மூன்றாம் ஆங்கிலேய மராத்தியப் போர்

மூன்றாம் ஆங்கிலேய மராத்தியப் போர் (1817 – 1818) என்பது கம்பெனி ஆட்சிக்கும், மராத்திய கூட்டமைப்புக்கும் இடையே, 1817 – 1818ல் நடைபெற்ற போரில், ஆங்கிலேயர்கள் இந்தியாவை முழுமையாக வெல்வதற்குமான ஒரு போராக அமைந்தது.>
மாரத்தியப் பகுதிகளைப் பிடிக்கும் நோக்கில் இப்போரானது பிரித்தானிய தலைமை ஆளுநராக இருந்த வாரன் ஹேஸ்டிங்ஸ் என்பவரால், ஆங்கிலேய படைத்தலைவர் சர் தாமஸ் ஹிஸ்லாப் தலைமையில் பிரித்தானியப் படைகள் மராத்திய கூட்டமைப்பை எதிர்கொண்டனர்.
போரின் முடிவில் மராத்திய கூட்டமைப்பு, கம்பெனி ஆட்சியிடம் வீழ்ந்தது. மராத்திய பேஷ்வாவின் ஆட்சி முடிவுக்கு வந்தது. மராத்திய மன்னர் இரண்டாம் பாஜி ராவ் பித்தூருக்கு அனுப்பப்பட்டார். அவருக்கு ஆண்டு 80,000 பவுண்ட் ஸ்டெர்லிங் ஓய்வூதியமாக கிழக்கிந்திய கம்பெனி ஆட்சி வழங்கியது.
போரில் தோற்ற மராத்திய கூட்டமைப்பின் குவாலியர் அரசு, இந்தூர் அரசு, நாக்பூர் அரசு, பரோடா அரசு, கோல்ஹாப்பூர் அரசு மற்றும் சதாரா முதலிய மராத்திய அரசுகள், கிழக்கிந்திய கம்பெனி வகுத்த துணைப்படைத்திட்டத்தையும், ஆங்கிலேயர்களின் மேலாத்திக்கத்தையும் ஏற்று, சுதேச சமஸ்தான மன்னர்களாக இந்தியா விடுதலை அடையும் வரை ஆண்டனர்.
1848ல் ஆண் வாரிசு அற்ற சதாரா இராச்சியத்தை, அவகாசியிலிக் கொள்கையின் படி, பிரித்தானிய இந்தியாவின் பம்பாய் மாகாணத்துடன் ஆங்கிலேயர்கள் இணைத்தனர். பின்னர் 1948ல் முன்னாள் மராத்திய சுதேச சமஸ்தானங்கள் இந்திய அரசுயுடன் இணைக்கப்பட்டது.
1674 ஆம் ஆண்டில் போன்சலே வம்சத்தின் சிவாஜி என்பவரால் மராட்டிய வம்சம் நிறுவப்பட்டது . சிவாஜியின் மராத்திய பேரரசின் குடிமக்கள் மத்தியில் பொதுவான பேசும் மொழி மராத்தி இந்து மதம், மற்றும் அதன் தேசிய உணர்வு ஆகியன ஆகும். சிவாஜி இந்துக்களை முகலாயர்களிடமிருந்தும் பிஜப்பூரின் முஸ்லீம் சுல்தானிடமிருந்தும் விடுவிப்பதற்கான முயற்சிகளுக்கு தலைமை தாங்கினார் மற்றும் இந்துக்களின் ஆட்சியை நிறுவினார்.
இந்த இராச்சியம் மராத்தி மொழியில் இந்துவி சுவராச்சியம் ("இந்து சுயராஜ்யம் ") என்று அழைக்கப்பட்டது. சிவாஜியின் தலைநகரம் ராய்காட்டில் இருந்தது . சிவாஜி தனது பேரரசை முகலாய சாம்ராஜ்யத்தின் தாக்குதல்களிலிருந்து வெற்றிகரமாக பாதுகாத்தார், மேலும் அவரது மராத்திய பேரரசு சில தசாப்தங்கள் இந்தியாவில் முதன்மையான சக்தியாக நீடித்தது. மராத்திய நிர்வாகத்தின் ஒரு முக்கிய அங்கமாக எட்டு அமைச்சர்கள் இருந்த சபை, அஷ்டா பிரதான் (எட்டு பேரவை) என்று அழைக்கப்பட்டது. அஷ்டா பிரதான் மூத்த உறுப்பினராக பேஷ்வா அல்லது முக்யா பிரதான் (பிரதமர்) என்று அழைக்கப்பட்டார்.
18 ஆம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியில் மராத்தியர்கள் முகலாயர்களுடன் சண்டையிட்டுக் கொண்டிருந்தபோது, மும்பை, சென்னை மற்றும் கொல்கத்தாவில் ஆங்கிலேயர்கள் சிறிய வர்த்தக பதவிகளை வகித்தனர். 1739 மே மாதம் மராட்டியர்கள் அண்டை நாடான வசாயில் போர்த்துகீசியர்களை தோற்கடித்ததைக் கண்ட பிரித்தானிய மும்பையின் கடற்படைப் பதவியை பலப்படுத்தியது. மராத்தியர்களை மும்பையிலிருந்து வெளியேற்றுவதற்கான முயற்சியாக, ஒரு ஒப்பந்தத்தை பேச்சுவார்த்தை நடத்த ஆங்கிலேயர்கள் தூதர்களை அனுப்பினர். அதில் தூதர்கள் வெற்றி பெற்றானர், மேலும் 1739 ஜூலை 12 அன்று ஒரு ஒப்பந்தம் கையெழுத்தானது, இது மராத்திய பிரதேசத்தில் சுதந்திர வர்த்தகத்திற்கான பிரித்தானிய கிழக்கிந்திய கம்பெனி உரிமைகளை வழங்கியது. தெற்கில், ஐதராபாத்தின் நிசாம் மராட்டியர்களுக்கு எதிரான போருக்கு பிரெஞ்சுக்காரர்களின் ஆதரவைப் பெற்றார். [குறிப்பு 2] இதற்கு எதிர்வினையாக, பேஷ்வா ஆங்கிலேயரிடம் ஆதரவைக் கோரினார், ஆனால் அவர்கள் மறுத்துவிட்டனர். ஆங்கிலேயர்களின் வளர்ந்து வரும் சக்தியைக் காண முடியாமல், உள்நாட்டு மராத்திய மோதல்களைத் தீர்க்க அவர்களின் உதவியை நாடி பேஷ்வா ஒரு முன்னுதாரணத்தை அமைத்தார். ஆதரவு இல்லாத போதிலும், மராத்தியர்கள் ஐந்து ஆண்டுகளில் நிசாமை தோற்கடிக்க முடிந்தது.
கோல்கர் மற்றும் சிண்டேவின் முரண்பாடான கொள்கைகள் மற்றும் பேஷ்வாவின் குடும்பத்தில் ஏற்பட்ட உள் தகராறுகள் காரணமாக 1773 இல் நாராயணராவ் பேஷ்வாவின் கொலையின் காரணமாக வடக்கில் மராத்திய ஆதாயங்கள் ரத்து செய்யப்பட்டன. இதன் காரணமாக, வட இந்தியாவில் இருந்து மராத்தியர்கள் கிட்டத்தட்ட மறைந்து விட்டனர் . உள்நாட்டு மராத்திய போட்டிகள் காரணமாக ரகுநாதராவ் பேஷ்வா பதவியிலிருந்து வெளியேற்றப்பட்டார். அவர் ஆங்கிலேயரின் உதவியை நாடினார், அவர்கள் 1775 மார்ச்சில் அவருடன் சூரத் ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்திட்டனர். இந்த ஒப்பந்தம் சால்செட் தீவு மற்றும் பஸ்ஸீன் கோட்டையின் கட்டுப்பாட்டிற்கு ஈடாக அவருக்கு இராணுவ உதவியை வழங்கியது.
இந்தியா வருவதற்கு ஆங்கிலேயர்கள் ஆயிரக்கணக்கான மைல்கள் பயணம் செய்தனர். அவர்கள் இந்திய புவியியலைப் படித்தனர் மற்றும் இந்தியர்களைக் கையாள உள்ளூர் மொழிகளில் தேர்ச்சி பெற்றனர். [குறிப்பு 5]
போரின் போது, பிரித்தானிய கிழக்கிந்திய கம்பெனியின் சக்தி அதிகரித்துக்கொண்டே இருந்தது, அதே நேரத்தில் மராட்டிய பேரரசு வீழ்ச்சியடைந்தது. முந்தைய ஆங்கிலோ-மராத்தா போரில் ஆங்கிலேயர்கள் வெற்றி பெற்றனர் மற்றும் மராட்டியர்கள் அவர்கள் தயவில் இருந்தனர். இந்த நேரத்தில் மராட்டிய பேரரசின் பேஷ்வா இரண்டாம் பாஜி ராவ் ஆவார் . முன்னர் பேஷ்வாவுடன் பக்கபலமாக இருந்த பல மராட்டிய தலைவர்கள் இப்போது பிரித்தானிய கட்டுப்பாட்டில் அல்லது பாதுகாப்பில் இருந்தனர்.