ำต้ม)มีลักษณะเป็นกระดูกหมูต้มกับรากผักชีและข่าจนเปื่อย ใส่หมูสับ ปรุงรสด้วยปลาร้า ใส่เลือดไก่และมะเขือเทศ เวลาทานจะโรยหน้าด้วยกระเทียมเจียว ปรุงรสเผ็ดด้วยพริกป่นคั่ว รสเปรี้ยวด้วยมะนาว นิยมกินคู่กับขนมจีน
ขนมจีนน้ำเงี้ยวมีดอกงิ้วเป็นองค์ประกอบสำคัญ กินกับแคบหมูและข้าวกั้นจิ๊น (ข้าวเงี้ยว, จิ๊นส้มเงี้ยว) เป็นเครื่องเคียง
เดิมทีขนมจีนไม่ได้รับประทานพร้อมกับน้ำเงี้ยว แต่เพิ่งนำประยุกต์มารับประทานพร้อมกันไม่นานมานี้ น้ำเงี้ยวเป็นอาหารของชาวเงี้ยวซึ่งเป็นกลุ่มไทใหญ่ที่อาศัยอยู่ในรัฐชานประเทศพม่าต่อมาอพยพหนีการสู้รบกับรัฐบาลพม่า จึงเข้ามาอาศัยกระจายทั่วไปทุกจังหวัดภาคเหนือแต่ที่เป็นชุมแหล่งใหญ่คือจังหวัดแพร่เนื่องจากในยุคนั้นมีการสัมปทานพื้นที่การทำป่าไม้ให้กับบริษัทจากอังกฤษ มีความต้องการแรงงานมาก ชาวเงี้ยวจึงปักหลักอาศัยเป็นชุมชนใหญ่ที่จังหวัดแพร่ ปัจจุบันขนมจีนน้ำเงี้ยวนิยมรับประทานควบคู่ผักนานาชนิด เช่น ถั่วงอกสด ยอดกระถิน ต้นหอม ผักชี ผักกาดดอง แคบหมู ข้าวกั้นจิ๊น ส้มตำ เนื้อทอด
ลักซา

ลักซา(มลายู:laksa) หรือที่ในภาษามลายูปัตตานีเรียกว่าละซอ(ออกเสียง:[laˀsɔ])เป็นอาหารประเภทก๋วยเตี๋ยวรสเผ็ดของชาวเปอรานากันอันเป็นการผสมผสานระหว่างวัฒนธรรมจีนกับมลายูในประเทศมาเลเซีย,สิงคโปร์,อินโดนีเซียรวมทั้งทางใต้ของประเทศไทย
ที่มาของคำว่าลักซาไม่เป็นที่ทราบ มีทฤษฎีที่ว่า เป็นคำในภาษาอูรดูหรือเปอร์เซียว่าลัคชาฮ์(lakhshah) ที่แปลว่าเส้นแวร์มีเชลลี (Vermicelli; เส้นชนิดหนึ่งที่เล็กกว่าเส้นสปาเกตตี) ชนิดหนึ่ง บ้างก็ว่ามาจากคำสันสกฤตว่าลักษะหรือลักขะ(लकशस्; ایک لاکھ) ที่แปลว่า "หนึ่งแสน"บ้างก็ว่ามาจากคำกวางตุ้งว่าหลาดซ้า(辣沙;làːt.sáː) ที่แปลว่า "ทรายเผ็ด"
ลักซาพื้นฐานมีสองชนิดคือลักซาแกงกับลักซาเปรี้ยว ลักซาแกงคือก๋วยเตี๋ยวแกงที่น้ำก๋วยเตี๋ยวเป็นน้ำแกงกะทิ ส่วนลักซาเปรี้ยว น้ำก๋วยเตี๋ยวเป็นซุปปลารสเปรี้ยว
ลักซาแกง หรือเรียกสั้น ๆ ว่าลักซา เป็นซุปที่มีลักษณะของน้ำแกงกะทิ ใส่ลูกชิ้นปลา กุ้ง และหอยแครง บางท้องที่มีลักซาไก่ บางครั้งกินกับซัมบัล ในปีนังเรียกว่าหมี่แกงเพราะนิยมใช้หมี่เหลืองหรือหมี่ฮุ้นมากกว่า และนิยมใส่เลือดหมู คำว่าลักซาแกงเป็นที่รู้จักทั่วไปในกัวลาลัมเปอร์หรือสิงคโปร์เช่นเดียวกับเย็นตาโฟลักซากุ้ง รูปแบบที่หลากหลายของลักซาแกงได้แก่
ลักซาเปรี้ยว เป็นลักซาที่ใช้น้ำซุปรสเปรี้ยว นิยมใช้มะขามเปียก หรือส้มแขกส่วนผสมหลักเป็นปลาเช่นปลาแมกเคอเรลผักหั่นชิ้น เช่นแตงกวาหอมใหญ่พริกขี้หนูสับปะรดผักกาดหอมสะระแหน่ขิงอ่อน ใส่เส้นก๋วยเตี๋ยวทำจากข้าว ใส่ลูกชิ้นกุ้งที่เรียกแฮโก (蝦羔) ลักซาเปรี้ยวชนิดต่าง ๆ ได้แก่
มีลักซาหลายชนิดที่ก้ำกึ่งระหว่างลักซาแกงกับลักซาเปรี้ยว ได้แก่
Ensalada de flor de banana

Nộm hoa chuốies unaensaladavietnamita(nộm) cuyo ingrediente principal es laflor de banana(hoa chuố). Se trata de un plato popular en las tres regiones culturales deVietnam:centro,norteysur(donde también se le conoce comogỏi bắp chuối​), y se puede encontrar tanto en las áreas rurales donde se producebanana, como en los restaurantes de las grandes urbes.​ En este país distinguen las flores de plátano que provienen de las zonas bajas (color violeta) y las que provienen de las zonas boscosas o montañosas (color rojo oscuro y sabor más dulce).​
Es un plato sencillo de elaborar y con una fragancia y un saboragridulce, intenso y algo picante. La parte más delicada de su elaboración es evitar que las floresse tornen de color negro, lo que las hace inservibles. Esto es porque las flores inmaduras se oxidan muy rápido en contacto con el aire. Para retrasar el proceso de oxidación, se sumergen las flores en un líquido ácido, bien seavinagreo agua conlimón, por 15 o 20 minutos. Junto con el resto de verduras, que por lo general sonzanahoria,cebolla,chile(ají) tipoojo de pájaro,​pepinoycarambola, se cortan enjuliana.
Además, se suelen agregarbrotes de soya,hongo ostra,cacahuetes(maní) yajonjolí(sésamo), y se aromatiza con una vinagreta hecha a partir dejugo de limónode lima,azúcar(de palma),salsa de pescado,ajo,jengibre,coriandro de Vietnam,bálsamo de Vietnamy/ovinagre.​ Aunque en esencia es un platovegetariano, opcionalmente se agregan también piezas decarne de pollodesmenuzada,​piel de cerdo​ uoreja de cerdo.​ Las semillas de sésamo y cacahuates se suelen tostar ligeramente en el sartén para que suelten su aroma
A menudo se sirve en un pétalo o bráctea de plátano​​ y se acompaña la ensalada de flor de plátano con panqueques al grill.​
Heterodera glycines

Heterodera glicinases unnematodoparasitario vegetal y una plaga devastadora de lasojaen todo el mundo, el nematodo infecta las raíces de la soya causando varios síntomas que pueden incluirclorosisde las hojas y tallos, necrosis de la raíz, pérdida del rendimiento de las semillas y supresión de la raíz y del crecimiento del brote. Ha amenazado los cultivos deEstados Unidosdesde la década de 1950.​ También causa serios problemas en Sudamérica y en Asia.
El nematodo entra en la raíz moviéndose a través de las células de la planta hasta el tejido vascular donde se alimenta; induce la división celular en la raíz para formar sitios de alimentación especializados a medida que el nematodo se alimenta se va hinchando.
Lahembrase hincha tanto que su extremo posterior estalla fuera de la raíz y ella se hace visible a simple vista. En contraste el macho adulto recupera una forma de gusano y deja la raíz con el fin de encontrar y fertilizar las hembras grandes. La hembra continúa alimentándose mientras pone 200 a 400huevosformando un saco de huevos que permanece dentro de ella. Luego muere y su cutícula se endurece formando un quiste; los huevos pueden eclosionar cuando las condiciones en el suelo son favorables-​
Pousse de soja

Lespousses de sojasont des graines desoja jaunegermées. Elles sont utilisées dans lacuisine coréenne, où elles sont appeléeskongnamul(coréen:콩나물), et dans lacuisine chinoise.
Il ne faut pas confondre ces pousses avec les pousses deharicot mungo, appelées par erreur « pousses de soja » en Europe, car le mungo est parfois considéré, par erreur également, comme un soja vert. Les pousses que l'on trouve encuisine vietnamiennedans unrouleau de printempsou dans une soupephởsont des pousses de haricot mungo.
En chinois, on appelle pois jaune (黄豆,huángdòu) le soja et pois vert (绿豆,lǜdòu) le mungo.
Yakisoba

Lesyakisoba(焼きそば,«nouillessautées», enjaponais)ouchǎo miàn(enchinois) ouchow mein(encantonais) sont unerecette de cuisinetraditionnelledecuisine japonaise(variante desrāmen) à base denouillessautées, agrémentées de diverses variantes d'ingrédients, et de sauceyakisoba.
Elles sont originaires deChineoù elles sont appeléeschao mian(炒面,chǎo miàn, « nouilles sautées »), et connues également sous le nom cantonais,chow mein.
Lesyakisobane sont pas constituées de nouillessoba(desarrasin) comme leur nom le suggère, mais des fines nouilles à base defarinedeblé, similaires auxrāmen.
La préparation du plat est très simple. Il suffit de chauffer une poêle (ou plaque chauffanteteppanyaki, ouwok) avec un peu d'huile, defaire sauterentre autres des fines lanières émincées debœuf, deporc, depoulet, depoisson, defruits de mer, decrustacés, ou detofu, ainsi que des légumes comme duchou chinois,brocoli,poireau,poivron,oignon,carotte,pousse de soja,gingembre,champignon,coriandre, ounegi… Lesyakisobasont ensuite ajoutées avec un peu d'eau, puis cuites jusqu'à ce que l'eau se soit évaporée.
Le plat est généralement accompagné d'une sauce spécialeyakisoba, variante dessauce Worcestershireou sauce pourokonomiyaki.
Lesyakisobainstantanéeslyophiliséessont populaires auJaponet sont préparées en ajoutant simplement de l'eau bouillante.
Soupe de nouilles

Unesoupe de nouillesest une variété desoupetraditionnellede lacuisine asiatique, composée debouillondenouillesagrémentées de multiples variantes d'ingrédients. Les nouilles peuvent avoir été faites avec duriz, dublé, auxœufsou être desnouilles instantanées.
Les nombreuses variantes de soupes de nouilles tirent leurs origines de lacuisine chinoiseet beaucoup ont été adaptées aux cuisines de nombreux pays asiatiques.
Les nouilles en soupe japonaises sont par tradition servies dans un bouillon chaud au soja etdashi, garnies de ciboule émincée. Les garnitures populaires comprennent le tempura,kakiage(légumes frits) ouaburaage(tofu frit). D'autres nouilles japonaises incluent :
Depuis leXXsiècle, les nouilles de blé d'origine chinoise, servies dans un bouillon à la viande, sont devenues très populaires au Japon. Ceci comprend :
Les soupes de nouilles philippines peuvent être trouvées aux étals ainsi que chez les particuliers. Elles montrent un mélange distinct de cultures orientale et occidentale, adaptées aux goûts philippins. Ces soupes sont typiquement servies avec des condiments comme la sauce aux anchois, la sauce soja, le jus de calamondin et du piment, ou du poivre, pour ajuster le goût. On mange ces soupes avec fourchette et cuillère, alternant petites gorgées de soupe et manipulation des nouilles. L'utilisation des baguettes est moins répandue.
Tegean

Tegeanadalah sebutan khas banyumas untuk sup sayur berkuah bening, yang tampak sederhana. namun sangat menyegarkan, isinya bermacam-macam sayuran yang diracik menggunakan bumbu khusus sehingga menjadi sayuran yang enak dan lezat. sayur-mayur berupa bayam, wortel, jagung, kecambah kedelai hitam, daun katuk, dan kedelai hitam. butiran lazim menjadi unsur utama masakan ini.
Terkadang sayuran ini juga dicampur dengan irisan daging sapi atau daging ayam serta mie bihun, untuk bumbunya selain bahan-bahan yang lazim seperti bawang merah dan bawang putih. tegean juga bercirikan dengan "Geprekan" kencur yang menyegarkan.
Gado-gado

Ilgado-gado(ingiavanesee insondanese:lotèk) è un piatto di contorno tipico dellacucinaindonesianaa base di verdure e salsa di arachidi.
È tra le pietanze che compaiono puntualmente nelrijsttafel.
Il terminegado-gadoderiva dal verboindonesianomenggado, che significa "mangiare piatti di contorno senza riso".
Gli ingredienti che compongono il gado-gado sono:
Gadho-gadho

Gadho-gadhominangka salah sawijiningpanganansing asalé sakaIndonésiaawujudjanganansing digodhog lan dicampur dadi siji nganggo sambel kacang (utawa sambel kang digawé sakakacangkaro gula jawa sing diuleg), banjur diwènèhiendhogirisan. Umumé akèh sing nyampuraké kenthang godhog sing wis diuleg kanggo sambel gado-gado. Carané yaiku kenthang diolah bareng karo sambel kacangé. Sawisé sambel dicampuraké karo janganan mau, banjur diwénéhi bawang goreng, emping goreng, lan bisa uga krupuk.
Gadho-gadho bisa dipangan ngono waé nganggo sambel kacang, ananging uga bisa dipangan bebarengan karosegaputih utawalonthong.
Gadho-gadho ana molai nalika kasultananMataramkang dipimpinSultan AgungnyerbuBataviaiku kentèkan bahan panganan kaya ta wos. Saliyané iku lumbung-lumbung wos ing saubengané Batavia diobong déningVOC, saingga prajuritwaroksakaPanaragakang ana ing pasukan perangé Sultan Agung gawé sambel pecel saka kacang, banjur disiramaké menyang jejanganan entah sing ana ing sawah kanggé panguripan saterusé wayah perang. Pakaryan iki ing basa Jawa diaraniGadhosing tegesé mangan tanpa sega utawa mangan mung lawuhé. Apa kang ditindakaké déning warok-warok iki ditutaké déning prajurit liyané, ya iku mangan jenanganan saanané banjur disiram bumbu sambel pecel.
Janganan sing digunakaké bisa manéka warna, ananging janganan sing asring digunakaké yaiku:
Janganan sing digunakaké yaiku sing isih mentah, kajaba endhog lan kenthang godhog. Ananging bisa uga kobis lan kembang kol mau digodhog dhisik utawa didang.kiri|jmpl| Isiné gadho-gadho.
Salah sijiné sing mbédakaké gadho-gadho sakasaladjanganan liyané yaiku sambel kacang sing digunakaké. Samubarang sing digunakaké kanggo nggawé sambel kacang bisa uga beda-beda, sing umum digunakaké yaiku:
Bisa uga diwénéhi:
Yukgaejang

Yukgaejang(Hangul:육개장,肉개醬) utawadaging sapi sup pedhesya iku sop pedhesKoreakang digawé saka daging sapi suwir lan brambang. Yukgaejang bagéan sakagom gukutawa sup kenthel sing mauné dihidhangke ingmasakan kadhaton Korea. Hidhangan iki dianggep sehat lan kondhang amarga panas lan pedhes.
Saliyané daging sapi suwir, brambang, lan banyu, sajian iki biasané uga kalebutogé,gosari,torandae, irisanbawang bombaydangmyeon(mi kenthang legi),wêdakakêna chili,papak,wiji perilla(uga diarani wiji wijen liar),kecap, minyak (minyak wijenlan/utawa minyak sayur),mrica ireng, lanuyah.Yukgaejang biasané disajikaké karosakulasanberaslankimchi.
Mi togé

Lembar kacang mungminangka jinis mi Cina . Transparan, datar, lan kaya lembaran. Dheweke bisa ditemokake, ing bentuk garing, ingChinalan sok-sok ing sawetara Chinatowns ing luar negeri.
Mirip karomi cellophane, lembar kacang mung digawe sakakacang mung, nanging bentuke beda. Lembaran udakara 1 cm ambane, kaya mifettuccine. Iki diprodhuksi ing provinsiShandong ingChina sisihwétan (ing endi uga mie cellophane), uga ing kuthaTianjinsisih lor, lan duwe tekstur chewier sing luwih alus tinimbang mie sing luwih tipis.