davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
شعيرية الأرز

شعيرية الأرز هي شكل رقيق من الطعام المعكرون. يُشار إليها أحيانًا بـ "معكرونة الأرز" أو "عصي الأرز"، ولكن لا يجب الخلط بينها وبين معكرونة السيلوفان، وهو نوع مختلف من الشعيرية الآسيوية المصنوعة من نشا فول مورنغ أو نشا الأرز بدلاً من حبوب الأرز نفسها.
تعد شعيرية الأرز جزءًا من العديد من المطابخ الآسيوية، حيث يتم تناولها غالبًا كجزء من طبق حساء أو قلي أو سلطان. أحد الأنواع المعروفة بشكل خاص والأكثر سمكًا قليلاً، يُسمى غويلين مي فين (桂林米粉)، ويأتي من مدينة غويلين الصينية الجنوبية، حيث يُعتبر من الأساسيات في وجبة الإفطار.
تُعرف شعيرية الأرز في آسيا على نطاق واسع بتسميات مرتبطة بلغة هوكن 米粉 (بي هون، تترجم حرفيا. شعيرية الأرز). وتشمل هذه التسميات بيفون (اليابان)، بي هون أو مي فن (تايوان)، بيجون أو بيهُون (الفلبين)، بي هون (سنغافورة)، بيهُن أو مي هون (ماليزيا وإندونيسيا)، ومي هون (جنوب تايلاند). تشمل الأسماء الأخرى نوم بان شوق (كمبوديا)، سان كيا زان (ميانمار)، وبُن (فيتنام).
ابتداءً من 1 يوليو 2014، أصبحت القواعد التي وضعتها إدارة الغذاء والدواء في تايوان سارية المفعول، حيث يُسمح فقط للمنتجات المصنوعة من 100% أرز بأن تحمل وتُباع تحت اسم "米粉" (بي هون، مي فن) في تايوان، والتي تُترجم عادة إلى "شعيرية الأرز" أو "نودلز الأرز". إذا كان المنتج يحتوي على نشا أو أنواع أخرى من مسحوق الحبوب كمواد خام ولكن يحتوي على 50% على الأقل من الأرز، يجب أن يُسمى "調和米粉"، مما يعني "شعيرية الأرز المختلطة". لا يمكن تسمية المنتجات المصنوعة من أقل من 50% أرز بـ"شعيرية الأرز".
في الفلبين، يُشار إلى "بيهُون" عادةً باسم "نودلز الأرز"، ولكن معظم النسخ المتاحة في المتاجر مصنوعة من نشا البطاطا بدلاً من الأرز. هذا يجعل النودلز أكثر شفافية ومرونة عند الطهي، مما يميزها عن نودلز الأرز التقليدية. يعود هذا التبديل إلى الفعالية من حيث التكلفة وتفضيلات القوام في السوق المحلي.
نظرًا لأن مصطلح 米粉 (مي فن) يعني حرفيًا "نودلز الأرز" في الصينية، يوجد تنوع كبير بين نودلز الأرز التي يُطلق عليها هذا الاسم. في هوبي و تاريخيًا في معظم هونان، تشير كلمة مي فن إلى نودلز الأرز السميكة والمسطحة المصنوعة باستخدام خليط رطب، مماثلة لشاهاي فن. في تشانغده، يشير المصطلح إلى نودلز سميكة ومستديرة قد حلت محل الـ مي فن الأخرى في هونان. هذه هي الـ مي فن في الصين، لكنها ليست نودلز الأرز الفعلية.
في ماليزيا، يمكن العثور على شعيرية الأرز تحت أسماء مثل ميهون، مي هون، مي هون، بيهُون، أو بي هون.
هناك العديد من أنواع حساء بيهُون، من نودلز لحم الخنزير، و لحم الدجاج، و كرات السمك، وغيرها من البدائل التي تناسب تفضيلات الأشخاص.
كوكيا

كوكيا (بالإيطالية: Cuccìa)‏ هو طبق صقلي تقليدي يحتوي على القمح المسلوق، ويؤكل في يوم القديسة لوسي (13 ديسمبر). يستهلك هذا الطبق في جزيرة صقلية وبين الأميركيين الإيطاليين للاحتفال بالإغاثة من نقص الغذاء في صقلية، ويعزى ظهور القمح في الجزيرة إلى القديسة لوسي. وفقا للعرف، ينبغي أن لا يؤكل الخبز في 13 ديسمبر، حيث تؤكل كوكيا كمصدر الوحيد للقمح والمصدر الرئيسي للغذاء لليوم.
Turşu-sıyıq

Turşu-sıyıq — Azərbaycanın milli yeməyi.
Bulyon — 40q, düyü — 30q, baş soğan — 24q, göy soğan — 26q, yerkökü — 40q, ispanaq — 50q, quzuqulağı — 50q, ərinmiş yağ — 15q, keşniş və ya nanə — 10q, lavaşana — 50q, duz, istiot.
Düyü ət bulyonunda bişirilir, üzərinə yağda qızardılmış soğan və yerkökü əlavə edilir. Sonra yuyulub doğranmış göy srğan, ispanaq və quzuqulağı qatılıb bişirilir. Hazır olmasına az qalmış lavaşana, istiot və duş vurulur. Süfrəyə verilərkən üstünə göyərti səpilir.
Yulaf sıyığı

Yulaf sıyığı-Yulaf yarmasından hazırlanır. Yulaf unundan hazırlanır.
Bu yemək Şotlandiya, Skandinaviya və Rusiyada həmçinin şərq slavyan xalqlarında bu sıyıq bəzən süd bəzən isə suda hazırlanırdı. Xeyirli yemək olduğu üçün son illərdə çox ölkərdə xeyli popilyarlıq qazanmışdır. Yüksək koloriliyi və tutumu ilə əlaqədar səhər yeməyi kimi istifadə edilir və çox gün ərzində adamı tox tut ur.
Milli yemək olan bu sıyığın ovulmuş bəzən də çox da xırdalanmamış çeşidindən istifadə edilir. Hazırlanması bir və ya bir saat yarım çəkir. Hazır sıyığın rəngi bozlu-sarımtıl olur. Sıyıq hazırlanan zaman həcmi azı 4 dəfəyə qədər artıq.
Yulaf sıyığına şəkər, duz, süd, qatıq, yağ, mürəbbə, quru meyvələr, darçın, çərəzlər və pendir də əlavə edilir. Bəzən ona meyvə dilimləri də əlavə edirlər. Məs, banan, nar, dondurulmuş giləmeyvələr.
ABŞ-də bu sıyıq 1901-ci ildən Quaker Oats şirkəti tərəfindən hazırlanır. 1980-edilməyə başlanıldı.Bu sıyıq qanda xolestirinin miqdarını aşağı salır. Əgər bu ci ildən isə sıyıqların tərkibinə müxtəlif mineral mikroelementlər əlavə sıyıqa duz və şəkər qatılmazsa dietik xəstələr və təzyiq xəstələri üçün başlıca yerləridir. Sovetlər dövründə bu sıyıq Gerkules adı altında buraxılırdı.Uşaqlar üçün də yararlı qida hesab edilirdi.
Noxud sıyığı

Noxud sıyığı — Suda bişirilmiş noxudlara qaymaq, yağ və ədvalardan istifadə edərək hazırlanır.
Noxudlu sıyıq əsas yemək ola bilər. Ona çox vaxt soğan, qara istiot da əlavə edirlər. Qarniyer kimi üzərinə balıq və ətdən istifadə edirlər. O dietik yeməkdir. Yüksək koloriliyi və tutumu ilə seçilir. Çox vaxt idmançılar tərəfindən istifadə edilir. Vegeteriyanlar isə ondan ağardıcı və ət əvəzləyicisi kimi istifadə edirlər.
Orta əsirlərdən Polşada o mal əti ilə hazırlanır. Məlumdur ki, III Sigizmund onu çox bəyənirdi. XVI əsrdə isə o artıq müxtəlif təbəqələrin sevimli yeməyi idi.
Quryevsk sıyığı

Quryevsk sıyığı-Manna yarmasının süd və çərəzlərlə qarışığından hazırlanır. Qaymaq, quru meyvələr də qatılır.
Rus mətbəxinin milli yeməyidir. XIX əsrdə ilk dəfə olaraq hazırlanıb. Qraf Dmitri Quryevin adından öz adını götürüb. Rusiya Federasiyasının Maliyyə Nazirinin adından götürüb. Onu ilk hazırlayan Zaxar Kuzminim idi ki, hansı ki, Quryevsk onun evində qonaq qalırdı.Sonra o Kuzmini öz sarayının aşpazı oldu.Bəzi fərziyyələrə görə isə Quryevsk özü bu sıyığın reseptini icad eləmişdir.
Bu sıyıq III Aleksandrın ən sevimli yeməyi idi. 1888-ci ildə imperatorun qatarı aşan zaman ona məhz bu desert təqdim edilirdi. Ofisant qaymağı tökən zaman qatar resysdən çıxmış və qaymaq tökülmüşdür.
Qarabaşaq sıyığı

Qarabaşaq sıyığı — Qarabaşaq sıyığından hazırlanan məşhur rus, belarus, ukrayn və polşa yeməyidir.
V.Poxlebkinə görə slavyan xalqlarında qarabaşaq da taxıllar qrupuna daxildir. Şirin və kəmşirin sıyıqlar üçün südə samalensk taxılı əlavə edilirdi. Ovulmuş hissəciklər əzilmiş sıyıqda istifadə edilir.Qarabaşaq sıyığı su və süd də hazırlanır. O adi yemək (bəzən, süd, kərə yağı, şəkər də əlavə edilir) ola bilər. Bəzən qarniyer kimi də istifadə edilir. Dietik yeməklər içərisində ön planda durur.
Poxlebkina görə qarabaşaq sıyığı rus mətbəxində ikinci növ milli yemək hesab edilir. Belə ki, xalq mahnılarında da hansı sıyıq olursa qarabaşaq sıyığı olmalıdır. O həmçinin rahat hazırlanma qaydasına görə də fərqlənir. SSRİ-nin tərkibinə daxil olan respublikalarda da qarabaşaq sıyığından əlavə buğda və arpa sıyıqları da geniş yayılmışdır.
Vulkan külü

Vulkan külü (rus. вулканический пепел, ing. volcanic ash, cinder) — vulkan partlayışı ilə sıyıq və bərk lavaların xırdalanmış və toz halına salınmış məhsulları. Toz və qum hissəciklərindən (diametri 2mm-ə qədər) təşkil olunur.
Quru səhər yeməyi

Səhər yeməyində xırtıldayan qarğıdalı və ya xırtıldayan qarğıdalı taxıl, işlənmiş dənli bitkilərin dənindən hazırlanmış səhər yeməyi olub, əsasən Qərb dünyasında tez-tez səhər yeməyi üçün istifadə olunur. Ən çox südlə qarışdırılır, eyni zamanda qatıq və ya meyvə ilə də yeyilə bilər. Bəzi şirkətlər qarğıdalı unu və yulaf əsaslı və yüksək lifli taxıl yeməyinin sağlamlığa faydalarını vurğulayaraq məhsullarını reklam edirlər. ABŞ-də taxıllar tez-tez lazımi vitaminlərlə zənginləşdirilirlər, eyni zamanda sağlam səhər yeməyi üçün lazım olan vitaminlərin əksəriyyətindən məhrum da ola bilərlər. Külli miqdarda tərkibində şəkər olan taxılların çoxu istehsal olunur. Bir çox səhər yeməyi ekstruziya ilə istehsal olunur. Səhər yeməyində istifadə edilən taxıl sənayesinin ümumi mənfəət nisbəti 40-45 %, bəzi bazarlarda 90 %-ə kimi nüfuz etmiş və tarixi boyu davamlı olaraq böyümüşdür. ABŞ-də müxtəlif səhər yeməyi taxıllarının sayı 160-dan (1970) 340-a (1998) qədər artmışdır; 2012-ci il üçün proqnozlaşdırılan trend 4.945-dir. Bu yüksək rəqabətli bazarda, səhər yeməyində istifadə edilən taxılların istehsalı ilə məşğul olan şirkətlər getdikcə artan sayda müxtəlif ləzzətlərdə olan dənli bitkilər inkişaf etdirmişdirlər. Bir çox sadə buğda və ağ yulaf əsaslı dənlər mövcud olsa da, digər tatlar şirindir. Ən populyar markalardan bəzilərində lipofilizə edilmiş quru meyvələr vardır, bəziləri desert və ya şəkər kimi şirinləşdirilir. Qarabaşaq sıyığı, mannı kaşa, əkin qarabaşağı sıyığı kimi növləri mövcuddur.
Müsli, bişirilməmiş çərəz, meyvə və yulaf sıyığına əsaslanan səhər yeməyidir. İsveçrə həkimi Maximilian Bircher-Benner tərəfindən 1900-cü illərdə xəstəxana xəstələri üçün hazırlanmışdır. Alpen kimi quru şəkildə qəbul edilə bilər və ya təzə şəkildə qəbul edilə bilər.
Ən isti dənlər sıyıq kimi təsnif edilə bilər. Bunlar isti suda isladılmış, bişmiş və/və ya qaynamış və qaynadılmış hala gətirilmək üçün qaynadılmış taxıl dənlərindən ibarətdirlər. Qəhvəyi şəkər, bal və ya ağcaqayın siropu kimi şirinləşdiricilər istehsalçı tərəfindən əsasən bişirilmə zamanı və ya yeməkdən əvvəl əlavə olunur. Sıyıq xüsusilə Şotlandiya, Uels, İrlandiya və İngiltərədə populyardır. Dondurucu qışlarına görə Şotlandiyada sıyıq əhəmiyyət qazanmışdır. Şotlandlar sıyığın sadəcə su və duzla hazırlanmasını üstün tutarkən, digərləri daha çox qaymaqlı maddələr əlavə etməyi seçirlər. Galler, Welsh zonalarında sıyıq hazırlamaq üçün yulaf yetişdirmək üçün mükəmməl bir iqlim mövcuddur. İrlandiyada soyuğun dərmanı kimi sıyığı viski ilə qarışdırarkən, İngiltərə bu yeməyin kral ailəsinə və ənənələrinə mənsub olduğunu bildirir.
Krupicová kaše

Krupicová kaše neboli krupičná kaše je druh teplého, obvykle sladkého jídla, které se připravuje z krupice, mléka a dalších přísad. Jedná se o častou stravu pro malé děti od tří let, i když je poněkud hutná (pro mladší děti se doporučuje využívat speciální krupičné kaše). V populaci se jedná o oblíbené jídlo, které je rychlé a snadné na přípravu.
Krupicová kaše se zpravidla vyrábí vařením mléka, které se v době varu smíchá s krupicí a cukrem. Po dobu několika minut se vzniklá směs vaří, až dojde k jejímu zhutnění. V té době se přelije na talíř, posype se cukrem a případně kakaem, omastí se máslem a podává ke konzumaci.
Existují i jiné varianty přípravy, dochucení a ozdobení. Občas se používají skořice, med, rum tuzemák, ovoce, ořechy, rozinky, strouhaná čokoláda, piškoty či lentilky. Krupicová kaše se může připravovat i ve slané podobě, v tom případě se při dohotovování kaše přidávají ke zhoustlé krupici s mlékem (bez cukru) například vejce, smažená cibule nebo strouhaný sýr.
Ondřej Kaše

Ondřej Kaše (* 8. listopadu 1995, Kadaň) je český hokejový útočník momentálně hrající ELH za tým HC Verva Litvínov.
Ondřej Kaše začínal jako malý hrát v týmu SK Kadaň odtud poté přestoupil do týmu Piráti Chomutov. V sezoně 2012/2013 začal hrát v seniorském týmu SK Kadaň. O sezonu později začal hrát nejvyšší českou hokejovou soutěž za tým Piráti Chomutov. V Chomutově vydržel až do roku 2015 poté začal hrát za tým San Diego Gulls. V roce 2015 podepsal tříletou nováčkovskou smlouvu s týmem Anaheim Ducks z National Hockey League (NHL). Byl draftován v roce 2014 v sedmém kole z 205. pozice. Sezona 2016/17 byla pro něj v NHL zatím nejúspěšnější, byl povolán do prvního týmu Anaheim Ducks, kde odehrál 53 zápasu a nasbíral 15 bodů.
V únoru 2020 byl vyměněn do Bostonu, za volbu v 1. kole draftu 2020, Davida Backese a Axella Anderssona.
David Kaše

David Kaše (* 28. ledna 1997 Kadaň) je český hokejista, který dne 27. června 2015 byl draftován v pátém kole draftu 2015 jako 128. celkově týmem Philadelphia Flyers.
Českou republiku reprezentoval na MS do 18 let v roce 2014, kde svým gólem v semifinálovém prodloužení proti Kanadě rozhodl o postupu Česka do finále, na juniorském šampionátu v roce 2015, kde český výběr obsadil 6. místo a také na MS do 18 let v roce 2015 ve Švýcarsku, kde působil jako kapitán a s týmem skončil na 6. místě.
Hrachová kaše

Hrachová kaše je klasický staročeský pokrm, který přetrval až do současné české kuchyně.
Kaše je připravována vařením hrachu ve vodě a k její přípravě lze použít jak hrách zelený, tak žlutý a jak sušený, tak řidčeji čerstvý.
Sušený zelený hrách je potřeba před vařením namočit na alespoň cca 4 – 6 hodin, případně déle. Žlutý namáčet potřeba není. Namočí-li se hrách přes noc, zkrátí se doba vaření z cca hodiny až na 20 minut.
Uvařený hrách se několik minut před dovařením osolí a slije. Podle toho, jak je či není hrách rozvařen, lze hrách dále prolisovat nebo rozmixovat a slitou vodou se doředí do požadované konzistence. Na závěr lze podle chuti přimíchat na tuku osmaženou cibulku, mléko, máslo nebo smetanu, které kaši dále ochutí nebo zjemní, k dochucení lze také přidat česnek s majoránkou.
Hrachová kaše se obvykle podává se smaženou cibulkou a uzeným masem nebo s klobásou, párkem či jinou uzeninou, případně s volským okem. K pokrmu se také hodí kyselá okurka.
Hrachová kaše má podle její konkrétní konzistence a ingrediencí energii 570 – 1230 kJ, 8 – 18 g bílkovin, 22 – 40 g sacharidů, 0,5 – 8 g tuků na 100 g.
Hrachová kaše je tradiční jídlo v mnoha zemích, nikoliv pouze v Česku. Místní recepty se od českých mohou lišit, např. v Arménii s k hrachu jako základní surovině přidávají švestky a jádra ořechů. V Prusku 19. století byla hrachová kaše základem náplně tzv. hrachových jelit.
Ovesná kaše

Ovesná kaše je teplý sladký pokrm. Skládá se z ovesných vloček, mléka nebo vody, obvykle cukru, případně soli a dalších variabilních přísad. Příprava spočívá v přisypání vloček do jemně osoleného vroucího mléka nebo vody. Vločky se nechají projít varem a kaše se pak nechá odstát.
Ovesná kaše se podává s rozpuštěným máslem, posypaná cukrem, kakaem, ovocem apod. Tyto přísady je možné přidat již během vaření.
Obilné kaše jedly ve Střední Evropě už od pravěku všechny sociální vrstvy, základem stravy byly až do 18. století. Dělaly se slané i sladké, ty na sladko se dochucovaly ovocem nebo medem, od novověku i cukrem. Germáni vařili spíš ovesnou kaši, Slované dávali přednost kaším pšeničným nebo ječným.
Zrna na kaši se nejdřív drtila. V pravěku k tomu používaly dva různě zaoblené kameny. Po čase se začal používat kamenný mlýnek. Ve středověku se začaly stavět mlýny a mletí vloček byla specializovaná práce. Ve vyšších vrstvách se kaše mastila sádlem či slaninou. Dochucovala se různými bylinkami, například rozmarýnem, libečkem, petrželí, majoránkou, koprem.
Bramborová kaše

Bramborová kaše neboli bramborové pyré je pokrm připravovaný z vařených brambor. Připravuje se tak, že se oloupou, umyjí a uvaří brambory, pak se rozšťouchají nebo rozmixují a přimíchá se do nich mléko, sůl a máslo a v řadě receptů i smetana.
Bramborová kaše se liší od šťouchaných brambor tím, že je jemnější (důkladněji rozšťouchaná) a zpravidla se do ní nezamíchává smažená cibule, slanina a mléko.
Obvykle bývá doporučeno používat „moučné“ odrůdy brambor, ačkoliv někdy bývají používány i „voskovité“ brambory, aby bylo dosaženo různorodé textury. Máslo, rostlinný olej, mléko či smetana jsou přidávány kvůli zlepšení chuti a zjemnění textury. Brambory se solí a pepří, nebo se ochucují různými dalšími bylinkami a kořením. Populární přísady a dochucovadla zahrnují: česnek, sýr, kousky slaniny, kysanou smetanu, smaženou cibulku či jarní cibulku, hořčici, koření jako muškátový oříšek, nasekané bylinky jako petrželku či rozmarýn, křen, bílou vodnici a wasabi. Do francouzské variace zvané pommes duchesse se přidává vaječný žloutek, protlačený trezírovacím sáčkem či strojkem do tvarů vlnitých stuh a rozet, potřené máslem a lehounce zapečené. V nízkokalorických a bezmléčných variantách mohou být mléko, smetana a máslo nahrazeny vývarem. Aloo Bharta, variace z indického subkontinentu, používá nasekanou cibuli, hořčici, chilli, lístky koriandru a další koření.
V tomto článku byl použit překlad textu z článku Mashed potatoes na anglické Wikipedii.
Sídelní kaše

Sídelní kaše (anglicky urban sprawl) je urbanistický termín, který popisuje rozrůstání měst a obcí do okolní krajiny. Nové obytné celky, které jsou složené z rodinných či řadových domků, většinou vznikají v sousedství předměstských vesnic.
Termín označuje způsob zástavby, kdy neexistuje (nebo není respektován) zastavovací plán a jednotlivé budovy jsou rozmísťovány bez ohledu na další stavby. Na veřejná prostranství je kladen malý důraz, spíše nejsou brána v úvahu vůbec a bývají často zanedbávána. Často vznikají monofunkční rozsáhlé oblasti bez potřebné občanské vybavenosti (obchody, školky, školy). Průvodními projevy sídelní kaše je mizení zemědělské půdy a zvýšená dopravní zátěž kvůli dojíždění za prací. Takto osídlené oblasti zpravidla mají neefektivní veřejnou dopravu, což vytváří závislost lidí na automobilech a dopravní přetížení center měst. Činitelem ovlivňujícím vznik sídelní kaše je levná energie umožňující dojíždění. Ukazuje se, že koncentrování lidí do satelitních měst místo sídlišť omezuje do značné míry ekonomický růst kvůli vzniku vedlejších nákladů na údržbu, mimo jiné i plýtvání energiemi při provozu rodinných domů.
V severoamerické a západoevropské krajině jde o jev dlouhodobý, v České republice jej lze pozorovat až od konce devadesátých let 20. století, kdy dochází k rozšiřování obcí v okolí velkých měst (vznikají tzv. satelitní města). V okolí Bratislavy dochází k velikému rozvoji okolních obcí i v Rakousku, kam se stěhují někteří Slováci.
V odborné i populární literatuře má sídelní kaše většinou negativní podtext, kritizoval jej například Václav Havel. Často bývá pejorativně označován jako „paneláky naležato“.
S urbanistickým pojmem sídelní kaše je ve středoevropském prostoru spojován architektonický styl podnikatelské baroko.
Jiří Kaše

Jiří Kaše (6. srpna 1946 Josefov –⁠ 31. března 2022) byl český historik umění.
Po absolvování studia dějin umění na Filosofické fakultě Univerzity Karlovy v Praze v letech 1972–1983 pracoval v Pražském středisku státní památkové péče a ochrany přírody na Malém náměstí 13 (nyní pracoviště Národního památkového ústavu Na Perštýně), kde vedl oddělení dokumentace památek. Zde mimo jiné odborně zdokumentoval skulptury M. B. Brauna v klementinském chrámu sv. Klimenta, z nichž připravil vůbec první samostatnou výstavu tohoto umělce. Následně zpracoval Braunovy plastiky z Kuksu v monografii Braunův Betlém. Krátce nastoupil k aspirantuře do Národní galerie v Praze. V letech 1984–1991 pracoval ve Státních restaurátorských atelierech Praha. V této době realizoval kromě jiného rozsáhlou akci restaurování kamene orloje a podvěží Staroměstské radnice. Byl také vědeckým tajemníkem odborné komise pro dokumentaci, průzkum a restaurování románské ostatkové skříně sv. Maura. V souvislosti se záchranou nástěnných maleb Josefa Váchala v litomyšlském Portmoneu stál roku 1993 u vzniku restaurátorské školy v Litomyšli, která byla později povýšena na Fakultu restaurování Univerzity Pardubice a kde až do své smrti působil na katedře humanitních věd.
Hlavní osou jeho odborného zájmu byla středoevropská výtvarná kultura od 17. do 19. století, zejména barokní sochařství, teoretické a praktické aspekty restaurování a památkové péče. Své znalosti v zásadním syntetickém přehledu vložil do devátého svazku ediční řady Velkých dějin zemí Koruny české, věnovanému českému baroku z let 1683–1740.
Spolu s muzikologem Juliem Hůlkem byl zakladatelskou osobností absurdního "vědeckého" oboru – řimsologie. Byl doktorem řimsologie a praktikujícím řimsologem.
Gachas de panizo

Las gachas de panizo (también, gachas de maíz), son una comida típica, aunque no exclusiva del Rincón de Ademuz, provincia de Valencia, (Comunidad Valenciana, España).
Como toda comida tradicional, y de condición cultural, las gachas superan el ámbito administrativo y geográfico comarcal pudiendo encontrarse también en zonas limítrofes de Cuenca y Teruel, aunque con variantes.
Las gachas de panizo se basan en la harina de maíz (Zea mays), cereal de cuya existencia en la zona ya da cuenta el botánico Cavanilles durante su estancia en la zona a finales del siglo XVIII (1792).​
No existen noticias históricas documentales referentes a las gachas de maíz, aunque los testimonios recogidos dicen que desde finales del siglo XIX y durante todo el siglo XX han sido un plato común entre las gentes de la comarca: los padres y abuelos de los vecinos más ancianos del Rincón de Ademuz ya comían este tipo de gachas.​
La primera receta culinaria escrita la recoge una guía gastronómica valenciana (1977), vinculada a Torrebaja (Valencia), aunque la fórmula trasciende lo local.​
El guiso tradicional consiste en un cocimiento de harina de maíz (aunque también puede hacerse mezclada con harina de trigo) en un caldero de cobre, durante unos tres cuartos de hora, evitando que el hervor del agua cubra la harina en ningún momento.​
Las gachas de panizo (maíz) son una comida familiar y amistosa por excelencia, la tradición aconseja comerlas en grupo directamente del caldero, con cuchara de madera, colocando el recipiente en el centro y disponiéndose los comensales alrededor. En la actualidad, sin embargo, muchos prefieren comerlas en plato, sentados a la mesa: el primer cuarto de hora se dedica a comentar el estado del guiso, mientras se saborean los primeros bocados y tragos de vino.​
Se trata de una comida de invierno, aunque nada impide comerlas en cualquier otra estación, sabiendo que es una ingesta contundente. Las gachas se hacían siempre para la matanza del cerdo, y en época de labranza y siembra, pues es pitanza de hermandad, muy calórica y repartible. Hoy se come en cualquier momento –hay familias que las comen muchos domingos, como los valencianos de la costa la paella-, pero siempre en ambiente festivo y fraterno, también con ocasión de celebraciones populares y/o comunitarias. El postre de la comida de gachas se basa en frutas de la estación, si es invierno manzanas, uvas, nueces, caquis, calabaza asada, naranjas, mandarinas, etc.​
Gâche de Vendée

La gâche es una especialidad culinaria de la Vendée (oeste de Francia) clasificada IGP desde 2011.​ Se trata de un bollo con forma de pan, parecido a un brioche pero con una miga más consistente. Se compone principalmente a base de harina, huevos, mantequilla, azúcar y nata líquida.
No se conoce bien su origen exacto, pero su historia remonta a la Edad Media. Cada familia fabricaba o hacía fabricar su gâche con ocasión de las fiestas, sobre todo para la Pascua.
La panadería se convierte en un verdadero oficio en el siglo XIX, por lo que la receta tradicional campesina se mejora y se adapta por entonces a los nuevos métodos de fabricación.
Hoy en día la gâche es un producto tradicional muy apreciado que se encuentra en todas las panaderías de Vendée.
Gache

Gache es un tipo de peluca muy voluminosa que utilizan las mujeres coreanas. Las mujeres de elevada posición social y kisaeng utilizaban pelucas gache. Al igual que sus contemporáneas occidentales las coreanas consideraban que cuanto mayor y más pesadas fueran las pelucas las mismas eran más estéticas. Sin embargo, existe un registro de un incidente en el cual una pesada peluca gache causó la muerte de una novia de 13 años de edad, ya que el peso de la peluca daño su cuello cuando se incorporaba para saludar a su suegro que entraba en el recinto. A causa de su costo elevado, algunas familias de familias de clases sociales bajas invertían de 6 a 7 años preparando una nueva peluca gache para su nuera.
Sin embargo, el gache también fue utilizada durante otras dinastías coreanas tales como la Goryeo, Goguryeo, Baekje, Silla, Balhae, Gaya, y Gojoseon. Estas pelucas eran decoradas con objetos de seda, oro, joyas, plata, coral, jade, etc. Ciertas decoraciones estaban reservadas para la realeza.
Tal era el frenesí de las mujeres por el gache que se continuó usando de forma clandestina a pesar de que por la muerte una novia en 1788 el Rey Jeongjo prohibió por decreto real el uso del Gache, en el siglo XVIII el uso de esta peluca fue decayendo ya que se consideró contrario a los valores confucianos de la reserva y la moderación.​ En siglo XIX las mujeres comenzaron a usar el jokduri, un pequeño sombrero que sustituyó al Gache. Sin embargo aun así el gache continuo teniendo de gran popularidad entre las kisaeng, inclusive en las bodas tradicionales. Un gache generalmente pesa alrededor de 3 a 4 kg.
Juan Carlos Pérez Gacha

Juan Carlos Pérez Gacha es un depostista boliviano de la especialidad de tiro al plato que fue campeón suramericano en Medellín 2010. ​
La trayectoria deportiva de Juan Carlos Pérez Gacha se identifica por su participación en los siguientes eventos nacionales e internacionales:
Fue reconocido su triunfo de ser el segundo deportista con el mayor número de medallas de la selección de Bolivia en los juegos de Medellín 2010. ​
Su participación en la novena edición de los juegos le llevó a obtener un total de 3 medallas: ​
Bouillie d'avoine bretonne

La bouillie d'avoine bretonne ou yod kerc'h en breton (de yod = bouillie et kerc'h /kɛrx/, « avoine ») est une bouillie principalement composée d'avoine, consommée en Basse-Bretagne autrefois par les plus pauvres. C'est une bouillie brune, normalement salée, qui se mange trempée dans du lait ribot.
En Bretagne, au moins dans le Finistère, on en trouve dans les grandes surfaces, au rayon frais.
En Bretagne, la bouillie est préparée traditionnellement avec la crème d'avoine ; une farine précuite d'avoine grillée et moulue très fine au léger goût de noisette. Pour fabriquer cette crème d'avoine, le meunier utilise l'avoine complète et la torréfie au feu de bois avec sa cosse puis la moud finement. Au XXI siècle, quelques meuniers perpétuent ou reprennent ce savoir-faire de fabrication de cette farine.
Historiquement, ce mélange de farine et de son est mis à tremper une nuit. Le lendemain, le gras du son flotte à la surface. Ce surplus restant après pression, nommé gwaskin en breton, est retiré et sert d'aliment aux cochons. On ôte ensuite l'eau par égouttage. Le reste de la farine est délayé avec du lait. Le mélange est mis à cuire dans un chaudron et, traditionnellement, touillé avec un bâton nommé bazh-yod en breton (le bâton à bouillie). Le reste de bouillie est consommé le lendemain, froid, ou réchauffé à la poêle ; cette dernière méthode de cuisson est celle pour consommer la bouillie achetée en grandes surfaces. De nos jours, on la prépare plus aisément à partir de la crème d'avoine (farine fine d'avoine grillée, moulue et tamisée).
Le jeu du baz yod, jeu traditionnel breton de force, où deux adversaires assis face à face tentent d'arracher un bâton à l'autre.
Gruau (alimentation)

Le gruau (du francique *grût, « grain grossièrement moulu ») est une préparation de grains de céréales dégermés, tels que l'avoine à gruau, le blé ou l'orge perlé, de riz, dépouillés de leur enveloppe corticale par une mouture incomplète. Lorsque ce gruau est cuit, il se transforme en moût, la gélatinisation de l'amidon le rendant ouvert aux attaques des enzymes.
Par extension, le terme désigne parfois une tisane ou une bouillie faite avec du gruau.
Au Canada, le gruau désigne essentiellement une céréale d'avoine bouillie et servie nature ou avec du lait, de la cassonade (vergeoise), du miel ou du sirop d'érable.
C'était, sous le nom de kacha, l'alimentation de base des paysans russes d'autrefois (généralement à base de sarrasin grillé, appelé aussi blé noir en France).
La farine de gruau tirée du blé, qui existe en types 45 et 55, est plus riche en gluten (13 % contre 10 %) et est plus élastique que la farine ordinaire. On l'emploie par exemple pour la viennoiserie, la pâte à choux et la pâte à brioche.
Tukang Bubur Pengen Naik Haji

Tukang Bubur Pengen Naik Haji adalah serial televisi Indonesia produksi MNC Pictures yang ditayangkan perdana 1 Januari 2024 pukul 19.00 WIB di RCTI. Serial ini disutradarai oleh Yogi Yose dan dibintangi oleh Omar Daniel, Isel Fricella dan Armando Jordy.
Kisah tentang Syamsul seorang anak penjual bubur yang meneruskan usaha almarhum ayahnya. Syamsul yang bertekad untuk menaik hajikan ibunya. Namun, untuk mewujudkan impian naik haji itu tidaklah mudah dengan banyaknya godaan, halangan, dan tekanan dalam menjalankannya.
Serial ini juga didistribusikan di Vision+ satu & tiga hari setelah penayangan.
Bubur lambuk

Malaysia memiliki hubungan erat dengan Indonesia, baik dari segi geografis maupun budaya. Salah satu kesamaan yang mencolok adalah mayoritas penduduknya yang beragama Islam dan tradisi dalam menyambut bulan suci Ramadhan dengan penuh keistimewaan. Di Malaysia, Ramadhan tidak hanya menjadi waktu untuk meningkatkan ibadah, tetapi juga kesempatan untuk menikmati berbagai kuliner khas berbuka puasa. Salah satu hidangan yang menjadi ikon berbuka puasa di Malaysia adalah bubur lambuk.
Bubur lambuk merupakan bubur khas Malaysia yang secara tradisional disajikan saat bulan Ramadhan. Hidangan ini dibuat dari beras yang dimasak dengan daging sapi, udang, serta berbagai jenis sayuran dan rempah-rempah khas, sehingga menghasilkan rasa yang gurih dan lezat, terutama ketika dinikmati dalam keadaan hangat.
Tradisi membagikan bubur lambuk secara gratis di masjid-masjid telah berlangsung selama bertahun-tahun. Salah satu tempat yang paling terkenal dengan bubur lambuknya adalah Masjid Jamek Kampung Baru di Kuala Lumpur. Masjid ini telah mempertahankan tradisi memasak dan mendistribusikan bubur lambuk kepada masyarakat selama lebih dari 100 tahun. Tradisi ini tidak hanya menjadi bagian dari budaya kuliner Malaysia, tetapi juga simbol solidaritas dan kebersamaan selama bulan Ramadhan.
Setiap sore selama Ramadhan, bubur lambuk dibagikan secara gratis di berbagai masjid, termasuk di Kampung Baru. Pembagian bubur ini biasanya dilakukan setelah shalat Ashar, sekitar pukul 5 sore. Uniknya, antrian panjang yang terbentuk untuk mendapatkan bubur lambuk tidak hanya terdiri dari penduduk Melayu yang beragama Islam, tetapi juga dari berbagai latar belakang etnis dan agama, seperti masyarakat Tionghoa dan India. Hal ini mencerminkan nilai inklusivitas dan kebersamaan dalam budaya Malaysia.
Mantan Perdana Menteri Malaysia, Datuk Seri Najib Razak, juga diketahui sebagai salah satu penggemar bubur lambuk Kampung Baru. Dalam salah satu pernyataannya, ia pernah mengungkapkan bahwa menunggu dalam antrian panjang untuk mendapatkan bubur ini mungkin terasa melelahkan, namun semua usaha tersebut terbayar ketika tiba waktu berbuka puasa dan menikmati bubur lambuk bersama keluarga atau komunitas.
Selama pandemi COVID-19, tradisi pembagian bubur lambuk di masjid sempat mengalami pembatasan. Departemen Agama Islam Wilayah Federal (JAWI) Malaysia mengeluarkan kebijakan yang melarang pelaksanaan buka puasa di masjid dan membatasi distribusi makanan untuk mencegah penyebaran virus. Namun, dengan semakin membaiknya situasi, Masjid Jamek Kampung Baru telah kembali melanjutkan tradisi berbagi bubur lambuk kepada masyarakat.
Bubur kampiun

Bubur kampiun adalah bubur khas dari Sumatra Barat yang terbuat dari campuran beberapa jenis bubur dan makanan (ketan putih yang dikukus, bubur putih atau bubur sumsum, bubur ketan hitam, kolak pisang/ubi, lupis, bubur kacang hijau atau kacang padi, dan bubur conde atau candil).
Konon, pada sekitar tahun 1960-an, PRRI mengadakan Lomba Kreasi Membuat Bubur di Desa Jambu Air, Banuhampu, Bukittinggi. Saat itu, seorang nenek yang bernama Amai Zona datang terlambat ke lomba tanpa persiapan apa pun. Nenek Amai mencampurkan beberapa jenis buburnya yang tidak habis dijual saat pagi hari. Tak disangka, Nenek Amai memenangkan lomba ini. Setelah ditanya oleh panitia, apa nama bubur kreasi ini, dengan spontan nenek itu menjawab bubur kampiun, dari kata berbahasa Belanda kampioen yang berarti "juara".
Bubur ini biasa dihidangkan sebagai hidangan sarapan, hidangan berbuka puasa, hingga hidangan saat pesta pernikahan adat Minangkabau.
Bubur kampiun menggunakan beberapa macam campuran sehingga terdapat beberapa variasi di beberapa daerah. Campuran bubur kampiun biasanya menggunakan sumsum, kolak pisang, ubi, bubur candil, nasi ketan putih atau ketan hitam. Namun varian lain terdapat lupis ketan putih sebagai pengganti nasi ketan atau bubur delima sebagai pengganti bubur conde. Juga terdapat campuran bahan lain seperti biji salak, srikaya, dan pacar cina. Persiapan memasak hidangan ini terbilang cukup rumit karena penjual akan memasak semua menu bubur dalam waktu bersamaan sehingga membutuhkan keahlian khusus untuk memasak hidangan ini.
Bubur mutiara

Bubur mutiara adalah salah satu makanan khas Indonesia yang populer di Kalimantan Selatan. Bubur mutiara disajikan berupa butiran sagu di dalam kuah santan manis. Di Kalimantan Selatan, bubur ini dikenal dengan nama Bubur randang, dimana nama randang berasal dari istilah bahasa Banjar untuk menyebut sagu dan bubur ini termasuk ke dalam kategori bubur manis.
Cara membuat Bubur mutiara adalah dengan mendidihkan butiran sagu terlebih dahulu sampai memutih. Kemudian masukkan daun pandan, santan, gula, dan garam sambil diaduk rata.
Porridge Radio

I Porridge Radio sono un gruppo indie inglese costituitosi a Brighton nel 2015. Sono guidati da Dana Margolin, chitarrista, vocalist e autrice dei brani del gruppo. Gli altri membri sono Georgie Stott alle tastiere, Maddie Ryall al basso e Sam Yardley alla batteria.
Nel 2018 il Guardian li ha inseriti tra i 40 artisti emergenti e ha descritto la loro musica come "slacker indie".
Dal 2019 fanno parte dell'etichetta discografica indipendente Secretly Canadian.
Nel gennaio 2020 hanno pubblicato il loro album Every Bad che ha riscontrato un buon favore della critica e per cui sono stati candidati al Premio Mercury.
Nel gennaio 2025 annunciano la pubblicazione dell'ultimo EP The Machine Starts To Sing, il completamento delle date previste per il tour e lo scioglimento della band.
Fiocchi d'avena

I fiocchi d'avena sono un alimento di origine vegetale a base di cereali.
L'avena, così come gli altri cereali, ha un involucro duro e non commestibile chiamato gluma che deve essere rimosso in modo che il grano possa essere consumato. Una volta rimosso il gluma, il grano è ancora protetto dalla crusca.
Questo cereale contiene da due fino a cinque volte la quantità di grassi presenti nel frumento, principalmente nella crusca e nell'endosperma. Inoltre, contiene grandi quantità di un enzima in grado di digerire quei grassi ma che potrebbe irrancidire l'avena. Per questo motivo, la lavorazione del chicco d'avena richiede una leggera tostatura a bassa temperatura. Questo trattamento termico inattiva gli enzimi evitando il rapido deterioramento del prodotto e conferisce al cereale una parte del suo sapore caratteristico. Inoltre, questo passaggio denatura le proteine di riserva e le rende meno solubili, conferendo al grano maggiore integrità durante la cottura.
Successivamente, il grano tostato viene esposto al vapore che lo ammorbidisce e lo rende malleabile. Viene quindi pressato tra i rulli per essere appiattito e quindi riassorbe rapidamente l'acqua durante la cottura o l'ammollo semplice. Più i chicchi sono fini, più velocemente si reidratano: i normali fiocchi d'avena hanno uno spessore di 0,8 mm; l'avena "a cottura rapida" è grande circa 0,4 mm mentre quella '"istantanea" è ancora più sottile.
Quando i fiocchi d'avena vengono ridotti in una polvere fine questa è conosciuta come farina d'avena.
Tradizionalmente, i fiocchi d'avena sono un chicco intero e vengono usati come un cereale ideale da consumare durante la colazione, così come la zuppa d'avena. È inoltre alla base di vari alimenti come il porridge. L'avena può aiutare a ridurre il colesterolo.
Spurtle

Lo spurtle (o "spurtel", "spurtil", "spirtle" o "spartle") è uno strumento da cucina scozzese in legno, risalente al XV secolo, che viene utilizzato per mescolare porridge, zuppe, stufati e brodi.
La forma a bastoncino è voluta per fare in modo che il porridge possa essere mescolato senza agglomerarsi e formare grumi, a differenza di un cucchiaio che avrebbe un effetto trascinante durante l'agitazione, mentre la ridotta superficie riduce le possibilità che il porridge si attacchi allo strumento.
Gli spurtle sono fatti di legno, tra cui faggio, ciliegio e acero. Sono disponibili in un varie dimensioni. Le decorazioni tradizionali ricordano cardi stilizzati nella parte superiore, mentre quelli moderni hanno spesso una terminazione conica liscia.
L'usanza vuole che lo spurtle sia usato per mescolare in senso orario con la mano destra.
I primi spurtle erano strumenti piatti, di legno o di metallo, con manici lunghi e lame piatte. Gli utensili erano simili a spatole, e noti come "Couthie Spurtles". Possono essere usati per rovesciare gli oatcakes o per preparare frittelle, ma non per mescolare il porridge.
Il campionato mondiale di preparazione del porridge si svolge nelle Highlands, a Carrbridge, e assegna un "Golden Spurtle" come premio principale.
Zuppa d'avena

La zuppa d'avena o pappa d'avena è un tipo di porridge preparato facendo bollire l'avena in acqua, talvolta latte, o entrambi. Se ricavato da farina d'avena, può essere simile a una polenta d'avena, ma generalmente più liquida e meno concentrata.
In molte culture (ad esempio in Gran Bretagna) si tratta di un alimento da colazione, spesso consumato con l'aggiunta di zucchero, composta di frutta o marmellata. Nei Paesi slavi la zuppa d'avena può talvolta sostituire le patate. La più popolare in Russia è la kaša, pietanza salata che può essere preparata anche con altri cereali.
Kaša

La kaša (anche kasha, in russo каша) è una varietà di pappa d'avena composta solitamente da grano saraceno. Comune da secoli in quasi tutta l'Europa orientale (Russia, Bielorussia, Moldavia, Polonia, Ucraina), il suo significato è mutato arrivando a comprendere anche altri tipi di cereale come avena, segale, orzo e semola di miglio.
La kaša è stato per secoli il cibo preferito dai russi. Consumato secondo la tradizione locale per importanti celebrazioni e rituali, tra il XII e il XIV secolo, il termine kaša divenne sinonimo di festa. Fu in seguito consumato per ogni tipo di pasto collettivo, in particolare in occasione del raccolto, e divenne sinonimo di cooperativa, in special modo di quelle agricole che lo producevano.
A seconda della quantità di liquido impiegato, i tre tipi di kasha principali sono quella brodosa, quella con liquido addensato e quella farinosa. La brodosa e la farinosa, spesso cotta con pesce, sono tra le zuppe preferite dai russi, mentre quella densa è meno diffusa. Vengono spesso cucinate senza olio e hanno buone proprietà dietetiche.
Tra le ricette più popolari vi è quella con la carne e le verdure o solo verdure. La sua preparazione inizia friggendo velocemente carne, carote e cipolle con burro o lardo. Il preparato viene messo in forno a 200° per 40-60 minuti con il cereale lavato prescelto, di solito grano saraceno, aromi come alloro e aglio, sale, pepe e acqua.
Llanito

Llanito o Yanito è un dialetto creolo parlato a Gibilterra (Regno Unito) con forti influenze dal dialetto spagnolo andaluso e dall'inglese, ha minori influenze da portoghese, italiano, ligure, ebraico e maltese. È la terza lingua parlata a Gibilterra dopo l'inglese (ufficiale) e lo spagnolo ed è parlata da circa 20.000-25.000 persone.
I gibilterrini chiamano sé stessi Llanitos (femminile Llanitas). Il termine colloquiale los Llanis è usato a La Línea de la Concepción, Algeciras e nelle città vicine.
EN=inglese ES=spagnolo LL=Llanito
EN bacon > LL bacon (pr. beki) = pancetta EN cake > LL cake (pr. keki) = torta EN battery > LL battery (pr. batteria come in spagnolo) = batteria EN bobby (poliziotti londinesi) > LL bobi = poliziotto EN porridge > LL kuecaro (dalla marca di porridge Quaker Oats) = porridge (farina di fiocchi d'avena con latte) EN Happy Birthday > LL Hapi Berfday = Buon compleanno
Llanito: Hombre, I'm telling you que no puedes... Spagnolo: Hombre, te digo que no puedes... Inglese: Man, I'm telling you (that) you can't...
Llanito: Hay call para ti. Spagnolo: Tienes una llamada. Inglese: There's a call for you.
Llanito: Sí, pero at the end of the day... Spagnolo: Sí, pero a fin de cuentas... Inglese: Yes, but at the end of the day...
Llanito: Te llamo p'atras anyway Spagnolo: Te devuelvo la llamada de todas maneras Inglese: I'll call you back anyway
ザポリージャ

ザポリージャ、ザポリッジャ（ウクライナ語: Запоріжжя [zɐpoˈr⁽ʲ⁾iʒːɐ] ( 音声ファイル)）は、南ウクライナに位置する都市で、ザポリージャ州の州庁所在地である。歴史上では、アレクサンドロフスク（Александровск）とも呼ばれた。なお、以前公用語であったロシア語ではザポロージエ（Запорожье）で、この辺りの地域を指した歴史上の地域名称と区別されないが、ウクライナ語では後者はザポロージャと呼ばれ区別されている。
ザポリージャは、ザポリージャ州の西北、ドニプロ川の下流に位置している。ザポリージャは、ドニプロ川によって右岸（西）と左岸（東）に区分される。前者はにドニプロ高地、後者はドニプロ低地を占めている。
ザポリージャの北部に当たるドニプロ川の流域では、ウクライナ・コサック所縁の大ホールティツャ島と小ホールティツャ島がある。また、ザポリージャの南部では、ドニプロ水力発電所とドニプロため池が位置している。
気候は大陸性気候である。1月の平均気温は、-4.9度、7月の平均気温は、22.8度となっている。
ザポリジュスタリ製鉄所、ザポリージャ原子力発電所などがある。
ザポリージャ市電
ザポリージャ州

ザポリージャ州（ザポリージャしゅう、ウクライナ語: Запорізька область ザポリーズィカ・オーブラスチ）は、ウクライナの州の一つ。ロシア語名ではザポロージエ州 (ロシア語: Запорожская область) となり、有名なザポロージエ・コサックもあるため、日本ではこちらの名称も馴染まれている。ザポロジエ州、ザポリッジャ州との表記も見られる。州都はザポリージャ。2022年9月30日にロシアが併合を宣言した。
ウクライナの南東部に位置する。主要都市は州都ザポリージャのほか、ベルジャーンシク、メリトポリなど。州内のエネルホダルにはザポリージャ原子力発電所がある。
1939年1月10日、ウクライナ・ソビエト社会主義共和国の州となる。
第二次世界大戦後、第100収容地区（グラーグ）がザポリージャに、第217収容地区がドニヤークに設置され、シベリア抑留を受けた日本人捕虜が遠路移送されてきて、さらに強制労働に従事した。約1,200人の日本人捕虜が、ドイツ人抑留者と共に戦争中破壊された水力発電所の過酷な復旧工事に従事したが、父親が日露戦争で日本の捕虜になり丁寧に扱われたというウクライナ人現場監督から「いつかは帰れるから健康に気を付けて元気を出すように」いわれたともいう。
2015年現在では、ソビエト連邦の崩壊後に再独立したウクライナの主要工業都市として、国内有数の経済規模を持つ大都市圏を形成する。
2022年9月30日、ロシアが併合を宣言（2022年ロシアのウクライナ侵攻）。
2023年9月8日、ロシアによる併合宣言後、初めてとなるロシア統一地方選挙。ロシア軍の占領地域でも投票が行われた。
2001年ウクライナ国勢調査によるデータ。
刑事ナッシュ・ブリッジス

『刑事ナッシュ・ブリッジス』（Nash Bridges）は、アメリカで1996年から2001年まで、全米CBSネットワークで放映された大ヒット・ロングランのポリス・アクション・ドラマ。全6シーズン122話。
舞台はサンフランシスコ市警察本部（SFPD）特別捜査隊（SIU―Special Investigative Unit）。主人公ナッシュ・ブリッジスを演じるのはドン・ジョンソン。本作では制作総指揮も務めている。
当初はドン・ジョンソンの単独主役としてスタートした本作だが、レギュラー俳優を入れ替えて行くうちに、ドン・ジョンソンとチーチ・マリンのコンビに落ち着いていく。チーチ・マリン演じるジョー・ドミンゲスと共に事件解決に取り組む様子を、時にシリアスに、時にコミカルに描く、痛快ポリス・アクション・ドラマ。
アクション要素に加え、ナッシュとジョーの2人によるドタバタ劇などコメディ要素も強い。反面、認知症が進むナッシュの父や、長年行方不明のナッシュの兄、またS.I.U.メンバーの殉職などシリアスな一面もある。
基本は一話完結形式。その中でストーリーが2つから3つに分かれており、犯罪者との対決が描かれるメインストーリー、ナッシュとジョーのコメディを描いたサブストーリーなどで構成されている。
サンフランシスコ市警察本部刑事部特別捜査隊(Special Investigative Unit)。分署ではなく本部の内部部署。劇中では「特捜課」と呼ばれることが多い。
S.F.P.D.監察部（Management & Control Division）
主要人物たちの家族を記す。
M.C.D.のベリンダからの依頼でシスターの妹の処女懐妊を調べに教会を訪れたナッシュたちと再会。教会にいることを心配したナッシュが自宅に招き入れる。その後ジョーの近所で起きていた事件をジョーとニックと共に解決する。
ミンスパイ

ミンスパイ (英: mince pie) は、ドライフルーツから作った「ミンスミート」を詰めたパイである。
クリスマスに食べる菓子として知られ、径数センチの独特の形で作られることが多い。ミンスミート (mincemeat) とは元来は、ミンス（みじん切り）にした肉、つまりひき肉のことで、ミンチの語源でもある。しかししだいに、ドライフルーツを主体としたものに変化した。
東方の三博士がイエス・キリストの誕生を祝うために捧げた没薬が、ミンスパイの起源と言われる。かつては果実や肉に香辛料と甘みを加えたものをパイ生地やビスケット生地で包んでゆりかごをかたどり、上面部に切り口を入れてイエスを表す小さな像を入れて焼き上げていた。この工程には、ゆりかごの中に神の子を置き、その誕生を祝っていた意味合いがあった。
イギリスの庶民にとってのミンスパイの原型はフルーメンティーというシンプルな小麦のポリッジだった。特別な日には砂糖、ワイン、香辛料、卵、ドライフルーツ、肉の細切れなど、普段入れられない食材を入れご馳走に仕立てた。この特別なポリッジが進化して、パイに入れたものがミンスパイとなった。このポリッジは、クリスマスプディングやクリスマスケーキの源流ともなっている。
清教徒革命の際には偶像崇拝にあたるとしてミンスパイの製造が禁止されるが、間もなく禁止令は解ける。やがて、中に詰める具から肉が消える。また、イギリスが世界各地に植民地を持っていた時代になると、各地から様々な果実やナッツがイギリスに入り、ミンスパイの具として使用されるようになった。
現在は、リンゴ、ブドウ（干しぶどう）、レモンなどの柑橘類などが使われる。これらをみじん切りにし、ブランデー、砂糖、ケンネ脂（スエット）、香辛料などを加え、煮込んだのち数日間寝かせる。
フル・ブレックファスト

フル・ブレックファスト（Full breakfast）は、イギリスやアイルランドの伝統的な朝食である。
伝統的な朝食は、起き抜けに飲む1杯の紅茶（あるいはコーヒー）に始まり、続いて以下の料理が出される。
中世イギリスの富裕層の朝食にはパン、茹でた牛肉や羊肉、チーズ、ニシンの塩漬け、ビールもしくはワインが並び、貧しい人々は起きがけにありあわせのものを食べて空腹をしのいでいた。しかし、18世紀以前の史料にイギリスの朝食に関する記述は少なく、朝食を摂取することは滅多になかったと思われる。1760年代になると朝食の習慣はイギリスに広まっており、おそらくこの頃から産業革命後の「重い」イギリス風朝食への移行が始まった。
産業革命期にイギリスが世界情勢の中心に台頭すると、中国から輸入された紅茶、西インド諸島で生産された砂糖を従来よりも安価で調達できるようになる。さらに1852年に砂糖関税が撤廃され、東インド会社の貿易独占権が廃止されたことで紅茶の輸入が自由化された。また、かつてはイングランドで敬遠されていたオートミールが全国に普及し、労働者階級の間にポリッジ（オートミールの粥）と砂糖入り紅茶を中心とする「重い」朝食が成立した。
こうして産業革命期に労働者階級の間にボリュームのある朝食が定着し、19世紀のヴィクトリア朝時代に、一般に知られる「フル・ブレックファスト」が成立する。ヴィクトリア女王が遅めの夕食を摂ることを好んだために、上流階級も女王の習慣に合わせて本来昼食だったディナーの時間を夕方にずらし、朝8時から9時の間にボリュームのある朝食を摂るようになった。ボリュームのある朝食は農村部の郷紳にとって都合がよく、農民は作業の前にカロリーを蓄えるために多量の食事を摂り、カロリーに富み消化の良いポリッジやベーコン、ハムを朝食としていた。また、新しい形式の朝食は、ボリュームのある昼食を摂ることが難しい都市部の上・中流階級からも歓迎された。
ヴィクトリア朝期の英国社会では家族間の関係の強化が求められており、朝食が1日の中で一番重要な食事に位置付けられた。かつて中産階級の家庭では夫と妻は別々に朝食を摂るのが普通だったが、この時期に家族全員がそろって朝食を摂る習慣が生まれ、朝食の量と質も向上する。当時の上流階級の朝食では以下の料理が出され、またカツレツ、ミートパイ、冷製のハムなどの新しいタイプの朝食が一部の特権階級の間で流行したが、中世以来の肉とビールを中心とした食事も健在だった。この豪華な朝食は、エドワード7世の時代まで続いた。
しかし、朝食の内容は階級によって差があり、その傾向は大工業都市で顕著だった。ヴィクトリア朝期の救貧院で出された朝食は、水っぽいポリッジと固くなったパンだけだった。
今日では、評判が極めて悪かったイギリス料理がかなり改善の傾向が見られるのに対して、イギリスの朝食は簡素化する傾向が強くなっている。ロンドンのホテルなどでは伝統的な朝食に代わってアメリカ式の簡易な朝食が供されるようになりつつあるが、B&Bの朝食は伝統的なフル・ブレックファストが主流である。一般家庭の朝食には主に以下の料理が出されており、生野菜、ハム、チーズが出されることはあまりない。
過去のイングランドの朝食では、ポリッジの代わりにフルーメンティ（英語版）（牛乳で煮た小麦の粥）が食べられていた。冬の間イングランド人は蜂蜜・砂糖・温めた牛乳を加えたフルーメンティを食べ、ポリッジが普及した後も一部の地域ではフルーメンティが食べられている。
また、ランカシャーでは昔と同じく焼いたブーダンが食べられている。
スコティッシュ・ブレックファストは、「食通なら誰でも、世界中のどこで夕食をとっても朝食はスコットランドで取るだろう」と文学者サミュエル・ジョンソンが絶賛したことで知られている。
フル・ブレックファストには、特にスコットランドの習慣から受けた影響がよく見られる。スコットランド人はイングランド、ウェールズ、アイルランドなど他地域の人間よりも多い量の朝食を食べ、紅茶を何杯も飲む。朝食用のソーセージが初めて作られたアバディーン、トーストに添えられるマーマレードの発祥地とされるダンディーはいずれもスコットランドの都市である。
内容はイングランドとほぼ同一であるが、スコットランド独特（あるいは発祥）の料理には下記のものが挙げられる。
伝統的なウェルシュ・ブレックファストではアマノリ（英語版）のピュレとオートミールを混ぜてベーコンの脂で揚げたLaverbreadが出される。このほか、バターミルクに浸して食べるシオット（オートミールを原料としたビスケット）、オートミールで作った薄いスープブルースも食べられ、ザルガイが食卓にのぼることもある。
他の地域と同様に、アイリッシュ・ブレックファストの内容は地域・個人の嗜好などによってばらつきがある。伝統的なアイリッシュ・ブレックファストの品目として、下記の料理が挙げられる。
加えてアイリッシュ・ブレックファストには、アイルランド独特の食品であるソーダブレッド、ポテトケーキなども出される。朝食と一緒に出される茶（Irish Breakfast tea）は濃いため、牛乳も添えられる。また、メニューに含まれるベーコン、ソーセージなどの肉類は油で炒められて供されるため、アイリッシュ・ブレックファストはアイリッシュ・フライ（Irish Fry）とも呼ばれる。
また、アイルランド島北部のアルスターの朝食では、大きめのマッシュルーム、ファール（英語版）（重曹やジャガイモで作ったケーキ）を炒めたものが出される。このアイリッシュ・ブレックファスト以上にボリュームがある朝食は、アルスター・フライ（Ulster Fry）と呼ばれる。
Bubur

Bubur yaiku istilah umum tumrap panganan ingkang awujud campuran bahan padhet lan cuwèr, kanthi komposisi kang cuwèr luwih akèh. Sajeroning bab panganan, bubur ateges panganan lembèk kang digawé saka bahan beras, glepung, glepung kanji, tela, kacang-kacangan, lsp kang digodhog.
Juk (죽) yaiku bubur kas Koréa kang digawé saka bahan palawija kaya ta beras, dhélé, lan kacang lan wijen kang digodhog. Bahan-bahan tambahan kanggo isi juk yaiku abalon, daging pitik, kacang pinus, janganan, ginseng lan iwak.
Wong Koréa mangan juk nalika isih anget, mligi nalika ésuk yaiku minangka gantine sega. Juk apik kanggo pencernaan amarga teksture alus.
Tradisi masak juk wis suwé dtindakake déning wong Koréa, nanging resep masakane lagi ditulis ing jaman Dinasti Joseon (1397-1910). Wong ing mangsa Joseon masak juk kang wong tuwa ing wayah ésuk yaiku ing pura lan omah-omah rakyat biyasa. Ing mangsa atis kususe nalika dina dongji (titik walik mangsa atis), juk dimasak bareng kacang abang kang dipercaya bisa nundhung arwah ala kang gathing warna abang.
Bubur cha cha

Bubur cha cha, uga dieja minangka bubur cha-cha, minangka salah sawijining olahan arupa panganan cuci mulut Betawi lan panganan sarapan ing masakan Indonesia, masakan Malaysia, masakan Phuket lan masakan Singapura sing disiapake nggunakake sagu mutiara, ubi, ubi, pisang, santan, godhong pandan, gula lan uyah. Klapa parut, klapa lan banyu bisa digunakake kanggo bahan tambahan. Bahan-bahan kasebut dimasak ing santen, lan sajian kasebut bisa diwenehake panas utawa adhem. Bubur cha cha uga didol minangka panganan jalanan ing sawetara wilayah ing negara Malaysia Pulau Pinang .
Bubur guriev

Bubur Guryev ( Guriev kasha ) minangka salah sawijining olahan bubur manis Ruslan ( kasha ) sing disiapake saka semolina lan susu kanthi tambahan kacang cemara (kemiri, kenari, almond), madu lan woh-wohan garing (utawa wadi sing diawetake ).
Panganan iki minangka olahan cuci mulut tradisional digawe nganggo susu panggang utawa krim nganti kulit susu emas dadi. Banjur, kulit iki diangkat lan digunakake kanggo misahake bahan-bahan sajian kanthi lapisan kanthi kulit ing antarane saben lapisan. Wis disiram ndhuwur karo gula lan diwadhahi coklat.