davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
కైలాసనాథ మహాదేవ విగ్రహం

కైలాసనాథ మహాదేవ (कशनाशनाथ दादेव) విగ్రహం నేపాల్‌లోని భక్తపూర్ జిల్లా సంగాలో ఉంది. ఇది ప్రపంచంలోనే అతి పెద్ద శివుని విగ్రహం. 143 అడుగుల ఎత్తైన ఈ విగ్రహం నేపాల్ రాజధాని ఖాట్మండు నుండి 20 కి.మీ దూరంలో ఉంది. విగ్రహం నిర్మాణం 2004లో ప్రారంభమై 2011లో పూర్తయింది. విగ్రహం రాగి, జింక్, ఉక్కుతో తయారు చేయబడింది. ఈ విగ్రహం సామాన్య ప్రజలు నివసించే హిల్ స్టేషన్‌లో ఉంది. కానీ విగ్రహం ప్రతిష్టించినప్పటి నుంచి అక్కడ పర్యాటకం అభివృద్ధి చెందడంతో జీవనోపాధి కూడా పెరిగింది.
తాజాగా విగ్రహం ఏర్పాటు చేసిన స్థలం రాష్ట్రానికి చెందినదేనా అనే వివాదం తలెత్తింది. అలాగే విగ్రహాన్ని దర్శించుకునేందుకు, పూజలు చేసేందుకు యాజమాన్యం అధిక మొత్తంలో రుసుములు వసూలు చేస్తున్నట్టు ఫిర్యాదులున్నాయి. ఇలా చేయడం అనేది నిరుపేద భక్తులకు దర్శనంలో ఆటంకం కలిగించేదిగా ఉంటుంది. కాబట్టి ఈ విషయం చర్చనీయాంశం గా మారింది.
కైలాసనాథ మహాదేవ్ విగ్రహం ప్రపంచంలోనే అతిపెద్ద శివుని విగ్రహం. దీనిని చూడటానికి ప్రపంచం నలుమూలల నుండి పర్యాటకులు నేపాల్ ను సందర్శిస్తారు. ప్రతిరోజు సగటున 5,000 మంది ప్రజలు ఈ విగ్రహాన్ని సందర్శిస్తుంటారు. ఇది నేపాల్ టూరిజం డెవలప్‌మెంట్ బోర్డుచే ఆమోదించబడిన పర్యాటక ప్రదేశం. కైలాష్‌నాథ్ మహాదేవ్ ఆలయం భక్తపూర్ జిల్లా, చిట్టపోల్ VDC వార్డ్ నెం. 5లో ఉంది. కవ్రేపాలంచోక్ జిల్లా, భక్తపూర్ జిల్లా సరిహద్దులో ఉన్న ఈ మహాదేవ్ విగ్రహం 143 అడుగుల ఎత్తు ఉంటుంది. ఈ విగ్రహం ప్రపంచంలోనే అత్యంత ఎత్తైన మహాదేవ్ విగ్రహంగా పేర్కొంటారు. భట్‌భటేనిలో నివసిస్తున్న కమల్ జైన్ అనే భారతీయుడు ఒకే పెట్టుబడితో విగ్రహాన్ని తయారు చేశాడు. ప్రపంచంలోనే అత్యంత ఎత్తైన 143 అడుగుల ఎత్తైన కైలాసనాథ్ మహాదేవ్ విగ్రహాన్ని బదరికదం పిఠాధీశ్వర్ అనంత శ్రీ విభూషిత్ శంకరాచార్య స్వామి శ్రీ మాధవ్ శ్రామ్ జీ మహారాజ్ స్థాపించారు. గత ఆరు సంవత్సరాలుగా, విగ్రహం నిర్మాణం కోసం భారతదేశం నుండి 100 మంది నేపాలీలు, కలిఘర్‌లను నియమించారు. బ్యాలస్ట్ ఇసుక సిమెంట్ రాడ్‌లను ఉపయోగించే ఈ విగ్రహానికి జింక్‌తో పూత పూసి, ఎండ, నీటి నుండి రక్షించడానికి రాగిని పిచికారీ చేశారు. అందుకు 6,000 కిలోల రాగి, జింక్‌ అవసరమని చెబుతున్నారు. 75 కంటే ఎక్కువ రోపనీల విస్తీర్ణంలో నిర్మిస్తున్న ఈ ఆలయంలో మద్యపానం ధూమపానం నిషేధించబడింది.
ఎడమచేతిలో త్రిశూలం, మెడలో కంకణం, మెడలో హారం, జపమాల ధరించి శివుడు నిలబడి ఉన్నట్లుగా ఈ విగ్రహం రూపొందించబడింది.
విగ్రహం నిర్మాణం 2003లో ప్రారంభమై 2011లో పూర్తయింది. కొండపై నిర్మించినందున ఈ విగ్రహాన్ని 100 అడుగుల పునాదిలో ఏర్పాటు చేశారు. కొండచరియలు విరిగిపడిన సమయంలో విగ్రహానికి లేదా దాని పరిసరాలకు ఎలాంటి నష్టం జరగకుండా ఈ విగ్రహాన్ని రూపొందించారు. ఈ విగ్రహాన్ని చాలా మంది అర్హత కలిగిన సివిల్ ఇంజనీర్లు రూపొందించారు. వారానికోసారి చీఫ్ ఇంజనీర్ భారతదేశం నుండి వచ్చి విగ్రహం నిర్మాణం సరిగ్గా రూపొందించబడిందని నిర్ధారించుకున్నారు.
సుత్తివేలు

సుత్తివేలుగా ప్రఖ్యాతి గాంచిన కురుమద్దాలి లక్ష్మీ నరసింహారావు (ఆగస్టు 7, 1947 - సెప్టెంబర్ 16, 2012) తెలుగు హాస్య నటుడు. ఈయన సుమారు 200 చిత్రాలలో నటించాడు.అలాగే కొన్ని టెలివిజన్ ధారావాహికలలో కూడా నటించాడు.
సుత్తివేలు అసలు పేరు కురుమద్దాలి లక్ష్మీ నరసింహారావు. ఈయన చిన్నతనంలో చాలా అల్లరి చేసేవాడు. అలాగే ఈయన చిన్నతనంలో చాలా సన్నగా ఉండేవాడు. దానితో ఈయన పక్కంటి పిన్ని జానకాంబ ఈయనను వేలు అని పిలిచేవారు.ఈయన నటించిన నాలుగు స్తంభాలాటలో ఈయన పాత్ర పేరు 'సుత్తి'. ఆ చిత్ర విజయం తరువాత అందరూ ఈయనను సుత్తివేలు అని పిలవడం ప్రారంభింఛారు. సుత్తివేలు తండ్రి ఉపాధ్యాయుడు. తల్లి గృహిణి. బాల్యం నుండి ఈయనకు నాటకాల పట్ల ఆసక్తి ఎక్కువ. దానితో ఏడవ తరగతి తప్పి, తండ్రితో చీవాట్లు తిన్నాడు.
ఈయనకు చిన్నప్పటి నుండి నాటకాలంటే ప్రత్యేక ఆసక్తి. 1966లో పి.యు.సి చదివిన అనంతరం, హైదరాబాదుకు చేరుకున్నాడు. అక్కడ తాత్కాలిక ఉద్యోగం చేసేవాడు. 1967లో ఉద్యోగం మారి బాపట్ల చేరుకున్నాడు. ఉద్యోగం మానేసి స్నేహితులతో నాటకాలు వేసేవాడు.
1981లో విశాఖపట్నం డాక్ యార్డులో శాశ్వత ఉద్యోగం రావడంతో అక్కడికి మకాం మార్చాడు. భమిడిపాటి అంతా ఇంతే నాటకం ఆయనకు మంచి పేరు తీసుకువచ్చింది. మనిషి నూతిలో పడితే అనే నాటకంలో ఆయన పాత్రను చూసిన హాస్యబ్రహ్మ జంధ్యాల తన చిత్రం ముద్ద మందారంలో అయనకు రిసెప్షనిష్టుగా చిన్న పాత్రను ఇచ్చాడు. ఇలా 1981 లో సుత్తివేలు సినీరంగ ప్రస్థానం జరిగింది. అటు పిమ్మట జంధ్యాల, తన వరుస చిత్రాలైన మల్లె పందిరి, నాలుగు స్తంభాలాట లలో కూడా సుత్తివేలుకు అవకాశాలనిచ్చాడు. ఈ చిత్రం విడుదల ఆలస్యం కావడంతో సుత్తివేలు ఉద్యోగం పోగొట్టుకున్నాడు.
ఉద్యోగం పోయిన తర్వాత నటననే తన వృత్తిగా స్వీకరించాడు. ఆనంద భైరవి, రెండుజెళ్ళ సీత, శ్రీవారికి ప్రేమలేఖ, చంటబ్బాయి వంటి పలు విజయవంతమైన చిత్రాలలో హాస్యపాత్రలను పోషించాడు. త్రిశూలం చిత్రం తర్వాత అవకాశాలు సన్నగిల్లడంతో కొద్దిరోజులు కష్టాలను అనుభవిందాడు. తర్వాత టి. కృష్ణ వరుసగా ఐదు చిత్రాలలో అవకాశాలిచ్చాడు. అప్పటి వరకు హాస్య పాత్రలనే పోషిస్తూ వచ్చిన సుత్తివేలుకు, ఈ చిత్రాలలో తన నటనలోని మరో పార్శ్వాన్ని ఆవిర్భవించే అవకాశం చిక్కింది. వందేమాతరం, ప్రతిఘటన, కలికాలం, ఒసేయ్ రాములమ్మ చిత్రాలలో ఆయన పోషించిన పాత్రలు మరపురానివి. వందేమాతరం చిత్రానికి గాను 1984లో ఉత్తమ సహాయ నటుడిగా నంది పురస్కారాన్ని అందుకున్నాడు.
ఈయన తన స్థిర నివాసం మద్రాసులో ఏర్పరుచుకున్నాడు. చిత్రపరిశ్రమ హైదరాబాదుకు తరలడంతో తగినన్ని అవకాశాలు దక్కించుకోలేక పోయాడు. దీనితో పలు టెలివిజన్ ధారావాహికలలో నటించాడు. ఆనందోబ్రహ్మ, మల్లాది రామకృష్ణశాస్త్రి కథలు, భమిడిపాడి రామగోపాల్ కథలు ఈయనకు మంచిపేరు తీసుకువచ్చాయి. చివరి రోజులలో తన మకాంను హైదరాబాదుకు మార్చాడు.
సుత్తివేలు వివాహము లక్ష్మీరాజ్యంతో జరిగింది. వీరికి ముగ్గురు అమ్మాయిలు, ఒక అబ్బాయి సంతానము.(భువనేశ్వరి, శ్రీదేవి, జగన్నాథ ఫణికుమార్, సత్యవాణి)
ఆయనకు ఆంగ్ల రచయిత షేక్స్పియర్ అంటే అభిమానం.
అనారోగ్యంతో బాధపడుతూ 2012, సెప్టెంబరు 16 న మద్రాసు లోని ఒక ఆసుపత్రిలో మరణించాడు.
అష్టశంభు శివ ఆలయాలు

అష్టశంభు శివాలయాలు ఒడిశా రాజధాని భువనేశ్వర్ నగరంలోని 8 శివాలయాల సముదాయం.
ఉత్తరేశ్వర శివాలయం ఆవరణలో ఉన్న ఒకేలాంటి పరిమాణం, కొలతల్లో ఉన్న 8 ఆలయాలను స్థానికంగా అష్ట శంభు అని పిలుస్తారు. అష్ట అన్న పదానికి ఎనిమిది అని అర్థం కాగ, శంభు అన్న పదం శివుడిని సూచిస్తోంది. వీటిలో ఐతు ఆలయాలు ఒకే వరుసలో ఉండడంతో పంచ పాండవ అంటారు. ఆలయం ప్రైవేటు యాజమాన్యం క్రింద రత్నాకర గర్గబటు, కుటుంబం నిర్వహణలో ఉంది. బద విభాగం, పభగ అచ్చులు వంటి వాస్తు శాస్త్ర పద్ధతులను బట్టి చూస్తే 10వ శతాబ్దిలో నిర్మించినట్టు తెలుస్తోంది. నిర్మాణం రాతితో కట్టారు, రేఖా దేవళ్ వర్గీకరణకు చెందింది. తూర్పున గోదావరి కొలను, పశ్చిమాన ఉత్తరేశ్వర శివాలయ ప్రహరీ గోడ, దక్షిణాన ప్రహరీ గోడ వెనుక బిందుసాగర్ కొలను హద్దులుగా ఉన్నాయి. ఆలయాలు తూర్పు ముఖంగా ఉన్నాయి.
ఆలయంలో నలుచదరపు విమానం 2.45 మీటర్లది 0.53 ముందువాకిలితో ఉంది. పంచరథ (ఐదు రథాలు) నెలకొని ఉంది. ఎత్తున, విమానం పభగ నుంచి కలిశం వరకూ 5.72 మీటర్ల పొడవున ఉంది. బద, గంది, మస్తక వంటివి కింది నుంచి పై వరకూ ఉన్నాయి.
ఆలయ ద్వారం 1.20 మీటర్ల ఎత్తు, 0.84 మీటర్ల వెడల్పు ఉన్న పొడవాటి నిర్మాణాలు అలంకరించి ఉంది. ద్వారం మొదలులో ద్వారపాలకులు అటూ ఇటూ 0.28 మీటర్ల ఎత్తు, 0.12 మీటర్ల వెడల్పున శైవ ద్వారపాలకుల శైలిలో త్రిశూలం పట్టుకుని నిలిచి ఉంటారు. లలాటబింబం వద్ద గజలక్ష్మి పద్మాన్ని ఎడమ చేతిలో, వరద ముద్ర కుడిచేతిలో పట్టుకుని ఉంటుంది. ద్వారంపైన తోరణంలో నవగ్రహాల విగ్రహాలు, అటూ ఇటూ రెండు ప్రమథ గణాలు ఉంటాయి.
Tripundra

Tripundra (Sanskrit: त्रिपुण्ड्र tripuṇḍra "three marks") is a Hindu Shaivite tilaka, worn by Shaivas as an indication of their affiliation with Shiva. It is also one of the tilakas worn by Smarta Hindus. It consists of three horizontal lines (and sometimes a dot) on the forehead, usually made with sacred ash, and has spiritual meanings in the Shaivite traditions of Hinduism. The Vaishnava counterpart of this tilaka, consisting of vertical lines, is called the Urdhva Pundra.
The practice is discussed in Hindu texts such as Bhasmajabala Upanishad, Brihajjabala Upanishad and Kalagni Rudra Upanishad. The allegorical significance of the "three ash lines", states Deussen, is that the tradition sees them as streaks of three Vedic fires, three audible syllables of AUM, three Guṇas, three worlds, three Atmans, trayi Vedas, and three aspects of Shiva.
The Tripuṇḍra, three horizontal lines, on the forehead as well as other body parts are symbols during rites of passages, and for some a daily practice. These lines, states Antonio Rigopoulos, represent Shiva’s threefold power of will (icchāśakti), knowledge (jñānaśakti), and action (kriyāśakti). The Tripuṇḍra described in this and other Shaiva texts also symbolizes Shiva’s trident (triśūla) and the divine triad of Brahmā, Vishnu, and Shiva.
Tripundra, to those who apply it, is a reminder of the spiritual aims of life, the truth that body and material things shall someday become ash, and that mukti is a worthy goal. Tri means three, pundra means one which is released. There are three horizontal lines of vibhuti (holy ash) on the brow, often with a dot (bindu) as the third eye. Holy ash, remains from yagya or sacrificial fire-wood is a reminder of the temporary nature of the physical body and the importance of spiritual attainment and closeness to Shiva (Atman-Brahman). Chapter 2 of Kalagni Rudra Upanishad explains the three lines as various triads: sacred fires, syllables of Om, gunas, worlds, types of atman (Soul), powers, Vedas, the time of extraction of the Vedic drink Soma, and Mahesvara (a form of Shiva).
The "Tri" in the word Tripundra signifies the Triguna – Satva, Raja and Tama; Triloka – Bhuhu, Bhuvaha, Suvaha; Tritapa – Bbhoutika, Daivika, Adhyatmika. Tripundra is also called as Bhasma or Vibhuti. Tripundra also signifies Prana or life force and the three responsibilities performed by Brahma, Vishnu and Shiva respectively. Brahma represents Creation, Vishnu denotes Sustenance and Shiva connotes Destruction. Thus Tripundra symbolises Holy Trinity of Hindu Gods Brahma, Vishnu and Shiva. Tripundra Applying Tripundra on the forehead is termed as "Bhasma dharana". The word Bhasma means calcined ash. Those who wear Tripundra on their forehead, often recite the mantras of the Lord while remembering its spiritual meaning and it is not just a sign of culture or identification.
Tripundra is called திருநீறு / Thiruneeru in Tamil and ತಿರುನಾಮ / Thirunama in Kannada. It is also known as Tripundraka.
UGM-96 Trident I

The UGM-96 Trident I, or Trident C4, was an American submarine-launched ballistic missile (SLBM), built by Lockheed Martin Space Systems in Sunnyvale, California. First deployed in 1979, the Trident I replaced the Poseidon missile. It was retired in 2005, having been replaced by the Trident II.
The missile was a three-stage, solid-fuelled system, capable of carrying up to eight W76 warheads in the Mark 4 RB.
The first eight Ohio-class submarines were armed with Trident I missiles. Twelve James Madison- and Benjamin Franklin-class submarines were also retrofitted with Trident I missiles, which replaced older Poseidon missiles.
In 1980, the Royal Navy requested Trident I missiles under the Polaris Sales Agreement. In 1982, the agreement was changed to supply Trident II instead.
እቴጌ

እቴጌ የኢትዮጵያ የሴት ማዕርግ ሲሆን በዘውድ መንግሥት ስርዐት ዘውድ የጫነው ንጉሥ ወይም ንጉሠ ነገሥት ሚስት አብራ ዘውድ ስትጭን የሚሰጣት የክብር መጠሪያ ነው። "ንግሥት" የሚለው ማዕርግ በራሷ መብት (እንደ ንግሥት ሣባ፣ ንግሥት ዮዲት፣ ነግሥተ ነገሥት ዘውዲቱ የዘውዱ ባለቤትነት ላላት ብቻ የሚሰጥ ማዕርግ ነው።
የካቲት ፬

የካቲት ፬፣ በኢትዮጵያ ዘመን አቆጣጠር የዓመቱ ፻፶፬ ኛው ዕለት ሲሆን፤ የበጋ ወቅት ፴፱ ኛው ቀን ነው። ከዚህ ዕለት በኋላ እስከ ዓመቱ መጨረሻ ድረስ በዘመነ ሉቃስ ፪፻፲፪ ዕለታት ሲቀሩ በዘመነ ዮሐንስ፣ ዘመነ ማቴዎስ እና ዘመነ ማርቆስ ደግሞ ፪፻፲፩ ቀናት ይቀራሉ።
ታኅሣሥ ፫

ታኅሣሥ ፫ ቀን በኢትዮጵያ ዘመን አቆጣጠር የዓመቱ ፺፫ኛው ቀን ነው። ከዚህ ዕለት በኋላ እስከ ዓመቱ መጨረሻ ድረስ፣ በ ዘመነ ሉቃስ ፪፻፸፫ ቀናት በ ዘመነ ዮሐንስ፤ በ ዘመነ ማቴዎስ፤ እና በ ዘመነ ማርቆስ ደግሞ ፪፻፸፪ ቀናት ይቀራሉ።
ይቺ ዕለት በኢትዮጵያ ታሪክ ሁነኛ ስፍራ አላት። ታላቁ ንጉሠ ነገሥት ዳግማዊ አፄ ምኒልክና የጦሩ ፊታውራሪ፣ ፊታውራሪ ሀብተ ጊዮርጊስ ዲናግዴ ያረፉበት ዕለት ናት፡፡ ዕለቱ ተመሳሳይ ይሁን እንጂ ሁለቱ ያረፉት በተለያዩ ዓመታት ነው፡፡ ‹‹አባ ዳኘው›› የተባሉት፣ ዳግማዊ ምኒልክ ፳ኛው ምዕት ዓመት በባተ በስድስተኛው ዓመት ላይ በ፲፱፻፮ ዓ.ም. ሲያርፉ ‹‹አባ መላ›› የተሰኙት ፊታወራሪ ሀብተ ጊዮርጊስ ደግሞ በ፲፱፻፲፱ ዓ.ም. አርፈዋል። ዓመታቱ ይለያዩ እንጂ ሁለቱም ያረፉት ዓርብ ታኅሣሥ ፫ ቀን ነበር፡፡
፲፱፻፬ ዓ/ም የቀድሞዋ የሕንድ ርዕሰ ከተማ ካልከታ በአዲሷ ደልሂ ተተካች። በዚሁ ዕለት የብሪታንያ ንጉሥ ጆርጅ አምሥተኛ (የዳግማዊት ንግሥት ኤልሳቤጥ አያት) እና ንግሥታቸው የ ሕንድ ንጉሠ ነገሥት እና እቴጌ የሚል ማእረግ ተጨመረላቸው።
፲፱፻፰ ዓ/ም የቻይና ሪፑብሊክ ፕሬዚደንት አገሪቱን ወደንጉዛት ሥርዐት መመለሳቸውንና እራሳቸውንም ንጉሠ ነገሥት ማድረጋቸውን አወጁ።
፲፱፻፶፮ ዓ/ም ኬንያ ከብሪታንያ ነጻነቷን በመቀዳጀች በአፍሪቃ ሠላሣ አምሥተኛዋ ነጻ አገር ሆነች።
፲፱፻፶፯ ዓ/ም የኬንያ የመጀመሪያው ጠቅላይ ሚኒስቴር ጆሞ ኬንያታ የአገሪቱ የመጀመሪያው ፕሬዚደንት ሆኑ።
፲፱፻፸፪ ዓ/ም የቀድሞዋ ሮዴዢያ ስሟን ቀይራ ዚምባብዌ ተባለች።
፲፰፻፲ ዓ/ም በኢትዮጵያ የዘመነ መሣፍንት ሲጀመር ከዙፋናቸው ወርደው አክሱም በስደት ላይ የነበሩት እና “ተፍጻሜተ ነገሥት” የሚባል ቅጽል ስም የተሰጣቸው ቀዳማዊ ዓፄ ተክለ ጊዮርጊስ አረፉ።
፲፱፻፮ ዓ/ም መጀመሪያ የሸዋ ንጉሥ በኋላም የዘመናዪቱ ኢትዮጵያ ንጉሠ ነገሥት፤ በአድዋ ጦርነት የኢጣሊያን ሠራዊቶች ድል የመቱት ታላቁ መሪ፤ “ዕምዬ ምኒልክ” ዳግማዊ ዓፄ ምኒልክ ባደረባቸው ህመም በዛሬው ዕለት አረፉ።
፲፱፻፲፱ ዓ/ም በዳግማዊ ምኒልክ፣ በልጅ ኢያሱ እና በንግሥት ዘውዲቱ ዘመናት የጦር ምኒስትር የነበሩት ፊታውራሪ ሁብተ ጊዮርጊስ ዲናግዴ የሚወዷቸው ዕምዬ ምኒልክ ባረፉበት ዕለት ሞቱ።
ለካዉ

ግእዝ ቋንቋ እንማር፦
የግእዝ ቋንቋ አስፈላጊነት እና አሁን ያለበት ሁኔታ፦
ግእዝ ቋንቋ በኢትዮጵያ ከጥንት ጀምሮ እስከ አጼ ይኩኖ አምላክ ዘመነ-መንግሥት ድረስ የኢትዮጵያ ብሔራዊ ቋንቋ ነበር።
በግእዝ ቋንቋ የኢትዮጵያ ታሪክ፥ የቤተክርስቲያን መጻሕፍት ከግሪክ፥ ከዕብራይስጥ፥ ከአረብኛ፥ ከሱርስት ቋንቋዎች የተተረጎሙብት ጥንታዊ ቋንቋ ነው። ላቲን የምዕራባውያን ቋንቋ እና ታሪክ መሠረት እንደሆነ ግእዝም የኢትዮጵያውያን ቋንቋ፥ ታሪክ፥ ወግ፥ ልማድ፥ ሃይማኖት፥ ጥበብ፥ ፍልስፍና መሠረት ነው።
ኢትዮጵያን ለማጥናንት፥ የአባቶችን ጥበብ ወደ ልጆች ለማስተላለፍ ግእዝ እጅግ አስፈላጊ ነው፣ ግእዝ አሁን በኢትዮጵያ በመጠኑም ቢሆን በአሁኑ ሰዐት አገልግሎት የሚሰጠው በኢትዮጵያ ኦርቶዶስ ተዋሕዶ ቤተ ክርስቲያን ብቻ ነው። በአሁኑ ሰዓት የግዝ መጻሕፍት ሁሉ ወደ አማርኛ በመተርጎም ላይ በመሆናቸው፣ የቤተክርስቲያኒቱ አገልግሎትም ሕዝቡ ወደሚጠቀምበት ቋንቋ ወደ አማርኛ እያደላ ይገኛል። አግልግሎቱ በማኅሌትና፥ ከዜማ ጋር በተያያዙ አገልግሎቶች እየተወሰነ ነው።
በሀገር ደረጃም፥ እንኳን ኢትዮጵያውያንን መላውን አፍሪካ የሚያኮራው ብቸኛው የአፍሪካውያን የግእዝ ፊደል እና የግእዝ ቋንቋ በወቅቱ ባለው አገርና ታሪክን የሚገድል የክፍፍክ ፖለቲካ ሂደት ምክንያት ተገቢው ትኩረት ተነፍጎታል፤ አንዲያውም የነጻነት ቤቱን፥ ተወልዶ ያደገበት ሀገሩን ኢትዮጵያንም እንዲለቅ የላቲኖች ፊደል ቅኝ ግዦቹ ሆነው ገብተው በገዛ-ምድሩ ላይ ነጻነቱን፥ ታላቅንቱን፣ መብቱን ገፈውት ይገኛል። በግዝ ፊደል በኢትዮጵያ የሚገኙ ብሔር ብሔረሰቦች ቋንቋዎችን ሁሉ መጻፍ እንደሚቻል፣ ከዚያም አልፎ ለእናቱ ፍሪካም «አንድ ለናቱ» እንደ ሆነ ይታወቃል። እንኳ ኢትዮጵያውያን የላቲንን ፊደል እደ ጣሊያን ወታደር መርዝ አስታጥቀው ወደ ኢትዮጵያ የላኩት ምዕራባውያንም አሳምረው ያው ቃሉ። ግእዝና የግእዝንም ፊደል እናስታምምህአለን ብለው በቤታቸው (በአውሮጳ) እስተኝተው ሞቱንም ሽረቱንም እየተከታተሉት ነው። ይህም ማለት በጉለበት እየቀሙ የወሰዱአቸው ግእዝ መጻሕፍት በብዛት በእጃቸው ይገኛሉ፣ በልዩ ልዩ ትምህርት ቤቶችም ግእዝ ቋንቋን ያስተምራሉ። ይህም የግእዝን ማንነት ብቻ ሳይሆን የኢትዮጵያውያንን ክብርና ጥበብ እንዲረዱ ማገዙ የታወቀ ነው። ታዲያ ያን እያወቁ ለምን በኦሮምያ ክልል የግእዝ መልክ እንዲጠፋ ወሰኑበት?
የሚሳዝኑት የፍሪካን ማንነት መገለጫ የሁኑትን ታሪኮች፥ ቋንቋዎች፥ ፊደሎች ሁሉ እንዳጠፉ በታሪክ የሚታዎቁትና የላቲንን ፊደልን በግእዝ ፊደል ለመተካት የወሰኑት ምዕራባውያን አይደሉም፣ የሚያስገርሙት በቀደመው የባርንት ዘመን አፍሪካውያን የገዛ ወንድሞቻቸውንና እህቶቻቸውን ከባርያ ፈንጋዮች ተዋግተው በማትረፍ ፈንታ ተባባሪወች በመሆናቸው፥ በታሪክም፦ በትውልድም ላይ የፊት ሀፍረት የሆነ በደል ሰርተው እንዳለፉ ሰዎች፥ አሁንም በሀገራችንም የግእዝን ፊደል፥ በላቲን ተክተው፥ ለመጠቀም የተስማሙ ኢትዮጵያውያን ናቸው። የአፍሪካውያን ሁሉ የነጻነትን እና ማንነት ምልክት የሆነውን፣ ልጆቻቸው የኛ የሚሉትን እና መለያ ምልክታቸው የሆነውን የግዝ ፊደል ቦታ፥ ለላቲን ፊደል በመስጠታቸው አሰነዋሪ ታሪክ የሆንባቸዋል፤ አሁን ቀኝ ገዞች በተወገዱበት፣ የባሪያ አሳዳሪው ስርአትም በተንኮታኮተበት ዘመን፣ አፍሪቃዊው ግእዝ በላቲን ፊደል ሀገሩን ለምን ይቀማል? ለምንስ ሌሎች ነጻነቱን በሀገሩ ላይ ገፈውና ማርከው፥ በላዩ ላይ ሌላ የላቲን ፊደል ሹመው፥ ወደ አሮፓ ወሰዱት? የኢትዮጵያውያንን የክብር ፊደል፥ የፍሪካን ምልክት ማነው በሀገሩ ላይ በላቲን ሰንሰለት እጅ እግሩን ያሰረው?
ተፈቶ በነጻነት ሊሄድ ይገባዋል፤ ስለዚህ ኢትዮጵያውያን ሁሉ የራሳችውን ፊደል ሊጠቀሙ እንጂ፥ «የሰው ወርቅ አያደምቅ» እንዲሉ የሚታወቁት በጥንታዊ ግእዝ ፊደላችው እና ቋንቋቸው ስለሆነ የግእዝን ቋንቋ ማወቅና ማሳወቅ፥ ወደ ትውልድም ማስተላለፍ፥ የሁሉም ኢትጵያውያን ኃላፊነት ነው። የግእዝን ቋንቋ ወደ ትውልድ ማስተላለፍ ማለት ታሪክን፣ ክብርን፣ ማንነትን፣ ሃይማኖትን፣ ጥበብን፣ አብነትን ለትውልድ ማቆየትና ራስንም ማወቅ ነው።
ግእዝ እንማር
ግእዝ ቋንቋ በቀለሉ ሊጠና የሚችል፥ የተስተከከለ የቋንቋ ህግ ያለው፥ ጥንታዊ ቋንቋ ነዉ፤ ስለዚህ ይህን ጥንታዊ ቋንቋ መማውርና የኢትዮጵያን ጥንታውያን መጻሕፍት መመርመር ለምትፈልጉ ሁሉ የቋንቋውን በር የሚከፍት ትምህርት ለመስጠት ዝግጁ አስተማሮች አይነተኛ ናቸው።
Mausoleum of Menelik II

Mausoleum of Menelik II is an Imperial mausoleum built in 1913 to house the tomb of Ethiopian Emperor Menelik II.
It is an active church and also the final tomb of Menelik's wife Empress Taitu and his successor Empress Zewditu. The mausoleum is found in within the church of Kidist Maryam next to the Kidane Mihret Church in Sidist Kilo Square.
In 1928, the mausoleum was a site of a coup attempt against Ras Tafari by supporters of Zewditu, resulted in Tafari's victory.
Monument to Dante

The Statue of Dante Alighieri (Italian: Monumento a Dante Alighieri) is a monument to Dante Alighieri in Piazza Santa Croce, outside the Basilica of Santa Croce, in Florence, Italy. Erected in 1865, it is the work of the sculptor Enrico Pazzi.
In the early 1850s, a project for a statue of Dante in a piazza in Ravenna was declined. Pazzi subsisted on small private projects for tomb monuments and house decorations. He completed for Giovanni Dupré a commission for a nativity scene, destined for the Signora Bianchi of Siena; however, he had difficulty in getting paid.
In 1857–1859, a move was made to complete the Dante statue, but now for Florence. The patriotic Pazzi recalls an unfortunate episode when Prince Leopold, Count of Syracuse (brother of the King of Naples) visited the studio accompanied by the interior minister of Leopold II, Grand Duke of Tuscany. The visiting Prince inquired why Dante was surrounded by beasts. Pazzi indicated that the lions were the Marzocchi, long a symbol of Medici Florence. However, when asked why the eagle did not have a double head, the symbol of the Habsburg dynasty, Pazzi impertinently replied that this was a Roman eagle, arising from the ashes of the fallen Roman Empire. With this, the retinue left. It would be nearly half a decade before Pazzi's statue was erected in the piazza.
The statue was erected in 1865 to celebrate the 600th anniversary of Dante's birth. The pedestal was designed by Luigi del Sarto. The creation of a statue of a famous Florentine by a sculptor from Ravenna caused some rumblings. Florence and Ravenna had for years disputed who was to hold the remains of Dante: his native city or the city of his exile. The church of Santa Croce, which stands on the same piazza as this statue, has an elaborate but empty tomb monument to the poet.
The pedestal has four Marzocco lions with shields holding the names of minor works by Dante and the symbols of various Italian cities who contributed to the cost of the sculpture.
The statue initially placed in the center of the Piazza was moved after the flood of November 1966 to a position in front of the flank of the façade of the basilica.
La guerra de los yacarés

La guerra de los yacarés es un cuento infantil del escritor uruguayo Horacio Quiroga que forma parte del libro Cuentos de la selva, publicado en 1918.​
Un gran grupo de yacarés vivía en un río, en un país donde el hombre no existía. Un día, comenzó a pasar un buque por allí, ahuyentando a los peces de los que ellos se alimentaban. Los yacarés al darse cuenta de que sin peces morirían de hambre, decidieron hacer un dique para impedir el paso del buque, pero lo derribó a cañonazos, así que los yacarés hicieron otro dique más grande y fuerte pero el buque también lo derribó. Al darse cuenta de que los diques no eran la solución, fueron a pedirle ayuda a un viejo amigo, el surubí, él les dio un torpedo para que al fin pudieran ganarle a los hombres. Los yacarés se llevaron el torpedo y lo lanzaron contra el buque enemigo.
Arroyo Yacaré Grande

El arroyo Yacaré Grande, también denominado arroyo Yacaré Cururú​ es un curso de agua uruguayo que atraviesa el departamento de Artigas​ perteneciente a la cuenca hidrográfica del Río de la Plata.
Nace en la Cuchilla Yacaré Cururú y desemboca en el río Cuareim.​
Pseudopalaemon

El camarón de agua dulce o langostino de río (Pseudopalaemon) es un género de crustáceos decápodos paleomónidos.​ Las especies que lo integran habitan en ambientes de agua dulce y salobre en el norte y centro de América del Sur.
Su dieta es omnívora, consumiendo un amplio espectro de ítems, desde algas del plancton, bentos y pleuston, hasta larvas de insectos, si bien el detrito es también un componente importante.
Es capturado por numerosas especies, entre las que se encuentran caimanes o yacarés (Caiman).​
Este género cuenta con especies distribuidas desde el norte de América del Sur hasta el sudeste del Brasil, el este del Uruguay​ y el nordeste de la Argentina, llegando por el sur hasta las provincias mesopotámicas de Corrientes y Entre Ríos, en las cuencas fluviales de los ríos Paraná y Uruguay.​
Suelen ser frecuentes en su medio. Para la especie típica de este género (Pseudopalaemon bouvieri) los investigadores encontraron una abundancia de entre 10 y 1411 individuos por metro cuadrado.​
Este género fue descrito originalmente en el año 1911 por el zoólogo francés E. Sollaud.​ Su especie tipo es Pseudopalaemon bouvieri.
Este género se subdivide en 7 especies:
Pseudopalaemon bouvieri

El camarón de agua dulce o langostino de río (Pseudopalaemon bouvieri) es una especie de crustáceo decápodo paleomónido integrante del género Pseudopalaemon. Habita en ambientes de agua dulce y salobre en el norte y centro de América del Sur, llegando por el sur hasta el nordeste de la Argentina.
Es una especie pequeña, los machos miden hasta 34 mm y las hembras con huevos 41 mm de largo.​
Su dieta es omnívora, consumiendo un amplio espectro de ítems, desde algas del plancton, bentos y pleuston, hasta larvas de insectos, si bien el detrito es también un componente importante.
Es capturado por numerosas especies, entre las que se encuentra el yacaré overo (Caiman latirostris).​
Esta especie vive en el sudeste del Brasil, en el este del Uruguay​ y en el nordeste de la Argentina, en las provincias mesopotámicas de Corrientes,y Entre Ríos, en las cuencas fluviales de los ríos Paraná y Uruguay.​ También encontrándose en la localidad de General Rojo de la provincia de Buenos Aires.
No es una especie que se encuentre amenazada, encontrado los investigadores una abundancia de entre 10 y 1411 individuos por metro cuadrado.​
Esta es la especie típica del género Pseudopalaemon, y fue descrita originalmente en el año 1911 por el zoólogo E. Sollaud.​
La localidad tipo es: Montevideo, Uruguay.
Proyecto de República de la Mesopotamia

La llamada República de la Mesopotamia fue un intento en 1845 de establecer un país nuevo​ segregado de la Confederación Argentina por el Imperio británico y el Imperio francés durante la llamada "intervención en el Río de la Plata" o "Guerra del Paraná" en la región geográfica denominada Mesopotamia argentina.
Posteriormente reaparece con el nombre de Estado independiente del Litoral​ durante las tratativas para que Justo José de Urquiza abandone a Juan Manuel de Rosas en 1851.
Su referencia aparece en las tratativas de los unitarios argentinos y ministros ingleses y franceses. Durante esas tratativas el representante unitario Florencio Varela menciona la secesión de la Mesopotamia.​
La intención de independizar y fundar la “República de la Mesopotamia”, y hacer del Paraná un río internacional de navegación libre debilitaría a la Confederación Argentina, y acentuaría la secesión de la Banda Oriental, entonces en una guerra civil entre Blancos y colorados, apoyados por federales y unitarios argentinos. Su ubicación hubiese sido la actual Mesopotamia Argentina, con las provincias argentinas de Entre Ríos, Corrientes, y Misiones, aunque con los límites de 1845, esto es, con un indefinido borde en la actual provincia de Misiones hacia el Brasil, adentrándose en territorio en disputa. Otras fuentes consideran la posibilidad de que esa República hubiese formado parte del Paraguay, en un posible Protectorado Británico.​
Otros intentos de independizar esa región aparecen con la derrota de Manuel Oribe al fin de La Guerra Grande, y por deseo del victorioso Brasil, en 1851​ Durante 1851 vuelve a aparecer la posibilidad de constituir esta República Mesopotámica debido al apoyo hacia José de Urquiza,​ por los unitarios en Montevideo, que contaban con la aprobación del Brasil, pero no con el apoyo del Imperio Británico.​
El fin de la intervención imperial, comenzada durante la Batalla de la Vuelta de Obligado y terminada por el inconveniente económico de la empresa y posteriormente, la derrota de Juan Manuel de Rosas en 1852, terminaron por desestimar la creación de este Estado Tapón, aunque esta función la ocuparían más tarde Uruguay y Paraguay.
Pristidactylus casuhatiensis

El lagarto de cobre de Ventana, lagarto de la Ventana, o lagarto del Casuhatí (Pristidactylus casuhatiensis) es una especie de lagarto de la familia Liolaemidae, endémico del centro de la Argentina. Está emparentado con otras especies del género Pristidactylus que habitan en mesetas del Cono Sur.
Fue descrito originalmente por José María Gallardo, en el año 1968,​ con nuevos ejemplares que reforzaron la colecta hecha por Mauricio Rumboll. La localidad típica es: «Sierra de La Ventana, Provincia de Buenos Aires, Argentina».
Su cuerpo mide entre 7 y 7,5 cm de largo entre hocico y cloaca. Tiene cabeza alargada, triangular, y su cola es casi el doble del largo que el cuerpo: 16 cm. Sus extremidades son robustas, típico de los lagartos saltadores de rocas. Caracteriza a esta especie la presencia de dientes con el margen posterior saliente de la corona dentaria.
El macho adulto presenta un patrón de coloración compuesto de fondo verde cubierto con finos retículos negros, más aún en los laterales. En la cola y las patas presenta tonalidades amarillas o anaranjadas. La hembra adulta es parda con bandas oscuras transversales.​​
Se alimenta principalmente de caracoles terrestres, específicamente de la especie Plagiodontes patagonicus. También come insectos y arañas. Puede ser capturado por el zorro pampeano (Lycalopex gymnocercus), culebras, y aves rapaces.
Es un endemismo de las sierras de Ventania, macizo del sudoeste de la provincia de Buenos Aires, en el área centro-este de la Argentina.​ Fue colectado en el cerro Tres Picos y en el cerro de la Ventana.
Habita a una altitud de entre los 950 y los 1200 m s. n. m., en los pastizales de altura del distrito fitogeográfico Pampeano Austral de la provincia fitogeográfica Pampeana. Generalmente se lo encuentra en comunidades de vegetación herbácea salpicadas con pequeños pocitos —que se llenan con agua de lluvia— y grandes bloques de rocas planas, las que recorre saltando hábilmente sobre ellas. Si bien aún no hay datos que lo corroboren, se presume que es una especie ovípara y que hiberna durante el invierno austral, época en la cual son frecuentes algunas nevadas.
Este lagarto se encuentra en peligro de extinción según la Asociación Herpetológica Argentina (AHA).​ Según Chébez, su grado de peligro es más grave, por lo que recomendó que sea incluido en la categoría: en peligro crítico. Su hábitat se ve alterado por décadas a causa del pastoreo de caballos salvajes y ciervos dama (Dama dama), incendios, y coníferas asilvestradas. No se encuentra protegido por ningún área de conservación de nivel nacional;​ solo encuentra amparo en el parque provincial Ernesto Tornquist.
La provincia de Buenos Aires declaró como monumento natural a esta iguana mediante la ley n.º 14959 sancionada el 31 de agosto de 2017.​
Homonota darwinii

El gecko de Darwin​ (Homonota darwinii) es una especie de lagarto gekónido del género Homonota.​ Es un saurio de hábitos nocturnos y de dieta insectívora que habita en las costas de la Patagonia Argentina.
Homonota darwinii fue descrita originalmente en el año 1885 por el biólogo belga - inglés George Albert Boulenger.​ Anteriormente fue sinonimizada con Homonota gaudichaudii (Garthia gaudichaudii).​
La localidad tipo es: Puerto Deseado. El ejemplar holotipo fue depositado en el Museo de Historia Natural de Londres (BMNH).
Etimológicamente el término genérico Homonota deriva de las palabras en idioma griego homos que significa ‘uniforme’, ‘mismo’, ‘similar’ y notos que se traduce como ‘dorso’ o ‘espalda’. El nombre específico darwinii honra el apellido del naturalista inglés Charles Darwin, quien 50 años antes había capturado el ejemplar tipo en la costa santacruceña de la Patagonia árida, durante su célebre viaje sobre el bergantín “Beagle”.​
Homonota darwinii es endémico de la Argentina, siendo erróneamente citado para Uruguay.
Esta especie es subdividida en 2 subespecies:
Homonota darwinii es un lagarto terrestre y nocturno, de unos 55 mm de largo entre hocico y cloaca,​ y algo más de 100 mm de longitud total.​
Durante el día se refugia bajo piedras.​​ Como estrategia para huir de sus depredadores emplea la táctica de la autotomía: se desprende la cola, que luego se regenera. También puede emitir vocalizaciones. Se reproduce de manera ovípara, colocando un huevo blanco por verano.​
Una combinación de caracteres diagnósticos permite separarlo de otras especies del género Homonota. Posee un patrón cromático dorsal consistente en tonos generales grisáceos o anteados claros sobre el cual exhibe un reticulado oscuro el cual delimita manchas claras pudiendo estas formar una banda clara central longitudinal, sin embargo hay poblaciones más oscuras y otras más claras.
En Homonota darwinii destaca la ausencia de escamas quilladas sobre la superficie lateral de la superficie del cuerpo y del dorsal de los muslos, las que sólo se hacen presentes en la mitad posterior de la superficie dorsal del cuerpo; por presentar escamas subcaudales verticalmente romboidales, y por el conducto auditivo con bordes dentados formados por escamas cónicas.​
Micrurus corallinus

La coral roja y negra (Micrurus corallinus) es una especie de serpiente de la familia Elapidae, endémica de la ecorregión selva Paranaense del sudeste de Brasil, este de Paraguay y nordeste de Argentina. Otros nombres comunes son víbora de coral, víbora de coral pintada, cobra coral pintada, mboi-chumbé.
Es un animal venenoso de hábitos terrestres y nocturnos. El cuerpo presenta un patrón de anillos de color blanco y negro intercalados con una franja roja. Su longitud es de entre 50 y 70 cm. La cabeza es pequeña, redondeada y con escamas grandes. Los ojos son pequeños y poco visibles. La mandíbula superior posee dientes acanalados con los que inyecta el veneno. La lengua es bífida y retráctil. Es ovípara. Durante la temporada lluviosa deposita entre 4 y 10 huevos que eclosionan a los dos o tres meses. Las crías miden entre 10 y 15 cm. Frente a una amenaza enrosca el cuerpo y hunde la cabeza en él, luego eleva la cola y la mueve ondulatoriamente en señal de advertencia.
Su alimentación se basa en reptiles escamosos (especies de la familia Amphisbaenia), como las culebrillas ciegas, Amphisbaena dubia, Cercolophia roberti, Leposternon microcephalum y Amphisbaena wuchereri; también se alimenta de cecílidos y lagartijas e incluso puede comerse a otras de su misma especie.
Habita en hojarascas de selva lluviosa y selva caducifolia tropical y subtropical, hasta los 500 m s. n. m.. Vive bajo troncos, rocas o en madrigueras subterráneas de otros animales.
Mesopotamia superior

Mesopotamia superior, Alta Mesopotamia o Al-Yazira (/ld͡ʒ'zira/) en Arameo: ܓܙܪܬܐ, Gozarto es la denominación geo-historiográfica de la zona situada "aguas arriba" de y que se corresponde a grandes rasgos con la zona nuclear del antiguo Imperio asirio. Son las tierras altas y gran planicie del noroeste del actual Irak y noreste de la actual Siria, que es conocida localmente por el nombre árabe tradicional de Al-Ŷazira (الجزيرة āl-Ŷazīrah, transcrito al alfabeto latino como Djazirah, Djezirah y Jazirah).
Se extiende hacia el sur desde las montañas de Anatolia, y al este desde las colinas sobre la margen izquierda del río Éufrates, al oeste de las montañas sobre la margen derecha del río Tigris e incluye la planicie de Sinjar. Se extiende por el Tigris hasta Samarra y aguas abajo del Éufrates hasta Hit. El río Jabur corre por una extensión de 400 km cruzando la planicie, desde Turquía en el norte, confluyendo en el Éufrates. Las principales poblaciones son Mosul, Deir ez-Zor, Ar-Raqqah, Al-Hasakah, Busayrah, Diyarbakır y Qamishli. La parte occidental, en territorio de Siria, se encuentra contigua a la gobernación siria de Al-Hasakah. La parte iraquí, por el este, incluye y se extiende un poco más allá de la gobernación iraquí de Nínive.
Mesopotamia (provincia romana)

La provincia romana de Mesopotamia (en latín, Mesopotamia) fue una de las tres provincias del Imperio romano existentes entre Armenia y Asiria creadas bajo el mandato del emperador Trajano en el año 116, tras una serie de victorias militares contra el Imperio parto. Estas adquisiciones marcaron el límite de expansión del imperio y tuvieron que ser evacuadas tan solo dos años después, en el 118. El territorio romano ocupó parte de la región histórica de Mesopotamia comprende la región de Oriente Medio, en Asia, que ocupan las cuencas de los ríos Tigris y Éufrates. Esta región fue escenario de varias de las primeras civilizaciones de la humanidad.​
Etimológicamente, la palabra Mesopotamia, de origen griego (lit. «país entre ríos»; de mésos «-medio-» y potamós «-río»), fue acuñada para nominar la provincia, que a su vez dio nombre a la región histórica que ocupó, y no al contrario.​
En época de Adriano Roma evacuó Mesopotamia, territorio que pasó a ser parte de Armenia. Adriano había abandonado la política bélica de Trajano contra los partos. El abandono de la provincia permitió el cese de las hostilidades y el regreso de la condición de Armenia a estado vasallo de los imperios parto y romano.​
Durante el mandato de Septimio Severo la provincia fue refundada en su mayor extensión, en el año 198. Previamente, Roma había conquistado y pacificado Oriente en el 195.​ En el año 241 el soberano persa Sapor I lanzó sus ejércitos contra la provincia, pero fuerzas romanas enviadas para contrarrestar la ofensiva, lideradas por Gordiano III y Timesteo, reconquistaron la provincia.​ Años antes Artajerjes, anterior rey persa, se había hecho también con Mesopotamia en su incursión a Capadocia, con igual efímero resultado.​
Reserva de flora y fauna La Florida

La reserva de flora y fauna La Florida es un área natural protegida provincial ubicada en el departamento Coronel Pringles, San Luis, Argentina.​
Se encuentra en la ribera norte del dique La Florida, en la desembocadura del río Grande, a 45 km de la capital provincial; la ciudad más cercana es El Trapiche. Tiene una superficie de 347 ha, a 850 m s. n. m.. El clima es templado subhúmedo serrano, con 23 °C de temperatura media en enero y 8,5 °C en julio. La media anual de precipitaciones es de 500-600 mm.
Preservación de las especies y la diversidad genética de la flora y la fauna y educación e interpretación ambiental.
Algunas de las especies: algarrobo blanco y negro, caldén, tala, espinillos, molle, chañares, piquillín, usillo y varias especies de gramíneas.
Hay animales en libertad, en cautiverio y en semicautiverio, entre ellos: pumas, llamas, cabras, ciervos axis, perdices, armadillos, zorro gris, lagarto colorado y overo, gato montés, liebre europea, murciélagos, aves acuáticas (garzas, patos), aves rapaces y canoras, ñandúes, cóndores, mataco, pecarí, chivas, ciervo rojo, boas de las vizcacheras, águila mora y coronada.​
Arroyo Yacaré Chico

El arroyo Yacaré Chico, también denominado arroyo Yacaré Cururú Chico​ es un curso de agua uruguayo que recorre el departamento de Artigas.​ Nace en la cuchilla Yacaré Cururú y desemboca en el Arroyo Yacaré Grande. Pertenece a la cuenca del Plata.
Mesopotamian shrub desert

The Mesopotamian shrub desert is an ecoregion of deserts and xeric shrublands located in Western Asia. It extends across portions of Palestine, Jordan, Syria, Iraq, and Iran.
The Mesopotamian shrub desert is a transitional region between the semi-arid steppes of northern Mesopotamia and the Levant to the north, and the Arabian Desert to the south.
The western portion of the ecoregion consists of rocky or sandy plateaus, including the Syrian Desert in southern Syria and northern Jordan, and a portion of the Harrat al-Sham black basalt desert in eastern Jordan. The eastern portion of the ecoregion includes central Mesopotamia, and the Tigris and Euphrates rivers run through it.
The ecoregion has an arid subtropical climate. Rainfall averages 120 mm per year, concentrated in the winter months. Daytime temperatures often exceed 40 °C (104 °F) in the summer months. Winters are cooler, and temperatures can fall below freezing on winter nights.
Typical vegetation is dry shrubland. Shrubs include species of Artemisia, Anabasis, and Haloxylon. Perennial herbaceous plants include Achillea fragrantissima and Astragalus spp., and the grass Stipagrostis plumosa. Fast-growing ephemeral herbs sprout after rains, and quickly set seed before the succumbing to the summer drought.
Poplar trees (Populus euphratica), reeds, and bulrushes are found in the seasonal and permanent wetlands along the Tigris and Euphrates rivers.
Native mammals include golden jackal (Canis aureus), Rüppell's fox (Vulpes rueppellii), and striped hyena (Hyaena hyaena). Small populations of sand cat (Felis margarita), Arabian oryx (Oryx leucoryx) and Arabian sand gazelle (Gazella marica) are found in a few areas.
The Syrian wild ass (Equus hemionus hemippus) once ranged across the ecoregion, but was hunted to extinction by the early 20th century.
Native birds include the mourning wheatear (Oenanthe lugens), and the Mesopotamian hooded crow (Corvus cornix capellanus) in Mesopotamia. The area around Lake Tharthar, a reservoir between the Tigris and Euphrates, is a wintering ground for several threatened birds, including the Saker falcon (Falco cherrug) and Houbara bustard (Chlamydotis undulata).
Less than 1% of the ecoregion is in protected areas. Protected areas include Azraq Wetland Reserve and Burqu Nature Reserve in Jordan, and Al-Talila Reserve in Syria.
Mbaracayú Forest Nature Reserve

The Mbaracayú Forest Nature Reserve (Spanish: Reserva Natural del Bosque Mbaracayú) is a protected area in Paraguay.
The Mbaracayú Forest Nature Reserve protects an area of high, humid subtropical forest in the upper Jejuí River basin. It covers 64,405 hectares (159,150 acres). It holds one of the last large, well-preserved remnants of Alto Paraná Atlantic forests in Paraguay. The reserve would be part of the proposed Trinational Biodiversity Corridor, which aims to provide forest connections between conservation units in Brazil, Paraguay and Argentina in the Upper Paraná ecoregion.
The Mbaracayú Forest Nature Reserve was established by an agreement between the government of Paraguay, the Moisés Bertoni Foundation, the United Nations and The Nature Conservancy, later ratified in 1991 by national law 112/91. The reserve was declared a Paraguay heritage area dedicated in perpetuity to protect the forest, biological diversity and cultural resources, and to promote sustainable development. The reserve was submitted on 19 December 2003 as a proposed World Heritage Site.
The Mbaracayú Forest Nature Reserve in an area of cattle ranches and small farms. The Mbaracaya Range crosses the north eastern corner of the reserve. There are many small, deep valleys with waterfalls and streams that feed the Jejui River. Soils are mainly sandy and infertile. Average annual temperature is 21 to 22 °C (70 to 72 °F). Temperatures range from −2 °C (28 °F) in the dry winter to 42 °C (108 °F) in the wet summer. Average annual rainfall is 1,800 millimetres (71 in).
88% of the vegetation consists of different types of forest. The rest is wetland, pasture, lagoon, river or cerrado. Riparian forests border the Jejui-mi and are subject to periodic flooding. Commercially useful plants include Yerba mate (Ilex paraguariensis), Alsophila atrovirens, Anthurium plowmanii, Aspidosperma polyneuron and Phyrus species. Other plants include Tabebuia species, Cedrela fissilis, Balfourodendron riedelianum, Cordia tricótoma, Piptadenia species and Peltophorum dubium.
Fauna include jaguar (Panthera onca), South American tapir (Tapirus terrestris), maned wolf (Chrysocyon brachyurus), bush dog (Speothos venaticus) and other threatened or endangered species, neotropical otter (Lontra longicaudis) and giant armadillo (Priodontes maximus). The wetlands harbor yacare caiman (Caiman yacare) and broad-snouted caiman (Caiman latirostris). There are about 20 species of amphibians. There are over 400 species of birds including red-and-green macaw (Ara chloropterus), king vulture (Sarcoramphus papa), black-fronted piping guan (Pipile jacutinga), helmeted woodpecker (Celeus galeatus) and bare-throated bellbird (Procnias nudicollis). There is great diversity of butterflies and at least 219 species of ants.
Tropical World (Leeds)

Tropical World is a butterfly house and animal attraction located in Leeds, West Yorkshire, England. It is a licensed zoo with membership of BIAZA and also features the largest collection of tropical plants outside Kew Gardens.
In 1911, a conservatory building, named the Coronation House, was built in the Canal Gardens of Roundhay Park. It was later rebuilt in 1939 and modernised to its present state in 1984. Ambitious plans to expand and revitalise it resulted in the opening of a tropical butterfly house in 1988, named Tropical World. Birds, fish, reptiles and small mammals accompanied its rare and unusual tropical plants on display.
In 2008, the attraction was renamed The Arnold and Marjorie Ziff Tropical World in honour of Arnold Ziff and his wife Marjorie who had been financial sponsors.
In 2015, Tropical World reopened following a two-year refurbishment worth £1.5 million. The aquarium section was extensively revamped in particular, complete with new species and an Aztec theme. A new cafe was also built.
The attraction is composed of several climate-controlled glass houses, each replicating a tropical environment from around the world. The houses contain tropical plants and live animals, including some which roam freely, such as butterflies and turtles.
The first house visitors enter is the butterfly zone which features free-flying butterflies in a swamp-like environment. Terrapins and koi live in the various ponds and Morelet's crocodiles also occupy an enclosure. This house then leads into an Aztec-themed aquarium which features both freshwater and marine species, including poison dart frogs, axolotl, clownfish, octopus, stingrays, seahorse, red-bellied piranhas and catfish.
The following rainforest floor section is themed after the rainforest floor and features a tumbling waterfall, tropical fish, leafcutter ants, terrestrial birds and butterfly pupae. This section leads visitors to an upper-floor with reptile displays, including snakes, lizards and iguanas.
A rainforest canopy house features free-flying birds, including parrots, as well as cotton-top tamarins. It leads into a desert house featuring a mob of meerkats, tortoises and birds. The final house is a nocturnal house, featuring bats, armadillos, Malagasy giant rats, Egyptian fruit bats, pygmy slow loris, mouse lemurs and potoroos.
A cafe overlooking the Canal Gardens and a gift shop is available at the entrance.
Yacare XV

Yacare XV is a Paraguayan professional rugby union team based in Asunción. The team was founded in 2019 as Olimpia Lions to compete in Súper Liga Americana de Rugby. Olimpia Lions was an offshoot of the Club Olimpia sports club.
The team was re-branded ahead of the 2023 Super Rugby Americas season as "Yacare XV".
The team's name and logo image are based on yacare caiman, a mid-size species of caiman native to Paraguay, Argentina, Bolivia and adjacent parts of Brazil.
Yacare XV plays at the "Estadio Héroes de Curupayty" in Luque which has recently been renovated with a new playing surface in preparation for professional rugby.
The Yacare XV squad for the 2024 Super Rugby Americas season is:
Note: Flags indicate national union under World Rugby eligibility rules. Players may hold more than one non-World Rugby nationality.
ایلپیٹیا

ایلپیٹیاسری لنکا کے جنوبی صوبے کے گالے ضلع کا ایک قصبہ ہے۔
ایلپیٹیا جنوبی ایکسپریس وے (سری لنکا) سے آسانی سے قابل رسائی ہے۔ شہر 3.8 کلومیٹر (2.4 میل) پر واقع ہے۔ Kurudugaahetekma Interchange سے دور۔ ایلپیٹیا کولمبو - Galle مین روڈ سے بھی قابل رسائی ہے اور تقریباً 16 کلومیٹر (9.9 میل) ہے۔ امبالانگوڈا سے۔ اس کے علاوہ کولمبو - گال مین روڈ سے بینٹوٹا ، کوسگوڈا اور اہونگلہ تک رسائی کی 3 دیگر سڑکیں ہیں۔ ایلپیٹیا اپنی دار چینی اور کم اگائی ہوئی چائے کی پیداوار کے لیے مشہور ہے۔ چائے ، ربڑ ، دار چینی اور چاول اس علاقے کی اہم مصنوعات ہیں۔ اس علاقے میں ایک درجن سے زائد چائے کی فیکٹریاں اور ربڑ کی ایک فیکٹری ہے۔
بھلوال

بھلوال، ضلع سرگودھا صوبہ پنجاب کی ایک تحصیل ہے۔ یہاں کے زیادہ تر لوگ کاشتکار ہیں۔ بڑی فصلوں میں چاول، گنا اور گندم شامل ہیں۔ باغات میں ترشاوہ پھل شامل ہیں۔ بھلوال کا کنّو دنیا بھر میں مشہور ہے۔ بھلوال کو پاکستان کا کیلی فورنیا بھی کہا جاتا ہے۔
اس کے علاوہ یہاں چینی بنانے کے کارخانے اور ڈیری فارم بھی ہیں۔ اس علاقے کی مشہور شخصیت جناب ملک فیروز خان نون ہیں جو پاکستان کے وزیر اعظم رہے۔ موجودہ تحصیل ناظم امتیاز احمد بھرت ہے جو تحصیل کے ایک مشہور و معروف سیاسی گھرانہ سے تعلق رکھتے ہیں ۔ ان کا تعلق قصبہ میانی کے علاقہ بھرت سے ہے۔ بھلوال شہر گجرات سے سرگودھا کے مین روڈ پر واقع ہے بھلوال سے سرگودھا شہر کا فاصلہ 30کلو میٹر جنوب میں ہے۔یہ شہر لاہور سے اسلام آ باد موٹروے کے مغرب میں 11 کلومیٹر کے فاصلہ پر ہے۔ اس تحصیل کو موٹروے کے دو انٹرچینج میسر ہیں ۔ پہلاسالم انٹر چینج جو بھلوال سے 11 کلومیٹر کے فاصلے پر ہے اور دوسرابھیرہ انٹر چینج جو تقریباً 24 کلومیٹر کے فاصلہ پر ہے۔ پاکستان ریلوے کا سرگودھا سے لالہ موسی سیکشن بھی بھلوال شہر سے ہو کر گزرتا ہے۔اس طرح ریلوے کی ایک مین لائن موجود ہونے کی وجہ سے بھلوال کا ریلوے اسٹیشن ایک اہم ریلوے اسٹیشن ہے جس پر راولپنڈی سے کراچی جانے والی اہم ٹرینیں بھی گزرتی ہیں جن میں ہزارہ ایکسپریس اور سپر ایکسپریس شامل ہیں۔بھلوال سے چند کلومیٹر کے فاصلہ پر بھی رہ روڑ پر نہر کے کنارے مونا واپڈا کالونی واقع ہے۔ یہ مشہور تو کالونی مگر یہ واپڈا ایرگیشن ٹیوب ویز کا ادارہ ہے۔ جو علاقے میں واقع سینکڑوں ٹیوب ویز کے انتظام کو چلاتا ہے۔ بھلوال میں نہری پانی کے علاوہ ٹیوب ویلز بھی ہیں جو علاقے میں سیم و زر کو ختم کرنے کے ساتھ ساتھ آب پاشی کی ضرورت کو بھی پورا کرتے ہیں۔ پچھلے چند سالوں میں بھلوال نے بہت ترقی کی ہے۔ لڑکیوں اور لڑکوں کا کالج بھی ہے۔بھلوال میں اب پنجاب کالج، سٹار اسکول اور اکیڈمی اور گورنمنٹ ٹیکنکل کالج بھی قائم ہو گے ہیں، قدرتی شکار گاہ جس کا نام نبی شاہ والا کی سیم (قدرتی جھیل)ہے۔ علاقے کے لوگوں کو تفریح مہیا کرتی ہے۔ سردیوں میں یہ علاقہ مرغابی اور کئی انواع کے سائبرین پرندوں کا مسکن ہوتا ہے۔سال کے زیادہ مہینے کئی اقسام کی مچھلیاں بھی شکاریوں کی دلچسپی کا باعث بنتی ہیں۔ دودھ سے بنا خالص کھویا بھلوال کے قریبی دیہات میں تیار ہوتا ہے۔ جو بڑے شہروں راولپنڈی وغیرہ بیجھا جاتا ہے۔جو مٹھائیوں کی تیاری میں استعمال ہوتا ہے۔
ایکسپریس انٹرٹینمینٹ

ایکسپریس انٹرٹینمنٹ پاکستان میں ایکسپریس گروپ آف میڈیا کے زیر اہتمام چلنے والا ایک تفریحی اور ڈراما چینل ہے۔ اس چینل پر پاکستانی ڈراموں کے ساتھ ساتھ غیر ملکی ڈرامے بھی نشر کیے جاتے ہیں جیسے کہ انڈین ڈرامے جو ہندی زبان میں ہی ہوتے ہیں۔ اور ترکی کے ڈرامے جو اردو میں ڈب کر کے پیش کیے جاتے ہیں۔
ایکسپریس نیوز

ایکسپریس نیوز اردو زبان کا ایک پاکستانی خبروں کا چینل ہے۔ اس کا ہیڈ کوارٹر لاہور میں واقع ہے۔ اس کی نشریات 1 جنوری 2008 کو شروع ہوئیں۔ یہ چینل ملک کے تیسرے بڑے اخبار روزنامہ ایکسپریس کی ملکیت ہے۔ ایکسپریس نیوز میں اس وقت مندرجہ ذیل نیوز اینکرز کام کر رہے ہیں۔
ڈسکہ

ڈسکہ، صوبہ پنجاب کا ایک چھوٹا صنعتی شہر ہے۔ اس کی آبادی تقریباً 501،000 ہے۔ ڈسکہ ضلع سیالکوٹ کی چار تحصیلوں میں سے ایک تحصیل ہے۔ یہ سیالکوٹ سے تقریبا 26 اور گوجرانوالہ سے تقریباً 25 کلومیٹر کے فاصلے پر واقع ہے۔یہ دس کوہ یعنی فاصلہ ماپنے کا پیمانہ سے نکلا ہے جو آہستہ آہستہ ڈسکہ کہلایا۔۔یہ زرعی آلات و سرجیکل آلات بنانے میں بھی اپنا ثانی نہیں رکھتا۔۔۔ڈسکہ کی مشہور،شخصیات پیر سید محمد چنن شاہ نوری آستانہ عالیہ آلو مہار شریف۔۔۔ پیر صوفی غلام سرور نقشبندی ۔۔۔جاوید جمال ڈسکوی۔ عمران شریف ایکسپریس نیوز۔۔ سید افتخارالحسن ظاہرے شاہ ایم این اے ۔۔۔بابا جی خالد محمود مکی ، مولانا فیروز خان ،خواجہ فراست اللہ خان، شاہد جاوید ڈسکوی وغیرہ ہیں۔۔۔بین المذاہب بہت ہم آہنگی ہے۔۔۔بٹ برادری جٹ اور گجر برادری نمایاں ہے۔۔۔محرم الحرام نہایت عقیدت و احترام سے منایا جاتا ہے۔۔۔
سر محمد ظفر اللہ خان کا آبائی گاؤں ڈسکہ تھا۔ ان کے والد نصر اللہ خان ساہی جاٹ قبیلہ سے تعلق رکھتے تھے اور پیشہ کے لحاظ سے وکیل تھے۔ ان کی والدہ باجوہ جاٹ خاندان سے تعلق رکھتی تھیں۔ ظفر اللہ خان اپنی والدہ سے بہت متاثر تھے اور ان کے متعلق ایک کتاب "میری والدہ "کے نام سے لکھی۔ ان کی پیدائش 6 فروری 1893 کو ہوئی۔
تحصیل میونسپل ایڈمنسٹریشن ڈسکہ [ٹی ایم اے] ک مطابق ڈسکہ شہر مغل بادشاہ شاہجہان نے [1592-1666] کے دور میں شاہجہان آباد قائم کیا گیا تھا۔ ڈسکہ کا پہلا نام شاہجہان آباد تھا ریونیو ریکارڈ کے مطابق علاقے کی زمین داس خاندان کی ملکیت ہے- جو بڑا زمیندار خاندان تھا۔ اور اس طرح یہ 'داس' کا' سے ڈسکہ یعنی انگلش میں کہا جاتا ہے daska ۔
ایک روایت کے مطابق۔ ڈسکہ کا نام “دہ کوہ“ سے بگڑ کر بنا ہے۔ “دہ“ لفظ فارسی زبان کا ہے اور اس کا مطلب حساب کا دس ہے اور “کوہ“ کا مطلب فاصلے کِا پیمانِہ ہے جو مغل دور میں استعمال ہوتا تھا۔ ڈسکہ شہر گوجرانوالہ اور سیالکوٹ سے دس کوہ پر واقٰع ہے۔اس کا پرانا نام ڈسکہ کوٹ بھی رہا ہے۔
آلو مہار شریف یہاں کا مشہور قصبہ ہے ،الو مہار شریف کے اولیا دنیا بھر میں تصوف کے لہٰذ سے لاکھوں مریدین رکھتے ہیں۔ ڈسکہ کے قریبی گاؤں گوئیندکے کا ایک نام ہے جس میں تقریبا 500 مکانات شامل ہیں۔اور اس میں سات مساجد ہیں۔اور اس کے قریبی نہر اپر چناب ہے،
گمبٹ ریلوے اسٹیشن

گمبٹ ریلوے اسٹیشن ، گمبٹ، پاکستان میں واقع ہے جو ضلع خیرپور میرس کی تحصیل ہے۔ اس اسٹیشن کی وجہ شہرت گمبٹ انسٹی ٹیوٹ آف میڈیکل سائینس ہسپتال ہے جہاں روزانہ ہزاروں کی تعداد میں جگر، گردے کے مریض جگر/گردے کے ٹرانسپلانٹ اور دیگر امراض کے علاج کے لیے آتے ہیں ۔ یہاں عوام ایکسپریس، علامہ اقبال ایکسپریس، ہزارہ ایکسپریس ،سکھر ایکسپریس کا سٹاپ ہے۔