davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
재거리

재거리(영어: jaggery)는 사탕수수 즙이나 야자나무 수액으로 만드는 남아시아와 동남아시아의 전통 비정제 설탕이다.
영어 "재거리(jaggery)"는 포르투갈어 "자그라(jagra)"에서 유래했으며, 어원은 "설탕"을 뜻하는 산스크리트어 "샤르카라(शर्करा)"이다.
당밀 성분을 함유하고 있으며, 자당 50%, 전화당(포도당과 과당) 20%, 수분 20%, 그리고 회분, 단백질, 버개스 섬유질 등으로 이루어져 있다.
재거리는 네팔, 방글라데시, 스리랑카, 인도, 파키스탄 요리외에도 인접한 지역의 아프가니스탄, 이란 요리에서 흔히 쓰인다.
몰타에서 재거리는 하쿠루(디베히어: ހަކުރު)라 불리며, 주로 공작야자 수액으로 만든다.
방글라데시에서 재거리는 구르(벵골어: গুড়)라 불리며, 대추야자나 다라수, 코코넛 등의 야자나무 수액으로 만든다.
스리랑카에서 재거리는 하쿠루(싱할라어: හකුරු) 또는 벨람(타밀어: வெல்லம்)이라 불리며, 주로 공작야자 수액으로 만든다.
인도에서는 사탕수수 즙 또는 대추야자 수액으로 만든 재거리가 구르(벵골어: গুড়, 라자스탄어: गौळ, 신드어: ڳڙ, 아삼어: গুড়, 펀자브어: ਗੁੜ, 힌디어: गुड़), 구도(오리야어: ଗୁଡ), 고드(코카니어: गोड), 굴(마라티어: गूळ), 골(구자라트어: ગોળ), 벨람(타밀어: வெல்லம், 텔루구어: బెల్లం), 벨라(칸나다어: ಬೆಲ್ಲ), 벨리(보지푸리어: भेली), 샤르카라(말라얄람어: ശർക്കര) 등으로 불리며, 달, 라두, 삼바르 등 음식에 단맛을 내는 데 쓰인다.
파키스탄에서 재거리는 구르(우르두어: گڑ), 펀자브어: ਗੁੜ) 또는 궈라(파슈토어: گوړه)로 불린다.
말레이시아에서는 재거리가 굴라(말레이어: gula)라 불린다. 믈라카 지역의 코코넛 재거리인 굴라 믈라카(gula Melaka)와 사라왁 지역의 니파야자 재거리인 굴라 아퐁(gula apong) 등이 있다.
미얀마에서 재거리는 탄예(버마어: ထန်းလျက်)라 불리며, 주로 다라수 수액으로 만든다.
인도네시아에서는 재거리가 굴라(인도네시아어: gula)라 불린다. 사탕야자 수액으로 만든 굴라 아른(gula aren), 코코넛 수액으로 만든 굴라 클라파(gula kelapa) 등이 있다.
태국에서 재거리는 남 딴(태국어: น้ำตาล)이라 불리며, 다라수 수액으로 만든 남 딴 따놋(น้ำตาลโตนด), 코코넛 수액으로 만든 남 딴 마프라오(น้ำตาลมะพร้าว), 사탕수수 즙으로 만든 남 딴 오이(น้ำตาลอ้อย) 등이 있다.
น้ำอ้อย

น้ำอ้อย เป็นน้ำเชื่อมที่สกัดจากอ้อยในเครื่องบด หลายประเทศบริโภคเป็นเครื่องดื่ม โดยเฉพาะในที่ที่ปลูกเชิงพาณิชย์อย่างเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ อนุทวีปอินเดีย ประเทศอียิปต์และละตินอเมริกา น้ำอ้อยเป็นสารตั้งต้นหนึ่งของรัม
น้ำอ้อย ชนะพาล

น้ำอ้อย ชนะพาล ชื่อเล่น มอส (เกิดวันที่ 16 กันยายน พ.ศ. 2536) เป็นนางงามชาวไทย ผู้ได้รับตำแหน่งมิสแกรนด์ภูเก็ต 2018 และมิสแกรนด์ไทยแลนด์ 2018
น้ำอ้อยเกิดที่อำเภอคอนสวรรค์ จังหวัดชัยภูมิ เธอเป็นผู้ได้รับตำแหน่งมิสแกรนด์ภูเก็ต 2018 และมิสแกรนด์ไทยแลนด์ 2018 ซึ่งเป็นผู้ชนะคนที่ 6 ที่ชนะเลิศในการประกวดมิสแกรนด์ไทยแลนด์ เดิมทีก่อนที่เธอจะได้ตำแหน่งมิสแกรนด์ไทยแลนด์ เธอเข้าร่วมการประกวดในเวทีต่าง ๆ ในระดับอำเภอ ระดับจังหวัดทั่วประเทศ ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2557 เป็นต้นมา จนในปี พ.ศ. 2561 เธอได้เข้าประกวดมิสแกรนด์ภูเก็ตเป็นจังหวัดแรก และได้เป็นผู้ชนะการประกวดเวทีมิสแกรนด์ภูเก็ต 2018 และเป็นตัวแทนจังหวัดภูเก็ตเข้าร่วมการประกวดมิสแกรนด์ไทยแลนด์ 2018 และได้รับตำแหน่งชนะเลิศมิสแกรนด์ไทยแลนด์ 2018
น้ำอ้อยได้สมัครเข้าร่วมการประกวดมิสแกรนด์ภูเก็ต 2018 และในรอบตัดสินเมื่อวันที่ 30 มีนาคม พ.ศ. 2561 เธอสามารถคว้าชัยชนะในการประกวดมิสแกรนด์ภูเก็ต 2018 มาครองได้สำเร็จ และเป็นมิสแกรนด์ภูเก็ตคนที่ 3 ของจังหวัดภูเก็ตและประเทศไทย
น้ำอ้อยเป็นตัวแทนจังหวัดภูเก็ตในการประกวดมิสแกรนด์ไทยแลนด์ 2018 ในการประกวดรอบรางวัลพิเศษ เธอได้ตำแหน่งรองชนะเลิศอันดับ 1 ในการประกวดขวัญใจภูเก็ต และเข้ารอบ 5 คนสุดท้ายเบสท์วอยซ์ เมื่อวันที่ 14 กรกฎาคม พ.ศ. 2561 และในการประกวดรอบตัดสิน เธอสามารถคว้าตำแหน่งชนะเลิศมิสแกรนด์ไทยแลนด์ 2018 มาครองได้สำเร็จ พร้อมกับรางวัลพิเศษนางงามยิ้มสวย และนับว่าเธอเป็นตัวแทนคนแรกของจังหวัดภูเก็ตที่สามารถคว้าชัยชนะในการประกวดมิสแกรนด์ไทยแลนด์ และเป็นตัวแทนจากภาคใต้คนที่สี่ที่ชนะเลิศในการประกวด
น้ำอ้อยเป็นตัวแทนประเทศไทยในการประกวดมิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนล 2018 ณ ประเทศพม่า โดยสามารถผ่านเข้ารอบ 20 คนสุดท้ายและได้รับรางวัลชุดราตรียอดเยี่ยม
น้ำอ้อย พรวิเชียร

น้ำอ้อย พรวิเชียร มีชื่อจริงคือ ศรัณยาวี พุทธรัตน์ เป็นนักร้องลูกทุ่งหญิงที่โดดเด่นกับแนวเพลงช้า ๆ หวาน ๆ เธอเคยมีเพลงดังติดหูคอเพลงลูกทุ่งหลายเพลง และหลายเพลงเป็นเพลงที่ร้องแก้กับนักร้องชาย อาทิเช่น "เสียงครวญจากสวนแตง"(สายัณห์ สัญญา ขับร้อง "ลารักจากสวนแตง" ซึ่งเป็นการร้องแก้เพลง "เสียงครวญจากสวนแตง" : จากหลักฐานเนื้อเพลงที่ร้องว่า "ฟังเสียงเศร้าสร้อย น้ำอ้อยครวญมา อุราไหวหวั่นฯ") และ " สัญญารักปากช่อง "(ร้องแก้ "สัญญาเมื่อสายัณห์" ซึ่งขับร้องโดย สัญญา พรนารายณ์)
น้ำอ้อย พรวิเชียร มีชื่อจริงว่า ศรัณยาวี พุทธรัตน์ เป็นชาวอำเภอวิเชียรบุรี จังหวัดเพชรบูรณ์ เกิดเมื่อปี 2502 ในครอบครัวชาวไร่ชาวนาที่มีฐานะทางครอบครัวไม่ค่อยดีนัก และมีพี่น้อง 6 คน เธอชอบร้องเพลงของผ่องศรี วรนุช และขวัญจิต ศรีประจันต์ ยามเมื่อมีเวลาว่าง
เมื่อครั้งที่มีงานประจำปีของอำเภอ ครอบครัวของน้ำอ้อย พรวิเชียร ได้ไปเปิดร้านขายของ ประเภทข้าวแกงและเครื่องดื่มอยู่ในงาน โดยมีน้ำอ้อย พรวิเชียร มาช่วยครอบครัวขายของในตอนกลางวัน ขณะที่พ่อแม่กำลังพักผ่อนหลังการขายของในช่วงกลางคืน และในวันสุดท้ายของงานที่จัดรวม 3 วัน พร พรนารายณ์ แห่งวงพรนารายณ์ ได้มาซื้อโอเลี้ยงที่ร้าน พร้อมกับชวนน้ำอ้อย พรวิเชียร ไปสมัครร้องเพลง ซึ่งเธอก็ตกลงขึ้นไปร้องเพลงตามการสนับสนุนของผู้เป็นพ่อ โดยเพลงที่นำขึ้นร้องประกวดในคืนนั้นคือ “ด่วนพิศวาส” ของ ผ่องศรี วรนุช และ “แม่เพลงกลัวรัก” ของ ขวัญจิตร ศรีประจันต์ และก็ปรากฏว่าเธอเป็นฝ่ายที่ได้รับชัยชนะในการประกวดร้องเพลงครั้งแรกและครั้งเดียวในชีวิต
หลังจากที่ชนะการประกวดร้องเพลงที่บ้านเกิดในวัยเพียง 10 ปี (พ.ศ.2512) เธอก็ได้เข้าเป็นนักร้องประจำวงดนตรี " พรนารายณ์ " ของจันทร์จ๋า สกุลเชื้อทันที โดยใช้ชื่อว่า วนารัตน์ พัฒนวิเชียร ซึ่งในช่วงที่ได้รับความนิยมสูงสุด วงพรนารายณ์มีนักร้องที่มีผลงานบันทึกแผ่นเสียงมากถึง 18 คน เช่น สัญญา พรนารายณ์, โรจน์ เมืองลพ, มิตร เมืองจันทร์ และ แวว อภัสรา หรือ แวว มยุรา
หลังจากที่เป็นนักร้อง และเดินสายกับวงมาได้ 3-4 ปี เธอก็ได้มีโอกาสบันทึกเสียงเป็นครั้งแรกในชีวิต ในวัยแค่ 14 ปี (พ.ศ.2516) โดยได้ร้องเพลง " รอวันทหารกลับ " ของครูก้อง กาจกำแหง และเปลี่ยนมาใช้ชื่อน้ำอ้อย พรวิเชียร ตามคำแนะนำของครูไพบูลย์ บุตรขัน ก่อนที่จะมาเป็นที่รู้จักของแฟนเพลงทั่วไปจากเพลง " สาวครวญจากสวนแตง " ของครูธงชัย เล็กกัมพล แก้เพลง " ลารักจากสวนแตง " ของสัญญา พรนารายณ์ ช่วง ปี 2518 - 2520 น้ำอ้อย พรวิเชียร อยู่กับวงพรนารายณ์รวม 5 ปี และมีเพลงดังตามมาอีกหลายเพลง
หลังจากที่ตรากตรำทำงานหนักมาได้ 5 ปี ร่างกายเริ่มรับไม่ไหว และเริ่มเจ็บป่วย จึงขอพักจากวง และหันมายึดอาชีพทำขวัญนาค และร้องเพลงตามงานทั่วไป ต่อมาวงพรนารายณ์ ก็เลิกวง น้ำอ้อยจึงหันมายึดอาชีพนักร้องตามห้องอาหาร และในช่วงปี 2547 - 2548 น้ำอ้อย ได้ผลิตผลงานออกมา 2 ชุด ชื่อ " คู่เพชรคู่พลอย " โดยร้องคู่กับ สัญญา พรนารายณ์ และ ชุด " สาวแม่ฮ่องสอน " แต่ไม่ประสบความสำเร็จมากนัก
ปัจจุบัน น้ำอ้อย พรวิเชียรไม่ได้ร้องเพลงตามห้องอาหารแล้ว แต่หันไปรับงานทำขวัญนาค และร้องเพลงตามงานทั่วไป และเมื่อปี 2549 ได้ตั้งทีมแดนเซอร์ ให้ลูกสาวเพื่อรับงานการแสดงทั่วไป
ชานอ้อย

ชานอ้อย (อังกฤษ: Bagasse) คือ ส่วนของลำต้นอ้อยที่หาบเอาน้ำอ้อยหรือน้ำตาลออกแล้ว ปัจจุบันชานอ้อยสามารถนำไปใช้ประโยชน์ได้หลายอย่าง ทั้งในภาคเกษตรกรรม และอุตสาหกรรม
ชานอ้อยทั่วไปมีส่วนประกอบโดยประมาณ ดังนี้ Cellulose 45-55% Hemicellulose 20-25% Lignin 18-24% Ash 1-4% Waxes <1%
ภาคอุตสาหกรรม
ภาคเกษตรกรรม
อ้อย กะท้อน

เปรมสิณี เอียดเอื้อ หรือ อ้อย วงกะท้อน เป็นนักร้องเพลงเพื่อชีวิต ที่มีชื่อเสียงในช่วงทศวรรษ 80-90 โดยมีชื่อเสียงจากเพลง สาวรำวง ในนาม วงกระท้อน และเพลง นึกเสียว่าสงสาร , สาวน้อยกลับบ้าน , เรารักกันไม่ได้ ในนามศิลปินเดี่ยว
เปรมสิณี เอียดเอื้อ เดิมชื่อ วันทนีย์ เกิดเมื่อวันที่ 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2509 ที่ตำบลหงาว อำเภอเมือง จังหวัดระนอง จบการศึกษาระดับปริญญาตรี สาขาการตลาด มหาวิทยาลัยราชภัฏราชนครินทร์ เธอเริ่มเป็นนักร้องตั้งแต่เด็ก โดยมี น้าซู ระพินทร์ พุฒิชาติ ผู้ชักนำเข้าวงกะท้อน และ น้าต้อม กิตติพงษ์ ขันธการจน์ ผู้ชักนำเข้าสู่วงดนตรีในวัยเด็ก วง “สองวัย“ เป็นสมาชิกสโมสรผึ้งน้อย และเป็นสมาชิกวงสองวัยตั้งแต่รุ่นก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2522 โดยมีพี่สาวชื่อ วันทนา เอียดเอื้อ (ปัจจุบันเปลี่ยนชื่อเป็น ศุภิสรา เอียดเอื้อ) ร่วมวงด้วย ต่อมาได้ร่วมงานกับระพินทร์ พุฒิชาติ และเศก ศักดิ์สิทธิ์ ในวงกะท้อน โดยทำหน้าที่ร้องนำหญิง
ผลงานเพลงที่มีชื่อเสียงคือเพลง "สาวรำวง" ซึ่งทำให้เธอได้การยอมรับว่าเป็นนักร้องหญิงในแนวเพื่อชีวิตชั้นนำของไทย
ปัจจุบัน อ้อย กะท้อน หันมาเป็นศิลปินเดี่ยวในแนวเพลงเพื่อชีวิต ได้รับรางวัลศิลปินเพื่อชีวิตหญิงยอดนิยม จากเวทีลูกทุ่งมหานคร ผลงานที่มีชื่อเสียงเช่น เพลง "สาวน้อยกลับบ้าน" "น้ำตาและพรหมจรรย์" "นึกเสียว่าสงสาร"
อ้อย กะท้อน อาร์ สยาม เธอคือหนึ่งในศิลปินนักร้องระดับตำนานวงการเพลงเพื่อชีวิตแถวหน้าของเมืองไทย เจ้าของเพลงดัง “สาวรำวง”, “นึกเสียว่าสงสาร” ที่หลายคนรู้จักกันดี และเมื่อปี 2551 เธอก็คว้ารางวัลศิลปินเพื่อชีวิตหญิงยอดนิยม จาก อัลบั้ม “สาวน้อยกลับบ้าน” งานเพลงคุณภาพที่สะท้อนความเป็นจริงของสังคม
ภายใต้บ้านหลังใหม่ อาร์ สยาม กับการทำงานในอัลบั้ม “น้ำตาไม่ไหลคืน” ซึ่งอัลบั้มนี้เธอประสบความสำเร็จและได้รับการตอบรับจากแฟนเพลงทั่วประเทศ โดยเฉพาะเพลง “เรารักกันไม่ได้” ที่สามารถขึ้นชาร์ตอันดับต้น ๆ สถานีวิทยุทั่วประเทศ รวมถึงยังเป็นเพลงฮิตติดท็อปดาวน์โหลดได้อย่างรวดเร็ว อีกทั้งอัลบั้มนี้ยังมีเพลงโดน ๆ หลายเพลงไม่ว่าจะเป็น น้ำตาไม่ไหลคืน, ผู้ชายผีเสื้อ, ดินห่างเท้า, เงาห่างตัว
ขมิ้นอ้อย

ขมิ้นอ้อยหรือขมิ้นขึ้น ชื่อวิทยาศาสตร์: Curcuma spp. เป็นพืชในวงศ์ขิง เป็นไม้ล้มลุกโตเร็ว ลำต้นตั้งตรง แตกหน่อมาก ผิวเหง้าด้านนอกสีเทา เนื้อสีขาวแกมเหลืองไปจนถึงเหลืองสด มีรากมาก รากกลมมีเนื้อนุ่มภายใน ก้านใบหุ้มกันแน่นเป็นลำต้นเทียม ผิวใบด้านบนสีเขียวเข้ม มีแถบสีน้ำตาลแดงตรงกลางใบ ใบแก่แถบสีจางลงช่อดอกเจริญจากเหง้าโดยตรงมีริ้วประดับเรียงเวียน โคนช่อเป็นสีเขียว กลางช่อเป็นสีม่วง ดอกสีขาวแกมเหลือง ผลเป็นแคบซูลรูปไข่ ผิวเรียบ แตกด้านข้าง เมล็ดรูปรี สีเทา
ขมิ้นอ้อยมีลักษณะคล้ายว่านชักมดลูกต่างกันที่กลีบดอก ขมิ้นอ้อยเป็นสีขาวแกมเหลือง แถบสีน้ำตาลแดงบนใบมีสองด้าน ว่านชักมดลูกเป็นสีชมพู แถบสีน้ำตาลแดงบนใบมีด้านเดียว สีเหง้าของขมิ้นอ้อยสีอ่อนกว่า ช่อดอกขนาดเล็กกว่า ขมิ้นอ้อยต่างจากขมิ้นชันที่ใบมีขนนิ่มด้านล่าง เหง้าขนาดใหญ่กว่า เนื้อในสีเหลืองอ่อนกว่า เหง้ามักโผล่พ้นดิน กลิ่นฉุนน้อยกว่า
กระจายพันธุ์ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ จีนและไต้หวัน เหง้าใช้ทำแป้งโชติซึ่งเป็นแป้งย่อยง่ายเหมาะสำหรับทารก ในอินโดนีเซียนำยอดอ่อนมารับประทานเป็นผัก อินเดียใช้เหง้าทำเครื่องหอม เป็นยาสมุนไพร ใช้เป็นยาขับลมและขับน้ำคาวปลาหลังคลอดบุตร ใช้ล้างรักษาแผล เหง้าใช้เคี้ยวดับกลิ่นปาก น้ำต้มเหง้าแก้ปวดท้อง ในทางไสยศาสตร์เชื่อว่าเป็นว่านที่ทำให้คงกระพันชาตรี
อ้อยช้าง

อ้อยช้าง หรือ กอกกัน, อด, กุ๊ก (ชื่อวิทยาศาสตร์: Lannea coromandelica) เป็นไม้ยืนต้นในวงศ์ Anacardiaceae เปลือกสีน้ำตาลปนเทา แตกเป็นสะเก็ดรูปสี่เหลี่ยม ใบประกอบแบบขนนก ดอกช่อ สีเหลืองอ่อน ออกดอกแล้วจะทิ้งใบหมด ผลขนาดเล็ก สุกแล้วสีเหลืองหรือแดง เป็นพืชที่รับประทานได้ โดยนำยอดอ่อนมารับประทานเป็นผัก รากสะสมน้ำไว้มาก สามารถตัดรากแล้วรองน้ำมาดื่มได้ นิยมนำรากไปผสมในยาตำรับต่าง ๆ เพื่อให้รสดีขึ้น
เป็นพรรณไม้ที่คนมักเข้าใจคลาดเคลื่อนว่า เป็นต้นเดียวกันกับต้นปีบทอง ซึ่งมีชื่อเรียกในบางภูมิภาคว่าอ้อยช้างเช่นกัน
กากน้ำตาล

กากน้ำตาล (อังกฤษ: molasses, /məˈlæsɪz, moʊ-/, "โมลาส" หรือ black treacle) มีรากศัพท์มาจากคำว่า “melaço” ในภาษาโปรตุเกส กากน้ำตาลเป็นของเหลวลักษณะเหนียวข้นสีน้ำตาลดำ ที่เป็นผลพลอยจากการผลิตน้ำตาลทราย ซึ่งไม่สามารถจะตกผลึกน้ำตาลได้อีก เป็นเนื้อของสิ่งที่ไม่ใช่น้ำตาลที่ละลายปนอยู่ในน้ำอ้อย ซึ่งประกอบด้วยน้ำตาลซูโครส น้ำตาลอินเวิร์ต (invert sugar) และสารเคมี เช่น ปูนขาว ที่ใช้ในการตกตะกอนให้น้ำอ้อยใส กากน้ำตาลมีระดับพลังงานระดับต่ำถึงปานกลางขึ้นอยู่กับปริมาณของน้ำที่มีอยู่ในกากน้ำตาล มีโพแทสเซียม และมีปริมาณน้ำในระดับสูง ทำให้เกิดเชื้อราได้ง่าย กากน้ำตาลแบ่งได้หลายชนิด
ประโยชน์ของกากน้ำตาลสามารถใช้ได้ในหลายอุตสหกรรมเช่น ใช้ทำปุ๋ย ใช้เลี้ยงสัตว์ใช้ผลิตแอลกอฮอล์ ใช้ในอุตสาหกรรมยีสต์ ใช้ทำผงชูรส และใช้ทำกรดน้ำส้ม แต่ส่วนใหญ่จะใช้ผลิตแอลกอฮอล์ และใช้เป็นอาหารสัตว์ สำหรับในประเทศไทยส่วนใหญ่จะใช้ในอุตสาหกรรมการผลิตแอลกอฮอล์สำหรับการผลิตสุรา และการผลิตเอทานอล เพื่อใช้เป็นส่วนผสมในการผลิตแก๊สโซฮอล์ นอกจากนี้ ยังใช้ในอุตสาหกรรมการผลิตผงชูรส อุตสาหกรรมการผลิตอาหารสัตว์ อุตสาหกรรมการผลิตยีสต์ ตลอดจนการนำกากน้ำตาลไปประยุกต์ใช้ในอุตสาหกรรมรายย่อยต่าง ๆ เช่น นำกากน้ำตาลไปใช้หมักทำปุ๋ยน้ำ ใช้ทำน้ำสกัดชีวภาพ ใช้เพาะเลี้ยงเชื้อจุลินทรีย์ เพื่อใช้ในฟาร์มกุ้ง ตลอดจนใช้ในการบำบัดน้ำทิ้ง
ส่วนประกอบของกากน้ำตาล
เทศบาลเมืองหนองกี่

หนองกี่ เป็นเทศบาลเมืองซึ่งมีอาณาเขตครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองกี่ในอำเภอกบินทร์บุรี จังหวัดปราจีนบุรี เดิมมีฐานะเป็นองค์การบริหารส่วนตำบล แล้วจึงยกฐานะเป็นเทศบาลเมืองใน พ.ศ. 2563 ปัจจุบันในเขตเทศบาลมีประชากร 15,465 คน
ในอดีต พื้นที่ของเทศบาลเคยเป็นป่าที่อุดมสมบูรณ์มาก ต่อมาได้มีชาวบ้านเข้ามาตั้งถิ่นฐานเพราะเห็นว่าเป็นพื้นที่อุดมสมบูรณ์ และเมื่อมีประชากรมากขึ้น ทำให้เกิดการจัดตั้งตำบลหนองกี่ สภาพภูมิประเทศในปัจจุบันเป็นที่ราบ ดินเป็นดินร่วนปนทราย ประชากรส่วนใหญ่ประกอบอาชีพเกษตรกรรม พืชเศรษฐกิจที่สำคัญคือ อ้อย โดยมีการแปรรูปอ้อยไปทำเป็นอ้อยควั่นและน้ำอ้อยบรรจุขวด
卡夏莎

卡夏莎（葡萄牙語：Cachaça），又譯卡夏薩，或稱巴西甘蔗酒，亦有Pinga、Caninha等别名，是以甘蔗汁為原料釀造的蒸餾酒，產於巴西，號稱為巴西國酒。可調製多款雞尾酒，如卡琵莉亞（Caipirinha）、香蕉巴迪達（Banana Batida）、巴西佬咖啡（Brazilian Coffee）等。
卡夏莎與蘭姆酒都是以甘蔗作為原料釀製，但兩者製造方法不同。卡夏莎以甘蔗汁發酵、蒸餾，再置於木桶內熟成；蘭姆酒則主要以糖蜜或蔗糖發酵而成，甜度較高，常用於製作甜點。 目前有部分蘭姆酒是以甘蔗汁釀製，所以卡沙夏亦被稱為巴西蘭姆酒（Brazilian rum）。
莫希托

莫希托（西班牙語：Mojito，发音：[moˈxito]）是一種傳統的古巴高球雞尾酒。傳統上，莫希托是一種由五種材料製成的雞尾酒：淡蘭姆酒、白砂糖（傳統上是用甘蔗汁）、青柠汁、蘇打水和薄荷。最原始的古巴配方是使用留蘭香或古巴島上常見的檸檬薄荷。萊姆與薄荷的清爽口味是為了與蘭姆酒的烈性相互補，同時也使得這種透明無色的調酒成為夏日的熱門飲料之一。這種調酒有著相對低的酒精含量(大約10%)。
莫希托是最有名的蘭姆調酒之一。其配方也有許多版本。
莫希托一般來說是源自古巴，雖然確切的發源地點至今尚有爭議。其中一種說法可以追溯到十六世紀的英國探險家法蘭西斯·德瑞克，他將塔非西亞酒、糖、檸檬與薄荷混合在一起，稱之為El Darque。
莫希托這一名稱的由來也有許多種說法，其中一種說法是來自古巴的莫侯醬（mojo），一種用青檸製作的調味醬汁。另外一種說法則是源自西班牙文中mojadito或mojado的衍生詞。受到島上加那利群島移民的影響，此詞可能也來自於以莫侯醬製成的一種醃製菜餚。「mojo」一詞是美國南方的克里奧方言中「魔力」的意思。
莫希托是知名美國作家海明威最喜愛的雞尾酒。他曾在他常造訪的哈瓦那的La Bodeguita del Medio小酒館牆上寫下這句話，使莫希托聲名大噪：
冬瓜茶

冬瓜茶是以冬瓜、糖為原料，经長時間熬煮成湯汁的飲料，在东亚尤其是台湾特别流行。这种饮料的特点是天然的甜味和清凉感，通常在夏季冰镇饮用。
冬瓜茶在台灣已有超过百年飲用歷史（與甘蔗汁、青草茶，堪稱台灣三大古早冰飲），原料取用容易且價格便宜；其中遵循手工古法熬制的傳統商店，對於冬瓜茶的原料选择和製作過程非常講究。
冬瓜經選瓜、削皮、去籽、切條塊，與糖熬煮攪動；配合冬瓜、砂糖、水、焦糖的比例，熬煮數小时以上。最後以紗布或濾網過濾渣籽，其湯汁即為濃縮冬瓜露，再經過冷卻、裝罐、冷藏，置放冰箱稀釋後飲用或冷凍販賣。
熬煮至水份蒸發凝塊，切成方塊則為一般市售之「冬瓜糖塊」，包裝後在各地市集雜貨鋪裡販賣。冬瓜糖塊自行烹煮融化成茶湯，即可飲料食用。整顆大冬瓜不加糖長時間熬煮，即為天然無糖冬瓜茶，糖尿病和腎臟病患者可飲。因綜合式茶飲的興起，冬瓜茶業者加入粉圓、椰果、湯圓或是加上檸檬、烏龍茶等配料，冷熱飲皆有。
先至販賣冬瓜糖的店家購買冬瓜糖磚。
縣市依季節不同生產之產季。
蔗

蔗（粵拼：ze3；學名：Saccharum officinarum），又叫甘蔗（gam1 ze3）、醣蔗（tong4 ze3）、薯蔗（syu4 ze3）、黃皮菓蔗（wong4 pei4 gwo2 ze3），係禾本科甘蔗屬嘅長年生高大實心草本植物，喺全球嘅南緯33°到北緯33°之間嘅地區（尤其係低緯度地區）都可以搵到。
根狀梗粗而發達，梗高3～5m，圓柱，有20～40節；其中下半部分短而粗，節上有芽；每節間實心，出面披蠟粉，有紫、紅、黃綠等色。葉叢生，樣靚到既似劍又似粟米葉，長1m，闊4～6cm，冇毛；中脈白，比較粗，葉邊粗糙，有鋸齒。花屬圓錐花序，比較大，長大概5dm，花序軸節間同細穗柄間冇毛，樣似橢圓形，長35～40絲米。果屬穎果，好細粒，樣似橢圓或蛋形。
植株多數生喺深而厚，疏鬆、靚泥地方。
佢條稈纖維含有好豐富嘅蔗醣，可以用嚟整蔗糖，因為梗有12～15%嘅蔗醣。另外，佢嘅梗可以劈開批咗皮嚟生食同整蔗汁，亦有補充醣分、健脾利尿、潤腸通便嘅功效。但係發咗髦或患咗高血糖啲人唔好食。
蔗喺粵語地區文化當中有一句相關嘅俗語叫做“掂過碌蔗”，意為「事情發展得順順利利」。
蔗糖

蔗糖，係蔗或者甜菜煉出來嘅糖，係一種雙醣（葡萄糖+果糖），化學成分有蔗醣。蔗糖係最常見嘅糖，可以再煉出白糖、砂糖、黃糖、冰糖等等。
甘蔗嘅原產地可能係新畿內亞，之後傳到去南洋群島同埋印度。喺公元前三世紀嗰陣由東南亞或東印度傳去中國嘅南部，當時嘅人都有飲蔗汁，《楚辭·招魂》入面都有提到，當時嘅人叫蔗汁做「柘漿」。
糖

糖（音「堂」；粵拼：tong4）係甜味嘅嘢食，亦係調味品，化學成份係醣，諸如葡萄醣、菓醣、蔗醣等。
一般聯想起糖，就係蔗汁提煉出蔗糖，但亦有其他如蜜糖等等。
攝取太多糖份會引致癡肥等嘅問題，提升好多種嚴重疾病嘅機會率。有見及此，有唔少研究者都著力研究點樣先可以鼓勵人唔好飲同食太多糖份，希望幫佢哋取得個平衡。
根據世衞喺 2015 年出嘅指引，無論係乜嘢年紀同性別，一個人每日攝取嘅卡路里當中應該要有少過 10% 嘅源自額外糖—額外糖包括加落食物同飲品嗰度嘅單醣同雙醣，以及蜜糖同果汁入邊自然存在嘅糖。
具體啲噉講，一個普通大人一日大約要食起馬 2,000 - 3,000 卡路里，一個每日食 2,000 卡路里嘅大人，每日只可以食 200 卡路里嘅額外糖，呢個數值大約相當於 12 茶羹嘅糖。
遠古人最已知蜜、生果、稻米等，係有甜味。最早嘅糖，係飴糖，卽麥芽糖，由米同麥芽而成。所以糖字跟米部，亦有其源。
糖係文獻中，亦寫餹。
南寧白話

南寧白話（粵拼：naam4 ning4 baak6 waa6），又叫做南寧粵語，南寧白話使用人稱佢做白話，係粵語邕潯片嘅代表方言，用啲人主要喺個廣西壯族自治區省嘅南寧市區裏底。南寧白話同廣港白話都係粵語裏底嘅方言，所以兩者大抵互通，有相似嘅詞彙同音系，不過受當地嘅壯語同南寧平話嘅強烈影響，亦有嚟自桂柳官話同南寧普通話嘅影響，故此南寧白話同廣州話嘅語法有啲差距。簡略舉個例，南寧白話唔會用廣東話有嘅「個（量詞）、入（趨向動詞）、呢（近指代詞）、嗰（遠指代詞）、唔（否定詞）、咗/唨（完整體）」，反而會用「隻、落、阿、嚕、冇、晒」。
南寧白話係廣東人因經商向西遷徙帶過去南寧嘅，第一批喺十九世紀中鴉片戰爭嗰陣遷徙，遷徙嘅人主要嚟自南海、番禺同順德一帶，之後因為國共內戰同二戰陸續有廣東人打珠三角過去南寧。遷徙一路至一九三四十年代，南寧白話就變咗南寧市區裏底嘅流行語言，代替咗之前喺市區流行嘅邕潯官話（即後嚟嘅下廓街官話）同南寧平話，唔少壯族嘅原住民亦因噉變咗做南寧白話使用者，但係近嚟又受南寧市嘅推普政策，搞到南寧白話嘅使用空間係噉收縮。
南寧白話深受鄰居語言嘅影響，形成語言接觸，其中包括壯語、南寧平話、桂柳官話同南寧普通話（簡稱南普）。故此，南寧白話嘅詞彙同語法有自己嘅發展，同廣東話形成咗一定嘅距離。
移植至南寧嘅廣府片粵語同壯語有長期接觸，導致當地有語言替代。嗰陣時嚟南寧嘅廣東人經濟文化能力較強，有長期噉接觸、同化同影響占多數嘅壯族人。啲廣東人同壯族人溝通嗰陣主要用粵語，所以唔少壯族人走咗去學粵語，做粵語使用者，久而久之代替咗原先自己班人圍內用嘅壯語。事關「非完整學習」（英：Imperfect Learning）同埋由壯語到南寧白話嘅語言遷移，壯族人喺學粵語嘅過程陣時受母語影響，形成咗受壯語影響嘅粵語變體，而呢個粵語變體就係南寧白話嘅基礎嘞。南寧白話有底下呢啲受壯語影響嘅音系同語法特徵：
南寧白話亦有唔少壯語借詞，譬如「⿰抖申（發抖）、⿰車奔（轉）、噻（少少）」，ABB式嘅重疊詞亦多過廣東話，單係紅色嘅形容詞就已經有褒義嘅「紅□□、紅𢝵𢝵、紅□□」同貶義嘅「紅□□」。
南寧白話有底下呢啲受南寧平話影響嘅特徵：
官話有兩層嘅影響，影響嚟自桂柳官話同南寧普通話。
南寧白話受桂柳官話影響，用「給」（注意：讀音係 gai1 唔係 kap1）同被動標記「捱」，老派南寧白話嘅被動標記反而會同賓陽平話一樣噉用「着」。
南寧白話有底下呢啲受南寧平話影響嘅語法特徵：
同埋底下嘅用詞特徵：
南寧白話：
南寧白話嘅音系存古過廣東話嘅音系，比較似十九世紀早期粵語嘅音系，因為佢嘅韻母：
南寧白話嘅韻母同廣東話大同小異，有54個，包括自成音節嘅[m̩ ŋ̍]，其中[ɐ]唔會單獨作韻母，凈係會做韻母中嘅主要元音。
南寧白話嘅聲調同廣州話基本上係一樣嘅，有9個聲調（唔包變調）；但陽平陽去在冇辦法靠聲母區分（即倚賴平上送去入嘸送）情況下聽辨基本混同、比例可近90%：
南寧白話依然有保存唔少廣州話原有嘅詞語，譬如廣州話而家使得少嘅「咿㕭」（唔認真）。
底下嘅語法描述主要參考廣西大學文學院語言文字學教授林亦同廣西大學文學院教授覃鳳餘響2008年寫嘅《廣西南寧白話研究》。
句式嚟講，南寧白話保留唔少「S+V+O+X」嘅句式，動賓結構緊密過廣東話。
動詞或者動詞短語後底可以加「唅唅」或者「咋咋」，加咗得有幾個意思，得代表繁忙衝動甚至魯莽嘅動作（譬如「搶唅唅」即係成堆人亂咁搶）、係噉重複有少少貶義或者嘲諷嘅動作（譬如「追女仔唅唅」可以係人哋笑你係噉追女仔）或者重複至令人煩厭嘅動作（譬如「燒煙唅唅」即係吸煙啲煙多到人哋覺得好煩）。「唅唅」負面性同重量高過「咋咋」。
「啲、哋」對應廣東話配疊字形容詞嘅「哋」，謂語淨用變調「哋」，譬如「隻燙斗熱熱哋」，定語用「啲、哋」，譬如「慢慢啲行、甜甜哋蔗汁」。
南寧白話冇明確嘅近指（廣東話有近指「呢」），淨係有冇遠近指嘅定指「阿」同埋遠指「嚕」。「阿」嚟自早期粵語裏底嘅指示代詞「個」，個音由 go3 弱化至 aa3。廣東話嘅「咁、噉」一律對應南寧白話「噉」。狀語標記同廣東話用「噉」，口語啲可以省略「噉」，譬如「一隻一隻噉行落去」可以簡化做「一隻一隻行落去」。
南寧白話同廣東話主要分別有兩個：
南寧白話同廣州話嘅量詞有定指功能，不過南寧白話嘅量詞亦可以單獨噉攞嚟做指示代詞，譬如「間重㬟關到」解做廣東話「呢間重未閂門」。
南寧白話嘅不定量詞「啲」亦語法化咗，至佢嘅功能同結構助詞「嘅」差唔多，譬如「今日啲報紙」同「今日嘅報紙」同義。
譬如「冇識有咩好識」解「唔知有咩好知」。
南寧白話嘅趨向動詞淨得「來/嚟、去、上、落、出、過」，係冇「入」嘅，廣州話「入」白話一律用「落」，譬如南寧白話「佢行落房間晒」解廣州話「佢行咗入房」。
南寧白話「（係）+名詞+嚟嘅」同廣東話一樣，亦可以寫做「（係）+名詞+嚟到嘅」。
南寧白話：
南寧白話：
以下嘅差比句都啱語法：
「比較」同「更」唔似「多/加」噉，同「過」褦唔埋。「比」字句嚟自普通話嘅影響。
南寧白話嘅處所詞淨得「上高、下低、下底、底下、底、㞘、㞘底、裏底、外底、中間、啲」，冇「前、後、以嚟、起」，南寧白話雖然有「前頭、後尾、後底」，但係唔會攞嚟做處所詞。南寧白話「啲」對應廣東話「處、度」，定必加喺指示代詞、疑問代詞同短詞後底，故此有以下嘅講法：
趨向補語有「嚟、去、上、落、出、過、到、上/落/出/過+嚟/去、起身、返、開」，同趨向動詞淨有「落」冇「入」，用法同廣東話差唔多，亦有受南寧平話影響解「返」義嘅「還」。南寧白話「開、去」語法化嘅用法唔同廣東話，「開」代表動作已經實現，譬如「關開啲燈，光多」，「去」對應普通話「走、掉」，譬如「我今日賣菜使去成百文」。趨向補語夾賓詞同埞方嘅句式有VOC、VOC1C2同埋VCL、VC1LC2（V=動詞、O=受事賓語、L=埞方、C=單字趨向補語、C1C2=雙字趨向補語）。
動詞+「得」主觀噉解就解擅長做某樣嘢（譬如「食得睡得」），客觀噉解就解可以做某樣嘢（譬如「飽得嘛？」）。下底個表列出能性補語嘅句式（V=動詞、O=賓語、C=補語）：
用法同普通話廣東話一樣，形式係「V得+形容詞」，譬如「我嚇得𤹍雞多都出汗晒」。下底個表列出狀態補語嘅句式（V=動詞、C=補語）：
用法同普通話廣東話一樣，譬如「熱得鬼魂啊失」。南寧白話重有程度補語標記「到」，同「得」差唔多，不過前者着重動作嘅狀況，後者着重達到狀態嘅程度。
南寧白話唔同廣東話，有後置嘅關係子句，子句可以提取：
喺選擇問句使嘅「啊係、重係、凈係」對應廣東話「定、定係、抑或」，啲選擇一定要係謂詞，譬如「佢哋今日到啊係聽日到」，雖然逐漸亦有人接受賓詞做選擇嘅選項。
正反問句通常配「到底」嚟做反問句，有雙音節動詞嘅「XY冇XY」可以簡化做「X冇XY」，其他簡化結構有「V冇VO、VOC冇C、介詞+冇+介詞」。
問句由陳述小句同附加問句組成，附加問句黐喺後底。附加問句有分肯定同否定式，嚟肯定或者否定個陳述句：
句式有：
「嘛」好可能嚟自「冇+啊」嘅合音。
結構為「 NP1 NP1 冇/㬟 V1，NP2 NP2 冇/㬟 V2」，形容話者對於兩個或多個本應實現或做嘅事情有埋怨。句式嚟講，頭個「NP1」同「NP2」係話題，而「NP1 冇/㬟 V1」同「NP2 冇/㬟 V2」分別喺度評論緊「NP1」同「NP2」。NP1同NP2要有𪐀褦，通常係受事、施事者或其他嘢，好少係人稱代詞。
啲語氣詞同廣東話噉係可以串埋一齊。
「先、添/𠻹/㖭、去」亦置後做句尾助詞。
哎：哎，韋老師，買菜啊。
Don Harris

Don „Sugarcane“ Harris (* jako Don Francis Bowman Harris; 18. června 1938, Pasadena, Kalifornie, USA – 30. listopadu 1999, Los Angeles, Kalifornie, USA) byl americký rock and rollový houslista, zpěvák a kytarista. Vydal několik sólových alb a podílel se přibližně na třiceti dalších.
USA Union

USA Union je studiové album anglického bluesového hudebníka Johna Mayalla, vydané v roce 1970 hudebním vydavatelstvím Polydor Records. Písně byly nahrány ve dnech 27. a 28. července téhož roku ve studiu Larrabee Studios v Los Angeles a o produkci se staral sám Mayall; autorem textu v bookletu alba je Leonard Feather. Jde o album z období, kdy se Mayall z rodné země přestěhoval do Kalifornie a hrál zde s místními hudebníky; na tomto albu hrají kytarista Harvey Mandel a baskytarista Larry Taylor, kteří nedlouho předtím opustili skupinu Canned Heat, a dále houslista Don „Sugarcane“ Harris.
Pure Food & Drug Act

Pure Food and Drug Act byla americká rocková skupina, působící v sedmdesátých letech dvacátého století. Frontmanem skupiny byl zpěvák a houslista Don „Sugarcane“ Harris. Na postu bubeníka byl Paul Lagos, na baskytaru původně hrál Larry Taylor, toho však později nahradil Victor Conte. Sestavu doplňovali kytaristé Harvey Mandel a Randy Resnick. Skupina nahrála jedno koncertní album s názvem Choice Cuts a následně se skupina rozpadla.
Hot Rats

Hot Rats je druhé sólové studiové album amerického rockového kytaristy a zpěváka Franka Zappy, který si album sám produkoval. Album poprvé vyšlo 10. října 1969. Na LP i CD verzi je stejný počet skladeb, ale liší se jejich délky. Ve skladbě „Willie the Pimp“ zpívá Captain Beefheart.
Všechny skladby napsal Frank Zappa.
The Snake (album, Harvey Mandel)

The Snake je páté sólové studiové album amerického kytaristy Harveyho Mandela. Vydalo jej v roce 1972 hudební vydavatelství Janus Records. V hitparádovém žebříčku Billboard 200 se album umístilo na 198. příčce. Jeho producentem byl společně s Mandelem Skip Taylor. Na albu se podíleli například Charles Lloyd, Larry Taylor, Don „Sugarcane“ Harris nebo Adolfo de la Parra. Na různá svá alba si Mandel zval také zpěváky; na tomto albu se nachází píseň „Uno Ino“, v níž zpíval on sám. Píseň „Ode to the Owl“ je poctou Alanu „Blind Owl“ Wilsonovi. Na původní gramofonové desce se nachází celkem devět písní (prvních pět na první straně, zbylé na druhé). V roce 1989 vyšlo album v reedici na CD a to pouze v Německu; roku 1997 bylo na tomto nosiči vydáno také ve Spojeném království.
Virová mozaika cukrové třtiny

Virová mozaika cukrové třtiny je virové onemocnění rostlin způsobované virem mozaiky cukrové třtiny (SMV – z anglického Sugarcane Mosaic Virus). Projevuje se u řady travin, z větších plodin pak zejména u cukrové třtiny (Saccharum officinarum) a čiroku (Sorghum). Virus je přenášen hlavně mšicemi (např. Rhophalosiphum maidis, Schizopis graminum a další), občas i šťávou rostlin či semeny. Rezervoárem bývají plevele daných rostlin, jako například čirok halapenský (Sorgum halapensis). Přítomnost viru v rostlině se projevuje žlutou skvrnitostí listů či červenou pigmentací, která se objevuje v chladných podmínkách. Postupně se objevují světlezelené až žlutavé proužky. V koncové fázi dochází k odumírání listů či celé rostliny. Ochranou proti této chorobě je u cukrové třtiny používání odolných odrůd, izolace od rezervoárových nebo napadených porostů a rostlin a samozřejmě účinná likvidace napadeného porostu pálením.
අරක්කු

අරක්කු යනු දකුණු ආසියාවේ සහ අග්නිදිග ආසියාවේ සමහර රටවල දක්නට ලැබෙන ආසවනය කල රන් පැහැ මද්‍යසාරමය පාන වර්ගයකි. fermented fruit, grain, sugarcane, or the sap of coconut palms.
The word itself is derived from the Arabic word arak (عرق, ‛araq), which means "sweat" or "strong liquor" (and in the මැද පෙරදිග is usually made from grapes).
Milky sap is taken from the flowers of coconut palm trees before the flowers bloom. The sap quickly ferments to become a mildly alcoholic drink called "tuak", “toddy” or “palm wine,” which is then distilled in vats made of wood (usually halmilla or teak). The end product is a spirit whose taste is usually described as “somewhere between whisky and rum.” It is generally distilled to between 33% and 50% alcohol by volume (66 to 100 proof).
Coconut arrack is traditionally drunk either straight or with water, but it is also taken with ginger ale, cola, soda water, and in cocktails.
In Sri Lanka, arrack is the most popular local alcoholic beverage. Most of the less expensive brands are a blend of coconut arrack and neutral spirits. Some of the brands are
The main alcohol production companies are:
Sri Lankan arrack is now being bottled in the UK for a European launch.
සකේ

සකේ යනු සහල් වලින් පෙරෙන ජපාන මධ්‍යසාරීය පානයකි. ජපානයෙහි, මෙම වදනෙහි සරල අරුත වන්නේ මධ්‍යසාරීය පානය යන්නය. ජපානයෙහි අනෙකුත් මධ්‍යසාරයන් මෙන්ම, විශේෂයෙන්ම අනෙක් පුද්ගලයෙකුට පිරිනැමෙන කල්හි, සකේ පිළිගන්වන්නේ, අතෙහි අල්ල පහළට පිහිටන අයුරින් හා අතෙහි පිටුපස ඉහළට පිහිටන අයුරිනි,. අතෙහි අල්ල ඉහළට පිහිටන අයුරින් පිළිගැන්වීම අශිෂ්ඨත්වය පෙන්වන බවට සලකනු ලබන අතර, විමතිය හා නොකමැත්ත ඉස්මතු කල හැක.
ටෙකීලා (පානය)

ටෙකීලා (ස්පාඤ්ඤ උච්චාරණය: [teˈkila]) යනු නිල් අගාවේ (blue agave) පැලෑටියෙන් සාදන ආසවනයකල මද්‍යසාරමය පානයකි. මේවා නිපදවන්නේ මෙක්සිකෝවේ ටෙකීලා_(නගරය)හි, 65 කිලෝමීටර (40 mi) සහ in the highlands (Los Altos) of the western Mexican state of Jalisco.
වොඩ්කා

වොඩ්කා (ඉංග්‍රීසි: vodka, රුසියානු: водка, Ukrainian: горілка, පෝලන්ත: wódka) යනු පැසවන ලද ධාන්‍ය හෝ අර්තාපල් වලින් නිපදවන අසවනයකල මද්‍යසාර පානයකි.
වොඩ්කා හා අදාළ වික්ෂණරිය තුළ ඇති ශබ්දකෝෂමය අර්ථ දැක්වීම Vodka හා සබැඳි මාධ්‍ය විකිමාධ්‍ය කොමන්ස් හි ඇත
තැබෑරුම

තැබෑරුම (tavern) යනු මද්‍යසාරමය පාන පානයකිරීම සඳහා පුද්ගලයින් රැස්වන ව්‍යාපාරික ස්ථානයකි. සමහර තැබෑරුම් වලදී ආහාරද ලබාගතහැක.An inn is a tavern which has a license to put up guests. The word derives from the Latin taberna and the Greek ταβέρνα/taverna, whose original meaning was a shed or workshop. The distinction of a tavern from an inn, bar or pub varies by location, in some places being identical and in others being distinguished by traditions or by legal license. In 16th century England, a tavern was distinguished from a public ale house by dint of being run as a private enterprise, where drinkers were "guests" rather than members of the public.
සැකිල්ල:Bartend
Marqo Robbi

Marqo Elis Robbi (ing. Margot Elise Robbie; 2 iyul 1990, Delbi, Avstraliya) — avstraliyalı aktrisa və kinoprodüser.
Marqo Elis Robbi 2 iyul 1990-cı ildə Avstraliyanın Kvinslend ştatının Delbi şəhərində anadan olub. Onun atası şəkər qamışı maqnatı Duq Robbi, anası isə fizioterapevt Sarie Kesslerdir. Onun üç qardaş-bacısı var. Marqo beş yaşında olarkən valideynləri boşanıb. O, və qardaş-bacıları anaları tərəfindən böyüdülüblər. Onlar atalarını tez-tez görə bilmirdilər. Marqo uşaqlığının çox hissəsini nənə və babasının fermasında keçirib. Marqo şən uşaq idi, evdə tamaşalar etməyi xoşlayırdı.
Anası onu sirk məktəbinə yazdırmışdı, o, trapesiyada çox yaxşı idi. O, səkkiz yaşında ikən bu istedadına görə sertifikatla mükafatlandırılmışdı. Marqo Robbi Somerset Kollecində dram dərsləri almışdır. Yeniyetmə ikən o, eyni anda üç iş görürdü. O, barmen işləyir, evləri təmizləyir və Subway restoranında işləyirdi. Marqo məktəbi bitirdikdən və bir neçə reklam çarxında və müstəqil triller filmlərində çəkilərək təcrübə qazandıqdan sonra peşəkar karyera qurmaq üçün Melburna köçməyə qərar verir.
Хиджра (каста)

Хи́джра (урду حجڑا‎, хинди हिजड़ा) — одна из каст неприкасаемых в Индии, Бангладеш и Пакистане, в которую входят представители «третьего пола»: это община трансгендерных женщин, интерсекс-людей, бисексуалов, гомосексуалов и кастратов. Они одеваются и ведут себя как женщины, называют себя женским именем. Многие хиджры поклоняются богине Бахучара Мата — одной из многих форм матери-Богини. Численность хиджр, по разным оценкам, колеблется от 50 тысяч до 5 миллионов.
Существует множество синонимичных названий этих людей, однако они могут подразумевать и некоторые различия в статусе — в зависимости от региона, например, в штате Уттар-Прадеш их называют кхунса, кходжа, кусра, мукхама, в Андхра-Прадеш — кхада, котхи, в Гуджарате — парайя, фатада, чхаки. Хотя словом котхи обычно обозначают другую социальную группу — принимающих (пассивных) гомосексуалов.
Согласно обычаю, лицо становится настоящим хиджрой, пройдя через ритуал кастрации, обычно от рук другого более старшего члена общины (операция считается незаконной в Индии и проводится в частных домах в кустарных условиях).
Хиджры имеют культовый статус: бездетные женщины просят у них благословения, хиджры приходят (часто без приглашения) на свадьбы, празднования по случаю рождения мальчика, принимают участие в переездах. Они поют и танцуют, требуя за это «бадхаи» — своеобразное вознаграждение за благословение. В противном случае они угрожают наложить проклятие, сделав мужчин импотентами, а женщин — бесплодными. Многие хиджры часто зарабатывают на жизнь проституцией, попрошайничеством или мошенничеством.
хиджры в большинстве являются индуистами, меньшинство составляют мусульмане. Они склонны жить вместе в общинах, или «домах», внутри которых существует чёткое распределение ролей и система поддержки. Около 20 % хиджр имеют семью — женаты на женщинах и даже имеют детей.
Во время очередной переписи населения в Индии хиджры потребовали признать их третьим полом, отказываясь регистрироваться как «мужчины» или «женщины». В июне 2001 года в городе Ратх был созван Общенациональный конгресс хиджр, заявивший о политических притязаниях на местном, региональном и общеиндийском уровне.
В апреле 2014 года Верховный суд Индии официально признал хиджра и трансгендерных людей третьим полом.
Lomo

El lomo es un corte de carne de la región dorsal de los animales de matadero. Contiene un conjunto de músculos que se encuentran a los lados de la columna vertebral de los animales vertebrados. Así, pues, hay que distinguir dos acepciones del término «lomo»: el lomo como corte de carne destinado al consumo y el lomo como parte de la anatomía de un gran número de animales, se considere o no esta parte apta para la gastronomía. Por ejemplo, el lomo del cerdo suele utilizarse para la gastronomía, pero el lomo de las ballenas, de los cocodrilos o de las jirafas, en general, no se destina al consumo. En el caso del lomo de los animales de matadero, criados en ganadería, suele utilizarse el vacuno y el porcino.
La región se encuentra a los lados de la columna vertebral entre la última costilla y el ilion. La musculatura del lomo, es decir, los músculos esqueléticos en dirección hacia el estómago, son el músculo psoas mayor, músculo psoas menor y musculus cuadrado lumbar. Los músculos son inervados a través de la ramificación anterior (Rami anteriores) del nervio espinal en las secciones del lomo de la médula espinal, la piel de la región lumbar de las ramificaciones posteriores (Rami posteriores) de estos nervios.
El riego sanguíneo se realiza mediante las arterias del lomo (arterias lumbares), que nace de forma segmenta a partir de la aorta.
La musculatura del lomo de cerdo, ternera o de otros animales de matadero es especialmente suave y suele venderse como filete.
Lomo embuchado

El lomo embuchado o caña de lomo se trata de un derivado cárnico curado-madurado​ elaborado con el músculo ileoespinal del cerdo (prácticamente libre de grasa externa), aponeurosis y tendones, salado, adobado y embutido en tripas naturales o artificiales permeables y que ha sufrido un proceso de maduración apropiado. Las características físico-químicas que debe cumplir son: humedad: 55 % máx; grasa en residuo seco: ≤70 %; proteínas en residuo seco: ≥22 % mín; hidratos de carbono totales expresados en glucosa en residuo seco: ≤10,0 % máx; relación colágeno/proteína: ≤30%; proteínas añadidas: ≤3%
Si el lomo procede de cerdos de raza ibérica, se hace una distinción y se habla de lomo embuchado ibérico. No hay diferencias apreciables en cuanto a su fabricación, pero el período de curación es más largo. El lomo embuchado debe consumirse crudo, cortado en finas rodajas y servido como tapa, a veces en bocadillo.
Una de las características nutricionales más importantes del lomo embuchado es su alto contenido proteínico en relación con su grasa: Por cada 100 gramos de lomo embuchado, se tienen 50 gramos de proteínas y tan solo 8 de grasas.
Zurrapa de lomo

La zurrapa de lomo es plato de charcutería de lomo de cerdo frito en manteca de cerdo y sal que se va deshilachando y al que, opcionalmente y dependiendo de cada cocinero, se le van añadiendo determinadas especias como ajo, orégano, pimentón, etc.​ También puede incluir algo de vinagre. Tiene cierto parecido con las rillettes francesas. En semiconserva se puede encontrar también zurrapa de hígado o zurrapa de sobrasada.
Una vez cocinado tiene una consistencia de pasta para untar, parecido al paté pero más fibroso. Se pone en un envase y se le cubre con manteca de cerdo y de esta forma se presenta en la mesa.
La zurrapa de lomo es típica del sur de Andalucía (España), principalmente en las provincias de Cádiz y Málaga, y puede encontrarse hecha de forma casera o industrial. Se suele comer untada en tostadas (tradicionalmente molletes tostados o rebanada de pan de telera) para desayunar y merendar.
Longe de porc

La longe de porc est chacun des deux morceaux de viande de porc situés à côté de l'épine dorsale et au-dessus, à l’extérieur des côtes du porc. Il est généralement de forme cylindrique. On le trouve souvent séché à l'air libre ou préparé en marinade. Dans la cuisine espagnole, on le trouve souvent sous la forme d'un petit sandwich appelé montadito de lomo.
Il est généralement préparé frit, grillé ou rôti et est souvent accompagné de pommes de terre frites en guise de garniture. En Espagne, il est très courant d'utiliser des longes marinées, qui sont ensuite incluses dans des sandwichs. En d'autres occasions, il est généralement préparé farci de légumes. L'une des préparations les plus courantes est farcie, c'est-à-dire séchée à l'air. La longe de porc est généralement coupée en fines tranches et servie dans des tapas ou des sandwichs. Bien qu'il soit traditionnellement consommé sous forme de saucisse, il peut également être consommé en filets. Dans la poêle avec de l'ail, grillé ou grillé seul, dans des ragoûts comme à la mode Rioja. C'est le faux-filet désossé et il pèse environ 2 kg.
Au Chili, on prépare habituellement des sandwichs avec ce produit, appelés lomito (à ne pas confondre avec le filet de bœuf), de la même manière que le churrasco de bœuf. Au Venezuela, plus précisément dans l'État de Lara, on prépare habituellement le lomo prensado, qui consiste en un morceau de longe de porc fortement assaisonné, placé dans une presse en bois pendant 24 heures, puis sauté dans l'huile.
Lomo embuchado

Le lomo embuchado (« longe farcie ») est une charcuterie espagnole. Élaborée à base de viande de longe de porc ibérique marinée, elle est mise en boyau et affinée plusieurs mois. Elle ne comporte quasiment pas de gras et se consomme crue, découpée en tranches très fines.
À ne pas confondre avec la viande du même nom, lomo, qui correspond à la même partie du porc mais qui se mange cuite, de différentes manières.
Rôti de porc

Le rôti de porc est un plat principal à base de porc braisé. Il est généralement accompagné de pommes de terre et d'autres légumes qui ont été cuits au four dans le jus de la viande.
Le rôti de porc est généralement ficelé avant cuisson afin de maintenir une forme qui assure une cuisson régulière. Le porc est cuit au four jusqu'à ce que la couenne devienne croustillante. Le porc est généralement braisé avec des carottes, du céleri, des racines de persil et des oignons et assaisonné avec du cumin, de la coriandre, de l'ail et de la marjolaine.
Le rôti de porc est l'un des plats gastronomique traditionnels de la cuisine bavaroise. Le rôti de porc de Bavière est typiquement servi avec une sauce de bière foncée. Lorsque servi chaud, il est généralement accompagné de chou rouge, de choucroute ou de salade de chou et de pain. Lorsqu'il est servi froid, il est accompagné de pommes de terre avec du raifort fraîchement râpé et du pain.
Le rôti de porc (ou roast pork, en anglais) est un plat principal de la cuisine québécoise. Il est normalement accompagné de patates jaunes (c'est-à-dire rôties dans le jus du rôti) et d'autres légumes qui ont été cuits au four dans le jus de la viande. Il est apparu au Québec aux alentours de 1634, alors que le premier porc reproducteur y fut importé.
Peameal bacon

Le peameal bacon (également connu sous le nom de cornmeal bacon) est du bacon non fumé, fabriqué à partir de longe de porc maigre et désossée, parée et roulée dans la farine de maïs. On le trouve principalement dans le sud de l'Ontario. On attribue son développement à William Davies Company (en), emballeur de porc de Toronto, venu d'Angleterre au Canada en 1854.
Le nom peameal bacon provient de la pratique historique qui consistait à rouler la longe désossée, séchée et parée, dans des pois jaunes séchés et moulus afin de prolonger la durée de conservation. Depuis la fin de la Première Guerre mondiale, le lard est enroulé dans de la farine de maïs jaune moulue.
Les sandwichs au bacon de pois, composés de bacon cuit sur un Petit pain kaiser (en) et parfois garnis de moutarde ou d'autres garnitures, sont souvent considérés comme un plat typique de Toronto, en particulier du St. Lawrence Market de Toronto.
Hystrix cristata

Porc-épic à crête, Porc-épic commun, Porc-épic d'Europe, Porc-épic du Nord de l'Afrique
Le Porc-épic à crête (Hystrix cristata), est une espèce de mammifères rongeurs de la famille des Hystricidae, qui regroupe les porcs-épics de l'Ancien Monde. C’est le plus gros porc-épic. C'est un animal terrestre nocturne qui se rencontre au sud de l'Europe et surtout en Afrique où il est chassé pour sa chair.
Le porc-épic à crête mesure 60 à 83 cm en longueur avec une queue de 8 à 17 cm de long et pèse 13 à 27 kg. Il est couvert de piquants.
Le porc-épic utilise sa queue pour se défendre. Les petites épines peuvent dissuader les prédateurs. Les piquants de la queue forment une crécelle. Lorsqu'il secoue la queue, les piquants s'entrechoquent et cliquettent.
Le Porc-épic à crête est un animal terrestre nocturne, qui se réfugie durant la journée dans de profonds terriers ou des creux de rochers où il élève sa progéniture.
Il recherche sa nourriture en solitaire et peut couvrir dans ce but de grandes distances, se servant à l'occasion dans les cultures. Son régime alimentaire est en effet herbivore, à base de racines et de tubercules, complété d'écorces et de fruits tombés à terre.
Il peut vivre plus de 21 ans en captivité.
On rencontre cette espèce en Italie jusqu'en Sicile et surtout en périphérie du désert saharien, sur la côte nord-africaine et en Afrique subsaharienne, jusqu'au sud de la Tanzanie et au nord du Congo. Ce porc-épic tolère un grand nombre de milieux comme la montagne, les déserts et les forêts et il est largement représenté bien qu'il constitue une nourriture humaine appréciée localement. L'espèce n'est pas menacée dans son ensemble, bien qu'elle soit largement chassée jusqu'à être mise en danger de disparition au Maroc et avoir probablement disparu de pays comme l'Égypte, tandis qu'à l'inverse elle s’accroît en Italie. Bien que protégé officiellement en Europe, cela n'empêche pas que les captures continuent, tant en Europe qu'en Afrique. Il peut aussi proliférer dans certaines régions où il est alors illégalement empoisonné en tant que nuisible aux récoltes. Enfin, il est utilisé en Afrique pour certaines pratiques de médecine traditionnelle ou rituelles.
Le Porc-épic à crête est strictement protégé en Europe par la Convention de Berne où il figure à l'annexe II et en annexe IV de la Directive habitats.
On suppose que le porc-épic à crête hystrix cristata a été introduit par l'homme en Italie à l'époque des Romains.
Lombo (taglio di carne)

Il lombo, lombata o controfiletto è un taglio di carne bovina ricavato dal quarto posteriore del bue o vitello; in questo secondo caso è chiamata generalmente lombatina. Comprende anche una parte di osso e, in genere, una piccola porzione di filetto.
È il taglio idoneo per la classica bistecca alla fiorentina, si cucina alla griglia o in padella con burro o con olio. È inoltre usato per la preparazione del ripieno dei tortellini.
Lombata è altresì l'analogo taglio di carne suina, nel qual caso è chiamato anche lonza.
Carne di maiale

La carne di maiale (o carne suina) è la carne ricavata dalla macellazione del maiale. Viene consumata fresca oppure sottoposta a salagione o affumicatura per la produzione di salumi.
La carne di maiale è la più consumata al mondo e rappresenta il 37% del consumo mondiale di carne, precedendo la carne di pollo e il manzo. Il maggior produttore di carne di maiale è la Cina, seguita dall'Unione europea e dagli Stati Uniti. I paesi dove la carne di maiale è maggiormente consumata sono nell'ordine Cina, Stati Uniti, Brasile, Germania e Francia.
L'islam e l'ebraismo vietano il consumo della carne di maiale, giudicata impura.
La carne di maiale è considerata la carne rossa, in quanto ha un contenuto di mioglobina ed emoglobina intermedio tra quello delle carni rosse come il manzo e quello delle carni bianche come il pollo.
I valori riportati si riferiscono alla carne suina in genere: tagli specifici possono evidenziare valori diversi.
Con tagli di carne suina si intendono i tipi di sezionamento delle carni al quale il maiale viene sottoposto durante il processo di macellazione.
I tagli di carne suina sono quindi parti del corpo del maiale che viene sezionato per usi culinari.
La carne fresca può essere cucinata in vari modi: arrostita (alla griglia o nella padella), al forno, fritta (generalmente a cotoletta), in umido.
La carne di maiale viene lavorata in vari modi per produrre salumi. Può essere sottoposta a salatura (come avviene nella produzione di pancetta e prosciutto), ad affumicatura (come avviene nella produzione del bacon) oppure può essere tritata, impastata ed infilata in un contenitore come avviene nella produzione di insaccati, che possono essere lasciati crudi (come nel caso della salsiccia e del salame) o sottoposti a cottura (come nel caso della mortadella). Gli insaccati crudi vengono sottoposti a stagionatura prima di essere consumati, come nel caso del salame; la salsiccia può essere consumata fresca, previa scrupolosa cottura, oppure stagionata.
Capocollo (taglio di carne)

Il capocollo è una parte del maiale compresa tra la testa e il lombo (lonza nel caso del suino). Viene chiamata anche scamerita (in Toscana), o coppa (nell'Italia settentrionale), o locena (in alcune zone dell'Italia meridionale).
Il suo principale uso è per produrre l'omonimo insaccato.
Il taglio comunque è adatto a preparazioni arrosto e, tagliato a fettine, a cotture in padella.
La presenza di molto adipe rende questo taglio di carne molto tenero ma richiede cotture lunghe. A differenza dell'arista e delle bistecche, il sapore è più vicino a quello di carni rosse.
Coppa (salume)

La coppa, in variante ortografica capicollo (Tuscia viterbese, Campania, Molise, Puglia, Basilicata e Calabria), ossocollo (Veneto e Friuli-Venezia Giulia), finocchiata (Siena), coppa di collo (Romagna), capocollo o corpolongo (Lazio settentrionale e Umbria centro-meridionale), lonza (Lazio centro-meridionale) o lonzino (Marche e Abruzzo), scamerita o scalmarita (Umbria settentrionale e Toscana), o capicollu (Corsica), è un salume che è presente nel territorio italiano e nell'isola francese della Corsica con varie interpretazioni e ricette, ottenuto dalla lavorazione della porzione superiore del collo del maiale e da una parte della spalla; questo ne giustifica il nome.
Con questo nome si intende anche una parte del maiale, ottima per la cottura alla brace, alla griglia o pietra ollare.
Le carni vengono salate e massaggiate (questa operazione è necessaria per favorire la distribuzione uniforme del sale) poi vengono insaccate in un budello naturale e fatte stagionare per diversi mesi.
Nel corso della lavorazione vengono aggiunte spezie ed erbe aromatiche tipiche delle diverse località di produzione del salume. Per la sua stagionatura in passato si avvolgeva la carne in una tela grezza o la si legava con spago di canapa.
Cotoletta

Cotoletta (dal francese côtelette, côte: "costoletta") è un tipo di taglio di carne, solitamente una costoletta di vitello, maiale, agnello, dall'aspetto di una fettina di carne generalmente impanata e fritta.
Famosa è la cotoletta alla milanese, generalmente una fetta di vitello impanata e fritta nel burro. Ne è variante la cosiddetta "orecchia d'elefante", cotoletta così chiamata per la forma e solitamente servita con contorno di verdure miste.
Altri tipi di cotoletta possono essere la cotoletta alla bolognese (col prosciutto), la faldìa di cavallo piacentina e le cotolette "alla valtellinese", "alla veneta", "alla valdostana", "alla siciliana" e alla "napoletana". A Roma e in provincia invece viene comunemente chiamata "fettina panata" quella con il vitello, a differenza della "cotoletta di abbacchio" o di lonza.
La cotoletta in umido (cutulatt in ommid) è un piatto tradizionale dell'Emilia assieme alla sua variante cotoletta alla bolognese, mentre in Romagna, soprattutto delle campagne faentine, è popolare la cotoletta in umido coi piselli: dopo aver impanato e fritto le cotolette, queste vengono stufate con olio d'oliva e conserva di pomodoro diluita in acqua, quindi servite con una spolverata di parmigiano grattugiato.
La cotoletta spinacina è a base di carne di pollo macinata e spinaci.
La Wiener Schnitzel è una specialità della cucina viennese, consistente in una fetta di vitello resa sottile mediante battitura, impanata e fritta nello strutto.
In Argentina esiste una versione della cotoletta chiamata "Milanesa a la napolitana", portata dagli immigrati italiani agli inizi del XX secolo e viene condita con passata di pomodoro, mozzarella e prosciutto cotto (la più comune), ma talvolta anche con uovo fritto e pancetta.
Nella cucina indiana il termine può essere anche usato per il corrispettivo piatto, che è un tortino vegetariano fritto.
La cotoletta fu introdotta in cucina giapponese durante il periodo Meiji, in un ristorante di cucina occidentale nel distretto di Ginza, Tokyo. La pronuncia giapponese di "cotoletta" è katsuretsu. Nella cucina giapponese, katsuretsu o semplicemente katsu è in realtà il nome per la variante giapponese del viennese "schnitzel", una cotoletta impanata. Una variante della cotoletta molto comune è il tonkatsu, per il quale viene utilizzata la carne di maiale, mentre il torikatsu è a base di carne di pollo.
Dagli Stati Uniti arriva la cotoletta di pollo, a base di petto o di altre sue parti e diffusa in tutto il mondo anche grazie ai fast food. La cotoletta è preparata passando carne di pollo in farina, uova e pangrattato, e poi friggendola in padella con olio o burro.
Pancetta

La pancetta (detta anche ventresca di maiale) è un salume di suino. Viene preparato con la parte della pancia dell'animale.
Le parti della pancia dei suini vengono squadrate e rifilate. La conservazione o meno della cotenna dipende dal tipo di preparazione prevista per la pancetta. Le rifilature delle pancette sono utilizzate per la parte grassa dei salami (lardelli) o per ricavarne ciccioli.
Successivamente alla rifilatura, le pancette passano alla salagione. Vengono cosparse di sale (in alcune zone, oltre al sale, si aggiungono anche aromi e spezie - ad esempio frequentemente pepe nero, raramente altri aromi come chiodi di garofano e noce moscata) e sono poste a riposare per alcuni giorni.
L'insaccato che successivamente se ne ricava, varia da regione e regione e, in base alla destinazione finale, può essere:
La pancetta tesa (steccata o stesa) è di forma parallelepipeda piatta somigliando al bacon.
Dopo i tre tipi di preparazione sopra riportati inizia la stagionatura vera e propria che può durare dai 50-60 giorni per la pancetta stesa e per le pezzature piccole, fino ai 90-120 giorni per le pezzature più grosse.
La pancetta può essere affumicata, con cotenna, in apposite stufe e lasciata stesa; di norma non si richiede stagionatura.
L'aspetto esteriore finale del taglio di pancetta sarà di uno strato di grasso bianco con filettature rosa (più o meno scure) di carne magra. Il grasso della pancetta affumicata si presenta con un colore più scuro, tendente al giallo avorio; se la pancetta sarà stata aromatizzata con peperoncino, il bianco del grasso avrà riflessi rossicci.
Due prodotti possono vantare la denominazione DOP:
La pancetta di maiale è tanto diffusa in Italia da essere inoltre inserita nell'elenco dei prodotti agroalimentari tradizionali di 12 Regioni:
La pancetta steccata tipica di Guidizzolo ha acquisito lo stato di "De.C.O." (Denominazione comunale d'origine).
Il bacon, che ha un ampio utilizzo sia negli Stati Uniti e nel Regno Unito che nella cucina cinese e coreana, è una pancetta che subisce il processo di cottura a vapore e successivamente di affumicatura, sebbene il bacon possa essere ricavato anche dalla schiena o dal fianco del maiale e non solo dalla pancia. Anche nel sud della Francia si prepara con lo stesso taglio di carne un salume molto simile detto ventrèche. In Corsica, invece, un salume simile è la panzetta.
La pancetta di maiale e il relativo contratto future sono quotati al Chicago Mercantile Exchange (CME) dal 1961.
Dato che la pancetta è un prodotto della macellazione del maiale, tanto l'andamento della produzione di suini che le dimensioni della macellazione di suini ne influenzano il prezzo, anche perché la domanda è relativamente poco influenzata dalle variazioni di prezzo.
등심 (돼지고기)

돼지고기 등심(-心, 영어: loin)은 돼지의 등쪽 부분의 고기이다. 돼지도체의 제6흉추 사이에 있는 배최장근이다. 배최장근 하단부 3 cm 폭으로 삼겹살 부위와 평행하게 절단하고 지방 두께를 7mm이하로 하여 정형한다.
폭찹

폭찹 또는 포크 촙(pork chop)은 돼지고기 촙 요리이다. 보통 갈비뼈나 등골뼈가 함께 나온다.
폭찹은 다른 촙과 마찬가지로 돼지의 척추에 수직으로 허리를 자르며 일반적으로 갈비뼈 또는 척추의 일부이다. 폭찹은 가공하지 않은 부위로 다른 부위에 비해 담백한다. 폭찹은 일반적으로 개별 부분으로 제공되며 사과 소스, 야채 및 기타 측면과 함께 제공될 수 있다. 돼지고기는 세계에서 가장 일반적으로 소비되는 육류 중 하나이다. 미국에서 폭찹은 돼지 등심에서 가장 일반적으로 소비되는 고기이며 전체 돼지 고기 소비량의 10%를 차지한다.
Корейка

Корейка:
На мясокомбинате для производства копчёностей охлаждённые свиные полутуши доставляются по подвесным путям в свиноразделочную, где их циркульными и ленточными пилами распиливают и разделывают на окорока, лопатки, грудинки, корейки, шейку и шпиг (хребтовое сало).
Корейка как часть спинки (по обеим сторонам позвоночника) широко используется в кулинарии и состоит, помимо мякоти, из небольшого отруба позвоночника и минимума сала в костях. Корейка практически лишена сала, что позволяет, особенно если говорить о свинине, относить её к диетическим продуктам. Считается деликатесом и используется для приготовления целого ряда блюд в разных кухнях мира.
Также корейкой называют вид копчёного мяса (обычно речь идёт о свиной корейке). Применяется как горячее/варёное, так и холодное копчение. Корейку можно коптить как со шкуркой, так и без неё; позвонки предварительно удаляются.