davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Oficina Ejecutiva del Presidente de los Estados Unidos

La Oficina Ejecutiva del presidente de los Estados Unidos (en inglés: Executive Office of the President of the United States; acrónimo: EOP) es el departamento encargado de proporcionar apoyo al presidente de los Estados Unidos. Sus funciones comprenden ámbitos como la comunicación presidencial y la promoción de los intereses comerciales en el exterior. La persona a cargo de la EOP es el jefe de Gabinete de la Casa Blanca, que actualmente es Susan Wiles. Incluye los colaboradores más cercanos al presidente de los Estados Unidos, así como múltiples niveles de personal de apoyo dependiente de la presidencia. La oficina fue creada en 1939 por el presidente Franklin D. Roosevelt.​ El personal de la Casa Blanca se ha incrementado drásticamente desde 1939, creciendo hasta incluir una serie de expertos en políticas de varios campos.​
The Whitehead Journal of Diplomacy and International Relations

The Whitehead Journal of Diplomacy and International Relations es la revista científica bianual especializada en temas de índole internacional editada por la Whitehead School of Diplomacy and International Relations de la Seton Hall University (South Orange, Nueva Jersey, Estados Unidos de América).
Da cabida a ensayos y artículos de especialistas en diplomacia y relaciones internacionales en un sentido multidisciplinar. Fue creada en el año 2000 y es gestionada enteramente por estudiantes posgraduados.
En la revista han contribuido personalidades y líderes internacionales como el antiguo Secretario General de las Naciones Unidas, Kofi Annan, el histórico político israelí y nuevo Presidente del Estado de Israel (13 de junio de 2007), Shimon Peres, o el antiguo presidente del Tribunal de Justicia de las Comunidades Europeas (TJCE) y actual director del Real Instituto Elcano de Estudios Internacionales y Estratégicos, profesor Gil Carlos Rodríguez Iglesias.
International Relations Theory and the Third World

International Relations Theory and the Third World (“Teoría de las relaciones internacionales y el Tercer mundo”) es una colección de ensayos acerca de —valga la redundancia— la teoría de las relaciones internacionales desde la perspectiva de los actores de poder débiles. El libro fue editado por Stephanie G. Neuman,​ profesora adjunta de la School of International and Public Affairs (SIPA) de la Universidad de Columbia, y fue publicado en 1998 por St. Martin's Press. El libro estuvo entre las primeras grandes publicaciones en tratar extensamente con la teoría del llamado Tercer mundo. Reúne textos de Mohamed Ayoob (Universidad Estatal de Míchigan), Carlos Escudé (Universidad del CEMA), Steven R. David (Universidad Johns Hopkins), Kal J. Holsti (Universidad de la Columbia Británica), Donald J. Puchala (Universidad de Carolina del Sur),​ Amitav Acharya (American University)​ y Barry Buzan (London School of Economics), entre otros.
Red de Relaciones Internacionales y de Seguridad

La Red de Relaciones Internacionales y de Seguridad (ISN) (International Relations and Security Network) es un organismo público suizo fundado en 1994 con base en Zúrich (y una subsede en Nueva York) que forma parte del Centro de Estudios para la Seguridad (Center for Security Studies) de la Escuela Politécnica Federal de Zúrich y sostiene una amplia variedad de recursos para fomentar el intercambio de información en las relaciones internacionales y de seguridad entre Estados y profesionales en todo el mundo. Su director general en 2008 era Henrik Gudat.
El ISN mantiene estrechas relaciones con los principales institutos internacionales asociados -institutos de investigación, grupos de reflexión (Think Tank), gobiernos y organizaciones no gubernamentales. Organiza conferencias y seminarios con sus socios, que reúnen a expertos y responsables de formular políticas, y fomentar el intercambio electrónico de información entre las partes.
Entre sus aportaciones más notables destacan las publicaciones en línea, contenidos de aprendizaje interactivo, enlaces, eventos e información y documentación de cualquier servicio relacionado con sus fines al que se tiene acceso de forma gratuita.
Ética internacional

La ética internacional es un área de la teoría de las relaciones internacionales que se refiere a la extensión y el alcance de las obligaciones éticas entre los estados en una era de globalización. Las escuelas de pensamiento incluyen el cosmopolitismo y el anti cosmopolitismo.​
El realismo, el liberalismo y el marxismo son tradiciones éticas que abordan conceptualmente los problemas morales en las relaciones internacionales.
La posición del realismo es que la ética es secundaria o inaplicable a los asuntos de la política internacional y cree en la primacía del interés propio sobre el principio moral. La búsqueda del interés propio por parte de los estados se considera un derecho o deber, por lo que es un principio que los realistas deben defender.​
Desde su punto de vista, el entorno internacional es perpetuamente anárquico y competitivo sobre los recursos. No existe una autoridad general sobre los estados. Sin un poder superior para imponer el orden, la ética no se sostiene en los asuntos internacionales.
Por necesidad, "las condiciones internacionales obligan a los estados a defender sus intereses por medios frecuentemente inmorales, y esta compulsión de autodefensa disuelve los deberes morales".​ Se consideraría poco ético, por el principio de perseguir el interés propio, que un estado comprometa su objetivo de poder y seguridad.
Escuela de Asuntos Internacionales Elliott

La Escuela de Asuntos Internacionales Elliott (Elliott School of International Affairs, ESIA en idioma inglés) es una escuela de la Universidad George Washington, ubicada en el distrito histórico de Foggy Bottom de Washington D. C., la capital estadounidense. Fue fundada en 1988 como continuadora de diversas escuelas de la G.W.U. dedicadas al estudio de relaciones internacionales desde 1898. Está considerada como una de las escuelas de asuntos internacionales más prestigiosas del mundo.
Como una escuela de profesionales en asuntos internacionales, la Escuela Elliott ofrece títulos de grado y postgrado con especializaciones que cubren una amplia gama de problemas globales y regiones del mundo. Es un miembro de pleno derecho de la Asociación de Colegios Profesionales de Asuntos Internacionales (The Association of Professional Schools of International Affairs, A.P.S.I.A. por sus siglas en inglés), una agrupación de las principales instituciones académicas del mundo en el campo de las relaciones internacionales.
La excelencia de ESIA ha sido reconocida a nivel de internacional. Entre otros ejemplos, la publicación Foreign Policy lleva varios años incluyéndola en la prestigiosa lista "Inside the Ivory Tower", un ranking que incluye los mejores programas de asuntos internacionales del mundo. En su versión de 2012, ESIA fue considerada como el 9.º mejor programa de grado en asuntos internacionales del mundo,​ y el 7.º mejor programa del mundo para Master's en asuntos internacionales.​ Asimismo, ESIA es considerada como una escuela más práctica - y orientada a la política exterior - que teórica.​
La escuela se encuentra frente a la sede del Departamento de Estado de los Estados Unidos, el Edificio Harry S. Truman. Además, se encuentra a pocas cuadras del Fondo Monetario Internacional, el Banco Mundial, la Organización de Estados Americanos y la Casa Blanca. Más de 2100 estudiantes de pregrado y 750 de posgrado asisten a la Escuela Elliott, por lo que es la escuela más grande de los asuntos internacionales en los Estados Unidos.
Dada su privilegiada ubicación junto y cerca a éstas organizaciones internacionales y a numerosas delegaciones diplomáticas, la E.S.I.A. es un importante foro de debate de diversas cuestiones de actualidad internacional.
Michael E. Brown, se ha desempeñado como Decano de la Escuela Elliott desde junio de 2005. Brown, quien fundó y dirigió el Centro para la Paz y Estudios de Seguridad en la Universidad de Georgetown, tiene experiencia en seguridad internacional, conflictos y resolución de conflictos, y en política exterior de EE. UU. y de defensa.
Entre su prestigioso profesorado se destacan nombres como los de James N. Rosenau, eminente teórico de las Relaciones Internacionales; Henry Nau, experto en la política exterior de los EE. UU.; Deborah Avant, experta en relaciones cívico-militares y en la privatización de los conflictos armados.
The Situation Room

«The Situation Room» (en español Sala de Situaciones o Sala de Emergencias [N. del T.]) es una fotografía tomada por el fotógrafo de la Casa Blanca Pete Souza el 1 de mayo de 2011. La imagen muestra al presidente de los Estados Unidos Barack Obama con su equipo de seguridad nacional en la Sala de Situaciones de la Casa Blanca recibiendo las imágenes en directo de la Operación Lanza de Neptuno, que condujo a la muerte de Osama bin Laden. La fotografía recibió muchas visitas y se hizo muy popular, después del anuncio de la noticia de la muerte de Bin Laden. La CNN la llamó una «foto para la historia (photo for the ages)» e hizo la comparación con otras imágenes famosas de presidentes estadounidenses como «Dewey Defeats Truman». El antiguo fotógrafo de la Casa Blanca Eric Draper dijo que la foto capturó «un instante preciso en la historia muy bueno».​ La fotografía también ha sido motivo de comentario por expertos en el lenguaje corporal e historiadores.
No hay actualmente ningún nombre oficial para la fotografía, pero la imagen ha sido etiquetada como 'P050111PS-0210' en la página oficial de la Casa Blanca en Flickr.​
La fotografía fue tomada durante la incursión hacia el escondite de Osama bin Laden y en ella se ve cómo Obama y su equipo de Seguridad nacional supervisan el estado de la operación. Hillary Clinton describió el momento como «los 38 minutos más intensos de mi vida».​ La Secretaria de Estado aparece en actitud sorprendida y tapándose la boca, imagen que ha sido muy comentada.
Las personas que aparecen en la imagen son, de izquierda a derecha:(sentados)
(de pie)
Hillary Clinton tapa su boca con la mano derecha, en un gesto de angustia evidente sobre el resultado de la incursión. Más tarde, la secretaria de Estado afirmaría que sufría una alergia primaveral y probablemente suprimía una tos.​
Algunos historiadores han comentado la importancia histórica de la fotografía, en particular el cruce de líneas fronterizas entre sexos y razas. El profesor de ciencia política de la Universidad de Lehigh Saladin Ambar dijo que la imagen sugiere «un nuevo paisaje estadounidense en el cual todavía nos encontramos. Cuando Obama fue elegido, había algunas personas que pensaron que habíamos cruzado un umbral racial. Lo que su presidencia revela es que hay muchos cruces».​
Inauguration of Luis Lacalle Pou

The inauguration of Luis Lacalle Pou as the 42nd president of Uruguay took place on 1 March 2020 in Montevideo and marked commencement of the term of Luis Lacalle Pou as president and Beatriz Argimón as vice president.
Administered by the president of the Senate, José Mujica, the presidential oath was taken, before the General Assembly, in keeping with Article One Hundred and Fifty-One, Chapter 1, Section 9 of the Uruguayan Constitution. Lacalle Pou delivered a 30-minute opening speech, which was described as "short and pragmatic." It struck a tone that was liberalist. The soprano Luz del Alba Rubio sang the national anthem in E-flat major, just as Francisco José Debali conceived in 1833. The performance was accompanied by the choir of the SODRE.
After the oath, the new president and vice president paraded down along Libertador Avenue in a 1937 Ford V8 convertible that belonged to Lacalle Pou's great-grandfather, Luis Alberto de Herrera. Hundreds of horsemen from all over the country came to the capital to accompany the President's parade, which ended in Plaza Independencia.
At 4:30 p.m. in Plaza Independencia, President Lacalle Pou received the presidential sash of the outgoing president, Tabaré Vázquez, and was formally invested. There were present, several foreign leaders, legislators and other authorities, as well as the families of Lacalle Pou and Argimón. The appointed members of the Cabinet signed the Minutes Book and were invested. Subsequently, a military parade honors the President and members of the government. Likewise, President Lacalle Pou addressed the public present.
Later, the members of the new government entered the Estévez Palace, and the President and the First Lady along with their children greeted from the balcony, as did Vice President Beatriz Argimón, who appeared with her husband, Jorge Fernández Reyes. Afterwards, President Lacalle Pou, the First Lady, Lorena Ponce De León, and the Minister of Foreign Relations, Ernesto Talvi, greeted the guests of international delegations.
Republican Coalition

The Republican Coalition (Spanish: Coalición Republicana), previously known as the Multicolor Coalition (Spanish: Coalición Multicolor), is a big tent political coalition formed in Uruguay in 2019.
It is led by Uruguayan ex-president Luis Lacalle Pou and is composed of Lacalle's centre-right National Party (PN), the right-wing Colorado Party (PC), the far-right Open Cabildo (CA), the centrist Independent Party (PI), and the right-wing Party of the People (PG).
This alliance competed in the 2019 general elections against the Broad Front (FA). The Luis Lacalle Pou-Beatriz Argimón ticket was elected President of the Republic and Vice President respectively.
In May 2019, the former president of Uruguay, Julio María Sanguinetti expressed himself favouring a political alliance to compete with the ruling party in the general elections. According to the statements, the Colorado Party, the National Party and the Independent Party should be included.
At the beginning of September 2019, the then candidate for the PN, Luis Lacalle Pou, expressed to Argentine businessmen that in Uruguay an alternation in power was taking place in which there would have to be an agreement between "four or five opposition parties", which he later referred to as "Multicolor Coalition". On the night of 27 October, the day the general election was held, after knowing the projections of results, Ernesto Talvi, Guido Manini Ríos and Edgardo Novick announced their support of Lacalle Pou in the second round.
Pablo Mieres said that if certain agreements were reached, his party would support Lacalle Pou, which became official a few days later. On 5 November, the «Commitment for the Country» was presented, a basic document of programmatic agreement between the different parties that make up the Multicolor Coalition.
On 24 November, the election was held, in which Lacalle Pou was victorious against Daniel Martínez (50.79% to 49.21%). The adjusted result, regarding what the voting intention polls marked, prevented from officially knowing the winner on the same night of the election, since the difference that resulted from the primary scrutiny was less than the number of votes observed.
In the first round held on 27 October, the sum of the votes of the parties that would later take part in the coalition was 1,315,258.29 corresponding to 56.09% of the valid votes. In the second round held on 24 November, the Lacalle Pou-Beatriz Argimón ticket received 1,189,313 votes, in this case corresponding to 50.79% of the valid votes, surpassing the Daniel Martínez-Graciela Villar ticket in all departments of the country except for Montevideo and Canelones.
Melissa Cohen Biden

Melissa Batya Cohen Biden (née Cohen; born October 15, 1986) is a South African‐American activist. She is married to Hunter Biden, son of 46th U.S. President Joe Biden.
Melissa Cohen was born in Johannesburg, South Africa. She lived in an orphanage and was three years old when adopted by Lee and Zoe Cohen, a South African Jewish couple with three sons. She attended King David High School Victory Park, a Jewish day school, before studying interior design at Greenside Design Center College of Design in South Africa. She moved to Los Angeles when she was 21 years old to attend the University of California, Los Angeles.
While in Los Angeles, she met American businessman Jason Landver. They married in 2011 and separated in 2014. Cohen was an advocate for environmental and nature conservation groups.
After her divorce, Cohen launched a Kickstarter campaign to fund a documentary about tribal communities.
In 2019, she met Hunter Biden, son of then-former U.S. Vice President and presidential candidate Joe Biden, through friends. She helped Hunter Biden seek treatment for substance use disorder. They have matching "Shalom" tattoos on their left biceps. On May 16, 2019, six days after meeting, they married in a ceremony at her apartment in the Hollywood Hills. In 2019, she became a naturalized citizen of the United States.
Their son, Beau, was born in March 2020 in Los Angeles. She is the step-mother to Biden's three adult daughters—Naomi, Finnegan and Maisy—with his first wife and to the daughter, Navy Joan Roberts, he had in 2018 with Lunden Roberts.
She attended the inauguration of Joe Biden in 2021.
She and her family live in Malibu, California.
In June 2024, she accompanied her husband to his trial on federal gun charges, where he was found guilty on all 3 counts in Wilmington, Delaware. During a break in the trial on June 4, she confronted Garrett Ziegler, a former aide to President Donald Trump, outside the courtroom. Cohen approached Ziegler, pointed her finger at him and said in a loud voice, "You have no right to be here, you Nazi piece of shit." Her husband had filed a lawsuit against Ziegler, who has been compiling a searchable database of emails discovered on Hunter Biden's laptop, in September 2023.
White House Office

The White House Office is an entity within the Executive Office of the President of the United States (EOP). The White House Office is headed by the White House chief of staff, who is also the head of the Executive Office of the President. The staff work for and report directly to the president, including West Wing staff and the president's senior advisers. Almost all of the White House Office staff are political appointees of the president, do not require Senate confirmation and can be dismissed at the discretion of the president.
The staff of the various offices are based in the West Wing and East Wing of the White House, the Eisenhower Executive Office Building, and the New Executive Office Building. Senior staff, with high level, close contact with the president, have the title Assistant to the President. Second-level staff have the title Deputy Assistant to the President, and third-level staff have the title Special Assistant to the President. These aides oversee the political and policy interests of the president.
The White House Office was established in the Executive Office of the President by Reorganization Plan 1 of 1939 and Executive Order 8248 to provide assistance to the president in the performance of activities incident to his immediate office. The White House Office is organized in accordance with the wishes of each incumbent president and is directed by staff chosen by the president. A staff authorization was initially established in 1978 (92 Stat. 2445). Some presidential boards, committees, and commissions function organizationally as subunits of the White House Office.
Although still a subunit of the EOP, the White House Office remains the center of the presidential staff system. In many ways it is closest to the president both in physical proximity, its top aides occupy most of the offices in the West Wing, and in its impact on the day-to-day operations, deliberations, policy agendas, and public communications of a presidency. During the transition to office and continuing throughout an administration, the president enjoys a great deal of discretion in terms of how the White House Office is organized.
The issues that confront the United States at any one time cannot be dealt with by the president alone, and therefore the president draws on the expertise of others in the administration and even within an administration as one chief of staff may differ from a predecessor or successor.
While chiefs of staff may differ in the degree of policy advice they provide a president, they are the managers of the White House staff system. At least in theory, they are the coordinators bringing the pieces together; they are the tone-setters and disciplinarians making for good organizational order, and often act as the gatekeeper for the president, overseeing every person, document and communication that goes to the president.
The White House Office under the administration of Donald J. Trump as of April 2025 is as follows.
Lizher ur vaouez dianavez

Lizher ur vaouez dianavez (titl orin alamanek: Brief einer Unbekannten) zo un danevell gant Stefan Zweig, embannet e 1922. Lakaet eo bet e brezhoneg gant Gérard Cornillet hag embannet e 2013.
Ar c’hoari-echedoù, an Alarc'h, 2013[1]
Poltred ur vaouez yaouank (Botticelli)

Poltred ur vaouez yaouank pe Il Ritratto di giovane donna, zo un eoullivadur war goad diwar zorn Sandro Botticelli, graet e 1475 , ha war ziskouez er Galleria Palatina e kêr Firenze.
En XIXvet kantved e veze lavaret Simonetta eus an daolenn dre ma kreded e oa poltred Simonetta Vespucci, an itron karet gant Giuliano de' Medici ha marvet yaouankik en ur Firenze a lavare e oa anezhi uhelskouer ar gened. E gwirionez ne denn ket dezhi pa seller pizh ouzh an oberennoù ma vefe poltredet Simonetta, evel Ganedigezh Gwener, gant Botticelli, pe er poltred anezhi graet gant al livour Piero di Cosimo.
Arzvarnourien a soñj e c'hallfe bout poltred Clarice Orsini, pried Lorenzo il Magnifico, pe hini Fioretta Gorini, serc'h da Giuliano de' Medici, pe Alfonsina Orsini (1472-1520), pe Lucrezia Tornabuoni (1425-1482).
N'eus ket emglev avat diwar-benn ar bloavezh zoken, a vefe etre 1475 ha 1490. Peurliesañ e veneger ar bloaz 1485 pe war-dro.
C'hoar

C'hoar un den eo ar bugel a reizh venel o deus bet tad ha mamm an den-se. En ur ster relijiel e vez graet c'hoar eus an holl verc'hed, evel en droienn ma breudeur ha ma c'hoarezed kristen, ha dreist-holl eus al leanezed.
Er gevredigezh kozh e tegouezhe d'ar c'hoar henañ, da lavarout eo an hini goshañ, kemer lec'h ar vamm en tiegezh pa chome o zad intañv. Dezhi e veze da sevel ar vugale, ha ma felle d'he zad he mirout da vatezh dezhañ n'he devoa ket gwir da zimeziñ.
Dre fent e lavarer eus daou dra ez int c'hoar, da lavarout eo heñvel a-walc'h : Da gasketenn, 'm eus aon, zo c'hoar dam hini (Jules Gros).
SeTU aman un toullad c'hoarezed brudet :
C'hoareg

Ar c'hoareg, pe ar c'hoar-gaer, a zo
Kavout a reer el lennegezh, diwar skouer ar gwir vuhez, karantez o sevel etre ur pried hag e c'hoar-gaer.
Gouzout a reer e oa bet gwallet an arzourez Artemisia Gentileschi gant al livour Agostino Tassi e 1612, ha pa voe prosez e voe dizoloet edo Tassi en sell da lazhañ e wreg evit bevañ gant e c'hoar-gaer.
Kemer lec'h ar wreg e-kichen an intañv a rae ar c'hoar-gaer alies gwechall, pa veze dizimez, d'ober war-dro ar vugale, evel a c'hoarvezas en tiegezh Brontë.
Republik c'hoar

War-lerc'h an Dispac'h gall kroget e 1789 e voe aloubet gant an armeoù gall douaroù nevez er-maez eus ar rouantelezh kozh, ha diskleriet e voe ar republik er broioù "dieubet". E broioù zo e voe emsavioù dispac'hel a savas republikoù ivez.
Ne badas ket gwall bell an holl republikoù-se avat. A-wechoù e voent staget ouzh Bro-C'hall evel departamantoù, departamantoù eus ar republik da gentañ, eus an Impalaeriezh goude, pe zoken ouzh rouantelezhioù rannet etre breudeur ha c'hoarezed an diktatour Napoléon Bonaparte.
Ar Brezhoneg hag ar Feiz A zo breur ha c'hoar e Breizh

Ar Brezhoneg hag ar Feiz A zo breur ha c'hoar e Breizh zo unan eus krennlavaroù ar vrezhonegerien gristen. Brudet eo bet gant Bleun Brug Yann-Vari Perrot. Koshoc'h eo al lavar avat.
Savet eo gant div werzenn a seizh silabenn pep hini.
Diwezhatoc'h eo e voe adkemeret gant Yann-Vari Perrot.
Gant ar ger-stur-se e c'haller muzuliañ hiriv ar c'hemmoù bras c'hoarvezet e Breizh abaoe ar c'houlz-se.
Gabrielle d'Estrées gant ur c'hoar dezhi

Gabrielle d'Estrées gant ur c'hoar dezhi zo un daolenn eus Skol Fontainebleau a voe livet er XVI kantved ha miret e Mirdi al Louvre e Pariz, ma weler Gabrielle d'Estrées, a greder, da lavarout eo serc'h ar roue gall Herri IV a Vro-C'hall, o kibellat gant unan eus he c'hoarezed, an dugez a Villars.
N'ouzer ket gant piv e voe livet an daolenn, war-dro 1594. En tu dehou emañ Gabrielle d'Estrées.
En o noazh emañ an div vaouez, hag evel ma oa ar c'hiz betek dibenn an XIXvet kantved (Gustave Courbet), ez eus kavet un abeg da guzhat moudenn ar maouezed. Anaout a reer Gabrielle diouzh he c'hoar :
Evit karantez ar roue hag e bried-kleiz a zo diskouezet gant al livadur ouzh ar voger a-dreñv hag ar walenn roueel.
Taolenn an dornioù kleiz eo : hini ar c'hoar o piñsat ar vronn, hini an dorn gwalennet, hini ar vatezh o wriat.
Ouzhpenn-se, war ar poltred en diadreñv e weler gaol un den en e noazh ivez. Kontet e vez emañ o terc'hel e galc'h en e zorn. E gwirionez ez eus un tamm lien ruz war e c'haol.
Mor Bihan Gwened

Ar Mor Bihan eo an anv a vez graet a-gozh eus ar pleg-mor a-dal da gêr Gwened. Pan eer e-maez anezhañ e tegouezher er Mor Bras, anv boutin ar Meurvor Atlantel.
Diwar anv ar pleg-mor-se eo bet krouet anv an departamant Mor-Bihan, skrivet Morbihan e galleg.
Meur a enez zo er Mor Bihan.
Te ruz

An anv te ruz a vez graet alies eus ar rooibos (distaget [rɔɪbɔs]), a dalv kement ha bodenn ruz en afrikaneg, a zo un died graet dre c'hlec'hiañ deil ar blantenn anvet heñvel, Aspalathus linearis hec'h anv skiantel. Ul legumaj eo e gwirionez.
Evet e vez en un doare hengounel e Suafrika met boutin eo deuet da vout ivez e broioù arall.
Er c'hontrol d'an te pe d'ar mate n'eus tamm kafein ebet ennañ, ha se eo a blij d'un darn vras eus an everien.
Ne vez gounezet rooibos nemet en ur c'hornig-bro e rannvro Cederberg e proviñs ar C'hab. Peurvuiañ e vez glebiet an delioù ha lezet da c'hoiñ, da ober al liv rouzik. Graet e vez rooibos glas ivez, ha ne vez ket lakaet da c'hoiñ.
Luc'haj

Ul luc’haj zo ur bodad gerioù ha troioù-lavar a zo stag ouzh ur vicher pe ouzh ur c'hornig-bro bennak. Tud a sav luc’hajoù etrezo evit na vezañ komprenet gant tud all : yezhoù kuzh eo al luc’hajoù.
Ul luc’haj, koulskoude, n'eo ket ur yezh klok ; kentoc'h ez eo ur rannyezh ouzhpenn d'ur yezh klok — yezhadur ha geriaoueg — evel an arabeg, ar brezhoneg, ar galleg, ar saozneg, ar spagnoleg ha kement zo.
ISO 11940

ISO 9 a zo anv ur reoliad etrebroadel evit romanekaat al lizherenneg taiek, embannet evit ar wezh kentañ e 1998 hag adwelet ha nevesaet e Miz Gwengolo 2003.
Trezskrivet e vez ar c'hensonennoù glan hervez an doare ma vezont distaget peurliesañ e dirag ur vogalenn. Lakaet e vez an diforc'h etre parioù kensonennoù uhel hag izel en un doare sistematek dre implijout ar makron evit merkañ ar re uhel. Implijet e vez sinoù diakritek all evit an distagadurioù ralañ, en o zouez ur poent, ur c'hornig pe ur varrenig dindan al lizherenn diazez: dres evel gant ar sistemoù treuzskrivañ implijet evit romanekaat ar skriturioù indezek e talvez ar poentig evit merkañ ar kensonennoù tro-gil, daoust d'un nebeud diforc'hoùioù-implij resis, da lâret eo e vez implijet ur poentig evit treuzskrivañ ธ tho thong ha ศ so kho sala kentoc'h evit merkañ ar c'hensonennoù tro-gil a gloate gante.
Ne vez implijet ar c'hornig nemet evit treuzskrivañ teir c'hensonenn: ฅ kho khon, ฒ tho phuthao ha ษ so bo ruesi; ha ne vez implijet ar varennig evit treuzskrivañ ur gensonenn nemetken: ฑ tho nang montho.
Diskwelet eo bet lakkhangyao (ๅ) a-grevret gant al lizherennoù vogalennek ฤ ha ฦ nemetken. War al listen unvan ofiseil ne gaver nemet ฤ ha ฦ gant ar c'hensonennoù ha lakkhangyao gant ar vogalennoù. Treuzlizherennet e rankfe bezañ ɨ ul lakkhangyao implijet e-unan penn hepmuiken, met ne degouezh morse evel-hen nag e taieg, nag e palieg nag e sañskriteg.
Renket eo bet amañ ว wo waen ha อ o ang dre ma vezont implijet evel arouezennoù vogalennek leun daoust ha na gemm ket an doare d'o zreuzskrivañ hervez o implij resis ha gant ar reoliad e oant bet kenstrollet en daolenn gouestlet d'at c'hensonenoù.
Treuzlizherennet e vez an holl vogalennoù kevrennek hervez pep elfenn enne.
Notenn: Treuzskrivet e vez yamakkan gant un dildenn blaen kentoc'h evit gant un dildenn us-skrivet.
Gant ISO 11940:1998 e vez diforc'het etre an arouezenn diverraat paiyannoi diouzh ar merk dibenn ur frazenn angkhandiao daoust ha ne vez ket graet an diforc'h-se na gant TIS 620-2533 (Reoliad Industriel Taiek 620-2533) na gant ar reoliad unicode (doare 5.0).
Dre vras e vez treuzlizherennet ar arouezennoù taiek a-gleiz da dehoù ha, pa vez gante an hevelep lec'hiadur a-led, eus ar c'hrec'h d'an traoñ, da lâret eo evit ar pezh a sell ouzh merkoù an tonennnoù ha thanthakhat a-raok merkoù all pe a-us pe a-is d'an arouezenn gensonennel diazez. Nac'hañ a ra ar reoliad (Rann 4.2) ar fed ma c'hell bezañ implijet a-gevret sara u ha nikkhahit daoust ha ma ro skouerioù eus o implij a-gevret en ur resisaat penaos treuzskrivañ nikkhahit, hep treuzlizherenniñ implij kevrennek an daou verk-se. Neuze, estreget nikkhahit, e vez staget ouzh ar gensonenn pa dreuzlizherenner gant al lizherenneg latin an holl merhoù nann-vogalennoù staget ouzh ur gensonenn er skritur taiek.
Daoust ha ma anzav ar reoliad ar fed ma c'hellfe bezañ talvoudus evit an dud a ra dre vras gant al lizherenneg latin klask eilpennañ ar vogalennoù rakskrivet, e vez erbedet gant ar reoliad chom hep hen ober.
Da skouer:
Corcovado (kanaouenn)

Corcovado zo titl ur ganaouenn doare Bossa Nova savet gant ar c'haner-sonaozer brazilian Antônio Carlos Jobim e 1960.
Ar ganaouenn hag a ra meneg eus ar c'hCorcovado, ar menez mil vrudet o valirañ a-us da vae Rio de Janeiro, a oa bet troet e saozneg gant ar C'hanadian Gene Lees. Kemmet hec'h anv e Quiet Nights of Quiet Stars e oa bet enrollet e 1965 gant ar c'haner stadunanat Andy Williams.
Tremen a ra da standard jazz etrebroadel ha kanet pe sonet eo bet gant forzh a arzour meur, Charlie Byrd, Miles Davis, Doris Day, Ella Fitzgerald, Art Garfunkel, Stan Getz, Astrud Gilberto, João Gilberto, Engelbert Humperdinck, Sérgio Mendes, Oscar Peterson, Cliff Richard, Frank Sinatra en o zouez.
Um cantinho, um violão Ur c'hornig, ur gitarEsse amor, uma canção Hon c'harantez, ur ganaouennPra fazer feliz a quem se ama Da lakaat an hini a garan eürus
Muita calma pra pensar Sioulder e-leizh da brederiañE ter tempo pra sonhar Ha kaout amzer da huñvrealDa janela vê-se o Corcovado Eus ar prenestr e weler ar c'hCorcovadoO Redentor, que lindo ! Hon Dasprener, na kaerat !
Quero a vida sempre assim Fellout a ra din e pado ar vuhez evel-seCom você perto de mim Ganeoc'h-c'hwi e-tal ma c'hichen Até o apagar da velha chama Betek ma vo mouget ar flammenn diwezhañ
E eu que era triste Ha me a oa tristDescrente desse mundo Hep feiz er bedAo encontrar você eu conheci Pa gejis ganeoc'h e ouvezisO que é felicidade, meu amor. Petra 'oa al levenez, ma muiañ-karet.
E eu que era tristeDescrente desse mundoAo encontrar você eu conheciO que é felicidade, meu amor.
We – Power of the People

The We – Power of the People (Serbian: Ми – Снага народа, romanized: Mi – Snaga naroda, abbr. MI–SN) is a political movement and parliamentary group in Serbia led by Branimir Nestorović, pulmonologist, publicist and conspiracy theorist. The MI–SN parliamentary group consists of 6 deputies elected in 2023 on the We – Voice from the People list.
The We – Power of the People movement was created after the faction led by Branimir Nestorović left the We – Voice from the People movement. The main reasons for leaving are the refusal of the collective leadership of the movement to declare Nestorović the president and the conflict between the two founders Dragan Stanojević and Aleksandar Pavić at the meeting in Pančevo. The original name of the new movement was Right We – Voice from the People (Serbian: Прави Ми – Глас из народа, romanized: Pravi Mi – Glas iz naroda).
150 Milligrams

150 Milligrams (French: La Fille de Brest, lit. The Girl of Brest) is a 2016 French drama film directed by Emmanuelle Bercot. It was screened in the Special Presentations section at the 2016 Toronto International Film Festival. The film is based on the true story of French pulmonologist Irène Frachon [fr], who became noted for her investigations of the serious side effects and deaths attributed to the diabetes drug Mediator, produced by French manufacturer Laboratoires Servier.
Sidse Babett Knudsen portrays real-life whistleblower Dr. Irene Frachon, a specialist in pulmonology. The story is set in the university hospital in Brest, Northern France. The film opens with doctors performing open-heart surgery. Dr. Irene observes that the heart valves of a patient, Corinne Zacharria, appear severely damaged. This condition has been detected in multiple patients, all of whom consumed Mediator, a drug manufactured by the French pharmaceutical firm Servier, intended for diabetes treatment and weight loss.
Dr. Irene believes Mediator is causing the pathology. To confirm this, she requires evidence from a proper epidemiological study. Several of her colleagues collaborate on this, but the contribution of research scientist Dr. Antoine Le Bihan is especially significant. Their research findings strongly support Irene's hypothesis.
However, when presenting their findings to AFSSAPS, the French regulatory agency for health products, their research is intensely scrutinized by Servier's representatives, and they're unsuccessful in getting Mediator removed from the market. Despite feeling disheartened, Irene continues her fight, getting support from various individuals. She self-publishes a book on their research, with Servier attempting to halt its publication. Irene gets support from her family, a reporter from Le Figaro, Anne Jouan, an AFSSAPS member, Catherine Haynes, and an informant from CNAM, the national health insurance fund.
The investigation reveals around 500 deaths connected to the drug, predominantly women.
The Hollywood Reporter's Leslie Felperin cited the "outsize but empathic central performance" by star Sidse Babett Knudsen in the role of Frachon and the director's ability to handle the film's "intellectually rigorous storytelling" and many characters.
List of films featuring diabetes

There is a body of films that include a character with diabetes as part of the plot. In the late twentieth century, most films' references to diabetes were minor. Characters with diabetes were developed in plots in which the disease "played a more significant role" in films such as Steel Magnolias and Panic Room. Dr. Kevin L. Ferguson discussed such films in the Journal of Medical Humanities and reported, "Films that represent diabetes must work around the disease's banal invisibility, and images of diabetics in film are especially susceptible to metaphor and exaggeration." Everyday Health reported, "Sometimes, filmmakers get it wrong: mixing up different types of diabetes, imagining symptoms or complications that aren't accurate, or unfairly portraying another aspect of the condition."
Jean-Antoine Villemin

Jean-Antoine Villemin (January 28, 1827 – October 6, 1892) was a French physician born in Prey, Vosges. In 1865 he demonstrated that tuberculosis was an infectious disease.
Villemin was born in the department of Vosges, and studied medicine at the military medical school at Strasbourg, qualifying as an army doctor in 1853. Afterwards he practiced medicine at the military hospital of Val-de-Grâce in Paris. In 1874 he became a member of the French Académie Nationale de Médecine, and was its vice-president in 1891.
In 1865 Villemin proved that tuberculosis was an infectious disease by inoculating laboratory rabbits with material from infected humans and cattle. He published his results in the treatise Études sur la Tuberculose (Studies on Tuberculosis). Here he describes the transmission of tuberculosis from humans to rabbits, from cattle to rabbits, and from rabbits to rabbits. However, his findings were ignored by the scientific community at the time, and Villemin's contributions wouldn't be realized until years later when they were corroborated by other scientists. The Prix Leconte was posthumously awarded to Villemin (and its ₣50,000 presented to his heirs) in 1892 in recognition of his work.
Pediatric Pulmonology

Pediatric Pulmonology is a monthly peer-reviewed medical journal covering pediatric pulmonology. It was established in 1985; the editor-in-chief is Susanna McColley, MD. According to the Journal Citation Reports, the journal has a 2020 impact factor of 3.039, ranking it 36th out of 129 journals in the category "Pediatrics" and 36th out of 64 in the category "Respiratory System".
Tram track (medicine)

Tram tracks or tram-track signs are medical signs that bear some resemblance to tramway tracks.
When found in the lungs, tram tracks are radiologic signs that are usually accompanied by pulmonary edema in cases of congestive heart failure and bronchiectasis. Tram tracks are caused by bronchial wall thickening, and can be detected on a lateral chest X-ray.
The term "tram tracks" is also used to describe the basement membrane duplication found on light microscopy that is characteristic of membranoproliferative glomerulonephritis (MPGN) type I. (It is less commonly associated with types II and III.)
The term has also been used to describe findings associated with optic nerve sheath meningioma.
Tram track-shaped calcifications in the cerebral cortex indicate Sturge–Weber syndrome. where intracranial gyriform calcification (brain imaging) seen mostly in occipital and posterior parietal/temporal lobe ;this syndrome consists triad of port wine stain,seizure(usually focal but may become generalized),eye manifestation(e.g. glaucoma).
Tram track appearance in mammography/USG indicates Duct Ectasia.
Sean Stone

Sean Christopher Stone (December 29, 1984) is an American actor, filmmaker, and television host. Stone hosted a show on the Russian state-funded network RT America until the network was shut down in 2022 after Russia's invasion of Ukraine.
Stone was born in New York City. He is the son of Elizabeth Burkit Cox and film director Oliver Stone and has appeared in several of his father's films. His paternal grandmother was French.
A convert to Shia Islam in 2012, in an interview with CNN, Stone said that he accepted Muhammad as the seal of the prophets. Speaking to Bill O'Reilly, he claimed Iranian President Mahmoud Ahmadinejad's statements about Israel had been misunderstood.
Stone is a member of the Board of Advisors for the company MindShare Ventures Group based in New York City.
In his last episode on RT America, Stone criticized celebrities for speaking out against Russia's invasion, and claimed that Oprah Winfrey had banned Tolstoy's War and Peace from her book club, and said it was wrong to characterize Russian leader Vladimir Putin as "some kind of dictator".
چارلس ورسلے (کرکٹر)

چارلس ایڈورڈ آسٹن ورسلے (30 مئی 1902ء-2 دسمبر 1990ء) ایک انگریز کرکٹ کھلاڑی تھا۔ ورسلے دائیں ہاتھ کا بلے باز تھا۔
وہ ایونلی ویکریج، نارتھمپٹن شائر میں پیدا ہوئے اور 29 جون 1902ء کو بپتسمہ لیا، وہ ریو ایڈورڈ ورسلے کے بیٹے (وفات 16 اپریل 1923ء) ، ایونلی کے ویکر اور پیٹربورو کے اعزازی کینن، ایتھل ایڈلا کے ذریعہ (وفات 28 جون 1913ء) ، جو ایڈورڈ نائٹ آف چاوٹن ہاؤس، چاوٹن، ہیمپشائر کی سب سے چھوٹی بیٹی تھی۔ انھوں نے ریڈلی کالج میں 1915ء-1921ء سے تعلیم حاصل کی۔
ورسلے نے 1921ء کی کاؤنٹی چیمپئن شپ میں نارتھمپٹن شائر کے لیے سسیکس اور وارکشائر کے خلاف دو فرسٹ کلاس میں شرکت کی۔ کاؤنٹی گراؤنڈ، نارتھمپٹن میں سسیکس کے خلاف میچ میں ورسلے نے نارتھمپٹنس شائر کی پہلی اننگز میں 5 رن بنائے، اس سے پہلے کہ وہ ویلنس جوپ کے ہاتھوں آؤٹ ہو جائے۔ ان کی دوسری اننگز میں وہ اسی بولر کے ہاتھوں 23 رن بنا کر آؤٹ ہوئے۔ میچ ڈرا میں ختم ہوا۔ ایجبیسٹن میں واروکشائر کے خلاف میچ میں وہ نارتھمپٹن شائر کی پہلی اننگز میں ولی کوائف کے ہاتھوں 4 رن بنا کر آؤٹ ہوئے جبکہ ان کی دوسری اننگز میں انھوں نے 2 رن بنائے، ہیری ہوول کے ہاتھوں آؤٹ ہونے سے پہلے۔ وارکشائر نے میچ 82 رنز سے جیت لیا۔
انھوں نے سر ایڈورڈ پینٹن اینڈ کمپنی، بوٹ مینوفیکچررز، 1924ء میں سیلون میں چائے کے پودے لگانے والے 1934ء میں ڈیون میں سلور فاکس کسان اور دوبارہ سیلون میں چائے کی پودے لگانے والی کے طور پر کام کیا۔
سٹیویا (پودا)

سٹیویا ( Stevia plant) اپنی مٹھاس کی وجہ سے ساری دنیا میں مشہور و معروف ہے۔ یہ تلسی خاندان سے تعلق رکھتا ہے۔
اس کے پتے چینی سے 15 گنا زیادہ میٹھے ہوتے ہیں جبکہ اس کا عرق چینی سے 200 سے 300 گنا زیادہ میٹھا ہوتا ہے ۔ اس کی سب سے بات یہ کہ اس میں نشاستہ اور حرارے نہ ہونے کے برابر ہیں جس کی وجہ سے یہ شوگر کے مریضوں کے لیے ایک نعمت سے کم نہیں۔ قدرتی طور پر یہ پیراگوئے اور برازیل میں پایا جاتا تھا لیکن اب اس کی کاشت ساری دنیا میں بھی شروع ہو گئی ہے۔
اس کی خوبی یہ ہے کہ یہ خون میں شوگر کی مقدار اور بلڈپریشر کو بھی کم کرتا ہے ، اس پودے سے چائے اور مشروبات کو میٹھا کر کے چینی کی طلب میں کمی لائی جا سکتی ہے ، اس سے بنی چائے اور مشروبات شوگر کے مریض بے خطر استعمال کر سکتے ہیں۔ سٹیویا چینی کا بہترین نعم البدل ہے ، اس کے ایک کلوگرام پتوں کے سفوف سے حاصل کی جانے والی مٹھاس 300 کلوگرام چینی کے برابر ہوتی ہے۔ اگر سٹیویا پلانٹ کے پتوں کو چائے کی پتی کے ساتھ ملا کر پکایا جائے تو مٹھاس چینی کی طرح محسوس ہو گی ایسے ہی مشروبات میں مٹھاس ہوتی ہے، سٹیویا جراثیم کش ہونے کی وجہ سے ٹوتھ پیسٹ میں استعمال ہو رہا ہے ۔ دانتوں کو بیماریوں سے بچانے کے ساتھ ساتھ مسوڑھوں کوبھی مضبوط کرتا ہے۔ جلدی امراض کے علاوہ کیل مہاسوں میں بہت ہی مفید ہے، اس میں کیلشیم کی کافی مقدار پائی جاتی ہے جس سے عورتوں اور بچوں کی ہڈیوں کی نشو و نما کے لیے بہت مفید ہے، یہ معدے کی تیزابیت کو کنٹرول کرنے کے ساتھ نظام انہضام کے لیے مفید ہے۔ معدے کے السر کوکم کرتا ہے۔ خون کی نالیوں کو مضبوط کرتا ہے۔ اسے وزن کو کم کرنے کے لیے بھی استعمال کیاجاتا ہے، یہ ڈپریشن کو بھی کم کرتا ہے، یہ وزن کم کرنے کے لیے بھی جادو اثر سمجھا جاتا ہے اور دماغی طاقت میں اضافہ کرتا ہے۔
یہ ایک جنگلی جھاڑی ہے جس کی زیادہ شاخیں ہوتی ہیں۔ اونچائی تقریباً 70 سینٹی میٹر ہے پھول چھوٹے اور سفید ہوتے ہیں۔ کرومیم، زنک، پوٹاشیم، میگنیشیم، کیلشیم، سیلینیم، تانبے، فاسفورسس، سٹییو میکرو اور مائیکرویلیٹس کی بڑی تعداد اس میں موجود ہوتی ہے۔ یہ میٹھے ذائقہ کے ساتھ بہت سے مادوں پر مشتمل ہے: سٹییلوسائڈ (غیر متوازن قدرتی میٹھیر، جو مصنوعی مادہ کے ساتھ مناسب ہے کیونکہ یہ جسم کے لیے محفوظ ہے)؛ گلیکوسائڈ ڈولکوسائڈ، روبوزوسائڈ، ریباڈیوسائڈ۔ شہد کی گھاس کی تازہ پتیوں میں وٹامنز: A، B، C اور R پر مشتمل ہے۔
نرسری بیج، قلم اور ٹشوکلچر سے تیار کی جاتی ہے، بیج سے تیارکردہ پودے 2 ماہ بعد جبکہ قلم اور ٹشوکلچر سے کاشت کردہ پودے 1ماہ بعد کھیت میں منتقل کرنے کے قابل ہوجاتے ہیں کیونکہ سٹیویا کے بیج کے شرح اُگاؤ بہت کم ہوتی ہے اس لیے قلم کے ذریعے اس کی افزائش کی جاتی ہے اس کے لیے عام طور پر پودے کا اوپر والا 4 انچ حصہ کاٹ کر پلاسٹک کے کپ میں موجود مٹی میں لگا کر پانی کا چھڑکاؤ کیا جاتا ہے۔
ローカルヒーロー

ローカルヒーローは、日本においてテレビ番組や映画、漫画、ゲームなどを踏襲し、有志の個人や団体、企業が独自に企画制作して生まれた地方資本のキャラクターのこと。ご当地ヒーロー（ごとうちヒーロー）とも呼ばれる。
日本において、勧善懲悪を主題とする物語の中には、ヒーローが仮面や覆面をしたり、異形であったり、サイボーグやアンドロイドであったり、常人の状態から変身したりして、その能力が超人的であることを端的に示す場合がある。戦中・戦後の紙芝居時代には『黄金バット』が代表的であったが、1950年代にテレビ放送が開始されるとアメリカ合衆国の「スペースオペラ」が放送され、これに影響されたとみられる日本初の特撮スーパーヒーロー映画『スーパージャイアンツ』シリーズ（1957年 - 1959年）が作られた。一方のテレビでは『月光仮面』（1958年 - 1959年）が放送された。その後、特撮では『ナショナルキッド』（1960年 - 1961年）、アニメでは『8マン』（1963年 - 1964年）などがテレビ放送された。
日本の子供の人口（年少人口 ： 0歳～14歳）は第一次ベビーブーム（団塊世代）以降減少していたが1966年頃には底を打ち、第二次ベビーブーム（団塊ジュニア世代）にかけて増加して2500万人以上（全人口の約24%）となった。この子供たちに向けて、特撮では1966年（昭和41年）から「ウルトラシリーズ」（円谷プロ）、1971年（昭和46年）から「仮面ライダーシリーズ」（石ノ森章太郎原作、東映）、1975年（昭和50年）から「スーパー戦隊シリーズ」（石ノ森章太郎原作、東映）などが、アニメでは1969年（昭和44年）に『タイガーマスク』（東映動画）、1972年（昭和47年）に『科学忍者隊ガッチャマン』（竜の子プロ）などが全国放送された。
ヒーロー物は子供への訴求力が大きく、その物語の登場人物に成り切ってごっこ遊びをする男子児童がしばしば見受けられる。1967年（昭和42年）、会津博覧会（福島県）の円谷プロ「怪獣館」において、怪獣の着ぐるみ、近くにいた自衛隊員、そして子供たちがコミュニケーションを取りながら進めるごっこ遊びあるいは寸劇が意図せずなされ、子供たちが興奮して参加した。この経験はキャラクターショーとして商業化され、子連れ客の集客を企図する全国各地の遊園地や商業施設において行われるようになった。
他方、前述のヒーロー物のステレオタイプを踏襲し、従来全国区で製作されていた同種作品のブームの最中、石ノ森章太郎の出身地である宮城県のスーパーマーケットチェーン「エンドーチェーン」（仙台市）が企画して、1973年（昭和48年）に『レインボー・アタックエース』が東北放送のローカル番組として放送された。これがローカルヒーローの元祖と言われる。
全国放送のヒーロー物では、異形の等身大ヒーローが地球の平和を乱す悪の組織と戦うという壮大な勧善懲悪物語であるが、キャラクターショーやローカルヒーローではより小さな地域レベルの身近な悪を正すことになった。それでも児童への訴求力を持ち得たため、伝えたいメッセージを盛り込んだダジャレを名称とし、全国放送のヒーローを真似た衣装を身に着けた様々なローカルヒーローが生み出され、道徳や地域の問題解決法を子供に教育するキャラクターショーが行われるようになった。当初は『月光仮面』のような布による覆面で簡便な衣装を用いたが、団塊ジュニア以降の子供の注目を得るためには彼らが見慣れたヘルメットによる仮面・覆面が必要になり、衣装も特注の高価なものになった。結果、ある程度の資本があり、子供の注目を集めたい遊園地・商業施設・商店街・ローカル局、あるいは道徳やマナーを子供に教育したい自治体や防災・防犯組織などがローカルヒーローの担い手として定着した。
バブル景気期になると団塊ジュニアが生産年齢人口（15歳～64歳）に移行したため日本の子供の人口（年少人口）は急減し、バブル崩壊後には2000万人を下回って全人口に対する比率も15%程度にまで低下した。すると、ヒーロー物のテレビ番組は下火になっていった。
しかし、晩婚化した団塊ジュニアが親世代となった1990年代末からは、子供だけではなく親世代も楽しめるように工夫されたヒーローものが放送されるようになった。また、ヒーローものを嗜好するおたくが顕在化し、客単価の大きい消費者として注目されるようになった。このようにヒーローの訴求力が子供以外にも広がったこと、インターネットが普及して地方から全国に情報発信することが簡単になったこと、完成度の高い『超神ネイガー』（秋田県、2005年 - ）が全国的に話題になったことなどから、ローカルヒーローは新たに地域おこしの手法として用いられる傾向が生まれ、ご当地グルメ、ご当地アイドル、ご当地キャラ（ゆるキャラ）などと共に「ご当地ヒーロー」との呼称も用いられるようになり、地域密着と全国への情報発信の装置の1つとなった。 全国展開メディアのヒーローによるショーは誘致が高価である割にフォーマットが単純であり、ショーおよび撮影会程度しかコンテンツがなく、番組スポンサーや全国展開のしがらみによる硬直性ゆえに地域振興の効果が薄い。 また、大半のショーはTV番組登場俳優によるセリフの録音や使用楽曲、効果音などが入った完パケによる作成であり、実際に演じるのはスーツアクターのため、企画外の内容への対応力も低い。 対してローカルヒーローは時に吹き替えはあっても全てがキャラクター本人であり、マスクを脱いでもローカル番組やWEBで見た俳優本人である。さらにグリーティング手法によりショー以外の場面でも祭事に参加し、実際にヒーローが参加する、または商品を食べてみせ、時には子供たちと触れ合えるヒーローとして満足度が高い。
2012年現在では、広告代理店などが幹事に連なる「ご当地ヒーロー情報共有会」も存在しており、テレビ局系列の枠を超えたローカル局有志の手によって、放送外収入に関するノウハウ等、情報の共有が積極的に行われている。
1988年に『戦隊』をキャラクターグッズを販売するバンダイが商標として登録し、爆竜戦隊アバレンジャーやスーパー戦隊シリーズのなど作品名での版権を数多く所有する東映の姿勢は、公認するものも存在する一方で、必ずしも好意的でない場合も存在する。例えば「葬祭戦隊オガムンジャー」は、東京新聞で紹介された事が仇となり、東映からの申し入れを受けて『解散』している。
それぞれの記事を参照。
クイズ 100人力

クイズ 100人力（くいず ひゃくにんりき）とは、NHK総合で2013年5月から不定期（ほぼ月1回）に放送されていたクイズ番組である。2012年にNHK番組たまごで『クイズ!100人力』として放送され、番組たまご時代としては2012年10月27日（温泉対決）と2013年3月3日（東京駅対決）に放送された。2013年度の番組改編で定期番組に昇格し、2014年度以降は不定期で特番扱いとして、2015年3月まで放送されていた。
毎回1つのテーマを取り上げ、そのテーマに詳しい超人（1 - 3名）とテーマに関わりのある100人が、クイズで対決する。
回によりルールが変わる回はその旨を記述する。
陰の実力者になりたくて!

『陰の実力者になりたくて！』（かげのじつりょくしゃになりたくて）は、逢沢大介による日本のライトノベル。Web版は小説家になろうにて2018年1月から掲載されており、書籍版はKADOKAWAより同年11月から刊行されている。イラストは東西が担当。略称は「陰実」。
「次のヒット作はこれだ！ 新作ラノベ総選挙2019」新文芸・ブックス部門（ブックウォーカー）では1位を獲得している。「ラノベ好き書店員大賞2019」文庫部門で3位を獲得している。『このライトノベルがすごい！』単行本・ノベルズ部門では2020年版で3位、2024年版で7位、2025年版で10位を獲得している。2024年5月時点で電子版を含めてシリーズ累計部数は600万部を突破している。
メディアミックスとして、坂野杏梨によるコミカライズ版が『月刊コンプエース』（KADOKAWA）にて2019年2月号から連載中で、スピンオフ漫画『陰の実力者になりたくて！ しゃどーがいでん』が同誌にて2019年9月号から2023年11月号まで連載。また、テレビアニメ第1期が2022年10月から2023年2月まで、第2期が2023年10月から同年12月まで放送された。完全新作劇場版である『劇場版 陰の実力者になりたくて！ 残響編』の制作が決定している。
物心ついた頃からヒーローでもヴィランでもなく、文字通りヒーローを陰で助ける様な陰の実力者に憧れていた影野実は、学校では目立たない様に過ごしながら裏では最強の陰の実力者となる為の修行を積んでいた。やがて核兵器にも勝てる未知の力を求めて過酷な修行に臨む様になるが、高校最後の夏、修行帰りに幻覚を見た事でトラックに轢かれてしまい死亡。魔力のある異世界に男爵家の息子シド・カゲノーとして転生する。
転生してからの10年間シドは転生前と変わらず実力を隠しながら裏で修行を続けていたが、ある時修行と資金集めの一環で盗賊団を討伐した際、盗賊団が持ち込んだ悪魔憑きが発現した肉塊を見つけ魔力実験を施した所、何と悪魔憑きが治り肉塊がエルフの美少女に変化。シドは「恩を返したい」と言い出したエルフを納得させるためアルファと名づけ自身の配下とし、「御伽話に登場する魔人ディアボロスの復活を狙うディアボロス教団を潰す！」とでっちあげの設定を語って陰の組織シャドウガーデンを設立する。
ところが、シドが単なる妄想で語った筈の話の一連は“嘘から出た実”であり、何と魔人ディアボロスや教団は本当に存在していた。こうしてシドことシャドウ自身は事態を把握しないまま、シャドウガーデンはディアボロス教団との戦いに身を投じていく事となる。
声の項はテレビアニメ版における声優。
2021年2月にテレビアニメ化が発表され、第1期は2022年10月から2023年2月まで、AT-Xほかにて放送された。
第1期第1話では「小説家になろう」で「書籍発売記念閑話」として公開され、後に書籍版4巻に付章として収録された主人公シドの転生する前のエピソード「彼の名は影野ミノル」をプロローグとしてアニメ化している。アニメ企画当時は原作4巻は未刊行だったが、監督の中西和也は「この作品の一番の特徴を説明するのに一番判り易い話だった」と語っている。第2話からは原作1巻と2巻の範囲がアニメ化されている。
原作と同様に、アニメでも魔力と魔剣士が存在する。だが、原作での転生先は中世ヨーロッパ風の世界だったのに対し、アニメでは蒸気機関車や銃器など近代に近いテクノロジーレベルで描かれている。また、約1000年前には電気が存在していた模様で、科学技術が発達した施設も存在している。オープニング映像ではそれをより推し進め「もし現代世界にシャドウガーデンがいたら」「本編とは真逆の白を基調としたスーツを身にまとうアルファ達」「青空の下でビルの間を飛翔し敵と戦うシャドウガーデン」という本編ではありえないif（もしも）の世界観を描いている。
第2期は2023年2月に制作決定が発表され、同年10月から12月まで放送された。原作3巻および4巻の前半（三章までのオリアナ王国編）のアニメ化。
スピンオフショートアニメ『かげじつ！』がテレビアニメ第4話本編終了よりYouTubeなどで配信された。AT-Xのみ14話から放送。2023年10月5日からは『かげじつ！せかんど』が配信された。
2023年10月31日にYouTube KADOKAWAanimeチャンネルで、『ぷれぷれぷれあです』×『かげじつ!』コラボアニメが配信された。本作と『オーバーロード』とのコラボアニメ。
『ラジオでも陰の実力者になりたくて！』が音泉にて2022年10月11日より隔週火曜日に配信中。パーソナリティはシド・カゲノー / シャドウ役の山下誠一郎が担当する。
2023年12月21日、『劇場版 陰の実力者になりたくて！ 残響編』の制作が決定した。
KADOKAWAとAimingがスマートフォンおよびPC用のオンラインゲーム『陰の実力者になりたくて！マスターオブガーデン』を2022年11月29日から配信開始。また、CRUNCHYROLL GAMESと英語版パブリッシングに関する業務提携を行い、全世界165か国を対象に配信。略称は「カゲマス」。AndApp版が2023年11月30日にプラットフォームに加わった。
繁体中国語版が台湾、香港とマカオにて、2023年10月5日より配信開始。発売元は台湾のソフトスター・エンタテイメント（星宇互娛）。
kancoが作画を担当するコミカライズ『陰の実力者になりたくて！マスターオブガーデン〜七陰列伝〜』が『コンプエース コミックコネクト』にて2024年5月から連載中。