davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Limon turşusu

Limon turşusu(2-hidroksi-1,2,3-propantrikarbon turşusu, 3-hidroksi-3-karboksipentandiol) (C6H8O7) — ağ rəngli kristal maddədir; el arasında "lumu duzu" və ya "limon duzu" kimi da tanınır[1]Arxivləşdirilib2016-04-09 at theWayback Machine.
Ərimə temperaturu 153 °S-dir. Suda yaxşı həll olur. Etil spirtində həll olur. Dietil spirtində az həll olur. Üçəsaslı zəif turşudur. Limonturşusunun duzları və efirləri sitratlar adlanır.
Limon turşusulimonvə ya yabanınar şirəsindən, eləcə dətənbəkiyarpaqlaından, şəkər məhlulunu xüsusi göbələklərlə qıcqırtmaqla alınır. Qeyd edək ki, tütündə 7-8%, yabanı narda 9%, limonda isə 10%-ə qədər limon turşusu olur. Limon turşusunun limon və nar şirəsindən alınması çox mürəkkəb prosesidir. Bu zaman əvvəlcə təmiz və şəffaf şirə alınır. Bu məqsədlə yabanı nardan istifadə etmək məsləhətdir. Yabanı nar şirəsindən limon turşusu almaq üçün onu əhənglə qarışdırıb limon turşusununkalsiumduznu əldə edir, üzərinəsulfat turşusuəlavə etməklə sərbəst limon turşusu alırlar. Əmələ gələn kalsium-sulfat çökür və məhlul filtrdən keçirilərək təmizlənir. Məhlulun tərkibində 10%-dən 15%-ə kimi limon turşusu olur. Məhlul ehmalca buxarlandırılır və limon turşusunun konsentrasiyası artır. Məhlul soyudulur və limon turşusu kristallaşdırılır. Alınmış kristalları ağır metallardan və boya maddələrindən təmizləmək üçün onu hidrogen-sulfid, əhəng suyu və aktivləşdirilmiş kömürlə təmizləyirlər.
Kristallaşdırılma üsulundan asılı olaraq yeyinti məqsədləri üçün istifadə olunan limon turşusu xırda və ya irikristallarşəklində olur. Limon turşusu suda və spirtdə yaxşı həll olur. Xoş turş malikdir, ağızın selikli qişasını qıcıqlandırmır. Şirniyyat məmulatlarının, kompotların və digər yeyinti məhsullarının hazırlanmasında və kulinariyada istifadə olunur. Texniki və tibbi məqsədlər üçün də tətbiq edilir.
Pərakəndə satış üçün limon turşusu 10-20 q kütlədə kağız (karton) qutucuqlarda qablaşdırılır. Yeyinti sənayesində, sipirtsiz içkilərin,kompotvə mürəbbələrin istehsalında, eləcə də kulinariyada daha çox istifadə edilir.
Limon çəngəli

Limon çəngəli— limon dilimlərini hərəkət etdirmək üçün istifadə edilən kiçik (4+düymuzunluğunda) süfrə ləvazimatı. Limon çəngəlləri 19-cu əsrin son rübündə digər xüsusi süfrə ləvazimatları ilə birlikdə məşhurlaşmışdır.Çəngəl süfrədə limon dilimlərinin üzərinə qoyulurdu.Bir çox ixtisaslaşdırılmış qablardan fərqli olaraq limon çəngəlləri 21-ci əsrdə, əsas da restoranlarda hələ də istifadə olunur.
Limon çəngəli həmçinin xiyar dilimləri, zeytun,kərə yağı, hisə verilmiş balıq və pendir dilimlərini götürmək üçün də istifadə edilə bilər.
Sitrus

Sitrus(lat.Citrus) —bitkiləraləmininsabunağacıçiçəklilərdəstəsininsədokimilərfəsiləsinə aid bitki cinsi.
ƏsasənABŞ,Çin,Yaponiya,Hindistan,Pakistan,Avstraliya,Cənubi Amerika,Əlcəzair,Mərakeş,Aralıq dəniziölkələrində bitir.
Dünyanın subtropik və tropik zonalarında yayılmış. 40-dək növü (portağal,naringi,limon,qreypfrut,berqamot,sitronvə s.) məlumdur. Sitrus bitkilərinin meyvələri dadına, tərkibindəkilimon turşusuna,şəkər, C, P, B qrupu vitamnnləri, karotin (A provitamini) olmasına görə fərqlənir.
Sitrus bitkilərinin meyvəsi yeyilir, ondan şirə, mürəbbə, kompot, cem, povidlo və s. hazırlanır. Yarpağı, çiçəyi və meyvəsinin qabıqından ətriyyatda, yeyinti sənayesində işlədilənefir yağı(2—3,5%) alınır. Sitrus bitkiləri şaxtaya az davamlıdır.
Sitrus bitkiləri Azərbaycanda Lənkəran-Astara zonasında becərilir.
Təndirdə qızardılmış cücə

Təndirdə qızarldılmış cücə (toyuq)AzərbaycanvəHindistanmətbəxlərinə aid olan dadlı yeməklərdən biridir.
Təmizlənmiş  bütöv cücəyə duz, istiot vurulur və şişə taxılır. Səthinə xama sürtülür, təndirdə qızardılır. Hazır cücə boşqaba qoyulur və doğranmış pomidor, limon, baş soğan və göyərti ilə bəzədilir.
Balıq kababı

Nərə balığı adi qaydada təmizlənir. 40-50 qramlıq tikələrə doğranılır, duz, istiot vurulur və üzərinə xama sürtülüb 7-10 dəqiqə manqalda qızardılır. Hazır balıq kababının yanına təzə pomidor, doğranmış soğan və limon dilimləri qoyulur. Narşərab və sumaq süfrəyə ayrıca verilir.
Buzlu çay

Buzlu çay,Buz çayvə yaSoyuq çay— buz ilə bir stəkan soyuq çayın qarışığıdır,şəkərlivə ya şəkərsiz verilir. Buzlu çay həmçinin popyular paketlənmiş içkidir. Buzlu çaylimon,şaftalı,malina, turş limon , pəşın meyvəsi,çiyələkvəgilaskimi geniş yayılmış  ilə dadlandırılmış sirop ilə qarışıq ola bilər.
Turşu qovurma

Əti yuyub bişirin. Şabalıdı çərtib 5 dəqş qaynar suda bişirin. Sudan çıxarıb, qabığını soyun. Albuxarana 3–4 dəq. suda saxlayıb suyu boşaldın.
Baş soğanı həlqəli doğrayıb yağda "ölənədək" (şəffaf olanadək) qızardın. Əti əlavə edib qızardın. Soğan qızılı olmalıdır, ət də qızarılmalıdır.
Ayrı bir tavaya bir az yağ və ətin bulyonunu (bişirilmiş ətdən qalmış) töküb balaca odda şabalıdları qızardın. Eyni üsulla albuxaranı da qovurun. Bunları ətlə soğanın üstünə töküb astaca qarışdırın.
Fincana 0,5 ç.q. limon turşusu, bir az duz və 0,5 ç.q. sarıkök töküb 0,5 stəkan qaynar su əlavə edib qarışdırın. Əriyəndən sonra ətin üstünə töküb qarışdırın. 0,5–1 saat ərzində balaca odda xörək bişməlidir. Yaddan çıxmasın vaxtaşırı astaca qarışdırın.
এলাচি লেবু

এলাচি লেবুএকধরনের সুগন্ধি লেবু। এর সুঘ্রাণের জন্যই এই রূপ নামকরণ করা হয়েছে। এটি আকারে ২ ইঞ্চি থেকে ৪/৫ ইঞ্চি ও গোলাকৃতির হয়ে থাকে। ভিটামিন সি'র উৎকৃষ্টতম উৎস।
জাম্বুরা

জাম্বুরাবাবাতাবি লেবুবাতুরুনজা(বাংলাউচ্চারণ:[জাম্বুরা](শুনুন)) এক প্রকার লেবু জাতীয় টক-মিষ্টি ফল। এর ইংরেজি নাম Pomelo (pummelo বা pommelo) এবং বৈজ্ঞানিক নামCitrus maxima (সাইট্রাস ম্যাক্সিমা)বাCitrus grandis (সাইট্রাস গ্র্যান্ডিস)।বিভিন্ন ভাষায় এটি পমেলো, জাবং, শ্যাডক, তরুনজা ইত্যাদি নামে পরিচিত। বাংলাদেশের কিছু কিছু এলাকায় একে ছোলমও বলা হয়, এবং মৌলভীবাজার জেলার জুড়ি উপজেলাধীন সাগরনাল এর লোক এটাকে মাতুল জামির। কাঁচা ফলের বাইরের দিকটাসবুজএবং পাকলে হালকা সবুজ বাহলুদরঙের হয়। এর ভেতরের কোয়াগুলো সাদা বা গোলাপী রঙের। এর খোসা বেশ পুরু এবং খোসার ভিতর দিকটা ফোম এর মত নরম । লেবু জাতীয় ফলের মধ্যে এটাই সবচেয়ে বড়; যা ১৫-২৫ সেমিব্যাসবিশিষ্ট হয়ে থাকে।এর ওজন ১-২ কেজি হয়। এর আদিভূমি দক্ষিণ ও দক্ষিণ-পূর্ব এশিয়া।
প্রতি ১০০ গ্রাম ভোজ্য বাতাবি লেবু বা জাম্বুরায় রয়েছে খাদ্যশক্তি ৩৮ কিলোক্যালরি।প্রোটিন০.৫ গ্রাম। স্নেহ ০.৩ গ্রাম।শর্করা৮.৫ গ্রাম। খাদ্যআঁশ ১ গ্রাম। থায়ামিন ০.০৩৪ মিলি গ্রাম। খনিজ লবণ ০.২০ গ্রাম। রিবোফ্লেভিন ০.০২৭ মিলি গ্রাম। নিয়াসিন ০.২২ মিলি গ্রাম। ভিটামিন বি২ ০.০৪ মিলি গ্রাম। ভিটামিন বি৬ ০.০৩৬ মিলি গ্রাম। ভিটামিন সি ১০৫ মিলি গ্রাম। ক্যারোটিন ১২০ মাইক্রো গ্রাম। আয়রন ০.২ মিলি গ্রাম। ক্যালসিয়াম ৩৭ মিলি গ্রাম। ম্যাগনেসিয়াম ৬ মিলিগ্রাম। ম্যাংগানিজ ০.০১৭ মিলিগ্রাম। ফসফরাস ১৭ মিলিগ্রাম। পটাশিয়াম ২১৬ মিলিগ্রাম। সোডিয়াম ১ মিলিগ্রাম। জাম্বুরা একটি ভিটামিন সমৃদ্ধ ফল। এর পুষ্টিমান অনেক উন্নত।
জাম্বুরাঠান্ডা,সর্দি-জ্বরজনিত সমস্যার জন্য খেলে ভাল ফলাফল পাওয়া যায় । এটি শরীরের রোগ প্রতিরোধ ক্ষমতা বাড়াতে সহায়তা করে। জাম্বুরাতে বিদ্যমান বায়োফ্লভনয়েড বেশি থাকায় ব্রেস্ট ক্যান্সারের সংক্রমণ থেকে রক্ষা করে।ভিটামিন ‘সি’ বেশি থাকায় রক্তনালির সংকোচন-প্রসারণ ক্ষমতা বৃদ্ধি পাওয়ায়ডায়াবেটিস,জ্বর, নিদ্রাহীনতা, মুখের ভেতরে ঘা,পাকস্থলীওঅগ্ন্যাশয়েরবিভিন্ন রোগ নিয়ন্ত্রণে সাহায্য করে।কোলেস্টেরলনিয়ন্ত্রণ করে, সেই সঙ্গে বিভিন্ন ধরনেরহৃদরোগেরহাত থেকে রক্ষা করে।নিয়মিত জাম্বুরা খেলেকোষ্ঠকাঠিন্যদূর হয় ও পেটের নানা রকম হজমজনিত সমস্যার প্রতিকার হয়।
কাফির লেবু

কাফির লেবুযাকে ইংরেজিতে অনেকসময় ম্যাকরুট লাইমঅথবা মরিশাস পাপেডানামে ডাকা হয়, এক ধরনের লেবুজাতীয় ফল যার আদিনিবাস হচ্ছেবাংলাদেশ,ভারত,নেপাল,ইন্দোনেশিয়া,মালয়েশিয়া,থাইল্যান্ডএবংফিলিপাইনসহ উষ্ণমণ্ডলীয় অঞ্চল। এর ফল এবং পাতা দক্ষিণ এশীয় রন্ধনশৈলীতে এবং নির্যাস তেল সুগন্ধি শিল্পে ব্যবহৃত হয়। এই গাছের পাতা চটকালে লেবুর গন্ধ পাওয়া যায়।
ইংরেজিভাষায় এই লেবুকে কাফির লাইম, ম্যাকরুট লাইম বলে ডাকা হয়। কাফির নামকরণের উৎস অনিরুপিত, সাধারণত মুসলমানগণ অমুসলিম বোঝাতে কাফির শব্দ ব্যবহার করে থাকে। আর এই লেবুটি অমুসলিম প্রধান অঞ্চলে জন্মে থাকে বলে এরকম নামকরণ হয়ে থাকতে পারে। কিন্তু এর পেছনে কোন জোরালো প্রমাণ নেই।
এরবৈজ্ঞানিক নামসিট্রাস হিস্ট্রিক্স। এটা ইন্দোনেশিয়ায় জেরুক লিমাও এবং ফিলিপাইনে কাবুয়াও নামে পরিচিত। লাগুনা প্রদেশের কাবুয়াও শহরের নাম এই ফলের নামে নামকরণ করা হয়েছে।
কাফির লেবুর গাছ কাঁটাযুক্ত ঝোঁপজাতীয়, ৬ থেকে ৩৫ ফুট উঁচু, সুগন্ধিত, বিশেষ আকৃতির পাতাবিশিষ্ট। ফলের খোসা অমসৃণ, কাঁচা অবস্থায় সবুজ এবং পরিপক্ব দশায় হলুদ রঙের হয়। বাহ্যিক চেহারা এবং ছোট আকারের কারণে একে সহজে আলাদা করা যায়। ফলের প্রস্থ ৪ সেন্টিমিটার।
এই গাছের সব থেকে বহুল ব্যবহৃত অংশ হলো পাতা যা তাজা, শুকনো বা হিমায়িত অবস্থায় ব্যবহার করা হয়। থাই ও লাও রন্ধনশৈলীতে টম ইয়ামের মত খাবার প্রস্তুতিতে পাতা ব্যবহৃত হয়। কম্বোডীয় রন্ধনশৈলীতে কুরুয়েং তৈরিতে পাতা ব্যবহৃত হয়। ভিয়েতনামী রন্ধনশৈলীতে মুরগী রান্নায় স্বাদ বাড়াতে এবংশামুকসিদ্ধের সময় অস্বস্তিকর গন্ধ দূর করতে কাফির লেবুর পাতা ব্যবহার করা হয়।
ইন্দোনেশীয় রন্ধনশৈলীতে (বিশেষ করে বালি রন্ধনশৈলী ও জাভা রন্ধনশৈলী) সত আয়াম খাবার প্রস্তুতিতে এবং মুরগী ও মাছের তরকারিতে ইন্দোনেশীয় তেজপাতার সাথে কাফির লেবুর পাতা ব্যবহার করা হয়। দক্ষিণ ভারতীয় রন্ধনশৈলী, মালয়েশিয় রন্ধনশৈলী এবং বর্মী রন্ধনশৈলীতে কাফির লেবুর পাতা ব্যবহৃত হয়।
লাও এবং থাই তরকারির ঝোলে সুগন্ধি আনতে লেবুর খোসা ব্যবহার করা হয়। ক্রিয়োল রন্ধনশৈলীতে ফলের রস ব্যবহার করা হয়। কম্বোডীয় রন্ধনশৈলীতে পুরো ফলটিকে খাওয়ার জন্য ক্রিস্টালাইজ করা হয়।
কিছু এশীয় দেশে এই ফলের রস এবং খোসাবাটা প্রথাগত চিকিৎসা ব্যবস্থায় ব্যবহার করা হয়। শ্যাম্পুতে লেবুর রস ব্যবহার করা হয়। বিশ্বাস করা হয় এটা মাথারউকুনমেরে ফেলে।
থাইল্যান্ডে ফলের রস কাপড় ও চুলের পরিষ্কারক হিসেবে ব্যবহার করা হয়। কম্বোডিয়ায় ধর্মীয় অনুষ্ঠানে লেবুর টুকরো মেশানো পানি পরিবেশন করা হয়।
লেবু ভারবেনা

লেবু ভারবেনা(দ্বিপদ নাম:Aloysia citrodora) (সাধারণ নাম:lemon verbenaএবংlemon beebrushহচ্ছেএলোয়সিয়াগণেরএকটিসপুষ্পক উদ্ভিদ। এটি পশ্চিম দক্ষিণ আমেরিকার স্থানীয় উদ্ভিদ। এটি সপ্তদশ শতকে ইউরোপে আনে স্পেনীয় ও পর্তুগীজরা এবং ইউরোপের মাটিতে চাষ শুরু করে।
এই গাছের পাতা থেকে লেবুর ঘ্রাণ আসে। তাই এদের পাতা মাছ বা মুরগি রান্নায় লেবুর ঘ্রাণের জন্য ব্যবহার করা হয়। এদের শুকোনো পাতা সবুজ চা হিসেবে খুবই উপকারি। শরীরের রোগপ্রতিরোধ ক্ষমতা বাড়াতে এই চায়ের জুড়ি নেই। জ্বর ও কফে সাহায্যকারি এদের চা অথবা পাতার রস। হজমে সাহায্যকারী অদ্ভুত এই পাতার চা মানসিক চাপ কমাতে সাহায্য করে। চা বানাবার পদ্ধতি হচ্ছে তিন চামচ শুকোনো পাতা ২/১ কাপ ফুটন্ত পানিতে ১০ মিনিট ভিজিয়ে রেখে ছেকে ১ চামচ মধু মিশিয়ে অথবা মধু ছাড়া ও খেলে হবে। পাতা ফুটানো যাবে না।
নেপালি রন্ধনশৈলী

নেপালি রন্ধনশৈলীনেপালের সাংস্কৃতিক বৈচিত্র্য ও ভৌগোলিক অবস্থানের কারণে নৃতাত্ত্বিক,  মাটি এবং আবহাওয়ার উপর নির্ভর করে। ডালভাত তরকারি (নেপালি: दाल भात तरकारी) সমগ্রনেপালজুড়েই খাওয়া হয়। সাধারণত গরম ভাতের উপর মশলা দিয়ে রান্না করা মসুর ডাল পরিবেশন করা হয়। অনেকসময় সব্জি তরকারি পরিবেশিত হয় যা নেপালে তরকারি নামেই পরিচিত। প্রচুর মশলাযুক্ত আচার (अचार) খাবারের আনুষঙ্গিক অংশ। লেবুর টুকরো সাথে কাঁচা মরিচ পরিবেশন করা হয়। ধিন্ডো (ढिंडो) নেপালের ঐতিহ্যবাহী খাবার। নেপালী রন্ধনশৈলীর উপর এশীয় রান্নার প্রভাব রয়েছে। এদের খাবার সমূহতিব্বত, ভারতীয় ও থাই উৎস থেকে এসেছে। তিব্বতীয় খাবারে নেপালী মশলা দিয়ে তৈরী মম নেপালের অন্যতম জনপ্রিয় খাবার। প্রথমদিকে এর মধ্যে মহিষের মাংসের পুর দেয়া হতো। তবে বর্তমানে ছাগল, মুরগির পাশাপাশি শাকসবজির পুরও দেওয়া হয়। তিহারের মত উৎসবের সময়েসেল রোটিএবংপাত্রেখাওয়া হয়। চীনা নুডলসের উপর ভিত্তি করে তৈরি চাওমিন আধুনিক নেপালে খুবই জনপ্রিয়।
নেপালীরা প্রতিদিন দুইবেলা ডাল ভাত তরকারি খেয়ে থাকে। যদিও সেচের মাধ্যমে চাষ করা জমি থেকে পর্যাপ্ত সরবরাহ আসেনা। রোটি অথবা চাপাতি তৈরীতে গম, মকাই তৈরীতে ভুট্টা, জাউ তৈরীতে বার্লি ব্যবহৃত হয়। তরকারি হিসেবে সবুজ শাক ও শুটকি শাক, মুলা, আলু, টমেটো, শিম, ফুলকপি, বাঁধাকপি,  মিষ্টিকুমড়ো ইত্যাদি ব্যবহৃত হয়।
ঐতিহ্যগতভাগে পাহাড়ে ফল চাষ করা হয়। এর মধ্যে আছেকমলা লেবু,কাফির লেবু(কাগতি), লেবু,নাশপাতিইত্যাদি। ৮০০ মিটার উচ্চতায় আম চাষ হয়।
দই ও মাংসের তরকারি (মাসু) বা মাছ সহযোগী খাবার হিসেবে পরিবেশন করা হয় যখন এটা সহজপ্রাপ্য হয়। মুরগি (কুকুড়া) এবং মাছ সাধারণত সকল নেপালীরা খায় তবে খাস ব্রাহ্মণ জাতের লোক (বাহুন) নিরামিষভোজী হয়।
কট্টর হিন্দুরা কখনো গোমাংস (গাইকো মাসু) খায় না। তারা গরুর মত হওয়ার কারণে মহিষ এবং চামরী গরুর মাংসও পরিহার করে। ঐতিহ্যগতভাবে গৃহপালিত শূকর (শুংগোরকো মাসু) শুধুমাত্র আদিবাসিরা খেয়ে থাকে। অনুদিকে ঐতিহ্যগতভাবে মাগারগণ বন্য শূকর শিকার করে ও খায়। বন্য শূকর বন্দী করে প্রতিপালনের মাধ্যমে একটি প্রকরণের সৃষ্টি হয়েছে যার মাংস পাহাড়ি নৃগোষ্ঠীর মধ্যে জনপ্রিয়।
হিমালয়ান রন্ধনশৈলী সাংস্কৃতিক ভাবে তিব্বতি প্রভাবে প্রভাবিত এবংহিমালয়ও ট্রান্স-হিমালয় অঞ্চলের নৃগোষ্ঠীর সংগে সম্পর্কিত।  বার্লি, জোয়ার, রাই ইত্যাদি শীত সহ্যকারী দানা প্রায়শইনুডলসবা সম্পা তৈরীতে ব্যবহৃত হয়। চায়ের সংগে ঘি এবং লবণ মিশিয়ে ঘি চা তৈরি করা হয়। ভ্রমণের সময়ে সম্পা ময়দার দিয়ে তৈরি খাবার এবং এই চা খাওয়া হয়। শস্য থেকে মদ্যজাতীয় পানীয়ও প্রস্তুত করা হয়।  এই অঞ্চলেআলুআরেকটি গুরুত্বপূর্ণ প্রধানশস্যওখাদ্য। নিম্নভূমি থেকে পর্যাপ্ত পরিমাণ চাল আমদানি করা হয়। চমরীগাইয়েরমাংসওদুধখাওয়া হয়। মম তৈরীতে প্রায়শইমাংসব্যবহৃত হয়।
Citron

Citron(nebocitrón) jeplodcitronovníku(Citrus ×limon), hybridního druhu dřeviny z roducitrusů. Plody citronů jsou tzv.hesperidiaa jsou vejcovitého tvaru, velikosti pěsti nebo větší. Jsou žluté a mají výrazně kyselou chuť.
Citrusyz řad citroníků pochází zesubtropů. VČesku, nebo obecněji v mírném pásu, je lze pěstovat pouze veskleníkuči doma při pokojových teplotách. Ideální jsou slunné, závětrné balkony. Ve velké míře se průmyslově pěstuje vItálii. Oblastí původu je zřejmě Indie, Barma či Čína. Vzrostlý strom může v závislosti na druhu a lokalitě rodit ročně něco mezi 200 až 1 500 citrony.
Citrony obsahují velké množstvíkyseliny askorbovéakyseliny citronové(3,5–8,0 g/100 g), mají přibližně kolem 87 % vody.Proto se využívají jako přírodní okyselovadlo do řady pokrmů, nebo se z nich mačká kyselá šťáva. Dále obsahujíbioflavonoidy,pektin, vonnésilice,provitamin A,vitamin B, cca 3 %sacharidů. Je též zdrojemvápníku,draslíku,fosforu,hořčíku,železa,zinkua dalších.
Tabulka udává dlouhodobě průměrný obsah živin, prvků,vitamínůa dalších nutričních parametrů zjištěných v dužině plodů citronu.
Například citronový olej z kůry lze použít jakoolejové mořidlo.
Voňatka citronová

Citronová tráva(Cymbopogon citratus,anglickylemon grass),českysprávněvoňatka citronováje statná, vytrvalátropickátrávaz čeledilipnicovitých. Pochází z jihovýchodníAsie, ale hojně se pěstuje i vAfrice,AmericeaAustrálii. RodCymbopogonzahrnuje přes 30 druhů.
Lidově je v češtině nazývána také citronela, v Asii např. heong man, lenabatu, sereh.
Citronová tráva je vytrvalá, statná rostlina. Vytváří mohutnétrsytenkých a dlouhých šedozelenýchlistů, které dorůstají do výšky až 150 cm. Protože tato rostlina tvoří jen málokdysemena, množí se především vegetativně. Všechny části citronové trávy jsou charakteristické silně citronovouvůní. Včepelích, pochvách i plevách jsou totiž exkreční buňky se silicemi. Jsou tosilicecitral,nerol,limonen,linaloolageraniol. Dále citronová tráva obsahujeflavonoidypůsobící jakoantioxidanty.Díky obsaženým látkám lze tedy citronovou trávu zařadit i mezi léčivé rostliny.
Citronová tráva se využívá do kosmetických přípravků, k výrobě parfémů, solí do koupele, esenciálních olejů či k přípravě lahodného citronovéhočaje. V asijské kuchyni se používá k dochucovánípokrmů. Do jídel se obvykle využívají cibulovité konce trávy, které se nakrájí na plátky. Tužšístonkyjsou používány jakokoření. Obvykle se citronová tráva kombinuje s česnekem,koriandrem,paprikouči šalotkou. Lze ji využít v čerstvém, zmraženém, sušeném i konzervovaném stavu, výrazné citronové aroma tím neztrácí. Je také přidávána do vonných tyčinek, protože odpuzujehmyz.
Snižujecholesterolvkrvi, působí blahodárně nanervovéchoroby, horečky,maláriia chřipky. Čaj z listů citronové trávy usnadňuje trávení, zvyšuje schopnost koncentrace, stimulujelaktacia napomáhá detoxikovatjátra,močový měchýřaledviny.V roce 2006 zjistil výzkumný týmBen Gurionovy univerzity v NegevuvIzraeli, že užívání citronové trávy způsobuje programovanou smrt nádorovýchbuněk, zatímco normální buňky jsou ponechány nepoškozené.
VČeské republiceje možné citronovou trávu pěstovat pouze jako přenosnou rostlinu, protože není mrazuvzdorná. Doporučuje se pěstovat na plném slunci v propustné hlinito-písčitézemině. Vyžaduje pravidelnézalévánía přihnojování. Vzhledem k jejímu následnému gastronomickému využití jsou vhodná pouze přírodníhnojiva.
Citronová tráva dobře přezimuje na světlém místě, připokojové teplotěči v chladnějších prostorech a při omezené zálivce.
Kyselina citronová

Kyselina citronováje slabátrikarboxylová kyselinanacházející se vcitrusovýchplodech. Je přírodní konzervační látkou a používá se jako dochucovací prostředek jídel, nealkoholických a alkoholickýchnápojů. Vbiochemiije důležitým meziproduktem vcitrátovém cyklu.
Kyselina citronová se nachází v různých druzíchovoceazeleniny, největší výskyt (největší koncentrace) je vcitronechalimetkách, kde může dosáhnout až 8 % hmotnostisušiny.
Kyselina citronová je při pokojovéteplotěbílákrystalickálátka. Vyskytuje se buď jako bezvodá, nebo jako monohydrát. Bezvodá krystalizuje z horké vody, zatímco její monohydrát krystalizuje za studena. Monohydrát může být převeden na bezvodou kyselinu při 74 °C. Kyselina citronová je velmi dobře rozpustná ve vodě (59,2 g/100 ml při 20 °C) a také se dobře rozpouští vethanolu. Z chemického hlediska má kyselina citronová vlastnosti jako ostatníkarboxylové kyseliny. Při zahřátí nad 175 °C se rozkládá nakyselinu akonitovou.
Objev kyseliny citronové je připisován perskémualchymistoviz8. stoletíDžábiru Ibn Hajjánovi. Středověcí evropští učenci si byli vědomi existence přírodní kyseliny v citronech a citronových šťávách. Švédský chemikCarl Wilhelm Scheelepoprvé izoloval kyselinu citronovou v roce1784krystalizací z citronové šťávy. V průmyslovém rozsahu se začala kyselina vyrábět v roce1860. V roce1893objevilC. Wehmer, že některé druhy plísněPenicilliumdokážou produkovat kyselinu citronovou zcukru. Nicméně tento mikrobiální způsob výroby kyseliny nebyl průmyslově důležitý až do první světové války, která přerušila italský export citrusů.James Curriev roce1917objevil, že plíseň druhuAspergillus nigermůže účinně vyrábět kyselinu citronovou. O dva roky později firma Pfizer započala průmyslovou výrobu kyseliny citronové na tomto principu.
V dnešní době převažuje průmyslová výroba pomocí kulturyAspergillus niger. Při této výrobě je kultura krmenasacharózou, aby produkovala kyselinu. Poté je kultura zfiltrována a kyselina je z výsledného roztoku vysrážena pomocíhydroxidu vápenatého. Ze vzniklévápenaté soli kyseliny citronovése samotná kyselina získá pomocíkyseliny sírové.
V potravinářství se kyselina citronová používá jako ochranná a dochucovací látka, hlavně u nápojů (bývá označována jakopřídatná látkaE 330). Soli (citráty, a především ty skovy) se používají jako zdroj minerálů při dietách či při onemocnění, kdy dané minerály organismu schází.
Díky schopnosti tvořit s kovychelátyse kyselina citronová přidává domýdela čisticích prostředků.
Ve fotografické chemii se používá jako kyselá součást některýchpřerušovacích lázníaustalovačů. Dá se však nahradit polovičním množstvím koncentrovanékyseliny octové.
Kyselina citronová zabraňujesrážlivosti krvea proto je používána také v krevních konzervách.
Hřib citronový

Hřib citronový(Boletus citrinusVenturi), téžhřib žlutavý(Boletus clavipes(Peck)Pilát&Dermek) je jedlá houba z čeledihřibovitýchřazená mezi tzv.pravé hřiby.
Dříve byl zařazen jako samostatnýdruh, ale v současnosti je považován za formuhřibu smrkového(Boletus edulis) zvanouhřib smrkový citronový(Boletus edulisf.citrinusVenturi(Muñoz)).To odpovídá nejen výsledkům molekulární analýzy z roku 2005, ale také absenci přesné barevné hranice mezi touto a běžnou formou hřibu smrkového.
Kloboukdosahuje 60–150 milimetrů, od mládí je žlutý (čímž se liší o běžné formy hřibu smrkového), na otlačených místech často hnědnoucí. Povrch v mládí plstnatý, později více či méně olysalý.
Rourkyipóryjsou totožné shřibem smrkovým.
Třeňje totožný shřibem smrkovým.
Dužninaje totožná shřibem smrkovým.
Mikroskopické znaky jsou totožné shřibem smrkovýmaž na trichodermové hyfy klobouku. Jejich obsah je bledý nebo žlutý, nikoli hnědý.
Radim Pařízek

Radim Pařízek(1. listopadu1953Český Těšín–2. března2021) byl leader a bubeník heavy metalové kapelyCitronapodnikatelv oblasti médií.NaPřírodovědecké fakultěMasarykovy univerzityvBrnězískal titulRNDr.Byl majitelem Rádia Čas, Čas Rock, Čas Country, dříve i rádia Hey, byl i majitel Televize Relax, Rebel, později Ltv Plus a chtěl koupit tv Retro, ale z prodeje sešlo.
Byl také jednatelem společnosti Digital Broadcasting s.r.o., která provozuje digitální televizní multiplex 24 v DVB-T2 a dříve multiplex 4 a Regionální síť 7 v DVB-T.
S kapelou Citron byl Radim Pařízek už od roku1979, vydali tři zlaté desky, prodali více než milion hudebních nosičů a v roce1988získali cenuZlatého Slavíka.
V médiích podnikal od r. 1998, Radim Pařízek byl majitelemRadia Čas, jedné z nejposlouchanějších rozhlasových stanic naMoravě,Radia Čas Rock, televizních stanicRelaxaRebela provozovatelem slevového portáluRadiomat.Provozoval také digitálnímultiplexy4,7a24.Provozoval také nahrávací studia Citron.
Konipas citronový

Konipas citronový(Motacilla citreola) jeasijský, výrazně žlutě zbarvenýkonipas. Vyskytuje se ve třech rasách (poddruzích) na východníSibiři, vÍránu,Mongolskui vPákistánua jihovýchodníČíně, kde zimuje. Chováním i hlasem je podobnýkonipasu horskému. Prostředím, které obývá (břehy vodních toků, rašeliniště, močály), je naopak podobnýkonipasu lučnímu, se kterým se může občas křížit.
Areálkonipase citronového se stále více posunuje na západ, doEvropy. Od roku1976hnízdí naUkrajině, od roku1982vBělorusku, od roku1987vLitvě, od roku1991vEstonskua od roku1993vLotyšsku. V posledních letech hnízdí také vPolsku(25-50 párů),Německu(1 pár),Slovensku(2 páry) aFinsku. Již v roce1976jednorázově zahnízdil vAngliia o rok později veŠvédsku. Evropská hnízdní populace čítá více než 210 000 párů.
Do 80. let20. stoletíexistuje několik údajů o chycení tohoto druhu v Česku, ale většina z nich je neověřená. Spolehlivý výskyt je znám z roku1977, kdy byl konipas citronový chycen uÚštěkua byl preparován. Ze stejného roku pak existuje i záznam o hnízdění uKarviné. Zprávy o výskytu tohoto druhu od 90. let20. stoletípřibývají, v letech1996-2003nebyl zaznamenán pouze v roce1999. Jeden jedinec byl např. odchycen naBohdanečském rybníceuPardubic.Do roku2021byly pozorovány tři hnízdění, ale zatím není potvrzené žádné úspěšné vyvedení mláďat.
Citrus × limonia

Citrus × limonia,limón de Paraguay, limón misionero, limón Barrosoolimón mandarina,es unhíbridoentre lamandarina(Citrus reticulata),cidra(Citrus medica) y una pequeña parte del genoma de Micrantha (Citrus micrantha).​​ Es unfrutode loscitrus, con muyácidosabor y cáscara y pulpaanaranjadas.
El nombre lima en conexión con esta fruta es frecuentemente mal aplicado por la similitud entre el Rangpur y las limas verdaderas. Sin embargo, los Rangpurs no son limas, ni limones, ni cidras, tampoco son mandarinas; son altamente ácidos y pueden usarse como un sustituto de limas comerciales.​
Su origen posiblemente sea de la India y Bangladés. Fue introducido a EE. UU a fines del sigloXIXpor "Reasoner Brothers de Oneco", obteniendosemilladel noroeste de la India.​
Se lo usa como un árbol ornamental, o planta de maceta, y fuera de EE. UU. principalmente como pie de injerto. Es un cítrico común en jardines y casas de campo de Brasil (principalmente en las regiones Centro-Oeste, Sudeste y Sur)​ y deCosta Rica. En este último país es comercialmente preferido sobre ellimóny lalima.​
El Rangpur es espinoso, alcanza entre 5 y 6 m de altura. Las hojas son de color verde intenso y aromáticas. Las flores son pequeñas, fragantes y melíferas. De fruto pequeño a mediano, redondo a variable globosa achatado, de 3-4 cm de diámetro, piel delgada y brillante, de color verde, a amarillento y rojizo anaranjado; fina, moderadamente con pintas, liso a ligeramente rugoso; sabor fuertemente ácido y refrescante; a veces con un collar pielado. Segmentos 8-10, adherentes; eje grande, ahuecado a la madurez. Carne anaranjada; jugosa y rica envitamina C. Abundantessemillas, pequeñas, altamente poliembriónicas, y ligeroscotiledonesverdes. La fruta cuelga en el árbol por un largo periodo.​El Rangpur se caracteriza por su resistencia a la sequía y su alta productividad.
En 2006,Diageo, Plc, introdujo una versión degin:Tanqueraycon sabor a rangpur, conocido simplemente como Tanqueray Rangpur.
Limón (color)

Limón(delárabelaimun) es un color cuya referencia de origen es la coloración de la corteza dellimón,​ es decir, del fruto del limonero (Citrus × limon).
Se entiende por color limón a una familia de coloraciones que van desde elamarillo verdosopálido hasta elamarilloclaro, en tanto que el color limón estándar es un amarillo verdoso muy claro pero saturado. Las coloraciones similares al color limón estándar se demoninanalimonadas.​
En el recuadro bajo estas líneas:
Citrus × latifolia

Citrus × latifolia, ellimón persa, también conocida comolima de Tahití,lima persa,limón mesina,limón sin semillaolima Bearss(nombrada así en honor de John T. Bearss, quien desarrolló esta variedad sin semillas hacia 1895 en un vivero dePorterville, California, EE. UU.), es una fruta que en muchos mercados como el de Estados Unidos se vende simplemente con la denominación de lima. El fruto tiene unos 6 cm de diámetro, a menudo con extremos ligeramente puntiagudos, normalmente se vende con color verde, aunque cuando alcanza la madurez total es amarillo. Es mayor, con una piel más gruesa y menos aromática que la lima ácida (Citrus × aurantifolia), que es la lima más cultivada en todo el mundo. Las ventajas de esta lima respecto a la ácida es que es de mayor tamaño, no tiene semillas, mayor resistencia a enfermedades, ausencia de espinas en los árboles, y mayor duración de la fruta una vez recolectada.
Forma de lahoja: ovalada con márgenes enteros.
Posición de las hojas: simples, alternas, borde dentado
Tipo de fruto:hesperidio.
Puede tener un periodo productivo de entre 8 y 20 años, dependiendo de las limitaciones sanitarias, como las enfermedades sistémicas (CTV o exocortis), de los suelos utilizados, del patrón seleccionado y de las prácticas de manejo.​
Citrus × latifolia fue descrita porTanakaexQ.Jiménezy publicado enPhytoneuron2012–101: 2, f. 1–3. 2012.​
En Estados Unidos, la lima persa tiene seis tamaños comerciales, denominados 110, 150, 175, 200, 230 y 250. Originalmente se cultivó enFloriday fue el segundo cultivo detrás de la lima ácida cuyas plantaciones casi desaparecieron en 1926 por unhuracán, así mismo las plantaciones de lima persa fueron gravemente dañadas por elHuracán Andrewen 1992.
EnMéxico, se cultivan grandes superficies de esta fruta, cuyas producciones son procesadas y exportadas en gran medida a los Estados Unidos​ Europa y Asia. En este país este híbrido es conocido como Limón.​ Según datos delDANEy delMinisterio de Agricultura y Desarrollo Rural, anualmente enColombia​ se producen más de 35.000 toneladas de este fruto.​​
Veracruzes el principal estado productor de limón persa en México con un volumen anual de 558 mil toneladas anuales lo cual genera un valor de 1,484 millones de pesos (mdp), es decir, el 30% del total nacional. Le siguen en importancia Michoacán con 1,053 mdp, Colima con 765 mdp y Oaxaca con 574 mdp. Esto significa que estos cuatro estados concentran el 79% del valor de la producción nacional de limón y el 77% del volumen de producción (un millón 588 mil toneladas).
Citrus × limetta

Citrus × limettaes unaespeciedecítrico. Tiene multitud de nombres comunes, tales comolimetta dulce,limón dulce mediterráneo,limón dulce,lima dulcey/o simplementelima.
EnIndiase le denominasathukudi,mousambi,mosambi, omusambi.​ EnCosta RicayNicaraguase conoce como limón dulce. EnPerúyGuatemalacomo lima.
Es más similar allimón amarilloen tamaño, grosor de la piel y color, se distingue sobre todo por su bajísima astringencia y por los característicos pezones en ambos extremos.
Es un pequeño árbol que puede alcanzar los ocho metros de altura. El limón dulce tiene ramas irregulares, y una madera relativamente blanda y de color marrón grisáceo. Tiene numerosas espinas que pueden desarrollarse en cualquier parte del árbol con una longitud entre 1,5 y 7,5 cm. Lospeciolosde este árbol es estrecho y alado, de entre 8 y 29 mm de largo. Tienenfoliolosmás que hojas, los cuales son ovales y de 5,5 a 17 cm de longitud y de 2,8 a 8 cm de ancho. El ápice de los foliolos esacuminado, y su base es redondeado. Las flores son blancas y en floración son de 2 a 3cm de ancho. Los pétalos caen pronto, dejando elfrutoque empieza a crecer. La piel del fruto es amarillo claro cuando está maduro; la piel del fruto es blanca y de unos 5 mm de gruesa. La pulpa es verdosa y el zumo es más dulce que ácido.​
Es nativo de sur y sureste deAsiay se cultiva en la región mediterránea.​ Se ha introducido en otras regiones de mundo por los humanos. Se suele propagar porsemilla.
El fruto del limón dulce es comestible, contiene aceites esenciales. El árbol se utiliza como ornamental y comopatrónparainjertos.​
Les Citronniers

Les Citronniers(enarabe,شجرة ليمون,Shajarat Limoun; enhébreu,עץ לימון,Etz Limon; enanglais,Lemon Tree), est unfilm franco-germano-israélienréalisé parEran Riklis, sorti en2008.
EnCisjordanie, Salma Zidane, veuvepalestiniennevit seule dans sa petite propriété, limitrophe de la frontière israélo-palestinienne, constituée d'une bâtisse de pierre et d'un verger decitronniers. Le ministreisraéliende la Défense emménageant sur la parcelle adjacente, les services de sécurité décident de déraciner les arbres fruitiers, perçus comme autant de possibles caches pour d'éventuelsterroristes.MZidane entame uneprocéduredevant lajusticemilitaire puis devant laCour suprême d'Israëlainsi qu'une délicate relation avec sonavocat, Ziad Daoud, dont la femme et la petite fille sont demeurées enRussie, pays de ses études.
L'argument reprend le contentieux ayant opposé un plaignant palestinien etShaoul Mofaz, ministre de la défense israélien (2002 - 2006) qui, dans un contexte similaire à celui exposé dans le film, avait obtenu l'arrachage de citronniers jouxtant son terrain.
Salma doit escalader une clôture pour accéder à son propre verger. Son taxi est obligé de couper à travers champs et a du mal à franchir un barrage militaire pour la conduire a Jérusalem. De son côté, Mira est cantonnée au périmètre de sa maison, tandis que son regard ne cesse de buter sur le verger, le mirador et le grillages...
Sans discours, par sa mise en scène, le réalisateur réussit à montrer que si la Palestinienne n'est pas libre, l'Israélienne ne l'est pas vraiment non plus.
Bien qu'il soit né en 1954 à Jérusalem et qu'il vive en Israël, Eran Riklis a coutume de se définir comme un « cinéaste du monde », ayant vécu tour à tour enIsraël, auCanada, auxÉtats-Uniset auBrésil. C'est l'article d'un journal israélien relatant les démêles du ministre de la Défense d'Israël avec ses nouveaux voisins palestiniens, qui a été le point de départ du film.
Joëlle Goron

Joëlle Goron, née le12 septembre 1943auMans, est une personnalité de latélévisionfrançaiseayant notablement collaboré à desémissionsde divertissement à laradio.
Elle a des activités diverses et travaille notamment avecChristine Bravode 1992 à 1994 dans l'émissionFrou-Frou, ainsi que dans les émissions :
Elle écrit le scénario du filmLe Clan Pasquier, tiré du romanChronique des Pasquier.
Elle réalise son premier téléfilm,Entre mère et fille, endécembre 2009, il est diffusé sur France 2.
Elle a joué dans :
नीबू की किस्में

विश्व में सबसे अधिकनीबूका उत्पादनभारतमें होता है। यह विश्व के कुल नीबू उत्पादन का १६ प्रतिशत भाग उत्पन्न करता है।मैक्सिको,अर्जेन्टीना,ब्राजीलएवंस्पेनअन्य मुख्य उत्पादक देश हैं। नीबू, लगभग सभी प्रकार की भूमियों में सफलतापूर्वक उत्पादन देता है परन्तु जीवांश पदार्थ की अधिकता वाली, उत्तम जल निकास युक्त दोमट भूमि, जिसकी गहराई २-२.५ मी.या अधिक हो, आदर्श मानी जाती है। भूमि का पी-एच ६.५-७.० होने से सर्वोत्तम वृद्धि और उपज मिलती है।
नीबू की कुछ प्रमुख किस्में हैं: -
नीबू घास

नींबू घास(Cymbopogonया lemongrass) घास परिवार का पादप है जोएशिया,अफ्रीकाऔरआस्ट्रेलियाके उष्णकटिबन्धीय क्षेत्रों में पाया जाता है।नींबू घास की कुछ प्रजातियों का प्रयोग पाक शाला (खाना बनाने) में तथा दवाइयाँ बनाने मे भी किया जाता है। इस घास के पत्तियो का सुगंधनीबूजैसा लगता है।
नींबू घास का प्रयोग सिट्रोनेला तेल (Ctronella_oil)बनाने मे किया जाता है। इस तेल का प्रयोग साबुन, सेंट, मच्छर भागने वाले अगरबत्ती बनाने मे किया जाता है। नींबू घास का प्रयोग चाय बनाने में भी किया जाता है।
Numerous species now regarded as better suited to other genera includingAndropogon,Exotheca,Hyparrhenia,Iseilema,Schizachyrium, andThemeda.
पीला

पीलाएकरंगहै जो कि मानवीय चक्षु के शंकुओं में लम्बे एवं मध्यम, दोनों तरंग दैर्घ्य वालों को प्रभावित करता है। यह वह वर्ण है, जिसमेंलालएवंहरावर्ण बाहुल्य में, एवंनीलावर्ण न्यून हो। इस का तरंग दैर्घ्य 570–580nmहै।
यह रंगमक्काकी फली, या दानों, जैसा होता है।
इसे हलका गोल्डन रॉड भी कहते हैं।
यह लेमन एवंक्रीमरंग के मिश्रण से बनता है।
यह[[File:|22x20px|border |alt=|link=]]नावाहो के ध्वज का रंग है।
केसरियारंगकेसरनामक मसाले से मिला रंग होता है।
'यह रंगभारतके राष्ट्रीय ध्वज के ऊपरी भाग मेंहिंदुओंको दर्शित करता है।
सुनहरायासुवर्णरंगसोनाधातु से बना है।
निबियाँ गाँव, फूलपुर (इलाहाबाद)

निर्देशांक:25°27′N81°51′E﻿ / ﻿25.45°N 81.85°E﻿ /25.45; 81.85
निबियाँभारतीय राज्यउत्तर प्रदेशकेप्रयागराज जिलेकेफूलपुरप्रखण्ड में स्थित एक गाँव है।
दाल बाटी चूरमा

दाल बाटी चूरमाएकराजस्थानीव्यंजनहै। बाटी गेहू के मोटे आटे से बनाई जाती है।चूरमामीठे आटे कामिश्रणहोता है। यह एकधार्मिकअवसरों, गोठ, विवाह समारोहों औरराजस्थानमेंजन्मदिनपार्टियों में भी बनाई जाती है। दाल बाटी चूरमा आमतौर पर दोपहर के भोजन के समय या खाने के समय के दौरान या तो सेवा है। अधिकघीका स्वाद इसे और भी बेहतर स्वाद बना देता है।बीकानेर,जोधपुर,दियातरा,जयपुर,जैसलमेरऔरबूंदीशहर इसराजस्थानीपकवानके लिए प्रसिद्ध हैं।दाल, बाटी, चूरमा उत्तम राजस्थान विशेषता के रूप में जाना जाता है एक राजस्थानी खाना है। या अधिक मसाला राजस्थानी खाने की विशेषता है। चूरमा में एक अंतहीन विविधता है रंग जो सामग्री पर निर्भर करता है और एक आश्चर्यजनक विविधता है जिनमें से कई एक साथ परोसा जा सकता है, रोटी के साथ जो इसे फिर से गेहूं या मक्का या बाजरा से मिलकर बनाया जाता है।।
आटा –चार कप
बेसन –एक कप
घी –एक कप
दही –आधा कप
अजवाइन –एक छोटा चम्मच
नमक –स्वादानुसार
आटे में दही, बेसन, घी, अजवाइन तथा जरूरत के अनुसार पानी डाल कर नरम गूंध लें नींबू के आकार की गोलियाँ बना लें .ढक कर एक घंटे के लिए रख दें गर्म कोयले पर बारी बारी से सुनहरा होने तक सेक ले फिर गर्म घी में डाल कर रखें
मूंग की छिलके वाली दाल –सौ ग्राम
चना दाल –पचास ग्राम
अरहर दाल –पचास ग्राम
उडद दाल –पचास ग्राम
प्याज बारीक़ कटी –एक
टमाटर बारीक़ कटा –एक
हर धनिया –थोडा सा
घी –दो छोटा चम्मच
हल्दी –आधा छोटा चम्मच
गर्म मसाला –आधा छोटा चम्मच
लाल मिर्च –एक बड़ा चम्मच
लहसुन अदरक का पेस्ट –एक छोटा चम्मच
हींग –चुटकी भर
नीबू –एक
सभी दाले एक साथ उबाल कर रख लें .एक पतीली में दो चम्मच घी डाल कर जीरा, तेज पत्ता और चुटकी भर हींग डालें .प्याज तथा अदरक लहसुन का पेस्ट डाल कर भूरा होने तक भून लें टमाटर डाल कर थोड़ी देर पकाएं .फिर सभी मसाले, दाल तथा नमक डाल कर रस गढा होने तक पकाएं दाल को हरे धनिया से सजाएं नीबू निचोड़ दें। खाते समय गर्म बाटी को दाल में डुबो कर खाएं।
राजस्थानी दाल बाटी चूरमा रेसिपीArchived2023-09-28 at theवेबैक मशीन. Cooking Depth
Sitrun

Limun(bahasa Arab:ليمون),lemon,sitrun,jeruk sitrun(daribahasa Belanda,citroen), ataulimauadalah sejenisjerukyang buahnya biasa dipakai sebagaipenyedapdan penyegar dalam banyakseni bogadunia.
Pohon berukuran sedang ini dapat mencapai 6m dan tumbuh di daerah beriklimtropisdan sub-tropis serta tidak tahan akan cuaca dingin. Sitrun dibudidayakan diSpanyol,Portugal,Argentina,Brasil,Amerika Serikatdan negara-negara lainnya di sekitarLaut Tengah. Tumbuhan ini cocok untuk daerah beriklim kering dengan musim dingin yang relatif hangat. Suhu ideal untuk sitrun agar dapat tumbuh dengan baik adalah antara 15-30 °C (60-85°F).
Beberapakultivarnyaantara lain 'Eureka', 'Lisbon' dan 'Meyer'.
Daftar kata serapan dari bahasa Belanda dalam bahasa Indonesia

Berikut ini adalah sejumlah kata dalambahasa Indonesiayang diserap daribahasa Belanda:
Ungkapan khas bahasa Indonesia yang merupakan pinjam terjemah dari bahasa Belanda
Singkatan khas bahasa Indonesia serapan dari bahasa Belanda
Sejumlah kata-kata dari bahasa Belanda tidak mengalami penyerapan namun masih tetap "hidup" dan dipakai dalam percakapan sehari-hari. Kata-kata ini pada umumnya masih dalam bentuk 'asli' nya, sehingga tidak digunakan dalam bentuk tulisan, tetapi sering digunakan dalam bentuk lisan. Kata-kata yang tercatat antara lain:
Eggnog

Eggnogatauegg nog(bahasa Prancis:lait de poule) adalahminumanmanis darikuning teluryang dikocok ditambahairdangulaataususu. Sebagai perisa adalah bubukvanili,pala, ataukayu manis. Minuman ini bisa menjadiminuman beralkoholdengan tambahanrum,brendi, atauwiski.
Orang Jermanmembuat eggnog daribiryang dididihkan, dan menyebutnyabiersuppe(sup bir). Sebelum dicampurkan ke dalam bir, kuning telur dikocok dengan susu. Selain ditambahgula, ke dalam minuman ini ditambahkan parutan kulitsitrundan bubuk kayu manis.
Pada kebudayaan Barat, Egg nog dikenal sebagai minuman perayaan musim dingin seperti perayaanNataldantahun baru. Minuman ini dipakai sewaktu bersulang di pesta perayaan akhir tahun.
Catatan tertulis yang tertua tentang egg nog berasal dari awalabad ke-17. Ketika itu, eggnog diminum ketika bersulang untuk kesehatan peminumnya. Minuman ini diperkirakan dibawa keAmerika Utaraoleh imigran dari Eropa. Sejak dulu, diDunia Lamasudah dikenal berbagaipunchdari susu dananggur. DiAmerika Serikat,rumadalah minuman yang populer. Sebutan lain untuk rum adalahgrog, sehingga kemungkinan nama minuman ini berasal dariegg(telur) dangrog(rum).
Arti harfiaheggnogadalah telur di dalammangkukkecil. Katanogberasal dari dialek Inggris kuno (dariEast Anglia) yang berarti sejenisbirberalkohol tinggi. Catatan tertua tentang keberadaan bir jenis ini berasal dariabad ke-17. Pada awalabad ke-19, eggnog sudah populer di Eropa dan Amerika.
Daiquiri

Daiquiri(/ˈdækəriː/;bahasa Spanyol:daiquirí[daikiˈɾi]) adalah sejeniskoktaildengan bahan-bahan utama beruparum, sari buah sitrun (umumnyajeruk nipis), dangulaatau pemanis lainnya.
Daiquiri adalah satu dari enam minuman pokok yang disebutkan dalam buku karyaDavid A. EmburyberjudulThe Fine Art of Mixing Drinks. Dalam buku tersebut ia juga menuliskan beberapa variasi.
Daiquiríadalah nama sebuah pantai dan sebuah pertambangan besi di dekatSantiago de Cuba, serta merupakan kata dengan asal-usul dari bahasaTaíno.Minuman tersebut diduga pertama kali diramu oleh insinyur pertambangan Amerika bernamaJennings Cox, yang sedang berada di Kuba ketika terjadiPerang Spanyol–Amerika Serikat. Ada kemungkinan lain bahwaWilliam A. Chanler, seoranganggota kongres Amerika Serikatyang membeli pertambangan besi Santiago pada tahun 1902, memperkenalkan daiquiri di klub-klub malamNew Yorkpada tahun yang sama.
Awalnya minuman tersebut disajikan dalamgelas Collinsyang telah diisi dengan pecahan batu es. Satu sendok teh gula dituangkan dan kemudian ditambahkan jus dari satu atau dua jeruk nipis yang diperas. Dua atau tiga onsrumputih kemudian dituang untuk melengkapi campuran tersebut. Minuman tersebut kemudian didinginkan dengan diaduk menggunakansendokbertangkai panjang. Daiquiri kemudian berevolusi menjadi minuman campuran yang dikocok di dalampengocok koktaildengan bahan-bahan yang sama namun dengan penggunaan es serut. Setelah dikocok secara merata, campuran tersebut dituangkan kegelas sampanye.
Daiquiri dikonsumsi secara terbatas di lingkungan lokal sampai tahun 1909, ketikaLaksamana MudaLucius W. Johnson, seorang anggota medisAngkatan Laut Amerika Serikat, mencicipi minuman ramuan Cox. Johnson kemudian memperkenalkan minuman tersebut diArmy and Navy ClubdiWashington, D.C., dan konsumsi daiquiri meningkat dalam waktu beberapa dekade. Minuman tersebut adalah satu dari beberapa minuman favorit dari penulisErnest Hemingwayand PresidenJohn F. Kennedy.
Daiquiri menjadi populer pada tahun 1940-an. Penjatahan makanan padaPerang Dunia Keduamembuatwiskidanvodkasulit didapat. Namun dikarenakankebijakan Tetangga BaikbuatanFranklin D. Roosevelt, rum menjadi mudah didapatkan karena kebijakan yang membuka perdagangan dan perjalanan dengan negara-negara Amerika Latin, Kuba dan Karibia. Kebijakan Tetangga Baik, juga disebut sebagai program Pan-Amerika, menjadikan Amerika Latin lebih modis. Sebagai pengaruh, minuman berbahan dasar rum (yang dahulu disindir sebagai minuman pelaut dan orang miskin) menjadi sesuatu yang modis, dan menaikkan popularitas daiquiri di Amerika Serikat.
Resep dasar daiquiri serupa dengangrogyang diminum oleh pelaut-pelaut Inggris pada tahun 1740-an. Pada tahun 1795, jatah grogAngkatan Laut Britania Rayaterdiri dari campuran rum, air, ¾ ons jus lemon atau jeruk nipis, dan 2 ons gula.Minuman ini kemudian menjadi minuman yang umum ditemukan di Karibia, dan dengan ketersediaan batu es ditambah menggantikan air.
Citrus

CitrusL., 1753è ungenerediangiospermedellafamigliadelleRutacee(sottofamigliaAurantioideae). Le piante che appartengono a questo genere sono dette "agrumi".
Sono grandiarbustioalberisempreverdiche raggiungono i5-15 mdi altezza. Ifruttisono fragranti e molti sono ricchi di succo. Contengono una larga percentuale diacido citricoche conferisce ai frutti il caratteristico odore e sapore astringente. Sono anche ottime fonti divitamina C.
Piante e frutti del genereCitrussono chiamatiagrumi.
Si ritiene che abbiano avuto origine inAsiatropicale e subtropicale.
Il genere ha avuto origine nelsud-est asiatico, a meridione dell'Himalaya(India,Pakistan,Birmania) fino allaCinameridionale,Thailandia,Malaysia, nonchéFilippineeIndonesia. Di queste zone, è l'Indiaquella con più forme selvatiche.
La loro coltura è cominciata circa 3000 anni or sono, inizialmente per ricavare profumi e per scopi ornamentali, successivamente per produrre frutti commestibili. Attualmente è coltivato soprattutto nell'area mediterranea, inMedio Oriente, inBrasile, inFlorida,California,Caraibi, ma anche inSudafrica,Mozambico,Australia, oltre che ovviamente anche nelle zone asiatiche di origine.
InItaliasi producono soprattuttoarance,limoni, emandarini.
Il genere comprende le seguentispecie:
Sono inoltre noti i seguentiibridi
Altri ibridi attualmente non ritenuti più validi:
Dal momento che gli alberi del genere ibridizzano molto facilmente, tutti gli alberi coltivati sono prodotti innestando le desideratecultivarsu piante progenitrici selezionate per la resistenza dalle malattie e per la rusticità.
Gli alberi del genereCitrusnon sono generalmente resistenti alle gelate. Pochespecie e ibridipossono sopportare temperature sotto il punto di gelo (0 °C) ma non producono frutti di qualità. Gli alberi crescono bene in unclimacostantemente soleggiato e umido, con una buona irrigazione. Sebbene siano latifoglie, sono sempreverdi e non perdono mai il fogliame. Gli alberi fioriscono in primavera e i frutti compaiono poco dopo. I frutti comincino a maturare in autunno o all'inizio dell'inverno, a seconda della specie, il loro succo tende ad addolcirsi con la maturazione.
Alcuni amatori coltivano specie nane in vaso o serre ("orangerie" o "limonaie") nelle aree dove è troppo freddo per coltivarle all'aria aperta. Un clima adatto, un adeguato irraggiamento solare, e un approvvigionamento d'acqua costante sono necessari per produrre e far maturare i frutti.
Una specie utilizzata in profumeria per le sue note fresche di testa è il bergamotto (Citrus × bergamiaRissoetPoiteau).
Questa specie se coltivata nellaprovincia di Reggio Calabria(Italia), seguendo le regole di undisciplinare di produzione, gode del marchioDOP(Denominazione di Origine Protetta) rilasciato dallaComunità europeaper le sue peculiari caratteristiche.
I fiori delle piante di citrus vengono bottinati dalleapie quindi si può ricavare un buonmieleprofumato, sono buone piante mellifere.
Citrus maxima

Ilpomelo,pummeloopampaleone(nome scientificoCitrus maxima(Burm.) Merr., 1917) è unalbero da fruttoappartenente allafamigliadelleRutaceae.
È ritenuta una delle trespecieda cui derivano tutti gliagrumioggi coltivati, assieme al cedro (Citrus medica) e al mandarino (Citrus reticulata).
Diversamente da ogni altro agrume, il pomelo non è sferico o leggermente schiacciato, ma si presenta spesso con aspetto piriforme. Labucciaè liscia, verdina, alle volte rosata, mentre la polpa raggiunge i colori dal giallo paglierino al rosa fino al rosso. È il più grande tra ifruttideiCitrus, cresce fino ai 30 cm di diametro e può pesare fino a 1–2 chili.
Tipica per questa specie è l'abbondante presenza della sostanza bianca spugnosa sotto la buccia (dettaalbedo); di albedo è costituita addirittura tutta la parte superiore del frutto, cioè la parte stretta della forma a pera. Se il frutto è maturo il gusto è piacevole, più dolce di quello dell'arancio amaroe senza alcuna acidità. Ogni spicchio del frutto è piuttosto grande, presenta piccolisemie una spessa buccia facile da togliere.
Il pomelo è molto grande e di conseguenza una persona sola ha difficoltà a consumarlo appena colto, ciò che probabilmente avviene inIndocina, dove il frutto può realmente arrivare a maturazione completa.
Molto diffuso inCina, dove viene consumato fresco, è impiegato anche per produrresucchi(inIsraele) e per condire insalate di frutta o di verdure, oppurecandito.
L'industria ricavaoli essenzialidalla buccia.
Il pummelo è un piccoloalberoo unarbusto, ha una chioma arrotondata, è alto fino a 5-6 metri, èsempreverdeelatifoglia. Iramisono spinosi, lefogliesono verde scuro ed ovali e ifiorisono grandi e bianchi, solitari.
Il pomelo è nativo delSud-est asiaticoin cui è conosciuto da più di quattromila anni. Fu introdotto inCinaattorno al 100 d.C., dove si è diffuso e continua a sopravvivere, anche spontaneamente in riva ai fiumi, fino ai giorni nostri. È coltivato nelle regioni meridionali (Jiangsu,Jiangxi,Fujian) e nel regno dellaThailandia. Ci sono piantagioni anche inTaiwaneGiappone, nel sud dell'India,Malaysia,Indonesia,Nuova GuineaeTahiti.
Oltre che in Asia, il pomelo è coltivato inCaliforniae soprattutto in Israele.
Venne introdotto inGiamaicanel XVIII secolo dal capitano inglese Shaddock, che localmente diede anche il proprio nome al frutto. Il cognome di questo capitano è ancora ricordato anche inLiguria, dove il pomelo è noto comesciaddocco;è coltivato anche in Italia, in Sicilia.
Il pomelo ha un apporto calorico di circa30-40kcalper100 g. Presenta un basso contenuto diproteineelipidi, le calorie sono fornite principalmente daiglucidisemplici, in particolare dal fruttosio. Ha un elevato contenuto di vitamina C, attorno ai 60 mg, con un buon contenuto di vitamina A e tracce di B1, B2, B3 e B6. 
La vitamina C nel pomelo aiuta l'assimilazione e l'assorbimento del ferro. 
Tra i sali minerali spicca il potassio. Contiene inoltre acido folico e betacarotene. In Asia le foglie di pomelo vengono usate come decotto curativo per l'ulcera e le ferite.
Pompia

Lapompìa(Citrus limonvar.pompiaCamarda, 2015),inlingua sardasa pompìa, è unagrumeendemicodella Sardegna.
Le origini della pompia non sono ancora chiare; la teoria più accreditata è quella che si tratti di un ibrido tra cedro e arancio amaro. Ciò che è certo è che la pompìa è tra gli agrumi più rari di tutto il mondo: In un saggio sulla biodiversità vegetale e animale della Sardegna firmato da Andrea Manca dell’Arca, pubblicato nel 1780, si trova la prima citazione della pompìa. In una statistica redatta per ordine del Viceré all'incirca negli stessi anni registra delle coltivazioni di pompìa a Milis, nell’Oristanese. La rinascita e la riscoperta di questo frutto si è avuta alla fine degli anni Novanta del secolo scorso, quando a Siniscola si è deciso di impiantare una coltivazione estensiva di pompìa, per un progetto di agricoltura sociale che coinvolge il Comune di Siniscola e il CIM.
Nel 2004 è nato a Siniscola ilPresidio Slow Foodde "sa pompìa"; da quell'anno la pompìa partecipa a tutte le manifestazionislow foodcome ilSalone del gusto, ha partecipato a entrambe le edizioni diEurogustoa Tours (2009-2011) e nelle maggiori fiere italiane dedicate al cibo e ai prodotti enogastronomici di qualità.
Nel luglio del 2015 veniva definita colnomen nudumdiCitrus × monstruosa, il quale non era riconosciuto a livello accademico, vista la mancanza di studi approfonditi, dovuti alla sua scarsa diffusione.
Usato nella preparazione didolciqualisa pompìa intrea(divenuto nel 2004 anche presidioSlow Food, progetti nati per tutelare i piccoli produttori e per salvare i prodotti artigianali di qualità) es'arantzataoarantzada, fatta discorza(solo la buccia) di pompìa caramellata e arricchita damandorle. Si usa anche per oli essenziali, ma è molto raro. Dolce tipico deimatrimoni, si serve rigorosamente su una foglia d'arancio. Si usa anche per preparare liquori e creme liquorose. Uno dei prodotti largamente apprezzato è il liquore di pompìa, che viene servito freddo come digestivo.
Recentemente è stato impiegato anche nella produzione di birre artigianali da birrifici sardi.
La ricetta della pompìa intrea è tramandata oralmente da secoli e costituisce il bagaglio culturale di molte donne siniscolesi. La ricetta può essere preparata a partire da miele millefiori o sciroppo di acqua e zucchero al quale va poi aggiunto il miele.
Il sapore de sa pompìa intrea è tipicamente dolce con un retrogusto amaro.