davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
நாமக்கல் கோட்டை

நாமக்கல் கோட்டை (Namakkal Fort) என்பது தமிழகத்தின், நாமக்கல் மாவட்டம், நாமக்கல்லில் உள்ள வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க கோட்டையாகும். இந்தக்கோட்டை 75 மீட்டர் (246 அடி) உயரம் கொண்ட ஒரே கல்லாலான மலையின் உச்சியில் கட்டப்பட்டுள்ளது. இந்தக் கோட்டையில் ஓரு கோயிலும், மசூதியும் உள்ளன. இவை இரண்டும் நகரின் பிரபல சுற்றுலாத் தலங்களாக உள்ளன. தற்காலத்தில் இந்தக் கோட்டை தமிழக அரசின் தொல்லியல் துறையின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ளது.
இந்து மதத் தொன்மவியல் படி, கோட்டை அமைந்துள்ள இந்த மலையைக் கொண்டுவந்தது அனுமன் ஆவார். இந்த மலையின் வேறு பெயர்களாக நாமகிரி, சாலக்கிராமம் ஆகியவை வழங்கப்படுகின்றன. சாலக்கிராமம் என்பது விஷ்ணுவுக்கு உகந்த தெய்வீக கல் என அறியப்படுகிறது. அனுமன் இலங்கைக்கு சஞ்சீவி மலையை கொண்டு பறந்து இவ்வழியாக செல்லும்போது இங்குள்ள கமலாலயக் குளத்தைப்பார்த்து இங்கேயே அவரது காலை வழிபாட்டை செய்ய இறங்கினார். அவர் இமயமலையில் இருந்து கொண்டுவந்த சாலக்கிராமத்தை வைத்து வழிபட்ட பின்னர், அவர் கண்களைத் திறந்து பார்த்தபோது அவர் வைத்த சாலக்கிராமக் கல் தற்போதைய அளவில் வளர்ந்துவிட்டதைப் பார்த்தார். அப்போது ஒரு தெய்வீக குரல் கல்லை இவ்விடமே விட்டுவிடுமாறு அவரைக் கேட்டது. மற்றொரு தொண்மவியல் கதையின்படி விஷ்ணுவின் அவதாரமான நரசிம்மர் இரண்யனை அழித்தபின்பும் சினம் தணியாத நிலையில் இருந்தவரை அனுமன் இந்த இடத்திற்கு அவரை அழைத்துவந்து விஷ்ணுவை மணக்க தவம் செய்துவந்த மகாலட்சுமியை விஷ்ணுவின் மனைவியாக்கினார்.
இந்தக்கோட்டை நாமக்கல் நகரின் மையத்தில் நாமகிரி என்ற பெயரில் ஒரேகல்லில் அமைந்துள்ள மலையின்மீது கட்டப்பட்டுள்ளது. இம்மலை உச்சியில் இக்கோட்டை 75 மீட்டர் (246 அடி) உயரத்தில் அமைந்துள்ளது. இந்தக் கோட்டையில் ஒருநரசிம்மர் கோயிலும், ஒரு மசூதியும் உள்ளன இவையிரண்டும் இந்நகரத்தின் பிரபலமான சுற்றுலா தலங்களாக உள்ளன. மலை அடிவாரத்தில் உள்ள கமலாலயும் தொட்டியும், கோட்டையைச் சார்ந்து தொடர்புடையது. கமலாலயக் குளம் அடிவாரத்தில் இருந்தாலும் கோட்டையுடன் தொடர்புடையதாக உள்ளது. கோட்டை அந்த மலையில் இருந்த வெட்டப்பட்ட கற்கலைக்கொண்டே கட்டப்பட்டுள்ளது
இக்கோட்டை 16ஆம் நூற்றாண்டில் இருந்த சேந்தமங்கலம் பாளையக்காரான ராமச்சந்திர நாயக்கரால் கட்டப்பட்டது எனக் கருதப்படுகிறது, இதை கட்டியவர் மைசூர் அரசின் அதிகாரி லட்சுமி நரசய்யா என்ற கருத்தும் நிலவுகிறது . திப்பு சுல்தான் பிரித்தானிய கிழக்கிந்தியக் கம்பனியை எதிர்த்துப் போரிட இக்கோட்டையைப் பயன்படுத்தினார். கோட்டைக்கு அருகில் உள்ள கோட்டை மாரியம்மன் கோயில், ஆஞ்சநேயர் கோவில் ஆகியவை புகழ் பெற்றன. மிகப்பெரிய ஒற்றை பாறையின் (மலை) உச்சியில் கோட்டை உள்ளது. மலையை செதுக்கி குடைவரை கோவில்கள் செய்யப்பட்டுள்ளன. இங்குள்ள நரசிம்மர் கோயிலும் அரங்கநாதர் கோயிலும் மலையை குடைந்து செய்யப்பட்டவையாகும், மலையின் கிழக்கு பகுதியில் அரங்கநாதர் கோவிலும் மேற்கு பகுதியில் நரசிம்மர் கோவிலும் உள்ளன. இக்கோயில்கள் கிபி 784ல் அதியமான் மரபைச்சேர்ந்த குணசீலன் கட்டியதாக கல்வெட்டுகள் தெரிவிக்கின்றன. இக்கோயில்களின் மண்டபங்களும் பிற கோயில்களும் பின்னால் கட்டப்பட்டதாகும். நரசிம்மர் கோவிலுக்கு நேர் எதிரே ஆஞ்சனேயர் கோவில் உள்ளது. ஆஞ்சநேயருக்கு கோபுரம் இல்லை. இந்த கோட்டை தற்போது தொல்பொருள் துறையின் கீழ் பாதுகாக்கப்படுகிறது. மலையின் வடகிழக்கில் கமலாயக்குளம் உள்ளது. அதற்கு எதிரே நாமக்கல் நகரின் பேருந்து நிலையம் உள்ளது.
அதியமான் கோட்டை சென்னராயப் பெருமாள் கோயில்

அதியமான் கோட்டை சென்னராயப் பெருமாள் கோயில் என்பது தர்மபுரி மாவட்டம், அதியமான் கோட்டையில் உள்ள ஒரு வைணவக் கோயிலாகும். இது இந்தியத் தொல்லியல் துறையால் பாதுகாக்கப்படும் கோயிலாக உள்ளது.
இக்கோயிலில் எந்தக் கல்வெட்டுகளும் இல்லை என்றாலும், இக்கோயிலின் மகாமண்டபத்தின் விதானத்தில் மகாபாரத, இராமாயண காட்சிகளை விளக்கும் பழங்கால சுவரோவியங்கள் உள்ளன. இவை சுமார் முந்நூறு ஆண்டுகளுக்குமேல் பழமை வாய்தவையாகக் கருதப்படுகிறன.
இக்கோயில் திருவுண்ணாழி, இடைநாழி, மகாமண்டபம் ஆகியவற்றைக் கொண்ட கோயிலாகும். திருவண்ணாழியில் திருமகள், நிலமகள் ஆகியோருடன் சென்னராயப் பெருமாள் நின்ற கோலத்தில் உள்ளார். பெருமாளில் நான்கு கரங்களில், பின்னிரு கரங்களில் சங்கும், சக்கரமும் முன்னிரு கரங்களில் வலக்கை வரத முத்திரையுடனும், இடக்கை தொடையில் பதிந்தபடியும் உள்ளன. அர்த்தமண்டபத்தில் வலப்புரத்தில் ஆழ்வார்களான நம்மாழ்வார், பூதத்தாழ்வார், திருமங்கை ஆழ்வார் ஆகிய மூவரின் திருஉருவங்கள் உள்ளன. கோயிலின் விமானம் மூன்று தளங்களைக் கொண்டு கோயில் கிழக்கு நோக்கி உள்ளது.
இந்திய பஞ்சாபில் சுற்றுலா

பஞ்சாபு மாநிலம் தனது உணவு, பண்பாடு, வரலாறு, இசைக்காக புகழ்பெற்ற மாநிலமாகும். இந்த மாநிலத்தில் தொலைத்தொடர்பு வசதிகளும் போக்குவரத்தும் சிறப்பாக உள்ளது. பஞ்சாபின் முதன்மை நகரங்களாக அமிருதசரசு, ஜலந்தர், பட்டியாலா, பட்டான்கோட், லூதியானா உள்ளன. பஞ்சாபின் பொதுப் போக்குவரத்து சுற்றுலா மையங்களுக்கு எளிதில் செல்லும் விதத்தில் செயல்படுகிறது. பழங்கால அரண்மனைகள் , பழங்கால போர்க்களங்கள், ஆன்மீக ஸ்தலங்கள் ஆகியவை சுற்றுலாப் பயணிகளைக் கவருவதாய் அமைந்துள்ளது. இங்கு சீக்கியம், இந்து மற்றும் இஸ்லாமிய மதத்தவர் வசிக்கின்றனர். மெய்யான பஞ்சாபிப் பண்பாட்டை அறிய விரும்பும் சுற்றுலாப் பயணிகள் இம்மாநில சிற்றூர்களில் தங்கி அழகான இந்திய இல்லங்களையும் பண்ணைகளையும் கோயில்களையும் கண்டு களிக்கலாம். லோன்லி பிளானட்டின் 2008ஆம் ஆண்டு நீலப்பட்டியலில் பொற்கோவிலை உலகின் ஆன்மீகச் சுற்றுலாவிடங்களில் மிகச் சிறந்ததாகத் தேர்ந்தெடுத்துள்ளது. இங்கு நாளும் 100,000 சமயப் பயணிகளும் சுற்றுலாப் பயணிகளும் வருகை புரிகின்றனர். அமிருதசரசில் பல ஐந்து நட்சத்திர தங்குவிடுதிகள் உள்ளன.
வாகா (பஞ்சாபி (குர்முகி): ਵਾਹਗਾ, Hindi: वाघा, Urdu: واہگہ) என்ற சிற்றூர் பெரும் தலைநெடுஞ்சாலையில் இந்தியப் பஞ்சாபின் அமிருதசரசிற்கும் பாக்கித்தானியப் பஞ்சாபின் இலாகூருக்கும் இடையே பாக்கித்தானிற்கும் இந்தியாவிற்குமான எல்லையில் அமைந்துள்ளது. இங்கு சரக்குமாற்று முனையமும் தொடருந்து நிலையமும் உள்ளன.
இலாகூரிலிருந்து 24 கிமீ (15 மை) தொலைவிலும் அமிருதசரசிலிருந்து 32 கிமீ (20 மை) தொலைவிலும் அமைந்துள்ளது. அண்மித்த இந்தியச் சிற்றூர் அட்டாரி 3கிமீ (1.9)மைல்களில் உள்ளது.
இங்கு நடக்கும் விரிவான எல்லைச் சடங்கு சுற்றுலாப் பயணிகளை ஈர்க்கின்றது. கதிரவன் மறைவிற்கு இரண்டு மணி நேரம் முன்பாக ஒவ்வொருநாளும் எல்லை வாயிலில் உள்ள கொடிக்கம்பத்திலிருந்து அவரவர் நாட்டுத் தேசியக் கொடிகள் இறக்கப்படுகின்றன.
மாரண்டஅள்ளி

மாரண்டஹள்ளி (ஆங்கிலம்:Marandahalli), இந்தியாவின் தமிழ்நாடு மாநிலத்தில் அமைந்துள்ள தருமபுரி மாவட்டம், பாலக்கோடு வட்டத்தில் இருக்கும் ஒரு பேரூராட்சி ஆகும்.
மாரண்டஅள்ளி அருகில் உள்ள சுற்றுலா தலங்களாக பெட்டமுகிளாலம் மலைப்பகுதி உள்ளது இது மாரண்டஹள்ளியின் ஊட்டி அல்லது மாரண்டஹள்ளியின் ஏற்காடு என அழைக்கப்படுகிறது. மற்றும் பஞ்சப்பள்ளி அணை, சாமி ஏரி ஐய்யூர்வன சுற்றுச்சூழல் மையம் காவிரி வடக்கு காட்டுயிர் காப்பகம் கேசரக்குலிஅணை சென்றசாமி கோவில் போன்றன மாரண்டஅள்ளி அருகில் உள்ள சுற்றுலா தலங்கள் ஆகும். மேலும் பெருங்காடு அய்யனார் கோட்டை சுல்தான் கால துர்கம்மலை கோட்ட குமாரசெட்டி ஏரி ஆகியவை மாரண்டஅள்ளி சுற்றியுள்ள சுற்றுலா தளங்கள் ஆகும்.
மாரண்டஅள்ளி நகரை ஒட்டி சிறப்பு வாய்ந்த பல்வேறு கோவில்கள் உள்ளன மாரண்டஹள்ளி வெள்ளிச்சந்தை சாலையில் உள்ள அங்காளம்மன் கோவில் மாரண்டஅள்ளி சுற்றுவட்டார பகுதியில் மிகவும் பிரசித்தி பெற்ற கோவிலாகும். மல்லாபுரம் சாலையிலுள்ள பட்டாளம்மன் கோவில் பஞ்சப்பள்ளி சாலையில் உள்ள பெரியாண்டிச்சி அம்மன் கோவில் போன்ற மாரண்டஅள்ளி கோவில்கள்நகருக்குள் இருக்கும் கோவில்கள் ஆகும். மல்லாபுரம் அருகே பாவளிமலையில் அமைந்துள்ள சென்றாசாமி கோவில் மாரண்டஅள்ளி நகரை ஒட்டியுள்ள முக்கிய மலைக் கோவிலாகும்.
இப்பேரூராட்சிக்கு தெற்கில் தருமபுரி 45 கிமீ; வடக்கில் ஒசூர் 65 கிமீ; கிழக்கில் கிருஷ்ணகிரி 45 கிமீ; மேற்கில் பெங்களூர் 90 தொலைவில் உள்ளது. தென்மேற்கில் அய்யனார் கோட்டை 10 கி.மீ, பெட்டமுகிளாலம் 15 கி.மீ உள்ளது. மாரண்டஅள்ளி நகரம் மாநில தலைநகரான சென்னையில் இருந்து 304 கிலோ மீட்டர் தூரத்தில் உள்ளது.
1.60 சகிமீ பரப்பும், 15 பேரூராட்சி மன்ற உறுப்பினர்களையும், 41 தெருக்களையும் கொண்ட இப்பேரூராட்சி பாலக்கோடு (சட்டமன்றத் தொகுதி)க்கும், தர்மபுரி மக்களவைத் தொகுதிக்கும் உட்பட்டது.
2011-ஆம் ஆண்டு மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பின்படி இப்பேரூராட்சி 3,179 வீடுகளும், 12,451 மக்கள்தொகையும் கொண்டது.
இந்த நகரத்தின் பிரதான சாலை வழியாக இணைக்கும் ஊர்கள் 1,கிழக்கே கிருஷ்ணகிரி(வழி:வெள்ளிசந்தை, காவேரிப்பட்டிணம்)
2,மேற்கே தேன்கனிக்கோட்டை (வழி:பஞ்சபள்ளி டேம், ரத்னகிரி)
3,வடக்கே ஒசூர் (வழி: காடுசெட்டிப்பட்டி, ராயக்கோட்டை, உத்தனப்பள்ளி, அளேசீபம்)
4,தெற்கே சேலம் (வழி: அ.மல்லாபுரம், பாலக்கோடு, தர்மபுரி, தொப்பூர்,ஓமலூர்)
5.தென்மேற்கே பேருந்து வசதி இல்லாத முக்கிய சாலை பெட்டமுகிளாலம் (வழி: சாஸ்திரமுட்லு, அண்ணாநகர், தோழன்கிணறு, காலிகட்டம்).
6.அய்யனார் கோட்டை (வழி:சாஸ்திரமுட்லு, பெருங்காடு).
இந்த நகரத்தின் தொடர்வண்டி நிலையம் மாரண்டஹள்ளி ஆகும். இந்த தொடர்வண்டி நிலையத்தில் இருந்து பெங்களூரு மற்றும் காரைக்கால் வரை செல்லலாம்.
இவ்வூரின் அமைவிடம் 12°24′N 78°00′E﻿ / ﻿12.4°N 78.0°E﻿ / 12.4; 78.0 ஆகும். கடல் மட்டத்தில் இருந்து இவ்வூர் சராசரியாக 581 மீட்டர் (1906 அடி) உயரத்தில் இருக்கின்றது.
தர்மபுரி மாவட்டம் மாரண்டஅள்ளி தென்னந்தோட்டங்கள் நிறைந்த பகுதியாகும். இங்கு அதிக அளவில் விவசாயம் நடைபெறுகிறது. இங்கு விளைவிக்கப்படும் பலாப்பழம் தர்மபுரி கிருஷ்ணகிரி மாவட்டங்களில் மிகுந்த வரவேற்பை பெற்றதாகும். தர்மபுரி மாவட்டத்தில் ஓரளவிற்கு விவசாயப் நிறைந்த பகுதி மாரண்டஅள்ளி பகுதியாகும். இப்பகுதியை சுற்றி செங்கல் தொழில் அதிக அளவில் உள்ளது அய்யனார் கோட்டை பெருங்காடு கெண்டேனஅள்ளி போன்ற பகுதிகளில் அதிக அளவில் செங்கல் உற்பத்தி நடைபெறுகிறது. இங்கிருந்து சென்னை கோயம்புத்தூர் புதுக்கோட்டை தஞ்சாவூர் திருச்சி போன்ற நகரங்களுக்கு செங்கல் ஏற்றுமதி அதிக அளவில் நடைபெறுகிறது
சாங்கிலி

சாங்கலி (Sangli, மராத்தி: सांगली) இந்திய மாநிலம் மகாராட்டிரத்தில் அமைந்துள்ள சாங்கிலி மாவட்டத்தின் நிர்வாகத் தலைமையிடமான சாங்லி-மிராஜ் மற்றும் குப்வாட் மாநகராட்சியில் உள்ள ஒரு பகுதியாகும். பிரித்தானிய இந்தியாவின் ஆட்சியில் இந்நகரம் சாங்கிலி சமஸ்தானத்தின் தலைநகராக இருந்தது.
மாநிலத் தலைநகர் மும்பையிலிருந்து தென்கிழக்கே 372 கிமீ தொலைவில் உள்ளது. இங்கு மிகக்கூடுதலாக மஞ்சள் பயிரிடப்படுவதையும் ஆசியாவின் மிகப்பெரும் மஞ்சள் சந்தையாகவும் இருப்பதையடுத்து சாங்கலி மஞ்சள் நகரம் என அறியப்படுகிறது. பல சர்க்கரை ஆலைகளும் இங்குள்ளன. இந்த நகரம் கிருஷ்ணா ஆற்றின் கரையில் அமைந்துள்ளது. இங்குள்ள வரலாற்றுச் சிறப்பு மிக்க கணபதி கோவில் பல சமயப் பயணிகளை ஈர்க்கிறது. சாங்கலியின் பேல்பூரியும் பாதங் எனப்படும் அரிசிப்பொரி தயாரிப்பும் புகழ்பெற்றவை.
மகாராட்டிரத்தில் திராட்சைப் பண்ணைகள் மிகுந்த வட்டாரமாகவும் திராட்சைமது இறுக்கும் இடமாகவும் சாங்கலி உள்ளது. மாநில அரசு இத்தொழிலை வளர்க்க சாங்கலியிலிருந்து 30 கிமீ தொலைவில் கிருஷ்ணா பள்ளத்தாக்கு திராட்சைமது பூங்காவை நிறுவியுள்ளது. அண்மையில் இந்தியாவில் காற்றாலை மின்னாற்றல் உற்பத்தி செய்யும் முதன்மை இடமாக முன்னேறி வருகிறது. கல்வித்துறையிலும் பல புகழ்பெற்ற நிறுவனங்கள் இங்குள்ளன. வால்சந்த் பொறியியல் கல்லூரி, மீரஜ் மருத்துவக் கல்லூரி ஆகியன குறிப்பிடத்தக்கவை. இவற்றைத்தவிர 15 பொறியியல் கல்லூரிகளும் 13 பட்டய பொறியியல் நிறுவனங்களும் சாங்கலியைச் சுற்றி 50 கிமீ சுற்றளவில் உள்ளன.
தற்போது சாங்கலியின் அருகாமையிலுள்ள சிற்றூரான குண்டல் பழங்கால இந்தியாவில் 12ஆம் நூற்றாண்டில் சாளுக்கியப் பேரரசின் தலைநகராக இருந்தத்தாக கருதப்படுகிறது.
சாங்கலி மிதமான வறண்ட காலநிலை கொண்டது; வெப்பமிகு வறண்ட வேனிற்காலம் பெப்ரவரி நடுவிலுருந்து சூன் நடுவரையும், மழைக்காலம் சூன் முதல் அக்டோபர் வரையும் மிதமான குளிர்காலம் நவம்பர் துவக்கம் முதல் பெப்ரவரி முதல்பாதி வரையும் நிலவுகிறது. இங்கு பெய்யும் மொத்த மழையின் அளவு ஏறத்தாழ 25.5 அங்குலங்கள் (647.7 மிமீ)
மாரியம்மன்

மாரியம்மன் (Mariamman) என்பவர் ஒரு தமிழ்நாட்டு நாட்டுப்புறப் பெண் தெய்வம் ஆவார். இவர் தென்னிந்தியாவில், குறிப்பாக கிராமப்புறங்களில், பரவலாக வழிபடப்படுபவர். கோடை காலங்களில் ஏற்படும் வெப்பத்தால் மனிதர்களுக்கு அம்மை போன்ற வெப்பகால நோய்கள் ஏற்படுகின்றன. இந்த வெப்ப நோய்கள் வராமல் தடுக்க கோடை காலத்தில் மழை பெய்து குளிர்ச்சி அடைய வேண்டும் என்று நினைத்து மழை தர வேண்டினர். இந்தத் தெய்வம் மாரி(மழை)அம்மன் என்று அழைக்கப்பட்டது. இந்த மாரியம்மன் பல நோய்களைப் போக்கும் கசப்பு சுவையுடைய வேம்பு மரத்தைத் தல விருட்சமாகக் கொண்ட சக்தியின் மற்றொரு நிலை என்றும் சொல்கிறார்கள். இதனால் இந்த மாரியம்மனுக்குத் தல விருட்சமாக வேம்பு மரமே இருக்கிறது. இந்த மாரியம்மன் இடத்திற்குத் தகுந்தபடி பல்வேறு பெயர்களில் அழைக்கப்படுகிறார்.
மாரியம்மன் குறித்த கதையில் தொன்மக் கதைகளும், நாட்டுப்புற நம்பிக்கைகளும் கலந்துள்ளன. ரைவத ராஜன் என்ற மன்னனின் மகள் ரேணுகாம்பாள். அவளுக்கும் ஜமதக்கினி முனிவருக்கும் மணமாகிறது. இந்த இணையருக்கு பரசுராமன் என்ற மகன் பிறக்கிறான். ரேணுகா தன் கற்பின் ஆற்றலால் அபாரமான சக்தியைக் கொண்டிருக்கிறாள். அவள் வெறுங்கையோடு 'பத்ம சரஸ்' என்ற சுனைக்குப் போய்த் தனது சக்தியால் தண்ணீரையே ஒரு குடமாகச் செய்து அதில் தனது கணவரின் சடங்குகளுக்கு வேண்டிய நீரைக் கொண்டுவருவாள்.
ஒரு நாள் அவள் அச்சுனைக்கு வழக்கப்படி தண்ணீரைக் கொண்டுவரச் சென்ற பொழுது அங்கு வானில் சென்ற அழகுவாய்ந்த கந்தர்வன் ஒருவனைக் காண்கிறாள். இதனால் அவளது கற்பினால் பெற்ற ஆற்றலை இழக்கிறாள். இதனால் முன்போல் நீரைக் கொண்டு குடம் செய்ய அவளால் முடியாமல் போகிறது. இதை அறிந்த ஜமதக்கினி கோபமூண்டு மகன் பரசுராமனை அழைத்து அவனது தாயின் தலையைது துண்டிக்குமாறு கட்டளை இடுகிறார். பரசுராமரும் தன் தந்தையின் கட்டளையை நிறைவேற்றுகிறார். இதனால் திருப்தியடைந்த ஜமதக்கியும் பரசுராமனைப்பார்த்து ஏதாவது வரம் வேண்டுமா என கேட்கிறார். அவர் தன் தாயார் உயிர் பெற வேண்டுமெனக் கேட்கிறார். ஜமதக்கியும் அவளை உயிர்பிக்க தனது அற்புத சக்திகொண்ட தீர்த்தத்தை பரசுராமனிடம் கொடுத்து அவளை உயிர்ப்பிக்குமாறு சொல்கிறார். பரசுராமர் தான் தனது தாயாரைக் கொல்லப் போன பொழுது அதைத் தடுத்த ஒரு பறையர் பெண்ணையும் தலை துண்டித்துக் கொன்று, தன் தாயாரையும் தலை துண்டித்துக் கொன்றிருந்தார். தந்தை அளித்த வரத்தினால் மகிழ்ந்த பரசுராமரர் அங்குகிடந்த முண்டங்களையும் தலைகளையும் ஒன்று சேர்த்த போது தவறாகத் தனது தாயாரின் தலையைச் பறையர் பெண்ணின் உடலுடனும் பறையப் பெண்ணின் தலையைத் தனது தாயாரின் உடலுடனும் சேர்த்துவிட்டார். உயிர்பெற்ற இரண்டு பெண்களுள் யாரைத் தனது தயாராகக் கருதுவதெனத் தெரியாது தயங்கிய பரசுராமரைப் பார்த்து ஜமதக்கியும் மனித உடலிலேயே முக்கியமானது தலையேயாகையால் எந்த பெண்ணின் உடலில் தனது மனைவியின் தலையிருந்ததோ அவளையே அவன் தனது தாயாராகக் கொள்ள வேண்டு மெனக் கூறினார். மற்றொரு பெண்ணுக்கு மாரியம்மன் என்ற பெயர் கொடுக்கப்பட்டது. அவர் ரேணுகாம்பாளுக்கு பணியாளராக நியமிக்கப்பட்டார்.
சிறீ ஜெயவர்தனபுர கோட்டை

ஸ்ரீ ஜெயவர்தனபுர கோட்டே (Sri Jayawardenapura Kotte, ශ්‍රී ජයවර්ධනපුර කෝට්ටේ) அல்லது கோட்டே இலங்கையின் நிருவாகத் தலைநகராகும். வணிகத் தலைநகரான கொழும்பு மாநகரின் கிழக்கே 6° 54' வடக்கு, 79° 54' கிழக்குமாக இது அமைந்துள்ளது. இலங்கையின் பாராளுமன்றம் புதிய கட்டிடதொகுதி ஏப்ரல் 29 1982 யில் அதிகாரபூர்வமாக திறந்து வைக்கப்பட்டதிலிருந்து இங்கேயே இயங்குகின்றது.
கோட்டேயானது 17.04 ச.கி.மீ. விஸ்தீரணமான ஒரு தாழ்ந்த சதுப்பு நிலப் பிரதேசத்தில் அமைந்துள்ளது. இது பல பட்டணங்களை உள்ளடக்கிய போதும், அவையனைத்தும் ஒரு மாநகராக ஸ்ரீ ஜயவர்த்தனபுர மாநகரசபையினால் நிர்வாகிக்க படுகிறது. இதன் மேற்கே கொழும்பு மாநகரும், வடக்கே ஹீன் ஓயாவும், கிழக்கே மஹரகமை நகரசபையும், தெற்கே தெஹிவளை-கல்கிசை மாநகர சபையும் உள்ளன.
இலங்கையின் அனைத்தின மக்களும் ஸ்ரீ ஜயவர்த்தனபுரத்தில் வாழ்கின்றனர். 2001 ஆம் ஆண்டில் கடைசியாக மேற்கொள்ளபட்ட தொகைமதிப்பின் படி நகரின் சனத்தொகை 110,000 ஆகும். இதில் 101,331 சிங்களவர், 7,369 தமிழர், 4,031 சோனகர், 1,367 பறங்கியர், மற்றும் 1,109 இதர இனத்தவராக கணக்கிடபட்டுள்ளது.
கோட்டை இராசதானியின் தலைநகராக 13ம் நூற்றாண்டிலிருந்து 16ம் நூற்றாண்டு வரை கோட்டே விளங்கியது. இது தியவன்னா நதிக்கரையில் உள்ள சதுப்பு நிலத்தில் அழககோன் என்னும் தமிழ் சிற்றரசனால் ஆரியசக்கரவர்திகளின் படையெடுப்புக்கு எதிரான பெரும் அரணாக அமைக்கபட்டது. பின்னர் இது ஸ்ரீ ஜயவர்த்தனபுரம் (அதாவது மகா வெற்றி நகரம்) என பெயர் மாற்றபெற்றுக் கோட்டை இராசதானியின் தலைநகரானது.
1505 ஆண்டு இலங்கைக்கு வந்த போர்த்துக்கீசர் 1565 தில் இந்நகரின் பூரண கட்டுப்பாட்டைப் பெற்றனர். சீதாவாக்கை இராசதானியிலிருந்து (அவிசாவளை) தொடர்ச்சியாக இடம்பெற்ற கடும் தாக்குதல்களுக்கு ஈடுகொடுக்க முடியாமல் போகவே, போர்த்துக்கீசர் கோட்டே நகரத்தைக் இடித்து தரைமட்டமாக்கிவிட்டு கொழும்பு நகரை தங்கள் தலைநகர் ஆக்கினர்.
கோட்டேயின் நகராக்கம் (urbanization) 20 ஆம் நூற்றாண்டில் மீண்டும் தொடங்கியது. 1977ல் இலங்கை அரசு கோட்டேயைப் புதிய நிர்வாகத் தலைநகராக அறிவித்த பின்னர், நகரைச் சூழ இருந்த சதுப்பு நிலம் தோண்டப்பட்டுப் பெரிய ஏரியொன்று அமைக்கப்பட்டது. இந்த ஏரிக்கு நடுவில் செயற்கையாக உருவாக்கப்பட்ட தீவு ஒன்றில் புதிய பாராளுமன்றக் கட்டிடம் அமைக்கப்பட்டது. அரச நிறுவனங்களைக் கொழும்பிலிருந்து இடம் மாற்றும் வேலை தொடர்ந்தும் நடந்து வருகிறது.
ஹடுக்கன்தீன் கோவில்

ஹடுக்கன்தீன் கோவில் புகழ்பெற்ற கோவில்களில் ஒன்றாக மிகத் தொன்மையான அரக்கனீஸ் நகரமான மராக் யுவில், ராகினி மாநிலத்தில், மியான்மரில் உள்ளது. இந்தப் பெயரின் பொருள் குறுக்கு உத்தரம் ஒழுங்குமுறை மண்டபம்.
ஹடுக்கன்தீன் கோவில் 1571 ஆம் ஆண்டில் மன்னர் மின் பலாங்கால் கட்டப்பட்டது, அவரது ஆட்சியில் மராக் யு பேரரசுக்கு செழுமையையும் விரிவாக்கத்தையும் கொண்டுவந்ததாக கூறப்படுகிறது. மேலும் மன்னர் மின் பலாங்கால் ஒரு டஜன் தூபிக் கோவில்கள் கட்டப்பட்டதாக நம்பப்படுகிறது. அதில் 1577 ஆம் ஆண்டில் கட்டப்பட்ட அரசரின் அரண்மனை மற்றும் பிட்டாகா டைக் என்ற நூலகக் கட்டிடம் ஆகிய இரண்டும் மட்டுமே மீதமிருக்கும் கட்டிடங்களாகும்.
பிட்டாகா டைக் ஒரு சிறிய, மிகவும் அழகுபடுத்தப்பட்ட கல் கட்டிடம் மலர் வடிவங்களின் சிற்பங்கள் கொண்டு அலங்கரிக்கப்பட்டுள்ளது. இது வடக்கு திசையில் ஹதுபாயன் தூபியிருக்கும் பகுதிக்கு அருகில் காணப்படும். இந்தக் கோவில் தொன்மையான் பெளத்த புனித நூல் திரிபிடகாவை பாதுகாக்கும் இடமாக மன்னரால் கட்டப்பட்டுள்ளது. இந்த நூல் அப்போதைய சிலோனிலிருந்து (இப்போது இலங்கை) மன்னரால் கொண்டுவரப்பட்டது.
மராக் யு புத்தமத கோவில்களைப் போலவே இந்தக் கோவிலும் இரட்டை பயன்பாடு கொண்டதாக கோபுரமாகவும் பதுங்கும் குழிகள் கொண்ட கோட்டை-கோவிலாகவும் வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது. இது ஒரு 'தெய்ன்' (ஒழுங்குமுறை மண்டபம்) என்றாலும், இது மராக் யு இல் உள்ள மிகவும் இராணுவ பயன்பாட்டிற்கான கட்டிடங்களில் ஒன்றாகும், எழுப்பப்பட்ட தரையில் கட்டப்பட்டது, ஒரே நுழைவாயில் மற்றும் சிறிய ஜன்னல்கள் கொண்டுள்ளது.
19 ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில் மராக் யுவில் உள்ள தொன்மையான கட்டிடங்களை ஆய்வு செய்வதற்காக பிரித்தானியப் பேரரசு ஒரு தொல்பொருள் நிபுணரான டாக்டர் எமில் ஃபொச்சாம்மேர் அனுப்பியது. அவர் கோவில்களை (தூபிகளை) ஆய்வுகள் செய்து போரின் சமயங்களில் புத்த மதத்தினர் தங்குவதற்காக கட்டப்பட்ட ஒழுங்கு மண்டபம் மற்றும் பதுங்கும் கோட்டைகளாக பயன்படுத்திருக்கலாம் என்றார்.
கோவிலின் நடுவில் ஒரு காளான் வடிவத்தில் ஒரு குவிமாடம் உள்ளது அதன் மேல் கிரீடம் அல்லது ஹதி உள்ளது, நான்கு மூலைகளிலும் சிறிய தூபிகளால் சூழப்பட்டுள்ளது. மத்திய குவிமாடத்தின் முகப்பின் அடிவாரத்தில் ஒரு சதுர ஜ்ன்னல் வடிவமைக்கப்பட்டு, அதன் வழியே விடியற்காலை சூரியனின் கதிர்கள் நேரடியாக பிரதான புத்தர் படத்தின் மையப்பகுதிக்குள் பிரகாசிக்கின்றன. கோயிலின் மேற்கு பக்கத்தில் ஒரு சிறிய தியான அறை உள்ளது, இதை பிரதான வாயில் வழியாக மட்டுமே அணுக முடியும்.
கோவில் செங்கல் மற்றும் கற்களை கொண்டு கட்டப்பட்டுள்ளது.
ஹடுக்கன்தீன் கோவிலில் மூன்று அறைகள் கடிகார முல் சுழற்சி திசையில் வரிசையாக உள்ளது. இந்தக் கோவிலில் மொத்தம் 180 புத்தர் சிலைகள் உள்ளன. தாழ்வாரப் பகுதியில் 179 சிறிய சிலைகளும், மத்திய மண்டபத்தில் ஒரு சிலையும் உள்ளன. இதிலுள்ள ஒவ்வொரு பக்கத்திலும் செதுக்கப்பட்ட ஆண் மற்றும் பெண் உருவங்கள் உள்ளது. இது இந்தக் கோவிலை உருவாக்கவுதற்காக நன்கொடை கொடுத்தவர்களை சிறப்பிப்பதற்காக இந்தச் சிலைகளை உருவாக்கி இருக்கலாம்.
கோவிலின் இருண்ட உட்புறத்தில் மெழுகு வர்திகள் ஏற்றப்பட்டு ஒரு மாயத்தோற்றத்தை உருவாக்குகிறது. கோவிலின் உள்ளே செல்ல வளைந்து செல்லும் பாதையில் உட்புறம் சென்றால் நேராக மத்திய் மண்டபத்தில் அமைந்திருக்கும் புத்தர் சிலைக்கு வந்தடைவோம்.
ஆரணி கைலாசநாதர் கோயில்

ஆரணி கைலாசநாதர் கோயில் திருவண்ணாமலை மாவட்டம், ஆரணி நகரில் கோட்டை பகுதியில் அமைந்துள்ளது. இந்த கோவில் கி.பி.13 ஆம் நூற்றாண்டில் சோழர்களால் கட்டப்பட்டதாக கூறப்படுகிறது. தற்போதைய கட்டமைப்பு மற்றும் சிற்பங்கள் ஆகியவை வைத்து பார்த்தால் சோழர்களால் கட்டப்பட்டது என்பது உண்மையாகும். ஆரணி ஜாகீர்களால் பராமரிக்கப்பட்ட 17 சிவன் கோவில்களில் இந்த கோவிலும் ஒன்றாகும்.
கிழக்கு நோக்கிய கோவிலில் ஐந்துக்கு கோபுரம் அமைந்துள்ளது. கிழக்கு நோக்கிய கருவறை கைலசநாதர் என்று அழைக்கப்படும் பெரிய சிவலிங்கத்தைக் கொண்டுள்ளது. கைலாசநாதரின் துணையான நாயகி தேவி வெளிப்புற பிரகாரத்தில் கிழக்கு நோக்கி எதிர்கொள்ளும் ஒரு தனி ஆலயத்தில் காணப்படுகிறது. கொடி ஊழியர்கள், பாலி பீதா மற்றும் அழகான நந்தி மண்டபம் ஆகியவை கருவறை நோக்கி எதிர்கொள்ளும். கோவில் வளாகத்திற்கு வெளியே புனித குளம் அமைந்துள்ளது. நர்தனா கணபதி, தட்சிணாமூர்த்தி, விஷ்ணு, பிரம்மா, துர்கா ஆகியோர் கோஷ்டா சிலைகளாகக் காணப்படுகிறார்கள்
தஞ்சாவூர் உஜ்ஜயினி மாகாளியம்மன் கோயில்

தஞ்சாவூர் உஜ்ஜயினி மாகாளியம்மன் கோயில் தஞ்சாவூரில் உள்ள அம்மன் கோயில்களில் ஒன்றாகும்.
இக்கோயில் தஞ்சாவூர் நகரில் கீழவாசல் பகுதியில், வெள்ளை விநாயகர் கோயிலிலிருந்து சிறிது தூரத்தில் அமைந்துள்ளது.
மூலவர் சன்னதிக்கு எதிரில் சூலம், பலி பீடம், கொடி மரம், சிங்கம் ஆகியவை காணப்படுகின்றன. திருச்சுற்றில் ஏனாதிநாய நாயனார், சிவதுர்க்கை, கல்யாண கணபதி, அய்யப்பன், அனுமன் ஆகியோர் உள்ளனர். வேப்ப மரத்தின் அருகே நாக சிற்பங்கள் உள்ளன. அடுத்து நவக்கிரகங்கள் காணப்படுகின்றன. மூலவர் சன்னதிக்கு முன்பாக வலப்புறம் செல்வ விநாயகரும், இடப்புறம் வள்ளி தெய்வானையுடன் சுப்பிரமணியரும் உள்ளனர். இக்கோயில் நுழைவாயில், முன் மண்டபம், திருச்சுற்று, கருவறை, மூலவர் விமானம் ஆகியவற்றைக் கொண்டு அமைந்துள்ளது. 29 ஆகஸ்டு1988 திங்கட்கிழமை அன்று இக்கோயிலுக்கான கால்கோள் விழா வாளமர் கோட்டை காத்தையா சுவாமிகளால் நடத்தப்பட்டதற்கான கல்வெட்டு உள்ளது.
இக்கோயிலின் மூலவராக உஜ்ஜயினி மாகாளியம்மன் அமர்ந்த கோலத்தில், கிழக்கு பார்த்த நிலையில் உள்ளார்.
வெளியூரில் இருந்து ஒரு குடும்பத்தார் வணிகம் செய்வதற்காக தஞ்சாவூர் வந்தபோது அவர்களுடன் 10 வயது மதிக்கத்தக்க சிறுமியும், அவளது அண்ணனும் உடன் வந்தனர். தற்போது கோவில் அமைந்திருக்கும் இடத்தின் அருகே ஒரு குடிசையில் அந்த குடும்பத்தார் தங்கி இருந்தனர். அனைவரும் வெளியில் சென்றபோது, சிறுமி மட்டும் வீட்டில் இருந்தாள். சிறிது நேரத்திற்குப்பிறகு அனைவரும் வீடு திரும்பியபோது வீட்டின் கதவு உள்பக்கமாக தாழிடப்பட்டதைக் கண்டனர். வெளியில் இருந்து அழைத்தும் கதவு திறக்கப்படாமல் இருக்கவே, கதவை உடைத்தபோது உள்ளே சிறுமி ஒரு சிலையாக காட்சியளிப்பதைக் கண்டனர். பின்பு கோயில் கட்டி வழிபடத் தொடங்கினர்.
1989 மற்றும் 2008இல் இக்கோயிலில் குடமுழுக்குகள் நடைபெற்றுள்ளன. 10 பிப்ரவரி 2023இல் மூன்றாவது குடமுழுக்கு நடைபெற்றது.
உலக பாரம்பரியக் களங்களின் பட்டியல் - ஆசியாவும் ஆஸ்திரலேசியாவும்

ஆசியா மற்றும் ஆஸ்திரலேசியப் பகுதிகளைச் சேர்ந்த உலகப் பாரம்பரியக் களங்களின் பட்டியல்:
சந்திரகேதுகர்

சந்திரகேதுகர் அல்லது சந்திரகேது கோட்டை (Chandraketugarh) இந்தியாவின் மேற்கு வங்க மாநிலத்தின் வடக்கு 24 பர்கானா மாவட்டத்தில் வித்தியாதாரி ஆற்றின் அருகே அமைந்துள்ளது. இது கொல்கத்தா நகரத்திற்கு வடகிழக்கே 35 கிலோ மீட்டர் தொலைவில் உள்ளது. கிபி 12-ஆம் நூற்றாண்டு முன்னர் வரை கோட்டையுடன் கூடிய நகரமாக இருந்த சந்திரகேதுகர், 12-ஆம் நூற்றாண்டிற்குப் பின்னர் சிதிலமடைந்து குன்று போல் காணப்படுகிறது.
சந்திரகேதுகர் தொல்லியல கள்த்தில் 1957 முதல் 1968-ஆம் ஆண்டுகள் வரை பல முறை அகழாய்வுப் பணிகள் மேற்கொள்ளப்பட்டது.
சந்திரகேது கோட்டை இந்தியாவின் தேசிய முக்கியத்துவம் வாய்ந்த நினைவுச்சினனங்களில் ஒன்றாக திகழ்கிறது. சந்திரகேது கோட்டையை இந்தியத் தொல்லியல் ஆய்வகம் பராமரிக்கிறது. .
கிமு மூன்றாம் நூற்றாண்டில் வங்காளத்தை ஆண்ட கங்காரிதாய் இராச்சியத்தின் ஒரு பகுதியாக சந்திரகேதுகர் விளங்கியது. சந்திரகேதுகர் கோட்டை மௌரியப் பேரரசு, சுங்கர், குப்தப் பேரரசு, பாலப் பேரரசு மற்றும் சென் பேரரசு காலம வரை தொடர்ந்து விளங்கியது. சந்திரகேது கோட்டையுடன் கூடிய நகரம் முக்கிய வணிக மையமாக விளங்கியது. சந்திரகேதுகர் தொல்லியல் களத்தில் கரோஷ்டி மற்றும் பிராமி எழுத்துகள் கொண்ட பானை ஓடுகள் கிடைத்துள்ளது.
சந்திரகேதுகர் தொல்லியல் களத்தில் கிடைத்த பிராமி எழுத்தில் பொறிக்கப்பட்ட செப்புப் பட்டயத்தில், இராமேசுவரத்திலிருந்து இலங்கைத் தீவானது 50 யோசனை தொலைவில் உள்ளது எனக்குறிப்பிட்டுள்ளது. வங்காளத்தை ஆண்ட விஜயசிங்கனின் முத்திரைகளில், தாமிரபரணியை ஆண்ட சிங்கள மன்னரின் இளவரசி குவேனியை விஜயசிங்கன் மணந்தார் எனக்குறிப்பிட்டுள்ளது.
கிமு 400 - கிமு 100 முற்பட்ட வடக்கின் மெருகூட்டப்பட்ட கருப்பு மட்பாண்டப் பண்பாடு காலம் முதல் குசானப் பேரரசு வரையான காலத்திய தொல்பொருட்கள் சந்திரகேதுகர் தொல்லியல் களத்தில் கண்டுக்கப்பட்டுள்ளது. பல வெள்ளி மற்றும் தங்க நாணகள் மற்றும் சந்திரகுப்த-குமாரதேவியின் தங்க நாணயங்கள் இத்தொல்லியல் களத்தில் கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ளது.
ஒடிசா முதலமைச்சர்களின் பட்டியல்

ஒடிசா முதலமைச்சர்கள், இந்தியாவின் ஒடிசா மாநிலமும், சட்டமன்றமும் நிறுவப்பட்டத்திலிருந்து தற்போது வரை 14 முதலமைச்சர்களை கண்டுள்ளது. ஒடிசாவின் முதலாவது முதலமைச்சராக இந்திய தேசிய காங்கிரசு கட்சியின் அரே கிருஷ்ண மகதாப் பதவி வகித்தார். 2000-ஆண்டிலிருந்து பிஜு ஜனதா தளம் கட்சியின் நவீன் பட்நாய்க் தற்போது வரை முதலமைச்சர் பதவியில் உள்ளார்.
ஒடிசா அரசு

ஒடிசா அரசு என்பது ஒடிசா மாநிலத்தை ஆளும் அமைப்பாகும். இது அமைச்சரவை, நீதித்துறை, சட்ட ஆக்கத் துறை ஆகிய மூன்று பிரிவுகளைக் கொண்டுள்ளது. ஒடிசா மாநிலத்தின் தலைவராக ஆளுநர் இருப்பார். இவர் குடியரசு தலைவரால் நியமிக்கப்படுவார். மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட சட்டமன்ற உறுப்பினர்கள் கூடி, தங்களுக்குள் ஒருவரை மாநிலத்தின் முதல்வராக தேர்ந்தெடுப்பர். அவருக்கு கூடுதல் அதிகாரம் இருக்கும். ஒடிசா அரசின் தலைமையகமும், சட்டமன்றமும் புவனேசுவரில் உள்ளன. ஒரிசா உயர் நீதிமன்றம் கட்டாக்கில் உள்ளது.
ஒடிசா சட்டமன்றத்துக்காக மாநிலத்தை 147 தொகுதிகளாகப் பிரித்துள்ளனர். ஒவ்வொரு தொகுதியிலும் மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவர், அந்த தொகுதியை முன்னிறுத்துவார். இவர் சட்டப் பேரவை உறுப்பினர் ஆவார். இவருக்கு ஐந்தாண்டுக் காலம் பதவில் இருக்கும்.
ஒடிசா அரசின் திட்டங்களை மக்கள் அறிந்து கொள்வதற்காக, ஒடிசா ரிவியூ என்ற ஆங்கில இதழும், உத்கள் பிரசங்கா என்ற ஒரிய மொழி இதழும் வெளியிடப்படுகின்றன.
ஒடிசா ஆளுநர்களின் பட்டியல்

ஒடிசா ஆளுநர்களின் பட்டியல் ஒடிசா ஆளுநர் இந்தியக் குடியரசுத் தலைவரால் நியமிக்கப்படுகிறார். இவரின் இருப்பிடம் புவனேசுவரத்தில் உள்ள ராஜ்பவன் (ஒடிசா) ஆகும். இவரின் பதவிக்காலம் ஐந்து ஆண்டுகள் ஆகும். தற்போது ஹரி பாபு கம்பம்பதி என்பவர் ஆளுநராக உள்ளார்.
ஒடிசா திரைப்படத்துறை

ஒடிசா திரைப்படத்துறை என்பது இந்தியத் திரைப்படத்துறையில் ஒடியா மொழியில் வெளியாகும் திரைப்படங்களையும், அதைச் சார்ந்த தொழிலாளர்களையும் உள்ளடக்கிய திரைத்துறை ஆகும். இது ஒடிசா என்ற மாநிலத்தை தலைமையிடமாக கொண்டு இயங்கிவருகின்றது. இத் திரைப்படத்துறையை ஊக்குவிக்கும் விதமாக 1974 ஆம் ஆண்டில் ஒடிசா அரசு திரைப்படத் தயாரிப்பையும் திரைப்பட அரங்குகளையும் நிர்மாணிப்பதை மாநிலத்தில் ஒரு தொழிலாக அறிவித்தது.
முதல் ஒடியா மொழி திரைப்படம் இந்திய காவியமான இராமாயணத்திலிருந்து சீதை மற்றும் ராமரின் திருமணத்தைப் பற்றிய கதையை கொண்ட 'சீதா பிபாஹா' என்ற திரைப்படம் ஆகும். இந் திரைப்படம் 1936 ஆம் ஆண்டு 'மோகன் சுந்தர் தேப் கோஸ்வாமி' என்பவரால் தயாரிக்கப்பட்டது.
Adaspur

Adaspur is a village in the Kantapada block of Cuttack district, Odisha, India. It is known for its historical significance, business activities, and cultural landmarks like the Baraha Nrusingha Temple and Tara Pokhari. The village is connected by State Highway 60 (SH-60) and is home to educational institutions such as Udayanath College of Science and Technology and Prachi Academy. Its population is approximately 8,000 as of 2023, according to local estimates.
Adaspur, historically known as "Ardharasapura" and "Attahasapur," lies along the Prachi River. It was part of the Prachi civilization, an ancient cultural region in eastern Odisha. The Baraha Nrusingha Temple is a prominent historical site in the village. According to local tradition, the original temple was constructed in the 9th century AD by the Somavamshi dynasty, which ruled Odisha between the 9th and 12th centuries and is credited with building several temples in the region. It is believed that the temple was later destroyed during an Islamic invasion, possibly linked to historical raids in eastern India, and was rebuilt by local residents between 1910 and 1920. Further historical records are needed to substantiate these claims.
Adaspur is located at 20°13′20″N 86°00′40″E﻿ / ﻿20.222113°N 86.011169°E﻿ / 20.222113; 86.011169, at an elevation of 20 meters above sea level, in the Kantapada block of Cuttack district. It is 29 km from Bhubaneswar, Odisha's capital, and 70 km from Puri. Nearby places include:
Adaspur hosts:
State Highway 60 (SH-60) passes through Adaspur, linking it to Bhubaneswar, Puri, and Konark. Vehicles in Odisha use the registration code "OD."
Adaspur’s population is estimated at 8,000 as of 2023, though no official census data supports this figure yet. The primary language is Odia, and the village is governed by the Government of Odisha. An Odia individual from Cuttack district, possibly linked to Adaspur, developed the app "Chingari," gaining investor attention.
Tourism in Odisha

Tourism in Odisha is one of the main contributors to the economy of Odisha, India, with a 500 km (310 mi) long coastline, mountains, lakes, natural biodiversity and rivers. Odisha is a major tourist destination in India, with various tourist attractions, including wildlife reserves, beaches, temples, monuments, the arts and festivals. Other than wildlife reserves, beaches, temples, monuments, the arts and festivals, the Odisha Tourism Development Corporation, a public sector undertaking of the Government of Odisha, is also developing the tourism sector of Odisha and India.
The major temples of Odisha are present in Ekamra Kshetra or the temple city of Bhubaneswar, Puri, Jajpur and Ganjam.
Some other temples in the state include,
Odisha is a remarkable place as it is the home to the royal Bengal tiger, consisting of many sanctuaries and natural scenic spots.
Odisha has a long coastline of 500 kilometres (310 mi). Notable beaches on this coastline include:
Eco-tourism provides a degree of alternate employment to the local community and generates environmental awareness among local residents as well as visitors about the conservation and sensible use of the lake's natural resources. Notable locations within the lake are:
The Odisha Tourism Development Corporation promotes tourism in the state and operates some of the existing tourist bungalows and transportation fleets. OTDC's tourist bungalows are called panthanivas. The Odisha Forest Development Corporation manages the eco-tourism destinations in the state.
Crág (trealamh)

Trealamh meicniúil a ligeann d'inneall ceangal lena ualach (mar shampla, le rotha gluaisteáin) nó díscor uaidh, ach an t-inneall a bheith ag rith an t-am ar fad. Bíonn gá le crág nuair nach mbíonn airíonna cumhachta an innill oiriúnaithe d'airíonna cumhachta an ualaigh. Bíonn giarbhosca idir an t-inneall is an t-ualach chun gur féidir an crág a dhíscor agus giar eile a roghnú. I ngluaisteán is coitianta a úsáidtear í, pláta a chumhdaítear le hábhar le frithchuimilt ard mar a bheadh i gceapaire, idir teasc amháin atá ceangailte le roth lústair an innill is teasc eile atá ceangailte leis an ngiarbhosca.
Mitraillette

Is ionann mitraillette (ón bhFraincis: [mitʁajɛt], i., "fo-mheaisínghunna" ) agus ceapaire ó bhunús na Beilge. Deanta as leath-bhaguette atá líonta le feoil, sceallóga prátaí, agus rogha anlainn, ithtear mitraillettes agus iad te. Ceann de na ceapairí is coitianta i siopaí sceallóga sa Bhruiséil iad.
Ceaptar gur tháinig an mhitraillette ar an bhfód don chéad uair sa Bhruiséil, agus tá cáil orthu i bhFlóndras, sa Vallúin agus i dTuaisceart na Fraince chomh maith, ach tugtar "Sandwich Américain" ar an gcineál cheapaire seo sa Fhrainc.
Cuirtear an mhitraillette thraidisiúnta le chéile leis na nithe seo a leanas ann:
Is féidir sailéad a fháil sa mhitraillette chomh maith, mar shampla leitis, trátaí, nó oinniúin fhriochta.
Clúdaítear an ceapaire i bpáipéar bán agus ithtear ar an láthair é, nó faightear iad "à emporter" .i., chun tabhairt leat.
Tá rogha fairsing d'anlainn ar fáil sna siopaí sceallóga ar fud na Beilge agus is féidir aon cheann de na hanlainn a chur ar an mitraillette, ag brath ar rogha an chustaiméra. De ghnáth, cuirtear an t-anlann díreach ar an arán agus faoi na sceallóga. Uaireanta, ní chuirtear an t-anlann ar an mitraillette í fhéin ach i bpota beag plaisteach a ghabhann leis.
I ndiaidh na n-ionsaithe sceimhleithoireachta a tharla sa Bhruiséil ar an 22 Márta 2016, scaipeadh iomhánna de mhitrailllettes ar na meán shóisialta sa Bheilg agus thar lear, chun sceon na ndaoine a laghdú trí ghreann agus chun dlúthphartaíocht a léiriú.
Dagwood sandwich

A Dagwood sandwich is a tall, multilayered sandwich made with a variety of meats, cheeses, and condiments. It is named after Dagwood Bumstead, a central character in the comic strip Blondie, who is frequently illustrated making enormous sandwiches. According to Blondie scripter Dean Young, his father, Chic Young, began drawing the huge sandwiches in the comic strip in 1936.
Though the exact contents of Chic Young's illustrated Dagwood sandwich remain obscure, it appears to contain large quantities and varieties of cold cuts, sliced cheese, and vegetables separated by additional slices of bread. A whole small fish, presumably a sardine, is usually visible. An olive pierced by a toothpick or wooden skewer usually crowns the edible structure. "Dagwood sandwich" has been included in Webster's New World Dictionary, and "Dagwood" (referring to the sandwich) has been included in the American Heritage Dictionary.
Bologna sandwich

A bologna sandwich or a baloney sandwich is a sandwich made from bologna sausage between slices of bread, along with various condiments, such as mayonnaise, mustard, and ketchup.
The bologna sandwich is a regional specialty in the East, Midwest, Appalachia, and South. It is a sandwich served at lunch counters of small, family-run markets that surround the Great Smoky Mountains, and fried bologna sandwiches can be found on restaurant menus in many places in the South. The fried version is likewise sometimes sold at concession stands in stadiums, like those of the Cincinnati Reds. In Pittsburgh, Pennsylvania, it is called "jumbo". In Knoxville, Tennessee, the sandwich is referred to in local slang as a "Lonsdale ham" sandwich, after the less-affluent neighborhood of Lonsdale in Knoxville. In Oklahoma, barbecue bologna is often smoked for sandwiches.
Giardiniera

Giardiniera (/dʒɑːrdɪˈnjɛərə/, Italian: [dʒardiˈnjɛːra]) is an Italian relish of pickled vegetables in vinegar or oil.
Italian giardiniera is also called sottaceti (lit. 'under vinegar'), a common term for pickled foods. It is typically eaten as an antipasto or with salads.
In the United States, giardiniera is commonly available in traditional or spicy varieties, and the latter is sometimes referred to as "hot mix".
Giardiniera is a versatile condiment that can be used on a variety of different foods, such as bratwurst, bruschetta, burgers, pasta salad, eggs (omelets), hot dogs, tuna salad, sandwiches, and much more. In the U.S. it is not uncommon to use giardiniera on pasta.
In the cuisine of Chicago, an oil-based giardiniera is often used as a condiment, typically as a topping on Italian beef sandwiches, subs, and pizza.
The Italian version includes bell peppers, celery, carrots, cauliflower and gherkins. The pickled vegetables are marinated in oil, red- or white-wine vinegar, herbs and spices.
Chicago-style giardiniera is commonly made spicy with sport peppers or chili flakes, along with a combination of assorted vegetables, including bell peppers, celery, carrots, cauliflower, and sometimes gherkins or olives, all marinated in vegetable oil, olive oil, soybean oil, or any combination of the three. Some commercially prepared versions are labeled "Chicago-style giardiniera".
List of American sandwiches

This is a list of American sandwiches. This list contains entries of sandwiches that were created in, or commonly eaten in, the United States. A sandwich is a food item consisting of one or more types of food placed on or between slices of bread, or more generally any dish wherein two or more pieces of bread serve as a container or wrapper for some other food. The sandwich was originally a portable food item or finger food which began its popularity primarily in the Western World, but is now found in various versions in numerous countries worldwide.
Pork provolone sandwich
Hombre sobre delfín

La escultura urbana conocida por el nombre Hombre sobre delfín, ubicada en la plaza de los Ferroviarios de Oviedo, sobre La Losa de Renfe, en la ciudad de Oviedo, Principado de Asturias, España, es una de las más de un centenar que adornan las calles de la mencionada ciudad española.​​
El paisaje urbano de esta ciudad se ve adornado por obras escultóricas, generalmente monumentos conmemorativos dedicados a personajes de especial relevancia en un primer momento, y más puramente artísticas desde finales del siglo XX.​
La escultura, hecha en bronce, es obra de Salvador Dalí, y está datada su inauguración en 1999.​​ Esta escultura está firmada y numerada por el artista gerundense, y es la tercera de una serie de nueve, el original está datado en 1974, momento en la carrera de Dalí, en el cual el autor busca nuevas técnicas expresivas para su imaginación. En 1982 se fundió en bronce con pátina que le da un tono verde.​ Con esta escultura, Dalí trata de describir su visión onírica del Mediterráneo y la mitología clásica.​
El beso (Víctor Delfín)

El beso es una gran escultura pública realizada por el artista peruano Víctor Delfín. La obra fue instalada en 1993 como punto central del Parque del Amor, un espacio ajardinado público frente al Océano Pacífico en el distrito de Miraflores de Lima, Perú.​ La obra representa a una pareja de enamorados besándose; los modelos que utilizó el autor fueron él mismo y Ana María Ortiz, su compañera.​
Fue realizada en concreto y mide 3 metros de alto por 12 de ancho.​ Tras su inauguración, la escultura causó polémica entre los vecinos del distrito, ya que la consideraban provocativa; además, racistamente, la consideraban ajena a la tradición blanca del barrio, al representar a una pareja mestiza (o cholos).​ Existe la costumbre que cada 14 de febrero, día del amor, las parejas acudan al parque a besarse a la sombra de la estatua.​​
Monumento a Francisco Franco (Oviedo)

El monumento a Francisco Franco, ubicado en la plaza de España, en la ciudad de Oviedo, Principado de Asturias, España, fue una de las más de un centenar de esculturas urbanas que adornaron las calles de la mencionada ciudad española.​​
El paisaje urbano de esta ciudad se ve adornado por obras escultóricas, generalmente monumentos conmemorativos dedicados a personajes de especial relevancia en un primer momento, y más puramente artísticas desde finales del siglo XX.​
La composición, hecha en bronce, es obra de Juan de Ávalos, y fue inaugurada en 1977.​ El monumento fue construido por iniciativa del ayuntamiento preconstitucional de la ciudad, que tomó la decisión tras la muerte del dictador.
El conjunto está formado por tres puntos focales. En los laterales se presentan sendas esculturas que representan a Neptuno y Apolo, dioses del mar y del sol respectivamente. Neptuno se sitúa a la derecha de las escalinatas, se le ve recorriendo el mar en un delfín. Por su parte Apolo, recorre el cielo mirando hacia el sol. En el centro de la composición, sobre un elevado pedestal, la diosa Hera, esposa de Zeus, reina de los dioses. En el pedestal sobre el que descansa la figura de la diosa, un disco en bronce con la efigie de Francisco Franco.​​​
Desde la entrada en vigor de la Ley 52/2007 de Memoria Histórica se produjeron diversas solicitudes​ por parte de asociaciones y partidos políticos para la retirada del medallón con la efigie del dictador y el aro metálico con la dedicatoria "Oviedo a Francisco Franco" que se encontraba fijado también sobre el pedestal de Hera.
Finalmente el gobierno municipal procedió a dicha retirada el 8 de junio de 2015, tras un procedimiento contencioso-administrativo promovido por dos militantes de PSOE e IU y un dictamen favorable del Consejo del Patrimonio Cultural de Asturias.​
Massawarat es-Sufra

Massawarat es-Sufra, o Mussawarat es-Sufra, árabe:المصورات الصفراء al-Musawwarāt as-sufrā, Meroítico: Aborepi, egipcio antiguo: jbrp, jpbr-ˁnḫ, es un gran complejo de templos meroiticos en el Sudán moderno, que data de principios del siglo III ANE.​ Se encuentra en la Butana, a 180 km al noreste de Jartum y a unos 25 km al sudeste del Nilo. Juntos con Meroë y Naqa, el complejo forma parte de la Isla de Meroe, y fue declarado Patrimonio de la Humanidad por la UNESCO en 2011.​ Construido en piedra arenisca, sus características principales incluyen el Gran Recinto, el Templo del León y el Gran Embalse. Significativo es el número de representaciones de elefantes en los templos, lo que sugiere que este animal desempeñó un papel importante en Musawwarat es-Sufra.
Musawwarat es-Sufra fue mencionada originalmente por Linant de Bellefonds en 1822, y poco después por Frédéric Cailliaud. La primera descripción detallada del sitio fue hecha por Karl Richard Lepsius. El trabajo de campo arqueológico fue conducido por la expedición Butana de la Universidad Humboldt de Berlín bajo la dirección de Fritz Hintze desde 1960 hasta 1970. Entre otros se reedificó el Templo del León, que se había derrumbado en la antigüedad, y se construyeron un nuevo techo.
El Templo del León es un templo rectangular de una sola cámara de 14,21 m de largo, 9,13 m de ancho y 4,7 m de alto con pilono y seis columnas de tambores. Erigido por el rey Arnekhamani y dedicado a Apedemak, el templo tiene inscripciones en jeroglíficos egipcios y representaciones de elefantes y leones, así como relieves de Apedemak representado como un dios de tres cabezas en las paredes exteriores.​
El Gran Recinto es la estructura principal del sitio. Gran parte de este complejo de edificios laberínticos de unos 45.000 m² fue construido en el siglo III ANE. Incluye templos, pasadizos, muros bajos, que evitan cualquier contacto con el mundo exterior, unas 20 columnas, rampas y dos embalses.
Hay muchas esculturas de animales, como elefantes y la mayoría de las paredes del complejo contiene grafitis tanto pictóricos como en letras meroitica o griega. El esquema del sitio es, hasta ahora, sin paralelo en Nubia y en el antiguo Egipto, y hay cierto debate sobre su propósito, con sugerencias que incluyen un colegio, un hospital y un campo de entrenamiento de elefantes. Según el erudito Basil Davidson, al menos cuatro reinas kushitas - Amanirenas, Amanishakheto, Nawidemak y Amanitore - probablemente pasaron parte de sus vidas en Musawwarat es-Sufra.​
El Gran Embalse es un hafir para retener en la medida de lo posible las precipitaciones de la corta estación húmeda. Tiene un diámetro de 250 m y está excavado 6,3 m en el suelo.​
Delfín (título)

El delfín de Francia (francés: dauphin de France, IPA: [dofɛ̃]) —estrictamente, delfín de Viennois (dauphin de Viennois)— fue un título nobiliario francés empleado ininterrumpidamente desde 1350 hasta 1830, y reservado a los príncipes herederos al trono de Francia que fuesen hijos legítimos del monarca reinante. El último en llevar el título fue Luis Antonio de Borbón, duque de Angulema, de 1824 a 1830. Por extensión de este término, en la actualidad la palabra delfín (deriva del latín delphinus, y este del griego δελφίνος delphinos) se usa corrientemente para referirse al sucesor designado oficial u oficiosamente para un cargo.
Inicialmente fue el sobrenombre y posteriormente el título nobiliario de los señores del Dauphiné (Delfinado), condes de Viennois, y se autoproclamaban delfines de Viennois y condes de Albon. Imitando a los delfines de Viennois, una rama de los condes de Auvernia, adoptó el título de delfín de Auvernia. El título permanecería hasta la Revolución francesa, algunos de sus descendientes lo llevarían por apellido.
Los herederos del trono de Francia ostentaban el título de delfín desde que en 1349 el conde Humberto II (cuyo título era delfín Humberto II) vendió su señorío del Delfinado a Felipe VI de Francia con la condición de que el trono francés adoptara el título adjunto a la tierra y gobernara el Delfinado como una provincia separada. Y que el heredero al trono tuviese el título de delfín.
Para tener el título de delfín no bastaba con ser el heredero al trono, era necesario ser descendiente directo del rey reinante. Así, Francisco I de Francia, primo de su predecesor Luis XII, jamás fue delfín. Hasta el reinado de Luis XIV se hablaba del delfín de Viennois (o Vienne). Posteriormente el título nobiliario pasó a denominarse delfín de Francia. El primer príncipe francés conocido como delfín fue Juan II de Francia, que sucede en el trono a Felipe VI de Francia. El último fue el duque de Angulema, hijo de Carlos X, que pierde el título en 1830 al abdicar su padre (recibiendo los derechos a la corona) y abdicar él mismo en su sobrino, Enrique de Burdeos.
Por extensión, se define a la delfina de Francia (en francés, dauphine de France) como la esposa y, por tanto, futura reina consorte del delfín de Francia, el heredero del trono francés, siendo la primera Juana de Borbón (1350-1378), esposa de Carlos V de Francia, a la vez primer delfín de Francia. Esta posición era análoga a la de la actual princesa de Gales (Reino Unido) o a la princesa de Asturias (España). En los anexos siguientes se podrán conocer los nombres de los delfines y delfinas francesas.
Delfín. Heredero al trono de Francia
https://es-academic.com. Título de Delfín.
Delfín Gallo (localidad)

Delfín Gallo es una localidad y comuna rural ubicada en el departamento Cruz Alta en la provincia de Tucumán, Argentina.
Se encuentra a sólo 10 km de la ciudad de San Miguel de Tucumán, y aunque no llega a formar parte del aglomerado Gran San Miguel de Tucumán, se encuentra muy ligada a esta. El Aeropuerto Internacional Teniente Benjamín Matienzo, que sirve como conexión a dicho aglomerado, se encuentra dentro del ejido de la comuna.
La comuna está centrada sobre la localidad de Esperanza, también conocida como Ex Ingenio Esperanza. A partir de 2001, el INDEC dejó de usar la denominación Esperanza, y comenzó a llamar Delfín Gallo al aglomerado compuesto por Ex Ingenio Esperanza, Ex Ingenio Luján y El Paraíso. Este aglomerado contaba con 8,828 habitantes (Indec, 2010), lo que representa un incremento del 13,5% frente a los 7,776 habitantes (Indec, 2001) del censo anterior. A su vez, Delfín Gallo forma parte de un aglomerado mayor denominado Delfín Gallo - Colombres - La Florida, cuya población es de 19,873 habitantes (Indec, 2010).
Debe su nombre al periodista y político Delfín Gallo (1845-1889).
La sismicidad del área de Tucumán (centro norte de Argentina) es frecuente y de intensidad baja, y un silencio sísmico de terremotos medios a graves cada 30 años.​
Vermontasaurus

Vermontasaurus is a 25-foot-tall (7.6 m), 122-foot-long (37 m) folk art representation of a dinosaur at the Post Mills Airport in the town of Thetford, Vermont.
The Vermontasaurus is the creation of Brian Boland, a retired teacher and experimental balloon pilot, who with a crew of volunteers used scrap lumber obtained from a collapsed portion of Boland's private museum and hot-air balloon manufacturing facility to build the sculpture, starting in June 2010. Boland adopted the name, "Vermontasaurus," from the comment of an onlooker.
According to the Valley News, the sculpture is part of an eclectic collection of old cars, improvised vehicles connected with hot-air ballooning, and other curiosities that Boland has assembled at the Post Mills Airport.
As of July 2010 the State of Vermont and the town of Thetford had weighed in on whether Vermontasaurus was a work of art or a structure that requires a permit. The state Division of Fire Safety prohibited people from being allowed underneath the sculpture, pending the approval of a structural engineer to attest that it was safe to do so. Subsequently, Vermont District Environmental Commission No. 3 granted a permit for the wooden dinosaur, ruling that it had no negative environmental impact under Vermont's Act 250. Despite an initial assertion that the structure would require a building permit, the town of Thetford waived the requirement, ruling that the structure is a work of art. The sculpture received confirmation as a permitted use from Thetford's Development Review Board in an August 2010 meeting attended by more than 50 people. The decision was controversial because such a large sculpture was not a use envisioned in the town's ordinances.
In October 2011, three months after the State of Vermont ruled that the sculpture could remain in place, the structure's midsection sagged to the ground. In June 2012, Boland organized approximately 50 volunteers from as far away as Maine to transform the collapsed portion of the sculpture into a revised representation of a dinosaur. In addition, volunteers built a "baby Vermontasaurus", alongside.
43°53′09″N 72°14′59″W﻿ / ﻿43.88583°N 72.24972°W﻿ / 43.88583; -72.24972
Embodiment: Collapsing Under the Weight of God

Embodiment: Collapsing Under the Weight of God is the third studio album by the band Sculptured. The cover artwork is designed by John Haughm; he used images borrowed with permission from the National Library of Medicine. Haughm also designed the layout for the booklet using similar imagery and the photography of Veleda Thorsson. The album also contains samples of speech from the 1981 film Possession in "Taking My Body Apart", and from the 2000 short film Camera in "Embodiment is the Purest Form of Horror".
Свети Иван Рилски (рид)

Ридът Св. Иван Рилски (на английски: St. Ivan Rilski Col) е леден рид, част от главното било на планината Тангра на остров Ливингстън от Южните Шетландски острови, Антарктика.
Ридът е с дължина 1,4 km, а на височина достига до 1350 m. Остта му се простира в посока изток-запад. В хребета Левски ридът свързва Големия Иглен връх на изток и връх Левски на запад. Има стръмни южни склонове.
Най-високата точка на рида Св, Иван Рилски се намира на 1,65 km на запад-северозапад от Големия Иглен връх, 2,86 km северно от връх Силистра, 1,69 km източно от връх Левски и 2,2 km южно от Нестинарските нунатаци. Част е от ледодела между ледника Хюрън на север и ледника Мейси на юг.
Географски координати: 62°39′54″ ю. ш. 60°05′05″ з. д.﻿ / ﻿62.665° ю. ш. 60.084722° з. д.-62.665, -60.084722
Ридът е наименуван на свети Иван Рилски (Св. Йоан Рилски; 876 – 946 г.) – български отшелник, основал Рилския манастир и светец покровител на България.