සිම්බාබ්වේ හි ජනවිකාසය

1950 දී 2,746,396 ක ජනගහනයකින් පුළුල් වෙමින්, සිම්බාබ්වේ ජනගහනය වේගයෙන් වැඩි විය. ලෝක ජනගහන අපේක්ෂාවන් 2022 සංශෝධනය මත පදනම්ව, සිම්බාබ්වේ ජනගහනය එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානය විසින් 2021 දී 15,993,524 ලෙස තක්සේරු කරන ලදී.
2012 සංගණන වාර්තාවට අනුව, ජනගහනයෙන් 99.7% අප්‍රිකානු සම්භවයක් ඇත. බහුතර ජනතාව, ෂෝනා, 82% කින් සමන්විත වන අතර, එන්ඩෙබෙල් ජනගහනයෙන් 14% කි. එන්ඩෙබෙල් 19 වැනි සියවසේ සුලු සංක්‍රමණවලින් සහ ඔවුන් විවාහ වූ අනෙකුත් ගෝත්‍රවලින් පැවත එන අයයි. පසුගිය වසර පහ තුළ එන්ඩෙබෙල් මිලියනයක් දක්වා රට හැර ගොස් ඇත, ප්‍රධාන වශයෙන් දකුණු අප්‍රිකාවට. අනෙකුත් ජනවාර්ගික කණ්ඩායම් වලට වෙන්ඩා, ටොංගා, සොංගා, කලංගා, සෝතෝ, න්ඩෝ, නම්බියා, ස්වවානා, ෂෝසා සහ ලෝසි ඇතුළත් වේ.
සුළුතර ජනවාර්ගික කණ්ඩායම්වලට සුදු සිම්බාබ්වේ ජාතිකයන් ඇතුළත් වන අතර ඔවුන් මුළු ජනගහනයෙන් 1% කට වඩා අඩුය. සුදු සිම්බාබ්වේ ජාතිකයන් බොහෝ දුරට බ්‍රිතාන්‍ය සම්භවයක් ඇති නමුත් අප්‍රිකානර්, ග්‍රීක, පෘතුගීසි, ප්‍රංශ සහ ලන්දේසි ප්‍රජාවන් ද ඇත. සුදු ජනගහණය 1975 දී 278,000 හෝ ජනගහනයෙන් 4.3%ක පමණ උච්චස්ථානයක සිට පහත වැටුණි. 2012 සංගණනය මුළු සුදු ජනගහනය 28,782 (ජනගහනයෙන් 0.22%) ලෙස ලැයිස්තුගත කරයි, එහි උපරිමයෙන් විසියෙන් එකකි. බොහෝ සංක්‍රමණය වී ඇත්තේ එක්සත් රාජධානියට (බ්‍රිතාන්‍යයන් 200,000 ත් 500,000 ත් අතර ප්‍රමාණයක් රොඩේසියානු හෝ සිම්බාබ්වේ සම්භවයක් ඇති අය), දකුණු අප්‍රිකාව, බොට්ස්වානා, සැම්බියාව, මොසැම්බික්, කැනඩාව, ඕස්ට්‍රේලියාව සහ නවසීලන්තය වෙත ය. වර්ණයන් ජනගහනයෙන් 0.5%ක් වන අතර, බොහෝ දුරට ඉන්දියානු සහ චීන සම්භවයක් ඇති විවිධ ආසියානු ජනවර්ග ද 0.5%කි.
සිම්බාබ්වේ රාජ්‍ය භාෂා 16ක් ඇති අතර ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව යටතේ පාර්ලිමේන්තු පනතක් මගින් නිල වශයෙන් පිළිගත් භාෂා ලෙස වෙනත් භාෂා නියම කළ හැක. අධ්‍යාපන හා අධිකරණ පද්ධතිවල භාවිතා වන ප්‍රධාන භාෂාව ඉංග්‍රීසි ය. බන්ටු භාෂා ෂෝනා සහ එන්ඩෙබෙල් සිම්බාබ්වේහි ප්‍රධාන දේශීය භාෂා වේ. ෂෝනා ජනගහනයෙන් 78% ක් කතා කරන අතර Ndebele 20% ක් කතා කරයි. අනෙකුත් සුළුතර බන්ටු භාෂාවන්ට වෙන්ඩා, සොංගා, ෂංගාන්, කලංග, සෝතෝ, න්ඩෝ සහ නැම්බියා ඇතුළත් වේ. 2.5% ට වඩා අඩු, ප්‍රධාන වශයෙන් සුදු සහ "වර්ණ" (මිශ්‍ර ජාතිය) සුළු ජාතීන්, ඉංග්‍රීසි තම මව් භාෂාව ලෙස සලකයි. ෂෝනාට පොහොසත් වාචික සම්ප්‍රදායක් ඇත, එය 1956 දී ප්‍රකාශයට පත් කරන ලද සොලමන් මුට්ස්වයිරෝ විසින් රචිත පළමු ෂෝනා නවකතාව වන ෆෙසෝ වෙත ඇතුළත් කරන ලදී. ඉංග්‍රීසි භාෂාව මූලික වශයෙන් කතා කරන්නේ නගරවල නමුත් ග්‍රාමීය ප්‍රදේශවල අඩුවෙන්. ගුවන්විදුලි සහ රූපවාහිනී ප්‍රවෘත්ති විකාශනය කරනු ලබන්නේ ෂෝනා, සින්ඩබෙලේ සහ ඉංග්‍රීසි භාෂාවෙනි.
ප්‍රධාන වශයෙන් මොසැම්බික් දේශසීමා ප්‍රදේශවල සහ ප්‍රධාන නගරවල පෘතුගීසි කථිකයන් විශාල ප්‍රජාවක් සිම්බාබ්වේ හි සිටී. 2017 වසරේ පටන් පෘතුගීසි ඉගැන්වීම සිම්බාබ්වේහි ද්විතීයික අධ්‍යාපනයට ඇතුළත් විය.
සිම්බාබ්වේ ජාතික සංඛ්‍යාලේඛන ඒජන්සිය මගින් 2017 අන්තර් ජන සංගණන සමීක්ෂණයට අනුව, සිම්බාබ්වේ වැසියන්ගෙන් 84% ක් ක්‍රිස්තියානි, 10% කිසිදු ආගමකට අයත් නොවන අතර 0.7% මුස්ලිම් වේ. ඇස්තමේන්තුගත ජනගහනයෙන් 62%ක් නිතිපතා ආගමික වතාවත්වලට සහභාගි වෙති. සිම්බාබ්වේ වැසියන්ගෙන් ආසන්න වශයෙන් 69% ක් රෙපරමාදු ක්‍රිස්තියානි ආගමට අයත් වන අතර 8% ක් රෝමානු කතෝලික වේ. විශේෂයෙන්ම ක්‍රිස්තියානි ධර්මයේ පෙන්තකොස්ත-ආකර්ශනීය ආකාර මෑත වසරවලදී වේගයෙන් වර්ධනය වී ඇති අතර මහජන, සමාජීය සහ දේශපාලන ජීවිතයේ ප්‍රමුඛ කාර්යභාරයක් ඉටු කරයි. විශාලතම ක්‍රිස්තියානි පල්ලි වන්නේ ඇංග්ලිකන්, රෝමානු කතෝලික, සෙවන්ත්-ඩේ ඇඩ්වෙන්ටිස්ට් සහ මෙතෝදිස්ත.
අනෙකුත් අප්‍රිකානු රටවල මෙන්, ක්‍රිස්තියානි ධර්මය කල්පවත්නා සම්ප්‍රදායික විශ්වාසයන් සමඟ මිශ්‍ර විය හැකිය. යටත් විජිතවාදයට පෙර පැවති ස්වදේශික ආගම සාපේක්ෂව ආන්තික වී ඇති නමුත් සිම්බාබ්වේ ආගමික ක්ෂේත්‍රයේ වැදගත් කොටසක් ලෙස දිගටම පවතී. ආධ්‍යාත්මික මැදිහත්වීම ඇතුළත්, මුතුන් මිත්තන්ගේ නමස්කාරය වඩාත්ම ප්‍රායෝගික නොවන ක්‍රිස්තියානි ආගම වේ; බොහෝ චාරිත්‍රානුකූල ක්‍රියාදාමයන් සඳහා කේන්ද්‍රීය වන්නේ mbira dzavadzimu, එහි අර්ථය "මුතුන් මිත්තන්ගේ හඬ" යන්නයි, එය අප්‍රිකාව පුරා සෑම තැනකම ඇති බොහෝ ලැමෙලෝෆෝන් වලට සම්බන්ධ උපකරණයකි.
නිදහසේ දී, වාර්ගික අසමානතාවයේ ප්‍රතිපත්ති කළු බහුතරයේ රෝග රටා තුල පිලිබිඹු විය. නිදහසින් පසු පළමු වසර පහ තුළ ප්‍රතිශක්තිකරණ ආවරණය, සෞඛ්‍ය සේවා සඳහා ප්‍රවේශය සහ උපත් පාලන ව්‍යාප්තිය අනුපාතය වැනි ක්ෂේත්‍රවල වේගවත් ජයග්‍රහණ දක්නට ලැබුණි. මේ අනුව සිම්බාබ්වේ සෞඛ්‍ය සංවර්ධනය පිළිබඳ හොඳ වාර්තාවක් අත්කර ගෙන ඇති බව ජාත්‍යන්තර වශයෙන් සලකනු ලැබීය.
සිම්බාබ්වේ වරින් වර උග්‍ර රෝගවලට ගොදුරු විය. 1990 ගණන්වල ව්‍යුහාත්මක ගැලපීම්, HIV/AIDS වසංගතයේ බලපෑම සහ 2000 සිට ආර්ථික අර්බුදය ජාතික සෞඛ්‍යයේ ජයග්‍රහණ ඛාදනය විය. 2006 දී සිම්බාබ්වේ ලෝකයේ අඩුම ආයු අපේක්ෂාවෙන් එකකි. එක්සත් ජාතීන්ගේ සංඛ්‍යාලේඛනයට අනුව—පිරිමින් සඳහා 44 ක් සහ කාන්තාවන් සඳහා 43 ක්, 1990 දී 60 සිට අඩු වූ නමුත් 2015 දී 60 දක්වා යථා තත්ත්වයට පත් විය. ශීඝ්‍ර පහත වැටීම ප්‍රධාන වශයෙන් HIV/AIDS වසංගතයට හේතු විය. ළදරු මරණ අනුපාතය 1990 ගණන්වල අග භාගයේ 6% සිට 2004 වන විට 12.3% දක්වා වැඩි විය. පසුගිය දශකය තුළ නිල සාඵල්‍යතා අනුපාත 3.6 (2002), 3.8 (2006) සහ 3.8 (2012) විය. සිම්බාබ්වේ සඳහා උපත් 100,000කට 2014 මාතෘ මරණ අනුපාතිකය 614 වූ අතර එය 2010-11 960 හා 1990 දී 232 විය. උපත් 1,000කට පහට අඩු මරණ අනුපාතිකය, 0145 කින් 720කි. සජීවී දරු උපත් 1,000කට වින්නඹු මාතාවන් සංඛ්‍යාව 2016 දී ලබා ගත නොහැකි වූ අතර ගර්භනී කාන්තාවන් 42 න් 1 ක් සඳහා ජීවිත කාලය තුළ මරණ අවදානමක් ඇත.
2006 දී සිම්බාබ්වේ හි වෛද්‍යවරුන්ගේ සංගමයක් රෝගී සෞඛ්‍ය සේවයට සහාය වීමට පියවර ගන්නා ලෙස මුගාබේගෙන් ඉල්ලා සිටියේය. සිම්බාබ්වේ හි HIV ආසාදන අනුපාතය 2009 දී වයස අවුරුදු 15-49 අතර පුද්ගලයින් සඳහා 14% ලෙස ගණන් බලා ඇත. UNESCO විසින් 2002 දී 26% සිට 2004 දී 21% දක්වා ගර්භනී කාන්තාවන් අතර HIV ව්‍යාප්තිය අඩුවීමක් වාර්තා විය. 1998 හි 40% ට සාපේක්ෂව 2016 වන විට HIV/AIDS ව්‍යාප්තිය 13.5% දක්වා අඩු වී ඇත.
2008 නොවැම්බර් මස අවසානයේදී, සිම්බාබ්වේ වෛද්‍ය විද්‍යාලය සමඟ සිම්බාබ්වේ හි ප්‍රධාන යොමු රෝහල් හතරෙන් තුනක සමහර මෙහෙයුම් වසා දමා තිබූ අතර, හතරවන ප්‍රධාන රෝහලට වාට්ටු දෙකක් තිබූ අතර ශල්‍යාගාර ක්‍රියා නොකරයි. තවමත් විවෘතව පවතින එම රෝහල්වලට මූලික ඖෂධ සහ ඖෂධ ලබා ගැනීමට නොහැකි විය. 2009 පෙබරවාරි මාසයේදී සමගි රජය සහ බහු-මුදල් ක්‍රමය හඳුන්වා දීමෙන් පසු තත්වය විශාල ලෙස වෙනස් විය, නමුත් දේශපාලන හා ආර්ථික අර්බුදය ද වෛද්‍යවරුන් සහ වෛද්‍ය දැනුම ඇති පුද්ගලයින් විදේශගත වීමට දායක විය.
2008 අගෝස්තු මාසයේදී සිම්බාබ්වේහි විශාල ප්‍රදේශ අඛණ්ඩ කොලරා වසංගතයට ගොදුරු විය. 2008 දෙසැම්බර් වන විට සිම්බාබ්වේහි එක් පළාතක හැර අන් සියලුම ප්‍රදේශවල පුද්ගලයින් 10,000කට වඩා ආසාදනය වී ඇති අතර, බෝට්ස්වානා, මොසැම්බික්, දකුණු අප්‍රිකාව සහ සැම්බියාව දක්වා පැතිර ගියේය. 2008 දෙසැම්බර් 4 වන දින සිම්බාබ්වේ රජය පුපුරා යාම ජාතික හදිසි අවස්ථාවක් ලෙස ප්‍රකාශයට පත් කළ අතර ජාත්‍යන්තර ආධාර ඉල්ලා සිටියේය. 2009 මාර්තු 9 වන දින වන විට ලෝක සෞඛ්‍ය සංවිධානය ඇස්තමේන්තු කර ඇත්තේ පුපුරා යාම ආරම්භ වූ දා සිට 4,011 දෙනෙකු ජලයෙන් බෝවන රෝගයට ගොදුරු වී ඇති අතර, වාර්තා වූ මුළු රෝගීන් සංඛ්‍යාව 89,018 දක්වා ළඟා වී ඇති බවයි. හරාරේ, නගර සභාව කොලරාවට ගොදුරු වූවන්ට නොමිලේ සොහොන් පිරිනමන ලදී.
නිදහසින් පසු අධ්‍යාපනය සඳහා වූ විශාල ආයෝජන හේතුවෙන් අප්‍රිකාවේ වැඩිම වැඩිහිටි සාක්ෂරතා අනුපාතය 2013 දී 90.70% ක් විය. මෙය එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවර්ධන වැඩසටහන විසින් 2010 දී වාර්තා කරන ලද 92% ට වඩා අඩුය.
ජනගහනයේ ධනවත් කොටස සාමාන්‍යයෙන් තම දරුවන් ස්වාධීන පාසල්වලට යවයි, රජයෙන් සහනාධාර ලබා දෙන බැවින් බහුතරයක් අධ්‍යාපනය ලබන රජය විසින් පවත්වාගෙන යනු ලබන පාසල්වලට වඩා වෙනස් ය. පාසල් අධ්‍යාපනය 1980 දී නොමිලේ ලබා දුන් නමුත්, 1988 සිට, රජය පාසල් බඳවා ගැනීම් සඳහා අය කරන ගාස්තු 1980 දී සැබෑ ගාස්තුව ඉක්මවා යන තෙක් ක්‍රමානුකූලව වැඩි කර ඇත. සිම්බාබ්වේ අධ්‍යාපන අමාත්‍යාංශය රජයේ පාසල් නඩත්තු කරයි, නමුත් ක්‍රියාත්මක කරයි. ස්වාධීන පාසල් විසින් අය කරන ගාස්තු සිම්බාබ්වේ කැබිනට් මණ්ඩලය විසින් නියාමනය කරනු ලැබේ. 2007 වසරේ සිට ගුරුවරුන් 20,000ක් සිම්බාබ්වේ හැර ගොස් ඇති බවත් සිම්බාබ්වේ දරුවන්ගෙන් අඩක් ප්‍රාථමික අධ්‍යාපනයෙන් ඔබ්බට ගොස් නොමැති බවත් අධ්‍යාපන දෙපාර්තමේන්තුව ප්‍රකාශ කර ඇත. 2000 වසරේ ඇති වූ ආර්ථික වෙනස්කම් වලින් පසු අධ්‍යාපනය තර්ජනයට ලක් විය, අඩු වැටුප් හේතුවෙන් ගුරුවරුන් වැඩ වර්ජනයක් කිරීම, කුසගින්න නිසා සිසුන්ට අවධානය යොමු කිරීමට නොහැකි වීම සහ නිල ඇඳුම් මිල ඉහළ යාම මෙම ප්‍රමිතිය සුඛෝපභෝගී එකක් බවට පත් කළේය. මුගාබේගේ ප්‍රහාරවල ප්‍රධාන ඉලක්කයක් වූයේ ගුරුවරුන් ද වූයේ ඔවුන් ප්‍රබල ආධාරකරුවන් නොවන බව ඔහු සිතූ බැවිනි.
සිම්බාබ්වේ අධ්‍යාපන ක්‍රමය සමන්විත වන්නේ වසර දෙකක පෙර පාසල්, අවුරුදු හතක ප්‍රාථමික සහ වසර හයක ද්විතීයික අධ්‍යාපනය සිසුන්ට රට තුළ හෝ විදේශයන්හි විශ්ව විද්‍යාලයට ඇතුළත් වීමට පෙරය. සිම්බාබ්වේ හි අධ්‍යයන වර්ෂය ජනවාරි සිට දෙසැම්බර් දක්වා ක්‍රියාත්මක වන අතර වාර තුනකින්, මාසයක විවේකයකින් වෙන් කරනු ලැබේ, වසරකට පාසලේ මුළු සති 40 ක් ඇත. නොවැම්බර් මාසයේ තුන්වන වාරයේදී ජාතික විභාග ලියා ඇති අතර, "O" මට්ටම සහ "A" මට්ටමේ විෂයයන් ද ජුනි මාසයේදී පිරිනමනු ලැබේ.
සිම්බාබ්වේ හි රාජ්‍ය (රජයේ) විශ්ව විද්‍යාල හතක් මෙන්ම පල්ලි ආශ්‍රිත විශ්ව විද්‍යාල හතරක් ජාත්‍යන්තරව ප්‍රතීතනය කර ඇත. සිම්බාබ්වේ විශ්ව විද්‍යාලය, පළමු හා විශාලතම, 1952 දී ඉදිකරන ලද අතර එය පිහිටා ඇත්තේ හරාරේ උපනගරය වන මවුන්ට් ප්ලෙසන්ට් හි ය. සිම්බාබ්වේ විශ්ව විද්‍යාලවල කැපී පෙනෙන ආදි සිසුන් අතර වේල්ස්මන් එන්කියුබ්, පීටර් මොයෝ, ටෙන්ඩායි බිටි, චෙන්ජෙරායි හෝව් සහ ආතර් මුතම්බරා ඇතුළත් වේ. සිම්බාබ්වේ රාජ්‍යයේ සිටින බොහෝ දේශපාලනඥයන් ඇමෙරිකාවේ විශ්වවිද්‍යාලවලින් හෝ විදේශයන්හි වෙනත් විශ්වවිද්‍යාලවලින් උපාධි ලබා ඇත.
ජාතික විද්‍යා හා තාක්ෂණ විශ්ව විද්‍යාලය බුලවායෝ හි පිහිටි සිම්බාබ්වේ හි දෙවන විශාලතම මහජන පර්යේෂණ විශ්ව විද්‍යාලය වේ. එය 1991 දී පිහිටුවන ලදී. ජාතික විද්‍යා හා තාක්ෂණ විශ්ව විද්‍යාලය සිම්බාබ්වේ සහ දකුණු අප්‍රිකාවේ පමණක් නොව විශ්ව විද්‍යාලවල ජාත්‍යන්තර සහෝදරත්වය අතර සමෘද්ධිමත් හා කීර්තිමත් ආයතනයක් බවට පත්වීමට උත්සාහ කරයි. අප්‍රිකා විශ්ව විද්‍යාලය යනු අවම වශයෙන් අප්‍රිකානු රටවල් 36 ක සිසුන් ආකර්ෂණය කර ගන්නා මැනිකලන්ඩ් හි එක්සත් මෙතෝදිස්ත විශ්ව විද්‍යාලයකි.
සිම්බාබ්වේ හි කාන්තාවන් ආර්ථික, දේශපාලනික සහ සමාජීය ක්ෂේත්‍ර ඇතුළු බොහෝ පැතිවලින් අවාසි සහගත වන අතර ලිංගිකත්වය සහ ස්ත්‍රී පුරුෂ සමාජභාවය පදනම් කරගත් හිංසනය අත්විඳිති. 2014 එක්සත් ජාතීන්ගේ වාර්තාවකින් සොයාගනු ලැබුවේ ගැඹුරු මුල් බැසගත් සංස්කෘතික ගැටළු, පීතෘමූලික ආකල්ප සහ ආගමික පිළිවෙත් රට තුළ කාන්තා අයිතිවාසිකම් සහ නිදහස කෙරෙහි අහිතකර ලෙස බලපෑ බවයි. කාන්තාවන් කෙරෙහි ඇති මෙම නිෂේධනීය අදහස් මෙන්ම සමාජ සම්මතයන් කාන්තාවන්ට ආර්ථිකයට සහභාගී වීමට දිරිගැන්වීමට සහ ඔවුන්ගේ ආර්ථික නිෂ්පාදනයට බාධා කරයි. සිම්බාබ්වේ ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ වැඩි ස්ත්‍රී පුරුෂ සමානාත්මතාවය සාක්ෂාත් කර ගැනීම සඳහා දිරිගැන්වීමක් ලබා දෙන ප්‍රතිපාදන ඇත, නමුත් දත්තවලින් පෙනී යන්නේ බලාත්මක කිරීම ලිහිල් සහ දරුකමට හදා ගැනීම මන්දගාමී වී ඇති බවයි. 2016 දෙසැම්බරයේදී ජාත්‍යන්තර රතු කුරුස සහ රතු ක්‍රෙසන්ට් සමිති සම්මේලනය ස්ත්‍රී පුරුෂ සමාජභාවය ප්‍රචණ්ඩත්වය සහ සමානාත්මතා නීති ක්‍රියාත්මක කිරීම වැනි ගැටළු විසඳීම සඳහා ඵලදායී ප්‍රතිපත්තියක් ක්‍රියාත්මක කරන්නේ කෙසේද යන්න තීරණය කිරීම සඳහා සිද්ධි අධ්‍යයනයක් සිදු කරන ලදී. කාන්තාවන්ට සහ ගැහැණු ළමයින්ට එරෙහි ලිංගිකත්වය සහ ස්ත්‍රී පුරුෂ සමාජභාවය පදනම් කරගත් ප්‍රචණ්ඩත්වය ව්‍යසන (ගංවතුර, නියඟය, රෝග) අත්විඳින ලද නමුත් එම වැඩිවීමේ ප්‍රමාණය ගණනය කිරීමට නොහැකි වූ ප්‍රදේශවල වැඩිවෙමින් පවතින බව සොයා ගන්නා ලදී. මෙම ගැටළු වලට එරෙහිව සටන් කිරීමේදී ඇති සමහර බාධාවන් වන්නේ ලිංගිකත්වය සහ ස්ත්‍රී පුරුෂ සමාජභාවය පදනම් කරගත් ප්‍රචණ්ඩත්වය පිළිගත නොහැකි ලෙස ප්‍රකාශ කිරීමට ආර්ථික බාධාවන් මෙන්ම සමාජ බාධක තිබීමයි. මීට අමතරව, මෙම ගැටළු පිළිබඳව ජනතාව දැනුවත් කිරීමට මෙන්ම වින්දිතයින්ට සේවා සැපයීම සඳහා ස්ථාපිත කරන ලද රජයේ සේවාවන්ට අරමුදල් නොමැති අතර ඔවුන්ගේ රාජකාරි ඉටු කිරීමට නොහැකි වේ. සිම්බාබ්වේහි කාන්තාවන්ට අහිතකර ලෙස බලපෑ මෙම පිළිවෙත් අධෛර්යමත් කරන ප්‍රතිපත්ති අනුගමනය කිරීමට එක්සත් ජාතීන්ගේ ආර්ථික දිරිගැන්වීමක් ද ලබා දෙන ලදී.
කාන්තාවන් බොහෝ විට පහත් ලෙස සලකනු ලැබේ, වස්තූන් ලෙස සලකනු ලැබේ, සහ ඉතිහාසයේ සහ දර්ශනයේ යටත් භූමිකාවන් ලෙස සැලකේ. අප්‍රිකානු දර්ශනයේ අධ්‍යාත්මික අංශයක් වන උබුන්ටු, පිරිමි ළමයින් පරම්පරාවෙන් ගමන් කරන විට ගැහැණු ළමයින්ට වඩා පිරිමි ළමයින් අගය කළ යුතු බවට විශ්වාසය ඇති කරයි, සහ විශ්වාස පද්ධතිය කෙනෙකුගේ මුතුන්මිත්තන්ට ගරු කිරීම සඳහා ඉහළ වටිනාකමක් ලබා දෙයි. උසාවියේ භාවිතා වන පොදු ප්‍රකාශනයක් වන "vakadzi ngavanyarare", "කාන්තාවන් නිශ්ශබ්දව සිටිය යුතුය" ලෙස පරිවර්තනය කර ඇති අතර, එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස තීරණ ගැනීමේදී කාන්තාවන්ගෙන් උපදෙස් නොලැබේ; ඔවුන් පිරිමින්ගේ කැමැත්ත ක්‍රියාත්මක කළ යුතුය. සිම්බාබ්වේහි කාන්තාවන්ගේ යටත්වීම සහ ඔවුන් විය යුතු දේ නියම කරන සංස්කෘතික බලවේග, භාර්යාවන්, මව්වරුන් සහ යටත් නිලධාරීන් ලෙස ඔවුන්ගේ භූමිකාවන් ඉටු කිරීම සඳහා මරණ සහ වෘත්තීය දියුණුව කැප කිරීමට හේතු වී ඇත. තම ස්වාමිපුරුෂයාගේ ලිංගික දියුණුව කිසි විටෙකත් ප්‍රතික්ෂේප නොකළ යුතු බව කාන්තාවන්ට උගන්වනු ලැබේ, ඔවුන් ද්‍රෝහිකම නිසා HIV ආසාදනය වී ඇති බව දැන සිටියද. මෙම පිළිවෙතෙහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස, වයස අවුරුදු 15-49 අතර සිම්බාබ්වේ කාන්තාවන් HIV පැතිරීමේ අනුපාතය 16.1% වන අතර එම වයස් කාණ්ඩයේ HIV ආසාදිත මුළු ජනගහනයෙන් 62%කි.