davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
नैसर्गिक रंग

नैसर्गिक रंग वनस्पती, अपृष्ठवंशी किंवा खनिजांपासून तयार केलेले आहेत. जैविक स्रोत जसे फंगसचे रूप व दगडफुल, झाडाची पाने, लाकूड, पाला या वनस्पती पासून नैसर्गिक रंग बनवितात. चीनमध्ये झाडाची साल, वनस्पती आणि कीटकांमधले रंग ५००० पेक्षा जास्त वर्षांपूर्वी सापडले आहेत.
फायबर सामग्री फॅब्रिक साठी आवश्यक रंग प्रकार ठरवते.
काष्ठतंतू: कापूस, कापड, ताग, बांबू, रेशीम
प्रथिने तंतू: लोकर, अंगोरा, अंगोरा जातीच्या मेंढीचे लोकर, काश्मिरी लोकरीचे कापड, रेशीम, सोया, लेदर
प्राणी-व्युत्पन्न रंग
वनस्पती-व्युत्पन्न रंग
कात किंवा खैर वृक्ष (तपकिरी)
तांबूस पिंगट (तपकिरी)
हिमालय वायफळ मूळ (कांस्य, पिवळा)
इंडिगोफेरा (निळा)
नीळ वनस्पती (पिवळा)
मॅडर मूळ (लाल, गुलाबी, नारंगी)
मॅंगोस्टीन फळाची साल (हिरवा, तपकिरी, गडद तपकिरी, जांभळा, किरमिजी रंगाचा)
डाळिंब बाह्यभाग (पिवळा)
सागवान पान (किरमिजी रंग)
रंगविण्याच्या आवश्यक प्रक्रियेसाठी डाई (डायस्टफ) असलेली सामग्री पाण्यात भिजवून ठेवणे आवश्यक आहे, द्रावण विस्तारासाठी उकळले जावे आणि कपड्यांना द्रावणामध्ये (डाईथ) रंगवायचे. रंग समान रीतीने कापडात स्थानांतरित होत नाही तोपर्यंत अधूनमधून ढवळत राहावे.
बहुतेक वनस्पती रंगांना कपड्याच्या तंतुंमध्ये रंग "निराकरण" करण्यासाठी रासायनिक वापर करणे आवश्यक आहे. या रंगांना विशेषण रंग म्हणतात. वेगवेगळ्या मॉर्डंटचा वापर करून, एकाच रंगामधून विविध रंग आणि छटा दाखवू शकतात. पारंपारिक रंगामध्ये सामान्य मॉर्डंट्स व्हिनेगर, बाभुळ ओक झाडाची साल, भक्कम लाकूड व कडू फळे असलेले झाड, किंवा क्षार (पोटॅशियम कार्बोनेट) राखून द्रावण तयार करतात.
चीन, जपान, भारत, पाकिस्तान, नायजेरिया, गांबिया, पश्चिम आफ्रिका आणि आग्नेय आशियातील इतर भागांमध्ये रंगविलेल्या रेसिंग तंत्राचा वापर करून रेशमी व सुती कापड तयार केले गेले.
भारतीय कोल्हा

भारतीय कोल्हा ( शास्त्रीय नावः Canis aureus indicus (कॅनिस ऑरिअस इंडिकस); इंग्रजी: Indian Jackal ( इंडियन जॅकल );) हा भारतीय उपखंडातील पाकिस्तान, भारत, नेपाळ व बांग्लादेश या देशात आढळणारा मांसाहारी वर्गातील सस्तन प्राणी आहे. तो भारतात हिमालयाच्या पायथ्यापासून कन्याकुमारीपर्यंत सर्वत्र आढळतो.
भारतीय कोल्ह्याची उंची ३८–४३ सेंमी.; डोक्यासकट शरीराची लांबी ६०–७५ सेंमी.; शेपूट २०–२७ सेंमी.; वजन ८–११ किग्रॅ. असते. उत्तर भारतातील कोल्हे सर्वसाधारणपणे मोठे असतात.
कोल्ह्याचे लांडग्याशी बरेच साधर्म्य असले, तरी लांडगा जास्त उमदा दिसतो. कोल्ह्याचा रंग भुरकट तपकिरी काळसर असतो. रंग भोवतालच्या भौगोलिक व हवामानाच्या परिस्थितीप्रमाणे बदलतो. खांदे व कान यांच्याजवळील आणि पायांचा रंग काळा, पांढरा व पुसट पिवळसर यांचे मिश्रण असतो. हिमालयातील कोल्ह्यांचा रंग जास्त पिवळसर पण कानांवर व पायांवर पिवळा रंग जास्त गडद आणि काळपट असतो.
आठवा रंग प्रेमाचा

आठवा रंग प्रेमाचा हा २०२२ चा भारतीय मराठी-भाषेतील रोमँटिक ड्रामा चित्रपट आहे जो खुशबू सिन्हा दिग्दर्शित तिच्या दिग्दर्शनाच्या पदार्पणात आहे, ज्यामध्ये रिंकू राजगुरू मुख्य भूमिकेत आहे. आदिनाथ पिक्चर्स, राकेश राऊत प्रॉडक्शन आणि टॉप अँगल प्रॉडक्शन्सने याची निर्मिती केली आहे.
भारतीय संविधान दिन

संविधान दिन किंवा राष्ट्रीय विधी दिन हा २६ नोव्हेंबर रोजी भारतभर साजरा केला जातो. २९ ऑगस्ट १९४७ रोजी डॉ. बाबासाहेब आंबेडकर यांच्या नेतृत्वाखाली भारतीय संविधानाच्या निर्मितीसाठी मसूदा समिती स्थापन झाली. अनेक बैठका व चर्चासत्रांनंतर या समितीने सादर केलेला अंतिम मसुदा २६ नोव्हेंबर १९४९ रोजी संविधान सभेने स्वीकारला. त्यामुळे २६ नोव्हेंबर हा दिवस संविधान दिन म्हणून साजरा केला जातो.
भारतीय संविधान आणि घटनाकार डॉ. बाबासाहेब आंबेडकर यांच्या सन्मानार्थ भारतीय संविधान दिन साजरा केला जातो. भारत सरकारने आंबेडकरांचे १२५ वे जयंती वर्ष साजरे केले जात असताना त्यांना एक प्रकारची श्रद्धांजली वाहण्यासाठी २६ नोव्हेंबर २०१५ रोजी पहिला अधिकृत संविधान दिन साजरा केला. संविधानाबाबत जनजगृती करण्यासाठी आणि आंबेडकरांच्या विचारांचा प्रसार करण्याच्या उद्देशाने देशभरात २६ नोव्हेंबर हा दिवस 'संविधान दिन' म्हणून साजरा केला जातो. महाराष्ट्र शासनाच्या सामान्य प्रशासन विभागाने २४ नोव्हेंबर २००८ला आदेश काढून '२६ नोव्हेंबर' हा दिवस संविधान दिन म्हणून साजरा करण्याचे घोषित केले होते.
तुळशी वृंदावन

घरासमोर एका विशिष्ट प्रकारची माती किंवा उपलब्ध साहित्य (विटा, फरशी) वापरून बनवलेल्या तुळशीचे रोप लावायच्या कुंडीला तुळशी वृंदावन म्हणतात. अशा प्रकारे तुळस लावणे हे भारतीय संस्कृतीचे प्रतीक आहे असे समजले जाते. घराच्या ईशान्य दिशेला मागच्या अंगणात तुळशी वृंदावन असावे असा शास्त्रसंकेत मानला जातो. काही वेळा वृंदावनावर राधा कृष्णाचे चित्र असते. नवीन वास्तू उभी झाली की तुळशी वृंदावन बांधण्याला प्राधान्य दिले जाते.
तुळस ही भारतीय संस्कृतीत आणि विशेषतः वैष्णव परंपरेत महत्त्वाची मानली जाते. तुळशीचे पावित्र्य जपण्याला महत्त्व आहे. भारतीय स्त्रिया दररोज सकाळी अंघोळ झाल्यावर तुळशीची पूजा करून तिला प्रदक्षिणा घालतात. तुळशी वृंदावन ग्रामीण भागातील घरांच्या अंगणात असण्याचे हेही एक कारण आहे. तुळशी विवाहाच्या वेळी याच तुळशीचा विवाह कृष्णाशी लावला जातो. श्री क्षेत्र शिर्डी येथे मंदिर परिसरात असे एक तुळशी वृंदावन आहे. भारतातील मंदिरांच्या परिसरात आणि कृष्ण मंदिरात तुळशी वृंदावन आढळून येते. तुळशीचं रोप प्रत्येक हिंदू घराची ओळख मानलं जातं. प्राचीन काळापासून ही परंपरा चालत आली आहे की घरात तुळशी वृंदावन असायला हवं.दररोज सायंकाळी तुळशीसमोर दिवा लावावा तिन्हीसांजेला तुळशीपुढे दिवा लावतात त्यांच्या घरी लक्ष्मीची सदैव कृपादृष्टी राहते. तुळशी वृंदावन असेल तर वास्तुदोषांचे निराकरण होते अशी धार्मिक मान्यता आहे.
सिंधुदुर्ग जिल्ह्यातील वेंगुर्ले तालुक्‍यातील तुळस नावाच्या गावात घडविण्यात येणारी तुळशी वृंदावने सर्व महाराष्ट्रात मान्यता प्राप्त आहेत. येथील कुंभार समाज ही वृंदावने पारंपारिक रित्या बनवतो. सुबक, टिकाऊ आणि परंपरेला धरून अशी त्यांची जडणघडण असते. येथली वृंदावने सर्व देवळांमध्ये स्थापित केली जातात.
तुळस
मीरा आंबेडकर

मीरा यशवंत आंबेडकर (जन्म : नीरा विठ्ठल साळवे; ५ मे १९३५) ह्या सामाजिक, राजकीय व आंबेडकरवादी चळवळीतील कार्यकर्त्या आहेत. त्या भारतीय राज्यघटनेचे शिल्पकार डॉ. बाबासाहेब आंबेडकर यांच्या सून व यशवंत आंबेडकर यांच्या पत्नी आहेत. वंचित बहुजन आघाडीचे नेते प्रकाश तसेच रमाबाई, भीमराव व आनंदराज यांच्या त्या आई आहेत. त्यांची मुलगी रमा यांचा आनंद तेलतुंबडे यांच्याशी विवाह झाला आहे. मीराबाईंनी अनेक सामाजिक, राजकीय व धार्मिक चळवळीत भाग घेतलेला आहे. बाबासाहेब आंबेडकर व यशवंत आंबेडकर यांच्यानंतर १९७७ पासून मीरा यांनी भारतीय बौद्ध महासभेच्या राष्ट्रीय अध्यक्षा म्हणून काम केले आहे.
मीरा आंबेडकर यांचा जन्म रावडूळ ता. महाड जि. रायगड (कुलाबा) येथे झाला. त्यांच्या वडिलांचे नाव विठ्ठल साळवे, तर आईचे नाव कमळाबाई होते. मीरा यांचे माहेरकडचे नाव 'नीरा' असे होते. परिवारात नीरा (मीरा), सिंधू, निर्मला, ऊर्मिला व विमल ह्या पाच मुली तर पांडुरंग हा एकुलता मुलगा होता. त्यावेळी नीरा गुजरात मधील मेहसाणा येथे राहात होत्या. वडील रेल्वेत नोकरीला होते. आई, वडील व नीरा मुंबईला सुशिला जाधव या त्यांच्या चुलत बहिणीकडे आले असताना यशवंत आंबेडकरांनी त्यांना पाहिले. यशवंतरावांनी अधिक माहिती काढून त्यांच्या कुटुंबापुढे लग्नाचा प्रस्ताव ठेवला. लग्न जुळवणीत चांगदेव खैरमोडे यांच्या पत्नी द्वारकाबाईंचा विशेष सहभाग होता. मीरा व यशवंत यांचा विवाह १९ एप्रिल १९५३ रोजी परळ येथील आर.एम. भट हायस्कूलच्या हॉलमध्ये बौद्ध पद्धतीने झाला. त्यावेळी डॉ. बाबासाहेब आंबेडकरांनी धम्मदीक्षा घेतलेली नव्हती. या लग्नास बाबासाहेब हजर नव्हते, मात्र सविता आंबेडकर उपस्थित होत्या.
हिंदू कोड बिल

हिंदू कोड बिल (हिंदू संहिता विधेयक) हे भारतातील कायद्याचा मसुदा होता. हा मसुदा २४ फेब्रुवारी १९४९ संसदेत मांडला गेला. स्वतंत्र भारताचे पहिले कायदे मंत्री डॉ. बाबासाहेब आंबेडकरांनी या भारतातील सर्व जाती-धर्मातील स्त्रियांना जाचक रुढी आणि परंपरांपासून सुटका मिळावी यासाठी हा मसुदा लिहिला. आंबेडकरांनी ४ वर्षे, १ महिना आणि २६ दिवस यावर काम करून हे हिंदू कोड बिल तयार केले. हे बिल इ.स. १९४७ पासून ते फेब्रुवारी १९४९ रोजी संसदेत मांडले. हा मसुदा सात वेगवेगळ्या घटकांशी निगडित कायद्याचे कलमात रूपांतर करू पाहत होता.
डॉ. बाबासाहेब आंबेडकर एक प्रख्यात वकील होते. स्वतंत्र भारताचे कायदे मंत्री म्हणून त्यांनी हिंदू कोड बिलावर वर सुमारे ३ वर्ष काम केले. त्यांना वाटत होते की जाति व्यवस्थेमध्ये स्त्रियांना कमी लेखले जात आहे त्यासाठी हिंदू कोड बिल असे बनवले पाहिजे ज्यामुळे देशातील सर्व स्त्रियांना समान अधिकार प्राप्त होतील.
डॉ. बाबासाहेब आंबेडकर यांना काही विशेष वर्ग किंवा विशेष जातीच्या स्त्रियांना त्याचा फायदा होईल याची चिंता नव्हती. त्यांना सर्व जाती आणि वर्गाच्या स्त्रियांच्या अधिकारांचे संरक्षण करायचे होते. डॉ. बाबासाहेब आंबेडकर यांना वाटत होते की देशाच्या विकासासाठी देशाच्या सर्व वर्गातील लोकांना समानतेचा अधिकार भेटला पाहिजे. स्वतंत्र भारतातले पहिले कायदेमंत्री म्हणून डॉ. बाबासाहेब आंबेडकर यांनी १९४८ मध्ये संविधान सभेत "हिंदू कोड बिल"चा मसुदा प्रस्तुत केला. त्यांनी आपल्या बिलामध्ये स्त्रियांना घटस्फोट देण्याचे अधिकार त्याचबरोबर विधवा आणि मुलींना संपत्तीमध्ये अधिकार असावा असा प्रस्ताव ठेवला होता. यामध्ये ज्यांनी आपले मृत्यूपत्र बनवले नसेल, त्या व्यक्तीच्या संपत्तीमध्ये हिंदू स्त्री आणि पुरुषांना प्राप्त होणारी संपत्तीत कायद्याने वाटणी झाली पाहिजे असा प्रस्ताव सादर केला. या कायद्यानुसार मयत झालेल्यांच्या सर्व मुलगे आणि मुलींना समान वाटणीचे अधिकार देण्यात येतात.
या बिलामध्ये आठ अधिनियम बनवले आहेत.
या कायद्यात विवाह संबंधी प्रावधानांमध्ये बदल केला आहे. यात सांस्कारीक व कायदेशीर या दोन प्रकारच्या विवाहाला मान्यता देता येते.
यामध्ये हिंदू पुरुषांना दोन किंवा त्यापेक्षाही अधिक स्त्रियांशी विवाह करायला प्रतिबंध आहे आणि त्यासंबंधी शिक्षेची तरतूद केली आहे. यामध्ये हिंदू स्त्रियांना घटस्फोट घेण्याचा अधिकार देण्यात आला होता. हे बिल अशा अनेक कुप्रथांना हिंदू धर्मापासून दूर करत होते, ज्याला परंपरेच्या नावाखाली काही कट्टरतावादी सनातनी जिवंत ठेवू इच्छित होते. या बिलाचा जोरदार विरोध झाला. या बिलाला ९ एप्रिल १९४८ला निवड कमिटीच्या जवळ पाठवण्यात आले. डॉ. बाबासाहेब आंबेडकरांचे सर्व तर्क आणि नेहरुंचे समर्थन असूनही सुरुवातीस हे बील संविधान सभेत प्राप्त होऊ शकले नाही. त्यामुळे आंबेडकरांनी आपल्या पदाचा राजनामा दिला. पहिल्या लोकसभा निवडणुकीनंतर हे बील संसदेत मंजूर करण्यात आले.
हे सात घटक खालीलप्रमाणे-
देशातील महिलांच्या हक्कांसाठी डॉ. बाबासाहेब आंबेडकरांनी "हिंदू कोड बिल" तयार करून ते संसदेत सादर केले. प्रतिगामी विचारांच्या हिंदू सभासदांनी त्याला विरोध केल्यामुळे ते संमत होऊ शकले नाही. त्यामुळे त्यांनी २५ सप्टेंबर १९५१ला पंतप्रधान पंडित नेहरू यांच्याकडे राजीनामा पाठविला. त्यात त्यांनी लिहिले, ‘हिंदू कोड बीलाचा खून झाल्यामुळे मी राजीनामा देत आहे. त्यांनी महिलांच्या हक्कांसाठी मंत्रीपदाचा त्याग केला. सत्तेपेक्षा महिलांना हक्क मिळणे त्यांना महत्त्वाचे वाटत होते. त्यांनी सत्तेसाठी तत्त्व सोडले नाहीत, तर तत्त्वासाठी सत्तात्याग केला.
Sugar production in Rwanda

U Rwanda rutanga umubare muto w'isukari y'ibara ry'umukara mu bihugu bine muri bitandatu bigize Umuryango w'Afurika y'Iburasirazuba, ari nka Kenya, u Rwanda, Tanzaniya na Uganda, bingana na toni zigera ku 12.000, buri mwaka guhera muri Kanama 2016. Hamwe n’ikoreshwa ry’i gihugu ripima toni zigera kuri 90.000 za metero buri mwaka muri 2016, biteganijwe ko muri 2020, imikoreshereze y’umwaka izaba igeze kuri toni 160.000, bitwara amadolari arenga miliyoni 150 yo gutumiza mu mahanga. akeneye kuvugururwa.
Nyuma ya jenoside yo mu Rwanda yo muri 1994, guverinoma nshya ya FPR yirukanye Kabuye Sugar Works, uruganda rukora isukari rukumbi muri iki gihugu mu itsinda rya Madhvani ryo muri Uganda, mu rwego rwo kugura miliyoni 1.5 z'amadolari y'Amerika. Uruganda rutanga metero ziri hagati ya 10,000 na 15.000 za tome yisukari yumukara buri mwaka. Itandukaniro ritumizwa muri Uganda no mu turere twa kure harimo Ubushinwa na Amerika y'Epfo .
Itsinda rya Madhvani rirateganya kongera umusaruro i Kabuye kugera kuri toni 55.000 buri mwaka. Iterambere ririmo ishoramari rishya rifite agaciro ka miliyoni 75 z'amadolari (hafi miliyari 60 z'amafaranga y'u Rwanda), n'itsinda. Harimo kubaka sitasiyo yumuriro wa co-generation ifite ingufu za 12 megawatts (16,092 hp) n'ikigo gikora Ethanol gifite ubushobozi bwo gukora miliyono 6 z'amadolare buri mwaka. Ubutaka bwinshi burasabwa guhinga inkoni nyinshi kugirango iyi ntego igerweho. Guverinoma y'u Rwanda n'itsinda rya Madhvani bakoze ibiganiro kugira ngo iyi gahunda igerweho. Muri Kanama 2016, guverinoma yashyize umukono ku masezerano y’ubwumvikane n’abashoramari baturutse muri Maurice, kugira ngo bashinge uruganda rushya rw’isukari mu Ntara y’Uburasirazuba bw’u Rwanda, bivugwa ko ruzatwara hagati y’amadolari miliyoni 250 na miliyoni 300 z'amadorali. Hafi ya 8 yu butaka burasabwa gukora umurima wa nucleus, hamwe nabahinzi-borozi batanga ibisigaye bisabwa. Uruganda rukora amashanyarazi rufitemegawate zigera 25 birateganijwe. Ubushobozi bwo kubyaza umusaruro iki kigo gishya buteganijwe kuri toni zigera kuri 100.000 metrike buri mwaka.
Abahinzi mu gishanga cya Mwulire

Abahinzi bo mugishanga cya Mwulire ni abahinzi bakoresha igishanga cya Mwulire aha niho bahera basaba ubuyobozi bw’Akarere ka Rwamagana mu intara y'iburasirazuba bw'u Rwanda, aha ni mumurenge wa Mwulire arinaho bakorera ubwo buhinzi, nihaho bahura n'ikibazo cy’ubutaka bagiye babwirwa ko bugiye guhabwa rwiyemezamirimo uzahacukura umucanga.
Igishanga cya Mwulire ni igishanga cya Mwulire gifite ubuso bwa hegitari esheshatu, nta gihingwa cyatoranyijwe bahingamo kuko buri wese yihingiramo ibyo ashatse; hari abahingamo ibigori, imboga, imbuto, soya, ibishyimbo, ibisheke n’ibindi, Inama tubagira ni ukwishyira hamwe bagakora koperative, natwe tukabafasha dufite ba agoronome mu gukora imishinga y’ubuhinzi neza, noneho bakadusaba uburenganzira n’aho bakorera, kandi n’ubusanzwe barahafite. Bazakomeza tuzabaha hahandi bari basanganywe .
Igisheke

Igisheke ni igihingwa kiboneka mu Rwanda, gihingwa ahantu henshi kuko ntaho kitera haba ku misozi cyangwa mu bishanga. Gusa usanga ababirya babifata muburyo butandukanye. Uretseko ababihinga bibabera isoko yo gukirigita ifaranga, usanga kubabirya abenshi batazi umumaro iki gihingwa kimariye umubiri w’umuntu. Usanga kubakuru bagifata nk’ikiribwa cy’abana, hari nabagifata nk’ikiribwa cy’abantu baciriritse nyamara hagendewe ku ntungamubiri iki gihingwa gikungahayeho cyaribwa kurusha ibindi binyamasukari.
Igisheke ni ingirakamaro mu buzima bw’umuntu kandi gifasha gukomeza kugira ubuzima bwiza.Uramutse wihaye gahunda yo kurya ingingo y’igisheke buri munsi ntaho wahurira n’ indwara zifata mu myanya y’ubuhumekero nk’ibicurane ndetse hari n’izindi ndwara waca ukubiri nazo. Ntabwo dukwiye kurya igisheke kuko dufite inyota gusa ahubwo dukwiye kukirya twizera ko ari umuti w’indwara zinyuranye.
Aha twibutseko n’ubundi ibintu byinshi tubona bivuye mu nganda, biba byavuye ku bimera. Mu ruganda rero hari ibikurwamo n’ibyongerwamo, urugero twavuga ishwagara (chaux acide) yongerwamo kugirango isukari uyibone kuriya ari udusaro, molasses yo ni nk’ibisigazwa kuko iratabwa nyamara nayo ifite intungamubiri. Ibi byose rero bituma isukari ukuye mu gisheke uhekenye cyangwa usekuye ubwawe ukora umutobe iruta kure isukari yo mu ruganda.
Igisheke ni igihingwa cyenda kumera nk’ikibingo kibyibushye. Bakeka ko gikomoka muri Aziya y’epfo. Umubyimba wacyo ugizwe n’ingingo nyinshi.
Igisheke gishobora kuba kigufi cyangwa kirekire.
Gishobora no kugira ingeri ngufi cyangwa ndende byose biterwa n’ubwoko bwacyo cyangwa ubutaka kirimo.
Hariho ubwoko bw’ibisheke bushobora kugira uburebure bwa metro ebyiri kugera kuri eshanu.
Ingingo z’ibisheke by’ubwo bwoko zishobora kugira uburebure buri hagati ya santimetero indwi na santimetero makumyabiri n’ebyiri.
Ubusanzwe igisheke ntigishamikira hejuru y’ubutaka.Ku gitsina cyacyo havuka ibishibuka.Mu butaka bwiza igisheke gishobora kugira kuva ku bishibuka cumi kugeza kuri makumyabiri.
Igitsina kimaze igihe kirekire mu butaka, gishibuka ibisheke byinshi ariko bikaba bitoya.
Imizi y’igisheke ntiyuma vuba.
Ku ngingo z’igisheke haba amababi agaramye, yashobora kugira metero ebyiri z’uburebure.Kigira ingingo ziteye nk’iz’urubingo.
Batera ingeri zifite amapfundo, ariko izera neza ni izo ku gice cyo ku mutwe.
Iyo bamaze gutunganya umurima bawucamo utugende duteganye dufite santimetero makumyabiri n’eshanu.
Utwo tugende bakaturambikamomo ingeri zifite nka santimetero eshanu kandi hagasigara metero imwe hagati y’ingeri.
Mu mezi atatu ya mbere, ibisheke babibagara buhoro babisukira ariko bakabigira kenshi.
Umwaka ujya gushira twa tugende tumaze gusubirana.Ubwo bagatangira kujya basukira cyane.
Ibisheke by’ubwoko bwiza kandi bitewe mu butaka bwiza bishobora kwera hashize umwaka. Amoko atinda ashobora kugeza ku mwaka n’igice.
Iyo hashize ibyumweru bibiri cyangwa bitatu bamaze gusarura, ibitsina bitangira gushibuka.
Igitsinsi bashobora kugisarura ibihe bitanu cyangwa bitandatu, ariko rero umusaruro uhora ugenda ugabanuka.
Imirire y'ingurube

Ubworozi bw'ingurube bugomba kugendana n'imibereho yazo ya buri munsi ni ukuvuga ibyo zirya nibyo zinywa.
Ubwatsi bugaburirwa ingurube bugomba kuba bworoshye, bukiri butoto; indyo igomba kuba ifite intungamubiri zose za ngombwa ingurube ikenera.
Indyo igomba kuba iseye cyangwa ikasemo uduce duto duto kuko amenyo y’ingurube aba atarakomera kugeza ku mezi atatu. Muri rusange, igifu cy’ingurube kiroroshye ntabwo gikomeye nk’icy’inka, ihene cyangwa intama. Iyo ndyo igomba kuba ikungahaye ku munyu wa fosifore na kalisiyumu, kugira ngo amagufa y’ingurube akomere.
Amoko atandukanye y’ibiryo bigaburirwa ingurube.
1. Ibisigazwa byo mu gikoni:
2. Ubwatsi: amakoma cyangwa insina; birazikomerera ariko ingurube zirabyihanganira iyo zongerewe ibindi biryo.
– Ibinyampeke: ibigorigori, tiribusakumu (tripsacum laxum), setariya, penisetumu (pennisetum), ariko bitangwa bikiri bitoto ni ukuvuga bitararaba.
– Ibinyamisogwe: desimodiyumu (desmodium), Mukuna, sitilozantese (stylosantes), kaliyandara (caliandra), luzerine (luzerne), n’ibindi birakenerwa cyane kuko bitanga inyubakamubiri ( protéines) zituma ingurube zikura vuba.
3. Ibisigazwa byo mu nganda zitunganya ibikomoka ku buhinzi: ibisigazwa by’ingano n’iby’ibigori, ariko kubera ko bikomera cyane, bikoreshwa inshuro nke, bivangwa mu biryo ku rugero rwa 1/3.
Ibinyampeke: ibigori , umuceri…;
Ibigize iyo ndyo muri rusange :
Hashobora gukoreshwa ishwagara n’amagufa n’ibishishwa by’amagi bimaze gutwikwa kandi biseye, cyane ku bibwana. Iyo ifu y’amaraso n’amafi bibuze, hakoreshwa ibyatsi bikungahaye mu ntungamubiri. Ni yo mpamvu gutera uduti nka Kaliyandara (Calliandra calothyrsus), Sesibaniya (Sesbania), lesena (Leucaena leucocephala) mu murima bigira akamaro.
Ibishishwa by’imyumbati, by’ibijumba bigomba guhabwa ingurube bitetse.
Kuva ingurube igejeje ku biro 70 igipimo cy’ibiryo ntikigomba kurenza ibiro 2,4 kugira ngo idakomeza kwiyongera ibinure.
Emily Kassie

Emily Kassie (born 15 December 1992) is an Academy Award nominated filmmaker and investigative journalist. Her debut feature Sugarcane directed alongside Julian Brave NoiseCat won the Directing Award at the 2024 Sundance Film Festival and garnered an Oscar nomination in 2025.
Kassie was born in Toronto. She studied at Brown University and was awarded the Gates Scholarship to the University of Cambridge where she completed her masters. In 2015 her short documentary, I Married My Family's Killer, on intermarriage in post-genocide Rwanda, won the Student Academy Award. The film was broadcast on the CBC.
Kassie has covered conflict and human rights abuses internationally. In 2016, she won the World Press Photo award for the cover up of DuPont's chemical spill in West Virginia and was also named NPPA's multimedia portfolios of the year for her work on radicalization of ISIS operatives and corruption in the pharmaceutical industry. In 2017 her reporting on the profiteers of the refugee crisis in Niger, Turkey, Italy and Germany garnered an Overseas Press Club Award, the ASNE's Punch Sulzberger award and the National Magazine Award of which she was the youngest ever winner.
In 2019, her New York Times documentary on sexual abuse in immigrant detention was used in the senate judiciary hearings on child separation, and subsequently won the World Press Photo award and earned an Emmy nomination. In 2020, she won a National Magazine Award for her immersive documentary on immigrant detention and was nominated for a Peabody Award. She was named to Forbes 30 under 30 list in 2020. In 2021, she directed a Frontline documentary following an undocumented family during the coronavirus pandemic which was nominated for an Emmy.
After smuggling into Taliban territory with PBS Newshour correspondent Jane Ferguson to report on their imminent siege of Kabul, Kassie was part of the PBS NewsHour team to win the Overseas Press Club award for a series on the fall of Afghanistan in 2021.
She served as director, producer and cinematographer of Sugarcane with co-director Julian Brave NoiseCat. The film follows an investigation into abuse and missing children at an Indian residential school near the Sugarcane reserve in British Columbia. The New York Times called it "stunning" and "a must-see." RogerEbert.com called it "soul-shaking," and "profoundly evocative."
After winning the Grand Jury Directing Award at the Sundance Film Festival, Sugarcane was acquired by National Geographic Documentary Films and was distributed in theaters before streaming on Hulu and Disney +. It won over 30 International awards including two Critics Choice Awards and the National Board of Review award for best documentary. It was screened at the White House and named to President Barack Obama's top ten movies of 2024.
South Kivu Sugar Refinery

South Kivu Sugar Refinery (SKSR) ( French: Sucrerie du Kivu), formerly called Kiliba Sugar Refinery, (French: Sucrerie de Kiliba), is a sugar manufacturing company in the Democratic Republic of the Congo. After a 25-year period of inactivity since 1996, the sugar factory resumed production in March 2021, under new management and a new brand name.
The sugar refinery and the headquarters of the company that operates the factory are located in the town of Kiliba, in the Ruzizi Region, in Uvira Territory in South Kivu Province, in eastern DR Congo. This is approximately 106 kilometres (66 mi), by road, south of the city of Bukavu, the provincial capital. Kiliba is located about 16.5 kilometres (10 mi), by road, north of the city of Uvira, on the northern shores of Lake Tanganyika.
The sugar factory was established in 1956 by a Belgian national, Baron Kronacker, under the name "Sucrerie de Kiliba" (Kiliba Sugar Refinery). The factory averaged between 15,000 tons and 19,000 tons of sugar, in annual output, with maximum production of 21,000 tons, achieved once in its history. Due to mismanagement, annual sugar output fell to 900 tons by 1996. That same year saw the beginning of the First Congo War. Sucrerie Kiliba closed down in 1996 due to economic reasons and a deteriorating security situation.
In the 2000s the Government of the Democratic Republic of the Congo, which owned 40 percent of Kiliba Sugar Refinery, dissolved the company and invited qualified investors to form a new company and rehabilitate the plantation and factory. They settled on a consortium, based in Tanzania, with a track record of profitable investments in sugar growing, processing and marketing. The consortium is referred to as the "Super Group of Companies".
Beginning circa 2017, the Tanzanian consortium, using their own funds and starting with a sugarcane nursery of 350 hectares (860 acres), expanded the acreage under cultivation to 3,500 hectares (8,600 acres). They also rehabilitated and modernized the factory. The Congolese government, did not participate financially in the company's modernization and upgrade, despite being a shareholder in the business.
As of March 2021, the shareholding in the stock of South Kivu Sugar Refinery is as illustrated in the table below.
03°15′47″S 29°12′29″E﻿ / ﻿3.26306°S 29.20806°E﻿ / -3.26306; 29.20806
Sugar industry of Rwanda

Rwanda produces the least quantity of granular brown sugar among four of the six countries of the East African Community, namely Kenya, Rwanda, Tanzania and Uganda, accounting for about 12,000 metric tonnes annually as of August 2016. With national consumption measured at 90,000 metric tonnes annually in 2016, it is expected that by 2020, annual consumption will have reached 160,000 metric tonnes, costing over US$150 million to import.
Following the 1994 Rwandan genocide, the new RPF government divested Kabuye Sugar Works, the only sugar factory in the country to the Madhvani Group of Uganda, in exchange for US$1.5 million. The factory produces between 10,000 and 15,000 metric tomes of brown sugar every year. The difference is imported from Uganda and from distant places including China and South America.
The Madhvani Group plans to increase production at Kabuye to 55,000 metric tonnes annually. The upgrade involves new investment worth US$75 million (about Rwf60 billion), by the group. It includes the construction of a co-generation thermal power station with capacity of 12 megawatts (16,092 hp) and an ethanol production facility with capacity of 6 million litres (1,300,000 imp gal; 1,600,000 US gal) annually. More land is required to grow more cane to meet this goal. The government of Rwanda and the Madhvani Group have held discussions to bring this plan to fruition. In August 2016, the government signed a memorandum of understanding with investors from Mauritius, to establish a new sugar factory in the Eastern Province of Rwanda, at an estimated cost of between US$250 million and US$300 million. Approximately 8 thousand acres (3,200 ha) of land is required to form a nucleus plantation, with out-growers supplying the rest of the required cane. A co-generation power plant with capacity of 25 megawatts (33,526 hp) is planned. Production capacity at this new facility is planned at 100,000 metric tonnes annually.
This Is Us season 6

The sixth and final season of the American television series This Is Us continues to follow the lives and connections of the Pearson family across several time periods. The season is produced by Rhode Island Ave. Productions, Zaftig Films, and 20th Television, with Dan Fogelman, Isaac Aptaker, and Elizabeth Berger serving as showrunners.
The series was renewed for a fourth, fifth, and sixth season in May 2019. The season stars an ensemble cast featuring Milo Ventimiglia, Mandy Moore, Sterling K. Brown, Chrissy Metz, Justin Hartley, Susan Kelechi Watson, Chris Sullivan, Jon Huertas, Caitlin Thompson, Chris Geere, Niles Fitch, Logan Shroyer, Hannah Zeile, Eris Baker, Faithe Herman, Lyric Ross, Asante Blackk, and Griffin Dunne. On May 12, 2021, it was announced that the sixth season would be the series' last.
The sixth season premiered on January 4, 2022 and concluded on May 24, 2022. The season consisted of 18 episodes.
On May 12, 2019, NBC renewed the series for its fourth, fifth and sixth seasons, at 18 episodes each, for a total of 54 additional episodes. The season was confirmed to be the final season in May 2021. The sixth season featured the directorial debuts of actors Chris Sullivan and Mandy Moore. Cast member Susan Kelechi Watson co-wrote the episode "Our Little Island Girl: Part Two", which focused on her character, Beth. Watson felt that she was writing the end of Beth's emotional arc, and that it was "beautiful" to have that opportunity.
Chavis, Hancsicsak and Bates' scenes for the series finale (their only appearances in the season), and a flashback including Baker and Herman, were filmed during the production of season 3.
Note: Live+3 day ratings have been stated where Live+7 day ratings are unavailable.
Paula Jofré

Paula Jofré Pfeil (1982) es una astrónoma y astrofísica chilena. En 2019 fue destacada por la revista Time como una de las 100 personas más influyentes del mundo.​
Paula Jofré nació en 1982.​ Su madre tiene nacionalidad alemana y su padre es chileno, siendo la mayor de tres hermanas. Gran parte de su familia tiene estudios en diseño y arquitectura.​
Estudió en el Colegio Alemán de Santiago y el Colegio Santa Úrsula. La inclinación hacia el área de la astronomía partió con la sugerencia de su madre para un trabajo escolar; la investigación para este trabajo la terminó llevando al cerro Calán y su observatorio donde fue recibida por José Maza.​
Su interés en la astronomía siguió creciendo a través de los años, postuló e ingresó a la carrera de Astronomía en la Pontificia Universidad Católica de Chile, donde egresó y obtuvo una beca para estudiar en el Instituto Max Planck de astrofísica en Alemania. En su paso por la universidad Max Planck, Paula tuvo su primer hijo, esto desemboca en una licencia médica por 8 meses y tener que criar a su hijo mientras seguía trabajando en publicaciones científicas y su tesis. Su supervisor la discriminó por su maternidad, a tal punto que Paula prefirió terminar rápidamente una tesis pobre en contenido antes de seguir siendo supervisada por ese supervisor.​ Obtuvo su doctorado por la Universidad Ludwig Maximilian de Múnich.
Luego de esto, Paula junto a su familia se mudan a Francia, donde ella ingresa a la Universidad de Burdeos para hacer un postdoctorado con proyectos relacionados con la misión espacial Gaia. Durante ese periodo su padre fallece y tiene a su segundo hijo. También es notificada de que había sido aceptada en un postdoctorado en el Instituto de Astrofísica de Cambridge. Durante este periodo trabaja junto a Gerry Gilmore; además logra ingresar al King's College de la Universidad de Cambridge.​
En 2017 regresa a Chile para ser miembro del Núcleo de Astronomía de la Universidad Diego Portales donde hace clases como profesora asistente.​ El año 2018 es destacada por la revista Science como uno de los 10 científicos sub 40 más prometedores del mundo.​ En 2019 es destacada por la revista Time como una de las 100 personas más influyentes del año.​
Se encuentra casada con Thomas Maedler, también un astrónomo, y tiene dos hijos.​
Su área de trabajo se concentra en la investigación de la Astronomía galáctica, teniendo principal énfasis en el análisis de espectros estelares, con el fin de comprender los procesos físicos que le dan forma a la Vía Láctea. Su área de investigación y trabajo se centra en la investigación de los estrellas observadas con espectros de alta resolución, desarrollando entre otros árboles genealógicos basados en el origen de la materia que compone a las estrellas. Este trabajo lo desarrolla en conjunto con el antropólogo Robert Foley.
Ha obtenido los siguientes premios o reconocimientos:​
Alessandro Pier Guidi

Alessandro Pier Guidi (Tortona, provincia de Alessandria, 18 de diciembre de 1983) es un piloto de automovilismo italiano. Desde 2017, es piloto oficial de Ferrari y ha ganado el Campeonato Mundial de Resistencia de la FIA en la clase LMGTE Pro en 2017, 2021 y 2022, las 24 Horas de Le Mans en la clase en 2019 y 2021 y en la general en 2023 las 24 Horas de Spa en 2021 y las 24 Horas de Daytona en la clase GTD en 2014 y en la clase GTD Pro en 2024.​
Pier Guidi compitió en monoplazas por primera vez en 2002 en la Fórmula Renault 2.0 Italia. Condujo un Ferrari 430 GT en el Campeonato de España de GT y el Campeonato de Italia de GT en 2005 y 2006, para el equipo Scuderia Playteam. Ganó el título italiano en 2005. En 2007, se mudó al Campeonato FIA GT, conduciendo un Maserati MC12. También ha competido en la Fórmula Master Internacional y en dos fechas de A1 Grand Prix en 2006 representando a Italia. En 2008, condujo el monoplaza del Galatasaray SK en la Superleague Fórmula, logrando tres podios y llevando al equipo al octavo lugar en la clasificación final.​ En 2014, al volante de un Ferrari F458 Italia del equipo Level 5 Motorsports, ganó la clase GTD en las 24 Horas de Daytona, puntuable para el United SportsCar Championship.​
En 2017, Ferrari llegó a un acuerdo técnico y deportivo con Alessandro Pier Guidi.​ El piloto italiano compitió en la temporada 2017 del Campeonato Mundial de Resistencia de la FIA (WEC) junto a James Calado en el Ferrari 488 GTE n.º 51, bajo la gestión del equipo AF Corse. Juntos, Calado y Pier Guidi ganaron el campeonato por encima de Porsche GT Team y de Ford Chip Ganassi Racing UK.​ En la temporada siguiente, la de 2018-19, fueron subcampeones detrás de los pilotos de Porsche Michael Christensen y Kévin Estre.​ Junto a Daniel Serra, el trío ganó las 24 Horas de Le Mans en la clase LMGTE Pro. En 2021 y 2022 ganaron nuevamente el título, además de Le Mans en 2021 junto a Côme Ledogar.​​
En 2023, Pier Guidi fue elegido por Ferrari para ser uno de los pilotos de la marca en la clase Hypercar, la principal del campeonato, conduciendo el nuevo Ferrari 499P n.º 51.​ Es compañero de Antonio Giovinazzi y, nuevamente, James Calado. En junio, ganaron las 24 Horas de Le Mans, logrando la primera victoria de Ferrari en la carrera de resistencia más importante del mundo en 58 años.​
(Clave) (negrita indica pole position) (cursiva indica vuelta rápida)
Linda Aranaydo

La Dra. Linda Susan Aranaydo (Muscogee Creek, Bear Clan, 1948) es una médica, educadora y activista nativa americana. Aranaya reconoció el impacto que la inaccesibilidad a la atención médica tuvo en su comunidad y decidió encaminar su carrera hacia la salud pública y la medicina familiar. Entre otros honores, Aranaydo recibió el Premio David Vanderryn de 1995 por Servicio Comunitario Sobresaliente como Médico de Familia.​
Linda Aranaydo se licenció en ciencias sociales en la Universidad de California, Berkeley. A la edad de 37 años, Aranaydo comenzó medicina y se doctoró en medicina en la Universidad de California, San Francisco en 1992.​​
La Dra. Linda Aranaydo comenzó su carrera como maestra de preescolar en Hintil Native American Children's Center en Oakland, California. Continuó enseñando durante 11 años antes de decidirse a estudiar medicina. Después de asistir a la universidad de medicina y obtener su título de posgrado en medicina, comenzó su nueva carrera en el campo de la medicina. Después de obtener su doctorado, trabajó en una variedad de lugares, desde ser proveedora médica hasta brindar asistencia técnica y servicios de enseñanza individual a clínicas indias. La Dra. Aranaydo fue médica de familia en norte de California durante cinco años.​
La Dra. Aranaydo también ha servido en varios consejos y juntas. En 1977, estuvo en el Grupo de Trabajo del Gobernador sobre Educación de la Primera Infancia. De 1978 a 1980 formó parte del Consejo de Educación Indígena Estadounidense del Estado de California. Actualmente, la Dra. Aranaydo es directora de servicios médicos de la Junta de Salud Indígena Rural de California.​ Aranaydo describió cómo sus objetivos profesionales se relacionaban con su experiencia vital en una entrevista para Changing the Face of Medicine:
Aranaydo fue una de las 14 personas que trató de ocupar la isla de Alcatraz el 9 de noviembre de 1969.​​ El 20 de noviembre, el grupo volvió a la isla y dio inicio a la protesta de la Ocupación de Alcatraz. Durante la ocupación, Aranaydo dio clases en la escuela​ y trabajó con Luwana Quitiquit (Pomo) en la gestión de la cocina para los ocupantes.​​ Participó en la protesta mientras seguía estudiando en la UC Berkeley. La protesta tuvo un gran impacto sobre la política federal relativa a los indios.​
La Dra. Aranaydo obtuvo varios premios y distinciones a lo largo de su carrera académica y profesional. En 1970, mientras cursaba su licenciatura en la Universidad de California, Berkley, ganó un premio por sus logros académicos. Mientras estudiaba en la Universidad de California, San Francisco, recibió el Premio Robert Crede a la Excelencia en Medicina de Atención Primaria por su destacada labor académica. El trabajo de la Dra. Aranaydo para ayudar a su comunidad nativa americana a evitar enfermedades prevenibles le valió el Premio David Vanderryn por Servicio Comunitario Destacado como Médico de Familia en 1995.​
Martha Sleeper

Martha Sleeper (24 de junio de 1910 - 25 de marzo de 1983) fue una actriz cinematográfica estadounidense que trabajó en el cine mudo en los años veinte y en el teatro en los años cuarenta.
Nacida en Lake Bluff, Illinois, paso sus primeros años de vida en un rancho de ovejas en Wyoming. El padre de Sleeper, William B. Sleeper, trabajaba en la cadena de salas de vodevil Keith-Albee-Orpheum.
Estudio ballet durante cinco años en Nueva York con el maestro ruso Louis H. Chalif. Su primera actuación pública tuvo lugar en el Carnegie Hall, como exhibición para sus clases. Una de sus fotos como bailarina fue enviada a un tío suyo que vivía en Los Ángeles, California, y que la expuso en una pared de su domicilio. La casa fue vendida a Emory Johnson y a su madre, Emily Johnson. Tras ver la foto, Emily escribió al The Mail Man recomendando que Sleeper trabajara en el cine.
Sleeper inició un contrato con los estudios de Hal Roach en 1924, con solo catorce años de edad. En 1926, a los 16 años, la joven actriz escribió y publicó un libro titulado Hollywood Be Thy Name, en el que hablaba sobre el trabajo, la aventura y el éxito en Hollywood.
La carrera de Sleeper se inició en 1923 y continuó hasta 1945. Sus primeros esfuerzos en la comedia con Hal Roach incluyen The Mailman (1923), The Racing Kid (1924), Trailing Trouble (1924), Please, Teacher! (1924), A Ten Minute Egg (1924), Sweet Daddy (1924), y Outdoor Pajamas (1924). También actuó en un puñado de cortos mudos de "Our Gang", incluyendo: "Better Movies" (1925), "Baby Clothes" (1926) y "Thundering Fleas" (1926). La última película de Sleeper fue The Bells of St. Mary's (1945).
Tras conseguir fama en el teatro de Nueva York, Sleeper lo dejó abruptamente en 1949. Viajó en barco con su marido a Puerto Rico, y decidió instalarse en San Juan, abriendo un negocio de ropa y decidiendo no volver a los Estados Unidos. Estuvo casada con Hardie Albright y Harry Dresser Deutschbein. Marthe Sleeper falleció en Beaufort, Carolina del Sur, en 1983.
HMS A1

El HMS A1 fue el primer submarino de diseño británico de la Marina Real Británica y el primero en sufrir bajas mortales.
Fue el primer buque de la clase A y el único que tenía un solo tubo lanzatorpedos en la proa. Se hundió dos veces: la primera en 1904, cuando se convirtió en el primer submarino siniestrado, con la pérdida de todos sus tripulantes; sin embargo, fue recuperado, pero volvió a hundirse en 1911, esta vez cuando no tenía tripulación. El pecio se descubrió en 1989 y fue protegido en virtud de la Ley de Protección de Pecios en 1998. El pecio está gestionado por Historic England.
Fue hundido accidentalmente en el Solent el 18 de marzo de 1904 mientras realizaba un ataque de práctica contra el crucero protegido HMS Juno al ser alcanzado en el lado de estribor de la torre de mando por un vapor correo, el SS Berwick Castle, que se dirigía de Southampton a Hamburgo. Se hundió a sólo 12 metros de profundidad, pero el submarino se inundó y toda la tripulación murió ahogada.​ Una de las consecuencias fue que todos los submarinos de la Royal Navy posteriores fueron equipados con una escotilla estanca en la parte inferior de la torre de mando.​
Fue izado el 18 de abril de 1904, reparado y reincorporado al servicio. Tras una explosión de gasolina en agosto de 1910, fue convertido en banco de pruebas para el Comité Antisubmarino del Almirantazgo. Se perdió un año después cuando navegaba sumergido pero sin tripulación y con piloto automático. Aunque en aquel momento se conocía la posición de su hundimiento, todos los esfuerzos por localizarlo fueron infructuosos.
No fue hasta 1989 cuando un pescador local descubrió el pecio en la bahía de Bracklesham (Chichester), a unos 8 km de distancia.​ Se cree que sólo estaba parcialmente inundado cuando se hundió y que la flotabilidad parcial resultante hizo que el pecio se moviera con las fuertes corrientes locales. El pecio fue designado en virtud de la Ley de protección de pecios el 26 de noviembre de 1998​ y se volvió a designar para ampliar la zona cubierta el 5 de octubre de 2004.​
HMS A3

El HMS A3 fue un submarino de la clase A construido para la Marina Real Británica en la primera década del siglo XX. Se hundió en 1912. El pecio es un lugar protegido gestionado por Historic England.
El 2 de febrero de 1912, el A3, junto con otros submarinos enviados desde el puerto de Gosport, realizó ejercicios de entrenamiento contra buques objetivo en el Solent.​
Mientras simulaba atacar al cañonero torpedero HMS Hazard, el A3 semisumergido colisionó accidentalmente contra su objetivo a 2 millas náuticas (3,7 km; 2,3 mi) al suroeste de la boya East Princessa en el Solent oriental.​ El timón y la hélice quedaron inutilizados y el submarino se hundió de inmediato con la pérdida de sus 14 tripulantes.​ El Rey Jorge V del Reino Unido envió sus condolencias inmediatas a las familias de los marineros fallecidos.​
El submarino fue sacado del fondo marino el 11 de marzo y al día siguiente fue introducido en la esclusa sur del astillero de Portsmouth, colgado debajo de una gabarra de salvamento; la esclusa fue bombeada hasta secarla para poder recuperar los 14 cuerpos e inspeccionar los daños.​
Tras ser remolcado desde Portsmouth al astillero naval de Portland, el pecio fue remolcado mar adentro hasta la bahía de Weymouth y, tras algunos experimentos técnicos en el casco, fue hundido como blanco naval por proyectiles del HMS St. Vincent el 17 de mayo de 1912.​​ En julio de 2016, el pecio del A3 fue designado oficialmente lugar protegido.​
HMS Hazard

El HMS Hazard fue un cañonero torpedero de la clase Dryad de la Marina Real Británica. Fue botado en 1894 y en 1901 se convirtió en el primer buque almacén de submarinos del mundo. Colisionó contra el submarino A3 el 2 de febrero de 1912, matando a 14 hombres, y se hundió al chocar con el SS Western Australia el 28 de enero de 1918.
El 2 de febrero de 1912, el Hazard, al mando del teniente Charles J. C. Little, colisionó con el submarino A3. El submarino estaba en el proceso de emerger a la superficie durante los ejercicios militares cuando fue golpeado;​ el submarino se hundió con la pérdida de los 14 miembros del personal a bordo.​
El 28 de enero de 1918, durante la Primera Guerra Mundial, el buque hospital SS Western Australia​ partió en dos al Hazard en medio de una espesa niebla en el Solent oriental, aproximadamente a media milla (0,80 km) al este de la boya Warner, y se hundió con la pérdida de cuatro tripulantes.​​​​
El pecio del naufragio se encuentra boca abajo partido en dos partes a 30 m (98 pies) de profundidad; faltan varias partes que han sido rescatadas.​ La ubicación del naufragio en un canal de navegación muy transitado, junto con la escasa visibilidad, lo convierten en un objetivo poco popular para los buceadores.​
Denisse van Lamoen

Denisse Astrid van Lamoen (born 12 September 1979) is a Chilean archer. In 2000, she became the first Chilean archer to compete at the Summer Olympics, but after failing a drug test in 2002 she left archery to study law. She later returned to the sport. In 2011, she was voted "Chile's Athlete of the Year" after winning at the 2011 World Archery Championships. She was selected to be Chile's flag-bearer at the 2012 Summer Olympics. She is of Dutch descent.
In 2000 van Lamoen married Dr. Norman MacMillan. Their marriage lasted three years. That same year she became the first Chilean to participate in archery at the Olympic Games in Sydney, but she had a brief and lackluster performance. In the double round of 70 (two rounds of 36 arrows at 70 meters away), she achieved 605 points, leaving it in the last 52 of the standings. In the removal round, she had to face Sayoko Kawauchi (Japanese, sixth in the standings with 654 points), and lost the match by 151 to 146.
In 2002, van Lamoen had an outstanding participation at the VII South American Games held in Brazil, where she earned 7 medals (6 gold and 1 silver). However, all would be overshadowed by a doping test that tested positive in amphetamine, after which she was disqualified and had to return all earned medals. Although the Chilean Federation of Archery (Fechta) fined van Lamoen with a suspension for one year, the International Federation of Archery (FITA) decided to extend the punishment to two years, decision that the athlete appealed later, because the punishment exceeded international regulations. The appeal at the Court of Appeals of Santiago was later on accepted. After a Supreme Court ruling, Fechta also lowered its initial penalty of one year to six months.
Van Lamoen achieved fifth place in the XIV Pan American Games in Santo Domingo 2003. In Venezuela, in 2004, van Lamoen won four gold medals and one silver, achieving 4 Panamerican records, which were recently beaten in 2010. However, she could not participate representing Chile at the Olympic Games in Athens, as the team from Mexico filled the vacancy to which she aspired. In 2006, she won two gold medals at the VIII South American Games. At the XV Pan American Games in Rio de Janeiro 2007, she reached the second stage, where she was eliminated by American Jennifer Nichols.
After a break of two years to resume her studies, van Lamoen returned to competition in 2009, beating four Chilean records. In January 2010, she qualified to participate in the IX South American Games, held in Medellín, where she earned a bronze medal (30 meters, with a score of 343 points) and a bronze medal in the elimination round, where she defeated Ana Rendón of Colombia by a narrow lead of 99 to 98.
London 2012 Olympic games: Denisse Van Lamoen was knocked out of the women's Olympic archery competition by Georgia's Kristine Esebua, who won with a 6–0 victory.
Heartology Cardiovascular Hospital

Heartology Cardiovascular Hospital atau Rumah Sakit Jantung Heartology adalah pusat layanan kesehatan khusus Jantung dan Pembuluh Darah yang berlokasi di Kebayoran Baru, Jakarta Selatan, Indonesia. Rumah sakit ini menyediakan layanan menyeluruh untuk berbagai kondisi dan penyakit jantung serta pembuluh darah, baik bagi dewasa maupun anak-anak. Terkenal dengan teknologi canggih dan tim dokter subspesialis yang diakui secara nasional dan internasional, Heartology menawarkan perawatan cepat, tepat, dan efektif bahkan untuk kasus medis kompleks.
Heartology Cardiovascular Hospital didirikan pada 1 November 2023 dengan tujuan untuk menyediakan solusi kesehatan kardiovaskular terdepan di Indonesia. Sejak didirikan, rumah sakit ini telah berkembang menjadi pusat rujukan utama dalam diagnosa dan penanganan penyakit jantung dan pembuluh darah. Heartology Cardiovascular Hospital memperoleh predikat akreditasi Paripurna dari Lembaga Akreditasi Mutu dan Keselamatan Pasien Rumah Sakit pada 28 Mei 2024 dan meresmikan operasinya melalui acara grand opening pada 30 Juli 2024.
Heartology Cardiovascular Hospital dilengkapi dengan fasilitas modern dan peralatan medis terbaru yang memungkinkan pelaksanaan berbagai prosedur diagnostik dan terapeutik.
Fasilitas yang tersedia di Heartology Cardiovascular Hospital yaitu
Teknologi pemeriksaan yang tersedia di Heartology Cardiovascular Hospital yaitu
Heartology Cardiovascular Hospital menyediakan layanan unggulan yang mencakup
Heartology Cardiovascular Hospital memiliki tim yang terdiri dari berbagai spesialis dan subspesialis ahli, di antaranya
Bendera Amerika Serikat

Bendera nasional Amerika Serikat memiliki pola yang terdiri dari 13 garis mendatar berwarna merah (paling atas dan paling bawah) yang bergantian dengan garis mendatar berwarna putih. Garis-garis tersebut melambangkan 13 koloni pertama ketika Amerika Serikat merdeka. Bendera tersebut juga memiliki persegi panjang berwarna biru yang terdiri dari 50 bintang bersudut lima berwarna putih yang melambangkan negara bagian di Amerika Serikat. Julukan bendera ini adalah The Stars and Stripes (Bintang dan Garis), Old Glory (Kejayaan Lampau), atau The Star-Spangled Banner (Panji Bertaburan Bintang). Bendera yang digunakan saat ini pertama kali diperkenalkan pada 4 Juli 1960 setelah Hawaii masuk menjadi negara bagian ke-50. Sejak kemerdekaannya Amerika Serikat telah mengganti pola benderanya sebanyak 26 kali.
Hingga saat ini, bendera Amerika Serikat telah berubah sebanyak 26 kali dengan total 28 desain bendera. Pola bintang pada bendera ini digunakan sebagai Jack pada Angkatan Laut Amerika Serikat. Desain Canton, sebelum proklamasi bendera 48-bintang, tidak memiliki pengaturan resmi bintang-bintang. Sementara itu, warna-warna pada bendera ini baru distandardisasi pada tahun 1934.
Pernikahan di Jepang

Templat:Budaya Jepang
Pernikahan di Jepang adalah sebuah lembaga hukum dan sosial di pusat rumah tangga. Pasangan secara sah menikah saat mereka membaut status pada lembar pendaftaran keluarga mereka, tanpa membutuhkan sebuah upacara. Sebagian besar pernikahan mengikuti tradisi Shinto atau pernikahan kapel bergaya Kristen.
Biasanya, pernikahan dikategorisasikan dalam dua jenis menurut metode pencarian pasangan—omiai, artinya melamar atau mendapatkan pasangan dari sebuah tempat lamar, dan ren'ai, dimana suami dan istri bertemu dan memutuskan untuk menikah untuk membuat rumah tangga sendiri—meskipun kekhasan tersebut menurun pada dekade pasca perang karena gagasan cinta barat merasuk pada persepsi pernikahan Jepang.
Lembaga pernikahan di Jepang berubah-ubah sepanjang milenium terakhir. Praktik asli mula-mula diadaptasi dari Konghucu Tiongkok pada abad pertengahan, dan kemudian konsep individualisme, kesetaraan gender, cinta, dan keluarga nuklir dari Barat pada era modern.