davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Ruta 68 (Chile)

La Ruta CH-68, conocida como Camino a Valparaíso, es una carretera chilena que abarca las regiones de Valparaíso y Metropolitana de Santiago, en el centro del país. La ruta se inicia en Santiago y finaliza en la ciudad de Valparaíso, teniendo la variante de Agua Santa —a 10 kilómetros antes de su fin el desvío hacia Viña del Mar. Corresponde a la concesión Vías Chile Ltda.
Ha tenido un gran impacto en la forma de vivir en gran parte de los chilenos, ya que une dos áreas urbanas muy populosas del país; el Gran Santiago y el Gran Valparaíso, convirtiéndola en la ruta terrestre más transitada de Chile.
Esta carretera cobra especial importancia en el período estival, año nuevo​ y fines de semana largos, dado el carácter turístico de la costa de la Región de Valparaíso, conocida como Litoral Central. A la altura de la comuna de Casablanca está ubicado el Santuario de Lo Vásquez, que moviliza a miles de fieles a pie por la carretera; por ello se corta el tránsito vehicular durante las celebraciones de la Virgen María, especialmente el día de la Inmaculada Concepción.​ Posee dos túneles: Lo Prado de 2886 m,​ construido en 1970,​ y el túnel Zapata, construido entre 1950 y 1955.​
Otros de los atractivos cercanos a la ruta son el Lago Peñuelas, cuya ribera sur es visible desde la carretera, la reserva nacional del mismo nombre, y una serie de viñas del valle de Casablanca.​
En el año 2019 se inauguró el sistema de telepeaje por el ministro de Obras Públicas Juan Andrés Fontaine.
Una serie de vías de comunicación caminera se comienza a construir por los españoles entre ellos, el Camino de las Cuestas que unía Santiago con Valparaíso partía de la calle San Pablo, pasaba por la cuesta Lo Prado, Curacaví y cuesta Zapata. Para financiar esta enorme construcción se instaló un peaje a la Salida de Valparaíso, por lo que este habría sido el primer servicio de peaje que se inauguró en Chile.​ Este camino fue comenzado a construir en 1795, bajo el Gobierno de Ambrosio O’Higgins, y fue inaugurado en 1802. Se le conocía también como Camino Real o Caracol.​ El arquitecto fue Joaquín Toesca.
La ruta ha sido el eje de comunicación natural entre Valparaíso y Santiago, cuando el medio de transporte se basaba en tracción animal y la ruta demoraba dos días.​
En 1937 entra en servicio el camino Santiago - Valparaíso por la cuesta Barriga, que desde 1955 permitía evitarla con el nuevo Túnel Zapata, En su inicio en Valparaíso el camino nace en la Avenida Santos Ossa, abierta en 1960. En 1970 se inaugura el Túnel Lo Prado, de 2.886 metros de longitud, ubicado entre los kilómetros 21 y 24 de la ruta, que permitía evitar la cuesta Barriga, y acortaba el viaje en al menos 45 minutos.​ Entre 1999 y 2003 la ruta fue convertida en autopista de doble calzada, con tercera pista de subida para vehículos pesados en las pendientes más pronunciadas. En 2019 inicia el funcionamiento del cobro de peaje automático (free flow) a través de 3 pistas especiales para ese cobro.​
Escara

Escara es una localidad y municipio de Bolivia, ubicado en la provincia del Litoral del departamento de Oruro.​​
La sección municipal fue creada por Ley de 26 de septiembre de 1963, durante la presidencia de Víctor Paz Estenssoro.​
Antiguamente, el municipio era el descanso para las caravanas de harneros que llevaban sal al valle denominado Jiscara, del cual proviene su nombre.​
El municipio limita al norte con la provincia de Sajama, al sur y oeste con el municipio de Esmeralda, al este con la provincia de Sud Carangas y al oeste con los municipios de Cruz de Machacamarca y Huachacalla. Presenta una topografía de altiplano, serranías y planicies. La elevación más importante es el cerro Qhamacha, con una altitud de 4600 m s. n. m. Su clima es frío, con temperaturas mínimas de -5 °C y máximas de 23 °C.​ Respecto a sus recursos hídricos, el río de mayor importancia es el Lauca, actualmente sin aprovechamiento. También cuenta con ojos de agua y vertientes.
La vegetación es básicamente de thola y forrajes como el pasto llorón y la paja brava. Su fauna silvestre está constituida principalmente por la vizcacha, conejo de campo, perdiz, golondrina y zorros.
Las principales actividades económicas de su población son la ganadería, la agricultura, el comercio y la artesanía. La ganadería está basada en la crianza de ovinos y camélidos, particularmente de llamas y alpacas. Esta actividad proporciona buenos ingresos a los pobladores por tener un mercado asegurado y una creciente demanda en las ferias locales.​ Muchos pobladores se dedican, por otra parte, a la cría y pesca de trucha.
Sica Sica

Sica Sica es una localidad y municipio de Bolivia, capital de la provincia de Aroma del departamento de La Paz al oeste de Bolivia. La mayoría de la gente se dedica a la agricultura y a la ganadería,​ al igual que a la pesca, por la presencia de numerosos ríos como el Kheto o la quebrada de Aroma, entre otros.​ Se encuentra 124 km al sudeste de la ciudad de La Paz al sudoeste de la Serranía de Sica Sica.
El municipio de Sica Sica se ubica en la provincia de Aroma del departamento de La Paz.
Tiene una superficie de 1.713 km² con tierras arenosas y franco-arenosas. Cuenta con un clima frío, con una temperatura anual de 9 °C promedio, y una precipitación pluvial en planicies y serranía de 380 mm y en cabecera de valle de 450 mm.
La región presenta un relieve que oscila entre los 4.700 y 3.100 m s. n. m.,​ con una altitud promedio de 3.850 m s. n. m.​ Presenta pisos ecológicos de planicies, serranías y cabeceras de valle.
La producción agrícola del municipio de Sica Sica está constituida por: patatas, oca, quinua, qañawa, cebada y pastos naturales. La ganadería de la región está conformada por el ganado vacuno criollo, llamas, alpacas y ovinos destinados para el consumo local.
La artesanía textil es otra actividad económica practicada por los pobladores, desarrollada en menor proporción, con tejidos como ponchos y frazadas.​
Según el censo nacional del año 1992, el municipio de Sica Sica contaba con una población de 19,582 habitantes.
Para el censo oficial realizado el año 2001, el municipio contaba con 26,818 habitantes.
Actualmente según el último censo oficial realizado en el año 2012, Sica Sica tiene una población de 31,312 habitantes.​
La población de la localidad de Sica Sica ha sido la siguiente:
Belén de Andamarca

Belén de Andamarca es una localidad y municipio de Bolivia, ubicado en la provincia de Sud Carangas del departamento de Oruro.​​ Fue creada como sección municipal por Ley de 13 de febrero de 1991, durante el gobierno de Jaime Paz Zamora.​
Belén de Andamarca limita al norte con la provincia de Carangas, al sur con la provincia de Ladislao Cabrera, al este con el municipio de Santiago de Andamarca y al oeste con la provincia del Litoral.
Su topografía se caracteriza por una planicie con bancos de arena surcada constantemente por vientos que van formando a menudo dunas donde sólo crece paja brava. El suelo es salino, intensidad que aumenta a medida que se acerca al lago Poopó.​ La región cuenta con canteras de piedra, arcillas y caolín.
La actividad agrícola en el municipio es limitada.​ La producción agrícola con cultivos de papa, quinua, cebada y haba es destinada en parte al consumo familiar. De esta actividad obtienen productos como el chuño, también destinado al consumo doméstico. Las familias y comunidades se dedican, asimismo, a la producción pecuaria basada en la cría de llamas, alpacas y ovejas, que les permite obtener productos como carne, pieles, charque y fibra los cuales son comercializados en las ferias locales.​
La artesanía es otra actividad muy practicada en la zona, sobre todo para la confección de ponchos, aguayos, chompas, sogas, costales, mantas y frazadas, destinadas tanto al uso familiar como a la comercialización.
Sus recursos turísticos, con volcanes apagados, las fuentes de agua mineral de Icharaque y otros atractivos, son aptos para el turismo de aventura.​
Belorado

Belorado is a village and municipality in Spain, belonging to the Province of Burgos, in the autonomous community of Castile-Leon. It has a population of approximately 2,100 inhabitants. It is also known for being a city in the Way of Saint James.
The municipality of Belorado is made up of six towns: Belorado (seat or capital), Avellanosa de Rioja, Eterna, Puras de Villafranca, Quintanaloranco, Loranquillo and San Miguel de Pedroso.
Belorado is known for the annual Feria Alfonsina festival. The village also attracts hikers along the Camino de Santiago trail from Najera.
In the town is the Church of Santa Maria.
42°25′N 3°11′W﻿ / ﻿42.417°N 3.183°W﻿ / 42.417; -3.183
Taboada Bridge

42°40′46″N 8°12′36″W﻿ / ﻿42.67944°N 8.21000°W﻿ / 42.67944; -8.21000
The Ponte Taboada (Galician language), Puente Taboada (Spanish language) or Taboada Bridge, is a 10th century Romanesque stone bridge over the river Deza in the Silleda Municipality on the Province of Pontevedra, Spain. The bridge is part of the Silver Way (Via de la Plata) of the Camino de Santiago
The bridge was built in the year 912 and joins the parish of Taboada from the Silleda Municipality, to which the bridge belongs, to the parish of Prado in the Lalin Municipality.
The Taboada bridge, also known as the Taboada Viejo (old) bridge, mistakenly called roman, is a Romanesque bridge that was part of the so-called Camino Real (Royal Way) that joined the cities of Santiago de Compostela and Ourense. The bridge most likely replaced other wooden bridges built on the same spot from which it took its name (Pons Tabulata). Upon the modification of the layout of the local roads in the second half of the XIX century, and after the construction of a newer nearby bridge (Puente de Taboada Nuevo, or New Taboada Bridge), the use of the old bridge has declined.
The bridge, an ashlar stone bridge, was built with a single half point arch and remarkable height. The bridge was built over two large boulders that reduce the width of the river to around 11 meters. The highest point of the arch stands some 9 meters over the river’s waterline. A double access ramp, of about 2.85 meters wide, built with stone slabs and stone pavers completes the design.
A few meters after crossing the bridge an inscription in Latin characters on a deteriorated nearby large boulder reads: “LaVORABERVNT isTA PONTE In ERA DCCCCL eT FVIT PERFECTA pRIDIE KL DS APIES”, which translates to “Worked on this bridge in the era of 950 and was finished the 31 of March.” The era of 950 corresponds to the year 912, its date of construction.
Currently, the main use of the bridge is for pilgrims, walking the Via de la Plata (Silver Way) of the Camino de Santiago.
Walias Band

Walias Band (sometimes spelled Wallias Band; Amharic: ዋሊያስ ባንድ) were an Ethiopian jazz and funk band active from the early 1970s until the early 1990s. Formed by members of the Venus Band, Walias backed up many prominent singers with a hard polyrhythmic funk sound influenced by western artists like King Curtis, Junior Walker and Maceo Parker. In 1977 they recorded one of the few albums of Ethiopian instrumental music in collaboration with vibraphonist Mulatu Astatke, whose role as a bandleader and composer was also a major influence on Ethiopian popular music.
Walias formed in the early 1970s in Addis Ababa, where they were the house band for the upscale Hilton Hotel. A civilian curfew made it dangerous for clientele visiting the hotel lounge to leave after 11:00 PM, and Walias would end up playing two or three sets until 6:00 AM the next day. The group's first album, Tezeta, was released in 1975 on their own Ethio Sound label. In 1981 Walias became the first modern Ethiopian band to travel to the United States, playing on a tour with singer Mahmoud Ahmed primarily to audiences of Ethiopian refugees. Rather than returning to Ethiopia under its dictatorship, four members of Walias—Girma Bèyènè, Mogès Habté, Mèlakè Gèbrè and Hailu Mergia—stayed in the U.S. and formed a new group called Zula Band. Mergia took work in Washington DC driving a taxi cab, often practicing in his cab while waiting for fares at the airport, and released solo cassette tapes of traditional Ethiopian music played on analog synthesizer, electric piano and accordion. Meanwhile, the members of Walias who returned to Ethiopia—Yohannes Tèkola and Tèmarè Harègou—continued to play together under the Derg dictatorship for another decade.
In the late 1990s Walias Band found a wider audience in the west when the French label Buda Records reissued much of the group's music on the Ethiopiques series of compact discs. Their instrumental "Musicawi Silt" became a popular dance number and has been covered by a number of artists. Not much else of Walias' music was known in the West until African music cassette collector Brian Shimkovitz found a Walias Band tape while traveling in Ethiopia. After hearing it, Shimkovitz found keyboardist Hailu Mergia's phone number on the Internet, called him up, and arranged an official re-release of Walias Band's music.
The Walias Band's name derives from the walia ibex, an endangered species of the Capra genus native to the mountains of Ethiopia. They share no members with the similarly named Ibex Band who also backed up Mahmoud Ahmed during the same epoch.
Mulatu Astatke played vibraphone on Walias Band's 1977 album Tche Belew.
Vocalists that Walias worked with included Getachew Kassa, Mahmoud Ahmed, Woubishet Fisseha, Alemayehu Borobor, Seyoum Gebreyes, Netsanet Mellessè and Tilahun Gessesse.
Lake Afrera

Lake Afrera (in Italian Lake Giuletti) is a hypersaline lake in northern Ethiopia. Located in Kilbet Rasu, Afar Region, it is one of the lakes of the Danakil Depression. According to its entry in Lakenet, it has a surface area of 100 km (39 sq mi), although another source states the area is 125 km (48 sq mi). An unconfirmed report gives its depth as 160 m (525 ft); the lake is fed by underground streams.
It is also known as Lake Giulietti, the name Raimondo Franchetti gave it after the Italian explorer Giuseppe Maria Giulietti was slain by Afars southwest of the lake. Another name for this body of water is Lake Egogi (or Egogi Bad), which is the name L. M. Nesbitt's Afar guide gave it when the Italian explorer became the first European to see it in 1928.
The single island in Lake Afrera, Franchetti Island (also known as "Deset"), located in the southern part of the lake, is considered the lowest-lying island in the world.
Unlike other saline lakes in Ethiopia (e.g., Lakes Abijatta, Shala, and Chitu), the pH of Lake Afrera is low and in the acidic range. Although little studied, a few species of fish are hosted by Lake Afrera, including two endemics: Danakilia franchettii (a cichlid) and Aphaniops stiassnyae (syn. Lebias stiassnyae; a pupfish).
Rock salt has been mined at Lake Afrera, and the surrounding part of the Afar Depression, for centuries. Lt. Lefebvre recorded some of the hazards of mining salt from the Depression, which he heard from one of the miners himself:
More recently, the Ethiopian Mineral Resources Development Enterprise has established the existence of 290 million tons of salt at Lake Afrera alone. Some local companies used to produce salt from the lake by pumping the brine into artificial ponds for evaporation and subsequent precipitation.
Following the 2011 eruption of Nabro, the lake is contaminated with sulfuric acid, making the salt inedible.
The highly saline Lake Afrera fills a topographic depression in the northern Afar Rift at the offset between the southern tip of the Erta Ale volcanic ridge and the northern tips of the Alaita and Tat Ali ridges. Bathymetric profiles revealed ≈80 m deep canyon (minus ≈190 m below sea level) parallel to NNW normal faults exposed at the NE shore of the lake.
Banniel ar Stadoù-Unanet

Banniel Stadoù-Unanet Amerika (The American Flag e saozneg), lesanvet Stars and Stripes “stered ha bandennoù”, Old Glory “gloar kozh”, ha The Star-Spangled Banner, ar “banniel steredennaouet") zo warnañ, er c'honk, 50 steredenn evit pep hini eus an 50 stad zo er vro, ha trizek bandenn a-led, ruz ha gwenn a bep eil, da zegas soñj eus an 13 stad a savas ar vro.
Kemmet e vez an niver a steredennoù er c'honk hervez an niver a stadoù ezel. Niver ar bandennoù a van digemm avat, evit degas da soñj eus an 13 stad kentañ en em unanas evit sevel ar vro nevez.
Er penn kentañ ne oa eta nemet 13 steredenn ha 13 bandenn. Ne oa urzh ebet merket evit an 13 steredenn hag a bep seurt tresadennoù a c'hallent ober (steredennoù lakaet a-gelc'h, da skouer).
Roll sonaozadennoù John Philip Sousa

Setu amañ listenn peuzklok oberennoù ar sonaozour ha pennsoner stadunanat John Philip Sousa (1854-1932).
Bez' ez eus el listenn-mañ 134 zon-bale, 68 pezh kanet, 24 faltazienn, 22 don-dañsal, 15 operetenn, 14 fentigellenn, 11 heuliad, 9 fezh evit trompilhoù & taboulinoù, 4 digoradenn, 2 bezh evit sonadegoù ha 2 varzhoneg sinfoniel, eleze 305 oberenn en holl.
Le Trésor du Breton parlé

Le Trésor du Breton parlé – Éléments de stylistique trégorroise zo anv un hollad a bevar levr gant Jules Gros (1890-1992) diwar-benn ar brezhoneg evel ma vez komzet e Treger. N'eo ket evel ma vez komzet e Treger atav. Skarzhet eo bet ar stummoù fomp, fet, font, merkoù eus an amzer da zont, gant an embanner Emgleo Breiz.
List of companies of France

France is a country whose territory consists of metropolitan France in western Europe, as well as several overseas regions and territories. A member of the Group of 7 (formerly G8) leading industrialised countries, as of 2014, it is ranked as the world's ninth-largest and the EU's second-largest economy by purchasing power parity. With 31 of the 500 biggest companies in the world in 2015, France ranks fourth in the Fortune Global 500, ahead of Germany and the UK. According to the World Trade Organization (WTO), in 2009 France was the world's sixth-largest exporter and the fourth-largest importer of manufactured goods.
French companies have maintained key positions in the insurance and banking industries: Axa is the world's largest insurance company. The leading French banks are BNP Paribas and the Crédit agricole, ranking as the world's largest and sixth-largest banks in 2010 (by assets), while the Société Générale group was ranked the world's eighth-largest in 2009.
For further information on the types of business entities in this country and their abbreviations, see "Business entities in France".
This list shows firms in the Fortune Global 500, which ranks firms by total revenues reported before 31 March 2017. Only the top five firms (if available) are included as a sample.
This list includes notable companies with primary headquarters located in the country. The industry and sector follow the Industry Classification Benchmark taxonomy. Organizations which have ceased operations are included and noted as defunct.
French company law

French company law is the law governing corporations incorporated in France or under French corporate law.
In the wake of the French Revolution in 1791, the right to free registration for all private companies was proclaimed. There was a boom in registrations, but this was followed by a bust in 1793. The law was reversed until 1796 when the principle of free incorporation was established again.
The law was consolidated in Napoleon's Code de commerce of 1807 using a concession system. While previously public companies with special privileges were created by a special act of the state, the Code allowed the companies to be formed according to general company law rules. Specific state permission was still required. Article 33 recognised limited liability for members. The Code de commerce was applicable outside France in Baden and the Prussian Rhine province, and it came to serve as a model for all later European public company statutes. The first German public company statute was the Prussian Act of 1843, five years after the Prussian Act on railway enterprises of 1838. Under the Loi sur les Sociétés of 1867 France adopted a system for free registration of companies.
Future videography

American rapper Future has appeared in numerous music videos—as a lead artist, a featured artist, and cameo appearances. His first song to have an official music video was his first single "Tony Montana". Future subsequently starred in the music videos for songs such as "Honest", "Shit", "Move That Dope", "I Won", "Fuck Up Some Commas", "Where Ya At", "Low Life", "Used to This", "Mask Off", "You Da Baddest", "Jumpin on a Jet", "Life Is Good" and "Type Shit".
Robert Bonfils (French illustrator)

Robert Étienne Bonfils (1886-1972) was a French illustrator, painter and designer.
Robert Bonfils was born in Paris on 15 October 1886. In 1903, he enrolled in the École Germain Pilon, in 1905 at the École Nationale Supérieure des Arts Décoratifs and between 1906 and 1909 at the École des Beaux Arts.
Starting from 1909, Bonfils regularly exposed at the Salon d'Automne and from 1912 onward at the Salon des Artistes Décorateurs, then at Tuileries and in most expositions of painting and the graphic arts, in France and abroad.
Bonfils was among the organisers of the 1925 International Exposition of Modern Industrial and Decorative Arts in Paris, while also participating in the organisation of the Exposition of 1937.
He created theatre sceneries starting from 1913, and since 1915 textile designs, which were manufactured by Bianchini. Since 1918, he also designed tapestries. He created many illustrations for books and publications, such as the work he did for Francis Jammes' novel Clara d'Ellébeuse, in 1913.
Bonfils was in charge of conférences at the École des Arts Décoratifs. For thirty-two years, he was a professor at the École Estienne where he had studied himself.
Bonfils was created Chevalier de la Légion d'honneur in 1926, and Officier in 1938, by the French state.
خمیسو خان

استاد خمیسو خان (پیدائش: 1923ء — وفات: 8 مارچ 1983ء) پاکستان سے تعلق رکھنے والے نامور الغوزہ نواز تھے۔
خمیسو خان 1923ء کو گوٹھ گاجاموری،ٹنڈو محمد خان ضلع حیدرآباد، برطانوی ہندوستان (موجودہ پاکستان) میں پیدا ہوئے۔ وہ کتابی تعلیم تو حاصل نہیں کرسکے مگر انھوں نے اپنے زمانے کے مشہور الغوزہ نواز استاد سید احمد شاہ سے الغوزہ بجانے کی باقاعدہ تعلیم حاصل کی تھی جس کا مظاہرہ وہ شادی کی محفلوں اور مختلف عوامی مراکز پر کرتے رہتے تھے۔ جلد ہی انھیں ریڈیو پاکستان اور پاکستان ٹیلی وژن پر بھی اپنے فن کے اظہار کا موقع ملنے لگا جس کے باعث انھیں عالم گیر شہرت حاصل ہوئی۔
خمیسو خان کی الغوزہ نوازی میں ایک عجیب طرح کا سوز تھا۔ وہ مختلف راگ راگنیوں پر عبور رکھتے تھے۔ انھیں نہ صرف ملک بھر میں بلکہ افریقا، چین، امریکا، روس اور کئی دیگر ممالک میں بھی الغوزہ نوازی کا موقع ملا۔
حکومت پاکستان نے ان کے فن کے اعتراف میں انھیں 23 مارچ، 14 اگست، 1979ء کو صدارتی تمغا برائے حسن کارکردگی اور حکومت سندھ نے شاہ لطیف ایوارڈ عطا کیا۔
خمیسو خان 8 مارچ، 1983ء کو وفات پاگئے۔
بابا عبدالحق شاہوانی

براہوی شاعر
ان کا شروع میں نام بہادر خان تھا ولد حاجی عبد الغفور شاہوانی ، آپ 1911ء میں موضع حسنی دشت قلات میں پیدا ہوئے
دینی تعلیم اپنے والد صاحب سے حاصل کی مزید حصول علم کے لیے دار العلوم موضع کھوسہ ضلع جیکب آباد میں داخل ہوئے ۔ وہاں سے تعلیم مکمل کی ان کے استاد اور مدرسے کے مہتمم نے ان کا نام بہادر خان سے بدل کے عبد الحق کر دیا اور اسی نام سے شہرت ملی دینی تعلیم کے ساتھ ساتھ علم طب پر بھی عبور حاصل کیا ۔
تعلیم سے فراغت کے بعد کوئٹہ آ گئے اور لیویز میں بھرتی ہو گئے 1935ء میں لیویز سے استعفی دے دیا اور اپنے گاؤں آ کر مکتب قائم کر لیا اور بچوں کو قرآن پڑھانے لگے ۔ 1934ء میں ان کی شادی ہو گئی تھی اور اسی زمانے میں شاعری کی طرف رغبت ہوئی ان کا کلام عموما حمد و نعت اور اخلاقی اقدار پر مشتمل ہوتا تھا۔آپ بطور تخلص (بابا) استعمال کرتے تھے
بابا عبد الحق 6 ذیعقد 1403ھ بمطابق 16 اگست 1983ء کو وفات پائی ۔
ان کا شعری مجموعہ ان کے بھتیجے براہوئی ،بلوچی اور اردو کے معروف شاعر و ادیب اثیر عبدالقادر شاہوانی نے ترتیب دیا ۔ براہوئی اکیڈمی پاکستان نے 1992ء کو 65 صفحات پر مشتمل یہ کتابچہ ( کسر نا چاری ) کے نام سے شائع کیا تھا جس کی کتابت اس دور میں ڈاکٹر عبد الرشید آزاد نے کی تھی،
1983ء کی وفیات
شخصیات جو 1983ء میں فوت ہوئیں۔
مزید دیکھئے: 1983ء کی پیدائشیں
موریتس وین نیروپ

موریتس ولیم البرٹ وین نیروپ (پیدائش: 11 مئی 1983ء) | (وفات: 24 ستمبر 2008ء) ایک ڈچ بین الاقوامی کرکٹ کھلاڑی تھا۔ ایک دائیں ہاتھ کے بلے باز اور دائیں ہاتھ کے درمیانے درجے کے تیز گیند باز ، اس نے 2002ء سے 2006ء تک نیدرلینڈز کی قومی کرکٹ ٹیم کے لیے کھیلا اور اپنی موت سے کچھ دیر قبل ڈچ موسم سرما کے اسکواڈ میں شامل کیا گیا تھا۔ 1983ء میں کیپ ٹاؤن میں پیدا ہوئے، سابق ڈچ انٹرنیشنل کرکٹ کھلاڑی البرٹ وان نیروپ کے بیٹے، موریتس وین نیروپ پہلی بار نیدرلینڈز کے لیے انڈر 15 کی سطح پر 1996ء میں انگلینڈ میں لومبارڈ انڈر 15 چیلنج کپ میں کھیلے۔ انھوں نے 1999ء میں ڈچ انڈر 17 ٹیم کے لیے اور 1999ء سے 2001ء تک ڈچ انڈر 19 ٹیم کے لیے کھیلا۔ وین نیروپ 2006ء میں کام کرنے کے لیے کیپ ٹاؤن چلا گیا اور ایک مقامی کلب کے لیے کھیلنا شروع کیا۔
ان کا انتقال 24 ستمبر 2008ء کو ہوا۔ وہ شام کو ہالینڈ میں اپنے پرانے کلب کے کوچ ریان مارون کے ساتھ باہر گئے تھے۔ دونوں نے ایک ساتھ رات کا کھانا کھایا اور پھر جنوبی افریقی کرکٹ ٹیم کے ارکان کے ساتھ ایک نائٹ کلب میں وقت گزارا جن میں مبینہ طور پر گریم اسمتھ اور مارک باؤچر شامل تھے۔
نادم سیتاپوری

نادم سیتاپوری (پیدائش: 27 جنوری 1914ء– وفات: 18 مارچ 1983ء) اردو کے ممتاز ادیب، فلمی کہانی نویس، محقق اور ماہر غالبیات تھے۔
نادم کا اصل نام سید محمد اظہر تھا۔ نادم کی پیدائش سیتاپور کے قصبہ قضیارہ میں 27 جنوری 1914ء کو ہوئی۔
نادم سیتاپوری کی وفات 18 مارچ 1983ء کو کراچی میں بعمر 69 سال 1 ماہ 19 دن ہوئی۔تدفین قبرستان جامعہ کراچی میں کی گئی۔
نادم سیتاپوری کی تصانیف یہ ہیں:
آفتاب احمد (کرکٹ کھلاڑی، پیدائش 1983)

یہ صفحہ آفتاب احمد (کرکٹ کھلاڑی، پیدائش 1983) کے متعلق ہے، آفتاب احمد نام کی دیگر شخصیات کے لیے آفتاب احمد (ضد ابہام) ملاحظہ فرمائیں۔
آفتاب احمد (پیدائش: 6 مئی 1983) پاکستان کے سابق کرکٹ کھلاڑی ہیں۔ ان کا تعلق کراچی، سندھ سے ہے۔ آفتاب نے کراچی کی انڈر 19 کرکٹ ٹیم کے لیے 200-01 کے سیزن میں 16 برس کی عمر میں میچ کھیلے۔ آفتاب احمد نے فرسٹ کلاس کرکٹ کا آغاز 2002-03 کے سیزن میں کیا اور قائد اعظم ٹرافی میں پبلک ورکس ڈیپارٹمنٹ کی نمائندگی کی۔
ابھیلشا (1983 فلم)

ابھیلشا 1983 میں بنی ہندوستانی تیلگو - زبان کی فلم ہے ، جس کی ہدایتکاری کے فرائض اے کوونڈنڈرامی ریڈی نے انجام دیے اور کے ایس راما راؤ نے پروڈیوس کیا ۔ فلمی ستاروں چرن جیوی اور رادھیکا جبکہ راؤ گوپال راؤ اور گلاپوڈی ماروتی راؤ نے اہم کردار ادا کیے۔
ینداموری ویریندر ناتھ کے اسی نام کے ناول کی موافقت پر مبنی فلم، ایک ایسے نوجوان وکیل کے گرد گھومتی ہے جو ہندوستان میں سزائے موت ختم کرنے کی کوشش کر رہا ہے ، لیکن وہ خود قتل کے معاملے میں الجھ جاتا ہے۔
فل11 مارچ 1983 کو تھیٹر میں ریلیز ہوئی تھی اور یہ تجارتی سطح پر کامیاب تھی۔ اس فلم کو تامل میں دوبارہ ستاتھائی تھروتھنگل (1984) کے نام سے بنائی گئی۔ ایک ناول کی تطبیق ہونے کے باوجود ،فلم کا پلاٹ دو امریکی فلموں وہ شخص جس نے جرات کی (1946) اور معقول شک سے پرے (1956) سے حددرجہ مماثلت رکھتا ہے۔
آندھرا پتریکا کے وینکٹ راؤ نے ، 18 مارچ 1983 کو فلم پر جائزہ لکھتے ہوئے ، فلم کی کہانی اور مرکزی کرداروں کی اداکاری کی تعریف کی۔ انھوں نے کہا ، "چرن جیوی نے اپنے کردار میں جان ڈال د ، یہ کہنا مبالغہ آرائی نہیں ہے کہ وہ اداکاری کے معاملے میں بھی بلندیوں کو پہنچ جائیں گی۔" جائزہ نگار نے یہ بھی لکھا ہے کہ "اس طرح کی فلموں میں گانے کے تعارف سے اسکرین پلے متاثر ہوسکتاہے ،موسیقار کے صوتی گانے نوجوانوں کو متاثر کرسکتے ہیں۔"
فلم کو ابتدائی طور پر مدراس میں اپنے پریمیر کے دوران منفی آراء ملیں۔ ہدایتکار ریڈی اور قلمکار ینداموری جو اس وقت حیدرآباد میں تھے، انپنے فلمی کیریئرکے بارے میں پریشان رہے کیونکہ ان کے فلمی کیریئر کی کامیابی فلم کی کامیابی پر منحصر تھی جس کے بارے میں وہ فکر مند ر ہے۔
تاہم ، ریلیز کے بعد ، فلم کو تمام علاقوں میں مثبت رد عمل ملا اور یہ ایک تجارتی کامیابی ثابت ہوئی۔ ہدایت کار ریڈی نے رائے دی کہ فلم کی کامیابی نے کاسٹ اور عملے کے کیریئر کو فروغ دیا ۔
کرکٹ عالمی کپ 1983ء

کرکٹ عالمی کپ 1983ء (سرکاری طور پر پرڈینشل کپ '83 ) کرکٹ عالمی کپ ٹورنامنٹ کا تیسرا ایڈیشن تھا۔ یہ 9 سے 25 جون 1983ء تک انگلینڈ اور ویلز میں منعقد ہوا اور بھارت نے جیتا۔ ایونٹ میں8 ممالک نے شرکت کی۔ انگلینڈ، بھارت، پاکستان اور ویسٹ انڈیز نے سیمی فائنل کے لیے کوالیفائی کر لیا۔ ابتدائی میچ4 ٹیموں کے دو گروپس میں کھیلے گئے اور ہر ملک نے اپنے گروپ میں دوسرے سے دو بار کھیلا۔ ہر گروپ میں سرفہرست2 ٹیموں نے سیمی فائنل کے لیے کوالیفائی کیا۔
اس ٹورنامنٹ کے تمام میچ 60 اوورز فی اننگز پر مشتمل تھے اور روایتی سفید لباس اور سرخ گیندوں کے ساتھ اور سب دن کے وقت کھیلے جاتے تھے۔
1983ء کے عالمی کپ کا فارمیٹ 4 ٹیموں کا 1 گروپ تھا، ہر ٹیم ایک دوسرے سے دو بار کھیلتی تھی۔ اس کے بعد ہر گروپ سے سرفہرست دو ٹیمیں سیمی فائنل میں پہنچیں اور فاتحین فائنل میں د آگے بڑھے۔
8ٹیموں نے فائنل ٹورنامنٹ کے لیے کوالیفائی کیا (آئی سی سی کے 7مکمل ارکان، بشمول حال ہی میں مقرر کردہ مکمل رکن سری لنکا اور زمبابوے، جنھوں نے 1982ء کی آئی سی سی ٹرافی جیت کر کوالیفائی کیا)۔
اولڈ ٹریفورڈ کے مقام پر 22 جون کو پہلے سیمی فائنل میں انگلینڈ نے ٹاس جیت کر بیٹنگ کا فیصلہ کیا۔ انگریز بلے بازوں نے بلے کے کنارے کا کثرت سے استعمال کیا، کیونکہ محدود بھارتی باؤلنگ نے انگلینڈ کو 213 (آل آؤٹ، 60 اوورز) تک پہنچایا۔ گریم فاؤلر (59 گیندوں پر 33، 3 چوکے) نے سب سے زیادہ اسکور کیا اور کپل دیو نے 11 اوورز میں 35 رنز دے کر 3 ، مہندر امرناتھ اور راجر بنی نے دو دو وکٹیں حاصل کیں۔ جواب میں، یشپال شرما (115 گیندوں پر 61، 3 چوکے، 2 چھکے) اور سندیپ پاٹل (32 گیندوں پر 51 رنز 8 چوکوں کے ساتھ) نے نصف سنچریاں بنائیں، جس کے نتیجے میں بھارت نے اپنا ہدف 54.4 اوورز میں حاصل کر کے 6 وکٹوں سے جیت لیا۔ پچھلے ٹورنامنٹ کی رنر اپ پر فتح۔ موہندر امرناتھ (92 گیندوں پر 46، 4 چوکے، 1 چھکا) نے اپنی آل راؤنڈ کارکردگی کے لیے مین آف دی میچ کا ایوارڈ حاصل کیا، جس نے انھیں اپنی پہلے کی باؤلنگ (12 اوورز میں 2/27) کی کامیابی میں 46 رنز کا اضافہ کرتے ہوئے دیکھا.
فائنل میں بھارت نے ٹاس ہار کر ویسٹ انڈیز کے خلاف پہلے بیٹنگ کا کہا۔ صرف کرشنماچاری سریکانت (57 گیندوں پر 38) اور موہندر امرناتھ (80 گیندوں پر 26) نے کوئی خاص مزاحمت کی کیونکہ رابرٹس، مارشل، جوئل گارنر اور مائیکل ہولڈنگ نے بھارت کے سبھی بلے بازوں کو چیر دیا، گومز کی بھرپور حمایت کی۔ دم کی طرف سے حیران کن مزاحمت نے بھارت کو 183 (آل آؤٹ، 54.4 اوورز) بنانے کا موقع دیا۔ بھارتی باؤلنگ نے موسم اور پچ کے حالات کا بہترین استعمال کرتے ہوئے ویسٹ انڈیز کو 52 اوورز میں 140 رنز پر آؤٹ کر دیا، 43 رنز سے جیت کر کرکٹ کی تاریخ کا سب سے حیران کن اپ سیٹ مکمل کیا۔ یہ اب بھی عالمی کپ کے فائنل میں کامیابی کے ساتھ دفاع کرنے والا اب تک کا سب سے کم مجموعہ ہے۔ امرناتھ اور مدن لال نے تین تین وکٹیں حاصل کیں۔ ویو رچرڈز 28 گیندوں پر 33 رنز کے ساتھ ویسٹ انڈیز کے ٹاپ اسکورر رہے۔ امرناتھ سب سے زیادہ کفایتی بولر تھے، جنھوں نے اپنے 7 اوورز میں صرف 12 رنز دیے، جبکہ 3 وکٹیں حاصل کیں اور انھیں ان کی آل راؤنڈ کارکردگی پر ایک بار پھر مین آف دی میچ کا ایوارڈ دیا گیا۔ 1983ء میں کوئی 'مین آف دی سیریز' نہیں ملا۔
1983

1983 (MCMLXXXIII) was a common year starting on Saturday of the Gregorian calendar, the 1983rd year of the Common Era (CE) and Anno Domini (AD) designations, the 983rd year of the 2nd millennium, the 83rd year of the 20th century, and the 4th year of the 1980s decade.
1983 saw both the official beginning of the Internet and the first mobile cellular telephone call.
Mohsin Khan (cricketer)

Mohsin Hasan Khan (Urdu: محسن حسن خان; born 15 March 1955) is a Pakistani cricket coach, former actor and former cricketer who played in 48 Test matches and 75 One Day Internationals between 1977 and 1986 mainly as an opening batsman.
Born in Karachi to a father who was an officer in the Pakistan Navy and a United States-educated mother who was a teacher and vice-principal, Mohsin excelled at sports early on, in tennis, swimming and cricket, and even went on to become junior badminton champion of Pakistan.
Mohsin married Bollywood movie star Reena Roy in 1983. He divorced Roy in the 1990s and gained custody of their daughter, Sanam. He later remarried and lost the custody of the daughter. Mohsin currently lives in Karachi, Pakistan and his daughter, Sanam, now lives with her mother in India. He had named his daughter Jannat, but she is now called Sanam.
Playing as the opener for Pakistan against India at Lahore in 1982–83, he scored 101 not out of Pakistan's second-innings total of 135/1. This is the lowest team score in Test cricket to have included a century.
Mohsin was one of a minority of South Asian players to come to terms with conditions in Australia and England, scoring two consecutive centuries in Australia in 1983/84 and becoming the first Pakistani batsman to score a Test double century at Lord's, which he did earlier in 1982.
On 2 March 2010, Mohsin Khan was named Iqbal Qasim's successor as chief selector of the Pakistan national cricket team. He accepted the role turned down by former Captain Saeed Anwar. Mohsin was Pakistan's fourth chief of selectors in the 12 months of 2009–10. He was appointed as interim coach of the Pakistan team on 3 October 2011 while the PCB formed a committee to search for a certified coach. Mohsin Khan was removed as interim coach once Dav Whatmore was selected as Pakistan's permanent coach in early 2012. Since being removed as interim coach, Mohsin Khan has applied for the coaching position on several occasions without any success. He is currently based in Karachi and can be seen on various private TV channels, continuously looking for a role with the PCB.
Mohsin had a brief career as an actor in the Indian film industry, starting with J P Dutta's 1989 film Batwara. His biggest success in Bollywood was Mahesh Bhatt's crime thriller Saathi (1991), co-starring Aditya Pancholi and Varsha Usgaonkar. He also acted in several films in Pakistan in the 1990s.
Hassan Niazi (actor)

Hassan Niazi (Urdu: حسن نیازی; born 3 February 1983) is a Pakistani film and television actor.
Niazi was born on 3 February 1983 in Lahore, Pakistan. He belongs to a Pashtun (Niazi) family of doctors and army officers.
Niazi's debut was a short role as Irfan in Fever in 2007, and subsequently acted in Ramchand Pakistani and Maalik.
In 2019, he played Arun Verani in Sherdil.
Nazir Ahmed Khan

Nazir Ahmed Khan (1904 – 26 August 1983) (Urdu: نذیر احمد خان) was one of the founding fathers of Pakistan film industry. He was a versatile filmmaker, actor, director and producer.
Nazir was born in 1904 in a Kakazai Pathan family in Lahore, Punjab, British India. He had at least three wives over the years. He was first married to his cousin Sikandara Begum (who was the sister of K. Asif, the legendary director of 1960 film Mughal-e-Azam). He later had a very short marriage with Sitara Devi, the legendary Kathak dancer. After their divorce, Sitara Devi married none other than Nazir's cousin K. Asif himself. In other words, she married first the husband and then the brother of Sikandara Begum. Nazir's last wife was film actress Swaran Lata.
Nazir was the father of several children. He gave one of his daughters in marriage to actor Nasir Khan, (brother of Dilip Kumar).
In 1929, Nazir left the city of Lahore to go to Calcutta to achieve his dream of making movies. His first film role, as an actor, came from another Lahori friend, veteran film producer/director A. R. Kardar in the 'Silent-era' film Sarfarosh (Brave Heart) in 1929. Then he acted in several films including the notable Baghban (1938 film) which was a success at the box-office as well. Nazir then started producing and directing films under the banner of "Hind Pictures' and also established a film studio in Bombay.
In 1947, Nazir decided to migrate to newly-independent Pakistan and settled in Lahore. After making some mediocre films with meager resources, he made the first silver jubilee film of Pakistani cinema in Punjabi language, Pheray (1949 film).
During his career spanning 55 years, Nazir had done more than 200 films.
Nazir Ahmed Khan died on 26 August 1983.
46th Academy Awards

The 46th Academy Awards were presented on Tuesday, April 2, 1974, at the Dorothy Chandler Pavilion in Los Angeles, California. The ceremonies were presided over by Burt Reynolds, Diana Ross, John Huston, and David Niven.
The Sting won 7 awards, including Best Picture and Best Director for George Roy Hill. The Exorcist and The Way We Were were the only other films to win multiple awards. Marvin Hamlisch won 3 awards, making him the third person to achieve this feat and, to date, the only person who has won 3 Oscars in one year without winning Best Picture. As of 2023, it is the most recent ceremony in which the 3 highest-grossing films of the year were nominated for Best Picture (The Exorcist, The Sting and American Graffiti).
Nominations announced on February 19, 1974. Winners are listed first, highlighted in boldface and indicated with a double dagger (‡).
The 46th Academy Awards ceremony is perhaps best remembered as the one in which a streaker named Robert Opel ran across the stage naked while flashing a peace sign with his hand. In response, host David Niven jokingly quipped, "Isn't it fascinating to think that probably the only laugh that man will ever get in his life is by stripping off and showing his shortcomings?" Terrence O'Flaherty, a columnist from San Francisco, responded by saying that "there's only one trouble with streaking—the wrong people usually do it. The ones who should have removed their clothes were Cher Bono, Twiggy and Elizabeth Taylor".
The incident would be referenced 50 years later during the 96th Academy Awards in 2024; host Jimmy Kimmel brought up the streaker and asked the audience, "can you imagine a naked man at the Oscars today?" Eventually, a "nude" John Cena, holding the award envelope for Best Costume Design over his crotch, emerged from backstage.
The following individuals, listed in order of appearance, presented awards or performed musical numbers:
రాయల్ ఎన్‌ఫీల్డ్

రాయల్‌ ఎన్‌ఫీల్డ్‌ మనదేశంలోనే కాదు, ప్రపంచవ్యాప్తంగా అత్యధికంగా అమ్ముడుపోతూ సంచలనం సృష్టిస్తోంది.
రాయల్‌ ఎన్‌ఫీల్డ్‌ 1893లో ఇంగ్లాండ్‌లో ఎన్‌ఫీల్డ్‌ సైకిల్‌ కంపెనీ పేరుతో మొదలైంది. తరవాత రైఫిళ్ల తయారీకీ పేరొందిన ఈ కంపెనీ, 1901లో మొదటి బైక్‌ను తయారుచేసింది. రెండో ప్రపంచ యుద్ధ కాలంలో రక్షణదళాలకోసం తేలికపాటి మోటారుసైకిళ్లను కేవలం 60 కిలోల బరువూ, 125 సిసి టూ స్ట్రోక్‌ ఇంజిన్‌తో ‘ఫ్లయింగ్‌ ఫ్లీ’ పేరుతో తయారుచేసి, పారాచూట్‌ల ద్వారా సైనికులకి అందించేదట. ఆ తరవాత ఇది చెన్నైకి చెందిన మద్రాసు మోటార్స్‌తో ఒప్పందం కుదుర్చుకుని, ‘ఎన్‌ఫీల్డ్‌ ఆఫ్‌ ఇండియా’ పేరుతో ‘మేడ్‌ లైక్‌ గన్‌, గోస్‌ లైక్‌ బుల్లెట్‌...’ అనే స్లోగన్‌తో మోటారుసైకిళ్లను తయారుచేసింది. 1965లో భారత ప్రభుత్వం సరిహద్దుల్లో పెట్రోలింగ్‌కోసం దాదాపు 800 పైగా 350 సి.సి. బుల్లెట్‌ బైక్‌లను కొనుగోలు చేయడంతో బుల్లెట్టు భారతీయ ఆర్మీ, పోలీసు దళాల అనధికారిక మోటారుసైకిల్‌గానూ; జాతీయ పర్వదినాల్లో రక్షణదళాలు ఈ బైకులమీద విన్యాసాలు ప్రదర్శించడంతో భారత జాతీయ బైక్‌గానూ ప్రాచుర్యం పొందింది. 1994లో ఎన్‌ఫీల్డ్‌ కంపెనీ పూర్తిగా మనదేశానికి చెందిన ఐషర్‌ కంపెనీ హస్తగతమై, ‘రాయల్‌ ఎన్‌ఫీల్డ్‌’ బ్రాండ్‌తో ‘బిల్ట్‌ లైక్‌ ఎ గన్‌’ నినాదంతో మోటారుసైకిళ్లను రూపొందిస్తూ ప్రపంచవ్యాప్తంగా ప్రాచుర్యం చెందింది. మోటారుసైకిళ్ల తయారీలోనే అత్యంత ప్రాచీనమైన ఈ కంపెనీ, ప్రస్తుతం మనదేశం నుంచి సుమారు 45 దేశాలకు బైక్‌లను ఎగుమతి చేస్తుండటం విశేషం.
రాచెల్ గోయెంకా

రాచెల్ గోయెంకా ఒక భారతీయ రెస్టారెంట్, చెఫ్, రచయిత, ముంబైకి చెందిన చాక్లెట్ స్పూన్ కంపెనీ వ్యవస్థాపకురాలు, సిఇఒ. ఆమె ది సాస్సీ స్పూన్, ఒక యూరోపియన్ రెస్టారెంట్, హౌస్ ఆఫ్ మాండరిన్, ఒక చైనీస్ రెస్టారెంట్, బరాజా బార్స్ అండ్ బైట్స్, బీచ్ షాక్ థీమ్ పబ్, వికెడ్ చైనా, ఒక ఆసియా రెస్టో-బార్,, పాటిసి సిరీస్, బేకరీల గొలుసు అయిన సాస్సీ టీస్పూన్ వంటి రెస్టారెంట్ల గొలుసును నడుపుతోంది.
టైమ్స్ ఆఫ్ ఇండియా టైమ్స్ హాస్పిటాలిటీ ఐకాన్స్ ఆమెను 2018 లో ఉమెన్ ఎంటర్ప్రెన్యూర్ ఆఫ్ ది ఇయర్గా ఎంపిక చేసింది, 2018 లో సిఇఒ మ్యాగజైన్ 30 మంది మహిళా పారిశ్రామికవేత్తలలో ఒకరిగా ఎంపికైంది. ఆమె ఫీలింగ్స్, డాగ్స్ ఎన్ మోర్, మదర్ & బేబీ వంటి పత్రికల కవర్ పేజీపై దర్శనమిచ్చింది. ఆమె రాసిన అడ్వెంచర్స్ విత్ మిఠాయి పుస్తకానికి 2020 లో గౌర్మాండ్ వరల్డ్ కుక్బుక్ అవార్డు లభించింది.
రాచెల్ గోయెంకా పెన్సిల్వేనియా స్టేట్ యూనివర్శిటీ నుండి జర్నలిజం, ఇంగ్లీష్ లో డిగ్రీలు పొందింది, తరువాత ఐర్లాండ్ లోని బల్లిమాలో కుకరీ స్కూల్ లో చదువుకుంది, అక్కడ గోయెంకా ప్రముఖ చెఫ్ రాచెల్ అలెన్ వద్ద శిక్షణ పొందారు. గ్రాడ్యుయేషన్ పూర్తి చేసిన తరువాత, ఆమె పాటిస్సేరీలో ప్రత్యేకత కోసం లండన్ లోని లె కార్డన్ బ్లూలో చేరింది.
ఆమె 2013 లో ముంబైలోని నారిమన్ పాయింట్లో తన మొదటి రెస్టారెంట్ ది సాస్సీ స్పూన్ను స్థాపించింది, తరువాత 2014 లో గౌట్ డి ఫ్రాన్స్ ఉద్యమంలో భాగం కావడానికి ఫ్రెంచ్ చెఫ్ అలైన్ డుకాస్సే దీనిని ఎంచుకున్నారు. 2015 లో ముంబైలోని బాంద్రాలో సాస్సీ స్పూన్ రెండవ అవుట్లెట్ ప్రారంభించబడింది
ఫిబ్రవరి 2014 లో, గోయెంకా తన దీర్ఘకాలిక ప్రియుడు, దుబాయ్కి చెందిన బ్యాంకర్ కరణ్ ఖేతర్పాల్ను వివాహం చేసుకుంది, కబీర్ అనే కుమారుడు ఉన్నాడు. ఏప్రిల్ 2021 లో, ఆమె పుట్టినరోజున, రాచెల్, కరణ్ తమ కుమార్తె అమాలియాకు స్వాగతం పలికారు. ఆమె ది ఇండియన్ ఎక్స్ప్రెస్ చైర్మన్ & ఎండి వివేక్ గోయెంకా కుమార్తె.
Stemware

Stemware is drinkware where the bowl stands on a stem above a foot (base that allows to put the vessel down onto a table). It is usually made from glass, but may be made from ceramics or metals. The stemware is intended for cool beverages, like water or wine. The stem allows the drinker to hold the glass without affecting the temperature of the drink. The snifters represent an exception, as they are designed to hold the bowl in a cup of the hand to warm up the beverage.
The glass stemware, with either flat or domed feet, appeared in Middle Ages. Prior to that, a typical drinking vessel made of glass was either a tumbler (unlike the modern ones, these have rounded bases and could literally tumble) or a pointed-base design intended for insertion into the ground or streambed for cooling.
The early designs of the foot used thick rims manufactured by folding edges of the foot over itself. This prevented cracking, but increased the weight of the glass, so in England, simple flat bases appeared once the excise tax, based on the vessel weight, was introduced in 1745.
The modern stemware primarily use the three types of bowls:
The stemware bowls come in three sizes: small, medium, and large. The large bowls are used for nonalcoholic beverages (historically, they were also used for low-alcohol drinks, like beer or mead). Medium-sized bowls are used for wine, small bowls are for high-alcohol-content drinks like aperitifs and dessert wines, and very small bowls are used for cordials and liquors. Here the snifters are an exception again: they might have large bowls while intended for high-alcohol drinks.
The shape of the bowl affects the taste of the beverage. In particular, the French wine quality testing is performed using a special "INAO" glass with an egg-shaped bowl, short stem, and wide foot.
Stemware includes:
Snow cream

Snow cream can be one of two distinct desserts.
Whipped cream, with or without flavorings, was known as "snow cream" or "milk snow" (neve di latte, neige de lait) until the 17th century. Whipped egg whites were also sometimes included. There are English and continental European recipes dating to the 16th century.
The technique of using snow as a main ingredient in a dessert is very old. Common ingredients for this variety are a dairy based ingredient, sugar and a flavouring agent. In adding a small amount of dairy-based liquid and a flavouring agent (similar to ice cream ingredients) into clean snow, the snow melts and congeals into a simple ice cream substitute.
There are a variety of recipes bearing the name of snow but which are custards with various flavorings and toppings rather than participate deserts.
Apple snow, with puréed apple added to the basic recipe, was popular served hot in the 17th century while a more modern version is eaten cold. Fruit juice contents were also used in lemon and orange snow. There is a Russian version that is called air pie, which is egg white, sugar, and fruit pureé, whipped and served hot.
Summer snow is known as a version with fruit content, egg whites and alcohol.
Snowballs can be a variety of desserts. They are usually not related to snow cream desserts. One of these, which is more commonly known as slush, and is based on ice and fruit syrup, can be seen as related to snow cream.
A snow cone or sno cone is a frozen dessert made of crushed or shaved ice, flavored with brightly colored syrup, usually fruit-flavored, served in a paper cone or cup.
Частен съдебен изпълнител

Частен съдебен изпълнител, съкратено ЧСИ, е лице в България, на което държавата възлага принудителното изпълнение на частни притезания. Част е от правосъдната система. ЧСИ е служебно лице, на което е възложено да привежда в изпълнение изпълнителни листове и други актове за изпълнение.
Държавата чрез органите, компетентни да установяват публични вземания, може да възлага на частния съдебен изпълнител и събирането на публични вземания.
Районът на действие на частния съдебен изпълнител съвпада с района на съответния окръжен съд.
Частните съдебни изпълнители, се наричат „частни“, за да се разграничат от държавните съдебни изпълнители, не толкова, заради статутът им на самоосигуряващи се лица, действащи в рамките на свободна професия, колкото да се акцентира, че събират преимуществено частни вземания.
Организацията и правното положение на частните съдебни изпълнители са уредени в Закона за частните съдебни изпълнители.
В определен район се открива едно място за частен съдебен изпълнител на 30 000 жители, въз основа на конкурс, насрочен със заповед на министъра на правосъдието.
Правоспособност на частен съдебен изпълнител може да придобие дееспособно физическо лице, което е български гражданин и отговаря на следните изисквания: има висше юридическо образование; придобило е юридическа правоспособност по Закона за съдебната власт; има тригодишен юридически стаж; не е осъждано на лишаване от свобода за умишлено престъпление от общ характер, независимо че е реабилитирано; не е лишено от правоспособност на частен съдебен изпълнител; не е лишено от правото да упражнява адвокатска професия или търговска дейност; не е в производство по несъстоятелност, не е невъзстановен в правата си длъжник, обявен в несъстоятелност, и не е осъждано за банкрут; издържало е конкурса за частен съдебен изпълнител.
Сава Димитров

Сава Димитров е български кларинетист и музикален педагог, професор.
Роден е на 19 октомври 1919 г. в Попово. Основоположник е на българската кларинетна школа. През 1945 г. започва да преподава в Държавната музикална академия. През 1951 г. става доцент, а от 1955 г. е професор.
Въвежда кларинетите от система „Бьом“ и на нейната основа създава оригинален български метод за обучение по кларинет, за който създава необходимата нотна литература. Методът му е залегнал в основата на няколко други национални школи.
Първият български изпълнител на духови инструменти, солист на Софийската филхармония, който изпълнява Концерт № 1 – фа минор от Вебер. Първият български изпълнител на духови инструменти, изнесъл самостоятелен рецитал с произведения на Сен-Санс, Брамс и Хиндемит. Има записи по радиото и телевизията в България и по света. Дълги години музицира с професор Люба Енчева.
Носител е на награди от международните конкурси за кларинет в Женева, Будапеща и др.
Той е първият източноевропейски професор, поканен за участие в Голямото жури на конкурса за кларинет в Женева. Участва в журита на много български и международни конкурси.
Доктор хонорис кауза е на НМА „Проф. Панчо Владигеров“.
На него са посветени редица творби от наши и чужди автори, на които той е пръв изпълнител.
Негови ученици са Петко Радев, Атанас Колев, Николай Филипов, проф. Димитър Димитров, доц. Борислав Йоцов, проф. Сава Димитров младши и много други.
Умира на 26 август 2008 г. в София.
Костадин Гугов

Костадин Димитров Гугов е български изпълнител на народни песни от Македонската фолклорна област.
Роден е на 12 февруари 1935 година в София в семейство на бежанци от кукушкото село Рошлово. В дома му винаги се е пеело - дядо му е музикант от гвардейския оркестър. Започва да пее едва 18-годишен, поканен от акордеониста Стефан Демирев. Харесват го и го включват във фолклорните групи, в които участват най-добрите за времето музиканти и певци: Борис Карлов, Гюрга Пинджурова, Борис Машалов, Мита Стойчева. С тези групи той изнася хиляди концерти в България и по света. Следват покани за записи в Радио София, както и от Балкантон и редакция „Народна музика“ на БНР и БНТ, в чийто златен фонд има над 400 записа. От 1992 г. работи със звукозаписната компания StarsRecords. Издал е няколко музикални албума с македонски народни песни, както и албуми със стари градски песни и песни от различни фолклорни области на България.
В репертоара на Гугов са включени емблематични български народни песни като „Биляна платно белеше“, „Йовано, Йованке“, „Море, сокол пие“, „Миле Попйорданов“, „Ако умрам ил' загинам“, „Кога зашумат буките“, „Назад, назад, моме Калино“. Твърди се, че знаел и помнел над 2000 песни. Със своя неповторим тембър и емоционално изпълнение Костадин Гугов се утвърждава като един от най-добрите изпълнители на македонски народни песни, любимец на няколко поколения българи.
Носител е на много награди, сред които „Нестинарка“ за цялостно творчество от Международния фолклорен фестивал в Бургас (2001).
Последното му изпълнение на живо е на новогодишния концерт на 1 януари 2004 г. в центъра на София. Умира на 31 януари същата година.
„Видиш ли годините“ (1996) – филм на БНТ за живота на Костадин Гугов.
„Пей ми песен: Костадин Гугов“ (2004) – музикален портрет, БНТ.