davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Nordmørsmusea

Nordmørsmusea (NMAS), tidligere Nordmøre Museum, er regionmuseum for den nordmørske kulturarven, med hovedkontor i Kristiansund og lokalmuseer i åtte kommuner. Museet er en del av det nasjonale museumsnettverket, og har både kultur- og naturhistoriske samlinger. Nordmørsmusea skal flytte inn i Normoria - kulturhuset i Kristiansund sommeren 2025 sammen med Operaen i Kristiansund, Kristiansund bibliotek og Kristiansund kulturskole. Direktør er Eigunn Stav Sætre, som tiltrådte stillingen 1. mai 2022.
Museet ble etablert under navnet Kristiansund Museum i 1894, og hovedbygningen fra starten av var en utstillingspaviljong fra den store fiskeriutstillingen som ble arrangert i 1892. Wilhelm Lund var en engasjert ung museumsmann som i samarbeid med museumsgründeren Anders Sandvig på Lillehammer la planer for et stort kulturhistorisk friluftsmuseum i Kristiansund. Almskårstua, en av de siste autentiske røykovnstuene fra Nordmøre, ble flyttet til Kristiansund. Museet sikret seg også et stabbur, før man konstaterte at været i Kristiansund ikke egnet seg til et vanlig friluftsmuseum med tilflyttede bygninger.
Kristiansund Museum ble hardt rammet da byen med sin gamle trehusbebyggelse ble bombet av tyske fly i april 1940. Museet mistet mesteparten av sine samlinger da paviljongen brant ned.
I 1960-årene ble det lille friluftsmuseet flyttet til Dalen gård, et gårdstun i byens utkant som man anså som verneverdig. I 1965 kunne museet åpne sin nye brannsikre murbygning i Knudtzondalen i byens utkant. Fra 1980 satset museet på bygningsvern ved Vågen, der museets avdeling i Kristiansund nå profilerer seg gjennom Norsk klippfiskmuseum og Mellemværftet.
Kristin Søhoel

Kristin Søhoel (født 23. november 1955 i Oslo) er en norsk dramatiker.
Søhoel er utdannet musikkbarnehagepedagog fra Østlandets Musikkonservatorium 1972, og var elev hos Odd Nerdrum 1972-77, senere hos Per Ung og Knut Rose.
Hun debuterte som dramatiker i 1983 med oppsetningen av skuespillet 7 søstre på Oslo Nye Teater, utgitt av Aschehoug samme år. To år senere kom ungdomsstykket Hevnen på samme scene. Deretter har hun skrevet skuespill for Den Nationale Scene, Riksteatret, Radioteatret og forskjellige utescener, som Festningsspillet på Kongsvinger og Maria og de tre skrinene. (Åros kirke og Maihaugen) Senere har hun skrevet flere spill for diverse arenaer.
Kristin Søhoel var leder av Norske Dramatikeres Forbund 1984-87, og 1990-92.
Sveinulv Jarnæs

Sveinulv Jarnæs (født 8. desember 1919 i Mosjøen, død 20. mai 1953 i samme sted) var en norsk dikter fra Mosjøen. Han skrev dikt, prologer og revyviser. Mest kjent er han for sangen «Nordlandsnetter» som ble tonesett av Bjarne Moe, og framført av Jens Book-Jenssen som ble en nasjonal slager i 1953/53. Samarbeidet med Jens Book-Jensen førte også med seg sangene 'April' og 'De skal seile'.
Nordlandsnetter ble også bl.a. framført på engelsk av Al Bishop (Deep River Boys) under navnet Fire of Midnight.
Jarnæs var født i Mosjøen og var den yngste i en søskenflokk på fem. Hans far, Hans, kom fra Sykkylven på Sunnmøre og reiste nordover sammen med broren Johannes for å søke lykken.
Faren giftet seg med Signe Emelie og sammen fikk de fem barn. Fire av barna ble født på Grønøy, i Meløy kommune, der Hans drev ekspedisjonen. Familien flyttet så til Mosjøen der Hans ble disponent på Mosjøen Margarinfabrikk, og her i Mosjøen ble Sveinulv født.
Her vokste Jarnæs opp og etter endt skolegang arbeidet han på jernbanens kontor på Lillehammer, der klimaet var bedre for astmaen som han slet med og som senere skulle ta hans liv. Lengselen til Mosjøen ble imidlertid for stor og han reiste hjem, hvor han begynte på jernbanens hovedkontor. Han giftet seg med Valborg, som han hadde truffet i studietiden i Trondheim.
Han etterlot seg Valborg, og deres to barn Signe Elisabeth (1945) og Svein (1949). Som et ledd i markeringen av Mosjøen bys 125 års-jubileum våren 2000, ble det innspilt en CD (Nordlandsnatt) med tekster av Sveinulv Jarnæs og musikk av lokale komponister.
Under Galleria Kunstfestival 2012 ble byste av Sveinulv Jarnæs avduket i Mosjøen kulturhus.
Sykehus

Sykehus, i tidligere tider også kalt hospital (av lat. hospitale=gjestevennlig) og spitall, er en fellesbetegnelse for en institusjoner hvor det ytes medisinsk hjelp. Et sykehus kan bestå av ulike avdelinger og/eller bygninger.
I vår del av verden er som oftest somatiske og psykiatriske sykehus adskilt. Universitetssykehus er knyttet til et medisinsk fakultet med forskning og utdanning.
I Norge var det i eldre tider kirken som tok seg av fattige og syke. Mat og husly ble gitt i bygninger kalt spitall, som er et ord avledet fra det latinske begrepet hospitale. Ved reformasjonen tok blant annet skolene over driften av hospitalene, som var delt inn som fattighus, hus for spedalske, og datidens sykestuer og egentlige sykehus. Den moderne utviklingen av sykehusvesenet begynte imidlertid først et stykke utpå 1700-tallet.
I Norge eier staten alle offentlige sykehus, gjennom ett av fire regionale helseforetak. I det offentlige helsevesenet skilte man tidligere mellom regionssykehus og sentralsykehus, men disse begrepene gikk ut av bruk i 2002. Lokalsykehus betegner sykehus som gir grunnleggende tjenester til befolkningen i et avgrenset område.
Oslo universitetssykehus (OUS) er Norges og Europas største sykehus. Alle norske regionsykehus er universitetssykehus. Noen, eksempelvis Rikshospitalet (OUS), Radiumhospitalet (OUS) og Haukeland Universitetssykehus, har nasjonale funksjoner. I tillegg finnes en rekke private sykehus, som også i utstrakt grad har avtaler med de regionale helseforetak om refusjoner for medisinsk behandling. Ordningen «fritt sykehusvalg» gjør at pasienter i dag fritt kan velge å la seg undersøke og behandle ved ethvert lokalsykehus eller privat sykehus med avtale.
Oslo Hospital

Oslo Hospital, adresse Ekebergveien 1, ligger oppunder Ekebergskrenten i Gamlebyen i Oslo og var landets eldste psykiatriske sykehus inntil det ble nedlagt våren 2018. Oslo Hospital inkluderer et større kompleks av eldre og yngre verneverdige bygninger, blant annet Norges eldste hospitalbygg: Gråsteinsbygningen, og sognekirka for Gamlebyen og Ekebergskrenten: Gamlebyen kirke, tidligere kjent som Oslo hospitals kirke. Eiendommen er på 10,3 dekar og grenser mot Ekebergveien i nord, Konows gate i sør, Oslo gate i vest og borettslaget Klosterhagen i øst.
Dagens bygninger er delvis reist på ruinene av det gamle fransiskanske klosteret som ble etablert rundt 1290 etter invitasjon fra Hertug Håkon. Fransiskanerklosteret i Oslo representerte tidlig bybebyggelse i stein og tegl på sørøstsida av Alna og var direkte tilknytta byens navle gjennom middelalderens Geitabru, brua som ved flere anledninger er omtalt i den norrøne sagalitteraturen og som bandt sammen vestre og østre del av Oslos første bygate, Clemensalmenningen.
Sykehusdriften skriver seg fra fransiskanernes virke: Gråbrødremunkene drev et målretta omsorgsarbeid for spedalske og andre av byens svakeste. Ved reformasjonen ble kloster og omsorgsarbeid lagt under danskekongen. I 1538 ble det etablert et slags alders- og sykehjem. Etter brannen i 1567 ble det oppført en ny bygning i 1581. I 1737 ble Gråsteinsbygningen reist ved hjelp av flere ulike steintyper tilgjengelig gjennom Ekebergs rikt sammensatte geologi, blant annet kalkstein, leirskifer og gneis.
Fra 1736, da Birthe Jonsdatter ble benådet av kongen i København for drapet på sitt nyfødte barn, har sykehuset vært et psykiatrisk sykehus. I 1777 ble det oppført et såkalt «Dollhus for afsindige». Dette ble revet i 1938 og dagens bygning ble reist, tegnet av arkitekt Wilhelm K. Essendrop. Sykehusdriften ble i 1997 overtatt av Oslo Hospital Psykiatrisk Sykehus AS, som er registrert som aksjeselskap under bransjen «institusjoner for voksenpsykiatri». I 2010 overtok Lovisenberg Diakonale Sykehus aksjeselskapet.
Sykehuset ble avviklet våren 2018. Stiftelsen Oslo Hospital har i 2019 lansert planer om Kirkens Hus på området.
Oslo hospital er et kulturminne og har nummer 86168 i Riksantikvarens kulturminnebase.
Lillehammer videregående skole

Lillehammer videregående skole er en fylkeskommunal videregående skole i Lillehammer kommune i Innlandet. Skolen ble åpnet i 1849 og ligger midt i Lillehammer sentrum. Med sine ca 700 elever og 70 lærere, utgjør dette Lillehammers største skole. Skolen tilbyr studiespesialiserende utdanningsprogram studiespesialisering og kunst, design og arkitektur. Skolen har tilbud om de fleste programfag innenfor realfag, samfunnsfag, idrett (toppidrett fotball og breddeidrett), språk og økonomi. På skolen finner vi også linjene restaurant og matfag, Informasjonsteknologi og medieproduksjon, og salg, service og reiseliv.
Da skolen ble åpnet i 1849 holdt den til i Kjølstadgården, og het Lillehammer Middel og Realskole. Navnet ble endret til Lillehammer Lærde- og Realskole i 1854, og i 1858 etablerte skolen seg i nytt bygg midt i byen - dagens skole. Fra 1869 het den Lillehammer offentlige Skole for den høyere Allmenutdannelse.
Fra 1900 var navnet Lillehammer kommunale høyere Allmenskole, og fra 1950 Lillehammer interkommunale høyere Allmenskole. Fra 1964 til 1976 var navnet Lillehammer Gymnas, før skolen fikk dagens navn Lillehammer videregående skole. Som navneendringene viser har skolen opp gjennom historien vært kommunal, statlig, interkommunal og fylkeskommunal.
Fra 1. januar 2016 består Lillehammer videregående skole av to sidestilte avdelinger, sør og nord (tidligere Vargstad videregående skole). Sør-avdelingen utgjør sammen med Vinstra videregående skole de to eldste studieforberedende utdanningsinstitusjonene i Gudbrandsdalen.
Finn Skårderud

Finn Skårderud (født 1956) er en norsk tidligere psykiater, forfatter og professor. Han ble fratatt autorisasjonen som lege og psykiater av Statens helsetilsyn 30. november 2023. I 2024 vedtok Skårderud forelegg for bedrageri.
Skårderud er oppvokst i Østerdalen: i Rendalen, Rena i Åmot og Elverum; og er utdannet lege (1982) ved Universitetet i Oslo. Han har spesialistutdanning innen psykiatri og er ekspert på spiseforstyrrelser. Skårderud var tidligere privatpraktiserende psykoterapeut og psykiater for toppidrettsutøvere for Norges olympiske komité.
Skårderud etablerte sammen med psykiatriprofessor Sigmund Karterud Institutt for mentalisering. I 2014 var han en av stifterne av den ideelle stiftelsen Institutt for spiseforstyrrelser. Det nye instituttet, med navnet Villa Sult, er en rammeorganisasjon for flere virksomheter: behandling, forskning, undervisning og utdannelse. Utover dette har stiftelsen en ambisjon om å være i dialog med blant annet miljøer for kunst og kulturformidling. Skårderud måtte slutte i Villa Sult i november 2023.
Han var også engasjert i tverrfaglige tilnærminger til psykisk helse med vekt på å lese psykopatologiske fenomener ut fra både humanistiske, kulturelle, estetiske og medisinske tilnærminger. Han skrev regelmessig for den norske avisen Aftenposten og noe for den danske avisen Dagbladet Information.
Skårderud har skrevet essayer om film, litteratur og kunst. Han hadde sitt gjennombrudd overfor et bredere publikum med essaysamlingen Uro – en reise i det moderne selvet (1998). Blant andre av hans egne bøker er Federico Fellini (1999/2020), Sterk/svak. Håndboken om spiseforstyrrelser (2000) og Andre reiser (2004). Han har alene og sammen med andre skrevet om lag 20 bøker. Sammen med Øystein Lønn har han skrevet skuespillet Quisling. Undersøkelsen, som hadde urpremiere på Nationaltheatret og Teater Ibsen i 2005.
Skårderuds autorisasjon som lege og psykiater ble tilbakekalt av Statens helsetilsyn i 2023, etter flere tilsynssaker om hans utøvelse av yrket. Helsetilsynet konkluderte med at Skårderud er «uegnet til å utøve sitt yrke forsvarlig, på bakgrunn av vedvarende faglig svikt, manglende rolleforståelse og mangelfull journalføring».
Busmoen

Busmoen er en bydel vest i Lillehammer. Bydelen strekker seg fra sentrum, (Kirkegata) ned mot Lågendeltaet. På Busmoen lå den tidligere fabrikken til Døla-is og ostehøvelfabrikken til Thor Bjørklund & Sønner.
I dag finnes blant annet klatre- og rehabiliteringssenteret Tyrilisenteret og Fabrikken her. Sistnevnte huser cirka 30 virksomheter innen kunst og kultur. Her ligger også Lurhaugen, et grustak fra gammelt av som i dag er en grusslette som blant annet brukes av sirkus som besøker byen på turné.
Norges Olympiske Museum

Norges Olympiske Museum er et museum på Lillehammer, som tar for seg historien om de olympiske leker både i antikken og i moderne tid, med størst fokus på vinterlekene i Oslo i 1952 og Lillehammer i 1994. Olympiske høydepunkt presenteres gjennom interaktive installasjoner, multimedia-presentasjoner og historier knyttet til originale gjenstander. I tillegg til den faste utstillingen viser også museet temporære utstillinger med tema knyttet til idrettshistorie og sport. Paralympics og Ungdoms-OL har egne seksjoner i museet.
Museet holder til på Maihaugen og er en del av Stiftelsen Lillehammer museum.
Norges Olympiske Museum ble opprettet 10. mai 1995 av Norges Idrettsforbund, Lillehammer kommune, Oppland fylkeskommune, Maihaugen, Olympia Utvikling og Troll Park. Museet ble offisielt åpnet av Kong Harald og Dronning Sonja den 27. november 1997 i Håkons Hall i Olympiaparken på Lillehammer. Museet ble flyttet til sin nåværende plassering på Maihaugen i 2016.
Museet var opprinnelig organisert som en privat stiftelse. I 2006 ble museet konsolidert med Maihaugen som innebar at Maihaugen fikk driftsansvar for museet og arbeidsgiveransvar for de ansatte. I forbindelse med konsolideringen endret stiftelsen navn til Norges Olympiske Samlinger med styrerepresentanter fra Lillehammer kommune, Oppland fylkeskommune og Norges Idrettsforbund og Olympiske komité.
Museet markedsføres fremdeles under navnet Norges Olympiske Museum.
Smestad ungdomsskole

Smestad ungdomsskole er en av tre ungdomsskoler i Lillehammer. Skolen ligger på Smestadmoen, nord i Lillehammer. Smestad ungdomsskole har per 2025 ca. 300 elever og ca. 40 ansatte. Smestad ungdomsskole ble bygd i 1968. Elevene kommer fra Jørstadmoen og Nordre Ål. Skolen drifter Sundgården, som ligger idyllisk til ved Lågen.
Kulturhuset Banken

Kulturhuset Banken på Lillehammer ble oppført i 1895 som lokale for Lillehammer Sparebank. Arkitekt var Ove Ekman, og bygningen er inspirert av italiensk renessanse. Bygningen inneholdt også festivitetslokale for Lillehammer by og fungerte blant annet som rettslokale under landssvikoppgjøret etter andre verdenskrig. Bygningen er i kommunal eie og forfalt lenge, men ble pusset opp i forbindelse med Vinter-OL 1994 etter planer utarbeidet av arkitekt Willy Sveen.
Kulturhuset Banken har en konsertsal og flere mindre saler som benyttes til kulturformål, samt leies ut til private sammenkomster og i bygningens første etasje er en restaurant situert. Videre har Lillehammer kulturskole tilhold i bygningen.
Den store salen, Festsalen, har takmalerier fra oppførelsestiden utført av teatermaler Wilhelm Krogh. I den mindre salen, Holbøsalen, er det nå montert veggmalerier utført av Kristen Holbø. De var opprinnelig utført for Einar Lunde i 1912–17, og prydet spiesestuen i Lundegården. Motivene er hentet fra Sigurd Favnesbane og Villemann og Magnhild. I Kafè Bankens lille sal henger malerier utført av Rudolf Thygesen. De var opprinnelig laget til spisesalen på Victoria hotell på Lillehammer i 1924.
Konsertsalen ble brukt som TV-studio i forbindelse med NRKs underholdningstilbud under Vinter-OL 1994.
Svein Strand

Svein Strand (født 27. juni 1934 i Porsgrunn, død 18. desember 2020) var en norsk maler og grafiker. Hans arbeider kan deles inn i tre faser: en forsøksperiode fram til 1970 - hvor de tidlige antimodernistiske markeringene ble lagt merke til, noen år med systematisk formalisme 1970–1974, og «en gradvis djervere subjektivisme etter 1974–1975». Han har blitt beskrevet som en «intimist».
Strand var utdannet fra Statens Håndverks- og Kunstindustriskole (SHKS) og Statens kunstakademi. På Statens kunstakademi hadde han Alexander Schultz og Aage Storstein som professorer. Han samarbeidet også med den eldre kollegaen Sigurd Danifer.
Svein Strand debuterte på UKS vårutstilling i 1958. Da han i 1963 deltok i gruppeutstillingen «Sekskanten» sammen med Eilif Amundsen, Niclas Gulbrandsen, Johannes Vinjum, Frans Widerberg og Finn Schmidt-Melbye, ble utstillingen oppfattet som en antimodernistisk manifestasjon.
Strand hadde flere lengre utenlandsopphold ved Middelhavet. Det begynte med malerøktene i den provencalske landsbyen Mougins, hvor Picasso hadde vært aktiv. Derfra stammer de delvis kubistisk strukturerte «Maleren og motivet I/ II» (1972 – 73). Maleriet «Bord og speil» fra 1970 ble det første innkjøpet til Nasjonalgalleriet i 1973.
Strand er innkjøpt av Nasjonalgalleriet, Riksgalleriet, KODE (Bergen Billedgalleri), Oslo Bymuseum, Trøndelag Kunstgalleri, Oslo kommunes kunstsamlinger, Norsk kulturråd, Kongsberg kommune, Norges Bank, Den norske Bank, Nordea, Norsk Hydro.
Han hadde sine første separatutstilling i UKS i 1966 og i Kunstnerforbundet i 1967. Han var festspillutstiller ved Festspillene i Bergen 1981, sto bak hovedmaleriet i vielsessalen i Oslo tinghus (1984), og en utsmykning i Fellesbanken, Oslo. Grafikkverket «Olympia» fra 1975 ble i 2003 gjengitt på et norsk frimerke, jfr Liste over kunstverk på norske frimerker.
Jarl Goli

Jarl Einar Goli (født 1957) er en norsk skuespiller, TV-personlighet og kunstmaler. Han ble kjent gjennom barne-TV-serien Portveien 2. Goli ble kåret til «Årets TV-navn» av ukebladet Se og Hør i 1985 for denne rollen.
Han begynte å male profesjonelt ved Museo Delso i desember 2017. Siden 2018 har han hatt flere separat- og kollektivutstillinger i Spania, Norge, Italia, USA (New York) og Tyskland.
Jarl Goli er utdannet skuespiller ved Statens Teaterhøgskole og startet skuespillerkarrieren ved Den Nationale Scene i Bergen.
Goli var i perioder ansatt i NRK, TVNorge, og han var programsjef i TV3. Videre har han vært kultursjef i Ullensaker kommune og nyhetsjournalist i NRK Oppland.
Jarl Goli har vært programleder i en rekke TV- og radioprogrammer:
Goli debuterte på spillefilm i 1984 og medvirket etter det i blant annet:
Annet:
Jarl Goli har vært engasjert i teater og blant annet produsert barnemusikalen «Rock'n Roll i Oslo». I tillegg har han selv medvirket i følgende oppsetninger:
Jarl Goli har vært initiativtaker til en rekke frivillighetsprosjekter, blant annet Fredsnatt i Tønsberg domkirke og Operasjon Varm Vinter i Lillehammer i 1998 hvor han samarbeidet med Norges Røde Kors. Han er medlem av Den norske frimurerorden.
Jarl Goli har arbeidet med gruppebygging og kommunikasjon ved å holde motivasjonsforedrag.
Nils Ohlsen

Nils Ohlsen (born 1967 in Oldenburg, Germany), is director of the Lillehammer Art Museum since 2018. From 2010 to 2018 he worked as the director of old masters and modern art at the National Museum of Art, Architecture and Design in Oslo since 2010. Before that he worked as curator at the Kunsthalle Emden, from 2006 as scientific director. He studied art history, classical archaeology and prehistory, as well as multimedia design, in Berlin and Stockholm, also working as an archaeologist in 1996/97. In 1993 he obtained a magister artium degree at the Freie Universität Berlin with a thesis on Max Beckmann, before completing his PhD in 1997 at the same university with a dissertation on Scandinavian interior painting in the late 19th and early 20th centuries.
He has organized and written essays for many exhibitions and publications on art from romanticism until today, including ones on The nude in 20th-century art (2002), Garden Eden. The garden in art since 1900 (2007), Realism, Adventure Reality (2010), Between Film and Art - Storyboards from Hitchcock to Spielberg (2011) and Edvard Munch 1863-1944 (2013, co-curator). He is considered among the leading Munch scholars.
Васил Спасов (ВМОК)

Васил Спасов Спасов е български военен и революционер, активист на Върховния македоно-одрински комитет.
Васил Спасов е роден на 24 декември 1868 година в град Кюстендил, тогава в Османската империя. Влиза в армията на Княжество България и към 1895 година е подпоручик от 2-ри резервен полк. Същата година участва в Четническата акция на ВМОК.
Соня Пенкова

Соня Борисова Пенкова е български историк, директор на Националния военноисторически музей (НВИМ) от 2010 г.
Завършва история в Софийския университет „Св. Климент Охридски“ и „Финанси“ във Великотърновския университет „Св. св. Кирил и Методий“. Има образователна и научна степен „доктор“ по научна специалност „История на България“.
Автор е на публикации в областта на военната история, музеологията и фалеристиката. Хоноруван преподавател по музеоложки специалности в Университета по библиотекознание и информационни технологии в София.
Учредител на Национално движение „Българско наследство“, член на Управителния съвет на Фондация „Инициатива за евроатлантическо образование“ и член на Българския националния комитет на ИКОМ към ЮНЕСКО.
Петко Йотов

Петко Петков Йотов е български офицер (полковник), военен историк и дългогодишен директор на Националния военноисторически музей в София (1989 – 2009)
Роден е на 2 септември 1947 година в гр. Плевен, но е израснал в село Славщица, Тетевенско, откъдето са и родителите му.
През 1969 г. завършва Военното училище във Велико Търново като мотострелковак и Военната академия „Г. С. Раковски“ през 1976 г. Защитил е кандидатска (1987) и докторска дисертация.
Бил е строеви командир. Преподавател е 13 години по военна история във Военновъздушното училище в Долна Митрополия и във Военна академия „Г. С. Раковски“ в София. От 1989 г. е началник на Националния военноисторически музей.
Умира на 1 декември 2009 г., като ден по-рано е приет във Военномедицинска академия след влошаване на състоянието му. Малко преди това е преживял тежка операция и е бил подложен на химиотерапия.
Известен със своята словоохотливост, безусловно брани честта на българската армия. Хобито му е да ремонтира и колекционира часовници. Има колекция от хладни оръжия (ножове и щикове). През 2017 г. излиза от печат книгата му „Китка здравец“.
Женен е, има 2 дъщери, 3 внучки и един внук, кръстен на негово име Петко.
През зимата и ранната пролет на 2008 година от т. нар. отбранителна линия „Крали Марко“ по границата с Турция са изкопани 83 останки от немски танкове от Втората световна война и са пренесени в т.нар. „Пионерски казарми“ в гр. Ямбол. По предложение на няколко последователно работили експертни комисии от извадените от укрепената линия общо над 80 броя техника на НВИМ са предложени 17 представителни образци.
На 6 май 2009 година Петко Йотов дава интервю пред Информационна агенция „Фокус“, в което заявява, че „това наистина са жалки, тъжни отпадъци“, от които „не може да се сглоби един пълен експонат“. Изявлението на Йотов от 6 май е отхвърлено категорично от членовете на експертните комисии, понеже „има отделни единици техника, които са в по-добро състояние от тези, намиращи се в НВИМ“, танковете са „експонати с изключително значение за историята на Българската армия“, между които има „уникални образци техника, с които не разполага нито един музей в България, а в световен мащаб са запазени единични екземпляри“, а твърденията на Йотов за лошото им състояние са окачествени като направени по „изключително некомпетентен начин“.
Димитър Манчев (ВМОК)

Димитър Петров Манчев е български военен и революционер, активист на Върховния македоно-одрински комитет.
Димитър Манчев е роден на 12 май 1869 година в град Татар Пазарджик, тогава в Османската империя. Влиза в армията на Княжество България и към 1895 година е подпоручик от 8-и пехотен полк. Същата година участва в Четническата акция на ВМОК. Между 1899 и 1902 година участва в ръководството на Пловдивското македоно-одринско дружество.
Черковна (улица в София)

„Черковна“ е улица в София.
Преминава през жк „Сухата река“ и кв. „Подуене“. Северният край на улицата е в непосредствена близост до кв. „Хаджи Димитър“. Улицата е кръстена така вероятно заради църквата Св. Богородица разположена на нея в северния ѝ край. Ул. „Черковна“ се разпростира от север при бул. „Владимир Вазов“ в близост до моста „Чавдар“ до бул. „Ситняково“ на юг. Пресича се с някои основни пътища в София като бул. „Данаил Николаев“, ул. „Оборище“ и бул. „Мадрид“.
На улица „Черковна“ или в нейния район са разположени следните обекти:
Автобус № 120.
Стефан Петров (художник)

Стефан Стоянов Петров е български художник.
Роден е на 22 октомври 1891 г. в Шумен, в семейство на военен. Средното си образование завършва в Русенската гимназия, а през 1918 г. завършва Художествено-индустриалното училище в София (сега Художествена академия). Негови преподаватели са Жеко Спиридонов, Иван Мърквичка, Стефан Иванов и др.
След дипломирането си работи в Държавна печатница – София, Военно-картографически институт, Дирекция на пощите, и като декоратор в Народния театър. Завръща се в Шумен и работи като учител в Първа Нанчова прогимназия, Занаятчийското и Техническото училище. Учителската професия не го влече и става художник на свободна практика. Той е един от основателите на Дружеството на севернобългарските художници през 30-те години на XX век и е член на СБХ.
Оставя стотици картини изобразяващи старите сгради в Шумен. Прави редица самостоятелни изложби – 1943 г., 1966 г. 1968 г. , 1974 г. 1986 г., 1990 г. През 1991 г. е направена изложба по случай 100-годишнината му.
Редица галерии и институции притежават негови творби – Национална художествена галерия – 5 бр., Национален военноисторически музей, София – 3, Исторически музей – Шумен – 39, Хотел „Шумен“ – 14, училище „Тр. Симеонов“, Шумен – 5 бр. и много други обществени институции. Частни притежания в чужбина – Италия, Германия, Русия, Турция, Гърция.
Стефан Петров умира при нещастен случай на 27 декември 1991 г. в Шумен.
Осталгия

Осталгия (на немски: Ostalgie) е немско название за носталгията по живота в Източна Германия. Осталгия е съчетание от немските думи за „Изток“ (Ost) и „Носталгия“ (Nostalgie).
След обединението на Германия всички източоногермански продукти изчезват от пазара и са заменени от западни продукти. След време много граждани на бившата ГДР започват да изпитват носталгия по ежедневието и културата, съществували в предишния строй.
Днес в Германия има няколко компании, занимаващи се с производството на типични за бившата Източна Германия продукти. Продават се DVD-носители и видеокасети с телевизионни новини и държавни телевизии, произвеждат се в малки количества Трабанти и Вартбурги и различни видове хранителни стоки от времето на социализма.
Георги Калпакчиев

Георги Маринов Калпакчиев е български офицер, доцент, генерал-майор.
Роден е на 22 ноември 1928 г. във великотърновското село Михалци. Основно образование завършва в родното си село, а средно през 1946 г. в държавната мъжка гимназия в Търново и Михалската реална смесена гимназия. След това става учител в село Крочмар. В периода 1947 – 1950 г. учи в Народното военно училище „Васил Левски“, специалност „Свързочни войски“. След завършването е назначен за командир на взвод в свързочната юнкерска рота на специалната дружина на Военното училище. При основаването на Народното военно свързочно училище Калпакчиев участва в неговото създаване. Там е назначен за командир на взвод курсанти в състава на Свързочния батальон. От 1952 до 1953 г. учи в първия випуск на Военно-техническата академия в София. След това е определен за аспирант. През януари 1957 г. защитава дисертация на тема „Организация, оборудване и преместване на свързочни възли в настъпателната операция в условията на използване на атомно оръжие“. През юни 1957 г. получава научната степен доктор (тогава кандидат на военните науки), която се явява първа в Свързочни войски на България. През февруари 1957 г. е назначен за началник на свръзките на трета планинска стрелкова дивизия в Благоевград. От 1958 г. става преподавател по „Организация на свръзките“ във Военната академия в София. В периода 1958 – 1968 г. работи в катедра „Свързочни войски“ и катедра „Военна кибернетика“ (1968 – 1970). Учи във Военната академия по свръзките „Будьони“ бойно използване на електронноизчислителните машини. От 1970 г. е старши помощник в Управление за бойното използване на изчислителната техника. От есента на 1970 г. до есента на 1972 г. учи в Академията на Генералния щаб на въоръжените сили на СССР. След завръщането си е назначен за началник-щаб на Управление „Свързочни войски“ на Генералния щаб. От 1973 г. при създаването на Командване Сухопътни войски е назначен за началник на Свързочното управление на командването. От октомври 1975 до септември 1987 г. е началник на Управление „Свързочни войски“ и началник на Свързочните войски на България. От 1978 г. е генерал-майор. Бил е член на Специализирания научен съвет по военни науки. От 1987 до 1991 г. е началник на III специален факултет на Военната академия в София. В периода 1995 – 1999 г. е кмет на родното си село Михалци. От 2000 до 2003 г. е общински съветник.
Къща музей на Филип Тотю, Две могили

Къщата музей на Филип Тотю в град Две могили, област Русе, е посветена на видния деец на българското националноосвободителното движение. Другата къща музей в негова чест е родният дом на войводата в махала Гърците на село Вонеща вода, област Велико Търново. Тя е реставрирана и превърната в музей през 1978 година.
В къщата в Две могили Филип Тотю прекарва последните години от живота си, след като се завръща в България след шестгодишен престой в румънски затвор.
През 1895 година, на 65-годишна възраст, се жени за Велика. Няколко години двамата живеят под наем заедно с приятеля си Райко Воденичаров, докато в бащиния двор на Велика строят хубава за времето балканска къща. Войводата почива през 22 март 1907 година и е погребан в двора на църквата „Света Троица“.
През 1974 година къщата в Две могили е обявена за исторически културен паметник от национално значение (Държавен вестник, бр. 35/1974 г.)
През 1980 година къщата е превърната в музей в памет на 150-годишнината от рождението на Филип Тотю и 1300-годишнината от създаването на българската държава.
В отделна стая е подредена експозиция с лични вещи на Филип Тотю: часовник, бастун, пушка, знаме на четата и снимки и документи за живота и дейността му. В другите 3 стаи е направена възстановка на интериора на стара балканска къща с оригинални вещи от времето, когато войводата е живял.
Vintage Grill & Car Museum

Vintage Grill & Car Museum is a car museum and restaurant in Weatherford, Texas. It is located at 202 Fort Worth Highway, where it occupies a build from the 1930s that previously housed the McDavid Oldsmobile car dealership and a gas station.
The museum features 11 cars. Its collection includes a 1930 Buick, a 1940 LaSalle, a 1948 Studebaker sheriff patrol car, a 1948 Lincoln and a 1964 Lincoln Continental owned by President Lyndon B. Johnson, a 1975 Trabant, a 1979 Jeep CJ-7 (featuring six-wheel drive), a 1988 Jeep Grand Wagoneer-Dodge Durango hybrid, and a 1997 Pontiac G8 concept car. On display are cars featured in the films The Godfather and Pearl Harbor.
The restaurant bills itself as serving "farm-to-table southern style cuisine", and it sources its produce from the local Weatherford Farmers Market.
Vintage Grill & Car Museum founder Tom Moncrief, an oilman from Fort Worth, was made to create a combination car museum and restaurant after visiting one in Sydney, Australia, while on his honeymoon in 1988. After originally planning to open a 1950s-themed museum in Fort Worth, Moncrief took a suggestion to open it instead in an old service station, purchasing one in Weatherford for the purpose.
The current museum's buildings were built around 1919; by 1921, when the Bankhead Highway arrived in Weatherford, the lot included a 50-car garage, an auto sales and office building, gas pumps, and a repair shop. Before being repurposed as a car museum and restaurant, the property's former gas station also served as Weatherford's Greyhound bus station.
The establishment opened to the public in early 2015.
On August 4, 2016, the companion Vintage Car Museum and Event Center opened one block west of Vintage Grill & Car Museum, at 100 Fort Worth Highway. The Museum and Event Center is located in the 13,000-square-foot (1,200 m) Hobson Building, which allows Moncrief to display more of his car collections, which are curated by Shana Akins. The Event Center walls are the original 1886 rock walls from when the building was a livery stable. It can accommodate over 200 people.
Media related to Vintage Grill & Car Museum at Wikimedia Commons
Баянзаг

Баянзаг (Өөр нэр нь Улаан Эрэг) — Өмнөговь аймгийн Булган сумаас. зүүн тийш Арц богд уулсын. дагуух Говийн уулархаг бүст хамаарах уудам хөндийд орших шаварлаг хурдас бүхий газар. Палеонтологийн ховор олдворууд олдсон газар гэдгээрээ дэлхий дахинд алдаршсан. Мөн үлэг гүрвэлийн өндөг олноор олдсоноос гадна үлэг гүрвэлийн үүрийг дэлхийд анх удаа чухам эндээс олжээ. Үүнээс гадна велоцираптор болон бусад олон арван сүүн тэжээлтний үлдэгдэл олдсон.
Урдаас хойшоо чиглэлтэй сунаж тогтсон, өргөн нь 5 км, урт нь 8 км орчим. Монголчууд улаан элсэрхэг шаварлаг хөрс хатуурч тогтсон газрыг Цав гэдэг. Арай өндөрлөг газрыг нь Цонж гэдэг. Баянзагийн цонжнуудын өндөр нь 20-50 метр хүртэл байдаг. Тогтоцын хэлбэр дүрсийн байдлаараа нутгийнханд Ширээ шавар., Тэмээ шавар. гэх мэтээр нэрлэгддэг газрууд бий. Заг. модон ойтой учраас Баянзаг гэж нэрлэгдсэн. Заг мод 2 метрээс илүү өндөр ургах нь ховор бөгөөд мөчир нь янз бүрийн байдлаар мурийж тахийж ургадгаараа онцлог. Хамгийн илчтэй мод учраас говийнхон “Ургаа нүүрс” гэж нэрлэдэг
Баянзагийн. орчинд эртний хүмүүс амьдарч байсныг нотлох эд өлгийн зүйл нэлээд олджээ. Судлаачид одоогоос 40 Мянган жилийн өмнө хүмүүс амьдарч байсан гэдгийг тогтоожээ. Мөн Баянзагийн өмнөд хэсгээс 60-80 cая жилийн өмнө амьдарч байсан аварга том үлэг гүрвэлийн яс, өндөг бүтнээрээ олдсон нь дэлхийд шуугийн тарьсан. 1922 онд АНУ.-ийн судлаач Рой Чапмен Эндрюсийн баг анх удаа үлэг гүрвэлийн 10-15 орчим см өндөг олсон. Энэ олдвор нь үлэг гүрвэл өндөг төрүүлдэг гэдгийг хүн төрөлхтөнд мэдүүлсэн анхны баталгаа бүхий олдвор болсон билээ.
Англи хэл дээрх ном зохиолд Flaming Cliffs («Галт хясаа») гэдэг нэр зонхилдог бөгөөд 1920-иод онуудад Америкийн Байгалийн түүхийн музейн зохион байгуулсан Төв Азийн экспедицийг ахлан энд ирсэн палеонтологич Рой Чапмен Эндрюс хадан хясааны тод улбар өнгөөр өгсөн нэр юм. Уг өнгө нь ялангуяа нар жаргах үед онцгой тодордог. Өөрөөр хэлбэл, Баянзагийн улаан шаварлаг хөрс нь оройн наранд асаж буй улаан гал шиг харагддаг учраас энэхүү нэрийг авчээ.
Заг их ургадаг учраас Баянзаг нэрийг авчээ. Мөн нутгийнхан Ширээ шавар, Тэмээн шавар, Улалзах цонж гэхчлэн нэрлэх нь бий бөгөөд Төв Азийн экспедицийнхний баримт материалд Шавар ус гэсэн байдаг.
Монгол улсын нийслэл Улаанбаатар хотоос баруун урагш 550, Өмнөговь аймгийн төв Даланзадгад хотоос баруун хойш 110, Булган сумын төвөөс зүүн тийш 18 километрт, Арц богд уулын хөндийд оршино. 1920-иод онд ирсэн америкчууд Баянзагийн суурин хэмээн нэрийдсэн бөгөөд Төв Азийн III экспедицийн тайланд "...Баянзагийн суурин нь Хятадын Хаалган хотоос баруун хойш 600 километрт, Ховд орох замын дагууд оршино" хэмээн тэмдэглэжээ.
Өмнө нь палеонтологчид овирапторыг протоцератопс зэрэг бусад үлэг гүрвэлийн өндгийг хулгайлж дардаг байсан хэмээн үздэг байжээ. Баянзагаас олдсон өндгийг протоцераптосынх гэж үзсэн нь үнэн хэрэгтээ овирапторынх байв.
Солбицол: 44°08′18.66″N 103°43′40.02″E﻿ / ﻿44.1385167°N 103.7277833°E﻿ / 44.1385167; 103.7277833
Чингисийн хэрмэн цав

Чингисийн хэрмэн цав — Монгол улсын нутагт "Чингисийн далан", "Чингисийн зам", "Чингисийн хэрэм" нэртэй нэлээд хэдэн дурсгал байдгийн нэг нь Хэнтий аймгийн Баян-Адарга сумын хуучин төвийн баруун талаас эхлэн Хуурайн давааг чиглэн, Нарийн хөндийд хүрч, Сайханы араас баруунтайгуур, хөндий даган Сайнцагаан нуурын хойгуур гарч, Норовлин сумын Улзын өндөр дов, Дорнод аймгийн Баяндун сумын нутаг Хэрмийн худаг зэрэг газраар дамжин улмаар Цагаан овоо, Сэргэлэн, Гурван-Загал сумдын нутгаар БНХАУ-ын нутагт ортол хэсэг хэсэг газар тасран үргэлжилсэн шороон хэрэм юм.
Энэ хэрмийн урт нь 500-600 км. Хэрмийн зөв талд буюу урд талд нь харуул хайчны цагдаа цэрэг суудаг байсан бололтой 40x50 м жижиг дөрвөлжин шороон хэрэм олон бий. Жишээ нь: Сайханы хүндийн Талын толгойн өртөөний байсан газраас хойхно буй "Дөрвөлжин буудал", "Улзын өндөр довын энгэрийн хэрэм", Могойн адгийн хэрэм, өгөөмөрийн хэрэм, Дэлгэрэхийн тал, Баян булгийн хэрэм болно. Эдгээр хэрмийн хооронд өдрийн буюу үдийн газар байдаг гэж нутгийнхан хэлэлцдэг. Заримынх нь хоорондын зайг хэмжихэд 8-12 км байв.
Жижиг хэрмийн дотор хүн сууж байсны ул мөр, хог үлдэц юу ч илрээгүй. Харин заримаас ваар савны хагархай олддог. Ийм хэрэм Чингисийн Хэрмэн замын дагуу олон бий гэж нутгийнхан ярилцдаг. Тэр ч байтугай, хоногийн газрын хэрэм нь дөрвөлжин, үдийн газрын хэрэм нь гурвалжин гэлцдэг.
Ийм урт хэрэм, хэрмийн дагуу жижиг хэрэмтэй газар Монголын өмнөд хэсэгт бас бий. Тухайлбал Өмнөговь аймгийн Номгон, Хүрмэн, Баяндалай, Ноён сумдын нутагт Чингисийн далан гэдэг ийм шороон урт хэрэм буй. Энэчилэнгээр энд тэнд байх Чингисийн хэрмэн замыг судлаачид эрт цагийн ямар нэгэн харь аймгийн хил мэт байсан боловуу хэмээн үздэг.
Үүнийг доктор Х.Пэрлээ "Монголын нууц товчоо"-ны 281-р зүйлд тэмдэглэсэн 1228-1241 онд Өгөөдэй хаан нутгийн гөрөөсийг ах дүүгийн нутагт явчих вий гэж харамлан урт хороо барьсан нь түүний дөрвөн буруут үйлийн нэг гэж үзэж байсан тэр "Хуруа, Йурха" мөн гэж бичсэн бол хятадын зарим судлаачид Зүрчидийн Алтай улсын үед, Японы судлаачид Ляо улсын үед он цагийн хувьд хамааруулсан зэрэг зүйл буй боловч даланг энэ хэр эртний судлалын үүднээс нарийвчлан судлаагүй байгаа билээ.
"Хэрмэн замд" холбогдох нэгэн домгийг сийрүүлбэл: "Энэ замыг Чингис хаан засуулсан гэх бөгөөд тэр үед хааны бэр эцэгтээ ил харагдах ёсгүй байжээ. Иймээс Чингис хаан бэрийн хамт алс холыг зорих болсонд ёсыг дагаж Чингисээс бэр нь далдуур явах учиртай байснаас олон мянган хүний хүчээр асар их шороон хэрэм бариулж түүний нэг талаар нь Чингис, нөгөө талаар нь бэр нь явсан" гэдэг.
Говийн махир хуруут гүрвэл

Говийн махир хуруут гүрвэл (Cyrtopodion elongatus) нь нэгэн зүйлийн геккон гүрвэл юм.
Биеийн нийт урт 130 мм-ээс хэтрэхгүй жижиг гүрвэл. Их биеийн урт 58 мм, сүүл нь 75 мм-ээс уртгүй, их биеийн уртыг сүүлний уртад харьцуулсан харьцаа 0,7-0,8. Толгой дээрх хайрс нь жижиг мөхлөгөн, нуруун дээрээ гурвалжин хайрстай, тэдгээр нь зөв эгнээ үүсгэдэггүй. Сүүл нь дээд талаараа трапец хэлбэрийн цагираглаж байрласан хайрсаар, доод талдаа нэг эгнээ том хайрсаар хучигдсан байна. Бусад нарийн хуруут гекконуудаас ялгагдах онцлог нь хамрын хос хайрс нь сартгар. Бие нь саарал эсвэл цайвар бор өнгөтэй, шилнээс ууц хүртэл 5-6, сүүлэн дээрээ 7-10 бор юмуу хүрэн хөндлөн судалтай. Залуу гүрвэлүүдийн хөндлөн судлууд нь тод, сүүлний үзүүр хэсэг цагаан. Эр гүрвэл 4-7 ширхэг сүвтэй тэдгээр нь төгсгөлийн сүвний дээд талд өнцөг үүсгэсэн байдаг. Эм гүрвэлд эдгээр сүв байхгүй.
Монгол, Хятадад тархсан.
Алтайн өвөр говийн Шар хулсны баянбүрд, Ногоон цав, Ингэн хөөвөрийн хоолой, Цуглабарын нуруу зэрэг цөлийн хадархаг нутаг, Цувраа хар, Хэрмэн цав, Наран булаг, Хайч уулд тохиолдоно. Энэ зүйл Зулганайн баянбүрдэд байдаг. Монголд далайн түвшнөөс дээш 700-1300м өндөрт нутаглах бөгөөд түүний идэш тэжээлийн нөөц нэн хязгаарлагдмал, өвөрмөц орчинд амьдардаг. Монголд 28,549км2 нутагт тархжээ. Чулуут цөлийн цав толгодын хормойн хад асга, гуу жалгатай газарт амьдарна. Алтайн цаад говийн Ногоонцавын хоолой, Хуцын хар уул, Цугалбар ус, Цувраа хар, Ингэн хөөвөрийн хоолой, Шар хулс зэрэг газар 1976 оноос хойш тархжээ.
Биеийн нийт урт 130 мм-ээс хэтрэхгүй жижиг гүрвэл. Их биеийн урт 58 мм, сүүл нь 75 мм-ээс уртгүй, их биеийн уртыг сүүлний уртад харьцуулсан харьцаа 0,7-0,8. Толгой дээрх хайрс нь жижиг мөхлөгөн, нуруун дээрээ гурвалжин хайрстай, тэдгээр нь зөв эгнээ үүсгэдэггүй. Сүүл нь дээд талаараа трапец хэлбэрийн цагираглаж байрласан хайрсаар, доод талдаа нэг эгнээ том хайрсаар хучигдсан байна. Бусад нарийн хуруут гекконуудаас ялгагдах онцлог нь хамрын хос хайрс нь сартгар.
Бие нь саарал эсвэл цайвар бор өнгөтэй, шилнээс ууц хүртэл 5-6, сүүлэн дээрээ 7-10 бор юмуу хүрэн хөндлөн судалтай. Хэвлий, сүүлний доод гадаргуу цагаан.
Залуу гүрвэлүүдийн хөндлөн судлууд нь тод, сүүлний үзүүр хэсэг цагаан. Эр гүрвэлүүд төгсгөлийн сүвний өмнө, өнцөг үүсгэсэн байдалтай 4-7 ширхэг сүвтэй. Эм гүрвэлд эдгээр сүв байхгүй.
Уулын бэлээр хад асганы ан цав, завсар, хөндий бүхий 3-4 м урттай, 2-3 м өндөртэй талбайд ихэвчлэн хосоороо (1:1), цөөн тохиолдолд 1:2 (1:1+1 субадульт) амьдарна.
Наранбаатарын Халиун

Наранбаатарын Халиун (1972 оны 4-р сарын 22-нд Улаанбаатар хотод төрсөн) Монгол Улсын Урлагийн гавъят зүтгэлтэн. Монголын рок поп хөгжмийн урлагийн "Пентатоник" наадмын долоон удаагийн шагналт, Монголын Хөгжмийн Зохиолчдын холбооны гишүүн, хөгжмийн зохиолч болон найруулагч, продюсер.
Тэрээр Монголын рок попын үндэс суурь болсон "Соёл Эрдэнэ" хамтлагийг 1970-аад оны эхээр үүсгэн байгуулагчдын нэг Соёлын гавъят зүтгэлтэн Б.Наранбаатарын хүү юм.
Н.Халиуны шилдэг бүтээлүүдээс бүрдэх "Халиуны ертөнц" GREATEST HITS LIVE уран бүтээлийн анхны тоглолт 2015 онд "UB Palace"-ын концертын Их танхимд болсон.
Наранбаатарын Халиуны дотоод ертөнц, хөгжмийн хэл, мэдрэмжийг үзэгчдэд хамгийн ойр хүрдэг. Тэрээр Монголын хөгжмийн урлагийн салбарт 1992 оноос эхлэн дуу, хөгжмийн зохиол бичиж, хөгжмийн найруулагч болон продюсерээр дагнан уран бүтээлээ туурвиж байна. Тэр Монголын анхны дуу бичлэгийн "Сонор" студи үүсгэн байгуулагдахад чухал үүрэг гүйцэтгэсэн уран бүтээлчдийн нэг бөгөөд рок попын ертөнцөд 1996 оноос хойш өнөөг хүртэл бүтээгдсэн дуу, хөгжмийн дийлэнхи шилдэг бүтээлүүдэд үнэтэй хувь нэмрээ оруулжээ. Өдгөө түүний зохиосон дуунууд 100 хол давж, 1000 гаруй дууны хөгжмийн найруулга, уран бүтээлчдийн бие даасан 50 гаруй цомог, кино, жүжгийн 7 хөгжмийн зохиол, олон удаагийн тоглолт, арга хэмжээг амжилттай зохион байгуулсан байна.
2018 оны Өмнөговь аймгийн наадам

Их монгол улс байгуулагдсаны 812 жилийн ой,Тулгар төрийн 2227 жилийн ой, Ардын хувьсгалын 97 жилийн ой, Өмнөговь аймаг үүсэн байгуулагдсаны 87 жилийн ой, үндэсний их баяр наадмын хүчит бөхийн барилдаанд \ 2018-07- 05,06 \ улс, аймаг, цэргийн цолтон болон залуу бөх оролцсон хүчит 256 бөх уран мэх, ухаан бодол, бяр хүч, авхаалж самбааг сорин өрсөлдлөө.
Хүчит бөхийн барилдааныг улсын начин Баян-Овоо сумын харъяат Т.Энхтуяа, Булган сумын харъяат Б.Сумъяа, Ханхонгор сумын харъяат Ц.Одбаяр нар магнайлан барилдлаа.
Өмнөговь аймгийн наадмаас шинээр аймгийн арслан цолтон, аймгийн начин цолтон хоёр нийт гурван шинэ цолтон төрөн гарлаа. Мөн Өмнөговь аймгийн Номгон сумын харьяат М.Адъяахүү зургаа давж харцага цолоо хоёр дахь удаагаа баталсан бол Өмнөговь аймгийн Баяндалай сумын харьяат аймгийн начин Т.Төгсдөлгөөн тав давж шөвгөрөн аймгийн начин цолоо баталж " Нэмэх " чимэгтэй начин боллоо. Баяр наадмын хүчит бөхийн барилдааны зургаагийн даваанд энэхүү хоёр хүчтэн тунан барилдаж аймгийн харцага М.Адъяахүү давж харцага цолоо баталсан билээ.
Тавын даваа
1.У.н Т.Энхтуяа - С.з Б.Мөнхбат
2.У.н Ц.Одбаяр - А.н Т.Төгсдөлгөөн
3. А.х.а Ш.Дарханбат - С.з Б.Гансүх
4. А.х.а Б.Мижидсүрэн - С.з Ц.Пүрэвсүрэн
5. А.а Э.Нямаа - А.а Д.Бямбацогт
6. А.а С.Идэрсүрэн - А.х М.Адъяахүү
7. А.з Б.Амгаланбаатар - А.х Б.Амар-Амгалан
8. А.з Ц.Анхбаяр - А.н С.Амартүвшин
Зургаагийн даваа
1.А.х.а Ш.Дарханбат - С.з Ц.Пүрэвсүрэн
2.А.а Э.Нямаа - С.з Б.Мөнхбат
3. А.з Б.Амгаланбаатар - А.з Ц.Анхбаяр
4. А.х М.Адъяахүү - А.н Т.Төгсдөлгөөн
Долоогийн даваа
1.А.х.а Ш.Дарханбат - А.а Э.Нямаа
2.А.з Б.Амгаланбаатар - А.х М.Адъяахүү
Наймын даваа
1.А.х.а Ш.Дарханбат - А.з Б.Амгаланбаатар
2016 оны Өмнөговь аймгийн наадам

Тулгар төрийн 2225 жил, Их Монгол Улс байгуулсны 810 жил, Үндэсний эрх чөлөөний хувьсгалын 105 жил, Ардын хувьсгалын 95 жил, Өмнөговь аймаг байгуулагдсаны 85 жилийн ой, Үндэсний Их Баяр Наадмын бөхийн барилдаан /2015.07.09-10/-д улс, аймаг, сумын цолтой болон залуу бөхчүүд оролцсон хүчит 256 бөх уран мэх, ухаан бодол, бяр хүч, авхаалж самбааг сорин өрсөлдлөө.
Аймгийн баяр наадмыг улсын начин Т.Энхтуяа, Ц.Одбаяр нар магнайлан барилдаж аймгийн арслан, дөрвөн аймгийн начин цолтон шинээр төрөн гарсан байна.
Наадмын түрүү бөх Э.Нямаа энэхүү наадамд тойргийн аймгийн арслан цолтойгоор барилдан түрүүлэн цолоо бататгалаа.
Тавын даваа:
1. у.н Т.Энхтуяа – с.з Б.Лувсан
2. у.н Ц.Одбаяр – с.з Б.Батхүү
3. а.х.а Т.Энхтайван – с.з М.Батсайхан
4. а.х.а Б.Мижидсүрэн – с.з Б.Түмэн-өлзий
5. а.а Ш.Дарханбат – а.а Д.Бямбацогт
6. а.а С.Идэрсүрэн – а.х Б.Амар-амгалан
7. а.а Э.Нямаа – А.а З.Наранбаатар
8. а.х М.Адъяахүү – а.н Т.Төгсдөлгөөн
Зургаагийн даваа:
1. а.а Ш.Дарханбат – с.з Б.Батхүү
2. а.а С.Идэрсүрэн– с.з М.Батсайхан
3. а.а Э.Нямаа – с.з Б.Түмэн-өлзий
4. а.х М.Адъяахүү – с.з Б.Лувсан
Долоогийн даваа:
1. а.а Ш.Дарханбат – а.а Э.Нямаа
2. а.а С.Идэрсүрэн – а.х М.Адъяахүү
Наймын даваа:
1 а.а С.Идэрсүрэн - а.а Э.Нямаа
Бутачийн Лувсанданзан

Бутачийн Лувсанданзан (1921 онд Өвөрхангай аймгийн Уянга суманд төрсөн- 2008 онд нас барсан) нь Монголын геологич юм. Монгол Улсын Шинжлэх ухааны анхны гавьяат.
1946 онд Зөвлөлт Холбоот Улсын Москва хотын Ломоносовын нэрэмжит Улсын Их Сургуулийг төгссөн. 1946-1951 онд Бүгд Найрамдах Монгол Ард Улсын (БНМАУ) Шинжлэх Ухааны Хүрээлэнгийн Геологийн тасгийн эрхлэгч бөгөөд эрдэм шинжилгээ эрхэлсэн орлогч дарга, 1956-1957 онд “Совмонгол металл” нэгдлийн геологи-хайгуулын экспедицид эрэл-зураглалын ангийн ахлах инженер, 1957-1962 онд БНМАУ-ын СнЗ-ийн дэргэдэх Геологийн удирдах газрын ерөнхий геологич, орлогч дарга, 1961-1962 онд Монгол Улсын Их Сургуулийн Геологийн тэнхимд багш, 1962-1968 онд Зөвлөлт Социалист Бүгд Найрамдах Холбоот Улсын Геологийн Яамны “Гадаад орнуудын геологийн судалгааны эрдэм шинжилгээний лаборатори”-д ахлах инженер, 1968 онд Шинжлэх Ухааны Академийн Геологийн хүрээлэнд эрдэм шинжилгээний ажилтан, 1969-1987 онд ШУА-ийн Геологийн хүрээлэнгийн захиралаар ажиллаж байсан.
“Говь Алтай аймгийн Чандмань сумын геологи, петрографи” сэдвээр 1955 онд дэд эрдэмтний, “Өрнөд Монголын палеозойн атираат бүтцүүд ба боржинлог формациуд” сэдвээр 1976 онд Шинжлэх ухааны докторын цол тус тус хүртсэн.
1961 оноос БНМАУ-ын ШУА-ийн сурвалжлагч гишүүн, 1982 онд жинхэнэ гишүүнээр сонгогдсон. Академич цолтой.
1996 онд ШУТИС-ийн Хүндэт доктор цол хүртсэн.
1985 онд «Ховор металлт боржин дотор ховор элементүүд ба хөнгөн цагаан ялгарах, хуримтлагдах геохимийн үзэгдэл» нэртэй шинэ нээлт хийж, Монгол Улсын Шинжлэх ухааны анхны нээлтээр бүртгэгдэж Шинэ нээлтийн №1 дипломыг авсан.
Алтан гадас одон, Хөдөлмөрийн гавьяаны улаан тугийн одон, Монголын Шинжлэх ухааны гавьяат ажилтан цолоор шагнуулсан.
Flaming Cliffs

The Flaming Cliffs site (also known as Bayanzag, Bayn Dzak) (Mongolian: Баянзаг rich in saxaul), with the alternative Mongolian name of Mongolian: Улаан Эрэг (red cliffs), is a region of the Gobi Desert in the Ömnögovi Province of Mongolia, in which important fossil finds have been made. It was given this name by American paleontologist Roy Chapman Andrews, who visited in the 1920s. The area is most famous for yielding the first discovery of dinosaur eggs. Other finds in the area include specimens of Velociraptor and eutherian mammals. It exposes rocks of the Djadochta Formation. It is illegal to remove fossils from the area without appropriate permits.
The nickname refers to the red or orange color of the sandstone cliffs (especially at a sunset).
The following are dinosaur fossils that have been found in the Flaming Cliffs.
Theropods:
Ornithischians
44°08′18.66″N 103°43′40.02″E﻿ / ﻿44.1385167°N 103.7277833°E﻿ / 44.1385167; 103.7277833
Gobi Museum of Nature and History

The Gobi Museum of Nature and History (Mongolian: Говийн байгаль, түүхийн музей) is a museum in Dalanzadgad, Ömnögovi Province, Mongolia.
The museum was opened on 18 May 2022.
The museum houses more than 4,000 artifacts. The collections range from traces of human civilization within the area, relics, fossils and works from various craftsmen.
The museum was constructed with a cost of MNT10.9 billion. The fund came from Gobi Oyu Development Support Fund of Oyu Tolgoi LLC.
List of U.S. state dinosaurs

This is a list of U.S. state dinosaurs in the United States, including the District of Columbia. Many states also have dinosaurs as state fossils, or designate named avian dinosaurs (List of U.S. state birds), but this list only includes those that have been officially designated as "state dinosaurs". Most of these dinosaurs were recognized as such due to efforts from students.
This is for dinosaurs that were or are candidates for state dinosaur but either were not designated or have yet to officially be.