davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Werna wèb

Werna wèbya iku warna-warna kang dipigunakaké sajeroning ngrancang kacawèb, lan uga carandèskripsèkakélanspesifikasisaka warna-warna mau.
Perancang wèb duwé kabébasan sajeroning milih warna kang bakal minangka èlemèn-èlemèn dhokumèn wèbé. Werna-warna kang dimaksud bisa dispesifikasèkaké nganggo tripletRGBsajeroning formatheksadesimal(karan uga minangka triplet heksadesimal). Cara liya ya iku kanthi ngarujuk warna-warna mau nganggo jenengé sajeroningbasa Inggris, nanging cara iki mung wates kanggo warna kang wis dikenal utawa dirumusaké. Kanggo variasi-variasi warna liya lumrahé dipigunakaképiranti lunakgrafik utawaperkakas warna. Ing sisih tengen iki conto sawijining palet warna kang dumadi saka2048warna.
Sajeroning kaca wèb kang nganggo formatHTMLwarna-warna wèb bisa dipigunakaké liwat dhéfinisi stil (style) sawijining entitas. Mèh saben entitasHTMLdiwasa iki njurung panggunaan stil.
<b style="color:#FF9329;">Conto panggunaan werna #FF9329 ing tag b jroning HTML.</b>
bakal mènèhi warna
utawa yèn migunakaké referensi jeneng, upamané 'Tomato'
<b style="color:Tomato;">Contoh panggunaan werna 'Tomato' ing tag b jroning HTML.</b>
bakal mènèhi warna
Cara kang padha uga bisa kanggotag-tag HTMLliyané. Bisa uga implementasi warna wèb iki digunakaké nganggoCSS.
Triplet RGB dumadi saka enem karakter heksadesimal kang saben loro-loro karakter nyatakaké entitas sakaRed (abang),Green (ijo) lanBlue (biru). Aji-aji kang bisat diisèkna kanggo saben entitas RBG iki ya iku saka 00 nganti FF. Utawa sajeroning angka desimal 0 nganti 255.
Saben loro karakter saka R, G lan B bisa uga dirépresèntasèkaké sajeroning sijibyte(wolungbit), saéngga RGB dhéwé bisa dirépresèntasèkaké sajeroning sawijining entitas kanthi ukuran 3byte:
Spesifikasi HTML 4.01 ndhèfinisèkaké nembelas warna. Werna-warna iki uga dispèsifikasèkaké minangka RGB sajeroning spesifikasi HTML 3.0 kanthi cathetan warna-warna iki asalé dijupuk sakapalètstandar 16 warna kang dijurung déning palètVGAWindows1,2.
Minangka tambahan, sawatara warna didhefinisèkaké déning sawatarapanjelajah wèbkayaInternet ExplorerutawaMozilla Firefox. Sawijining panjelajah wèb manawa ora bisa ngenali kabèh warna iki, nanging wiwit taun2005kabèh panjelajah wèb modèren njurung kanthi pepak warna-warna kang kadaftar. Akèh saka warna-warna iki dijupuk saka pratélan warna-warnaX11kang didistribusèkaké bebarengan karo sistemX Window, Werna-warna mau wis distandarisasi déningSVG 1.0lan dijurung déning agèn-agèn panggunaSVG Full, nanging dudu péranganingSVG Tiny.
Ana sawijining kumpulan saka 216 warna kang dinyatakaké minangka palèt warna "wèb-aman", kang dikembangaké nalika komputer wektu iku mung bisa nyajèkaké 256 warna.
Tabel ing ngisor iki disajèkaké enem aji utawa tataran warna saka kamungkinan 256 warna.
Sajeroning tabel ing ngisor iki disajèkaké warna-warna "aman-wèb" kang kasusun saka telung digit aji kaya katulis sajeroning tabel sadurungé.
Basa Cascading Style Sheets ndhefinisèkaké cacahing warna kang padha karo warna-warna sajeroning spesifikasi HTML 4. Minangka tambahan CSS 2.1 nambahaké warna 'orange' ing pratélan mau.
비스크 (음식)

비스크(프랑스어:bisque)는 부드럽고크리미한프랑스식수프이다.전통적으로는바닷가재,게,새우,가재등갑각류에서 추출한쿨리를 사용하며,증점제로는쌀을 쓴다. 현대에는호박이나토마토등해산물이 아닌 재료로 비스크를 만들기도 한다.
차우더

차우더(영어:Chowder)는조개또는생선과채소류로 만든 미국식수프이다.
해산물, 감자, 베이컨, 크림 등을 넣어 삶은 수프이다. 조개를 넣으면 조개 차우더, 흰살 생선을 넣으면 생선 차우더, 옥수수를 넣으면 콘 차우더, 구운 콩을 넣으면 콩 차우더가 된다.
차우더라는 명칭은 영어에서 음식이나 식사를 의미하는 속어 'Chow'에서 비롯되었다는 설과, 프랑스어로 큰 냄비를 뜻하는 'chaudière'에서 비롯되었다는 설이 있다. 이러한 것과 무관하게, 차우더는 미국에서 생긴 요리이다.캐나다퀘벡주마들렌 제도에는 'Tchaude'라는 수프가 있는데, 이것이 차우더와 관계가 있다고 하는 설도 있다.
크림 수프

크림 수프(cream soup)는크림,라이트 크림, 우유를 주 재료로 사용하여 준비된수프이다.크림 수프가퓌레가 된 이후처럼 조리 과정의 끝부분에 유제품이 첨가되기도 한다.
양파, 셀러리,마늘가루, 셀러리솔트, 빠다, 베이컨 드리핑, 밀가루, 소금, 후추,파프리카가루, 우유, 라이트크림,육수와 같은 재료가 추가되기도 한다.그 다음에 다양한 채소나 고기가 곁들여진다.먹고 남은채소나 고기가 크림 수프에 들어가기도 한다.
쿨리 (음식)

쿨리(프랑스어:coulis)는음식을 으깬 뒤체에 걸러 만든소스이다.퓌레와 달리 익히지 않는다. 채소 쿨리는 흔히수프나소스등 요리에 쓰이며, 과일 쿨리는후식을 만들 때 쓰인다.
역전재판 (애니메이션)

《역전재판 ~그 ‘진실’, 이의 있소!~》(逆転裁判〜その「真実」、異議あり！〜갸쿠텐 사이반 소노 신지쓰 이기 아리)는캡콤이 제작, 판매하고 있는비디오 게임《역전재판》 시리즈를원작으로 한애니메이션작품이다.요미우리 TV·닛폰 TV 계열에서 2016년 4월 2일부터 9월 24일까지 Seoson 1이 방영되었고 2018년 10월 6일부터 2019년 3월 30일까지 Season 2가 방영되었다.
2015년9월 17일,도쿄 게임 쇼에서 처음으로 제작 결정이 발표되었다.
같은 해12월 19일에는 주역 캐릭터를 맡은성우나 일부 스태프, 방송국 같은 자세한 정보가 발표되었고공식 홈페이지가 개설되었다. 애니메이션으로 만들면서 과거 원작에서 연기하였던 성우가 아닌 새로운 성우를 들였다. 이번 작품에서는 《역전재판 5》 등 다수의 《역전재판》 관련 작품에서 목소리를 담당해 왔던 콘도 타카유키가 아니라,카지 유키를 비롯한 새로운 성우진이 목소리를 맡았다.
이 작품은변호사인나루호도 류이치를 주인공으로 하고, 그 조수인아야사토 마요이를 히로인으로 하는 《역전재판》과 《역전재판 2》, 《역전재판 3》를 베이스로 한 것이다.
2016년4월 2일,요미우리 텔레비전의 제작으로 요미우리 텔레비전과닛폰 텔레비전 계열에서 방영이 개시되었고, 이후로는 매주 토요일 오후 5시 30분부터 오후 6시까지 방영된다.또한 닛폰 텔레비전 계열 방송 종료 후부터 1주일(방송 시작 직전까지), 요미우리 텔레비전이 개설한 〈마이 동화(ytv MyDO!)〉에서 재생할 수 있다.
대한민국에서는대원방송계열채널인애니박스,애니원에서 자막판으로 방영하여 매주 토요일 8시 30분에 일본 YTV와 같은 날 방영되고 있으며, 애니원에서는 같은 날 밤 9시 30분에 시청자들의 인기리에 방영되고 있다.
대원방송측은 '역전재판' 자막판 시청자들의 우리말 더빙 요청에 힘입어 시청자가 직접 참여해 주연 성우를 뽑는 투표 이벤트를 진행하면서 화제를 모았다.
투표결과에 따라 최고의 성우이던정재헌성우가 캐스팅이 확정되었다. 이외에도 미츠루기 레이지 역에구자형, 아야사토 마요이 역에김하영성우가 캐스팅되면서 '역전재판' 우리말 더빙판에 대한 기대가 더해지고 있다.
애니박스에서는 '역전재판' 오는 17일 저녁 6시 첫방송을 시작으로 매주 금요일 6시에 방영되며, 애니원에서는 다음 날인 18일 저녁 7시 첫 방송되며 매주 토요일 저녁 7시에 만나볼 수 있다.
요미우리 텔레비전 제작 전국 네트워크 애니메이션에서 게임 원작 및 캡콤 원작 작품이 방송되는 것은 《스트리트 파이터 II V》 이후로 20년 반 만의 일이다.
장소를 알려주는 자막이나 증언, 심문 개시할 때의 텔롭, ‘이의 있소!’의 문자나 ‘이의 있소!’를 잘못 사용하는 것, 판결 때의 죄상을 나타내는 문자, 무죄 판결할 때의 종이 흩날림 등, 원작을 의식한 연출도 볼 수 있다.
나루호도 류이치가 신인변호사로 법조계에 발을 들이는 것으로부터 이야기가 시작된다.
스승아야사토 치히로와 함께 첫 법정에 서는 나루호도의 첫 의뢰인은 초등학교 시절부터 친구인야하리 마사시였다 . 치히로의 조언도 있어, 어떻게든 야하리의 무죄 판결을 이겼지만, 훗날 치히로는 살해되어 버린다. 치히로가 살해된 사건의피고인은 여동생아야사토 마요이였다. 마요이의 변호를 맡은 나루호도는 천재검사이면서 나루호도 의 옛 친구인미츠루기 레이지와 대치한다.
스크랩이 주최하는 체험형 게임 이벤트 《리얼 탈출 게임》으로 만들어지는 것이 결정되었고 2016년 여름에 도쿄, 나고야, 오사카의 상설 스튜디오를 시작으로 전국 각지에서 개최되기로 하였다. 같은 해 4월 중순까지 정식 타이틀 및 내용과 3대 도시 이외에서의 순회 도시 수가 발표될 것이다.
Биск (блюдо)

Биск(отфр.bisque) — блюдофранцузской кухни,крем-суп, главный ингредиент которого — панцириракообразных. История блюда насчитывает несколько столетий; несколько сотен лет назад, до середины XVII века оно готовилось на основе мяса дикой птицы (перепелов, реже – голубей). Из Франции биск распространился по всему миру, сейчас он особенно популярен в США.
Термином «биск» иногда также называют овощные и грибные супы-пюре.
Существует популярное, но ошибочное мнение, что название блюда происходит отБискайского залива. В действительности оно имеет отношение к французскомуbis cuites(«приготовленный дважды»): речь идёт о том, что в классическом рецепте сначала готовятся панцири ракообразных, а уже потом, в полученном бульоне — их мясо.
Главный ингредиент блюда — ракообразные (обязательно — панцири, в большинстве случаев — и мясо); также в рецептуру входят сливки, а также лук, чеснок, сельдерей. Из ракообразных могут быть использованы раки, креветки,лангустины, омары,крабыи др. Кроме того, используются бульон (рыбный, реже куриный) ибелое вино. В ряде рецептов предусмотрено добавление риса.
Овощипассеруютсяв толстостенной кастрюле, затем к ним добавляются бульон и приправы. Ракообразные готовятся раздельно: быстро обвариваются, после чего панцирь снимается и его варят, жарят или даже запекают. На разных стадиях приготовления (в зависимости от рецептуры) применяетсяблендирование. Сливки добавляются на последней стадии готовки.
Традиционно биск подается вчашке с двумя ручкаминаблюдце. Допускается также подача в кружке. На практике (за пределами Франции) это правило соблюдается далеко не всегда.
Морковный суп

Морковный суп—суп, в которомморковьявляется основным ингредиентом. Его можно приготовить в видесупа-пюреили жидкого супа. При приготовлении используются овощи, крупы и другие ингредиенты.
Можно подавать горячим или холодным. Морковный суп считается классическим блюдомфранцузской кухни.
Морковный суп может быть приготовлен как крем-суп и как жидкий суп на основе овощного или куриного бульона. В блюде могут использоваться и такие овощи, каккартофель,репа,чеснок,лук,лук-шалоти другие. При его приготовлении можно использовать морковный и апельсиновый сок, некоторые версии готовятся с использованием пюре из моркови. Цвет супа может варьироваться в зависимости от цвета используемой моркови. Молодая морковь делает суп слаще и придаёт ему ярко-оранжевый оттенок, в то время как более старая и крупная морковь даёт меньше сладости и может иметь жёлтый оттенок.
Некоторые морковные супы готовятся изкокосового молока, кокосовой воды, кокосовых сливок,кокосового маслаили кусочков кокоса. Также есть версии, включающие имбирь,мускатный орехи карри. Зелёные листья моркови (ботву) можно использовать в качестве ингредиента блюда. В некоторых вариантах используются измельчённые листьямяты. Иногда добавляютйогурт, йогуртовый соус,крем-фреш,сметану.
Для аромата в суп добавляютцедруапельсина,укроп, листья моркови, чеснок, другие свежие измельчённые травы. К супу подаютгренкии тосты. Морковный суп можно приготовить каквеганскоеблюдо, а также можно приготовить каксуп-биск.
ВВеликобританииготовят особый вид морковного супа — суп из крупно нарезанной или тёртой моркови, чеснока и семян кориандра (кинзы).
Морковный суп или потаж Креси (фр.Potage de Crécy, Potage Crécy, Potage à la Crécy, Purée à la Crécy and Crème à la Crécy) был описан как «классическое» и «знаменитое» блюдо во французской кухне.Потаж— это разновидность супов с густой консистенцией. Potage Crécy назван в честьКреси-ан-Понтьё, коммуны на севере Франции, которая выращивала самую вкусную морковь в этой стране.
Во французской кухне суп Креси обычно готовят с рисом, который также можно подавать в качестве гарнира. Рис можно использовать в качестве ингредиента для загущения блюда, как иячмень(перловку).
Эдуард VII(король Великобритании в 1901—1910 гг.) каждый год 26 августа ел суп Креси в ознаменованиебитвы при Креси1346 года, и в честь своего предка,Эдуарда Черного Принца, который возглавлял англичан в битве. Также было высказано предположение, что суп подавали английским солдатам после завершения битвы, используя морковь из Креси.
Эрнст Моро, австрийский врач ипедиатр, изобрёл морковный суп профессора Моро, который доказал свою эффективность противдиареи, вызванной устойчивыми к антибиотикам бактериями. Во время долгого приготовления морковь выделяет молекулы сахара, которые предотвращают скапливание бактерий.
Каллен скинк

Каллен скинк(англ.Cullen Skink) — густойшотландскийсупизкопчёнойпикши, картофеля и лука. Настоящий калленский скинк используетфиннан хадди— пикшу холодного копчения, продукт особого местного метода копчения в северо-восточнойШотландиис зеленой древесиной (которая была недавно спилена) и торфом. Но этот суп также можно приготовить из любой другой копчёной пикши.
Каллен скинк — местное фирменное блюдо городаКалленв округеМори, на северо-восточном побережье Шотландии. Его часто подают в качестве закуски на официальных шотландских обедах и праздниках, но также его можно часто встретить как повседневное блюдо на северо-востоке Шотландии.
В местных рецептах приготовления супа есть небольшие вариации, например, использование молока вместо воды или добавление сливок. Другие варианты включаютпюре из картофелядля загущивания супа. Каллен скинк традиционно подавали с хлебом. Посыпается зеленьюпетрушки.
Этот шотландский суп был описан как «более дымный и напористый, чем американскийчаудер, более насыщенный, чем классический французскийбиск».
Каллен скинк фигурирует во многих традиционных шотландских кулинарных книгах, а также в меню ресторанов и отелей Шотландии, остальной части Великобритании и других стран. В 2012 году обозреватель Guardian описал это блюдо как «молочный рыбный суп, который, несомненно, заменил в нашем сознаниихаггисыи каши как фирменное блюдо Шотландии».
Скинк — этошотландскоеслово, обозначающее голень, сустав или кусок говядины, и которым стали именовать супы вообще, особенно приготовленные из этой части туши. Слово skink восходит ксредненидерландскомуschenke «голень»(родственное английскому слову shank и немецкому Schenkel, «бедро», и Schinken, «ветчина»).
แคว้นประเทศบาสก์

ประเทศบาสก์(อังกฤษ:Basque Country),ประเทศบัสโก(สเปน:País Vasco) หรือเอวส์กาดี(บาสก์:Euskadi) เป็นแคว้นปกครองตนเองแคว้นหนึ่งในภาคเหนือของราชอาณาจักรสเปนประกอบด้วยจังหวัดกิปุซโกอาจังหวัดบิซกายาและจังหวัดอาลาบา
ประเทศบาสก์หรือแคว้นประเทศบาสก์มีสถานะเป็น "ชาติ" (nationality) ภายในประเทศสเปนตามรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรสเปน พ.ศ. 2521แคว้นปกครองตนเองแห่งนี้มีพื้นฐานอยู่บนธรรมนูญการปกครองตนเองแห่งประเทศบาสก์ซึ่งเป็นกฎหมายมูลฐานที่กำหนดกรอบการพัฒนาของชาวบาสก์บนแผ่นดินสเปนอย่างไรก็ดี ดินแดนนาวาร์ซึ่งมีชาวบาสก์อาศัยอยู่เช่นกันก็ได้รับการจัดตั้งเป็นแคว้นปกครองตนเองแยกต่างหาก
ปัจจุบันแคว้นประเทศบาสก์ไม่มีเมืองหลักอย่างเป็นทางการ แต่เมืองที่เป็นที่ตั้งของสภานิติบัญญัติบาสก์และสำนักประธานแคว้นปกครองตนเองคือบิโตเรียซึ่งอยู่ในจังหวัดอาลาบา ขณะที่บิโตเรียเป็นเขตเทศบาลที่ใหญ่ที่สุดในแง่เนื้อที่ (276.81 ตารางกิโลเมตรหรือ 106.88 ตารางไมล์)บิลบาโอซึ่งอยู่ในจังหวัดบิซกายาก็เป็นเขตเทศบาลที่ใหญ่ที่สุดในแง่ประชากร โดยมีประชากรจำนวน 345,141 คนภายในเขตเมืองขยายที่มีประชากรอาศัยอยู่กว่า 900,000 คน ณ ปี พ.ศ. 2558
วลีประเทศบาสก์ยังใช้หมายถึงภูมิภาคทางวัฒนธรรมซึ่งเป็นบ้านเมืองของชาวบาสก์และครอบคลุมแคว้นปกครองตนเองแห่งนี้ไว้ด้วย
จังหวัดบิซกายา

บิซกายา(บาสก์:Bizkaia;สเปน:Vizcaya) เป็นจังหวัดทางตอนเหนือของประเทศสเปนอยู่ในแคว้นประเทศบาสก์เมืองหลักของจังหวัดคือบิลบาโอในคริสต์ศตวรรษที่ 19 จนถึงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 20 จังหวัดบิซกายาเคยเป็นแหล่งอุตสาหกรรมที่สำคัญของสเปน
บิโตเรีย

บิโตเรีย(สเปน:Vitoria),กัสเตอิซ(บาสก์:Gasteiz) หรือชื่ออย่างเป็นทางการว่าบิโตเรีย-กัสเตอิซ(Vitoria-Gasteiz) ตั้งอยู่ทางภาคเหนือของประเทศสเปนเป็นเมืองหลักของจังหวัดอาลาบาและของแคว้นปกครองตนเองประเทศบาสก์ในปีค.ศ. 2005(พ.ศ. 2548) เมืองบิโตเรียมีประชากรประมาณ 226,490 คน เมืองนี้จึงเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในแคว้น หากใช้จำนวนประชากรเป็นเกณฑ์
เมืองนี้ตั้งขึ้นในปีพ.ศ. 1724(ค.ศ. 1181) เมื่อพระเจ้าซานโชที่ 6"นักปราชญ์"กษัตริย์แห่งนาวาร์ได้ทรงตั้งเมืองนูเอบาบิกโตเรีย (Nueva Victoria) เป็นด่านป้องกันอาณาจักรขึ้นบนยอดเนินเขาแห่งหนึ่งในบริเวณที่ตั้งถิ่นฐานเก่าแก่ของเมืองกัสเตอิซปัจจุบัน  ต่อมาในปีค.ศ. 1200(พ.ศ. 1743) เมืองนี้ถูกยึดครองโดยกองทัพของพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 9แห่งราชอาณาจักรกัสติยาผู้ทรงผนวกเมืองนี้เข้าเป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักร จากนั้นเมืองนี้ก็ขยายตัวขึ้นเรื่อย ๆ
42°50′47″N2°40′21″W﻿ / ﻿42.8464°N 2.6725°W﻿ /42.8464; -2.6725{{#coordinates:}}: ไม่สามารถมีป้ายกำกับหลักมากกว่าหนึ่งป้ายต่อหน้าได้
อ่าวบิสเคย์

อ่าวบิสเคย์(อังกฤษ:Bay of Biscay;บาสก์:Bizkaiko Golkoa;สเปน:Golfo de Vizcaya) รู้จักกันในประเทศฝรั่งเศสและแคว้นโดยรอบส่วนหนึ่งว่าอ่าวกัสกอญ(ฝรั่งเศส:Golfe de Gascogne;อุตซิตา:Golf de Gasconha;เบรอตาญ:Pleg-mor Gwaskogn) เป็นอ่าวหนึ่งในมหาสมุทรแอตแลนติกเหนือ ตั้งอยู่ตามชายฝั่งตะวันตกของประเทศฝรั่งเศสตั้งแต่เมืองแบร็สต์ลงไปทางใต้จนถึงพรมแดนประเทศสเปนและไปตามชายฝั่งทางเหนือของสเปน อ่าวนี้ตั้งชื่อตามจังหวัดบิสเคย์ในแคว้นประเทศบาสก์
อ่าวนี้มีความลึกเฉลี่ย 1,744 m (5,722 ft) และจุดลึกสุดอยู่ที่ 4,735 m (15,535 ft)
ทางด้านใต้ของอ่าวยังมีอีกชื่อเรียกหนึ่งซึ่งเรียกโดยชาวสเปนว่า "ทะเลกันตาเบรีย" ตามชื่อแคว้นกันตาเบรียแต่ชื่อนี้ไม่ได้ใช้กันทั่วไปในภาษาอังกฤษ ตั้งโดยชาวโรมันในศตวรรษที่ 1 ก่อนคริสต์ศักราชในชื่อ "ซีนุสกันตาโบรรุม" (มหาสมุทรของกันตาบรี)
องค์การอุทกศาสตร์สากลจัดให้อ่าวบิวเคย์มีขอบเขตที่ "เส้นที่เชื่อมCap Ortegal(43°46′N7°52′W﻿ / ﻿43.767°N 7.867°W﻿ /43.767; -7.867) ไปยังPenmarch Point(47°48′N4°22′W﻿ / ﻿47.800°N 4.367°W﻿ /47.800; -4.367)"
บริเวณตอนล่างสุดของอ่าวคือทะเลกันตาเบรีย
แม่น้ำสายหลักที่ไหลลงสู่อ่าวนี้ได้แก่:
เมืองหลักใกล้ชายฝั่งอ่าวบิสเคย์ได้แก่:
ประเทศบาสก์ (ภูมิภาค)

ประเทศบาสก์(บาสก์:Euskal Herria;สเปน:País Vasco;ฝรั่งเศส:Pays basque) เป็นชื่อเรียกภูมิภาคบริเวณที่อยู่อาศัยของชาวบาสก์ประเทศบาสก์ตั้งอยู่บริเวณด้านตะวันตกของเทือกเขาพิรินีซึ่งคร่อมเขตชายแดนของฝรั่งเศสและสเปนบริเวณชายฝั่งอ่าวบิสเคย์
ประเทศบาสก์ประกอบด้วยชุมชนปกครองตนเองในแคว้นประเทศบาสก์กับแคว้นนาวาร์ของประเทศสเปน และประเทศบาสก์ตอนเหนือของประเทศฝรั่งเศสภูมิภาคนี้เป็นที่ตั้งของวัฒนธรรมภาษา(Euskara) และชาวบาสก์(Euskaldunak) แต่ภูมิภาคนี้ไม่มีภาษาหรือวัฒนธรรมเพียงของชนกลุ่มเดียว และมีบางพื้นที่ที่ประชากรส่วนใหญ่ไม่ถือตนเองเป็นชาวบาสก์ เช่น ทางตอนใต้ของแคว้นนาวาร์
42°52′55″N1°55′01″W﻿ / ﻿42.88194°N 1.91694°W﻿ /42.88194; -1.91694
ชาวบาสก์

ชาวบาสก์(บาสก์:euskaldunak[eus̺kaldunak];สเปน:vascos[ˈbaskos];ฝรั่งเศส:basques[bask]) เป็นกลุ่มชาติพันธุ์ในยุโรปตะวันตกเฉียงใต้ที่มีภาษาบาสก์,วัฒนธรรมทั่วไปและมีพันธุกรรมบรรพบุรุษจากVasconesและAquitaniโบราณ
ชาวบาสก์อาศัยอยู่ทางตะวันตกของเทือกเขาพิเรนีสบนชายฝั่งอ่าวบิสเคย์และข้ามไปถึงทางตอนเหนือ-กลางของประเทศสเปนและทางใต้-ตะวันตกของประเทศฝรั่งเศสพวกบาสก์โดยทั่วไปเป็นพวกนับถือศาสนาคริสต์ที่เคร่งมากและมีภาษาเป็นของตนเองซึ่งแตกต่างจากสเปนและฝรั่งเศส
ฟีเล (ยานอวกาศ)

ฟีเลหรือไฟลี(อังกฤษ:Philae) เป็นส่วนลงจอด (lander) หุ่นยนต์ขององค์การอวกาศยุโรปซึ่งไปกับยานอวกาศโรเซตตาจนลงจอดบนดาวหาง67พี/ชูรีวมอฟ-เกราซีเมนโคที่กำหนด หลังออกจากโลกไปแล้วกว่าสิบปีเมื่อวันที่ 12 พฤศจิกายน 2557 ส่วนลงจอดสามารถลงจอดควบคุม (controlled touchdown) บนนิวเคลียสดาวหางได้สำเร็จเป็นครั้งแรกคาดว่าอุปกรณ์จะได้ภาพแรก ๆ จากผิวดาวหางและทำการวิเคราะห์ ณ ที่เดิมเพื่อหาองค์ประกอบของดาวหางฟีเลถูกเฝ้าติดตามและควบคุมจากศูนย์ปฏิบัติการอวกาศยุโรปที่ดาร์มชตัดท์ ประเทศเยอรมนี
ส่วนลงจอดนี้ได้ชื่อตามเกาะไฟลีในแม่น้ำไนล์ซึ่งพบโอบิลิสก์ โดยโอบิลิสก์ดังกล่าวร่วมกับศิลาโรเซตตาถูกใช้ถอดอักษรไฮโรกลิฟอียิปต์
ฌูอัน อันริก บิบัส ซิซิลิอา

ฌูอัน อันริก บิบัส ซิซิลิอา(กาตาลา:Joan Enric Vives Sicília) เป็นบิชอปแห่งอูร์เฌ็ลย์และเจ้าผู้ร่วมครองอันดอร์รา
ฌูอัน อันริก บิบัส ซิซิลิอา ประสูติเมื่อปี พ.ศ. 2492 ในเมืองบาร์เซโลนาประเทศสเปนเป็นบุตรชายคนที่ 3 ของฟรันแซ็สก์ บิบัส อี ป็อนส์กับกูร์แนลิอา ซิซิลิอา อิบัญเญซซึ่งเป็นเจ้าของร้านค้าปลีกขนาดเล็ก พระองค์เข้าศึกษาที่เซมินารีในปี พ.ศ. 2508 และศึกษามนุษยศาสตร์ ปรัชญา และเทววิทยา ในปี พ.ศ. 2517 ฌูอันทรงผนวชเป็นบาทหลวงที่บ้านเกิดของพระองค์ ทรงได้รับแต่งตั้งเป็นมุขนายกผู้ช่วยแห่งบาร์เซโลนาในปี พ.ศ. 2536 และได้รับแต่งตั้งจากสมเด็จพระสันตะปาปายอห์น ปอลที่ 2ให้เป็นมุขนายกรองแห่งอูร์เฌ็ลย์ในปี พ.ศ. 2544 เมื่อฌูอัน มาร์ตี อี อะลานิสมุขนายกแห่งอูร์เฌ็ลย์องค์ก่อนเกษียณอายุในปี พ.ศ. 2546 ฌูอันจึงทรงดำรงตำแหน่งมุขนายกแห่งอูร์เฌ็ลย์เมื่อวันที่ 12 พฤษภาคม พ.ศ. 2546 จึงได้เป็นพระประมุขผู้ร่วมครองอันดอร์ราอีกตำแหน่ง วันที่ 10 กรกฎาคม พ.ศ. 2546 พระองค์ได้สาบานตนเข้ารับตำแหน่งเจ้าผู้ร่วมครองอันดอร์ราที่กาซาดาลาบัลย์ในกรุงอันดอร์ราลาเวลลาต่อมาวันที่ 10 มีนาคม พ.ศ. 2553สมเด็จพระสันตะปาปาเบเนดิกต์ที่ 16ทรงเลื่อนสมณศักดิ์ฌูอัน อันริก บิบัส ซิซิลิอา เป็นอัครมุขนายก (อาร์ชบิชอป) เป็นการเฉพาะ
Bistro

Bistro是種餐廳類型，臺灣稱為餐酒館，在最初起源的巴黎是指那些提供平凡菜色的平價小餐廳。一間餐廳是否歸類為Bistro通常由其提供的餐點決定，典型的菜色有法式家庭料理、用像是卡酥來砂鍋做的慢煮料理、燉豆濃湯等等。
目前中文裡對bistro一詞尚無統一的翻譯法或對應詞。常見的譯法有法式小酒館、餐酒館、小餐館、小酒館、小館等，或者就很簡單地稱呼為某某「館」。
Bistro可能是從設於法國巴黎公寓地下室的廚房演變而來，房客會以食宿全包的方式承租這些公寓。後來房東為了增加收入，進一步將自家廚房開放給大眾消費。也因此其菜色訴求簡單易煮，可以大量提供以及長時間存放為主。同時它們也提供酒與咖啡。
Bistro一詞的起源眾說紛紜。有一個說法是源自俄語的「быстро」（bystro），意思為「快一點」。根據都市傳說，這個詞是1815年巴黎戰役俄國佔領巴黎的期間進入法語之中的。俄國軍官或哥薩克人為了叫餐廳上菜快一點會大喊「быстро」。然而有些法語語言學者不同意這個說法，因為這個詞直到十九世紀末才出現。另外一個說法則是源自一種叫做「bistrouille」的咖啡利口酒，某些平價餐廳會提供它作為開胃酒之用。
在台灣，IKEA店內的bistro翻譯為「美食小站」；在中國大陆，則將bistro翻譯為「小餐館」；在香港、澳門，IKEA則將店內bistro翻譯為「美食廊」。
在台灣，bistro一詞的使用常常超越了上述的範圍，不少餐廳經營者會用bistro來命名自己的餐廳，即使他們餐廳提供的菜色更加精緻也並不平價。在台北市繁榮的忠孝東路上也有一整棟都是大型餐廳的大樓取名為「Bistro 98」。這種現象有可能是因為台灣人將bistro視為某種帶有法國情調的用語，刻意在餐廳名稱上使用外語而非中文也能創造出一種充滿文化創意感與異國風味的企業形象。
法式濃湯

法式濃湯（Bisque）係種起源自法國嘅海鮮湯，會用到甲殼類海鮮（譬如龍蝦、有鉗龍蝦、龍蝦仔、蝦或者蟹）煲，當中以龍蝦比較常見，即係法式龍蝦湯。
日日煮

日日煮（DayDayCook）係香港一個專出食譜嘅網站，喺2012年由朱嘉盈開辦。
日日煮嘅創辦人係朱嘉盈（Norma），佢曾經喺香港上海匯豐銀行嘅投資管理部，做過證券研究部嘅主管，專門負責大中華區。
朱嘉盈佢12歲嘅時候，跟咗父母移民去美國，喺西雅圖嘅華盛頓大學讀商業同埋財經嘅學士。佢之後亦都攞過摩根士丹利頒發嘅獎學金，去日本嘅早稻田大學進修。到畢業之後，佢就返咗香港，喺銀行負責研究股票。
由於佢父母都非常之鍾意煮嘢食，所以佢自細就好有興趣。喺2012年，佢由匯豐銀行度辭職。佢跟住之後創辦咗日日煮，喺網上開始上載啲食譜同煮嘢食嘅片，同網友分享。
喺個網站入面，佢嘅理念就係提倡「生活就要極致」同埋提供煮嘢食嘅靈感。佢除咗有出原創嘅食譜同片之外，另外有啲畀新手嘅煮食貼士，目標係分享煮嘢食嘅樂趣，同時亦都推廣一個健康嘅生活模式。
日日煮除咗有官方網站之外，重有其他社交媒體平台，包括Facebook、Instagram、YouTube等等，另外仲有Apps、烹飪書同煮食工作室等等，提供唔同渠道去搵食譜同畀人分享煮食體驗。
另外，日日煮喺香港亦都推出咗自家品牌嘅食品，包括醬料，即食料理包、蜜茶等等。
2016年獲3,500萬人民幣的A輪融資開始計算，先後經歷了8輪融資，背後有C資本(新世界發展行政總裁鄭志剛旗下)、阿里巴巴創業者基金、合一資本、香江集團、恆基地產主席李家傑的私人投資基金等資本。
2020時，日日煮計畫在香港上市。
後來想以SPAC赴美上市　再改以IPO方式上市。
2023年11月17日，日日煮在美成功掛牌上市，募資總額為3,315萬美元，以當天收盤價計算，公司市值為1.2億美元。
日日煮披露招股書 創辦人朱嘉盈疑似清倉。
日日煮的股票定價低於先前的指導區間，並在紐約上市交易首日下跌27%。
日日煮上市後進行不少收購。
日日煮股價蒸發9成，上市半年即走向退市邊緣。
日日煮將有額外時間至 2025 年 2 月 4 日（但須持續進行重新評估）來完成並提交本公司截至 2023 年 12 月 31 日的 20-F 表年度報告。
日日煮曾於2016年在fb發文，介紹精油公司Young Living的產品，並指可取代乾香草及人工調味品，又舉例煮香草番茄濃湯時，可加入羅勒精油及百里香精油調味，惹來不少食安質疑及網民抨擊。後來有媒體詢問藥劑師意見，坦言製作精油過程無從稽考，若有加入化學成份，對身體可能有害，建議選用天然食材。Day Day Cook當時則回應，帖文由客戶提供作產品推廣用途，生產過程中絕不加入化學成分及添加劑。
日日煮工作室喺2015年設立，喺上環嘅荷里活道搞，主要舉辦唔同嘅烹飪課程，同埋畀會員借用場地。
烹飪班主要係由飲食Blogger教授，課程內容包括各個種類嘅菜式，有中、西、泰、台、同法式等等，例如法式嘅玫瑰蘋果批、老北京宮廷菜、同台灣夜市系列等等。
咪芝蓮

咪芝蓮（英文：Dear Chef，前英文名Mr Chef）係香港商業電台叱咤903電台節目，由阮小儀主持，由2012年6月2號開始，逢禮拜六下晝3點到4點喺商業二台播出，由2013年8月3號起，改做下晝1點到2點播出，由2019年7月13號起，改做下晝4點到5點播出，響8月31號播出最後一集。節目再響2022年8月6號再開，響下晝1點到2點播出，2022年版本嘅主題曲係由The Boogie Playboys製作。
主持會到訪一間餐廳，訪問一位靚仔廚師，問佢煮食心得或者個人生活；之後會請一位女嘉賓試下呢位廚師手藝，畀「咪芝蓮星星」評分，最多畀三粒；最後會問呢位廚師一條古怪問題。
由2014年5月17號起，節目開始邀請男嘉賓，節目最後男嘉賓會分享佢哋討好異性嘅食譜或者煮食習慣。
Mole de olla

Mole de ollais a Mexican traditionalsoupmade ofbeef chuck(aguja),beef shank(chambarete),xoconostle(a kind of ediblecactus),chayote,zucchini,green beans,corn,potatoes, andcabbageflavored with a thinmoleof groundchile guajillo,chile pasilla, garlic, onion, andepazote. It is served with pieces of choppedserrano pepperand limes.
Café de olla

Café de olla(lit. 'pot coffee') is a traditional Mexicancoffeebeverage.To preparecafé de olla, it is essential to use a traditionalearthen clay pot, as this gives a special flavor to the coffee.  This type of coffee is principally consumed in cold climates and in rural areas.
InMexico, a basiccafé de ollais made with ground coffee,cinnamon, andpiloncillo. Optional ingredients includeorange peel,anise, andcloves.
Guajillo chili

Aguajillo chiliorguajillo chileorchile guaco(Spanish:chile guajillo) ormirasol chileis alandracevariety of the speciesCapsicum annuumwith a mirasol ("sunflower" or "looking at the sun") chile fruit type.Mirasolis used to refer to the fresh pepper, and the termguajillois used for the dry form, which is the second-most common dried chili inMexican cuisine.The Mexican state ofZacatecasis one of the main producers of guajillo chilies. There are two main varieties that are distinguished by their size and heat factors. The guajillopuyais the smaller and hotter of the two (puyar, in Spanish, is to prick or poke). In contrast, the longer and widerguajillohas a more pronounced, richer flavor and is somewhat less spicy. With a rating of 2,500 to 5,000 on theScoville scale, its heat is considered mild to medium.
Guajillo chilies have many applications and are used in a variety of Mexican preparations. For instance, they are sometimes used to makesalsa(e.g.mole) fortamales; the dried fruits are seeded, soaked or simmered, then pulverized, mashed or pureed into a paste, then cooked with several other ingredients to produce a flavorful sauce.
Guajillo chilies are used inmarinades, salsas, pastes, butters andspice rubsto flavor meats, fat and oil with other ingredients. The guajillo chili, with its more delicate flavor, is used with fish and chicken, or added to salsa as a side dish.
Some Mexican dishes where guajillo chiles are a main ingredient include:
The guajillo chile has a reddish-brown, rather dark color and a thin, smooth, shiny skin. It is about 8–10 cm (3.1–3.9 in) long. In terms of flavor, it is generally defined as sweet and somewhat fruity.Pungency varies widely from 2,000 SHU,i.e., mildly hot, to 15,000 SHU,i.e., moderately hot.
Mole de olla

En lagastronomía de México, elmole de ollaes unplatillotípico del centro del país, a base deverdurasycarne.​
La palabramoleproviene demolli, que en elidioma náhuatlsignifica 'salsa' o 'mezcla deingredientes'.
Además de ser bien degustado por los habitantes del centro del país, se considera un platillo balanceado envitaminas,minerales,antioxidantes,hierroyácido fólico,carbohidratos,proteínasyfibra, por lo que su consumo es de gran ayuda alorganismopara mantener la salud.
Giovanni Ivan García Calderon,chefgastronómico, señala que las verduras más comunes que contiene sonejotes,elote,chayote,col,calabacitaypapa; también se suele sazonar con distintashierbas aromáticas, sobre todo conepazote.
Uno de los ingredientes más importantes es elxoconostle, cuyo nombre proviene de la palabranáhuatlxoconotl. Su sabor es agridulce y fuerte, y su uso más común es en salsas o comocondimentodel mole de olla y el que mayor sabor le da. Es rico envitamina Cy esantioxidante.
Elchile seco, lacebollay elajoson condimentos al platillo. Además, son fuente importante de proteínas ynutrientes. Y por último, lacarne de reses la que atribuye las proteínas al plato, lo que le da un buen valor nutricional a la comida.
Guías

En lagastronomía mexicana, lasguías de chayote(Sechium edule; ennáhuatl,chayoquilitl; entotonaco,macampu) y lasguías de calabaza(Cucurbita moschata; en náhuatl,ayoquilitl; en totonaco,nix'pi)​ son lostallosoretoñostiernos de estas plantas, considerados comestibles en el centro y sur de México. A nivel culinario, tienen la misma consideración que losquelites(hierbas silvestres) overduras de hoja.
En el estado deOaxacase usan las guías de calabaza para elaborar lasopa de guíasogüichi, la cual también incluye el fruto y laflor de la calabaza, entre otro ingredientes, de manera que se aprovecha prácticamente toda la planta. Su consumo se da principalmente en laépoca de lluvias, entre mayo y noviembre, y se encuentra disponible en los mercados de la región.​ Entre los mazatecos es popular también elaborar caldos con guías de chayote.​ En laSierra Norte de Pueblase acostumbra usar guías de chayote (o bienchayotextle, la raíz del chayote) para elaborar elchilpozontle,​ un caldo similar a unmole de olla.​ También en esta área poblana se puede encontrar eltamalde guías de calabaza.​
Frecuentemente las guías se venden con todo: lashojas, loszarcillosy los botones de flores que posteriormente crecerán y madurarán hasta convertirse en calabazas. Por ello, se deben limpiar antes de ser cocinadas.
Enrique Arroyo Schroeder

Enrique Arroyo Schroeder(Ciudad de México, 5 de diciembre de 1967) es undirector,productoryguionistade cinemexicano.
Estudió en elCentro de Capacitación Cinematográficade losEstudios Churubusco, también estuvo inscrito en el ejército en la North Western Military and Naval Academy enWisconsin,Estados Unidos. En 1996 se recibe con honores como Licenciado en realización cinematográfica.
Ha trabajado como director, productor, productor en línea, sonidista, editor, escenógrafo, guionista, fotógrafo y post-productor.
Empezó en televisión y como ayudante de dirección, algo que hizo conAlfonso CuarónenSólo con tu pareja. También ha  trabajado conCarlos Carrera,Woody Allen,Felipe Cazals,Luis MandokiyMichel Listenstein, entre muchos otros. En 2015 comenzó a rodar la películaMole de Ollareceta original, aún sin estrenar.
Chocolate de tablilla

Elchocolate de tablillaes un tipo dechocolatede origenmexicano, cuya su presentación corresponde a una tablilla redonda constituida por pedazos triangulares de chocolate. Es uningredienteesencial enplatillostan importantes en lacocina mexicanacomo elmole poblanoy elcafé de olla.
Se utiliza también para prepararbebidastípicamente mexicanas como elchocolate en aguay elchocolate con leche, además depastelesy otro tipo dedulces. Es un tipo de chocolate muy simple que se obtiene de los mejores granos de cacao.
También, con el chocolate se pueden hacer paletas con moldes de figuras de muchos colores y sabores diferentes que se utilizan como un regalo o algún recuerdo en una fecha especial, combinado con cereal oamarantoes perfecto el sabor.
Olla de barro

Laolla de barro​ es unavasijade forma esférica de muy diversos tamaños. El barro suele estar cocido en unhornoentre los 1000 °C y 1100 °C. Las ollas de barro están asociadas en las gastronomías modernas a la elaboración de comida y bebida de una forma clásica y tradicional,​ por regla general en la preparación de alimentos de una forma lenta: en la mayoría de los casos decocido. En algunas zonas de iberoamérica o enAndalucíatambién es llamadamarmita(siempre elaborada encerámica),​​ Tradicionalmente, las ollas de barro más pequeñas suelen utilizarse para elaborarcafé de olla.
Los diccionarios proponen la procedencia del término a partir de «aula» o «aulla» (voces dellatínarcaico) y estos delgriego«χύτρα» (chytra), términos que denominaban un tipo de vasija globular, usada para cocinar.​ Vasijas similares son identificables —con sus respectivos nombres vernáculos— en prácticamente todas las culturas del mundo en los cinco continentes.​ En algunos países del ámbito Mediterráneo el términoollase usa también, indistintamente, para denominar a algunos platos cocinados en este recipiente como laolla podridade origen medieval.
En elQuijote, Cervantes pone en boca del escuderoSanchoestas palabras: «... aquel platonazo que está más adelante vahando me parece que esolla podrida, que por la diversidad de cosas que en tales ollas podridas hay, no podré dejar de topar con alguna que me sea de gusto y provecho...».​
En el campo de la arqueología clásica y siguiendo la pauta del modelo habitual en lacerámica romanaantigua, la olla es un recipiente distinguido por su "vientre" redondeado, provisto de pequeñas asas.​
El barro cocido requiere diversos cuidados, como remojar la olla antes de su uso, poner granos de sal en su interior para que evite la formación de hongos (y evitar sabores raros). La olla de barro, al igual que las deacero inoxidabley las de hierro fundido, tiene la ventaja de no desprender substancias perjudiciales para el organismo, como ocurre con las ollas dealuminio, razón por la que prácticamente han desaparecido del mercado. Las de barro requieren un tratamiento antes de su utilización, y deberán ser untadas conaceite vegetaly, según algunos especialistas, antes de su primer uso conviene mantenerla en un horno caliente al menos dos horas.​
Puchero (recipiente)

Elpucheroes un tipo de recipiente de la familia de lasollas,​ usado en la cocina,​ de similar ancho y profundidad y, por lo general, con una o dosasas(a diferencia delcazoque tiene unmangoen lugar de asas y la cazuela, más ancha y baja). Como elpuchero de barro, puede presentarse como sinónimo depote,marmitay demásollas.​​ Ha dado nombre ha diferentes platos de la gastronomía tradicional en Europa y América.​
A lo largo del sigloXIXy parte delXX, el consumo de café, tanto en España como en parte de Iberoamérica,​ desarrolló la técnica culinaria del “café de puchero”, un método de preparación del café anterior a la imposición en el mercado de las cafeteras y sus diversos tipos deinfusión.​
En el medio rural, el funcionamiento y preparado del tradicional café de puchero incluía un cierto ceremonial y un punto de habilidad.​ Tras el triturado de los granos de café en unmolinillo, y una vez lleno de agua, el puchero (debarroo metal esmaltado) se 'arrimaba a lalumbre'. Cuando hervía se le añadía al agua una cucharada de café por persona y se esperaba a que hirviese de nuevo mientras se removía la infusión con cuchara de palo. Con el nuevo hervor se procedía al delicado momento del 'torrefactado', consistente en coger con las tenazas una brasa del fuego y tras limpiarle la ceniza soplando bien toda su superficie, se dejaba caer en el puchero y se tapaba sin retirarlo aún de la lumbre, para que siguiera hirviendo unos minutos, al gusto, y luego, con la ayuda de uncolador de telase pasaba a la cafetera, bien de porcelana esmaltada o algún otro recipiente apropiado para conservar el café hecho.​
En sus diversas acepciones, (y del mismo modo que ocurre en lapintura española del Siglo de Oro) el puchero aparece en la literatura española con asiduidad en escenas de cocina, y por lo general asociado a la pobreza y los humildes.​ Así puede leerse por ejemplo en la novelaLa Tribuna, dondeEmilia Pardo Bazánescribe párrafos descriptivos como este que ilustra el inicio de la narración:​
Colador

Elcoladores un utensilio de cocina usado comofiltroo escurridor de alimentos.​ En la cocina se emplea un colador cuando se quiere separar un alimento líquido de su sólido, por ejemplo: al cocerpastase emplea un colador para separar lapasta(sólida) de susalmuerade cocción (líquido), al cocer laslegumbres, el arroz, etcétera, aunque en estos casos es más habitual emplear la palabraescurridor. Otro uso posible es para cribar o tamizar un alimento sólido, como la harina. El material empleado suele ser metálico (aluminio) o plástico, algunos de ellos están elaborados de una trama de finos hilos de acero, todos los coladores suelen tener forma semiesférica para contener la mayor cantidad de mezcla posible. En el borde de los coladores suele haber una especie de ganchos para que se pueda sujetar en recipiente como unacacerolauollael contenido separado. Existen coladores con forma cónica (chinos) empleados para separar los elementos de consistencia sólida (pepitas, semillas, etcétera) de la parte máscaldosa.
Es costumbre tradicional elaborar el café hervido en olla (popularmente conocido comocafé de pucheroocafé de poteocafé de pota​) en agua y posteriormente separado con una manga o colador de tela al servirlo. Algunas personas sostienen que unamediaes capaz de hacer las funciones de colador con gran eficacia.
Un colador necesita de dos características físicas para ser elegido en una tarea de la cocina:
Es muy frecuente encontrarse diferentes tipos de colador en una cocina, como por ejemplo uncolador de téque suele tener forma esférica en diferentes variantes y tamaños, el colador empleado en lastisanassuele ser semiesférico y similar al empleado en la separación de la parte sólida y líquida de alimentos.
Se suele emplear una variante con el tamiz más delicado (elaborado deseda) para cazarmariposas, así como peces en unacuario. También se le utiliza en actividades religiosas, como en lareligiónpastafarismo.
Café de olla

Lecafé deollaest une boissonmexicaineà base decaféaromatisé à lacannelleet aupiloncillo, ou avec d'autres épices suivant les variantes. Il tient son nom du récipient dans lequel il est préparé : laollaouolla de barro(es), un petit pot oucocottedecéramique. Il est surtout populaire dans le centre et le sud du pays.
Outre le café, les ingrédients traditionnels du café deollasont lacannelleet lepiloncillo. Il existe cependant de nombreuses variantes auclou de girofle, aupiment de Tabascoou auchocolat noir.
Selon la légende, le café deollatrouverait son origine à l'époque de laRévolution mexicaineen tant que boisson que lesadelitaspréparaient aux soldats.
Café de tortilla quemada

Lecafé detortilla quemada(litt.« café detortillabrûlée ») est uneboissonmexicained'originemaya. C'est une boisson de consommation courante facile à préparer qui, contrairement à ce que son nom laisse supposer, ne contient pas decafé(inconnu sur le continent américain avant lacolonisation espagnole).
Lestortillas de maïssont cuites sur uncomaljusqu'àcarbonisation. Lecharbon végétalqui résulte de cette transformation est réduit en poussière puis mélangé dans de l'eau chaude à de lacannelleet dupiloncillo.
Le café detortilla quemadaétait consommé à l'époque préhispaniqueenMésoamérique, particulièrement dans l'aire de peuplement maya qui va duChiapasjusqu'auYucatán. C'est une boisson à laquelle la médecine traditionnelle mexicaine prête plusieurs vertus comme leblanchiment les dents, la neutralisation de lamauvaise haleineet le soulagement desmaux d'estomac.
De nos jours, il continue à être populaire comme alternative aucafé. Il est réputé avoir un goût proche de celui ducafé américain.
Caffè macchiato

Caffè macchiato(prononcé :[kafˈfɛ makˈkjaːto],café tachetéenitalien), appelé égalementespresso macchiato, est un caféexpressosurmonté d'une petite noisette de mousse delait, à l'instar d'un café noisette.
Il s'agit d'un expresso sur lequel on dépose une noisette de mousse de lait chaud fouetté au milieu.
On obtient ainsi un café noir avec une noisette de lait déposé en son milieu, reposant sur le café du fait de la non-miscibilité (au moins sur le temps court) de l'eau et de la mousse de lait (et la mousse de lait est au-dessus de l'eau car elle est moins dense que l'eau).
Le tout est servi dans une tasse pour expresso ou fréquemment dans un verre (de préférence préchauffé) de façon que la couleur du café sous la couche de mousse et l'épaisseur de celle-ci soient visibles, ou alors autour de la noisette de lait. Le café doit son nom à son apparence tachetée :macchiatosignifie littéralement « tacheté » ou « moucheté », puisque vu de dessus, le café noir a une tache blanche de mousse de lait en son centre.
Bien que les ingrédients (café,eauetlait) soient pratiquement les mêmes, lemacchiatoa un goût totalement différent ducappuccino, il est plus laiteux, consistant et fort.
Café américain

Uncafé américain(oucafé americano) est un café préparé à base d'unexpressoet d'eau chaude. Il est très proche duLong black, mais avec l'expresso avant l'eau, ce qui a pour effet de dissoudre le créma (la mousse).
Espresso complété par de l'eau chaude, le plus souvent dans un rapport d'environ 1:5. Ce café est servi dans un grand verre ou une tasse à cappuccino de 150-180 ml.
Différentes déclinaisons du nom cohabitent. Le terme italien correspondant estcaffè Americano, mais par mélange des langues française, espagnole, italienne et anglaise on trouve égalementcafé Americano,café Américano…
Café viennois

Lecafé viennoisest une préparation à base decaféqui peut être servie chaude ou froide.
Le café viennois est une boisson chaude, composée d'un simple ou doubleexpresso, généralement assez léger, si possible avec uncafétorréfiéplutôt clair, surmonté de lait battu avec de la crème fouettée, puis parsemé de chocolat en poudre ou en copeaux pour l'agrément.
ÀViennecependant, l'expression « café viennois » n'existe pas : la spécialité traditionnellement servie dans les cafés et pâtisseries s'appelle le «Melange» ou « Wiener Melange »  et se compose de café mélangé à du lait, le tout surmonté de mousse de lait. Contrairement aux idées reçues en France, le Melange viennois ne contient ni crème fouettée ni chocolat.
« Café viennois » peut aussi désigner une préparation froide, et est alors synonyme decafé liégeois. Lors de laPremière Guerre mondiale, labataille des forts de Liègedonna aux alliés un temps précieux et suscita chez eux un vif intérêt pour Liège. À Paris, on débaptisa ainsi le café viennois, dont le nom évoquait l'ennemi, pour le renommercafé liégeois. D'ailleurs, àLiège, qui fut coupée de Paris durant les quatre ans d'occupation, c'est l'expression « café viennois » qui resta en usage.
Cappuccino (café)

Lecappuccinoest une préparation decafé, à base de café expresso, mélangé avec du lait et coiffé d'une mousse delaitcrémeuse (préalablement chauffé à la vapeur jusqu'à le faire mousser) et servi dans une grandetasseà café, éventuellement avec un effet artistique de latte art.
Ne pas confondre avec ses nombreuses variantes :caffè macchiato,mocaccino,latte,café frappé,café viennoisouirish coffee.
Le nom dérive de la couleur des vêtements des frères capucins.  et relancé en Autriche sous le nom de kaputziner.
Kapuziner (et cappuccino) est doublement issu de la couleur « capucin » brun noisette-marron noyer. Le terme cappuccino, a été emprunté à l'allemand viennois Kapuziner (« Capucin (membre d’un ordre de frères catholiques) ») en raison de la similitude de la couleur brun foncé de la boisson avec celle de l'habit monastique).
Le café cappuccino dérive descafés viennoisdeVienne, duXVIsiècle, réalisés à base decrème fouettée.
Le mot « kapuziner » (capucinen allemand) apparaît pour la première fois à Vienne auXVIIIsiècle pour qualifier un café mélangé avec de la crème ou du lait fouetté.
Le boire kapuziner (de) a ensuite été introduit en Italie du nord qui était sous domination autrichienne, et le nom à par la suite également utilisé en italien aussì pour indiquer la boisson. Cependant, l'existence enItalie centraled'une boisson à base de café mélangée à du lait appeléecappuccinoest déjà documentée auXIXsiècle.
Les cappuccinos moderne  remontent à l'invention contemporaine des machines à expresso avec émulsionneur de mousse de lait, et à la démocratisation de la réfrigération des années 1950 d'après-guerre, qui permet l'utilisation courante de lait frais dans les cafés et les restaurants
Lelatte artest l'art répandu dans certains cafés et restaurants, de créer par un artistebarista, des motifs décoratifs artistiques sur un cappuccino. Il existe même un championnat du monde de Barista annuel, World Barista Championship.
Un cappuccino est réalisé par un barista professionnel ou amateur, avec environ 25 à30 mlde caféexpressoet environ 100 à180 mlde lait froid à environ5°C, monté en mousse avec de la vapeur, de préférence avec dulait entier, plus crémeux, qui permet une meilleureémulsionavec l'expresso.
Pour préparer le lait et le faire mousser, on utilise un mousseur à lait, ou émulsionneur, demachine à expresso. La pointe de labusettedu mousseur à lait est légèrement introduite dans le lait et la température est portée à environ55°Cavec un léger mouvement vertical (une température plus élevée détruit lesprotéinesetbrûlele lait). La mousse de lait est ensuite versée sur l'expresso, dans une grande tasse à café traditionnellement enporcelaineblanche, d'une capacité d'environ 150 à160 ml.
L'industrie agroalimentairecommercialise avec succès par lagrande distributionmondiale et lesdistributeurs automatiques de café, de nombreuses marques decafé cappuccino soluble instantané. Le cappuccino italien bénéficie d'une norme de certification de qualité depuis 2007.
Latte (café)

Uncafé crème,latte, oucafé latte(de l'italiencaffè latte(prononcé :[kafˈfɛ ˈlatte]) oucaffelatte, approx.café au lait) est uneboissonchaude faite avec du caféespressoet dulaitchauffé à la vapeur.
Lelatte artest une technique de dessin de motifs à la surface du café avec du lait.
Café de olla

Ilcafé de ollaè una maniera tradizionale di preparare ilcaffèinMessico. Viene preparato in una pentola (olla) di terracotta, per infusione dei chicchi di caffè macinati grossi o finanche interi in acqua calda, aromatizzando con stecche dicannella(e talvolta con anice stellato e scorza d'arancia) e zuccherando conpiloncillo. È abitualmente consumato caldo, ed è tipico dei piccoli paesini dal clima freddo del centro del Paese.
Flat white

Unflat whiteè una bevanda al caffè originaria dell'Australiama diffusa anche inNuova Zelanda.
Si prepara versando una microschiuma (latte vaporizzato in piccole bollicine dalla consistenza lucida e vellutata) su un normalecaffè espressoo un caffè doppio.
Questa bevanda è stata esportata per la prima volta nel Regno Unito nel2005e dal2010viene venduta anche nelle cateneStarbucks,Costa Coffee,Caffè NeroePret a Manger.
B-52 (cocktail)

IlB-52è uncocktailnato negliU.S.A.composto principalmente daKahlúa,crema di whiskeyeGrand Marnier.
La sua preparazione prevede una tecnica a strati, per cui data la diversa densità degli ingredienti, essi tendono a restare separati invece di mischiarsi.
Viene servito in una coppetta Martini, e presenta numerose varianti, come loshot, oppure infiammatoanche se quest'ultimo non è accettato come costruzione professionale.
Ha fatto parte dellalista dei cocktailufficiali riconosciuti dall'IBAdal 2004 al 2011
Il nome si riferisce al bombardiere a lungo raggioBoeing B-52 Stratofortressprodotto dallaBoeingin servizio per la Air Force degli Stati Uniti (USAF), che è stato usato nellaGuerra del Vietnamper sganciare le bombe incendiarie alNapalm(ed è probabilmente da ciò che è nata laversione infiammabile).
La sua origine è abbastanza incerta, certuni sostengono che sia stato creato nel ristorante "Alice's" aMalibù, inCalifornia, certi altri invece sostengono che sia nato nella "Keg Steakhouse" aCalgary, inCanada, nel 1977.Alcune voci, inoltre, sostengono che fu creato da Adam Honigman, unbarmanal Maxwell's Plum Bar di New York City, verso la fine degli anni settanta oppure i primi anni ottanta. La sua popolarità alquanto diffusa ha creato moltevarianti, elencate nella sezione omonima sotto. Tutte insieme, questicocktailsono considerati laSerie B-50.
Sebbene esistano macchine (dal funzionamento spesso scenografico) per la preparazione automatica di questo cocktail, un abile barman riesce a prepararlo senza difficoltà.
Cocktail di questo genere, con suddivisione orizzontale, vengono definitilayer, inoltre la loro preparazione è dettacostruzione, essendo essa opposta allo shakerare o al mescolare.
Per primo si versa nel bicchierino il liquore al caffè (per esempioTia MariaoKahlúa), successivamente si versa lacrema di whiskeymolto lentamente facendola scorrere sul retro di un cucchiaio da cocktail (quelli col manico molto lungo) prestando attenzione al disturbare il meno possibile lo strato inferiore versando quello superiore. Allo stesso modo, sempre con molta attenzione, si versa ilGrand Marniersopra il tutto.
Per un effetto più coreografico va bevuto infiammato: basta dare fuoco alGrand Marniercon un accendino ed in pochi secondi prenderà fuoco; alcuni sostituiscono ilGrand Marniercon altri distillati o liquori di gradazione superiore o aggiungonoalcol etilicopuro, ma non è necessario, oltre che deleterio, in quanto esso ha un gusto molto pungente. Un trucco è quello di riscaldare preventivamente ilGrand Marnier, oppure di versarne un po' in un cucchiaio, accenderlo e poi versarlo con delicatezza nel bicchiere.
Una volta acceso va bevuto con la cannuccia tutto d'un fiato per evitare che essa prenda fuoco: difatti, aspirando, il liquido la raffredda.
Lasciando il bicchiere acceso, le fiamme non passeranno mai negli strati inferiori in quanto, esaurita la parte superficiale di alcol, esse si spegneranno da sole e gli strati di liquore, sottostanti alGrand Marnier, rimarranno sempre freddi.
Mocaccino

Ilmocaccino(o mokaccino) è una bevanda calda costituita dacappuccino,pannaecioccolata, talvolta con l'aggiunta dipolvere di cacao.
Viene solitamente servita al bar in bicchiere di vetro, in modo da rendere visibili gli strati di caffè, cioccolata e schiuma di latte (il latte montato). In alcuni locali al posto della cioccolata si usa unliquoreal cioccolato leggermentealcolico.
Spesso confuso con ilmarocchino, il mocaccino ha qualche similitudine anche con ilbicerin, storica bevanda torinese. Altra variante è l'espressino, servito inPugliacon o senza una spruzzata di cacao in superficie. A differenza del semplice cappuccino al cioccolato, contiene una maggiore quantità di panna con l'aggiunta del cacao.
La parola "mocaccino" è stata coniata partendo dal nome del porto diMokha(o Moca, rinomata per essere stata il maggior mercato delcaffèdalXValXVII secolo) nelloYemen,unito a un diminutivo derivato dalla parola "cappuccino".
カフェ・デ・オジャ

カフェ・デ・オジャ（スペイン語:Café de olla、ポットコーヒーの意味）はメキシコの伝統的なコーヒーの飲み方。伝統的な陶器でコーヒー粉、シナモン、黒糖を煮出して作られる。特に寒い季節に好んで飲まれ、また地方部でよく飲まれている。伝統的な陶器で煮出すことによって独特の風味がコーヒーに付加される。
コーヒー粉やシナモン、陶器または鍋の種類のほか、砂糖の産地（メキシコ、アルゼンチン、ブラジル、コロンビア、キューバ、パナマ、エクアドル、メキシコ）によっても風味が変わるとされる。
カフェ

カフェ（西: café、仏:café、伊:caffè）は、もともとはコーヒー豆やそれをひいていれたコーヒー（珈琲）の意味。転じて、客にコーヒーを飲ませるための店・施設を意味する。ヨーロッパの都市などにある、コーヒーをその場で飲ませる店のことで、特にフランスのパリやオーストリアのウィーンのものが知られる。新聞や雑誌がそこで読め、時の話題について談笑し、情報交換のできる場所として親しまれている。日本語では、コーヒー屋（コーヒーや）、喫茶店（きっさてん）とも俗称される。
各国語の表記・発音は以下の通り。
フランス語・イタリア語はコーヒーそのものを意味する名詞からの転用、英語はフランス語からの借用である。そのほか、日本語を含む多くの言語でフランス語の café に由来する名称が使われている。
建築家のクリストファー・アレグザンダーはストリート・カフェの存在理由について、「人びとが衆目のなかで合法的に腰をおろし、移りゆく世界をのんびり眺められる場所としての機能」を挙げている。つまり、カフェは都市空間に溶け込むという都市生活者の潜在的な願望を叶える場所といえる。
また、アレグザンダーは繁盛するストリート・カフェの基本条件を挙げている。
バール(bar) は、イタリア・スペインなどの南欧にある軽食喫茶店の事を差す。食事にも重点をおいたリストランテ・バールから、コーヒー中心のカフェ・バール、 アイスクリーム中心のジェラテリア・バールなど様々なものがある。
カウンターで立ち飲みするスタイルで、バリスタがエスプレッソやカプチーノなどを作って提供する。朝食をとったり仕事帰りに気軽に立ち寄って一杯飲んでいく。軽食（パニーノ）や夏場ならジェラートなどが用意されている店も多い。公衆電話やトイレを備えるため、休憩所にも利用される。バスや電車の乗車券、煙草、くじ（主にトトカルチョの）などを売るタバッキ（日本でのコンビニエンスストアに近い）や、雑貨店など他の商店を兼ねている店も多い。
語源はバー（同じ綴り。イタリアではラテン系読みになっているだけである。）に由来するが、バーのように酒類が主ではなく、喫茶や地域の情報交換場所として使用されている。夜は酒類も注文可能なことが多い。古くは男性のみが集まる場所であったが、女性の社会進出に伴い女性単独での利用も当たり前となった。テーブル席を別メニューとして高い料金をとる場合が多く、カウンターに比べてあまり利用されない。
日本では、明治時代末の1911年、銀座にカフェー・プランタン、カフェーパウリスタ、カフェー・ライオンが一斉に開店した。このうちプランタンはパリのカフェのような芸術家の集まるサロンを目指して評判となったが、本場フランスのカフェでは男性が給仕をするのに対し、プランタンでは女給を置いた。パウリスタはボーイが給仕するコーヒー主体の店であったが、ライオンをはじめ、その後出店した多くのカフェーは女給を置き、コーヒーよりもアルコール類が主体であった。女給のいるカフェーはやがて風俗営業の業態に変質していき、コーヒー主体の店は喫茶店と称した。
1950年代になるとオープンスペースのカフェとは正反対のコンセプトである喫茶店が流行したが、コーヒーにこだわりのない喫茶店の多くは1980年代に衰退していった。また、ナイトライフの場として、1981年頃からカフェとバーを結合したカフェバーが台頭する。しかし、空間偏重の中途半端なコンセプトのもとに創られたカフェバーは、20世紀末にはほぼ消滅した。
20世紀末以来、スターバックスなどアメリカ西海岸より、コーヒー豆のオリジナルロースティングで差別化を図るカフェスタイルが世界のカフェビジネスに波及し始める。日本のカフェもその影響から、バリスタと呼ばれる専門職によってデザインされたコーヒーを提供する店が増えている。同様に、店舗の構造も開放的なバックヤードとテイクアウトカウンターを備えたカフェが主流となっている。
日本では、ほぼ喫茶店など飲食のできるインターネットカフェやオープンカフェなどのような業種の総称として使われている。