Knafeh

Angknafehay isang tradisyonal na Arabeng panghimagas, na gawa sa pinaikot na pasterlerya na tinatawag nakataifi,na ibinabad sa matamis, de-asukal na arnibal na tinatawag naattar, at karaniwang nilalakit ng keso, o iba pang sangkap tulad ngclotted cream,pistatsoo nuwes, depende sa rehiyon.Sikat ito saGitnang Silangan.
Sa wikang Arabe, maaaring tumukoy ang pangalan sa pasteleryang makuwerdas mismo, o ang buong putahe. Sa wikang Turko,tel kadayıfang tawag sa pasteleryang makuwerdas, atkünefenaman ang tawag sa de-kesong panghimagas na nagsasangkap nito.SaBalkanes, tinatawag nakadaif/cataifang gutay-gutay na tapay,atkadaifinaman sa Gresya, at ito ang batayan ng mga iba't ibang putaheng pinagsama o pinagpatong kasama nito, kabilang ang mga pasterleryang panghimagas na may nuwes at matatamis na sirup.
Nanggaling ang salitang "knafeh" mula sa Arabeng Lebantino at Ehipsiyo, at maaari itong isatitik sa mga sumusunod na paraan:kanafeh, kenafeh, knafeh, kunafah, kunafeh, konafa, knéfé, kunafa, at mga iba pang kahawig na baryasyon.
Pinagdedebatihan ang pinakapinagmulan ngkanafeh. Ayon sa ilang sanggunian, hinango ito sa salitang "kenephiten" saKoptong Ehipsiyo, na nangangahulugang tinapay o keyk.May mga maagang patotoo sa mga kuwento tulad ngAng Isang Libo't Isang Gabi.Ayon sa isa pang pangmalas, nagmula ito sa Semitikong ugat na may kahulugang "gilid" o "pakpak", mula saArabengkanafa, "pagiliran o palibutan".
Ayon sa isang karaniwang kuwento, inilikha ang ulam, at inireseta ng mga doktor, upang masapatan ang pagkagutom ng mgakalipatotuwingRamadan. Sinasabi na nangyari ang kuwento saEhiptongPatimi o saKalipatong OmeyasaDamasko,Sirya, kung saan inihanda ito ng mga Lebantinong tagagawa ng panghimagas para saMu'awiya I, upang mabawasan ang gutom sa panahon ng pag-aayuno tuwingRamadan.Iniulat din na binanggit ito sa pagsulat noong unang bahagi ng ikasampung siglo, at may pinanggalingang Patimi.Subalit, maaaring iba ang mga putaheng nabanggit sa mga makasaysayang teksto kumpara sa mga modernong bersiyon ngkanafeh.
Hindi binabanggit ngKitab al-Tabikh(Aklat ng Mga Putahe) ni Ibn Sayyar al-Warraq noong ikasampung siglo, isang koleksiyon ng mga Arabeng resipi at payong pagkain ng mgakalipatong Abasida, ang salitangkunāfa, ni binabanggit ang paglalarawan ng putahe na kilala ngayon. Subalit, mayroon itong kabanata tungkol sa mga panghimagas na gawa sa kaugnay naqatāyif("krep"), kung saan hinango ang salitang Turko nakadayıfat salitang Griyego nakataïfi. Sa isang resipi, pinapalaman angqatāyifng nuwes, ipiniprito, at nilalagyan ng patining hani-asukal, na halos pareho sa bersiyon ngayon. Inilarawan din ang mga malalaki at maninipis na krep na malatela, na tinatawag naruqāq, na iniluluto satābaq, isang bilog na pohas ng metal, na nakasalit ang mga prutas, at binudburan ng asukal.
Sa anonimongKitab al tabikh fi-l-Maghrib wa-l-Andalus(Aklat ng Mga Putahe mula saMagrebat Al-Andalus) noong ika-13 siglo, ginagamit ang salitang'kunāfa'upang ilarawan ang isang krep na gawa sa batidong manipis sa isang Indiyanong kawali o "salamin" (angtābaq), at sinasabi na katumbas nito angruqāq. Mayroon din itong resipi para saAbbasid Qatāyif(ang mga krep na tinatawag namusahhadasa Al-Andalus), na gumagamit ng parehong batido, ngunit mas manipis ang pagkagawa ngkunāfa, na "parang pinong tisyu". Mayroon itong iilang resiping panghimagas ukol sakunāfa, kung saan inihahain ang mga krep na nilahukan ng sariwang keso, inihurno, at binudburan ng hani at sirup de-rosas; o pinupunit-punit na parang mga dahon ng rosas at niluluto sa hani, nuwes, asukal, attubig-rosas.
Nagsalaysay si Ibn al-Jazari ng ika-13 siglong inspektor ng merkado na dumaan saDamaskosa gabi, para matiyak ang kalidad ngkunāfa, qatā'if, at iba pang pagkain na may kinalaman sa Ramadan, noong panahong Mamluk.
Sa huling yugto ngGitnang Kapanahunan, nilikha ang isang bagong teknika, kung saan may manipis na batido na pinatulo sa pilyego ng metal mula sa isang butas-butas na lalagyan, na nagbuo ng mga kuwerdas na parang buhok. Sa isang pagsasalin ng mga Turkong Otoman ngKitab al-Tabikhni Muhammad bin Hasan al-Baghdadi noong kalagitnaan ng ika-15 siglo, idinagdag ang ilang mga bagong kontemporaryong resipi, kabilang ang ganitong resipi para sakadayif, ngunit hindi nakabanggit kung saan ito nagmula.Ito ang naging basehan ng modernongkunafa/kanafeh. Ipiniprito ito kasama ng mantikilya o mga budbod tulad ng nuwes, pinatamis na keso, oclotted cream, at hinahaluan ng tubig-rosas at asukal. Kumalat ang pastelerya mula sa mga lupaing Arabe patungo sa mga kalapit na bansa kabilang ang Iran at Gresya, at sa Turkiya kung saan kilala ang pastelerya bilangtel kadayıf("kuwerdas na krep"), na ginagamit sa mga kaugnay na pastelerya tulad ngdolma kadayif.
Nagmula angkanafeh Nabulsiehmula saPalestinonglungsod ngNablus,kaya pinanganlangNabulsieh. Kilala pa rin ang Nablus para sa kanafeh nito, na binubuo ng suwabeng puting keso at ginutay-gutay na trigo sa itaas, na nilagyan ng sirup de-asuka.SaGitnang Silangan, itong baryante ngkanafehang pinakakaraniwan.
Sa rehiyongHatayng Turkiya, na dating bahagi ngSiryaat may malaking populasyongArabe,künefeang tawag sa pastelerya habangtel kadayıfang tawag sa mga malakawad na piraso. May medyo malambot na keso tulad ngUrfa peyniri(keso ngUrfa) oHatay peyniri(keso ngHatay), na gawa sa hilaw na gatas, sa palaman.Sa paggawa ngkünefe, hindi binibilot angkadayıfsa paligid ng keso, sa halip, nasa gitna ang keso ng dalawang suson ng malakawad nakadayıf. Iniluluto ito sa mga maliliit natansongplato, at inihahain nang napakainit at sinasabayan ngclotted cream(kaymak) at binubudburan ng mga pistatso onogales. Sa lutuing Turko, mayroon dingyassı kadayıfatekmek kadayıfı, na hindi binubuo ng mga malakawad na piraso.