davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
حساء الفاصولياء

حساء الفاصولياء (باللغة البلغارية: يسمى بوب تشوربا) وهي من احد انواع الشوربة المشهورة في بلغاريا حيث تتكون من حبات الفاصوليا البيضاء الجافة والبصل والطماطم والتشوبريتزا او دجودزين (النعناع) والجزر. وقد يتم استبعاد استخدام الجزر غالبا بسبب الاختلافات المحلية ويتم تفضيل الفلفل الحلو او في بعض الاحيان يتم اختيار الجزر والفلفل الحلو معا، أو البطاطس أو حتى نوع من انواع اللحوم عند إعداد شوربة الفاصولياء. حيث تعتبر من ناحية تاريخ البلاد على انها شوربة تاريخية ومن الأطعمة الشائعة والاساسية في الأديرة البلغارية.
Şorba

Şorba — Kökü Hindistana bağlıdır. Şorba sözünün mənası "yaxşı bəslənmə" deməkdir. 10 min il əvvəl şorba hazırlandığı və yeyildiyi haqqında məlumatlar tapılıb. Çində 2400 illik şorba arxeoloqlar tərəfindən Şian antik kəndində tapılıb. İnsanın ilk dəfə şorbanı yeməsi, III yüzilliyə təsadüf edilir. O dövrün insanlarından olan Patroklus, çörəyi suya batıraraq, üzərinə duz səpərək yeyib. Patroklusun yeməyi daha sonra Avropanın bəslənmə yeməyi olacaq şorbanın ilk halı olaraq ortaya çıxır. Fransada soğan şorbası mövcuddur. Bu şorbanı alta 6 ədəd çörək qoyub, üzərinə ət suyu tökərək hazırlayırlar. Şorbanın indiki halda olması isə, François Pierre La Varenne tərəfindən yaradılıb. O, 1651-ci ildə yazdığı kitabda şorbanı izah etmişdir. İndi hazırlanan şorba 17 yüzillik və 18 yüzilliyə təsadüf edilir. İlk bu cür hazırlanan şorba telefon şorbası adlandırılır. Bu şorbada ətdən istifadə edilir. Ancaq sonradan telefon şorbasının hazırlanması dayandırılmışdır.
İslamdan əvvəl Orta Asiya, Türkiyədə taxıl məmulatlarından şorba hazırlanmışdır. Bu şorbada əsas inqrident əriştədir. Bəzən o əriştəyə zövq üçün ətdə vurulurdu. Orta Asiyada bişirilən, indiyə qədər gəlib çatmış, ən məşhur şorba tahana şorbasıdır. Tahana şorbasının bir neçə növü var. İnqridentləri duz, un, ət, pendirdir.
Köpəkbalığı üzgəclərindən şorba

Köpək balığı üzgəclərindən şorba — əsasən toy və ya ziyafətlərdə süfrəyə verilən Çin mətbəxinin yeməklərindən biri. Şorba əsrlər əvvəl Sonq xanədanında imperatorun ailəsinə və məhkəmə üzvlərinə verilən zaman ortaya çıxdı. Balıqçılıq ticarəti artdıqda şorba dünyada məşhur oldu. 2011-2013-cü illər arasında Çində istehlak 50-70 % azaldı.
Çörəkli şorba

Çörəkli şorba - Şimali Avropa mətbəxinə xas olan xörək. Çörəkli şorba Danimarka, latış, İsveç, eston, fin milli mətbəxində mühüm yer tutur.
Çörəkli şorbanın müxtəlif növləri vardır. Çörəkli şorbanı şərti olaraq meyvəli, pivəli, şokoladlı və sair şorbalara bölünür.
Soyuq şorba

Soyuq şorba (pol. Chłodnik, belar. Халаднік, lat. Aukstā zupa) və ya soyuq borş (lit. Šaltibarščiai) — Şərqi Avropa ölkələrinin milli yeməyidir: Belarusiya, Litva, Latviya, Ukrayna, Polşa. Rusiya mətbəxində bu yemək "svekolnik" də adlanır. Okroşkadan əsas tərkibində ət məhsullarının olmamasıdır.
Soyuq şorba adətən qatıqdan hazırlanır. Həmçinin qaymaq və süddən də hazırlana bilər. Bununla yanaşı turşuya qoyulmuş turp və təzə tərəvəzlərdən də istifadə edilir (doğranmış xiyar, soğan və s.). Bişdikdən sonra soyudulur və süfrəyə soyuq halda serviz edilir.
Mərcimək şorbası

Mərcimək şorbası, əsas məmulatı qırmızı, sarı və ya yaşıl mərcimək olan; un, duz, tərəyağı, ət suyu, soğan, qırmızı və ya qara bibər ilə hazırlanan şorba. Türkiyədə mərcimək şorbası düzəltmək üçün soğandan əlavə kartof, kök və iyli kərəviz də istifadə olunur. Şorba qaynadıqda buxarlanmasın deyə üstünə paltar(həli) qoyulur.
Miso

Miso şorbası (yap. 味噌) — Yapon şorbası. Düyü, arpa, dəniz duzu, mərcinin birləşməsindən əmələ gələn şorba. Əslində şorbadan duz dadı gəlir ancaq bəzi məmulatlar qatıldığı üçün şorba dadını dəyişib. Yemək miso ilə hazırlanmışdır. Miso şorbası şirində ola bilər. Həmçinin dieta üçündə əlverişlidir.
Miso şorbasının yaranmasının səbəbi uzun sürən müharibələrdir.
Yaponiya tarixində Edo dövrünü incələyən alimin iddiasına görə misonun kökü Çinə qədər gedib çıxır. O dövrdə miso, hişio və kuki olaraq adlandırılırdı.
Əhalinin əksəriyyəti şorbanı hər gün yeyir. Çoxlu aşpazlar insanlara tövsiyə edirlər ki, misonu bir neçə dəqiqədən artıq pişirməsinlər. Belə olduqda qida dəyəri azalır. Yaponlar yeməyə digər məmulatları yemək soyuduqdan sonra əlavə edirlər. Miso Yapon mətbəxində əhəmiyyətli yer tutub. Hətta, müxtəlif növ bişirilmiş Miso yeməkləridə vardır.
Miso şorbasının bir neçə inqridenti vardır:
Fyozelek

Fyozelek (mac. főzelék) — macar mətbəxinin tərəvəzli şorbasıdır.Quru şorba növünə daxildir və əsasən şorba hesab edilir ancaq o qarnir deyil.
Şorba əsasən şirin bibər, kabaçki, badımcan, tomat, kələm
İlk öncə tərəvəzlər təmizlənir, doğranır. Bundan sonra un və xama və ya kartof əlavə olunur. Ən-ənəvi qaydasına əsasən ispanaq, kabaçki, kələm, kartof, mərci aiddir.
Şiruko şorbası

Şiruko (yap. 汁粉, şorba + un) — Şəkər tozu və su qarışımında qaynadılan azduki lobyası və sonradan əlavə olunan qızardılmış moçi düyü keksləriylə hazırlanan şorba.
Şəkər tozu və su qarışımında qaynadılan azduki lobyası Çindən Yaponiyaya gəlmişdir. Aparılan arxeoloji qazıntılar nəticəsində azduki lobyasının 2000 il əvvələ aid izləri tapılıb. Yemək qutuları (yəni, bento, obento) Yaponiyada yemək ənənəsinin önəmli bir qismini təşkil edir. Çox qədim zamanlardan səyahətçilər, ovçular yola çıxarkən, təsərrüfatla məşğul olanlar və odunçular işləməyə gedərkən, balıqçılar dənizə çıxarkən yeməklərini bu şəkildə götürərdilər.
1960-cı ildən bu yana Yaponiyada düyü istehlakı azalmağa başladı. Belə ki, hal-hazırda 50 il öncəsi ilə müqayisədə düyü istehlakı yarıbayarı azalmışdır. Çünki 1868-ci ildən sonra, eləcə də, Qərblə əlaqələrin inkişafı ilə onların yemək növləri də Yaponiya mətbəxinə yol açdı. Hal-hazırda da hər bir yaponiyalı ailəsində təxminən üç ləziz yemək hazırlanır. Təbii ki, düyünün baş rolda olması qaçınılmazdır.
Şiruko şorbasının müxtəlif növləri vardır. Şabalıdla, düyü qlütenindən hazırlanan piroqla və sair kimi növlərini misal göstərmək olar.
What is Shiruko?
Bolqarıstan mətbəxi

Bolqarıstan mətbəxi — Bolqarıstan mətbəxi öz yeməkləri ilə məşhurdur. Bolqarıstan mətbəxi Avropada yayılmışdır. Öz milli yeməkləri ilə tanınır. Hər regionunun özünəməxsus yeməkləri vardır. Ölkədə və bütün dünyada çox məşhurdur. Qeyd etmək olar ki, Bolqarıstan mətbəxi regionlara görə fərqlənir, dadların cürbəcürlüyü ilə boldur və dünyanın ən populyar mətbəxlərindən biri kimi sayılır.
Bolqar mətbəxi çox dadlıdır və tipik Bolqar mətbəxinin dadına baxmış, lakin onu sevməyən adam yoxdur. Sirr – bişirərkən istifadə olunan ədviyyatlardadır. Onlar yalnız yeməyi dadlı etmir, həmçinin çox sağlamdırlar və tərkibində çoxlu orqanik minerallar var. Daha çox spesifik dad qatmaq üçün salatlarda, şorba və digər yeməklərdə çoxlu təzə və yaşıl ədviyyatlar istifadə etmək, xüsusilə isti fəsillərdə ənənədir. Bundan əlavə, ədviyyəli ərzaqların burada məşhur olmasını bilmək sizdə təəccüb doğurmaz. Cocen kimi bəzi bitkilər bədənə olan xüsusi effektlərinə görə istifadə olunur, çünki onlar hormon pozğunluğu kimi bəzi tibbi problemləri müalicə edir. Əlavə olaraq, bir çox digərləri metabolizmi sürətləndirir. Bu bitkilərə reyhan, nanə və cəfəri aiddir.
Ukrayna mətbəxi

Ukrayna mətbəxi — Ukrayna mətbəxi öz yeməkləri ilə məşhurdur. Ukrayna mətbəxi Şərqi Avropada yayılmışdır. Öz milli yeməkləri ilə tanınır. Hər regionunun özünəməxsus yeməkləri vardır. Ölkədə və bütün dünyada çox məşhurdur. Qeyd etmək olar ki, Ukrayna mətbəxi regionlara görə fərqlənir, dadların cürbəcürlüyü ilə boldur və dünyanın ən populyar mətbəxlərindən biri kimi sayılır.
Çörək və buğda məhsulları Ukrayna mətbəxi üçün vacibdir. Yuxarıdakı şəkil qeyd etmələr üçün əlamətdar ola bilər.
স্যুপ

স্যুপ একধরনের খাবার যা মাংস, সবজি সাথে স্টক, জুস, পানি ও অন্যান্য তরল পদার্থ মিশিয়ে তৈরি করা হয়। গরম স্যুপের বৈশিস্ট্য হচ্ছে অন্যান্য কঠিন উপাদানগুলো পানিতে সিদ্ধ করে করা যতক্ষণ না তা থেকে স্বাদ ও মাংসের জুস না বের না হচ্ছে। ঐতিহ্যগতভাবে সুপকে ২ ভাগে ভাগ করা যায়; পরিষ্কার সুপ ও ভারী স্যুপ।স্যুপ স্ট্যুর মতোই এক প্রকারের খাবার যেখানে মাঝে মাঝে কোন পরিষ্কার পার্থক্য থাকে না। সাধারণ ভাবে স্যুপ বেশি তরল স্ট্যুর থেকে।
খ্রিস্টের জন্মেরও ৬০০০ বছর আগে প্রথম স্যুপ বানানো হয়। পানিরোধী পাত্র আবিষ্কারের আগে, যা হয়েছিল খ্রিস্টের জন্মেরও ৯০০০ বছর আগে সিদ্ধ করার পদ্ধতিতে রান্না হত না। স্যুপ শব্দটি এসেছে ফরাসী স্যুপে শব্দটি থেকে। ১৭৭২ সালের একটি রান্নার বই ফ্রুগাল হাউজওয়াইফে আমরা একটা পুরো অধ্যায় দেখতে পাই স্যুপ নিয়ে। ইংলিশ পদ্ধতিতে রান্না কলোনীগুলোতে রাজত্ব করলেও নানা দেশের স্যুপও জনপ্রিয় হয়ে ওঠে অভিবাসীদের মাধ্যমে। জার্মান অভিবাসী যারা পেনিসেল্ভিনিয়াতে বাস করত তাদের আলুর স্যুপ খুব জনপ্রিয় হয়ে ওঠে। ১৮ শতকে বহন যোগ্য স্যুপ আবিষ্কার হয়। জাপানি মিশো স্যুপ এ ধরনের একটি স্যুপ।
১৯ শতকে ক্যান করার পদ্ধতি আবিষ্কার হলে বাণিজ্যিক স্যুপ জনপ্রিয় হয়ে ওঠে। বর্তমানে নানা ধরনের ক্যানড স্যুপ ও শুকনো স্যুপ পাওয়া যায়। ১৮৯৭ সালে ডক্টর জন টি ড্রেন্স ঘনীভূত স্যুপ আবিষ্কার করেন ক্যাম্পবেল স্যুপ কোম্পানীর সাথে। বর্তমানে ক্যাম্পবেল কোম্পানীর টমেটো, মাশরুমের ক্রিম ও চিকেন নুডুল স্যুপ আমেরিকাতে বেশ জনপ্রিয়।আমেরিকানরা প্রতি বছর এই কোম্পানীর ২.৫ বিলিয়ন বোল স্যুপ গ্রহণ করে। ঘনীভূত ক্যানড স্যুপে পানি মিশিয়ে (মাঝে মাঝে দুধ মিশিয়ে) খাবার যোগ্য করা যায় অন্য কিছু না মিশিয়ে। তরল কৌটাজাত স্যুপ মাইক্রোওয়েভে গরম করে খাওয়া হয়। এতে পাস্টা, সবজি, ডিম বা ক্রিম ইত্যাদি মেশানো যেতে পারে আরো আকর্ষণীয় করে তোলার জন্য। ঘনীভূত স্যুপ তরল কৌটাজাত স্যুপের থেকে কম দামে বিক্রি করা হয় ছোট ক্যানে, যাতে পানি বা দুধ মেশালে আয়তন অনেক বাড়ে।
নানা প্রকারের স্যুপ আছে সারা পৃথিবীতে। এদের মধ্যে ডেজার্ট স্যুপ, ফলের স্যুপ, ঠান্ডা স্যুপ, এশিয়ান স্যুপ ও ঐতিহ্যবাহী নানা দেশের স্যুপ অন্যতম। ফলের স্যুপ ঠান্ডা হবে না গরম হবে তা সেটার প্রস্তুত প্রণালীর ওপর নির্ভর করে। গরম আবহাওয়াতে ঠান্ডা স্যুপ গ্রহণ করা হয় বেশি মাত্রায়। ফলের স্যুপে দুধ, মিষ্টি, মশলা, অ্যালকোহল জাতীয় পানীয় ব্র্যান্ডি মিশ্রিত করা হয়। স্ক্যান্ডিনেভিয়াতে ঠান্ডা বা গরম ফলের স্যুপ বেশ পরিচিত একটি খাবার। অন্যদিকে গরম ফলের স্যুপ মাংস মিশিয়ে পরিবেশন করা হয় মধ্য এশিয়া ও চীনা দেশ গুলোতে। ফলের স্যুপ আমেরিকা, আফ্রিকা ও পশ্চিম ইউরোপে অপরিচিত। এটা দক্ষিণ-পূর্ব এশিয়া, জাপান ও ওশিনিয়াতেও অনুপস্থিত।
শসার স্যুপ

শসার স্যুপ একটি ঐতিহ্যবাহী পোলীয় এবং লিথুয়ানীয় স্যুপ (পোলীয়: Zupa ogórkowa : Zupa ogórkowa , [zupa ɔɡurkɔva] (শুনুন))। এটি টক, লবণাক্ত শসা এবং আলু দিয়ে তৈরি করা হয়। মাঝে মাঝে আলুর পরিবর্তে চাল দেওয়া হয়।
শসার স্যুপ হল এমন এক ধরনের স্যুপ যা শসাকে প্রাথমিক উপাদান হিসাবে ব্যবহার করে তৈরি করা হয় এবং বিভিন্ন রন্ধনশৈলীতে উপস্থিত থাকে। এর দুটি প্রধান প্রকার হল তাজা শসার স্যুপ এবং আচারযুক্ত শসার স্যুপ।
একই ধরনের স্যুপ রাশিয়া এবং ইউক্রেনেও প্রচলিত, যেখানে এটি রাসোলনিক নামে পরিচিত। বুলগেরিয়াতে ট্যারেটর নামে পরিচিত আরেকটি শসা ভিত্তিক স্যুপ রয়েছে, যা ঠান্ডাভাবে পরিবেশন করা হয়।
কিছু তাজা শসার স্যুপ শুধুমাত্র কিছু উপাদানের মিশ্রণ (শসা, মশলা, অন্যান্য শাকসবজি বা ফল ইত্যাদি) এবং ঠান্ডাভাবে পরিবেশন করা হয়, অন্যগুলো রান্না করা হয়, সম্ভবত কোন ধরনের ঝোলের মধ্যে, এবং হয় গরম বা ঠান্ডাভাবে পরিবেশন করা হয়।
টেমপ্লেট:স্যুপ
ফলের স্যুপ

ফলের স্যুপে ফল প্রাথমিক উপাদান হিসাবে ব্যবহার করে প্রস্তুত করা এক ধরনের স্যুপ। এবং এটি রেসিপিটি নির্ভর করে গরম বা ঠান্ডা পরিবেশন করা যায়। কিছু ফলের স্যুপে বিভিন্ন ধরনের ফল ব্যবহার করে। এবং কিছু সময়ে মদ্যপ পানীয় যেমন রাম, শেরি এবং কির্চ (একটি ফলের ব্র্যান্ডি) ব্যবহার করা হয়। ফলের স্যুপ কখনও কখনও ডেজার্ট (মিষ্টান্ন) হিসাবে পরিবেশন করা হয়।
যখন উষ্ণ আবহাওয়ার সময় ফল মৌসুমে থাকে তখন অনেক রেসিপিতে শীতল স্যুপের জন্য বরফ দেওয়া হয়। পরিবেশনের উপর নির্ভর শুকনো ফল যেমন শুকনো হিসাবে আলুবোখারা, এপ্রিকট এবং কিশমিশ দেওয়া হয়। এইভাবে কোন মরসুমে প্রস্তুত করা তার উপর নির্ভর করে ফলের ব্যবহার ভিন্ন হতে পারে। ফলের স্যুপে দুধ বা ক্রিম, মিষ্টি বা সুস্বাদু ডাম্পলিংস, মশলা বা মদ্যপ পানীয় যেমন মিষ্টি ওয়াইন, হোয়াইট ওয়াইন, ব্র্যান্ডি বা শ্যাম্পেন দেওয়া থাকতে পারে।
অ্যাভোকাডো স্যুপ একটি ফলের স্যুপ যা একটি ঠান্ডা বা গরম পানীয় হিসাবে প্রস্তুত এবং পরিবেশিত করা হয়।
ব্লাবার্সোপ্পা একটি সুইডিশ রন্ধনপ্রণালী, যা সাধারণত প্রচুর পরিমাণে কয়েক ধরনের বেরি (উদাহরণস্বরূপ ব্লুবেরি, বিলবারি, রাসমবেরি, স্ট্রবেরি এবং/অথবা লিংগনবেরি), চিনি, জল এবং লেস সিডার বা আজকাল সাধারণত কম পরিমাণে শ্যাম্পেন থাকে। বেরি, চিনি এবং জল এক সাথে সিদ্ধ করে একটি স্যুপ তৈরি করা হয়, যা পরে ঠান্ডা করে পরিবেশন করা হয়। যখন এটি ঠান্ডা পরিবেশিত হয় তখন এতে সিডার বা শ্যাম্পেন যুক্ত করা হয় যা স্যুপকে আরও সতেজ এবং সামান্য কার্বনেটেড করে তোলে।
নারকেল স্যুপ একটি ফলের স্যুপ যাতে নারকেলের দুধ এবং নারকেল ফল ব্যবহার করে প্রস্তুত করা যায়।
টক ক্রিম, চিনি এবং পুরো টাটকা টক চেরি দিয়ে তৈরি এবং কাঁচা মজাদার টক চেরি স্যুপ। এটি সামান্য মিষ্টি জাতীয় স্যুপ। হাঙ্গেরীয় রান্নায় উদ্ভূত এই স্যুপটি বেশ কয়েকটি ইউরোপীয় দেশের খাবারে গ্রীষ্মের সময়ে পরিবেশন করা হয়। এটি ওয়াইন বা পোর্ট ওয়াইন ব্যবহার করে প্রস্তুত হতে পারে।
মাড়, বিশেষত আলুর মাড়, ফলের স্যুপ ঘন করতে এবং কিসেল নামে সান্দ্র মিষ্টান্নের ফলের রেসিপি বা পদ তৈরি করতে ব্যবহৃত হয়।
স্ক্যান্ডিনেভিয়ান, বাল্টিক, পূর্ব ইউরোপীয়, মধ্য ইউরোপ এবং নর্ডিক রন্ধনশৈলীতে ঠান্ডা এবং উষ্ণ ফলের স্যুপ জনপ্রিয় খাদ্য (উদাঃ নাইপোনসপা, ব্লাবারসোপা, কিসেল, হিগড মেগিলেভস এবং ক্রেন্টজেব্রিজ))। গরম ফলের স্যুপের মধ্য প্রাচ্য, মধ্য এশীয় এবং চীনা রন্ধনশৈলীতে দেখা যায়। এই উত্তরোত্তর অঞ্চলে কিছু ফলের স্যুপ ঠান্ডা পরিবেশন করা হয়। এবং উপাদান হিসাবে মাংস ব্যবহার করে প্রস্তুত করা হয়।
শীতল আমের স্যুপ এবং বাদাম- ফলের স্যুপ চাইনিজ খাবারের রেসিপি হিসাবে তৈরি করা হয়। বাদাম-ফলের স্যুপ খাবার শেষে মিষ্টি খাদ্য হিসাবে পরিবেশন করা হয়।
পূর্ব ইউরোপের খাবারে শীতল ফলের স্যুপ একটি ঐতিহ্যবাহী পানীয়।
নরডিক দেশে ফলের স্যুপ অনেক জনপ্রিয়।
স্ক্যান্ডিনেভিয়ার দেশগুলিতে ফলের স্যুপ প্রচলিত জনপ্রিয় পানীয় হিসাবে প্রচলিত। এবং শীতকালে এই অঞ্চলে প্রাতঃরাশের স্যুপ হিসাবে খাওয়া হয় এই জনপ্রিয় পানীয় বা খাদ্য। স্ক্যান্ডিনেভিয়ার দেশগুলোতে সুইডিশ ফলের স্যুপ প্রধান খাদ্য এবং শীতের মাসগুলোতে স্যুপ শুকনো ফল থেকে প্রস্তুত করা হয়। স্ক্যান্ডিনেভিয়ার খাবারে ঠান্ডা ফলের স্যুপ গ্রহণ একটি ঐতিহ্যবাহী রীতি।
ফলের স্যুপ মধ্য প্রাচ্যে ঐতিহ্যবাহী একটি খাদ্য।
বিয়ার স্যুপ

বিয়ার স্যুপ (জার্মান: Biersuppe চেক: Pivní polévka) একটি স্যুপ যা সাধারণত রাউক্স-ভিত্তিক এবং বিয়ার দিয়ে তৈরি। মধ্যযুগীয় ইউরোপে, এটি একটি প্রাতঃরাশের স্যুপ হিসাবে পরিবেশন করা হত, কখনও কখনও রুটির উপর ঢেলে দেওয়া হত।
রেসিপির বিভিন্নতা আনতে ঘন করা হত আলুর মাড় ব্যবহার করে। সোরবীয় সংস্করণটি মিষ্টি, ক্রিম ও কিশমিশ যুক্ত।
টেমপ্লেট:Cheese soupsটেমপ্লেট:Soups
ট্যাকো স্যুপ

টাকো স্যুপ হলো এক ধরনের স্যুপ যা ট্যাকোর অভ্যন্তরে ব্যবহৃত একই জাতীয় উপাদানের সমন্বয়ে গঠিত, যার মধ্যে রয়েছে গরুর নিচের দিককার মাংস, টমেটো, কাটা সবুজ চিলি, পেঁয়াজ, কর্ন, মটরশুটি এবং ট্যাকো সিজনিংয়ের একটি প্যাকেট। নিরামিষাশী সংস্করণগুলোতে মাংস বাদেও অন্যান্য উপাদানের সাথে মটরশুটি থাকে। একবার রান্না হয়ে গেলে, স্যুপটি পনির, টক ক্রিম, কাঁচা পেঁয়াজ, অ্যাভোকাডো বা টরটিলা চিপসের সাথে পরিবেশন করা হয়।
ঐতিহ্যবাহী তর্তিয়া স্যুপ ভাজা ভুট্টার তর্তিয়া টুকরো দিয়ে তৈরি হয়ে থাকে, যা টমেটো, রসুন, পেঁয়াজ এবং এপাজোটে এর স্যুপের মধ্যে ডুবানো হয়। এটি পাসিলা মরিচ, চিচারন, এভোকাডো, কেসো প্যানেলা, লেবু এবং মেক্সিকান ক্রিমার টুকরো দিয়ে পরিবেশন করা হয়। সাধারণত পাসিলা মরিচ ব্যবহার করা হলেও, আঞ্চলিক বৈচিত্র্যে চিলে আনচো বা চিলে দে আরবোল ব্যবহার করা হতে পারে।
ঐতিহ্যবাহী তর্তিয়া স্যুপের অনেক মিল থাকা সত্ত্বেও, টেক্স-মেক্স তর্তিয়া স্যুপ ঐতিহ্যবাহী উপকরণের কিছু পরিবর্তন করে এবং টমেটো বেস ও গ্রাউন্ড তর্তিয়া দিয়ে ঘন ঝোল তৈরি করে। ভাজা তর্তিয়ার পরিবর্তে সাধারণত তর্তিয়া চিপ ব্যবহার করা হয় এবং ক্রিমার পরিবর্তে সাওয়ার ক্রিম ব্যবহার করা হয়। এই স্যুপে প্রায়ই কালো মটরশুটি ও ভুট্টা যুক্ত করা হয়।
মানচ্যো স্যুপ

মাঞ্চো স্যুপ সহজ প্রস্তুতি এবং গরম মশলাদার স্বাদের জন্যে ভারতীয় চীনা খাবারের মধ্যে জনপ্রিয় একটি স্যুপ। অনেকগুলো রেস্তোঁরা এবং স্ট্রিট ফুড কার্টে এ খাবার পাওয়া যায়। যদিও স্যুপটির নাম চীনের মাঞ্চুরিয়া থেকে নামকরণ করা হয়েছে তবে এটি অঞ্চলের রান্নায় সাধারণত দেখা যায় না। মাঞ্চো স্যুপের জন্মস্থান মেঘালয়।
এটা ঘন বাদামী রঙের একপ্রকার স্যুপ যেটা বিভিন্ন প্রকার শাকসবজী, বিশেষ একধরনের পেঁয়াজ, এবং ঘন ঝোলোর মুরগীর মাংশ, ময়দার সংমিশ্রনে তৈরী করা হয়। এটা নিরামিষী ও আমিষী দুধরনেরই হতে পারে।
গরুর মাংসের নুডল স্যুপ

গরুর মাংসের নুডল স্যুপ (চীনা: 牛肉面) স্টু অথবা অথবা অল্প আঁচে রান্না করা লাল গোমাংস,গরুর মাংসের ঝোল, শাকসবজি এবং চীনা নুডল সংমিশ্রনে তৈরী করা একপ্রকার নুডল স্যুপ। ভিন্ন ভিন্নভাবে এটি পূর্ব এশিায় ও দক্ষিণ পূর্ব এশিয়া জুড়ে পাওয়া যায়।
হুইয়ের মানুষজন তাং রাজবংশের শাসন চলাকালে মূলত গরুর মাংসের নুডল স্যুপ আবিষ্কার করেন, যেটি তখন "লনজু গরুর মাংসের নুডল স্যুপ" হিশেবে পরিচিত ছিলো।
ওটং স্যুপ

ওটং স্যুপ হল একটি নাইজেরিয়ান স্যুপ। এটি দক্ষিণ-পূর্বাঞ্চলীয় অঞ্চলে তৈরি করা হয়। এটি ক্রস রিভার স্টেটের ইবিবিও/এফিক জনগণের মধ্যে জনপ্রিয়। এর সাথে সাদৃশ্যপূর্ণ স্যুপগুলি হল ইয়োরুবা জনগণের ইলা আলাসেপো এবং ইগবো জনগণের 'ওকুরু'।
ওটং স্যুপ প্রস্তুত করার জন্য তিনটি প্রধান সবজি ব্যবহৃত হয়: ইকং উবং (উগু পাতা), উজিজা পাতা এবং ওকরা। স্যুপটিতে ব্যবহৃত হয় বিভিন্ন ধরনের মাংস, মাছ, ক্রে ফিশ, বোনেট মরিচ, পেঁয়াজ এবং পাম তেল।
স্যুপটি অয়ন একপাং, ফুফু, এবা এবং পাউন্ডেড ইয়ামের সাথে পরিবেশন করা হয়।
Polévka

Polévka (hovorově polívka) je tekuté až mírně husté a nejčastěji teplé jídlo. Připravuje se vařením různých přísad ve vodě, které předávají chuť, barvu i vůni, nebo v předem připraveném vývaru.
Jako suroviny se obvykle používá zelenina, různé druhy masa, luštěniny ad. Polévky bývají buď čiré, mléčné, zahuštěné např. moukou, rozmixovanou zeleninou (krém) apod. nebo také s pevnými – zpravidla vařenými – potravinami, zavářkami, např. rýží, těstovinami apod. Dále se polévka většinou dochucuje solí, kořením a omašťuje různými druhy tuků, např. máslem, nebo zjemňuje smetanou.
Polévka zpravidla předchází hlavní chod (u oběda), v bohatším menu se podává po studeném předkrmu, následovaná případně ještě teplým předkrmem (snackem). Také se může podávat jako samostatné, hlavní jídlo (např. k večeři), pak zpravidla s pečivem resp. chlebem.
Polévka je připravována buď tradičním způsobem, kdy jsou ve vodě vyvařeny originální suroviny, nebo se připravuje z instantní směsi. Kvalitní polévka, v níž je vyvařeno maso, ryba či zelenina, se též nazývá vývar. Nevýhodou tradičního vaření polévky je delší příprava, výhodou je to, že suroviny bývají čerstvé a polévka většinou neobsahuje přídatné látky (pokud se nedochucuje masoxem či jinými dochucovacími a solicími přípravky s obsahem těchto látek). Instantní polévka se většinou připravuje 5 až 20 minut prostým vsypáním do studené či vroucí vody, připadně se přidá ještě nějaká doporučená ingredience. Je zhotovována nejen v domácnostech (tzv. pytlíková polévka), ale též v restauracích a stravovacích provozovnách, kam je dodávána v gastro balení.
Yaka mein je druh hovězí nudlové polévky, původem z čínských restauracích v New Orleans, skládá se z dušeného hovězího masa, špagetových nudlí, vejce uvařené natvrdo, zelené cibule a cajunského koření, chilli nebo koření Old Bay.
Čirá polévka je vývar z masa, zpravidla jako základ polévky. Podle druhu masa se pak označuje i sama polévka. Nejčastěji se používá maso hovězí nebo drůbeží. Nejznámějším zástupcem v této skupině je hovězí polévka (vývar) neboli bujón, slepičí nebo kuřecí polévka.
K vývaru se pak do polévky přidávají přísady: nudlová polévka, polévka s játrovými knedlíčky, fritátová polévka, polévka s uzeným masem, cibulová polévka aj.
Zahuštěné polévky jsou takové polévky, které se při přípravě pomocí různých přísad zahušťují. Jsou to různé krémové polévky nebo polévky zahuštěné jíškou a také polévky zahuštěné jinými přísadami, které se vaří společně s masem. Příkladem může být rýže, brambory, hrách, čočka, fazole nebo jiné luštěniny, zelí, ale také mléko, smetana nebo syrové vejce nebo jen vaječný žloutek.
Dršťková polévka

Dršťková polévka je tradiční druh české polévky, která obsahuje hovězí dršťky, cibuli, česnek, vepřové sádlo , mouku, sůl a směsi koření jako je kmín, majoránku, papriku. Má specifickou chuť a kvalitní dršťková polévka je značně hustá. Dršťky jsou vyráběny z předvařených předžaludků (čepec, bachor a kniha). Polévka je známá jako „polévka nádražních restauraci“ a je rozšířena zejména na území bývalého Rakousko-Uherska. Kromě dršťkové polévky se vyrábí také dršťkový perkelt (dršťky na paprice), který se podává s knedlíkem. Jako náhrada za dršťky se používají též houby (například hlíva ústřičná, Jidášovo ucho, kotrč kadeřavý).
V tomto článku byl použit překlad textu z článku Držková polievka na slovenské Wikipedii.
Zelná polévka

Zelná polévka či zelňačka je polévka ze zelí, která se v různých zemích připravuje podle různých receptů. Oblíbená je například v Česku, zejména na Moravě, na Slovensku, v Polsku, v Německu, na Ukrajině, v Rusku nebo ve Francii. České varianty zelňačka a valašská kyselica se připravují z kysaného zelí, některé kuchyně ale používají zelí čerstvé.
Gulášová polévka

Gulášová polévka je tradiční druh uherské polévky, mezi jejíž základní suroviny, patří hovězí maso, vařené brambory a mletá sladká paprika, která polévce dodává typicky červenou barvu. Dalším typickým znakem polévky je její hustota a výrazná masová chuť. Poctivá verze gulášové polévky by se měla vařit alespoň 2 hodiny tak, aby maso změklo a polévka absorbovala masovou chuť.
Čočková polévka

Čočková polévka je polévka, jejímž základem je čočka. Je rozšířena v mnoha oblastech Evropy, Blízkého východu a Indie.
Existuje mnoho variant čočkové polévky, čočková polévka může obsahovat kromě čočky například zeleninu, brambory, plantainy, cibuli, máslo, olej, smetanu nebo jogurt. Mezi používaná koření patří česnek, bobkový list nebo římský kmín. V oblasti Blízkého východu se navíc přidává citrón. Čočka se může také rozmixovat na krémovou polévku.
Čočková polévka (či kaše) byla známá už ve starověkém Řecku a je zmíněna i v Bibli.
V tomto článku byl použit překlad textu z článku Lentil soup na anglické Wikipedii.
Rumfordská polévka

Rumfordská polévka je hustá polévka, která obsahuje brambory, zeleninu a luštěniny. V 19. století sloužila jako polévka pro chudé. Je pojmenována po svém vynálezci, hraběti Benjaminu Rumfordovi.
Do hrnce se nalije voda, do které se přidají kosti na vývar, přes noc namočené luštěniny, kořenová zelenina, nakrájené brambory. Nechá se vařit až tvrdší suroviny (luštěniny a brambory) změknou. Polévka se osolí, dochutí pepřem a zázvorem, který může být čerstvě nastrouhaný i mletý. Existují různé varianty receptu, kdy se mohou přidávat různé druhy zeleniny, masa, luštěnin a ingrediencí k ochucení (různá koření, česnek). Luštěniny se často přidávaly semleté, což polévku zahustilo a pokrm byl snadněji stravitelný. V původním Rumfordově receptu se příliš nepočítá s masovou složkou, neboť maso bylo drahé, což se řešilo například přidáváním želatiny z kostí. Vzhledem k malému množství tuhých surovin se do polévky přidávaly kousky nakrájeného opečeného chleba, čímž pokrm vypadal sytější.
Důraz se klade zejména na výživnost polévky a přípravu z levných surovin. Důležité bylo i to, že polévka se podávala teplá, což konzumenta zahřálo a povzbuzovalo k jídlu.
Angloamerický fyzik a vynálezce Benjamin Thompson v 18. století pracoval pro bavorského kurfiřta. Na jeho dvoře vymyslel recept na hustou polévku, která měla posilnit zesláblé vojáky v boji, podvyživené vězně a chudý lid, aby lépe pracoval. V Bavorsku kvůli neúrodě hrozil hladomor, proto Thompson navrhl, aby panstvo nechalo polévku vařit pro chudé, kteří ji dostávali zdarma. Tento recept se rozšířil jako lék na hladomor a chudobu po celé Evropě. V roce 1817 se v Praze během hladomoru rozdávala na některých místech potřebným zdarma. V první polovině 19. století byla vnímána jako symbolický pokrm chudoby. Karl Marx ji zmiňuje ve svém Kapitálu, a polévka podle něj nahrává zaměstnavatelům, kteří mohou díky levné polévce snižovat minimální mzdu.
Hrstková polévka

Hrstková polévka (též trošková polévka nebo ščedračka) je tradiční polévkou z české kuchyně. Původně pochází z oblasti Hané a Valašska. Připravuje se z několika „hrstek“ různých druhů luštěnin a dalších surovin.
Polévka se připravuje z několika druhů luštěnin, přitom od každé luštěniny se dá do polévky hrstka. Mezi používané luštěniny patří čočka, hrách, fazole a někdy také cizrna. Dále se přidává hrstka krup (případně pohanky), a někdy také kořenová zelenina, cibule nebo brambory. Na přípravu polévky se také často používá vývar a zahušťuje se jíškou. Hrstková polévka se často koření česnekem, majoránkou, bobkovým listem, paprikou, pepřem nebo kmínem.
Rybí polévka (Česko)

Rybí polévka je tradiční rybí polévka české národní kuchyně podávaná také tradičně při štědrovečerní večeři. Připravuje se z hlav a kostí kapra (vánočního), z kořenové zeleniny, vody a z koření, podle chuti lze také použít jikry a mlíčí, kapří maso, smetanu nebo bílé víno. Recept na ni zřejmě pochází z Vídně, kde byla pod názvem Fischbeuschelsuppe známa již v 18. století. Vídeňská úprava se od české liší kyselejší chutí, jíž se dosahuje použitím zakysané smetany nebo malého množství octa.
Instantní polévka

Instantní polévka je dehydrovaná polévka dodávaná na trh v sáčku, která se před spotřebou doplní vodou a zalije vřící vodou. Jiné druhy se rozmíchané ve vodě uvaří. Návod je na obalu. Některé druhy polévek mají v obalu zatavené v minisáčcích i přílohy. Pro provozovny rychlého občerstvení, ale také pro restaurace a provozovny závodního či školního stravování se vyrábějí instantní polévky v gastro balení.
Za krále instantních polévek bývá označován Carl Heinrich Knorr z Německa, který po roce 1860 začal s výrobou sušených potravin a spolu se svými syny uvedl na trh řadu sušených zelenin a koření do polévek. Za první instantní polévku bývá označena Hrachová klobása, dodávána na trh byla od roku 1870.
Podle jiných zdrojů dehydratace polévek byla vynalezena v roce 1886 Juliem Maggim, švýcarským mlynářem. Tehdy dodal na trh první dehydrovanou polévku z hrachu a fazolí. Vynálezem řešil urychlení přípravy hotového jídla s dostatečnou výživovou hodnotou a za nízkou cenu. Téhož roku přišel s dalším vynálezem, kořením pro ochucení polévek.
Až ve 20. století byly vynalezeny v Japonsku instantní nudle.
Instantní polévky jsou součástí snadno dostupných ultrazpracovaných potravin, oblíbených pro jejich rychlou přípravu.
Řada instantních polévek je doplněna konzervanty, barvícími a aromatickými látkami; jsou mnohdy nevhodné pro děti, těhotné ženy a lidi s alergiemi či nemocemi. Polévky bez těchto příměsí mívají označení BIO a jsou upravené jako vhodné pro strávníky s dietou.
Toxické kovy v instantních polévkách jsou v malých koncentracích nepředstavujících zdravotní riziko.
Rybí polévka

Rybí polévka je polévka obvykle vařená z ryb, z jejich částí nebo případně i z darů moře, ze zeleniny, koření a vody nebo vývaru. Recepty se v různých kuchyních leckdy i značně odlišují.
V různých kuchyních existují například tyto rybí polévky:
a mnoho dalších.
La sopa

La sopa fue un programa de televisión venezolano, producido por la cadena E! Entertainment Television y conducido por Led Varela.​ El programa tiene la misma estructura de la versión norteamericana (The Soup), pero sus segmentos se van a nutrir de las producciones y los personajes que llenan la pantalla venezolana.​​
Venezuela es el tercer país donde se ha estrenado una versión de The Soup, puesto que en el año 2005 se lanzó en Europa su versión en inglés, también en el año 2011 se lanzó en México, con la conducción del actor Eduardo Videgaray y en julio de este año se estrenó también La Sopa Colombia con Alejandro Riaño como host.
La sopa, se estrenó el lunes 2 de septiembre de 2013 a las 8:30 de la noche, bajo la conducción del humorista Led Varela quien se ha destacado en la escena nacional gracias a sus presentaciones en el circuito de Stand up comedy local. Cada temporada de programa constó con 22 episodios, haciendo un total de 3 temporadas y 66 episodios.
Mediante un anuncio realizado por E! Entertainment Television a finales de marzo de 2016, el canal anuncio y oficializó la cancelación de tres de sus programas producidos en Venezuela: Zona Trendy, Coffee Break y La sopa.​
La sopa es un espacio semanal remake del programa norteamericano, The Soup conducido por Joel McHale. Adicionalmente, las estrellas de la televisión y del espectáculo comparten con Led el plató de La Sopa en calidad de invitados aunque no es nada raro que aprovechan la oportunidad para desquitarse con el anfitrión por algunas de sus reseñas.
Además el cierre de cada episodio se reserva para destacar el clip de la semana, un honor del que más de una producción o celebridad querría librarse.
Soupe miso

La soupe miso (味噌汁, misoshiru), « bouillon au miso » en japonais francisé, est une recette de cuisine traditionnelle de la cuisine japonaise. Il s'agit d'un bouillon à base de miso (pâte de soja fermenté) et de dashi (bouillon de base de la cuisine japonaise), auquel on rajoute d'autres ingrédients (légumes, tofu, algues, viande ou fruits de mer, etc.). Elle est, avec le riz, un des plats de base des repas traditionnels japonais. Il existe plusieurs variétés régionales de cette recette.
La soupe miso est une soupe de la cuisine japonaise, composée d'un bouillon et de miso (soja fermenté). D'autres ingrédients, tels que des légumes, des algues, du tofu, de la viande ou des fruits de mer, peuvent y être ajoutés. Tout comme le riz, elle est un plat régulier des repas japonais. Contrairement aux soupes occidentales riches en goût, la soupe miso, plus légère, sert à accompagner les autres plats. Elle est consommée afin de réchauffer la bouche, de préparer le palais entre deux plats, et sert aussi d'exhausteur de goût grâce à sa composition riche en glutamate et autres acides aminés libres.
Ce plat traditionnel très ancien de l'histoire de la cuisine japonaise, à base de miso originaire de Chine, est couramment consommé par les Japonais depuis la période Muromachi (1392-1573).
La préparation de la soupe miso de base nécessite de l'eau, du dashi (bouillon composé le plus souvent d'algue kombu infusée et de katsuobushi, un condiment à base de bonite fumée et séchée) et du miso (une pâte de soja fermentée). Elle possède des saveurs légères, et un goût umami prononcé.
Elle peut être déclinée sous de nombreuses variantes à base entre autres de :
Commencez par préparer le dashi. Versez la quantité désirée dans une casserole, et incorporez les accompagnements par ordre de cuisson (algues, tofu, etc.). Incorporez ensuite le miso (une à deux grosses cuillerées) en le tamisant, sans laisser bouillir la préparation. Servez chaud.
Les paquets de soupe miso instantanée lyophilisée sont à ce jour courants dans la grande distribution et sont utiles.
La soupe miso est servie traditionnellement dans un petit bol laqué shiru-wan. Les ingrédients sont mangés avec des baguettes ou avec une cuillère à soupe japonaise, puis le bouillon est bu au bol sans utiliser de cuillère. Contrairement au savoir-faire français, il n'est pas impoli de saisir son bol pour le mener à sa bouche.
Stracciatella (soupe)

La stracciatella est une spécialité culinaire romaine, également connue sous le nom de stracciatella alla romana, qui consiste en une soupe faite avec du bouillon de viande ou de légumes et un mélange d'œuf et de parmigiano reggiano râpé, populaire autour de Rome, dans la région du Latium et au centre de l'Italie. Les œufs légèrement battus avec le fromage, salés, poivrés et épicés à la noix de muscade, sont coagulés par l'ajout du bouillon chaud et forment de petits filaments, ou straccetti, en italien.
En italien, un diminutif dérivé du verbe stracciare (déchiqueter), signifie « petit lambeau ».
Traditionnellement, la stracciatella alla romana est servie au début des déjeuners de Pâques et, à Rome, pendant les fêtes de Noël.
Une soupe similaire, appelée zanzarelli, a été décrite par Maestro Martino dans son manuel du XV siècle le Libro de arte coquinaria. La préparation traditionnelle de la stracciatella est également assez similaire à celle du sciusceddu, une riche soupe festive de Messine en Sicile qui pourrait être une cousine du plat romain.
La stracciatella alla romana est traditionnellement préparée en battant des œufs et en les mélangeant à du parmesan râpé, du sel, du poivre, de la muscade, un zeste de citron et parfois de la semoule ; ce mélange est ensuite légèrement arrosé d'un bouillon de viande ou de légumes bouillant, tout en remuant de manière à produire de petits lambeaux (« stracciatelle ») d'œuf cuit dans le bouillon. La soupe obtenue peut être servie dans des bols contenant quelques fines tranches de crostini, avec du parmesan râpé sur le dessus.
La stracciatella connait des variantes régionales : stracciatella alla pesarese dans les Marches, minestra del paradiso en Émilie-Romagne, et plus spécifiquement brodo con la tevdura dans la région de Reggio d'Émilie.
Selon Ada Boni, la stracciatella alla romana était également parfumée à la marjolaine. D'autres recettes traditionnelles italiennes et italo-américaines suggèrent de la garnir de persil haché. Certaines variantes américaines incorporent des épinards comme ingrédient principal.
La soupe stracciatella a inspiré la saveur du gelato (glace italienne) du même nom, qui a été créée en 1962 par un restaurateur de la ville septentrionale de Bergame, qui affirmait qu'il en avait assez de mélanger des œufs dans un bouillon pour satisfaire les clients de Rome.
Soupe au pistou

La soupe au pistou est une soupe aux légumes d'été provençale, avec des pâtes, servie avec du pistou, un mélange pilé d'ail, d'huile d'olive et de basilic.
Le pistou (du provençal pista, issu du latin pistare, « piler, broyer, réduire en pâte » ; pistar en occitan, ) est voisin du pesto (de l'italien pestare, même sens) de la cuisine ligure. Ce dernier contient toutefois des pignons, du parmesan et du pecorino. Le terme pistou désigne en provençal le pilon du mortier qui sert à faire la préparation, et non pas le basilic, qui se dit baseli ou balicot.
Le basilic perdant énormément de sa saveur à la cuisson, le pistou est généralement mélangé à la soupe au moment du service, ou servi séparément, pour être mélangé directement dans l'assiette par les convives.
Jean-Baptiste Reboul, est un cuisinier français notamment connu pour son livre La Cuisinière provençale, compilant plus de mille recettes provençales. La recette présentée ici, à titre « historique » est celle tirée de son livre :
« Cette soupe, d'origine génoise, n'est guère en faveur qu'en Provence ; l'usage en est même très restreint. Mettez dans une marmite deux litres d'eau avec 1/2 kilogramme de haricots verts coupés en petits dés, 3 ou 4 pommes de terre émincées, 2 tomates épluchées et hachées ; assaisonnez et laissez cuire. Aux trois quarts de la cuisson, ajouter 500 g de gros vermicelle et laissez finir de cuire, mais très doucement, afin qu'elle n'attache pas au fond, car cette soupe doit être très épaisse. Au moment de servir, pilez 2 ou 3 gousses d'ail avec une branche de basilic, arrosez de 3 ou 4 cuillères d'huile d'olive, en tournant comme pour former un aïoli clair : délayez cette composition avec 2 cuillères de la soupe, mettez-la ensuite dans la soupière avec une poignée de fromage râpé en bien remuant. »
Aujourd'hui, la soupe au pistou que l'on rencontre à Nice, ou plus généralement en Provence, a quelque peu évolué. Comme pour de nombreuses recettes, chaque famille, chaque cuisinier a sa méthode. D'une façon générale, elle est composée de légumes frais : haricots (verts, marbrés à écosser blancs et rouges), de courgettes, de pommes de terre et de tomates. Elle n'inclut pas de légumes d'hiver tels que les carottes. Les pâtes, qui sont cuites dans le bouillon, sont épaisses (petits sifflets rayés ou spaghettis coupés), et c'est dans celui-ci que lors du service est dilué le pistou.
Le chef provençal Guy Gedda donne une recette contenant des carottes, des « cocos blancs » (haricots blancs avec cosse), des « cocos rouges », des haricots verts plats, des tomates, des courgettes, des pommes de terre et des coquillettes. Au moment de servir, il y ajoute également le pistou.
Soupe de poisson

La soupe de poisson est une appellation générique désignant toutes les recettes de soupes du monde, généralement épaisses, à base de divers poissons, crustacés et fruits de mer.
La soupe de poisson remonte au moins à la cuisine gauloise et à l'alimentation en Grèce antique des Phocéens des débuts de l'Antiquité, avec en particulier la bouillabaisse des marins-pêcheurs du marché aux poissons du Vieux-Port de Marseille, de Marseille antique.
Dans les pays côtiers du nord de la mer Méditerranée (Espagne, France, Italie, Croatie), la soupe de poisson est traditionnellement cuisinée avec des poissons de roche (ou de la godaille, poissons trop petits pour être vendus), des oignons, du lait ou de la crème fraîche, du vin blanc, de l'huile d'olive, du safran, et éventuellement avec des légumes comme la soupe de poissons à la sétoise. Les poissons de roche étant généralement pleins d'arêtes, ils doivent être cuits puis passés au tamis ou au chinois. Elle peut-être accompagnée de croûtons tartinés de rouille et saupoudrés de gruyère ou d'emmental râpé.
Parmi les poissons de roche fréquemment utilisés pour la soupe de poisson, peuvent être cités les rascasse rouge, rouget barbet, vive, saint-pierre, congre (fiélas), daurade, dorade royale, merlan, baudroie (lotte), grondin (galinette), castagnole, girelle, petit curé, sévereau, petit mulet, saupe, aiguille...
Sur les côtes méditerranéennes françaises et italiennes, la « soupe du pauvre » est réalisée à partir d'un bouillon réalisé avec des crustacés et des fruits de mer ramassés sur les rochers : généralement quelques crabes verts et quelques moules.
सूप

सूप (संस्कृत : शूर्प), बांस या सींक आदि से बना हुआ अनाज फटकने का एक पात्र/औजार । इसकी सहायता से अनाज से कूड़ा-करकट या अनाज की भूसी आदि निकाली/अलग की जाती है। यह एक आयताकार बर्तन है जिसके दोनों ओर के किनारे ऊपर उठे हुए होते हैं और पीछे के उठे हुए भाग से जोड़कर बाँधे रहते हैं। आगे कोई किनारा नहीं होता।
इसको चलाने वाला व्यक्ति इसको एक प्रकार की घूर्णीय गति देता है (जो पूरे चक्र में नहीं होती, ४०-५० डिग्री आगे-पीछे घुमाया जाता है।) यह एक प्रकार से अपकेन्द्रित्र (सेन्ट्रीफ्यूज) जैसा काम करता है, भारी चीजें घूर्णन के केन्द्र के पास रह जातीं हैं और हल्की चीजे केन्द्र से दूर चली जातीं हैं।
कन्नड़ खाना

चिरोटी • मसाला दोसा • रोटी • भरवां कोलोकेशिया साग • धारवाड़ पेड़ा • गोकाक • सारु • मज्जिगे हुली • केम्पन्ना • सज्जिगे • बजील • सांभर • येन्ने • पैडी करी • सोप्पू पाल्या • उस्ली • झोल्का • पंडी करी • कोली करी • बेम्ब्ला करी • तालिपट्टू • मैसूर पाक • ओबट्टू • कर्दंतु • शैविगे पायस • कूटु • रागी मन्नी • जोडा मुद्दे
पकोड़ा

पकोड़ा एक भारतीय व्यञ्जन है। यह अनेक प्रकार से बनाया जाता है, अनेक प्रकार की शाक-फलियाँ से बना कर ऋतु अनुसार विभिन्न प्रकार की चटनियों के साथ खाया जाता है।
बेसन (चने की दाल का आटा)
तेल
कान्दा, हरी मिर्च, अदरक, शाक-फलियाँ
जीरा, लवण ,अजवाइन, हीङ्ग, हल्दी
सभी सामग्री अनुपात स्वाद अनुसार कड़ाही मे घर्म तेल मे तलकर बनाया जाता है।
अधिमान अनुसार पालक, आलू अन्य हरी शाक-फलियाँ को मिलाया जा सकता है।
जब मूँग की दाल को गलाकर आधा पेस्ट आधी दाल, बेसन , हरी मिर्च, अदरक ,जीरा मिलाकर बनाने पर इसे मूँगवड़़ा/मूँगौड़ा कहते है।
सम्पूर्ण उत्तर भारत मे हर शहर हर गॉव मे जल पान ग्रह ,होटल ,ढाबे पर ,चाय दुकान पर मिलता है
इस व्यवसाय से लाखो लोग जुडे हुये है
खिचड़ी

खिचड़ी एक लोकप्रिय भारतीय व्यंजन है जो दाल तथा चावल को एक साथ उबाल कर तैयार किया जाता है। यह रोगियों के लिये विशेष रूप से उपयोगी है।
उत्तरी भारत में मकर संक्रान्ति के पर्व को भी "खिचड़ी" के नाम से भी जाना जाता है। इस दिन खिचड़ी खाने का विशेष रूप से प्रचलन है। एक में मिलाया या मिलाकर पकाया हुआ दाल और चावल। क्रि० प्र०—उतारना।—चढ़ाना।—डालना।—भूतना।— पकाना। मुहा०—पकना पकना = गुप्त भाव से कोई सलाह होना। ढाई चावल की खिचड़ी अलग पकना = सब की समति के विरुद्ध कोई कार्य होना। बहुपत के विपरीत कोई काम होना। ढाई चावल की खिचड़ी अलग पकाना = सब की संमति के विरुद्ध कोई कार्य करना। बहुमत के विरुद्ध कोई काम करना। खइचड़ी खाते पहुँचा उतारना = अत्यंत कोमल होना। बहुत नाजुक होना। खिचड़ी छुवाना = नववधू से पहले पहल भोजन बनवाला। २. विवाह की एक रसम जिसे 'भात' भी कहते है। मुहा०—खिचड़ी खइलाना = वह और बरातियों को (कन्या पक्ष वालों का) कच्ची रसोई खिलाना। ३. एक ही में मिले हुए दो या अधिक प्रकार के पदार्थ। जैसे,— सफेद औऱ काले बाल, या रुपए और अशरिफिआँ; अथवा जौहरियों की भाषा में एक ही में मिले हुए अनेक प्रकार के जवाहिरात। ४. मकर संक्रांति। इस दिन खिचड़ी दान की जाती है। यौ०—खिचड़ी खिचड़वार। ५. बेरी का फूल। क्रि० प्र०—आना। वह पेशगी धन जो वेश्या आदि को नाच ठीक करने के समय दिया जाता है। बयाना। साई।
खिचडी के प्रकार :- सामान्य भाषा मे उपर्युक्त प्रकार के मिश्रण को खिचडी कहते है परंतु देखा जाये तो कम्पोजिशन के आधार पर इसके 4 प्रकार होते है - (1) खिचडी या सामान्य खिचडी :- चावल + उड़द की काली दली हुई छिलके सहित दाल + नमक | (2) भेदडी :- चावल + मूँग की दाल + नमक + हल्दी | यह मरीजो के लिये होती है | (3) ताहरी :- चावल + दाल + आलू + सोयाबीन + नमक + हल्दी | (4) पुलाव :- चावल + दाल + मौसमी सब्जियां + सोयाबीन + नमक + हल्दी + सलाद |
सभी के साथ घी/छाछ/दही जरूर ले | मरीज घी का परहेज करे |
100 ग्राम चावल, 50 ग्राम मूंग दाल, 2 आलू, 1 छोटी फूल गोभी, 100 ग्राम मटर के दाने, 1 इंच अदरक, 3-4 हरी मिर्च, स्वादानुसार नमक, आधा टीस्पून हल्दी, आधा टीस्पून शक्कर, 2 साबुत लाल मिर्च, 1/3 टीस्पून जीरा, 1 चुटकी हींग, 4 लौंग, 2 छोटी इलायची, 1 इंच दालचीनी, 2 तेजपत्ते, 3 टेबलस्पून देशी घी।
Brenebon

Brenebon adalah hidangan sup kacang merah khas Indonesia Timur, khususnya ditemukan pada khazanah hidangan Manado atau Minahasa. Hidangan sup ini dibuat dari kacang merah dan sayuran yang disajikan dalam kuah kaldu daging, dengan campuran bumbu sup pada umumnya seperti bawang putih, merica dan bumbu-bumbu lain.
Hidangan ini berasal dari pengaruh hidangan Belanda yang diadopsi oleh masyarakat Indonesia bagian timur. Nama "brenebon" merupakan pengucapan lokal Manado yang berasal dari bahasa Belanda, yaitu bruine bonen; bruine berarti "warna cokelat", sedangkan bonen berarti "kacang", maka bruine bonen berarti "kacang merah".
Biasanya bahan daging untuk brenebon dicuci dan direndam semalaman. Lalu daging direbus hingga empuk. Bila daging, kaki, atau tetelan sudah empuk, kemudian dimasukkanlah bumbu penyedap rasa seperti bawang merah, bawang putih, garam, gula pasir, merica, pala, kadang cengkih. Terakhir, dimasukkan irisan buncis, seledri dan daun bawang sebagai pelengkap. Setelah itu brenebon siap disajikan hangat-hangat dengan nasi putih, dan biasanya disantap dengan sambal tumis.
Dalam versi Belanda dan Minahasa asli, biasanya daging yang dipakai adalah daging atau kaki babi. Karena hal itulah biasanya sup ini bertekstur lebih kental dan mengkilap. Akan tetapi, masakan sup kacang merah juga lazim dimasak sebagai sajian masakan rumah tangga sehari-hari. Versi yang halal biasanya mengganti kaldu daging atau kaki babi dengan tetelan sapi atau bagian daging sapi yang bertulang.
Sup wortel

Sup wortel (disebut dalam bahasa Prancis sebagai Potage de Crécy, Potage Crécy, Potage à la Crécy, Purée à la Crécy dan Crème à la Crécy) adalah sebuah sup yang disajikan dengan wortel sebagai bahan utama. Hidangan tersebut dapat disajikan sebagai sup berkaldu atau krim. Sayur tambahan, sayur akar dan berbagai bahan lain dapat dipakai dalam penyajiannya. Sup tersebut dapat disajikan hangat atau dingin, dan memiliki beragam resep.
Sup wortel disebut sebagai hidangan "klasik" dalam masakan Prancis. Sup tersebut disantap oleh Raja Edward VII setiap tahun pada 26 Agustus untuk memperingati Pertempuran Crécy tahun 1346.
Zuppa di miso

La zuppa di miso (in giapponese misoshiru (味噌汁)) è una zuppa tradizionale della cucina giapponese costituita sostanzialmente da brodo, in particolare dashi, mescolato con pasta di miso.
La zuppa di miso prende il nome dal suo ingrediente principale, il miso, una pasta di soia fermentata dagli svariati usi in cucina, soprattutto nella cucina moderna giapponese, dove si utilizza spesso per marinare o gratinare.
Alla base della zuppa di miso vi è il dashi, un alimento composto da scaglie di tonnetto striato essiccato (katsuobushi) e da una grossa alga di nome kombu. Non serve aggiungere sale, in quanto il miso, per sua natura, è già molto salato. In questo brodo, per ottenere la zuppa, si dissolve la pasta di miso, a cui si possono aggiungere cubetti di tofu ed altre varietà di alga (wakame, per esempio).
In accordo con la tradizione giapponese gli ingredienti solidi della zuppa vengono scelti in modo da riflettere il variare delle stagioni. Così il negi (pianta simile all'erba cipollina) e il tofu si mischiano con gli ingredienti dal sapore delicato contenuti nella zuppa.
Nella zuppa possono essere utilizzati altri ingredienti: carote, daikon e patate, aggiunti nelle ricette della zuppa in Europa e America. Durante il mese di maggio vengono aggiunti alla composizione ingredienti quali funghi, cipolla, gamberetti, pesce grattugiato.
La zuppa di miso può essere preparata in diversi modi. Il miso viene sempre aggiunto a fine cottura, al fine di non alterare il suo sapore e le sue proprietà organolettiche, o uccidere, con la bollitura, i microrganismi contenuti al suo interno. Quando le verdure sono cotte, il brodo viene tolto dal fuoco, viene aggiunto il miso e gli altri ingredienti crudi, e la zuppa viene servita, calda.
In Giappone la zuppa di miso e il riso bianco sono i due piatti più importanti della colazione tradizionale giapponese. In Oriente sono molto comuni le confezioni di zuppa di miso istantanea, composti solitamente liofilizzati da aggiungere all'acqua calda. Il suo utilizzo è molto comune soprattutto sui posti di lavoro.
Zuppa

La zuppa è un alimento principalmente liquido, servito caldo o talvolta freddo, che viene preparato combinando ingredienti come verdure, legumi, carne o pesce con brodo, latte o acqua. Le zuppe calde sono inoltre caratterizzate dall'ebollizione degli ingredienti in una pentola, fino a quando gli aromi non vengono estratti, formando un brodo.
Nella cucina italiana solitamente la zuppa costituisce un primo piatto, ma in altri casi può essere anche un antipasto o un piatto unico.
La parola deriva dal germanico suppa, ovvero "pane inzuppato". Il termine è passato invariato al latino volgare e infine all'italiano zuppa. Il termine ha la stessa radice nella maggior parte delle lingue neolatine e germaniche.
In italiano usualmente si è soliti distinguere tra zuppa e minestra rispetto al loro contenuto. Mentre la minestra di norma contiene pasta o riso, la zuppa ne è sprovvista, è piuttosto liquida e richiede di essere addensata aggiungendo fette o pezzi di pane; viene in genere servita accompagnata da crostini di pane tostati o fritti.
Altre preparazioni simili sono la vellutata e il passato di verdure.
Quando il pane è ingrediente prevalente ed è già presente in cottura prende il nome di pancotto. Una zuppa a base di carne può essere simile a uno stufato, anche se in quest'ultimo il liquido viene maggiormente assorbito rispetto alla zuppa.
La prima prova della zuppa nella pratica culinaria umana risale al Paleolitico superiore, periodo in cui le rocce alterate termicamente diventano comuni nella documentazione archeologica. Piccole fosse di ebollizione sono presenti nel sito gravettiano di Pavlov VI. I ciottoli venivano riscaldati sul focolare e poi messi nell'acqua per portarla a ebollizione. Tuttavia, l'antichità della zuppa è molto contestata. Sulla base di prove etnografiche, alcuni archeologi ipotizzano che i primi esseri umani usassero pelli e cestini a tenuta stagna per far bollire l'acqua.
Zuppa di cipolle

La zuppa di cipolle (in francese soupe à l’oignon) è un piatto tipico della cucina francese.
Anche se presente in molte cucine nazionali e pur avendo un'origine antica risalente all'antica Grecia, la versione moderna, a base di brodo di carne e contornata di crostini di pane, è ritenuto che sia stata elaborata nel XVIII secolo in Francia.
In Piemonte viene preparato un piatto molto simile che prende il nome di zuppa mitonata, imbevuta nel brodo di gallina o manzo e contenente formaggio grattugiato.
La tradizione culinaria fiorentina annovera la carabaccia, una zuppa di pane di cui esistono due versioni: una "povera" con cipolle stufate, sedano e carote, e una "ricca", a base di cipolle di Tropea.