davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Hergest Ridge

Hergest Ridge is a large elongated hill which traverses the border between England and Wales in the United Kingdom, between the town of Kington in Herefordshire and the village of Gladestry in Powys. Its highest point, which is in England, is 426 metres (1,398 ft) high. It has a topographic prominence of 157.6 metres (517 ft) and thus is listed as a Marilyn.
"Hergest" is pronounced to rhyme with 'hardest' with a hard "g" (as in "garden").
The Offa's Dyke Path waymarked long distance footpath leads along the ridge, and provides good access to the summit from the road end beyond Hergest Croft Gardens, to the east. The path passes close by the highest point of the ridge and the adjacent trig point. During the Second World War the hill was cultivated, but has now reverted to rough sheep grazing and moorland, and is partly covered by bracken and gorse.
A group of nine Araucaria araucana or Monkey Puzzle trees were planted in the 1990s by Dick Banks, who had seen similar trees while travelling in Chile. They are not at the summit but form a notable landmark.
A disused Victorian circular country racecourse is sited on the hill. It is clearly marked on Ordnance Survey maps and is still visible on the ground. The racecourse was popular between 1825 and 1846. It replaced an earlier racecourse on nearby Bradnor Hill just to the north of Kington town, which dates from 1770. Horse races continued here in the summer until around 1880. With the panoramic views on all sides, they were popular with the local gentry, squirearchy and farming community.
There is a trig point 230m west of the summit, and the summit itself is marked by a group of boulders.
A 2007 archaeological survey of Hergest Ridge Common found evidence of many features ranging from prehistoric cairns to second world war training installations.
The ridge inspired an album by English multi-instrumentalist Mike Oldfield, Hergest Ridge. Oldfield was a resident of the area during the writing and recording of his albums Hergest Ridge and Ommadawn. Ommadawn was actually recorded in his nearby house, The Beacon. The albums were reissued with bonus material in June 2010.
At the end of Ommadawn is a short song entitled On Horseback. The last lines of the lyrics are as follows: So if you feel a little glum, to Hergest Ridge you should come. In summer, winter, rain or sun, it's good to be on horseback.
Chilote mythology

The Chilote mythology or Chilota mythology is formed by the myths, legends and beliefs of the people who live in the Chiloé Archipelago, in the south of Chile. This mythology reflects the importance of the sea in the life of Chilotes.
Chilote mythology is based on a mixture of indigenous religions and beliefs from the natives (the Chonos and Huilliches) that live in the Archipelago of Chiloé, and the legends and superstitions brought by the Spanish conquistadores, who in 1567 began the process of conquest in Chiloé and with it the fusion of elements that would form a separate mythology.
Chilota mythology flourished, isolated from other beliefs and myths in Chile, due to the separation of the archipelago from the rest of the Spanish occupation in Chile, when the Mapuches occupied or destroyed all the Spanish settlements between the Bío-Bío River and the Chacao channel following the disaster of Curalaba in 1598.
The highest rank belongs to the sea serpents Tenten Vilu and Caicai Vilu, who in a legendary, titanic battle, created the Archipelago. Below Caicai Vilu is the Millalobo as the king of the seas, and his wife, the Huenchula. Their three children, the Pincoy, the prince of the sea, and the Pincoya and Sirena chilota, princesses, aid them in the work of ruling the seas. Below these are the different mythical creatures, given ranks by the Millalobo.
Earthly creatures have no hierarchy.
Certain people are said to have magical powers. Witches have the ability to fly and have various creatures such as the Invunche under their command. In addition there are machis, people who play an important role in Mapuche culture and religion, though their functions and characteristics for the Chilote are somewhat different.
Myths and mythical creatures of Chiloé, in southern Chile include:
The myths from Chiloe appear in The Luke Coles Book Series by Josh Walker, a Young Adult Urban Fantasy series where the myths form the base for much of the lore in the novels.
2017 Chile wildfires

A series of wildfires burned across Chile during January 2017.
On January 27–28, a wildfire described as the worst in Chile's modern history killed at least 11 people, including five firefighters and destroyed the town of Santa Olga in the central Maule Region, displacing thousands of people.
In the two decades from 2000 to 2020, the 2017 Chile wildfires were the ones that impacted the largest area of protected areas and the largest number of protected areas in Central Chile. In this regard only the wildfire seasons of 2009–2010 and 2019–2020 are comparable in the whole 2000–2020 period.
On January 20, the Chilean government declared a state of emergency in response to the wildfires.
Chilean President Michelle Bachelet cancelled her planned visit to Punta Cana, Dominican Republic, for the fifth CELAC Summit on January 24–25 due to the wildfires.
In late February 2022, five years after the fire Aída Baldini, manager of the wildfire division of the National Forest Corporation, declared that their budget to fight fires had increased five times.
Flag of Norfolk Island

The flag of Norfolk Island is a triband consisting of green, white, and green bands charged with a green Norfolk Island pine in the centre. Adopted in 1979 when the islands gained limited self-government, it has been the flag of the Territory of Norfolk Island since 6 June of that year. The pine is native to the territory and is its official tree.
Norfolk Island was first sighted by James Cook in 1774 during his second voyage to the southern Pacific Ocean. Settlers moved to the island in March 1788, when it was claimed by the colony of New South Wales. Cook surmised that the Norfolk Island pine (Araucaria heterophylla) could be utilised for the masts of ships, but his prediction ultimately did not come to fruition.
The island was initially employed as a penal colony until 1814, and again from 1825 to 1855. It was then used in 1856 to relocate people from the Pitcairn Islands, which had become overpopulated, and Norfolk Island was consequently designated "a distinct and separate settlement" from mainland Australia on 24 June of the same year. It later lost its self-governing status in 1897, when the British placed the territory under the administration of the Governor of New South Wales. The island joined the now-independent Commonwealth of Australia as a territory under the Norfolk Island Act 1913. However, its exact constitutional relationship with the rest of the commonwealth was not enunciated at the time.
A royal commission was established in 1975 to resolve Norfolk Island's constitutional status. Four years later, the territory was granted its own legislative assembly, but remained unrepresented in the Federal Parliament. The bill that became the Norfolk Island Flag and Public Seal Act 1979 was introduced to the Australian Parliament that same year and received royal assent on 17 January 1980.
The flag of Norfolk Island is described in detail in Norfolk Island Flag and Public Seal Act 1979, federal legislation that has been in force from 17 January 1980. It specifies the flag is to have an aspect ratio of 1:2. The act specifies Pantone Matching System 356 for the green of the flag, without giving any further detail on the white.
The colours and symbols of the flag carry cultural, political, and regional meanings. The green symbolises Norfolk Island's plentiful vegetation and fertile land. The Norfolk Island pine is native to the islands, and is the official tree of the territory.
The Norfolk Islander flag bears a likeness to the flag of Canada. Both banners employ only two colours in a vertical triband design and feature a regional arboreal symbol in the middle band. The flag is also similar to the flag of Neuquén Province. Both banners employ a two coloured triband design and feature an araucaria tree. Norfolk Island's flag is also analogous to the flag of Nigeria, which utilises a triband of green and white in a similar fashion.
Specific
Bibliography
Kalku

Kalku or Calcu, in Mapuche mythology, is a sorcerer or witch who works with black magic and negative powers or forces. The essentially benevolent shamans are more often referred to as machi, to avoid confusion with the malevolent kalku. Its origins are in Mapuche tradition.
The word kalku is a borrowing from Puquina language Its adoption by Mapuches fits into a pattern of parallels in the Mapuche and Central Andean cosmology (Inca religion) dating back to the times of Tiwanaku Empire when Puquina was an important language.
The kalku is a semi-mythical character that has the power of working with wekufe "spirits or wicked creatures". An example of a wekufe is the Nguruvilu. The kalku also have as servants other beings such as the Anchimayen, or the Chonchon (which is the magical manifestation of the more powerful kalku).
A mapuche kalku is usually an inherited role, although it could be a machi that is interested in lucrative ends or a "less powerful", frustrated machi who ignores the laws of the admapu (the rules of the Mapuches).
Kalku is the main antagonist of 2020 Annecy nominated Chilean-Brazilian featured animated film Nahuel and the Magic Book created by Carburadores and German Acuna.
Lebaran Betawi

Lebaran Betawi adalah merupakan suatu hari kebudayaan tahunan masyarakat etnis Betawi yang diselenggarkan di seantero wilayah Jakarta Raya (yang mana biasanya berpusat di kawasan Monumen Nasional atau Monas). Tujuan dari penyelenggaraan hari kebudayaan ini yakni untuk memperkukuh tali persaudaraan antar masyarakat etnis Betawi maupun para penduduk Jakarta Raya pada umumnya, yang mana penyelenggaraannya diadakan berkisar satu bulan (tiga puluh hari) setelah perayaan Idul Fitri yang dirayakan oleh para umat Muslim. Pada hari kebudayaan yang berlangsung selama beberapa hari ini (biasanya tiga hingga lima hari), seluruh kota di wilayah provinsi Jakarta (yang meliputi kota Jakarta Pusat, kota Jakarta Utara, kota Jakarta Selatan, kota Jakarta Timur, kota Jakarta Barat) maupun Bogor, Depok, Tangerang, dan Bekasi (yang mana secara kolektif membentuk Jakarta Raya) biasanya menampilkan berbagai seni dan kebudayaan khas dari masing-masing daerahnya, baik itu berupa tarian, kuliner, dan lain sebagainya.
Lebaran Betawi tahun 2013 diselenggarakan oleh Pemerintah Provinsi DKI Jakarta dalam hal ini Dinas Pariwisata dan Kebudayaan DKI Jakarta, Acara ini di selenggarakan di Lapangan Monas
Pada lebaran Betawi tahun 2013, pembukaan acara dilakukan oleh Wakil Gubernur Basuki Tjahaya Purnama sedangkan penutupan dilakukan oleh Gubernur Joko Widodo. Acara berlangsung 2 hari yaitu Sabtu, 31 Agustus 2013 dan Minggu, 1 September 2013.
Tari Yapong

Tari Yapong adalah suatu tarian semi-tradisional asal pesisir utara Jawa Barat khas etnis Betawi saduran dari Jaipong (tarian tradisional Jawa Barat khas etnis Sunda) yang umumnya dipamerkan sebagai suatu tarian pertunjukan. Dalam perkembangannya, tarian ini sering dijadikan sebagai tari pergaulan untuk mengisi sebuah acara sesuai dengan permintaan karena tarian ini penuh dengan variasi di dalamnya.
Pada awalnya, tari Yapong dipertunjukkan dalam rangka mempersiapkan acara ulang tahun kota Jakarta ke-450 pada tahun 1977. Pada saat itu, Dinas Kebudayaan DKI mempersiapkan sebuah acara pagelaran tari massal dengan mengangkat cerita perjuangan Pangeran Jayakarta. Pagelaran berbentuk sendratari ini dipercayakan kepada Bagong Kussudiarjo untuk menyelenggarakan acara tersebut. Untuk mempersiapkan pagelaran itu, Bagong mengadakan penelitian selama beberapa bulan mengenai kehidupan masyarakat Betawi. Bagong melakukan penelitian tersebut melalui perpustakaan, film, slide maupun observasi langsung kepada masyarakat Betawi. Akhirnya, pagelaran ini berhasil dipentaskan pada tanggal 20 dan 21 Juni 1977 bertempat di Balai Sidang Senayan, Jakarta. Pementasan tersebut didukung oleh 300 orang artis dan musikus yang ikut andil di dalamnya.
Tari ini merupakan tari yang gembira dengan gerakan yang dinamis dan eksotis. Dalam gerakan tarian Yapong diperlihatkan suasana yang gembira karena menyambut kedatangan Pangeran Jayakarta. Adegan tersebut dinamai Yapong dan tidak mengandung arti apapun. Istilah tersebut muncul dari lagunya yang berbunyi ya, ya, ya, ya yang dinyanyikan oleh penyanyi pengiringnya serta suara musik yang terdengar pong, pong, pong, sehingga lahirlah “ya-pong” yang semakin lama berkembang menjadi Yapong.
Seusai pementasan sendratari tersebut, Pusat Latihan Tari (PLT) Bagong Kussudiarjo beserta Dinas Kebudayaan DKI Jakarta mengubah tari Yapong dari bentuk sendratari dan mengembangkannnya menjadi tarian lepas.
Adapun corak dalam busana yang dikenakan para penarinya merupakan pengembangan dari pakaian tari Kembang Topeng Betawi. Hal tersebut tampak jelas dari bentuk serta ragam hias tutup kepala serta selempang yang dikenakan di dada, yang disebut dengan toka-toka. Tari Yapong diwarnai oleh tari rakyat Betawi, kemudian diolah dengan dimasukkannya unsur-unsur tari pop, di antaranya terdapat unsur tari daerah Sumatra. Karena budaya Betawi banyak dipengaruhi unsur-unsur budaya Tionghoa, maka dalam tarian Yapong juga terdapat unsur kesenian Tionghoa, misalnya pada kain yang dikenakan oleh para penari terdapat motif naga dengan warna merah menyala yang identik dengan budaya Tionghoa.
Dan juga alat musik yang digunakan saat tarian ini ditarikan merupakan campuran antara Betawi, Jawa Tengah, dan Jawa Barat. Setelah tarian ini menjadi tarian lepas, maka DKI Jakarta memanfaatkan beberapa alat musik tradisionalnya, seperti Rebana Biang, Rebana Hadroh, dan Rebana Ketimpring. Dengan demikian, tari Yapong merupakan kreasi baru yang bertolak dari unsur-unsur gerak tradisional Betawi.
Kontes kecantikan di Indonesia

Saat ini Indonesia memiliki 4 kontes kecantikan utama dengan produksi acara terbaik dan memiliki basis penggemar terbanyak atau terpopuler; Puteri Indonesia, Miss Indonesia, Miss Grand International, dan Miss Universe Indonesia.
Kontes kecantikan di Indonesia bukan hanya sekedar kontes kecantikan yang berfokus pada keindahan fisik semata kepintaran serta bakat yang dimiliki juga menjadi penilaian. Pengenalan berbagai macam budaya-budaya Indonesia diatas panggung juga dilakukan mulai dari flora, fauna, kain tradisional, pakaian adat tradisional, alat musik tradisional, tari, rumah adat tradisional dan makanan khas Indonesia yang biasanya dibawakan menggunakan kostum dan gaun malam. Setelah kontes berakhir pun aksi sosial terhadap masyarakat dan lingkungan banyak dilakukan. Namun belakangan, timbul kontroversi di dalam negeri atas diadakannya kontes kecantikan. Hal ini timbul karena adanya kontroversi atas penggunaan bikini dalam kontes kecantikan Internasional di mana Indonesia bergabung didalamnya. Namun kenyataannya bikini bukanlah satu-satunya faktor penilaian penting, melainkan ada kepribadian, maupun bakat (talent) yang dimiliki peserta.Kesalahan pengutipan: Tag <ref> harus ditutup oleh </ref> Pemenang utama akan menjadi wakil Indonesia di ajang Miss International, Miss Indonesia , Miss Grand International.
Jaranan Buto

Jaranan Buto adalah kesenian Kuda Lumping yang berkembang di Banyuwangi, Jawa Timur. Jaranan Buto memiliki persamaan dengan Jaranan Turonggo Yakso dari Trenggalek
Jaranan Buto di Banyuwangi telah ada di Banyuwangi pada tahun 1930 yang merupakan kesenian Jaranan Turonggo Yakso dibawa oleh Orang - orang dari Trenggalek yang diangkut oleh pihak Belanda sebagai pekerja perkebunan di Banyuwangi. Jaranan Turonggo Yakso di Banyuwangi tetap dilestarikan keturunan orang-orang Trenggalek di banyuwangi hingga beberapa generasi.
karena penduduk Banyuwangi sulit melafalkan Jaranan Turonggo Yakso yang dari bahasa jawa Krama Inggil, maka disebutlah dengan Jaranan Buto yang diambil dari bahasa jawa Krama Ngoko sama-sama memiliki arti yang sama, Kuda Berbentuk Buta.
Jaranan Buto yang ada di banyuwangi dengan Jaranan turonggo yakso di trenggalek tidak ada perbedaan sama sekali, barulah pada tahun 2010 dimasa kepimpinan Bupati Abdullah Azwar Anas yang menggencarkan budaya dan pariwisata Banyuwangi dibuatkan kostum yang mencerminkan identitas banyuwangi, yakni penunggang kuda buto berkostum dan berias seperti buto yang menggambarkan sosok legendari Banyuwangi, Minak Jinggo.
selain itu juga dimasukanlah kesenian Barongan Kemiren kedalam jaranan Buto sehingga pada pertunjukannya lebih meriah dan ramai, semakin kuat Jaranan Buto menjadi identitas baru di Banyuwangi. Meskipun Jaranan Buto sudah menggunakan kostum yang berbeda dengan Jaranan Turonggo Yakso, tetapi dari gerakan dan iringan musik masih sama hingga terjadinya kesurupan, proses penyembuhan dilakukan oleh bomoh yang berpakaian warok ponorogo.
Di pulau Jawa, Jaranan Buto banyuwangi hanya bisa dapat ditemukan di Banyuwangi saja, tetapi dapat ditemukan luar jawa seperti Sumatera dan Kalimantan, juga di Malaysia. TKI Indonesia yang berasal dari Banyuwangi membuat kesenian grup Jaranan Buto dengan Nama "Sekar Wangi", sering tampil di berbagai kegiatan acara Malaysia maupun Indonesia, Yang terkesan saat menghibur pada pernikahan anak dari Kepala Polis Malaysia
Cakalele

Cakalele adalah tarian perang tradisional Maluku yang digunakan untuk menyambut tamu ataupun dalam perayaan adat. Biasanya, tarian ini dibawakan oleh 30 pria dan wanita. Tarian ini dilakukan secara berpasangan dengan iringan musik drum, flute, bia (sejenis musik tiup).
Para penari pria biasanya mengenakan parang dan salawaku (perisai) sedangkan penari wanita menggunakan lenso (saputangan). Penari pria mengenakan kostum yang didominasi warna merah dan kuning, serta memakai penutup kepala aluminum yang disisipi dengan bulu putih. Kostum celana merah pada penari pria melambangkan kepahlawanan, keberanian, dan patriotisme rakyat Maluku. Pedang atau parang pada tangan kanan penari melambangkan martabat penduduk Maluku yang harus dijaga sampai mati, sedangkan perisai dan teriakan keras para penari melambangkan gerakan protes melawan sistem pemerintahan yang dianggap tidak memihak pada rakyat. Sumber lain menyatakan bahwa tarian ini merupakan penghormatan atas nenek moyang bangsa Maluku yang merupakan pelaut. Sebelum mengarungi lautan, nenek moyang mereka mengadakan pesta dengan makan, minum, dan berdansa. Saat Tari Cakalele ditampilkan, terkadang arwah nenek moyang dapat memasuki penari dan kehadiran arwah tersebut dapat dirasakan oleh penduduk asli.
Adat istiadat Gorontalo

Adat Istiadat Gorontalo merupakan sebuah tatanan kebudayaan dan tradisi dari para leluhur Gorontalo terdahulu yang terus diwariskan dari generasi ke generasi sehingga menjadi sebuah peradaban yang berkarakter dan berkepribadian luhur.
Adat Istiadat Gorontalo itu sendiri tidak hanya terbentuk dari warisan kebudayaan Persekutuan 5 Kekeluargaan Kerajaan atau "Duluwo Limo lo Pohala'a", tetapi juga terbentuk dari pengaruh kebudayaan luar seperti Budaya Melayu, Budaya Arab, dan Budaya Tionghoa.
Dari sekian banyak pengaruh budaya luar yang ada di Gorontalo, pengaruh kebudayaan Islam dari masyarakat Arab-lah yang paling kuat dan paling mudah diterima oleh masyarakat Gorontalo. Oleh karena itu, setiap adat istiadat masyarakat Gorontalo pasti memiliki kaitan dan warna keagamaan islam yang sangat kuat.
Situasi ini pun yang membuat Jazirah Semenanjung Gorontalo dijuluki sebagai "Bumi Serambi Madinah", karena masyarakatnya dikenal memegang teguh dan mempraktekkan agama Islam dalam setiap sendi-sendi kehidupan dan adat tradisi sehari-hari (dikenal dengan filosofi Gorontalo beragama Islam, Islam adalah Orang Gorontalo) serta dikenal pula dengan sifat terbuka, ramah dan toleran terhadap para pendatang yang hijrah merantau di Gorontalo, layaknya Kaum Ansar Madinah yang ikhlas menerima kedatangan Kaum Muhajirin.
Dalam penerapannya, adat istiadat Gorontalo secara keseluruhan telah menyatu dengan unsur-unsur agama Islam sehingga seluruh rangkaian kegiatan atau upacara adat yang dilakukan pasti bernafaskan nilai-nilai keislaman.
Berdasarkan pembagiannnya, upacara adat di Gorontalo itu ada tiga jenis yaitu;
1) Upacara kebesaran, seperti perkawinan, penyambutan, penobatan dan kematian
2) Upacara ritual, antara lain; perayaan hari-hari besar Islam, pelaksanaan sholat idul fitri, idul adha, dan sholat jum’at
3) Upacara tradisional, antara lain: molontalo (selamatan 7 bulanan), mobangu dan mokama (adxan dan iqomat saat anak lahir), mongakiki (gunting rambut), molunggelo (menaikkan anak ke ayunan untuk pertama kali), mome’ati (pembeatan perempuan yang beranjak remaja), dan moluna (sunatan untuk anak laki-laki).
Dalam penerapannya, penyelenggaran upacara adat Molalunga atau pemakaman berdasarkan adat Gorontalo masih terus dipertahankan oleh masyarakat Gorontalo. Meskipun dibalut dengan dengan nuansa adat Gorontalo yang kental, tetapi upacara adat pemakaman Gorontalo ini tetap dilakukan sesuai dengan prinsip sunnah yang berasaskan syariat islam. Upacara adat pemakaman masyarakat Gorontalo ini pun terdiri atas 3 jenis pelaksanaan pemakaman, yaitu;
Jabatan Adat Istiadat Negara

Jabatan Adat Istiadat Negara (disingkat: JAIN) merupakan departemen pemerintah di bawah Jabatan Perdana Menteri yang berfungsi untuk menjamin pemeliharaan Adat Istiadat Kerajaan Brunei Darussalam secara berkesinambungan. Secara harafiah, JAIN diterjemahkan menjadi Pejabat Bea Cukai Negara, Departemen Bea Cukai Negara, atau Departemen Bea dan Tradisi Negara. Untuk menjamin agar praktik dan pelaksanaan Istiadat Diraja, selalu sesuai dengan falsafah Melayu Islam Beraja, maka secara berkala diselenggarakan dakwah dan pengajaran kepada masyarakat melalui ceramah, pengarahan, dan lokakarya tentang Adat Istiadat.
Setiap penambahan atau modifikasi baru pada Bahasa Dalam memerlukan persetujuan JAIN. Dokumentasi sangat penting untuk penyebaran pengetahuan Bahasa Dalam. Disarankan agar otoritas terkait, seperti Dewan Bahasa dan Pustaka, menerbitkan buku-buku dengan glosarium Bahasa Dalam dengan bantuan JAIN. Berikut ini adalah peran dan tugas JAIN:
Kethek ogleng

Kethek Ogleng adalah kesenian tradisional yang berasal dari Sampung, Ponorogo yang kemudian menyebar hingga ke Pacitan dan Wonogiri. Dalam pertunjukan tari yang para pemainnya menirukan gerakan-gerakan monyet hutan Sampung. Tarian tersebut diiringi dengan gamelan atau gending gancaran pancer yang bunyinya kurang-lebih, “ogleng, ogleng, ogleng.” Dari sanalah kemudian seni pertunjukan ini disebut "kethek ogleng".
Gerakan-gerakan tarian kethek ogleng tidak baku dan kaku, malah terkesan atraktif dan akrobatik. Penari pun bebas melakukan improvisasi, misalnya, dengan mengajak penonton menari dan bercanda bersamanya.
Berdasarkan Sejarah, Kethek Ogleng diciptakan oleh masyarakat Sampung yang kala itu digunakan sebagai tempat persembunyian Raja Mataram untuk mengungsi karena terjadi peperangan. sang Raja merasa sedih atas berbagai hal yang terjadi melanda di keraton, Masyarakat Sampung menyuguhkan tarian menirukan hewan Monyet yang banyak ditemui hutan Sampung, dengan mengenakan kostum mirip Anoman karena gerakan yang lucu maka raja pun terhirbur. Maksud lain dari kethek ogleng yang disuguhkan masyarakat Sampung aadalah sebagai doa bahwa Raja Mataram dapat merebut kembali, sepertinya halnya Rama yang dibantu Hanuman.
Kemudian Di Pacitan, tepatnya di Desa Tokawi, Kecamatan Nawangan, kethek ogleng dipercaya dikembangkan oleh Sutiman pada 1963 yang tergabung Reog Ponorogo di Pacitan saat turut belajar reog ke Sampung, Saat itu, usianya baru 18 tahun dan melihat ketek ogleng memiliki gerakan yang mirip dengan bujang ganong, tetapi lucu dan seperti halnya monyet. Penampilan kethek ogleng yang pertama adalah di hajatan pernikahan pada akhir 1963, atas permintaan Kepala Desa Tokawi saat itu, Haryo Prawiro. Lalu atas atas persetujuan dari Bupati RS Tedjo Sumarto pada 1964, Dinas Pendidikan meminta Sutiman agar tari pertunjukan kethek oglengnya dibuat berlatarkan cerita rakyat Panji Asmorobangun supaya memiliki sebuah cerita sepertihalnya Reog.
Setelah itu pada tahun 1967 Kethek Ogleng menyebar ke Wonogiri oleh Darjino yang kemudian gerakannya disempurnakan oleh Suwiryo. Setelah Suwiryo meninggal, tarian ini terus dilestarikan dan dipertahankan oleh Sukijo hingga akhirnya menjadi ikon Kabupaten Wonogiri.[1]
Biasanya pertunjukan Kethek Ogleng menunjukan akrobatik seni kucingan, dimana menunjukan akrobatik menari pada sebuah tali diantara dua buah bambu.
Meski saat ini terdapat 3 tempat yang mempertunjukan Kethek Ogleng, tetapi memiliki alur pementsan yang berbeda. Kethek Ogleng Di Ponorogo hanya mempertunjukan sebatas kesenian Kethek Ogleng saja, Sedangkan di Pacitan dan Wonogiri dibalut dalam sebuah cerita rakyat Panji supaya lebih menarik.
Betawi Museum

Betawi Museum (Indonesian: Museum Betawi, also known as Museum Betawi Setu Babakan), is an ethnograhical museum located at RM. Kahfi II Street of Jagakarsa district in South Jakarta administrative city of Jakarta, Indonesia. The museum showcases collections related to the activities of the Betawi ethnic group.
The museum was constructed over three years from 2012 to 2015, and was initially one of the units managed by the Betawi Cultural Village management body. On July 30, 2017, the museum was officially opened and made available for public visits during the 11th Betawi Lebaran celebration, attended by Indonesian President Joko Widodo.
At the beginning of its opening, only one room was available, displaying collections borrowed from various museums such as the Fatahillah Museum, Mohammad Hoesni Thamrin Building, Textile Museum, Wayang Museum, and Maritime Museum. In 2018, the exhibition space was expanded to two floors, with the first and third floors used as museum spaces, while the second floor remained an office. Eventually, by 2020, the entire building from the first to the third floor was fully utilized as exhibition space for the museum.
On January 11, 2022, Museum Betawi was officially registered and included in the museum database compiled by the Directorate of Cultural Heritage Preservation under the Ministry of Education, Culture, Research, and Technology of Indonesia.
The three-story building is situated on a 3.2-hectare site, in Zone A area. These three floors house various collections.
The first floor consist of two galleries: the Betawi Cultural Icon Gallery and the Betawi Wedding Gallery. The Cultural Icon Gallery features the traditional Rumah Kebaya house with gigi balang decorative ornaments, and colorful kembang kelapa (coconut flowers) that decorate ondel-ondel puppet and Betawi wedding attire. Beside clothing, iconic food items such as kerak telor (Betawi-style omelet) and bir pletok (non-alcoholic herbal drink) are displayed. Also displayed various Betawi batiks which are characterized by bright colors. Examples are the kebaya kerancang (lace kebaya), and baju sadariah typically worn by men with a peci (cap) and kain cukin (shawl). The Wedding Gallery presents all the wedding accessories, including bridal attire, wedding gifts, musical instruments, and roti buaya (crocodile-shaped bread).
The second floor contains various traditional Betawi household items, such as kukusan (steamer), alu (pestle), pane (wooden rice basket), meja kanjengan (traditional table), and sepeda ontel (vintage roadster). The third floor displays Betawi musical instruments and portraits of Betawi artists like Benyamin Sueb and Mpok Nori.
第二二胡協奏曲—追夢京華

第二二胡協奏曲－追夢京華，關迺忠於2006年應中国国家交响乐团之约为二胡和交响乐队而写的，有4個樂章，主要以四季配合作曲家小時候於北京生活的點滴，取名為《追夢京華》。
卞趙如蘭

卞趙如蘭（英語：Rulan Chao Pian，1922年4月19日—2013年11月30日），東方語文與中國音樂博士，為哈佛大學文理學院最早的十位女性正教授之一。中華民國中央研究院院士，人文組首位女性院士。其研究領域以中國音樂史及中國傳統音樂為主。趙元任和楊步偉之長女。
學生時期就讀拉德克利夫學院，並於1944年獲得西方音樂史學士學位；1946年獲得西方中古音樂史碩士學位；1960年以宋代音樂研究獲得東方語文與中國音樂博士學位。
1961年起於哈佛大學音樂系任教，1974年起成為東亞語言文化系與音樂系正教授。
經常到中國進行田野調查，晚年將其收藏的書籍、教學資料、筆記、手稿、信件及七千多件影音資料、十八件樂器及六千多冊書籍期刊捐給香港中文大學圖書館，該館因而成立「卞趙如蘭音樂特藏」。
无产阶级文化大革命就是好

《无产阶级文化大革命就是好》，又写作《文化大革命就是好》，是一首文化大革命后期的政治歌曲，于1974年首次演唱。全曲反复强调“文化大革命好”，并描写文化大革命的情况和成果。
《无产阶级文化大革命就是好》创作于文化大革命临近结束时，是反击右倾翻案风的产物，被称为文化大革命的“压卷之作”。此曲是由上海市工人文化宫诗歌班学员集体撰写而成，旋律则由文化宫作曲指挥培训班学员偕同专业音乐家一起创作。1974年3月5日，此曲在文化宫的批林批孔歌咏大会上首次被公开演唱。同年5月，此曲获中华人民共和国国务院文化部编纂的音乐期刊《战地新歌（第三集）》收录和出版。
《无产阶级文化大革命就是好》被视为文化大革命期间最典型的政治运动音乐，用作抒发群众运动的狂热，为即兴小调、群众歌曲，音调近似顺口溜。全曲旋律采用中国传统音乐的五声音阶，音域只有十度。歌词不断反复强调文化大革命“就是好”，两个小节的开首和结尾都是“无产阶级文化大革命就是好、就是好呀、就是好呀、就是好”，把“就是好”在高音区重复了几遍，以突出此曲中心思想。副歌部分则是由人声喊出“文化大革命好！文化大革命好！”的口号，用意是表现群众在游行集会时叫口号的情景。此外，歌词也提到大量政治口号和术语，描写文化大革命进行的情况，并赞扬文化大革命有以下的成果：
在四人帮（文化大革命主要推手）的推动下，《无产阶级文化大革命就是好》等政治歌曲发行后就经常出现在中国大陆的报刊、电台广播、电视广播、文艺活动当中。当时的人们经常在群众演唱会上高唱此曲，一边唱一边激昂热烈地高呼“就是好”。此曲当时得到上海音乐出版社音乐期刊《工农兵歌曲》的高度评价，被形容为“激励人们继续革命的战歌”、“亲切感人”、“对那些妄图否定文化大革命的反动谬论是一个有力的回击”。不过在文化大革命结束后，《无产阶级文化大革命就是好》受到音乐学者批评，例如音乐史专著《20世纪中国音乐》抨击此曲“干瘪苍白、枯燥乏味、僵滞生硬、刻板刺耳”，《新中国音乐史（1949－2000）》形容此曲“集干瘻、枯燥、别扭、苍白之大成，通篇毫无音乐美感可言”等。
4分33秒

《4分33秒》（英語：4′33″、Four minutes, thirty-three seconds、Four thirty-three）是由美国先锋派作曲家约翰·凯奇創作的曲子，任何乐器或乐器组合皆可演奏。此曲最特別之處為演奏者从头至尾都不需要演奏出一个音。
《4分33秒》是美国先锋派作曲家约翰·凯奇最著名的音乐作品之一。任何乐器或乐器组合皆可演奏，但比较常见的版本是以钢琴演奏。
根据《4分33秒》的乐谱顯示，演奏者从头至尾都不需要奏出一个音。一般来说，钢琴演奏者在乐章之间会做出开合琴盖、擦汗等动作，而在演奏这首乐曲期间听众听见的各种声响都可被认为是音乐的组成部分。因此，《4分33秒》具有機遇音樂的特征。这部作品在演奏時演奏者不會演奏出一个音，所以常被称为“四分半钟的寂静”。因為此曲的演奏會被環境與觀眾行為影響，所以每次演奏期間發出的聲音都會不同。
此曲子分为三个乐章，其中第一乐章長度為30秒；第二乐章長度為2分23秒；第三乐章長度為1分40秒。
《4分33秒》的首次公演是由大衛·都鐸於1952年8月29日在伍德斯托克進行。
在凯奇构思《4分33秒》前，他已經創作了一些以寂靜作為音樂主體的作品，如1934年的《雙長笛二重奏》（Duet for Two Flutes）、1946年至1948年期間的部份《奏鸣曲与间奏曲》（Sonatas and Interludes）作品、1951年的《變化的音樂》（Music of Changes）、《雙田園曲》（Two Pastorales）和《预置钢琴与管弦乐队协奏曲》（Concerto for prepared piano and orchestra）、以及1952年的《等待》（Waiting）。
凯奇對《4分33秒》的构思始於1947年至1948年左右，即凯奇進行其作品合集《奏鸣曲与间奏曲》的編修工程期間。當時，凯奇於瓦瑟學院「作曲家的自白」演講中指出他有了創作《4分33秒》的靈感。但他亦覺得此曲會被其他音樂界人士認為是不可理解的。他本人更指出「我不希望它出現。甚至對我來說，演奏《4分33秒》是一件很容易做到的事，或者是一個笑話」。因此，凯奇延至1952年才「創作」此曲。
此曲在音乐界引起过震撼，也是现代音乐具代表性的作品之一。凯奇指出，艺术和生活的界限应该被抹平，全因世界本身就是一件艺术品。凯奇亦認為音乐是一种从希望到失望到绝望的过程，因此他創作的《4分33秒》就表現了这样的一个过程。《4分33秒》亦代表了凯奇「任何聲音都能構成音樂」的觀點。凯奇曾在許多場合中指出《4分33秒》是他最重要的作品。
保羅·赫加蒂指出凱奇的《4分33秒》開創了噪音音樂這個音樂種類。對赫加蒂來說，噪音音樂是指由隨機噪音組成的音樂。
《4分33秒》是一個自動性主義作品的例子。自動性主義作曲家都會在作品中盡量減少作曲家及演奏者的介入，並以環境、聽眾和表演者所發出的聲音作為曲子的主體。作曲家及演奏者在《4分33秒》中幾乎沒有介入，因此是自動性主義作品中的傑作。
Zhu (string instrument)

The zhu (筑; pinyin: zhù (Mainland); zhú (Taiwan)) was an ancient Chinese string instrument. Though rarely used, three very old specimens in varying degrees of preservation survive. One with five strings, dating to approximately 433 BC, was discovered in the Tomb of Marquis Yi of Zeng, in the Hubei province of central China.
It first became popular during the Warring States period, when its most famous player was Gao Jianli, a citizen of the state of Yan who attracted the attention and played for Qin Shi Huang, the first emperor of China.
The instrument remained popular through the Sui and Tang dynasties, and was lost during the Song dynasty.
Little is known about the instrument but it is believed to have been a zither with a rectangular wooden body, with silk or gut strings that were played with a slender stick. Although ancient sources state that the instrument was struck (implying that the stick was bounced on the string in the manner of a hammered dulcimer in order to elicit sound), it is possible that it was actually plucked with the bamboo stick.
Sihu (instrument)

The sihu (Chinese: 四胡; pinyin: sìhú) (known as a ᠬᠤᠭᠤᠴᠢᠷ / хуучир / khuuchir in Mongolia, where this term defines the whole huqin family) is a Chinese bowed string instrument with four strings. It is a member of the huqin family of instruments.
The instrument's name comes from the words sì (四, meaning "four" in Chinese, referring to the instrument's number of strings) and hú (胡, short for huqin, the family of instruments of which the sihu is a member). Its soundbox and neck are made from hardwood and the playing end of the soundbox is covered with python, cow, or sheep skin.
There are several sizes of sihu; the lowest of these is generally tuned C, C, G, G; the medium size is tuned G, G, D, D; and the smallest size is tuned D, D, A, A.
The instrument is held vertically, with its soundbox on the player's lap, and its strings are tuned in pairs. The bow, usually made of horsetail hair, is grouped into two strands to enable both pairs of strings to sound at the same time.
The sihu is primarily associated with the Mongolian culture, and is played by Mongolians in Mongolia and also in the Inner Mongolia Autonomous Region of China. The Mongolians call it the Khuurchir. It is also used as a traditional instrument in the Liaoning, Jilin, Heilongjiang provinces of China.
It is also used as an accompanying instrument in various Chinese narrative genres, including Beijing dagu, plum blossom dagu, Xihe Dagu, Tianjin new tunes, Shandong qin shu, Northeast dagu, Hubei song, Shaoxing lianhua luo, Shanxi er ren, Inner Mongolia er ren, northeast dance duet, lucky play, Beijing opera derived drama from ballads, Hebei pi ying (shadow theater), and Henan erjiaxian traditional entertainment involving talking, singing, and drama.
The sihu, often sometimes called the tiqin back then, was the premier folk instrument of the Qing Dynasty, used in both folk and court ensembles by Han, Mongol, and Manchu musicians, until Liu Tianhua brought the erhu to Beijing in the 1920s. Since then, the sihu has mostly fallen into obscurity, even among Mongols.
Similar instruments include the Mongolian dörvön chikhtei khuur (four eared fiddle) and the Tuvan byzaanchy. In China, dörbön chikhtei khuur (Chinese: 胡兀尔 or 都日奔齐和胡尔) is considered an alias of sihu.
Jinghu (instrument)

The jinghu (京胡; pinyin: jīnghú) is a Chinese bowed string instrument in the huqin family, used primarily in Beijing opera. It is the smallest and highest pitched instrument in the huqin family. The jinghu has a tone similar to a violin but raspier.
Like most of its relatives, the jinghu has 2 strings that are customarily tuned to the interval of a 5th which the hair of the non-detachable bow passes in between. The strings were formerly made of silk, but in modern times are increasingly made of steel or nylon. Unlike other huqin instruments (erhu, gaohu, zhonghu, etc.) it is made of bamboo. Its cylindrical soundbox is covered with snakeskin on the front (playing) end, which forms a taut drum on which the bridge rests, sandwiched between the drum and the strings, which are connected to a peg at the bottom of the soundbox.
In Beijing opera, the jinghu often doubles the singer's voice. Jinghu performers in Beijing opera rarely shift into higher positions, and instead choose to compress the melody into a single octave.
The jinghu was also featured prominently in the single "Shinjitsu no Uta" by the Japanese band Do as Infinity.
Xiqin (instrument)

The xiqin (Chinese: 奚琴; pinyin: Xī qín) was a bowed 2-string string musical instrument. The instrument was called xiquin in China, referencing the Xi (the creators, a Mongol tribe) and quin (Chinese for stringed instrument). It is perhaps the original member of the huqin family of Mongolian and Chinese bowed string instruments; thus, the morin khuur and erhu and all similar fiddle instruments may be said to be derived from the xiqin. The xiqin had two silk strings and was held vertically.
The xiqin is believed to have been developed by the Kumo Xi, a Mongol- or Khitan-related ethnic group living in the Xar Moron River valley in northeast China.
The xiqin first appeared in China during the Tang dynasty (618–907 CE), during which time it was used in the palace orchestra and bowed with a bamboo stick. It was further developed in the Song dynasty (960–1279), when it began to be bowed with a horsehair bow.
In 1105, during the Northern Song dynasty, the instrument was described as a foreign, two-stringed fiddle in an encyclopedic work on music called Yuè Shū (樂書; literally "book of music") by the music theorist Chen Yang (陳暘).
The erxian used in nanguan music and the kyl kiak used in kuu music of Kyrgyzstan is similar in construction to the xiqin. The Korean haegeum is also very similar in shape to the xiqin from which it is derived; in fact, its name is simply the Korean pronunciation of the same Chinese characters. The Chinese characters in Cantonese would be hai kum which shows that the name in Middle Chinese would probably sounds more like Cantonese or Korean rather than the current Mandarin transliteration; however, the Mongolian khuuchir or khoochur is seen as directly related to the etymology of Old Chinese, which is retained in the modern Mandarin example of huqin or huchin, which is the general description of all spike-fiddles which originated with the ancient nomadic Hu-people, including the xiqin.
கலை வரலாறு

கலை என்பது பொதுவாக காட்சிக் (visual) கலைகளின் வரலாற்றையே குறிக்கின்றது. எண்ணங்களையும், உணர்வுகளையும் பிறருக்கு விளக்கும் நோக்குடனோ; அழகியல் நோக்கங்களுக்காகவோ; காட்சிக்குரிய வடிவத்தில் மனிதர்களால் உருவாக்கப்படும் ஒரு செய்பொருளே காட்சிக்கலை எனலாம். நீண்ட காலமாகவே கலையைப் பல்வேறு விதமாக வகைப்படுத்தி வந்துள்ளனர். மத்திய காலத்தில் தாராண்மக் கலை (liberal arts), இயந்திரம்சார் கலை (mechanical arts) என்ற வகைப்பாடு இருந்தது. எனினும் அக்காலத்தில் கலை என்பதில், இன்று அறிவியல், வேளாண்மை, பொறியியல் போன்ற துறைகளைச் சார்ந்த விடயங்களும் அடங்கியிருந்தன. தற்காலத்தில் நுண் கலைகள், பயன்படு கலைகள் என்ற வகைப்பாடு உள்ளது. தற்காலத்தில் மனித ஆக்கத்திறனின் வெளிப்பாடே கலை என்று வரைவிலக்கணம் கூறுகின்றனர். 20 ஆம் நூற்றாண்டில் பெரும்பாலும் கலைகளை ஒன்பதாக வகுத்தனர். கட்டிடக்கலை, நடனம், சிற்பம், இசை, ஓவியம், கவிதை, திரைப்படம், ஒளிப்படவியல், வரைகதை என்பன இவை.
பெரும்பாலோர், சிறப்பாக மேலை நாட்டினர், கலை வரலாறு, ஐரோப்பியக் கலை வரலாற்றையே குறிப்பதாகக் கருதி வந்தனர். எனினும் கலை வரலாறு என்பது கற்கால மனிதர்களின் கலைகள் தொடக்கம், உலகின் பல நாகரீகங்களின் கலை வரலாற்றையும் உள்ளடக்குகின்றது.
கற்காலத்தில் ( 15,000-8000 கி.மு. ± ) கலை தொடங்கப்பட்டதாற்கான ஆதாரங்கள் கிடைததால் அதுவே கலையின் தொடக்ககாலமாக விளங்குகிறது. 25,000 கி.மு.வே கலையின் முதல் வெளிப்பாடாக இருந்தது . மனிதனால் பொருட்கள் செய்யப்பட்டதற்கான முதல் தடயங்கள் தெற்கு ஆப்பிரிக்கா, மேற்கு மத்திய தரைக்கடல் , மத்திய மற்றும் கிழக்கு ஐரோப்பாவில் ( அட்ரியாடி கடல் ) , சைபீரியா ( பைக்கால் ஏரி ) , இந்தியா மற்றும் ஆஸ்திரேலியா ஆகிய இடங்களில் கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ளது. இந்த முதல் தடயங்கள் பொதுவாக கல் (பிளின்ட், obsidian ) , மரம் அல்லது எலும்பு கருவிகளில் செய்யப்பட்ட வேலைகளாகும்.ஓவியங்களில் சிவப்பு வண்ணம் பெற இரும்பு ஆக்சைடும், கருப்பு நிறங்களைப் பெற மாங்கனீசு ஆக்சைடும் களிமண்ணும் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது. இந்த காலத்தில் இருந்து கலை வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறது.மனிதர்கள் தனிமையான இடங்களில் உயிர்வாழ கல் அல்லது எலும்பு மற்றும் குகை ஆகியவற்றில் ஓவியம் மற்றும் சிற்பங்கள் செய்துவந்துள்ளனர். பிரான்ஸ் பகுதியில் இருந்து சிறிய சிற்பங்கள் கண்டுபிடித்துள்ளனர் . பழையகற்காலத்தில் வறையப்பட்ட லாஸ்காக்ஸ் குகைகள் படங்கள் தமது இயற்கை உணர்வுகளை வெளிப்படும்படியாக வரைந்ந்துள்ளனர். குறிப்பாக அங்கு மந்திர மத தன்மை கொண்ட படங்கள் மற்றும் விலங்குகள் சித்தரிக்கபட்டுள்ளன. வீனஸ் கடவுளின் சிலகளும் , பெண்களின் சிலைகளும் வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளன.வீனஸ் கடவுளின் சிலை வளத்தைக்குறிப்பதற்காக வரையப்பட்டிருக்கலாம் என ஆய்வாளர்கள் கருதுகின்றனர் . .
கி.மு 8000 வாக்கில் மனிதர்கள் ஆடுமாடுகள் பழக்கப்படுத்துதலிலும், விவசாயம் மேற்கொள்வதிலும்,மதங்களை உருவாக்குவதிலும் கவனம் செலுத்தியுள்ளனர்.லிபியாவில் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட ஓவியங்களில் சிறு சிறு மனித உருவங்கள் வறையப்பட்டுள்ளன.இவ்வோவியம் ஜிம்பாவே, ஆப்ரிக்காவில் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட ஓவியங்களுடன் ஒத்ததாக உள்ளதாக அறிஞர்கள் கண்டுபிடித்தனர். பின்டுராஸ் நதி படுகையில் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட ஓவியங்களும் இதுபோல் வரலாற்று சிறப்புகளைக் கூறுவதேயாகும்.
ஆய்வு

ஆய்வு (ஒலிப்பு) (Research) என்பது ஓர் அறிவுத்தேடல்/அறிவியல் தேடல் எனலாம். மதியால் செயலாக்கப்படும் ஆய்வுகள் புதிய அறிதல்களையும் புரிதல்களையும் உள்ளடக்கும். இவை பெரும்பாலும் அறிவியல் முறைசார்ந்து இயங்குகின்றன.
ஆய்வுகளின் அடிப்படைத் தேவை பயனுள்ள ஆராய்ச்சி, அதில் கண்டுபிடிப்புகள், விளக்கங்கள், புதிய முறைகளை கையாளுதல் மற்றும் கண்டறிதல் ஆகியன. குறிப்பாக அறிவியல் படைப்புகள் மற்றும் வளர்ச்சி சார்ந்தே இவ்வாய்வுகள் இயங்குகின்றன.
ஆராய்ச்சிகள் பெரும்பாலும் அறிவியல் மற்றும் மதிநுட்பத்தை சார்ந்தே இருக்கும். இதன் மைய நோக்கம் மதி வளர்ச்சியே ஆகும். இவைகளைக்கொண்டு பல துறைகளைக் கருதி மூன்றாகப் பிரிக்கின்றனர்.
அறிவியல் வளர்ச்சியை மையப்படுத்தியும், சிக்கல்களுக்கு தீர்வு காணுவதை கொண்டும் அறிவியல் உக்தியை பயன்படுத்தி ஆராய்ச்சி மேற்கொண்டு பல முடிவுகளை காணுதல். இவைகளில் அறிவியல் துறைகள், சமுக சார்ந்த சீர்திருத்தங்களைக் காண, இவைகளில் மேற்கொள்ளப்படுகின்றன. இவைகளில்
இவையே அறிவியல் ஆராய்ச்சியின் வழிமுறைகள். இவைகளின் முடிவாக ஒரு தீர்வு காணப்பட்டதை பரிசோதனை செய்து சான்றுபகர்தல்.
கலைகளையும் பண்புகளையும் கொண்டு ஆராயும் பகுதியாகும். இது அறிவியல் வழிமுறைகளைப் பயன்படுத்தி ஆராய்தல் என்பதில் சற்று மாறுபட்டு இவை சில பண்புகளைக்கொண்ட அளவீடூகளைப் பயன்படுத்தி ஆய்வுகளை மேற்கொள்ளலில் அடங்கும்.
இதில் வரலாற்றாசிரியர்கள் அளித்த ஆதாரங்களைக் கொண்டு, அறிவியல் வழிமுறைகளை பின்பற்றி வரலாற்று சிக்கல்களுக்கு கிடைக்கும் ஆதாரங்களை ஒப்பிட்டு தீர்வு காணும் முயற்சி மேற்கொள்ளப்படுகிறது. இதை மேற்கொள்ள கீழே கொடுக்கப்பட்டுள்ள வழிமுறைகளைப் பயன்படுத்துகின்றனர்.
இவைகளால் நமக்கு வரலாற்று உண்மைகள் அறியக் கிடைக்கின்றன.
ஆராய்ச்சியின் இலக்கு அறிவுத்தேடலை நிறைவு செய்தலேயாகும். அதைக்கொண்டு இதை மூன்றாகப் பகுக்கின்றனர்.
இதுவே படிநிலைகளிலும் வகைப்படுத்துகின்றனர்
கலை ஆய்வைக்கொண்டு, பண்புசார் ஆய்வு எனவும் அளவுசார் ஆய்வும் என்வும் விவரிக்கின்றனர்.
கண்டறிந்தவைகளை சிறந்த இதழ்களில் வெளியிடுவதன் மூலம் அது பரவி அனைவருக்கும் பயனளிக்கும்.
நிதியுதவி அளிக்க சில அரச நிறுவணங்களும் சில தனியார் நிறுவனங்களும் இயங்கிவருகின்றன. ஆனால், சிக்கல்களின் முக்கியத்துவம் அதனால் பெறப்படும் தீர்வைக்கண்டே உதவி கிடைக்கின்றன.
இந்திய நாட்டுப்புற கலை வாரியம்

இந்திய நாட்டுப்புறக் கலை வாரியம் (பாரதீய லோக் கலா மண்டல்)(Bharatiya Lok Kala Mandal) என்பது இந்தியாவின் இராசத்தான் மாநிலத்தின் உதயப்பூரில் உள்ள ஒரு கலாச்சார நிறுவனம் ஆகும். இது இராசத்தான், குஜராத் மற்றும் மத்தியப் பிரதேசத்தின் நாட்டுப்புற கலை, கலாச்சாரம், பாடல்கள் மற்றும் திருவிழாக்களைப் படிப்பதில் ஈடுபட்டுள்ளது. மேலும் நாட்டுப்புறக் கலைகள், நாட்டுப்புற நடனங்கள் மற்றும் நாட்டுப்புற இலக்கியங்களைப் பிரபலப்படுத்தவும் பரப்பவும் செய்கிறது. இது 1952ஆம் ஆண்டு பதம் ஸ்ரீ மறைந்த தேவி லால் சமரால் நிறுவப்பட்டது. இந்த நிறுவனத்தில் இராசத்தானின் கிராமப்புற ஆடைகள், ஆபரணங்கள், பொம்மைகள், முகமூடிகள், பொம்மைகள், நாட்டுப்புற இசைக்கருவிகள், நாட்டுப்புற தெய்வங்கள் மற்றும் ஓவியங்கள் போன்ற நாட்டுப்புற கட்டுரைகளின் சேகரிப்பு அருங்காட்சியகம் உள்ளது. பொம்மலாட்ட அரங்கமும் (கத்புத்லி) உள்ளது. இங்குப் பொம்மலாட்ட நிகழ்ச்சிகள் குறிப்பிட்ட கால இடைவெளியில் நடத்தப்படுகின்றன.
இங்குள்ள அருங்காட்சியகத்தில் இராசத்தானின் நாட்டுப்புறக் கலைக்காக அர்ப்பணிக்கப்பட்ட அரங்கம் உள்ளது.
கீதா கபூர் (கலை விமர்சகர்)

கீதா கபூர் (Geeta Kapur ; பிறப்பு 1943) ஒரு புகழ்பெற்ற இந்திய கலை விமர்சகரும், கலை வரலாற்றாசிரியரும், புது தில்லியைச் சேர்ந்த கண்காணிப்பாளரும் ஆவார் . இவர் இந்தியாவில் கலை விமர்சன எழுத்தின் முன்னோடிகளில் ஒருவர். மேலும், இந்தியன் எக்சுபிரசு குறிப்பிட்டது போல், "மூன்று தசாப்தங்களாக இந்திய சமகால கலை கோட்பாட்டின் துறையில் ஆதிக்கம் செலுத்தி வருகிறார்". இவரது எழுத்துக்களில் கலைஞர்களின் தனிவரைநூல்கள், கண்காட்சி பட்டியல்கள், புத்தகங்கள், கலை, திரைப்படம், கலாச்சாரக் கோட்பாடு பற்றிய பரவலாக தொகுக்கப்பட்ட கட்டுரைகளின் தொகுப்புகள் அடங்கும். நாடக இயக்குநர் அனுராதா கபூர் இவரது தங்கையாவார்.
கலைக்கான பங்களிப்புக்காக 2009ஆம் ஆண்டில் இந்திய அரசால் இவருக்கு பத்மசிறீ விருது வழங்கப்பட்டது.
இவர், புதுதில்லியின் நவீனப் பள்ளியின் முதல்வராக இருந்த எம். என். கபூருக்கும் அவரது மனைவி அமிர்தா கபூருக்கும் மகளாக 1943இல் பிறந்தார். நவீனப் பள்ளியில் இவரது தந்தை 1947 முதல் 1977 வரை முதல்வராக இருந்தார். கீதா நியூயார்க் பல்கலைக்கழகத்திலிருந்தும், இலண்டன் அரசகழக கலைக்கல்லூரியிலிருந்தும் கலையில் இரு முதுகலைப் பட்டங்களைப் பெற்றுள்ளார். இவரது கணவர் விவன் சுந்தரம் இந்தியாவைச் சேர்ந்த சமகால கலைஞராவார்.
ஜர்னல் ஆஃப் ஆர்ட்ஸ் அண்ட் ஐடியாஸ் நிறுவனத்தின் (தில்லி) நிறுவனர்-ஆசிரியர்களில் ஒருவரான இவர், தேர்ட் டெக்ஸ்ட் (இலண்டன்), மார்க் (மும்பை) மற்றும் ARTMargins ஆகியவற்றின் ஆலோசனைக் குழுக்களிலும் இருந்தார். இவர் வெனிஸ் பினேல்ஸ் (2005), தக்கார் (2006), ஷார்ஜா (2007) ஆகிய கலைக்கண்காட்சிகளின் நடுவர் உறுப்பினராக இருந்தார். இவர் குகன்ஹெய்ம் அருங்காட்சியகம், ஆங்காங்கில் உள்ள ஆசிய கலை காப்பகம், கொச்சி-முசிரி பினாலேயில் ஆசிய கலை மன்றத்தில் உறுப்பினராக உள்ளார்.
2011 இல், ஆங்காங்கை தளமாகக் கொண்ட ஆசியா கலை காப்பகம் (AAA) அவர்களின் காப்பகத்தை எண்ணிமப்படுத்தி, பிப்ரவரி 2011 இல் புதுதில்லியின் ஜவகர்லால் நேரு பல்கலைக்கழகத்தில் "மற்றொரு வாழ்க்கை" என்ற தலைப்பில் ஒரு கண்காட்சியை நடத்தியது.
இவர் 1967 முதல் 1973 வரை தில்லி இந்திய தொழில்நுட்பக் கழகத்தில் மனிதநேயம் மற்றும் சமூக அறிவியல் துறையில் கற்பித்தார். இவர் சர்வதேச அளவில் விரிவுரை செய்கிறார். சிம்லாவில் உள்ள இந்திய மேம்பட்ட ஆய்வு நிறுவனம், கேம்பிரிட்சு பல்கலைக்கழகத்தில் கிளார் ஹால், புது தில்லி தீன் மூர்த்தியில் உள்ள நேரு நினைவு அருங்காட்சியகம் & நூலகத்தில் வருகை தரும் ஆசிரியராக கற்பித்துள்ளார்.
பிராந்திய இயற்கை வரலாற்று அருங்காட்சியகம், புவனேஸ்வர்

மண்டல இயற்கை வரலாற்று அருங்காட்சியகம், புவனேசுவரம் (Regional Museum of Natural History, Bhubaneswar) என்பது இந்தியாவின் ஒடிசா மாநிலத்தில் புவனேசுவரில் உள்ள ஓர் அருங்காட்சியகம் ஆகும். இந்த அருங்காட்சியகத்தில், இ ந்தியாவின் கிழக்குப் பகுதியில் காணப்படுகின்ற தாவரங்கள், விலங்குகள் மற்றும் புவியியல் சார்பான பொருள்கள் காட்சிக்கு வைக்கப்பட்டுள்ளன. புவனேசுவரில் உள்ள இயற்கை வரலாற்று அருங்காட்சியகம் 2004ஆம் ஆண்டில் திறந்து வைக்கப்பட்டது. இதை இந்திய அரசின் சுற்றுச்சூழல் மற்றும் வனத்துறை அமைச்சகம் மேற்கொண்டது. இந்த அருங்காட்சியகம் புவனேசுவரில் உள்ள சச்சிவாலயா பகுதியில் என்னும் இடத்தில் ஆச்சார்யா விகார் சதுக்கத்திற்கு அருகில் அமைந்துள்ளது.
தேசிய அளவிலான நிறுவனம் என்ற முக்கியத்துவத்தினை வெளிப்படுத்தும் வகையில், தேசிய இயற்கை வரலாற்று அருங்காட்சியகம் நாட்டின் பல்வேறு பகுதிகளில் பிராந்திய மாநில அளவிலும், பிராந்திய அளவிலும் அலுவலகங்களை அமைக்கவேண்டும் என்று ஏழாம் திட்டத்தில் அரசு முடிவெடுத்ததன் அடிப்படையிலும், சுற்றுச்சூழல் விழிப்புணர்வினைக் கொணரும் வகையிலும் அமைக்க முடிவெடுத்ததன் அடிப்படையில் இந்த அருங்காட்சியகம் அமைக்கப்பட்டது. கலை ரசனையோடு அமைக்கப்பட்ட அருங்காட்சியகக் கட்டடம் மற்றும் அது அமைந்தள்ள இடம் இயற்கைப் பாரம்பரியத்தையும், சுற்றுச்சூலைப் பாதுகாப்பதையும் உணர்த்துகின்ற எண்ணத்தைக் கொண்டனவாக அமைந்துள்ளன. விலங்குகள் மற்றும் தாவரங்களைப் பற்றிய பல அரிய உண்மைகளை நேருக்கு நேர் புரிந்துகொள்ளும் வகையிலான சூழலை இந்த அருங்காட்சியகம் பார்வையாளர்களுக்குத் தருகிறது. இந்த அருங்காட்சியகத்தில் ஒடிசா, கிழக்கு மற்றும் வடகிழக்கு இந்தியா மற்றும் இந்தியாவின் அந்தமான் மற்றும் நிக்கோபார் தீவுகளின் தாவரங்கள், விலங்குகள் மற்றும் புவியியல் சார்ந்த கூறுகள் காட்சிக்கு வைக்கப்பட்டுள்ளன. இங்குள்ள காட்சிக்கூடங்கள் தாவரங்கள் மற்றும் விலங்குகளுக்கிடையேயான சுற்றுச்சூழல் தொடர்பை சித்தரிப்பதை மட்டுமன்றி, இயற்கையையும் இயற்கை வளங்களையும் பாதுகாப்பதையும் வலியுறுத்தும் வகையில் அமைந்துள்ளன. பார்வைத் திறன் குன்றிய மாணவர்கள் வளாகத்தில் காட்சிப்படுத்தப்பட்டுள்ள விலங்குகளின் கண்காட்சியை உணரும் அளவிற்கு ஏற்பாடு செய்யப்பட்டுள்ளது. இந்த அருங்காட்சியகம் பள்ளிகளுக்கு செயல்பாட்டு நிலையிலான நடவடிக்கைகளை வழங்குகிறது மேலும் சுற்றுச்சூழல் விழிப்புணர்வை ஊக்குவிக்கிறது. இந்தியாவில் உள்ள அருங்காட்சியகத்திலேயே மிகப்பெரியதாக கருதப்படும் பலீன் திமிங்கிலத்தின் எலும்புக்கூடு இந்த அருங்காட்சியகத்தில் காட்சிக்கு வைக்கப்பட்டுள்ளது. மே, 2017 ஆம் ஆண்டு முதல், இந்த அருங்காட்சியகம் சூரிய மின்சக்தி உற்பத்தி இருந்த போதிலும் பசுமை ஆற்றலை உருவாக்கி பயன்படுத்திய இந்தியாவின் முதல் அருங்காட்சியகங்களில் ஒன்று என்ற சிறப்பினைப் பெறுகிறது. இந்த கட்டடத்தில் இணைக்கப்பட்ட சூரிய மின் உற்பத்தி நிலையம் மாதத்திற்கு 189 KvA மின்சாரத்தை உற்பத்தி செய்யும் திறனைக் கொண்டு அமைந்ததாகும். இவ்வாறான மிகப்பெரிய கூரை சூரிய மின் நிலையத்தைக் கொண்ட அமைப்பு ஒடிசாவில் இங்குதான் மிகவும் உர்ந்த இடத்தில் கூரையினைக் கொண்டு அமைக்கப்பட்டுள்ளது.
பிராந்திய இயற்கை வரலாற்று அருங்காட்சியகம், புவனேஸ்வர் ரயில் நிலையத்திற்கு அருகில் அமைந்துள்ளது. அவ்வாறே புவனேஸ்வர் ஆகாய விமான நிலையத்திற்கு அருகே உள்ளது. பேருந்தில் வருவோர் ஆச்சார்யா விஹாரில் இறங்கி இந்த அருங்காட்சியகத்திற்குச் செல்ல முடியும். மகிழ்வுந்து, சிற்றுந்து வசதிகளையும் பயன்படுத்தி இந்த அருங்காட்சியகத்தை அடையலாம். காலை 10.00 மணி முதல் மாலை 5.00 மணி வரை இந்த அருங்காட்சியகம் பார்வையாளர்களுக்காகத் திறந்து வைக்கப்பட்டிருக்கும்.
பம்பாய் இயற்கை வரலாற்று சங்கம்

பம்பாய் இயற்கை வரலாற்று சங்கம் 1883 ஆம் ஆண்டு தொடங்கப்பட ஓர் அரசு சாரா அமைப்பாகும். பறவைகள் மற்றும் விலங்குகள் மீது இயற்கை ஆர்வம் கொண்ட தொழில்முறை சாராத ஆறு ஆங்கிலேயர்களும், இரண்டு இந்தியர்களும் செப்பம்பர் 15,1883 இல் விக்டோரியா அருங்காட்சியகத்தில் கூடி உருவாக்கிய சங்கம் இதுவாகும்.
இந்தியாவில் காணப்படும் உயிரினங்களின் வரலாற்றை சேகரித்தல், அவ்வுயிரினங்களைப் பிடித்து அதை ஆராய்தல் அவற்றை அறிவியல் முறையில் வகைப்படுத்துதல், உயிரினங்களை பாதுகாத்தல் கள ஆய்வு மேற்கொள்ளல் என இவ்வகையில் இயங்க ஆரம்பித்தனர்.
இங்கு பாடம் செய்யப்பட்டு பாதுகாக்கப்பட்டிருக்கும் உயிரினங்களின் எண்ணிக்கை 1,20,000க்கும் மேல் ஆசியாவிலேயே மிகப்பெரிய தொகுப்பு இது. பாலூட்டிகள் 20,000, பறவைகள், 29,000, பறவை முட்டைகள் 5,400, இருவாழிகளும், ஊர்வனவும் 8,500, பூச்சிகள் 50,000 ஆகும்.