සැම්බියාවේ ඉතිහාසය

සැම්බේසි නිම්නයේ සහ කලම්බෝ ඇල්ලේ පුරාවිද්‍යාත්මක කැණීම් කටයුතු මානව සංස්කෘතීන්ගේ අනුප්‍රාප්තිකයක් පෙන්නුම් කරයි. කැළම්බෝ ඇල්ල අසල ඇති පුරාණ කඳවුරු මෙවලම් මීට වසර 36,000 කට පෙර රේඩියෝ කාබන් කාල නිර්ණය කර ඇත.
වසර 300,000 සහ 125,000 අතර කාලයට අයත් බ්‍රෝකන් හිල් මෑන් (කබ්වේ මිනිසා ලෙසද හැඳින්වේ) ෆොසිල හිස් කබල තවදුරටත් පෙන්නුම් කරන්නේ මෙම ප්‍රදේශය මුල් මානවයන් වාසය කළ බවයි.කැබ්වේ දිස්ත්‍රික්කයේ සැම්බියාවේ බ්‍රෝකන් හිල් මෑන් සොයා ගන්නා ලදී.
ක්‍රිව 300 පමණ වන තෙක් නූතන සැම්බියාවේ කොයිසාන් සහ බට්වා ජනයා වාසය කළ අතර, බන්ටු සංක්‍රමණය වන විට එම ප්‍රදේශ ජනාවාස කිරීමට පටන් ගත්හ.කොයිසාන් ජනතාව නැගෙනහිර අප්‍රිකාවේ ආරම්භ වූ අතර වසර 150,000 කට පමණ පෙර දකුණු දෙසට පැතිර ගිය බව විශ්වාස කෙරේ. ට්වා ජනතාව කණ්ඩායම් දෙකකට බෙදා ඇත: කෆ්වේ ට්වා කෆුවේ මහල් නිවාස අවට ජීවත් වූ අතර ලුකාංග ට්වා ලුකාංග වගුරු බිම අවට ජීවත් විය.ම්වෙල පාෂාණ සිතුවම්, මුම්බ්වා ගුහා සහ නාචකිෆු ගුහාව වැනි සැම්බියාවේ පැරණි පාෂාණ කලාවේ බොහෝ උදාහරණ මෙම මුල් දඩයම්කරුවන්ට ආරෝපණය කර ඇත.කොයිසාන් සහ විශේෂයෙන්ම ට්වා ගොවිතැන් කරන බන්ටු ජනයා සමඟ අනුග්‍රාහක-සේවාදායක සබඳතාවක් ගොඩනඟා ගත්හ. මධ්‍යම සහ දකුණු අප්‍රිකාව හරහා නමුත් අවසානයේ බන්ටු කණ්ඩායම් විසින් අවතැන් වී හෝ අවශෝෂණය කරන ලදී.
බන්ටු ජනතාව හෝ අබන්ටු (අර්ථයේ මිනිසුන්) යනු නැගෙනහිර, දකුණු සහ මධ්‍යම අප්‍රිකාවේ බහුතර ජනතාවගෙන් සමන්විත අතිවිශාල සහ විවිධ ජනවාර්ගික කණ්ඩායමකි. මධ්‍යම අප්‍රිකාවේ, දකුණු අප්‍රිකාවේ සහ අප්‍රිකානු මහා විල්වල සන්ධිස්ථානයක සැම්බියාවේ පිහිටීම නිසා, නූතන සැම්බියානුවන් සමන්විත වූ ජනතාවගේ ඉතිහාසය මෙම ප්‍රදේශ තුනෙහි ඉතිහාසයකි.
මෙම ප්‍රදේශ තුනෙහි බොහෝ ඓතිහාසික සිදුවීම් එකවර සිදු වූ අතර, ඒ අනුව බොහෝ අප්‍රිකානු ජාතීන්ගේ ඉතිහාසය මෙන්ම සැම්බියාවේ ඉතිහාසයද පරිපූර්ණ ලෙස කාලානුක්‍රමිකව ඉදිරිපත් කළ නොහැක. නූතන සැම්බියාවේ ජනයාගේ මුල් ඉතිහාසය වාචික වාර්තා, පුරාවිද්‍යාව සහ ලිඛිත වාර්තා, වැඩි වශයෙන් අප්‍රිකානු නොවන අයගෙන් උපුටා ගන්නා ලදී.
බන්ටු ජනයා මුලින් ජීවත් වූයේ අද කැමරූන් සහ නයිජීරියාව අවට බටහිර සහ මධ්‍යම අප්‍රිකාවේ ය.වසර 5000 කට පමණ පෙර ඔවුන් මහාද්වීපයේ බොහෝ ප්‍රදේශවලට සහස්‍ර ගණනාවක් පුරා ව්‍යාප්ත වීමට පටන් ගත්හ. මෙම සිදුවීම බන්ටු ව්‍යාප්තිය ලෙස හැඳින්වේ;එය ඉතිහාසයේ විශාලතම මානව සංක්‍රමණයන්ගෙන් එකකි. අප්‍රිකාවේ විශාල ප්‍රදේශවලට යකඩ වැඩ කිරීමේ තාක්ෂණය ගෙන ආ ප්‍රථමයා බන්ටු යැයි විශ්වාස කෙරේ. බන්ටු ප්‍රසාරණය මූලික වශයෙන් මාර්ග දෙකක් හරහා සිදු විය: බටහිර එකක් කොංගෝ ද්‍රෝණිය හරහා සහ නැගෙනහිරින් අප්‍රිකානු මහා විල් හරහාය.
සැම්බියාවට පැමිණි පළමු බන්ටු ජනයා අප්‍රිකානු මහා විල් හරහා නැගෙනහිර මාර්ගය හරහා පැමිණියහ. ඔවුන් ක්‍රිස්තු වර්ෂ පළමු සහස්‍රයේ පමණ පැමිණි අතර, ඔවුන් අතර ටොංගා ජනතාව (බා-ටොංගා, "බා-" යන අර්ථය "පිරිමි" ලෙසද හැඳින්වේ) සහ සිම්බාබ්වේ අසල දකුණු සැම්බියාව අවට පදිංචි වූ බා-ඉලා සහ නම්වංග සහ අනෙකුත් ආශ්‍රිත කණ්ඩායම් ද විය.  බා-ටොංගා වාචික වාර්තා පෙන්නුම් කරන්නේ ඔවුන් "විශාල මුහුද" අසල නැගෙනහිරින් පැමිණි බවයි.
පසුව ඔවුන් නැගෙනහිර සැම්බියාව සහ මලාවි අවට පදිංචි වූ බා-තුඹුක විසින් එකතු කරන ලදී.
මෙම පළමු බන්ටු ජනතාව විශාල ගම්මානවල ජීවත් වූහ. ඔවුන්ට ප්‍රධානියෙකු හෝ ප්‍රධානියෙකු යටතේ සංවිධානාත්මක ඒකකයක් නොතිබූ අතර ප්‍රජාවක් ලෙස වැඩ කළ අතර ඔවුන්ගේ භෝග සඳහා කෙත්වතු සකස් කිරීමේදී එකිනෙකාට උදව් කළහ. භෝග වගා කිරීමේ ක්‍රමයේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙස පස අවසන් වූ බැවින් ගම්මාන නිතර එහා මෙහා ගියේය. ජනතාව විශාල ගව පට්ටි ද ඇති කර ගත් අතර, එය ඔවුන්ගේ සමාජයේ වැදගත් කොටසක් විය.
සැම්බියාවේ පළමු බන්ටු ප්‍රජාවන් ඉතා ස්වයංපෝෂිත විය. දකුණු සැම්බියාවේ පදිංචි වූ මුල් යුරෝපීය මිෂනාරිවරු මෙම බන්ටු සමාජවල ස්වාධීනත්වය සටහන් කළහ. මෙම මිෂනාරිවරුන්ගෙන් එක් අයෙක් මෙසේ සඳහන් කළේය: "යුද්ධය, දඩයම් කිරීම සහ ගෘහස්ත අරමුණු සඳහා ආයුධ අවශ්‍ය නම්, [ටොංගා] මිනිසා කඳුකරයට ගොස් යකඩ යපස් සොයා ගන්නා තෙක් හාරයි. ඔහු එය උණු කර ලබා ගන්නා යකඩවලින් සාදනු ලැබේ. ඔහු දර පුළුස්සා අඟුරු සාදා ගන්නේ සතුන්ගේ හම්වලින් වන අතර පයිප්ප මැටි උළු වන අතර අමුණ සහ මිටි ද ඔහු ලබා ගත් යකඩ කැබලි වේ. ඔහු සාමාන්‍ය කම්මල්කරුවෙකුගේ සියලුම වැඩ අච්චු, පෑස්සුම්, හැඩතල සහ ඉටු කරයි."
මෙම මුල් බන්ටු පදිංචිකරුවන් දකුණු සැම්බියාවේ ඉංගොඹේ ඉලේදේ අඩවියේ වෙළඳාමට ද සහභාගී විය (එය චි-ටොංගා හි නිදා සිටින ගවයා ලෙස පරිවර්තනය කර ඇත. මෙම වෙළඳ ස්ථානයේදී ඔවුන්ට මහා සිම්බාබ්වේ සිට කලංග/ශෝනා වෙළඳුන් සහ නැගෙනහිර අප්‍රිකානු ස්වහීලී වෙරළ තීරයේ ස්වහීලී වෙළඳුන් හමු විය. ඉංගොඹේ ඉලේදේ යනු මහා සිම්බාබ්වේ පාලකයන් සඳහා වඩාත් වැදගත් වෙළඳ ස්ථානවලින් එකක් වූ අතර අනෙක් ඒවා සෝෆාලා වැනි ස්වහීලී වරාය නගර විය.
ඉංගොඹේ ඉලේඩේ වෙළඳාම් කරන ලද භාණ්ඩ අතර රෙදි, පබළු, රත්‍රන් සහ වළලු ඇතුළත් විය. මෙම අයිතමවලින් සමහරක් අද දකුණු කොංගෝ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ජනරජය සහ කිල්වා කිසිවානි යන ප්‍රදේශවලින් පැමිණි අතර අනෙක් ඒවා ඉන්දියාව, චීනය සහ අරාබි ලෝකය වැනි ඈත ප්‍රදේශවලින් පැමිණ ඇත.අප්‍රිකානු වෙළෙන්දන්ට පසුව 16 වැනි සියවසේදී පෘතුගීසීන් එකතු විය.
ඛාමි සහ මුතාපා වැනි අනෙකුත් කලංග/ශෝන රාජධානි වලින් වැඩිවන වෙළඳ තරඟය හේතුවෙන් මහා සිම්බාබ්වේ පරිහානිය ඉන්ගොම්බේ ඉලෙදේගේ අවසානය සනිටුහන් කළේය.
බන්ටු ජනයා සැම්බියාවට දෙවන මහා ජනාවාස වූයේ කොන්ගෝ ද්‍රෝණිය හරහා බන්ටු සංක්‍රමණයේ බටහිර මාර්ගය ගත් බවට විශ්වාස කෙරෙන ජන කණ්ඩායම් ය. මෙම බන්ටු ජනයා අද කොංගෝ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ජනරජය ලෙස හඳුන්වන ප්‍රදේශයේ ඔවුන්ගේ පැවැත්මෙන් වැඩි කොටසක් ගත කළ අතර නූතන සැම්බියානුවන්ගෙන් බහුතරයකගේ මුතුන් මිත්තන් වේ.
බැකොන්ගෝ පාලක මුවේන් කොන්ගෝ VIII ම්වෙම්බා හරහා බෙම්බා ජනතාව හෝ අබාබෙම්බා කොංගෝ රාජධානියට ශක්තිමත් පුරාණ සම්බන්ධයක් ඇති බවට යම් සාක්ෂි ඇතත්, මෙය හොඳින් ලේඛනගත කර නොමැත.
බෙම්බා, ලම්බා, බිසා, සෙන්ගා, කාඕන්ඩේ, ස්වාකා, න්කෝයා සහ සෝලි වැනි අනෙකුත් ආශ්‍රිත කණ්ඩායම් සමඟින් කොංගෝ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ජනරජයේ උපෙම්බා ප්‍රදේශයේ ලුබා රාජධානියේ අත්‍යවශ්‍ය කොටස් පිහිටුවා ගත් අතර බලලුබා ජනතාව සමඟ ශක්තිමත් සබඳතාවක් ඇත. ලුබා රාජධානිය අත්පත් කරගත් ප්‍රදේශය 300 ගණන්වල සිට මුල් ගොවීන් සහ යකඩ කම්කරුවන් විසින් වාසය කර ඇත.
කාලයාගේ ඇවෑමෙන් මෙම ප්‍රජාවන් දැල් සහ වීණා භාවිතා කිරීමටත්, කැනෝ කැනෝ සෑදීමටත්, වගුරු බිම් හරහා ඇළ මාර්ග පිරිසිදු කිරීමටත්, මීටර 2.5 (අඩි 8 අඟල් 2) තරම් උස වේලි සෑදීමටත් ඉගෙන ගත්හ. එහි ප්‍රතිඵලයක් වශයෙන්, ඔවුන් ස්වහීලී වෙරළ තීරය සහ පසුව පෘතුගීසීන් වැනි අප්‍රිකාවේ අනෙකුත් ප්‍රදේශවලින් මාළු, තඹ සහ යකඩ ද්‍රව්‍ය සහ භාණ්ඩ සඳහා ලුණු වෙළඳාම් කරන විවිධ ආර්ථිකයක් වර්ධනය විය. මෙම ප්‍රජාවන්ගෙන් 14 වන සියවසේදී ලුබා රාජධානිය බිහි විය.
ලුබා රාජධානිය මධ්‍යගත රජයක් සහ කුඩා ස්වාධීන ප්‍රධානීන් සහිත විශාල රාජධානියක් විය. එය කොංගෝ ද්‍රෝණියේ වනාන්තර සහ අද කොපර්බෙල්ට් පළාතේ ඛනිජ වලින් පොහොසත් සානුව සම්බන්ධ කරන විශාල වෙළඳ ජාලයන් ඇති අතර අත්ලාන්තික් වෙරළේ සිට ඉන්දියානු සාගර වෙරළ දක්වා විහිදී ගියේය. රාජධානිය තුළ කලාවන්ට ද ඉහළ ගෞරවයක් හිමි වූ අතර, ශිල්පීන්ට ඉහළ ගෞරවයක් හිමි විය.
ලුබා රාජධානියේ සාහිත්‍යය හොඳින් වර්ධනය විය. ලුබා අධිරාජ්‍යයන් වර්ග දෙකක් අතර වෙනස ප්‍රකාශ කළ එක් සුප්‍රසිද්ධ ලුබා උත්පත්ති කථාවක් පහත පරිදි වේ:
දකුණු කොංගෝවේ එම ප්‍රදේශයේම ලුන්ඩා ජනතාව ලුබා අධිරාජ්‍යයේ චන්ද්‍රිකාවක් බවට පත් කරන ලද අතර ලුබා සංස්කෘතියේ සහ පාලන ක්‍රම අනුගමනය කරමින් දකුණට ලුන්ඩා අධිරාජ්‍යය බවට පත් විය. ලුන්ඩා උත්පත්ති මිථ්‍යාවන්ට අනුව, ඉලුංග ම්බිඩි කිලුවේගේ පුත් චිබින්ද ඉලුංග නම් ලුබා දඩයක්කාරයා 1600 දී පමණ ලුන්ඩා වෙත රාජ්‍ය යානා ආකෘතිය හඳුන්වා දුන්නේ ඔහු ලුයිජි නම් ප්‍රාදේශීය ලුන්ඩා කුමරිය සමඟ විවාහ වී ඇගේ රාජධානියේ පාලනය ලබා ගත් අවස්ථාවේදීය. ලුබා මුතුන් මිත්තන්ගෙන් පැවත එන බව කියන බොහෝ පාලකයන් ලුබා අධිරාජ්‍යයට ඒකාබද්ධ විය. කෙසේ වෙතත්, ලුන්ඩා රජුන් වෙන්ව සිටි අතර කලාපය පුරා ඔවුන්ගේ දේශපාලන හා ආර්ථික ආධිපත්‍යය ක්‍රියාකාරීව ව්‍යාප්ත කළහ.
ලුන්ඩා, එහි මව් රාජ්‍ය ලුබා මෙන්, අත්ලාන්තික් සහ ඉන්දියන් සාගර යන වෙරළ දෙකම සමඟ වෙළඳාම් කළේය. පාලක ම්වාන්ත් යාව් නවීජ් අත්ලාන්තික් වෙරළ තීරයට වෙළඳ මාර්ග ස්ථාපිත කර ඇති අතර වහලුන් සහ වන නිෂ්පාදන සඳහා උනන්දුවක් දක්වන යුරෝපීය වෙළඳුන් සමඟ සෘජු සම්බන්ධතා ආරම්භ කර කලාපීය තඹ වෙළඳාම පාලනය කළ අතර මුවේරු විල අවට ජනාවාස නැගෙනහිර අප්‍රිකානු වෙරළ තීරය සමඟ වාණිජ්‍යය නියාමනය කළේය.
බටහිරින් අත්ලාන්තික් වහල් වෙළඳාම සහ නැගෙනහිරින් ඉන්දියන් සාගරයේ වහල් වෙළඳාම සහ රාජධානිවල බිඳී ගිය කන්ඩායම් සමඟ ඇති වූ යුද්ධ යන දෙකෙහිම ප්‍රතිඵලයක් ලෙස ලුබා-ලුන්ඩා රාජ්‍යයන් අවසානයේ ප්‍රතික්ෂේප විය. ලුවාලේට සමීපව සම්බන්ධ වී ලුන්ඩා චන්ද්‍රිකා රාජ්‍යයක් පිහිටුවා ගත් කණ්ඩායමක් වන චොක්වේ, මුලින් වහලුන් සඳහා වූ යුරෝපීය ඉල්ලුමෙන් පීඩා වින්ද නමුත්, ඔවුන් ලුන්ඩා රාජ්‍යයෙන් වෙන් වූ පසු, ඔවුන්ම වෙරළ දෙකටම වහලුන් අපනයනය කරමින් කුප්‍රකට වහල් වෙළෙන්දන් බවට පත්විය. .
අවසානයේදී චොක්වේ අනෙකුත් ජනවර්ග සහ පෘතුගීසීන් විසින් පරාජය කරන ලදී.මෙම අස්ථාවරත්වය ලුබා-ලුන්ඩා ප්‍රාන්තවල බිඳවැටීමට හේතු වූ අතර කොංගෝ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ජනරජයෙන් සැම්බියාවේ විවිධ ප්‍රදේශවලට මිනිසුන් විසිරී ගියේය. සැම්බියානුවන්ගෙන් බහුතරයක් ඔවුන්ගේ පරම්පරාව ලුබා-ලුන්ඩා සහ අවට මධ්‍යම අප්‍රිකානු ප්‍රාන්ත වෙත යොමු කරයි.
1200 ගණන් වලදී, ලුබා-ලුන්ඩා ප්‍රාන්ත පිහිටුවීමට පෙර, බන්ටු මිනිසුන් පිරිසක් කොංගෝ ද්‍රෝණියේ සිට මුවේරු විල දක්වා සංක්‍රමණය වීමට පටන් ගත් අතර අවසානයේ මලාවි විල අවට පදිංචි විය. මෙම සංක්‍රමණිකයන් කොංගෝ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ජනරජයේ උපේම්බා ප්‍රදේශය අවට පදිංචිකරුවන්ගෙන් කෙනෙක් බවට විශ්වාස කෙරේ. 1400 ගණන් වන විට මෙම සංක්‍රමණික කණ්ඩායම් සාමූහිකව මරාවි ලෙස හැඳින්වූ අතර, ඔවුන් අතර වඩාත් ප්‍රමුඛ වූයේ තුඹුක වැනි වෙනත් බන්ටු කණ්ඩායම් උකහා ගැනීමට පටන් ගත් චේවා ජනතාව (අචේවා) ය.
1480 දී මරාවි අධිරාජ්‍යය ප්‍රධාන වංශවලින් එකක් වන ෆිරි වංශයේ කලොන්ගා (මාරවිගේ පරම ප්‍රධානියා) විසින් ආරම්භ කරන ලදී, අනෙක් ඒවා බණ්ඩා, මවාලේ සහ න්කොමා ය. මරාවි අධිරාජ්‍යය ඉන්දියන් සාගරයේ සිට අද මොසැම්බික් ලෙස හඳුන්වන ප්‍රදේශය හරහා සැම්බියාව සහ මලාවිහි විශාල ප්‍රදේශ දක්වා විහිදී ගියේය. මරාවිගේ දේශපාලන සංවිධානය ලුබාගේ සංවිධානයට සමාන වූ අතර එහි ආරම්භය ඇති බව විශ්වාස කෙරේ. මරාවි වල ප්‍රධාන අපනයනය වූයේ ඇත් දත් වන අතර එය ස්වහීලී තැරැව්කරුවන් වෙත ප්‍රවාහනය කරන ලදී.
යකඩ ද නිෂ්පාදනය කර අපනයනය කරන ලදී. 1590 ගණන්වල පෘතුගීසීන් මරවි අපනයන වෙළඳාම මත ඒකාධිකාරය ලබා ගැනීමට උත්සාහ කළහ. මෙම උත්සාහය ඔවුන්ගේ වසිම්බා සන්නද්ධ බලකාය මුදා හරින ලද ලුන්ඩු හි මාරවි විසින් කෝපයට පත් විය. වසිම්බා විසින් පෘතුගීසි වෙළඳ නගර වන ටෙට්, සේන සහ වෙනත් විවිධ නගර පැහැර ගන්නා ලදී.
න්‍යාව් රහසිගත සමාජයක් බවට පත්වන සම්ප්‍රදායන් උපෙම්බාගෙන් ගෙන ආ බවට ද මාරවි විශ්වාස කෙරේ. නියාවු යනු මාරවි වැසියන්ගේ විශ්ව විද්‍යාව හෝ ස්වදේශික ආගම සාදයි. නියාවු සමාජය චාරිත්‍රානුකූල නැටුම් සංදර්ශන සහ නැටුම් සඳහා භාවිතා කරන වෙස් මුහුණු වලින් සමන්විත වේ; මෙම විශ්වාස පද්ධතිය කලාපය පුරා ව්‍යාප්ත විය.
ෆෙඩරේසිය තුළ ඇති වූ අනුප්‍රාප්තික ආරවුල්, එන්ගෝනිගේ ප්‍රහාරය සහ යාඕගේ වහල් වැටලීම් හේතුවෙන් මරාවි ප්‍රතික්ෂේප විය.
මහා සිම්බාබ්වේ පරිහානියට පත් වූ විට, එහි එක් කුමාරයෙකු වූ නයට්සිම්බා මුතොට, මුටප නමින් නව අධිරාජ්‍යයක් පිහිටුවා ගනිමින් රාජ්‍යයෙන් බිඳී ගියේය. "භූමිය විනාශ කරන්නා" යන අරුත ඇති මුවේන් මුතාපා යන පදවි නාමය ඔහුට සහ පසුකාලීන පාලකයන්ට පිරිනමන ලදී.
මුටාපා අධිරාජ්‍යය 14 සිට 17 වන සියවස දක්වා වර්තමාන සැම්බියාව, සිම්බාබ්වේ සහ මොසැම්බික් යන ප්‍රදේශවල සැම්බේසි සහ ලිම්පෝපෝ ගංගා අතර ප්‍රදේශය පාලනය කළේය. එහි උච්චතම මුටාපා විසින් ටොංගා සහ ටවාරා හි ඩැන්ඩේ ප්‍රදේශය යටත් කර ගන්නා ලදී. මුතාපා අධිරාජ්‍යය ප්‍රධාන වශයෙන් ඉන්දියන් සාගරයේ මහාද්වීපික වෙළඳාමේ නියැලී සිටියේ වාස්වාහිලි සමඟ සහ ඒ හරහා ය. ආසියාවෙන් සිල්ක් සහ පිඟන් භාණ්ඩ සඳහා ප්‍රාථමික අපනයනය කරන ලද රන් සහ ඇත්දළ.
මරාවිහි සිටි ඔවුන්ගේ සමකාලීනයන් මෙන්, මුතාපාට පැමිණි පෘතුගීසි වෙළඳුන් සමඟ ගැටලු ඇති විය. මෙම නොසන්සුන් සම්බන්ධතාවයේ උච්චතම අවස්ථාවට ළඟා වූයේ පෘතුගීසීන් රාජධානියේ වෙළඳපල ස්ථාපිත කිරීම සහ ජනගහනය ක්‍රිස්තියානි ආගමට හරවා ගැනීම මගින් රාජධානි අභ්‍යන්තර කටයුතු කෙරෙහි බලපෑම් කිරීමට උත්සාහ කිරීමෙනි. මෙම ක්‍රියාව අගනුවර වෙසෙන මුස්ලිම් වාස්වාහිලි ගේ කෝපයට හේතු වූ අතර, මෙම අවුල්සහගත තත්ත්වය පෘතුගීසීන්ට රාජධානියට ප්‍රහාරයක් එල්ල කිරීමට සහ එහි රන් ආකර සහ ඇත්දළ මාර්ග පාලනය කිරීමට ඔවුන් සොයමින් සිටි නිදහසට කරුණක් විය. මෙම ප්‍රහාරය අසාර්ථක වූයේ පෘතුගීසීන් සැම්බේසි ගඟ දිගේ රෝගවලට ගොදුරු වූ විටය.
1600 ගණන්වලදී අභ්‍යන්තර ආරවුල් සහ සිවිල් යුද්ධය මුටාපාගේ පරිහානිය ආරම්භ විය. දුර්වල වූ රාජධානිය අවසානයේ පෘතුගීසීන් විසින් යටත් කර ගන්නා ලද අතර අවසානයේ ප්‍රතිවාදී ෂෝනා රාජ්‍යයන් විසින් අත්පත් කර ගන්නා ලදී.
පෘතුගීසීන්ට ප්‍රාසෝස් නමින් විශාල වතු ද තිබූ අතර ඔවුන් වහලුන් සහ හිටපු වහලුන් ආරක්ෂකයන් සහ දඩයම්කරුවන් ලෙස භාවිතා කළහ. ඔවුන් මිනිසුන්ට හමුදා උපක්‍රම පුහුණු කර තුවක්කු ලබා දුන්නා. මෙම මිනිසුන් ප්‍රවීණ අලි දඩයම්කරුවන් බවට පත් වූ අතර චිකුණ්ඩා ලෙස හඳුන්වනු ලැබීය. පෘතුගීසීන්ගේ පරිහානියෙන් පසු චිකුන්ඩා සැම්බියාවට ගමන් කළේය.
ජුලියන් කෝබින් විසින් උපකල්පනය කරන ලද පරිදි, මුල් යුරෝපීයයන් වහල් වෙළඳාම සහ බන්ටු භාෂාව කතා කරන අප්‍රිකාවේ විවිධ ප්‍රදේශවල සම්පත් පාලනය කිරීමට උත්සාහ කිරීම කලාපයේ ජනතාව ක්‍රමයෙන් මිලිටරිකරණය වීමට හේතු විය. වරක් පෘතුගීසීන් පරාජය කිරීමෙන් පසුව තරමක් යුදවාදීව සිටි මරාවිගේ වසිම්බා රණශූර කුලය සමඟ මෙය නිරීක්ෂණය කළ හැකිය.
මුටාපා ප්‍රාන්තයෙන් බිඳී ගිය රොස්වි අධිරාජ්‍යය පිහිටුවීමට ද ප්‍රධාන හේතුවක් වූයේ පෘතුගීසි ප්‍රදේශයේ සිටීමයි. රොස්වි හි පාලකයා වන චංගමියර් දොම්බෝ දකුණු-මධ්‍යම අප්‍රිකාවේ ඉතිහාසයේ බලවත්ම නායකයෙකු බවට පත්විය. ඔහුගේ නායකත්වය යටතේ රොස්වි පෘතුගීසීන් පරාජය කර සැම්බේසි ගඟ දිගේ ඔවුන්ගේ වෙළඳ ස්ථානවලින් ඔවුන් නෙරපා හරින ලදී.
නමුත් සමහර විට මෙම වැඩි වූ මිලිටරිකරණයේ වඩාත්ම කැපී පෙනෙන අවස්ථාව වූයේ ෂකාගේ නායකත්වය යටතේ සූලූගේ නැගීමයි. කේප් හි ඉංග්‍රීසි යටත් විජිතවාදීන්ගේ බලපෑම් සහ සූලු හමුදාකරණය වැඩි වීම නිසා එම්ෆෙකේන් (තලා දැමීම) ඇති විය. සූලු ඔවුන් විසින් පරාජය කරන ලද ගෝත්‍රවල ගැහැණුන් සහ දරුවන් උකහා ගැනීම මගින් ව්‍යාප්ත විය, මෙම න්ගුනි ගෝත්‍රවල පිරිමින් ඝාතනයෙන් ගැලවුවහොත්, ඔවුන් අනෙකුත් කණ්ඩායම් වලට පහර දීමට සූලු හි යුධ උපක්‍රම භාවිතා කළහ.
මෙය න්ගුනි හෝ න්ගෝනි ගෝත්‍රිකයන් කලාපය පුරා ගමන් කළ නිසා දකුණු, මධ්‍යම සහ නැගෙනහිර අප්‍රිකාව පුරා සමූහ අවතැන්වීම්, යුද්ධ සහ වැටලීම් ඇති වූ අතර එය එම්ෆෙකේන් ලෙස හැඳින්වේ. ස්වගෙන්දබා ගේ නායකත්වය යටතේ පැමිණි න්ගුනි උතුරු දෙසට ගමන් කරමින් සැම්බේසි ගඟ තරණය කළේය. එන්ගෝනි යනු දැනටමත් දුර්වල වී තිබූ මරාවි අධිරාජ්‍යයේ අවසාන පහරයි. බොහෝ න්ගුනි අවසානයේ අද සැම්බියාව, මලාවි, මොසැම්බික් සහ ටැන්සානියාව අවට පදිංචි වී අසල්වැසි ගෝත්‍රවලට එකතු විය.
සැම්බියාවේ බටහිර කොටසේ, කොලොලෝ නමින් හැඳින්වෙන සෝතෝ-ස්වානා උරුමයේ තවත් දකුණු අප්‍රිකානු කණ්ඩායමක් වැටුණු ලුබා සහ ලුන්ඩා ප්‍රාන්තවලින් ලුයානා හෝ අලුයි යනුවෙන් හැඳින්වෙන සංක්‍රමණිකයන් වූ දේශීය වැසියන් යටත් කර ගැනීමට සමත් වේ. ලුයානා ඔවුන් කටන්ගා සිට පැමිණීමෙන් පසු සැම්බේසිහි ගංවතුර ප්‍රදේශයේ බැරොට්සේ රාජධානිය පිහිටුවන ලදී. කොලොලෝ යටතේ, කොලොලෝ භාෂාව ලුයානා කැරැල්ලක් හා කොලොලෝ පෙරළා දමන තෙක් කොලොලෝ භාෂාව පටවනු ලැබූ අතර මේ වන විට ලුයානා භාෂාව බොහෝ දුරට අමතක වී නව දෙමුහුන් භාෂාවක් මතු වූ අතර, සිලෝසි සහ ලුයානා ලෝසි ලෙස හැඳින්වීමට පටන් ගත්හ.
18 වැනි ශතවර්ෂයේ අවසානයේ දී, ම්බුන්ඩා සමහරක් බැරොට්සෙලන්ඩ්, මොන්ගු වෙත සංක්‍රමණය වූයේ අනෙක් අය අතර වූ සියෙන්ගෙලේ සංක්‍රමණය මත ය.අලුයි සහ ඔවුන්ගේ නායකයා, ලිතුංග මුලම්බාව, ඔවුන්ගේ සටන් හැකියාව සඳහා ම්බුන්ඩා විශේෂයෙන් අගය කළා.
18 වන ශතවර්ෂයේ අග භාගය වන විට, සැම්බියාවේ විවිධ ජනයා බොහෝමයක් ඔවුන්ගේ වර්තමාන ප්‍රදේශවල ස්ථාපිත විය.
18 වැනි සියවසේ අගභාගයේදී පෘතුගීසි ගවේෂක ෆ්‍රැන්සිස්කෝ ඩි ලැසර්ඩා මෙම ප්‍රදේශයට පැමිණි බවට වාර්තාගත පැරණිතම යුරෝපීයයන්ගෙන් එක් අයෙකි. ලැසර්ඩා විසින් මොසැම්බික් සිට සැම්බියාවේ කසෙම්බේ කලාපය දක්වා ගවේෂණ කණ්ඩායමක් මෙහෙයවීය (පළමු වරට වෙරළේ සිට වෙරළට දකුණු අප්‍රිකාව හරහා ගවේෂණ කිරීම සහ තරණය කිරීමේ අරමුණ ඇතිව),සහ 1798 ගවේෂණ අතරතුර මිය ගියේය. ගවේෂණ එතැන් සිට සිදු විය. ඔහුගේ මිත්‍ර ෆ්‍රැන්සිස්කෝ පින්ටෝ විසින් මෙහෙයවන ලදී.පෘතුගීසි මොසැම්බික් සහ පෘතුගීසි ඇන්ගෝලාව අතර පිහිටා ඇති මෙම භූමිය එම කාලය තුළ පෘතුගාලය විසින් හිමිකරගෙන ගවේෂණය කරන ලදී.
අනෙකුත් යුරෝපීය අමුත්තන් 19 වන සියවසේදී අනුගමනය කළහ. ක්‍රිස්තියානි ධර්මය, වාණිජ්‍යය සහ ශිෂ්ඨාචාරය යන "3 Cs" හරහා වහල් වෙළඳාම අවසන් කිරීමේ දැක්මක් තිබූ ඩේවිඩ් ලිවිංස්ටන් මෙයින් වඩාත් ප්‍රමුඛ විය. එක්සත් රාජධානියේ වික්ටෝරියා රැජිනගේ නමින් 1855 දී සැම්බේසි ගඟේ විශ්මයජනක දිය ඇලි දුටු පළමු යුරෝපීයයා ඔහුයි. ඔහු ඔවුන්ව විස්තර කළේ මෙසේය: "මෙතරම් සුන්දර දර්ශන දේවදූතයන් ඔවුන්ගේ පියාසර කිරීමේදී බලා සිටින්නට ඇත".
ප්‍රාදේශීය වශයෙන් ඇල්ල ලෝසි හෝ කොලෝලෝ උපභාෂාවෙන් "මෝසි-ඕ-ටුන්යා" හෝ "ගිගුරුම් දුම" ලෙස හැඳින්වේ. දිය ඇල්ල අසල පිහිටි ලිවින්ග්ස්ටන් නගරය ඔහුගේ නමින් නම් කර ඇත. 1873 දී ඔහුගේ මරණයෙන් පසු යුරෝපීය අමුත්තන්, මිෂනාරිවරුන් සහ වෙළෙන්දන් රැල්ලක් පෙළඹවූයේ ඔහුගේ ගමන් පිළිබඳ ඉහළ ප්‍රසිද්ධියට පත් වූ වාර්තා ය.
1888 දී, සිසිල් රෝඩ්ස් ගේ නායකත්වයෙන් යුත් බ්‍රිතාන්‍ය දකුණු අප්‍රිකානු සමාගම (BSA සමාගම), ලෝසි (බා-රොට්ස්) හි පැරාමවුන්ට් ප්‍රධානියා වූ ලෝසි ජනයාගේ ලිතුංග වෙතින් ඛනිජ හිමිකම් ලබා ගත් අතර එය පසුව බැරොට්සිලන්ඩ්-උතුරු- බවට පත් විය. බටහිර රොඩේසියාව.
නැඟෙනහිර දෙසින්, 1897 දෙසැම්බරයේ දී ඇන්ගෝනි හෝ න්ගෝනි (මුලින් සුලූලන්තයෙන් පැමිණි) කණ්ඩායමක් එම්පෙසෙනි රජුගේ පුත් සින්කෝ යටතේ කැරලි ගැසූ නමුත් කැරැල්ල මැඩපැවැත්වූ අතර,එම්පෙසෙනි පැක්ස් බ්‍රිටැනිකා පිළිගත්තේය. රටේ එම කොටස පසුව ඊසානදිග රොඩේෂියාව ලෙස හැඳින්විණි. 1895 දී, රෝඩ්ස් තම ඇමරිකානු බාලදක්ෂ ෆෙඩ්රික් රසල් බර්න්හැම්ගෙන් ඉල්ලා සිටියේ කලාපයේ ගංගා සංචලනය වැඩිදියුණු කිරීම සඳහා ඛනිජ සහ ක්‍රම සොයා බලන ලෙසයි. මෙම ගමනේදී බර්න්හැම් කැෆියු ගඟ දිගේ ප්‍රධාන තඹ නිධි සොයා ගන්නා ලදී.
උතුරු-නැගෙනහිර රොඩේෂියාව සහ බැරොට්සිලන්ඩ්-වයඹ-බටහිර රොඩේෂියාව 1911 වන තෙක් වෙනම ඒකක ලෙස පරිපාලනය කරන ලද අතර ඒවා බ්‍රිතාන්‍ය ආරක්ෂිත ප්‍රදේශයක් වන උතුරු රොඩේෂියාව පිහිටුවීමට ඒකාබද්ධ කරන ලදී. 1923 දී, සමාගමේ ප්‍රඥප්තිය අලුත් නොකිරීමට රජය තීරණය කිරීමෙන් පසු BSA සමාගම උතුරු රොඩේසියාවේ පාලනය බ්‍රිතාන්‍ය රජයට පවරා දුන්නේය.
1923 දී, දකුණු රොඩේෂියාව (දැන් සිම්බාබ්වේ), බීඑස්ඒ සමාගම විසින් පාලනය කරන ලද යටත් කර ගත් භූමියක්, ස්වයං පාලන බ්‍රිතාන්‍ය යටත් විජිතයක් බවට පත් විය. 1924 දී, සාකච්ඡා වලින් පසුව, උතුරු රොඩේසියාවේ පරිපාලනය බ්‍රිතාන්‍ය යටත් විජිත කාර්යාලයට මාරු විය.
1953 දී, රොඩේෂියා සහ නියාසාලන්ඩ් සම්මේලනය නිර්මාණය කිරීම උතුරු රොඩේෂියාව, දකුණු රොඩේෂියාව සහ නියාසලන්තය (දැන් මලාවි) තනි අර්ධ ස්වයං පාලන කලාපයක් ලෙස කාණ්ඩගත කරන ලදී. 1960-61 වකවානුවේ එයට එරෙහිව පෙනී සිටි ජනගහනයෙන් සැලකිය යුතු සුළුතරයකගේ විරුද්ධත්වය නොතකා මෙය සිදු කරන ලදී.උතුරු රොඩේසියාව එහි අවසාන වසරවල ෆෙඩරේෂන් සංලක්ෂිත කැලඹීම් සහ අර්බුදයේ කේන්ද්‍රස්ථානය විය. මුලදී, හැරී න්කුඹුල ගේ අප්‍රිකානු ජාතික කොන්ග්‍රසය (ANC) මෙම ව්‍යාපාරයට නායකත්වය දුන් අතර, පසුව කෙනත් කවුන්ඩා ගේ එක්සත් ජාතික නිදහස් පක්ෂය (UNIP) එය භාර ගත්තේය.
1962 ඔක්තෝම්බර් සහ දෙසැම්බර් මාසවල පැවති අදියර දෙකක මැතිවරනයකින් ව්‍යවස්ථාදායක සභාවේ අප්‍රිකානු බහුතරයක් සහ අප්‍රිකානු ජාතිකවාදී පක්ෂ දෙක අතර නොසන්සුන් සභාගයක් ඇති විය. කවුන්සිලය විසින් උතුරු රොඩේසියාව සම්මේලනයෙන් වෙන්වීම සහ නව ව්‍යවස්ථාවක් යටතේ පූර්ණ අභ්‍යන්තර ස්වයං පාලනයක් සහ පුළුල්, වඩා ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ඡන්ද බලයක් මත පදනම් වූ නව ජාතික සභාවක් ඉල්ලා යෝජනා සම්මත කරන ලදී.
සම්මේලනය 1963 දෙසැම්බර් 31 දින විසුරුවා හරින ලද අතර 1964 ජනවාරි මාසයේදී උතුරු රොඩේසියාවේ අගමැති සඳහා වූ එකම මැතිවරණයෙන් කවුන්ඩා ජයග්‍රහණය කළේය. යටත් විජිත ආණ්ඩුකාර ශ්‍රීමත් එව්ලින් හෝන් කවුන්ඩාට ඉතා සමීප වූ අතර එම තනතුර සඳහා පෙනී සිටින ලෙස ඔහුගෙන් ඉල්ලා සිටියේය. වැඩි කල් යන්නට මත්තෙන්, ඇලිස් ලෙන්ෂිනාගේ නායකත්වයෙන් යුත් ලුම්පා නැගිටීම ලෙස හැඳින්වෙන රටේ උතුරේ කැරැල්ලක් ඇති විය - ජාතියේ නායකයා ලෙස කවුන්ඩාගේ පළමු අභ්‍යන්තර ගැටුම.
උතුරු රොඩේෂියාව 1964 ඔක්තෝබර් 24 වන දින සැම්බියා ජනරජය බවට පත් වූ අතර පළමු ජනාධිපතිවරයා ලෙස කෙනත් කවුන්ඩා පත් විය. නිදහසේ දී, සැලකිය යුතු ඛනිජ සම්පත් තිබියදීත්, සැම්බියාව විශාල අභියෝගවලට මුහුණ දුන්නේය. දේශීය වශයෙන්, රජය ගෙනයාමට හැකියාව ඇති පුහුණු සහ උගත් සැම්බියානුවන් ස්වල්ප දෙනෙක් සිටි අතර ආර්ථිකය බොහෝ දුරට විදේශ විශේෂඥතාව මත රඳා පැවතුනි. ජෝන් විල්සන් CMGවිසින් මෙම ප්‍රවීණත්වය අර්ධ වශයෙන් සපයන ලදී, 1964 දී සැම්බියාවේ යුරෝපීයයන් 70,000කට අධික සංඛ්‍යාවක් පදිංචිව සිටි අතර, ඔවුන් අසමානුපාතික ආර්ථික වැදගත්කමකින් යුක්ත විය.
දේශප්‍රේමී පෙරමුණේ ගරිල්ලන් අසල්වැසි (දකුණු) රොඩේසියාවට වැටලීම් සිදු කිරීම කවුන්ඩා විසින් අනුමත කිරීම දේශපාලන ආතතියට සහ දේශසීමා මිලිටරිකරණයකට තුඩු දුන් අතර එය 1973 දී වසා දැමීමට හේතු විය.රොඩේසියානු කළමනාකාරීත්වය තිබියදීත්, සැම්බේසි ගඟේ පිහිටි කරිබා ජල විදුලි බලාගාරය රටේ විදුලි අවශ්‍යතා සපුරාලීමට ප්‍රමාණවත් ධාරිතාවක් ලබා දුන්නේය.
1978 සැප්තැම්බර් 3 වන දින, සිවිල් ගුවන් යානයක් වන එයාර් රොඩේෂියා ෆ්ලයිට් 825, සිම්බාබ්වේ මහජන විප්ලවවාදී හමුදාව (ZIPRA) විසින් කරිබා අසලදී වෙඩි තබා බිම හෙළන ලදී. ළමුන් ඇතුළු 18 දෙනෙකු අනතුරෙන් දිවි ගලවා ගත්තේ ඔවුන්ගෙන් වැඩි දෙනෙකුට ජොෂුවා න්කොමෝ විසින් නායකත්වය දුන් සිම්බාබ්වේ අප්‍රිකානු මහජන සංගමයේ (ZAPU) සටන්කාමීන් විසින් වෙඩි තැබීම සඳහා පමණි. රොඩේෂියාව ප්‍රතිචාර දැක්වූයේ ඔපරේෂන් ගැට්ලිං, සැම්බියාවේ න්කොමෝගේ ගරිල්ලා කඳවුරු වෙත ප්‍රහාරයක් එල්ල කිරීම, විශේෂයෙන් ලුසාකාට ඔබ්බෙන් වූ ඔහුගේ හමුදා මූලස්ථානය; මෙම වැටලීම හරිත නායක වැටලීම ලෙස හැඳින්වේ. එදිනම, සැම්බියාවේ තවත් කඳවුරු දෙකකට ගුවන් බලය සහ ප්‍රභූ පැරෂුට් භටයන් සහ හෙලිකොප්ටර් මගින් ගෙන යන භටයන් යොදා ගනිමින් ප්‍රහාර එල්ල කරන ලදී.
චීන සහය ඇතිව 1975 දී නිම කරන ලද ටැන්සානියාවේ ඩාර් එස් සලාම් වරාය වෙත දුම්රිය මාර්ගයක් (TAZARA - ටැන්සානියා සැම්බියා දුම්රිය මාර්ගය) දකුණු අප්‍රිකාවට දකුණින් සහ බටහිරින් වැඩි කරදරකාරී පෘතුගීසි ඇන්ගෝලාව හරහා දුම්රිය මාර්ග මත සැම්බියානු යැපීම අඩු කළේය. දුම්රිය මාර්ගය අවසන් වන තුරු, තඹ ආනයනය සහ තීරණාත්මක අපනයනය සඳහා සැම්බියාවේ ප්‍රධාන ධමනිය වූයේ සැම්බියාවේ සිට ටැන්සානියාවේ වරාය නගර දක්වා දිවෙන ටැන්සාම් පාර දිගේ ය. ටැන්සාම් තෙල් නල මාර්ගය ද ඩාර් එස් සලාම් සිට සැම්බියාවේ න්ඩෝලා දක්වා ඉදි කරන ලදී.
1970 ගණන්වල අග භාගය වන විට මොසැම්බික් සහ ඇන්ගෝලාව පෘතුගාලයෙන් නිදහස ලබා ගෙන තිබුණි. 1965 දී ඒකපාර්ශ්වික නිදහස් ප්‍රකාශයක් නිකුත් කළ රොඩේෂියාවේ ප්‍රධාන වශයෙන් සුදු රජය, 1979 දී ලැන්කැස්ටර් හවුස් ගිවිසුම යටතේ බහුතර පාලනය පිළිගත්තේය.
පෘතුගීසි යටත් විජිත දෙකෙහිම සිවිල් ආරවුල් සහ නැමීබියානු නිදහස් යුද්ධයේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙස සරණාගතයින්ගලා ඒම සහ ප්‍රවාහන ගැටලු සංකීර්ණ විය. ඇන්ගෝලාව හරහා බටහිරට විහිදුණු බෙන්ගුලා දුම්රිය මාර්ගය 1970 ගණන්වල අග භාගය වන විට සැම්බියානු ගමනාගමනය සඳහා අත්‍යවශ්‍යයෙන්ම වසා දමන ලදී. අප්‍රිකානු ජාතික කොංග්‍රසය (ANC) වැනි වර්ණභේදවාදයට එරෙහි ව්‍යාපාර සඳහා සැම්බියාවේ සහයෝගය ද දකුණු අප්‍රිකානු ආරක්ෂක බලකාය බාහිර වැටලීම් වලදී විරුද්ධවාදී ඉලක්ක වෙත ප්‍රහාර එල්ල කිරීම නිසා ආරක්ෂක ගැටළු නිර්මාණය විය.
1989 දී සැම්බියාවේ ස්වභාවික ස්ථාන දෙකක් වන මෝසි-ඕවා-ටූනියා ජාතික වනෝද්‍යානය සහ වික්ටෝරියා දිය ඇල්ල යුනෙස්කෝ ලෝක උරුම ලැයිස්තුවට ඇතුළත් විය.
1970 ගණන්වල මැද භාගයේදී, සැම්බියාවේ ප්‍රධාන අපනයනය වන තඹවල මිල ලොව පුරා දැඩි පහත වැටීමකට ලක් විය. සැම්බියාවේ තත්වය තුළ, තඹ විශාල දුරක් වෙළඳපොළට ප්‍රවාහනය කිරීමේ පිරිවැය අතිරේක ආතතියක් විය. සැම්බියාව සහන සඳහා විදේශීය සහ ජාත්‍යන්තර ණය දෙන්නන් වෙත යොමු වූ නමුත්, තඹ මිල අවපාතය පැවති බැවින්, එහි වර්ධනය වන ණය ගෙවීමට වඩ වඩාත් දුෂ්කර විය. 1990 ගණන්වල මැද භාගය වන විට, සීමිත ණය සහන තිබියදීත්, සැම්බියාවේ ඒක පුද්ගල විදේශ ණය ලෝකයේ ඉහළම ණය අතර පැවතුනි.
1990 ජුනි මාසයේදී කවුන්ඩාට එරෙහි කැරලි වේගවත් විය. 1990 ජූනි විරෝධතා ව්‍යාපාරයේ ප්‍රගතිය තුලදී බොහෝ විරෝධතාකරුවන් පාලනය විසින් ඝාතනය කරන ලදී.1990 දී කවුන්ඩා කුමන්ත්‍රණයකින් දිවි ගලවා ගත් අතර, 1991 දී ඔහු බහු පක්ෂ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය යළි ස්ථාපිත කිරීමට එකඟ වූ අතර, 1972 චෝමා කොමිසම යටතේ ඒක-පක්ෂ පාලනයක් ආරම්භ කළේය. බහු පක්ෂ මැතිවරණවලින් පසුව, කවුන්ඩා තනතුරෙන් ඉවත් කරන ලදී (පහත බලන්න).
2000 ගණන්වලදී, ආර්ථිකය ස්ථාවර වූ අතර, 2006-2007 දී තනි ඉලක්කම් උද්ධමනය, සැබෑ දළ දේශීය නිෂ්පාදිතයේ වර්ධනය, පොලී අනුපාත අඩුවීම සහ වෙළඳ මට්ටම් වැඩි විය. එහි බොහෝ වර්ධනයට හේතු වී ඇත්තේ පතල් කැණීමේ විදේශ ආයෝජන සහ ලෝක තඹ මිල ඉහළ යාමයි. මේ සියල්ල ආධාර පරිත්‍යාගශීලීන් විසින් සැම්බියාව උද්‍යෝගයෙන් ආචාර කිරීමට හේතු වූ අතර රට කෙරෙහි ආයෝජක විශ්වාසයේ ඉහළ යාමක් දක්නට ලැබුණි.