Kamayan

Angkamayan, kilala rin bilangkinamotokinamutsa mgawikang Bisaya, ay ang tradisyonal na paraan saPilipinasng pagkakain gamit ang mga kamay. Tumutukoy rin ito sasalu-salo, isang sama-samang handaan sa Pilipinas kung saan inihahain ang mga pagkain sa mgadahon ng sagingat kinakain nang walang kagamitan.
Isa pang katawagan sa kamayan angboodle fightna ginagamit sa konteksto ngtradisyonngmilitarna magsikain nang sabay-sabay.
Ang kahulugan ng "kamayan" at "kinamot" ay "[kumakain] gamit ang kamay", mula sa salitang ugat na kamay atkamotna may parehong depinisyon.Ang ibig sabihin ng "salu-salo" ay "handaan" o "bangkete", isangreduplikasyonng salo, "kumain ng sabay" o "makisalo sa pagkain".
Ipinakikita ng mga reperensiya na ang salitang "boodle" aybalbal ng militarsaEstados Unidospara sa mga matatamis nakontrabandokatulad ngkeyk,kendiatice cream. Ang "boodle fight" ay parti kung saan nakahain na boodle.Maaari ring nanggaling ang salita mula sa "kit and caboodle"; ang caboodle ay hinango mula saboodleobooty.
Pre-kolonyal ang kasanayan ng kamayan. Nailarawan ito sa mga ulat niAntonio Pigafettain theekspedisyon ni Magellanes, pati na rin ng mga Kastilang misyonero noongpananakop ng Kastila. Habang mayroong mga kagamitan tulad ng mga kahoy na kutsara at sandok sa kulturang pre-kolonyal sa Pilipinas, hindi ipinangkain ang mga ito.
Pinayagan ang kasanayan noong panahong Kastila, ngunit nasupil ito noongpanahong Amerikanokung kailan agresibong itinaguyod ang etiketa ng mga Amerikano sa pagkain at ang paggamit ng mga kutsara at tinidor.
Tumutukoy ang kamayan sa kilos ng pagkakain gamit ang kamay, na siyang tradisyonal na pamamaraan ng pagkakain sa kulturang Pilipino noong panahong prekolonyal. Nagagawa ito sa pagbuo ng maliit na bunton ng kanin, pagdagdag ng ulam na pampalasa, at pagsiksik nito gamit ang mga daliri hanggang sa makabuo ng maliit natagilo, pag-angat sa bibig habang nakayapos sa mga apat na daliri, at pagpasok nito sa bibig gamit ang hinlalaki. Mga daliri ng isang kamay lang ang ginagamit sa buong proseso. Hindi ginagamit ang palad at hindi pumapasok ang mga daliri sa bibig. Dahil hindi ginagamit ang isa pang kamay, maaari itong gamiting panghawak ng plato o isang inumin.
Tumutukoy rin ito sa tradisyonal na sama-samang handaan ng pamayanan o pamilya, kung saan nilalagyan ng kanin at iba't ibang makukulay na ulam ang mga dahon ng saging at kinakain nang sabay-sabay. Hinuhugasan ang mga dahon at bahagyang nilalaib sa apoy upang kuminis at sinasapinan ang isang mahabang lamesa.SaKapuluang Batanessa hilagang Pilipinas, ginagamit ang dahon ngtipuhosa tradisyon ng paghahain na tinatawag navunungovunong.
Nakaayos ang mga pagkain sa pantay-pantay na distansiya sa buong lamesa upang matiyak na abot-kamay para sa lahat ang mga handang pagkain. Karaniwang ginagamit ang mga sumusunod na kanin:sinaing,sinangag, obugnoy. Kabilang sa mga karaniwang ulam anginihaw,litson,lumpiya, mga pritong karne (tulad ngcrispy pata),tusino,tapa,longganisa,pansit, itlog na nilaga o maalat, lamang dagat,daing, at gulay na nabanlian, sariwa, o ginisa. Sinasabayan ito ng samu't saringsawsawan,kalamansi,bagoong, patiatsara. Isinasama rin ang mga panghimagas kagaya ngmangga(hinog o hilaw), pinya, pakwan, papaya,buko,letseplan, at iba't ibangkakanin. Kadalasangpalamig,serbesa,alakosoftdrinkang mga inumin. Bilang patakaran, hindi isinasama ang mga sabaw.
Ang kamayan ay impormal at matalik na paraan ng kainan. Nagpaparamdam ito ng nais na magbahagi sa isa't isa, at nakikipag-usap ang mga kalahok habang kumakain. Wala itong istriktong etiketa at tuntunin hindi kagaya sa kanluraning kainan, at nakadepende ang inihahain na pagkain sa anuman ang naroroon. Maaaring magkamayan sa pribadong kainan ng pamilya o sa mga pagtitipon, pagdiriwang, piknik o pista. Dumadami nang dumadami ang mga Pilipinong restawran na naghahain ng pagkain sa paraan ng kamayan.