davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Виваком България

„Виваком България“ ЕАД (до 5 октомври 2022 година „Българска телекомуникационна компания“ ЕАД, съкратено БТК) е български телекомуникационен оператор, известен след 2009 г. с търговската си марка Vivacom. По данни на Комисията за регулиране на съобщенията през 2013 г. относителният дял на БТК на българския пазар, изчислен на база брой абонати, възлиза на 22,1%, а този, изчислен на база приходи, възлиза на 21,3%. Към 2016 г. основният ѝ собственик е Вива Телеком България ЕАД, но руската Empreno Ventures Limited води съдебен спор за собствеността. От 2020 година, собственик на Виваком и БТК е базираният в Нидерландия медиен и телекомуникационен доставчик Юнайтед Груп, а Главен Изпълнителен Директор от 2021 година става досегашният Главен Изпълнителен Директор на Нова Броадкастинг Груп – Николай Андреев. През февруари 2024 г. „Виваком“ официално става новия собственик на „Булсатком“
Телекомуникациите в страната ни водят началото си още от периода на Следосвобожденска България. През 1879 г. е създадено първото дружество за организиране и улесняване на комуникациите – Плевенската пощенска, телеграфна, телефонна и радио станция, което е и пързвообразът на съвременниия модерен оператор.
През 1981 г. е създадено държавно дружество Български пощи и далекосъобщения.
Българската телекомуникационна компания АД е създадена през 1992 г. като част от разделянето на дългогодишното държавно предприятие „Български пощи и далекосъобщения“ в различни фирми.
Приватизацията на БТК е една от трудните приватизационни сделки в България и отнема десет години. Приключена е след като е взето политическо решение да се издаде GSM лиценз без търг и конкурс.
През юни 2004 г. българското правителство продава 65 процента от капитала на БТК на Viva Ventures Holding, филиал на американския частен инвестиционен фонд Advent International, за 280 млн. €. През януари 2005 г. българската държава прави публично предлагане на остатъчния пакет от акции и 34,78% от капитала на дружеството (2 869 573 акции) на Българската фондова борса – София.
„Vivatel“ e историческа търговска марка на „БТК Мобайл“ – дъщерно дружество, създадено първоначално като мобилен оператор и работило до януари 2009 г., когато се слива с компанията-майка БТК под новата търговска марка Виваком.
„VIVACOM“ e търговската марка на компанията от септември 2009 г.
Новото лого е изработено от рекламната агенция „Пъблисис МАРК“ през 2009 г. и е изградено от 2 елемента – сферичен знак и текст в 2 цвята, оранжево и сиво. Слоганът е „Всичко, което ни свързва“, а на английски е „United communications“.
При обявяването на логотипа се оказва, че той много наподобява по форма и цветове логото на едноименната италианска компания Vivacom, занимаваща се с е-маркетинг, уеб дизайн и онлайн приложения от 20 години.
На 1 март 2012 г. стартира и телевизионен канал с името „Vivacom Arena“. Каналът се излъчва като платен пакет в сателитната и IPTV мрежа на оператора. Излъчва филмови заглавия, като през първата година от излъчването си предава на живо и тенис турнири от сериите „ATP World Tour 250“.
Булсатком

„Булсатком“ ЕООД е българска компания, телекомуникационен оператор, съществувала в периода 2000 – 2024 година.
Създадена е през 2000 година като първия доставчик в България на сателитна цифрова телевизия от Пламен Генчев и Максим Заяков.
От 2009 г. операторът започва изграждане на Интернет мрежа. До 2012 г. е закупил мрежите на над 15 регионални оператора в страната. Компанията бързо набира популярност и e 2-ра по брой абонати в България след кабелния Blizoo.
От 2012 г. по решение на Комисията за регулиране на съобщенията „Булсатком“ има право да ползва радиочестотен ресурс за мобилни и Интернет услуги.
„Булсатком“ чрез дъщерната си фирма „Розенфелд и Ко АД“ (преди „БГ САТ АД“) притежава групата канали TV+, F+ (HD), Film+ (HD), Sport + (HD), Action+, Cinema+, Comedy+ и Отблизо ТВ.
На 23 юни 2017 г. компанията „България Сат“ ЕАД – собственост по това време на двама от акционерите на „Булсатком“, изстрелва първия български геостационарен телекомуникационен спътник – „BulgariaSat-1“, за построяването на който е сключен договор с американската компания Space Systems/Loral. Изстрелването на геостационарна орбита става с ракета Falcon 9 на SpaceX
От есента на 2017 г. „Булсатком“ смята да използва също и спътника Hellas Sat 3, наред с HellasSat 2. Фирмата планира да продължи да използва тези 2 спътника в продължение поне на 3 години съвместно с „BulgariaSat-1“, което не успява да се случи. Още преди изстрелването на българския сателит двете компании са сключили дългосрочен договор за ползване на сателита. В крайна сметка обаче операторът решава да продължи да работи с досегашния си доставчик Hellas Sat.
По официални данни на КРС за 2017 г. „Булсатком“ има около 625 хил. абонати на тв услуги и 130 хил. на фиксиран интернет. Въпреки това предприятието е в лошо финансово състояние със значителни задължения, като се разглеждат различни възможности за неговото преструктуриране, включително чрез сливане с телефонния оператор „Виваком“. През 2019 година в „Булсатком“ се включват нови инвеститори и през следващата година започва цялостна реорганизация, целяща да подобри финансовото му състояние. През есента на 2022 г. „Булсатком“ става собственост на Спас Русев, бивш собственик на „Виваком“, след като офертата му е избрана от кредиторите на компанията през тази на PPF Group, а основателят на „Булсатком“ прави неуспешни опити да оспори сделката. Русев купува оператора през свързаното дружество „Вива корпорейт България“, създадено през април 2021 г., чийто собственик е основаната от него пет години по-рано и регистрирана в Люксембург фирма Viva Corporate.
На 10 юли 2024 г. „Булсатком“ е окончателно закрита и присъединена към „Виваком България“.
Пета

Петáта (на латински: calx) е изпъкналата задна част на ходилото, на която се опира кракът, както в изправено положение, така и по време на ходене. Състои се от петна кост (calcaneus - една от седемте тарзални кости) и разположената върху нея мастна тъкан и кожа.
Хора за етично отношение към животните

Хора за етично отношение към животните, PETA (на английски: People for the Ethical Treatment of Animals, букв. „хора за етично третиране на животните“) е организация за защита на правата на животните, основана през 1980 година в Норфолк, Вирджиния, САЩ. Главният офис на организацията се намира в Норфолк, другите ѝ представителства са във Великобритания, Германия, Нидерландия, Индия и Азиатско-Тихоокеанския регион.
В основата на зоопринципите на организацията лежи убеждението, че животните имат права и заслужават техните основни интереси да бъдат взимани предвид, независимо от това дали те носят или не полза на хората. По убеждение на привържениците на организацията, животните са способни да страдат. Следователно, хората нямат право да ги използват за храна, облекло, развлечения, експерименти и всякакви други цели.
PETA е основана през 1980 година. Основните принципи, върху които организацията акцентира, е изключване консумацията на месо, носенето на кожи и използване на животните с цел добиване на кожа, експлоатирането на животни и неправомерно забавление с животни.
PETA е най-голямата организация за правата на животните в света, с повече от 6,5 милиона членове и поддръжници. PETA фокусира вниманието си върху четири области с най-голям брой страдащи животни:
Също така работят срещу жестокото убиване на гризачи, птици и други животни, считани за „вредители“, както и жестокост към опитомени животни.
Множество акции на организацията се посрещат с яростна критика, даже и от страна на защитници на животните. Така например, когато PETA обвинява убития от скат Стив Ъруин в измъчване на животни, много хора се противопоставят на организацията. Подобна реакция последва обвиненията към анимационния филм „Играта на играчките: Пътешествието“, че пропагандирал жестоко отношение към животните.
Пета пехотна дунавска дивизия

Пета пехотна дунавска дивизия е българска военна част.
Формирана през 1883 година в Русе под името 3-та пеша бригада, която от 27 декември 1891 година е преименувана на 5-а пехотна дунавска дивизия.
По време на Балканската война (1912 – 1913) дивизията е част от 3 армия и има следното командване и състав:
Щаб на дивизията
Части
Освен тях в състава ѝ влизат снабдителни служби, санитарни учреждения и военно-полицейски части. Артилерийските полкове разполагат с по 36 полски оръдия. Към началото на войната дивизията наброява 498 офицери и лекари, 39 чиновници и 30 221 подофицери и редници.
В Лозенградската операция участва на левия български фланг, като осъществява настъплението срещу Лозенград от село Ериклер на юг. В Люлебургазко-Бунархисарската операция отново се сражава на левия фланг, в района на Бунархисар.
През Първата световна война (1915 – 1918) дивизията влиза в състава на 2 армия и има следното командване и състав:
Щаб на дивизията
Първа бригада
Втора бригада
Трета бригада
Пета артилерийска бригада
От май 1950 г. дивизията е преименувана на пета стрелкова Дунавска дивизия, а от 22 септември 1950 г. на шеста стрелкова дивизия. Преименувани са съответно и нейните полкове: пети стрелкови Дунавски полк на 11 стрелкови полк, 31-ви стрелкови Силистренски полк на 50-и стрелкови полк и 5-и дивизионен артилерийски полк на 42-ри оръдеен артилерийски полк. На следващата година щабът на дивизия е преместен от Русе в село Долни Чифлик и там на негова основа е формиран 8-и стрелкови корпус, като в него се включва още и 24-та стрелкова дивизия и 58-а отделна брегова стрелкова бригада. През декември 1958 г. корпусът е разформирован и така дивизията престава да съществува.
През годините дивизията носи различни имена според претърпените реорганизации:
Званията са към датата на заемане на длъжността.
Други командващи: полк. Никола Писаров, Алекси Попов
Пета-

пѐта (на старогръцки: πέντε) е десетична представка от системата SI, въведена през 1975 г. Означава се с P и означава умножение с 10 (1 000 000 000 000 000, един квадрилион).
Например: 2 PB = 2 × 10 B = 2 000 000 000 000 000 B = 2 милиона GB
Veliko Tarnovo University

The St. Cyril and St. Methodius University of Veliko Tarnovo (Bulgarian Великотърновски университет „Св. св. Кирил и Методий“) is a Bulgarian university based in Veliko Tarnovo.
The university was established on 15 September 1963. It inherited the cultural and education traditions of Turnovo Literary School. In the first academic year, 25 professors, assistants and teachers came from universities in Sofia and the Bulgarian Academy of Science. The first subjects were Bulgarian Philology, Russian Philology, History and Art. The university was founded by Aleksandar Burmov and Penio Rusev.
In 1971 the school was accredited as Veliko Tarnovo University "St. Cyril and St. Methodius".
The university is divided into 9 faculties:
43°4′42″N 25°38′57″E﻿ / ﻿43.07833°N 25.64917°E﻿ / 43.07833; 25.64917
Capital punishment in Bulgaria

Capital punishment in Bulgaria was abolished on December 12, 1998 with the last execution, that of attempted saboteur Georgi Alinski, having been carried out on November 4, 1989. The Parliament of Bulgaria had introduced a moratorium on executions on July 7, 1990 and Protocol 6 of the European Convention on Human Rights came into force on October 1, 1999.
A 2016 poll found that 47% of Bulgarians were opposed to the Death Penaty, while 33% were in support.
Taketomi Island

Taketomi Island (竹富島, Taketomi-jima, Yaeyama: Takidun; Taketomi dialect: Teedun; Okinawan: Dakidun) is an island in the town of Taketomi, within Yaeyama District of Okinawa Prefecture, Japan. Taketomi is one of the Yaeyama Islands. The population of Taketomi Island was 323 as of January 2012.
Taketomi Island is located 4 kilometres (2.5 mi) south of Ishigaki Island. The island has a village in the center. The island covers 5.42 square kilometres (2.09 sq mi), and runs 2.7 kilometres (1.7 mi) east to west and 3.4 kilometres (2.1 mi) north to south. Taketomi is a raised coral atoll. The island is circular in shape, and is surrounded by coral reefs. Taketomi Island is part of Iriomote-Ishigaki National Park, established in 1972.
Taketomi is known for its "traditional Okinawan" houses, stone walls, and sandy streets, making it popular with tourists. Various rules are in place to prevent the more aesthetically displeasing aspects of modern construction from ruining the beauty of the island, such as replacing hand-packed stone with concrete walls. Popular tourist activities include relaxing at the beach, snorkeling, taking an ox-cart ride through the village, and simply walking or biking around the island while enjoying the quaintness of the village and the natural scenery.
It is recognized by academics that Taketomi's "traditional" landscape is a modern product. Today Taketomi's houses are known for visually appealing red-tiled roofs. However, commoners were prohibited from building houses with roof tiles by Ryūkyū on Okinawa until its abolishment. The red-roofed house first appeared on Taketomi Island in 1905 and remained a symbol of wealth for decades. As late as in 1964, truly traditional thatched houses accounted for 40% of Taketomi's houses. Red-tiled roofs spread in parallel with the conservation movement.
The island is also famous for its beautiful beaches and hoshizuna or hoshisuna, meaning "star-sand", which is composed of the remains of Foraminifera.
The principal industries of Taketomi Island are tourism and the production of sugarcane.
Taketomi Island is accessible by a ten-minute boat ride from Ishigaki Island. All areas of the island are within walking distance. There are also various places to rent bicycles in the village.
The Taketomi town authorities maintain a single combined elementary and junior high school on the island: Taketomi Elementary and Junior High School (竹富町立竹富小中学校).
For public senior high school students may attend schools of the Okinawa Prefectural Board of Education.
24°20′N 124°05′E﻿ / ﻿24.333°N 124.083°E﻿ / 24.333; 124.083
Saint George Parish, Grenada

Saint George is one of the parishes of Grenada, located on the south-western end of the island. The capital of Grenada, St. George's, is located in this parish, and it is regarded as the most picturesque capital in the Caribbean. Its horseshoe-shaped harbour is surrounded by the pastel colors of warehouses and it is not uncommon to see red-tiled roofs on traditional shops and homes. Saint George is also the home of the world-famous Grand Anse Beach and many of the island's holiday resorts.
The peninsula at the south-western tip of Saint George is called Point Salines, and the only active airport on the island of Grenada, Maurice Bishop International Airport, is located there. The tourist infrastructure is more extensive in Saint George than in the rest of the island, due to the airport, capital city and most popular beaches all being found in this parish. It is also home to St. George's University.
As of 2001, Saint George has a population of 35,559, making it the most populous parish of Grenada. It is also the second largest, with an area of 26 sq mi (67 km).
12°3′N 61°45′W﻿ / ﻿12.050°N 61.750°W﻿ / 12.050; -61.750
Hilltop Coffee + Kitchen

Hilltop Coffee + Kitchen is a Los Angeles-based independent coffee chain. A Black-owned business, it was founded in 2018 by Yonnie Hagos and Ajay Relan. Issa Rae later joined Hagos and Relan as a partner and co-owner.
The first Hilltop Coffee + Kitchen was opened in 2018. Located in the South Los Angeles neighborhood of View Park, it was the only coffee shop of its kind in the area. Relan said: “Part of our mission is to be able to create an inclusive, energetic space that provides a hub for the local community."
In 2019, Hilltop Coffee + Kitchen opened its flagship location in Inglewood and in 2020, a branch in Eagle Rock. In 2023, a pop-up turned permanent location opened in downtown Los Angeles as well as a shared location in LAX Terminal 7 with Randy's Donuts. Hilltop Coffee + Kitchen locations are primarily staffed by locals.
33°57′51″N 118°21′11″W﻿ / ﻿33.9643°N 118.3530°W﻿ / 33.9643; -118.3530
Sheep milk cheese

Sheep milk cheese is a cheese prepared from sheep milk. Well-known cheeses made from sheep milk include the feta of Greece, Roquefort of France, manchego from Spain, the pecorino romano and ricotta of Italy. Yogurts, especially some forms of strained yogurt, may also be made from sheep milk.
Sheep have only two teats, and produce a far smaller volume of milk than cows. However, as sheep's milk contains far more fat, solids, and minerals than cow's milk, it is ideal for the cheese-making process. It also resists contamination during cooling better because of its much higher calcium content. Sheep milk contains 4.8% lactose, more lactose than cow milk, and is therefore not an alternative for people who are lactose intolerant.
Though sheep's milk may be drunk in fresh form, today it is used predominantly in cheese and yogurt making. Well-known cheeses made from sheep milk include the Feta of Bulgaria and Greece, Roquefort of France, Manchego from Spain, the Pecorino Romano (the Italian word for sheep is pecore) and Ricotta of Italy. Yogurts, especially some forms of strained yogurt, may also be made from sheep milk. Many of these products are now often made with cow's milk, especially when produced outside their country of origin. For the cheese to fully ripen takes at least two weeks; it can take between two and three months, and even up to two years.
French sheep milk cheeses include Abbaye de Bellocq, Brique, Berger de Rocastin, Brebicet, Le Claousou, Lévejac, Valdeblore, Roquefort, Ardi-gasna, Agour, Ossau-Iraty, Brocciu, Asco, Brin d'amour, Faisselle, Fleur de Maquis, A filetta, and Niolo.
Cypriot sheep milk cheeses include Anari and Halloumi.
Greek sheep milk cheeses include Feta and Kefalotyri.
Italian sheep milk cheeses include Pecorino Romano, Pecorino Sardo, Pecorino Siciliano, Pecorino Toscano and Ricotta.
Croatian sheep milk cheeses include Pag cheese and Ovidur.
Polish sheep milk cheeses include oscypek and bryndza.
Portuguese sheep milk cheeses include Castelo Branco, Azeitão, Rabaçal, Saloio, Serpa and Serra.
Among the very many cheese varieties in Spain made from sheep's milk and protected by the Protected Designation of Origin (PDO) there is Roncal, made in the Roncal Valley; Idiazabal cheese, made in both Basque Country and Navarre regions from Latxa and Carranzana sheep's milk; Torta del Casar, made in Extremadura region from Merino sheep's milk; Manchego cheese, made in La Mancha region from Manchega sheep's milk.
Hungary produces Parenyica, a sheep's milk cheese described as lightly smoked rolled cheese usually made from ewe's milk, but also from cows milk; surrounded by an edible cheese twine.
In the Northern region of Hungary another ewes milk cheese, Gomolya is made and it is allowed to ripen outside in the sun for 3 weeks while slung in cheesecloth under an open-roofed shelter. It will develop a stronger flavour when allowed to mature on wooden boards. p218.
Danish sheep milk cheeses includes Mønsk Mangcego and salad cheeses and white cheeses.
Ukrainian sheep milk cheeses includes bryndza and feta, salad cheeses and white cheeses.
Pisau raut

Pisau raut ialah pisau meraut kematian yang biasanya digunakan sebagai alat untuk menyiapkan rotan dan ukiran halus lain yang terdapat di seluruh Kepulauan Melayu. Pisau ini terkenal sebagai pisau pendamping yang diletakkan di dalam sarung yang sama dengan parang mandau, senjata tradisional orang Dayak.
Pisau raut terdapat di seluruh pulau Borneo Malaysia dan Indonesia di mana pisau ini dikenali dengan pelbagai nama dalam bahasa suku Dayak yang berbeza seperti munbat dalam bahasa Iban, langgei atau langgei puai dalam bahasa Ngaju, jabang dalam kalangan orang Dayak Baranjan, dan haut nyu dalam bahasa Mandalam Kayan.
Sarung yang digunakan untuk pisau raut diperbuat daripada daun sawit dan dilekatkan pada belakang sarung mandau.
Pisau raut terdiri dari bilah kecil dan pemegang kayu. Pisau kira-kira 10 sentimeter (3.9 in) panjang dan melengkung sedikit. Pisau dilekatkan pada batang kayu yang kira-kira tiga kali lebih panjang daripada bilah itu sendiri. Pisau dilekatkan pada gagang dengan melekatkan bilah ke gagang kayu menggunakan sejenis damar yang diambil dari pokok damar dan kemudian diikat dengan tali rotan. Dalam versi lain, bilahnya cembung di satu sisi dan cekung di sisi lain, yang serupa dengan reka bentuk mandau Dayak, bilah yang jauh lebih besar.
Lekukan pisau raut jauh lebih panjang daripada pisau dengan panjang antara 30 sentimeter (12 in) hingga 40 sentimeter (16 in). Lekukannya juga sedikit melengkung, mengikuti lekukan yang sama dengan bilah. Pemegang kayu pisau raut sering dihiasi dengan tali bertatahkan ukiran halus yang diperbuat daripada tanduk kerbau air atau rusa. Di hujung pegangan terdapat tombol yang juga diperbuat daripada tanduk rusa, atau kadang-kadang daripada tulang atau gading berwarna terang, memberikannya kontras dengan gagang berwarna gelap. Tombol dihiasi halus dengan perwakilan kiasan makhluk mitos biasa Dayak seni, contoh: kepala naga aso digayakan atas seorang figura membongkok.
Pisau raut digunakan dengan memegang bilah antara ibu jari dan jari telunjuk. Jenis pisau raut yang mempunyai tangkai panjang dipegang dengan erat di antara rusuk dan lengan bawah, atau di bawah ketiak. Pisau raut digunakan dengan kekuatan badan dan pada masa yang sama digunakan untuk memperincikan perincian. Pelbagai jenis pisau raut yang terdapat di Sumatera mempunyai tangkai yang lebih pendek tetapi dengan hujung terbalik, mirip dengan pisau cendawan. Bilah pisau raut biasanya setajam pisau cukur, disukai oleh ramai orang untuk menbuat banyak karya kerajinan buluh dan rotan.
Pisau raut digunakan untuk menuai dan memproses rotan serta alat untuk mengukir kayu. Bagi orang Batak, pisau raut juga digunakan untuk mengukir hiasan dan juga aksara . Walaupun pisau raut diletakkan di dalam sarung yang sama dengan senjata mandau, pisau raut bukanlah senjata dan kebanyakannya digunakan sebagai alat kerajinan.
Hitam

Hitam boleh ditakrifkan sebagai kesan penglihatan yang dialami sewaktu tiada cahaya nampak tiba di mata. Oleh itu, hitam ialah lawan putih yang merupakan kesan yang dihasilkan oleh mana-mana satu gabungan cahaya warna yang sama-sama merangsangkan ketiga-tiga jenis reseptor lihat yang peka warna.
Pigmen-pigmen yang menyerap tanpa memantulkan cahaya balik ke mata "kelihatan hitam". Bagaimanapun, pigmen hitam boleh dihasilkan daripada gabungan pelbagai pigmen yang bersama-sama menyerapkan kesemua warna. Jika ketiga-tiga pigmen warna dasar dicampurkan dengan jumlah yang sesuai, hasilnya akan memantulkan amat sedikit cahaya supaya boleh dikira sebagai "hitam".
Yang tertulis di atas memberikan dua pemerian yang nampaknya berlawanan, tetapi sebenarnya saling melengkapi satu sama lain untuk takrif hitam. Hitam ialah ketiadaan kesemua warna cahaya, atau gabungan habisan untuk pigmen-pigmen yang berbilang warna. Sila lihat: Warna-warna dasar
Dalam bidang fizik, jasad hitam ialah penyerap cahaya yang sempurna, tetapi melalui peraturan yang berasal daripada Albert Einstein, jasad hitam juga merupakan pemancar yang terbaik, sewaktu dipanaskan. Oleh itu, pendinginan menyinar yang terbaik di bawah cahaya matahari ialah penggunaan cat hitam, tetapi adalah penting bahawa bahagian inframerah bagi cat itu harus hitam juga.
Dalam sains asas, cahaya ultraungu yang jauh dinamakan "cahaya hitam" kerana tidak kelihatan, cahaya itu menyebabkan banyak mineral dan bahan-bahan yang lain mempendarfosfor.
Masyarakat Melayu menganggap kelainan warna hitam yang berlawanan dengan warna putih sebagai perkaitan dengan penyakit melawan "penawar".
Di Dunia Barat, hitam seringnya digunakan dengan konotasi negatif. Terdapatnya pelbagai alasan untuk ini, tetapi penjelasan yang diterima dengan paling meluas adalah bahawa malam dianggap oleh manusia sebagai sesuatu yang negatif dan berbahaya. Alasan sekunder adalah kerana bintik-bintik kotor boleh dilihat dengan terang-terang sebagai tambahan gelap, khususnya pada bahan-bahan yang berwarna pucat. Dalam kebudayaan-kebudayaan Barat yang berdasarkan kelas, kulit "pucat" menunjukkan kelas-kelas atasan, kerja-kerja intelektual atau kerja-kerja di rumah, bertentangan dengan kerja-kerja kasar di ladang. Aspek-aspek pertentangan hitam/putih bukannya unik sahaja di Barat, umpamanya sistem varna di India.
Penulis-penulis Afrika, Afro-Caribbean dan African-Amerika, seperti Frantz Fanon, Langston Hughes, Maya Angelou, dan khususnya, Ralph Ellison, mengenal pasti beberapa perlambangan negatif terhadap perkataan "hitam", dan memperdebatkan bahawa dualisme baik lawan buruk yang dikaitkan dengan putih dan hitam telah memberikan konotasi berat sebelah kepada metafora warna untuk ras.
Contoh-contoh perlambangan negatif untuk warna hitam termasuk:
Button blanket

A button blanket is wool blanket embellished with mother-of-pearl buttons, created by Northwest Coastal tribes, that is worn for ceremonial purposes.
"Ceremonial robes and their associated regalia have been among the most spectacular creations of the Indian people of the Northwest Coast of North America. For generations, these robes have served as insignia of family and clan histories, duties, rights, and privileges, and they are beginning to mark as well a determined presence in contemporary Canadian society. These robes are powerful statements of identity and, donning them, people become in a real sense what they wear."
Rather than sleeping equipment, the blankets are used as capes and gifts at ceremonial dances and potlatches.
The blankets were originally acquired from the Hudson's Bay Company traders during the mid-19th century. The trade blankets were typically dark blue duffel and decorated with buttons made from abalone or dentalium shells. The central crest typically portrayed a symbol of the wearer's family heritage.
The blankets usually have a red border on the upper and lateral edges. A central crest figure is created from the buttons and red flannel appliqué. Button blankets are worn over the shoulders and the crest design hangs on the back of the wearer.
Among the people who make button blankets, the blankets are not hung from walls except at funerals or near the graves of chiefs.
Haida artist Florence Davidson (1896–1993) was known for her button blankets.
In 2015, law student Christina Gray of the Lax Kw'alaams Tsimshian nation formally obtained the right to wear a button blanket and cedar hat with her barrister's robes during the ceremony in which she was called to the bar in Ontario. She cited the use of the button blanket as a symbol of her nation's legal traditions.
माकुणसार

माकुणसार हे भारतातील महाराष्ट्र राज्यातील उत्तर कोकणातील पालघर जिल्ह्यातील पालघर तालुक्यातील एक गाव आहे.
सफाळे रेल्वे स्थानकापासून पश्चिमेला रामबाग मार्गाने गेल्यावर रामबाग प्राथमिक शाळा सोडल्यानंतर लगेचच हे गाव लागते. सफाळेपासून हे गाव ६.५ किमी अंतरावर आहे.
पावसाळ्यात येथे भरपूर प्रमाणात पाऊस पडतो आणि हवामान समशीतोष्ण राहते. हिवाळ्यात येथील हवामान थंड असते व अनेकदा सकाळी धुके पडते. उन्हाळ्यात हवामान उष्ण असते. पावसाळ्यात येथे भातशेती केली जाते.उन्हाळ्यात येथे भाजीपाला व फळभाज्यांचे उत्पादन घेतले जाते. येथे दुग्ध व्यवसाय मुख्य व्यवसाय म्हणून केला जातो.सफाळे रेल्वे स्थानकातून भल्या पहाटे येथील दुधवाले मुंबईत दूध घेऊन जात असत.त्या गाडीला दूधवाल्यांची गाडी म्हणून ओळखले जाई. अलीकडे खाणावळ तसेच अन्य दुग्ध उत्पादने उदा.श्रीखंड, पनीर, ताक,चक्का, मावा, लस्सी,दही,पेढे,बासुंदी तयार करून विकली जातात. खाण्यापिण्याचे कंत्राटदार म्हणून येथील नवीन पिढी व्यवसायात उतरली आहे.
माकुणसार ग्रामपंचायतीने जिल्ह्यात प्रथमच आपल्या गावातील पक्षीगणना केली आहे.परिसरात ३६ स्थलांतरित प्रजातीसह एकूण ९१ प्रजातींच्या पक्ष्यांची नोंद करण्यात आली. माकुणसार खाडी, मालजुई बंधारा, अनेक पाणथळ जागा येथे विविध देशीविदेशी प्रजातींचे पक्षी आढळले.मुख्यतः खालील पक्ष्यांच्या प्रजाती आढळल्या. अमुर ससाणा, गप्पीदास,तुतारी, करढोक म्हणजेच पांढऱ्या मानेचा करकोचा, रंगीत स्टॉर्क, चमच्या, ग्रे हेरॉन, एरगेटस् हे स्थलांतरित पक्षी तर पाणकावळे, घार, टिटवी, होले, खंड्या, वेडाराघू, सुभग, कोतवाल, बुलबुल, चीरक, शिंजीर, हरोळी हे स्थानिक पक्षी आढळून आले. शेकाट्या/शेकोट्या/शेकाटया स्थलांतरित पक्षी पालघर जिल्ह्यातील पालघर तालुक्यात माकुणसार, केळवे, माहीम, खारेकुरण येथील मिठागरात हल्ली दिसू लागला आहे.
हे मध्यम आकाराचे गाव आहे.२०११ च्या भारतीय जनगणनेनुसार गावात ६२६ कुटुंबे राहतात. एकूण २५०० लोकसंख्येपैकी १२४९ पुरुष तर १२५१ महिला आहेत. गावाची साक्षरता ९०.९५ टक्के आहे.पुरुष साक्षरता ९४.३३ आहे तर स्त्री साक्षरता ८७.५२ आहे. गावातील शून्य ते सहा वर्षे वयाच्या लहान मुलांची संख्या २२३ आहे. ती एकूण लोकसंख्येच्या ८.९२ टक्के आहे. मुख्यतः वाडवळ,भंडारी,आगरी समाजातील लोक येथे राहतात.ते छोट्या प्रमाणावर शेती व दुग्ध व्यवसाय करतात.अगदी लहान प्रमाणात कुक्कुटपालन, बकरीपालन सुद्धा केले जाते.हल्ली मोठ्या प्रमाणावर येथील लोक नोकरी, व्यवसाय, धंदा,कंत्राटी कामानिमित्त मुंबई तसेच सुरत वगैरे ठिकाणी रोज ये-जा करतात.
गावात प्राथमिक शिक्षण,प्राथमिक आरोग्यसेवा, रस्ते वीजपुरवठा, सार्वजनिक स्वच्छता,पाणी पुरवठा इत्यादी आवश्यक गोष्टी उपलब्ध आहेत. महाराष्ट्र राज्य परिवहन महामंडळाच्या बस सफाळे रेल्वे स्थानकावरून येथे येण्यासाठी ठराविक वेळी उपलब्ध असतात. रिक्षासुद्धा सफाळेवरून दिवसभर उपलब्ध असतात.
भादवे, चहाडे, वासरे, खडकोळी, तांदुळवाडी, रामबाग, विळंगी, खटाळी, दांडा, उसरणी, दहिसर तर्फे माहीम, टिघरे ही जवळपासची गावे आहेत.
https://www.census2011.co.in/data/subdistrict/4163-palghar-thane-maharashtra.html
२. http://tourism.gov.in/india-tourism-development-corporation-itdc ३ https://villageinfo.in/maharashtra/thane/palghar.html ४. https://www.mapsofindia.com/lat_long/maharashtra/ ५. http://tourism.gov.in/ ६. http://districts.nic.in/districtsdetails.php?sid=MH&disid=MH036 ७. https://palghar.gov.in/ ८. https://palghar.gov.in/tourism/
विठ्ठलराव विखे पाटील

विठ्ठलराव विखे पाटील (१८९७-१९८०) यांचा जन्म लोणी बुद्रुक येथील सामान्य शेतकरी कुटुंबात झाला होता. त्यांनी प्रवरानगर येथे आशिया खंडातील पहिल्या सहकारी प्रवरा कारखान्याची ३१ डिसेंबर १९५० या दिवशी स्थापना केली. ‘प्रवरा मेडिकल ट्रस्ट’ची स्थापना (१९७४) करून अत्याधुनिक सुविधा असलेले भव्य इस्पितळ लोणीत सुरू केले. आशिया खंडातील पहिला सहकारी कारखाना आपल्या अथक परिश्रमाने आणि दूरदृष्टीने लोणी या ठिकाणी सुरू करणारे देशातील पहिले सहकार महर्षी विठ्ठलराव विखे पाटील यांचे कार्य सहकार क्षेत्रामध्ये उल्लेखनीय आहे. महाराष्ट्राला सहकार क्षेत्रात आज जो नावलौकिक प्राप्त झालेला आहे त्याचे खरे श्रेय विखे पाटलांना द्यावे लागेल. सहकाराच्या माध्यमातूनच समाजाचा ख-या अर्थाने विकास करता येईल. कृषी प्रधान असलेल्या भारतासारख्या देशाला सहकाराच्या माध्यमातूनच पुढे घेऊन जाता येईल ही दूरदृष्टी त्यांच्याकडे होती. शेतक-यांना सुखासमाधानाने आपले जीवन जगता यावे. त्याच्या मालाला बाजार मूल्य प्राप्त करून् देता यावे, शेतक-यांचे हालअपेष्टा थांबावेत, त्यांना स्वाभिमानाने स्वयंपूर्ण् जीवन जगता यावे या उद्धेशाने १५ मे १०६२ या रोजी अहिल्यानगर जिल्यात लोणी या ठिकाणी देशातील पहिला सहकारी तत्त्वावरील साखर कारखाना त्यावेळचे भारताचे पंतप्रधान नेहरु यांच्या शुभ हस्ते समारंभपुर्वक उद्घाटन करून सुरू केला. अनेक खडतर परिस्थितीतून हा कारखाना सहकारी तत्त्वावर उभा राहिला. अहिल्यानगर जिल्ह्यातील आजूबाजूच्या खेड्यातील व गावातील लोकांच्या चेहऱ्यावर हास्य फुलवण्याचं आणि त्यांच्या जीवनामध्ये आनंद निर्माण करण्याचे काम या सहकारी तत्त्वावरील साखर कारखान्यामुळे शक्य झालं. याचं संपूर्ण श्रेय हे सहकार महर्षी डॉ. विठ्ठलराव विखे पाटील यांनाच द्यावे लागेल. लोकांच्या हाताला काम तसेच शेतकऱ्यांच्या मालाला योग्य दर देऊन त्यांची आर्थिक विवंचना थांबवण्याचे काम हे या सहकारामुळे शक्य झालं. आज संपूर्ण महाराष्ट्मध्ये अनेक सहकारी तत्त्वावरील उद्योग व्यवसाय उभे राहिलेले आहेत. महाराष्ट्राच्या एकूणच विकास प्रक्रियेमध्ये सहकार क्षेत्राचे योगदान हे महत्त्वपूर्ण राहिलेला आहे. पुढच्या काळामध्ये अनेक दूरदृष्टीचे नेते आणि सहकारमहर्षी या क्षेत्राला लाभले. त्यामुळे महाराष्ट्रामध्ये पुढील काळात अनेक सहकारी संस्था सहकारी तत्त्वावर उभ्या राहिल्या. दूध संघ, सहकारी बँका, को- ऑपरेटिव्ह सोसायटी, शेती संस्था, या प्रकारच्या संस्था निर्माण झाल्या. सहकारी कारखाने उभे राहिले. यातून ग्रामीण जीवन आणि शेतकरी यांच्या विकासाला चालना मिळाली. अनेक गावे समृद्ध झाली.
कुडे खुर्द

कुडे खुर्द हे भारताच्या महाराष्ट्र राज्यातील पुणे जिल्ह्यातील खेड तालुक्यातील एक गाव आहे.
येथे जून, जुलै, ऑगस्ट आणि सप्टेंबर महिन्यात भरपूर पाऊस पडतो.जानेवारी, फेब्रुवारी, मार्च, एप्रिल, मे, नोव्हेंबर आणि डिसेंबर या कालावधीत कोरडे हवामान असते.जुलै महिना हा सर्वात आर्द्र महिना असतो.मार्च हा सर्वात शीतल महिना असतो. वार्षिक पर्जन्यमान २,२६० मिमी असते.
==लोकजीवन== महाराष्ट्रातील सह्याद्रीच्या विस्तीर्ण डोंगर रांगांमधील असलेले उंच शिखर शिंगेश्वर हे असून या शिंगेश्वराच्या पायथ्याशी असलेले कुडे खुर्द हे छोट्या वस्तीचे गाव" नजीकच सहा कोस अंतरावर असलेले महाराष्ट्रातील शेकरू खारीसाठी प्रसिद्ध असलेले भीमाशंकर अभयारण्य व बारा ज्योतिर्लिंगापैकी एक असे भीमाशंकर हे ज्योतिर्लिंग हा लाभलेला देव ऋषीमुनींचा वसा, उंच डोंगर व घनदाट असे काही कोस अंतरावर असलेले अभयारण्य यामुळे मोठ्या प्रमाणात पाऊस पडतो.येथे घनदाट जंगल,झाडी, दऱ्याखोऱ्याने नटलेल्या विस्तीर्ण डोंगराळ प्रदेश व याच डोंगर रांगांमध्ये वसलेल्या लहान मोठ्या गाव-वस्त्या येथील लोक निसर्गरम्य परिसरात असल्याने आनंदी व निरोगी जीवन जगत आहे, त्यांची संस्कृती, कला, नृत्य , गाव गाडे, सार्वजनिक यात्रा, व प्राणीमात्राविषयी असलेले प्रेम.
==प्रेक्षणीय स्थळे== गावांमधील असलेले ग्रामदैवत भैरवनाथाचे भव्य असे मंदिर 🏰 व जवळच असलेले शिंगेश्वरचे उंच असे शिखर ⛰️ आणि सहा कोस अंतरावर असलेले महाराष्ट्र राज्यातील शेकरूखार 🐿️ या वन्यजीव राहण्यासाठी प्रसिद्ध असलेले भीमाशंकर अभयारण्य 🏞️ आणि हेच प्रसिद्ध बारा ज्योतिर्लिंगापैकी भीमाशंकर ज्योतिर्लिंग 🛕 हे नजीकचे प्रेक्षणीय स्थळे
==जवळपासची गावे== जवळील अंतरावर असलेले गावे पुढील प्रमाणे:
गोविंद पानसरे

गोविंद पानसरे (जन्म : कोल्हार, तालुका राहता, जिल्हा अहमदनगर, २४ नोव्हेंबर १९३३; - मुंबई, २० फेब्रुवारी २०१५) हे महाराष्ट्रातील पुरोगामी चळवळीचे विचारवंत व कम्युनिस्ट कामगार नेते होते. इ.स. १९५२ पासून कम्युनिस्ट पक्षाचे सदस्य असलेले पानसरे अनेक सामाजिक चळवळीत सक्रिय होते. त्यांनी कामगारांसाठी तसेच घर कामगार महिलांसाठी अनेक लढे उभारले. ते कोल्हापूर टोलविरोधी आंदोलनातही अग्रभागी होते. कोल्हापूरमध्ये १६ फेब्रुवारी २०१५ रोजी सकाळी दोन अज्ञात इसमांनी त्यांच्यावर गोळीबार केला. २० फेब्रुवारी २०१५ रोजी उपचारादरम्यान त्यांचे मुंबईमध्ये निधन झाले..
पानसरे यांचा जन्म २४ नोव्हेंबर १९३३ रोजी जिल्हा अहमदनगर, तालुका राहता मधील कोल्हार या गावी झाला. गरीब कष्टकऱ्यांच्या परिवारात ते वाढले. कोल्हार येथून प्राथमिक शिक्षण व राहुरी येथून माध्यमिक शिक्षणानंतर ते उच्चशिक्षणासाठी कोल्हापूरला गेले, जिथे त्यांनी बी.ए. (ऑनर्स) व एल.एल.बी. पूर्ण केले. सुरुवातीला वर्तमानपत्र विक्रेता, नगरपालिकेत शिपाई, माध्यमिक शाळा मंडळात प्राथमिक शिक्षक अशा अनेक नोकऱ्या केल्या आणि नंतर ते शिवाजी विद्यापीठात असोसिएट प्रोफेसर म्हणून रुजू झाले. सोबत ते कामगार वकिलीसुद्धा करू लागले. पुढे ते कोल्हापुरमधील एक नावाजलेले वकील झाले व अनेक वर्षे कोल्हापुरातील वकीलांच्या संघटनेचे अध्यक्ष होते.
कॉ. पानसरे शालेय जीवनापासूनच सामाजिक चळवळींकडे आकर्षित झाले होते. सुरुवातीला राष्ट्र सेवा दल व त्यानंतर भारतीय कम्युनिस्ट पक्षाचे ते सक्रिय कार्यकर्ते होते. दहा वर्षांसाठी ते भाकपचे महाराष्ट्र सेक्रेटरी होते. संयुक्त महाराष्ट्र चळवळ व गोवा मुक्ती चळवळीत ते सहभागी होते. तडजोड न करता समाजातील सर्वांत जास्त शोषित तबक्क्यांच्या हक्कांसाठी लढणारे ते कार्यकर्ता होते. ते कष्टकऱ्यांच्या शेकडो संघर्षांमध्ये सहभागी झाले व अनेकांचे नेतृत्वदेखील केले, विशेषतः असंघटित क्षेत्रांतील कामगार, शेतमजूर, घरकामगार, ऑटोरिक्षा युनियन, दूध उत्पादक, झोपडपट्टी रहिवासी, इत्यादी. कोल्हापुरमधील टोलविरोधी आंदोलनातही त्यांचा सक्रिय सहभाग होता. ते या आंदोलनात अग्रभागी होते.
कॉ. पानसरे हे एक लेखकसुद्धा होते व त्यांनी अनेक पुस्तके लिहिली आहेत. शांतता व धर्मनिरपेक्षतेच्या अभियानांमध्ये ते अथकपणे कार्यरत होते. "शिवाजी कोण होता?" हे त्यांच्या अनेक लेखनांपैकी सर्वांत प्रसिद्ध लेखन आहे. अथक परिश्रमाअंती त्यांनी ह्या पुस्तकाच्या माध्यमातून शिवाजी महाराजांची इतिहासाशी इमान राखणारी प्रतिमा लोकांपर्यंत पोहचवून लोकशिक्षणाची महत्त्वाची कामगिरी बजावली आहे. ह्या पुस्तकाचे अनेक भाषांमध्ये भाषांतर झाले आहे व १.५ लाखाहून जास्त प्रती विकल्या गेल्या आहेत.
कॉम्रेड गोविंद पानसरे यांच्या वाङ्मयाचे डॉ. अशोक चौसाळकर आणि डॉ. रणधीर शिंदे यांनी संपादित केलेले दोन खंड प्रसिद्ध झाले आहेत. लोकवाङ्मय गृहाने ते प्रकाशित केले आहेत.
कॉ.गोविंद पानसरे यांनी लिहिलेले शिवाजी कोण होता हे पुस्तक आपल्याला शिवाजींचे खरे दर्शन घडवते.
पानसरे आणि त्यांच्या पत्नी उमा यांच्यावर १६ फेब्रुवारी २०१५ रोजी सकाळी ९ वाजून २५ मिनिटांनी दोन अज्ञात इसमांनी गोळीबार केला. नंतर हल्लेखोर मोटारसायकलवरून भरधाव वेगाने निघून गेले. ह्या हल्ल्यामध्ये दोघेही गंभीर जखमी झाले होते. पानसरे यांच्या छातीला आणि पोटाला इजा झाली होती आणि त्यांच्या पत्नीला डोक्याला इजा झाली होती. उपचारादरम्यान गोविंद पानसरे यांचे २० फेब्रुवारी २०१५ रोजी मुंबईमध्ये निधन झाले.
बर्गे

मराठा बर्गे, उपनाव निकम हे एक सूर्यवंशी मराठा घराणे आहे. निकम ही मराठा कुळी निकुंभ राजवंशाची शाखा आहे. त्यांचे मूळ अयोध्या आहे.
बहमनी कालखंडात शिलेदारांना अथवा बारगीर वीर पुरुषांना बर्गे व नाइकवडी म्हणत. त्यापासून बर्गे म्हणजे लढाऊ वीर आशा अर्थाने निकमांना ही उपाधि मिळाली असावी. परंतु, बर्गे आडनाव कसे पडले याविषयी एक आख्यायिका आहे ती अशी कि निकम कुळातील योद्ध्यानी अनेकांचा एकाच वेळी प्रतिकार करू शकणारे वा हल्ला थोपवू शकणारे शस्त्र वापरले. ते शस्त्र म्हणजे बर्गे / बरगे म्हणूनच असे शस्त्र वापरणारे ते बर्गे. बर्गे यांच्या मूळ पुरुषाला पाच मुले होती. त्यापैकी तीन मुले कोरेगावला ( जिल्हा सातारा ) व दोन मुले पैकी एक चिंचनेरला व एक महादेव डोंगराला ( जिल्हा सातारा ) स्थायिक झाल्याने त्यांचा वंश वृक्ष फोफावला.
( निकुंभ हे राजे रघुवंशी असल्याचे दावा करतात व ते अयोध्येहुन नर्मदेच्या दक्षिण तटावर कान्हादेशात खान्देशात आले. मराठा निकम हे निकुंभ राजे वंशज असल्याने त्यांचे खानदेश वर राज्य होते. खानदेश वर निकुंभानी अनेक शतके राज्य केले ८ व्या शतकापासून ते अगदी आजपर्यंत बरेचसे लोक तेथे आहेत. अल्लशक्ति , वैरदेव, कृष्ण आदि महत्त्वाचे राजे या घराण्यातून झाले.) ,
==प्रसिद्ध मराठा सरदार बर्गे मंडळीची नावे
ही वरील उल्लेखि नावे केवळ उंच शिखरांची आहेत आणि खरे पहु गेले असता यापेक्षा अनेक बर्गे सरदार व त्यांचे घराणे कर्तबगार असूनही त्यांच्याविषयी फारच कमी लिहिले, ऐकले व बोलले गेले. मराठा सरदार बर्गे यांचा इतिहास कागदोपत्री बंदिस्त आहे. तो समजल्यास मराठेशाही इतिहासात मौलिक भर पडेल.
बर्गे हे बहमनी आमदनी पासून मशहूर असे पराक्रमी घराणे होय. यांनी दख्खनची सुल्तानशाही ज्यात आदिलशाही, निज़ामशाही राजवटीत शौर्य गाजवून वैभव, इनाम वतने व लौकिक मिळवला. बर्गे यांचे कोरेगाव हे प्रान्त वाईतील महत्त्वाचे ठिकाण होते. संमत कोरेगाव, तालुका कोरेगाव, तसेच प्रांत कोरेगाव अशा आशयाचे संदर्भ सापडतात. विविध राजवटीत कोरेगाव तसेच चिंचनेरचे वंश परंपरागत पाटिलकि हक्क, अनेक दुर्मिळ किताब, मान मरातब, जहागिरी, सरंजामी हक्क त्यांना होते. सुल्तानशाही, शिवशाही, मराठा स्वातंत्र्य युद्ध , शाहू काळ, पेशवाई , संस्थानी राजवटी अशा अनेक कालखंड पराक्रमा ने गाजवणारया प्रमुख मराठा घराण्यात त्यांचे मानाचे स्थान आहे. बर्गे घराण्याने अनेक युद्धांत मराठा साम्राज्याची सेवा केली त्यात प्रामुख्याने मराठा स्वातंत्र्य युद्ध, जंजिरा मोहीम, पानिपत, खर्डा इत्यादी महत्त्वाच्या घटना होत. अनेक पोवाड्यात बर्गे वीरांचे गुणगान आढळते. एकंदर इतिहासावरून बर्गे घराण्याला पाटील, सरदार, इनामदार, जहागीरदार, सरंजाम वतनदार, खासबरदार अशा दुर्मिळ पदव्यांनी गौरवलेले दिसते तसेच सरदार बर्गे घराण्यातील शुरवीर पुरूषानी हिंदवी स्वराज्य रक्षणार्थ जी शस्त्रे धारन (वापरले) ती शस्त्रे आजही बर्गे वंशजाकडे आहेत फार दुर्मीळ ठेवा जपुन ठेवले आहे. तो दुसऱ्या दिवशी पाहायला मिळतो.
Palais Royale, Mumbai

Palais Royale is an under-construction supertall residential skyscraper in Worli, Mumbai, Maharashtra, India. At 320 metres (1,050 ft), it is the tallest topped out building and third tallest structure in India. The building had topped-out in 2018 but the facades and interior of the skyscraper are still under construction. Its completion, previously expected by 30 December 2025, has been delayed due to pending litigation and other external factors, and is now expected by 30 December 2025.
The building is being constructed on land previously owned by Shree Ram Mills Ltd. Permits for construction were granted in 2005, and construction began in 2008. The project's progress has been stalled due to multiple public interest litigation lawsuits filed by NGOs Janhit Manch and UHRF of Delhi. These litigations were disposed of by the Supreme Court of India in October 2019. In its judgement, the Court observed that the lawsuits lacked consistency and bona fides. The promoters of the project have contended the lawsuits are motivated and sponsored by private interests of rival builder Mufatraj Munot of Kalpataru Builders.
The site was put up for auction in May 2019 but did not attract any buyers. Another auction was held in mid-2019, and the incomplete site was bought by a company named Honest Shelters for ₹ 705 crore. On completion, the building would have 153 apartments ranging in size between 740 and 1,300 square metres (8,000 and 14,000 sq ft).
List of tallest buildings in Mumbai

Mumbai, the commercial and financial capital of India, has the highest number of skyscrapers and high-rise buildings in India. More than 200 skyscrapers and 4,000 high-rise buildings have already been constructed in the city of Mumbai. (A skyscraper is defined as a continuously habitable high-rise building that has over 40 floors and is taller than approximately 150 metres (492 ft) according to international standards.)
The first skyscrapers in Mumbai were constructed during the 1970s, when Usha Kiran and Matru Mandir were developed and stood at about 76 metres (250 feet), or 25 floors, each. After a significant lull, construction projects since the mid-1990s began taking the skyline upwards, with a major acceleration in the pace of development since 2000, when the Lower Parel area began developing. Palais Royale structurally topped out in 2018 and is the tallest building in the country with a height of 320 meters.
This list ranks the tallest completed and topped out buildings in Mumbai that stand at least 150 m (492 ft) as of February 2025. This includes spires and architectural details but does not include antenna masts. As of February 2025, Mumbai had 252 completed and topped out buildings taller than 150 metres (492 ft) and 71 buildings taller than 200 metres (656 ft).
This lists ranks the 416 buildings that are under construction in Mumbai and are planned to rise at least 150 metres (492 ft) or 40 floors tall. Proposed buildings are not included in this table.
This list ranks buildings that were once under construction and are now on-hold and are planned to rise at least 150 m (490 ft) or 40 floors tall.
This list ranks buildings that are approved or proposed and are planned to rise at least 150 m (490 ft) or 50 floors tall. There are innumerable buildings that are 50 floors approved or proposed in Mumbai. Buildings over 50 floors are proposed in Mumbai Metropolitan Region on a daily basis. So only those buildings that have made significant progress are included in the list.
Nerul

Nerul (Pronunciation: [neɾuːɭ]) is a residential and commercial node in Navi Mumbai, Maharashtra, India. Nerul is located in the Harbour Line, Trans-Harbour Lines and Nerul-Uran Line of Mumbai local train network where Kharghar and Vashi are the nearby stations. Nerul node is also famous for its parallel-running Palm-Beach Marg. Nerul is quite famous for its gardens like the Rock Garden and state of the art building structures.
Nerul is located at coordinates 19.033°N 73.020°E. Nerul is strategically located on the Harbour line, Trans-Harbour line, and Nerul-Uran line of the Mumbai Suburban Railway. The nearby stations include Kharghar and Vashi. The node is well-connected by road, with the Sion Panvel Highway and Palm Beach Road providing easy access to other parts of Navi Mumbai and Mumbai.
Nerul is known for its well-planned residential areas, which include a mix of high-rise apartments, co-operative housing societies, and independent houses. The commercial areas in Nerul are bustling with activity, featuring shopping malls, markets, and office complexes. The Seawoods Grand Central is a major commercial hub in the area, offering a wide range of shopping, dining, and entertainment options.
Nerul is home to several educational institutions, including schools, colleges, and professional training centers. Some notable institutions include:
Elecon Engineering

Elecon Engineering Company Limited is an Indian multinational company headquartered in Anand, Gujarat. The company specializes in the manufacturing of industrial gear and material handling equipment. Elecon is one of the largest Asian manufacturers of industrial gears and material handling equipment for core major sector like power, steel, cement, sugar, paper, mining, rubber and many more. Elecon group has subsidiaries such as Eimco Elecon Ltd, Elecon Hydraulics, Elecon Information Technology Ltd (EITL) and Tech Elecon Pvt. Ltd. (TEPL).
Elecon Engineering was established in 1951 in Goregaon, Mumbai by Ishwarbhai B. Patel. The company's early focus was on engineering, procurement and construction projects in India and initially manufactured custom manufacturing conveyor systems. The company was then registered as a Private Limited company on 11 January 1960.
In May 1960, the company moved to its current location in Vallabh Vidyanagar, Gujarat (now part of Anand). Later, the company was listed on the Bombay Stock Exchange and the National Stock Exchange.
In 1976, the company established its Gear Division, specialising in power transmission equipment and industrial gears. It designs and manufactures Bucket-wheel excavator, worm drives, helical gears, planetary gears, couplings, Custom built gearboxes, loose gears and spiral bevel gears up to 1000 mm diameter. Its products target industries such as rubber, sugar, plastic, power, marine and mining industries etc.
In 2012, Elecon Engineering secured two prestigious orders from the NTPC and Tecpro Systems.
In October 2010, Elecon acquired the Benzlers-Radicon Group, the power transmission division of UK-based David Brown Ltd.
Source:
The Group of Companies
Associates
Cristóbal de Rojas (arquitecto)

Cristóbal de Rojas (Baeza, 1555-Cádiz, 1616​) fue un ingeniero militar y arquitecto español. En Toledo obtendría su primera formación humanista, y se le conoce más tarde colaborando como aparejador o ayudante de Juan de Herrera en la construcción del Monasterio de El Escorial.
Nació en Baeza​ en 1555. En el año 1586 se encuentra en Sevilla, donde adquiere un notable prestigio como arquitecto. En esta ciudad su obra emblemática es la iglesia del Sagrario, cuyo proyecto realizó conjuntamente con los maestros Alonso de Vandelvira y Miguel de Zumárraga en 1615, si bien las obras se llevaron a cabo entre los años 1618 y 1662, aunque respetando básicamente el proyecto inicialmente aprobado. En el mismo año 1586 colabora como ayudante en labores de reconocimiento de las fortificaciones de Gibraltar y Cádiz y, a partir de ahí, desarrolló una intensa actividad como ingeniero militar, proyectando y construyendo fuertes por tierras de España y del norte de África.
En 1598 salió en Madrid con su retrato firmado por Pedro Román y profusamente ilustrado con figuras geométricas y modelos de fortificación su tratado sobre Teoría y práctica de la fortificación, el primero de este género que se publicó en España. Interviene en Sanlúcar de Barrameda en obras de importancia, siendo suya la conocida portada en piedra labrada del compás de la iglesia de Santo Domingo, de marcado carácter manierista, fechada en 1596 y terminada diez años después. Por su condición de arquitecto e ingeniero militar fue designado para la reconstrucción y fortificación de la ciudad de Cádiz tras el violento asalto y saqueo angloholandés de 1596 y a él se deben las trazas para la reconstrucción de la vieja iglesia de Santa Cruz, arruinada a consecuencia de dicho ataque. A Rojas se debe el proyecto y diseño del Fuerte de San Felipe de La Mamora, posesión española en la costa atlántica de Marruecos durante buena parte del siglo xvii.​
Su obra más importante fue el proyecto de fortificación de la ciudad de Cádiz, considerada la obra militar más ambiciosa emprendida en el país en tiempos de Felipe II y Felipe III, y de la que perduran importantes elementos como el castillo de Santa Catalina, edificado hacia 1598. A su muerte en Cádiz, en 1614, las obras de fortificación de esta ciudad fueron continuadas por el también ingeniero militar Ignacio de Sala, prolongándose durante parte del siglo xviii.