davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Samoon

Samoon Irak utawa watu samoon ( Arab: صمون‎‎ ) minangka salah sawijining jinis olah-olahan ragi sing biasane dikonsumsi ing Irak. Iki dipanggang ing oven watu tradisional, kaya ta pizza. Roti iki minangka roti sing nyebar ing Irak, uga khubz. Biasane disajikake kanthi macem-macem panganan kaya ta hummus, kebab, lan shawarma.
Iki minangka salah sawijining roti paling populer sing digunakake ing Irak lan ing saindhenging Levant lan varian bisa ditemokake ing Suriah lan Libanon. Uga ditemokake ing negara-negara Timur Tengah liyane kaya ta Kuwait lan Arab Saudi.
Olahan Arab

Masakan Arab ( Arab: المطبخ العربي‎‎ ) yaiku masakan Arab, sing ditemtokake minangka macem-macem masakan daerah sing jembar ing jagad Arab, saka Maghreb nganti Fesile Crescent lan Semenanjung Arab . Masakan kasebut umure wis umure atusan taun lan nggambarake budaya dagang rempah-rempah, ramuan, lan panganan sing enak. Telung wilayah utama, uga dikenal kanthi jeneng Maghreb, Bulan Sabit Subur, lan Semenanjung Arab, duwe akeh kamiripan, nanging uga akeh tradhisi unik. Masakan iki wis dipengaruhi dening iklim, ngembangake kemungkinan, uga kemungkinan dagang.
Nedha bengi biasane minangka panganan sing paling entheng, sanajan ing jaman saiki, nedha bengi dadi luwih penting kanggo tamu sing terhibur amarga jam kerja.
Salad kacang arab

Salad kacang buncis, utawa luwih asring diarani salad hummus ( Arab: سلطة حمص‎‎ ), ya iku tembung Arab kanggo 'chickpea', minangka salad ing masakan Arab . Isine kacang buncis sing wis mateng, jus lemon, bawang putih, tahini, uyah, lenga zaitun, lan jinten . Varian bisa uga kalebu ketumbar, paprika manis, kunir, mrico, mint disigar, bawang disigar, utawa parsley.
훔무스

훔무스(아랍어: حمص, 튀르키예어: humus 후무스, 영어: hummus 후머스)는 병아리콩, 타히니, 올리브기름, 레몬 즙, 소금, 마늘 등을 섞어 으깬 소스이며, 레바논이나 이집트 등 중동의 향토음식이다. 단백질의 비중이 높고 지방이 적다.
훔무스는 연한 노란색에 무스 형태의 되직한 질감으로, 매시드 포테이토와 흡사하다. 병아리콩을 삶거나 쪄낸 다음 올리브 오일과 각종 향신료를 섞어 함께 갈아내어 만든다. 이때 얼마나 더 오래 가느냐에 따라 더 씹히는 식감 혹은 매끄러운 식감으로 바뀐다. 맛은 지역이나 식당, 취향에 따라 미세한 특징이 있는데 가장 큰 차이는 향신료에서 나온다. 훔무스에 들어가는 향신료로는 소금, 후추, 쿠민, 석류 씨, 고수, 깐 참깨(타히니), 레몬 즙, 마늘, 고추 등이 있다.
중동에서는 보통 납작한 전통 빵에 훔무스를 찍어 먹는다. 샌드위치에 소스처럼 발라 먹거나 고기에 곁들여 먹기도 한다. 중동 지방에서는 식탁에 꼭 빠지지 않고 올리는 것 중 하나로 ‘훔무스가 없는 공동 식탁은 이야기가 없는 아라비안 나이트와 같다’는 격언이 있다. 대한민국에서는 생소한 음식이지만, 최근 생기는 중동 음식점을 중심으로 대중화되고 있다.
훔무스를 동그랗게 경단 모양으로 뭉치고 빵가루를 묻혀 튀긴 다음, 빵 안에 채소와 함께 이 튀긴 경단을 넣어 먹기도 하는데 이를 ‘팔라펠(Falafel)’이라 부른다.
훔무스는 아랍어로 ḥummuṣ, 즉 ‘병아리콩'이라는 뜻을 가지고 있다. 실제로 훔무스의 주재료는 병아리콩으로 구성된다.
훔무스는 고대 중동 지역에서 먹던 음식이다. 정확히 사람들이 언제부터 훔무스를 먹기 시작했는지 밝혀지지 않았지만, 13세기 이집트 카이로에서 발간된 요리책에 훔무스를 언급한 기록이 남아 있다.
훔무스는 영양이 우수한 건강식이다. 경희대병원 영양팀 이정주 파트장은 “훔무스는 단백질 함량은 높고, 지방은 낮으며 혈관 건강에 좋은 불포화지방이 풍부하다”고 말했다.
훔무스의 주재료인 병아리콩은 일반 콩보다 단백질, 칼슘, 식이섬유가 더 많이 함유되어 있다. 병아리콩 100g의 단백질 함량은 19.3g으로, 칼슘은 105mg, 식이섬유는 17.4g이며 이는 같은 양의 완두콩(각각 100g당 5.8g, 25mg, 5g)에 비해 3배 이상 들어가 있다. 훔무스에 필수적으로 들어가는 올리브 오일은 단순불포화지방산 중 하나인 ‘올레산(Oleic Acid)’이 풍부하다. 올레산은 혈액의 콜레스테롤 수치를 조정하여 동맥경화 등의 각종 혈관질환의 위험을 방지해 준다. 압착해 만든 올리브 오일에는 항산화 성분인 폴리페놀도 풍부한데, 몸의 세포를 공격하는 활성산소를 제거하고 염증을 줄여주는 효과가 있다.
또한 훔무스는 재료를 삶아서 갈아낸 조리법이기 때문에 소화흡수가 잘 되며, 칼로리 열량이 100g당 177kcal로 낮아 다이어트 음식에도 적합하다. 병아리콩에서 나온 아미노산인 ‘L-아르기닌’은 신진대사를 촉진해 체지방 연소에 도움을 준다.
마른 병아리콩 2컵, 베이킹소다 1/4티스푼, 마늘 2쪽, 소금 1/2티스푼, 참깨 페이스트(타히니) 1/2컵, 레몬 즙 1/2컵, 엑스트라 버진 올리브유
스낵

스낵(영어: snack)은 끼니 외에 맛이나 재미, 심심풀이로 먹는 과일이나 과자 따위의 군음식이다. 식사와 식사 사이에 먹는 적은 양의 음식이다. 유의어로 주전부리가 있다. 당이 많이 포함되어 있으며 지방 함유랑이 높다. 스낵과 간식을 동일하게 보는 사람도 있다.
타히니

참깨 소스는 동아시아의 중국과 베트남, 그리고 서아시아부터 캅카스, 발칸반도, 북아프리카까지 이어지는 지역에서 사용하는 참깨로 만든 소스이다.
중국에서는 "참깨장"이라는 뜻의 즈마장(중국어 간체자: 芝麻酱, 정체자: 芝麻醬; zhīma jiàng)으로 부르며, 베트남에서는 "볶은 참깨 소스"라는 뜻의 느억 솟 매 랑(베트남어: nước sốt mè rang)이라 부른다.
영어권에서는 주로 "타히니(tahini)"라 부른다. 이는 아랍어 "타히나(طحينة)"의 레반트식 발음인 "타히네"에서 들여온 말인데, 어원은 "갈다"라는 뜻의 "타하나(طحن)"이다. 타히나(아랍어: طحينة; 히브리어: טחינה), 타히니(그리스어: ταχίνι), 타힌(아르메니아어: թահին; 튀르키예어: tahin), 타한(불가리아어: таахан), 타시이(키프로스 그리스어: τασιή) 등이 모두 같은 어원을 둔다.
이란에서는 아르데(페르시아어: ارده)라 부르며, 이라크에서는 라흐시(아랍어: رهش)라 부른다.
두류

두류(豆類) 또는 두숙류(豆菽類)는 씨를 식용하는 콩과의 식물, 또는 그 씨앗 또는 꼬투리를 일컫는 말이다. 두류를 미국에서는 "legumes", 영국에서는 "pulse"로도 부른다.
흔히 콩(bean)으로도 부르는데, 한국에서 "콩"은 주로 대두(Glycine max)를 뜻하며, 서양어에서 "bean"은 주로 강낭콩(Phaseolus vulgaris)을 뜻한다. 이례적으로 커피콩이나 카카오콩과 같이 콩처럼 생긴 식물의 씨앗도 콩이라고 한다.
콩꼬투리의 콩은 호랑이콩의 경우 1-6알, 7-8알도 드물게 나오고, 작두콩의 경우는 14알까지 나올 수 있고, 동부콩의 경우 25알까지 나올 수 있다. 콩의 모양은 떡잎 때문이다.
구성성분에 사포닌, 페닐알라닌 등이 함유되어 있는 것으로 알려져 있다.
팔라펠

팔라펠(아랍어: فلافل 팔라필)은 중동의 콩 완자이다. 이집트에서는 누에콩으로, 레반트 등지에서는 병아리콩으로 완자를 빚어 튀겨 내는 음식이며, 흔히 길거리 음식으로 먹는다. 이집트, 팔레스타인의 국민 음식 가운데 하나로 여겨진다.
지역에 따라 팔라필(아랍어: فَلَافِل), 팔라펠(페르시아어: فلافل, 히브리어: פָלָאפֶל), 타아메야(이집트 아랍어: طعمية), 바지야(예멘 아랍어: باجية) 등으로 다양하게 불린다. 아랍어 "팔라필(فلافل)"의 경우 지역별 언어변이형에 따라 발음도 "팔라펠", "펠라펠", "펠라필" 등으로 표준 아랍어 발음과 다르다.
아랍어 명사 "팔라필(فَلَافِل)"의 어원은 "초"를 뜻하는 명사 "필필(فِلْفِل)"이며, 더 거슬러 올라가면 같은 뜻의 페르시아어 "펠펠(پلپل)"이 나온다. 이집트 아랍어 명사 "타아메야(طعمية)"는 "음식, 맛"을 뜻하는 명사 "테아마(طعمة)"에 지소사 "-이야(ية)"를 붙인 형태로, "작은 음식, 작은 맛있는 것"을 뜻한다.
레반트 지역의 레바논, 시리아를 비롯한 여러 아랍권 나라 및 이스라엘 등지에서 팔라펠을 자국의 전통 음식으로 여긴다. 팔라펠의 유래에 관해서도 다양한 주장이 있으나, 대체로 이집트에서 기원했다는 것이 정설로 받아들여진다.
로마 시기의 콥트인들이 사순 금육 기간에 고기 대신 누에콩으로 완자를 만들어 먹었다는 설이 있으나, 이집트의 팔라펠에 관한 최초의 기록은 19세기에 등장한다. 이후 팔라펠이 중동 지역으로 퍼지며, 누에콩 대신 병아리콩을 사용하게 되었다. 1920년대에 팔레스타인의 젊은 유대인들에게 인기 있는 간식이 되었으며, 1950년대에는 이스라엘 사회 전반에 퍼지게 되었다. 이후 서양에도 팔라펠이 전파되어 팔라펠 샌드위치가 인기를 끌었다. 특히 채식주의자와 비건에게 인기가 있다.
씻어서 물에 불려 둔 병아리콩을 양파, 파, 마늘 등 향신채와 파슬리, 고수 등 허브와 함께 갈아서 페이스트처럼 만들고, 소금, 쿠민가루, 깟씨가루, 후춧가루 등으로 간한다. 베이킹 파우더를 섞기도 한다. 손으로 동글동글하게 빚어서 기름에 튀겨 낸다.
씻어서 물에 불려 둔 누에콩 짜개를 쿠르라트, 파, 마늘 등 향신채와 파슬리, 고수 등 허브와 함께 갈아서 페이스트처럼 만들고, 소금, 쿠민가루, 깟씨가루 등으로 간한다. 누에콩 페이스트는 빚기 전에 거품기나 전동 거품기 등으로 휘저어 공기를 집어넣는다. 색이 연하고 질감이 가벼워지면 동글납작하게 빚는다. 빚어진 타아메야는 거칠게 빻은 깟씨와 참깨를 묻혀 기름에 튀겨 낸다.
아랍빵의 주머니를 벌려 훔무스를 바르고 팔라펠을 넣어 샌드위치로 먹기도 한다. 오이, 토마토 등을 곁들이기도 하며, 훔무스 대신 레몬 즙 등을 넣은 타히니 소스를 사용하기도 한다.
병아리 콩으로 만들었기 때문에, 팔라펠은 단백질, 복합 탄수화물 및 섬유질이 높다. 주요 영양소는 칼슘, 철, 마그네슘, 인, 칼륨, 아연, 구리, 망간, 비타민 C, 티아민, 판토텐산, 비타민 B 및 엽산이다. 식물 화학물은 베타 카로틴을 포함한다. 팔라펠은 수용성 섬유질이 풍부하여 혈중 콜레스테롤을 낮추는데 효과가 있는 것으로 나타났다.
병아리 콩은 지방이 적고 콜레스테롤은 함유하지 않지만 튀김 과정에서 상당한 양의 지방이 흡수된다. 팔라펠은 튀김과 관련된 높은 지방 함량을 줄이기 위해 구울 수 있다.
Хумус

Ху́мус (ху́ммус, хо́мус, хо́ммус; от араб. حُمُّص‎) — закуска из нутового пюре, в состав которой обычно добавляются кунжутная паста (тахи́ни), оливковое масло, чеснок, сок лимона, паприка.
В арабском языке слово «хумус» означает как растение нут бараний (Cicer arietinum), так и саму закуску. Широко распространён в странах Ближнего Востока, в современности получил известность во всём мире. Используется как самостоятельное блюдо, как соус, заправка для других блюд, как спред.
Первые упоминания о схожем с хумусом блюде найдены в арабских книгах XIII века.
В начале XXI века хумус стал набирать популярность в США, где с 2005 по 2010 год объём его продаж вырос с 5 до 18 миллионов долларов, и в других развитых странах среди вегетарианцев и людей, не способных употреблять в пищу глютен и содержащие его продукты.
Принадлежность хумуса является предметом спора между евреями и арабами в Израиле. Израильские евреи часто «национализируют» эту закуску, иногда именуя хумус «самым израильским блюдом».
Историк Дафна Хирш утверждает, что некоторые палестинские блюда, в том числе и хумус, были заимствованы еврейскими переселенцами из Восточной Европы как часть мер по укоренению на Ближнем Востоке. Палестино-израильский конфликт, войны между Израилем и соседними арабскими государствами, а также переселение евреев из мусульманских стран привели к увеличению популярности хумуса у израильских евреев и отрицанию его палестинского происхождения. Несмотря на это, в последние годы наблюдается процесс «гурметизации» (повышения статуса) хумуса в Израиле и других странах, в ходе которого арабская идентичность производителя становится признаком аутентичности и, следовательно, высокого качества продукта.
Хумус готовится из отварного нута, который гомогенизируется вручную или с помощью блендера с добавлением оливкового масла, сока лимона и кунжутной пасты (тахи́ни). Приправы (в частности, чеснок, соль, петрушка, лук, молотый кумин (зира́), за́атар, перец чили) могут добавляться по вкусу.
В зависимости от продукта, добавленного в хумус, он может приобретать различные вкусовые оттенки. Среди популярных добавок к хумусу — жареный красный перец, чеснок, жареный лук, жареные помидоры, кедровые орехи, тыквенное пюре, сыр фета, копчёная паприка, какао.
Хумус содержит большое количество растительного белка, пищевой клетчатки, ненасыщенных жиров и железа. Поскольку рецепты хумуса различаются, также меняется и его питательная ценность, в первую очередь, в зависимости от относительных пропорций нута, тахини и воды. В 100 граммах хумуса примерно 166 калорий, и он является хорошим (более 10 % дневной нормы) источником пищевых волокон, витамина B6 и некоторых минералов.
Тахини

Тахи́ни, тахи́на или тхи́на (также известна как сезамовая паста или кунжутная паста) — распространённая на Ближнем Востоке густая паста из молотого кунжутного семени, её добавляют как необходимый компонент ко многим блюдам, например, к фалафелю, к хумусу, кроме того, она служит основой для многих соусов. В состав тахини входит перемолотое семя кунжута (100 %). При использовании пасту разбавляют водой до консистенции жидкой сметаны, добавляют лимонный сок, соль и чеснок, а в различных регионах к основе добавляются ещё и различные сиропы или другие добавки. Классическая закуска хумус изготавливается на основе нута и тахини.
Тахини хорошо известна в кухне арабских стран Ближнего Востока, Турции и Израиля (где её называют «тхина» в соответствии с тем, как её именуют арабы, араб. طحينية‎; ивр. טחינה‎), а также в кухнях Греции, Кипра — кипрские пирожки с тахини «тахина-пита» особенно популярны во время Великого Поста. Часто в тахини добавляют оливковое масло, лимонный сок, чеснок, молотый кумин, красный перец, петрушку и используют в качестве подливки или просто подают с питой или хлебом. Тахинная масса используется для приготовления многих восточных сладостей, в том числе и одной из самых известных — халвы. В японской кухне тхина из обжаренного кунжута в основном применяется в качестве основной составляющей популярного соуса гомадарэ.
Старейшее упоминание тахини можно найти в клинописных инструкциях, написанных около 4000 лет назад, которые описывают обычай подавать богам кунжутное вино. Древнегреческий историк Геродот упоминает о выращивании кунжута в районе рек Тигр и Евфрат. Эти семена в основном использовались в качестве ингредиента для приготовления кунжутного масла.
Тхина как ингредиент упоминается при приготовлении хумуса ещё в рецепте поваренных книг XIII века, является ингредиентом в некоторых китайских, корейских и японских блюдах; тхина используется в некоторых версиях рецепта сычуаньской лапши. Сезамовая паста также используется в индийской кухне. В Соединённых Штатах кунжутное тахини наряду с другими видами масла из орехов появилось в продаже в 1940 году в магазинах здоровой пищи.
Тахини изготавливают из семян кунжута, которые замачивают в воде, а затем измельчают, чтобы отделить отруби от ядер. Измельченные семена замачивают в солёной воде, в результате чего отруби тонут. Плавающие ядра снимают с поверхности, поджаривают и измельчают до образования маслянистой пасты. Его также можно приготовить из необжаренных семян и назвать «сырым тахини».
В стандартном количестве 100 граммов тахини содержат 592 калории: 53% жиров, 22% углеводов, 17% белков и 3% воды. Это богатый источник тиамина (138% дневной нормы), фосфора (113% дневной нормы), цинка (49% дневной нормы), ниацина (38% дневной нормы), железа (34% дневной нормы), магния (27% дневной нормы) и фолат (25% дневной нормы). Тахини — умеренный источник кальция, других витаминов группы В и калия.
Масабаха

Масабаха (месабаха, мсабаха; араб. مسبحة‎, ивр. מֶסָבָּחָה‎) — блюдо левантийской кухни из варёных нута и тахини с добавлением чеснока, лимона и специй.
Главное отличие от хумуса, который готовится из тех же ингредиентов, состоит в способе варки и приготовлении бобов: если при приготовлении хумуса бобы варят до размягчения, а затем толкут, то при приготовлении масабахи бобы полностью разваривают до мягкого состояния, и не толкут, а сразу смешивают с тахини и специями. Обычно блюдо едят рано утром.
Мешауша (машауша) — вариант масабахи, популярный в Ливане и на севере Израиля. Подаётся с острым соусом.
ฮัมมัส

ฮัมมัส, ฮุมมุส (อังกฤษ: hummus) หรือ ฮุมมุศ (อาหรับ: حُمُّص) เป็นอาหารประเภทจิ้มหรือใช้ทาจากภูมิภาคลิแวนต์ ทำจากถั่วหัวช้างบด ผสมด้วยทาฮีนี (ซอสงา) น้ำมันมะกอก น้ำมะนาว เกลือ และกระเทียม ปัจจุบันฮัมมัสเป็นที่นิยมทั่วตะวันออกกลาง (รวมทั้งตุรกีและแอฟริกาเหนือ) และในรายการอาหารตะวันออกกลางทั่วโลก
โทมัส มึลเลอร์

โทมัส มึลเลอร์ (เยอรมัน: Thomas Müller; เกิด 13 กันยายน ค.ศ. 1989) เป็นนักฟุตบอลชาวเยอรมัน ปัจจุบันเล่นในตำแหน่งกองหน้าและกองกลางตัวรุกให้กับไบเอิร์นมิวนิกและทีมชาติเยอรมนีเป็นหลัก เขายังสามารถเล่นในตำแหน่งตัวรุกได้ทั้งหมด รวมถึงตำแหน่ง ปีกขวา กองหน้าตัวต่ำ และ กองหน้าตัวเป้า อีกด้วย
โทมัส มึลเลอร์ เข้าร่วมสโมสรไบเอิร์นมิวนิกเมื่อปี ค.ศ. 2000 ขณะอายุได้เพียง 11 ปีและทำผลงานได้ดีขึ้นเรื่อยๆ จนในปี ค.ศ. 2008 เขาจึงได้เลื่อนจากระดับเด็กฝึกหัดและนักเตะระดับเยาวชนขึ้นมาอยู่ในระดับทีมสำรองและทำผลงานได้ดีมากขึ้นตามลำดับจนได้เป็นดาวซัลโวของลีกทีมสำรอง และเพราะฝีเท้าที่ดีของเขา ลูวี ฟัน คาล (กุนซือในขณะนั้น) จึงดึงเขาขึ้นมาเล่นให้กับทีมชุดใหญ่และประเดิมสนามในนามทีมชุดใหญ่นัดแรกในศึกบุนเดิสลีกาที่พบกับทีมฮัมบัวร์เกอร์ เมื่อวันที่ 15 สิงหาคม ค.ศ. 2008
ฟุตบอลโลก 2014 ในรอบแรกที่เยอรมนีพบกับโปรตุเกส มึลเลอร์สามารถทำแฮตทริกหรือ 3 ประตูได้ นับเป็นนักฟุตบอลคนแรกในการแข่งขันครั้งนี้ที่ทำแฮตทริกได้ ในนาทีที่ 10 (จุดโทษ), นาทีที่ 45 และนาทีที่ 78 และยังมีจังหวะที่ปะทะกับเปเป กองหลังของโปรตุเกส ทำให้เปเปโดนใบแดงไล่ออกจากสนามอีกด้วย
ปูว์เร

ปูว์เร (ฝรั่งเศส: purée) เป็นอาหารปรุงสุก มักจะใช้ผัก, ผลไม้ หรือถั่วเป็นวัตถุดิบ โดยนำมาบด, ปั่น หรือร่อนให้อยู่ในรูปของครีมหรือของเหลว ปูว์เรที่ทำจากอาหารเฉพาะอย่างมักมีชื่อเรียกเฉพาะ เช่น ซอสแอปเปิลหรือฮัมมัส คำว่า "ปูว์เร" นั้นมาจากภาษาฝรั่งเศส โดยมีความหมายในภาษาฝรั่งเศสเก่า (คริสต์ศตวรรษที่ 13) ว่า "ที่ถูกทำให้บริสุทธิ์" หรือ "ที่ถูกกรอง"
ปูว์เรซ้อนเหลื่อมกับเครื่องเคียงอื่นที่มีลักษณะคล้าย ๆ กัน เช่น ซุป, ครีม (แครม), เกรวี ถึงแม้ของเหล่านี้จะมีสูตรและกระบวนการปรุงที่ซับซ้อนกว่าก็ตาม กูลี (coulis; แปลว่า "ที่ถูกกรอง") เป็นศัพท์ที่คล้ายกันแต่มีที่ใช้ครอบคลุมมากกว่า โดยทั่วไปใช้กับปูว์เรผลไม้ ไม่นิยมใช้กับอาหารข้นที่ทำจากแป้งธัญพืช (เช่น กรูเอลหรือมูสลี) หรือกับถั่วบดที่มีไขมัน (เช่น เนยถั่ว) ส่วนศัพท์ "เพสต์" (paste) มักจะใช้เรียกปูว์เรในฐานะส่วนผสมมากกว่าปูว์เรในฐานะอาหารโดยตรง
ปูว์เรอาจทำด้วยเครื่องปั่นหรืออุปกรณ์พิเศษ เช่น ที่บดมันฝรั่ง หรือด้วยการกดลงตะแกรงกรองหรือบดในหม้อ ปูว์เรต้องทำให้สุกก่อนไม่ว่าจะก่อนหรือหลังบด เพื่อเพิ่มเนื้อแป้งและรสสัมผัส กำจัดสารพิษ และ/หรือลดส่วนประกอบที่เป็นน้ำ
เป็นเรื่องปกติที่จะจัดเสิร์ฟปูว์เร (ที่ไม่ผสมเกลือหรือปรุงรสใด ๆ) แก่เด็กแบเบาะ, ทารก และผู้ที่ไม่สามารถเคี้ยวอาหารเองได้
ปูว์เรทั่วไปจะใช้แอปเปิล, พลัม และผลไม้อื่น ๆ บด
ผลไม้และผักเหล่านี้มักนำมาทำปูว์เร
หอสมุดนักฮัมมาดี

หอสมุดนักฮัมมาดี (อังกฤษ: Nag Hammadi Library) เป็นกลุ่มของหนังสือที่ค้นพบที่หมู่บ้านนักฮัมมาดีทางใต้ของกรุงไคโร ประเทศอียิปต์ เมื่อ พ.ศ. 2488 หนังสือที่พบเป็นลายมือเขียนบนหนังสือเย็บเล่มเป็นแผ่น มี 13 เล่ม ส่วนใหญ่เป็นข้อเขียนของลัทธิไญยนิยม ในบรรดาหนังสือที่พบนี้ มีบางส่วนเป็นหนังสือที่เคยมีมาในอดีต แต่สูญหายไปแล้ว เช่น พระวรสารนักบุญฟิลิป และพระวรสารนักบุญโทมัส
ผู้ค้นพบเอกสารนักฮัมมาดีเป็นกรรมกรรับจ้างทำไร่ชาวเบดูอิน 7 คน เข้าไปขุดปุ๋ยไนเตรตใกล้กับหน้าผาจามาล อัล-ทารีฟ ขณะที่ขุดพบไหฝังอยู่ใกล้กับหัวกะโหลกคน เมื่อทุบไหแตกเห็นหนังสือจึงนำไปเก็บไว้ ต่อมาได้นำหนังสือไปฝากกับนักบวชนิกายคอปติก ญาติของนักบวชผู้นี้ที่เป็นครูสอนประวัติศาสตร์นำหนังสือนี้ไปขายให้พิพิธภัณฑ์คอปติก ต่อมาพิพิธภัณฑ์ได้ตามซื้อหนังสือชุดนี้มาเก็บไว้จนครบ
ส่วนใหญ่เป็นเอกสารเกี่ยวกับศาสนาคริสต์ที่เชื่อว่าเคยมีแต่สูญหายไปมีทั้งหมด 46 เรื่อง เขียนด้วยภาษาคอปติก คาดว่าน่าจะเริ่มเขียนในราวพุทธศตวรรษที่ 9-10 หนังสือเหล่านี้อาจจะมาจากโบสถ์คริสต์ของนักบุญพาโคมิอัสที่อยู่ห่างจากหน้าผาที่พบ 3 ไมล์ ซึ่งนำมาซ่อนไว้หลังจากมีการประกาศให้หนังสือที่อยู่นอกเหนือการรับรองของพระศาสนจักรเป็นหนังสือนอกรีตเมื่อราว พ.ศ. 900
ทาฮีนี

ทาฮีนี (อังกฤษ: tahini) หรือ เฏาะฮีนะฮ์ (อาหรับ: طحينة) เป็นเครื่องปรุงรสที่ผลิตจากเมล็ดงาคั่วบดเปลือก โดยรับประทานแบบเดี่ยว ๆ (เป็นนํ้าจิ้ม) หรืออาจนำไปใช้เป็นส่วนประกอบหลักของฮัมมัส (ถั่วลูกไก่บด), บาบาฆ็อนนูจญ์ และฮาลวาก็ได้
มีการใช้ทาฮีนีในอาหารของแถบลิแวนต์และเมดิเตอร์เรเนียนตะวันออก, คอเคซัสใต้ และบางส่วนของแอฟริกาเหนือ นอกจากนี้ ในเอเชียตะวันออกบางประเทศมีการใช้เมล็กงาแบบทา (แม้ว่าจะไม่เรียกว่าทาฮีนี)
ทาฮีนี มาจากศัพท์ภาษาอาหรับ และมาจากรูปสะกดของภาษาอาหรับลิแวนต์ว่า เฏาะฮีนะฮ์ (طحينة) หรือในรูปที่ถูกต้องกว่าคือ เฏาะฮีนียะฮ์ (طحينية) โดยมีรากจาก ط ح ن ซึ่งแปลงเป็นรูปกริยาว่า طحن เฏาะฮะนะ หมายถึง "บด" และยังสร้างเป็นคำว่า طحين เฏาะฮีน "แป้ง" ในบางสำเนียง ศัพท์ tahini ปรากฏในภาษาอังกฤษครั้งแรกในช่วงปลางคริสต์ทศวรรษ 1930 Tahini เป็นคำยืมจากภาษากรีกว่า tachíni (ταχίνι) ซึ่งมีที่มาจากภาษาตุรกีออตโตมันว่า "tahin"
โทมัส เคร็ทช์มัน

โทมัส เคร็ทช์มัน (เยอรมัน: Thomas Kretschmann; ออกเสียง: [ˈtoːmas ˈkʁɛtʃman]; เกิด 8 กันยายน พ.ศ. 2505) เป็นนักแสดงชาวเยอรมัน-อเมริกัน มีชื่อเสียงจากผลงานในภาพยนตร์เกี่ยวกับสงครามโลกครั้งที่สองหลายเรื่อง บทบาทในภาพยนตร์ที่โดดเด่นของเขา ได้แก่ ร้อยโทฮันส์ ฟ็อน วิทซ์ลันท์ ใน Stalingrad (1993), ร้อยเอกวิล์ม โฮเซินเฟ็ลท์ ใน The Pianist (2002), แฮร์มัน เฟเกอไลน์ ใน Downfall (2004), กับตัน Englehorn ใน King Kong (2005), พันตรีอ็อทโท แอ็นสท์ เรเมอร์ ใน Valkyrie (2008) เป็นต้น
เคร็ทช์มันเกิดในเยอรมนีตะวันออก เมื่อเขาอายุได้ 19 ปี เขาก็หลบหนีไปยังเยอรมนีตะวันตก เขาต้องเดินทางอ้อมผ่านพรมแดนถึงสี่ประเทศ (ฮังการี, ยูโกสลาเวีย, ออสเตรีย และเยอรมนีตะวันตก) โดยมีเพียงหนังสือเดินทางกับเงินเล็กน้อยติดตัวเท่านั้น
โทมัส ฮิทเซิลส์แพร์เกอร์

โทมัส ฮิทเซิลส์แพร์เกอร์ (เยอรมัน: Thomas Hitzlsperger; เกิด 5 เมษายน ค.ศ. 1982) เป็นผู้บริหารทีมฟุตบอลและอดีตนักฟุตบอลชาวเยอรมัน ตั้งแต่เดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2019 เขาได้เข้ามาเป็นผู้บริหารในสโมสรเฟาเอ็ฟเบ ชตุทการ์ท
เขาได้เริ่มต้นสายอาชีพนักฟุตบอลจากการไปเล่นให้กับสโมสรฟุตบอลแอสตันวิลลาในประเทศอังกฤษ ก่อนที่เขาจะกลับประเทศเยอรมนีและเล่นให้กับเฟาเอ็ฟเบ ชตุทการ์ท ซึ่งในระหว่างที่เขาอยู่กับสโมสรทีมก็สามารถชนะในลีกบุนเดิสลีกา ใน ค.ศ. 2007 ต่อมาใน ค.ศ. 2010 เขาได้สัญญากับโซชีเอตาสปอร์ตีวาลาซีโอ ลีกฟุตบอลอิตาลี ก่อนที่เขาจะย้ายไปเล่นให้กับสโมสรฟุตบอลเวสต์แฮมยูไนเต็ด ในปีก่อนมา ก่อนที่จะเล่นให้กับเฟาเอ็ฟเอ็ล ว็อลฟส์บวร์ค และสโมสรฟุตบอลเอฟเวอร์ตันสักระยะหนึ่ง
ฮิทเซิลส์แพร์เกอร์ได้มีโอกาสเล่นให้กับฟุตบอลทีมชาติเยอรมนีทั้ง 52 นัดและทีมสามารถเข้าไปเล่นในฟุตบอลโลก 2006 และฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2008 จากอาการบาดเจ็บทำให้เขาได้ตัดสินใจยุติบทบาทการเป็นนักฟุตบอลในเดือนกันยายน ค.ศ. 2013 หลังจากที่เขาได้ประกาศยุติการเล่นเขาก็ได้ออกเปิดเผยว่าเขาเป็นเกย์ ฮิทเซิลส์แพร์เกอร์ถือเป็นนักฟุตบอลอาชีพที่มีชื่อเสียงมากที่สุดอีกคนหนึ่งที่ออกมาเปิดเผย
เฟาเอ็ฟเบ ชตุทการ์ท
ฟุตบอลทีมชาติเยอรมนี
ตัวบุคคล
รัฐเซาท์ดาโคตา

รัฐเซาท์ดาโคตา (South Dakota, เสียงอ่านภาษาอังกฤษ: /ˈsaʊθ dəˈkoʊ tə/) เป็นรัฐของสหรัฐ ตั้งอยู่บริเวณตอนเหนือของประเทศ ชื่อของรัฐตั้งชื่อตาม ลาโคตาและดาโคตา อินเดียนแดงเผ่าซู เมืองหลวงของรัฐเซาท์ดาโคตา คือเมืองเพียร์ เมืองสำคัญอื่น ๆ ได้แก่ซูฟอลส์และแรพิดซิตี สถานท่องเที่ยวสำคัญของรัฐคือเมานต์รัชมอร์ อนุสรณ์สถานแห่งชาติตั้งอยู่ใกล้เมืองคีย์สโตน โดยบริเวณหน้าผามีรูปแกะสลักประธานาธิบดี 4 คน ของสหรัฐ ได้แก่ จอร์จ วอชิงตัน, โทมัส เจฟเฟอร์สัน, ทีโอดอร์ รูสเวลต์, และ อับราฮัม ลิงคอล์น และเป็นที่มาของชื่อเล่นของรัฐคือ "รัฐเมานต์รัชมอร์"
เดอะ เมสเซจ

เดอะ เมสเซจ (อังกฤษ: The Message อาหรับ: الرسالة Ar-Risālah; รู้จักกันในชื่อ มูฮัมมัด ศาสดาแห่งอิสลาม) เป็นภาพยนตร์ประวัติศาสตร์ที่เกี่ยวกับศาสดามุฮัมมัด กำกับโดยมุสตาฟา อักกาด โดยเผยแพร่รุ่นภาษาอาหรับในปี 1976 และรุ่นภาษาอังกฤษในปี 1977
ภาพยนตร์เรื่องนั้ถูกคัดเลือกรางวัลออสการ์ สาขาดนตรีประกอบภาพยนตร์ยอดเยี่ยม ของงานประกาศผลรางวัลออสการ์ ครั้งที่ 50 กำกับโดยมอริส ฌาร์ แต่เสียรางวัลให้กับสตาร์ วอร์ส (กำกับโดย จอห์น วิลเลียมส์)
เนื่องจากมีความเชื่อของมุสลิมที่มีต่อการพรรณนาถึงมูฮัมมัด จึงไม่แสดงใบหน้าและเสียงของท่าน เนื่องจากเป็นที่ต้องห้ามในศาสนาอิสลาม ดังนั้นจึงมีคำแนะนำก่อนที่จะฉายภาพยนตร์ว่า:
กฎนี้ได้รวมถึงภรรยาของมูฮัมมัด, ฟาฏิมะฮ์, ลูกเขย, และเคาะลีฟะฮ์รอชิดีน (อะบูบักร์, อุมัร, อุสมาน และอะลี).จึงทำให้เหลือแค่ฮัมซะฮ์ (แอนโทนี ควินน์) ลุงของมูฮัมหมัด และซัยด์ (เดเมียน โทมัส) ลูกบุตรบุญธรรมของท่านเป็นตัวประกอบ ในระหว่างสงครามบะดัร และสงครามอุฮุด ฮัมซะฮ์เป็นคนคุมกองทัพ ถึงแม้ว่าผู้คุมจริงนั้นคือมูฮัมมัดก็ตาม
เมื่อไรก็ตามที่ถึงบทของมูฮัมมัด จะมีการเล่นออร์แกนให้มีเสียงเบา ในขณะที่คำพูดของท่าน จะมีคนอื่นมาพูดแทนเช่น ฮัมซะฮ์ ซัยด์ หรือบิลาล และในขณะที่ในภาพยนตร์ได้เรียกท่านนั้น จะมีการเคลื่อนกล้องไปตามทางเหมือนกับว่ากล้องนั้นคือมูฮัมมัด
สิ่งที่พรรณนาถึงมูฮัมมัด หรือครอบครัวของท่านได้มากที่สุดคือ ซุลฟิการ์ ดาบสองแฉกของอะลีในฉากต่อสู้, ไม้เท้าในฉากที่กะอ์บะฮ์ และมะดีนะฮ์ และก็อสวะฮ์อูฐของมูฮัมหมัด
ในเดือนกรกฎาคม ปี1976 ห้าวันหลังจากมีการฉายภาพยนตร์ในเวสต์เอนด์ออฟลอนดอน มีการโทรไปยังอักกาดให้เปลี่ยนชื่อจาก โมฮัมเหม็ด เมสเซนเจอร์ออฟก้อด ให้เป็น เดอะ เมสเซจ ภายใต้วงเงิน £50,000 ปอนด์
ดิลีส์ โพเวลล์ นักวิจารณ์ภาพยนตร์จากซันเดย์ทาม ได้บอกว่า "ดูเหมือนภาพยนตร์แบบตะวันตก … ตรงข้ามกับความคิดของชาวคริสต์ยุคแรก"
มูนา วัซเซฟได้รับรางวัลในการเล่นบทเป็นฮินด์ในรุ่นภาษาอาหรับ
ภาพยนตร์เรื่องนี้เสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ในปี 1977 สาขาดนตรียอดเยี่ยม
เสียงดนตรีประกอบเรื่อง เดอะ เมสเซจ กำกับโดยมอริส ฌาร์ และเล่นดนตรีโดยลอนดอนซิมโฟนีออร์เคสตรา
ฝั่งที่หนึ่ง
ฝั่งที่สอง
ที่บดมันฝรั่ง

ที่บดมันฝรั่ง, ที่บดถั่ว หรือที่บด เป็นเครื่องมือในการเตรียมอาหารประเภทบด เช่น มันฝรั่งบด, ซอสแอปเปิล หรือถั่วบด โดยที่บดมันฝรั่งใช้ให้นุ่ม มีผิวสัมผัสละมุน โดยทำให้ความเสียหายของเซลล์ในมันฝรั่งน้อยลง และทำให้แป้งออกมามากขึ้น
ที่บดมันฝรั่งประกอบขึ้นด้วยด้ามจับที่อยู่ตรงข้ามกับหัวบด ส่วนหัวมักจะมีลักษณะเป็นแผ่นใหญ่ที่มีรูหรือรอยกรีด หรือเป็นแผ่นวงใหญ่ที่มีลักษณะเป็นหยัก ๆ ลักษณะโดยพื้นฐานที่เป็นชิ้นไม้ชิ้นเดียวนี้เคยใช้ในสมัยวิกตอเรีย ก่อนจะมาทำให้มีลักษณะซับซ้อนและทันสมัยมากขึ้นที่ใช้กันอยู่ในปัจจุบันนี้ ที่บดมันฝรั่งประเภทนี้จะได้ผลกว่าสากไม้ขนาดใหญ่ ที่ยังใช้กันในสกอตแลนด์และรู้จักกันในชื่อ 'Potato-Beetle' หรือ 'Beetle'.
ถึงแม้ว่าที่บดมันฝรั่งนั้นจะถูกใช้เพื่อบดมันฝรั่งเสียส่วนใหญ่ แต่ก็ยังใช้ในการบดวัตถุดิบอีกหลาย ๆ ประเภท ใช้กันในครัวเรือนเป็นทั่วไป ส่วนที่บดที่ใช้ในเชิงพาณิชย์จะมีรูปทรงที่ใหญ่กว่า (อาจจะมากกว่า 32 นิ้ว) ส่วนที่ใช้บดกันทั่วไป เช่น ฟักทองและรูทาบากา ในการทำซุป หรือทำฮัมมัส, กัวคาโมเล, ชิลลี่คอนคาร์เน่, ผสมแป้ง, สลัดไข่ หรือแม้แต่พูเร
Humus

Ang humus (Ingles: hummus; Arabe: حمص بطحينة, hummus bi tahini; Ebreo: חומוס; Armenyo: համոս) ay isang sawsawan o palaman na gawa sa giniling na garbansos, tahina, katas ng limon, at bawang. Popular ang humus sa iba't iba nitong mga lokal na anyo sa Gitnang Silangan, bagaman hindi tiyak kung saan mismo doon ito nagmula.
Ang hummus (Arabic: حُمُّص) ay isang pagkain na kinasasangkapan ng garbansos (tsikpi). Ang pinagmulan nito ay hindi nalalaman subalit isa itong sawsawan o pagkaing pamahid na yari sa niluto at nilamas na mga garbansos na hinaluan ng tahini, langis ng oliba, katas ng limon, asin at bawang, na tanyag sa Gitnang Silangan, partikular na sa kulturang Arabe. Sa ngayon, tanyag din ito sa Turkiya, Hilagang Aprika, Morocco, at sa mga lutuing panggitnang silangan na niluluto sa buong mundo.
Ang hummus a isang salitang Arabe na nangangahulugang "garbansos", at ang buong pangalan ng inihandang pamahid ay حمّص بطحينة ḥummuṣ bi ṭaḥīna, na may kahulugang "garbansos na mayroong tahini". Maaaring mag-iiba-iba ang baybay ng salitang ito, lalo na sa wikang Ingles. Ang "houmous" ay ang pamantayang baybay nito sa Ingles ng Britanya. Ang iba pang mga pagbabaybay ay maaaring hummous, hommos, humos, hommus at hoummos.
Maraming mga pinagkunang may kaugnayan sa pagluluto na naglalarawan sa hummus bilang isang pagkaing sinauna, o inuugnay ito sa bantog na mga katauhang pangkasaysayan na katulad nina Saladin. Talagang kasama sa saligang mga sangkap nito ang mga garbansos, sesame, limon at bawang — na kinakain na sa rehiyon sa loob ng nakalipas na mga milenyo.
Subalit, sa katunayan, walang tiyak na katibayan para sa ipinapahiwatig na sinaunang kasaysayan ng hummus bi tahini. Bagaman malawakang kinakain ang garbansos sa rehiyon, at kadalasan silang niluluto sa mga nilaga at iba pang maiinit na mga pagkain (iyong isang "payak na pagkain" na mayroong karne, mga pulso at mga pampalasa na inilarawan ni Muhammad bin Hasan al-Baghdadi noong ika-13 daantaon ang kinatas na mga garbansos na kinakain nang malamig at mayroong tahini ay hindi lumitaw bago ang kapanahunan ng Abbasid sa Ehipto at sa Levanto.
Ang pinakamaagang nalalamang mga resipi para sa isang lutuin na kahalintulad ng hummus bi tahini ay nakatala sa mga aklat na pampagluluto sa Cairo noong ika-13 daantaon. Ang isang malamig na purée o pinakatas (tinubig) na mga garbansos na mayroong suka at inatsarang mga limon na mayroong mga yerba, mga pampalasa, at langis, ngunit walang tahini o bawang, ay lumitaw sa Kitāb al-Wusla ilā l-habīb fī wasf al-tayyibāt wa-l-tīb; at isang kinatas na mga garbansos at mga tahini na tinatawag na hummus kasa ay lumitaw sa Kitab Wasf al-Atima al-Mutada: nakabatay ito sa kinatas na mga garbansos at mga tahini, at pinaasim sa pamamagitan ng suka (bagaman hindi ng limon), subalit naglalaman din ito ng maraming mga pampalasa, mga yerba, at mga mani, at walang bawang. Inihahain din ito sa pamamagitan ng pagpapagulong nito at pagpapanatiling nakalatag sa buong magdamag, na maaaring nakapagbibigay dito ng isang napaka kakaibang tekstura o kagaspangan kung ihahambing mula sa hummus bi tahini.
Shawarma

Ang shawarma ( /ʃəˈwɑːrmə/; Arabic: شاورما) ay isang ulam sa lutuin sa Gitnang Silangan na binubuo ng karne na hinihiwa nang maninipis, nakasalansan sa hugis-kono, at iniihaw sa patayong tuhugan na dahan-dahang umiikot. Orihinal na gawa sa karneng-tupa, ang shawarma ngayon ay maaaring gawa sa manok, pabo, baka, o bulo. Ipinuputol ang mga maninipis na hiwa sa asador habang umiikot ito. Ang shawarma ay isa sa mga pinakasikat na pagkaing kalye ng mundo, lalo na sa Ehipto at mga bansa ng Lebante, Tangway ng Arabia, at lampas pa.
Ang shawarma ay isina-Arabeng salita ng çevirme [tʃeviɾˈme] 'umiikot' sa wikang Turko, na tumutukoy sa umiikot na tuhugan o rostiserya.
Habang may sinaunang kasaysayan ang pag-iihaw ng karne sa mga pahalang na asador, ang pamamaraan ng pag-iihaw sa patayong salansan ng mga hiwa ng karne at pagpuputol nito habang naluluto ito ay unang lumitaw sa Imperyong Otomano ng ika-19 na siglo, na ngayo'y nasa Turkiya, sa anyo ng doner kebab. Kapwa nanggaling ang gyro ng Gresya at shawarma mula rito. Humantong naman ang shawarma sa pagbubuo noong unang bahagi ng ika-20 siglo ng kontemporaryong ulam sa Mehiko, tacos al pastor, noong dinala ito ng mga Libanong imigrante.
Ihinahanda ang shawarma mula sa mga maninipis na hiwa ng timpladong karne ng tupa, bulo, baka, manok, o pabo. Ipinapatong-patong ang mga hiwa sa isang tuhugan na 60 cm (20 in) ang taas. Maaaring idagdag ang taba ng tupa para maging mas makatas at masarap ito. Dahan-dahang iniikot ng isang tuhugang de-motor ang salansan ng karne sa harap ng pampainit, na nag-iihaw sa panlabas na suson. Ipinuputol ang mga piraso mula sa umiikot na salansan para ihain, karaniwan gamit ang isang mahaba at matulis na kutsilyo.
Maaaring kabilang sa mga espesya ang komino, kardamono, kanela, luyang-dilaw at paprika, at sa mga ilang lugar, baharat. Kadalasang inihahain ang shawarma sa isang sandwits o balot, sa isang manipis na tinapay tulad pita o laffa. Sa Gitnang Silangan, karaniwang inihahain ang shawarmang manok kasama ng sarsa ng bawang, fries, at atsara.
Sa Israel, karamihan ng shawarma ay gawa sa ulikbang pabo at kadalasang inihahain kasama ng sarsang tahini dahil lalabag ang paghahain ng sarsa ng yogurt kasama ng karne sa pagbabawal sa sama-samang pagkakain ng gatas at karne ng mga Hudyo. Kadalasan, pinapalamuti ito ng kinubong kamatis, pipino, at sibuyas, inatsarang gulay, humus, sarang tahini o sarang amba. Maaaring mag-alok ang mga ilang restawran ng mga karagdagang topping tulad ng inihaw na sili, talong o pritong patatas.
Wikang Tausug

Ang Wikang Tausug ([taʔu'sug]; Tausug: Bahasa Sūg; Malay: Bahasa Suluk; Spanish: idioma joloano/suluano) ay isang wikang Bisaya na sinasalita sa lalawigan ng Sulu sa Pilipinas. Sinasalita rin ito sa silangang bahagi ng Sabah, Malaysia ng mga Tausug.
Malawakang sinasalita ito sa Kapuluang Sulu (Tawi-Tawi), Tangway ng Zamboanga (Zamboanga del Norte, Zamboanga Sibugay, Zamboanga del Sur, at Lungsod ng Zamboanga), Timog Palawan at Malaysia (silangang Sabah). Ang Tausug at Chavacano ang dalawang tanging wikang Pilipino na sinasalita sa isla ng Borneo.
Malapit na kamag-anak ang wikang Tausug sa wikang Surigaonon ng mga lalawigan ng Surigao del Norte, Surigao del Sur at Agusan del Sur, at ang wikang Butuanon ng hilagang-silangang Mindanao.
Ang pangalan ng wika sa Tausug ay bahasa Sūg ("ang wika ng Sulu"). Tausug (Tausug: tau Sūg, "ang mga tao ng Sulu") ay nagmula sa dalawang salita: tao ("tao") at sūg ("agos"), marahil tumutukoy sa kanilang kabuhayan na nakadepende sa mga malakas na agos ng Dagat Sulu, kung saan nagsilayag sila dati bilang mangingisda, maninisid ng perlas, at mangangalakal.
Kahit ngayon, ang Dagat Sulu ay estratehikong ruta ng kalakalan ng timog Pilipinas at ang mga malalapit na bansang ASEAN. Kasing-aga ng ika-10 siglo, pinaniniwalaan na lumalago ang ruta ng kalakalan sa pagitan ng Sulu, Tsina, at Hilagang Borneo. Kilala ang mga tao roon bilang mga "tao ng agos", ang liternal na salinwika ng "Tausūg".
Sinasabi na dating isinulat ang wikang Tausug gamit ang isang sulat na magkaugnay sa Baybayin na tinatawag na "Luntarsug." Mukhang kinumpirma itong pananaw ng dating Sultan ng Sulu sa pamamagitan ng pisikal na ebidensya. Dating ipinanulat ng wikang Tausug ang alpabetong Arabe. Nabigyang-inspirasyon ang paggamit ng sulat ng paggamit ng Jawi sa pagsulat ng wikang Malay.
Isang halimbawa ng alpabetong Arabe sa pagsulat ng wikang Tausug:
Naiiba ang sulat-Arabe na ipinanunulat ng wikang Tausug sa iilang aspeto sa sulat na ipinanunulat ng wikang Arabe at sa sulat-Jawi na ipinanunulat sa mga wikang Malay. Isa sa mga pangunahing pagkakaiba nito ay kung paano isinusulat ang mga paunang patinig ng salita.
Sa Arabe, ang /in/ ay (إن); sa Jawi (Malay), ito ay (ان). Sa Tausug, ito ay (ئِن). Ginagamit ng sulat-Tausug Arabe ang letrang yā' na may hamza (ئ) para kumatawan sa maikling patinig. Kung may idinagdag na kasra (ئِ), nagiging 'i' ang tunog nito. Kung may idinagdag na fatha (ئَ), nagiging 'a' ang tunog nito. Kung may idinagdag na damma (ئُ), nagiging 'u' ang tunog nito.
May maraming salitang Tausug na nagmula sa wikang Arabe.
Kabilang sa mga halimbawa ng salitang Arabe sa Tausug ang:
Mga salitang Tausug mula sa Sanskrito:
鹰嘴豆泥

鹰嘴豆泥或鹰嘴豆沙（阿拉伯语：حمص بطحينة、拉丁化：ḥummuṣ bi-ṭ-ṭaḥīna）是黎凡特食物。鹰嘴豆泥常与蔬菜、面包和烤肉一同供应。
鹰嘴豆泥可以加入柠檬、大蒜、芝麻酱和辣椒。
作為主材料的鷹嘴豆含有膳食纖維、蛋白質、維生素B、錳及其他營養成分。 因為各地都有其獨特的食譜，所以實際上的營養含量會有差異，主要因鷹嘴豆、芝麻醬跟水的比例而變化。
鷹嘴豆為低升糖指數(低GI)食物，腸道會減緩吸收碳水化合物的速度，使分解後的醣份緩慢且穩定釋放至血液中，不容易造成飢餓感，進而達到控制飲食的效果。
Template:Legume dishes
鹰嘴豆

鹰嘴豆（学名：Cicer arietinum）又名馬豆、桃尔豆、鸡心豆、雞豆等，原产自东南土耳其，逐渐驯化扩展至黎凡特地区，目前是地中海、中东、印度菜系的主要成分；而于 2019 年，印度占全球鹰嘴豆产量的 70%。在欧洲食用鹰嘴豆也十分普遍，此食材時常出現在小說裡面，也是维吾尔医常用药材。因其形狀奇特，尖如鹰嘴，故得鷹嘴豆之名。
鹰嘴豆的淀粉具有板栗香味。白色的品種在口感和外型上都與蓮子相似。 鹰嘴豆粉加上奶粉制成豆乳粉，易于吸收消化，是婴儿和老年人的营养食品。鹰嘴豆还可以做成各种点心和油炸豆。籽粒可做利尿剂、催奶剂、可治疗失眠，预防皮肤病和防治胆病。淀粉广泛用于造纸工业和纺织工业。
鹰嘴豆有许多栽培品种，名称各异，例如：gram（Bengal gram）、garbanzo（garbanzo bean）、Egyptian pea 等等。鹰嘴豆属于高营养豆类植物，富含多种植物蛋白和多种氨基酸、维生素、粗纤维及钙、镁、铁等成份。其中纯蛋白质含量高达28％以上，脂肪5％，碳水化合物61％，纤维4－6％，鹰嘴豆含有10多种氨基酸，其中人体必需的8种氨基酸全部具备，而且含量比燕麦还要高出2倍以上。籽粒作为主食或甜食，也可炒熟食用，也可制作罐头或蜜饯等风味小吃，鲜豆做菜也可生吃。广泛适用于蒸、煮、炒或泡汤，是糖尿病、高血压和肾虚体弱者理想的健康食品。
泥 (食物)

泥（英語：Purée）或糊状物（英語：mash）是一種食物，通常是將蔬菜、水果或豆类搗碎、壓碾、攪拌或過篩而成的糊狀或液狀物。特定食物的泥通常有特定名稱，例如蘋果醬（Apple sauce）或鹰嘴豆泥（Hummus）。Purée一詞源于法语，在13世纪的古法语中为纯化或精炼之意。
泥狀食品與其他質地相似的菜餚重疊，如濃湯、奶油和肉汁等，尽管它們通常有更複雜的食譜和烹飪過程。 Coulis（果醬）一詞在法语中为「过滤」，它类似Purée但含义更广泛，更常用于果泥。Coulis通常不適用於由穀物粉製成的糊狀食品，例如米糊或木斯里；也不適用於含油的堅果醬，例如花生醬。Paste（糊）一詞通常用於指那些作為成分使用，而非立即食用的泥狀食品。
泥狀食品可以使用攪拌機製作，也可以使用特定的工具。例如馬鈴薯泥搗具，或用濾網擠壓食物，或者直接在鍋中壓碎食材來製作。通常，泥狀食品需要在研磨之前或之後進行烹煮，以改善風味和質地、去除有毒物質，或降低水分含量。
將食物製成泥狀餵給嬰幼兒或無法咀嚼者是很常見的做法，這能確保他們獲得足夠且營養均衡的食物。嬰兒食品通常是糊狀的。
英语中Purée一词是从法语purée借来的，源自古法语puree ，意为「使其纯净」。该词可以进一步追溯到拉丁语pūrō。
常見的果泥包括蘋果、李子等，它們通常被搗碎或壓成泥狀以提取果汁。
下列水果和蔬菜通常被制成果泥食用：
埃及菜

埃及菜是指埃及人的飲食。許多埃及菜餚以來自尼罗河三角洲的家禽、荚果、蔬菜和水果為原料。比較常見的埃及飲食有鹰嘴豆泥、油炸鷹嘴豆餅、沙威玛、烤串（烤羊肉和烤牛肉）、乳鸽、鸡肉、下水、肥肝、埃及蠶豆餐、蚕豆、庫莎麗 、扁豆、面食、长蒴黄麻。皮塔饼 是埃及人的的主食，埃及第一王朝時，埃及人就懂得製作奶酪。埃及沿海地区的人還會吃鱼类和海鲜。
埃及人會喝茶，還有一些埃及人會喝啤酒。虽然大多數埃及人信仰伊斯兰教，并且虔诚的穆斯林會不喝酒，但在埃及仍然能买到酒精饮料。埃及比較常見的甜点有巴克拉瓦以及庫納法 。甜点中常见的原料有椰棗、蜂蜜和杏仁。
黎凡特飲食

黎凡特飲食是指黎凡特地區的菜系。黎凡特飲食与埃及菜、北非菜（英语：Maghrebi cuisine）、鄂圖曼飲食有相似之处。黎凡特飲食地區的人比較偏愛埃及蠶豆餐、鹰嘴豆泥、塔布勒沙拉和中東茄子泥，當地人在吃這些食物時還會同時吃面包。
酪梨吐司

酪梨吐司是一種用酪梨泥、鹽、胡椒和柑橘汁做成的開放三明治或吐司。 可以添加橄欖油、鷹嘴豆泥、紅辣椒碎、羊乳酪、dukkah香料、番茄和其它各種配料。
酪梨可能源於墨西哥中部，是美洲的原產水果。哥倫布發現美洲之前，墨西哥中南部居民已經種植這種植物近9000年之久。因此，人類在史前时代起，已经将酪梨切片或搗碎，放在某種澱粉類食物（如烤過的玉米餅）上食用了。小麥和麵包則是在16世紀地理大發現時才從歐洲傳入中南美。在某些美洲國家，早餐吃酪梨吐司已是日常一部分，因此没有任何文獻紀錄，也沒有理由特別紀錄（例如食譜）這種塗在吐司上的簡單食物。
至少從1885年，舊金山灣區就開始吃酪梨吐司了。 1915年，加利福尼亞酪梨協會將小塊酪梨吐司作為開胃小點。 根據《華盛頓郵報》報導，雖然早在1929年廚師比爾 · 格蘭傑的祖國澳大利亞就有相關紀錄，但他可能是首位在1993年將酪梨吐司列入現代咖啡馆菜單的人。 1999年，奈傑爾 · 斯萊特在《衛報》發表了一道酪梨“普切塔”食譜。 記者兼編輯勞倫 · 奧伊勒（Lauren Oyler）在酪梨吐司造成一陣流行之際，稱讚吉塔內咖啡館（Cafe Gitane）將“足以放上Instagram（Instagrammable）”的酪梨吐司引進美國。 克洛伊 · 奥斯本（Chloe Osborne）是曼哈頓吉塔內咖啡館（Cafe Gitane）的顧問廚師。20世纪中期，70年代時她在澳洲昆士蘭首次將這道菜加入菜單。
1962年，《紐約時報》展示一種“特别”的酪梨吃法——將酪梨做成烤三明治的餡料。 1937年5月1日《紐約客》上的另一篇題為《酪梨，或未來飲食》的文章中，主人公吃的是“全麥酪梨三明治和萊姆雞尾酒”。
《華盛頓郵報》的簡妮 · 奥倫斯坦這樣寫著：“酪梨吐司已經是近十年食品潮流的代表標誌：它健康，但又有些令人放縱”。酪梨吐司可以做成純素和無麩質食品。”眾所公認葛妮絲 · 派特蘿是酪梨吐司推廣者。 她在自己的食譜書中寫道：“這真的是朱莉亞（共同作者）和我在這本書最常做來吃的！”“其實這也不算食譜，”她寫道。“素食美乃滋、酪梨和鹽三者一體，像你最喜歡穿的那條牛仔褲——既可靠又方便，而且永遠剛好是你想要的樣子。”隨著社交媒體發達，酪梨吐司越來越流行，派特蘿出書後，美食部落客們也重新研發這道菜餚並販售相關商品。《Bon Appétit》雜誌在2015年1月號刊出了“你的新酪梨吐司”的食譜。梅莉 ·史翠普隨後將其 Instagram 頁面換成了酪梨吐司。
《紐約客》的漢娜 · 戈德菲爾德说：“根據大衛 · 薩克斯的說法，最成功的食品趨勢反映了特定時期的社會變遷。 十年前，美國人想要杯子蛋糕，他告訴布里克曼，因為他们在911受到心靈創傷後尋求童年的慰藉；60年代的美国人想要奶酪火鍋，因为他們渴望世界主義。 可能有人認為，手工吐司代表我們對食物日益強烈的執著和迷戀。每一餐都很特別也很重要，所有菜餚都該更上一層樓、值得崇敬和廣為流傳——即使是像吐司這種平淡無奇的東西。”她認為，就自我认同而言，我們所吃的东西就代表我们自己。 “酪梨吐司”可以稱為次潮流：它迅猛的增长势头是因为它與另一個強而有力的潮流重疊: “潔淨生活”。這種時尚潮流提高了酪梨的價格。
澳大利亞酪梨從業人士在其網站上提供了數種酪梨吐司食譜，包括：酪梨地瓜吐司、酪梨維吉麥吐司、酪梨和巴馬乾酪配法式吐司、酪梨吐司條配半熟水煮蛋、酪梨和烘豆配吐司、酪梨和羊乳酪烤塗黑麥吐司。 另一個常見的做法是用搗碎的酪梨、半水煮熟蛋和其他配料烤吐司，通常會加辣醬。
酪梨的流行和需求增加了環境壓力，一些具環保意識的咖啡館因而把酪梨吐司從菜單上移除了。
Broadly的勞倫 · 奥伊勒（Lauren Oyler）表示：“在某些都市的年輕、社經地位上升的instagram使用者中，酪梨吐司已經超越烤乳酪吐司。這種以麵包為主，便攜且具飽足感的午餐，已经不再是2014年及2015年时那种尝鲜者之中的流行，而成為中產階級飲食中的常见品类。”
2016年末，澳大利亞的專欄作家伯納德 · 索特（Bernard Salt）在《澳洲人報》上發表一篇諷刺文章，稱自己看到“年輕人花22美元甚至更多錢，點一份放在五穀麵包上的碎酪梨配羊乳酪，他認為這些年輕人还不如把這些錢存起來買房子。 千禧世代反駁的說法是，他們認為在澳洲存錢買房只是“徒勞” ，數據顯示，即使他們不點酪梨吐司，還是要花十年來存錢。 此外，咖啡馆已經成為千禧世代與朋友會面的主要地點。 在這場論戰之後，幾家咖啡館推出＂折扣版＂的酪梨吐司。 房貸銀行ME銀行推出了購屋貸款活動，口號是“你還是可以點酪梨”。
2017年5月，当时35岁的澳大利亞房地產開發商提姆 · 葛納（Tim Gurner）表示，千禧世代如果想買房，就不該購買酪梨吐司和4美元的拿铁咖啡。 针对此观点，根據估計，吃烤吐司不加酪梨每年可節省約500歐元，照這速度和目前的市價，需要500多年才能在愛爾蘭共和國買到房子。 這種酪梨吐司換算法类似大衛 · 巴哈的“拿鐵因子”。
غميس

الغَميس أو صلصة الغمس أو التغميس (بالإنجليزية: Dipping sauce)‏ من التوابل الشائعة للعديد من أنواع الطعام. يستخدم الغميس لإضافة نكهة أو قوام للطعام ، لمثل الخبز العربي والزلابية والبسكويت والخضروات النيئة المفرومة والفواكه والمأكولات البحرية وقطع اللحم والجبن المكعبة ورقائق البطاطس ورقائق التُّرتية والفلافل.
على خلاف الصلصات الأخرى، وبدلاً من أن تُطْبَق الصلصة على الغذاء؛ تُوضَع التغميسة نموذجيًا إلى جانب الطبق أو الغذاء للتغميس فيه. يُعدّ التغميس الأسلوب الأساسي للأكل في عددٍ من الدول العربيّة وتركيا؛ حيثُ يتمّ تغميسُ الخبز مثلًا وأكله وهوَ «مُغَمَّسٌ» ونفس الأمر بالنسبة لمأكولات أخرى.
يشيع استخدام الغميس في الأطعمة التي تؤكل بالأصابع والمقبلات وأنواع الأطعمة الأخرى. إن الغميس السميك التي تعتمد على الكريمة الحامضة أو الكريمة الطازجة أو الحليب أو الزبادي أو المايونيز أو الجبن الطري أو الفاصوليا هي عنصر أساسي في المقبلات الأمريكية وهي أكثر سمكًا من الأطعمة القابلة للدهن والتي يمكن تخفيفها لعمل الغميس.
تُوكَل الصلصات بأشكال مختلفة في جميع أنحاء العالم ويستخدم الناس الغميس منذ آلاف السنين.
غميس الحمام

غَمِيسُ الْحَمَام موقع تاريخي، على طريق المدينة المنورة بدر، يقع عند مفرق الفريش.
غميس الحمام: (على مثال لفظه، مضاف إلى الحمام، الطّير المعروف): موضع بين ملل وصخيرات اليمام. وعليه سلك رسول اللّه ﷺ في طريقه إلى بدر. وغميس الحمام: من مريين. هكذا قال ابن إسحاق: مريان، (بفتح الميم والراء). ورواه قوم: مريين، (بإسكان الراء) وروى غير واحد أن نضلة بن عمرو الغفارىّ لقى رسول اللّه ﷺ بمريين ومعه شوائل، فحلب له من ألبانها، فشرب. وروى الخطّابىّ أن نضلة لقى رسول اللّه ﷺ بمريّين، فهجم عليه شوائل له. هكذا رواه: بمرّيين، بالتشديد، وفسّره فقال: يريد بناقتين غزيرتين. وهجم: أي حلب. وهذا وهم، واللّه أعلم. كيف يقول بناقتين غزيرتين، ثم يقول: فهجم عليه شوائل له، وهي التي ارتفعت ألبانها. وإنّما هو بمريين، (بفتح الراء، وتخفيف الياء) ،وهو اسم للموضع المذكور.
غمِيس، (بفتح أوله، وكسر ثانيه)، قال ابن إسحاق في غزاه بدر: مرّ النبيّ، ﷺ، على تربان ثم على ملل ثم على غميس الحمام، كذا ضبطه، قال الأعشى:
غميس، (بفتح أوله، وكسر ثانيه): في طريق بدر من المدينة بعد ملل، وهو واد يقال له: غميس، الحمام.
غميس الحمايم وصخيرات اليمامه، وغميس الحمايم، وملل، وفرش وصخيرات اليمامه هذه كلها منازل نزلها رسول الله ﷺ حين سار إلى بدر.
غميس الحمام (بفتح الغين المعجمة): جاء في النّصّ الّذي أوردناه في «تربان» وهو وادٍ من أودية المدينة ما زال بهذا الاسم، يأخذ من التّلال الواقعة غرب بلدة الفريش، ثمّ يتّجه شرقًا بشمال، حتّى يجتمع بوادي الفريش في «مريين»، في رأسه آثار محطّة «السّيّالة» وعلى ضفّته اليمنى صخيرات اليمام.
عمبة

العمبة العراقية صلصة سائلة حارة الطعم يكثر استخدامها في المطبخ العراقي. تستخرج من المانغو كما أنها منتشرة في الهند وفي الخليج العربي حيث يسمى أجار المانجو (اجار المنجا). مكونات العمبة هي منجا، ملح، خل، كركم، بهارات حلبة حارة مطحونة. تؤكل العمبة وحدها وأحياناً تضاف إلى الصمون سندويشات الفلافل أو الشاورما. ظهرت العمبة أول مرة في بغداد وانتشرت في الهند والخليج وتعد العمبة من ابرز مكونات المطبخ العراقي.
قضاء سوق الشيوخ

قضاء سوق الشيوخ هو قضاء عراقي في محافظة ذي قار، بجنوب العراق. أُسّسَ القضاء سنة 1871 الميلادية ضمن ولاية البصرة بجنوب العراق.
جزيرة غاغة

جزيرة غاغة، هي جزيرة في إمارة أبوظبي تبعد عن مركز الإمارة حوالي 306 كيلومتر، تبلغ مساحتها 5 كم، ويربط الجزيرة بالبر الرئيسي جسر يربط جزيرة غاغة بمنطقة رأس غميس، يبلغ طول الممر المائي حوالي 2.6 كم، وفي جزيرة غاغة العديد من البحوث الماء التي يرتوي منها أهالي الجزيرة.
تقع غرب جزيرة أبوظبي إلى الجنوب قليلًا نحو 306 كم، وغرب جزيرة دلما إلى الجنوب قليلًا نحو 81 كم، وشمال غرب جبل غميس 6 كم، وشمال غرب جزيرة غميغيم نحو 4.3 كم، وشمال طوي السلع إلى الغرب قليلًا نحو 48 كم، غرب جزيرة القفاي نحو 25 كم، وغرب جيل الظنة نحو 117 كم.
تم اكتشاف بقايا أثرية في الجزيرة تعود إلى أكثر من 8500 عام، عن طريق خبراء الأثار في دائرة الثقافة والسياحة في أبوظبي، وهي عبارة عن غرف دائرية الشكل ذات جدران بارتفاع حوالي المتر مبنية من الحجر، بالإضافة إلى العديد من القطع الأثرية داخل هذه الغرف. وقد غيرت هذه الاكتشافات الاعتقاد السائد حول تاريخ المنطقة، حيث بينت أن مستوطنات العصر الحجري الحديث كانت موجودة قبل بدء الحركة التجارية في المنطقة.
Dip

Dip, nebo také namáčka (anglicky namočit) je omáčka podávaná samostatně, do které se v průběhu konzumace namáčí kousky jídla, např. sýr, falafel, bramborové či tortilové čipsy. Klasická omáčka se proti tomu podává již přelitá přes pokrm.
Základ dipu tvoří většinou jogurt, zakysaná smetana, crème fraîche nebo majonéza. Jako dip lze ale podávat i ocet, med, čokoládu, olivový olej či samotný kečup, hořčici nebo majonézu.
V tomto článku byl použit překlad textu z článku Dip (food) na anglické Wikipedii.
Dual in-line package

Dual in-line package (DIP) je v elektronice častý způsob provedení pouzdra integrovaných obvodů. Pouzdro DIP je pouzdro se dvěma řadami pinů pro THT osazování, kde rozteč pinů je 2,54mm (tj. 0,1 palce), šířka ploché strany pinů je 0,6mm, výška 3mm.
Název je vždy tvořen ve formátu DIPx, kde x označuje celkový počet pinů. Například DIP8 označuje pouzdro s osmi piny. V současné době drtivě převažuje použití pouzder pro povrchovou montáž. Výhodou pouzder DIP proti SMD technologiím je možnost manuálního pájení.
Jiný název pro tato pouzdra je Dual in-line (DIL). Někteří autoři uvádějí, že mají stejnou rozteč, ale kruhové piny.
Stejné označení se používá i pro patice pro tyto obvody.
Shodné rozměry a uspořádání vývodů mají DIP přepínače.
DIP tedy označuje standardizovanou rozteč a rozměry pinů používanou jak pro patice, tak pro součástky (integrované obvody, mikroprocesory, LCD a LED displeje). Například první procesor architektury x86 Intel 8086 používal pouzdro DIP40.
Vývody pouzder DIP a DIL se při pohledu shora (z druhé strany než kam směřují vývody) číslují od značky na kratší straně pouzdra proti směru hodinových ručiček.
Některé součástky v pouzdře DIP nebo DIL nemusí mít vyvedené všechny piny. Může jít např. o zobrazovače LED číslic, nebo součástky, u kterých vývody ustoupily chladicím křidélkům. Zbývající vývody bývají číslované tak, jako kdyby součástka měla všechny vývody.
K poměrně často používaným pouzdrům patří SIP (Single in-line package), které má jednu řadu pinů (téměř nepoužívaný SIL má jednu řadu kruhových pinů). Pro součástky s velkým počtem vývodů se používají pouzdra QIP a QIL, jejichž vývody na dvou stranách pouzdra jsou díky různé délce vývodů uspořádány do čtyř řad.
Pouzdra mikroprocesorů mají často i stovky vývodů, umístěných do „matice“. Často o daném pouzdru hovoříme jako o „pouzdru socket ...“, podle patice pro kterou jsou určeny.
Dip (cvik)

Dip je svalový cvik na hrudní svalstvo.[1] Archivováno 29. 10. 2018 na Wayback Machine.Při dipech zabírají ramena, paže, hrudník, a záda. Pro lepší tvar (ve tvaru písmene V) existují dipy s širším úchopem.
V tomto článku byl použit překlad textu z článku Dip (exercise) na anglické Wikipedii.
DIP přepínač

DIP přepínač je vícenásobný přepínač zapájený přímo do desky plošných spojů (DPS). Tvoří ho několik dvojic kontaktů, které lze nezávisle na sobě spojit nebo rozpojit. Jednotlivé kontakty jsou uspořádány ve dvou řadách a zapouzdřeny v keramickém či plastovém pouzdře - tzv. Dual In-Line Package (DIP). Celému přepínači se pak říká DIP switch. Rozpojení či spojení každé konkrétní dvojice kontaktů je přitom určeno polohou malé páčky, která se buď posouvá (pak jde o tzv. slide DIP switch) nebo "kolébá" (pak jde o tzv. rocker DIP switch). Dvě význačné polohy každé páčky jsou označovány jako ON (zapnuto, což odpovídá propojení příslušných kontaktů), resp. OFF (vypnuto, rozpojení kontaktů).
Grid dip metr

Grid dip metr, krátce dipmetr, je u nás používaný nepřesný název pro sací měřič rezonance s oscilátorem, anglicky grid dip oscillator (GDO), což je elektronický měřicí přístroj, primárně určený pro zjišťování rezonanční frekvence LC obvodů v radiotechnice.
Princip činnosti je založen na odsávání energie. K tomuto jevu dochází u LC obvodů, které jsou naladěny na stejnou frekvenci a umístěny v malé vzdálenosti.
Blokové schéma je nakresleno na obr. 2. Přístroj se skládá z přeladitelného oscilátoru, detektoru a indikátoru, což obvykle bývá malé ručkové měřidlo – mikroampérmetr. LC obvod oscilátoru je tvořen interním ladicím kondenzátorem a externí cívkou. Ladicí kondenzátor oscilátoru je – pokud přístroj nemá digitální indikaci frekvence – opatřen stupnicí, umožňující odečítání frekvence.
Přístroje jsou obvykle používány pro měření na frekvencích od stovek kilohertzů do stovek megahertzů. Rozsahy oscilátoru se hrubě ve stupních mění zásuvnými cívkami. Oscilátor se v průběhu měření přelaďuje (obvykle ladicím kondenzátorem). V okamžiku shody frekvence oscilátoru a měřeného LC obvodu dojde k poklesu údaje na indikátoru. Hledaná frekvence se přečte na stupnici přístroje.
Moderní přístroje bývají vybaveny digitální stupnicí (obr. 1). Přesnost měření, zejména u přístrojů bez digitální stupnce, je nevelká (chyba může být 5 % i více), ale dostačující pro mnoho praktických aplikací. Zapojení dipmetru může být poměrně jednoduché, takže je populární mezi radioamatéry.
Dipmetr může být také použit pro jiná měření. Za pomoci cívky se známou indukčností lze měřit kapacity kondenzátorů. Při použití kondenzátoru se známou kapacitou lze naopak měřit indukčnosti cívek. Hledaná hodnota indukčnosti, popř. kapacity se vypočítá ze zjištěné rezonanční frekvence podle Thomsonova vztahu:
f 0 = 1 2 π L C . {\displaystyle \ f_{0}={\frac {1}{2\pi {\sqrt {LC}}}}.}
Většinou se dipmetr dá přepnout do pasivního režimu. Přepnutím dojde k vypnutí oscilátoru přístroje, z něhož se tak stane absorpční vlnoměr (sací vlnoměr). V tomto režimu může být použit např. pro měření frekvence oscilátoru superhetu. Pokud je přístroj vybaven zdrojem nízkofrekvenčního signálu a modulátorem, může být také použit jako vysokofrekvenční generátor pro testování, popř. slaďování radiopřijímačů.
Konkrétní schéma velmi jednoduchého dipmetru s jedním tranzistorem je nakresleno na obr. 3. Tranzistor typu PNP je spolu s dalšími součástkami zapojen jako oscilátor. Frekvence oscilátoru se mění hrubě ve stupních výměnou zásuvné cívky L. Ladicí kondenzátor C zajišťuje plynulé přelaďování oscilátoru. Pracovní bod tranzistoru je nastaven děličem R1 a R2. Kondenzátor C2 zavádí kladnou zpětnou vazbu a zajišťuje tak rozkmitání oscilátoru. Z emitoru tranzistoru se signál dostává na diodový paralelní detektor. Potenciometr P slouží k nastavení citlivosti přístroje. Jako indikátor může být použit citlivý mikroampérmetr (na obrázku označen písmenem M).
V tomto článku byl použit překlad textu z článku Grid dip oscillator na anglické Wikipedii.
Diep.io

Diep.io je akční hra pro více hráčů dostupná pro webové prohlížeče, Android a iOS, kterou vytvořil brazilský vývojář Matheus Valadares. Hráči ovládají tanky a získávají body ničením tvarů a zabíjením ostatních hráčů ve 2D aréně. Mobilní verze hry byla vydána v roce 2016 společností Miniclip, v roce 2021 ji koupil herní web Addicting Games.
Ve hře Diep.io je hlavním cílem hráče získávat body ničením různých polygonových objektů a zabíjením ostatních hráčů střelbou z tanku. Získáváním bodů se tanku zvyšuje úroveň. Zvyšování úrovně umožňuje hráči investovat bod dovednosti do vlastností tanku, jako je rychlost pohybu a poškození kulkami, což hráčům umožňuje získat výhodu nad ostatními hráči. Hráči si také mohou každých 15 úrovní až do 45. úrovně vylepšovat svůj tank na silnější třídy, což jim dává schopnosti, které ostatní tanky nemusí mít. Hra Diep.io nabízí různé mapy pro různé herní režimy, které obsahují týmové mechaniky, jako jsou FFA, TDM a Tag.
V tomto článku byl použit překlad textu z článku Diep.io na anglické Wikipedii.
Salsa hoisin

La salsa hoisin (en chino simplificado, 海鲜酱; en chino tradicional, 海鮮醬; pinyin, hǎixiān jiàng) es una salsa para mojar típica de la cocina china incluida en platos populares tales como rollito de primavera, cerdo mu shu o cerdo a la barbacoa. Es conocida y empleada también en la cocina vietnamita donde se le denomina tương đen (literalmente salsa negra).
La palabra hoisin es una romanización (transcripción al alfabeto latino) de la palabra china "海鲜" (chino simplificado, 海鲜; en chino tradicional, 海鮮; pinyin, hǎixiān) con raíces en el cantones hablado. Su significado literal es "marisco". Sin embargo la salsa hoisin no contiene como ingrediente mariscos.
Es similar a la salsa agridulce elaborada con soja fermentada,​ a la que se le agrega ajo, vinagre y chile. Su sabor es más suave que la salsa agridulce. Los ingredientes de la salsa al estilo mandarín son: agua, azúcar, soja, vinagre destilado, arroz, sal, harina de trigo, ajo, chiles, polvo de cinco especias y diversos conservantes y colorantes. Tradicionalmente la salsa hoisin se elabora con batata.
La salsa hoisin es popular como condimento para el phở. Es similar a la salsa dulce de fideos elaborada de judías de soja fermentada, pero a la que se le ha añadido ingredientes como el ajo, vinagre, y chiles. Adicionalmente, su sabor es menos picante que el de la salsa dulce para fideos.
Salsa de ciruela

La salsa de ciruela es una salsa agridulce viscosa de color marrón claro. Se emplea en la cocina china como salsa para mojar para platos fritos, como son los rollitos de primavera, los de huevo, los fideos y las bolas de pollo, así como el pato asado.
Se hace con ciruelas dulces u otras frutas como melocotones o albaricoques, además de con azúcar, vinagre, jengibre y guindilla.​
Salsa marinara

La salsa marinara o salsa marinera es una salsa roja italiana que suele hacerse con tomate, ajo, hierbas (como la albahaca) y cebolla.​​ Sin embargo, existen muchas variantes, algunas de las cuales añaden alcaparras, aceitunas y distintas especias.​​
En la cocina italiana tradicional se emplea esta salsa para dar sabor a pastas, arroces, marisco y pizzas.​​ Recientemente, se ha empleado en la cocina estadounidense como salsa para mojar otras recetas, como los palitos de mozzarella.​
La salsa marinara fue inventada por cocineros a bordo de barcos napolitanos a mediados del siglo XVI, después de que los españoles introdujeran el tomate (un fruto del México) en Europa. Esta salsa sin carne era fácil de hacer y tardaba en estropearse gracias al alto contenido ácido de los tomates,​ lo que la hacía ideal para los largos viajes marítimos, siglos antes de la invención de métodos de refrigeración adecuados.
Salsa de pato

La salsa de pato es un condimento agridulce de color anaranjado y aspecto traslúcido usado en algunos restaurantes chino-estadounidenses.​ Puede usarse como salsa para mojar para platos fritos, como pato, pollo, pescado, rollos de primavera, arroz o fideos.
Puede hacerse con albaricoque, ciruela o melocotón añadiendo azúcar, vinagre, jengibre y guindilla. También se usa frecuentemente en la cocina china más tradicional bajo la forma de salsa de ciruela.​