davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Заскар (хребет)

Заскар е мощен високопланински хребет издигащ се в северозападната част на Хималаите, на териториите на Индия (северозападната му част) и Китай (югоизточната му част). Простира се от северозапад на югоизток на протежение около 600 km. На север долината на река Инд го отделя от хребета Ладакх, а на югоизток достига до границата на Непал. Максимална височина връх Камет 7756 m, издигащ се върху широка платообразна основа, разположена на височина до 6400 m. Над нея се издигат отделни върхове с алпийски форми на релефа и височина над 7000 m. Целият хребет е разделен на три обособени части от дълбоките напречни дефилета на реките Заскар (ляв приток на Инд и Сатледж. Изграден е от варовици, пясъчници, шисти, гранити и др. Има многочислени фирнови полета (снежници) и ледници. от югоизточната му част водят началото си реките Алакнанда и Бхагаратха, състявящи на река Ганг. Югозападните му склонове на височина до 4000 m са покрити с гори от хималайски кедър, а нагоре следват субалпийски и алпийски пасища и вечни снегове. Североизточните му склонове са заети от планински пелинови степи. В долините има малки земеделски участъци, като на височина до 4000 – 4200 m се отглежда ечемик. Разработват се големи находища на корунд.
Валагински хребет

Валаганският хребет (на руски: Валаганский хребет) е планински хребет на полуостров Камчатка, в средните части на дългата планинска система Източен хребет, в югоизточната част на Камчатски край, Русия. Простира се от север-североизток на юг-югозапад на протежение около 150 km между долината на река Камчатка на запад и долината на река Жупанова (влива се в Кроноцкия залив) и Кроноцкото езеро на югоизток. Максимална височина връх Корниловская 1695 m (54°34′56″ с. ш. 158°59′30″ и. д.﻿ / ﻿54.582222° с. ш. 158.991667° и. д.54.582222, 158.991667), в централната част. Изграден е от кристалинни шисти, гранити и вулканична лава. По западния му склон се спускат къси и бурни реки (Кавича, Китилгина, Урц, Шчапина) десни притоци на река Камчатка, а по източните – леви притоци на Жупанова и притоци на Кроноцкото езеро. Стръмните му склонове са обрасли с гори от каменна бреза, а по нагоре следват храсталаци и високопланински пасища.
Устрен

У̀стрен е село в Южна България. То се намира в община Джебел, област Кърджали.
Село Устрен се намира в планински район в Източните Родопи. Намира се на 11 км югозападно от град Джебел. Климатът е преходно-средиземноморски. Почвите са еродирали канелено-горски.
Преброяване на населението през 2011 г.
Численост и дял на етническите групи според преброяването на населението през 2011 г.:
Родно място на депутата от ДПС Неджми Ниязи Али.
Седловина

Седловина се нарича късо понижение на планинско било, ограничено между два съседни върха. Терминът произлиза от специфичната форма на повърхността, наподобяваща на седло за конна езда с изпъкнала предна и задна част. Основните геоморфоложки фактори, които влияят върху образуването на седловините, са ледниковата ерозия във високите части на планините и регресивната ерозия на реките.
Външния вид на седловината се обуславя от петрографския състав на билото, степента и характера на ерозивните процеси, както и от миналите тектонски движения в околността.
През седловините често минават пътища и пътеки, свързващи двата противоположни склона на билото или планинския хребет. В този случай седловината е най-ниската проходима точка от планинското било, но и най-високата точка на маршрута и се отбелязва като планински проход когато има изградена подходяща инфраструктура за осъществяване на транспортна връзка. В планинските райони седловините се използват за придвижване между два върха, понеже по тяхното протежение минава най-късата и удобна пътека между връховете.
В туристическите среди и сред местното планинско население седловините се назовават с различни имена според спецификата на терена:
Езикът на трола

60.132983, 6.754067
Езикът на трола (на норвежки: Trolltunga) е скално образувание в долината Скегедал, в близост до град Ода в Норвегия. Представлява хоризонтален скален блок, издаден на 700 метра над езерото Рингедалсватнет. По форма наподобява език, от където е получил името си. Изходен пункт е ВЕЦ Скегедал, до който се стига по асфалтов път от Ода през село Тиседал. От паркинга при ВЕЦ-а следва 5-часов преход по планинска пътека. В периода 1990-2000 година туристите са ползвали фуникулер, за да преодоляват най-стръмна част от пътеката от 430 до 860 метра надморска височина, но след 2010 година съоръжението е с изтекъл лиценз за ползване.
Баюви дупки

Баюви дупки е връх в Северен Пирин, България. Разположен е на главното планинско било, между върховете Бански суходол от югоизток и Каменитица от северозапад. Височината му е 2820 метра. Източните склонове на връх Баюви дупки се спускат стръмно към циркуса Баюви дупки, а западните водят към река Влахина. Северната стена на върха се използва от катерачи. Върхът се намира в границите на резервата „Баюви дупки - Джинджирица“. Връх Баюви дупки е изграден от окарстени мрамори. По западните му склонове минава туристическа екопътека. На върха се намират много редки тревисти видове, сред които единственото находище на жлезисточашковата очанка на Балканския полуостров.
Баюви дупки има три ясно изразени връхни точки, котата е на най-южната от тях. При най-северната се отделя на североизток скалистия карстов рид Средоноса. Между връхните точки главното било се стеснява на места до 50 см. Източните склонове на върха към едноименния циркус Баюви дупки са отвесни и недостъпни. Западните му склонове са силно наклонени към долината на Влахинска река.
На 470 метра югоизточно от върха по главното било е разположен най-високият алпийски заслон в България - Кончето. Северно от Баюви дупки е разположена седловината Каменитишки превал. От превала до заслона водят три пътеки. Най-често използваната е маркирана в червено и подсича стръмните западни склонове на Баюви дупки. Втората следва главното било по самия му ръб. Третата подсича най-северната връхна точка и се включва във втората пътека. Последните две пътеки не са маркирани.
Яворов (хижа)

Хижа „Яворов“ се намира в Пирин планина. Разположена е на западния склон в циркуса Разложки суходол, в местността Суходолските Поляни, на 1740 метра надморска височина.
Представлява масивна двуетажна сграда с капацитет 70 места. Санитарните възли и баните са общи за етажа, част от стаите имат собствени такива. Хижата е електрифицирана и водоснабдена, с общо вътрешно отопление. На първия етаж има ресторант, бюфет и лавка.
В непосредствена близост до новата сграда е разположена старата сграда на хижа Яворов – двуетажна постройка с капацитет 27 места, електрифицирана, водоснабдена, с външни санитарни помещения и кухня.
Старата хижа Яворов е построена през 1933 г. от туристическо дружество „Пиринъ“, гр. Разлог под името хижа „Поляните“. Изграждането на хижата е струвало 26 300 лева, събрани от общински, дружествени и частни дарения. Новата сграда е построена през 1981 г..
Хижа „Яворов“ е разположена в близост до най-обширния алпийски карстов район в Пирин планина. В околностите на хижата има множество планински забележителности, тя е популярната начална точка в маршрута за обхождане на главното било на северния пирински дял.
Изходни пунктове
Изходни точки
Маршрути
Кратки излети в околността
Радомир (връх)

Радомир (до 29 юни 1942 година Калабак, на гръцки: Σιδερόπετρα, Καλαμπάκ) е граничен връх в планината Беласица между България и Гърция. Радомир е висок 2029 m или 2030 m и е най-високият връх на Беласица в България.
Върхът отстои на 9 километра югозападно от Петрич. Издига се на главното планинско било, западно от връх Дебело бърдо и източно от връх Лозен. Има пирамидална форма с много стръмни западни и южни склонове. Изграден е от метаморфни скали. Почвите са планинско-ливадни и кафяви горски. Обрасъл е със субалпийска тревна растителност. По билото му минава държавната граница между България и Гърция. Върхът е маркиран с гранична пирамида № 24. От него се открива красива панорамна гледка към Бутковското езеро (Керкини), река Струма и цялото Сярско поле. На изток се вижда билото до връх Конгур, а на запад – Лозен, Тумба и други. На север се откроява цялата долина на река Струмешница с наредените по нея села и планината Огражден.
До 1942 година той носи името Калабак, име все още използвано от местното население. Новото му име е дадено в чест на българския цар Гаврил Радомир.
Връх Радомир е включен в инициативата на БТС „Покорител на 10-те планински първенци“. Печат има в хижите Конгур и Лопово.
Основни изходни пунктове за изкачването му са град Петрич (6 часа), село Самуилово (5 часа) и хижите Лопово (2 часа), Конгур (3 часа) и Беласица (4,30 часа) на българска територия, както и село Мандраджик (6 часа) на гръцка територия.
Антитавър

Антита́вър, Антиторос (на турски: Aladağlar), е крайната североизточна част част от веригата на планината Тавър, разположена в Южна Турция. Антитавър е събирателно наименование на два паралелни хребета простиращи се от югозапад на североизток на протежение около 200 km. Западният хребет Тахтали (връх Бей 3054 m) се простира между долините на реките Енидже на запад и Гьоксу на изток, съставящи на река Сейхан. На североизток хребета завършва с двата изгаснали вулкана Сюнбюл (2562 m) и Тахталидаг (2700 m). Източният хребет Бинбога (връх Бинбога 2830 m) се простира между реките Гьоксу на запад и Джейхан на изток. В крайните си североизточни части двата хребета се сближават и преминават в хребета Хезанли, който затваря от югоизток Анадолското плато и прави връзката на изток с Арменската планинска земя. И двата хребета са дълбоко разчленени от притоците на реките Сейхан и Джейхан. Северните части на Антитавър представляват сухи степи, обрасли с редки храсталаци от типа на фригана, а по-влажните южни склонове са заети от иглолистни субтропични гори, съставени от киликийска ела, черен бор, източен смърч и др.
Брукс (хребет)

Брукс (на английски: Brooks Range) е мощна планинска система, намираща се в северозападния ъгъл на Северна Америка, в САЩ и Канада. Разположена е в северната част на щата Аляска в САЩ и в северозападната част на федералната територия Юкон в Канада.
Съвременното име на хребета е дадено през 1925 г. в чест на американския геолог Алфред Брукс, който в периода 1903 – 1924 г. ръководи местното отделение на Геологическата топографска служба на САЩ.
Планината се простира разположен от запад на изток в северната част на Аляска в САЩ и северната част на Юкон, Канада. Дължината ѝ е 1190 km, ширината до 530 km, а средната надморска височина 2000 – 2500 m. Най-високият връх е Исто – 2736 m. Състои се от отделни планински масиви, разделени от дълбоки речни долини: Де Лонг (1530 m), Бърд (1433 m) и Шуотка (2523 m) на запад, Ендикот (2370 m) и Филип Смит (2452 m) в средата, Дейвидсън и Бритиш Маунтинс (2736 m) на изток, като последния на канадска територия се свързва с планината Ричардсън. На север планинската система постепенно се понижава към Арктическото плато, на юг – към обширното плато Юкон, по което тече река Юкон, а на запад достига до бреговете на Чукотско море. Планината е на възраст около 115 – 145 милиона години и е изградена предимно от долнопалеозойски варовици, кварцити, шисти и пясъчници.
В САЩ планината се приема за част или продължение на Скалистите планини, докато в Канада се разглежда като отделно образувание от големия планински масив, като границата между двете е река Лиард.
Други високи върхове са: Исто (на английски: Mount Isto, 2736 m), Хъбли (на английски: Mount Hubley, 2668 m) и Майкълсън (на английски: Mount Michelson, 2699 m). Всички основни върхове са покрити от ледници. Широко разпространение имат древните ледникови форми на релефа. Много характерни са каменистите сипеи и оголените скали. Планината Брукс е вододел на реките от северния склон Канинг, Сагаваниргток, Купарук, Иткилик, (Колвил, Икпикпук, Мид, Утукук, коколик, Ноитак и др., вливащи се в Северния ледовит океан и на десните притоци на река Юкон (Коюкук, Шандалар, Шинджек, Колин и др.) от южния склон, вливаща се в Тихи океан.
Климатът е субарктичен, суров, с продължителни полярни нощи и дни. Благодарение на океанските течения снежната покривка не е дебела, но поривите на силните ветрове донасят много ниски температури.
Покрай планината преминава границата на арктическия фронт. Тук се намира и границата на дървесната растителност. В северните склонове на хребета се срещат единствено дървета Балсамова топола (на латински: Populus balsamifera). Основната растителност е представена от планинска тундра.
От едрите бозайници тук се срещат вълци, мечки гризли, лосове, овен на Дал и многочислени стада от карибу.
В района на прохода Атиган преминава автомобилното трасе Долтън (Dalton Highway) и част от нефтопровода Трансаляска. Липсват големи населени места. Има само две селца, населени с ескимоси – Анактувук Пас и Арктик Вилидж.
Исаврия

Исаврия (на гръцки: Ισαυρία) е неголяма историческа област в южната част на Мала Азия, днес на територията на Турция. Населявана е в Античността от исаври, войнствена народност, чийто произход не е изяснен. Сред големите градове на Исаврия е Иринопол, а самата област е известна и с гръцкото си наименование Декапол, т.е. Десетоградие, поради административното включване на крайречните средиземноморски градове на Киликия към Исаврия от римляните.
Исаврия се намира на територията на днешния турски вилает Кония, като областта е била заключена от масива на Тавър и историческа Киликия от югоизток и юг, Писидия от запад, Фригия от североизток, и Ликаония от север. Центърът на Исаврия е южно от Кония и Листра. Двата основни града на областта са Нова Исавра в подножието на планината и Стара Исавра на планинския вододел.
След завземането ѝ от римляните през 76/75 г. пр.н.е. Исаврия е включена в провинция Галатия. През 4 век е отделена от Киликия в отделна провинция Исаврия-Ликаония, а по-късно и само в Исаврия. Римската провинция Исаврия на север граничи с Галатия, а на юг, посредством Таврийския хребет, с Киликия.
Исаврите са известни като войнстващи планинци още от римско време, поради участието се в бунта срещу Требониан Гал. През 4 век са описани от Амиан Марцелин като „бич божи“ за съседните римски провинции в Мала Азия. Едва Юстиниан I успява да ги укроти. Исаврийци са двама източноримски императори, Зенон и Лъв III, като исаврийците са предпочитаните византийски легионери за личната преторианска гвардия на императора, а много от тях са и военачалници.
Рилец

Рилец (до 29 юни 1942 г. Джендема, наричан и Смрадливия чал) е име на връх и хребет в Средна Рила, именуван в чест на майстор Алекси Рилец.
Върхът е най-високата точка (2713 m н.в.) на къс, труднопроходим хребет, който се отделя на север от Рилецкото било (едно от двете основни била на Средна Рила). Върхът дава името си както на хребета, така и на основното било и на целия планински дял в тази част на планината – Рилецкия дял на Средна Рила.
Рилец е гол, скалист връх, наподобяващ огромна гранитна пирамида. Голяма част от него, както и билото на хребета, са покрити с грамадни и нестабилни каменни отломки, по които трябва да се преминава с повишено внимание. Труднопроходим е и районът около върха, където обширни участъци от скални отломки се редуват с пояси от непристъпен клек. Оттук вероятно произлиза старото име на върха и циркуса – Джендема (на турски пъкъл, ад), което остава популярно. През зимата изкачването му е с висока категория на трудност и е необходимо умело използване на алпийска техника на придвижване и осигуряване.
Върхът е част е от вододелното било между реките Рилска и Илийна. Хребетът Рилец също е вододел: на Смрадливия поток и Дяволската (Джендемската) река; в циркус по източния му склон е разположено Смрадливото езеро, а в югозападното му подножие се намират Дяволските (Джендемските) езера. Хребетът на север от върха се разполовява и на тераса, оградена от двата вторични хребета, е разположено Черното езеро. На север склоновете на хребета стигат до Рилската река.
Върхът предлага внушителна гледка към Мальвишкия дял на Северозападна Рила. Най-близко разположената хижа до върха е „Рибни езера“ (2230 m).
Koncheto

Koncheto (Bulgarian: Кончето [ˈkɔnt͡ʃɛto], lit. 'foal') is a name given to a knife-edge ridge in the Pirin Mountains in Bulgaria, at an elevation of approximately 2,810 metres, between the peaks Banski Suhodol (2,884 meters) and Kutelo (2,908 metres). There are steep slopes on either side: the northwestern side is almost vertical and 300–400 metres deep, while the southwestern side is less steep (approximately 30 degrees) but deeper (800 metres). There is a steel cable stretched along the top of the ridge to help hikers across. It is said that some less experienced hikers go through Koncheto by saddling the ridge edge like a horse and slowly advancing, hence its name. It is not recommended for hikers with acrophobia.
41°46′56″N 23°23′35″E﻿ / ﻿41.782152°N 23.393113°E﻿ / 41.782152; 23.393113
Arête

An arête (/əˈrɛt/ ə-RET; French: [aʁɛt]) is a narrow ridge of rock that separates two valleys. It is typically formed when two glaciers erode parallel U-shaped valleys. Arêtes can also form when two glacial cirques erode headwards towards one another, although frequently this results in a saddle-shaped pass, called a col. The edge is then sharpened by freeze-thaw weathering, and the slope on either side of the arête steepened through mass wasting events and the erosion of exposed, unstable rock. The word arête is French for "edge" or "ridge"; similar features in the Alps are often described with the German equivalent term Grat.
Where three or more cirques meet, a pyramidal peak is created.
A cleaver is a type of arête that separates a unified flow of glacial ice from its uphill side into two glaciers flanking, and flowing parallel to, the ridge, analogous to an exposed mid-channel bar in a braided river. Cleaver gets its name from the way it resembles a meat cleaver slicing meat into two parts. A common situation has the two flanking glaciers melting to their respective ends before their courses can bring them back together; the exceedingly rare analogy to which is a situation of two branches of a braided river drying up before recombining.
The location of a cleaver is often an important factor in the choice of climbing routes. For example, following a cleaver up or down a mountain may avoid travelling on or under an unstable glacial, snow, or rock area. This is usually the case on those summer routes to the summit whose lower portions are on the south face of Mount Rainier, where climbers traverse the flats of Ingraham Glacier but ascend Disappointment Cleaver and follow its ridgeline rather than ascend the headwall either of that glacier or (on the other side of the cleaver) of Emmons Glacier.
Notable examples of arêtes include:
Banski Suhodol

Banski Suhodol (Bulgarian: Бански Суходол [ˈbanski suxoˈdɔɫ]) is a peak in the Pirin mountain, south-western Bulgaria. It is located in the northern part of Pirin on the main ridge. Its height is 2,884 m which ranks it in third place in Pirin after Vihren (2,914 m) and Kutelo (2,908 m).
To the south-east of Banski Suhodol on the main ridge is located at the summit of Kutelo and the two peaks are linked by the Koncheto ridge — a dizzy karst ridge which on some places is only 70 cm wide.
On the main ridge to the north-west is situated a nameless peak from which to the north-east deviated the secondary karst ridge Koteshki Chal. From there the main ridge runs in west-northwest direction to the nearby Bayuvi Dupki peak (2,820 m).
The north-eastern slope of Banski Suhodol is a vertical 300-meter marble wall that lowers down to the cirque of the same name. There are a lot of places in the cirque where the snow remains the whole year, several karst caves have been discovered there.
The south-western slope drops down to the valley of the river Vlahina reka at 70°. Although that slope is not so steep as the north-eastern one, the displacement between the peak and the valley below is around 1,000 m and forms a dramatic view. In that direction there is a view to the main summit Vihren and the second in rank — Kutelo, the granite Hvoynati Vrah (2,635 m) and Muratov Vrah (2,669 m) as well as the secondary Sinanishki ridge with its cirques and ridges and the Vlahini Lakes with the marble peak Sinanitsa (2,516 m) in the distance.
Ograzhden (mountain)

Ograzhden (Огражден, pronounced [oˈɡraʒdɛn] in Bulgarian and [ˈɔɡraʒdɛn] in Macedonian) is a mountain range shared by southwestern Bulgaria and southeastern North Macedonia. The highest peak of the mountain is located in North Macedonia, Ograzhdenets (Огражденец) at 1,744 m, while the highest in Bulgaria is Bilska Chuka (Билска чука) at 1,644 m.
Ograzhden is part of the Belasitsa-Osogovo mountain group. To the north the valley of the river Lebnitsa (right tributary of the Struma) separates it from the Maleshevo Mountain; and to the southwest, south and southeast its slopes descend steeply to the Strumitsa and Sandanski–Petrich Valleys, north of the Belasitsa mountain range. To the west the valley of the river Turia (left tributary of Strumeshnitsa) separates it from Dragolevska Mountain. East of the Struma river lies the Pirin mountain range. The main ridge of Ograzhden stretches from west to east for about 50 km, and its width reaches 17 km.
The main mountain ridge is wide and flat with an average altitude of 1200 m and is stemmed by a number of secondary ridges. The highest summit of the mountain is Ograzhdenets at 1744 m, located in North Macedonia, about 3 km west of the border. In the Bulgarian part the highest peak is Bilska Chuka 1644 m, about 2 km north of the village of Baskaltsi. To the east-southeast of the summit rises the peak Markovi Kladentsi (1523 m) with a panoramic view in all directions. Other summits include: Golak (1639 m), Muratov Vrah (1398 m) and Kukovski Chukar (1233 m).
Ograzhden is formed by broken metamorphic rocks — gneiss and various types of schists, which are easily susceptible to weathering and erosion. At its southern foothills there are deluvial deposits with a thickness of 10—20 m.
The climate of the mountain is transitional Mediterranean. Its whole territory falls into the catchment area of the river Struma. The northern slopes are drained by small and short right tributaries of the river Lebnitsa; the eastern by streams flowing directly into the Struma; and southern and western are drained by left tributaries of the river Strumeshnitsa.
Ograzhden Cove in Livingston Island in the South Shetland Islands, Antarctica is named after Ograzhden Mountain.
Papaver degenii

Papaver degenii, the Pirin poppy (Bulgarian: Пирински мак), is a poppy endemic to the Pirin Mountains of south-western Bulgaria where it is found at altitudes from 2,100 to 2,900 m. It is included in the Red Book of Bulgaria as vulnerable species. It is considered by some authors to be conspecific with the Alpine poppy (Papaver alpinum).
The Pirin poppy is a perennial herbaceous plant. The stems is 5 to 15 cm long. The leaves are skewered, swallowed, their portions are ovoid. There are four 13–15 mm long petals coloured from bright yellow to orange. The stamens are numerous with yellow anthers. It blooms from July to August. It is distinguished from the other species of poppy in Bulgaria by the basal leaves and the colour of the petals.
This poppy is very rare and is found in low numbers; there could be as few as a few dozen individuals on 100 m It is found on limestone rocks on the slopes of Pirin's highest summit Vihren (2,914 m), the knife-edge ridge Koncheto that links the peaks Kutelo (2,908 m) and Banski Suhodol (2,884 m), Golemiya Kazan cirque and the surrounding summits. There areas are protected within the Pirin National Park and the Bayuvi Dupki–Dzhindzhiritsa nature reserve.
Ridge

A ridge is a long, narrow, elevated geomorphologic landform, structural feature, or a combination of both separated from the surrounding terrain by steep sides. The sides of a ridge slope away from a narrow top, the crest or ridgecrest, with the terrain dropping down on either side. The crest, if narrow, is also called a ridgeline. Limitations on the dimensions of a ridge are lacking. Its height above the surrounding terrain can vary from less than a meter to hundreds of meters. A ridge can be either depositional, erosional, tectonic, or a combination of these in origin and can consist of either bedrock, loose sediment, lava, or ice depending on its origin. A ridge can occur as either an isolated, independent feature or part of a larger geomorphological and/or structural feature. Frequently, a ridge can be further subdivided into smaller geomorphic or structural elements.
As in the case of landforms in general, there is a lack of any commonly agreed classification or typology of ridges. They can be defined and classified on the basis of a variety of factors including either genesis, morphology, composition, statistical analysis of remote sensing data, or some combinations of these factors.
An example of ridge classification is that of Schoeneberger and Wysocki, which provides a relatively simple and straightforward system that is used by the USA National Cooperative Soil Survey Program to classify ridges and other landforms. This system uses the dominant geomorphic process or setting to classify different groups of landforms into two major groups, Geomorphic Environments and Other Groupings with a total of 16 subgroups. The groups and their subgroups are not mutually exclusive; landforms, including ridges, can belong to multiple subgroups. In this classification, ridges are found in the Aeolian, Coastal Marine and Estuarine, Lacustrine, Glacial, Volcanic and Hydrothermal, Tectonic and Structural, Slope, and Erosional subgroups.
Ceol na Seapáine

Nuair a bhí an tSeapáin scoite amach ón gcuid eile den Domhan sa 12ú-19ú céad, le linn an réimis fheodaigh ansin, d'fhorbair saghsanna traidisiúnta ceoil go mall.
Is iad na príomhshaghsanna ná cantaireachtaí tionlactha do dheasghnátha reiligiúnda Búdacha is Siontócha; ceol traidisiúnta na cúirte, seinnte ag foirne gléasanna téide, gaoithe is cnagtha; agus ceol do dhrámaíocht Nó is Chabúicí.
stór saibhir ceoil do ghléasanna ar leith, an cócó, an seamaisein is an seacúhaisí (fliúit bambú). Ó athréimniú na Méisí (1868) coimeádtar an ceol traidisiúnta mar cheol músaeim, agus popcheol is ceol clasaiceach an iarthair is coitianta anois.
Peat and Diesel

Is banna triúir iad Peat and Diesel as Steòrnabhagh, Oileán Leòdhais, Albain, ina bhfuil Calum “Boydie” MacLeòid, Aonghus Scott agus Uilly MacLeòid. Bunaíodh an banna i dtithe baill an bhanna i Steòrnabhagh, agus tháinig méadú ar a n-éileamh i ndiaidh dóibh físeáin a chur ar na meáin shóisialta. Fá dtaobh de shaol an oileáin atá amhráin an bhanna don chuid is mó agus is i mBéarla den chuid is mó atá a gcuid amhráin ach bíonn foclaí agus frásaí i nGaeilge na hAlban fite fuaite sna liricí.
In 2019, bhain an banna “Banna Beo na Bliana” ag na Duaiseanna Cheol Traidisiúnta na hAlban (Na Trads). I 2020 bhain siad "An Físeán Ceoil is Fearr" (don fhíseán "Calum Dan's Transit Van") ag Na Trads. Chomh maith leis sin, moladh iad don albam is fearr (don albam Light my Byre ), ach chaill siad cionn is gur bhain Hamish Napier le The Woods.
Julie Fowlis

Is amhránaí agus il-ionstraimí í Julie Fowlis (a rugadh sa bhliain 1979) as Uibhist a-Tuath, na hOileáin Siar, Albain, agus a chanann go príomha i nGaeilge na hAlban.
D’fhás Fowlis aníos ar Uibhist a Tuath, oileán sna hOileáin Siar, i nGàidhealtachd na h-Alba. Oileánaí ab ea a máthair ó chlann iascairí agus chroiteoirí a tháinig ón oileán iargúlta Heisgeir, agus ba as Baile Chloichridh ar mhórthír na hAlban ó dhúchas dá hathair. Bhí óstán ag a tuismitheoirí ar feadh blianta fada ar Uibhist a Tuath. Bhog sí lena tuismitheoirí go Siorrachd Rois ar an mórthír, nuair a bhí sí 15 bliana d’aois tar éis dá hathair post nua a ghlacadh. Bhí cónaí ar an teaghlach i Srath Pheofhair agus chríochnaigh Fowlis a meánoideachas in Acadamaidh Inbhir Pheofharain. D’fhreastail sí ansin ar Oilthigh Shrath Chluaidh i nGlaschú agus rinne sí staidéar ar an óbó agus ar an gCorn Sasanach, ag saothrú B.A. sa Cheol Feidhmeach sa bhliain 2000. Tar éis na hollscoile d’fhreastail Fowlis ar an gcoláiste Gaeilge Sabhal Mòr Ostaig ar an Eilean Sgitheanach chun feabhas a chur ar a cuid Gaeilge agus chun staidéar foirmiúil a dhéanamh ar cheol traidisiúnta na hAlban. Ina dhiaidh sin d’fhill sí ar Siorrachd Rois, ag glacadh poist leis an eagraíocht Fèis Rois in Inbhir Pheofharain mar oifigeach forbartha ceoil idir 2001 agus 2004.
Is ball í den ghrúpa Albanach-Éireannach, Dòchas, a bhuaigh an duais "Best Newcomer award" ag bronnadh gradaim na "Scots Trad Music Awards" sa bhliain 2004. Sa bhliain 2005, d'fhoilsigh Fowlis a céad albam aonair, "Mar a Tha Mo Chridhe". Rinne Iain MacDonald an albam a léiriú. I ndiaidh sheoladh an albaim seo, tháinig cáil dhomhanda ar Fowlis. B'é 2005 an bhliain ba ghnóthaí i saol Julie go dtí sin, óir d'fhoilsigh "Dòchas" albam úr sa bhliain sin fosta.
Tháinig "Cuilidh" amach sa bhliain 2007 agus bronnadh gradaim air ar fud an domhain. Sa bhliain 2008, rinne Fowlis ceirnín úr a thaifeadadh le Muireann Nic Amhlaoibh, Ross Martin agus Éamon Doorley. Tugadh "Dual" ar an cheirnín. Thaifead sí leagan Ghaeilge na hAlban de "Blackbird", amhrán de chuid The Beatles sa bhliain chéanna chomh maith.
Tá sí pósta le hÉamon Doorley, fidléir sa ghrúpa traidisiúnta Éireannach Danú. Tá iníon amháin acu darb ainm Éabha.
Tá Fowlis ina cónaí in Inbhir Pheofharain, Albain lena fhear céile Éamonn Doorley, ball rialta dá ghrúpa chomh maith leis an ngrúpa traidisiúnta Éireannach Danú. Phós an lánúin i mBealtaine 2007 agus tá beirt iníonacha acu, Aoibhe (r. 2010) agus Niamh (r. 2012).
Chuaigh Fowlis i mbun feachtais ar son an neamhspleáchais i reifreann neamhspleáchais na hAlban sa bhliain 2014.
Salzburg

Is cathair san Ostair í Salzburg. Tá an chathair suite díreach in aice leis an teorainn leis an Bhaváir sa Ghearmáin. Is cathair mhór thurasóireachta í Salzburg de bharr áilleacht na cathrach, mar rugadh an cumadóir ceoil cáiliúil W. A. Mozart ann, agus mar rinneadh an scannán The Sound of Music ann. Tá a suíomh in aice na nAlpa áisiúil do sciálaithe, freisin.
Didiridiú

Trumpa bunúsach na mbundúchasach Astrálach, agus uirlis thraidisiúnta cheoil, is ea an didiridiú, déanta as géag chuasach na heoclaipte, timpeall 1.2-1.5 m ar fhad. Seinntear é ar bhealaí éagsúla mar thionlacan le canadh is damhsa.
Deirtear gur tháinig an t-ainm as na focail Ghaeilge 'dúdaire dubh', ach ní féidir a bheith cinnte faoi sin.
Comhaontú dúbailte Éireannach

Uirlis seachanta cánach corparáide, le haghaidh creimeadh bonn agus aistriú brabúis (CBAB), a bhí sa Chomhaontú dúbailte Éireannach (Béarla:Double Irish arrangement), a d’úsáid cuideachtaí ilnáisiúnta na Stát Aontaithe go príomha, ó dheireadh na 1980idí, chun cánachais chorparáidigh ar bhrabúis neamh-SAM a sheachaint. Ba í an uirlis seachanta cánach is mó riamh a bhí ann agus faoi 2010 bhí US$100 billiún á chosaint go bliantúil i mbrabúis ilnáisiúnta eachtracha na SA ó chánachas, agus ba í an phríomhuirlis í trína ndearna cuideachtaí ilnáisiúnta SAM cúlchistí eischósta de US$1 trilliún ó 2004 go 2018 gan cháin a thógáil. Go traidisiúnta, d'úsáideadh é freisin leis an uirlis CBAB Ceapaire Dúitseach;bíodh sin mar atá, rinne athruithe 2010 ar dhlíthe cánach in Éirinn an ceanglas seo a ligean thar ceal.
.
Uirlis mhéarchláir

Gléas ceoil ina rialaítear na hairdí éagsúla le méarchlár, sraith luamhán atá eagraithe in dhá líne, de ghnáth. Seinneann an líne thosaigh nótaí an scála dhiatonaigh ar C mór, is an líne chúil na hairdí eatarthu siúd. Nuair a sheinntear in ord ó chlé go deas iad, déanann siad scála crómatach 12 nóta ardaitheach. Ar mhéarchláir nua-aoiseacha pianó, bíonn na gléis thosaigh bán is na gléis chúil dubh. In uirlisí luatha mhalartaítí na dathanna seo go minic. In orgáin, ní bhíonn aon difreálú sa chlár troitheán de ghnáth. Tá an méarchlár lárnach in aerafóin (an cairdín, mar shampla), cordafóin (an pianó, mar shampla) agus leictreafóin (an sintéiseoir, mar shampla). Cnuasainm ar na huirlisí leictreonacha méarchláir go léir (an pianó leictreach, an t-orgán leictreach, an sintéiseoir) a úsáideann popghrúpaí.
Néo-trad

Néo-trad is a musical style from Quebec that arose around the turn of the 21st century. It can be considered a subgenre of Québécois folk music. The term combines the Greek prefix neo, meaning new, and the contraction of the word traditionnelle, as in traditional music.
It basically constitutes modernized Quebec folklore music, usually mixed with rock and/or electronica. Some notable néo-trad artists are Mes Aïeux, and Les Cowboys Fringants. Okoumé can also be considered a néo-trad precursor.
The expression can also encompass all Trad groups, modern bands playing Québécois folklore (in a traditional way) like La Bottine Souriante, Les Charbonniers de l'enfer, La Volée d'Castors and Les Batinses. Inversely, the term Trad can encompass néo-trad groups.
Scots Trad Music Awards

The Scots Trad Music Awards or Na Trads were founded in 2003 by Simon Thoumire to celebrate Scotland's traditional music in all its forms and create a high profile opportunity to bring the music and music industry into the spotlight of media and public attention. Nominations are made by the public and in 2019 over 100,000 public votes were expected across 18 categories.
The awards are organised by Thoumire's organisation Hands Up for Trad. Since 2008 the awards have been sponsored by MG Alba, and the event is televised on BBC Alba.
Since 2019 the ceremony has including the awarding of The Belhaven Bursary for Innovation in Scottish Music, sponsored by Belhaven Brewery. The prize consists of £25,000, an ale brewed with the winner's name on it, an appearance at an event at Tartan Week in New York and the use of the winner's music in an advertising campaign. The cash prize is the largest music prize in Scotland, matched only by the Mercury Prize.
The ceremony was held at the Caird Hall in Dundee.
The ceremony was held at the Engine Works in Glasgow.
The awards had been due to be staged in the Caird Hall Dundee, but were moved online due to the COVID-19 pandemic, and presented by Alistair Heather and Mary Ann Kennedy. The categories were also adapted for the circumstances.
The awards were staged in Aberdeen.
The awards were staged in Perth and broadcast live on BBC Alba.
The awards were staged at Lagoon Centre, Paisley and broadcast live on BBC Alba.
The awards were staged at Caird Hall, Dundee and broadcast live on BBC Alba.
The awards were staged at Caird Hall, Dundee and broadcast live on BBC Alba.
The awards were staged at the Inverness Leisure Centre and broadcast live on BBC Alba.
The 2013 ceremony was held in Aberdeen.
The ceremony was held in the Perth Concert Hall.
Peat and Diesel

Peat and Diesel are a three-piece band from Stornoway on the Isle of Lewis, Scotland, comprising Calum “Boydie” MacLeod, Innes Scott and Uilly Macleod. The band formed over Saturday sessions at the band members' homes in Stornoway, and grew in popularity through exposure on social media. The band's songs mostly concern a humorous take on island life, and are predominantly in English, although they include some Gaelic words and phrases.
In 2019, the band won "Live Act of the Year" at the Scots Trad Music Awards. In the 2020 awards they won "Best Music Video" (for Calum Dan’s Transit Van). They were also nominated for best album (for Light my Byre), but lost out to The Woods by Hamish Napier.
In 2022, the band stepped in at short notice to replace Sam Ryder's headline appearance at the Belladrum Tartan Heart Festival after the former Eurovision contestant pulled out due to illness.
In 2024, they headlined the Emirates Arena's first ever gig as part of the Celtic Connections Festival.
சிலோசா கடற்கரை

சிலோசா கடற்கரை, சிங்கப்பூரின் முக்கிய சுற்றுலா தளமான செந்தோசா தீவில் அமைந்துள்ள ஒரு கடற்கரையாகும், இங்கு செல்ல சென்தொசாவின் ட்ராம் பயன்படுத்தப்படுகிறது. இந்த கடற்கரையில் பூப்பந்து விளையாட்டு திடல்கள் அதிகம் இருக்கின்றன. ரசா சென்தொசா உல்லாச தளம், இந்த கடற்கரையில் உள்ளது.
சையத் மோடி இரயில்வே விளையாட்டரங்கம்

சையத் மோடி இரயில்வே விளையாட்டரங்கம் (Syed Modi Railway Stadium) இந்தியாவின் உத்தரபிரதேசத்திலுள்ள கோரக்பூர் நகரத்தில் அமைந்திருக்கிறது. 1982 ஆம் ஆண்டு விதர்பா துடுப்பாட்ட அணிக்கு எதிராக இரயில்வே துடுப்பாட்ட அணி இத்துடுப்பாட்ட அரங்கில் விளையாடியபோது இரண்டு இரஞ்சிக் கோப்பை போட்டிகள் நடந்தன. 1983 ஆம் ஆண்டு ராசத்தான் துடுப்பாட்ட அணிக்கு எதிராக இரயில்வே துடுப்பாட்ட அணி விளையாடியபோது மீண்டும் அரங்கம் பயன்படுத்தப்பட்டது
இந்த அரங்கம் இந்திய இரயில்வே துறையால் நிறுவப்பட்டு நிர்வகிக்கப்படுகிறது. இக்காரணத்தினாலேயே இரயில்வே விளையாட்டரங்கம் என்று பெயரிடப்பட்டது. ஆனால் பின்னர் முன்னாள் இந்திய பூப்பந்து விளையாட்டு வீரர் சையத் மோடியின் நினைவாக அவர் பெயர் சூட்டப்பட்டது.
ஜெர்லின் அனிகா

ஜெர்லின் அனிகா ஜெயரட்சகன், ஜே. ஜெர்லின் அனிகா அல்லது ஜெர்லின் அனிகா (பிறப்பு 2004) என்றும் அழைக்கப்படும் ஒரு இந்திய காது கேளாத பூப்பந்து விளையாட்டு வீரர் ஆவார். இவருக்கு 2022 இல் இந்திய அரசின் அர்ச்சுனா விருது வழங்கப்பட்டது.
இவர் தமிழ்நாட்டின் மதுரையைச் சேர்ந்தவர். இவருக்கு இரண்டு வயதில் செவித்திறன் குறைபாடு இருப்பது கண்டறியப்பட்டது. மதுரையில் உள்ள அவ்வை மாநகராட்சி மகளிர் மேல்நிலைப்பள்ளியில் படித்தார். எட்டு வயதில் பூப்பந்து விளையாட்டில் தனது ஆர்வத்தைத் தொடர்ந்தார். அவர் புனித யோசப்பு மகளிர் மேல்நிலைப் பள்ளியில் ஒன்பதாம் வகுப்பு படிக்கும் போதே ஃபெடரேஷன் ஆஃப் இந்தியா ஸ்கூல் கேம்ஸ் 2016-இல் பங்கேற்று 13 வயதுக்குட்பட்டோர் பிரிவில் வெள்ளிப் பதக்கத்தைப் பெற்றார். இவரது பயிற்சியாளர் டி.சரவணனின் கூற்றுப்படி, இறகுப்பந்தின் எதிர்வினை நேரத்தின் குறைபாடு இவரிடம் இருந்தது.
இவர் ஹைதராபாத்தில் 2017 ஆம் ஆண்டில் பேட்மிண்டன் வாகையாளர் போட்டியில் தேசிய வாகையாளர் ஆனார். மேலும், இவரது செயல்திறன் அதே ஆண்டில் கோடைகால காது கேளாதோர் ஒலிம்பிக்கிற்கு தகுதி பெற உதவியது. இவர் 13 வயதில் 2017 கோடைகால காது கேளாதோர் ஒலிம்பிக்கில் இந்தியாவைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தினார் மற்றும் பெண்கள் ஒற்றையர் மற்றும் பெண்கள் இரட்டையர் போட்டிகளில் போட்டியிட்டார். 13 வயதில், அவர் 2017 கோடைகால காது கேளாதோர் ஒலிம்பிக்கில் இளைய பங்கேற்பாளர் ஆவார். ப்ரித்வி சேகருடன் சேர்ந்து, காது கேளாதோர் ஒலிம்பிக்கில் போட்டியிட்ட தமிழ்நாட்டின் முதல் தடகள வீரர் என்ற பெருமையைப் பெற்றார்.
இவர் மலேசியாவில் நடைபெற்ற 2018 ஆசிய பசிபிக் காது கேளாதோர் பூப்பந்து சாம்பியன்ஷிப்பில் போட்டியிட்டார், அங்கு அவர் இரண்டு வெள்ளிப் பதக்கங்களையும் ஒரு வெண்கலத்தையும் வென்றார். 5வது ஆசிய பசிபிக் காது கேளாதோர் பேட்மிண்டன் சாம்பியன்ஷிப் போட்டியில், பெண்கள் இரட்டையர் பிரிவில் மூத்த பிரிவில் வெண்கலப் பதக்கத்தை வென்றார், அதைத் தொடர்ந்து 21 வயதுக்குட்பட்ட பெண்கள் பிரிவில் ஒற்றையர் மற்றும் இரட்டையர் பிரிவுகளில் வெள்ளிப் பதக்கம் வென்றார்.
தைபேயில் நடைபெற்ற 2019 உலக காது கேளாதோர் இளைஞர் பாட்மிண்டன் வாகையாளர் பெண்கள் ஒற்றையர் இறுதிப் போட்டியில் 15 வயதில் தங்கப் பதக்கம் வென்றார். அவர் ஜேர்மனியின் ஃபின்ஜா ரோசெண்டாலை நேர் செட்களில் தோற்கடித்து இளைஞர் காதுகேளாத உலக வாகையாளர் ஆனார். தங்கப் பதக்க சாதனைக்கு கூடுதலாக, 2019 ஆம் ஆண்டு நடந்த உலக காது கேளாதோர் இளையோர் பாட்மிண்டன் வாகையாளர் போட்டி இரண்டாவது பதிப்பின் போது பெண்கள் இரட்டையர் மற்றும் கலப்பு இரட்டையர் போட்டிகளில் வெள்ளிப் பதக்கங்களையும் பெற்றார் .
இவர் 2021 கோடைகால காது கேளாதோர் ஒலிம்பிக்கில் இந்தியாவைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தினார், இது காது கேளாதோர் ஒலிம்பிக்கில் அவரது இரண்டாவது முறை பங்கேற்பைக் குறித்தது. இவர் 2021 கோடைகால காது கேளாதோர் ஒலிம்பிக்கில் கலப்பு இரட்டையர், குழு நிகழ்வு மற்றும் பெண்கள் ஒற்றையர் பிரிவுகளில் மூன்று தங்கப் பதக்கங்களை வென்றார்.
பிரதுல் சோசி

பிரதுல் சோசி (Pratul Joshi) இந்திய நாட்டினைச் சார்ந்த ஆண் இறகுப்பந்தாட்ட வீரர் ஆவார். இவர் 1994 ஆம் ஆண்டு நவம்பர் மாதம் 27 ஆம் தேதி பிறந்தார்.
ஆண்கள் ஒற்றையர்
அபிசேக் யெலிகர்

அபிசேக் யெலிகர் (Abhishek Yeligar) இந்திய நாட்டைச் சேர்ந்த இறகுப்பந்தாட்ட வீரர் ஆவார். இவர் 1994 ஆம் ஆண்டு சூன் மாதம் 20 ஆம் தேதி பிறந்தார்.
ஆண்கள் ஒற்றையர்
சிந்தியர்

சிந்தியர் (Chindians) எனப்படுவோர் இந்தியா, சீனா ஆகிய இரண்டு பின்புலங்களையும் கொண்டோர் ஆவர். அதாவது சீன இந்தியக் கலப்பினக் குழந்தைகள் சிந்தியர்கள் ஆவர். பெரும்பாலும் இத்தகைய கலப்பினத் திருமணங்கள் மலேசியா, சிங்கப்பூரில் அதிகமாக நடைபெறுகின்றன.
19ஆம் நூற்றாண்டில் கணிசமான அளவிற்கு சீனர்களும் இந்தியர்களும் மலேசியா, சிங்கப்பூருக்கு குடியேறினார்கள். அவர்களுக்குள் கலப்புத் திருமணங்கள் பரவலாக நடைபெற்றன.
சிந்தியர்கள் சிங்கப்பூர், மலேசியா மட்டுமின்றி, இந்தியா, ஹாங்காங், மொரீசியஸ், பிலிப்பைன்ஸ், கயானா, ஜமைக்கா, திரினிடாட்டும் டொபாகோவும், இலங்கை ஆகிய நாடுகளிலும் குறிப்பிடத் தகுந்த அளவில் வாழ்கின்றனர்.
சிங்கப்பூரில் மட்டும் ஏறத்தாழ 60,000 சிந்தியர்கள் வசிப்பதாக உத்தேசிக்கப்படுகிறது சிங்கப்பூரில் மட்டுமே சிந்தியர்கள் தங்கள் அடையாள அட்டையில் சீன மற்றும் இந்திய இனம் என்ற இரட்டை இன அடையாளங்களைத் தெரிவிக்க அனுமதிக்கப்படுகின்றனர்.
இந்தியப் பின்புலம் என்பது இந்தியர் மட்டுமின்றி, தெற்காசிய வம்சாவழியினரையும் சேர்த்தே குறிக்கிறது. பெரும்பாலான சிந்தியர்களுக்கு மாண்டரின் சீனமும், தமிழுமே முதல்மொழிகள். பிற இந்திய, சீன மொழிகளும் சிறுபான்மையினரால் பேசப்படுகின்றன. வழக்கமாக ஆங்கிலமே வீட்டின் பொது மொழியாக இருக்கும்.
மலேசிய அரசு சிந்தியர்களுக்கு தந்தைவழி இனத்தையே அடையாளமாக எடுத்துக் கொள்கிறது. பெரும்பாலும் ஆண்கள் இந்திய (தமிழ்) வம்சாவளியினர் ஆவர். பிரபலமான சிந்தியர்கள் ஜுவாலா கட்டா, நிகோல் டேவிட், பெர்னார்டு சந்திரன், ஜெசிந்தா அபிசேகனாதன், இந்திராணி ராஜா ஆவர்.
இவர்களில் பெரும்பான்மையினர் சிங்கப்பூரிலேயே வசிக்கின்றனர். இன ஒற்றுமை காணப்படும் சிங்கப்பூரில் தங்கள் பிள்ளை எந்த மொழியைப் படித்தாலும் பெற்றோர்கள் பிரச்சனையாக எடுத்துக்கொள்வதில்லை. பெரும்பாலானோர் சீன மொழியைப் படிப்பதாகக் கூறப்படுகிறது.
பல குடும்பங்களில் பிள்ளைகள் இந்திய, சீனப் பண்பாடுகள் இரண்டிலும் ஆர்வம் காட்டுகின்றனர். தங்கள் கலப்பினப் பின்புலத்தைப் பற்றி அதிகம் சிந்திப்பதில்லை என்றும் கூறுகின்றனர்,
கோட்லா விஜய் பாஸ்கர் ரெட்டி உள் விளையாட்டரங்கம்

கோட்லா விஜய் பாஸ்கர் ரெட்டி உள் விளையாட்டரங்கம் (Kotla Vijay Bhaskar Reddy Indoor Stadium) என்பது இந்திய மாநிலமான தெலங்காணாவில் ஐதராபாத்தில் அமைந்துள்ள ஒரு உட்புற விளையாட்டு அரங்கமாகும். இதனை 2003ல் முதல்வராக இருந்த நா. சந்திரபாபு நாயுடு திறந்து வைத்தார். இந்த உள் விளையாட்டு அரங்கில் சுமார் 2,000 பேர் அமரலாம். இது 2003 ல் ஆப்ரோ-ஆசிய விளையாட்டுக்கான சில நிகழ்வுகளை நடத்தியது.
இந்த அரங்கினை, விளையாட்டு விவகாரங்களைக் கவனிக்கும் மாநில அரசுத் துறையான தெலுங்காணா மாநில விளையாட்டு ஆணையம் (எஸ்ஏடிஎஸ்) பராமரிக்கிறது.
நவம்பர் 2007இல், இந்த மைதானத்தில் ஐதராபாத்தின் மிகப்பெரிய சற்றுக்கு விளையாட்டுச் சுற்றுப்பாதை திறக்கப்பட்டது. இது 100 மீட்டர் சுற்றளவுடைய தடகளப்பாதையினைக் கொண்டது. ஆந்திராவின் முதல் தேசிய சறுக்கு விளையாட்டு (வேகம்) வாகையர் மற்றும் சர்வதேச பயிற்சியாளரான அப்பாஸ் இக்பால் லாசானியா மற்றும் சர்வதேச பயிற்சியாளரால் பயிற்சியளிக்கப்பட்ட சறுக்கு விளையாட்டு பயிற்சிக்காக வட்டப் பாதை உருவாக்கப்பட்டது. இதில் பயிற்சி பெறும் மாணவர்கள் பன்னாட்டுச் சறுக்கு போட்டிகளில், ரோலர் மற்றும் பனிச் சறுக்கு இரண்டிலும் இந்தியாவைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றனர்.
லாசானியாவின் மாணவர்களின் பெற்றோர்களான சவிதா ரெட்டியால் இந்த வளையம் சாத்தியமானது. இவரது மகள் ஷ்ரத்தா ரெட்டி 2010இல் ஆசிய சறுக்குப்போட்டியில் சாம்பியன்ஷிப் பதக்கம் வென்றார்.
குழந்தைகள் மைதானத்தில் பூப்பந்து மற்றும் சறுக்குவிளையாட்டு கற்க வரலாம். லாசானியா நூற்றுக்கணக்கான குழந்தைகளுக்குப் பயிற்சி அளித்தது, அவர்களில் பலர் ஒருங்கிணைந்த ஆந்திராவையும் இறுதியில் தெலங்காணாவையும் தேசிய சாம்பியன்ஷிப்பில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தினர்.
அஜய் ரத்னம்

அஜய் ரத்னம் (Ajay Rathnam) என்பவர் ஓர் இந்திய திரைப்பட மற்றும் தொலைக்காட்சி நடிகர் ஆவார். இவர் முதன்மையாக தமிழ் திரைப்படங்கள் மற்றும் தொலைக்காட்சித் தொடர்களில் பணியாற்றியுள்ளார். இவர் ஐந்து மொழிகளில் 400 க்கும் மேற்பட்ட படங்களில் நடித்துள்ளார்.
ரத்னம் நாளை மனிதன் (1989) என்ற திகில் படத்தில் நடிகராக அறிமுகமானார். அதில் இவர் அரக்கத்தனம் மிக்கவராக நடித்தார். இவர் தொலைக் காட்சித் தொடரான மர்மதேசத்தின் (விடாது கருப்பு) ஒரு பாகத்தில் நடித்தார். இந்தி மொழி திரைப்படமான மெட்ராஸ் கஃபே (2013) படத்தில் கற்பனையான விடுதலைப் புலிகள் இயக்கத் தலைவராக நடித்தார். இவரது பாத்திரம் மறைந்த விடுதலைப் புலிகள் தலைவர் வேலுப்பிள்ளை பிரபாகரனுடன் மிக நெருக்கமான ஒற்றுமையைக் கொண்டிருந்தது.
ரத்னம் பல்வேறு கல்லூரிகளில் மாணவர்களுக்கு ஊக்கமளிப்பு கருத்தரங்குகளை நடத்தி வருகிறார். 2018 ஆம் ஆண்டில், இவர் தனது பூப்பந்து அகாடமியை "வி ஸ்கொயர்" என்ற பெயரில் சென்னையில் தொடங்கினார் . 2019 ஆம் ஆண்டில், முகப்பேரில் "வி ஸ்கொயர்" விளையாட்டு அரங்கை தொடங்கினார் .
இவரது மகன் தீரஜ் விஷ்ணு ரத்னம் அறிவழகனின் ஆறாது சினம் (2016) படத்தில் நடிகராக அறிமுகமானார்.
காச்சிபௌலி

காச்சிபௌலி (gachibowli) என்பது இந்தியாவின் ஐதராபாத் நகரின் ஒரு புறநகராகும். ஐதராபாத் மும்பை பெருவழிச் சாலையில் அமைந்துள்ளது. இது இரங்காரெட்டி மாவட்டம் சிரிலிங்கம்பள்ளி மண்டலில் அமைந்துள்ளது. காச்சிபௌலியிலிருந்து 5 கிலோமீட்டர் தொலைவில் மற்றொரு முக்கிய தகவல் தொழில்நுட்ப நகரான ஐடெக் (HITEC ) நகருள்ளது. இவ்விரு நகரங்களுமே ஐதராபாத்தின் புறநகரங்களாகும். இந்நகரின் சிறப்பு இங்குள்ள கணினிமென்பொருள் நிறுவனங்களாகும். பன்னாட்டளவில் அறியப்பட்ட பெரும் மென்பொருள் நிறுவனங்களான இன்போசிசு, டாடாவின் டி.சி. எசு, விப்ரோ, மைக்ரோசாப்ட், அசென்சர், போலாரிசு போன்ற நிறுவனங்களின் கிளைகள் உள்ளன. மேலும் சில பன்னாட்டு வங்கிகளின் கிளைகளுமுள்ளன. நட்சத்திர ஓட்டல்கள், பாலயோகி விளையாட்டு அரங்கம், பூப்பந்து உள்விளையாட்டு அரங்கம், நீச்சல் குளம் என பல உள்ளன. அருகிலேயே ஐதராபாத் பல்கலைக்கழகம், டாக்டர் ரெட்டீஸ் ஆய்வகம், கேந்திரிய வித்தியாலயம், மௌலான ஆசாத் உருது பல்கலைக் கழகம் என்று பலவும் உள்ளன. நகரின் பிறப்பகுதிகளை இணைக்கும் நல்ல சாலை வசதிகளுண்டு. பன்னாட்டு வானூர்தி நிலையத்திற்குச் செல்லும் சாலையும் அருகிலேயே உள்ளது.
ஆதி பொறியியல் மற்றும் தொழில்நுட்பக் கல்லூரி

ஆதி பொறியியல் மற்றும் தொழில்நுட்பக் கல்லூரி (Adhi College Of Engineering and Technology) ( ACET ) என்பது இந்தியாவின் தமிழ்நாட்டின், சென்னை, ஒராகடத்தில் அமைந்துள்ள ஒரு பொறியியல் கல்லூரி ஆகும். இக்கல்லூரியானது அரசியல்வாதி முனு ஆதியின் நினைவாக 2008 இல் தொடங்கப்பட்டது. இக்கல்லூரிக்கு புது தில்லியின் அகில இந்திய தொழில்நுட்பக் கல்விக் குழு (AICTE) ஒப்புதல் அளித்தது.
இக்கல்லூரியானது 2008 ஆம் ஆண்டு கீழ்கண்ட நான்கு பொறியியல் பாடப்பிரிவுகளான எலக்ட்ரானிக்ஸ் மற்றும் கம்யூனிகேஷன் இன்ஜினியரிங், கம்ப்யூட்டர் சயின்ஸ் இன்ஜினியரிங், எலக்ட்ரிக்கல் இன்ஜினியரிங், தகவல் தொழில்நுட்பம் மற்றும் முதுகலை வணிக மேலாண்மை துறையில் ஒரு முதுகலை பாடப்பிரவுடன் துவக்கப்ட்டது. இதன் பின்னர் இயந்திரப் பொறியியல், குடிசார் பொறியியல் ஆகிய இளம் பொறியியல் பாடப் பிரிவுகள் துவக்கப்பட்டன.
2014 ஆம் ஆண்டு கல்லூரியில் இரண்டு முதுகலை பொறியியல் பாடப்பிரிவுகள் துவக்கப்பட்டன, அவை எம்.இ. கம்யூனிகேஷன்ஸ் சிஸ்டம், எம்.இ இன்ஜினியரிங் டிசைன் செயல்முறை ஆகியவையாகும். 2016–2017 கல்வியாண்டில் கல்லூரி மின்னணு மற்றும் தகவல் தொடர்பு பொறியியல், இயந்திரப் பொறியியல், இயற்பியல் மற்றும் வேதியியல் ஆகிய துறைகளில் நான்கு முனைவர் பட்டப் படிப்புகளை வழங்கத் தொடங்கியது.
இந்த கல்லூரியானது ஐஎஸ்ஓ 9001: 2008 சான்றளிக்கப்பட்ட நிறுவனமாகும். இதற்கு AICTE ஒப்புதல் அளித்துள்ளது. கல்லூரி UGC ACT 1956 இன் U / S 12 (B) மற்றும் 2 (F) ஐ அங்கீகரித்துள்ளது
ஏசிஇடியானது வெளிநாட்டு பல்கலைக்கழகத்துடன் பல புரிந்துணர்வு ஒப்பந்தங்களில் கையெழுத்திட்டுள்ளது:
இக்கல்லூரியில் எலெக்ட்ரானிக்ஸ் மற்றும் கம்யூனிகேஷன் இன்ஜினியரிங், இயந்திரப் பொறியியல், இயற்பியல் மற்றும் வேதியியல் ஆகியவற்றிற்கான ஆராய்ச்சி வசதிகளை கொண்டுள்ளது. கல்லூரி நூலகத்தில் 16000 க்கும் மேற்பட்ட புத்தகங்கள் மற்றும் 45 தேசிய மற்றும் சர்வதேச பத்திரிகைகளுக்கு சந்தா செலுத்தப்படுகிறது. கல்லூரி விளையாட்டு அரங்கில் 1200 பேர் அமரக்கூடிய வசதி உள்ளது. கல்லூரியில் ஒரு தடகள தடம், இரண்டு கைப்பந்து களங்கள், ஒரு கூடைப்பந்து மைதானம், ஒரு கால்பந்து மைதானம், ஒரு பூப்பந்து களம் ஆகியன உள்ளன.
காளிங்க நர்த்தனம்

காலிங்க நர்த்தனம் என்பது வைணவக் கடவுளான கிருஷ்ணன், யமுனை ஆற்றில் வாழ்ந்துவந்த காலிங்கன் எனும் நாகத்தின் மீது ஆடிய நடனத்தினைக் குறிப்பதாகும். காளிங்கன் யமுனை நதியில் தன் விஷத்தினைக் கக்கி அந்த ஆறு முழுமையும் விஷமாக ஆக்கியதென்றும், பூப்பந்து விளையாடிய கிருஷ்ணன் யமுனையில் விழுந்த பந்தினை எடுக்க சென்ற போது, காலிங்கனுடன் சண்டையிட்டு, அதன் மேல் நடனமாடியதாக நம்பப்படுகிறது. இந்த நர்த்தனத்தினை சிற்பமாக சைவ வைணவக் கோவில்களில் காணலாம்.
ஊத்துக்காடு ஸ்ரீ வெங்கடசுப்பையர் ஸ்ரீ கிருஷ்ணகானம் என்ற பாடல்களின் தொகுப்பில் இந்த காலிங்க நர்த்தனத்தினைப் பற்றி பாடல் இயற்றியுள்ளார்.
வடுத்தளை

வடுத்தளை (Vaduthala) என்பது இந்தியாவிலுள்ள கேரள மாநிலத்தின் கொச்சியில் அமைந்துள்ள]] ஒரு அண்மைப் பகுதியாகும். இது சித்தூர் சாலையில் பச்சாலம் மற்றும் சித்தூர் இடையே உள்ளது. எளமக்கரை இதன் கிழக்ககிலும், மேற்கில் முளவுக்காடு தீவும் அமைந்துள்ளது. கொச்சி மாநகராட்சியின் ஒரு மண்டல அலுவலகம் இங்கு இயங்கி வருகிறது. சின்மயா வித்யாலயா, டான் பாஸ்கோ பள்ளி, எஸ்.பி.ஓ.ஏ பொதுப் பள்ளி, பேராயர் அட்டிபெட்டி பள்ளி போன்ற பல கல்வி நிறுவனங்கள் இங்கு இயங்குகின்றன. லூர்து மருத்துவமனை ஒன்றும் இயங்கி வருகிறது
வடுத்தளை, அதன் நீளத்துடன் ஒரு நீர்வழங்கல் வரிசையைக் கொண்டுள்ளது. இது கொச்சியின் மிகவும் அமைதியான இடமாகவும், இங்கு வாழும் ஏராளமான மீனவர்களுக்கு வாழ்வாதாரமாகவும் உள்ளது. உப்பங்கடலின் ஒரு பகுதியை சாலைகளால் நிரப்பி, வருவாய் ஈட்டவும் கொச்சின் மாநகராட்சிக்கு திட்டங்கள் உள்ளன. இங்கு ஒரு மருத்துவமனை, பள்ளிகள், கோயில்கள், மசூதிகள் மற்றும் ஒரு தேவாலயம் உள்ளது.
ஒவ்வொரு ஆண்டும் டான் பாஸ்கோ கால்பந்து போட்டியை வடுத்தளை நடத்துகிறது. இந்த கோப்பை கேரளாவில் பதிவு செய்யப்பட்ட 11 பழமையான கால்பந்து ஆகும். டான் பாஸ்கோ அதன் தொடக்கத்தை 1956 ஆம் ஆண்டில் கொண்டிருந்தது, அது தடையின்றி தொடர்கிறது. டான் பாஸ்கோ ஏற்பாடு செய்த மென்மையான பந்து கிரிக்கெட், பூப்பந்து போன்ற பல்வேறு வெளிப்புற விளையாட்டுகளும் உள்ளன.