davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
스페인의 국기

스페인의 국기(스페인어:Bandera de España)는1978년 스페인 헌법에 명시된 대로 가로 3선으로 구성되어 있다: 적색, 심황색, 적색으로, 심황색 줄의 굵기는 적색 줄 굵기의 2배이다. 예로부터, 가운데 줄은 금빛을 띄는 식물인목서초의 옛말인 '괄다'(gualda)로 불렸고, 따라서 '로히괄다'(Rojigualda→적색-목서초)로 불리게 되었다.
현 국기는카를로스 3세시절해병관(Pabellón de la Marina de Guerra)이 1785년에선기로 활용한 때로 거슬러 올라간다. 카를로스 3세는 손수안토니오 발데스 이 페르난데스가 그린 12개의 다른 형태의 국기 중에 뽑아 선정했고, 이 12개 국기 후보군은 현재 마드리드 해양관에 전시되어 있다.적심기는 이후 50년 동안 선기로 활용되었는데, 해양 요새, 해양 병영, 그리고 기타 해군 시설에 휘날렸다.반도 전쟁발발 당시 깃발은 내륙에서 교전을 수행한 해병들이 썼다고도 기록되어 있다. 1820년이 되어서야 스페인 육군의 공주(La Princesa) 연대가 사용하기 시작했고, 1843년에이사벨 2세여왕이 공식기로 채택했다.
19세기와 20세기 들어, 국기의 색상은 1931년부터 1939년까지 존속한제2공화국을 제외하고 변하지 않았고, 가운데 줄의 문장만 변경되었다.
스페인군의 부개 기는 동일한 국기와 문장을 사용한다. 그러나, 부대가 사용하는 기는 부대명이 새겨졌으며 직사각형이 아닌 정사각형에 가까운(12.80x14.75m)의 기를 사용한다.
스페인의선수기는 해군함이 해외에 정박하거나 닻을 내릴 때 일출부터 일몰까지뱃머리에 게양된다. 국내에 정박할때는 일요일이나 공휴일, 적 함선이 항구에 접근할 때 게양된다. 국기는 항해할 때와 정박할 때 일출부터 일몰까지 항상 선미에 게양된다.1:1 비율의 정사각형 기로 중앙을 기준으로 하여 4분면으로 나뉜다.
스페인의 국기 규격과 색상은 다음과 같다.
현재 존재하고 있는 스페인 국기에 대해서는 대개 두 종류로 구분짓는다.
1978년 헌법과 스페인 법률에 정한 국기는국장을 제외하고 빨간색이 상하, 노란색이 가운데에 위치한 형태의 것을 나타내며 모든 시민이 평등하고 또 다양하다는 의미를 지닌다.실제 법안에는 이 형태의 국기가 가장 일반적으로 쓰여야 한다고 명시하고 있지만 실제 사용용도는 극히 제한적이다.
전시 상황 혹은 위급 상황시 국기(Bandera de España con escudo de España)에는 무조건국장을 다는 것이 의무화 돼 있다. 국장은 국기 전체 길이의 1/3을 유지해야 하며 그 높이는 전체 너비의 2/5를 유지해야 한다.
국가, 지방, 헌법재판소, 선박 등에서 쓰일 수 있다고 하지만 가장 널리 쓰이는 형태이며 스페인 국민들이 가장 널리 접하는 국기로서 사실상 스페인의 공식 국기이다.
현재 국장은1981년12월 19일도입돼 이전의1945년,1975년의 것을 대체했다. 과거 국장은프란시스코 프랑코의 군사 독재를 상기시킨다는 이유로 거부됐다.
훗사시

훗사시(일본어:福生市, ふっさし)는일본도쿄도에 위치한시의 행정구역이다.
시는 1970년 7월 1일에 설립되었다.
도쿄도의 서부에 위치한다. 서쪽으로아키루노시, 남쪽으로아키시마시, 동쪽으로다치카와시, 북쪽으로니시타마군미즈호정과 접한다.
훗사는 이웃한이루마시, 다치카와시와 함께일본 항공자위대의 주둔지이다. 동부는 이곳에 사는 사람들의 경제 기반이다. 훗사시의 서쪽은다마강의 기슭으로 많은 공원과 휴양 시설, 자전거 도로가 있다.
Османтус душистый

Османтус душистый,Османт душистый,Османтус пахучий,Османтус ароматный,Душистая маслина(лат.Osmanthus fragrans) — лиственныйкустарниксемействаМаслиновые(Oleaceae), происходящий изВосточной Азии.
Кустарникили небольшое деревце от 3 до 12 м в высоту.
Листьядо 15 см длиной, пильчатые по краям.
Цветки белые, бледно-жёлтые, жёлтые или оранжево-жёлтые (1 см в длину) с сильным запахом персика или абрикоса.
Плод—костянкатёмно-фиолетового цвета, яйцевидной формы.
Цветки используются как ароматическая добавка длячая.
Османтус

Осма́нт, илиОсма́нтус(лат.Osmānthus) —родвечнозелёных лиственных цветковых растений семействаМаслиновые(Oleaceae), включающий около 36видов, происходящих изтропическихрайоновЕвразииотКавказадоЯпонии. Лишь один вид этого рода,Osmanthus americanus, распространён за пределами Евразии — в юго-восточных районахСШАиОкеании(Новая Каледония).
Вид преимущественно распространён в странах Восточной и Юго-Восточной Азии.
Кустарникиили небольшиедеревья.Листьясупротивные, простые на черешках, с гладким или зубчатым краем.Плод— синяя или фиолетоваякостянка.
В связи с неприхотливостью растения, оно широко используется в парках, и в ландшафтном дизайне жилых или коммерческих территорий. Растение хорошо приспосабливается к стрижке и часто встречается в живых изгородях. Высота позволяет использовать его для экранирующих посадок, где требуются высокорослые вечнозёленые насаждения.
Цветки душистой маслины в Китае широко используются для ароматизации чая. Эфирные масла, содержащиеся в цветках, помогают при кашле. Отвар из стеблей и коры пьют при коклюше, им смазывают фурункулы.
OsmanthusLour.,Flora Cochinchinensis1: 17, 28–29Архивная копияот 19 февраля 2022 наWayback Machine. 1790.
Чай с османтусом

Чай с османтусомилиГуй Хуа Ча(кит.桂花茶,пиньиньguì huā chá) — чай с добавлением цветковосмантуса душистого. В качестве основы используетсязеленый чай,улунили красныйчай. Цветы османтуса дают чаю фруктовые ноты: аромат персика, абрикосов или яблок.
Сидзуока (префектура)

Сидзуо́ка(яп.静岡県Сидзуока-кэн, букв. «Тихий холм»)— префектура, расположенная в регионеТюбуна островеХонсю,Япония. Административный центр — городСидзуока. Площадь префектуры составляет 7780,50 км², население — 3 699 527 человек (1 августа 2014), плотность населения — 475,49 чел./км².
Префектура на западе граничит спрефектурой Айти, на северо-западе —префектурой Нагано, а на северо-востоке спрефектурой Канагава. Сидзуока омывается водамиТихого океанавзаливе Суруга. На западе префектура переходитЯпонские Альпы, а далее на севере находится знаменитая гораФудзи, а восточнее — полуостровИдзу.
Префектура изначально была разделена напровинцию Тотоми,провинцию Суругаипровинцию Идзу. Самая известная особенность префектуры — то, что это она является родиной первого сёгунаТокугава. Провинция была под контролемТокугава Иэясу, пока он не завоевал территории кланаХодзёврегионе Канто. После этого он присоединился кОда Нобунагеи передал территории под его управление. После того как он сталсёгуном, Токугава вернул земли своей семье.
Каждые 100—150 лет в префектуре случается сильное землетрясение, их собирательно называют «Землетрясения Токай». В 1969 японский сейсмолог Моги высказал предположение, что следующее подобное землетрясение произойдёт в ближайшем будущем.
Префектура Сидзуока состоит из 23городови 5уездов(12посёлков). ГородаФудзииНумадзуимеют статусыособых, столицаСидзуокаиХамамацуимеют статусыгородов, определённых указами правительства.
Эмблема префектуры была объявлена 6 августа 1968 года, а флаг — 26 августа. Синий цвет флага представляет собой Тихий океан, что символизирует развитие и успешность префектуры.
Цветком префектуры была выбрана 21 сентября 1965 годаазалия, деревом —османтус душистый(27 декабря 1966), а птицей —чёрная райская мухоловка(2 октября 1964).
Беппу

Бе́ппу(яп.別府市Бэппу-си)—городвЯпонии, находящийся впрефектуреОита. Площадь города составляет 125,23 км², население — 121 072 человека (1 августа 2014), плотность населения — 966,80 чел./км².
Город расположен на островеКюсювпрефектуреОитарегионаКюсю. С ним граничат городаОита,Уса,Юфуи посёлокХидзи.
Население города составляет 121 072 человека (1 августа 2014), а плотность — 966,80 чел./км². Изменение численности населения с 1980 по 2005 годы:
Деревом города считаетсяосмантус душистый(Osmanthus fragrans) икамфорное дерево(Cinnamomum camphora), цветком —рододендрон.
Тоёнака

Тоёна́ка(яп.豊中市Тоёнака-си)—Центральный городЯпонии, расположенный на рекеКандзакивпрефектуре Осака. Площадь города составляет 36,38 км², население — 395 023 человека (1 августа 2014), плотность населения — 10 858,25 чел./км². Промышленный пригородОсаки. Развитынефтехимическая,металлургическая промышленность, производство специальных транспортных средств (в том числе судов на подводных крыльях).
Здесь расположен один из кампусовОсакского университета.
Маслиновые

Масли́новые, илиМасли́нные(лат.Oleaceae) —семейство растений, объединяющее, по современной классификации APG IV, по состоянию на декабрь 2023 года, 29родови 769ботанических видовдеревьевикустарников. Наиболее известные представители семейства —ясень,маслина,сирень,жасмин. Самые распространённые роды — жасмин,линосьера(хионантус), ясень. Представители семейства встречаются по всему миру.
В некоторых классификациях в составе семейства выделялись два подсемейства: собственно маслиновые и жасминовые, различающиеся положениями семязачатков. В версииAPG IVэтот подход не поддерживается.
OleaceaeHoffmanns.&Link, 1809, Fl. Portug. 1: 62
СемействоМаслиновыеотносится к порядкуЯсноткоцветные(Lamiales) и включается в дочернюю кладуЛамииды, последовательно входящую в более крупные кладыАстериды→Суперастериды→Эвдикоты→Цветковые растения. Таксономическая схема в соответствии сСистемой APG IVпо состоянию на декабрь 2023 года:
หอมหมื่นลี้

หอมหมื่นลี้(อังกฤษ:sweet osmanthus, sweet olive;ชื่อวิทยาศาสตร์:Osmanthus fragrans) หรือสารภีฝรั่งหรือสารภีอ่างกาเป็นพืชในวงศ์มะลิมีถิ่นกำเนิดแถบเทือกเขาหิมาลัยและจีนกระจายพันธุ์ไปทางใต้ของญี่ปุ่นและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
หอมหมื่นลี้นิยมปลูกเป็นไม้ประดับในรัฐอุตตราขัณฑ์ประเทศอินเดียใช้ดอกในการไล่แมลงในประเทศจีนใช้ดอกหอมหมื่นลี้ผสมในชาเพื่อเพิ่มกลิ่นหอมและใช้ทำแยม เค้กและไวน์
หอมหมื่นลี้เป็นไม้ต้นขนาดเล็กถึงไม้พุ่ม ไม่ผลัดใบ สูง 1-7 เมตร ลำต้นสีน้ำตาลอ่อน ใบเป็นใบเดี่ยวออกตรงข้าม รูปหอกหรือแกมรีขอบขนาน กว้าง 1.5-5 เซนติเมตร ยาว 5-15 เซนติเมตร ขอบใบเรียบ แผ่นใบหนาคล้ายแผ่นหนัง ดอกสีขาว เหลืองหรือเหลืองส้ม ออกเป็นกลุ่มตามซอกใบ มีกลิ่นหอม กลีบรองดอก 4 กลีบ รูปสามเหลี่ยมขนาดเล็ก กลีบดอก 4 กลีบ เชื่อมติดกันที่ฐานเป็นหลอด ยาว 3-5 มิลลิเมตร ปลายกลีบแผ่มนกลม เกสรตัวผู้ 2 อัน ติดอยู่ด้านในกลีบดอก เกสรตัวเมีย 1 อัน ปลายแยกเป็น 2 แฉก ผลเป็นผลสดรูปรี ยาว  1-2 เซนติเมตร เมื่อแก่มีสีม่วงดำ
กามเทพออกศึก

กามเทพออกศึก(อังกฤษ: The Cupids: Battle of Love)เป็นละครไทยเรื่องที่สองในซีรีส์บริษัทรักอุตลุดสร้างจากนวนิยายชื่อเดียวกันเขียนโดย อุมาริการ์ และยังคงกำกับโดยภวัต พนังคศิริออกอากาศทุกวันศุกร์-อาทิตย์ ตั้งแต่วันที่ 25 มีนาคม ถึง 8 เมษายน พ.ศ. 2560
หอมหมื่นลี้ (คริส หอวัง) พนักงาน "คิวปิดฮัท"  เธอประหม่ามากเมื่อไม่ได้แต่งหน้าเพราะสมัยเรียนมหาวิทยาลัยมีนักศึกษาคนอื่นบอกเธอว่าเธอดูเหมือนผีจูออน ปีมงคล (ปรมะ อิ่มอโนทัย) คนขับแท็กซี่ช่วยหอมหมื่นลี้จากคนเลว ตั้งแต่นั้นมาทั้งสองก็สนิทสนมกัน ปีมงคลก็กลายเป็นคนขับรถส่วนตัวของหอม แม้แต่เพื่อนของเธอก็คิดว่าปีมงคลเป็นผู้ชายที่ดี และเธอสามารถชวนเขาไปออกเดทได้  แต่หอมหมื่นลี้รู้สึกเหมือนปีกำลังปิดบังอะไรบางอย่างจากเธอ ปีมงคลคือใคร? เขาเป็นคนขับรถแท็กซี่หรือไม่
กุ้ยหลิน

กุ้ยหลิน(จีน:桂林;พินอิน:Guìlín;จ้วง: Gveilinz "ป่าหอมหมื่นลี้") เป็นนครระดับจังหวัดที่ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของเขตปกครองตนเองกว่างซีจ้วงซึ่งตั้งอยู่ทางตอนใต้ของประเทศจีนเป็นเมืองที่มีชื่อเสียงว่ามีทัศนียภาพที่สวยงามมายาวนาน ทั้งยังเป็นหนึ่งในเมืองท่องเที่ยวที่ได้รับความนิยมมากแห่งหนึ่งของจีนประชากรส่วนใหญ่เป็นชาวจ้วง
กุ้ยหลินถือเป็นเมืองที่มีชื่อเสียงเป็นสถานที่สวยงามที่สุดแห่งหนึ่งของประเทศจีน คนจีนยกให้เป็นดัง “เมืองสวรรค์บนพิภพ” หรือ “ซื่อไหว้เถาหยวน”มีคำกล่าวว่าจิตรกรใดที่ยังไม่เคยมาเมืองกุ้ยหลิน จะไม่สามารถวาดรูปขุนเขาให้สวยงามได้เลย
กามเทพหรรษา

กามเทพหรรษา(อังกฤษ: Cheerful of Love)เป็นละครไทยเรื่องแรกในซีรีส์The Cupids บริษัทรักอุตลุดสร้างจากนวนิยายชื่อเดียวกันนวนิยายเรื่องนี้เขียนโดย อิสย่าห์ และผู้กำกับคือภวัต พนังคศิริออกอากาศทุกวันศุกร์-อาทิตย์ ตั้งแต่วันที่ 5 มีนาคม ถึง 24 มีนาคม พ.ศ. 2560
สาวน้อยวัยสดใส บุคลิกร่าเริง เป็นมิตร อัธยาศัยดี เหมาะกับตำแหน่งพีอาร์ของคิวปิดฮัต เธอเป็นเหมือนกามเทพน้องน้อยของพี่ ๆ ทั้งเจ็ด ความไม่มั่นใจในตัวเอง ทำให้มีนิสัยซุ่มซ่าม เปิ่น โก๊ะ ไม่ว่าหรรษาย่างกรายไปที่ไหนมักจะมีแต่ข้าวของเสียหายหรือความผิดพลาด สร้างความหวาดเสียวให้กับเพื่อนร่วมงานอยู่ไม่น้อย หรรษาไม่ชอบคนดุ คนปากจัด คนสมบูรณ์แบบ ทำให้ต้องคอยหนีทิมอยู่เสมอ หนูษามีปมความรักเรื่องแฟน แฟนแต่ละคนของหรรษามักมีอันเป็นไปในช่วงขณะเวลาที่คบกับเธอ ทำให้เธอเชื่อว่าเธอเป็นคนดวงกินผู้ชาย ความน่ารักของหรรษาคือการมองโลกในแง่ดีแบบเด็ก ใสซื่อ บริสุทธิ์ ปัจจุบันหรรษาประกาศคบกับทิม
ทายาทหนุ่มมหาเศรษฐีแห่งเครือโรงแรมและห้างสรรพสินค้า "แกรนด์พิชยะ" เป็นคนมีความสามารถ เอาจริงเอาจังกับทุก ๆ เรื่อง และพี่ชายของธรณ์ เนี้ยบกับการใช้ชีวิต ชอบการวางแผนและควบคุมทุกสิ่ง จนกลายเป็นคนปากจัด ขี้โมโห โตมาแบบไม่เคยเล่นสนุกจนแทบจะหาความสุขในชีวิตไม่เป็น ไม่รู้จักการ์ตูน ไม่รู้จักเรื่องตลก ไม่รู้จักเรื่องดราม่า หน้าขรึม และหวาดระแวงคนอื่น มองโลกในแง่ร้ายตลอดเวลา เพราะมีแต่คนจ้องหาผลประโยชน์จากเขา ปัจจุบันทิมประกาศคบกับหรรษา
น้องชายของทิม เป็นเด็กแสบประจำ ชอบกลั่นแกล้งทุกคนในบ้านจนทุกคนต้องอิจฉากันใหญ่
สาวน้อยวัยสดใส บุคลิกร่าเริง เป็นมิตร อัธยาศัยดี พี่สาวของหรรษา
คู่รักที่ต่างกันสุดขั้ว : ต่างเติมเต็มจนสมบูรณ์ความทรงจำเกี่ยวกับความรักของหรรษาเจ้าหน้าที่ฝ่ายพีอาร์ของคิวปิตฮัตไม่ค่อยสวยงามนัก แฟนทุกคนของเธอมักได้รับอุบัติเหตุจากความซุ่มซ่ามของหรรษา หรรษาจึงมีความฝังใจว่าเธอมีดวงกินผู้ชายหรือทำให้คนรักเดือดร้อนจนไม่อยากจะมีแฟนภีมสั่งหรรษาให้ไปตามล่าขอเจรจากับทิมเศรษฐีเจ้าของโรงแรมที่กำลังจะฟ้องคิวปิดฮัตเรื่องภาพของเขา และน้องชายธรณ์ในงานปาร์ตี้ของคิวปิดฮัตหลุดออกสื่อ ทิมเป็นเพอร์เฟคชั่นนิสต์เป็นมิสเตอร์ถูกทุกเรื่อง เขารำคาญหรรษามิสซิสผิดทุกที่ที่คอยตามป่วนเขาอยู่เสมอ แต่โชคชะตาก็พาให้ทั้งคู่ได้มาใกล้ชิดกันในโกดังที่ถูกวางเพลิง! ทิมพบว่ามีบุคคลลึกลับคิดจะลอบสังหารเขา ทิมต้องติดบนเรือยอร์ชกับหรรษาเกือบหนึ่งอาทิตย์เพราะมีคนทำลายระบบนำทางและเจาะถังน้ำมัน ช่วงเวลานั้นเขาสนิทสนมกับหรรษา หรรษาคอยสอนให้คนตึงเครียดอย่างเขาผ่อนคลายลง หรรษาเองก็ประทับใจทิมที่สอนให้เธอมีเป้าหมายในชีวิตมากขึ้น หรรษาไม่กล้าคิดเกินเลยกับทิม แต่รูปของเธอและทิมก็หลุดกลายเป็นข่าวอื้อฉาว ทำให้ซินดี้และแองจี้สองพิธีกรไฮโซรายการทีวีไม่พอใจมาก ออกโรงขัดขวางความรักของทิมกับหรรษาอย่างสุดกำลัง ด้วยความช่วยเหลือของหมวดปรัชวินทร์ทิมตามสืบหาคนที่ลอบฆ่าเขา เบาะแสส่วนใหญ่พุ่งตรงมาที่ธรณ์น้องชายคนเดียวทำให้ทิมเสียใจมาก แต่ที่เสียใจที่สุดคือธรณ์ทำท่าทางจะจีบหรรษาผู้หญิงคนเดียวที่เขาสนใจ ทิมแสดงความรู้สึกไม่เป็นลำพังจะบอกรักหรรษาก็ยากแล้ว หรรษายังชอบหนีเขาเพราะคิดไปเองว่าทิมจะยิ่งดวงซวยเมื่อมีหล่อนอยู่ใกล้ ๆ หรรษาพยายามปฏิเสธทิมเพราะรู้สึกว่าตนไม่คู่ควร จนกระทั่งวันหนึ่งหรรษาถูกจับตัวไป ทิมตามไปช่วยเหลือ เขารู้ความจริงเรื่องของธรณ์ในที่สุด แต่โชคร้ายเขาถูกยิงอาการสาหัส! ดวงกินผู้ชายของหรรษาจะส่งผลถึงชีวิตทิมหรือไม่
ดาบมังกรหยก

ดาบมังกรหยก(หรือมังกรหยกภาค 3หรือกระบี่อิงฟ้า ดาบฆ่ามังกร) เป็นนิยายกำลังภายในภาคต่อของมังกรหยกแต่งโดยกิมย้ง(ชื่อในภาษาจีนอักษรจีนตัวเต็ม: 倚天屠龍記;อักษรจีนตัวย่อ: 倚天屠龙记;พินอิน: yǐ tiān tú lóng jì) และชื่อในภาษาอังกฤษ คือThe Heavenly Sword and the Dragon SaberหรือThe Heaven Sword and Dragon Saber)
ระยะเวลาถัดจากมังกรหยก ภาค 2สามถึงสี่ชั่วอายุคน เกี่ยวกับการช่วงชิงความเป็นใหญ่ในยุทธภพของสำนักง้อไบ๊และสำนักบู๊ตึ้งตัวเอก เตียบ่อกี้ (บุตรชายเพียงคนเดียวของ จอมยุทธ์ที่ห้า แห่งสำนักบู๊ตึ้ง เตียชุ่ยซัว และ บุตรีของจ้าวอินทรีคิ้วขาวแห่งพรรคมาร ฮึงซู่ซู่) ซึ่งเป็นลูกหลานในบู๊ตึ้งต้องผจญภัยมากมาย และสุดท้ายได้เป็นประมุขนิกายเม้งก่า(บางสำนวนใช้ พรรคจรัสหรือพรรครุ่งเรือง) ซึ่งมีบทบาทในการกอบกู้ประเทศจากมองโกล โดยนางเอกในภาคนี้ชื่อหมิ่นหมิ่น (เตี๋ยเมี่ยง) เป็นลูกสาวของอ๋องมองโกล
หากวิเคราะห์ให้ดีแล้วชื่อของดาบและกระบี่มีอะไรที่แฝงอยู่โดยปกติแล้วมังกรเป็นสัตว์เทพ แสดงถึงอำนาจที่ยิ่งใหญ่ สื่อถึงฮ่องเต้ผู้มีอำนาจ การที่ดาบนี้ถูกตั้งชื้อว่าดาบฆ่ามังกร แฝงความนัยถึงการใช้ดาบนี้โค่นล้มฮ่องเต้ ซึ่งในเนื้อเรื่องคือพวกมองโกล ราชวงศ์หยวนนั่นเอง ส่วนชื่อกระบี่ที่ว่าอิงฟ้านั้นหมายความถึงการอ้างอิงสิทธิของสวรรค์ ล้มล้างคนชั่วเพื่อช่วยเหลือคนดี เมื่อใดที่คนชั่วเป็นใหญ่ สวรรค์จะไม่ปล่อยไว้ จะเห็นได้ว่าชื่ออาวุธสองอย่างนี้แสดงความหมายในการกอบกู้บ้านเมือง ช่วยเหลือสังคม และคงไว้ซึ่งความสงบของแผ่นดิน
ในดาบฆ่ามังกร บรรจุด้วยตำราพิชัยสงคราม ที่ผู้ได้รับจะใช้โค่นล้มฮ่องเต้ ราชวงศ์หยวนจากบัลลังก์ (พิฆาตมังกร)ได้ ฉะนั้น คำสัญลักษณ์ของดาบฆ่ามังกรคือ ใครไขความลับของดาบนี้ "เป็นใหญ่ได้ในโลกหล้า"
ก๊วยเจ๋งสร้างดาบฆ่ามังกร และมอบให้บุตรชายของตน (ก๊วยพั่วโล้ว) รักษาไว้ เพื่อสรรหาผู้ที่จะสามารถปราบพิชิตราชวงศ์หยวนได้
และสร้างกระบี่อิงฟ้า ที่บรรจุตำรายุทธชั้นสูงทั้งหมดของตน ก่อนมอบให้บุตรสาว (ก๊วยเซียง) ซึ่งรักสันติ เป็นผู้ดูแล พร้อมกับบอกความลับของกระบี่และดาบไว้
เพื่อให้ก๊วยเซียงเป็นผู้พิทักษ์แผ่นดิน เพราะผู้ที่ฝึกวิทยายุทธในกระบี่อิงฟ้า จะกลายเป็นยอดฝีมืออันดับหนึ่งของแผ่นดิน สามารถสังหารฮ่องเต้ได้ แม้มีทหารนับหมื่นแสนคอยปกป้อง
จึงเป็นคำกล่าวที่ว่า 'อิงฟ้าไม่ปรากฏ (ผู้ถือดาบ) ฆ่ามังกรเป็นใหญ่ในโลกหล้า'
ชื่อกระบี่อิงฟ้า ในภาษาจีน ความหมายคือ อิงกฏแห่งฟ้า เพราะฮ่องเต้คือ โอรสสวรรค์ ผู้ได้รับบัญชาให้มาเกิดเพื่อปกครองมนุษย์ การจะประหารฮ่องเต้ได้ ต้องได้รับบัญชาจากสวรรค์เท่านั้น
ชาแดง

ชาแดง(จีน:紅茶,hóngchá, [xʊ̌ŋʈʂʰǎ]) หรือชาดำ(อังกฤษ:black tea) เป็นชาประเภทหนึ่งมีกระบวนการหมักที่ยาวนานมากกว่าชาอูหลงชาเขียวและชาขาวชาแดงมีรสชาติที่เข้มข้นที่สุดจากประเภทของชาทั้งหมด โดยส่วนมากผลิตจากต้นชาสายพันธุ์อินเดีย (C. sinensis subsp. assamica )
ในภาษาทางตะวันตกเรียกในความหมายว่า "ชาดำ" (อังกฤษ: black tea,ฝรั่งเศส: thé noir,เยอรมันschwarzer Tee,สเปน: té negro,โปรตุเกสchá preto,อิตาลี: tè nero,เวียดนาม: trà đen) แต่ในภาษาจีนและภาษาอื่น ๆ ทางเอเชียเรียกในความหมายว่า "ชาแดง" (จีน: 紅茶hóngchá,ญี่ปุ่น: 紅茶kōcha,เกาหลี: 홍차hongcha,เบงกอล: লাল চাLal cha,อัสสัม: ৰঙা চাহRonga sah) เนื่องมาจากสีของน้ำชาที่ผ่านการต้ม
โดยปกติแล้วชาแดงถูกเรียกแตกต่างกันไปตามประเทศที่ผลิต ซึ่งชาแต่ละที่จะมีรสชาติกลิ่นหอมที่แตกต่างกันและมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว ตารางด้านล่างเป็นตัวอย่างของชาจากประเทศต่าง ๆ ที่มีชื่อเสียง
ชาเบลนด์ (อังกฤษ: Blends)คือชาที่เกิดจากการนำใบชาตั้งแต่สองชนิดมาผสมเข้าด้วยกันหรือเป็นการผสมส่วนผสมอื่น ๆ ที่มิใช่ชาเช่นดอกไม้ น้ำมันหอม ผลไม้แห้ง ซึ่งส่งผลให้ชาเกิดกลิ่นและรสชาติที่แตกต่างไปจากเดิม มีจุดประสงค์เพื่อเพิ่มรสชาติหรือเพื่อเป็นการเฉลิมฉลองเป็นกรณีพิเศษ นอกจากนี้มีชาอีกหลายตัวที่ถูกปรุงแต่งขึ้นมาใหม่เช่นชาปรินซ์ ออฟ เวลส์(อังกฤษ: Prince of Wales tea) ซึ่งเป็นชาที่ปรุงแต่ขึ้นเพื่อเจ้าชายเอ็ดเวิร์ดแห่งเวลส์และชาเอิร์ลเกรย์ซึ่งปรุงแต่งขึ้นเพื่อเป็นเกียรติแก่ชาลส์ เกรย์ เอิร์ลเกรย์ที่ 2เป็นต้น
ผู้ผลิตชาแดงรายใหญ่ของโลกได้แก่
ครูบาศรีวิชัย

ครูบาศรีวิชัยหรือพระสีวิไชยเป็นพระเถระชาวจังหวัดลำพูนผู้มีบทบาทสำคัญในการสร้างและบูรณะพุทธศาสนสถานหลายแห่งทั่วภาคเหนือของประเทศไทยจนได้รับการขนานนามว่าตนบุญแห่งล้านนา
ครูบาศรีวิชัยเกิดเมื่อวันอังคารที่ 11 มิถุนายน พ.ศ. 2421 ปีขาล เวลาพลบค่ำ ขณะนั้นมีพายุฟ้าร้องรุนแรง จึงตั้งชื่อว่าอินตาเฟือนหรืออ้ายฟ้าร้องบิดาชื่อควาย ส่วนมารดาชื่ออุสา นายควายบิดาเป็นบุตรของนายอ้าย กับนางน้อยธิดาของหมื่นผาบ (มาต่า) หมอคล้องช้างชาวกะเหรี่ยงแดงจากเมืองกันตรวดีที่เจ้าดาราดิเรกรัตนไพโรจน์ชวนมาอยู่ลำพูนด้วยกัน ส่วนนางอุสามารดาของท่าน บางแห่งว่าเป็นชาวเมืองเชียงใหม่บ้างว่าเป็นธิดาหนานไจยา ชาวเมืองลี้เพ็ญสุภา สุขคตะสรุปว่าครูบาศรีวิชัยมีเชื้อสายกะเหรี่ยงแดงจากฝั่งบิดา และอาจมีเชื้อสายกะเหรี่ยงขาวและยองจากฝั่งมารดา
เมื่ออายุได้ 18 ปี ท่านคิดว่าชาตินี้เกิดมายากจนเพราะในอดีตไม่ได้ทำบุญไว้เพียงพอ จึงควรออกบวชรักษาศีลปฏิบัติธรรมไว้เพื่อประโยชน์สุขในภายหน้า และจะได้ตอบแทนพระคุณมารดาบิดาทางหนึ่งด้วย ท่านจึงลาบิดามารดาไปอยู่วัดบ้านปาง ศึกษาเล่าเรียนและบวชเป็นสามเณรกับพระอาจารย์ขัติยะ (หรือครูบาแข้งแขะ เพราะท่านเดินขากะเผลก) จนอายุได้ 21 ปี จึงได้อุปสมบทในอุโบสถวัดบ้านโฮ่งหลวงอำเภอบ้านโฮ่งจังหวัดลำพูนโดยมีครูบาสมณะ วัดบ้านโฮ่งหลวง เป็นพระอุปัชฌาย์ได้รับฉายาในการอุปสมบทว่า"สีวิเชยฺย"มีนามบัญญัติว่า พระศรีวิชัย
ชื่อเสียงของครูบาเจ้าศรีวิชัยทำให้พระสังฆาธิการในจังหวัดลำพูนบางรูปนำโดยเจ้าคณะจังหวัดลำพูนตั้งอธิกรณ์กล่าวหาว่าท่าน 8 ข้อ เช่น ทำตัวเป็น “ผีบุญ” อวดอิทธิฤทธิ์ ซ่องสุมกำลังผู้คน คิดขบถต่อบ้านเมือง และนำท่านไปจำไว้ที่ลำพูนและวัดศรีดอนไชย เชียงใหม่ จากนั้นจึงได้ส่งตัวท่านไปไต่สวนที่กรุงเทพฯสมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรสจึงทรงตั้งคณะกรรมการพิจารณาเรื่องพระศรีวิชัย ประกอบด้วยพระเจ้าวรวงศ์เธอ กรมหมื่นชินวรสิริวัฒน์พระญาณวราภรณ์ (หม่อมราชวงศ์ชื่น สุจิตฺโต)และพระธรรมไตรโลกาจารย์ (เจริญ ญาณวโร)ได้ถวายรายงานมีความเห็นว่า ข้อ 1-5 ซึ่งเกี่ยวกับการไม่ให้ความร่วมมือกับฝ่ายปกครอง พระศรีวิชัยรับสารภาพและได้รับโทษแล้ว ข้อที่เหลือซึ่งเกี่ยวกับการอ้างคุณวิเศษ พระศรีวิชัยไม่มีความผิด เพราะประชาชนเล่าลือไปเอง และเจ้าคณะลงโทษเกินไป ควรปล่อยพระศรีวิชัยกลับภูมิลำเนา สมเด็จกรมพระยาวชิรญาณโรรสทรงเห็นชอบ
ครูบาเจ้าศรีวิชัยมรณภาพเมื่อวันที่ 21 กุมภาพันธ์พ.ศ. 2481 (เมื่อก่อนนับศักราชใหม่ในวันสงกรานต์ ถ้าเทียบปัจจุบันจะเป็นต้นปี พ.ศ. 2482) ที่วัดบ้านปางอำเภอลี้จังหวัดลำพูนสิริอายุได้ 60 ปี ตั้งศพไว้ที่วัดบ้านปาง เป็นเวลา 1 ปี จึงได้เคลื่อนศพมาตั้งไว้ ณวัดจามเทวีอำเภอเมืองลำพูนจังหวัดลำพูนจนกระทั่งวันที่ 21 มีนาคม พ.ศ. 2489 จึงได้รับพระราชทานเพลิงศพ โดยมีประชาชนมาร่วมในพิธีพระราชทานเพลิงศพจำนวนมาก และประชาชนเหล่านั้นได้เข้าแย่งชิงอัฐิธาตุของครูบาศรีวิชัย ตั้งแต่ไฟยังไม่มอดสนิท แม้แต่แผ่นดินตรงที่ถวายพระเพลิง ก็ยังมีผู้ขุดเอาไปสักการบูชา อัฐิธาตุของท่านที่เจ้าหน้าที่สามารถรวบรวมได้ได้ถูกแบ่งออกเป็น 7 ส่วน แบ่งไปบรรจุตามสถานที่ต่าง ๆ ทั่วแผ่นดินล้านนาดังนี้
รายนามปูชนียสถานที่ครูบาศรีวิชัยได้สร้างและบูรณะ (เชื่อว่ายังมีตกสำรวจอีก)
รายนามกู่และสารูปบรรจุอัฐิครูบาเจ้าศรีวิชัย (เชื่อว่ายังมีที่ตกสำรวจอีก)
อาหารเจ้อเจียง

อาหารเจ้อเจียงหรือเป็นที่รู้จักกันในชื่อว่าเจ้อไช่เป็นหนึ่งในแปดตระกูลการทำอาหารของอาหารจีนมีต้นกำเนิดมาจากวิธีการปรุงอาหารแบบเก่าแก่ในมณฑลเจ้อเจียงซึ่งตั้งอยู่ทางตอนใต้ของเซี่ยงไฮ้และมีศูนย์กลางอยู่ที่หางโจวเมืองหลวงอันเก่าแก่ของจีน โดยทั่วไป อาหารเจ้อเจียงนั้นจะไม่เลี่ยน แต่มีรสชาติที่สดใหม่และนุ่มนวลพร้อมกับกลิ่นหอมกลมกล่อม
อาหารเจ้อเจียงประกอบไปด้วยรูปแบบอย่างน้อยสามรูปแบบ โดยแต่ละรูปแบบมีต้นกำเนิดมาจากเมืองสำคัญในมณฑล:
หม่อมเจ้าประสงค์สม บริพัตร

หม่อมเจ้าประสงค์สม บริพัตร(ราชสกุลเดิม: ไชยันต์; 12 ธันวาคม พ.ศ. 2429 – 21 มิถุนายน  พ.ศ. 2499) พระชายาในสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าบริพัตรสุขุมพันธุ์ กรมพระนครสวรรค์วรพินิต
หม่อมเจ้าประสงค์สม บริพัตร ประสูติเมื่อวันที่  12 ธันวาคม  พ.ศ. 2429 เป็นพระธิดาของพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นมหิศรราชหฤทัยกับหม่อมกลีบ ไชยันต์ ณ อยุธยา (สกุลเดิม ฌูกะวิโรจน์) มีพระพี่น้องร่วมพระมารดาคือ
หม่อมเจ้าประสงค์สม เสกสมรสกับสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าบริพัตรสุขุมพันธุ์ กรมพระนครสวรรค์วรพินิตพระราชโอรสในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวกับสมเด็จพระปิตุจฉาเจ้า สุขุมาลมารศรี พระอัครราชเทวีซึ่งหม่อมเจ้าประสงค์สมเป็นหนึ่งในหม่อมเจ้าหญิงที่สมเด็จพระปิตุจฉาเจ้า สุขุมาลมารศรี พระอัครราชเทวี ทรงเตรียมไว้สำหรับพระราชโอรสทรงเลือกที่จะเสกสมรส
หม่อมเจ้าประสงค์สม มีโอรสและธิดาแปดพระองค์ ซึ่งห้าพระองค์แรกล้วนมีฐานันดรศักดิ์เป็นหม่อมเจ้าตั้งแต่ประสูติ ครั้นในปี พ.ศ. 2453พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงมีพระบรมราชโองการ โปรดเกล้าฯ ให้ยกพระบุตรของสมเด็จฯ เจ้าฟ้ากรมพระนครสวรรค์วรพินิตที่ประสูติแต่หม่อมเจ้าประสงค์สมเป็นพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าทั้งสายมีพระนามดังนี้
หม่อมเจ้าประสงค์สม บริพัตร สิ้นชีพิตักษัยเมื่อวันที่ 21 มิถุนายน พ.ศ. 2499 สิริชันษา 69 ปีสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถพระบรมราชชนนีพันปีหลวงผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ในขณะนั้น (เนื่องจากพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรทรงผนวชอยู่) เสด็จพระราชดำเนินไปในการพระราชทานเพลิงศพ ณวัดเทพศิรินทราวาสราชวรวิหารในโอกาสนี้ พระภิกษุพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรเสด็จพระราชดำเนินมาในงานนี้ด้วย
丹桂

丹桂（学名:Osmanthus fragransvar.aurantiacus），又称金桂、紅桂、金木樨，为木樨科木樨属的常绿乔木，帶有強烈的鹹甜味香氣，從普通的白色銀桂進化而來，其花朵和花蜜在中國能製成帶有甜味的傳統食品。
虽然其正式俗名为丹桂，但在中文口語裏直接称其为桂花即可，一般人不會將丹桂和普通的桂花作出特別區分。丹桂其實是桂花下的一个“种”，桂花為木樨属的俗名，本條目的丹桂（Osmanthus fragrans var. thunbergii）是栽種數量最多的桂花——银桂（Osmanthus fragrans var. latifolius）的變種。
丹桂原产於中国，中國也是種植丹桂第一多的國家，在中國各省市都有廣泛的分佈，且中華人民共和國成立後進行過大面積科學量產。中国长江流域及其以南地区的北亚热带落叶林、常绿阔叶林混交区。喜温暖、湿润气候，耐高温而不耐寒，为温带树种。喜阳光，耐半荫。宜选择土层深厚、土壤肥沃、排水良好的偏酸性沙质壤土种植。
世界上種植丹桂第二多的國家是日本。早在17世紀的江戶時代，日本商人就把中國丹桂的雄株帶到日本，因為它不結果實，所以除了北海道和沖繩以外，日本各地都採用插條繁殖。雖然在日本無自然分佈，但由於日本在庭園種植領域對丹桂海量的需求，故至今依然在日本各地有種植。據說日本的栽培區域從東北向南延伸，太平洋一側的岩手縣志和郡矢羽場町，到日本海一側的秋田，以及日本南部的九州均有丹桂開花。
丹桂是一種常綠闊葉小喬木，通常高達4米左右。在有利條件下，丹桂可以長到10～18米高，樹幹直徑為50厘米到超過1米。樹皮呈淡灰褐色，有明顯的菱形裂隙。隨著樹齡的增長，樹皮會垂直裂開。葉子對生，和拉長的橢圓形或寬披針形。葉緣呈波浪狀並略呈鋸齒狀。
丹桂的開花季節為秋季（9-10月）。這些丹桂花是橙色的小花，在葉腋處大量綻放。丹桂的花數多於銀桂。它有兩個雄蕊和一個不完整的雌蕊。丹桂的花有濃烈的奇香，比銀桂的香味更明顯、更帶有甜味，晚上聞起來更濃。香味比人參更濃。秋季会开出许多橘红色小花。为雌雄异株。香味较银桂更加浓郁。香味主成分为β-紫罗兰酮、芳樟醇、γ-癸內酯、氧化芳樟醇及叶醇等。其中，γ-癸內酯对菜粉蝶有驱避作用。
丹桂是雌雄異株植物，雌株在冬天結出枸杞大小的小果實，成熟時變成紫色。在日本，只進口開好花的雄性植物，因為它們不用結果，存活時間可以更久；而在中國則沒有這種限制。
丹桂的枝尖有1～4個冬芽，葉基部有數個垂直排列。枝條頂端的冬芽是葉芽，在春季長出新葉。
目前，植物學家們把日本的金木犀等同於中國的丹桂，但這沒有定論，目前也沒多少人來做相關研究，導致這個疑問一直擱置。如果一定要分析的話：首先，金木犀只在日本有大範圍的專門栽培，而中國幾乎沒有。再者，中國常見的桂花茶“大花丹桂”和“朱砂丹桂”在日本卻很少見，屬於雙向無法栽培。然後，雖然日本的金木犀也被歸類為“丹桂”，但日本人在歷史上從未搞混過，即使這兩種花都是桂花，且形態極度相似。所以，從這個兩國使用頻率的角度來看，有可能中國丹桂和日本金木犀俱有完全不同的基因，“金木犀原產於日本而非中國”的說法可能也有道理。
丹桂是一種食用和庭园观赏的兩用型植物，也是罕見的果實不能吃、花朵卻能吃的可食用植物。丹桂無需授粉和種子繁殖，通過插條在別的植物上即可輕鬆開花生存。在中國，丹桂由於需要被食用，所以在全中國各地都有大面積種植。
在中國，花冠被曬乾並浸泡在白酒，融合成一種叫“華陳樹”的桂花酒；或者可以與龍井茶混合，製成一種叫“杏花微雨”的桂花茶，還可以加入蜂蜜和水煮沸，製成一種叫“金陵醬”的桂花醬。此外，中國菜中有許多以桂花的顏色命名的蛋類菜餚，如桂花蟹粉酥、芙蓉丹桂蟹、金桂雞蛋、桂豆腐、桂花火腿等。也有直接食用的花，如龍眼桂蜜餞、藕粉桂花糖糕。
丹桂是眾所周知的、俱有改善氣味的功能型樹種。因其耐空氣污染和海風、經得起修剪、喜蔭生長而在中國、日本和韓國的公共場所長期種植。也因為長不成大樹，所以更適合地勢狹窄的空間，例如籬笆、人行道的間隔或者陽台。丹桂喜歡稍帶陰涼的環境，作為日本庭園的一種裝飾，它最適合半陰處。丹桂生長迅速，容易變形，無法保持固定的花形，因此每隔幾年修剪一次是個好主意。修剪丹桂應在開花結束後和次年春季新芽出現之前進行。至於對丹桂有害的害蟲，春秋冬都沒有，唯有夏天可能因為其鹹鹹甜甜的氣味而吸引來紅蜘蛛，所以栽培者需格外小心。丹桂的最佳種植季節為2月下旬至3月上旬、6月下旬至7月中旬和9月至10月。
由於日本的丹桂只有雄株，故採用扦插繁殖。因為丹桂耐久、易栽培、賞花，所以經常作為日本庭園的樹或盆栽，在日本大受歡迎。插條至少需要五年才能開花，但如果你購買幼苗並種植它們，它們最早會在你種植的那一年開花。它長得很快，所以種在花園裡比種在花盆裡要好，但如果你確實種在花盆裡，就把它種在盡可能大的花盆裡。
桂花香氣甘甜、堅韌，因此在日本拱形廁所為主流的時期，桂花有時種植在廁所附近，帶有吸收臭味的功能。因此，從20世紀70年代初到90年代初，模仿桂花的香味主要用作廁所空氣清新劑，因此一些老年人可能會將它們與廁所聯繫起來。
丹桂也是日本秋天的季語。
丹桂是一種香甜可口的健康食品，其花朵可作藥用。花中含有蠟、丁香和α-側柏酮等精油，以及葡萄糖、果糖、甘露醇和硬脂酸。據說精油具有芳香健胃作用，可刺激味覺神經並促進唾液和胃液的分泌，並且對血液循環也很有用。據說精油以外的成分具有營養保險作用。
將乾燥的花煮沸，作為桂花茶，以保證營養，促進食用。低血壓患者、失眠者，將新鮮花朵150克或乾花30克浸入1升燒酒中，置陰涼避光處3個月，去藥渣，睡前泡木柴花酒。在睡前喝一杯可預防各種女性疾病。
中國明朝時期，李时珍（1518—1593）所著的《本草纲目》中记载桂花：花有白者名银桂，黄者名金桂，红者名为丹桂；有秋花者，春花者，四季花者，逐日花者。李时珍以花色、花期作为桂花品种分类的标准，一直沿用至今。至清朝陈淏子所著的《花镜》中对金桂、银桂、丹桂、四季桂品种群的划分已十分明确。
在中國的神話傳說中，人們認為月亮上有一棵極其巨大的丹桂樹，散發著香氣，嫦娥、吳剛和月老則在樹下譜寫人間因緣，吃桂花酒釀湯圓。基於這個故事，中國的古代詩歌中經常用「月桂」指代丹桂，以作風雅。
在中式花語中，丹桂的花語是“謙虛”和“真實”。
日本的丹桂不是用來吃的，而是純粹的觀賞植物。有非常多的“日本都道府縣、市区町村”都把丹桂指定為自己的代表花，它們分別是：
潘越雲

潘越雲（英語：Michelle Pan，1957年11月19日—），本名潘月雲，出生於臺灣高雄，臺灣女歌手。目前於臺灣師範大學攻讀台灣語文學系博士班。
潘越雲在17歲時即遭遇父母雙亡之事故；此後，她開始半工半讀自力更生。在打工過程中，她前往當地餐廳駐唱，並因此被滾石唱片創辦者段氏兄弟發掘，安排至臺北正式展開歌唱事業。
1980年10月31日，潘越雲正式在演藝圈出道，成為滾石唱片首位簽約藝人。不久，她即因演唱〈天天天藍〉而引起巨大轟動，並成為滚石旗下罗大佑、李宗盛等音乐人最器重的女歌手。後來，她還陸續演唱了〈夢田〉(與齊豫合唱) 、〈野百合也有春天〉、〈守著陽光守著你〉 、〈幾度夕陽紅〉、〈我是不是你最疼愛的人〉、 〈舊愛新歡 〉、  〈 謝謝你曾經愛我〉 、〈情字這條路〉、〈純情青春夢〉、〈心情〉、〈桂花巷〉等歌曲，成為1980年代臺灣最著名的歌手之一。
鳜鱼

鳜（学名：Siniperca chuatsi）是鳜科鳜属下的一種鱼类，俗称鳜鱼、花鲫鱼、桂鱼、桂花魚、季花鱼等。
本魚分布於以海南岛南渡江为最南限的中国淡水水域，大部分为海拔300米以下的平原区河、湖。
本魚是中国特产的一种食用淡水鱼，体侧上部呈青黄色或橄褐色，有许多不规则暗棕色或黑色斑点和斑块，腹部灰白，背部隆起，口较大，下颌突出，前鰓蓋骨後緣有鋸齒狀突出，下緣有4至5個大鋸齒，背鳍一个，硬棘12枚，軟條13至15枚，鱼鳞细小、呈圆形。體長可達70公分。
本魚性凶猛，屬肉食性，以其他魚類為食。一般生活在水草茂盛的静水或缓流中，冬季往往游到深水越冬。
唐朝人张志和有《渔歌子》云：“西塞山前白鹭飞，桃花流水鳜鱼肥。”
桂花魚盛產於中國中山和順德。
鳜鱼肉质鲜美，中国不少地方有以鳜鱼制成的菜式，清蒸方式较为普遍，也有较特别的作法，如苏州的松鼠鱖魚、徽州的臭鱖魚等。
也有作觀賞魚飼養。
[在维基数据编辑]
Kùi-hoe

Kùi-hoe(Hàn-jī: 桂花; Ha̍k-miâ:Osmanthus fragrans), tīchhiu-thiⁿkhui-hoe, hoe-lúi ū leng-pe̍h-sek (milky white), n̂g-sek, chng-á-sek téng-téng sek-chúi; chiok phang. Tī lâm-pêng tiāⁿ-tiāⁿ khòaⁿ--tio̍h. Ha̍k-miâ chéng-ka-sû (種加詞) ê "Fragrans" ê ì-sù sī ū phang-bī--ê, ū tiⁿ-bí khì-bī--ê.
Hû-song-hoe

Hû-song-hoe(hàn-jī: 扶桑花), he̍kchiò-tiān-âng,âng-hu̍t-song,chu-gím-hoe,hu̍t-song-hoe,toā-âng-hoe,teng-á-hoe, (ha̍k-miâ:Hibiscus rosa-sinensisL.) kui-sio̍k-tīKím-khôe-kho(錦葵科, Malvaceae), sī siông-le̍kkoàn-bo̍k. Seⁿ-sèng chiok ióng-kiāⁿ, sek-ha̍p tī pâi-chúi liông-hó, kui-kang ū-ji̍t ê khoân-kéng seng-tióng. Pēⁿ-thâng-hāi chió. Tiāⁿ-tiāⁿ hō·-lâng chèng lâi chò chhiū-lî-á he̍k hoe-hn̂g khoàⁿ-súi iōng.
Chiò-tiān-âng êkengti̍t-ti̍t khia-khí, chē hun-ki.
Hió-áhō·-seng, ke-nn̄g-hêng, phi-chiam-hêng, he̍k khoah ke-nn̄g-hêng, chiam-thâu koh ū kì-á-khí-hêng ê pian-iân, soàⁿ-hêng thok-hio̍h (線形托葉), hio̍h-á piáu-bīn chhián-chhián êchheⁿ-sekkim-ku̍t-kim-ku̍t.
Hoeâng-sek, ùi hio̍h-pèⁿ ê koh-ē-lang hoat-chhut (e̍k-seng), ū tn̂g-tn̂g ê hoe-pèⁿ; hoe-pān 5 phìⁿ kńg-lê-hêng pâi-lia̍t; hoe-lúi thut-chhut tī hoe-pān goā-kháu-bīn,hiông-lúiseⁿ tī chū-thâu ē-kha.
Kóe-chísīsok-kó, ke-nn̄g-hêng.
Chhian-chhah-hoatlâi thoàⁿ-chéng, 7 goe̍h kàu 9 goe̍h sī siāng-sek-tóng ê kùi-chiat.
Chhun Hoe Bāng Lō͘

Chhun Hoe Bāng Lō͘(hàn-jī:春花望露) sīTâi-oânBîn-kan Chuân-bîn Tâi-sī Kong-sitīTâi-oân Piau-chún-sîLé-pài-itkahLé-pài-gō͘àm-sî 20:00 pò͘-chhut êHiong‑thó-kio̍k.
Siuⁿ-si-á

Siuⁿ-si-á(相思仔, 學科 Leguminosae 學名:Acacia confusa) sīTâi-ôanchāi-tē ê gôan-seng chhiū-chéng, mā sī chá-kî chòhóe-thòaⁿê tiōng-iàu chhiū-á. Ē-tàng cha̍h hong koh m̄-kiaⁿ khó-hoāⁿ. Hio̍h-á ná sè-sè-á ê khau-to-hêng. Jo̍ah-thiⁿ 5-6 go̍eh--á ē khui-hoe, hoe sī n̂g-ê, náhún-îⁿ-á tōa-sè, nā kàu khui-hoe ê kùi-chiat, tō kui châng lóng n̂g gìm-gìm, kiat-chí sī chhim ka-pi sek ê tāu-nge̍h-á,  chhiú-chéng-thâu-á hiah tn̂g.
Tēng Ú-hiân

Tēng Ú-hiân(Hàn-jī: 鄧雨賢,Kheh-gí: Then Yí-hièn,1906 nîLiông-thâm–1944 nîTek-tang), Ji̍t-pún sî-tāiTâi-oânliû-hêng-koa ê chok-khek-ka. Tī 1933 nî kàu 1935 nî tiong-kan chhòng-chok chhut kúi-nā-tiâu chhut-miâ ê koa, pau-koat "Bāng Chhun-hong". Liông-thâm-hiong ūi i li̍p 1 sian tâng-siòng kì-liām.
I seⁿ tīThô-á-hn̂gLiông-thâmchit êKheh-lângchng. Lāu-pē sī Hàn-o̍h-á-sian. 3-hoè sî kui-ke poaⁿ khì tīTâi-paksiâⁿ-lāi. Tha̍kBáng-kàKong-ha̍k-hāu. TùiTâi-pak Su-hoān Ha̍k-hāupit-gia̍p liáu-āu, hông phài khì Tâi-pak Ji̍t-sin Kong-ha̍k-hāu kà-chheh.
24 hoè khì Ji̍t-pún liû-ha̍k.
1932 nî tâu-ji̍p liû-hêng-koa ê chhòng-chok. I sī Kó·-lûn-bí-a (古倫美亞) Chhiùⁿ-phìⁿ Kong-si ê choan-jīm chok-khek-ka. I it-seng ê chhòng-chok liōng chhiau-koè 50 siú. M̄-koh i ê khek lóng phoèHō-ló-oēa̍h-sīJi̍t-pún-oēê koa-sû, m̄-bat ūKheh-oē--ê.
Āu--lâi tńg khì chng-kha,Sin-tekKiong-nâkà-chheh.
1944 nî in-ūi hì-pēⁿ kiam sim-chōng-pēⁿ lâi koè-sin.
Kài-giâmsî-tāi êTiong-hoâ Bîn-kokkoaⁿ-hong tùi i hit siú "Sù-kùi-hông" (四季紅) ê koa-miâ ū ì-kiàn, só·-í ū kúi-nā-10-tang ê sî-kan sī hō-chò "Sù-kùi-iâu" (四季謠). 1980 nî-tāi khai-sí kái tńg-khì goân-miâ.
Tâi-oân tó-goā êo·-miâ-toaⁿsiā-khu kā "Bāng Chhun-hong" ê ì-gī choán kàu chèng-tī ê chân-chhù.
炒桂花翅

炒桂花翅，或者就咁叫桂花翅，係傳統廣府菜，亦將魚翅（近年講環保，興用素翅代替）、芽菜同雞蛋等材料炒埋一碟，雞蛋炒到好似桂花咁，有時亦會落埋金華火腿絲吊味。
如果唔用魚翅，可以將佢換成花膠（魚肚），整成炒桂花肚。
桂花路 (廣州白雲)

桂花路（粵拼：gwai3faa1lou6）係中國廣東省廣州市入面嘅一般馬路，呢條馬路響白雲區嘅桂花崗嗰度。成條馬路東西走向，西邊從解放北路開始，一直向東去到飛鵝路嗰頭。
全長400米，闊9米，雙向2車道。
喺好耐之前未開馬路嗰陣，呢條馬路入面主要係種桂花嘅植物响度先至改咗噉嘅名。
呢度啲路嘅順序係從西去到東嚟排嘅，其中加粗咗嘅字係主幹道：
珊瑚蚌

珊瑚蚌同桂花蚌係廣府菜酒樓菜式用到嘅其中一種海鮮，外表橙紅色，雖則個名有「蚌」字，但佢根本就唔係蚌，查實佢只不過係海參嘅內腔肌肉（俗稱海參筋或者海參腸）。珊瑚蚌嚟自紅海參，色水深啲；桂花蚌嚟自紅刺參，色水淺啲。
Gremolada

Gremolada(Italian:[ɡremoˈlaːta]) orgremolata(Italian:[ɡremoˈlaːda],Lombard:[ɡremuˈlaːda]) is agreen saucemade with choppedparsley,lemon zest, andgarlic. It is the standard accompaniment to theMilanesebraisedvealshankdishossobuco alla milanese.
Gremoladausually includes gratedlemon peel, although the zest from othercitrus fruits(lime,orange,grapefruit, etc.) may be used.
Variations including adding or substituting other herbs (such ascilantro/coriander,mint, and sage); leaving the herbs out (in favor of finely grated freshhorseradishand mincedshallot); or adding another pungent ingredient (such aspecorino romanocheese,anchovy, toastedpinoles, and gratedbottarga(dried salted fish roe)).
Media related toGremolataat Wikimedia Commons
Zest (ingredient)

Zestis a food ingredient that is prepared by scraping or cutting from the rind ofunwaxedcitrus fruitssuch aslemon,orange,citron, andlime. Zest is used to add flavor to many different types of food.
In terms offruit anatomy, the zest is obtained from theflavedo(exocarp) which is also called zest.The flavedo and white pith (albedo) of a citrus fruit together makes up itspeel.The amounts of both flavedo and pith are variable among citrus fruits, and may be adjusted by the manner in which they are prepared. Citrus peel may be used fresh, dried, candied, or pickled in salt.
After any surface wax has beenremoved, azester,grater, vegetablepeeler,paring knife, or even asurformtool is used to scrape or cut zest from the fruit. Alternatively, the peel is sliced, then excess pith (if any) cut away.
The white portion of the peel under the zest (pith, albedo ormesocarp) may be unpleasantly bitter and is generally avoided by limiting the peeling depth. Some citrus fruits have so little white mesocarp that theirpeelcan be used whole.
The zest and mesocarp vary with thegenetics of the fruit. Fruit with peels that are almost all flavedo are generallymandarins; relatives ofpomelosandcitronstend to have thicker mesocarp. The mesocarp ofpomelorelatives (grapefruit,orange, etc.) is generally more bitter; the mesocarp ofcitronrelatives (MexicanandPersian limes,alemowsetc.) is milder.Thelemonis a hybrid of pomelo, citron, and mandarin. The mesocarp is also edible, and is used to makesuccade.
Zest is often used to add flavor to different pastries and sweets, such aspies(e.g.,lemon meringue pie),cakes,cookies,biscuits,puddings,confectionery,candyandchocolate. Zest also is added to certain dishes (includingossobuco alla milanese),marmalades,sauces,sorbetsandsalads.
Zest is a key ingredient in a variety of sweet and sour condiments, includinglemon pickle, limechutney, andmarmalade.Lemon liqueursandliquorssuch asLicor de ororequire zest.
Zest is used in somecocktailsnot only for flavor and aroma but also for color as a garnish. For use as a cocktail garnish, zest often is cut in a long spiral called atwist. Cocktails featuring a twist includeDry MartiniandHorse's Neck. For maximum flavor and aroma, as inmulled wine, zest is simply cut from the fruit with a knife.
Medicinally, lemon peels can allegedly serve as anexfoliateand be used to treat calluses.
Bouquet garni

Thebouquet garni(Frenchfor "garnished bouquet";pronounced[bukɛɡaʁni]) is a bundle ofherbsusually tied with string and mainly used to preparesoup,stock,casserolesand variousstews.The bouquet is cooked with the other ingredients and removed prior to consumption.Liquid remaining in the bouquet garni can be wrung out into the dish.
There is no standard recipe forbouquet garni, but most French recipes includethyme,bay leafandparsley.It may also includebasil,burnet,chervil,rosemary,peppercorns,savoryandtarragon. Vegetables such ascarrot,celery(leaves orleaf stalks),celeriac,leek,onionandparsley rootare sometimes included in thebouquet.
Sometimes, thebouquetis not bound with string, and its ingredients are filled into a smallsachet, a piece of celery stalk,a net, or atea strainerinstead.Traditionally, the aromatics are bound within leek leaves, though acheesecloth,muslinorcoffee filtertied with butcher twine can be used.
Dishes made with abouquet garniinclude:
Ossobuco

Ossobuco(osobuko) jemilánskáspecialita z plátkůtelecíkližky přeseknutých přesmorkovoukostdušenýchse zeleninou, bílýmvínemavývarem. Často bývá doplněnoomáčkouzvanougremolataa tradičně se podává srisotto alla milanese,rizotempo milánsku.
Existují dva typy ossobuka: moderní verze, v níž jsourajčata, a původní verze, která je neobsahuje. Starší verze, tzv.ossobuco in bianco, je ochucenoskořicí,bobkovým listemagremolatou. Moderní a mnohem populárnějšíkuchařský receptzahrnuje rajčata,mrkev,celeracibuli.Gremolataje volitelným doplňkem.
Ossobucočiosso bucojeitalsky„kosts dírou“ (ossoje kost,bucodíra), což je odkaz na přeseknutou morkovou kost uprostřed plátku telecí kližky. Vzápadolombardskémmilánskémnářečíse tentopokrmnazýváoss bus.
Ossobucoje poprvé doloženo koncem19. století. Mohlo jít buď o rolnický pokrm, či vynález některé z milánskýchosteriínebolihospůdek.
V tomto článku byl použitpřekladtextu z článkuOssobucona anglické Wikipedii.
Osobuco

Elosobuco​ (etimología: ‘hueso [con] hueco’; enitaliano:ossobuco alla milanese;  enlombardo:oss bus a la milanesa) es un plato tradicional de lacocina italiana, originario deMilán(capital deLombardía).​ Desde la segunda mitad del sigloXXse ha convertido en un plato también muy frecuente en diversas partes del mundo.
Se trata de unguisopreparado conjarretede ternera, corte transversal del corvejón de la res, en rodajas de gran grosor (de al menos 3cm) y sin deshuesar. A menudo se sirve acompañado derisotto alla milaneseopolenta, dependiendo de la región.​
El osobuco se elaboraestofandola pieza de carne lentamente (cerca de dos horas) en vino blanco para que se aromatice, y finalizando la cocción en unasalsa de tomatey otras verduras (cebolla, zanahoria, apio, etc.). Algunas recetas empleancaldo de carneen su lugar. Se ha de servir la carne con el hueso y su médula. Generalmente se acompaña conarroz(que puede ser algún tipo derisotto) o algunas verduras cocidas.
Una variante tradicional en la cocina italiana se denominaossobuco a la gremolata. Se prepara sin tomate y se le acompaña de la famosa salsagremolata(compuesta deajo, piel delimóny diversas hierbas). Otra variante es elossobuco coi piseli(con guisantes).​
Jarrete

El términojarrete,caracú,​ossobuco,​canilla,chambarete,​  omorcillo,​ es la parte alta y con carne que va desde lapantorrillahasta lacorvade la pata del animal, incluyendo el hueso con su tuétano o caracú y la carne que lo rodea. En gastronomía, se prefiere la trasera por resultar más sabrosa.
En España al menos, el jarrete o morcillo es siempre sin hueso, a diferencia del osobuco que se sirve con el hueso y el tuétano.
Jarrete oxarretees un plato típico de lacocina tradicional gallega, especialmente en la zona deSantiago de Compostela, y generalmente se preparan guisados. En lacocina andaluza, se incluye dentro del cocido andaluzpucheroy en lacocina catalana, se incluye dentro del cocido catalánescudella i carn d'ollacomo una de las piezas de carne que componen esos platos. En el Norte de España se le suele llamarzancarrónal hueso del jarrete descarnado con sutuétano. En Asturias se le conoce también como chamón.
En Venezuela se le conoce comolagarto de reso simplementelagarto​ y es usada mayormente para la elaboración desopasysancochos.
EnEspañayCosta Rica​ cuando se habla deossobuco(rodaja de tres centímetros del hueso deternera, con carne) se recuerda a un estofado de carne de vaca, preparado con el corte del jarrete, incluyendo su hueso y la caña.
EnUruguay,ArgentinayChilese utiliza para la elaboración del cocido o puchero. EnMéxicose le llamachambarete​ a este corte con este propósito o para elaborar el guiso de osobuco, es el hueso del jarrete de vacuno que se ha cortado a través y se cuece con su tuétano y con la carne de alrededor.
La palabra ossobuco es de origen italiano de la región deMilány significahueso con agujero; se utiliza para referirse al corte de carne tersa y gelatinosa con el tuétano que se hace estofado o guisado.
Marmaón

Elmarmaónomarmahónes un plato de lagastronomía árabeyturcaque consta de pasta en bolitas con salsa ycarne. El marmaón es uno de los primeros platos árabes conocidos junto con lashojas de parra rellenas.
(Ingredientes para 8 personas)
1.- En unaollacon 2 litros de agua, cueza la carne, la cebolla, el pimentón y la zanahoria. Agregue la salsa de tomates, el ajo y aliñe con sal y pimienta. Revuelva para mezclar bien y cocine a fuego medio por 45 minutos, o hasta que la carne esté cocida.
2.- Cuele el caldo y manténgalo caliente. Reserve la carne y deseche las verduras.
3.- En una olla aparte, caliente la mantequilla y dore en ella los fideos granizo junto con el curry.
4.- Una vez dorados, baje el fuego y agregue 2 cucharones del caldo caliente. Revuelva para incorporar bien y deje cocinar por unos 5 minutos, de modo que los fideos de granizo vayan absorbiendo el caldo.
5.- Antes de que sea absorbido por completo el caldo, agregue 2 cucharones más, y revuelva siempre para que los fideos de granizo no se peguen.
Continúe cocinando hasta que los fideos estén cocidos y graneados: unos 20 minutos más.
6.- Tradicionalmente, se sirven por separado los fideos y el caldo con la carne. Actualmente, se puede servir el caldo en unpocilloacompañado por los fideos con la carne en otro.
Existen variantes en la receta del marmaón, tales como las siguientes:
Los Chiripitifláuticos

Los Chiripitifláuticosfue un programa infantil de gran éxito deTelevisión Españolaque se emitía por las tardes durante finales de los años 60 y principios de los años 70.​
En un principioLos  Chiripitifláuticosestaban incluidos en el programa para niñosAntena Infantil, pero, debido al éxito obtenido, pronto pasaron a tener su propio programa. Entre sus personajes estabanLocomotoro,el Capitán Tan,Valentina, elTío Aquilesy losHermanos Malasombra. En 1970, cuando pasaron a tener programa propio,Locomotorodesapareció y se les unieron, el payasoPoquito,Filetto Capocómicoy el niñoBarullo.​​
Fue el mayor éxito televisivo infantil enEspañahasta la llegada, a primeros de los años 70, deLos Payasos de la Tele.​
Personajes secundarios: Osobuco, la tía Rita.
Los Chiripitifláuticos popularizaron una serie de canciones, que alcanzaron un gran éxito entre los niños españoles de los años 60 y 70. Entre ellas podríamos destacarEl barquito chiquitito,Los hermanos Malasombra,La vaca Paca,Si quieres ser CapitányEl Reino del Revés, interpretadas, respectivamente, por todos los Chiripitifláuticos, los Hermanos Malasombra, Locomotoro, El Capitán Tan y Valentina. Con la canción "El burro Perico", cantada por El Capitán Tan, Locomotoro y Valentina, obtuvieron el primer premio en el primerFestival de la Canción Infantil de TVE, en 1967.​
También se solía cantar una nueva canción que era relevante a la aventura de esa semana.
Valentina popularizó también el saludo cantado:
Una gran parte de la serie consistía en los Chipiritiflauticos tomando parte en diversas aventuras que podrían durar entre uno a varios episodios.  El contenido de las aventuras podría consistir de cualqier cosa como El Oeste, laEdad Media, el Antiguo Egipto, el Espacio, cuentos de hadas, o novelas comoLos Tres Mosqueterosy también aventuras especiales como las deNavidad.
Amos del fuego

Amos del fuegofue unprograma de televisióngastronómicoparaguayo que busca al mejor parrillero del país, producido por Chena TV. Se estrenó el domingo 7 de abril de 2024 por el canal 9,SNT.​ Fue conducido por Cynthia «Chichi» De Recalde​ y el jurado estuvo compuesto por Leyzman Salim y Colaso Bo.​Finalizó el domingo 30 de junio de 2024, coronando como ganador a Nicki Stockl.​
El programa consiste en una competencia cuyo objetivo es buscar al mejor parrillero del país, en donde un grupo de asaderos semi profesionales y profesionales competirán por dicho título.
Se trata de una apuesta original no solo a nivel nacional, sino que también a nivel internacional que se desarrollará a lo largo de 13 capítulos.
Los participantes fueron seleccionados de un grupo de 250 postulantes. El programa se emitirá todos los domingos a las 20:30 horas y cada capítulo tendrá una duración de 90 minutos.
Todos los capítulos se filmarán en un conocido hotel de la ciudad deSan Miguel(Misiones) donde además los parrilleros deberán convivir durante el tiempo que duren las grabaciones.​
En cada programa participarán un número determinado de parrilleros que deberán sortear diferentes pruebas y desafíos para poder avanzar en la competencia.​
Habrá uno, dos o más eliminados por capítulo.
En los desafíos no solo utilizarán carne vacuna, sino que también se incluirán diversos tipos de proteínas como: pollo, cordero, cerdo, pescado, búfalo, entre otros.
Además deberán utilizar todos los tipos de parrilla que establezca el jurado.
Los criterios que se utilizarán para calificar a los participantes serán la cocción, la terneza y el sabor.
Para conseguir pasar a la siguiente etapa, los 26 parrilleros profesionales preseleccionados se enfrentaron en tres rondas. Solamente 13 de ellos lograron pasar a la siguiente fase de la competencia, donde sólo uno se convertirá en el mejor parrillero del país.
Al final de cada ronda, siendo dos grupos de 8 y uno de 10, 13 participantes fueron seleccionados. Los parrilleros que clasificaron a la siguiente etapa se dieron a conocer al final de cada capítulo, siendo 4 por grupo, en donde uno de ellos fue elegido como el mejor plato.
Gremolata

Lagremolataougremolada(de lalangue lombardegremolà, « réduire en grains ») est unepersilladeitalienneutilisée pour assaisonner traditionnellement l'osso bucoainsi que d'autres viandes blanches. On s'en sert également pour parfumer les pâtes.
Elle est composée d'unhachisdepersilet d'ail, d'huile d'oliveet dezestesrâpés decitronou d'orange.
La gremolata s'ajoute en fin de cuisson : elle termine aussi la décoration de l'assiette.
Certaines recettes y incorporent duromarinfrais haché ou un filet d'anchois, telles ladenominazione comunale (De.Co.)(it).
Poulet Marengo

Lepoulet Marengoouveau Marengooulapin Marengoousauce Marengoest unerecette de cuisinetraditionnellede la cuisine française à base de morceaux depouletmijotés dans unesauceà latomateet auvin blanc. Elle est créée et baptisée du nom de la victoire historique dupremier consul(et futurempereur)Napoléon Bonapartedu14 juin 1800, à labataille de Marengodans lePiémont(de lacampagne d'Italie (1799-1800)desguerres napoléoniennes). Ce « poulet de la victoire » est une de ses recettes préférées (en souvenir de cette importante victoire militaire de son règne) devenue depuis une célèbre recette decuisine française, déclinée enveauMarengo oulapinMarengo, etc.
Lalégende napoléoniennede l'histoire de Franceet de l'histoire de la cuisine françaiseveut que cette recette ait été créée par le cuisinier François Claude Guignet (dit Dunan, un des cuisiniers attitrés deNapoléon Bonaparte) le soir de l'importante victoire historique décisive de labataille de Marengocontre l'armée impériale autrichienneduSaint-Empire romain germanique. Il dispose d'une volaille mais, à cause de manques d'approvisionnement, se retrouve dépourvu d'ingrédients pour l'accommoder.
Dunan aurait alors improvisé cette recette avec tous les produits locaux qu'il put trouver aux alentours du champ de bataille, pour préparer le repas de la victoire du soir de Bonaparte, avecpoulet,tomate,œuf,champignon,huile d'olive,écrevisse,vin blanc,cognac,pain,persil… Il aurait découpé des morceaux de poulet (l'un des aliments préférés de Bonaparte) ausabre, qu'il aurait faitsauterau beurre et à l'huile d'olive, auxquels il aurait ajouté tomates, champignons,vin blanc,cognac, ail, persil, servi avec des écrevisses, desœufs frits, et descroûtonsdepaindorés(le tout probablement accompagné degevrey-chambertin, célèbrevin de Bourgognede l'ordinaire de Bonaparte). Napoléon aurait adoré ce plat et aurait demandé à Dunan de lui resservir à l'identique après chacune de ses futures batailles, à titresuperstitieuxdeporte-chance. Cette recette de victoire devenue célèbre et emblématique en France à cette époque contribue àla diffusion des tomatesdans lacuisine françaisedepuis laRévolution française.
La véracité de l'anecdote est cependant contestée par plusieurs historiens, estimant qu'elle date de 1858, sous la plume de Théophile Lepetit, qui appréciait rédiger des dictées inspirées par l'Histoire. Ce dernier se base sur les affirmations d'Édouard Fournier, lequel les tenait pour sa part d'un ouvrage d'Antoine Claude Pasquin.
La recette historique originale présumée du poulet Marengo se décline depuis sous de nombreuses variantes, en particulier de «veauMarengo » ou de «poulardeMarengo » ou de «lapinMarengo », etc.
Ce ragoût est à ce jour cuisiné avec des morceaux de viande colorés à l'huile d'oliveet aubeurre, puis cuits longuementà l’étoufféedans une sauce à latomate,champignons de Parisetvin blanc, avec éventuellement des croûtons de pain.
Ossobuco

Ossobucoatauosso buco(pelafalan[ˌɔssoˈbuːko];bahasa Lombard Barat:òss bus[ˌɔzˈbyːs]) adalah salah satu hidangan dariLombardia, terdiri dari potongan melintang bagian kakidaging sapi mudayang direbus dengansayuran,anggur putih, dan kaldu. Hidangan ini sering kali ditambahkan hidangan pendamping sepertigremolata, dan disajikan secara tradisional bersamarisotto ala milanese(risotto alaMilan) atau polenta, tergantung varian dari masing-masing regional. Bagiansumsumyang terdapat dalam tulang yang telah dilubangi, bagian yang dinyatakan sebagai bagian terlezat, adalah salah satu bagian yang menentukan rasa dan ciri khas dari hidangan ini.
Dua jenis hidangan ossobuco yang dikenal pada saat ini adalah versi modern di mana salah satunya menggunakan tambahan tomat di dalamnya, sementara yang lainnya tidak. Versi tertua atau yang paling pertama,ossobuco in bianco, ditambahkan bahan-bahan yang memperkuat aroma sepertikayu manis,daun salam, dangremolata. Versi modern yang merupakan versi yang populer saat ini diisi dengan bahan-bahan sepertitomat,wortel,seledri, danbawang; gremolata di sini merupakan bahan tambahan. Walaupundaging sapi mudamerupakan bahan utama tradisional yang digunakan untuk membuat hidangan ini, hidangan serupa yang menggunakan bahan utamadaging babijuga disebut dengan ossobuco.
Ossobucoatauossobucoadalahbahasa Italiauntuk "tulang berlubang" atau "tulang yang dilubangi" (ossoberarti tulang,bucoberarti lubang), yang referensinya adalah lubangsumsumyang terdapat pada bagian tengah tulang kaki daging sapi muda setelah dipotong melintang. Varian dariMilandalam bahasa Lombard, hidangan ini disebutòss bus.
Bahan utama dari hidangan ini, bagian kaki daging sapi muda, umum digunakan, harganya murah, dan memiliki rasa yang kuat. Walaupun pada awalnya agak keras, dengan direbus membuatnya menjadi lebih empuk. Potongan tradisional yang digunakan untuk hidangan ini berasal dari bagian atas tulang kaki, tepatnya bagiantulang keringyang memiliki proporsi tulang lebih banyaknya daripada daging dibandingkan dengan potongan daging sapi muda lainnya. Bagian tulang kaki tadi kemudian dipotong menjadi beberapa bagian dengan ketebalan sekitar 3 cm.The shank is then cross-cut into sections about 3 cm thick.
Walaupun resepnya bervariasi, pada umumnya proses dimulai dengan memasak potongan kaki daging sapi muda dengan mentega hingga berwarna kecoklatan setelah sebelumnya dibalut dengan tepung, sementara resep yang lain ada yang menggunakan minyak sayur ataulemak babi.Air rebusan yang digunakan untuk membuat hidangan ini umumnya adalah kombinasi antaraanggur putihdengan kaldu daging yang ditambahkan dengan beberapa potongan sayuran untuk memperkaya rasa.
Risotto ala milaneseadalah pendamping tradisional dariossobuco in bianco, menjadikan mereka sebagai hidangan satu set.Ossobuco (khususnya versi yang menggunakan bahan dasar tomat, yang dibuat di bagian selatansungai Po) juga dimakan dengan polenta atau kentang tumbuk.Masih di bagian selatan sungai Po, hidangan ini juga kerap kali disajikan denganpasta.
Risotto

Risotto(Italia:[riˈsɔtto]; Italia Utara:[riˈzɔtto]) adalah hidangannasicampur khasItaliaUtara, yaituberasyang dimasak dengankaldusehingga lengket menyerupaikrim. Kaldu yang digunakan dapat berasal dari daging, ikan, atausayuran. Banyak jenis risotto mengandungmentega,keju, anggur, danbawang. Risotto adalah cara paling lazim memasak nasi diItalia.
Di Italia, risotto biasanya disajikan sebagaiprimo(hidangan pembuka), disajikan sebelum hidangan utama. Akan tetapirisotto alla milanese, (pelafalan[riˈsɔttoallamilaˈneːse]), sering kali disajikan bersama denganossobuco alla milanese.
Risotto dapat dibuat dengan berbagai jenis kaldu; dari daging, ayam, sayuran, boga bahari, dan kacang-kacangan. Selain itu beberapa jenis anggur mungkin digunakan. Bahkan ada risotto arbei di Italia.
Banyak variasi memiliki nama masing-masing: