davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
गोपिका वर्मा

गोपिका वर्मा ही केरळमध्ये जन्मलेली मोहिनीअट्टम नृत्यांगना आणि नृत्य शिक्षिका आहे. जी चेन्नई, तामिळनाडू, भारत येथे स्थायिक झाली आहे. तिला संगीत नाटक अकादमी पुरस्कार आणि कलईमामणीसह अनेक पुरस्कार मिळाले आहेत.
तिरुवनंतपुरम येथे जन्मलेल्या आणि वाढलेल्या, गोपिका वर्मा १९९५ मध्ये केरळमधून चेन्नई येथे स्थलांतरित झाल्या. त्यांनी वयाच्या तीसऱ्या वर्षी आईकडून नृत्य शिकायला सुरुवात केली. वयाच्या १० व्या वर्षी, गोपिकाने गिरिजा आणि चंद्रिका कुरूप यांच्याकडून मोहिनीअट्टम शिकण्यास सुरुवात केली आणि नंतर त्यांनी कल्याणीकुट्टी अम्मा आणि तिची मुलगी, श्रीदेवी राजन यांच्याकडून विशेष प्रशिक्षण घेतले. गोपिकाने मोहिनीअट्टमचा अभिनय (अभिनय) भाग कथकली वादक कलामंडलम कृष्णन नायर यांच्याकडून शिकल्या. त्यांनी १८ वर्षे वझियुर रामय्यार पिल्लई यांच्या हाताखाली भरतनाट्यमचा अभ्यास केला.
तिची गुरू कल्याणीकुट्टी अम्मा असली तरी गोपिका वर्मा मोहिनीअट्टममध्ये त्यांची स्वतःची शैली वापरतात. त्यांनी कावलम नारायण पणिकर अंतर्गत सोपना शैलीत मोहिनीअट्टम देखील सादर केले आहे. त्या चेन्नईच्या अडयार येथे "दास्यम" नावाने मोहिनीअट्टम नृत्य शाळा चालवतात.
गोपिका वर्मा यांचा विवाह त्रावणकोरच्या राजघराण्यात, त्रावणकोरचा राजा स्वाती थिरुनल रामा वर्मा यांचा वंशज असलेला, पुरुरत्ताथी थिरुनल मार्तंडा वर्माशी झाला. डान्स स्कूल चालवण्याव्यतिरिक्त, त्या शारीरिकदृष्ट्या अपंगांसाठी निवारा गृह आणि त्यांच्या कामासाठी एक टेक्सटाईल युनिट चालवतात. त्या चेन्नईच्या अड्यार येथील तिच्या रामालयम या घरात राहतात.
गोपिकाने नृत्यदिग्दर्शन केले आणि अयोनिजा पंचकन्याक नावाचे नृत्य सादर केले. हे नृत्य भारतीय पौराणिक कथांमधील सुमारे पाच अजन्मा कुमारिकांवर आधारीत आहे. त्यांनी सुगथाकुमारी यांनी लिहिलेली आणि एम. जयचंद्रन यांनी रचलेली राधायेविडे ही कविता मोहिनीअट्टम स्वरूपात सादर केली आहे. यामिनी रेड्डी, कृतिका सुब्रमण्यम, गोपिका वर्मा आणि सुहासिनी यांनी एकत्र कोरिओग्राफ केले आणि अंतराम् नावाचे नृत्य सादर केले. छायामुखी हा त्यांनी केलेला आणखी एक डान्स परफॉर्मन्स आहे. रवींद्रनाथ टागोरांच्या १५० व्या जयंती उत्सवाचा एक भाग म्हणून कुंती आणि अहल्या या भारतीय पौराणिक पात्रांवरील नृत्य सादरीकरण देखील उल्लेखनीय होते. त्या आता शंकराचार्यांच्या जीवनावर आधारित नृत्य रचना करत आहेत.
लक्ष्मी विश्वनाथन

लक्ष्मी विश्वनाथन (जन्म: १९४४ - मृत्यू: २९ ऑक्टोबर २०२३) या भरतनाट्यम क्षेत्रातील एक प्रख्यात नृत्यांगना, कोरिओग्राफर, नृत्य समीक्षक आणि लेखिका होत्या. त्यांचा जन्म चेन्नई (तत्कालीन मद्रास) येथे झाला आणि त्या सांस्कृतिकदृष्ट्या समृद्ध कुटुंबात वाढल्या. त्यांनी भरतनाट्यममध्ये मंदिरनृत्य आणि देवदासी परंपरांचा समन्वय साधून स्वतःची अनोखी शैली विकसित केली. त्यांनी अनेक नृत्यप्रदर्शने, नृत्यनाट्ये आणि कोरिओग्राफिक कार्ये सादर केली, ज्यांना भारतात आणि परदेशात प्रशंसा मिळाली.
त्यांच्या योगदानासाठी त्यांना संगीत नाटक अकादमी पुरस्कार (१९९८), कालामामणी आणि नृत्यरत्ना चूडामणी यांसारखे पुरस्कार मिळाले. त्या ‘द हिंदू’मध्ये नृत्य समीक्षक म्हणून कार्यरत होत्या आणि त्यांनी नृत्याच्या इतिहासावर पुस्तकेही लिहिली. २०२३ मध्ये त्यांचे निधन झाले, परंतु त्यांचा वारसा आजही कायम आहे.
लक्ष्मी विश्वनाथन यांचा जन्म १९४४ मध्ये चेन्नई (तत्कालीन मद्रास) येथे झाला. त्या एका सांस्कृतिकदृष्ट्या समृद्ध कुटुंबात वाढल्या, ज्याने त्यांना नृत्य आणि कलेकडे आकर्षित केले. त्यांच्या आईने आणि गुरूंनी, विशेषतः श्रीमती अलमेलू विश्वनाथन यांनी, त्यांच्या नृत्यप्रवासाला प्रारंभिक प्रेरणा दिली. दिल्लीत राहताना त्यांनी नृत्याचे शिक्षण सुरू ठेवले, जिथे त्यांनी भारतीय शास्त्रीय कलेत रुची निर्माण केली.
लक्ष्मी यांनी चेन्नईमधील कर्नाटक संगीत व नृत्य अकादमीत भरतनाट्यमचे औपचारिक शिक्षण घेतले. त्यांच्या गुरू श्रीमती अलमेलू विश्वनाथन यांच्या मार्गदर्शनाखाली त्यांनी मंदिरनृत्य आणि देवदासी परंपरांचा अभ्यास केला. त्या वेळी त्यांनी नृत्याच्या तांत्रिक आणि अभिनय (अभिनय) पैलूंवर प्रभुत्व मिळवले. त्यांच्या शिक्षणात संगीताचे ज्ञान आणि साहित्याचा अभ्यास समाविष्ट होता, ज्याने त्यांच्या नृत्याला गती आणि अर्थपूर्णता दिली.
लक्ष्मी विश्वनाथन यांनी भरतनाट्यममध्ये स्वतःचा अनोखा शैलीचा विकास केला. त्यांनी मंदिरनृत्य, देवदासी परंपरा आणि अभिनय यांचा समन्वय साधत, भरतनाट्यमला नवीन आयाम दिला. त्यांनी अनेक नृत्यप्रदर्शने, नृत्यनाट्ये आणि कोरिओग्राफिक कार्ये सादर केली, ज्याने भारतात आणि परदेशात प्रशंसा मिळवली. त्या ‘द हिंदू’सारख्या प्रकाशनांत नृत्य समीक्षक म्हणूनही कार्यरत होत्या. त्यांनी पुस्तके लिहिली, ज्यात नृत्याच्या इतिहास आणि परंपरांचा समावेश आहे. त्यांच्या कार्यशाळा आणि व्याख्याने नृत्याच्या जतनासाठी महत्त्वाची ठरली. २०२३ मध्ये त्यांचे निधन झाल्यावरही त्यांचा वारसा कायम आहे.
लक्ष्मी यांच्या उल्लेखनीय कार्यासाठी त्यांना अनेक पुरस्कार मिळाले. १९९८ मध्ये त्यांना संगीत नाटक अकादमी पुरस्कार मिळाला, जो भरतनाट्यममधील त्यांच्या योगदानाची पावती आहे. तसेच, त्यांना तमिळनाडू सरकारकडून कालामामणी आणि श्री कृष्णा गाना सभेकडून नृत्यरत्ना चूडामणी पुरस्कार मिळाले. त्यांच्या संपूर्ण कारकीर्दीत त्यांना भरतनाट्यमच्या विकासासाठी सन्मानित करण्यात आले.
David Jacobs (gymnast)

David Arthur Jacobs (born in 1946) is an American trampoline and artistic gymnast. He is a three-time Trampoline Gymnastics World Championships gold medalist and the NCAA men's gymnastics champion on the floor exercise (1967) and trampoline (1967 and 1969).
He was inducted into the World Acrobatics Society (WAS) Hall of Fame in 2009 and later served as the president from 2015 to 2019. In September 2024, Jacobs received the Charlie Pond Service Award from the WAS.
Jacobs was born in 1946 in Sheboygan, Wisconsin, to Careta (née Aschenbach). The family moved to Amarillo, Texas, in 1957, and moved back to Sheboygan in 1965. In 1962 while a sophomore in high school, he joined Nard's trampoline club in Texas. Jacobs was a student at the University of Michigan.
In 1964, he competed at the Amateur Athletic Union (AAU) championships and finished third. While there, he began a working relationship with Eddie Cole. At the 1966 Trampoline World Championships (TWC), he won the synchronized trampoline title with fellow Michigan student Wayne Miller.
While Jacobs was at the University of Michigan, he competed for the Michigan Wolverines men's gymnastics team from 1967 to 1969. He was the NCAA champion in the floor exercise and trampoline at the 1967 NCAA gymnastics championships. He won a further NCAA title for trampoline in 1969 en route to being a finalist for the Nissen-Emery Award.
Jacobs was the father of David Jacobs, who created one of the largest steroid and growth hormone operations in the United States and led to "...one of the largest trafficking investigations of its kind in the nation's history..." Authorities determined Jacobs' son was the perpetrator of a murder–suicide discovered on June 5, 2008.
Drawn to Life (Cirque du Soleil)

Drawn to Life is a Cirque du Soleil show at Disney Springs' West Side at the Walt Disney World Resort in Lake Buena Vista, Florida. It is a contemporary circus performance featuring acrobats, gymnasts, and other skilled performers. A collaboration between Cirque du Soleil, Walt Disney Animation Studios, and Walt Disney Imagineering, the show is inspired by Disney's animated film productions and the process of animation. The show is performed in a custom-built, freestanding theater originally built for its predecessor La Nouba, which closed in 2017 after performing for 19 years.
In March 2017 Cirque du Soleil and Disney announced that La Nouba would host its final performance on December 31, 2017. At that time, no plans for a new show were announced. On December 18, 2017, Disney announced that Cirque du Soleil would produce a new show to replace La Nouba that would "draw its inspiration from Disney's heritage of animation", though no further information was given. On August 26, 2019, tickets for the new production went on sale with preview performances to begin on March 20, 2020, and an official premiere date of April 17, 2020. The show was revealed to be about "a young girl and her father, who was a Disney animator" though the name of the show was not announced. On December 10, 2019, the name of the new production was announced as Drawn to Life, along with the show's synopsis and creative team.
On March 17, 2020, three days before the first scheduled performances, Cirque du Soleil announced that the opening of the show would be postponed due to the COVID-19 pandemic. On March 19, 2020, Cirque du Soleil announced it would lay off 95% of its staff worldwide due to the impacts of the pandemic. In July 2020, with no new opening date announced, tickets were made available for purchase on the Cirque du Soleil website for performances beginning November 5, 2020. In August 2020, performances through February 10, 2021 were removed from sale and ticketholders refunded.
In an April 2021 interview with the Los Angeles Times, Cirque du Soleil CEO Daniel Lemarre stated that Drawn to Life "should be able to open sometime in the fall". On August 17, 2021, Disney announced that tickets would go on sale starting August 20 for performances beginning November 18, 2021. The show had its first public performance on November 18, 2021, as part of Walt Disney World's 50th Anniversary celebration.
The theater housing Drawn to Life was the first freestanding permanent structure built for Cirque du Soleil, originally built for La Nouba. The theater was designed by Michel Crête, Michel Aubé of Scéno Plus, Walt Disney Imagineering, and the architects of the Rockwell Group of New York. The building incorporates elements of fabric and tension reminiscent of the form of a circus tent.
The show contains the following acts:
The music for Drawn to Life is composed by Benoît Jutras, who also composed the music for La Nouba.
Polka Dot Shorts

Polka Dot Shorts is a Canadian children's television series produced and broadcast by TVOntario from 1994 to 2001. It was created, produced, and edited by Jed MacKay.
Approximately 180 episodes were produced, all directed by Michael McNamara.
The series is based on Polka Dot Door, and stars the characters Polkaroo, Humpty, Dumpty, Bear and Marigold. The characters are portrayed by "physical theatre" actors in large costumes; Marigold's performer, for example, had a ballet and circus background. Unlike in Polka Dot Door, in which Polkaroo only ever vocalized his own name, in Polka Dot Shorts he spoke full dialogue in English.
The show's original concept had been to retain the characters while Polka Dot Door underwent a temporary production hiatus, although ultimately Polka Dot Shorts continued and the original Polka Dot Door did not resume production.
Originally, each episode started with a human host (Deborah Drakeford) introducing the episode to a gathering of children as she was about to read the story from a book. The stories themselves were dramatized by actors in large suits, playing the puppets from Polka Dot Door, while the reader provided the dialogue. A new character was added to the Polka Dot Door family: Polkaroo's pet, Bibble. Although Bibble was only capable of making sounds that loosely resembled "bibblebibblebibble", he did so in various tones which indicated his mood.
At one point in every episode, one or more of the characters would discover a large pair of polka dot shorts, and exclaim, "A great big pair of polka dot shorts! How did they get there?" Polkaroo's response would be, "I haven't the foggiest idea!" Some episodes were done entirely in rhyme, in which case the character who found the polka dot shorts would exclaim, "Polka dot shorts, a great big pair! How on earth did they get there?"
After the first two seasons the episodes were re-edited. The human hostess/storyteller was removed, and the show would begin immediately.
The series won a Gemini Award for Best Pre-School Program or Series at the 15th Gemini Awards in 2000, and Charles P. Schott ("Bear") was a Gemini Award finalist for Best Performer in a Pre-School Series at the 17th Gemini Awards in 2002.
List of Oobi episodes

Oobi is an American children's television series produced by Little Airplane Productions. The show's concept is based on a technique used by puppeteers in training, in which they use their hands and a pair of ping pong balls instead of a full puppet. The main characters are bare hand puppets with eyes and accessories, played by Muppet performers. The show aired on the Noggin channel, which was co-founded by MTV Networks and Sesame Workshop.
Oobi has three seasons: one season of shorts and two seasons of long-form episodes. The shorts are 1–2 minutes each and were aired during commercial breaks. The long-form episodes are 10–13 minutes each. The show ran from 2000 to 2005, with reruns continuing until 2013. It ended with 48 shorts and 52 long-form episodes: a total of 100 individual stories. From 2015 to 2020, Oobi was available for streaming through the Noggin streaming app. The show received a variety of awards and nominations, including an Innovation Award from the Television Academy and two accolades from the Parents’ Choice Foundation.
In 2012, a foreign adaptation titled Oobi: Dasdasi premiered and ran for 78 episodes. It was filmed in Iran and produced by the Iranian network IRIB TV2. In July 2013, Oobi: Dasdasi was sold to broadcasters in Southeast Asia and Japan, becoming one of the first Iranian children's shows to air internationally.
The first season was a collection of two-minute shorts that were played as interstitials between half-hour shows. 48 shorts have been confirmed. The episodes are listed below in the order used by TVOntario.
For the show's second season, it became a long-form series with each episode lasting around 13 minutes. A total 26 long-form episodes were filmed for this season from January to February 2003. The first two episodes ("Camp Out!" and "Uma Swing!") premiered on April 7, 2003. The episodes are ordered below according to the Noggin streaming service.
The show's third and last season was filmed from January to February 2004. Like the second season, it contains 26 episodes. The season premiered on September 6, 2004. The episodes are ordered below according to the Noggin streaming service.
Heterotrich

The heterotrichs are a class of ciliates. They typically have a prominent adoral zone of membranelles circling the mouth, used in locomotion and feeding, and shorter cilia on the rest of the body. Many species are highly contractile, and are typically compressed or conical in form. These include some of the largest protozoa, such as Stentor and Spirostomum, as well as many brightly pigmented forms, such as certain Blepharisma.
The term heterotrich derives from the ancient Greek ἕτερος (héteros), meaning "another, different", and θρίξ, τριχός (thríx, trikhós), meaning 'hair', because of the contrast between the regular somatic ciliation and that of the oral zone.
A number of ultrastructural details characterize the group. The cilia on the body are in dikinetids, in which either the anterior one or both kinetosomes may be ciliated, and which are associated with fibers composed of overlapping postciliary microtubules, called postciliodesmata and found only in this group and the closely related Karyorelictea. A series of oral polykinetids, each containing two or three rows of kinetosomes, support the membranelles. These run from the left to the anterior of the mouth, and often spiral out of the oral cavity. The macronucleus is divided by external microtubules, whereas in the Karyorelictea it forms by differentiation of micronuclei, and in all other ciliates it is divided by internal microtubules.
Many species are highly pigmented, e.g. the blue Stentor coeruleus. In Blepharisma, the red pigment is associated with light sensitivity. Species of blue-pigmented Eufolliculina form extensive mats in the deep sea that have been called "blue mats".
Early classification schemes by Otto Bütschli, Alfred Kahl, Emmanuel Fauré-Fremiet, and John O. Corliss classified the heterotrichs as a subgroup of spirotrichs. They included groups such as Armophorida, Odontostomatida, Licnophorida, Clevelandellida, and Plagiotomida within the Heterotrichea. However, more recent classification systems, which have incorporated information from molecular phylogenetics, place the above groups within the Intramacronucleata, because they are not closely related to the "core" heterotrichs at all. Almost all of the "true" heterotrichs belong to a single order, Heterotrichida.
In the classification scheme of Lynn (2008), the order Heterotrichida contains the following nine families:
Two new families were established in 2014 on the basis of molecular phylogenies:
Folliculinidae

The Folliculinidae are a family of ciliates in the class Heterotrichea, with the common name "bottle-animalcule".
Folliculinids are called "bottle-animalcules" because mature individuals are sessile and live inside a bottle-shaped lorica (shell). The cell body has two wing-shaped protrusions, called peristomal wings, which carry the ciliary structures which are part of the oral apparatus, by which they feed. Mature folliculinids are often attached to substrates like algae, plants, and animal shells or carapaces. They can be found in both marine and freshwater habitats, and feed on bacteria and other eukaryotic microorganisms.
Many species are pigmented, and some species from the deep sea that live near hydrothermal vents form large and extensive mats, which are called "blue mats" because of the color from the ciliates. These blue-mat folliculinids have a symbiotic association with bacteria, which may be found within the lorica, attached to the surface of the ciliate, and also inside the ciliate cells themselves. Most of these bacteria are methanotrophs, which can use methane coming from the hydrothermal vents as a source of carbon and energy.
About 30 genera of folliculinids are known, including Folliculina and Eufolliculina. The folliculinid species Halofolliculina corallasia are argued by some to cause a disease in corals called Skeletal Eroding Band (SEB) syndrome.
Kirillov's house

Kirillov's house (Russian: Дом кузнеца Кириллова) is a prominent naïve decorative building located in the village Kunara of Sverdlovsk region in Russia. The building is a private residential home constructed between 1954 and 1967 by Sergey Kirillov, a blacksmith of the village. The structure combines the outlines of a traditional Russian decorative house (terem) with rich colorful ornaments and visual elements suggestive of fairy tales, children art and Soviet propaganda imagery.
57°23′46″N 60°27′34″E﻿ / ﻿57.3962°N 60.4595°E﻿ / 57.3962; 60.4595
Cappello romano

A cappello romano (pl. cappelli romani; Italian, 'Roman hat') or saturno (pl. saturni; because its appearance is reminiscent of the ringed planet Saturn) is a clerical hat with a wide, circular brim and a rounded crown worn outdoors in some countries by Catholic clergy, when dressed in a cassock.
Unlike many other articles of clerical clothing, the cappello romano serves no ceremonial purpose, being primarily a practical item. (The galero is a ceremonial wide brim hat no longer usually worn. However, on February 19, 2011, Raymond Cardinal Burke became the first cardinal in recent times to wear [for a single photo] the galero.) The cappello romano is not used in liturgical services. Since the general abandonment of the cassock as street dress, it is uncommon even in Rome today. However, it was quite popular there and in some other countries with a Catholic majority population from the 17th century until around 1970.
The cappello romano is a round, broad-brimmed, low-crowned hat made of either beaver fur, felt or straw and lined in white silk.
There are some, mostly minor, differences in the designs of cappelli, depending on the rank of the wearer:
फालूदा

फ़ालूदा भारतीय उपमहाद्वीप में एक ठंडी मिठाई के रूप में बहुत लोकप्रिय है। परंपरागत रूप से यह गुलाब सिरप , सेवई , मीठी तुलसी के बीज और दूध के साथ जेली के टुकड़ों को मिलाकर बनाया जाता है, जो अक्सर आइसक्रीम के एक स्कूप के साथ सबसे ऊपर रहता है। फ़ालूदा की उत्पत्ति पारस] में हुई थी और यह भारतीय उपमहाद्वीप में लोकप्रिय है। वहीं कहा जाता है कि यह मिठाई 16 वीं से 18 वीं शताब्दी में भारत में बसने वाले कई मुस्लिम व्यापारियों और राजवंशों के साथ भारत आई थी। इसे मुगल साम्राज्य ने काफ़ी बढ़ावा दिया।
ईद के पकवान

ईद के पकवान : (عید کے پکوان) मुस्लिम त्योहारों में अक्सर पकाए जाने वाले व्यंजनों या पकवानों में जो प्रमुख रूप से व्यंजन पाए जाते हैं, उनका ब्योरा नीचे देखा जा सकता है।
ईद उल-फ़ित्र को मीठी ईद भी कहा जाता है। इस ईद पर मीठे व्यंजन ज्यादा पकाए जाते हैं।
ईद अल-अज़हा को कुर्बानी की ईद भी कहा जाता है। इस ईद पर नमकीन पकवान ज़्यादा बनते हैं।
पपेटी

पपेटी पारसी धर्म में विश्वास करने वाले लोगों का एक प्रमुख त्योहार है। यह जरोस्त्रेयन कैलेंडर के हिसाब से नए वर्ष के शुभारंभ पर मनाया जाता है। इस दिन पारसी समुदाय से जुड़े स्त्री-पुरुष परंपरागत वस्त्रों को पहन कर अग्नि मंदिर (आगीयारी) में पूजा-अर्चना करते हैं। साथ ही में अच्छे विचारों के साथ रहने, अच्छे शब्दों का इस्तेमाल करने और सतकर्म करने का वादा करते हैं।
इस दिन के लिए पारसी अपने घरों की साफ-सफाई करने के साथ-साथ साज-सज्जा भी करते हैं। एक-दूसरे के घर आते-जाते हैं और उपहारों व मिठाईयों का आदान-प्रदान करते हैं। इस अवसर के लिए खास पारसी व्यंजन जैसे, पत्रानी माची (केले के पत्ते में लिपटे हुई मछली), साली बोटी (आलू चिप्स के साथ मांस), रावो और फालूदा तैयार किए जाते हैं।
चिकन टिक्का

चिकन टिक्का एक आधुनिक भारतीय व्यंजन है। यह हड्डी के बिना मांस के छोटे टुकड़े से बनता है, जिनपर मसाले और दही डालने के बाद तंदूर नामक एक चूल्हा में पकाया जाता है। इसे पकाया जाता है यह आमतौर पर प्याज के छल्ले और नींबू के साथ सर्व किया जाता है इसको अधिक स्वादिष्ट बनाने के लिए इसके साथ हरी धनिया और इमली की चटनी भी परोसी जाती है ,जब इसे मसलों की करी के साथ बनाया जाता है तब इसे चिकन टिक्का मसाला कहा जाता है।
चिकन टिक्का कई प्रकार से पकाया जाता है यह भारत में खाए जाने वाले प्रसिध्द व्यंजनों में से एक है चिकन टिक्के को मसालों की करी में मिला कर भी बनाया जाता है जिसे चिकन टिक्का मसाला कहते हैं चिकन टिक्का उन लोगो के लिए अच्छा व्यंजन है जो कुछ मांसाहारी खाने के इच्छुक हैं।
जीरा राइस

जीरा राइस व जीरा भात एक भारतीय व्यञ्जन है जो चावल और जीरे को मिला कर बनाया जाता है। इसी कारण इसे यह नाम मिला है।
जीरे वाले चावल प्रत्येक दिन के भोजन के रूप में पूरे भारत में सर्वाधिक लोकप्रिय है। इसे बनाना कठिन नहीं है। यह सरलता से बनाया जाने वाला व्यंजन है। जीरे की सुगन्ध इस व्यञ्जन को बहुत बढ़िया बना देती है।
जीरा भात बनाने के लिए मुख्यतः चावल, साबुत जीरा और वनस्पति तेल की आवश्यकता होती है।
एक पैन में तेल घर्म करके साबुत जीरा तड़का लिया जाता है। फिर इसमें लम्बे दाने वाले बासमती चावल धो कर डाले जाते हैं। साथ ही इसमें नून (लवण) भी डाला जाता है। फिर इसे चावल से लगभग दुगुनी मात्रा में पानी में कम आंच पर उबलने दिया जाता है।
भारत के अलग-अलग प्रान्तों में जीरा भात में वहाँ के स्थानीय सम्बार/मसाले, पाक-कला और क्षेत्रीयता भी शामिल होती गयी और इसकी विभिन्न प्रकार समय के साथ बनती चली गयी। उदाहरण के लिए कई लोग इसमें काजू भी डालते है तो कई इसे पकाते समय इसमें लम्बा और पतला कटा कान्दा। वहीँ भोजनालयों में इसमें लौंग और तेज पत्ता भी डालते है। पर सर्वाधिक प्रचलित रूप से तो इसे चावल, साबुत जीरा और वनस्पति तेल से ही बनाया जाता है।
जीरा भात एक मुख्य आहार के रूप में भी परोसा जाता है और इसे दूसरे अन्य व्यंजनों जैसे कि दाल, कढ़ी व फिर सादा दही के साथ भी खाया जाता है।
जीरा राइस प्रायः हरी भरी धनिये की पत्तियों को महीन काट कर सजाया जाता है।
आजकल कुछ भोजनालयों में इसे सुनहरे भूरे किये हुए कान्दे के लच्छों से भी सजा कर परोसा जाता है।
छोटी सी बात

छोटी सी बात 1975 में बनी हिन्दी भाषा की हास्य प्रेमकहानी फ़िल्म है। इसका निर्देशन बासु चटर्जी ने किया और इसमें अमोल पालेकर और विद्या सिन्हा प्रमुख भूमिकाओं में हैं। यह फिल्म सफल रही थी। धर्मेन्द्र और हेमा मालिनी गीत "जानेमन जानेमन" में हैं, जबकि अमिताभ बच्चन एक अन्य दृश्य में हैं, जहां वह अशोक कुमार के चरित्र से सलाह लेते हैं।
ये कहानी एक बहुत ही शरमीले लड़के, अरुण प्रदीप (अमोल पालेकर) की है, जिसमें आत्म-विश्वास की बहुत ज्यादा कमी होती है। वो अपने ऊपर लगे बेबुनियाद आरोपों के खिलाफ भी कुछ बोल नहीं पाता था। अरुण एक लडकी प्रभा नारायण (विद्या सिन्हा) पर लट्टू था। वह जिस बस स्टैंड पर इंतजार करती है उसी बस स्टैंड पर अरुण भी बस का इंतजार करता था। वह प्रभा से बात करने को बहुत उत्सुक रहता।लेकिन उसके पास इतनी हिम्मत नहीं होती कि वो उससे कुछ भी बात कर सके फिर अपने दिल की बात कहना तो बहुत दूर की बात थी । वो अपने हिसाब से काफी दूरी पर रह कर उसका पीछा करते रहता है। प्रभा को काफी पहले से पता रहता है कि अरुण उस पर लट्टू हो चुका है, पर वो उसके कहने का इंतजार करते रहती है।
इसी बीच नागेश शास्त्री (असरानी) का आगमन होता है। वो प्रभा के साथ ही काम करते रहता है और इस कारण एक तरह से अरुण के लिए वो एक बहुत बड़े दुश्मन की तरह हो जाता है। नागेश हर मामले में अरुण से आगे रहता है। इसके अलावा उसके पास स्कूटर भी होता है, जिसमें वो प्रभा को साथ में बैठा कर ले भी जा सकता है, जबकि अरुण के पास देखने के अलावा और कोई रास्ता नहीं होता है। वो अपने बाइक लेकर नागेश की बराबरी करने की नाकाम कोशिश करता है। बाद में प्रभा के सामने ही उसके इज्जत का फालूदा बन जाता है।
हताश हो कर वो कलॉनल जूलियस नागेन्द्रनाथ विलफ़्रेड सिंह (अशोक कुमार) से मिलता है। वो प्यार में लोगों की मदद करने को अपना लक्ष्य बना लिए रहता है और अरुण की मदद करने को भी तैयार हो जाता है। वो पहले अरुण को एक आत्मविश्वासी इंसान के रूप में ढालने की कोशिश करता है। इसके बाद वो उसे कई सारे पाठ पढ़ाता है। इन सब अभ्यास और सीख के बाद अरुण मुंबई में नई ऊर्जा और आत्मविश्वास के साथ आता है और प्रभा का दिल जीत लेता है।
सभी गीत योगेश द्वारा लिखित; सारा संगीत सलिल चौधरी द्वारा रचित।
सिद्दू

सिद्दू हिमाचली व्यंजन है। यह गेहूं के आटे और अखरोट का बनता है। इसे देसी घी के साथ खाने के कारण यह व्यंजन शरीर को अंदर से गर्म रखता है। इसलिए पहले सर्दियों में ही इस व्यंजन को बनाया जाता था। हालांकि अब लोग इसे गर्मी व सर्दी हर मौसम में खा रहे हैं।
List of Bangladeshi dishes

Bangladeshi cuisine refers to the food and culinary traditions prevalent in Bangladesh. Dating far in the past, the cuisine emphasizes fish, vegetables and lentils served with rice. Because of differences in history and Bangladeshi geography, the cuisine is rich in regional variations. While having unique traits, Bangladeshi cuisine is closely related to that of surrounding Bengali and North-East Indian, with rice and fish as traditional favorites. Bangladesh also developed the only multi-course tradition in South Asia. It is known as Bangaliketa styled cuisine. Bangladeshi food is served by course rather than all at once.
بھارت کی تاریخی مساجد

بھارت میں اسلام حضرت محمدصلی اللہ علیہ و آلہ وسلم کے دور ہی میں داخل ہوا۔ اسی دور سے بھارت میں مساجد کی تعمیر شروع ہوئی۔
ان مساجد کے سلسلہ کی پہلی کڑی ریاست کیرلہ کے کوڈنگلور میں تعمیر کی گئی جامع مسجد ہے۔ پھر یہ سلسلہ جنوبی ہند میں دھیرے دھیرے رائج ہوا۔
شہر مساجد، باگیرہاٹ

شہر مساجد باگیرہاٹ( (بنگالی: মসজিদের শহর বাগেরহাট)‏؛؛ تاریخی طور پر خلیفہ آباد کے نام سے مشہور) بنگلہ دیش کے ضلع باگیرہاٹ میں یونیسکو کا عالمی ثقافتی ورثہ مقام ہے ۔ اس میں 360 مساجد، عوامی عمارات، مقبرے، پل، سڑکیں، پانی کے ٹینک اور پکی اینٹوں سے تعمیر کردہ دیگر عوامی عمارتیں شامل ہیں۔ یہ مساجد 15ویں صدی میں بنگال سلاطین کے عہد حکومت میں تعمیر کی گئی تھیں، جن میں ساٹھ گنبد مسجد سب سے بڑی ہے۔ دیگر مساجد میں سنگار مسجد ، نو گنبد والی مسجد ، خان جہاں کا مقبرہ، بی بی بیگنی مسجد اور رونوجئے پور مسجد شامل ہیں۔ یہ مساجد الغ خان جہاں کی گورنری کے دوران تعمیر کی گئیں، جو ایک ترک فوجی افسر تھے جنہیں، بنگال کے سلطان محمود شاہ نے سندربن میں گورنر مقرر کیا تھا۔
مسجد المغربی

مسجد المغربی جدہ کے تاریخی علاقے باب مکہ میں ایک قدیم مسجد ہے۔ اسے 1185ھ میں محمد بن ابراہیم مغربی نے تعمیر کروایا۔ یہ دیگر تاریخی مساجد کے مقابلے میں کافی بڑی مسجد ہے۔
مسجد پاشا (جدہ)

مسجد پاشا قدیم جدہ کے مظلوم محلہ شامی واقع تاریخی مساجد میں سے ایک ہے۔ یہ 1735ء میں بکر پاشا نے تعمیر کروائی جو اس وقت کے والی جدہ تھے۔ 1978ء تک یہ مسجد موجود تھی تاہم خستہ حالی کی وجہ سے گر گئی جہاں اب نئی مسجد تعمیر کی گئی ہے۔
جامع مسجد، رام گڑھ

جامع مسجد بھارت کی ریاست جھارکھنڈ کے ضلع رام گڑھ کے شہر چترپور میں واقع ایک مسجد ہے۔ یہ ریاست کی قدیم مساجد میں سے ایک ہے جسے مغل حکمرانوں نے سولہویں صدی کے آخر میں تعمیر کیا تھا۔ مسجد کا فن تعمیر منفرد ہے اور اسے مغلیہ طرز تعمیر میں بنایا گیا ہے۔ مسجد میں ہر روز نماز پڑھائی جاتی ہے۔
دنیا کی بڑی مساجد کی فہرست

اس فہرست میں وہ مساجد ہیں جن میں کم از کم 15,000 نمازیوں کے بیٹھنے کی گنجائش ہو۔
مسجد مذہب اسلام کے ماننے والوں کی عبادت گاہ ہے۔ اس فہرست میں تمام فرقوں کی تمام مساجد شامل ہیں۔
Wazir Akbar Khan, Kabul

Wazir Akbar Khan (وزیر اکبر خان) is a neighbourhood in northern Kabul, Afghanistan, forming part of District 10. It is named after the 19th century Afghan Emir Wazir Akbar Khan. It is one of the wealthiest parts of Kabul. Many foreign embassies were located there before the fall of Kabul to the Taliban, including those of the United States and Canada. The Hamid Karzai International Airport is also located nearby Wazir Akbar Khan.
It is a common place for foreign workers to live. The streets are laid out on a grid with Western, two-story houses that date back to the 1960s and 1970s. Most of Afghanistan's national government institutions are located in the area, including the Presidential Palace, the headquarters of the Resolute Support Mission and the German-Afghan Amani High School.
During the final stages of the 2021 Taliban offensive with the Taliban on the borders of the city, diplomats were evacuated from the district. A deadly car bomb explosion occurred at a mosque in the neighborhood in September 2022. Another explosion involving a magnetic bomb occurred near a mosque in the neighborhood in November 2022.
The neighborhood is named after Emir Wazir Akbar Khan, a prominent Afghan hero during the early 1840s, a son of Emir Dost Mohammad Barakzai. Akbar is Arabic for "great" and Khan means "chief/King" in Pashto.
The early part of the novel The Kite Runner by Khaled Hosseini is set in this suburb.
34°32′10″N 69°11′02″E﻿ / ﻿34.536116°N 69.183869°E﻿ / 34.536116; 69.183869
Husayniyya

A Husayniyya (Arabic: حسينية) is a building designed specifically for gatherings of Shia Muslims for spiritual practice, religious education and commemoration ceremonies, especially the Mourning of Muharram. The Husayniyya is a multipurpose hall for the commemoration rituals of Shia and gets its name from Husayn ibn Ali, the grandson of Muhammad. They are referred to as Takya among Sunni Muslims and have common origin.
A husayniyya is different from a mosque. The name comes from Husayn ibn Ali, the third of the Twelve Imams and the grandson of the Islamic prophet Muhammad. Husayn was martyred at the Battle of Karbala on 10 October 680 CE on the orders of Yazid ibn Muawiya. The Shia commemorate his martyrdom every year on Ashura, the 10th day of Muharram. There are also other ceremonies which are held during the year in husayniyyas, including religious commemorations unrelated to Ashura. and may not necessarily hold jumu'ah (Friday congregational prayer).
In South Asia, a husayniyya can also be referred to as an imambara, imambargah, or ashurkhana. It is also often called a takyeh in Iran and takyakhana in Afghanistan (see takya). In Bahrain and the United Arab Emirates, as well as in other Gulf States it is called a ma'tam (Arabic: مأتم).
From the time of the Safavid dynasty was ruling Iran, when Shia tended to hold the religious and mourning ceremonies, not only the passageways or the roofed places were used for the religious communities, even to make the hoseyniyehs and also takyehs became commonplace. Any hoseyniyeh had some booths (or rooms) and arcades, both in large and small sizes. Also in many alleys and streets, on the days near Ashoura, the religious people blackened the walls and the roofs and illuminated them, by the colorful lights... From the age of Zand dynasty, many bigger and vaster takyeh(s) was made just to hold ta'zieh, where there was a stage by the height of one meter from the floor, to show the different senses of ta'zieh. Expense of the husayniyya is provided by Charitable donations and endowments.
Hussainiya was used during Muharram, Safar, and Ramadan for mourning, Rawda Khwani, Sineh Zani (a Customary form of mourning ceremony which shows their grief with chest-beating). Also, Hussainiya is a place for accommodations of passengers and pilgrims and feeding the poor. Since husayniyya serves as a focal point for Shi’i gathering, it also plays a very significant role in consolidation of religious identity specially for Shi’i population in diaspora.
Chaqchan Mosque

The Chaqchan Mosque (Urdu: مسجد چقچن, lit. 'The Miraculous Mosque') is a Sufi Noorbakshia mosque, located in the city of Khaplu, in the Gilgit-Baltistan region of northern Pakistan. Dating from 1370, the mosque is one of the oldest in the region, and during the time when the area's populace converted en masse from Tibetan Buddhism to Islam. The mosque shares similar architecture as those built in the Kashmir Valley. It features a blend of Tibetan, Mughal and Persian styles of architecture.
According to some sources the mosque was built by Mir Sayyid Ali Hamadani while other say on the arrival of Sufi saint Syed Nurbakhsh from Kashmir to Baltistan, the local ruling Raja converted to Islam and commissioned the building of the mosque in 1370 CE. However, the dating of the latter theory contradicts historical sources which suggests that the mosque was probably constructed more than two decades before the birth of Syed Nurbakhsh.
The Government of Pakistan has listed the Chaqchan Mosque as a Pakistan Heritage Site. The mosque is now currently in use after extensive conservation works.
Architecturally, the mosque displays a blend of Tibetan, Mughal and Persian styles, and consists of a two-story cubic complex: Semi-basement, ground floor with a turret atop. The perimetral walls of the cubic structure are composed of wooden slabs stacked to form a frame with its void spaces daubed with clay or mud that is in fact this technology is similar to the Roman opus craticum technique. This method of construction is one of the oldest known for making a weatherproof structures and it is also suitable for harsh winter conditions.
Media related to Chaqchan Mosque at Wikimedia Commons
Велико Търново (награда)

Наградата „Велико Търново“ е учредена с наредба за символите и наградите на Община Велико Търново.
Наградата заема първо място в наградната система на общината и се връчва за високи постижения и особен принос в развитието на града и общината, по определени поводи, свързани с важни събития от общински или национален характер и във връзка със значими кръгли и юбилейни годишнини. Връчва се ежегодно на 22 март – празника на града. Представлява художествен плакет с надпис Награда „Велико Търново“, годината на връчване и е придружена с диплом. Номинации могат да бъдат направени за личности, забележими със своят принос в духовната и материалната сфера и достигнали безспорни успехи с широка общрствена значимост.
Ялово

Ялово е село в Северна България. То се намира в община Велико Търново, област Велико Търново.
Село Ялово е разположено в района на предбалкана на 18 км южно от Велико Търново на надморска височина от 448 метра.
Почти 500 години село Ялово се е казвало Шиварна. То е било българско селище от разпръснат тип по „Шиваровото възвишение“ и по местността „Велика поляна“. След падане на България под османско владичество през 1393 г., били разквартирувани в село Шиварна анадолски турци като полувоенен отряд за охрана на клисурите при „Шиваров хребет“ и прохода Хаинбоаз.
В превод Шиварна означава наблюдателница, стражница. Думата „Шиварна“ е производна от думата „Шивар“, която значи пазя, предпазвам от латински, римски език. През 1663 г. за първи път се именува като село Ялово. Именувано е село Ялово по името на най-злите анадолски турци от башибузука наричани „яловлъ“, които по това време са настанени за охрана.
Численост на населението според преброяванията през годините:
Численост и дял на етническите групи според преброяването на населението през 2011 г.:
Новоизградена чешма, открита през 2012 г.
Празникът на храм „Света Троица“ е на „Свети Дух“ през месец юни, съвпадащ с празника на селото.
Христо Георгиев – кметски наместник на село Ялово
Обществен съвет
Читалищно настоятелство
Църковно настоятелство
През селото минава третокласен път III – 5502, свързващ главен път I – V и II – 55. Водоснабдено е от язовир „Йовковци“. Организирано е редовно сметоизвозване. Електрифицирани и осветени са всички улици.
Битка при София (1382 или 1385)

Битката при София през 1382 или 1385 г. се провежда през Българо-османските войни.
За да запази държавата си от отоманите през 1373 г. българският цар Иван Шишман става османски васал и жени сестра си Кера Тамара за султан Мурад I. Османите обсаждат град София и контролират пътя към Сърбия и Македония. Османският командир Лала Шахин Паша побеждава българите в битката с управител на града Бан Янука и поставят в града османски гарнизон. След това те превземат Пирот и Ниш през 1386 г.
Капанци

Капанците са етнографска група българи, живеещи в Североизточна България – Разградска и Търговищка област. Капанци са жителите на селата Дряновец, Осенец, Садина, Паламарца, Гецово, Топчии, Кривня, Каменово, Ушинци, Желязковец, Люблен, Доброшката махала на Разград и на градовете Сеново, Цар Калоян, Опака, части от Попово и др. Към тях се причисляват и т.н. гребенци (наричани и елийци т.е. кореняци) в силистренските и тутракански села и отвъд Дунава: Попина, Ветрен, Сребърна, Айдемир, Калипетрово, Малка Кайнарджа, Гарван, Ходжакьой (дн. Нова Попина), Кадъкьой (дн. Ведрина), Спанцов, Сарсъилар, Старо село (Старсмил), Белица, Денизлер, Брешлен и Алмали.
Някои историци смятат, че капанците са потомци на българизирани кумани. Според тази теория названието произхожда от „кипчак“, както вероятно е звучало самоназванието на куманските групи племена. Най-значителни са куманските поселения в Мизия. Според друга хипотеза капанците са от печенежки произход и са българизирани потомци на заселеното в Паристриона печенегско племе „хопон“.
Традиционното капанско облекло е изработено от памук, вълна и коноп. Капанските шевици, изпълнени в тъмни цветове – червено и черно изобразяват растения, птици, хора и покъщнина. Характерна в женското облекло е дългата риза капанка с шевица на капки. Носията е двупрестилчена. Мъжкият костюм е чернодрешен, ризата е с широка пазвена шевица.
Никола Александър Басараб

Никола Александър Басараб (на румънски: Nicolae Alexandru) е втория войвода на Влашко от 1352 до ноември 1364 г., а преди това е съвладетел на баща си Иванко I Басараб.
Той е син от брака на Иванко Басараб I с княгиня, чието име не е установено: според някои изследователи тя се нарича Анна, а според други носи името Маргита Добокай.
По време на управлението си е подложен на натиск да признае сюзеренитета (васален статут) на Влахия спрямо Кралство Унгария. В крайна сметка през 1354 г. му е призната титлата от Лайош I Велики срещу правото на Римокатолическата църква да установи мисии в княжеството му, както и срещу привилегията на саксонските търговци от Брашов (сасите) да продават руда във Влашко, без да плащат вносни мита. Самия войвода също приема католицизма, като от този момент освен кръщелното си име Александър носи и новото Никола. През 1355 г. Никола Басараб и унгарският крал постигат окончателно помирение, като влашкият войвода отстъпва на Унгария град Турну Северин.
Никола Басараб има 3 брака.
Първи брак: с Мария Лакфи, от която има децата:
Втори брак: с унгарката Клара Добокай (от около 1344 г.), от която има децата:
Трети брак: с Маргит (Маргарита) Дабкай; нямат деца.
Песен на песните

„Песен на песните“ (на иврит: שִׁיר הַשִּׁירִים; на гръцки: ᾆσμα ᾀσμάτων, ὃ ἐστι Σαλώμων; на латински: Canticum Canticorum Salomonis) е 17-ата книга на Танаха, канонична книга на Стария завет. Написана е на иврит и е приписвана на Соломон, владетел на обединеното Еврейско царство.
В нея се описва любовта на мъж, който изглежда е самият цар (предполагаемо - Давид, чийто син от Вирсавия е Соломон) към девойка, наречена Сунамка (Сунамита), която става негова жена и би могла да бъде някоя от наложниците му, включително Ависага или съпругата му Мелхола, дъщеря на предшественика му цар Саул.
Счита се, че поначало това е сборник от сватбени песни, възхваляващи сексуалната любов, но юдаистката, а по-късно - и християнската традиция приписват на произведението други значения, съответно го разглеждат като алегория на отношението на Господ към Израел и на това на Христос към Църквата.
Хауърд Лъвкрафт

Хауърд Филипс Лъвкрафт (на английски: Howard Phillips Lovecraft) е американски писател на ужаси и фантастика.
Хауърд Филипс Лъвкрафт е роден в Провидънс и живее там през почти целия си живот. Той започва да пише още на седем години. В училище има влечение към науката и издава ръкописни списания на тема природни науки. Лъвкрафт не постъпва в университет, поради проблеми със здравето. Първата му публикация е разказът „Алхимик“.
Писател, критик и есеист, определян като най-значимия американски „свръхестественик“ след Едгар Алън По, Хауърд Филипс Лъвкрафт е едно от големите имена в литературата на ужаса през ХХ век. Освен в художественото си творчество, идеите си за литературния ужас Лъвкрафт оповестява в богатата си кореспонденция с писатели-съмишленици и най-вече в есето „Свръхестественият ужас в литературата“ – пространна и богата на идеи разработка, публикувана през 1927 година. Тук Лъвкрафт аргументира понятието „космически страх“ (cosmic fear) и разкрива ролята му в литературата. В основата на идеята за „космическия страх“ авторът поставя представата за необятността и непознаваемостта на света, носеща импулсите на архетипния страх от величието на космическия цикъл:
Експлоатирането на похватите и стилистиката на сензационното (обстоятелство, характеризиращо го като типичен за епохата си автор), съчетано с основано на богат философски пласт литературно „митотворчество“, са характерологичните черти на почерка на Лъвкрафт. Идеята за космическия страх е извор на смисъла в творбите му от така наречения „Ктхулу цикъл“ – най-известният и значителен в художествено отношение дял от творчеството на писателя. В разкази и новели като „Дагон“ (1919), „Плъхове в стените“ (1924), „Кошмарът в Дънуич“ (1929), „Шепнещият в тъмнината“ (1931), „Обитателят на мрака“ (1936), „Сянка над Инсмут“ (1936), „Из планините на безумието“ (1936) и особено “Зовът на Ктхулу“ (1927) Лъвкрафт съгражда цялостен художествен модел, съставен от единосъщни теми, топоси, образи, герои, и подчинен на основополагащата идея за надвисналите над човешките селения злонамерени сили, дошли в древни времена от дълбините на Вселената. Според Лъвкрафт човекът е просто мимолетен обитател на един необятен и неопознат свят – отвъд булото на спокойствие и самоувереност, обвило човешкото съзнание, се крие познанието за ужасяващата и неизмерима мощ на космическия цикъл. Героят-разказвач в „Зовът на Ктхулу“ твърди:
Критиците разделят (макар и условно) творчеството на Лъвкрафт в областта на фантастиката и ужаса на три цикъла (категории):
Базирани по мотиви или част от творби на Лъвкрафт:
Химеджи (замък)

Химеджи (на японски: 姫路城) е замък и фортификационен комплекс в Химеджи – префектура Хього в Япония. Замъкът е най-добре запазеният и най-чист пример за японски замък, включващ общо 83 постройки и множество отбранителни системи. Замъкът често е наричан хакуроджо („бял чаплов замък“) заради блестящата си бяла фасада и приликата с излитаща птица.
Най-старите сведения за замъка са от 1333 година, когато Акамацу Норима построява първото укрепление на хълма Химеяма. Укреплението е разрушено и построено наново през 1346 година с името Химеяма, а два века по-късно са добавени пристройки и замъкът бива наречен Химеджи. Преустройството е извършено през 1581 година от Тойотоми Хидейоши, който добавя и триетажна охранителна кула. През 1600 година Токугава Иеясу подарява замъка на Икеда Терумаса в знак на почит за помощта му в битката при Секигахара, и между 1601 и 1609 Химеджи е отново разрушен и построен наново, този път като цял отбранителен комплекс. Между 1617 и 1618 Хонда Тадамаса добавя още няколко сгради към комплекса. В следващите 400 години замъкът Химеджи остава непокътнат, дори след тежките американски бомбардировки през Втората световна война и земетресението в Кобе през 1995.
Химеджи е най-големият и най-посещаван замък в Япония, и през 1993 година става един от първите обекти на световното наследство на ЮНЕСКО в страната. Частта от комплекса около средния ров и централната част на замъка са обявени за специални исторически обекти, а пет постройки от комплекса са обявени за Национални богатства на Япония. Химеджи е един от трите най-забележителни замъка на Япония, заедно с Мацумото и Кумамото. За да останат сградите в добро състояние, тече реставрация на сградите, която се очаква да продължи няколко години.
Карстенов поясоопашат гущер

Карстеновият поясоопашат гущер (Zonosaurus karsteni) е вид влечуго от семейство Gerrhosauridae. Видът не е застрашен от изчезване.
Разпространен е в Мадагаскар.
Обитава гористи местности, ливади и храсталаци.
Chalarodon madagascariensis

Chalarodon madagascariensis е вид влечуго от семейство Мадагаскарски игуани (Opluridae). Видът не е застрашен от изчезване.
Разпространен е в Мадагаскар.
Обитава градски и гористи местности, пустинни области, места с песъчлива и суха почва, крайбрежия, плажове и плата.
Популацията на вида е стабилна.
Bangana diplostoma

Bangana diplostoma е вид лъчеперка от семейство Шаранови (Cyprinidae). Видът не е застрашен от изчезване.
Разпространен е в Индия (Джаму и Кашмир, Пенджаб, Утар Прадеш, Утаракханд и Химачал Прадеш) и Пакистан.
Първа трансконтинентална железница

Първата трансконтинентална железопътна линия е построена в Северна Америка през 1860-те години, свързвайки железопътната мрежа на източните Съединени щати с Калифорния на брега на Тихия океан. Официално завършена на 10 май 1869 г., по време на известното събитие „Златното острие“ в Юта, тя създава национална механизирана транспортна мрежа, която е социална и икономическа революция за Американския Запад. Тази мрежа става причина старите вагонни влакове от предишните десетилетия да излязат от употреба, заменяйки ги с модерна транспортна система.
Установена с Тихоокеанския железопътен пакт от 1862 г. и сериозно подкрепяна от Федералното правителство, тя е кулминация на продължил десетилетия проект за създаване на такава линия и е сред върховите постижения през управлението на президента Ейбрахъм Линкълн, завършено 4 г. след смъртта му. Строежът на железопътната линия изисква сложно проектиране върху огромни територии – равнинни и високопланински. То е изпълнено от Обединените тихоокеански железопътни линии и Централните тихоокеански железопътни линии – 2-те организации, привилегировани от федералното правителство, които построяват съответно западната и източната половина на линията.
Строежът на железопътната линия е мотивиран частично и за да притисне Съюза през Гражданската война. Тя значително увеличава населението на Запада с бели заселници и засилва упадъка на местното население по онези региони. През 1879 г. Върховният съд на Съединените американски щати формално обявява за официална „дата на завършване“ на презконтиненталната железопътна линия 6 ноември 1869 г.
Централните и Южните тихоокеански железопътни линии обединяват действията си през 1870 г. и официално се сливат през 1885 г. Обединените първоначално закупуват Южните през 1901 г., но през 1913 г. са принудени да се откажат от тях; компанията още веднъж придобива Южните през 1996 г. Много от първоначалните линии са все още в използваемост днес и се притежават от Обединените тихоокеански железопътни линии.
Железопътната линия се смята за най-великото американско технологично постижение на XIX век. Тя е жизненоважна връзка за търговия и пътуване, като свързва източната и западната половини на САЩ в края на XIX век. Презконтиненталната железопътна линия, наричана от индианците „железният кон“, минава през земите на туземното американско население и е подпомогнала до голяма степен унищожаването на индианската култура.