การกราดยิงหมู่

การกราดยิงหมู่หรือเหตุกราดยิงหมู่(อังกฤษ:mass shooting) นั้นไม่มีคำนิยามที่ชัดเจนสำหรับหลักเกณฑ์ที่จะเข้าเงื่อนไขดังกล่าว โดยส่วนใหญ่นิยามว่าจะต้องมีเหยื่อจากการใช้อาวุธปืนจำนวนอย่างน้อย 3–4 ราย (ไม่นับรวมมือปืน) และเกิดขึ้นในช่วงเวลาสั้น ๆ แม้ว่าการศึกษาของออสเตรเลียใน พ.ศ. 2549 จะระบุว่าต้องมีเหยื่ออย่างน้อย 5 ราย และต้องมีการเสียชีวิตของเหยื่อ แทนที่จะแค่ได้รับบาดเจ็บและไม่จำเป็นต้องมีผู้เสียชีวิต
ในสหรัฐพระราชบัญญัติความช่วยเหลือสืบสวนสำหรับอาชญากรรมรุนแรง พ.ศ. 2555 (Investigative Assistance for Violent Crimes Act of 2012)กำหนดให้การสังหารหมู่เป็นการสังหารตั้งแต่ 3 รายขึ้นไปในเหตุการณ์เดียวกันอย่างไรก็ตาม พระราชบัญญัตินี้ไม่ได้ระบุถึงการกราดยิงหมู่ สื่อต่าง ๆ เช่น ซีเอ็นเอ็น และหน่วยงานวิจัยเกี่ยวกับความรุนแรงในอาชญากรรมให้คำจำกัดความว่า การกราดยิงหมู่นั้นจะต้องประกอบไปด้วย "การยิงจำนวน 4 ครั้งขึ้นไป (ที่ก่อให้เกิดการบาดเจ็บหรือเสียชีวิต) ภายในเหตุการณ์เดียว ในเวลาเดียว และสถานเดียวกัน โดยการบาดเจ็บหรือเสียชีวิตนั้นไม่นับรวมตัวผู้ก่อเหตุ"สำหรับนิตยสารการเมืองชื่อว่า มาเธอร์ โจนส์ ได้นิยามการกราดยิงหมู่ว่า เป็นการยิงอย่างคุ้มคลั่งและมีการสูญเสียชีวิตของเหยื่อตั้งแต่ 3 รายขึ้นไป ไม่นับรวมตัวของผู้กระทำความผิด ซึ่งคำจำกัดความดังกล่าวไม่รวมถึงการปะทะกันระหว่างแก๊งค์อันธพาลหรือการโจรกรรมทรัพย์สินด้วยอาวุธ
บางครั้งการยิงที่ประกอบไปด้วยเหยื่อที่มากกว่า 3 รายขึ้นไปอาจจะเกิดขึ้นในสถานการณ์ปิด เช่น การที่สมาชิกในครอบครัวคนหนึ่ง ยิงสมาชิกคนอื่น ๆ ในครอบครัวของตนเองทั้งหมด การกระทำนี้จะถูกนับว่าเป็นการกุลฆาต (การล้างตระกูล, ฆ่ายกครัว) และไม่ถูกนับรวมอยู่ในสถิติของการกราดยิงหมู่
สำหรับแรงจูงใจในการกราดยิงหมู่ (ที่เกิดขึ้นในสถานที่สาธารณะ) มักมีสาเหตุมาจากการที่บุคคลดังกล่าวเกิดความผิดหวังหรือเสียใจจากอย่างรุนแรงจากความล้มเหลวของตนเองในด้านต่าง ๆ เช่น การเรียน อาชีพการงาน ความรัก หรือเรื่องอื่น ๆ ในชีวิตรวมไปถึงผู้ที่ต้องการเป็นที่สนใจหรือยากมีชื่อเสียง อยากให้ผู้อื่นรับรู้ถึงการกระทำดังกล่าวในขณะที่การกราดยิงในการโจรกรรมทรัพย์สิน หรือการกราดยิงในการโจมตีของกลุ่มผู้ก่อการร้าย จะไม่ถูกจำกัดความว่าเป็นการกราดยิงหมู่เพราะมีแรงจูงใจที่แตกต่างกัน
มีคำจำกัดความที่หลากหลายมากสำหรับการกราดยิงหมู่เช่น
ปัญหาของการขาดคำจำกัดความที่ชัดเจน อาจก่อให้เกิดความตื่นกลัวเกิดเหตุเมื่อมีการรายงานข่าวเหตุการณ์ออกไป เนื่องจากการใช้ประเภทของเหตุที่เกิดแตกต่างกันในแต่ละความหมาย
การกราดยิงหมู่จะถูกกำหนดให้เป็นการก่อการร้ายก็ต่อเมื่อ "ดูเหมือนว่าจะมีเจตนา" ที่จะข่มขู่หรือบังคับผู้คน แม้ว่าการกราดยิงหมู่ส่วนใหญ่ไม่ใช่การก่อการร้ายก็ตาม
หลังจากเหตุกราดยิงหมู่ ผู้รอดชีวิตบางคนได้เขียนเกี่ยวกับประสบการณ์ของพวกเขา และนักข่าวก็เล่าถึงประสบการณ์ของพวกเขา ผู้รอดชีวิตจากการยิงในโบสถ์ Knoxville Unitarian Universalist เขียนเกี่ยวกับปฏิกิริยาของเขาต่อเหตุการณ์การกราดยิงหมู่พ่อของเหยื่อในเหตุกราดยิงที่โรงภาพยนตร์ในเมืองออโรรารัฐโคโลราโดเขียนเกี่ยวกับการเผชิญเหตุกราดยิงหมู่ครั้งอื่น ๆ หลังจากเขาสูญเสียลูกชายไปผู้รอดชีวิตจากการโจมตีในนอร์เวย์ใน พ.ศ. 2554 เล่าประสบการณ์ของพวกเขาในนิตยสาร GQนอกจากนี้ รายงานฉบับหนึ่งยังได้ศึกษาปฏิกิริยาของเจ้าหน้าที่ตำรวจสวีเดนต่อเหตุกราดยิงหมู่
ผู้รอดชีวิตจากเหตุกราดยิงจำนวนมาก อาจประสบกับความผิดปกติที่เกิดหลังความเครียดที่สะเทือนใจ
ผู้ก่อเหตุกราดยิงหมู่ส่วนใหญ่ในสหรัฐเป็นผู้ชาย โดยบางแหล่งระบุว่าผู้ชายคิดเป็น 98% ของผู้ก่อเหตุจากรายงานของสกายนิวส์ ผู้กระทำความผิดที่เป็นผู้ชายก่อเหตุ 110 ครั้ง จากการยิง 114 ครั้งในโรงเรียน (96%) ในช่วง พ.ศ. 2525–2562เมื่อเทียบกับการฆาตกรรมโดยทั่วไปในสหรัฐที่ 85.3% ของการฆาตกรรมเป็นการกระทำโดยผู้ชาย
การศึกษาโดยบริษัทข้อมูลด้านสถิติ Statista พบว่า 65 จาก 116 (56%) การยิงกันในสหรัฐ ในช่วงระหว่าง พ.ศ. 2525 ถึง 2562 นั้นเป็นมือปืน "ผิวขาว"และตามฐานข้อมูลที่รวบรวมโดยนิตยสารมาเธอร์โจนส์ เชื้อชาติของมือปืนกราดยิงหมู่นั้นใกล้เคียงกับประชากรสหรัฐโดยรวม แม้ว่าชาวเอเชียจะมีเปอร์เซ็นต์ที่สูงกว่าค่าเฉลี่ยประชากรสหรัฐและชาวลาตินไม่มีส่วนในการเทียบเคียงดังกล่าว
ในการศึกษาผู้ก่อเหตุกราดยิงหมู่จำนวน 55 คน จากฐานข้อมูลการกราดยิงหมู่ของนิตยสารมาเธอร์โจนส์ นักวิจัยพบว่า 87.5% ของผู้กระทำความผิด ได้รับการวินิจฉัยในการรักษาอย่างผิด ๆ และรับการรักษาอย่างไม่ถูกต้อง หรือไม่ได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นโรคทางจิตเวช จึงไม่ได้รับการรักษาตามกระบวนการ
ในการศึกษาผู้ก่อเหตุกราดยิงหมู่จำนวน 171 คนที่ก่อเหตุกราดยิงหมู่ในสหรัฐ ระหว่าง พ.ศ. 2509 ถึง 2562 นักวิจัย Adam Lankford และ Rebecca Cowan พบว่าแม้ส่วนใหญ่จะมีอาการป่วยทางจิตแต่ไม่ใช่ระดับที่รุนแรง แต่ "ผู้ก่อเหตุกราดยิงหมู่ในที่สาธารณะเกือบทั้งหมดอาจจะมีปัญหาสุขภาพจิต" พวกเขาแนะนำว่าการตรวจสอบปัญหาสุขภาพจิตของผู้ก่อเหตุกราดยิงนั้นมีจำนวนความถี่ที่ต่ำเกินไป เนื่องจาก "ผู้กระทำความผิดจำนวนมาก ไม่เคยได้รับการประเมินจากจิตแพทย์หรือผู้ปฏิบัติงานด้านสุขภาพจิต...รวมถึงคนอื่นๆ ก็จงใจหลีกเลี่ยงการพบจิตแพทย์ และปิดบังปัญหาเกี่ยวกับสุขภาพจิต หรือโกหกเกี่ยวกับอาการของพวกเขา เพราะความอับอาย ความน่าอัปยศ หรือความกลัวผลที่จะตามมาหลังการประเมิน" อย่างไรก็ตาม Lankford และ Cowan ยังเน้นย้ำว่าความปัญหาทางจิตไม่ใช่สาเหตุเดียวของการกราดยิงหมู่ ยังมีปัจจัยอื่น ๆ อีกมากมายที่ส่งผลต่อการตัดสินใจโจมตีของผู้ก่อเหตุ
เจมส์ อัลเลน ฟอกซ์ นักอาชญาวิทยากล่าวว่าผู้ก่อเหตุกราดยิงหมู่ส่วนใหญ่ไม่มีประวัติอาชญากรรม หรือประวัติการถูกจับกุมเพื่อทำการรักษาที่ศูนย์สุขภาพจิตแม้ว่าบทความในเดอะนิวยอร์กไทมส์ในเดือนธันวาคม 2558 เกี่ยวกับเหตุกราดยิง 15 ครั้งเมื่อเร็ว ๆ นี้พบว่ามีผู้กระทำความผิด 6 คน เคยมีปัญหากับการละเมิดการบังคับใช้กฎหมาย และอีก 6 คน มีปัญหาสุขภาพจิต
เหตุกราดยิงหมู่จำนวนมากอาจได้รับแรงบันดาลใจมาจากลัทธิหัวรุนแรงทางศาสนาอุดมการณ์ทางการเมือง(เช่นลัทธินีโอนาซีการก่อการร้ายลัทธิเชิดชูคนผิวขาว),การเหยียดเชื้อชาติรสนิยมทางเพศการเกลียดผู้หญิงความเจ็บป่วยทางจิตและการแก้แค้นจากการโดนกลั่นแกล้งรวมถึงเหตุผลอื่น ๆสตีเฟน รอสส์ นักจิตวิทยานิติวิทยาศาสตร์ อ้างถึงความโกรธสุดขีดและความคิดในการทำงานเพื่อจุดประสงค์ – แทนที่จะเป็นความเจ็บป่วยทางจิต – เป็นคำอธิบายเบื้องต้นการศึกษาโดยนักวิจัยของมหาวิทยาลัยแวนเดอร์บิลต์พบว่า "ผู้กระทำผิดที่ได้รับการวินิจฉัยว่ามีอาการป่วยทางจิตมีน้อยกว่าห้าเปอร์เซ็นต์ของการสังหารที่เกี่ยวข้องกับปืนกว่า 120,000 ครั้ง ในสหรัฐระหว่าง พ.ศ. 2544 ถึง 2553"จอห์น โรมัน จากสถาบันชุมชนเมือง (Urban Institute) แย้งว่า แม้ว่าการเข้าถึงบริการดูแลสุขภาพจิตได้สะดวกขึ้น การจำกัดอาวุธที่เข้มงวดมากขึ้น และการสร้างโครงสร้างพื้นฐานในการป้องกันและต่อสู้การก่อการร้ายนั้นเป็นสิ่งที่ดี แต่พวกเขาไม่ได้แก้ไขปัญหาที่ใหญ่กว่า ซึ่งคือ "เรามีชายหนุ่มผู้โกรธแค้นมากมายในประเทศของเราและในโลกนี้"
เดฟ คัลเลน ได้เขียนในหนังสือโคลัมไบน์(Columbine) ของเขาเมื่อ พ.ศ. 2552 เกี่ยวกับการสังหารหมู่ที่โรงเรียนมัธยมโคลัมไบน์ใน พ.ศ. 2542 และผู้ก่อเหตุ เอริก แฮร์ริส และดีแลน เคลโบลด์ อธิบายว่า แฮร์ริสเป็น "ผู้สะสมความอยุติธรรม" (injustice collector)เขาขยายแนวคิดนี้ในบทบความของเดอะนิวริพับลิกเกี่ยวกับนักสะสมความอยุติธรรมซึ่งระบุว่าฆาตกรที่เป็นที่รู้จักหลายคนถูกจัดอยู่ในกลุ่มนี้ รวมถึงคริสโตเฟอร์ ดอร์เนอร์, เอลเลียต ร็อดเจอร์, เวสเตอร์ ฟลานาแกน และแอนดรูว์ คีโฮ ในทำนองเดียวกัน แมรี โอทูล ผู้เชี่ยวชาญด้านการกราดยิงหมู่และอดีตเอฟบีไอ ก็ใช้วลี "ผู้สะสมความอยุติธรรม" ในการอธิบายถึงลักษณะแรงจูงใจของผู้ก่อเหตุกราดยิงหมู่หลายคนส่วนของความสัมพันธ์ นักอาชญาวิทยา เจมส์ อลัน ฟ็อกซ์ ยืนยันว่าฆาตกรสังหารหมู่ "ถูกทำให้โดดเดี่ยวทางสังคม" และมักประสบกับ "ปีแห่งความผิดหวังและความล้มเหลว ที่ก่อให้เกิดความสิ้นหวังอย่างสุดขีดและความโกรธแค้นที่ฝังลึก"จิลเลียน ปีเตอร์สัน ผู้ช่วยศาสตราจารย์ด้านอาชญวิทยาที่มหาวิทยาลัยแฮมไลน์ ซึ่งมีส่วนร่วมในการสร้างฐานข้อมูลเกี่ยวกับเหตุกราดยิงหมู่ ได้ตั้งข้อสังเกตว่าปรากฏการณ์สองอย่างที่เกิดซ้ำแล้วซ้ำอีกในเชิงสถิติ ได้แก่ ความสิ้นหวังและความต้องการชื่อเสียงในด้านลบ หรือความตายชื่อเสียงในด้านลบได้รับการเสนอเป็นครั้งแรกว่าเป็นแรงจูงใจในการศึกษาวิจัยโดย จัสติน นัท โดยระบุในบทความใน พ.ศ. 2556 ว่า "คนที่รู้สึกไม่มีชื่อและไร้ตัวตนราวกับว่าไม่มีใครสนใจหรือจดจำพวกเขา เมื่อพวกเขาจะต้องจากไป เขาอาจจะรู้สึกว่าจะต้องกำลังทำอะไรบางอย่าง เช่น การก่อเหตุกราดยิงกันในโรงเรียน เพื่อทำให้แน่ใจว่าพวกเขาจะถูกจดจำและบันทึกไว้ในหนังสือประวัติศาสตร์"
ในบทบรรณาธิการของลอสแอนเจลิสไทมส์ประจำ พ.ศ. 2562 จิลเลียน ปีเตอร์สัน และ เจมส์ เดนสลีย์ กลุ่มนักคิดในโครงการความรุนแรง (The Violence Project) ได้นำเสนอกรอบการทำงานใหม่ที่ให้ความหวังในการเข้าใจเหตุการณ์กราดยิงหมู่ จากการศึกษาที่ได้รับทุนสนับสนุนจากสถาบันยุติธรรมแห่งชาติ (National Institute of Justice) ปีเตอร์สันและเดนส์ลีย์พบว่ามือปืนในเหตุการณ์กราดยิงหมู่มีสี่สิ่งที่เหมือนกัน คือ
กรอบการทำงานใหม่นี้เน้นถึงความซับซ้อนของการก้าวไปสู่การกราดยิงหมู่ รวมถึงการที่แต่ละเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นสามารถ "แพร่ระบาดทางสังคม"ได้ และยังให้พิมพ์เขียวป้องกันเหตุกราดยิงหมู่ในครั้งต่อไปอีกด้วย โดยแต่ละหัวข้อหนึ่งในสี่หัวข้อแสดงถึงโอกาสในการถูกรบกวนก้าวก่าย ด้วยการบรรเทาการแพร่ระบาด (การตรวจสอบความถูกต้อง) การฝึกอบรมการลดความรุนแรงของการแทรกแซงภาวะวิกฤติ (วิกฤต) และการเพิ่มการเข้าถึงการรักษาพยาบาลทางจิตที่มีราคาไม่แพง (การบาดเจ็บ) จะช่วยบรรเทาเหตุการณ์กราดยิงหมู่ได้
จากการพิจารณาความถี่ของเหตุกราดยิงหมู่จำนวนมากในสหรัฐ นักอาชญาวิทยา ปีเตอร์ สไควร์ กล่าวว่าวัฒนธรรมปัจเจกนิยมในสหรัฐทำให้ประเทศมีความเสี่ยงต่อเหตุกราดยิงหมู่มากกว่าประเทศอื่น ๆ โดยสังเกตว่า "ประเทศอื่นอีกหลายประเทศที่มีการครอบครองปืนสูง เช่น นอร์เวย์ ฟินแลนด์ สวิตเชอร์แลนด์ และอิสราเอล มีแนวโน้มที่จะมีสังคมที่มีความแน่นแฟ้นมากยิ่งขึ้น โดยมีสายสัมพันธ์ทางสังคมที่แข็งแรงคอยช่วยเหลือให้ผู้คนผ่านพ้นวิกฤตต่าง ๆ ไปได้ และมีการสังหารหมู่ที่น้อยลง" ซึ่งเขาเป็นผู้สนับสนุนการควบคุมอาวุธปืน แต่เชื่อว่ามีเหตุกราดยิงมากกว่าความแพร่หลายของผู้ใช้ปืนส่วนของ ฟรังโก เบราร์ดี นักวิชาการด้านลัทธิมาร์กซิสต์ชาวอิตาลี ได้แย้งว่า ลัทธิปัจเจกนิยมมากเกินไป ความแปลกแยกทางสังคม และความสามารถในการแข่งขันที่เกิดมาจากอุดมการณ์เสรีนิยมใหม่และระบบทุนนิยมทำให้เกิดมือปืนจำนวนมากและทำให้ผู้คน "เกิดความผิดปกติ" (malfunction)
มีรายงานการเชื่อมโยงกันที่น่าสังเหตุในสหรัฐ ระหว่างเหตุกราดยิงหมู่กับความรุนแรงภายในหรือความรุนแรงในครอบครัวโดยคู่สมรสหรือสมาชิกในครอบครับปัจจุบันหรืออดีตสมาชิกถูกสังหาร คิดเป็น 76 คดี จาก 133 คดี (57%) และผู้กระทำผิดเคยถูกตั้งข้อหาใช้ความรุนแรงมาก่อน 21 คดี
บางคนพิจารณาว่าความสนใจของสื่อเกี่ยวข้องกับผู้ก่อเหตุกราดยิงหมู่ เป็นปัจจัยที่กระตุ้นให้เกิดเหตุการณ์อื่น ๆ ตามมาหรือไม่เพื่อตอบสนองต่อสิ่งนี้ หน่วยงานบังคับใช้กฎหมายบางส่วนได้ตัดสินใจให้ไม่เสนอชื่อผู้ต้องสงสัยในเหตุกราดยิงหมู่ในเหตุการณ์เหล่านั้น เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ผู้ก่อเหตุได้รับชื่อเสียงในทางลบ
มีการศึกษาผลกระทบของข้อความที่ใช้ในการรายงานข่าวเหตุกราดยิงหมู่จำนวนมาก นักวิจัยศึกษาบทบาทของการรายงานข่าว ในการกำหนดทัศนคติต่อบุคคลที่มีอาการป่วยทางจิตขั้นรุนแรง และการสนับสนุนของสาธารณชนต่อนโยบายการควบคุมการอาวุธปืน
ใน พ.ศ. 2558 บทความที่ถูกเขียนโดยนักฟิสิกส์และนักสถิติ เชอร์รี่ ทาวเวอร์ พร้อมกับเพื่อนร่วมงานอีก 4 คนได้รับการตีพิมพ์ ซึ่งพิสูจน์ได้ว่ามีการแพร่กระจายของอาการกราดยิงหมู่จำนวนมากโดยใช้แบบจำลองทางคณิตศาสตร์อย่างไรก็ตาม ใน พ.ศ. 2560 ทาวเวอร์ได้กล่าวว่าในการให้สัมภาษณ์ว่าเธอชอบรูปแบบของการกำกับดูแลกันเองของสื่อ มากกว่าการเซ็นเซอร์สื่อ เพื่อแก้ไขปัญหาเหล่านี้ เช่นเดียวกับในหลายปีก่อน สำนักข่าวหลัก ๆ ประสบความสำเร็จในการป้องกันการฆ่าตัวตายเลียนแบบ
ใน พ.ศ. 2559 สมาคมจิตวิทยาอเมริกัน (American Psychological Association) เผยแพร่ข่าวแจก โดยอ้างว่ามีการแพร่กระจายของอาการกราดยิงหมู่ โดยสื่อและผู้ที่ชื่นชอบใช้โซเชียลมีเดีย ซึ่งควรจะงดเผยแพร่ชื่อและใบหน้าของผู้เสียหายเมื่อมีการรายงานเหตุการณ์กราดยิง เพื่อป้องกันการสร้างชื่อเสียงและผลงานของผู่ก่อเหตุซึ่งต้องการเป็นที่จดจำและเกิดการทำตาม
สำนักข่าวบางแห่งให้นำหนักมากขึ้นในการพูดคุยเรื่องการควบคุมอาวุธปืน หลังจากเหตุโจมตีในแซนเบอร์นาร์ดีโนเมื่อ พ.ศ. 2558 พาดหัวหน้าแรกของนิวยอร์กเดลินิวส์ระบุว่า "พระเจ้าไม่ได้แก้ไขเรื่องนี้" (God isn't fixing this) พร้อมกับ "รูปภาพทวิตจากผู้นำพรรคริพับลิกันที่แชร์ธอตส์แอนด์แพรส์ของพวกเขาต่อเหยื่อที่ถูกกราดยิงนับตั้งแต่การสังหารในอิสลาวิสตาใน พ.ศ. 2557 สำนักข่าวเชิงเสียดสีดิอันเยินได้เผยแพร่บทความ"ไม่มีทางป้องกันสิ่งนี้ได้" มีเพียงประเทศเดียวเท่านั้นที่สิ่งนี้เกิดขึ้นเป็นประจำโดยมีการแก้ไขบทความเล็กน้อยหลังจากเหตุกราดยิงหมู่ครั้งใหญ่ เพื่อล้อเลียนฉันทามติของประชาชน ว่าสหรัฐ ขาดอำนาจทางการเมืองเพื่อป้องกันเหตุกราดยิงหมู่
การตอบสนองต่อเหตุกราดยิงหมู่มีด้วยกันหลากหลายรูปแบบ ขึ้นอยู่กับประเทศและบรรยากาศทางการเมืองในประเทศขณะนั้น
หลังจากการสังหารหมู่พอร์ตอาร์เทอร์ใน พ.ศ. 2539ออสเตรเลียได้แก้ไขกฎหมายอาวุธปืน
หลังจากเหตุกราดยิงมัสยิดในไครสต์เชิร์ชนิวซีแลนด์ได้ประกาศห้ามใช้อาวุธกึ่งอัตโนมัติในรูปแบบทางทหารเกือบทั้งหมด
ผลจากเหตุการณ์สังหารหมู่ที่ฮังเกอร์ฟอร์ด ในฮังเกอร์ฟอร์ด ประเทศอังกฤษ และการสังหารหมู่ที่โรงเรียนดันเบลน ในสเตอร์ลิงสกอตแลนด์สหราชอาณาจักรจึงได้ออกกฎหมายว่าด้วยอาวุธปืนที่มีความเข้มงวดมากขึ้น รวมถึงมีโครงการรับซื้อปืนคืนเพื่อปลดอาวุธปืนบางประเภทออกจากการครอบครองของเอกชน รวมถึงตราพระราชบัญญัติอาวุธปืนฉบับแก้ไข พ.ศ. 2531 เพื่อจำกัดอาวุธปืนไรเฟิลและปืนลูกซอง และพระราชบัญญัติอาวุธปืนฉบับแก้ไข พ.ศ. 2540 เพื่อจำกัดหรือทำให้ปืนพกจำนวนมากกายเป็นสิ่งผิดกฎหมาย
เหตุกราดยิงหมู่ครั้งที่ใหญ่ที่สุดสองครั้งหลังจากการแก้ไขกฎหมายเพื่อจำกัดอาวุธปืน ได้แก่ เหตุกราดยิงที่คัมเบรียใน พ.ศ. 2553 ซึ่งทำให้มีผู้เสียชีวิต 13 ราย รวมถึงผู้ก่อเหตุและเหตุกราดยิงที่พลีมัธใน พ.ศ. 2546 ซึ่งทำให้มีผู้เสียชีวิต 6 ราย รวมถึงผู้ก่อเหตุ
ในสหรัฐการสนับสนุนการปฏิรูปกฎหมายอาวุธปืนแตกต่างกันไปตามจุดยืนของพรรคการเมือง โดยพรรคเดโมแครตโดยปกติจะสนับสนุนการปฏิรูปอาวุธปืนนี้มากกว่า และเช่นกันในฝ่ายรีพลับลิกันโดยปกติจะต่อต้านมากกว่า ซึ่งบางคนในสหรัฐเชื่อว่าการบังคับใช้กฎหมายอาวุธปืนที่เข้มงวดมากขึ้นจะช่วยป้องกันเหตุกราดยิงหมู่ก็ได้ในอนาคตส่วนนักการเมืองบางคนในสหรัฐได้ออกกฎหมายเพื่อปฏิรูประบบตรวจสอบประวัติการซื้อปืนซึ่งคนอเมริกันส่วนใหญ่สนับสนุนการตรวจประวัติก่อนการซื้อปืนที่เข้มงวดมากขึ้น ตาม “จากการสำรวจของมหาวิทยาลัย Quinnipiac ในคอนเนทิคัตพบว่า 93 เปอร์เซ็นต์ ของผู้ลงคะแนนที่ลงทะเบียนกล่าวว่าพวกเขาจะสนับสนุนการตรวจสอบประวัติอย่างละเอียด (universal background checks) สำหรับผู้ซื้อปืนทุกคน”
คนอื่น ๆ ได้โต้แย้งว่าเหตุกราดยิงหมู่ไม่ควรเป็นจุดสนใจหลักในการอภิปรายเรื่องการปฏิรูปกฎหมายอาวุธปืน เพราะเหตุกราดยิงเหล่านั้นคิดเป็นสัดส่วนน้อยกว่าร้อยละ 1 ของอัตราการฆาตกรรมในสหรัฐ และเชื่อว่าเหตุกราดยิงหมู่เหล่านี้ยากที่จะหยุดยั้งได้ และเกิดการโต้เถียงกันว่าการให้พลเรือนสามารถพกอาวุธได้ในลักษณะมิดชิดจะสามารถลดการเกิดเหตุกราดยิงได้
ตามที่ปีเตอร์ สไกวเออส์ นักอาชญาวิทยาชาวอังกฤษซึ่งศึกษาเกี่ยวกับความรุนแรงเกี่ยวกับปืนในประเทศต่าง ๆ ระบุว่า เหตุกราดยิงหมู่ในสหรัฐนั้นอาจสืบเนื่องมาจาก "วัฒนธรรมแบบปัจเจกนิยม" ในสหรัฐ มากกว่ากฎหมายอาวุธปืน
บารัก โอบามาประธานาธิบดีสหรัฐ ได้ปราศรัยเกี่ยวกับเหตุกราดยิงหมู่หลายครั้งระหว่างที่เขาดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีตลอด 8 ปีที่ผ่านมาของเขา โดยเรียกร้องให้มีกฎหมายความปลอดภัยของอาวุธปืนเพิ่มเติมในสหรัฐหลังจากเหตุกราดยิงโบสถ์ในชาร์ลสตันและเหตุกราดยิงในโรงเรียนมัธยมสโตนแมน ดักลาส เขาเรียกร้องให้มีการปฏิรูปกฎหมายความปลอดภัยของปืนอีกครั้ง และระบุว่าความถี่ในการเกิดเหตุกราดยิงหมู่ในสหรัฐนั้น "ไม่ได้คู่ขนานไปกับโลกใบนี้" (no parallel in the world)โดยหลังจากเหตุกราดยิงในโรงเรียนมัธยมสโตนแมน ดักลาส ผู้รอดชีวิตจากเหตุการณ์นั้น ทั้งนักเรียน ครู และผู้ปกครองต่างกลายเป็นแกนนำในการเคลื่อนไหวเพื่อแบนการขายอาวุธจู่โจม(assault weapon) และลดการเข้าถึงอาวุธได้อย่างง่ายดาย