davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Batbout

Le batbout (ou khobz batbout) est un pain traditionnel et très populaire de la cuisine marocaine. C'est un pain plat, rond et légèrement épais, cuit dans une poêle sans huile, ce qui le distingue des autres pains plats cuits au four. Il est souvent servi comme accompagnement lors des repas, notamment avec des tajines, des soupes, des légumes ou des viandes.
Le batbout est originaire du nord du Maroc, ce pain a évolué au fil des siècles et est devenue l’un des pains les plus appréciés du Maroc. Son origine remonte à la fabrication traditionnelle du pain dans les foyers marocains, où les femmes préparaient le batbout à la main, en utilisant des ingrédients simples tels que la farine, la levure, le sel et l’eau.
Le nom « batbout » fait référence à la méthode de préparation du pain. En dialecte marocain, « batbout » signifie « écrasé » ou « aplati ».
Le batbout a une texture douce et moelleuse à l'intérieur, tout en étant légèrement croûté à l'extérieur. La pâte est généralement composée de farine, d'eau, de levure, de sel et parfois de sucre. Certaines variantes peuvent inclure du lait ou de l'huile pour apporter plus de souplesse à la pâte. Le pain est façonné en petites boules, puis aplati en cercles d'environ 10 à 15 cm de diamètre avant d'être cuit dans une poêle chaude, sans ajout de graisse. Pendant la cuisson, des bulles d'air se forment à l'intérieur de la pâte, ce qui crée une texture légère et aérée.
Le batbout a des origines anciennes et est étroitement lié aux techniques traditionnelles de préparation du pain dans les régions du Maroc. Il est un aliment de base dans les foyers marocains, notamment dans les zones rurales. Traditionnellement, il était cuit sur un tajine ou dans une sorte de poêle en terre cuite, mais aujourd'hui il est souvent préparé dans des poêles modernes.
La préparation du batbout commence par la réalisation d'une pâte levée, qui est laissée à reposer pour permettre à la levure de fermenter. Une fois la pâte prête, elle est divisée en petites boules, puis aplanie avec un rouleau à pâtisserie ou à la main. Les cercles de pâte sont ensuite cuits sur une surface chaude, telle qu'une poêle en fonte ou en métal, à feu moyen. La cuisson dure généralement quelques minutes de chaque côté, jusqu'à ce que le pain soit doré et légèrement gonflé.
Le batbout est très versatile et peut être consommé avec de nombreux accompagnements. Il peut être coupé en morceaux pour accompagner des soupes comme le harira, des tajines ou des salades. Parfois, il est également utilisé pour préparer des sandwiches, en étant farci de viande, de légumes ou de fromage.
Certaines variantes de batbout peuvent inclure des herbes comme le cumin ou la coriandre dans la pâte pour lui ajouter une touche de saveur supplémentaire. Dans certaines régions, il est également possible de le sucrer légèrement, notamment en y ajoutant du sucre ou du miel.
Fouée

La fouée est une petite boule de pain, cuite au four et fourrée encore chaude de rillettes, de grillon, de champignons, de mogettes ou de beurre, selon les régions. Issue du terroir gastronomique de l'ouest de la France (Touraine, Saumurois, Poitou, Charentes) elle est plus connue sous le nom de fouace angevine en Anjou.
Le terme proviendrait du latin panis focacius, qui désigne un pain plat cuit dans le foyer. Le terme dérive du latin focus, qui signifie « foyer, endroit pour cuire » }.
Au XVIII siècle, Jacob Le Duchat, dans ses Remarques historiques et critiques des œuvres de François Rabelais, cite « une espèce de galette ou tourteau cuit au feu, que ceux du pais appellent fouace, et ceux du Languedoc disent fougace, et le petit peuple de Touraine fouée, dans la même signification ».
En 1880, dans son Glossaire angevin étymologique, comparé avec différents dialectes, Charles Ménière indique que le mot « fouée » désigne un fagot de bois pour le feu, ou un petit feu de fagots. Des galettes de pain étaient cuites au four, « à la fouée ».
En 1908, dans leur Glossaire étymologique et historique des parlers et patois de l'Anjou, Verrier et Onillon définissent le terme comme une « galette mince que l'on met au four avant le pain et qui cuit très rapidement […], on appelle cette même galette : galette à la fouée ».
Selon la tradition, une fois par semaine, toute famille se réunissait autour du feu pour la veillée des fouées. En attendant que le four soit assez chaud pour la cuisson du pain, on préparait des fouées avec le reste de pâte à pain. Les personnes chargées de cuire le pain apprêtaient quelques pâtons en les aplatissant entre leurs paumes afin de savoir si la sole était à la bonne température : la vitesse à laquelle gonflait un pâton indiquait si le moment était venu d'enfourner le pain.
Certains boulangers en produisaient aussi à l'intention des ouvriers qui, le matin, les prenaient comme petit déjeuner en allant au travail.
C’est une recette traditionnelle des régions rurales de l’ouest de la France, et notamment du Val de Loire, dans le Saumurois, en Anjou, en Touraine (Chinonais), mais aussi plus au sud, dans le Poitou et les Charentes.
De par son origine ancienne, la fouée se rapproche de la focaccia italienne, de la fougasse provençale, de la fogaza espagnole, de la pogača des Balkans, de la pogácsa hongroise, de la Pogatschen allemande et de la bougatsa grecque. Dans l'ouest de la France, il existe une fouée briochée en Vendée, appelée la fouace vendéenne, une fouace nantaise et une fouée jusque dans l’île de Jersey.
Elle est de nos jours fréquemment proposée aux touristes fourrée de rillettes.
Rabelais décrit la recette de la fouée, ou fouace, dans son roman Gargantua. Les fouaciers de Lerné en Touraine y sont à l'origine de la guerre picrocholine.
Pain de viande

Le pain de viande ou rôti haché est une préparation culinaire à base de viande.
Ce mets est constitué d’un mélange de viande hachée (souvent un mélange porc-bœuf ou porc-veau), de mie de pain trempée dans du lait, d'oignons, d'œuf et de diverses épices, cuit au four ou en marmite. Au Canada, plusieurs recettes traditionnelles ajoutent de la sauce tomate (ou même une soupe de tomate en conserve) avant la cuisson au four, ce qui permet au pain de viande de mieux conserver son humidité tout en lui procurant plus de saveurs.
Le résultat ressemble à un pain, ce qui lui donne son nom. Ce mets peut se manger chaud, tiède ou froid. Il est également vendu à la découpe dans les boucheries traditionnelles.
Ce plat étant souvent associé au terroir, plusieurs recettes ont la dénomination « de grand-mère ».
En Flandre, il se dit vleesbrood.
Roti lapis gulung

Roti lapis gulung adalah hidangan kuliner yang dibuat dengan roti pipih lembut yang digulung di sekitar isian
Roti pipih yang biasa digunakan adalah tortilla gandum, lavash, atau pita ; isiannya mungkin termasuk daging irisan dingin, unggas, atau ikan, selada parut, tomat potong dadu atau pico de gallo, guacamole, jamur tumis, bacon, bawang panggang, keju, dan saus, seperti ranch atau mustard madu .
Naan

Naan (bahasa Persia: نان nān, bahasa Bengali: নান) adalah sejenis roti pipih beragi yang dibuat dari tepung gandum, yang merupakan masakan populer asal Asia Barat, Asia Tengah, Asia Selatan, dan Asia Tenggara. Permukaan roti ini terkadang ditaburi wijen atau jintan hitam, serta dibumbui dengan beragam bawang dan rempah-rempah.
Dalam Bahasa Persia, kata نان (nān) berarti roti secara umum. Kata tersebut berkerabat dengan kata ngn dalam bahasa Parthia, nagan dalam Bahasa Baluchi, nγn- dalam Bahasa Sogdia, nəγan dalam Bahasa Pashtun, dan non (нон) dalam Bahasa Uzbek. Dalam Bahasa Myanmar, roti ini dikenal dengan nama nanpya.
Penggunaan terawal kata nan dalam Bahasa Inggris adalah pada tahun 1810, yaitu dalam catatan perjalanan William Tooke. Kata 'naan' kini sudah diserap ke dalam Bahasa Inggris, umumnya untuk merujuk pada sejenis roti pipih versi Subbenua India.
Naan pertama kali tarcatat dalam sejarah sekitar tahun 1300, yaitu dalam catatan Amir Khusrow, seorang musisi, penyair, dan sufi India; yang menyebut naan-e-tanuk (roti lembut) dan naan-e-tanuri (roti yang dimasak memakai tandoor). Pada masa Kesultanan Mughal, naan dengan disertai kebab dan kheema (sejenis kari domba) kerap dihidangkan sebagai sarapan pagi bagi para bangsawan.
Bentuk naan umumnya mirip bentuk roti pita, dan adonannya diberi ragi agar mengembang, dan secara tradisional dimasak dengan oven tandoor. Oven tandoor adalah adalah sejenis oven tanah liat tradisional berbentuk seperti tabung dengan panas yang sangat tinggi, di mana adonan naan yang sudah mengembang dipipihkan dan ditempelkan pada sisi dalam oven selama beberapa menit. Naan yang sudah matang dalam beberapa menit saja, akan memiliki gelembung pada permukaannya yang merupakan ciri khas roti ini.
Resep modern kadang-kadang mengunakan tepung pemekar untuk menggantikan ragi. Susu atau yogurt juga dapat digunakan sebagai ganti air, yang membuatnya memiliki rasa yang berbeda dan adonannya menjadi lebih lembut. Pemasakan modern dapat menggunakan loyang yang dimasukkan ke dalam oven atau panci bergagang. Naan yang matang biasa disajikan dengan olesan mentega atau minyak samin di atasnya. Ia dapat digunakan untuk meraup kari atau makanan lain, atau dapat pula disajikan dengan isi tertentu seperti kentang, sayuran, atau rempah-rempah.
Di Pakistan dan India, masyarakat dapat dengan mudah menemukan penjual roti ini dalam keadaan hangat maupun beku.
Saat ini terdapat banyak variasi hidangan dan penyajian naan di seluruh dunia, karena popularitasnya yang semakin meningkat. Bentuk fusion naan juga semakin digemari, misalnya hamburger atau burger vegetarian yang disajikan dengan roti ini. Berbagai chef serta supermarket, seperti Nigella Lawson, Whole Foods, dan Wegmans telah menawarkan resep dan bahan-bahan praktis bagi orang-orang yang ingin membuat naan pizza mereka sendiri di rumah.
Khubz

Il khubz (in arabo خُبْز‎, khubz) è un tipico pane basso molto schiacciato e poco cotto. Viene mangiato arrotolato e riempito solitamente con carne.
È utilizzato per preparare il panino arabo, che di solito contiene shawerma ed altri ingredienti. Il tutto viene arrotolato al fine di creare un cono chiuso in basso, da consumare dall'alto verso il basso. La particolare forma (l'unica apertura è quella superiore) permette, a differenza dei più diffusi hamburger, di cibarsi senza che le salse colino o gli ingredienti debordino dai lati.
Non va confuso con il panino arabo, che è invece una varietà di pane italiano, caratterizzato dalla crosta soffice, bianca, sottile e rugosa, di solito cosparsa di farina.
Focaccia

La focaccia è un pane basso, composto da un impasto di farina, acqua, sale e lievito che può essere cotto sia al forno che alla brace.
La parola deriva dal tardo latino “focus” che richiama la cottura nel focolare. In latino veniva chiamata “focacia”, femminile di “focacius”. Spesso con la parola focaccia ci si riferisce a tutte le sue varianti ma si indica soprattutto la focaccia genovese. Fugassa è il termine in ligure. Secondo Fiorenzo Toso, linguista moderno e autore del "Piccolo dizionario ligure", la parola appare per la prima volta in un documento scritto nel 1300.
Sebbene nel linguaggio comune si tenda a equiparare pizza e focaccia, in quanto molto simili, nella sostanza vi sono differenze nelle due preparazioni. Non esiste comunque alcun disciplinare di produzione della pizza comunemente definita, così come della focaccia.
La principale differenza tra i due prodotti sta nell'impasto. La pizza ha un'idratazione al 50% o 60%, farina 00, sale e acqua. La focaccia ha un'idratazione più alta (si parte dal 65%), l'impasto prevede l'aggiunta dell'olio e una percentuale maggiore di lievito. L'aggiunta del lievito madre è presente nelle focacce, ma non nella pizza classica, anche se l'uso del lievito è oggi consigliato nelle pizze in teglia.
Anche i tempi di lievitazione sono differenti: la pizza matura in una ciotola coperta da un canovaccio per almeno 48 ore, mentre la focaccia matura in un tempo minore direttamente nella teglia. Per quel che riguarda la cottura, per la focaccia le temperature sono inferiori e i tempi prolungati; per la pizza, anche in teglia, le temperature sono più alte e quindi il tempo di cottura è minore.
La pizza è tipicamente più bassa ed è variamente condita, mentre la focaccia è tipicamente (anche se non necessariamente) più alta ed è bianca, in quanto è più simile a un pane "basso" ed è condita tipicamente a crudo una volta sfornata, oppure quando mancano pochi minuti dal termine della cottura.
In Italia esistono molte varianti che differiscono nel procedimento di preparazione o negli ingredienti e condimenti, soprattutto in Liguria. Molti tipi di focacce sono inseriti tra i Prodotti agroalimentari tradizionali italiani di diverse regioni.
La focaccia classica contiene per la maggior parte carboidrati, grassi e proteine. Sono presenti anche vitamine del gruppo B, ferro, magnesio, fosforo, potassio e sodio.
Chapati

Il chapati, o chapatti (hindi: चपाती; urdu: چپاتی;), è un tipo di pane basso tipico della cucina indiana, diffuso in gran parte dell'Asia meridionale, in alcune aree del Medio Oriente, e in diversi paesi dell'Africa orientale, inclusi Kenya, Tanzania e Uganda. Costituisce un cibo di base per molte regioni dell'Asia meridionale, e particolarmente nel nord del subcontinente. È prodotto a partire da un impasto di farina integrale, acqua e sale, che viene schiacciato fino a formare una pizza del diametro di circa 12 centimetri che viene cotta su entrambi i lati, ponendola su una piastra asciutta e molto calda. Il chapati può essere poi anche esposto per un istante direttamente alla fiamma viva facendolo così gonfiare di vapore, e in questa forma viene chiamato "Gujrathi phulka" (lo stesso risultato si può ottenere scaldando il chapati in un forno a microonde per 5-10 secondi; comunque, la cottura a microonde può renderlo floscio, per cui la fiamma è preferibile).
I chapati sono poi spesso spalmati di ghi.
Varianti diverse si ottengono usando la farina di miglio o mais al posto di quella di grano. I chapati sono chiamati anche "bajra roti", in hindi, o "makke ki roti" in bhakri. Se ottenuti con un misto di farine di miglio, mais e lenticchie, allora vengono definiti missi roti.
Nelle zone orientali e meridionali le distinzioni tra i vari termini roti, chapati, paratha o kulcha tendono a scomparire. In alcune zone del Maharashtra, il chapati è chiamato poli. Nel Gujarat, è chiamato rotli o phulka.
Il chapati viene in genere servito con dal cotto (zuppa di lenticchie) o verdure, spesso accompagnate da spezie (come il curry indiano), e poi usato per ripulire il piatto da ogni avanzo di cibo.
フラットブレッド

フラットブレッド（英: flatbread）はシンプルなパンで、最も簡単なものでは穀粉、水と塩を混ぜてパン生地を作り、それを平らにのばして焼いて作られる。多くのフラットブレッドは酵母やサワードウを使用せずに焼かれるが、ピタやナンのようにイースト菌を入れた物もあり、この場合一次発酵させた生地を叩いてガスを抜き、平らにのばした直後に焼いて作る。
フラットブレッドに混ぜられる副材料は様々で、カレー粉、さいの目に切ったハラペーニョ、チリパウダー、コショウ、ドライフルーツなどがある。オリーブ・オイルやごま油を加えることもある。フラットブレッドの厚さは、1ミリメートル以下から数センチメートルまで様々である。
バビロンで紀元前4000年ごろのパン窯が見つかっており、この頃から既にフラットブレッドが焼かれていたと考えられている。紀元前2500年の古代エジプトでは、熱した灰と石でフラットブレッドが焼かれていた。パンを焼く技術は、発酵も含めてエジプトからギリシャとローマに伝わった。
フラットブレッドの一種、無発酵パン (英: unleavened bread) は膨張剤を使用しない種類のパンを指すことがある。これらのフラットブレッドは、ユダヤ教とキリスト教の信者に特別な宗教的な意義を持っている。ユダヤ人は過越中はイースト菌を入れないマッツァーなどのパンを食べる。過越は出エジプト記に記録された出来事を記念する行事であり、過越の期間中にイースト菌を入れないパンを食べるのはユダヤ人がパンを発酵させる間もなく急いでエジプトから脱出したという伝説にちなむ。
イースト菌を入れないパンは西方教会の典礼で聖餐を祝うときに使用されている。それに対し、ほとんどの東方教会は旧約聖書と関係があるアーズュモス（希: ἄζυμος、イースト菌を入れないパン）の聖餐での使用を明示的に禁止し、酵母を使用したパンのみをキリストの血による新しい契約の象徴として認める。これが東方と西方の教会の間の大分裂をもたらした、伝統的な口伝における3点の対立の一つ（他は使徒ペテロの覇権と、ニカイア信条のフィリオクェ問題）であった。
ローマ・カトリック教会（ラテン典礼）の教会法は聖体にイースト菌を入れないパンの使用、および信徒の交わりのためにはイースト菌を入れないウエハースの使用を義務化している（しかしウエハースは、材料中の卵白の作用で製造中に膨張する）。より典礼を好むプロテスタント教会はカトリックの慣行に従う傾向があるが、他はその宗派や地方の伝統に応じて、イースト菌を入れないウエハースまたは普通のパンを使う。
ウィットブレッド

ウィットブレッド（英: Whitbread plc、ホイットブレッド）は、イギリス・ベッドフォードシャーのダンスタブルに本拠を置くホスピタリティ関連企業。現在はホテルチェーン「Premier Inn」とレストランチェーンの運営が中心となっている。創業は18世紀で、長くビール醸造業者として事業を行っていた。ロンドン証券取引所上場企業（LSE: WTB）。
1742年12月11日、ベッドフォードシャー生まれの国会議員であるサミュエル・ウィットブレッド（Samuel Whitbread）が、Thomas Shewellと共同で、イーストエンド・オブ・ロンドンのブルワリーを買収し事業を始めたことがルーツとなる。1750年にイギリスで最初となるポータービールの大量生産を開始、サミュエルのブルワリーは当時の世界最大となり、1784年にはジェームズ・ワットの改良した蒸気機関をブルワリーに導入、その先進技術は1787年に当時の国王ジョージ3世の視察訪問するところとなった。
第二次世界大戦後の1948年にロンドン証券取引所に上場、ラガービールを中心にイギリス有数のビールメーカーとして生産を続けたが、国際競争の強まる中で経営の多角化を進め、1974年にパブレストランのBeefeater（ビーフィーター）を開業し外食事業に進出、1979年にパブレストランBrewers Fayreを開業しチェーン展開、1987年にTravel Innのブランドを立ち上げホテル事業に進出、1995年にイギリス最大のコーヒーチェーンであるコスタ（Costa Limited、1971年創業）を買収した。他方、250年以上の歴史を持ったビール事業は、価格圧力と業界再編の波を受けて2000年5月、ベルギーのインターブリュー（Interbrew S.A.、現在のアンハイザー・ブッシュ・インベブ）への売却を発表した。
2004年、ホテルチェーンのPremier Lodgeを買収の上、Travel Innと統合し新たにPremier Inn（プレミアイン）のブランドを創設し、同ブランドはイギリスを代表するエコノミーホテルブランドに成長、2008年に新たなレストランチェーンとしてTable Tableを開業した。2018年4月、コスタ・コーヒーの経営分離を発表、同年8月、同チェーンのコカ・コーラへの売却を発表した。
なお日本のビジネスホテルチェーン「プレミアイン」（ホスピタリティパートナーズグループによる運営）は、ウィットブレッド運営のPremier Innとは無関係である。
サラブレッド系種

サラブレッド系種（サラブレッドけいしゅ）とは、血統書紛失などで血統が不確かでサラブレッドの条件である三大始祖に遡れない馬。あるいはサラブレッドとアングロアラブ（アラ・サラ雑種）の掛け合わせでアラブ血量が25%未満の馬である。
単にサラブレッド系、サラ系などとも呼ぶ。
なお、JRAは競馬番組一般事項において、サラブレッドとサラブレッド系種を総称してサラブレッド系と称している。こちらもサラ系と略す場合がある。このため、サラブレッド系種をサラブレッド系、サラ系と呼ぶ場合は注意が必要な場合がある。
サラブレッドという語が登場するのは早くても18世紀の終わりか、19世紀になってからとされている。それ以前は、ランニングホースと呼ばれていた。しかし人間の都合で作られたサラブレッドは、イギリスではこの馬の血統を記録したジェネラルスタッドブックが刊行され、やがて同書がサラブレッドの血統の権威となった。同書では1836年の版で初めて「サラブレッド」という語が登場する。
日本への洋種馬の本格的な導入は、記録が不明確ではあるものの、幕末から明治初期の19世紀半ばから始まっており、この時代に持ち込まれた馬の中にはサラブレッドであると記録されているものもある。日露戦争（1904-1905年）を経て明治末期には日本国内でも本格的な馬産・競馬が行われるようになったが、早いものでは19世紀末から20世紀の初頭に日本に持ち込まれたり、日本国内で生産されたサラブレッドもいた。 しかし豪サラと呼ばれたオーストラリアから輸入した馬の中には血統書がなかったり、紛失した馬がいた。
当時「サラブレッド」は単に「競走で速い馬」を意味しており、サラブレッドとサラブレッドを交配して得たウマはサラブレッドとみなされた。日本国内では1922年に馬籍法が整備されたが、単に品種を登録すればサラブレッドと認められるものであり、祖先の血統の証明までは必要とされていなかった。
しかし、1901年に刊行されたジェネラルスタッドブックで初めてサラブレッドの定義が示され、1913年にはジャージー規則が完成した。これによると、すべての祖先馬が過去に刊行されたジェネラルスタッドブックに遡ることができなければ、サラブレッドとは認められないことになった。それにより過去にサラブレッドとされた馬も、その血統が書面で証明されなければ、サラブレッドではないものとされるようになった。こうした馬や、これらを祖先にもつ馬も日本国内では「サラブレッド（純粋種）ではない」とされ、血統不明の「サラ系」と呼称するようになった。
ジャージー規則によって、アメリカやフランスでも同様の問題が起きた。アメリカやフランス国内では「サラブレッド」とされる馬が、イギリスでは「サラブレッド系」とされた。ジャージー規則は1949年に廃止され、1969年にはさらに緩和されて、必ずしもジェネラルスタッドブックにたどり着かずともサラブレッドと認められる要件が整備された。
また以前はサラブレッドとの交配でアラブ血量が25%を下回ったアングロアラブ馬は「準サラブレッド（準サラとも）」と呼ばれていたが、1974年（昭和49年）6月1日の登録規程の改正により、準サラはサラ系に含まれると見なされ、準サラという品種は廃止された。
なお、日本の在来馬に4代続けてサラブレッド、アラブ馬、アングロアラブ、アラブ系種、サラブレッド系種を配合した仔はサラブレッド系種と認められる（アラブ血量が25%未満の場合）。サラブレッド系種は8代続けてサラブレッドと配合された仔で国際血統書委員会よりサラブレッドと同等の能力を有すると認められた場合は純粋なサラブレッドの扱いとして認められる。しかし国際血統書委員会の審査を受けなければサラブレッドとは認められないため、実際には8代以上続けてサラブレッドを配合されているにもかかわらず審査を受けていないために「サラ系」の称号が消えていないままの馬も見られる（以前は日本の軽種馬協会が独自に「8代続けてサラブレッドと配合されたサラ系の仔はサラブレッドと認める」という基準を示していたが、現在は国際血統書委員会を通さないと認められなくなった。）。この場合、7代続けてサラブレッドと配合され、次にサラブレッドと交配させて生まれた仔がサラブレッドと認められるサラ系繁殖牝馬のことを「ヴィークル・メア」と呼ぶ。
例として、血統書が紛失していたためサラ系とされたミラの子孫のナリタマイスターのファミリーラインを挙げる。 第三ミラから8代続けてサラブレッドが交配され、ナリタマイスターはサラブレッド、その母ヤグラステラはヴィークル・メアと認められた。
また、先祖が全て国際血統書委員会に登録されている馬でも、8代以内に血統不明の馬がいる馬はサラ系とみなす。19世紀中頃以降発祥の比較的歴史の浅い母系（コロニアルナンバーなど）の血を引く馬に見られ、1979年の菊花賞馬ハシハーミットの母系は祖母の代まではサラ系とみなされていた。
「サラ系」の馬は、明治から昭和中期の頃はレースで強さを見せればさほど問題にはならなかった。これは、競馬開催の目的が、軍馬の改良を主に置いており、血統よりも強く、能力の高い馬こそが重要であり、馬匹改良に役立つと考えられていたからであるが、戦後を迎え、純粋に競馬を目的とした馬産に移行するにともない、サラブレッドにとって「強さより血統」の重要性が認識され、一方サラ系の馬は嫌われた。
牝馬はある程度の競走能力が認められ、仔出しが良ければ、牧場・生産者にとって大切な存在になったが、牡馬の場合は能力以前に種牡馬になると種付けをして生まれた仔が全てサラ系になってしまうため嫌われた。昭和以降ではサラ系で種牡馬として一応成功といえるの実績を残した馬はキタノダイオーなどごく一部で、キタノオー、ヒカルイマイといったダービーや天皇賞などに勝ったウマですら嫌われ、種牡馬としては全くと言っていいほどチャンスを与えられなかった。
結果として、サラ系の馬は消えていった。1970年代までは中央競馬でも条件戦では1レースに1頭くらいはサラ系の馬は見つけられたし、1980年代前半まではグランパズドリームなどクラシック路線に進むサラ系馬も少なくなかったのだが、1980年代以降はほとんど見られなくなっている。しかし実力主義の地方競馬ではサラ系馬も多く見られた。1990年代以降は1920年あたりまでに輸入されたサラ系牝馬から8代前後続けてサラブレッドを交配された時期に来ており、サラブレッドとして認められた牝系が増え始めている。2009年度に登録されているサラ系の繁殖牝馬は僅か6頭に過ぎない。21世紀を迎えた現在でも生き残っているサラ系馬は多くがミラとバウアーストツクの子孫である。
なお、JRAはヒカルイマイやランドプリンスの登場をきっかけに、ミラなどの「豪サラ」と通称されるサラ系の血統を調査するべくオーストラリアに職員を派遣したことがある。しかし、調査時点でも既に70年以上前の古い馬であるために調査も限界があり、結局つきとめられなかった。
また最近、アングロアラブ馬産の壊滅により用途が無くなったアングロアラブ牝馬を活かす、または牧場にとって由緒の深いアラブ系の血統を残すための手段として、アラブ血量が比較的薄い（30%以下）アングロアラブ牝馬にサラブレッド種牡馬を配合して産まれたサラ系馬（準サラ）が再び出現している。
この馬の場合、母のアラブ血量は26.91%とかなり薄く、サラブレッドを配合された本馬はアラブ血量13.46%のサラ系馬になる。血統の86%以上はサラブレッドだけに、ほぼサラブレッドと変わりない能力も期待しうる。
クリスプ・ブレッド

クリスプ・ブレッド（英語: crisp bread）は、平たく乾いた北欧のクラッカー状のパンである。
スウェーデン語ではクネッケブレード (knäckebröd)、ノルウェー語でもクネッケブレー (knekkebrød)、デンマーク語ではクネックブレド (knækbrød)、アイスランド語ではリョックブレユズ (hrökkbrauð)、フィンランド語ではナッキレイパ (näkkileipä)と呼ばれる。
ほとんどのクリスプ・ブレッドはライ麦を含んでおり、ごく軽量で携帯に便利な形状をしており、非常に安価で、乾燥した状態で保存すれば非常に長期間新鮮で食べられる状態を維持できるため、軍隊や学校でよく消費される。古来より、耐寒性の強いライ麦から作られるクリスプ・ブレッドは一度に大量に作って長期間保存できるため、北欧の民の主食とされ、貧民の常食であるとも考えられていたが、全粒穀物から作られたクリスプ・ブレッドはカロリーが低く食物繊維が豊富で栄養価が高いため、近年になり北欧諸国やその他の欧米諸国では、クリスプ・ブレッドに対し健康食としての新たな認識が生まれてきている。
幾つかの情報によれば、クリスプ・ブレッドには1000年以上の歴史があり、ヴァイキングの侵略活動では航海中数箇月間保存できる乾パンとして、彼らの主食を成したという。
伝統的なクリスプ・ブレッドは約500年前に発明された。
クリスプ・ブレッドは伝統的にライ麦の全粒粉、塩、水から作られる。
しかしながら現在では多くのクリスプ・ブレッドは小麦粉、香辛料、その他の穀物から作られ、しばしば酵母やサワードウで醗酵させて口当たりを軽くしてある。
酵母などの膨張剤を使用しないクリスプ・ブレッドの場合、生地の中に機械的に気泡を発生させて同じ効果を得ている。伝統的な手法では砕いた氷を生地の中に混ぜ入れ、これを成形してすぐに焼くことで氷を蒸発させ、気泡を発生させていた。現在では多量の水を含ませた生地を冷却し、気泡が発生するまで撹拌している。もう一つの方法は、圧力をかけたエクストルーダー（押出機）の中で生地をこねるというものである。急激に圧力を下げると水分が蒸発して生地の中に気泡が発生する。
クリスプ・ブレッドは通常200から250℃のオーブンで、僅か数分で焼きあげられる。
Roti rata

Roti rata yaiku sawijining jinis roti sing digawe glepung, banyu, lan uyah, banjur digulung dadi adonan sing rata. Akeh roti lapis tanpa ragi, sanajan ana sing ragi, kaya ta pizza lan roti pita .
Roti rata wiwit ing ngisor siji milimeter nganti sawetara sentimeter nganti bisa gampang dipangan tanpa diiris. Bisa dipanggang ing oven, digoreng nganggo lenga panas, diobong nganggo areng, dienggo ing wajan panas, tava, comal, utawa kothak logam, lan dipangan seger utawa dikemas lan digawe beku kanggo digunakake mengko.
Roti tawa

Klenthing punika, biasane dibunderaké utawa oblong, massa pangan, biasane lan Originally saka roti . Umume roti panggang ing wajan roti persegi panjang, uga diarani wajan, amarga sawetara jinis adonan roti ambruk lan nyebar nalika proses masak. Adonan kanthi viskositas sing luwih kenthel bisa dicithak nganggo bentuk roti sing dikarepake lan dimasak ing nampan oven sing rata. Bentuk adonan kanthi viskositas sing luwih tipis bisa dijaga nganggo wajan sing sisihane luwih dhuwur tinimbang adonan sing durung dimasak.
Prinsip sing padha ditrapake kanggo produk non-roti kayata meatloaf lan kue sing dimasak supaya tetep bentuk sajrone proses masak. Ing panentu ukuran roti, juru masak utawa tukang roti kudu nimbang kebutuhan panas supaya bisa nembus roti kanthi rata sajrone proses masak, saengga ora ana bagean sing mateng utawa kurang masak. Akeh jinis roti sing diproduksi massal kanthi kuadrat, kanthi sudhut sing wis ditemtokake ing sisih ngisor roti. Loaves kanthi bentuk persegi dowo bisa digawe meh padha, lan bisa dikemas lan dikirim kanthi irit.
Makki ki roti

Makki ki roti yaiku roti India sing rata lan tanpa ragi digawe saka panganan jagung, utamane dipangan ing tlatah Indhia Lor . Kaya umumé roti ing bawana India, roti iki dipanggang ing tava . Makki ki roti tegesé kanthi lèterlek iku" roti jagung" ing basa Hindi . Makki ki roti wernané kuning nalika siyap, lan kurang kuwat kanggo kohesi - sing nggawe angel kanggo nangani.
Roti wungkus

Bungkus roti, asring diarani roti, minangka panganan populer ing Karibia, lan kalebu rebus kari sing dilipat kanthi kenceng ing roti dhalpuri utawa paratha . Rebus umume ngemot kentang lan daging kayata daging pitik, bebek, wedhus, daging sapi, keong utawa udang.
Roti dipangan sacara wiyar ing saindenging India Kulon, utamane ing negara-negara sing akeh populasi Indo-Karibia kayata Guyana lan Trinidad lan Tobago. Originally digawa menyang pulo kasebut dening buruh sing ora duwe omah saka Asia Kidul, roti wis dadi panganan populer ing masakan sing kaya budaya ing Guyana, Suriname, Trinidad lan Tobago, Grenada, Jamaika lan Afrika Selatan . Ing Hindia Kulon, roti umume dipangan minangka iring kanggo macem-macem kari lan rebus. Cara tradisional mangan roti yaiku nyuwek tangan, digunakake kanggo nyoto saos lan potongan daging saka kari. Nanging, ing Hindia Kulon, istilah "roti" bisa uga nuduhake roti sing dipangan dhewe uga panganan panganan jalanan sing luwih populer, roti kasebut dilipat ing sauburan sing enak ing bentuk bungkus.
Bungkus roti kasebut cepet banget misuwur ing saindenging pulau lan nyebar ing saindenging Karibia. "Toko roti" saiki akeh ing Trinidad lan Tobago lan roti sing dibungkus minangka panganan jalanan utama. Bungkus kasebut saiki mung diarani roti utawa mung roti. Nalika wong-wong Karibia pindhah menyang kutha-kutha ing Amerika Utara kayata Toronto, New York, lan Montreal, dheweke ngekspor roti ing bungkus kasebut. Versi ikonik iki minangka sing diarani Amerika Utara minangka roti. Tuwuhing popularitas bubar nyebabake referensi roti rata dhewe sing ngubengi isi minangka "kulit roti" utawa "cangkang roti." Praktek iki saiki wis umum digunakake ing restoran lan perusahaan komersial.
Flatbrød

Flatbrød (teges harfiah "roti rata") minangka roti tanpa ragi tradisional Nurwègen sing saiki dipangan karo iwak, daging asin lan sup. Wiwitane minangka panganan pokok petani, pangon lan petani Nurwègen. Roti rata garing lan ora ana banyu, mula bisa disimpen ing wektu sing suwe. .
Bahan baku yaiku glepung gandum, uyah, lan banyu, sanajan ana macem-macem jinis sing kalebu bahan liyane.
Biasane dipangan ing kabèh panganan, asring dibumboni herring lan kentang godhog sing adhem, asring uga krim asem lan / utawa mentega . Panganggone liyane disajikake kanthi betasuppe, sop daging tradisional.
Roti kluwung

Roti kluwung utawa rainbow cake (basa Inggris) ya iku roti lapis kang wernané kayadéné kluwung. Roti iki sengaja digawé déning Kaitlin rikala ana acara pisahan karo kanca raketé. Kancané iku remen sanget karo kluwung lan uga lémon, iki nggawé Kaitlin péngin ngewenehi kado kang béda. Dhèwèké péngin gawé roti kang rikala diketok bakal ngewenehi kaanan kluwung lan mambu citrus.
Roti kluwung saiki nembé disenengi déning masarakat mligi kang bener-bener seneng karo roti. Saliyané rasané kang énak, wujudé roti kluwung dhéwé ayu banget amarga warna kluwung iku.
Sajarah roti kluwung asline saka mahasiswi kang jenenge Kaitlin Flanerry. Dhèwèké manggon ing Amérikah Sarékat. Kaitlin pisanane mung pengen nggawe kado kang nggawe gumun kanggo kanca kuliahe kang arep pindah ing kutha liya mawa nggawe roti kanggo pungkasan nedha.
Kaya déné jenenge, roti kluwung ya iku roti lapis kang wernane padha karo kluwung. Roti kang rikala diketok bakal ngewenehi swasana kluwung lan aroma citrus iki akhire dipamerake ing blog lan nggawe wong akèh seneng ngakses blog iku.
sawisé iku kabar ngenani roti kluwung nyebar ana ing ngendi-endi lan tekan méja redaksi médhia masa. Pol-polane ya iku rikala Kaitlin diundang ing acara TV “The Martha Stewart Show” kanggo mbahas babagan roti kluwung kang digawé.
Tanpa ngrasa eman, Kaitlin uga nuladhani cara nggawe Roti Pelangi kang akèh disenengi wong iku Amerga acara TV iku roti kluwung san saya misuwur lan akèh digoleki wong.
Topping/Olesan Roti: Butter cream warna putih utawa whip cream Meises warna-warni, permen cokelat warna-warni
Chapati

Chapati (utawa cara liyane dieja chapatti, chappati, chapathi, utawa chappathi ; diucapake minangka IAST : capātī, capāṭī, cāpāṭi ), uga dikenal minangka roti, safati, shabaati, phulka lan (ing Maladewa ) roshi, minangka roti rata tanpa ragi saka sub bawana India lan pokok ing India, Nepal, Bangladesh, Pakistan, Sri Lanka, Afrika Wétan lan Karibia . Chapatis digawe saka glepung gandum sing dikenal minangka atta, dicampur adonan karo banyu, minyak lan uyah miturut kasenengan ing piranti campuran sing diarani parat, lan dimasak ing tava (wajan rata).
Gorèng roti

Roti gorèng (uga roti sing digorèng ) yaiku olahan roti adonan sing rata, gorèng utawa gorèng minyak, nyingkat, utawa daging babi . Digawe nganggo bahan-bahan sederhana, roti fryb bisa dipangan dhewe utawa nganggo macem-macem topping kaya ta madu, selai, gula bubuk, daging rempah-rempah, utawa daging sapi. Roti gorèng uga bisa digawe dadi taco, kaya ta taco Navajo .
납작빵

납작빵(영어: flatbread 플랫브레드)은 밀가루, 물, 그리고 소금으로 만들어지는 빵의 종류이다. 납작빵의 반죽은 얇고 평평한 것이 특징이다. 두께는 1mm부터 1cm까지 다양하다.
납작빵은 주로 두 종류로 나뉘는데, 하나는 한 겹으로 이루어진 납작빵이고, 또 다른 하나는 두 겹으로 이루어진 납작빵이다. 두 겹으로 이루어진 납작빵은 대부분 이스트가 들어가고, 한 겹으로 이루어진 납작빵은 이스트가 들어가기도 하고, 들어가지 않기도 한다. 대부분의 납작빵에는 이스트를 넣지 않지만, 피타 같은 예외도 있다. 커리가루나 고춧가루, 할라페뇨고추, 후추 같은 재료를 사용하기도 한다. 또 올리브 기름이나 참기름을 사용할 수도 있다.
기원전 2,500년 고대 이집트에서는 뜨거운 재나 가열한 돌로 납작빵을 만들었다. 과거 메소포타미아 문명의 수메르인들은 곡식을 으깨 반죽을 만든 후 납작빵을 만들어 먹는 방법을 발견했다. 오늘날에는 최소 18억 명의 사람이 납작빵을 즐겨 먹는다.
난 (빵)

난(饢, 페르시아어·파슈토어·우르두어: نان, 힌디어: नान)은 서아시아와 남아시아의 납작빵이다. 밀가루 반죽을 효모로 팽창시켜 만들며, 탄두르에 굽는다. 중앙아시아의 "난"도 이름을 공유하지만, 모양과 맛이 다르다.
어원은 "빵"을 뜻하는 페르시아어 "난(نان)"이다. 다른 이란어파 언어의 "난(파슈토어: نان)" 이나 "논(타지크어: нон)" 또는 튀르크어족 언어의 "난(카자흐어·키르기스어: нан, 위구르어: نان)"이나 "논(우즈베크어: non)" 또한 "빵"을 뜻하는 말이다.
한국이나 영어권 등, 아시아 스텝 바깥 지역에서 쓰이는 "난(naan)"이라는 낱말은 힌두스탄어 "난(힌디어: नान, 우르두어: نان)"에서 빌려온 말로, 주로 인도 요리나 파키스탄 요리에서 "난"이라 일컫는 납작빵을 일컫는다.
난은 로티나 차파티와 달리 아타(통밀가루)가 아닌 마이다(정제밀가루)를 쓰며, 버터나 마늘을 발라 굽기도 한다.
미얀마에서는 난이 난뱌(버마어: နံပြား)라 불리는데, 이는 힌디어 "난(नान)"에서 빌려온 "난(နံ)"에 "납작한"이라는 뜻의 "뺘(ပြား)"를 더한 말이다.
붕어빵

붕어빵은 길거리 노점상에서 파는 붕어 모양의 간식 풀빵이다. 생김새가 유사하지만 조금 다른 잉어빵도 있는데 잉어빵은 상표명이다.
쇠틀에 밀가루 등으로 만든 반죽과 단팥소를 넣어 간단히 구워서 만들며, 가격이 저렴하기 때문에 사람들이 즐겨 먹는다. 붕어빵하고는 달리 잉어빵에는 찹쌀도 들어간다.
이름과는 달리 붕어가 들어 있지 않은데, 단팥이 들어 있는 밀가루의 모양이 붕어를 닮았기 때문에 그런 이름이 붙었다. 근래에는 많은 사람들이 좋아하는 단팥 이외에 피자, 고구마, 슈크림 등 여러 가지 종류를 넣기도 한다.
가격은 보통 3개에 1000원이었지만(크기에 따라 5개에 1000원, 1개에 2000원인 경우도 있었다), 2023년 기준 2개에 1000원, 3개에 2000원 선으로 올랐다. 또한, 종류를 섞어서 주는 대신 가격을 높여 파는 경우도 있다. 비유적으로는 서로 얼굴이 매우 닮은 사람 이르는 말로도 사용된다.
붕어빵은 19세기 말에 처음 만들어진 것으로 추정되는 일본의 도미빵(たい焼き 타이야키)에서 유래하였다.
이 빵은 1930년대 한국에 들어와 현재의 붕어빵이 되었다.
일본에서 도미는 비싸고 귀한 생선이었다.
비싼 탓에 먹지 못하자 도미의 모양으로 된 빵이라도 만들어 먹자는 생각에서 비롯된 것이 바로 도미빵이다.
도미빵이 붕어 모양으로 변형돼 만들어진 것이 붕어빵인데 1930년대 한국으로 건너온 것으로 알려져 있다.
한국에서는 친숙한 물고기인 붕어를 그 모양으로 삼았다고 알려졌다.
한동안 자취를 감췄던 붕어빵은 1990년대에 다시 등장했다. 먹거리, 패션 등 전 분야에 걸쳐 복고열풍이 일면서다.
최근에는 붕어빵 이외에도 잉어빵, 슈크림 붕어빵, 딸기 붕어빵 등 다양한 종류의 붕어빵이 등장해 소비자들의 입맛을 사로잡고 있다.
붕어빵 반죽의 재료는 밀가루, 베이킹 파우더, 물이나 우유, 그리고 선택적으로 달걀로 이루어져 있다.
반죽을 와플틀과 유사한 기구인 붕어빵 그릴(생선 모양의 틀)에 붓는다.
빙수용 팥의 재료인 팥앙금을 넣고 반죽을 반쯤 더 채워준다.
이후 몰드를 닫고, 반죽을 노릇노릇하고 바삭해질 때까지 굽는다.
조금 더 바삭하게 굽고 싶거나 고소한 반죽을 만들고 싶다면 마가린을 섞을 수도 있다.
이렇게 간단한 요리법에도 불구하고 붕어빵 노점마다 맛이 다른 이유는 노점마다 반죽, 속 팥소, 불의 세기가 각각 다르기 때문이다.
그 중 붕어빵 식감의 거의 대부분을 차지하는 것은 굽는 시간이다.
염혜란

염혜란(1976년 10월 30일 ~ )은 대한민국의 배우이다.
대학 시절 연극동아리에서 활동했고 졸업 후 출판사에서 잠시 일하기도 했다. 1999년 대학로에서 아르바이트를 하다가 연우무대 단원모집 공고를 보고 지원했다. 20여년간 연극에 매진하던 중 배우 나문희와 가까운 노희경 작가가 연극 《잘자요 엄마》를 보러 왔다가 나문희를 통해 《디어 마이 프렌즈》 출연을 제안했다. 이후 드라마 《THE K2》에 단역으로 출연한 염혜란을 눈여겨본 캐스팅 디렉터가 《쓸쓸하고 찬란하神 - 도깨비》에 추천했다.
토스트

토스트(영어: toast) 또는 구운 빵은 식빵을 얇게 썰어 양쪽을 살짝 구운 것이다. 구울 때 발생하는 열은 빵을 바삭바삭하게 만들고, 버터, 갈릭, 치즈, 잼 또는 젤리를 포함하는 토핑들을 보다 안전하게 고정시킬 수 있다. 딱딱한 빵을 맛있는 빵으로 활용하기 위해서 토스트 빵을 만드는 것은 널리 알려진 방법이다.
'바싹 말리다, 마르다, 굽다, 타다'를 뜻하는 라틴어 tórrĕo에서 유래하였다. 오늘날 쓰이고 있는 단어 'toast'는 '열에 의해 갈색으로 변하다.'라는 뜻을 가진 옛 프랑스어에서 온 것이다. '구운 빵 조각'라는 뜻으로 처음 기록된 것은 1430년이다. 빵을 굽는 기계인 토스터는 1913년에 처음으로 사용되었다.
흔히 하는 토스트 빵을 만들기 위해 빵을 굽는 방법으로 바로 이러한 용도로 개발된 작은 기계인 토스터를 이용하는 것이다. 요즘 토스터를 이용하려면, 토스터의 상단 부분에 있는 좁은 구멍에 잘라낸 빵을 넣고, 설정을 적당하게 맞춘 후(어떤 토스터들은 다른 것보다 더 복잡한 설정을 가지고 있다) 그런 다음 레버를 아래로 눌러서 내린다. 빵 굽기가 완료되면 레버가 빵과 함께 다시 올라간다. 구워진 토스트 빵이 만족스럽지 못하다면, 다시 레버를 내리면 된다. 원래는, 빵을 굽는 것은 쉽지 않다. 초창기 가정용 빵 굽는 기계 중의 하나는 한 번에 한쪽 면만 구울 수 있었다. 그래서 양면 모두 구워지게 하기 위해서 빵을 굽는 중간에 빵을 뒤집어야 했다.
빵은 석쇠에서도 구울 수 있고, 오븐의 선반에 눕혀서 구울 수도 있다. 토스터 오븐은 토스트용 빵이나 또는 작은 음식을 요리할 수 있도록 특별히 설계된 것이다. 빵은 캠프파이어나 벽난로와 같은 불꽃에 직접적으로 굽는 것이 아닌 간접적으로 구울 수 있는데, 토스트 굽는 포크는 바로 이러한 용도로 제작된 것이다. 토스트 빵은 편안한 음식, 또는 서양에서 아기가 처음 먹는 고체 음식으로 널리 알려져 있다.
토스트는 주로 평평하고 얄팍하게 자른 빵을 이용해 만드는데, 미리 잘라 놓은 빵을 시장이나 상점에서 팔기도 한다. 그리고 이런 상품에는 토스트를 만드는 데 가장 적합하다는 말이 광고문구로 흔히 들어간다.
빵을 굽는 동안 태우지 않도록 주의해야 한다.
토스트는 보통 버터나 마가린을 발라서 먹는다. 어떤 국가의 사람들은 마미트나 베지미트와 같은 효모 추출물을 바르기도 한다. 그 밖에도 계피와 설탕을 섞은 것을 버터를 바른 토스트 빵 위에다가 뿌려 계피 토스트를 해 먹기도 한다. 또 어떤 사람들은 한 쪽만 구워진 토스트 빵을 이용해 구워지지 않는 면 위에다가 토핑을 얹어 먹기도 한다. ‘토스트 위에 콩’그리고 ‘토스트 위에 달걀’을 올려놓아 먹는 것은 영국에서 인기있는 간편한 식사다. 토스트 빵은 샌드위치를 만드는 데 신선한 빵을 대신해서 쓰기도 한다.
토스트는 서양의 아침 식사에서 중요한 구성 요소이며, 또 설사와 같은 장에 문제가 있는 사람들을 위한 전통적인 특별하고 담백한 음식이다. (바나나, 쌀, 사과 (혹은 애플소스), 그리고 토스트 빵으로 구성된 BRAT 식사와 같이).
빵은 굽기 전에 깍뚝썰어서, 때때로 나중에 씨즈닝을 첨가하기도 한다. 이렇게 하여 만든 빵들을 크루통이라고 부르며, 거기에다가 가끔 샐러드, 수프, 그리고 다른 음식들이 추가된다.
Лепёшка

Лепёшка — печёное изделие из теста, преимущественно круглое и плоское. Традиционный хлеб народов Средней Азии, в основном узбеков, таджиков, туркмен, каракалпаков, киргизов, казахов, и народов Афганистана. Также другие виды лепёшек встречаются во многих кухнях мира — от средиземноморской до латиноамериканской. Также разные виды лепёшек с начинкой встречаются у народов Кавказа.
В тесто можно добавлять разнообразные компоненты: специи, приправы, шкварки, сыр, ягоды и фрукты.
Символ лепёшки в Юникоде — 🫓.
Лепёшки классифицируются
Лахмаджун

Лахмаджу́н (от араб. لحم بعجين‎ лахм би-аджин — «мясо с тестом», арм. Լահմաջո — лахмаджо, тур. Lahmacun — лахмаджун МФА: [lahma'dʒun]) — популярное восточное блюдо. В соответствии с национальными предпочтениями его называют турецкой, арабской или армянской пиццей. Основу блюда составляет тонкая хрустящая хлебная лепёшка, на которую укладываются мясной фарш (баранина, реже говядина), помидоры и/или томатный соус, болгарский перец, лук, чеснок, зелень, чёрный перец, душица. Правильно приготовленный лахмаджун весит примерно 150—170 граммов.
В Советской Армении лахмаджун приобрёл популярность в 1960-е годы благодаря репатриантам из сирийского города Алеппо.
Родиной лепешек с мясной начинкой являются арабские страны, которые принесли свою традиционную пищу на земли Армении в ходе военных вторжений VII века. Если воинские походы той эпохи оказались не очень удачными, то с ламаджо дело обстояло с точностью до наоборот. Блюдо настолько прижилось, что стало излюбленным в кулинарии Армении и таковым остается до наших дней.
Лепёшки на Востоке готовились на протяжении веков: их пекли в тандырах, жарили на металлических сковородах и саджах. Для удобства и переноски в них заворачивали мясо и другие продукты. Многие из таких блюд (наряду с лахмаджуном — к примеру, сфиха и манакиш) стали популярны в странах, бывших в своё время частями Османской империи, прежде всего в Турции, Сирии, Ливане, Ираке и Армении.
В Стамбуле блюдо появилось только в середине XX века, до этого оно получило распространение только в юго-восточных регионах страны. Открытие в России двух ресторанов армянской кухни с акцентом на лахмаджуне в 2016 году вызвало протесты в турецких СМИ.
Чапати

Чапа́ти (маратхи चपाती), роти — хлеб из пшеничной муки, наподобие тонкого лаваша. Распространён в Афганистане, Индии, Непале, Таджикистане, Кыргызстане и других странах.
Чапати готовят вначале на сухой сковороде, а затем пекут на открытом огне. При этом лепёшка раздувается от пара до такой степени, что становится круглой, как мячик. Едят чапати, отрывая кусочки — их окунают в соусы и используют эти ломтики как ложечку, захватывая ими кусочки различных блюд. В северной части Индии распространены чапати с наполнителем. Самым распространённым является картофельное пюре с обжаренным луком.
Тесто для чапати
В 2003 году в индийском городе Бангалоре на испечённой чапати было обнаружено парейдолическое изображение Иисуса Христа, и эта лепёшка стала объектом паломничества – выставленную чапати посетили около 20 000 христианских паломников.
ขนมปังแบน

ขนมปังแบน หรือ แฟลตเบรด (อังกฤษ: flatbread) เป็นขนมปังที่ทำจากแป้งประกอบอาหาร น้ำ (หรือของเหลวชนิดอื่นเช่นนมหรือโยเกิร์ต เป็นต้น) และเกลือ ผสมกันแล้วนวดให้เป็นแผ่นแบน ขนมปังแบนโดยส่วนใหญ่จะไม่ใส่ยีสต์หรือสารอื่นที่ทำให้ขึ้นฟู แต่ก็จะมีบางชนิดที่ทิ้งให้ขึ้นฟูเช่นพิซซ่าหรือพีตาเป็นต้น
ขนมปังแบนมีความหนาได้ตั้งแต่ไม่ถึงหนึ่งมิลลิเมตรไปจนถึงหลายเซนติเมตรเพื่อให้สามารถรับประทานได้โดยไม่ต้องหั่นเป็นแผ่น ขนมปังแบนสามารถทำให้สุกได้หลายวิธี เช่นอบในเตา ทอดในน้ำมัน ย่างบนถ่านร้อน หรือทอดบนกระทะแบน เป็นต้น และสามารถรับประทานได้ทันทีหลังอบหรือเก็บเอาไว้ใช้ภายหลังได้
ขนมปังแบนเป็นอาหารแปรรูปที่เก่าแก่ที่สุดอย่างหนึ่ง โดยพบหลักฐานการทำขนมปังแบนในแหล่งอารยธรรมเก่าแก่เช่นเมโสโปเตเมีย อียิปต์โบราณ และลุ่มแม่น้ำสินธุ เป็นต้น
ใน ค.ศ. 2018 ได้มีการขุดพบร่องรอยเศษขนมปังในแหล่งขุดค้นของแหล่งวัฒนธรรมนาตูเฟียนชื่อว่า "ชูบัยเกาะฮ์ 1" ในพื้นที่ฮัรเราะตุชชาม ในเขตประเทศจอร์แดน ซึ่งมาจากประมาณ 12,400 ปีก่อนคริสตกาล หรือประมาณ 4,000 ปีก่อนหลักฐานเกี่ยวกับเกษตรกรรมในพื้นที่ จากการวิเคราะห์พบว่าเศษขนมปังดังกล่าวน่าจะมาจากขนมปังแบนที่ทำจากข้าวบาร์เลย์ป่า ข้าวสาลีไอน์คอร์น ข้าวโอ๊ต และ Bolboschoenus glaucus ซึ่งเป็นพืชหัวชนิดหนึ่ง
กลุ่มชนในอานาโตเลียใช้เตาดินที่เรียกว่า tandir อบขนมปังแบนที่ไม่ใส่เชื้อฟูในสมัยจักรวรรดิเซลจุคและจักรวรรดิออตโตมัน และมีการค้นพบเตาดังกล่าวในแหล่งโบราณคดีทั่วภูมิภาคตะวันออกกลาง คำว่า tandir มาจากคำในภาษาแอกแคดว่า tinuru ซึ่งต่อมาได้กลายเป็น tannur ในภาษาฮีบรูและภาษาอาหรับ tandır ในภาษาตุรกี และ tandur ในภาษาอูรดูและภาษาฮินดี ขนมปังแบบ tinuru ทำให้สุกโดยการแนบแผ่นขนมปังกับผนังด้านในของเตาทรงกระบอก ซึ่งขนมปังลักษณะดังกล่าวก็ยังคงพบในชนบทในบริเวณเอเชียใต้จนถึงเอเชียตะวันตก
ขนมปัง

ขนมปัง เป็นอาหารที่ทำจากแป้งสาลีที่ผสมกับน้ำและยีสต์ หรือผงฟู นอกจากนี้ยังมีการใช้ส่วนผสมอื่น ๆ เพื่อแต่งสี รสชาติและกลิ่น แตกต่างกันไปตามแต่ละประเภทของขนมปัง และ แต่ละประเทศที่ทำ โดยนำส่วนผสมมาตีให้เข้ากันและนำไปอบ ขนมปังมีหลายประเภท เช่น ขนมปังฝรั่งเศส ขนมปังไรย์ หรือแม้กระทั่งเพรตเซิล ของขึ้นชื่อประเทศเยอรมนี เป็นต้น ชาวสวิสที่อาศัยอยู่ตามทะเลสาบในยุคหินเป็นผู้ริเริ่มนำเมล็ดข้าวสาลีมาบดโดยใช้ครกหยาบ ๆ ตำ แล้วนำไปผสมน้ำ แล้วนำไปเทลงบนหินร้อนๆเพื่อให้สุก ผลที่ได้คือขนมปังที่ขึ้นฟูโดยไม่ได้ตั้งใจ ซึ่งค้นพบมากว่า 3,000 ปี ก่อนคริสตกาล ประวัติที่ยอมรับสืบเนื่องกันมาก็คือพวกทาสในสมัยราชวงศ์อียีปต์ ได้ผสมก้อนแป้งที่ลืมทิ้งไว้ลงไปในแป้งที่ผสมเสร็จใหม่ ๆ ผลที่ได้คือแป้งที่เบาและรสชาติดี
ความรู้เกี่ยวกับขนมปัง ได้แพร่หลายจากอียิปต์ไปสู่ภูมิภาคต่าง ๆ แถบเมดิเตอร์เรเนียนในกลุ่มเยรูซาเล็มโบราณ รวมทั้งเมืองเล็กเมืองน้อยที่อยู่บนเส้นทางค้าขายของพวกตะวันออกกลาง การทำผลิตภัณฑ์เบเกอรี่ก็ได้เป็นที่ยอมรับกันอย่างกว้างขวาง ซึ่งในยุคนั้นขนมปังที่ผลิตออกมาจะมีขนาดเล็ก คล้ายกับขนมปังดินเนอร์โรลในปัจจุบัน คนโบราณส่วนมากนิยมใช้ขนมปังแบน ๆ ที่ไม่ทิ้งให้ขึ้นฟูในโอกาสพิเศษ เช่น พิธีทางศาสนา
พวกกลุ่มพ่อค้าชาวโพนิเชียน เป็นพวกแรกที่เผยแพร่การทำขนมปังในขณะที่พวกเขามุ่งไปค้าขายทางตะวันออก ไปยังเปอร์เซียและไกลกว่านั้น และดูเหมือนว่า ชาวกรีกยุคแรกได้เรียนรู้การทำขนมปังที่ขึ้นฟูมาจากพวกกลุ่มโพนิเซียน 1,000 ปีก่อนคริสตกาล
ในศตวรรษต่อมา วิวัฒนาการในศิลปะการทำขนมปังก้าวหน้ามาก พวกกลุ่มก้าวหน้ากรีกได้ประดิษฐ์หินโม่แป้งสาลี และผลิตแป้งออกมาถึงสี่ชนิด ซึ่งชนิดหนึ่งนั้นเป็นแป้งขาว White flour ได้ดัดแปลงเตาอบแบบอียีปต์โบราณมาเป็นเตาอบแบบใช้อิฐก่อเป็นรูปโดม ซึ่งมีประสิทธิภาพมากยิ่งขิ้น พวกกรีกนั้นใช่แต่จะเป็นผู้ผลิตขนมปังขาวที่มีคุณภาพเยี่ยมเท่านั้น แต่ยังได้ผลิตขนมเค้ก และขนมนานาชนิด โดยใช้ส่วนผสมกับนม น้ำมัน เหล้าไวน์ เนยแข็ง และน้ำผึ้งผสมเข้าไปด้วย
ตลอดกาลสมัยเหล่านี้ จากกรีก ไปโรม ถึงยุโรปตอนกลาง ศิลปะการทำขนมอบดำเนินไปอย่างเชื่องช้า แต่ได้ผลคงที่ ความเจริญก้าวหน้าอย่างมหาศาลทางด้านวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี ได้ทำให้เกิดวิวัฒนาการอย่างใหญ่หลวงแก่การทำขนมอบในปัจจุบัน พื้นฐานของวิทยาการเหล่านี้ เนื่องมาจากสาเหตุใหญ่ 2 ประการ คือ ในกลางปี 1800 ได้มีการแนะนำเกี่ยวกับโรงโม่แป้งสาลี และได้มีการผลิตแป้งสาลีที่ดีออกสู่ตลาด และในตอนปลายศตวรรษนั้นได้มีการใช้ยีสต์ ซึ่งเป็นตัวสำคัญในการทำให้แป้งขนมปังขึ้นฟู และมีการใช้กันอย่างแพร่หลาย
ในปัจจุบันนี้ การทำขนมอบนั้นนับว่าเป็นศิลปะอย่างหนึ่ง ซึ่งต้องการความชำนาญเป็นอย่างมาก แต่วิวัฒนาการด้านเครื่องมือและเครื่องทุ่นแรงต่าง ๆ ที่ทันสมัยและมีประสิทธิภาพ ก็ได้รับการพัฒนาคิดค้นอย่างต่อเนื่องไม่ว่าจะเป็นเตาอบที่ควบคุมด้วยไมโครคอมพิวเตอร์ เครื่องแบ่งก้อนแป้งและปั้นกลมอัตโนมัติ เพื่อให้การทำขนมปังมีวิวัฒนาการ เจริญก้าวหน้า และทันสมัยต่อไปอย่างไม่หยุดยั้ง ขนมปังนั้นสามารถทานได้เลย แต่โดยปกติจะทานกับเนย เนยถั่ว แยม เยลลี่ แยมส้ม น้ำผึ้ง หรือทำเป็นแซนด์วิช ขนมปังนั้นสามารถนำไปอบหรือปิ้งได้ และจะเสิร์ฟร้อนหรือเย็นก็ได้
ส่วนผสมที่สำคัญของขนมปังมีดังนี้
พีตา

พีตา (อังกฤษ: pita) หรือ พิตตา (pitta) มาจากภาษากรีกว่า "ปีตา" (πίτα) เป็นขนมปังซึ่งทำจากแป้งสาลีที่ขึ้นฟูเล็กน้อย มีลักษณะแบนและกลมหรือรี มีหลากหลายขนาด ขนมปังชนิดแบนไม่ว่าจะมีการทำให้ขึ้นฟูหรือไม่ ก็ล้วนแต่เป็นขนมปังที่มีมาตั้งแต่สมัยโบราณแล้ว ฉะนั้น ขนมปังพีตาจึงถือว่าเป็นขนมปังโบราณชนิดหนึ่ง
โรตีจาไน

โรตีจาไน (มลายูและอินโดนีเซีย: roti canai) หรือ โรตีจาเน (roti cane) เป็นขนมปังแบนที่ได้รับอิทธิพลจากอินเดียพบได้ทั้งในมาเลเซียและอินโดนีเซีย พบได้ในภัตตาคารที่ขายอาหารมีนังกาเบาหรืออาหารอาเจะฮ์ ในสิงคโปร์และมาเลเซียทางใต้เรียกโรตีปราตา ซึ่งคล้ายกับอาหารอินเดียที่เรียกปาโรตตาแบบของรัฐเกรละ
ในภาษาฮินดี ภาษาอูรดู ภาษาส่วนใหญ่ทางอินเดียเหนือ และภาษามลายู คำว่าโรตีหมายถึงขนมปัง ส่วนคำว่าจาไน อาจมาจาก
โรตีจาไนเป็นรูปกลมแบน การปรุงมีสองแบบ คือเหวี่ยงจนเป็นแผ่นแบนมากแล้วพับหรือรีดให้แบนก่อนจะพับ แป้งที่พับแล้วจะนำมาทอดในน้ำมัน วิธีเหลี่ยงแป้งให้บางเป็นที่นิยมกว่าและทำได้เร็วกว่า คำว่าโรตี ปาโรตตาในภาษามลายูหมายถึงขนมปังแบน
ในอินโดนีเซีย จะเรียกโรตีจาไนว่าโรตีจาเน และมักรับประทานกับแกงแกะ (การีกัมบิง) เป็นอาหารที่ได้รับอิทธิพลจากอินเดียซึ่งเป็นผลจากการอพยพเข้าสู่อินโดนีเซียในสมัยที่เป็นอาณานิคมของเนเธอร์แลนด์ พบมากในอาหารมลายูที่สุมาตรา และอาหารมีนังกาเบา อาหารอาเจะฮ์
โรตีจาไนประกอบด้วยไขมัน ไข่ แป้ง น้ำ นวดรวมกัน ไขมันที่ใช้นิยมเนยฆีของอินเดีย บางคนจะใส่นมข้นหวานลงไป ส่วนผสมจะถูกนวดจนเข้ากันดี ทำให้แบน แช่น้ำมันและม้วน พักให้ฟู ทำซ้ำอีก เมื่อจะทำให้สุกจึงแผ่เป็นแผ่นบาง พับแล้วทอดให้กรอบนอกนุ่มใน
ค็อบซ์

ค็อบซ์ หรือ คุบซ์ (khubz, khoubz หรือ khobz; อาหรับ: خبز) เป็นคำในภาษาอาหรับหมายถึงขนมปัง แต่สำหรับผู้ไม่ได้พูดภาษาอาหรับจะหมายถึงเฉพาะขนมปังแบนที่นิยมรับประทานโดยทั่วไปในประเทศที่ใช้ภาษาอาหรับตั้งแต่คาบสมุทรอาหรับไปจนถึงโมร็อกโก ค็อบซ์จะอบในเตาพื้นบ้านที่เรียกทันดูร์ มีวิธีทำค็อบซ์กล่าวไว้ใน Ibn Sayyar al-Warraqเมื่อราวพุทธศตวรรษที่ 15 และ Kitab al-Tabikh
ในอิรักจะทำค็อบซ์เป็นขนมปังแบนรูปกลม ในช่วงที่มีการคว่ำบาตรทางเศรษฐกิจต่ออิรัก ทำให้มีการทำค็อบซ์ด้วยเตาดินเหนียวเพิ่มขึ้น
อาหารเยเมน

อาหารเยเมน เป็นอาหารที่มีความแตกต่างอย่างสิ้นเชิงจากอาหารที่รู้จักกันอย่างแพร่หลายในตะวันออกกลาง อาหารเยเมนในภูมิภาคที่ที่ต่างกันยังมีความแตกต่างกันเล็กน้อยอาหารเยเมนได้รับอิทธิพลจากอาหารตุรกีสมัยจักรวรรดิออตโตมันมากเนื่องจากการถูกยึดครองโดยจักรวรรดิออตโตมัน
เนื้อสัตว์ส่วนใหญ่เป็นไก่และเนื้อแกะ พบมากกว่าเนื้อวัวซึ่งมีราคาแพง ปลานิยมกินโดยเฉพาะอย่างยิ่งในพื้นที่ชายฝั่งทะเล เนยแข็ง เนยและผลิตภัณฑ์จากนมอื่น ๆ จะพบน้อยในอาหารเยเมน นิยมใช้บัตเตอร์มิลค์ มากกว่าถ้าสามารถใช้ได้ ไขมันใช้กันมากที่สุดคือน้ำมันพืชในการประกอบอาหารทั่วไปและ semn (سمن) (เนยชนิดหนึ่ง) เป็นไขมันที่ใช้ในขนมอบ
ซัลตะฮ์ (saltah; سلتة) ถือเป็นอาหารประจำชาติ แม้ว่าแต่ละภูมิภาคจะมีความแตกต่างกันบ้าง มีพื้นฐานมาจากสตูว์เนื้อสีน้ำตาลของตุรกีที่เรียกว่ามารัก (maraq; مرق)ฟองจากเมล็ดฟีนูกรีก, และซาฮาวิก (sahawiq; سحاوق) (ส่วนผสมของพริก มะเขือเทศ กระเทียมและสมุนไพรที่เป็นส่วนผสมของซอสซัลซา) ข้าว มันฝรั่ง ไข่กวนและผัก กินกับขนมปังแบนที่ใส่ไส้ไว้ตรงกลาง
ขนมปังเยเมนมีหลายชนิดเช่น tawa, Tameez, Laxoox, Malooga, Kader, Fateer, Kudam, Rashoosh, Oshar, Khamira ขนมปังแบนโดยปกติจะอบที่บ้านใน เตาที่เรียกว่าทันดูร์ (تبون) Malooga, ค็อบซ์ และ khamira เป็นขนมปังทำเองที่นิยมโดยทั่วไป ส่วนขนมปังที่ซื้อรับประทานได้แก่พิตา (Pita) และขนมปังม้วนแบบฝรั่งเศส (roti)
แม้ว่ากาแฟและชามีการบริโภคทั่วประเทศเยเมน, กาแฟเป็นเครื่องดื่มที่นิยมมากกว่าในขณะที่ชาดำเป็นเครื่องดื่มของทางเลือกในเอเดนและ Hadhramaut มีการบริโภคชาพร้อมกับอาหารเช้า หลังจากรับประทานอาหารกลางวัน (บางครั้งกับขนมหวานและขนมอบ) และพร้อมกับอาหารมื้อค่ำ เครื่องปรุงรสที่นิยมมีกระวาน กานพลู และสะระแหน่
โรตี

โรตี เป็นอาหารชนิดหนึ่ง ทำจากแป้ง นวดแล้วนำไปทอดหรือปิ้งเป็นแผ่นบาง ๆ รับประทานเป็นของหวานหรือรับประทานพร้อมอาหารคาวอื่น ๆ ในประเทศไทยมักจะคุ้นกับโรตีที่ทอดเป็นแผ่นนุ่ม ราดด้วยนมข้นและน้ำตาลทรายเป็นของหวาน
คำว่า โรตี เป็นคำศัพท์ที่พบได้ในหลายภาษา ได้แก่ ภาษาฮินดี, อุรดู, ปัญจาบี, โซมาลี, อินโดนีเซีย และมลายู ซึ่งทั้งหมดมีความหมายว่า ขนมปัง
โดยทั่วไปแล้ว คำว่า โรตี นั้น อาจหมายถึง ขนมปัง หรือผลิตภัณฑ์จากแป้งหลากหลายชนิด เช่น จปาตี และผุลกา ซึ่งผลิตภัณฑ์แป้งหรือขนมปังแต่ละอย่างต่างก็มีชื่อเฉพาะแตกต่างกันไป สำหรับในภาษามราฐี มักจะเรียกว่า จปาตี หรือ โปลี ส่วนในคุชรตี เรียกว่า "โรตลี" ในภาษาปัญจาบีเรียกว่า ผุลกา (Phulka) และมักจะใช้เรียกขนมปัง โดยมากจะการใช้คำนี้จะหมายถึงแป้งแบนกลม ไม่ขึ้นฟู อย่างที่รับประทานกันทั่วไปในประเทศอินเดียและปากีสถาน ส่วนแป้งแบบใส่ยีสต์ให้ขึ้นฟูนั้น จะเรียกว่า "นาน" (naan) ซึ่งเดิมมีกำหนดจากทางตะวันตกเฉียงเหนือของเอเชียใต้และเอเชียกลาง บางครั้งชาวตะวันตกจะเรียกโรตีแบบนี้ว่า 'balloon bread' หรือ ขนมปังพอง
ในประเทศมาเลเซีย คำนี้มีความหมายรวมถึงผลิตภัณฑ์แป้งทุกอย่าง รวมทั้งขนมปังแบบตะวันตกและขนมปังดั้งเดิมของปัญจาบี โรตีนั้นส่วนใหญ่จะทำมาจากแป้งข้าวสาลี ทอดบนกระทะแบนหรือโค้งเล็กน้อย เรียกว่า ตาวา (tawa) โดยนิยมทานเป็นอาหารหลักร่วมกับกับข้าวหรืออาหารอื่น อาจทาด้วยเนยใสหรือโยเกิร์ตขาว
ในประเทศไทยนั้น คำว่า "โรตี" หมายถึง แป้งชนิดที่เรียกว่า "ไมทาปราฐา" แบบเดียวกันกับ โรตีมาเรียม โรตีจาเน หรือ โรตีกอนเด ในอาหารอินโดนีเซีย โรตีจาไน ในอาหารมาเลเซีย และ โรตีปราตา ในอาหารสิงคโปร์ แต่คนไทยไม่นิยมรับประทานโรตีกับแกงที่มีกลิ่นเครื่องเทศรุนแรง จึงนิยมโรยหน้าด้วยนมข้นหวาน น้ำตาลทราย บางครั้งก็ใส่ไข่ไก่ลงไปขณะกำลังทอดแป้งบนกระทะ รับประทานขณะร้อนหรืออุ่น โดยมีลักษณะเป็นของหวานมากกว่าของคาว แต่โรตีที่รับประทานกับแกง หรือที่เรียกว่า โรตีจิ้มแกง มีจำหน่ายอยู่ชุมชนมุสลิมในกรุงเทพมหานคร และจังหวัดในแถบภาคใต้ โดยมากจะรับประทานคู่กับแกงไก่ และแกงมัสมั่นเนื้อ เสิร์ฟพร้อมกับอาจาด
ปัจจุบันมีการทำโรตีหลายรสชาติ โดยที่นิยมกันมากคือการใส่กล้วยหอม โดยนำมาสับเป็นแว่นเล็ก ๆ แล้วโรยไปบนแป้งโรตีขณะทอดร้อน ๆ นอกจากนี้ยังมีโรตีราดแยมผลไม้และใส่เครื่องปรุงรสอื่น ๆ เช่น ช็อกโกแลต กาแฟ และยังมีโรตีพิซซ่า ซึ่งเป็นการผสมผสานรสชาติของตะวันออกและตะวันตกไว้ด้วยกัน
โรตีในประเทศไทย มีทั้งในร้านอาหารและขายตามรถเข็น ผู้ขายจะทอดโรตีตามคำสั่งลูกค้า เมื่อปรุงเสร็จ จะพับและม้วนเป็นท่อนยาว ห่อด้วยกระดาษ หากเป็นโรตีที่มีไส้ ก็จะมีการหั่นเป็นชิ้นสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ ราดด้วยนมข้นและน้ำตาลทราย ปัจจุบันพบว่าผู้ขายจำนวนมากในประเทศไทยเป็นผู้สืบเชื้อสายมาจากเอเชียใต้ ได้แก่ ปากีสถาน อินเดีย และบังกลาเทศ
ราคาโรตีแต่ละร้านจะแตกต่างกันออกไป เริ่มจากประมาณ 10 บาท ขึ้นไปจนถึง 60 บาท
ในอินเดีย นอกจากคำว่า โรตี ยังมีชื่อเรียกว่า จปาตีหรือนาน โดยส่วนมากใช้แป้งสาลีผสมน้ำเปล่านวดจนเนียน จากนั้นแบ่งแป้งออกเป็นก้อน เพื่อนำไปทาบกระทะให้ร้อนและกรอบ หรือนำไปนาบไว้ภายในโอ่งขนาดใหญ่ที่สุ่มไฟใว้ข้างในจนร้อน เพื่อให้แป้งแห้งและกรอบฟู โดยทานกับเครื่องเคียงประเภทแกงเนื้อหรือแกงรสจัดแบบต่าง ๆ ในท้องถิ่น
อาหารเคิร์ด

อาหารเคิร์ด เป็นอาหารที่หลากหลายของชาวเคิร์ดในประเทศตุรกีอิหร่าน สาธารณรัฐปกครองตนเองเคอร์ดิสถานในอิรักหรือที่อื่นๆ
ส่วนประกอบหลักเป็นผักและผลไม้ โดยเฉพาะแตงกวา เนื้อแกะและไก่เป็นเนื้อสัตว์หลัก อาหารเช้าตามปกติจะเป็นขนมปังแบนผสมน้ำผึ้งกับโยเกิร์ตจากนมควายหรือนมแกะและชาดำ อาหารโดยทั่วไปเป็นข้าวหรือขนมปังแบน เนื้อแกะและผักเคี่ยวในซอสมะเขือเทศ ผลไม้ที่สำคัญมีองุ่น ลูกมะเดื่อและวอลนัท น้ำผึ้งเคิร์ดมักจะขายคู่กับรังผึ้ง มีผลิตภัณฑ์จากนมแกะและกระบือ มี kofta และ kubbaหลายประเภทที่ยัดไส้ด้วยเนื้อ ใช้สมุนไพรสดมากมาย ชาดำรสหวานเป็นเครื่องดื่มที่เป็นที่นิยม และโยเกิร์ตละลายในน้ำเย็น
อาหารเคิร์ดเป็นอาหารแบบดั้งเดิมของเกษตรกรเคิร์ด ทำจากเมล็ดข้าวสาลีต้มที่ตากแห้งและโขลกในครก (curn) เพื่อกำจัดแกลบ ข้าวสาลีบดแล้วนำมาต้มรับประทาน
อาหารเช้าทั่วไปประกอบด้วยเนยแข็ง เนย มะกอก ไข่ มะเขือเทศ แตงกวา พริกเขียว reçel (แยม) และน้ำผึ้งทาบน kaymak ไส้กรอก อาหารอบและซุปยังบริโภคเป็นอาหารเช้าในเคอร์ดิสถาน ขนมปังแบบดั้งเดิมเช่น pide ยังบริโภคกันอย่างแพร่หลาย อาหารเช้าที่เรียกว่า menemen ประกอบด้วยมะเขือเทศอบ พริก น้ำมันมะกอกและไข่ นิยมดื่มชาดำกับอาหารเช้าด้วย
อาหารบาห์เรน

อาหารบาห์เรนแบบดั้งเดิมส่วนใหญ่ประกอบด้วยปลา เนื้อ และข้าว อาหารดั้งเดิมอย่างหนึ่งคือ machboos (مجبوس) ทำจากเนื้อหรือปลาเสิร์ฟพร้อมข้าว อาหารอีกอย่างหนึ่งที่รู้จักกันดีคือ muhammar (محمر) ซึ่งเป็นข้าวหวานที่เสิร์ฟกับน้ำตาล ชาวบาห์เรนยังกินอาหารอาหรับอื่น ๆ เช่น falafel ซึ่งเป็นถั่วชิกพีทอดเสิร์ฟในขนมปังและ shawarma ซึ่งเป็นเนื้อแกะหรือไก่ย่างด้วยการหมุนยัดไส้ในขนมปังพิตา ขนมพื้นบ้านได้แก่ samboosa และขนมอบ
ส่วนที่สำคัญของอาหารบาห์เรนคือปลาสดของอ่าวเปอร์เซียราชาของปลาคือปลาเก๋า (Hamour; هامور) ซึ่งรับประทานด้วยการย่าง ทอดหรือนึ่ง ปลาที่นิยมอื่น ๆ ได้แก่ Safi (صافي) (rabbitfish) ปลาทู (Chanad; شند) และ Sobaity (صبيطي) ส่วนมากนิยมกินปลากับข้าว ช่วงที่อยู่ภายใต้การปกครองของอังกฤษทำให้การกินปลากับมันฝรั่งทอดเป็นที่นิยมในประเทศบาห์เรน
อาหารที่มีชื่อเสียงอีกอย่างหนึ่งคือ Qoozi (قوزي) (Ghoozi) ซึ่งเป็นเนื้อแกะย่างยัดไส้ข้าว ไข่ต้ม หัวหอมและเครื่องเทศ ขนมปังแบนแบบดั้งเดิมที่เรียกว่า ค็อบซ์ (خبز) เป็นขนมปังแบนอบในเตาอบขนาดใหญ่พิเศษ มักจะกินกับซอส mahyawa ที่ทำจากปลา
ของหวานแบบดั้งเดิมที่นิยมมากที่สุดคือ Halwa Showaiter หรือ Halwa Bahraini มันเป็นเจลลี ทำด้วยแป้งข้าวโพด หญ้าฝรั่น และถั่วต่าง ๆ กาแฟเรียกว่า Gahwa (قهوة) ถือเป็นส่วนหนึ่งของการต้อนรับแบบดั้งเดิมในประเทศบาห์เรน มักจะเสิร์ฟในหม้อกาแฟ ซึ่งเรียกว่า dalla (دلة) ในประเทศบาห์เรน จะให้บริการกาแฟในถ้วยเล็กที่ใช้เฉพาะกับกาแฟเรียกว่า finjan (فنجان) Sheesha (شيشة) แบบดั้งเดิมหรือมอระกู่ เป็นที่นิยมสูบในหมู่ชายบาห์เรนจำนวนมาก ให้บริการมอระกู่ในร้านกาแฟเปิดโล่งที่คนในท้องถิ่นสามารถไปพบปะพูดคุยกันขณะสูบมอระกู่ ปัจจุบันยังพบในการสูบมอระกู่ในร้านกาแฟ