davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
శ్రీ వీరభద్రస్వామి దేవాలయము (మాచెర్ల)

శ్రీ వీరభద్రస్వామి దేవాలయం (శ్రీ భద్రకాళీ సమేత వీరభద్రస్వామి దేవాలయం,శ్రీ కామేశ్వరి సమేత ఇష్ఠకామేశ్వరస్వామి దేవాలయం) రాష్ట్రంలో గొప్ప విశిష్టత గల దేవాలయంగా పేరెన్నెకగలది. ఇది 8-14 శతాబ్ధాల నడుమ నిర్మించబడినది. ఈ దేవాలయం గుంటూరు జిల్లా మాచర్ల పట్టణంలోని ప్రసిద్ధ శ్రీ లక్ష్మీ చెన్నకేశవ స్వామి దేవాలయం ప్రక్కన దక్షణం వైపున కలదు.
శ్రీ భద్రకాళీ సమేత వీరభద్రస్వామి దేవాలయమును మాచర్ల కరణం (దేశ్ పాండ్యా)రామరాజు కట్టించారు. శ్రీ లక్ష్మీ చెన్నకేశవ స్వామి దేవాలయం నిర్మించిన నాలుగు వందల సంవత్సరాలకు సా.శ. 1450లో ఈ గుడి నిర్మాణం జరిగింది. ఈ దేవాలయ ఆవరణలో శ్రీ ఇష్ఠకామేశ్వర, శ్రీ సుబ్రహ్మణ్యేశ్వరస్వామి, మహాక్ష్మీ అమ్మవారి దేవాలయాలు ఉన్నాయి.
రాష్ట్రంలోని వీరభద్రస్వామి దేవాలయాలలో మాచర్ల వీరభద్రస్వామి దేవాలయం ఎంతో విశిష్టత కలది. ఈ పురాతన దేవాలయాన్ని సందర్శించేందకు రాష్ట్రం నుంచే గాక ఇతర రాష్ట్రాల నుంచి సంధర్శకులు వస్తుంటారు. ఈ దేవాలలంలో వీరభద్రస్వామి మూలవిరాట్ నిలువెత్తు ఉంటుంది. గర్భగుడి ముందుగల రంగమండపం నాలుగు స్తంభాలుతో ఉంటుంది. ఈ మండలం పై కప్పు పై గొప్ప శిల్పకళ, చిత్రకళ ఉన్నాయి. ఆలయము పై కప్పు భాగం మొత్తం గొప్ప చత్రకళ దర్శనమిస్తుంది. వీరభద్రుదడి చరిత్ర, భాగవత, రామాయణం, భారతం, గణనాధుని చరిత్రలకు చిత్రలేఖనం ద్వారా అందంగా ఆలయ పై కప్పు భాగాన్ని తీర్చీదిద్దారు. ఈ రంగు రంగుల చిత్రములను ఆనాడు వివిధ రకాల ఆకుల పసరులతో వేశారని ప్రతీతి. రంగమండపం మధ్యలో కింద భాగాన ధర్మఫీఠం ఉంది. ఆలయ ప్రహరిగోడలకు అద్బతమైన శిల్పకళ చెక్కబడి ఉంది. అయితే ఆలయంలోని చిత్రకళ, గోడల పై శిల్పకళ చాలా వరకు శిథిలమైవుంది. ఈ ఆలయ ఆవరణలో శ్రీ కామేశ్వరీ సమేత ఇష్ఠకామేశ్వరస్వామి దేవాలయం, మహాలక్ష్మీ, శనేశ్వర, సుభ్రమన్నేశ్వరస్వామి ఆలయాలు ఉన్నాయి.
ఆలయ గర్భగుడి ముందు ఉన్న రంగమండపం మధ్యలో కింద భాగాన గుండ్రని ఆకారంలో ఎర్రరాయి పరచబడి ఉంటుంది. దీనినే ధర్మపీఠము అంటారు. పూర్వంలో నేరం చేసిన వారు ఎంత శిక్షించినా నిజం చెప్పకపోతే ఈ ధర్మపీఠం రాయి పై వీరభద్రునికి ఎదురుగా నిలబెడితే వారంతట వారే నిజం చెప్పేవారని ప్రతీతి.
ఈ దేవాలయమును చోళరాజుల కాలంలో చౌడప్ప అనే స్థానిక రాజు కట్టించారని, ఈ దేవాలయం ఈ ప్రాంగణంలోని అన్ని దేవాలయాల కంటే ముందుగా నిర్మించారని, దీనికి సంభదించిన ఆధారాలు లభించలేదని శ్రీ లక్ష్మీ చెన్నకేశవస్వామి దేవస్థానం, మాచర్ల పుస్తకంలో రచయిత చిరతనగుండ్ల సోమేశ్వరరావు పేర్కొన్నారు.
వీరభద్రస్వామి దేవాలయం ముందు ఉన్న ఈ ఎర్రరాతి శాసనం పెచ్చలు ఊడిపోటంతో కొంత అస్పష్ట సమాచారం ఉంది. అది ఏమనగా... స్వస్తశ్రీ విజయాభ్యుదయ శాలివాహన శకం.....సంవత్సరం మాచర్ల యిష్టకామేశ్వరిని, వీరభద్రేశ్వరునికి రేచర్ల గోత్రజుడు గాయిగోహన ఖడ్గ నారాయణ బిరుదాంకిత శ్వేతచ్చత్రాధీశ్వర వెలుగోటి తిమ్మనాయనింగారి పుత్రులు కొమారి తిమ్మాయాయనింగారి అర్ధాంగి లింగాంబ గారు దండం పెట్టి యిచ్చిన శాసనంము. శ్రీ మార్తాండ రాజపరమేశ్వర వీరప్రతాప సదాశిరాయదేవ మహారాజుంగారు ప`థ్వీరాజ్యం చేయుచుండగా కుమార తిమ్మానాయనిం గారి నాయంకరానకు పాలించి యిచ్చిన నాగార్జున కొండ సీమలోని మాచర్లకు ఉత్తరభాగానా లింగాపురము అనడి అగ్రహారము కట్టించి ఈ చంద్రగ్రహణ సమయాన ధారాపూర్వవముగా సమర్పిస్తిమి. ఈ లింగాపుర నలుదరి పొలాలు 900 ఎకరాలు హేమకూపతటాక, నిధి నిక్షేప జలపాషాణ ాగామి సిద్ధసాధ్యాలు అనెడి అష్టభోగాలు సమర్పిస్తిమి. ఆ చంద్ర తారార్కము ఆగ్రామం దేవరకు ఎవ్వరు ఇవ్వకపోయినా బ్రాహ్మణహత్మ, వారణాసిలో తల్లిదండ్రును చంపిన పాపం కలుగుతుంది. ఈ శాసనం వెనుక భాగంలో వీరభద్రస్వామి కట్టించిన కాంట్రాక్టరు కర్ణాటకు చెందిన కాన్వాజుపోతినేని మూరకొలత కినిపిస్తుంది. ఈ మూర కొలత 25న్నర అంగుళాలు లేక 65 సె.మీలు ఉంది.
36వ హైదరాబాద్ జాతీయ పుస్తక ప్రదర్శన

36వ హైదరాబాద్ జాతీయ పుస్తక ప్రదర్శన (హైదరాబాద్ బుక్ ఫెయిర్) హైదరాబాదు, దోమల్‌గూడలోని తెలంగాణ కళాభారతి (ఎన్టీఆర్‌ స్టేడియం) ప్రాంగణంలో 2024 ఫిబ్రవరి 9 నుంచి 2024 ఫిబ్రవరి 19 వరకు జరిగింది.
36వ జాతీయ పుస్తక ప్రదర్శన 2024 ఫిబ్రవరి 9 నుంచి 2024 ఫిబ్రవరి 19 వరకు మధ్యాహ్నం 2.30 నుంచి రాత్రి 8.30 గంటల వరకు, శని, ఆదివారాలు, సెలవు రోజుల్లో మధ్యాహ్నం 01.00 నుంచి రాత్రి 9 గంటల వరకు జరిగింది. ఈ పుస్తక ప్రదర్శన ప్రాంగణానికి గద్దర్ పేరిట, ద్వారానికి ఉర్దూ దినపత్రిక సియాసత్‌ మాజీ యండీ జహీరుద్దీన్‌ అలీఖాన్‌ పేరిట, సాహిత్య వేదికకు సంస్కృత పండితుడు, ద్రవిడ యూనివర్సిటీ మాజీ వైస్ ఛాన్సలర్ రవ్వా శ్రీహరి పేరిట పేర్లు పెట్టారు. ఈ పుస్తక ప్రదర్శనలో విద్యార్థులకు, జర్నలిస్టులకు గుర్తింపు కార్డు చూపితే ఉచిత ప్రవేశం ఉంది. ఈ పుస్తక ప్రదర్శనలో 365 స్టాళ్లును ఏర్పాటు చేసామని బుక్ ఫెయిర్ అధ్యక్షుడు జూలూరు గౌరీశంకర్ ప్రకటించాడు.
36వ హైదరాబాద్‌ జాతీయ పుస్తకాల ప్రదర్శనను పద్మశ్రీ కూరెళ్ల విఠలాచార్య ప్రారంభించాడు. ఈ కార్యక్రమంలో ఆంధ్రజ్యోతి ఎడిటర్ కె.శ్రీనివాస్ హైదరాబాద్‌ బుక్‌ ఫెయిర్‌ అధ్యక్షుడు జూలూరు గౌరీ శంకర్‌, నవతెలంగాణ సంపాదకుడు సుధా భాస్కర్, ప్రజాపక్షం సంపాదకుడు కె. శ్రీనివాస్‌రెడ్డి పాల్గొన్నారు.
తెలంగాణ ప్రభుత్వం వచ్చిన తర్వాత బుక్ ఫెయిర్ కు తెలంగాణ కళాభారతి స్టేడియాన్ని తెలంగాణ రాష్ట్ర భాషా సాంస్కృతిక శాఖ ఉచితంగా ఇవ్వడమే కాకుండా, ప్రతిరోజూ సాయంత్రం సాంస్కృతిక కార్యక్రమాలు నిర్వహిస్తూనే, పలు కార్యక్రమాల నిర్వహణకు కూడా నిధులు కేటాయిస్తుందని హైదరాబాద్ బుక్ ఫెయిర్ అధ్యక్షుడు జూలూరు గౌరీశంకర్ తెలిపారు.
''పాటతో ఓ సాయంకాలం'' పేరుతో గద్దర్‌ సంస్మరణ సభ జరిగింది. డా. పసునూరి రవీందర్‌ అధ్యక్షతన ఈ కార్యక్రమంలో గద్దర్‌ పోరాట జీవితంపై ప్రెస్‌ అకాడమీ మాజీ చైర్మన్‌ అల్లం నారాయణ, రచయిత సుద్దాల అశోక్‌ తేజ, ఎమ్మెల్సీ గోరటి వెంకన్న, జయరాజు, విమలక్క, ఏపూరి సోమన్న, ప్రొఫెసర్‌ కాశీం, మానుకోట ప్రసాద్, హెచ్‌బీఎఫ్‌ అధ్యక్షుడు జూలూరు గౌరీ శంకర్‌, మిట్టపల్లి సురేందర్ ప్రసంగించారు.
36వ హైదరాబాద్‌ జాతీయ పుస్తకాల ప్రదర్శన 2024 ఫిబ్రవరి 19న ముగిసింది. ఈ కార్యక్రమానికి హైదరాబాద్‌ బుక్‌ ఫెయిర్‌ అధ్యక్షుడు జూలూరు గౌరీశంకర్ అధ్యక్షతన వహించగా రాష్ట్ర బీసీ సంక్షేమ శాఖ మంత్రి పొన్నం ప్రభాకర్‌ ముగింపు సభకు ముఖ్య అతిథిగా హాజరుకాగా కేంద్ర సాహిత్య అకాడమీ అవార్డు గ్రహీత కె.శివారెడ్డి, ప్రొఫెసర్‌ రమామెల్కోటే, ఓయూ వీసీ డి. డి.రవీందర్ యాదవ్, భాషా సాంస్కృతిక శాఖ సంచాలకులు మామిడి హరికృష్ణ, బుక్‌ ఫెయిర్‌ కార్యదర్శి ఆర్‌, వాసు, ఉపాధ్యక్షుడు నారాయణరెడ్డి, కోయ చంద్రమోహన్‌, కోశాధికారి పి. రాజేశ్వర్‌ రావు, బుక్‌ ఫెయిర్‌ వ్యవస్థాపక అధ్యక్షుడు శృతికాంత్‌ భారతి, శోభన్‌ బాబు, జనార్దన్‌గుప్తా, సూరిబాబు, బాల్‌ రెడ్డి, కవి యాకూబ్‌, మెర్సీ మార్గరెట్, ట్రాన్సజెండెర్ కార్యకర్త రచన ముద్రబోయిన తదితరులు పాల్గొన్నారు.
బిర్జూ మహరాజ్

బిర్జూ మహరాజ్‌గా పిలువబడే బిర్జూ మోహన్‌నాథ్ మిశ్రా (ఫిబ్రవరి 4, 1938), భారతీయ కథక్ నాట్య కళాకారుడు. ఇతడు లక్నో కాల్కా-బిందాదిన్ ఘరానాకు చెందినవాడు. బిర్జూ కథక్ కళాకారుల కుటుంబంలో పుట్టాడు. ఈయన తండ్రి అచ్చన్ మహరాజ్, మేనమామలు శంభూ మహరాజ్, లచ్చూ మహరాజ్ లు పేరొందిన కథక్ కళాకారులు. చిన్నతనం నుండి నాట్యంపైనే మక్కువ ఉన్నా, బిర్జూ హిందుస్తానీ గాత్రంలో కూడా ఆరితేరినవాడు. కథక్ నాట్యానికి మంచి పేరు ప్రతిష్టలు తెచ్చాడు. ఇతడు దేశవిదేశాల్లో వేలాది నాట్య ప్రదర్శనలనిచ్చి, అదితి మంగళదాస్, శోభన నారాయణ్ వంటి ఎందరో విద్యార్థులను నాట్య కళాకారులుగా తీర్చిదిద్దాడు.
తండ్రి అచ్చన్ మహరాజ్ రాయఘర్ ఆస్థాన నర్తకుడు. తండ్రి వద్దనే కాక, మేనమామలు, లచ్చూ మహరాజ్, శంభూ మహరాజ్‌ల వద్ద తొలి నాట్య పాఠాలను నేర్చుకొన్నాడు. తన ఏడవ యేట, తొలి నాట్య ప్రదర్శన నిచ్చాడు.
బిర్జూ మహరాజ్ తన పదమూడవ ఏటి నుండే, న్యూఢిల్లీ లోని సంగీత భారతిలో నాట్యాచార్యుడిగా పనిచేయడం ప్రారంభించాడు. తరువాత భారతీయ కళాకేంద్ర, సంగీత నాటక అకాడమీ లో ప్రధాన నాట్యాచార్యుడిగా ఉండి, 1998 లో పదవీ విరమణ చేశాడు. బిర్జూ మహరాజ్ సత్యజిత్ రే సినిమా షత్రంజ్ కే ఖిలాడీ లో సంగీతం సమకూర్చి, పాడాడు. దేవ్‌దాస్ (2002) సినిమాలో, కాహె ఛేడ్ మొహె అనే పాటకు నాట్యం చేశాడు.
బిర్జు మహారాజ్ 2021 జనవరి 17 తెల్లవారుజామున 83 సంవత్సరాల వయస్సులో తన స్వగృహంలో మరణించాడు.
రాత్రి భోజనం చేసిన తర్వాత ‘అంతాక్షరి’ ఆడుతుండగా, ఆయన అకస్మాత్తుగా అస్వస్థతకు గురయ్యాడు. జనవరి 17 తెల్లవారుజామున మరణించాడు.
37వ హైదరాబాద్ జాతీయ పుస్తక ప్రదర్శన

37వ హైదరాబాద్ జాతీయ పుస్తక ప్రదర్శన (హైదరాబాద్ బుక్ ఫెయిర్ - హెచ్‌బీఎఫ్‌) హైదరాబాదు, దోమల్‌గూడలోని తెలంగాణ కళాభారతి (ఎన్టీఆర్‌ స్టేడియం) ప్రాంగణంలో 2024 డిసెంబర్ 19 నుంచి డిసెంబర్ 29 వరకు జరిగింది. 37వ బుక్ ఫెయిర్ లోగోను నవంబర్ 4న సోమాజీగూడలోని ప్రెస్​క్లబ్​లో విడుదల చేశారు.
హైదరాబాద్‌ బుక్‌ ఫెయిర్‌లో ‘పుస్తక నడక స్కూల్‌ కార్యక్రమం’భాగంగా శ్రీసాయి రామ్‌ హైస్కూల్‌ (బండమైసమ్మ నగర్‌) పిల్లలతో కలిసి లోయర్‌ ట్యాంక్‌ బండ్‌ నుంచి బుక్‌ ఫెయిర్‌ ప్రాంగణం వరకు నిర్వహించారు.
హైదరాబాద్ బుక్​ ఫెయిర్​ను ముఖ్యమంత్రి రేవంత్‌ రెడ్డి ముఖ్యఅతిధిగా హాజరై ప్రారంభించగా, మంత్రులు జూపల్లి కృష్ణారావు, పొన్నం ప్రభాకర్, నిర్వహణ సలహా కమిటీ సభ్యులు సుప్రీంకోర్టు విశ్రాంత న్యాయమూర్తి జస్టిస్ బి. సుదర్శన్ రెడ్డి, ఎమ్మెల్సీ ప్రొఫెసర్‌ కోదండరాం, సీనియర్‌ పాత్రికేయుడు కె. రామచంద్రమూర్తి, ఆచార్యులు రమా మేల్కోటే, శాసనమండలి సభ్యుడు బల్మూరి వెంకట్, ప్రభుత్వ సలహాదారుడు వేం నరేందర్ రెడ్డి, హైదరాబాద్ బుక్ ఫెయిర్ సొసైటీ అధ్యక్షుడు యాకూబ్, ప్రధాన కార్యదర్శి ఆర్‌.శ్రీనివాస్‌(వాసు), కోశాధికారి పి.నారాయణరెడ్డి, ఉపాధ్యక్షుడు బాల్‌రెడ్డి పాల్గొన్నారు.
37 ఏళ్ల హైదరాబాద్‌ పుస్తక ప్రదర్శన చరిత్రలో బుక్‌ ఫెయిర్‌ ప్రారంభోత్సవానికి హాజరైన మొట్టమొదటి ముఖ్యమంత్రి రేవంత్‌ రెడ్డి అని బుక్‌ఫెయిర్‌ అధ్యక్షుడు, కవి యాకూబ్‌ తెలిపాడు.
37వ జాతీయ పుస్తక ప్రదర్శన 347 స్టాల్స్‌లతో 2024 డిసెంబర్ 19 నుంచి డిసెంబర్ 29 వరకు ప్రతిరోజు మధ్యాహ్నం 12.00 నుంచి రాత్రి 9.00 గంటల వరకు నిర్వహించనున్నట్లు హైదరాబాద్ బుక్ ఫెయిర్ సొసైటీ అధ్యక్షుడు యాకూబ్ షేక్ ప్రకటించాడు. ఈ పుస్తక ప్రదర్శన ప్రాంగణానికి దాశరధి కృష్ణమాచార్య పేరిట, సభా కార్యక్రమాల వేదికను బోయి విజయభారతి, పుస్తకాల ఆవిష్కరణ వేదికను తోపుడుబండి సాధిక్ పేర్లతో రెండు వేదికలను ఏర్పాటు చేశారు. ఈ పుస్తక ప్రదర్శనలో విద్యార్థులకు, జర్నలిస్టులకు గుర్తింపు కార్డు చూపితే ఉచిత ప్రవేశం ఉంది.
ఈ కార్యక్రమాలను పర్యవేక్షించటానికి, సూచనలు ఇవ్వటానికి సుప్రీంకోర్టు విశ్రాంత న్యాయమూర్తి జస్టిస్ బి. సుదర్శన్ రెడ్డి, సలహాదారులుగా ఎమ్మెల్సీ ప్రో. కోదండరామ్, సీనియర్ ఎడిటర్ కె. రామచంద్రమూర్తి, ఆచార్య రామా మేల్కొటే సభ్యులుగా ఉన్నారు.
తెలంగాణ ప్రభుత్వం వచ్చిన తర్వాత బుక్ ఫెయిర్ కు తెలంగాణ కళాభారతి స్టేడియాన్ని తెలంగాణ రాష్ట్ర భాషా సాంస్కృతిక శాఖ ఉచితంగా ఇవ్వడమే కాకుండా, ప్రతిరోజూ సాయంత్రం సాంస్కృతిక కార్యక్రమాలు నిర్వహిస్తూనే, పలు కార్యక్రమాల నిర్వహణకు కూడా నిధులు కేటాయిస్తుందని హైదరాబాద్ బుక్ ఫెయిర్ అధ్యక్షుడు కవి యాకూబ్‌ తెలిపారు.
37వ హైదరాబాద్‌ జాతీయ పుస్తక ప్రదర్శన డిసెంబర్ 29న ముగిసింది. ఈ ముగింపు సభకు హైకోర్టు న్యాయమూర్తి జస్టిస్ రాధారాణి, ఎమ్మెల్సీ ప్రో. కోదండరామ్, సీనియర్ జర్నలిస్ట్ కె. రామచంద్రమూర్తి హాజరై బుక్ ఫెయిర్ నిర్వాహకులను సత్కరించారు. హైదరాబాద్ జాతీయ పుస్తక ప్రదర్శన మహోత్సవానికి 13 లక్షలమందికిపైగా వచ్చినట్లు బుక్ ఫెయిర్ సొసైటీ అధ్యక్షుడు కవి యాకూబ్‌ తెలిపారు.
ఇండియన్ రోప్ ట్రిక్

ఒక మైదానంలో గారడి ప్రదర్శనం జరుగుతూ ఉంది. ప్రదర్శనలిస్తున్న సోదరులిద్దరిలో ఒకడు అందరిముందూ నిలబడి ఒక పొడుగైన రోప్ అంటే త్రాడును పరీక్ష కోసం ప్రేక్షకుల కిచ్చి, తరువాత దానిని గాలిలోకి వైకి విసిరాడు. అంతే మరుక్షణం ఆ త్రాడు ఒక కర్రలాగ దృఢంగా నిలబడి పోయింది. అప్పుడు అతని సోదరుడు, ఆ కర్ర లాంటి త్రాడును ఆధారంగా చేసుకుని పైకి పాకుకుంటూ వెళ్ళి అందరూ చూస్తూవుండగా అంతర్ధాన మయ్యాడు. ఈ ప్రదర్శన చూస్తున్న ప్రేక్షకులకు అది కలా నిజమా అన్నంత సందేహం కలిగింది. ఇంతలో త్రాడు క్రింద పడింది. మొదటి సోదరుడు, నా తమ్ముడేడీ? నాతమ్ముడేడీ అంటూ గట్టిగా అరవటం మొదలు పెడ్తాడు. రెండు నిముషాల అనంతరం రెండవ సోదరుడు దూరం నుంచి పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చి ప్రేక్షకులందర్నీ ఆశ్చర్యంలో ముంచాడు.
ఇది కల్పించిన సంఘటన కానే కాదనీ, బి.వి.పట్టాభిరాం తెలియచేస్తున్నాడు. కృష్ణానదీ ప్రాంతంలో నివసించే విప్రవినోదులు - బ్రిటిష్ వారు పరిపాలన సాగిస్తున్న కాలంలో ప్రదర్శించిన ఒక అద్భుత కార్యం ఇది. ఆ కాలంలో ఈ ఫీట్ ను వారు మాత్రమే దేశం నలుమూలలా ప్రదర్శించేవారు. ఆ కాలంలో మన దేశానికి విచ్చేసిన విదేశీయులెందరో ఈ అద్భుతమైన ఇండియన్ రోప్ ట్రిక్ ను ఎంతగానో ప్రశంసించారు. విదేశాలలోని వార్తాపత్రికలు దీనికి బహుళ ప్రచారం ఇచ్చాయి.
భారతీయ ఇంద్రజాల విద్యలో ఒకప్పుడు ప్రాముఖ్యం వహించిన రోప్ ట్రిక్ గురించి ఒక వ్వాఖ్యానం చేస్తూ ప్రముఖ లండన్ ఇంద్రజాలికుడు పాల్ డేనియల్ ఈ ఇండియన్ రోప్ ట్రిక్ ను ఏ భారతీయ ఇంద్ర జాలికుడూ ఇప్పుడు ప్రదర్శించడం లేదనీ ఆ కళ అంతరించిందని, తను వ్రాసిన మేన్ విత్ అండ్ మ్యాజిక్ పుస్తకంలో ప్రకటించాడు. ఇటీవల కాలంలో ఇండియా వారు తమ అద్భుతమైన ఆ కళను ప్రదర్శించ లేక పోవడానికి కారణం కూడా పాల్ ఆ పుస్తకంలో పేర్కొన్నాడు.
ఈ ఇండియన్ రోఫ్ ట్రిక్ ఒక పెద్ద ఆరుబయలు రంగస్థలంలో ప్రదర్శిస్తారని, అప్పుడు చెట్లతో నిండియున్న ఆ ప్రదర్శనలో ఇంద్రజాలికుడు ప్రదర్శనకు ముందు రోజు రాత్రి రెండు చెట్లకు ఒక దృఢమైన త్రాడును బిగించి ఉంచుతాడని, ప్రదర్శన సమయంలో తన చేతిలో వున్న త్రాడును పట్టుకునే విధంగా విసురుతాడు. అప్పుడు ఆ త్రాడు నిలబడి ఉన్నట్లుగా ఉన్న తరువాత తన తోటి ఇంద్ర జాలికుని దానిపైకి ఎక్కి వెళ్ళమంటాడు. అప్పుడు ఆ రెండవ అతను ఎక్కి వెళ్ళి మాయమై పోతాడు. నిజానికి అతను మాయమై పోవటం జరగదు. చెట్ల గుబురుల్లో నుంచి క్రిందికి దిగి వస్తాడు. ఇదే ఆ ట్రిక్.
రానురాను ఈ ప్రాచీన కళ క్షీణించి పోయింది. ఆదరణ లేక పోవటం వల్ల వంశ పారంపర్యంగా వస్తున్న ఈ వృత్తిని అభ్యసించడానికి వారి సంతతి ఇష్టపడక పోవటం వలన ఈ కళ దాదాపు అంతరించి పోయింది. పందొమ్మిదవ శతాబ్దాంతానికి మన దేశంలో రోప్ ట్రిక్ చేసేవారు లేకుండా పోయారు.
పురా మెడువే కరంగ్

పురా మెడ్యూ కారంగ్ లేదా పురా మెడువే కరంగ్ అనే హిందూ ధార్మిక దేవాలయం ఇండోనేషియాలోని పులేలాంగ్ రీజెన్సీలోని ఉత్తర బాలిలో సింగరాజకి తూర్పున 12 కి.మీ దూరంలో ఉంది. ఇది కుపుడంబహన్ వద్ద ఉన్న ఒక బాలినీస్ ఆలయం. అక్కడి చరిత్ర ప్రకారం, ఇది బాలి సూత్రప్రాయ దేవాలయాలలో ఒకటిగా పరిగణించబడుతుంది, ఉత్తర పాలీకి విలక్షణమైన అలంకార లక్షణాలకు, విగ్రహాలకు, ఆభరణాలకు ప్రసిద్ధి చెందింది.
పురా మెడ్యూ కరంగ్ 1890లో బాలినీస్ శిథిలమైన పులియన్ నుండి కుపుటంపహాన్‌కు వలస వచ్చిన వారిచే నిర్మించబడింది. ఈ ఆలయం బాదరా మెడ్యూ కరంగ్ ("భూమిని కలిగి ఉన్న ప్రభువు") కు అంకితం చేయబడింది. ఆ స్వామిని వ్యవసాయ భూమి సారవంతంగా కాపాడే దేవుడిగా కొలుస్తారు. పురా మెదువే కరంగ్‌లో సూర్య దేవుడు, భూమాతకు అంకితం చేయబడిన పుణ్యక్షేత్రాలు కూడా ఉన్నాయి, ఇవన్నీ భూమి సంతానోత్పత్తిని పరిరక్షించే భావనతో ముడిపడి ఉన్నాయి. ఆలయ సముదాయం చుట్టూ గోడలు ఉన్నాయి, వీటిని చెక్కిన పూల అలంకరణలతో అలంకరించారు.
ఆలయ ప్రవేశద్వారం వద్ద భారతీయ ఇతిహాసం రామాయణంలోని పాత్రలను సూచించే 36 రాతి విగ్రహాల సందర్యం ఉంది. క్రింది వరుసలో 13 బొమ్మలు, మధ్య వరుసలో పది బొమ్మలు, వెనుకవైపు ఎత్తైన వరుసలో 13 బొమ్మలతో శిల్పాలు మూడు దశల్లో అమర్చబడ్డాయి. ఇది రెండు ప్రవేశ మెట్లతో కనుగొనబడింది. మధ్యలో కుంభకర్ణుడు ఉన్నాడు. సుగ్రీవుని వానర శక్తులు అతని చుట్టూ ఉన్నాయి. డబుల్ మెట్ల ద్వారా టెర్రస్ (జబా పురా) పై అంతస్తుకు చేరుకోవచ్చు. అక్కడ స్ప్లిట్ గేట్ ఉంది. అది జబా పిసాన్ అని పిలువబడే ఆలయ గర్భగుడి వెలుపలి భాగం.
బహిరంగ అభయారణ్యం ప్రధానంగా మతపరమైన పండుగ వేడుకల సమయంలో జరిగే సమావేశాలకు ఉపయోగించబడుతుంది. ఈ ప్రాంగణంలో ఒక పెవిలియన్ ఉంది, ఇది కొన్ని కార్యక్రమాల సమయంలో కామెలన్ ప్రదర్శనను నిర్వహించడానికి ఉపయోగించబడుతుంది.
మధ్య అభయారణ్యంను (జబా టెంగా) బయటి అభయారణ్యం నుండి నాలుగు-అంచెల బెండర్ స్ప్లిట్ ప్రవేశద్వారం ద్వారా చేరుకోవచ్చు. మధ్య అభయారణ్యంలో సుష్ట పరిమాణంలో రెండు మంటపాలు ఉన్నాయి.
లోపలి గర్భగుడి (జీరో) పురాలోని అత్యంత పవిత్రమైన ప్రాంతంగా పరిగణించబడుతుంది. మధ్య అభయారణ్యం నుండి మరొక స్ప్లిట్ ను ప్రవేశద్వారం ద్వారా దీనిని చేరుకోవచ్చు. అక్కడి నుండి లోపలి గర్భగుడిలోని ఎత్తైన ప్రదేశానికి చేరుకోవచ్చు. ఈ ఎత్తైన ప్రదేశంలో బేతార లుహుర్ ఇంగ్ అంగసా మందిరం ఉంది. ఈ ఆలయం పౌలిన్ పురాణాల ఆధారంగా గోడ శిల్పాలతో అలంకరించబడింది. ప్రధాన మందిరానికి ఇరువైపులా, ఎడమ, కుడి వైపులా రెండు శివాలయాలు ఉన్నాయి. ఒకటి జీవితం అంతానికి అంకితం చేయబడింది (మదర్ ఎర్త్ ఇబు పృథ్వీ వ్యక్తీకరణ). మరొకటి నూకురా కరెక్షన్ (భూమి ఉత్పత్తుల రక్షకుడు)కు అంకితం చేయబడింది.
ప్రధాన అభయారణ్యం వైపు సైకిల్ తొక్కుతున్న పాశ్చాత్య వ్యక్తిని పోలిన బొమ్మ ఉంది. ఈ బొమ్మను 1904లో డబ్ల్యూ. డబ్ల్యూ. అనే డచ్ కళాకారుడు తన సైకిల్‌పై బాలిని అన్వేషించాడు. ఇది బాలినీస్ ఆలయంలో పాశ్చాత్యుల చిత్రణ మాత్రమే కాకుండా, సింగరాజ తూర్పున జగరకలోని పుర దాల్‌లో, ఉన్న విదేశీయుడు నడుపుతున్న కారును రివాల్వర్ పట్టుకున్న దుండగులు పట్టుకున్నట్లు కనిపిస్తోంది. ఉత్తర బాలి దేవాలయాలలో అంతర్జాతీయంగా ప్రభావవంతమైన అనేక శిల్పాలకు కారణం 20వ శతాబ్దం ప్రారంభంలో బాలి ద్వీపానికి ప్రవేశ ద్వారం. 1917లో సంభవించిన భూకంపం వల్ల బాగా దెబ్బతిన్న ఈ చెక్కిన శిల్పం పునరుద్ధరణ పనుల్లో కొన్ని మార్పులు చేయడంతో సైకిల్ శిల్పంలోని వ్యక్తి అసలు స్థానంలో లేడనిపిస్తుంది. పునరుద్ధరణ సమయంలో మునుపటి ఎంబాస్‌మెంట్‌కు మరింత పూల అలంకరణ జోడించబడిందని తెలుస్తుంది.
మహిషాసురమర్తినిలోని దుర్గాదేవిలో మరొక మూర్తిని కూడా ఇక్కడ చూడవచ్చు.
భారత మైనారిటీ వ్యవహారాల మంత్రిత్వ శాఖ

మైనారిటీ వ్యవహారాల మంత్రిత్వ శాఖ అనేది భారత ప్రభుత్వంలోని ఒక మంత్రిత్వ శాఖ. సామాజిక న్యాయం, సాధికారత మంత్రిత్వ శాఖ నుండి రూపొందించబడి 2006 జనవరి 29న ఎర్పాటుచేయబడింది. భారతదేశంలోని ముస్లింలు, సిక్కులు, క్రైస్తవులు, బౌద్ధులు, జొరాస్ట్రియన్లు (పార్సీలు), జైనులతో కూడిన మైనారిటీ మత సంఘాలు, మైనారిటీ భాషా వర్గాల కోసం కేంద్ర ప్రభుత్వ నియంత్రణ, అభివృద్ధి కార్యక్రమాలకు సంబంధించిన భారతదేశం మైనారిటీల కమిషన్ చట్టం,1992లోని సెక్షన్ 2(సి) ప్రకారం ఏర్పాటైన అత్యున్నత సంస్థ ఇది.
2017 సెప్టెంబరు 4న ముఖ్తార్ అబ్బాస్ నఖ్వీ మైనారిటీ వ్యవహారాల కేబినెట్ మంత్రిగా బాధ్యతలు స్వీకరించారు. నజ్మా హెప్తుల్లా క్యాబినెట్ మంత్రిగా ఉన్నప్పుడు అతను మైనారిటీ వ్యవహారాల సహాయ మంత్రిగా పనిచేశాడు. 2016 జూలై 12న నజ్మా హెప్తుల్లా రాజీనామా చేసిన తర్వాత, నఖ్వీకి మంత్రిత్వ శాఖ స్వతంత్ర బాధ్యతలు అప్పగించబడ్డాయి.
ఈ మంత్రిత్వ శాఖ విదేశీ వ్యవహారాల మంత్రిత్వ శాఖతో సంప్రదించి 1955 ఒప్పందంలో భాగంగా భాషాపరమైన మైనారిటీలు, భాషా మైనారిటీల కమిషనర్ కార్యాలయం, ఆంగ్లో-ఇండియన్ కమ్యూనిటీ ప్రాతినిధ్యం, పంత్-మీర్జా పరంగా పాకిస్తాన్‌లోని ముస్లిమేతర పుణ్యక్షేత్రాలు, భారతదేశంలోని ముస్లిం పుణ్యక్షేత్రాల రక్షణ, పరిరక్షణ బాధ్యతలు నిర్వర్తిస్తోంది. రాష్ట్ర వక్ఫ్ బోర్డుల నిర్వహణను నిర్వహించే సెంట్రల్ వక్ఫ్ కౌన్సిల్, ఇండియా చైర్‌పర్సన్ కూడా బాధ్యతగల మంత్రిగా బాధ్యతలు నిర్వర్తిస్తాడు. మైనారిటీ వ్యవహారాల మంత్రిత్వ శాఖ ప్రతి సంవత్సరం భారతదేశంలోని మైనారిటీ కమ్యూనిటీ విద్యార్థులకు మోమా స్కాలర్‌షిప్‌ను అందిస్తుంది. మోమా స్కాలర్‌షిప్ అనేది మైనారిటీ వ్యవహారాల మంత్రిత్వ శాఖ స్కాలర్‌షిప్ పథకం, ఆర్థికంగా బలంగా లేని, భారతదేశంలో ఉన్నత విద్యను అభ్యసించాలనుకునే మైనారిటీ కమ్యూనిటీలకు ఆర్థిక సహకారం ఇచ్చే లక్ష్యంతో ఇది ప్రారంభించబడింది. భారతదేశంలోని మైనారిటీ కమ్యూనిటీలలో ముస్లింలు, సిక్కులు, క్రైస్తవులు, బౌద్ధులు, పార్సీలు, జైనులు ఉన్నారు. స్కాలర్‌షిప్‌ను భారత ప్రభుత్వం రాష్ట్ర ప్రభుత్వంల ద్వారా విద్యార్థులకు అందజేస్తుంది. అండర్ గ్రాడ్యుయేట్, పోస్ట్ గ్రాడ్యుయేట్ కోర్సులకు స్కాలర్‌షిప్ ఇవ్వబడుతుంది.
భారత రాజ్యాంగం ప్రకారం భాషాపరమైన మైనారిటీలకు ప్రత్యేక అధికారిని నియమించబడుతాడు.
రాజ్యాంగ అధికరణ: 350బి.
మైనారిటీ వ్యవహారాల మంత్రి మైనారిటీ వ్యవహారాల మంత్రిత్వ శాఖకు అధిపతి, భారత ప్రభుత్వ క్యాబినెట్ మంత్రి.
Putlur Angala Parameshwari Amman Temple

Putlur Angala Parameshwari Amman Temple, also known as the Putlur Amman Temple, is a Hindu temple in Putlur, a village on the outskirts of Chennai, India. The temple is dedicated to the Hindu god Angala Parameshwari, an incarnation of Parvati, who is believed to have taken the form of a large anthill resembling a pregnant woman.
The temple is located in Ramapuram locality of Putlur, a village in Tiruvallur district of Tamil Nadu, around 38 km west of Chennai. The temple is 850 meters away from the Putlur railway station.
The main deity at the temple is known as Poongavanathu Amman. The goddess appears in the form of a natural anthill resembling a woman suffering from labour pain, lying with her mouth open. Owing to the presence of Shiva inside the sanctum sanctorum, the idol of Nandi is present in front of the sanctum instead of a lion found normally in a Devi temple, which is considered a rarity. There are shrines to Ganesh, Nataraja, Madurai Veeran, Subrahmanya, Dakshinamurti and the philosopher-saint Valluvar near the sanctum sanctorum. Nataraja is known by the name Thandavarayan. The sacred tree of the temple is a neem tree located in the outer corridor. Other shrines at the outer corridor include a sacred anthill and shrines of goddess Karumari, Ganesh, and Nagadevas (serpent deities) under the sacred tree. Devotees believe that worshiping the goddess fulfills their wish for a child.
Important festivals include Shivarathri, Masi Magam, the Fridays in the Tamil month of Aadi, and new moon days.
The temple had given rise to the name of the village "Putlur" meaning "the town of anthill" (from the Tamil term putru meaning "snake hole").
2014 Larkana temple attack

On 15 March 2014, a crowd of Muslims burnt a Hindu temple and a dharamshala in Larkana, Sindh, Pakistan, after unverified allegations of a Hindu youth desecrating a copy of the Quran.
According to police, few people saw burnt pages of Quran in a garbage bin near the home of Hindu man on the night of March 15. While there is another version which details the Hindu as tearing the Koran pages and throwing them down in the street. Immediately, a crowd of 200 had gathered outside the Hindu temple and attacked it. The home of the Hindu youth who was accused of burning the book was surrounded as well, which prompted the security forces to fire warning shots and teargas shells. Police further confirmed that the desecrators were taken into custody and the temple is only partly gutted, whereas the dharamshala was completely destroyed. Shops were then burnt in the bazaar and transport services were suspended. According to eyewitness accounts, policemen dressed the suspect Hindu in police uniform and whisked him away to safer location
In the southwestern province of Balochistan, police clashed with protesters angry at the blasphemy which resulted in injuries for two protestors and one policeman. In Usta Muhammad, four shops belonging to Hindus were set ablaze.
Curfew was imposed in the Jinnah Bhag and some other parts of the city after mob ran berserk. Police took the Hindu into custody and if he was to be found guilty of burning Quran, he would be punished. Three people have been arrested for vandalism, while member each from Hindu and Muslim community will serve as the observers for investigation. Local sources report that the alleged blasphemer had recently moved into house rented from Muslim family and had mistakenly burnt the book. As a result of tension related to this blasphemy accusation, Holi celebrations were called off in many locations for security purposes.
While additional contingents of police and rangers were deployed in the affected areas, pillion riding on bike has been banned.
Muslim community leaders asserted that Islam does not allow for violence and claimed it as work of mischievous people. Hindu leaders said that if the suspect is guilty, then he should be punished. Pakistan Prime Minister Nawaz Sharif has asked the Sindh Government to take steps to protect minorities and expressed profound grief on the incident. Larkana's Hindu Panchyat President Kalpana Devi expressed her shock and sorrow over the incident. "I strongly condemn the desecration of the Holy Quran and demand the accused be punished if he really has committed [blasphemy]".
Bomba (utensílio)

A bomba como utensílio doméstico é um dispositivo usado para beber o mate ou chimarrão, bebida quente típica muito apreciada na América do Sul, principalmente na Argentina, Uruguai, Paraguai e sul do Brasil e ainda o tereré, variação da bebida preparada com água fria ou gelada, ou alguma outra bebida.
As bombas em geral são feitas de metal, as tradicionais eram confeccionadas em prata ou alpaca, algumas com detalhes em ouro. Mais recentemente tem se utilizado o inox, por ser mais higiênico e até mesmo o vidro temperado. Com formas e tamanhos variados, as bombas sempre mantêm a característica básica de ser composta por um canudo com filtro, podendo ou não ser desmontável para limpeza.
Os povos nativos das américas faziam uso de bebidas feitas com folhas fragmentadas em infusão, que eram depositadas em algum recipiete, normalmente um pedaço de porongo para o consumo. Do porongo, posteriormente se desenvolveu a cuia. Esse tipo de bebida tornou-se comum nas américas, e podia ser tomada de várias formas, sendo que em uma delas, a bebida era sorvida através de um canudo chamado tacuapi, feito de taquara ou outro material oco, com uma das extremidades com furos ou um trançado de fibras, que servia de filtro, assim deixando passar apenas o líquido. Em outra variação, um objeto semelhante era utilizado apenas para separar as folhas do líquido, que era bebido diretamente na cumbuca.
Apesar do senso comum apontar como a bomba ter surgido juntamente com o chimarrão, nas missões jesuíticas, o utensílio pode ter suas origens antes mesmo do contato dos espanhóis com os nativos do Prata. Não há, entre os historiadores, unanimidade sobre a origem da bomba, visto que alguns povos já a utilizavam, até mesmo feita de prata, antes mesmo do chimarrão se popularizar.
Bomba borboleta

Uma Bomba borboleta (Sprengbombe Dickwandig 2 kg ou SD2) era uma bomba de fragmentação alemã de 2 quilogramas usada por Luftwaffe durante a Segunda Guerra Mundial. Ela foi chamada dessa forma devido a sua cobertura metálica cilíndrica que quando aberta dá a bomba a aparência superficial de uma grande borboleta. Seu design é bem distinto e fácil de reconhecer. Bombas SD2 não foram lançadas individualmente, mas empacotadas em containers contendo entre 6 e 108 unidades.
Bomba esponja

Bombas esponja (do hebraico פצצת ספוג "pitsetsat tsfog") são dispositivos especializados projetados para vedar túneis. São bombas químicas não explosivas que liberam uma explosão repentina de espuma em expansão que endurece rapidamente e são pequenas o suficiente para serem colocadas por indivíduos.
As bombas 'esponja' foram desenvolvidas pelas Forças de Defesa de Israel (IDF) para abordar a guerra nos túneis palestinos na Faixa de Gaza.
Alojadas em um recipiente plástico, as bombas possuem uma divisória metálica que separa dois líquidos. Depois que a partição é removida, os líquidos se misturam e o dispositivo é colocado em seu alvo por um indivíduo ou lançado.
Em 2021, testes de bombas esponja foram conduzidos pelas IDF em túneis simulados.
Durante os testes iniciais destas bombas, descobriu-se que a emulsão líquida era perigosa para trabalhar quando mal manuseada – alguns soldados israelitas perderam a visão.
O uso de espuma pegajosa em aplicações militares e de defesa não é sem precedentes. O Corpo de Fuzileiros Navais dos Estados Unidos e o Exército dos Estados Unidos teriam usado fluxos de espuma como ferramentas não letais para controle de multidões ou contenção de combatentes hostis.
Jägermeister

Jägermeister (aka Organizer) é uma bebida composta de 56 ervas, frutas, raízes e temperos produzida na Alemanha desde 1935. É o nono destilado mais consumido no mundo. A sua origem é registrada durante o período das guerras mundiais entre 1917 e 1945, na qual a bebida era produzida por caçadores alemães, dentre os ingredientes estão diversas ervas, frutas, raízes e temperos. Reza a lenda que os caçadores davam a bebida aos animais antes do abate, para acalmá-los e dar sabor à carne, entretanto dizem as más línguas que as esposas dos caçadores faziam isso com os caçadores. Ao contrário da lenda urbana, sangue de alce ou cervo não fazem parte da composição da bebida.
Sua versatilidade proporciona as mais variadas combinações, sendo o mais famoso no mundo inteiro o "JägerBomb", em que se deixa cair um shot de Jägermeister num copo de cerveja.
Segundo o site oficial da Jägermeister, foi o filho de Wilhelm Mast, Curt Mast, que trouxe o comércio de vinagre da família a um outro patamar, seguindo em uma direção diferente. Alguns anos se passaram ao ponto de ter a proeza de aperfeiçoar a combinação de 56 ingredientes botânicos da bebida. Nos dias atuais, existe uma estátua de pedra, um busto, que imortaliza a contribuição do fundador.
A origem da imagem da marca vem da história de Santo Huberto, um caçador medieval que, numa de suas caçadas em plena Sexta-feira Santa, encontrou um cervo com uma cruz entre os chifres e com a voz de Deus lhe chamando a conversão, o que se deu logo em seguida, tornando-o amplamente venerado na Idade Média após sua morte.
Piercing nos lábios genitais

O piercing nos lábios genitais é um tipo de piercing genital feminino. Este piercing pode ser colocado ou através dos pequenos lábios ou dos grandes lábios. Eles são um dos piercings genitais mais simples e mais comuns feitos em mulheres, e são frequentemente feitos em pares simétricos. Como todos os piercings genitais, dependendo da jóia e da localização, eles podem proporcionar estímulo adicional a um ou a ambos os parceiros durante a relação sexual.
Há pouca evidência direta da prática pré-contemporânea dos piercings labiais, fora dos relatos anedóticos do uso destes piercings como instrumentos de castidade. Como muitos piercings genitais, a origem contemporânea dos piercings labiais reside na cultura sadomasoquista que deu origem ao ressurgimento do piercing corporal na sociedade contemporânea. Na prática contemporânea, estes piercings com frequência, simplesmente ocupam uma função decorativa, ao invés de uma puramente sexual.
Este piercing exerce uma função proeminente no romance erótico francês, Histoire d'O. A heroína, O, tem uma cicatriz de piercing através de um lábio, um anel de aço inoxidável que é inserido. Outro anel é ligado a ele, e para este, um disco de metal identificando informação nele, incluindo o nome de seu Mestre, o misterioso Sir Stephen.
A cicatrização de piercings nos grandes lábios é mais lenta do que nos pequenos lábios, dependendo da anatomia do indivíduo. Eles também tendem a ser mais dolorosos porque há mais tecido para o piercing atravessar. O alongamento dos lábios menores ocorre em muitos caos devido relativamente a alta elasticidade do tecido, enquanto que os piercings dos grandes lábios são muito menos suscetíveis de se fazerem desse modo.
Quase todo tipo de jóia pode ser encontrados nos piercings nos pequenos lábios, embora anéis sejam as joias mais frequentemente usadas, ambas como uma jóia inicial, e em uma base de longo prazo. Ambos os tipos de piercings labiais podem ser alongados para acomodar jóias largas; o uso de jóias pesadas nestes piercings pode ser uma forma de estimulação sexual temporária ou contínua. Ambos os tipos também podem ser alongados para acomodar jóias de estilo alargador.
As jóias usadas nos piercings nos lábios genitais podem ter um propósito de fetiche. Anéis ou outras jóias especializadas podem ser usadas para bloquear o acesso à vagina, como uma forma de infibulação de curto ou longo prazo não-cirúrgica. Outros instrumentos de castidade podem também ser usados em vez de fazer uso do piercing, algumas vezes incorporando cadeados.
South American Way

South American Way é uma canção de 1939, composta por Al Dubin e Jimmy McHugh, e gravada por Carmen Miranda e o Bando da Lua para a Decca Records. A música fez parte do musical da Broadway The Streets of Paris. A palavra belenguendém é uma variação de berenguendém, que significa balangandã. Carmen pronuncia "south" como "souse", que em inglês significa "embriagar-se", alterando o sentido da canção para "embriagado à moda americana", um erro fonético que divertia a plateia americana.
"South American Way" foi escrita especialmente para a revista musical The Streets of Paris. Carmen Miranda e o Bando da Lua adaptaram a composição para o ritmo brasileiro, e Aloysio de Oliveira escreveu os versos em português. A canção se tornou muito popular nos Estados Unidos.
O virtuosismo do instrumentista Aníbal Augusto Sardinha, o "Garoto", chamou a atenção dos americanos, que destacavam seu nome junto ao de Carmen e o Bando da Lua. Oswaldo Gogliano, o "Vadico", pianista, arranjador e maestro, parceiro de Noel Rosa, fazia parte da equipe de Carmen, sendo o responsável pelo piano que se ouve nas gravações.
Carmen Miranda apresentou a canção em sua primeira aparição em filme norte-americano, Down Argentine Way (título brasileiro: Serenata Tropical), produzido pela Twentieth Century Fox. Essa também foi sua primeira gravação para a Decca, em 29 de dezembro de 1939.
Bomba

Uma bomba é um dispositivo bélico, geralmente algum tipo de invólucro com material explosivo em seu interior, projetado para causar destruição quando ativado. A explosão da bomba pode ser controlada, geralmente por um relógio, um controle remoto ou algum tipo de sensor, geralmente de pressão (altitude), radar ou contato. A palavra vem do grego βόμβος (bombos), um termo onomatopeico com um significado semelhante a "bum" em português.
Bomba suja

Bomba suja (do inglês dirty bomb) é uma arma radiológica especulativa que combina material radioativo com explosivos convencionais. O objetivo da arma é contaminar a área em torno da explosão com material radioativo. No entanto, não deve ser confundida com uma explosão nuclear, como uma bomba de fissão, que através da liberação de energia nuclear produz efeitos muito além do que é possível atingir através da utilização de explosivos convencionais.
Apesar de ser um dispositivo de dispersão radiológica, que se destina a dispersar material radioativo sobre uma grande área, uma bomba que usa explosivos convencionais e produz uma onda de choque seria muito mais letal para as pessoas do que um perigo representado pelo material radioativo que pode ser misturado com o explosivo.
Em níveis criados a partir de fontes prováveis​​, não haveria radiação suficiente para causar doença grave ou morte. Uma explosão de teste e cálculos posteriores feitos pelo Departamento de Energia dos Estados Unidos descobriram que, ao assumir que nada fosse feito para limpar a área afetada e que as pessoas permanecessem na área afetada por um ano, a exposição à radiação seria "bastante elevada", mas não fatal. Uma análise recente de Cinza nuclear do desastre de Chernobil confirma isso, mostrando que o efeito em muitas pessoas na área circundante mais afastada foi quase insignificante.
Tendo-se em vista que uma bomba suja provavelmente não cause muitas mortes por exposição à radiação, muitos não a consideram como uma arma de destruição em massa. Sua finalidade presumivelmente seria criar um impacto psicológico, não físico, por pânico em massa e terror. Além disso, a contenção e a descontaminação de milhares de vítimas, bem como a descontaminação da área afetada, poderia exigir tempo e gastos consideráveis​​, tornando as regiões afetadas parcialmente inutilizadas, o que causaria danos econômicos ao país alvo.
Bombas

Bombas is an apparel brand. The company originally sold socks and began selling T-shirts in 2019. For every item purchased, a clothing item is donated to a homeless shelter or homelessness-related charity.
Bombas launched in 2013, after founders Randy Goldberg and David Heath learned that socks are the most requested clothing item in homeless shelters. They established the brand’s mission to donate one pair of socks for every pair purchased.
The company first received funding in 2013, raising nearly $145,000 through the crowdfunding website Indiegogo. A year later, the company raised $1 million in seed funding from friends and family. The founders appeared on a September 2014 episode of ABC’s Shark Tank and secured a deal with Daymond John, with John providing $200,000 for 17.5% of the company. In 2018, the company exceeded $100 million in revenue.
By April 2020, Bombas had donated 35 million pairs of socks.
In June 2020, Bombas released a collection of socks for which the company would donate an apparel item to a charity supporting LGBT youth for each item purchased. As of October 2023, they’ve done $1.3 billion in retail sales.
In 2024, it was announced that Bombas would participate as one of the brand partners in the merchandising campaign for the upcoming first film of the two-part film adaptation of the musical Wicked for Universal Pictures.
Official Bombas Site
Good Morning America feature
Valparaíso (Antioquia)

Valparaíso es un municipio de Colombia, localizado en la subregión Suroeste del departamento de Antioquia. Limita por el norte con los municipios de Fredonia y La Pintada, por el este con el departamento de Caldas, por el sur con el municipio de Caramanta y por el oeste con el municipio de Támesis.
Valparaíso era tierra indígena. En sus comienzos estuvo habitada por tribus de nombre Caramanto, derivadas de la gran familia de los catíos, las cuales huyeron de estas comarcas del suroeste de Antioquia bajo el fuego de los conquistadores. Más precisamente su primeros pobladores fueron tribus Cartama, descendientes de los citados Caramanto. Estas tribus, todas al parecer, guerreros y no guerreros, abandonaron el territorio a la llegada de los españoles.
Un poco antes de 1864, el pequeño caserío situado en esta comarca había recibido el nombre de El Hatillo. Poco más adelante, José María Ochoa rebautizó el poblado con el nombre actual, Valparaíso, en memoria de la ciudad chilena de igual nombre. Aquel año, la Asamblea de Antioquia crea el municipio con la misma denominación.
La primera capilla de Valparaíso la construyó un sacerdote de Caramanta, quien iba al caserío a celebrar misa cada quince días. En 1919 un incendio acabó con esa vieja iglesia de madera que fue reemplazada por otra, que para colmo quedó destruida nuevamente en un terremoto en 1961.
Valparaíso vive de la agricultura. En la actualidad, se están cambiando los cultivos de café por mora, cardamomo, espárragos y heliconias o platanillos. La ganadería también es una forma de subsistencia, y hay quienes saben cómo sacarle el mejor provecho a cada vaca con productos como la Gelatina de Pata, que es uno de los productos tradicionales de la región.
Si alguien quisiera estudiar el municipio de Caramanta, vería como, en 1825, Gabriel Echeverri, Alejo Santamaría y Juan Uribe Mondragón adquirieron tierras baldías de las regiones conocidas hoy con ese nombre, Caramanta, comprometiéndose a fundar poblaciones en la región. Así, en 1834 Juan Uribe Mondragón y sus herederos se quedaron con el territorio que hoy corresponde a Valparaíso.
Se comunica por carretera con los municipios de Fredonia, Santa Bárbara, Caramanta y Támesis.
Nombres antiguos del municipio: El Hatillo y El Paraíso. Comunidades indígenas: Comunidad Emberá Chamí, que habita la vereda La Graciela a 4 km de la cabecera municipal.
Aparte de su Cabecera municipal. Valparaíso está compuesto con las siguientes veredas:
La Placita, Comuna La Virgen, La Paz, Playa Rica, La Miel, El Libano, San José, El Pescadero, La Bocana, Parcelacion Montenegro, La Graciela, Mallarino, Santa Ana, El Bosque, El Guayabo, La Aurora, La Meseta, Machonta, Las Sardinas, La Barca, La Fabiana, Itima.
Población Total: 6 498 hab. (2018)​
Alfabetismo: 85.9% (2005)​
Según las cifras presentadas por el DANE del censo 2005, la composición etnográfica​ del municipio es:
Clásico porteño centenario

El Clásico porteño centenario fue la edición número 97 del Clásico porteño por Primera División, y 151 en total. El encuentro fue disputado el día 15 de octubre de 2016 por la novena fecha del Torneo de Apertura de 2016. Este partido fue jugado en el año en que se cumplían 100 años desde el primer encuentro disputado por ambos en la historia, que data del 14 de mayo de 1916, por ello se adoptó el nombre de «Clásico Porteño Centenario» para la ocasión. El ganador del encuentro fue Everton de Viña del Mar, que derrotó como visitante por 1-0 a Santiago Wanderers, lo que estiró su racha frente al cuadro porteño a 4 años invicto, y cortó una racha de 36 años sin vencerlo en el Estadio Elías Figueroa Brander por partidos de Primera División.​​​
Ambos elencos se habían enfrentado por última vez en la fase de grupos de la Copa Chile 2015, donde el partido que debía ser jugado en el Estadio Sausalito fue suspendido debido a incidentes previos al encuentro.​ El partido jugado en el Estadio Elías Figueroa fue triunfo por 3-1 para los 'ruleteros'. El duelo suspendido fue reanudado el 5 de agosto, encuentro que terminó 1-1, y que definió el paso de Everton a la segunda fase, y la eliminación de los porteños.​
En el Torneo de Apertura, Wanderers venía de vencer a la Universidad de Concepción por 2-0, y estaba en una expectante 4.ª posición en la tabla.​ Everton por su parte venía de una pobre campaña, la cual terminó en el despido de su técnico Héctor Tapia y la posterior contratación de Pablo Sánchez para revertir la situación, el cambio se vio reflejado en la contundente victoria ante Audax Italiano por 3-0, sin embargo a pesar de la victoria, venía como colista absoluto del torneo.
Además como anécdota, Wanderers no había sufrido derrotas en el Estadio Elías Figueroa Brander ante los 'ruleteros' hace 36 años por partidos de Primera División. La última vez que los viñamarinos habían derrotado a los 'caturros' en Valparaíso en esa instancia había sido el 14 de septiembre de 1980, encuentro en que triunfaron por 2-1. Sin embargo, recientemente los 'oro y cielo' venían con un registro de 5 victorias y 1 empate en los últimos 6 partidos disputados frente a su rival, siendo su última derrota el 29 de septiembre de 2013.
El Heraldo (Valparaíso)

El Heraldo fue un periódico chileno publicado en Valparaíso entre 1888 y 1953.
Fue fundado el 2 de enero de 1888 por Enrique Valdés Vergara,​ siendo uno de los pocos periódicos —junto con La Unión— que lograron subsistir en Valparaíso en el siglo XIX frente a la influencia de El Mercurio de Valparaíso. En sus inicios se destacó por su posición a favor de la estabilidad de la moneda y de la conversión metálica.​ Fue opositor al gobierno de José Manuel Balmaceda.​
Tenía su enfoque en la información comercial, incluyendo un suplemento con información sobre la importación y exportación de productos y el cambio bancario.​ Entre 1880 y 1881 publicó un folletín literario.​ En 1918 redujo su extensión, centrándose en información judicial. Fue publicado hasta el 5 de agosto de 1953.​​
Hotel Sutherland House

El Hotel Sutherland House es un hotel boutique ubicado en la Avenida Alemania aledaño a la zona típica de conservación histórica de Valparaíso, Chile, en una casona cuya data de construcción es de 1850, con un estilo arquitectónico vernáculo, en pleno Cerro Alegre.
El Hotel ofrece en todas sus habitaciones una vista sobre la ciudad y la bahía de Valparaíso.​ Durante el 2009, se realizaron obras de habilitación para transformar el inmueble en un moderno establecimiento hotelero, conservando el estilo arquitectónico original.​
El hotel fue inaugurado el 6 de diciembre de 2010​ con la presencia del secretario regional ministerial de Economía, Mauricio Silva, del alcalde Valparaíso, Jorge Castro, del director regional de Corfo, Víctor Fuentes​ y del obispo de Valparaíso, Monseñor Gonzalo Duarte.
El hotel Sutherland House debe su nombre a George Sutherland, quien llegó a Chile en 1861, desde el Moray House Training College de Edimburgo, Escocia, para colaborar con Peter Mackay en el The Valparaiso Artizan School, en la tarea de educar a los hijos de las familias británicas que trabajaban en Valparaíso.​
Con posterioridad, ambos educadores y el pintor Thomas Somerscales se separan por diferencias religiosas de ese colegio, iniciando en 1877 el The Mackay and Sutherland School. La sociedad educacional de Mackay & Sutherland en el año 1882 compró al Banco de Valparaíso los terrenos donde se encuentra el actual Hotel Boutique Sutherland House, el cual sirvió en la época como rectoría del establecimiento. En el año 1893, George Sutherland adquiere los derechos de la propiedad como único dueño.
A la muerte de Mackay; Sutherland y el nuevo profesor George Robertson deciden renombrar al colegio como The Mackay English School, como homenaje póstumo.
Actualmente, a un costado del acceso principal a la sede de The Mackay School en Reñaca, Viña del Mar, se pueden observar los bustos de tres personalidades de gran importancia para el desarrollo de esa institución. Se trata de los profesores Peter Mackay, George Sutherland y George Robertson.
Roberto Hernández Cornejo

José Roberto Hernández Cornejo (Melipilla, Chile; 18 de diciembre de 1877-Valparaíso, Chile; 11 de enero de 1966), fue un periodista, historiador y bibliófilo chileno. Su interés fue siempre la investigación de noticias poco conocidas del pasado, para escribir crónicas históricas locales.
Nació en Melipilla, el 18 de diciembre de 1877. Fue el segundo de los 16 hermanos nacidos del matrimonio conformado por Wenceslao Hernández y Natalia Cornejo. Hizo sólo dos años de estudios primarios; de ahí en adelante continuó profundizando sus conocimientos como autodidacta. Se inició a los diecisiete años en distintos periódicos de Melipilla, entre ellos La Constitución, El Deber y La Unión.
Llegó a Santiago en marzo de 1902. Allí conoció Miguel León Prado, Pedro Subercaseaux y Pedro Belisario Gálvez, quien lo incorporó al diario El Chileno, en la época en que su director y dueño era Enrique Delpiano. Compartió tertulias culturales con Augusto Orrego Luco, Julio Vicuña Cifuentes, Enrique Matta Vial y otros. Cubrió sesiones del Parlamento, frecuentó el Teatro Municipal. Utilizó las páginas de El Chileno para difundir obras literarias nacionales, al mismo tiempo que participaba en campañas editoriales y reclamos de justicia ante la autoridad.
Tras el terremoto de Valparaíso en 1906, a los 29 años, asumió la dirección de El Chileno de Valparaíso. Desde esta ciudad bullente de actividad cultural y comercial, informó hechos y revueltas, como la matanza de Santa María de Iquique.
Desde el 1 de julio de 1915 y hasta 1954, se integró como redactor de crónicas al diario La Unión de Valparaíso, en los tiempos en que Egidio Poblete era su director. Este período, fue extraordinariamente fértil en estudios, artículos y publicación de libros. En 1917 se incorporó a la Biblioteca Pública Departamental N° 1 de Valparaíso, actual Biblioteca Santiago Severín, donde se desempeñó como subdirector jefe y luego como conservador hasta su jubilación en 1953.
Roberto Hernández fue miembro correspondiente a la Real Academia de la Historia de Madrid (1921); de la Academia Chilena correspondiente de la Real Academia Española (1940) y, miembro honorario de Academy of American Franciscan History de Washington (1953).
Roberto Hernández Cornejo falleció a los 89 años de edad, en su casa de Playa Ancha, Valparaíso, el 11 de enero de 1966.
Actualmente, sus descendientes formaron una Fundación (enlace roto disponible en Internet Archive; véase el historial, la primera versión y la última). encargada de la difusión de su obra y conservación de su archivo que se encuentra dividido entre la Fundación, la Pontificia Universidad Católica de Valparaíso​ y la Universidad de Tarapacá.​
Entre sus principales obras se encuentran:
Octodon lunatus

El degú costino o degú luna (Octodon lunatus), es una especie de roedor del género Octodon de la familia Octodontidae. Habita en el borde oeste del Cono Sur de Sudamérica.
Esta especie fue descrita originalmente en el año 1943 por el zoólogo estadounidense Wilfred Hudson Osgood.​
La localidad tipo es: Olmué, Provincia de Valparaíso (Región de Valparaíso), Chile.
En la década de 1980 fue propuesta para este taxón una consideración subespecífica dentro de Octodon bridgesi.​
Este roedor es un endemismo del centro de Chile. Se distribuye en áreas montañosas costeras de la Región de Coquimbo y de las provincias de Valparaíso, Aconcagua (ambas de la Región de Valparaíso), entre las latitudes de 31°30'S y 35°S.​
Según la organización internacional dedicada a la conservación de los recursos naturales Unión Internacional para la Conservación de la Naturaleza (IUCN), al tener una distribución poco extendida, no vivir en áreas protegidas y sufrir de la amenaza que representa la pérdida de hábitat por pastoreo de ganado y por las expansiones urbana y agrícola, la clasificó como una especie “casi amenazada” en su obra: Lista Roja de Especies Amenazadas.​
María Dolores Muñoz

María Dolores Muñoz Rebolledo (27 de enero de 1953, Concepción) es una arquitecta chilena y una de las precursoras en estudios académicos sobre patrimonio arquitectónico chileno.​​Se especializa en las áreas de proceso urbanos, análisis de paisajes y patrimonio.​
Dolores se tituló de arquitecta por la Universidad del Bío-Bío en 1983 y se doctoró en arquitectura y patrimonio por la Escuela Técnica Superior de Arquitectura de Madrid.​
Siendo estudiante universitaria, fue distinada en la primera Bienal de Arquitectura de Chile en 1979, en la V Bienal de 1985 y doble distinción en la bienal de 1987 con los libros Premios Nacionales de Arquitectura 1969-1985 y Estructura Urbana y Gráfica Estelar.​
Dolores se convirtió en la primera mujer exalumna en ser nombrada docente en la Universidad del Bío-Bío,​ heredera de la cátedra de Historia y Teoría de su maestro Rodulfo Oyarzún Philippi, Premio Nacional de Arquitectura 1974, y la única mujer en el equipo fundacional de la carrera de Arquitectura de la Facultad de Arquitectura, Urbanismo y Geografía de la Universidad de Concepción.​​
Fue presidenta del Comité de Patrimonio de la Delegación Zonal de Concepción y también se ha desempeñado en el ámbito académico como profesora de la cátedra de Historia y Teoría de la Arquitectura en la Universidad del Bio-Bío, dirigiendo más de 140 tesis sobre historia y patrimonio.​
En su labor profesional destaca por la participación en estudios y proyectos patrimoniales para importantes instituciones nacionales y extranjeras, destacando entre los últimos trabajos la Guía Patrimonial de Punta Arenas.​
Desde 2011 integra el Comité Científico Internacional del Forum Le Vie dei Mercanti, organizado por la Cátedra UNESCO Cultural Heritage, Landscape and Territorial Governance.​
En 2022 recibió el Premio Manuel Moreno Guerrero, otorgado por el Colegio de Arquitectos de Chile "al arquitecto o arquitecta que se haya destacado en su labor profesional en el ámbito de la valoración del patrimonio arquitectónico nacional.​​Ese mismo año fue postulada al Premio Nacional de Arquitectura.​​
En Chile ha desarrollado consultorías en La Serena, Valparaíso, Lota, Concepción, Aysén, Laguna San Rafael, Caleta Tortel, Punta Arenas y Tierra del Fuego.​