Mga Ebionita

AngMga EbionitaoEbionites, oEbionaioi(Greek:Ἐβιωναῖοι; na hinango mula sa Hebreongאביוניםebyonim,ebionim, na nangangahulugang "ang mahirap" o "mga mahirap") ay isang terminongpatristikona tumutukoy sa sektangHudyong Kristiyanona umiral sa sinaunangKristiyanismo.Kanilang itinuturing siHesusbilangmesiyasat pinagpipilitan ang pangangailangan ng pagsunod saTorah(mga kautusang Hudyo).Ang mga Ebionita ay gumamit lamang ng isa sa mgaebanghelyongHudyo, iginalang siSantiago na Matuwidat itinakwil siApostol Pablobilang tumalikod mula sa kautusan (niMoises).Ang kanilang pangalan ay nagmumungkahi na sila ay naglagay ng espesyal na pagpapahalaga sapanata ng kahirapan.
Dahil ang mga rekord na historikal o sanggunian tungkol sa mga Ebionita ay kakaunti, pragmentaryo o hindi kumpleto at pinagtatalunan, ang tanging alam o pinagpapalagay tungkol sa mga ito ay hinango mula sa mgaama ng simbahan(church fathers) na sumulat ng mgapolemikolaban sa mga Ebionita na kanilang itinuturing naheretikalna na nagtataguyod ng pagkaHudyo (Judaizers).
Maraming mga skolar ay nagtatangi ng mga Ebionite mula sa iba pang mga pangkat na Hudyong Kristiyano gaya ng mgaNazareno.Ang iba ay tumuturing sa mga itong katulad ng mga Nazareno.
Ang karamihan sa mga sangguniangpatristikoay naglalarawan sa mga Ebionita bilang mga tradisyonal na Hudyo na masigasig na sumusunod saBatas ni Moises, nagparangal saHerusalembilang pinakabanal na siyudad,at nagtakda ng pakisalamuha lamang sa mgahentil(hindi Hudyo) na nagpaakay sa Hudaismo.
Gayunpaman, ilang mga ama ng simbahan ay naglarawan sa ilang mga Ebionita na lumisan mula sa tradisyonal na mga prinsipyo ng pananampalatayang Hudyo. Halimbawa, isinaad niEpiphanius ng Salamisna ang mga Ebionita ay nagsagawa ng labis namikvah(ritwal na paliligo),nag-angkin nganghelolohiyana nag-angkin siHesusay isang arkanghel na nagkatawang tao sa katauhan ni Hesus at inampon bilang anak ng diyos,tumutol sakorban(paghahandog ng hayop),, nagsanay ngantinomianismo(pagtanggi sa ilang mga bahagi o halos lahat ng Kautusan ni Moises),, nagsanay ng vegetarianismong relihiyoso,at nagdiriwang ng isang pag-ala alang taunang hapunan,sa panahon ngPaskuwana tanging may walang lebadurang tinapa at tubig, na salungat sa araw araw na Eukaristang Kristiyano.
Gayunpaman, ang pagiging maaasahan ng salaysay ni Epiphanius tungkol sa mga Ebionita ay kinukwestiyon ng ilang mga skolar.Halimbawa, ayon kayShlomo Pines, ang pananaw naheterodoxna kanyang itinuro sa ilang mga Ebionita ay nagmula saGnostisismongKristiyanismo kesa sa Hudyong Kristiyanismo at ito ay mga katangian ng sektangElcesaitena maling itinuro ni Epiphanius sa mga Ebionita.
Isa pang ama na simbahan na naglarawan sa mga Ebionita na  lumisaw sa Ortodoksiyang Kristiyanismo siMethodius ng Olympusna nagsaad na ang ang mga Ebionita ay naniwalang ang mga propeta ay nagsalita lamang sa pamamagitan ng kanilang sariling kapangyarihan at hindi sa pamamagitan ng kapangyarihan ng Banal na Espiritu.
Bagaman ang karamihan sa mga skolar ay nagpapalagay ng ilang mga impluwensiyang Essene sa nabubuong iglesiang Hudyong Kristiyano sa ilang organisasyonal, administratibo, at kultikong mga respeto, ang ilang mga skolar ay lumagpas pa sa asumpsiyon na ito. Sa mga ito, ang ilan ay humahawak sa mga teoriya na napabulaanan na at ang ilan ay nananatili pa ring kontrobersiyal.
Ang ilang mga skolar ay may iba't ibang mga teoriya tungkol sa kung paanong ang mga Ebionita ay nabuo mula saMga Essene. Ikinatwiran ni Hans-Joachim Schoeps na ang pagkaakay ng ilang mga Essene sa Hudyong Kristiyanismo pagkatapos ng pananakop sa Herusalem noong 70 CE ay maaring pinagmulan ng ilang mga Ebionita na tumangap ng mga pananaw at pagsasanay na Essene.Ang ilan ay nagbigay konklusyon na ang mga Essene ay hindi naging mga Hudyong Kristiyano ngunit mayroon paring impluwensiya sa mga Ebionita.
Gayunpama, sa kanyang aklat naPanarion, 30:17:5, sinabi niEpiphanius of Salamisna "Ngunit aking ipinakita na sa itaas na hindi alam ng mga Ebionita ang mga bagay nito ngunit kalaunan, ang kanyang mga tagasunod na nakipagugnayan sa Elchasai ay may pagtutuli, Sabbath, at mga kagawian ng Ebion ngunit may imahinasyon ng Elchasai".
Sa paggawa nito, binigyan linaw ni Epiphanius na ang mga orihinal na Ebionita ay iba sa mga heterodox na Ebionite na kanyang inilarawan.
Ang karamihan sa mga ama ng simbahan ay umaayon na ang ang mga Ebionita ay tumakwil sa karamihan ng mga paniniwalang sental saKredong Nicenegaya ng pre-eksistensiya ni Hesus, pagkadiyos ni Hesus, birheng kapanganakan ni Hesus, pagbabayag ng kasalanan ni Hesus, kamatayan ni Hesus at pisikal na resureksiyon.Sa kabilang dako, ang kuwentong Ebionita ni Hesus ay naglalarawan kay Hesus na kumakain ng tinapay kasama ng kanyang kapatid na si Jacob (Santiagong Matuwid) pagkatapos ng resureksiyon na nagpapakitang ang mga Ebionita o kahit papapaano ang mga tumatanggap sa bersiyon na ito ngEbanghelyo ng mga Hebreoay naniniwala sa pisikal na resureksiyon ni Hesus.Ang mga Ebionita ay inilalarawan na nagbibigay diin sapagiging isa ng diyosat sa pagkatao ni Hesus bilang biolohikal na anak ng parehong sina Marya at Jose na dahil sa kanyang katuwiran ay pinili ng diyos na magingmesiyastulad ni Moises.Sina Origen (Contra Celsum5.61)at Eusebius (Historia Ecclesiastica3.27.3) ay kumilala sa ilang pagkakaiba sakristolohiyang mga pangkat Ebionita. Halimbawa, bagaman ang lahat ng mga Ebionita ay tumanggi sa preeksistensiya ni Hesus, may isang maliit na pangkat na hindi tumanggi sa birheng kapangananakan ni Hesus.SiTheodoretbagaman umasa sa mas naunang mga manunulat,ay nagbigay ng konklusyon na ang dalawang grupo ay gumamit ng magkaibang mga ebanghelyo.
Sa mga aklat ngBagong Tipan, ang mga Ebionita ay sinasabing tumanggap lamang sa Hebreo o Aramaikong bersiyon ngEbanghelyo ni Mateona tinatawag naEbanghelyo ng mga Hebreobilang karagdagang kasulatan saTanakh. Ang bersiyong ito ni Mateo ayon sa ulat ni Irenaeus ay nag-alis ng unang dalawang mga kabanata (sa natibidad ni Hesus) at nagsimula sa bautismo ni Hesus ni Juan Bautista.
Ang mga Ebionita ay naniniwalang ang lahat ng mga Hudyo at Hentil ay dapat sundin ang613 mitzvotsa Kautusan ni Moisesupang maging Tzadik (matuwid) at maghangad ng komunyon sa diyos,ngunit ang mga kautusang ito ay dapat maunawaan sa pagsasaalang alang ng pagpapaliwanag ni Hesus ng batas ni Moisesna inihiyag sa kanyang mga sermon.Ang mga Ebionita ay maaaring nag-angkin ng isang pinasinayang eskatolihiya na nagpapapalagay ng ang pangangaral ni Hesus ay naglunsad ng panahongmesiyanikoupang ang kaharian ng diyos ay maunawaan bilang kasalukuyan sa isang nagpapasimulang anyo habang sa parehong panahon ay naghihintay sa pagkaganap ng hinaharap na panahon.
Ang isa sa kilalang pangunahing mga koneksiyon ng mga Ebionita kay Santiago ay binigyang pansin niWilliam Whistonsa kanyang edisyon ng Josephus (1794) kung saan kanyang binigyang pansin ang tungkol sa pagpatay kay Santiagong Matuwid (James the Just), "dapat nating matandaan ang ating nalaman mula sa mga pragmentong Ebionita ni Hegesippus na ang mga pinakahulugan ng mga Ebionita ang hula saAklat ni Isaiasbilang hula sa pagpatay na ito".Na ginawa ni Hegesippus ang koneksiyong ito sa Aklat ni Isaias ay hindi tinutulan,gayunpaman ang pagtukoy ni Whiston kay Hegesippus bilang isang Ebionita bagaman karaniwan noong ika-18 hanggang ika-19 scholarship ay pinagdedebatihan.
Ang isa pang kilalang iminungkahing koneksiyon ay ang "Pag-akyat ni Santiago" sa panitikangPseudo-Clementineay nauugnay sa mga Ebionita.
AngMga Gawa ng Mga Apostolay nagsisimula sa pagpapakita kay Pedro bilang pinuno ng Iglesia sa Herusalem na tanging iglesiang umiiral sa sandaling pag-akyat ni Hesus sa langit. Bagaman pagkatapos ng ilang mga taon, itinala niApostol Pablosi Santiago bago si "Cephas" (Peter) at Juan bilang itinuturing na "saligan" (Griyegongstyloi) ng Iglesia sa Herusalem.Itinala ni Eusebius na siClemente ng Alexandriaay sumulat na sina Pedro, Santiago, at Juan ay pinili si Santiagong Matuwid bilang obispo ng Herusalem ngunit isinailalim rin ni Eusebius si Santiago sa autoridad ng lahat ng mga apostol.Binautismuhan ni Pedro siCornelius na Centurionna nagpakila ng mga hindi tulinghentilsa iglesia sa Judea.Paul,Apostle to the Gentiles, established many churchesand developed a Christian theology (seePauline Christianity). At theCouncil of Jerusalem(c49),Ikinatwiran niApostol Pabloang pagkabuwag ng mga kautusan niMoisespara sa mga hindi Hudyong akay sa Kristiyanismo. Nang isalaysay ni Pablo ang mga pangyayari saSulat sa mga taga-Galatia(Galatians 2:9–10), kanyang tanging tinukoy ang pag-ala-ala ng mahihirap kesa sa paghahayag ng apat na mga punto ngKonseho ng Herusalem. (Acts 15:19–21). SiJames Dunnay nagbigay pansin sa papel na pagkakasundo ni santiago gaya ng nilalarawan saMga Gawa ng mga Apostolsa alitan sa pagitan ni Apostol Pablo at sa mga humihikayat sa pagsunod sa kautusan ni Moises sa mga hentil.
Ayon kayEusebiuspaktapos ng kamatayan ni Santiago, ang iglesia sa Herusalem ay lumisan saPella, Jordanupang taksasan ang pananakop ng magiging emperador naEmperador Titoat pagkatapos ngpaghihimagsik ni Bar Kokhba, ang iglesia sa Herusalem ay pinayagan na manatili sa muling pinangalanangAelia Capitolinangunit mapapansin mula sa punto ito, ang lahat ng mga obispo ng Herusalem ay nagdadala ng Griyego kesa Hudyong mga pangalan.
Gayunpaman, ang ilang mga skolar ay nangangatwiran para sa isang anyo ng pagpapatuloy ng Huydyong iglesia sa Herusalem hanggang sa ika-2 hanggang ika-3 siglo CE at ang mga Ebionita ay tumuturing kay Santiagong Matuwid bilang kanilang pinuno. Ang mga skolar na ito ay kinabibilangan nina Pierre-Antoine Bernheim,Robert Eisenman,Will Durant,Michael Goulder,Gerd Ludemann, John Painter, atJames Tabor,
Laban sa mga skolar na ito kabilang si Richard Bauckham ay nagtatangi ng mataas nakristolohiyangsinanay ng iglesia sa Herusalem sa ilalim ni Santiago sa mababang Kristolohiyang kalaunang tinanggap ng mga Ebionita.Ikinatwiran ni Taborna ang gmga Ebionita ay nag-angkin ng isangdinastiyangapostolikong paghalilipara sa mgadesposyni(kamag-anak ni Hesus). Isinalaysay ni Epiphanius na ang ang mga Ebionita ay tumutol kayApostol Pablona kanilang nakita na responsable na ang mga hentil na Kristiyano ay hindi na kailangan magpatuli o sumunod sa613 Mitzvotni Moises at kanila ring tinawag siyang natalikod (apostate).Karagdagan pang isinalaysay ni Epiphanius na ang ilang mga Ebionita ay nagakusa kay Pablo na isang Griyego na nagkonberte sa Hudaismo upang mapakasalan ang anak na babae ng isangKohen Gadol(Punong Saserdote) sa Israel ngunit natiwalag nang ang babaeng ito ay itinakwil si Pablo.
Bilang alternatibo sa tradisyonal na pananaw ni Eusebius na ang iglesia sa Herusalem ay simpleng napasama sa iglesiang hentil, ang ibang mga skolar gaya niRichard Bauckhamay nagmungkahi ng agarang mga kahalili sa iglesia sa Herusalem sa ilalim ni Santiago at ang mga kamag-anak ni Hesus ay mga Nazoraeans na tumanggap kay Pablo samantalang ang mga Ebionita ay isang kalaunang supling ng simulang ika-2 siglo CE.
Kakaunting mga kasulatan lamang ng mga Ebionita ang natira at ang mga ito ay nasa hindi tiyak na anyo. AngMga Rekognisyon ni Clementeat angClementine Homiliesna dalawang ika-3 siglo CE mga akdang Kristiyano ay itinuturing ng mga skolar na malaki o kabuuang Hudyong Kristiyano sa pinagmulan at nagpapakita ng mga paniniwalang Hudyong Kristiyano. Ang eksaktong relasyon sa pagitan ng mga Ebionita at mga kasulatang ito ay pinagtatalunan ngunit ang paglalarawan ni Epiphanius ng ilang mga Ebionita saPanarion30 ay nagdadala ng pagkakatulad sa mga ideaa saMga Rekognisyon'atHomilies. Ang skolar na si Glenn Alan Koch ay nagpalagay na si Epiphanius ay malamang umasa sa isang bersiyon ngHomiliesbilang pinagkunang dokumento.Ang ilang mga skolar ay nagpalagay rin na ang kaibuturan ngEbanghelyo ni Barnabassa ilalim ng isang polemikal na mediebal na patong naIslamay maaring batay sa isang Ebionita ognostikongdokumento.Ang eksistensiya at pinagmulan ng pinagkunang ito ay patuloy na pinagdedebatehan ng mga skolar.
SiJohn Arendzen(Catholic Encyclopediaarticle "Ebionites" 1909) ay umuri ng mga kasulatang Ebionita sa apat na mga pangkat.
Isinaad ni Irenaeus na ang mga Ebionita ay ekslusibong gumamit ngEbanghelyo ni Mateo.Kalaunan ay isinulat niEusebius ng Caesareana ang kanilang tanging ginamit ay angEbanghelyo ng mga Hebreo.Mula sa pananaw na ito, ang minoridad na pananaw ninaJames R. Edwards(2009) atBodley's LibrarianEdward Nicholson(1879) ay nag-aangkin natangingmay isang ebanghelyong Hebreong nasa sirkulasyon naEbanghelyo ng mga HebreoniMateo. Kanilang binigyang pansin rin na ang pamagat naEbanghelyo ng mga Ebionitaay hindi kailanman ginamit sa sinaunang iglesiang Kristiyano.Isinaad ni Epiphanius na ang ebanghelyong ginamit ng mga Ebionita ay isinulat ni Mateo at tinawag naEbanghelyo ng mga Hebreo.Dahil sinabi ni Epiphanius na "ito ay hindi buong kumpleto, ngunit niliko at sinira..."ang mga manunulat gaya ninaWalter Richard Cassels(1877), ayPierson Parker(1940) ay itinuturing ito na ibang "edisyon" ngebanghelyong Hebreoni Mateo.Gayunpaman, ang ebidensiyang panloob mula sa mga sipi saPanarion30.13.4 and 30.13.7 ay nagmumungkahing ang teksto ay isangpagkakaisang Ebanghelyona orihinal na isinulat sa Griyego.
Ang nananaig na mga tekstong pangskolar gaya ng pamantayang edisyon ngApokripa ng Bagong Tipanna pinagtnugutan niWilhelm Schneemelcheray pangkalahatang tumutukoy sa tekstong binanggit niJeromena ginamit ng mga Ebionita bilang ang "Ebanghelyo ng mga Ebionita" bagaman ang terminong ito ay hindi kasalukuyan sa Sinaunang Iglesia.
Ang kalipunan ngApokripang Bagong Tipanna kilala bilangpanitikang Clementineay kinabibilangan ng tatlong mga akdang kilala sa sinaunang panahon bilang "Mga Sirkito ni Pedro", ang "Mga Gawa ng Mga Apostol" at isang akda na karaniwang pinamagatang "Ang Pag-akyat ni Santiago". Ang mga ito ay spesipikong tinukoy ni Ephiphanius sa kanyang polemiko laban sa mga Ebionita. Ang unang pinangalanang mga aklat ay malaking nakapaloob sa Homilies ni Clemente sa ilalim ng pamagat na Clement'sCompendium of Peter's itinerary sermonsgayundin saRecognitionsna itinuro kay Clemente. Ang mga ito ay bumubuo sa sinaunang didaktikong piksiyon upang ihayag ang mga pananaw na Hudyong Kristiyano, i.e. ang primasiya (pangunguna) niSantiagong Matuwid(James the Just), ang kanilang kaugnayan sa episkopal na see ng Roma at ang kanilang antagonismo kaySimon Magogayunin sa mga doktrinanggnostiko. Ipinagpalagay ng skolar na siRobert E. Van Voorsttungkol sa "Pag-akyat ni Santiago" (R 1.33–71), "Mayroon, sa katotohan, walang seksiyon ng pantikang Clementine na ang pinagmulan sa Hudyong Kristiyano ang isa ay magiging higit na tiyak".Sa kabila ng asersiyon ito, siya ay naghayag ng reserbasyon na ang materyal ay tunay na Ebionita sa pinagmulan nito.
Si Symmachus ay lumikha ng isang salin ngTanakh(Bibliyang Hebreo) saGriyegong Koinena ginamit niJeromeat umiiral pa rin sa mga pragmento at ang kanyang nawalangHypomnematana isinulat upang kontrahin angkanonikalnaEbanghelyo ni Mateo. Bagaman nawala, ang Hypomnematais probably identical toDe distinctione præceptorummentioned by Ebed Jesu (Assemani,Bibl. Or., III, 1). The identity of Symmachus as an Ebionite has been questioned in recent scholarship.
SiHippolytus ng Roma(c.230 CE) ay nag-ulat na ang Hudyong Kristiyanong siAlcibiades ng Apameaay lumitaw sa Roma na nagtuturo mula sa isang aklat na kanyang inangking pahayag na ang isang matuwid na taong si Elkesai ay natanggap mula sa isang anghel. Gayunpaman, pinagsuspetsahan ni Hippolytus na si Alcibiades mismo ang may akda nito..Shortly afterwardsOrigenrecords a group, the Elkesaites, with the same beliefs.Epiphaniusclaimed the Ebionites also used this book as a source for some of their beliefs and practices (Panarion30.17).Ipinaliwanag ni Epiphanius ang pinagmulan ng pangalang explains Elkesai na Aramaiko naEl Ksaina nangangahulugang "Tagong Kapangyarihan"" (Panarion19.2.1). Ang skolar na si Petri Luomanen ay naniniwalang ang aklat ay orihinal na isinulat sa Aramaiko bilangapokalipsis na Hudyoat malamang ay sa Babilonia noong 116 hanggang 117 CE.