davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Bondol peking

Bondol peking atau pipit peking (Lonchura punctulata) adalah sejenis burung kecil pemakan padi dan biji-bijian. Nama punctulata berarti berbintik-bintik, menunjuk kepada warna bulu-bulu di dadanya.
Orang Jawa menyebutnya emprit peking, prit peking; orang Sunda menamainya piit peking atau manuk peking, meniru bunyi suaranya. Di Malaysia burung ini disebut pipit pinang, dan dalam bahasa Inggris dikenal sebagai Scaly-breasted Munia—lagi-lagi terkait dengan bintik di dadanya yang mirip gambaran sisik.
Burung yang berukuran kecil, dari paruh hingga ujung ekor sekitar 11 cm. Burung dewasa berwarna cokelat di leher dan sisi atas tubuhnya, dengan coretan-coretan agak samar berwarna muda dan tangkai bulu putih. Tenggorokan cokelat kemerahan. Sisi bawah putih, dengan lukisan serupa sisik berwarna coklat pada dada dan sisi tubuh. Perut bagian bawah sampai pantat putih. Burung muda dengan dada dan perut kuning tua sampai agak coklat kotor, tanpa sisik. Jantan tidak berbeda dengan betina dalam penampakannya.
Iris mata coklat gelap; paruh khas pipit berwarna abu-abu kebiruan; kaki hitam keabu-abuan.
Bondol peking sering ditemui di lingkungan perdesaan dan kota, terutama di dekat persawahan atau tegalan. Makanan utama burung ini adalah aneka biji rumput-rumputan termasuk padi. Daerah jelajah bondol peking terutama di padang rumput terbuka pada lahan pertanian, sawah, kebun dan semak sekunder.
Hidup berpasangan atau dalam kelompok kecil, bondol peking sering teramati bergerombol memakan bulir biji-bijian di semak rerumputan atau bahkan turun ke atas tanah. Kelompok ini umumnya lincah dan bergerak bersama-sama, sambil terus berbunyi-bunyi saling memanggil.
Bunyi dua suku, ki-dii, ki-dii..; panggilan ki-ii.. atau ckii, ckii..; dan suara tanda bahaya tret.. tret.. .
Burung ini tidak segan untuk bercampur dengan jenis bondol lainnya, seperti dengan bondol jawa (L. leucogastroides) atau yang lain. Kelompok bondol ini pada awalnya mungkin hanya terdiri dari beberapa ekor saja, akan tetapi di musim panen padi dapat membesar hingga mencapai ratusan ekor. Terlihat menyolok di sore hari pada saat terbang dan hinggap bersama-sama di pohon-pohon tempat tidurnya. Kelompok yang besar semacam ini dapat menimbulkan kerugian yang besar kepada para petani.
Bondol peking kerap menghuni kebun, pekarangan dan tepi jalan. Seperti tecermin dari namanya di Malaysia, bondol ini sering memilih pohon pinang atau palma lainnya, pohon atau semak yang tinggi, untuk tempatnya bersarang. Sarang berbentuk bola atau botol dibangun dari rerumputan, diletakkan tersembunyi di antara daun-daun dan ranting. Telurnya berwarna putih, 4-6(-10) butir, masing-masing berukuran sekitar 15 x 11 mm. Berbiak di sepanjang tahun.
Bondol ini hidup mulai dari ketinggian dekat muka laut hingga sekitar 1.800 m dpl., bahkan hingga 2.200 m di Lombok dan 2.300 m di Timor.
Bondol peking tersebar di Asia Selatan dan Asia Tenggara dengan 12 subspesies sebagai berikut:
Bondol jawa

Bondol jawa adalah sejenis burung kecil pemakan padi dan biji-bijian. Burung ini juga disebut dengan nama lain seperti pipit bondol, piit bondol, emprit bondol dan lain-lain, mengikuti suara yang dihasilkannya. Nama ilmiahnya adalah Lonchura leucogastroides. Dalam bahasa Inggris burung ini disebut sebagai Javan Munia.
Bondol jawa memiliki ukuran tubuh yang kecil. Panjang tubuhnya hanya sekitar 11 cm dengan warna tubuh cokelat. Burung dewasa dominan cokelat tua di punggung, sayap dan sisi atas tubuhnya, tanpa coretan-coretan. Muka, leher dan dada atas berwarna hitam; dada bawah, perut dan sisi tubuh putih bersih, tampak kontras dengan bagian atasnya. Sisi bawah ekor kecokelatan. Burung muda dengan dada dan perut coklat kekuningan kotor. Jantan tidak berbeda dengan betina dalam penampakannya.
Iris mata coklat; paruh bagian atas kehitaman, paruh bawah abu-abu kebiruan; kaki keabu-abuan.
Burung yang sering ditemui di lingkungan pedesaan dan kota, terutama di dekat persawahan. Memakan padi dan aneka biji-bijian, bondol jawa kerap mengunjungi sawah, padang rumput, lapangan terbuka bervegetasi dan kebun. Burung ini sering turun ke atas tanah atau berayun-ayun pada tangkai bunga rumput memakan bulir biji-bijian.
Bondol jawa umumnya hidup berpasangan atau dalam kelompok kecil, termasuk bercampur dengan jenis bondol lainnya seperti dengan bondol peking (L. punctulata). Kelompok pada mulanya terdiri dari beberapa ekor saja, akan tetapi di musim panen padi kelompok ini dapat membesar mencapai ratusan ekor. Tampak menyolok di sore hari pada saat terbang dan hinggap bersama-sama di pohon tempat tidurnya. Kelompok yang besar seperti ini dapat menjadi hama yang sangat merugikan petani padi.
Burung ini sering bersarang di pekarangan dan halaman rumah, di pohon-pohon yang bertajuk rimbun, pada ketinggian 2 – 10 m di atas tanah. Sarang berupa bola yang dibangun dari daun dan bunga rumput berlapis-lapis, diletakkan tersembunyi di antara daun-daun dan ranting, atau di celah tangkai daun palma. Tercatat berbiak di sepanjang tahun, setiap kali bertelur bondol jawa meletakkan 4-5 butir telur yang berwarna putih. Besarnya sekitar 14 x 10 mm.
Berbunyi halus, cri-ii, cri-i.. atau ci-ii..; dan pit.. pit.. . Namun dalam kelompok, terutama ketika bertengger bersama, suara-suara ini jadi cukup membisingkan. Demikian pula suara anak-anaknya yang baru menetas.
Bondol jawa terutama tersebar di Jawa dan Bali, hingga ketinggian 1.500 m dpl. Juga didapati di Lombok, Sumatra bagian selatan, dan diintroduksi ke Singapura.
Burung tak terbang

Burung tak terbang (Flightless birds) merupakan burung yang melalui proses evolusi kehilangan kemampuan untuk terbang. Ada 60 spesies burung yang tak mampu terbang yang masih hidup, termasuk burung-burung ratite (burung unta, emu, kasuari, rhea, kiwi) dan penguin. Burung terkecil yang tidak mampu terbang adalah Mandar Pulau Inaccessible (panjang 12.5 cm, berat 34.7 g) sementara yang paling besar adalah burung unta (2.7 m, 156 kg), yang juga menjadi burung terbesar yang masih hidup secara umum.
Banyak burung domestik, seperti ayam domestik dan bebek domestik kehilangan kemampuan untuk terbang dalam waktu lama, meski spesies ancestral mereka, ayam hutan merah dan itik melewar mampu untuk terbang dalam waktu lama. Beberapa burung hasil kawinan, seprti kalkun dada lebar putih kehilangan kemampuan terbangnya karena hasil seleksi buatan, yang dimana burung yang dikawini menumbuhkan dada yang besar, sehingga terlalu berat untuk didukung sayap burung itu sendiri.
Ketidakmampuan terbang sudah berevolusi pada berbagai jenis burung secara independen. Ada famili dari burung tak terbang, seperti Phorusrhacidae yang sudah punah, yang berevolusi menjadi predator darat yang kuat. Famili lain yang mengembangan adaptasi lebih jauh yaitu burung teror (dan kerabatnya, bathornithidae), eogruidae, geranoididae, gastornithiform dan dromorithinidae (semuanya punah), mengembangkan bentuk tubuh yang mirip, namun tidak satupun dari mereka yang berkerabat dekat. Lebih jauh, mereka juga memiliki kesamaan, yaitu berukuran besar, dengan sayap vestigial, kaki panjang, dan leher panjang, dengan beberapa ratites, meski tidak berkerabat.
Gelatik jawa

Gelatik jawa atau Padda oryzivora adalah sejenis burung pengicau berukuran kecil, dengan panjang lebih kurang 15 cm, dari suku Estrildidae. Burung gelatik Jawa memiliki kepala hitam, pipi putih dan paruh merah yang berukuran besar. Burung dewasa mempunyai bulu berwarna abu-abu, perut berwarna coklat kemerahan, kaki merah muda dan lingkaran merah di sekitar matanya. Burung jantan dan betina serupa. Burung muda berwarna coklat.
Burung ini endemik dari Indonesia dan di alam ditemukan di ladang rumput, sawah, dan padang di Pulau Jawa dan Pulau Bali. Sekarang, spesies ini dikenali di banyak negara di seluruh dunia sebagai burung hias.
Perilakunya senang berkelompok dan cepat berpindah-pindah. Pakan utama burung ini adalah bulir padi atau beras, juga biji-bijian lain, buah, dan serangga. Burung betina menetaskan antara empat sampai enam telur berwarna putih, yang dierami oleh kedua tetuanya.
Spesies ini merupakan salah satu burung yang paling diminati oleh para pemelihara burung. Penangkapan liar, hilangnya habitat hutan, serta terbatasnya ruang hidup burung ini menyebabkan populasi gelatik Jawa menyusut pesat dan terancam punah di habitat aslinya dalam waktu singkat. Sekarang telah sulit untuk menemukan gelatik di persawahan atau ladang.
Gelatik jawa dievaluasi rentan pada IUCN Red List serta didaftarkan dalam CITES Appendiks II.
Pedendang topeng

Pedendang topeng (Heliopais personata) adalah burung air yang hidup di air payau. Adapun, mereka hidup di Bangladesh, Indocina, Malaysia dan Indonesia. Seperti keluarga mereka lainnya, misalnya Titihan matahari dan Pedendang Afrika, hubungan dengan burung lainnya kurang dipahami.
Burung pedendang topeng mempunyai wajah berwarna hitam. Paruh mereka mirip dengan paruh burung grebe yang berwarna kuning. Adapun samping leher terdapat garis putih. Burung ini berukuran seperti bebek biasa, yaitu 56 cm. Sementara yang jantan memiliki leher hitam, maka yang betina memilik leher putih. Pedendang topeng remaja dibedakan dengan warna tubuh atasnya yang lebih coklat dari betina dewasa. paruh hewan remaja juga lebih pucat
Mereka memiliki suara yang umumnya tenang, terkadang pedendang ini bersuara dengan suara yang kuat.
Dominannya, pedendang ini memakan serangga, khususnya larva, capung, juga belalang, kumbang, dan lalat. Mereka juga makan moluska, katak, dan kecebong. Selain itu pula, mereka makan binatang-binatang kecil yang bersembunyi di bebatuan.
Pedendang bertopeng dianggap terancam dan menurun, dengan kurang lebih spesies nya tinggal 2.500 ekor burung. Ancaman tersebut berasal dari manusia dan kehilangan habitat. Maka dari itu, di Malaysia burung ini dilindungi.
Terancam kritis

Spesies terancam kritis (bahasa Inggris: critically endangered, disingkat CR) adalah salah satu status dari Uni Internasional untuk Konservasi Alam (IUCN) untuk mengategorikan spesies yang berisiko tinggi untuk punah di alam liar.
Pada tahun 2014, terdapat 2.464 spesies hewan dan 2.104 tanaman masuk dalam kategori ini, dibandingkan dengan jumlah pada tahun 1998, masing-masing 854 spesies hewan dan 909 tanaman.
Karena Daftar Merah IUCN tidak mempertimbangkan spesies punah secara luas, survei target yang telah dilakukan memperkirakan bahwa spesies yang kemungkinan akan punah masih tercatat sebagai terancam kritis. IUCN menjaga sebuah catatan mengenai spesies "kemungkinan punah" (possibly extinct, disingkat CR(PE)) dan "kemungkinan punah di alam liar" (possibly extinct in the wild, disingkat CR(PEW)), yang dimodelkan dalam kategori yang digunakan oleh BirdLife International untuk menggolongkan taksonomi tersebut.
Spesies mendekati terancam

Spesies mendekati terancam atau hampir terancam (IUCN: NT; Near Threatened) adalah status konservasi yang dikategorikan oleh Uni Internasional untuk Konservasi Alam (IUCN) kepada spesies yang mungkin rentan terhadap bahaya dalam waktu dekat, meski saat ini tidak memenuhi syarat untuk masuk status terancam. Sangat penting bagi IUCN untuk mengevaluasi kembali spesies-spesies yang berstatus mendekati terancam dalam selang waktu tertentu.
Kriteria untuk mengategorikan status "mendekati terancam punah" mirip kriteria status rentan yang mengalami pengurangan dalam jumlah atau luas wilayah. Spesies yang mendekati terancam punah yang dievaluasi sejak tahun 2001 sangat membutuhkan konservasi agar statusnya tidak menjadi terancam, di mana spesies tersebut dimasukkan ke dalam status ketergantungan konservasi untuk berbagai kategori.
Terdapat 3703 spesies yang telah dievaluasi dan dikatakan berstatus mendekati terancam punah oleh IUCN. Angka ini termasuk 2423 spesies binatang dan 1050 tanaman.
Sebagai tambahan, 402 spesies yang masuk ke dalam status ketergantungan konservasi juga dikatakan mendekati terancam punah.
Contoh spesies Indonesia yang mendekati terancam punah adalah Kelelawar Buah Dayak (Dyacopterus spadiceus), Otter Eropa (Lutra lutra), dan Kuau Raja (Argusianus argus).
Sanford's sea eagle

Sanford's sea eagle (Icthyophaga sanfordi), also known as Sanford's fish eagle or the Solomon eagle, is a sea eagle endemic to the Solomon Islands archipelago.
Sanford's sea eagle was discovered by and named after Dr Leonard C. Sanford, a trustee for the American Museum of Natural History. The first description was by Ernst Mayr in 1935. The "sea eagle" name is used to distinguish the species of the genus Haliaeetus from the closely related Ichthyophaga true fish eagles. The species was described in 1935 by Ernst Mayr who noticed that earlier observers had overlooked it, thinking it was a juvenile of the white-bellied sea eagle. It forms a superspecies with the white-bellied sea eagle. As in other sea eagle species pairs, the other taxon is white-headed. These two are genetically very close, it seems; their lineages separated not longer than 1 million years ago, probably only in the Middle Pleistocene, a few 100,000 years ago. Both share a dark bill, talons, and eyes with the other Gondwanan sea eagles.
It can reach a length of 70–90 cm (28–35 in) and a weight between 1.1 and 2.7 kg (2.4 and 6.0 lb). Its wingspan is 165–185 cm (5.41–6.07 ft). It is the only large predator on the Solomon Islands. The eagles inhabit coastal forests and lakes up to an altitude of about 1500 m above sea level.
Their plumage is whitish brown to bright brown on the head and the neck. The underparts are brown to reddish brown and dark brown. The upperparts are darkish brown to gray-black. The eyes are bright brown. Uniquely among sea eagles, this species has an entirely dark tail throughout its life.
The breeding season is from August to October. The nest consists of two eggs.
The diet consists of mainly of tideline carrion, fish, molluscs, crabs, tortoises, and sea snakes, and more rarely birds and megabats snatched from the rainforest canopy. It has also been reported to feed opportunistically on the northern common cuscus.
The eagle is often illustrated on postage stamps of the Solomon Islands.
Hammock

Uma tarefa do tipo hammock em um cronograma é uma tarefa que tem o seu início e duração não determinados previamente, mas exclusivamente dependentes do início ou término de outras tarefas. Com isto, a quantidade de recursos necessários para execução da tarefa deve ser determinado com base no início e término de outras atividade, e não é conhecido antes do início da elaboração do cronograma.
O PMI define no Practice Stanard of Scheduling como sinônimo de tarefas-resumo.
Exemplos típicos de tarefas Hammock são atividades de gerenciamento do projeto ou guarda-noturna de um canteiro de obras, pois a sua execução não é conhecida enquanto o projeto não estiver completamente planejado.
Robby Hammock

Robert Wade Hammock (nascido em 13 de maio de 1977) é um ex-jogador profissional de beisebol que atuou como catcher na Major League Baseball jogando toda sua curta carreira pelo Arizona Diamondbacks. Em 18 de maio de 2004, ele foi o catcher do jogo perfeito de Randy Johnson. Em novembro de 2016 Hammock foi nomeado como técnico de catchers do Arizona Diamondbacks, onde permanece atualmente.
The Hammocks

The Hammocks é uma Região censo-designada localizada no estado americano da Flórida, no Condado de Miami-Dade.
Segundo o censo americano de 2000, a sua população era de 47.379 habitantes.
De acordo com o United States Census Bureau tem uma área de 20,8 km², dos quais 20,4 km² cobertos por terra e 0,4 km² cobertos por água.
O diagrama seguinte representa as localidades num raio de 8 km ao redor de The Hammocks.
Dinâmica estelar

Dinâmica estelar é o ramo da astrofísica que descreve de maneira estatística o movimento coletivo das estrelas provocado pela gravidade mútua. A grande variação de gravidade e o lenta "relaxação" dos sistemas estelares impede o uso dos métodos da física estatística. O movimento das estrelas em uma galáxia ou aglomerado globular é determinado principalmente pela distribuição média de outras estrelas, mais distantes, sendo pouco influenciado pelas estrelas mais próximas.
A "relaxação" das estrelas é um processo que desvia a trajetória individual das estrelas daquela que normalmente descreveriam se a distribuição da matéria fosse homogênea. A "relaxação a dois corpos" é induzida pelas interações indivivuais entre uma estrela e outra, enquanto a "relaxação violenta" é induzida por uma variação coletiva da forma do sistema estelar.
Introdução à Dinâmica Estelar Página do Departamento de Astronomia da USP.
Relaxação muscular progressiva

Relaxação muscular progressiva é uma técnica de relaxamento criada pelo médico e fisiólogo americano Edmund Jacobson que procura proporcionar ao praticante um estado de relaxamento de todo o corpo com a finalidade de atingir um estado de relaxamento mental. Tal estado é alcançado através do tensionamento e relaxamento sistemático e consciente de determinados grupos musculares. Diversos grupos musculares são tensionados por algum tempo e em seguida relaxados, enquanto a atenção da pessoa é dirigida às sensações ligadas aos estados de tensão e relaxamento. Assim procura-se obter um maior relaxamento geral do organismo baseado em uma melhor percepção corporal. Relaxando progressivamente os músculos o praticante atinge consequentemente um relaxamento mental. Com a prática do método, o indivíduo é capaz de relaxar em diferentes situações de estresse e diferentes situações e patologias relacionadas à ansiedade, atingindo um estado de maior calma e, em determinadas situações, diminuir dores musculares.
Festival Marajoara de Cultura Amazônica

O Festival Marajoara de Cultura Amazônica é um festival de música paraense que acontece na Ilha do Marajó, nos municípios de Salvaterra, Soure (Pará) e Cachoeira do Arari, dando ênfase à cultura da região através dos ritmos de carimbó, brega, toada, entre outros ritmos regionais.
A programação proporciona ao público uma experiência de turismo, com gastronomia, belezas naturais e contato com o povo local. Os participantes podem ouvir música do norte do país e assistir a uma variedade de atrações.
O festival com shows de artistas renomados, como Neuber Uchôa (RR), Allan Carvalho (Belém), Luizinho Lins (Belém-Icoaraci), Kleyton Silva (Belém), Jeff Moraes (Belém), Priscila Cobra (Belém-Icoaraci), Grupo Paracauari (Soure) e os espetáculos teatrais, como “Quem vai pagar o pato?” e “Histórias de Riomar”.
Aldeia de Cultura Amazônica Davi Miguel

A Aldeia Cabana de Cultura Amazônica Davi Miguel ou Aldeia Amazônica é o local dos desfiles das escolas de samba de Belém do Pará, que anteriormente era chamado Aldeia Cabana de Cultura Amazônica Mestre Davi Miguel. Tendo esse nome devido a David Miguel, um sambista local.
Foi inaugurado em 1 de janeiro de 2000. Está localizado na Avenida Pedro Miranda - Pedreira.
Além do desfile das escolas de samba de Belém neste espaço ocorre grandes eventos, como o Desfile Escolar do Dia da Raça, um dos maiores e mais tradicionais eventos cívicos do Pará.
Dialeto da serra amazônica

O dialeto da serra amazônica, também chamado dialeto do arco do desflorestamento, ou sotaque dos migrantes, é um dialeto do português formal brasileiro (variação sociolinguística regional), empregado em cinco dos nove estados brasileiros da Amazônia Legal. É erroneamente considerado como parte da amazofonia (dialeto nortista).
Conhecido dentro da região geográfica como "sotaque dos migrantes", não é um dialeto coeso devido a peculiaridade da formação. Sua característica marcante é a forte pronúncia do "s", de forma semelhante ao paulista, e outras peculiaridades. Diferencia-se do dialeto tradicional amazônida e nordestino, por ter uma pronuncia e vocalização mais próxima do caipira e do sertanejo.
Os termos "Serra Amazônica" ou "Amazônico das Serras" foram usados inicialmente para identificar este dialeto nos trabalhos do I Colóquio de Letras da UFPA (2010).
Este dialeto é empregado nas seguintes regiões: sudeste do estado do Pará; sudoeste do Maranhão; norte do Mato Grosso; Rondônia, e; centro e norte de Tocantins. Desde meados da década de 1970, quando houve uma imigração desordenada de nordestinos, goianos, sudestinos e, sulistas para a região, atraídos pelas ofertas de terras baratas e acessíveis em abundância. O dialeto, inclusive, quase que sobrepõe sua área de influência na fronteira agrícola Amazônica.
Segue algumas palavras e expressões e o significado delas:
Saco de dormir

Saco de dormir ou saco-cama é um saco, uma bolsa protetora, utilizada no montanhismo, no alpinismo, na espeleologia, para permitir passar a noite ao ar livre. Fundamentalmente é constituída por duas coberturas cheias de penas ou um material sintético quente para proteger do frio, e que é fechado com um fecho éclair, com um gorro para proteger a cabeça.
Quando as duas partes estão cheias com penas ligeiras e sedosas como as do Eider-edredão - que está na origem do Edredom - emprega-se o galicismo, Duvet.
História de dormir

Uma história de dormir é uma forma tradicional de contar histórias, onde uma história é contada a uma criança na hora de dormir para prepará-la para dormir. A história de ninar há muito é considerada "uma instituição definitiva em muitas famílias".
O termo "história de ninar" foi cunhado por Louise Chandler Moulton em seu livro de 1873, Bed-time Stories . O "ritual de um adulto ler em voz alta para uma criança na hora de dormir" surgiu principalmente na segunda metade do século XIX e ganhou destaque no início do século XX, junto com a crença crescente de que rituais relaxantes eram necessários para as crianças no final do dia. A prática de ler histórias na hora de dormir contribuiu para o crescimento da indústria de livros ilustrados e também pode ter contribuído para a prática de dormir isolado para crianças.
A rotina fixa de uma história de ninar antes de dormir pode melhorar o desenvolvimento cerebral da criança, a aquisição da linguagem e as habilidades de resolução de problemas. A relação contador de histórias-ouvinte cria um vínculo emocional entre os pais e a criança. Devido à “força do instinto imitativo” de uma criança, os pais e as histórias que eles contam funcionam como um modelo a ser seguido pela criança. Ler histórias na hora de dormir aumenta o vocabulário das crianças.
Venda (olhos)

As vendas para os olhos são um instrumento, geralmente de pano, utilizado para tapar os olhos. A sua função principal é manter quem está vendado de saber o que se passa à sua volta, para onde se dirige, etc.
As vendas (e outros modos de vendar, tais como capuzes, sacos na cabeça, etc) foram extensivamente utilizados pelas policias políticas nas suas detenções, como uma forma tanto de evitar que o preso pudesse indicar a localização de onde esteve preso (muitas vezes em prisões clandestinas), como para iniciar desde cedo o processo de intimidação.
A sua utilização em certas situações (tais como fuzilamentos, onde são tradicionalmente utilizadas, serve tanto para evitar que os executores vejam os olhos dos executados (e percam a capacidade de disparar correctamente, ou pelo menos como se espera deles), como vice-versa.
Nas brincadeiras sexuais são utilizadas para aumentam a excitação derivada do desconhecimento do que se vais passar ou acontecer a seguir.
Casa Tassel

O Hotel Tassel, situada à Rua Paul-Émile Janson, 6, foi construído entre 1892 e 1893, por Victor Horta, em Bruxelas, na Bélgica.
É uma das primeiras construções do arquiteto (sua segunda residência, mais especificamente) e a primeira síntese mundial do art nouveau em arquitetura. É considerada uma grande obra pois é a primeira a romper inteiramente o arranjo clássico das casas em Bruxelas. Graças a este rompimento, a porta de entrada encontra-se ao lado da fachada e se prolonga ao interior por um longo corredor lateral. Isto permite que a entrada seja dividida em três partes enfileiradas: uma sala ao lado da rua, a sala de jantar no meio e a varanda ao lado do jardim. Em consequência, a sala de jantar sempre está escura. A escada se situa geralmente no corredor. Victor Horta colocou uma porta bem no meio da fachada, onde logicamente seria o local do corredor sob o eixo central da casa, sacrificando o centro da mesma a fim de instalar pontos de luz.
Também é a primeira aplicação do princípio do "retrato". O Sr. Tassel era professor da Universidade de Bruxelas. Horta planejou uma "sala de boas-vindas", situada na entrada. Poderia ser usada ocasionalmente como escritório ou vestiário. O Sr. Tassel era igualmente apaixonado por fotografia e cinema. Por este motivo, ele projetou esta sala. O arquiteto se encarregou novamente, de colocar um "alpendre" no primeiro andar, com vista para as clarabóias. O projetor pode ser instalado para projetar em uma tela na parte inferior.
Em 2000, foi proclamada Patrimônio Mundial da UNESCO, em conjunto com outras três construções de Horta.
50° 49′ 40″ N, 4° 21′ 43,3″ L
The Legend of Sleepy Hollow

The Legend of Sleepy Hollow (traduzido como A Lenda da Caverna Adormecida ou A Lenda do Cavaleiro sem Cabeça ) é um conto de Washington Irving incluído na coleção The Sketch Book of Geoffrey Crayon, Gent., escrita enquanto o autor vivia em Birmingham, Inglaterra. A primeira publicação foi em 1820. Ao lado da história de Rip Van Winkle, A Lenda do Cavaleiro sem Cabeça é um dos contos mais antigos de ficção norte-americana que é lido até hoje.
A história se passa por volta de 1790 no assentamento americano-holandes de Tarrytown, New York (O autor escreveu "Tarry Town"), num lugar chamado Sleepy Hollow. Ichabod Crane, um magro, esguio e extremamente supersticioso professor de Connecticut, compete com o valentão Abraham "Brom Bones" Van Brunt pela mão da jovem de dezoito anos Katrina Van Tassel, filha única do rico fazendeiro Baltus Van Tassel. Quando Crane sai de uma festa na casa dos Van Tassel numa noite de outono, é perseguido pelo "Cavaleiro sem Cabeça", um suposto fantasma de um soldado hessiano (germânico) que teve a cabeça arrancada por uma bala de canhão durante uma "batalha sem nome" da Revolução Americana. O fantasma "cavalga até o local da batalha numa procura noturna pela sua cabeça". Ichabod desaparece misteriosamente da cidade, deixando Katrina se casar com Brom Bones. A natureza do Cavaleiro sem Cabeça é deixada em aberto, embora haja indícios de que seja na verdade Brom Bones disfarçado.
A Lenda do Cavaleiro sem Cabeça foi baseada no folclore germânico, trazido pelos imigrantes dessa nacionalidade para a América. A lenda original foi registrada por Karl Musäus. Um trecho escrito por Musäus (tradução aproximada):
O Cavaleiro sem Cabeça foi visto frequentemente. Um velho homem que não acreditava em fantasmas contou que encontrou o cavaleiro vindo do desfiladeiro. O cavaleiro o perseguira atravessando arbustos, colinas e pântanos. Ao chegarem a uma ponte, o cavaleiro subitamente se transformou num esqueleto. Ele jogou o velho dentro do riacho e salto por sobre as copas das árvores, trotando num barulho de trovão.
A lenda dizia que o cavaleiro não conseguia atravessar uma determinada ponte. O desfecho do conto ficcional se deu na Ponte do Rio Pocantico, na área da Velha Igreja de Sleepy Hollow. Os personagens de Ichabot Crane e Katrina Van Tassel podem ter sido baseados em residentes locais conhecidos do autor. Katrina seria baseada em Eleanor Van Tassel Brush, com o nome derivado da tia de Eleanor, Catriena Ecker Van Tessel.
A Lenda do Cavaleiro sem Cabeça segue a tradição de contos do folclore e poemas de casos sobrenaturais, como a obra de Robert Burns Tam o' Shanter (1790) e a de Gottfried August Bürger, Der wilde Jäger, traduzido em inglês para The Wild Huntsman (1796).
A Lenda do Cavaleiro sem Cabeça foi o conto mais extenso publicado como parte do livro The Sketch Book of Geoffrey Crayon, com Irving usando o pseudônimo de "Geoffrey Crayon", em 1820.
Solanum viarum

Solanum viarum, the tropical soda apple, is a species of perennial shrub native to Brazil and Argentina with a prickly stem and prickly leaves. The fruit is golf-ball-sized with the coloration of a watermelon. It is considered an invasive species in the lower eastern coastal states of the United States and recently on the Mid North Coast of Australia.
This species has several synonyms, one of which is particularly ambiguous:
Solanum viarum is native to Brazil and Argentina, and was first discovered in the United States in 1988, having probably been introduced through contaminated seed or other agricultural products. It crowds out native species and forage for livestock Its habitat is terrestrial, in fields, rights-of-way, and open forest. It is spread by livestock and wildlife, such as raccoons, deer, feral hogs, and birds feeding on fruits.
It is classified as a noxious weed or plant in Alabama, Florida, Mississippi, North Carolina, Texas, and Vermont, and in California and Oregon it's a quarantine pest. It is a prohibited noxious weed in Arizona and Minnesota; Prohibited in Massachusetts; and a plant pest in South Carolina and Tennessee. It is also listed as a tier 1 noxious weed in Virginia, along with giant hogweed.
Since its introduction into the U.S., tropical soda apple has spread rapidly, and currently infests an estimated one million acres of improved pastures, citrus groves, sugarcane fields, ditches, vegetable crops, sod farms, forestlands (oak hammocks and cypress heads), natural areas, etc. in Alabama, Florida, Georgia, and Mississippi. Although it can be a threat to a variety of habitat, it tends to be most problematic in pastures in the Mid South.
It is controlled by triclopyr herbicide. Gratiana boliviana, the tropical soda apple leaf beetle, has been used successfully as an agent of biological pest control to reduce the abundance of this plant in the United States, particularly in Florida.
The mature fruits are smooth, round, yellow and ¾ to 1¼ inches in diameter with a leathery-skin surrounding a thin-layered, pale green, scented pulp and 180 to 420 flattened, reddish brown seeds. Each plant is capable of producing 200 or more fruit per year. Tropical Soda Apple (Solanum viarum) usually grows to 3–6 ft tall.
Media related to Solanum viarum at Wikimedia Commons
List of Amazon Prime Video original programming

In 2013, Amazon began distributing original television shows through its Amazon Prime Video service, some of which are developed in-house by Amazon Studios (now Amazon MGM Studios).
These shows have been commissioned by Amazon in cooperation with a partner network.
These shows have been picked up by Amazon for additional seasons after having aired previous seasons on another network.
These shows have been picked up by Amazon for additional seasons after having aired previous seasons on another network.
Huni Kuin

The Huni Kuin (also known as: Kaxinawá, Cashinahua, Kaschinawa, Kashinawa, Caxinauás) are an Indigenous people of Brazil and Peru. Their villages are located along the Purus and Curanja Rivers in Peru and the Tarauacá, Jordão, Breu, Muru, Envira, Humaitã, and Purus Rivers in Brazil.
In the Peruvian Amazon rainforest, some Huni Kuin live on the Alto Purús Indigenous Territory with the Kulina people.
The name Huni Kuin means "true people" or "people with traditions". The alternative name Kaxinawá means "cannibals", "bat people" and "people who walk about at night". It is still widespread in literature, yet the Huni Kuin reject the name as an insult.
The Huni Kuin speak the Kaxinawá language, a Panoan language. They call their language Hancha Kuin, meaning "real words." Only 5% to 10% of the Huni Kuin in Peru speak Spanish and literacy rates are low.
Hunting is of paramount importance in Huni Kuin society. Huni Kuin also fish, gather plant foods, and grow crops through swidden, or slash-and-burn horticulture. Rice has become an export crop.
Women weave baskets, string bead jewelry, create utilitarian ceramics and weave hammocks and clothing. Men weave certain baskets, carve tools from wood, create featherwork and ceremonial regalia, and make canoes and weapons, such as clubs, spears, and bows and arrows. In hunting, shotguns are popular.
Govi (musician)

Santoo Govi (born February 27, 1949) is a new age and ambient German American musician. Each of Govi's albums have reached Top 10 on Billboard's New Age chart.
Govi was born as Werner Monka in Germany. During his teens, he lived in Minden, Germany, near Bielefeld. There, he performed as the lead guitarist in bands including Blackbird (1962), Virus (1971), and Weed (1971, with Ken Hensley of Uriah Heep). These experiences led to his first live performance as a member of a group that won a national band competition and a recording contract that allowed them to tour throughout Germany.
Although a native of Germany, Govi decided to leave Europe. He sold his electric guitar, a Gibson Les Paul, to pay for the flight to India, where he changed his name first to Govinda, then Govi. He spent eight years living in India. He started playing the mandolin, mandocello, sitar, bouzouki, charango, and the eight string ukulele. While in India, he established a friendship with the German new age artists Deuter and Karunesh. Deuter co-produced Govi's first album Sky High, throughout which Deuter can be heard playing flutes and keyboards.
Govi has released 19 albums. His fifth album, Guitar Odyssey, became one of the most successful albums in its genre, reaching the top ten of the Billboard new age albums, eventually climbing to number three. In 2022, Govi released a new extended play featuring four new songs.
Govi currently lives in Kula, Hawaii. He often collaborates with German musician Karunesh, who also lives in Hawaii.
இந்தியாவின் விடிவெள்ளி - சுவாமி விவேகானந்தர் (நூல்)

இந்தியாவின் விடிவெள்ளி சுவாமி விவேகானந்தர் என்பது நெல்லை விவேகநந்தா எழுதிய விவேகானந்தர் வாழ்க்கை வரலாற்று நூல். இது சென்னையில் உள்ள வானதி பதிப்பகத்தால் வெளியிடப்பட்டுள்ளது.
திருநெல்வேலி மாவட்டத்திலுள்ள குட்டம் என்கிற கடற்கரையோர கிராமத்தில் ஜெயமுருகானந்தன் பிறந்தார். இவர் நிர்வாகவியலில் முதுகலைப் பட்டமும், இதழியல் மற்றும் மக்கள் தகவல் தொடர்பியலில் முதுகலைப்பட்டமும் ஆய்வியல் நிறைஞர் பட்டமும் பெற்றவர். சென்னையில் ஊடகத் துறையில் துணை ஆசிரியராகப் பணியாற்றியவர். இவர் சுவாமி விவேகானந்தர் மேல் கொண்ட பற்றுதலால் நெல்லை விவேகநந்தா என்கிற புனைப் பெயரில் கட்டுரைகளையும் தொடர்களையும் தமிழில் வெளியாகும் அச்சிதழ்களிலும் இணைய இதழ்களிலும் எழுதியுள்ளார்.
இந்த நூலுக்கு, ஸ்ரீராமகிருஷ்ண விஜயம் எனும் ஆன்மிக - பண்பாட்டு மாத இதழின் ஆசிரியர் சுவாமி விமூர்த்தானந்தர் அணிந்துரை எழுதியிருக்கிறார்.
இந்நூலில் 43 தலைப்புகளில் விவேகானந்தரின் வாழ்க்கை வரலாற்றை கதை நடையில் எழுதியுள்ளனர்.
விவேகானந்தர் பாறை

விவேகானந்தர் பாறை என்பது கன்னியாகுமரிக் கடலில் அமைந்துள்ள ஒரு பாறையாகும். சுவாமி விவேகானந்தர் கன்னியாகுமரிக்கு வந்திருந்த போது கடலுக்குள் அமைந்திருக்கும் இந்தப் பாறைக்கு நீந்திச் சென்று, மூன்று நாட்கள் தியானம் செய்திருக்கின்றார். எனவே அவரது நினைவாக இந்தப் பாறையில் விவேகானந்தர் நினைவு மண்டபம் ஒன்று கட்டப்பட்டு 1972 ஆம் ஆண்டு திறக்கப்பட்டது. அதன் பிறகு இந்தப் பாறைக்கு விவேகானந்தர் பாறை என்ற பெயர் ஏற்பட்டது. இப்பாறையில் விவேகானந்தர் நினைவு மண்டபமும் அம்மன் பாதக் கோயில் ஒன்றும் அமைக்கப்பட்டுள்ளன. இதனருகிலுள்ள மற்றொரு பாறையில் உலகின் மிக உயரமான திருவள்ளுவர் சிலை அமைக்கப்பட்டுள்ளது.
கன்னியாகுமரியான ஸ்ரீ பகவதியம்மன், சிவபெருமானை மணப்பதற்காக இந்தப் பாறையில் நின்று தவம் செய்ததாகவும் அதனால் இந்தப் பாறையில் அவரது பாதத்தின் தடம் பதிந்துள்ளது என்றும் இந்து சமயத்தவர்கள் நம்பிக்கை கொண்டுள்ளனர். இந்தத் தொன்ம நம்பிக்கையில் இந்தப் பாறைக்கு முதலில் ஸ்ரீ பாதப் பாறை என்றுதான் பெயர் இருந்தது என்கின்றனர்.
இந்து சமயத்தவர்களால் அம்மன் பாதம் என்று கருதப்படும் இடம், கண்ணாடியில் பார்வைக்குத் தெரியும்படி பாதுகாக்கப்பட்டுள்ளது. இந்தப் பாதத்தைச் சுற்றிக் கோயில் போன்ற அமைப்பில் திருபாத மண்டபம் எனும் கட்டிடம் கட்டப்பட்டுள்ளது.
விவேகானந்தர் தவம் செய்த இந்தப் பாறையில் விவேகானந்தர் நினைவு மண்டபம் ஒன்று கட்டப்பட்டுள்ளது. இம்மண்டபத்தினுள் விவேகானந்தர் நின்ற நிலையிலான பெரிய வெண்கலைச் சிலை ஒன்று வைக்கப்பட்டுள்ளது. விவேகானந்தர் நினைவு மண்டபம் அமைக்கப்பட்டுள்ள பாறையின் கீழ் பகுதியில் ஒரு தியான மண்டபம் ஒன்று அமைக்கப்பட்டிருக்கிறது.
இந்தப் பாறையின் மேல் விவேகானந்தர் தொடர்புடைய பல மொழிகளிலான புத்தகங்கள், படங்கள் மற்றும் விவேகானந்தர் படத்துடனான பல்வேறு கைவினைப் பொருட்கள் விற்பனை செய்யும் கடைகள் இருக்கின்றன.
கன்னியாகுமரிக் கடலின் கரையிலிருந்து விவேகானந்தர் பாறைக்கு தமிழ்நாடு அரசின் பூம்புகார் கப்பல் போக்குவரத்துக் கழகம் மூலம் படகுப் போக்குவரத்து வசதி செய்யப்பட்டுள்ளது. இந்தப் படகுப் போக்குவரத்துக்காக சாதாரணக் கட்டணம், சிறப்புக் கட்டணம் என இரண்டு வழிகளிலான கட்டணங்கள் உள்ளன. இரு வகையான கட்டணம் என்றாலும் பயணம் அனைவருக்கும் சமமாகத்தான் உள்ளது. சிறப்புக் கட்டணம் விரைவில் பயணிக்க உதவுகிறது.
திருவனந்தபுரம் மத்திய தொடருந்து நிலையம்

திருவனந்தபுரம் சென்ட்ரல் கேரள மாநிலத்தின் பெரியதும் போக்குவரத்து மிகுந்ததுமான ஒரு இரயில் நிலையமாகும். மேலும் தென்னிந்தியாவின் முக்கியமான இரயில் நிலையமும் ஆகும். இந்த இரயில் நிலையக் கட்டிடம் நகரின் முக்கியமான கட்டிடங்களுள் ஒன்று. இது சிறீ சித்திரைத் திருநாள் மகாராசாவினால் 1931-இல் கட்டப்பட்டது. இது செங்கற்களால் அல்லாமல் முற்றிலும் கருங்கற்களாலேயே கட்டப்பட்டுள்ளது. கன்னியாகுமரியில் இருந்து ஜம்மு வரை செல்லும் நீண்ட இரயில் பாதையில் திருவனந்தபுரமே முதலில் வரும் பெரிய இரயில் நிலையம். இங்கு தினமும் 2,00,000 பயணிகள் வரை வருவதாகக் கணக்கிடப்பட்டுள்ளது.
இந்த நிலையத்தில் கீழ்க்காணும் வசதிகள் உண்டு.
திருவனந்தபுரம் தொடருந்து கோட்டம்

திருவனந்தபுரம் இரயில்வே கோட்டம் என்பது இந்தியாவின் தென்னக இரயில்வேயின் கீழுள்ள ஆறு கோட்டங்களில் ஒன்றாகும். இதனுடைய தலைமையகம் திருவனந்தபுரத்தில் அமைந்துள்ளது.
திருவனந்தபுரம் இரயில்வே கோட்டமானது, ஒலவக்காடு கோட்டத்திலிருந்து ஷொறணூர், கொச்சின் துறைமுகம் பிரிவு மற்றும் மதுரை கோட்டத்திலிருந்து எர்ணாகுளம்-திருவனந்தபுரம்-கன்னியாகுமரி பிரிவு ஆகியவை பிரிக்கப்பட்டு 1979-ம் ஆண்டு அக்டோபர் 2-ம் நாள் உருவாக்கப்பட்டது. இக்கோட்டத்தின் காயங்குளம்-கொல்லம் வழித்தடமானது 1996-ம் ஆண்டு இருவழித்தடமாக்கப்பட்டது. இக்கோட்டத்தின் கொல்லம்-திருவனந்தபுரம் வழித்தடம் 2000-ம் ஆண்டு இருவழித்தடமாக்கப்பட்டது. இக்கோட்டத்தின் எர்ணாகுளம்-திருவனந்தபுரம் வழித்தடமானது 2006-ம் ஆண்டு மின்மயமாக்கப்பட்டது.
திருவனந்தபுரம் மாவட்டம்

திருவனந்தபுரம் மாவட்டம் கேரள மாநிலத்திலுள்ள பதினான்கு மாவட்டங்களுள் இதுவும் ஒன்றாகும். திருவனந்தபுரம் நகரத்தில் இதன் தலைமையகம் அமைந்துள்ளது. 2,192 சதுர கிலோமீட்டர் பரப்பளவு கொண்ட இம் மாவட்டத்தின் மக்கள்தொகை, 2001 ஆம் ஆண்டுக் கணக்கெடுப்பின்படி, 3,234,356 ஆகும். இது மக்கள் தொகை அடிப்படையில் கேரளத்தின் இரண்டாவது பெரிய மாவட்டம்.
இதை திருவனந்தபுரம், சிறயின்கீழ், நெடுமங்காடு, நெய்யாற்றின்கரை என நான்கு வட்டங்களாகப் பிரித்துள்ளனர். இது 12 மண்டலங்களையும், 78 ஊராட்சிகளையும் கொண்டது. திருவனந்தபுரம், வர்க்கலை, நெய்யாற்றின்கரை, ஆற்றிங்கல், நெடுமங்காடு ஆகியவை நகராட்சிகளாக உள்ளன.
இந்த மாவட்டத்தின் பகுதிகள் ஆற்றிங்கல், திருவனந்தபுரம் ஆகிய இரண்டு மக்களவைத் தொகுதிகளின்கீழ் உள்ளன. கேரள சட்டமன்றத்திற்காக 14 சட்டமன்றத் தொகுதிகளாகப் பிரித்துள்ளனர். அவை:
தி வீக் (இந்திய இதழ்)

தி வீக் (The Week) என்பது இந்தியாவில் வெளியாகும் வார இதழ். இது மலையாள மனோரமா குழுமத்தினரால் வெளியிடப்படுகிறது. இந்தியாவில் அதிகம் விற்பனையாகும் ஆங்கில வார இதழ் இதுவே. தற்சமயம் இதை கொச்சியில் இருந்து வெளியிடப்படுகிறது ,தற்போது புது தில்லி, மும்பை, பெங்களூர், கோட்டயம் ஆகிய இடங்களில் அச்சடிக்கின்றனர். இது தெற்காசிய இதழாளர் சங்க விருது, சிறந்த ஊடகத்திற்கான விருது ஆகிய விருதுகளைப் பெற்றுள்ளது.
தி வீக் இதழானது மலையாள மனோரமா குழுமத்தினால் டிசம்பர், 1982 இல் வெளியிடப்பட்டது. இரண்டு தலைமைப் பதிப்பாசிரியர்கள் இருந்தனர். தற்போது இந்தப் பொறுப்புகள் துறக்கப்பட்டது.
கே. எம்.மேத்யூ நிறுவனர் மற்றும் தலைமைப் பதிப்பாசிரியர் பொறுப்பில் டிசம்பர் 25, 1988 வரையில் இருந்தார். இவர் மதுகுட்டிசயான் எனும் பெயரில் பரவலாக அறியப்படுகிறார். இந்திய செய்தி ஊடக அறக்கட்டளையின் தலைவராகவும், இந்திய செய்தி ஊடக சமூகத்தின் தலைவராகவும் இருந்துள்ளார். இவர் ஆகஸ்டு 1, 2010 இல் இறந்தார். 1998 ஆம் ஆண்டில் இவருக்கு பத்ம பூசன் விருது கிடைத்தது.
மம்மன் மேத்யூ, கே.எம். மேத்யூவின் மூத்த மகன் ஆவார். தலைமைப் பதிப்பாசிரியர் பதவியில் ஜனவரி 1, 1989 முதல் டிசம்பர் 9, 2007 வரை இருந்தார். இவர் தற்போது மலையாள மனோரமா பதிப்பகத்தின் தலைமை பதிப்பாசிரியராக இருக்கிறார். இவருக்கு 2005 ஆம் ஆண்டில் பத்மசிறீ கிடைத்தது.
தற்போது தி வீக் இதழில் தலைமைப் பதிப்பாசிரியர்கள் இல்லை. கே. எம்.மேத்யூவின் இரண்டாவது மகனான பிலிப் மேத்யூ நிர்வாகப் பதிப்பாளராக ஜனவரி, 1989 முதல் பணியாற்றி வருகிறார்.
இந்த இதழின் முதல் வெளியீட்டாளர் பிலிப் மேத்யூ ஆவார். அவர் இந்தப் பொறுப்பில் டிசம்பர், 1988 வரை இருந்தார்.
ஜேக்கப் மேத்யூ: ஜனவரி 1, 1989 முதல் தற்போது வரை ஜேக்கப் மேத்யூ வெளியீட்டாளராக இருந்து வருகிறார். இவர் கே. எம்.மேத்யூவின் மூன்றாவது மகன் ஆவார். இவர் தற்போது சர்வதேச செய்தித்தாள்கள் மற்றும் செய்தி வெளியீட்டாளர்கள் சங்கத்தின் தலைவராக உள்ளார். இந்தப் பதவியைப் பெறும் இரண்டாவது ஆசியாக் கண்டத்தவர் மறும் முதல் இந்தியர் ஆவார்.
தி வீக் இதழிற்கு இரண்டு பதிப்பசிரியர்கள் இருந்தனர். இந்த பதவியானது அதற்குப் பிறகு துறக்கப்பட்டது.
வி. கே. பி. நாயர்: இவர் டிசம்பர் 26, 1982 முதல் சூன் 3, 1984 வரையில் பதிப்பாசிரியராக இருந்தார். இவருக்குப் பின் டி. வி. ஆர். செனாய் இந்தப் பொறுப்பினைப் பெற்றார். அவர் சூன் 10, 1984 முதல் டிசம்பர் 11, 1988 வரை நீடித்தார். இவருக்கு பத்ம பூசன் விருது 2003 ஆம் ஆண்டில் வழங்கப்பட்டது.
தற்போதைய செய்தி ஊடகம் மற்றும் நூற்பதிவுச் சட்டத்தின்படி (1867) செய்தியை வெளியிடுவதன் முழு பொறுப்பானது அந்த இதழின் பொறுப்பு வகிக்கும் பதிப்பாசிரியர்களைச் சார்ந்தது ஆகும். தி வீக் இதழின் தற்போதைய பொறுப்பு வகிக்கும் பதிப்பாசிரியர் டி. ஆர். கோபாலகிருஷ்னன் ஆவார். இவர் இந்தப் பொறுப்பினை டிசம்பர் 18, 1988 இல் ஏற்றார்
தி வீக் இதழுடன் இரண்டு நாளிதழ்ச் சிறப்பிணைப்பு மலர்கள் இலவசமாக வழங்கப்பட்டு வருகிறது. அதில் முதலாவது ஹெல்த் (உடல் நலம்) இரு வாரத்துக்கு ஒருமுறை வருகிறது. இதில் பொருத்தமுடைமை, உடல் நலனைப் பேணிக்காப்பது பற்றிய தகவல்கள் இடம்பெற்றிருக்கும். இரண்டாவது வாலட் (பணப்பை) மாதம் ஒரு முறை வெளியிடப்படுகிறது. இதில் முதலீடு மற்றும் நிதித் திட்டமிடல் பற்றிய தகவல்கள் இடம்பெற்றிருக்கும்
தி வீக்
இந்திய இயற்பியல் இதழ்

இந்திய இயற்பியல் இதழ் (Indian Journal of Physics) என்பது இந்தியாவில் இருந்து வெளியாகும் சக மதிப்பாய்வு மாத ஆய்விதழ் ஆகும். இந்திய அறிவியல் வளர்ச்சிக் கழகம் இதனை இசுபிரிங்கர் பதிப்பகத்தினூடாக வெளியிட்டு வருகிறது. 1926 ஆம் ஆண்டில் சர் ச. வெ. இராமன் இதனை நிறுவினார். பயன்முறை இயற்பியல், செயன்முறை இயற்பியல், கோட்பாட்டு இயற்பியல் ஆகிய தலைப்புகளில் ஆய்வுகளை வெளியிடுகிறது. இதன் தலைமை தொகுப்பாசிரியர் சுபாம் மஜும்தார் ஆவார்.
ஆய்விதழ் மேற்கோள் அறிக்கைகளின் படி, இந்திய இயற்பியல் ஆய்விதழுன் தாக்க காரணி 2020 இல் 1.947 ஆக இருந்தது.
தி வீக் (அமெரிக்க இதழ்)

இந்திய இதழைப் பற்றி அறிய, தி வீக் (இந்திய இதழ்) கட்டுரையைப் பார்க்கவும்
தி வீக் (The Week) அமெரிக்காவில் வெளியாகும் ஓர் வார இதழ். இது ஐக்கிய அமெரிக்கா, ஐக்கிய இராச்சியம் (இங்கிலாந்து), ஆஸ்திரேயா ஆகிய நாடுகளுக்கு ஏற்ப மூன்று பதிப்புகளாக வெளியாகிறது. அரசியல், பொருளாதாரம், வியாபாரம் ஆகியனவற்றுடன் அறிவியல், கலை தொடர்பான செய்திகளும் இடம் பெறுகின்றன.
முஸ்லிம் நேசன் (இந்திய இதழ்)

முஸ்லிம் நேசன் இந்தியா, தமிழ்நாடு, சென்னையிலிருந்து 1957ம் ஆண்டில் வெளிவந்த ஓர் இசுலாமிய மாத இதழாகும். முஸ்லிம் நேசன் எனும் பெயரில் அவ்வப்போது இலங்கையிலும் இந்தியாவிலும் சில இதழ்களும், சிற்றிதழ்களும் வெளிவந்துள்ளன. இலங்கையில் அறிஞர் மு. கா. சித்திலெவ்வையை ஆசிரியராகக் கொண்டு 1883ம் ஆண்டில் இப்பெயரில் முதல் இதழ் வெளிவந்துள்ளது. 1907ம் ஆண்டில் இந்தியா சென்னையிலிருந்து முஸ்லிம் நேசன் எனும்பெயரில் வாராந்த இதழொன்று வெளிவந்துள்ளதாக அறியமுடிகின்றது.
இவ்விதழ் முஸ்லிம் உலக செய்திகளுக்கும், இந்திய முஸ்லிம்களின் அரசியல் விவகாரங்களுக்கும் முக்கியத்துவம் கொடுத்து செய்திகளை வெளியிட்டு வந்துள்ளது.
லிம்கா சாதனைகள் புத்தகம்

லிம்கா சாதனைகள் புத்தகம் (Limca Book of Records) இந்தியாவிலிருந்து தொகுக்கப்படும் ஓர் சாதனைகள் புத்தகமாகும். இந்தியாவில் இத்தகைய வகையில் வெளியிடப்படும் ஒரே புத்தகம் ஆகும். 1990 ஆம் ஆண்டு முதல் புத்தகத்தொகுப்பு வெளியானது. மார்ச் 2009 அன்று இந்தி திரைப்பட நடிகர் அமிதாப் பச்சன் இதன் 20வது பதிப்பை வெளியிட்டார்.
லிம்கா சாதனைகள் புத்தகம் மென்குடிப்புகள் தயாரிக்கும் கோக்கோகோலா நிறுவனத்தால் அவர்களது தயாரிப்பான லிம்கா குடிப்பு பெயரில் ஆதரவளிக்கப்படுகிறது.
இதன் தற்போதைய தொகுப்பாசிரியர் விஜயா கோஸ் ஆவார்.
இந்திய அரசியலமைப்பு வரைவுக் குழு

இந்திய அரசியலமைப்பு நிர்ணய மன்றம் 29 ஆகஸ்டு 1947 அன்று நிறைவேற்றிய தீர்மானத்தின் படி, 7 பேர் கொண்ட இந்திய அரசியலமைப்பு வரைவுக் குழுவை (Drafting Committee of Indian Constitution)நியமித்தது. பெனகல் நரசிங் ராவ் வரைவுக் குழுவிற்கு ஆலோசகராக இருந்தார். வரைவுக் குழுவின் தலைவராக அம்பேத்கர் மற்றும் 6 உறுப்பினர்கள் செயல்பட்டனர். இக்குழு வரைந்த இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டத்தில் 22 பகுதிகளில் 395 பிரிவுகளும், 8 அட்டவணைகளும் கொண்டிருந்தது.
இந்திய அரசியலமைப்பு வரைவுக் குழுவின் உறுப்பினர்கள் பின்வருமாறு:
மத்திய அரசின் அதிகாரங்கள், மாநில அரசுகளின் அதிகாரங்கள் மற்றும் அடிப்படை உரிமைகள், சிறுபான்மையினர், பழங்குடியினர் பகுதிகள் போன்றவைகளை ஆலோசித்து முடிவு எடுத்தல்
வரைவுக் குழு, பல்வேறு அரசியல அமைப்புக் குழுக்களின் முன்மொழிவுகளைக் கருத்தில் கொண்டு, இந்திய அரசியலமைப்பின் முதல் வரைவைத் தயாரித்து 21 பிப்ரவரி 1948 அன்று இந்திய பொதுமக்களின் ஆலோசனைகளுக்காக வெளியிட்டது. வரைவை விவாதிக்கவும், திருத்தங்களை முன்மொழியவும் இந்திய மக்களுக்கு எட்டு மாத காலம் அவகாசம் அளிக்கப்பட்டது. பொதுமக்களின் கருத்துக்கள், விமர்சனங்கள் மற்றும் பரிந்துரைகளின் வெளிச்சத்தில், வரைவுக் குழு தனது இரண்டாவது வரைவைத் தயாரித்தது. இது அக்டோபர் 1948ல் வெளியிடப்பட்டது.
1947ல் வரைவுக் குழு நிறுவப்பட்டதிலிருந்து இந்திய அரசியலமைப்பை உருவாக்க 2 ஆண்டுகள், 11 மாதங்கள் மற்றும் 18 நாட்கள் எடுத்தது.
இந்திய அரசியலமைப்பு நிர்ணய மன்றம் 165 நாட்களில் சுமார் 11 அமர்வுகளில், 114 நாட்கள் வரைவுக் குழு மற்றும் வரைவு அரசியலமைப்பின் விவாதங்களுக்கு செலவிடப்பட்டது.
அரசியலமைப்பு சபையின் ஒவ்வொரு உறுப்பினரும் புதிதாக உருவாக்கப்பட்ட இந்தி மற்றும் ஆங்கில மொழிகளின் இந்திய அரசியலமைப்பில் கையெழுத்திட்டுள்ளனர். அசல் அரசியலமைப்பின் இறுதி வரைவு புத்தகம் பிரேம் பிகாரி நரேன் ரைசாடா என்பவரால் கையால் எழுதப்பட்டது. ஒவ்வொரு பக்கமும் பியோஹர் ராம்மனோகர் சின்ஹா மற்றும் நந்தலால் போஸ் உள்ளிட்ட சாந்திநிகேதனைச் சேர்ந்த புகழ்பெற்ற கலைஞர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டுள்ளது. இந்திய அரசியலமைப்பு புத்தகம் முதன்முதலில் தேராதூனில் வெளியிடப்பட்டது மற்றும் இந்திய நில அளவைத் துறையால் போட்டோலித்தோகிராபி செய்யப்பட்டது.
இக்குழுவினரால் தொகுக்கப்பட்ட இந்திய அரசியலமைப்பு சட்ட முன்வடிவம் 24 சனவரி 1950ல் நடைபெற்ற பனிரெண்டாவது இந்திய அரசியலமைப்பு நிர்ணய மன்றம் கூட்டத் தொடரில், நான்கில் மூன்று பகுதிக்கு மேற்பட்ட உறுப்பினர்களால் கையொப்பமிட்டு ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டதால், 26 ஜனவரி 1950 அன்று இந்திய அரசியல் அமைப்புச் சட்டம் நடைமுறைக்கு வந்தது. எனவே ஆண்டுதோறும் 26, சனவரி நாளை குடியரசு நாளாக சிறப்பாகக் கொண்டாடப்படுகிறது.
செ. பெருமாள்

செ. பெருமாள் (திசம்பர் 8, 1950 - சூலை 18, 2013) தமிழக அரசியல்வாதி ஆவார். இவர் அனைத்திந்திய அண்ணா திராவிட முன்னேற்றக் கழகம் கட்சியின் சார்பாக ஏற்காடு சட்டமன்றத்தின் உறுப்பினராக 3 முறை தெரிவு செய்யப்பட்டவர். 1989-91, 1991-96, 2011-2013 ஆகிய ஆண்டுகளில் ஏற்காடு தொகுதி சட்டமன்ற உறுப்பினராக இருந்தார். இந்திய நாடாளுமன்றத்தின் மேல் சபைக்கு தமிழ்நாடு சார்பாக இந்திய நாடாளுமன்ற உறுப்பினராகவும் பணியாற்றினார்.
இவரின் தந்தை செம்மாக் கவுண்டர். சொந்த ஊர் பாப்பநாய்க்கன்பட்டி (ஆத்தூர் வட்டம்) ஆகும். தும்மல் அரசினர் உயர்நிலைப்பள்ளியில் 10ம் வகுப்பு வரை படித்திருந்த இவர் அஞ்சல் துறையில் பணியில் இருந்தார். அப்பணியை துறந்துவிட்டு 1989ம் ஆண்டு அதிமுகவின் ஜெயலலிதா அணி சார்பாக ஏற்காடு தொகுதியில் போட்டியிட்டு வெற்றி பெற்றார். கிழக்கு சேலம் மாவட்ட அதிமுகவின் துணை செயலாளராகவும் ஏற்காடு பகுதி அதிமுகவின் செயலாளராகவும் இருந்தார்.
2013, யூலை 18 அன்று மாரடைப்பு காரணமாக சேலத்திலுள்ள தனியார் மருத்துவமனையில் காலமானார். இவருக்கு சரோஜா என்ற மனைவியும் 4 மகன்களும் உள்ளனர்..