davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
सेवा कर

सेवा कर किसी व्‍यक्ति को प्रदान की गई सेवाओं पर लगाया जाता है और इस कर का भुगतान करने की जिम्‍मेदारी सेवा प्रदाता की होती है। यह एक अप्रत्‍यक्ष कर है क्‍योंकि यह सेवा प्रदाता द्वारा उसके व्‍यावसायिक लेन-देन की अवधि में सेवा प्राप्‍तकर्ता से वसूल किया जाता है। भारत में सेवा कर वित्‍त अधिनियम, 1994 के अध्‍याय V द्वारा इस वर्ष 1994 में शुरू किया गया है। वर्ष 1994 में प्रारम्भिक रूप में यह कर सेवाओं के तीन सैटों पर लगाया गया था और तब से सेवा कर का कार्यक्षेत्र में अनुवर्ती वित्‍त अधिनियमों द्वारा निरन्‍तर विस्‍तार किया जा रहा है। वित्‍त अधिनियम के तहत सेवा कर की उगाही जम्‍मू और कश्‍मीर राज्‍य को छोड़कर पूरे भारत में की जा रही है।
वित्‍त मंत्रालय के अधीन राजस्‍व विभाग के तहत केंद्रीय उत्‍पाद शुल्‍क एवं सीमा शुल्‍क बोर्ड (सी बी ई सी) सेवा कर लगाने और वसूल करने से संबंधित नीति तैयार करने का कार्य करता है। केंद्रीय सरकार प्रदत्‍त शक्तियों का प्रयोग करते हुए सेवा कर के निर्धारण और वसूली के प्रयोजनार्थ सेवा कर नियामवली तैयार करती है। सेवा कर केंद्रीय उत्‍पाद शुल्‍क और सीमा शुल्‍क बोर्ड के अधीन कार्यरत विभिन्‍न केंद्रीय उत्‍पाद शुल्‍क आयुक्‍तालयों द्वारा प्रशासित किया जा रहा है। दिल्‍ली, मुम्‍बई, कोलकाता, चेन्‍नै, अहमदाबाद और बैंगलोर आदि महानगरों में छह आयुक्‍तालय स्थित हैं जो पूर्णतया सेवा कर से संबंधित कार्य करते हैं। मुम्‍बई स्थित सेवा कर निदेशालय तकनीकी और नीतिगत स्‍तर पर समन्‍वयन के लिए क्षेत्रीय स्‍तर के कार्यकलापों का निरीक्षण करता है। पहले यह 12 फीसदी था, लेकिन आर्थिक मंदी के चलते अब इसे घटाकर 10 फीसदी कर दिया गया है। सर्विस टैक्स फोन, रेस्तरां में खाना, ब्यूटी पार्लर या जिम जाने जैसी सेवाओं पर वसूला जाता है।
व्‍यक्तियों अथवा संबंधित स्‍वामी और साझेदार फर्म के मामले में सेवा कर तिमाही आधार पर अदा किया जाएगा। सेवा कर के भुगतान की निश्चित तारीख संबंधित तिमाही के बिल्‍कुल बाद के महीने की पांच तारीख होगी (तिमाहियां है : अप्रैल से जून, जुलाई से सितम्‍बर, अक्‍तूबर से दिसम्‍बर और जनवरी से मार्च के लिए भुगतान 31 मार्च को ही किया जाएगा। सेवा प्रदाता की ऊपर निर्दिष्‍ट श्रेणी के अलावा, कोई अन्‍य श्रेणी होने पर सेवा कर का का भुगतान मासिक आधार पर अर्थात् अगले महीने की पांच तारीख को किया जाएगा। लेकिन मार्च माह के संबंध में भुगतान 31 मर्च को ही किया जाएगा। सेवा कर का भुगतान निर्धारिति द्वारा संबंधित अवधि (अर्थात महीना अथवा तिमाही, जैसा भी मामला होगा) के दौरान वसूल/प्राप्‍त की गई राशि पर किया जाएगा।
सेवा कर की खास विशेषता है कर वसूली पर भरोसा प्रमुख रूप से स्‍वैच्छिक रूप से अनुपालन के जरिए सेवा कर दाताओं द्वारा सेवा कर विवरिणयों का स्‍वयं मूल्‍यांकन करने की प्रणाली 1 अप्रैल 2001 से शुरू की गई है। केंद्रीय उत्‍पाद शुल्‍क का आधिकारिक अधीक्षक को मूल्‍यांकित विवरणियों की यथातथ्‍यता को प्रति सत्‍यापित करने के लिए प्राधिकृत किया गया है। अनुमान है कि कर विवरणियां छ: माही रूप से प्रस्‍तुत की जाएंगी। संभावित कर दाताओं को कर तंत्र के तहत लाने के लिए केंद्रीय उत्‍पाद शुल्‍क अधिकारियों को सर्वेक्षण करने के लिए प्राधिकृत किया गया है।
सेवा कर सेवा प्रदाता द्वारा योग्‍य सेवा प्रदान करने के लिए प्रभारित 'सकल राशि' के 12 प्रतिशत की दर पर देय होगा।
केंद्रीय सरकार छूट संबंधी अधिसूचना जारी करके आंशिक या पूर्ण छूट दे सकती है। परन्‍तु यह सरकार द्वारा भूतलक्षी प्रभाव से नहीं दिया जा सकता है। सामान्‍य छूट निम्‍न‍लिखित हैं :-
कम्‍पनी पंजीकरण

भारत मॆ कंपनी अधिनियम की धारा 609 के तहत नियुक्‍त कंपनी रजिस्‍ट्रार (आरओसी) जिनके अंतर्गत विभिन्‍न राज्‍य और संघ राज्‍य क्षेत्र आते हैं, का मुख्‍य कार्य संबंधित राज्‍यों और संघ राज्‍य क्षेत्रों में निर्मित कंपनियों को रजिस्‍टर करना है और यह सुनिश्चित करना है कि ऐसी कंपनियाँ अधिनियम के तहत सांविधिक अपेक्षाओं का अनुपालन करे। ये कार्यालय उनके पास रजिस्‍टर की गई कंपनियों संबंधी रिकॉर्डों के रजिस्‍ट्री (पंजी कार्यालय) के रूप में कार्य करते हैं, ये रिकॉर्ड जनता द्वारा निर्धारित शुल्‍क के भुगतान पर निरीक्षण हेतु उपलब्‍ध हैं।
विभिन्‍न राज्‍यों में कंपनियों के रजिस्‍ट्रार मुख्‍य रूप से कंपनी के निगमीकरण, कंपनियों के नाम परिवर्तन, वित्‍तीय वर्ष परिवर्तन, कंपनियों के निजी से सार्वजनिक और इसके रुपांरण, कंपनियों के नामों को काटने और कंपनियों के विरुद्ध यूक संबंधी कार्रवाई का कार्य करते हैं।
एक प्राइवेट लिमिटेड अथवा एक पब्लिक लिमिटेड कंपनी रजिस्‍टर कराने हेतु जिन चरणों का पालन किया जाना हैं, वे यहाँ सूचीबद्ध है।
प्राइवेट लिमिटेड कंपनी पंजीकरण के लिए आवश्यक दस्तावेज: कंपनी के रूप में पंजीकरण करने के लिए निम्नलिखित दस्तावेजों की आवश्यकता होती है:
एक प्राइवेट लिमिटेड कंपनी को निगमीकरण हेतु उठाए जाने वाले कदम:
Pune City taluka

Pune City taluka is the main taluka in the Pune district of state of Maharashtra in India.
This taluka is the administrative block for the City of Pune as defined by the State of Maharashtra. The local governance of the City of Pune is governed by the Pune Municipal Corporation, while the taluka officials are appointed by the State Govt. The Pune municipal corporation cannot grow beyond the boundaries of the Pune City taluka.
Pune City taluka has a population of 3,304,888 according to the 2011 census. Pune City had a literacy rate of 89.70% and a sex ratio of 943 females per 1000 males. 355,703 (10.76%) are under 7 years of age. 3,274,923 (99.09%) lived in urban areas. Scheduled Castes and Scheduled Tribes made up 13.51% and 1.11% of the population respectively.
At the time of the 2011 Census of India, 66.58% of the population in the district spoke Marathi, 13.87% Hindi, 3.87% Urdu, 2.54% Marwari, 2.28% Gujarati, 2.07% Telugu, 1.92% Kannada and 1.03% Tamil as their first language.
பத்து இலட்சத்துக்கு மேல் மக்கள்தொகை கொண்ட இந்திய மாநகரங்களின் பட்டியல்

2011 மக்கள்தொகை கணக்கெடுப்பின் படி பத்து இலட்சத்துக்கு மேல் மக்கள்தொகை கொண்ட இந்திய நகரங்களின் பட்டியல்.
மக்கள்தொகை அடிப்படையில் இந்திய நகரங்களின் பட்டியல்

இந்தப் பட்டியல் 2010ஆம் ஆண்டின்படி 100 மக்கள் தொகை மிகுந்த இந்திய நகரங்களை பட்டியலிடுகிறது. இவற்றின் ஒற்றுமொத்த மக்கள் தொகை நாட்டின் மக்கள் தொகையில் ஏழில் ஒரு பங்காக உள்ளது. இந்த தொகைகள் தனிப்பட்ட முறையில் மக்கள் தொகை நிபுணர் இசுடீவன் ஹெல்டர்சு மனமகிழ்ச்சிக்காக கணக்கிட்டவையாகும்.; இந்தியாவின் கடைசி கணக்கெடுப்பு 2011ஆம் ஆண்டு எடுக்கப்பட்டது.
இந்திய மாநில நெடுஞ்சாலைகள்

இந்திய மாநில அரசுகளால் இடப்பட்டு பராமரிக்கப்படும் எண்களால் குறிக்கப்பெறும் நெடுஞ்சாலைகள் இந்திய மாநில நெடுஞ்சாலைகள் என அழைக்கப்படுகின்றன. இவை தேசிய நெடுஞ்சாலைகளிலிருந்து வேறுபட்டவை; நடுவண் அரசிற்கோ இந்திய தேசிய நெடுஞ்சாலைகள் ஆணையத்திற்கோ எந்த தொடர்பும் இல்லை. ஓர் மாநிலத்தின் முக்கிய நகரங்கள், ஊர்கள், மாவட்டத்தலைநகரங்களை ஒன்றுக்கொன்று மற்றும் தேசிய நெடுஞ்சாலைகளுடன் இணைத்திட இந்த சாலைகள் இடப்பட்டுள்ளன. இவற்றின் மூலம் மாநிலத்தின் தொழில்பேட்டைகளும் பொருளியல் முக்கியத்துவம் மிகுந்த இடங்களும் வளர்ச்சி அடைகின்றன.
பனகல் பூங்கா

பனகல் பூங்கா, சென்னை தி. நகரில் உள்ள பூங்காவாகும். சென்னை மாகாணத்தின் இரண்டாவது முதலமைச்சராயிருந்த பனகல் அரசர் இப்பூங்காவை உருவாக்கினார், அவருடைய பெயரே இப்பூங்காவிற்கு வழங்கப்பட்டது. இது தியாகராய நகரின் முக்கிய வணிகத்தளமாக திகழ்கிறது.
பனகல் பூங்கா பல்வேறு வணிக வளாகங்கள் மற்றும் பேரங்காடிகளை உள்ளடக்கியது. இதில் பெரும்பாலானவை தெற்கு உசுமான் சாலையிலும், இரங்கநாதன் தெருவிலுமே அமைந்துள்ளது.
போத்தீஸ், நல்லி 100, சரவணா ஸ்டோர்ஸ் உள்ளிட்ட கடைகளும் உள்ளன.
இப்பூங்காவின் வடிவமைப்பாளர் கணேஷ் ஐயராவார்.
பூங்காவில் இருந்து ஆறு தமனி சாலைகள் வெளிநோக்கி உள்ளது :
பாரதி வித்தியா பீடம்

பாரதி வித்தியா பீடம் நிகர்நிலைப் பல்கலைக்கழம் (Bharati Vidyapeeth) இந்தியாவின் மகாராட்டிரா மாநிலத்தின் புனே நகரத்தில் 1964-இல் நிறுவப்பட்டது. இதனை இந்திய அரசியல்வாதியும், கல்வியாளருமான பதங்கராவ் கதம் என்பவர் நிறுவினார். பாரதி வித்தியா பீடத்தில் 1600+ ஆசிரியர்களும், ஊழியர்களும் பணிபுரியம் பாரதிய வித்தியா பீடத்தில் 23,000+ மாணவர்கள் பயில்கிறார்கள்.
பல்கலைக்கழக மானியக் குழு 26 ஏப்ரல் 1996 அன்று 12 கல்லூரிகளைக் கொண்ட பாரதி வித்தியா பீடத்தை நிகர்நிலைப் பல்கலைக்கழமாக அங்கீகாரம் வழஙகியது. பாரதி வித்தியா பீடத்தின் வளாகங்கள் மகாராட்டிரா மாநிலத்தில் நவி மும்பை, சதாரா, சோலாப்பூர், கராத், பஞ்ச்கனி, கோலாப்பூர் மற்றும் புது தில்லியில் உள்ளது. மேலும் பாரதிய வித்தியா பீடம் 78 உயர்நிலைப் பள்ளிகளையும், 60 கலை, அறிவியல், வேளாண்மை, மருத்துவம், துணை மருத்துவம், இந்திய மருத்துவம், பொறியியல், வணிக மேலாண்மை, உணவக மேலாண்மை மற்றும் உணவுக் கலை கல்லூரிகளை நடத்துகிறது.
பாந்த்ரா குர்லா வளாகம்

பாந்த்ரா குர்லா வளாகம் இந்தியாவின் மும்பை பெருநகரப் பகுதியின் மும்பை புறநகர் மாவட்டத்தில் மும்பை கிழக்கு புறநகரத்தில் அமைந்த வணிக வளாகங்கள் மற்றும் குடியிருப்புகள் கொண்ட மைய வணிகப் பகுதி ஆகும். இது ஒரு முக்கிய உயர்தர வணிக மையமாகும்.
மும்பை பெருநகரப் பகுதி ஆணையத்தின் கூற்றுப்படி, இந்த வளாகம் மும்பையின் கிழக்குப் பகுதிகளில் அலுவலகங்கள் மற்றும் வணிக நடவடிக்கைகளின் குவியலைக் கொண்டுள்ளது. இவ்வளாகம் தெற்கு மும்பையின் வணிக நெரிசலைக் குறைக்க இது உதவுகிறது. பாந்த்ரா]]-
பாந்த்ரா-குர்லா வணிக வளாகத்தில் இந்திய பங்கு மற்றும் பரிவர்த்தனை வாரியம், இந்திய தேசிய பங்கு சந்தை, எண்ணெய் மற்றும் இயற்கை எரிவாயுக் கழகம், வேளாண்மைக்கும் ஊர்ப்புற வளர்ச்சிக்குமான தேசிய வங்கி, ஐசிஐசிஐ வங்கி, தேனா வங்கி, பேங்க் ஆஃப் பரோடா, ஸ்டேட் பாங்க் ஆஃப் இந்தியா, பாங்க் ஆஃப் இந்தியா, கோடக் மஹிந்திரா வங்கி, பாரத் டைமண்ட் போர்ஸ், யூனிட் டிரஸ்ட் ஆஃப் இந்தியா, அமேசான், டிவிட்டர், பாங்க் ஆஃப் இந்தியா, கோடக் மஹிந்திரா வங்கி, பாரத் டைமண்ட் போர்ஸ், யூனிட் டிரஸ்ட் ஆஃப் இந்தியா, திருபாய் அம்பானி இன்டர்நேஷனல் ஸ்கூல், அமெரிக்கன் ஸ்கூல் ஆஃப் பாம்பே மற்றும் இன்ஸ்டிடியூட் ஆஃப் சார்ட்டர்ட் அக்கவுன்டன்ட்ஸ் ஆஃப் இந்தியா ஆகியவற்றின் தலைமையகம் அலுவலகங்கள் உள்ளது.
மேலும் பாந்த்ரா-குர்லா வளாகத்தில் மும்பை கிரிக்கெட் சங்கத்தின் கிரிக்கெட் திடல், ஐக்கிய அமெரிக்காவின் வின் துணைத் தூதரகம், பிரித்தானிய துணை உயர் தூதரகம், ருஸ்டோம்ஜி சீசன்ஸ், கல்பதரு மேக்னஸ், கல்பதரு ஸ்பார்க்கிள், ருஸ்டோம்ஜி ஒரியானாவின் கட்டிடங்கள் உள்ளது.. இவ்வளாகத்தில் உள்ள வணிக நிறுவனங்களில் ஏறத்தாழ 6,00,000 பேர் பணிபுரிகின்றனர்.. 370 எக்டேர் பரப்பளவு கொண்ட பாந்த்ரா-குர்லா வணிக வளாகப் பகுதியில் மித்தி ஆறு, மாகிம் கடற்கழி கொண்டுள்ளது. பாந்த்ரா-குர்லா வணிக வளாகம் சுமார் 2,000,000 வேலைகளை வழங்குகிறது. மும்பை பெருநகரப் பகுதி வளர்ச்சி ஆணையம், 'இ' பிளாக்கில் 19 எக்டேர் சதுப்பு நிலத்தை வணிக அலுவலக கட்டிடங்கள் கட்ட ஒதுக்கியுள்ளது. இந்த வணிக கட்டிடங்கள் 17,400 வேலைகளுக்கு இடமளிக்கும் திறன் கொண்ட அலுவலக இடத்தை வழங்குகின்றன. இத்தொகுதியில் சுமார் 22,500 சதுர மீட்டர் பரப்பளவில் 'சிட்டி பார்க்' என்ற பெயரில் ஒரு நகர்ப்புற பிளாசா மற்றும் பூங்கா உருவாக்கப்பட்டுள்ளது.
சமீபத்திய ஆண்டுகளில், மும்பையின் நாரிமன் முனை மற்றும் கஃபே பரேடுக்குப் பிறகு பாந்த்ரா-குர்லா வளாகம், மும்பை சென்ட்ரலை முந்திக்கொண்டு மகாராட்டிராவில் மூன்றாவது மிக முக்கியமான மைய வணிகப் பகுதியாக மாறியுள்ளது. இப்பகுதியின் சதுப்புநிலம், இருப்புப்பாதை போக்குவரத்து குறைபாட்டால் வானளாவிய கட்டிடங்கள் மற்றும் உயரமான கட்டுமானம் போன்றவைகள் இப்பகுதியின் கூடுதல் வளர்ச்சிக்கு சவாலாக உள்ளது.
பாந்த்ரா-குர்லா வளாகம் பகுதியில் ஆசியாவின் பெரிய சேரியான தாராவி உள்ளது.
சுற்றுலா மற்றும் பயண மேலாண்மை நிறுவனம் (இந்தியா)

இந்தியச் சுற்றுலா மற்றும் பயண மேலாண்மை நிறுவனம் (Indian Institute of Tourism and Travel Management, சுருக்கமாக: IITTM), இந்தியாவின் மத்தியப் பிரதேச மாநிலத்தின் குவாலியர் நகரத்தை தலைமையிடமாகக் கொண்டு செயல்படுகிறது. இதன் பிற வளாகங்கள் புவனேசுவரம், நொய்டா,நெல்லூர், கோவா, புத்தகயை, சில்லாங் மற்றும் காசர்கோடு நகரங்களில் செயல்படுகிறது. இந்நிறுவனம் சுற்றுலா மற்றும் பயணத் துறையில் நிலையான மேலாண்மைக் கல்வி, பயிற்சி மற்றும் ஆய்வுப் படிப்புகளைக்க் கொண்டுள்ளது. இது இந்திய அரசில். செயல்படும் இந்தியச் சுற்றுலா அமைச்சகத்தின் கீழ் செயல்படும் தன்னாட்சி நிறுவனம் ஆகும். 1983ஆம் ஆண்டில் நிறுவப்பட்ட இந்நிறுவனம், அகில இந்திய தொழில்நுட்பக் கல்விக் குழு மற்றும் இந்திய உணவக மேலாண்மை நிறுவனத்தின் அங்கீகாரம் பெற்றுள்ளது.
இந்தியச் சுற்றுலா மற்றும் பயண மேலாண்மை நிறுவனம் வழங்கும் கல்வித் திட்டங்கள் உலகளவில் நடைமுறையில் உள்ள பயணம் மற்றும் சுற்றுலா மேலாண்மைக் கல்வியின் நிலையான மாதிரியை அடிப்படையாகக் கொண்டவை. இது மாணவர்களுக்கு பல்வேறு பயிற்சித் திட்டங்களை வழங்குவதோடு, சிறப்பாக வடிவமைக்கப்பட்ட சுற்றுலா வணிக மேலாண்மைத் திட்டங்களையும் வழங்குகிறது.
இந்தியச் சுற்றுலா மற்றும் பயண மேலாண்மை நிறுவனம் வழங்கும் கல்வித் திட்டங்கள் பின்வருமாறு:
குவாலியர் வளாகம் (தலைமையிடம்) -
புவனேசுவரம் வளாகம்-
நொய்டா வளாகம் -
நெல்லூர் வளாகம் -
தமிழ்நாட்டு தொழிற்துறைகள்

தொழிலே ஒரு நாட்டின் உயிர்த்துடிப்பு. தொழிலில் சிறந்து விளங்கும் நாடு, பொருளாதாரத்திலும் பண்பாட்டிலும் சிறந்து விளங்கும். தாம் வாழ்ந்த திணைகளுக்கு பொருந்தியது போல் தமிழர்கள் பேண்தகு தொழில் செய்து சிறப்புற்றிருக்கிறார்கள். தற்காலம் உந்திய அறிவியல் தொழில்நுட்ப புரட்சிகர மாற்றங்களுடன் இயைந்து வளர்ச்சி பெற்றிருக்கிறார்கள்.
தமிழ்நாட்டில் மேற்கொள்ளப்படும் பல்வேறு தொழில்கள் தொடர்பான கட்டமைப்புளையும் செயற்பாடுகளையும் தமிழ்நாட்டு தொழிற்துறைகள் என்ற தலைப்பு குறிக்கின்றது. தொழிலாளர்கள், முதலீட்டாளர்கள், வணிக நிறுவனங்கள், அரச அலகுகள், இயற்கை வளங்கள், தொழில்நுட்பம், சட்ட-வணிக சூழல் ஆகியவை தமிழ்நாட்டு தொழிற்துறையின் கூறுகள் ஆகும்.
தமிழ்நாட்டின் பல்வேறு தரவுகள் தொழிற்துறையின் வளர்ச்சியை சுட்டி நிற்கின்றன.
தமிழக அரசின் தொழில் கொள்கை, அதிக வாகன உதிரிபாகங்கள் தயாரிப்பு, சென்னையின் துறைமுக வசதி ஆகிய காரணங்களுக்காக சென்னையில் அதிக அளவில் வாகண உற்பத்தி தொழில்சாலைகள் உள்ளன. ஹுன்டாய்[கொரிய நிறுவனம்] வருடத்தில் 3,30,000 கார்களை(தானுந்து) சென்னையில் உள்ள தொழில்சாலையில் இருந்து தயாரிக்கிறது. ஹுன்டாய் மார்ச் 2012 வரை, 1.5 மில்லியன் கார்களை சென்னையில் உள்ள தொழில்சாலையில் இருந்து 120 நாடுகளுக்கு ஏற்றுமதி செய்துள்ளது..
மென்பொருள் அதிக அளவில் எற்றுமதி செய்யும் மாநிலங்களில், தமிழ்நாடும் ஒன்று. 2011-2012 ஆம் ஆண்டு, மென்பொருள் எற்றுமதி $8.5 பில்லியன் என்ற அளவில் இருந்தது. தமிழ்நாட்டில் மென்பொருள் மற்றும் மென்பொருள் சார்ந்த துரைகளில் 3.75 லட்சம் பேர் நேரடியாவும், 7.50 லட்சம் பேர் மறைமுகமாகவும் வேலைவாய்ப்பு பெற்றுள்ளனர். இந்தியாவில் மென்பொருள் எற்றுமதி செய்யும் நகரங்களில், சென்னை இரண்டாவது இடத்தில் உள்ளது.மென்பொருள் எற்றுமதி தமிழ்நாட்டில் 2008–09 ஆண்டு 29 விழுக்காடு உயர்ந்து, 280,000 மக்கள் வேலைவாய்ப்பு பெற்று, ரூபாய் 366.80 பில்லியன் என்று இருந்தது.
தமிழ்நாடு மின்னணுவியல் தயாரிப்பு துறையில் வளர்ந்து வரும் மாநிலம். சென்னையில் நோக்கியா, மோட்டோரோலா, சோனி-எரிக்சன், சாம்சங், சிஸ்கொ, டெல் ஆகிய தயாரிப்பு நிறுவனங்கள் உள்ளன. டெல், வருடத்தில் தொராயமாக 4,00,000 மடிக்கணினி,மேசைத்தள கணினியை சென்னையை அடுத்த திருப்பெரும்புதூரில் இருந்து தயாரிக்கிறது.. சாம்சங் சென்னையில் 2007ஆம் ஆண்டில் இருந்து தொலைக்காட்சி பெட்டிகளை தயாரிக்கிறது. சாம்சங் சென்னையை அடுத்த திருப்பெரும்புதூரில் இருந்து வருடத்தில் தொராயமாக 10,20,000 குளிர்சாதன பெட்டிகளை 2010ஆம் ஆண்டில் இருந்து தயாரிக்கிறது. நோக்கியா வருடத்தில் தொராயமாக 25,00,000 கைபேசிகளை சென்னையில் இருந்து தயாரிக்கிறது.
ஒவ்வொரு தொழிலும் சமம்மென்று கூற முடியாது. வெவ்வேறு காலகட்டங்களில் சூழ்நிலைகளில் வெவ்வேறு தொழில்கள் சிறப்புப்பெற்று இருக்கின்றன. சில தொழில்கள் கூடிய வரவாய் ஈட்டக்கூடியவை. திடைப்பத்துறை போன்ற சில தொழிற்துறைகள் பொருளாதரத்தில் சிறு பங்கே வகித்தாலும், சமூகத்தில் பெரிய தாக்கத்தை ஏற்படுத்த கூடியவை. வேளாண்மை, மீன்பிடித்துறை போன்றவை வாழ்வியலோடு ஒன்றிய மரபுத் தொழிதுறைகள் ஆகும்.
பண்டை சாதிய இந்திய அமைப்பு போன்றல்லாமல், இன்றைய சூழல் தனிமனிதர் தேர்ந்தெடுக்கும் எந்த ஒரு தொழிற்துறையிலும் சிறப்பு பெற கூடிய வாய்ப்புக்கள் இருக்கின்றது. புதிய தொழிற்துறைகளில் சிறக்க கல்வியும் ஈடுபாடும் ஆதாரமாகின்றன.
தமிழ்நாட்டுப் பொருளாதாரம்
3

கிபி ஆண்டு 3 (III) என்பது ஜூலியன் நாட்காட்டியில் திங்கட்கிழமை அல்லது செவ்வாய்க்கிழமையில் தொடங்கிய சாதாரண ஆண்டு ஆகும். அக்காலத்தில் இவ்வாண்டு "லாமியா மற்றும் செர்விலியசு ஆகியோரின் ஆட்சி ஆண்டு" (Year of the Consulship of Lamia and Servilius) எனவும், "ஆண்டு 756" (பண்டைய உரோமன் அப் ஊர்பி கொண்டிட்டா நாட்காட்டியில்) எனவும் அழைக்கப்பட்டது. நடுக் காலப்பகுதி முதல் ஐரோப்பாவில் அனோ டொமினி ஆண்டுகள் அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட பின்னரே இவ்வாண்டுக்கு 3 என அழைக்கும் முறை நடைமுறைக்கு வந்தது. கிறித்தவ பொது ஆண்டு முறையில் இது மூன்றாவது ஆண்டாகும். இதற்கு முந்தைய ஆண்டு கிபி 2 ஆகும்.
சூன் 3

சூன் 3 (June 3) கிரிகோரியன் ஆண்டின் 154 ஆம் நாளாகும். நெட்டாண்டுகளில் 155 ஆம் நாள். ஆண்டு முடிவிற்கு மேலும் 211 நாட்கள் உள்ளன.
பெப்ரவரி 3

பெப்ரவரி 3 (February 3) கிரிகோரியன் ஆண்டின் 34 ஆம் நாளாகும். ஆண்டு முடிவிற்கு மேலும் 331 (நெட்டாண்டுகளில் 332) நாட்கள் உள்ளன.
ஆகத்து 3

ஆகத்து 3 (August 3) கிரிகோரியன் ஆண்டின் 215 ஆம் நாளாகும். நெட்டாண்டுகளில் 216 ஆம் நாள். ஆண்டு முடிவிற்கு மேலும் 150 நாட்கள் உள்ளன.
அக்டோபர் 3

அக்டோபர் 3 (October 3) கிரிகோரியன் ஆண்டின் 276 ஆம் நாளாகும். நெட்டாண்டுகளில் 277 ஆம் நாள். ஆண்டு முடிவிற்கு மேலும் 89 நாட்கள் உள்ளன.
Radhika Khanna

Radhika Khanna (March 23, 1974 – February 28, 2022) was an Indian-American fashion designer, entrepreneur and author. Khanna is the author of Yoga: From the Ganges to Wall Street.
Khanna was born and raised in Amritsar, India. She was the daughter of Bindu and Davinder Khanna.
In 1999 Khanna moved to New York City from Amritsar, to study at the Fashion Institute of Technology. While studying full-time, she worked in restaurants in Manhattan to support herself and her education. After graduating from FIT, she interned with Donna Karan, before starting her own clothing company, Estilo Inc. in 2005.
Khanna designed outfits for the U.S television show Kitchen Nightmares.
Khanna lived in Midtown Manhattan. She was an active participant in the national campaign to find a cure for lupus, through the Lupus Foundation of America. She was also a Yoga expert and has promoted Yoga at the Lupus Foundation of America.
Khanna died from multiple organ failure in New York City, on February 28, 2022, at the age of 47. She suffered from lupus, kidney failure, and atypical hemolytic uremic syndrome in the last years of her life.
Indian Trails

Indian Trails is an intercity bus operator primarily serving the U.S. state of Michigan, with routes also serving Wisconsin and Minnesota. Indian Trails is based in Owosso, Michigan, with offices in Romulus, East Lansing, and Kalamazoo.
Indian Trails was founded in 1910 in Owosso by Wayne and Cora Taylor as the Phillips-Taylor Livery Service, whose main business was transporting cargo to and from Durand Union Station and the surrounding Shiawassee County. Cora Taylor was the first woman in the United States to be issued a chauffeur's license. Beginning in the 1910s, the company expanded to include intercity offerings, becoming known as the Owosso-Flint Bus Line and by the 1930s served much of southern Michigan. Many of its buses ran along US 12, known as "the Old Indian Trail." Reflecting this, in 1935, the company took its current name, Indian Trails.
Indian Trails offers charters, casino trips and regular fixed-route daily service. In 2006 Indian Trails assumed responsibility for a number of routes in Northern Michigan and the Upper Peninsula which Greyhound Lines had discontinued.
Indian Trails' daily scheduled bus service is part of Michigan's Intercity Bus System recognized by the Michigan Department of Transportation.
In November 2006, Indian Trails, in partnership with Okemos Travel, launched the Michigan Flyer, an express service connecting East Lansing, Jackson, and Ann Arbor with Detroit Metro Airport. In 2012, the Michigan Flyer absorbed the AirRide express service operated by TheRide, and service to Jackson was discontinued. In October 2019, a new stop was added at the Meijer store in Brighton.
On March 1, 2023, Indian Trails ended its longtime operating agreement with Greyhound Lines, and introduced a new ticketing system. The company also overhauled its route network, reintroducing direct service from Detroit to Chicago, among other changes. Chicago service was subsequently discontinued in November 2023.
Effective November 1, 2023.
Indian Trails operates the Michigan Flyer, an express service connecting East Lansing, Brighton, and Ann Arbor with Detroit Metro Airport. As of March 2024, the service makes twelve round trips daily.
In May 2023, Indian Trails introduced Hytch, a shuttle service which provides door-to-door transportation from Lansing-area addresses to the Michigan Flyer stop in downtown East Lansing. Operated by Via Transportation, Hytch uses minivans, driven by independent contractors (referred to by Via as "driver partners") to provide rides. The service was available exclusively for ticketed Michigan Flyer passengers, who were able to add the service to their trip reservation for $10 extra per ride. Hytch service was suspended on February 10, 2024.
Indian Trails operates the D2A2 and Detroit Air Xpress (DAX) public transit routes under contract with the Regional Transit Authority of Southeast Michigan.
Casa Rosada

Casa Rosada é a sede da presidência da República Argentina, em Buenos Aires, assim chamada pela cor aproximadamente rosa de sua alvenaria. Abriga também o Museu da Casa do Governo, com material relacionado aos presidentes do país. Localizada em Buenos Aires, em frente à Praça de Maio (Plaza de Mayo) na Calle Balcarce 50, no distrito de Monserrat. Do outro lado da praça, a Avenida de Mayo liga a sede do Governo a outro importante marco histórico: a Praça do Congresso Nacional (Palácio do Congresso). Dessa localização na Praça de Maio é possível se observar o Obelisco da Avenida 9 de Julho e a Catedral Metropolitana. Em 1942 foi declarada Patrimônio Histórico Nacional.
O edifício está localizado no que foi a Fortaleza Real de Don Juan Baltazar da Áustria, construída pelo governador Fernando Ortiz de Zárate em 1594, às margens do Rio da Prata. Serviu como sede para os governadores, em seguida, para os vice-reis do Vice-Reino do Rio da Prata e depois para os governos independentes desde 1810. A velha fortaleza foi demolida na década de 1850 para construir o edifício da Alfândega Nova. Sob a presidência de Domingo Faustino Sarmiento, o edifício foi pintado de rosa, cor que mantém até hoje. Há uma lenda que diz que a cor rosada é uma junção de vermelho e branco, cores-símbolo de dois partidos políticos.
Em 1937, o presidente Agustín Pedro Justo decidiu que o edifício seria completamente demolido para criar uma perspectiva a partir da Praça de Maio para o rio, e estender a Avenida de Maio até Puerto Madero. No início de 1938, começou a demolição do lado sul, em 17 metros. Mas em fevereiro do mesmo ano, tornou-se presidente Roberto Marcelino Ortiz, que decidiu interromper a demolição. No entanto, a ala sul nunca foi reconstruída.
A Casa Rosada possui fama internacional por ter sido palco de importantes manifestações políticas e também artísticas. Por exemplo, várias cenas dos filmes "A História Oficial" e "Evita" foram gravadas na praça e nas sacadas do palácio. O palácio é famoso pelo seu grande acervo de pinturas e esculturas, além da sua arquitetura.
Para as comemorações do bicentenário da Revolução de Maio de 1810, várias modificações foram feitas e a abertura do Museo del Bicentenario foi realizada no porão da Casa Rosada.
Jardim vertical

O Jardim vertical, também pode ser chamado de fachada verde, parede verde, parede viva ou, no inglês, de green wall e green façade, se referem a todos os sistemas de crescimento e desenvolvimento da vegetação em uma superfície vertical (paredes, fachadas, muros entre outros).
O jardim vertical pode ser integrado na arquitetura de construções proporcionando uma melhora no microclima em seu entorno e se, em conjunto com as coberturas verdes, for aplicado em uma grande área urbana pode contribuir no manejo de água da chuva, qualidade do ar, enfraquecimento das ilhas de calor e para uma menor variação térmica.
Estação Jardim Colonial

Estação Jardim Colonial é uma estação de monotrilho do metrô da cidade brasileira de São Paulo. Pertence à Linha 15–Prata, que conta com integração com a Linha 2–Verde na Vila Prudente. É localizada na Avenida Ragueb Chohfi, 1400, no distrito de São Mateus.
Foi inaugurada no dia 29 de dezembro de 2021.
Em 2009, quando o projeto da linha foi apresentado a público, a estação era batizada provisoriamente de Iguatemi, distrito localizado a cerca de 1 quilômetro da futura estação. Após estudos toponímicos, a estação foi batizada de Jardim Colonial, nome do bairro mais próximo da estação.
Estação Jardim Planalto

Estação Jardim Planalto é uma estação de monotrilho do metrô da cidade brasileira de São Paulo. Pertence à Linha 15–Prata, que atualmente encontra-se em expansão, e deverá chegar até Jacu-Pêssego, com integração com a Linha 2–Verde na Vila Prudente. Está localizada na Avenida Sapopemba, 10000.
O projeto da estação Jardim Planalto foi apresentado ao público juntamente com o projeto da Linha 15 do monotrilho em novembro de 2009, quando a prefeitura de São Paulo transferiu o projeto da segunda fase do Expresso Tiradentes para o Metrô. Apesar disso, as desapropriações necessárias para construir a estação só foram efetivadas em 2012 após a publicação do Decreto Estadual Nº 57.837 de 6 de março de 2012. As obras da estação foram iniciadas em 11 de junho daquele ano.
Após problemas financeiros ocasionados pela crise econômica de 2014 no país, a construtora Azevedo e Travassos realiza diversas paralisações nas obras até abandoná-las definitivamente em setembro de 2018. As obras da estação foram retomadas apenas em abril de 2019 após o Metrô contratar por meio de licitação a empresa Ster Engenharia. A previsão de inauguração das obras até São Mateus até o final de 2019
Em agosto de 2019, o presidente do Companhia do Metropolitano de São Paulo, Silvani Pereira, anunciou a inauguração da estação para o dia 26 daquele mês.
Tom Boonen

Tom Boonen (n. 15 de outubro de 1980 em Mol, Bélgica) Foi um ciclista profissional que atuou em competições de ciclismo de estrada, correndo pela Soudal Quick-Step. foi considerado um grande especialista em competições de um só dia. É um dos esportistas mais populares do seu país.
ganhou 3 vezes a Volta à Flanders (2005, 2006 e 2012), quatro vezes a Paris-Roubaix (2005, 2008, 2009 e 2012) e duas vezes a Gent-Wevelgem (2004 e 2012). Com sua 4ª vitória na Paris - Roubaix, igualou o recorde mantido por Roger De Vlaeminck. Também em 2012 se tornou o primeiro ciclista a vencer as 3 clássicas de cobblestones (paralelepípedos) Belgas: E3 Harelbeke, Gent – Wevelgem e a Volta dos Flanders.
Seu maior sucesso foi alcançado em 2005 quando foi campeão do Mundo em Madrid.
A sua mais recente vitória é a camisa verde (pontos) na Volta à França de 2007. Conquistou ainda 2 etapas, perfazendo 6 na Volta à França.
Atualmente, Tom mora em Mónaco. Tem 1,92m e 80 kg. A sua cor preferida é o verde e o seus apelidos são "Tommeke" e "Tornado Tom".
Venceu 4 vezes o Tour do Catar.
Vaso

Vaso ou jarra é uma peça em forma de jarro que é utilizado para decorar salas, recepções, corredores ou ainda para decorar espaços abertos, como escadas ou jardins. Sua função é meramente ornamental, sendo utilizado para armazenar flores.
Vasos, assim como as urnas decorativas, foram conhecidos e usados pelos gregos. Entretanto, são introduzidos como artigos de decoração nos salões da época moderna no início do século XVII, quando eram fabricados de mármore, bronze, prata, porcelana e louça (principalmente os vasos chineses).
O nome é também usado para designar um recipiente, normalmente de cerâmica ou plástico que se enche de terra para cultivar plantas ornamentais.
Forro (arquitetura)

O forro é um sistema arquitetônico que tem como funções práticas promover a diminuição do volume do ambiente, ajudando na circulação cruzada, ser suporte para esconder instalações, promover isolamento térmico e acústico. Como funções estéticas dar acabamento em lugares onde o telhado é exposto e criar detalhes arquitetônicos sofisticados. O forro pode ser estruturado conforme a sua função usando diversos tipos de materiais.
No Brasil o forro tem origem já no período colonial, com a vinda de portugueses. A Arquitetura colonial do Brasil tem diversas características e modos construtivos originados nesse período. O forro dessa época compartilha as mesmas funções de hoje, no entanto o que difere são os materiais utilizados e a capacidade de execução devido a mão de obra e tecnologia de execução. Os forros de baixo custo, mas de confecção elaborada, eram de um tipo de planta chamada taquara, da qual eram feitas grandes esteiras para o forramento do teto. O uso mais comum para acabamento de teto em residências era o teto plano com os devidos acabamentos de bordas chamados de sanca quando em 45° ou roda teto quando posto na perpendicular. De modo geral o acabamento do teto no período colonial utilizava madeiras pareadas com largura entre 20 e 27 cm, com espessuras pré-definidas e entalhes que permitiam os encaixes, feitos conforme a especialidade de quem os fazia, e por isso variavam tanto de estilo. Nas obras mais sofisticadas de grande porte, como salões e casas grandes, onde tanto o pé-direito quanto a estrutura permitiam, o teto assumia a forma de abobada ou esquife, também chamado de caixão ou gamela. A Gamela é confecciona com a junção 5 cinco planos distintos formados pelo encaixe das tábuas formando os grandes painéis em que 4 quatro deles são em 45° e um paralelo ao piso. Nas obras com mais investimento financeiro como igrejas, a parte do teto era exposta como uma grande obra de arte, emoldurada. Para manter a perspectiva usava-se a forma abobadada como opção. Esse tipo de construção bem mais elaborada usava estrutura própria, em alguns casos incorporando caixotões com molduras. A confecção dessas molduras era elaborada com formato de grandes caixotes de madeira de lei, com diâmetro de 7 polegadas aproximadamente. Dependendo da função o teto era decorado com pinturas elaboradas ou simplesmente pintado com cal ou pigmentada. Manter as características de materiais naturais era fundamental, em virtude disso em alguns casos usava-se uma técnica que mantinha as características da madeira mesmo após a pintura, ou elaborava-se uma pintura com textura de pedra, chamada de faiscada.
Woodbine Public Library

Woodbine Public Library, also known as Carnegie Public Library, is located in Woodbine, Iowa, United States. The library was organized in 1907, and it was initially housed in the jail section of city hall. If there was inmate in the jail the public had no access to the library. The city council appointed a board of trustees in 1908 and they applied to the Andrew Carnegie for a grant to build a library building. They received a grant on April 28, 1909, for $7,500. The Eisentraut Company, a Sioux City architectural firm designed the Prairie School building. F. X. White of Eldora, Iowa was the contractor. The building was completed in February 1909, and it was dedicated on March 9 of the same year. This was the first library built in Harrison County.
The single-story brick structure is capped with a hipped roof. The Prairie School influences are found in the building's low, horizontal orientation, and its wide overhanging eaves with modillion blocks. The Mission Revival influence is found in the original clay tile roof, the curvilinear forms on the parapet and the hood of the entry porch hood, and the round-arched windows. The original tile roof was replaced with asphalt shingles after a hailstorm in 1980. An addition was added to the west side of the building in 2001. The building was listed on the National Register of Historic Places in 1997. In 2013 it was included as a contributing property in the Woodbine Lincoln Highway and Brick Street Historic District.
The Pink Blueprint

The Pink Blueprint is the 18th cartoon produced in the Pink Panther series. A total of 124 6-minute cartoons were produced between 1964 and 1980.
A building contractor (the "Little Man") arrives on the site of a house being built. The Pink Panther emerges from inside a barrel on the site and sees the house's blueprints. The design has blue overtones and a more traditional "milk carton" shape; disgusted by the design on the blueprint, the Panther swaps it out for a "pinkprint", which, conversely, depicts a house that is futuristically rounded, sleek, and all pink, before sinking back into the barrel. Upon coming across the pink version of the blueprint, the contractor simply crumples it up and tosses it aside before continuing onward with his job. In response, the Pink Panther decides that if anyone will build his dream home, it will have to be himself.
The Pink Panther, continually eluding the sight of the contractor, begins working on the site himself, causing mishap after mishap to befall the contractor all the while in a series of gags. Ultimately, the Panther's deeds are finally exposed to the contractor, who furiously gives chase. Pink takes refuge in a paint shed, and the contractor boards up the door to ensure no further interference.
Inside the shed, the Pink Panther finds a bucket of blue stain, giving him an idea; he dips his "pinkprint" into the bucket to dye it blue. Reaching out through a hole in the shed door, the Panther swaps out the original blueprint in the contractor's pocket for his own. Upon returning to the site and seeing the blueprint he now has, the contractor immediately gets to work, and, when all is said and done, the house is finally finished, and he drives away contently. As the Pink Panther tunnels out from the ground through the shed, he is delighted to see what appears to be the outlandish house he wanted, but as he runs inside, it is revealed to really be the boringly-designed house the contractor was going to build, with a fancy-looking pink "facade" (false-front wall) loosely tacked onto the front for disguise.
Hotel Beau Rivage Mekong

Hotel Beau Rivage Mekong is a hotel in Vientiane, Laos, located on Fa Ngum Road, in Ban Seetarn Neua. It overlooks the Mekong River and is recognisable by its pink facade. The rooms are mostly decorated in shades of blue. The hotel is surrounded by the Pakpak Technical School, the Lao Development Bank and the Fujwara Japanese Restaurant.
Karachi Boat Club

The Karachi Boat Club (KBC) is a rowing club situated in Karachi, Pakistan. Established in 1881, the club is located on the shores of the Chinna Creek, a coastal lagoon adjacent to the Arabian Sea harbour.
The club's facilities cater to various athletic and social activities. Equipped with a gym, swimming pool, and indoor rowing machines, the KBC has rowing boats spanning different categories. Beyond its sporting amenities, the club's colonial waterfront building and well-maintained garden serve as the backdrop for social gatherings and events at its restaurant.
The Karachi Boat Club has been a venue for both national and international regattas and rowing tournaments. Its own athletes participate in national and international competitions.
Organised rowing in Karachi has roots dating back to 1866, marked by the inaugural regatta held during that year. However, it was not until 19 July 1881, that the Karachi Boat Club was officially established. On this date, a gathering of fifteen British men convened, laying the foundation for the club's membership and setting the course for its illustrious history.
Right from the beginning, the boat-house described in 1890 as “a pretty châlet of wood club”, had a social function as meeting place for the privileged of those days.
The Flower Fields

The Flower Fields is a flower garden in Carlsbad Ranch in Carlsbad, California. The Giant Tecolote Ranunculus flowers that make up the garden are in bloom for approximately six to eight weeks each year, from early March through early May. The garden is typically open to visitors between March 1 and Mother's Day. Volunteers lead educational tours of the fields.
In 2012, the color variants of the flowers were changed for the first time since 1997. The land under the Flower Fields has been used for the a variety of different purposes, including amusement parks, shopping malls, and resorts. However, in 2015, the Flower Fields gained official protection from further development.
33°07′23″N 117°19′03″W﻿ / ﻿33.123066°N 117.317591°W﻿ / 33.123066; -117.317591
Cobblestone Path

The Cobblestone Path is a historic pathway along the east side of the Bardstown Historic District of Bardstown, Kentucky, passing by eight acres of land. Once longer, due to various construction it now remains between Flaget Avenue and Broadway, directly across from the Bardstown Civil War Museum. Because it was always considered part of the city's street system, the Cobblestone Path is owned by the City of Bardstown, even though it now serves only pedestrian traffic.
The Cobblestone Path was built in 1785. The path was built by the citizens of Bardstown. Non-minister men between the ages of 16 and 50 were forced by a corvée law to help build it and the other roads, or be forced to pay a fine of $1.25 a day when they were assigned to work, but didn't. It served as the main entryway to the town of Bardstown from 1785 to 1825, including the Wilderness Road. It was due to this importance that both the Kentucky legislature and the United States Congress paid for its improvements prior to 1800. It was briefly part of the Louisville and Nashville Turnpike as well. With the building of the turnpikes to Bloomfield, Kentucky and Springfield, Kentucky, the pathway was reduced to walkers and equestrians.
The Cobblestone Path lies on top of a bluff created by Stewart's Creek Towne Branch's deep canyon, the other side of which rests My Old Kentucky Home State Park. The remaining path is 350 feet (110 m) long and varies in width from twenty-eight feet to twelve feet. The dolomite limestone used to cobble the pathway are not uniformly shaped, and range from six to ten inches (250 mm) thick. Natural outcroppings of limestone and even a limestone boulder lie beside the path, some of which may serve as a bench. The top portion of the path was long a popular picnic spot from the 1870s to 1900, and gained the name Lovers Leap. Less than thirty feet below the Leap is a small dry cave almost impossible to gain access to.
Erosion has always been a threat to the path, with few cobblestones remaining at the bottom of the path. During the 1920s and 1930s, Mrs. Ernest Fulton planted many flowers along the path, and did her best to fight the erosion. As a result, the path has bush honeysuckle, evergreens, jonquils, and a spruce tree. With this and the natural undergrowth, vines, and native hardwoods, the path is essentially a tunnel.
On November 16, 1989, the Cobblestone Path was placed on the National Register of Historic Places, due to its importance in the history of transportation to Kentucky.
Middle Park, Victoria

Middle Park is an inner suburb in Melbourne, Victoria, Australia, 5 km south of Melbourne's Central Business District, located within the City of Port Phillip local government area. Middle Park recorded a population of 4,000 at the 2021 census.
It is located between Port Phillip and Albert Park Lake, which is about halfway across the western side of the Albert Park Reserve (a state park), hence the name "Middle" Park. It is bordered by Canterbury Road to the east, Mills Street to the north, Fraser Street to the south and Beaconsfield Parade to the west.
Middle Park, along with neighbouring Albert Park, contains some of the best preserved terrace house and Victorian architecture in Melbourne and is part of a strict heritage-conservation area. Many of the terraces line Canterbury Road, along the former railway line, which now has several more tram light rail stops since it was converted to tram use in 1987. Others are along the main shopping street, Armstrong Street. The fine old buildings and development restrictions in the area and new developments are generally sympathetic to the prevailing style, driving up real-estate prices dramatically, in marked contrast with neighbouring St Kilda.
In Middle Park 71.0% of people were born in Australia. The most common countries of birth were England 5.1%, Greece 3.2%, New Zealand 2.5%, Italy 1.1% and United States of America 1.1%.
Middle Park is served by tram route 12 which runs along Danks and Mills Streets, as well as route 96 which runs parallel to Canterbury Road on the former St Kilda train line corridor. Kinetic Melbourne bus route 606 from Fishermans Bend to Elsternwick also runs through Middle Park. Port Phillip City Council also lays on a regular community bus linking the town halls, libraries, community centres and shopping facilities.
Trancam

Trancam inggih punika salah satunggaling jinis tetedhan ingkang populèr ing Jawi Tengah. Wujudipun kados urap, dipundamel saking woh-wohan utawi ron-ronan ingkang taksih mentah, kados ta:
Sejatosipun trancam punika mèmper sanget kaliyan urap. Bèdanipun manawi trancam ngagem ron kemangi. Sayuran mentah gadhah ènzim ingkang asipat topunikam. Khasiatipun saged mbiyantu ngatasi gangguan ginjel.
Iwak

Iwak (Basa krama: ulam lan Kawi: mina) iku sawijining kéwan kang urip ing banyu. Iwak ambegan mawa angsang lan kalebu kéwan getih anyep (poikilotermik). Iwak kalebu klompok vèrtebrata kang paling anéka warna, kanthi gunggung spésies punjul 27,000 ing saindhenging donya. Sacara taksonomi, iwak kagolong klompok paraphyletic kang gayutan kakrabatané isih dadi pasulayan; racaké iwak dipérang dadi iwak tanpa wang (kelas Agnatha, 75 spésies kalebu lamprey lan iwak hag), iwak mawa balung enom (kelas Chondrichthyes, 800 spésies kalebu iwak yu lan iwak epé), lan sisané kagolong iwak mawa balung atos (kelas Osteichthyes). Iwak duwé warna-warna ukuran, wiwit saka iwak geger lintang kang ukurané 14 mèter (45 ft) nganti stout infantfish kang mung ukuran 7 mm (kira-kira 1/4 inci). Ana sawetara kéwan banyu kang kerep dianggep "iwak", kaya déné iwak lodan, iwak sotong lan iwak dhuyung, kang sabeneré ora kagolong iwak.
Iwak iku kalebu parafiletik: iki tegesé, saben kelas kang ngamot kabèh iwak bakal nyakup uga tetrapoda kang dudu iwak. Saka dhasar iki, panglompokan kaya Kelas Pisces, kaya déné ing mangsa kapungkur, ora layak dipigunakaké manèh.
Ing ngisor iki unit-unit kang nyaakup kabèh vertebrata kang biyasa karan iwak:
Iwak tongkol

Iwak Tongkol ing basa Indonésia mau Tuna (ikan tuna) ya iku kagolong kulawarga iwak sagara kang kapengkar ing spésies sajeroning kulawarga Scombridae, kang utawa génus Thunnus. Iwak tongkol duwé kaluwihan ing babagan langi bisa langi nganti (77 km/jam). Iwak kang duwé kacepetan ing babagan langi bisa nggawé otot tongkol luwih akèh ngandut myoglobin, dibandingaké karo iwak-iwak liyané. Jinising spésies tongkol kang gedhé, kaya ta ,tuna sirip biru (Thunnus thynnus), uga bisa munggahaké suhu getih ing ndhuwur suhu banyu kanthi obahé otot. Kaanan kang kaya mangkono nggawé iwak tongkol bisa urip ing banyu kang adem utawa bisa urip ing banyu kang kahanané lan suhu bédha-bédha. Mupangat iwak tongkol bisa dadi salah sijiné alternatif kanggo dièt kanthi cara madhanga iwak iki seminggu kaping loro. Saliyané iwak Tongkol uga ana iwak Makril, Sardencis, Kembung, lan Salem kang duwé asem lemak omega-3 saéngga bisa dadi ancang-ancang sadurungé awake dhéwé bisa lara.
48 jinising spésies tuna. Marga Thunnus uga duwé 9 spésies:
Kulawarga saka suku suku Scombridae kang kagolong ing iwak tongkol:
Nila (iwak)

Iwak nila ya iku jinisé iwak kang urip banyu tawa. Iwak iki asal saka Afrika, kang dumunung ana ing Afrika pérangan wétan,ing taun 1969 lan mangsa saiki dadi iwak pangigonan kang misuwur ing kolam-kolam kang misuwur ing Indonésia. Jeneng ngèlmiahé ya iku Oreochromis niloticus, lan sajeroning basa Inggris misuwur kanthi sesebutan Nile Tilapia.
Iwak nila ing wujud dedegé mèmper karo iwak Mujaèr, kang bisa urip ana panggonané ing banyu butheg. sing mbédakaké kekaroné ya iku pérangan warna buntut kang semu abang. Iwak nila (Tilapia) saka Indonésia misuwur dadi iwak sing paling apik sadonya. Iwak iki saka Tlaga Toba, Sumatera Lor. Rahsiané ya iku saka pambudidayané ana ing banyu tlaga kang jeroné nganti 50 mèter kanthi suhu ana ing dhuwur lan ngisor banyu kurang luwih padha. Saka rahasiané iku ndadékaké iwak nila saka nagarané dhéwé ora mambu blethok, kang sabanjuré ndadèkaké apik kwalitasé. Ing Bali iwak Nila iki bisa diingoni ana banyu rawa lan ana ing tlaga. Saka kasil panalitèn iwak Nila dadi komoditas unggulan nomer siji saka séktor perikanan sing bisa ngalahaké kerang kang manggon ana nomer loro. Ing Kabupatén Purbalingga, Jawa Tengah akèh para kadang wong tani kang mauné ngingoni iwak Guramé, banjur malih dadi iwak Nila utawa Lèlè. Amarga gampang payuné lan luwih ora gampang kaserang lelara. Saka sajarahé iwak Nila iku uripé saka sagara. Déné nganti tekan dina iki bisa urip ana banyu rawa (payau) amarga saka perkembangan jaman kang bisa diingoni déning manungsa. Iwak iki bisa dadi alternatif saliyané iwak Kakap. Kurang luwih limang wulan bisa dipanén kanthi kasil kang luwih unggul yèn ta dibandingaké karo iwak Nila biyasa.
Aneka jinis anak iwak nila:
Pekan Olahraga Nasional 2004

Pekan Olahraga Nasional XVI-2004 (PON XVI-2004) adalah Pekan Olahraga Nasional yang diselenggarakan di Provinsi Sumatera Selatan, Indonesia dari 2 September hingga 14 September 2004.
Berdasarkan SK Nomor 19 Tahun 2003 tanggal 21 Februari 2003 yang direvisi dengan SK Nomor 54 Tahun 2003 tanggal 23 Mei 2003 tentang Pokok-Pokok Penyelenggaraan PON XVI-2004, PON XVI-2004 mempertandingkan 41 cabang olahraga dengan 607 event dan SK Nomor 77 Tahun 2003 tentang PORCANAS mempertandingkan pula 8 cabang olahraga cacat dengan 422 event, digelar di luar kota Palembang, karena masalah teknis tidak mungkin dapat dilaksanakan di Palembang.
Pelaksanaan PON XVI-2004 dimulai pada tanggal 2 sampai dengan 14 September 2004 diikuti oleh 5660 orang atlet, 2830 orang ofisial, 1000 orang wasit dan 75 orang technical delegate, sedangkan PORCANAS dimulai tanggal 30 September sampai dengan 4 Oktober 2004 diikuti 1000 orang atlet dan ofisial, 68 orang wasit dan 8 orang technical delegate.
Kompleks Olahraga Jakabaring dibangun khusus untuk menyambut PON ini.
PON XVI disiarkan melalui radio (seperti Trijaya FM) dan televisi (seperti TVRI, RCTI dan TPI).
Provinsi Kepulauan Riau hadir sebagai peninjau.
Status terakhir 6:00 WIB, 15 September 2004 (Sumber: jawatengah.go.id Diarsipkan 2007-03-12 di Wayback Machine.)
Upacara pembukaan Pekan Olahraga Nasional 2008

Upacara pembukaan Pekan Olahraga Nasional XVII digelar di Stadion Utama Palaran, Kota Samarinda, Provinsi Kalimantan Timur, Indonesia, pada Sabtu malam tanggal 5 Juli 2016. Upacara pembukaan dimulai pukul 19.10 WITA dengan defile seluruh kontingen. Sambutan dan peresmian PON XVII 2008 dilakukan oleh Presiden RI, Susilo Bambang Yudhoyono pukul 19.55 WITA.
Usai memberi sambutan, Presiden membuka secara resmi PON XVII 2008 dengan penekanan sirene. Saat menekan tombol tanda peresmian ini, Presiden SBY didampingi Menpora Adhyaksa Dault, Penjabat Gubernur Kaltim Tarmizi Abdul Karim, dan Ketua Umum KONI Pusat Rita Subowo. Kemudian pengibaran bendera PON diiringi lagu tema PON XVII. Penyalaan api PON dilakukan oleh Alfons T. Lung, atlet Taekwondo asal Kaltim. Sedangkan pembacaan janji atlet dilakukan oleh M. Said, dan janji wasit dibacakan oleh Andi Irwansyah A.Y. PON kali ini mempertandingkan 43 cabang olahraga dan diikuti 13 ribu atlet dari 33 provinsi. Mereka meperebutkan 749 medali emas, 749 medali perak, dan 954 perunggu.
Pembukaan PON XVII Kaltim ini dimeriahkan oleh 13.000 lebih atlet dan ofisial. Acara akan diawali dengan atraksi tarian kolosal khas Kaltim yang diikuti oleh 1000 orang. Tarian Dayak, Belian dan Jepen yang akan ditampilkan pada acara pembuka PON XVII itu dipimpin oleh budayawan kenamaan Djaduk Ferianto. Panitia mengemas konsep upacara pembukaan ini dengan tajuk “Pola Daya” atau mengolah energi.
Selain atraksi tari-tarian, menurut rencana juga akan digelar atraksi kembang api dan juga terjun payung yang akan membawa bendera Merah Putih, KONI dan PON selebar enam meter. Pawai obor dengan dukungan atraksi tata lampu berkekuatan 40 juta watt juga ikut meramaikan acara pembukaan.
Bendera setengah tiang

Bendera setengah tiang (bahasa Inggris: Half Mast) adalah istilah yang digunakan untuk menyebut kegiatan pengibaran bendera yang dikibarkan di tengah-tengah tiang. Tindakan ini dilakukan sebagai bentuk penghormatan, berkabung, dan/atau kemalangan.
Tradisi mengibarkan bendera setengah tiang telah diketahui dilakukan sejak abad ke-17. Tindakan ini sebagai simbol untuk melambangkan "bendera kematian yang tidak terlihat" berkibar di puncak tiang, yang menandakan kehadiran orang mati. Di beberapa negara, misalnya di Britania Raya, bendera kerajaan tidak pernah dikibarkan setengah tiang karena selalu ada raja/ratu yang akan menggantikan pendahulunya yang telah wafat.
Aturan Bendera negara Indonesia dikibarkan setengah tiang diatur dalam Undang-Undang RI nomor 24 tahun 2009 pasal 12; nomor 4 hingga 11, dan pengibaran serta penurunanya diatur dalam Pasal 14 nomor 2 dan 3.
Bendera setengah tiang juga dapat dikibarkan pada:
Jika Bendera Negara dikibarkan setengah tiang sebagai tanda berkabung bersamaan dengan pengibaran Bendera Negara untuk memperingati hari-hari besar nasional (seperti memperingati Hari Ulang Tahun Kemerdekaan Republik Indonesia), maka dua Bendera Negara dikibarkan berdampingan, yang sebelah kiri dipasang setengah tiang dan yang sebelah kanan dipasang penuh.
Bendera Negara yang hendak dikibarkan setengah tiang, dinaikkan terlebih dahulu hingga ke ujung tiang, dihentikan sebentar, kemudian diturunkan tepat setengah tiang. Jika Bendera Negara yang dikibarkan setengah tiang hendak diturunkan, maka dinaikkan terlebih dahulu hingga ujung tiang, dihentikan sebentar, lalu kemudian diturunkan.