இந்திய அரசின் திட்டங்களின் பட்டியல்

இந்திய அரசின் இந்திய குடிமக்களுக்கான சமூக நலன் மற்றும் சமூகப் பாதுகாப்புத் திட்டங்கள் மத்திய அரசு, மாநில அரசு அல்லது ஒரே நேரத்தில் இரண்டு அரசிடமிருந்தும் நிதியுதவி பெறும் வகையில் உள்ளது. மத்திய அரசால் முழுமையாக நிதியளிக்கப்பட்ட திட்டங்கள் "மத்திய துறை திட்டங்கள்" (சிஎஸ்) என்று குறிப்பிடப்படுகின்றன, அதே நேரத்தில் திட்டங்கள் முக்கியமாக மத்திய அரசால் நிதியளிக்கப்பட்டு மாநிலங்களால் செயல்படுத்தப்படுகின்றன, அவை மத்திய நிதியுதவி பெறும் திட்டங்கள் (சிஎஸ்எஸ்) என்றழைக்கப்படுகின்றன. 2022ன் இந்திய மத்திய பட்ஜெட்டில், 740 மத்திய துறை திட்டங்கள் உள்ளன, மற்றும் 65 (+/-7) மத்திய நிதியுதவி பெறும் திட்டங்கள் உள்ளன.
பிப்ரவரி 2021 இல் 131 CSS களில் இருந்து, அடுத்த ஆண்டுக்குள் இவற்றை மறுசீரமைத்தல்/மறுசீரமைப்பு செய்தல்/பகுத்தறிவு செய்தல் ஆகியவற்றை மத்திய அரசு நோக்கமாகக் கொண்டது. 2022 ஆம் ஆண்டில் சிஎஸ்எஸ் 65 எண்ணிக்கையிலான திட்டங்கள் ₹ 442,781 கோடி ரூபாய் நிதியுதவி செய்யப்பட்டது (2023 ஆம் ஆண்டில், 5 லட்ச ரூபாய் இந்திய மதிப்பு அல்லது 62 பில்லியன் அமெரிக்க டாலருக்கு சமம்). 2022 ஆம் ஆண்டில், ₹500 கோடி ரூபாய்க்கும் அதிகமான தனிப்பட்ட நிதியுதவியுடன் 157 சிஎஸ் மற்றும் சிஎஸ்எஸ் திட்டங்கள் இருந்தன (2023 ஆம் ஆண்டில் இது தலா ₹ 561 கோடி ரூபாய் அல்லது 70 மில்லியன் அமெரிக்க டாலர்களுக்கு சமம்). 2017-18ல் மத்திய துறை திட்டத்திற்கான உண்மையான செலவினம் 587,785 கோடி ரூபாயாக இருந்தது (இது 2023-ல் ₹6.6 டிரில்லியன் அல்லது 83 பில்லியன் அமெரிக்க டாலர்களுக்கு சமம்), 2019-20ல் இது ₹757,091 கோடி ரூபாயாக (இது 2023ல் ₹8.5 இலட்சம் கோடி அல்லது 110 பில்லியன் அமெரிக்க டாலர்களுக்கு சமம்), அதே நேரத்தில் 2021-22ன் நிதி நிலை அறிக்கைஜெ தொகை ₹1,051,703 கோடி (இது 2023 இல் ₹12 இலட்சம் கோடி அல்லது 150 பில்லியன் அமெரிக்க டாலருக்கு சமம்). திட்டங்களை முதன்மைத் திட்டங்களாகவும் வகைப்படுத்தலாம் . 2021 இந்திய மத்திய பட்ஜெட்டில் 10 முதன்மைத் திட்டங்களுக்கு ₹1.50 லட்சம் கோடி ஒதுக்கப்பட்டது (இது 2023 ஆம் ஆண்டில் ₹1.7 டிரில்லியன் அல்லது 21 பில்லியன் அமெரிக்க டாலர்களுக்கு சமம்).[6] 1950களில் தொடங்கப்பட்ட மண்ணெண்ணெய்க்கான மானியம் 2009ஆம் ஆண்டிலிருந்து மெதுவாகக் குறைக்கப்பட்டு 2022ஆம் ஆண்டில் நீக்கப்பட்டது.
அரசாங்கத் திட்டங்களின் செயலாக்கம் திட்டங்கள், இருப்பிடம் ஆகியவற்றுக்கு இடையே வேறுபடுகிறது, மேலும் மதிப்பீட்டு செயல்முறை, விழிப்புணர்வு, அணுகல், ஏற்றுக்கொள்ளக்கூடிய தன்மை மற்றும் கடைசி மைல் செயல்படுத்தலுக்கான திறன் போன்ற காரணிகளைப் பொறுத்தது. மதிப்பீடுகள் மற்றும் தணிக்கைகளை மேற்கொள்ளும் அரசு அமைப்புகளில் நிதி ஆயோக், புள்ளியியல் மற்றும் திட்ட அமலாக்க அமைச்சகம், மற்றும் இந்தியக் கட்டுப்படுத்தி மற்றும் கணக்காய்வாளர் ஜெனரல் ஆகியவை அடங்கும்.
நிதி ஆயோக் கீழ் உள்ள மேம்பாட்டு கண்காணிப்பு மற்றும் மதிப்பீட்டு அலுவலகம் (டி. எம். இ. ஓ) மதிப்பீடுகளுக்கு பொறுப்பாகும். மதிப்பீடூ செய்வதில் சிக்கல்கள் உள்ளன. போக்குவரத்து அமைச்சகம் போன்ற அமைச்சகங்கள் அதன் திட்டங்களின் உடனடி விளைவுகளைக் காட்டலாம், அதேசமயம் சுகாதாரம் தொடர்பான திட்டங்களில், சில சந்தர்ப்பங்களில், காட்ட எந்த வெளியீடும் இல்லை. ஆய்வுகளின் மூலம் ஒரு திட்டத்திலிருந்து யாராவது பயனடைந்துள்ளார்களா இல்லையா என்பதைக் கண்டறிய முயலும்பொழுது மீண்டும் திட்டத்தின் பயன்களைப் பெறும் ஆசையுடன் பயனடைகிறோம் என்று பதிவு செய்ய யாராவது மறுக்கிறார்கள். இத்தகைய பதிலளிப்பவர்களின் பக்கச்சார்புகள் அதன் பல்வேறு வடிவங்களில் புள்ளியியல் மற்றும் திட்ட அமலாக்க அமைச்சகத்தால் தீர்க்கப்படுகின்றன.[2] இந்தியக் கணக்குத் தணிக்கைத் தலைவரும் இந்தத் திட்டங்களின் செயலாக்கத்தை மதிப்பீடு செய்கிறார்.
அடுத்தடுத்த அரசாங்கங்களின் பல திட்டங்கள் பயனுள்ளதாக இருக்கும், மற்றவை பயனுள்ளதாக இல்லை. பட்டினியை இலக்காகக் கொண்ட பல்வேறு திட்டங்கள் இருந்தபோதிலும், ஊட்டச்சத்து ஒரு கடுமையான சவாலாக உள்ளது. திட்டங்களை வெளியிடும் போது நிதியை மனதில் கொள்ளுமாறு உச்ச நீதிமன்றம் அரசாங்கத்திற்கு அறிவுறுத்தியுள்ளது. இலவச மற்றும் கட்டாயக் கல்விச் சட்டம், 2009, பள்ளிகள் மற்றும் ஆசிரியர்கள் ஆகிய இருவரின் பற்றாக்குறையும் இதற்கு ஒரு எடுத்துக்காட்டு.[7] மோடி அரசானது தொடக்கத்திலிருந்தே, நமாமி கங்கா மற்றும் ஆயுஸ்மான் பாரத் போன்ற முதன்மை நலத்திட்டங்களுக்காக செலவிடப்பட்டதை விட அதிகமாக நிதி அனுமதிக்கப்பட்டுள்ளன. திட்டத்தின் பலன்களை யாருக்கு, எப்படி மாற்றுவது என்பதை அடையாளம் காண்பது ஒரு முக்கிய பிரச்சினை. 2017 ஆம் ஆண்டில் இந்தியாவின் கம்ப்ரோலர் அண்ட் ஆடிட்டர் ஜெனரல் (சிஏஜி), 'பேட்டி பச்சாவோ பேட்டி பதாவோ' திட்டமானது தனது சொந்த நோக்கங்களின்படி ஒரு தோல்வி அடைந்த திட்டம் என்று கூறியது.
அரசாங்கத் திட்டங்கள் குறித்த விழிப்புணர்வை அதிகரிக்க அரசாங்கம் பல்வேறு முயற்சிகளை மேற்கொள்கிறது. திட்டங்களைப் பற்றிய விழிப்புணர்வு மட்டுமின்றி, பயனாளிகள் யாருக்கு வாக்களிக்கிறார்கள், ஒரு திட்டத்தின் வெற்றி அல்லது தோல்விக்கு அவர்கள் யாரை பொறுப்பாக்குகிறார்கள்-மாநில அரசு அல்லது மைய அரசினையா என்பதும் திட்டங்களின் அமலாக்கத்தை பாதிக்கிறது. 2021-2022 இல் கோவா அரசு சுயம்பூர்ணா கோவா என்ற திட்டத்தை அறிமுகப்படுத்தியது, இதில் ஒரு அரசு அதிகாரி தகுதியான பயனாளிகளுக்கு திட்டங்கள் மற்றும் அவற்றை எவ்வாறு பெறுவது என்பது பற்றி விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்துகிறார். 2016-2019 காலத்தில் கிட்டத்தட்ட 80% பேட்டி பச்சாவோ பேட்டி பதாவோ நிதி ஊடக வாதத்திற்காக செலவிடப்பட்டது.
திட்டங்களுக்கு மத்திய மற்றும் மாநிலங்களுக்கு இடையே அதிகாரப்பூர்வ அல்லது சட்டப்பூர்வ கடன் பகிர்வு பொறிமுறை இல்லை.
2014 இல் முந்தை அரசு மேற்கொண்ட திட்டங்களுக்கு மோடி அரசு பெயர் வாங்குவதாக காங்கிரஸ் குற்றம் சாட்டியது. 2017 ஆம் ஆண்டில் பாரதிய ஜனதா கட்சி (பிஜேபி) தெலுங்கானா ராஷ்டிர சமிதி (டிஆர்எஸ்) பெயர் வாங்குவதாக குற்றம் சாட்டியது மத்திய அரசின் நிதியுதவி பெறும் திட்டங்களுக்கு நிதி குறைக்கப்பட்டதற்கு நிதி ஆயோக் மீது இமாச்சலப் பிரதேச அரசு குற்றம் சாட்டியது. 2019 ஆம் ஆண்டில் ஆயுஷ்மான் பாரத் திட்டத்திற்கு மோடி அரசு பெயர் வாங்கியதாக மம்தா பானர்ஜி குற்றம் சாட்டினார். 2020 ஆம் ஆண்டில் மோடி, ஆம் ஆத்மி கட்சி மத்திய நிதியுதவி பெறும் துறை திட்டத்தை செயல்படுத்தவில்லை என்று குற்றம் சாட்டினார். 2021 ஆம் ஆண்டில் ஸ்மிருதி இரானி மத்திய அரசின் திட்டங்களின் நற்பெயரை மம்தா பானர்ஜி எடுத்ததாக குற்றம் சாட்டினார். திட்டங்களை சரியாக செயல்படுத்தாததற்கு ஜார்க்கண்ட் முக்தி மோர்ச்சா மீது பாஜக குற்றம் சாட்டியது.
நலத்திட்டங்கள் தேர்தல் பிரச்சாரங்களாகவும், பயனாளிகளை வாக்காளர்களாகவும் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. பாரதிய ஜனதா கட்சி (பிஜேபி) 2017 மற்றும் 2022 உத்தரபிரதேச சட்டப்பேரவைத் தேர்தல்களிலும், 2019 இந்திய பொதுத் தேர்தலிலும் அதன் திட்டங்களை செயல்படுத்துவதை வாக்கு வங்கியாகப் பயன்படுத்தியுள்ளது.[1]
கர்நாடகா
மத்தியப் பிரதேசம்
மஹாராஷ்டிரா
தெலுங்கானா
ஒடிசா
ஒடிசா அரசின் திட்டங்களின் பட்டியல்
தமிழ்நாடு
மேற்கு வங்காளம்
கன்யஸ்ரீ பிரகல்பா
உத்தரப்பிரதேசம்