Hiragana

AngHiragana(平仮名, ひらがな o ヒラガナ)ay isang uri ngpagsulatsa bansangHapon, na isa rin sa pangunahing nilalaman ngSistemang Panulat ng mga Hapon, kasama angkatakana,kanji, at angAlpabetong Latin(rōmaji). Parehang nasa sistemangkanaang hiragana at katakana, na kung saan ang bawat panitik ay simisimbolo sa isangmora. Ang bawatkanaay maaaring maging isang patinig gaya ng"a"(あ); isang katinig na sinusundan ng isang patinig tulad ng"ka"(か); o"n"(ん), isangpang-ilongnasonorantona kung saan, depende sa nilalaman, ay maaring maging kasing-tunog ng Tagalog nam,n, ong([ŋ]), o tulad ng isangpang-ilong na patinigng mgaPranses.
Ginagamit ang Hiragana upang sumulat ng mga salitang galing sa Hapon na kung saan ay walang katumbas nakanji, kasama ang mgapartikulotulad ng からkara"mula", at mga hulapi tulad ng さん~san"Ginoong, Ginang, o Binibini." Gayon din, ginagamit din ang hiragana sa mga malalalim o hindi gaanong kabisadong kanji, . Angpagbabago sa tono ng pandiwa at pang-uri, tulad ng,be-ma-shi-ta(べました) satabemashita(食べました, "ate"), ay nakasulat sa hiragana, madalas na sinusundan ang isang pandiwa o pinagmulang pang-uri (ito, "食") na nakasulat sa kanji. Ginagamit rin ang Hiragana upang magbigay ng gabay sapagbaybaykanji na tinatawag nafurigana.
Mayroong dalawang pangunahing sistema ngpagaayos ng hiragana, ang lumang pagaayos o angiroha, at ang kilalang pagaayos o anggojūon.
Ang kumpletong silabikong hiragana ay binubuo ng 48 na panitik:
Maaaring malaman ang mga pangunahing panitik sa maraming kaparaanan. Sa pagdaragdag ng mga tandangdakuten( ゛), isang walang boses na katinig na nagiging may salitang katinig tulad ngkna nagigingg,sna nagigingz,tna nagigingd,hna nagigingbatch/shna nagigingj. Maaari rin dagdagan ang hiragana nagsisimula sahng tandanghandakuten( ゜) na nagpapabago sahpara magingp.
Isang maliit na bersyon ng hiragana para saya,yuoyo(ゃ, ゅ o ょ) ang maaaring idagdag sa mga hiragana nagtatapos sai. Maaari nitong baguhin ang patinig naisa dumadausdos na (palatalisasyon) saa,uoo. Tinatawag nayōonang pagdaragdag s\ng maliit nay. Naisasama rin dito ang をwo(kahit na parehong naibabaybay ito sa おo,[o]).
Tinutukoy ng maliit natsuっ, na tinatawag nasokuon, na ang sumusunod na katinig aypares(doble). Halimbawa, ihambing ang さかsaka"burol" sa さっかsakka"may-akda". Maaari rin itong lumabas sa hulihan ng nasambit, kapag tinutukoy nito ang isanghintong impit, tulad ng いてっ! ([iteʔ]Aray!).  Subalit, hindi nito maaaring doblehin ang silabikongkatinigngna,ni,nu,ne,no. Upang madoble sila, gagamitan ito ngn(ん) sa unahan ng silabiko.
Kadalasang binabaybay nito ang mgamahabang patinigkasama ang pagdaragdag ng ikalawnag patinig na kana.Angchōonpu(tanda sa mahabang patinig) (ー) ay ginagamit sa katakana at hidni gaano sa hiragana, halimbawa ang salitang らーめん,rāmen, subalit ang ganitong paggamit ay kadalasang hindi tama. Sa hindi tamang pagfsulat, kadalasang ginagamit ang mga maliliit na bersyon ng limang patinig na kana upang kumatawan sa wlang bakas na salita (はぁhaa, ねぇnee). Ang istandard at may salitangtandang iterasyonay isinusulat sa ゝ at ゞ.
Ipinapakita ng sumusunod na talaan ang hiragana together kasama ang kanilangRomanisasyong Hepburnat transkripsiyon mula saIPAsa ayos nagojūon. Sinusunod ng Hiragana na maydakutenohandakutenanggojūonkana kahit wala sila, kasama ang pagsunod sayōonkana. Makikita naman ang mga hindi na ginagamit na kana saabuhin. Sa lahat ng mga silabiko na katabi ng ん, tinutukoy nito na ang pagbaybay ay para sa salitang pang-unahan na silabiko, para naman sa salitang panggita, tignan na lamang sa ibaba.
With a few exceptions for sentence particles は, を, and へ (pronounced aswa,o, ande), and a few other arbitrary rules, Japanese isphonemically orthographic. This has not always been the case: a previous system of spelling, now referred to ashistorical kana usage, had many spelling rules; the exceptions in modern usage are the legacy of that system. The exact spelling rules are referred to askanazukai(仮名遣い).
Hiragana developed fromman'yōgana,Chinesecharacters used for their pronunciations, a practice which started in the 5th century.The oldest example of Man'yōgana isInariyama Swordwhich is an iron sword excavated at the Inariyama Kofun in 1968. This sword is thought to be made in year of 辛亥年 (which is A.D. 471 in commonly accepted theory).The forms of the hiragana originate from thecursive scriptstyle ofChinese calligraphy. The figure below shows the derivation of hiragana from manyōgana via cursive script. The upper part shows the character in theregular scriptform, the center character in red shows the cursive script form of the character, and the bottom shows the equivalent hiragana. Note also that the cursive script forms are not strictly confined to those in the illustration.
The following table shows the method for writing each hiragana character. It is arranged in the traditional way, beginning top right and reading columns down. The numbers and arrows indicate thestroke orderand direction respectively.
Hiragana was added to theUnicodeStandard in October, 1991 with the release of version 1.0.
The Unicode block for Hiragana is U+3040 ... U+309F.  Grey areas indicate non-assigned code points:
The Unicode hiragana block contains precomposed characters for all hiragana in the modern set, including small vowels and yōon kana for compound syllables, plus the archaic ゐwiand ゑweand the rare ゔvu; the archaic 뀁yeis included inplane 1at U+1B001 (see below). All combinations of hiragana withdakutenandhandakutenused in modern Japanese are available as precomposed characters, and can also be produced by using a base hiragana followed by the combining dakuten and handakuten characters (U+3099 and U+309A, respectively). This method is used to add the diacritics to kana that are not normally used with them, for example applying the dakuten to a pure vowel or the handakuten to a kana not in the h-group.
Characters U+3095 and U+3096 are small か (ka) and small け (ke), respectively.  U+309F is a digraph ofより(yori) occasionally used in vertical text. U+309B and U+309C are spacing (non-combining) equivalents to the combining dakuten and handakuten characters, respectively.
Historic and variant forms of Japanese kana characters were added to theUnicodeStandard in October, 2010 with the release of version 6.0.
The Unicode block for Kana Supplement is U+1B000 ... U+1B0FF.  Grey areas indicate non-assigned code points: