davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
British American Tobacco Norway

British American Tobacco Norway AS (tidligere Tiedemanns Tobakksfabrikk AS, fra 1778 til 2009) er et aksjeselskap med forretningskontor i Oslo eid 100 % av Skandinavisk Tobakskompagni med forretningskontor i Søborg i Danmark. Selskapet driver med salg og distribusjon av tobakksprodukter i Norge. Tiedemanns Tobakk var Norges største tobakksselskap, med en markedsandel på nærmere 80 %.
Det var opprinnelig Christianias rådmann, Jens Jacobsen, som startet I & L Jacobsens Tobaks Fabrique (1740). Dernest ble det 21. mai 1778 av kongen gitt privilegium til Jacobsens enke og hennes svoger Christian Wilhelm Vagel om fortsatt drift. De solgte virksomheten videre til Paul Olsen Thrane (1784) som drev under navnet Paul Olsen Thranes Tobaksfabrique og flyttet fra Vaterland til byens torg (1787).
Han solgte til reklamemannen Claus Winther (1816) som drev det frem til sin bortgang (1833). Geskjeften ble da solgt til Johann Ludwig Tiedemann som blant annet gjorde det tyske tobakksmerket Tiedemann Pentum kjent og tiljublet i dikt av Henrik Wergeland.
Fabrikken ble solgt til handelsmannen Johan Henrik Andresen, som ledet den 1849–1874, etterfulgt av sønnen Nicolai Andresen (1853–1923) som var leder 1874–1911, sønnesønnen Johan H. Andresen som var leder 1911–1953, og senere oldebarnet Johan H. Andresen (var leder fra 1953) og tippoldebarnet Johan H. Andresen jr., før firmaet ble solgt til Skandinavisk Tobakskompagni AS i 2005. Underproduksjon i svenske Charlottenberg var ledet av Christian Eger 1880–1911.
Tiedemanns ervervet seg etter hvert Johannes N. Withs Tobaksfabrikker (1922), W. Hartog & Co (1923), Norsk-Engelsk Tobakkfabrikk (NETO) (1930), Carl E. Olsen & Cos Tobaksfabrik A/S (1935), P. Pedersen & Søn (1946), T.M. Nielsen & Søn (1959), N.K.Ls Tobaksfabrik (1960), Rose Tobakk A/S (1971) og H. Petterøe Tobaksfabrikk (1972).
Fabrikken ble lagt ned i juni 2008, og produksjonen ble flyttet til et større produksjonsanlegg i Danmark. Bedriftens kontorer ligger nå på Sogn i Oslo, mens distribusjonslagret ligger på Ensjø.
Tiedemanns Tobakk ble kjøpt av British American Tobacco 1. juli 2008. Styret i Tiedemanns mente oppkjøpet var bra for å sikre utviklingen på lang sikt. Med dette oppkjøpet skiftet Tiedemanns navn til British American Tobacco Norway 1. januar 2009.
I dag jobber det det 130 personer i virksomheten, de fleste med distribusjon.
Tally-Ho (rolling papers)

Tally Ho is an Australian brand of cigarette rolling paper distributed by Imperial Tobacco Australia.
Tally Ho rolling paper is notable in that each paper offers pieces of Australian trivia.
In 2015, Tally-Ho was popular in Victorian prisons, despite a smoking ban.
The 2018-2025 Cigarette Rolling Paper Report on Global and United States Market, Status and Forecast, by Players, shows Types and Applications" research report lists Rizla, Pay-Pay, Zig-Zag, OCB, TOP, Bambu, Bugler, EZ Wider, Export Aquafuge, JOB, Juicy Jay's, Laramie, Raw, Rollies, Swan, Tally-Ho as the "vital supreme players in the worldwide 2018-2025 Cigarette Rolling Paper Report on and the United States market.
Mini survival kit

A mini survival kit contains essential outdoor survival tools and supplies. It is intended to be carried on one's person at all times, be appropriate to all environments, and be a comprehensive kit without being too large. Mini survival kits are intended to provide the basic needs of a survival situation, self-rescue, assistance or a return to normalcy in optimum situations.
Two philosophies surround the preparation of mini survival kits. Some are prepared with a few comparatively large items such as a knife, matches, a whistle, emergency food, and water bottle. Others are a collection of small, useful items such as rubber bands, paper clips, fishing equipment, lashing material, and razor blades. The technique depends on factors such as one's physical condition, survival skills, and wilderness knowledge.
Survival tools and supplies found in a mini survival kit are generally kept in a container that is small enough to fit into a pocket. Small confectionery tins are commonly used but regular tobacco boxes, specially purchased mini-survival kit tins, life capsules, 35mm film canisters, plastic bottles, tin cans, and boxes are also commonly used. The common breath mint containers such as Altoids tins measure approximately 9.3 cm (3.7 in) x 5.8 cm (2.3 in) x 2.1 cm (0.83 in). Some kinds of containers benefit from waterproofing, which may be done with adhesive tape or by dipping the closed container in paraffin wax.
Mini-survival-kit items can be carried on a neck chain, a satchel, a pouch or a belt kit pouch. Survival items may also be part of the belt kit itself.
Because each kit depends on the situation and environment of the user, they can vary greatly. Listed below are common items one might find in a mini survival kit:
In addition to the items marked above, the following items are also frequently found in many mini-survival kits (depending on the area the operator is expecting to be in, personal experience, multiple use considerations, serviceability, and durability). In some kits, certain items marked above can also have been completely replaced by certain items below. Items and many of their uses are listed along with alternative uses and/or alternative items to perform the role in the kit.
Tin box

A tin box is a tinplate container. Tinplate metal is primarily steel with a very thin tin coating. Tin-free steel is also used. In some cultures, these boxes or cans are referred to as "tin boxes" or sometimes even "tins". Many “tin boxes” have hinged or removable lids or covers. Some people collect tin boxes as a hobby.
These tinplate cans are often used to package breath mints, throat lozenges, instant coffee, biscuits and holiday treats. Highly decorated "holiday tins" are sold during the holiday season and are popular gifts, and often contain cookies, candy, or popcorn. Similar festive containers are used in Europe for sweets, biscuits, cakes and chocolates, mainly during Christmas, rather than in the summer holidays and in countries with British associations, they are usually called "biscuit tins". In Denmark, butter cookies in tins are produced and sold there, and are also exported to other countries. These types of smaller tin boxes are sometimes reused to store items, or to create kits, such as a survival kit. A hobby involves modifying tin boxes with decorations and embellishments.
Some types of metal tins or cans have hinged covers; Others cans have removable interference fit covers or lids. The lid, which sometimes is hinged to the body of the container, is often held in place when closed by friction. In other cases, two protruding lugs can pass each other only when the lid and the rest of the box are deformed slightly: pressure from the user's hands is sufficient to produce this deformation, while the parts resist this somewhat, and are flexible enough to recover their normal shape when released.
Some people collect these types of tin boxes. For example, Yvette Dardenne in Belgium has amassed a collection of approximately 56,800 tin boxes over two decades.
Some companies also use tinplate to make gift cans and boxes, like Candle tin, Coin bank, Christmas tin box, Easter egg tin etc.
Trunks and chests are sometimes constructed of tinplate. These large boxes often have a hinged top cover and are sometimes highly decorated.
Smoking in Sri Lanka

Smoking in Sri Lanka is regulated by the WHO Framework Convention on Tobacco Control, which the country joined on February 27, 2005, the National Authority on Tobacco and Alcohol Act No. 27 of 2006 (NATA). Smoking is prohibited in government faculties, public transportation, taxis, prisons, private offices, hospitals, various healthcare facilities, childcare facilities and schools, indoor stadiums and arenas, cultural facilities, and shops. Smoking is restricted in restaurants, bars, nightclubs, hotels, public transport facilities, indoor workplaces and indoor public places.
Tobacco and cigarette sales are also controlled by NATA and a 2015 amendment. 80% of tobacco product packaging must be covered in warnings and advertisement via "mass media" is prohibited. Tobacco products must not be sweetened or artificially flavoured, nor sold to individuals under the age of 21, or in vending machines inside educational facilities. E-cigarettes may not be sold in the country.
Product requirements document

A product requirements document (PRD) is a document containing all the requirements for a certain product. It is written to allow people to understand what a product should do. A PRD should, however, generally avoid anticipating or defining how the product will do it in order to later allow interface designers and engineers to use their expertise to provide the optimal solution to the requirements.
PRDs are most frequently written for software products, but they can be used for any type of product and also for services. Typically, a PRD is created from a user's point-of-view by a user/client or a company's marketing department (in the latter case it may also be called a Marketing Requirements Document (MRD)). The requirements are then analyzed by a (potential) maker/supplier from a more technical point of view, broken down and detailed in a Functional Specification (sometimes also called Technical Requirements Document).
The form of the PRD will vary from project to project and depends, for example, on the approach to project implementation. The two most common approaches in software development are the cascading model and agile development methodology. In a cascading development model, product requirements are defined at the very beginning of the project, in their entirety, and development does not begin until they are ready. In the case of an agile development model, requirements are formulated initially at a higher level to allow for prioritization and then elaborated in detail at the beginning of each new cycle.
PRDs also help prevent critical technical issues in software development, including architecture mismatch with product requirements, overlooked technical dependencies, and underestimated implementation complexity.
Typical components of a product requirements document (PRD) are:
Not all PRDs have all of these components. In particular, PRDs for other types of products (manufactured goods, etc.) will eliminate the software-specific elements from the list above, and may add in additional elements that pertain to their domain, e.g. manufacturing requirements.
Does exactly what it says on the tin

"It does exactly what it says on the tin" was originally an advertising slogan in the United Kingdom, which then became a common idiomatic phrase in that country. It colloquially means that the name of something is an accurate description of its qualities. It is akin to the previously existing phrases "by name and by nature" and "it lives up to its name". It originated in a series of television advertisements by the woodstain and wood-dye manufacturer Ronseal, initiated in 1994 and still being broadcast in advertisements and online media as of 2021.
The slogan was created by Liz Whiston and Dave Shelton at the London advertising agency HHCL. The idea of the phrase was to emphasise that the company's products would act and last for the amount of time exactly as described on the tin can. The word tin is generally used even when the product is sold in a different type of container, although box is also sometimes used. The expression soon entered common usage in the UK.
The phrase is also commonly known and used in Ireland. The Ronseal advertising campaign has also been shown there, and UK television is widely available in Ireland. In 2004, toothpaste manufacturer Colgate began a similar copycat advertising campaign in Ireland stating that its product "does exactly what it says on the tube".
The phrase is a registered trademark of the Sherwin-Williams Company, the owner of Ronseal, across the European Community for products including paints, varnishes, and wood preservatives (E3085826).
In 2007, a song titled "What It Says on the Tin" was released by the British singer Katie Melua. Although the song is about relationships, the phrase has a similar meaning.
Pastel de cierva

El pastel de Cierva es un pastel típico del Mar Menor que combina los sabores dulce y salado de un modo particular.
Durante el siglo XIX el jefe de cocina de un barco ruso que fondeó en el Mar Menor le dio la receta a un pastelero de San Javier. En una comida a Juan de la Cierva y Peñafiel se le ofreció este pastel como plato de una comida y al gustarle de un modo extraordinario manifestó su deseo de que llevase su nombre, por lo que se denomina Pastel de Cierva.​
La verdad es más sencilla, había en casa de los abuelos de la esposa de Don Juan de la Cierva, Doña María Codorniu Bosch, Don Jaime Bosch y More y Doña Ana Bienert Runggaldier, unas cocineras alemanas, que hacían un pastel de origen alemán, llamado pastel real, que tanto le gustaba al político Don Juan de la Cierva Peñafiel, que siempre que estaba en Murcia, aprovechaba para viajar a Cartagena a visitar a Don Jaime y disfrutar de tal manjar.
Con motivo de querer invitar Don José Maestre, en aquellos tiempos Ministro, a Don Juan de la Cierva a su casa del Estacio, mandó al confitero de San Javier a Casa de Don Jaime Bosch, para que aprendiera la receta del pastel que tanto le gustaba a Don Juan y así agasajarlo.
De esta manera, fue como el confitero de San Javier "Confitería La Peladilla", aprendió a realizarlo, continuando sus descendientes haciéndolo, aunque poco se parece en la actualidad a la receta original, que aún conservan todos los descendientes de "Bienert Runggaldier", que en origen estaba integrado por una masa que se hace con una libra de manteca, otra de azúcar blanca, una copa de vino blanco, un polvito de canela, y dos huevos.
Se hace la masa con harina candeal, la que embeba; se extiende con el rollo y se coloca en la lata muy delgada rellenándolo primero con una capa de sesos hervidos, solo con sal, luego otra de pichón, lomo o carne bien sofrito, y picado, o hecho menudo y la última capa de tiritas de jamón y salchichón, y se cubre con la tapa de masa en forma de empanada. se pone al horno y a medio cocer con una pluma, se le pone por encima un poco de huevo batido. Esta es la receta original. Su nombre procede del político Juan de la Cierva y Peñafiel.​
Consta de una masa de harina de trigo realizada con manteca y huevo, algo sazonada y bastante azucarada, rellena de carne de ave cocida y huevo duro. Se prepara con forma circular, con un diámetro de 25 a 40 cm., y se suele presentar en porciones. Es un plato contundente que se suele servir tibio o frío como entrante en la comida, o para el almuerzo o la merienda, además se suele consumir en excursiones o acampadas al no necesitar preparación y conservarse bastante bien.
Empanada de lacayote

La empanada de lacayote, también conocida como empanada blanqueada, es un bocadillo típico de la gastronomía boliviana, en particular de Tarija.
Las empanadas de lacayote están hechas de harina de trigo, azúcar impalpable, huevos, mantequilla, polvo de hornear, leche, lacayote, canela, uvas pasas, nueces y limón.​ Las empanadas tienen relleno de dulce de lacayote y están cubiertas por una capa blanca de batido de huevo con limón.
En Tarija se venden tradicionalmente al pie de la Iglesia de San Roque.​​​ En ese lugar, las vendedoras untan las empanadas con el merengue blanco al momento de consumirlas, por lo que este tiene una textura suave y fresca. En otros lugares, las empanadas ya vienen con la cubierta endurecida. Si bien estas empanadas se producen y consumen principalmente en Tarija, llegan a toda Bolivia y también se consumen tradicionalmente durante Semana Santa y en la fiesta de San Roque.​
En 2017 el municipio de Padcaya declaró a la empanada blanqueada como patrimonio a través de la Ley Municipal N.° 26/2017.​
Casados con hijos (Colombia)

Casados con hijos es una serie de televisión colombiana producida por Sony Pictures Television para Caracol Televisión en 2004.​ Es la versión colombiana de la original estadounidense Married... with Children, Trata la historia de los Rocha, una familia de clase media de Bogotá que a duras penas pueden vivir con el miserable sueldo del padre, las locuras de la madre y las tonterías que cometen los hijos.
Está protagonizada por Santiago Rodríguez, Lorna Cepeda, Lina Luna, Miguel González e Iván González, además cuenta con la participación antagónica de María Isabel Henao y la actuación especial de Carlos Humberto Camacho.
Una mamá modelo, un ejemplo de papá y unos hijos que no rompen un plato serán el abrebocas para divertirse y no parar de reír con esta peculiar y picaresca familia.Esta comedia negra se centra en la vida de los Rocha, quienes conforman una típica familia estrato 3 y ½ que vive en Bogotá. Francisco Rocha y Dolores llevan 16 años de matrimonio y tienen dos hijos: Kelly y Willington. Los acompaña además Fénix, un perro viejo de raza “terracero”, quien es testigo mudo de las disparatadas situaciones que se viven al interior del hogar. Como cualquier familia que se respete, son una tribu disfuncional y caótica. A Paco y Lola ya se les ha extinguido el amor. Viven juntos por costumbre y pereza de separarse, y porque de alguna manera disfrutan el estar insultándose, menospreciándose y lanzándose puyas a toda hora. Eso les da un motivo para vivir.
Paco y Lola se casaron cuando ella notó la ausencia de su período y con una rápida prueba de embarazo casero descubrió que estaba esperando un bebé. Así, la luna de miel se dio en el parque nacional, comiendo sancocho trasnochado, y terminaron en la estación de policía cuando los descubrieron “haciendo cositas” detrás de un arbusto. Quizás fue el nacimiento de Kelly el que marcó la muerte de este amor idílico y juvenil, y lo convirtió en resignación, típico de las parejas modernas, donde la dependencia es tan fuerte y la jartera de trastearse tan grande que no hay más remedio que seguir viviendo juntos.
La plata es un problema latente en los Rocha. Es verdad que tienen el dinero suficiente para vivir, pero nunca para darse lujos adicionales. Por esto son amantes de todo lo que diga “gratis”.​
La producción fue realizada por Caracol Televisión, en asociación son Sony Pictures Television.​ Cuando Sony vendió los derechos de la comedia, se acordó que las locaciones, los libretos y las caracterizaciones de los personajes debían adaptarse fielmente al programa original. Y así se hizo, con excepción de algunos detalles que dan el toque de localismo, como que en vez de nombrar un equipo de béisbol o fútbol americano, nombrar al Once Caldas , apunta Andrés Marroquín, el director de la versión nacional.
La casa de los Rocha Pinilla luce idéntica a la de la familia Bundy: tiene la misma sala con sofá para ver TV, cocina tipo americana, escaleras de madera que conducen al nido de amor de la singular pareja y hasta la misma puerta con ventanales por los que los vecinos asoman su nariz y fisgonean.
Profesión hogar

Profesión hogar fue un programa de variedades y cocina de la televisión colombiana, del RCN Televisión. Era presentado por Carlos Calero y Yaneth Waldman. Pero también fueron presentadoras Paola Calle y Ana Katalina Torres.
Además de las recetas y consejos caseros, también tenía invitados especiales que respondían preguntas de los televidentes sobre psicología, sexualidad, nutrición, derecho y bricolaje. La cadena de supermercados Olímpica fue patrocinador del segmento culinario.​
El programa salió del aire el 26 de agosto de 2016.​
Molote

A molote is a filled, plantain or corn-based pastry usually served as an appetizer or snack in Mexican cuisine. It consists of a dough made from plantain or corn masa, sometimes blended with mashed potatoes, that is filled with various ingredients, then fried in lard or oil. In some areas molotes are rolled into cigar shapes or ovals, in others they are formed into half moons similar to empanadas.
Leonor Orosa-Goquingco

Si Leonor Luna Orosa-Goquingco (Hulyo 24, 1917 - Hulyo 15, 2005) ay isang baylerina, koreograper, at manunulat na idineklara bilang isang Pambansang Alagad ng Sining ng Pilipinas sa larangan ng sayaw noong 1976 ni Pangulong Ferdinand Marcos. Siya ay tinaguriang "Trailblazer”, “Mother of Philippine Theater Dance”, at “Dean of Filipino Performing Arts Critics”.
Ipinanganak si Leonor Luna Orosa noong Hulyo 24, 1917 sa Jolo, Sulu. Ang kanyang mga magulang na sina Sixto Orosa at Severina Luna ay mga doktor. Ikinasal si Leonor Orosa kay Benjamin Goquingco at nagkaroon sila ng tatlong anak.
Natapos ni Leonor Orosa-Goquingco ang Batsilyer ng Agham sa Edukasyon sa Kolehiyo ng Santa Eskolastika bilang summa cum laude. Nag-aral siya ng drama, teatro at musika sa Unibersidad ng Columbia at Teachers College sa New York sa Estados Unidos. Ipinagpatuloy niya ang kanyang pag-aaral sa Ballet de Monte Carlo.
Si Leonor Orosa-Goquingco ang unang gumamit ng mga Pilipinong tradisyon, kwento at musika sa kanyang mga obrang sayaw at ang unang Pilipino na nakagawa ng ballet sa saliw ng musika ng mga banyagang kompositor.
Itinatag niya ang Filipinescas Dance Company noong 1958 at ang Philippine Theatre Dance Group.
Isa sa kanyang mga obra, ang "Filipinescas: Philippine Life, Legend and Love in Dance", na unang itinanghal noong 1961, ay ang unang sayaw na nakonsepto at nagawa ng isang Pilipino sa saliw ng mga musikang gawa ng kapwa Pilipino. Ito ay muling itinanghal noong 2004 sa Sentrong Pangkultura ng Pilipinas.
Kabilang sa kanyang mga obra ang “Vinta!”, “The Magic Garden”, “The Clowns”, “Balet Variations”, at “Aubade”.
Sumulat siya ng isang aklat na may pamagat na "A Great Heritage: The Dances of the Emerald Isles" na binansagan ni Teodoro Agoncillo na isang malaking kontribusyon sa kasaysayan ng kultura ng Pilipinas.
Noong 1976 ay ipinahayag na isang Pambansang Alagad ng Sining ng Pilipinas si Leonor Orosa-Goquingco sa larangan ng sayaw sa bisa ng Proklamasyon Bilang 1539 na nilagdaan ni Pangulong Ferdinand Marcos noong Marso 25, 1976.
Iginawad kay Leonor Orosa-Goquingco ang Patnubay ng Sining at Kalinangan Award noong 1961 at 1964, Rizal Centennial Award noong 1962, Republic Cultural Heritage Award noong 1964, at Presidential Award of Merit noong 1970.
Pumanaw si Leonor Orosa-Goquingco noong Hulyo 15, 2005 sa edad na 87.
Noel Cabangon

Si Noel Cabangon ay isang Pilipinong folk singer at kompositor, na kilala para sa pagsusulat ng makatuturang panglipunan na mga awit. Noong 1987, binuo niya ang pangkat na Buklod kasama sina Rene Boncocan at Rom Dongeto.
Ipinanganak siya noong 25 Disyembre 1963 sa bayan ng Rosario, La Union . Sa edad na sampung taon, sinimulan niya ang kanyang karera sa musika at natutong tugtugin ang gitara na hiniram niya mula sa isang kapitbahay. Gumawa siya ng isang pangalan sa lokal na eksena ng musika noong 1982 na nagsimula sa mga maliit na kilalang folk house at mga bar.
Noong 1987 ay binuo niya ang pangkat na Buklod kasama sina Rene Boncocan at Rom Dongeto. Gumawa sila ng tatlong album: Bukid at Buhay, Tatsulok, at Sa Kandungan ng Kalikasan . Ang banda ay sumulat at nagsagawa ng mga awit tungkol sa kapaligiran, karapatang pantao, at politika.
Matapos mabuwag ang banda, nagpatuloy si Noel Cabangon na mag-rekord upang maitala ang anim na sariling album; gumanap ng solo sa mga music bar at mga pribadong kaganapan; gumawa ng mga kanta para sa mga pelikula at para sa iba pang mga artista; at pumasok sa lokal na industriya ng teatro bilang isang musikal na direktor, bilang isang kompositor o kung minsan bilang isang artista.
Isinulat niya ang librong Ang bayan ko at lupa: awit ng diwa noong 2005, at ng nakasama sa pag-akda ng Ako'y Isang Mabuting Pilipino (I am A Good Filipino) noong 2012.
Sayaw na pambulwagan

Tumutukoy ang sayaw na pambulwagan o sayawing panlipunan (kilala sa Ingles bilang ballroom dancing at social dancing) sa isang uri ng pagsasayaw sa loob ng isang bulwagan na may katambal, karaniwang lalaki at babae, na kinawiwilihan ng lipunan at pampaligsahan ng mga dalubhasang mga mananayaw. Ikinasisiya rin ang pagsasagawa at pagpapalabas nito sa mga tanghalan, pelikula, at telebisyon. Bagaman, ayon sa kasaysayan ng sayawang ito, maaaring tumuring ito sa kahit na anong anyo ng pormal na pagsasayaw na panglipunan bilang isang libangan, naging mas makipot ang sakop nito dahil sa paglitaw ng mga paligsahang pangsayawan sa makabagong panahon. Sa pangdalubhasa, tiyakang umutukoy ito sa mga estilo ng sayaw na ayon sa Pamantayang Pandaigdigan at batay sa Pandaigdigang Latino.
Ang lathalaing ito na tungkol sa Sayaw, Tao at Lipunan ay isang usbong. Makatutulong ka sa Wikipedia sa pagpapalawig nito.
Singkil

Ang singkil, sayaw sa kasingkil, o sayao sa kasingkil ay isang sikat na sayaw ng mga Maranao. Ang salitang singkil ay nangangahulugang paluputan ang paa ng kahit anong bagay gaya ng baging o kahit anong madadaan.
Ang Singkil ay isang tanyag na sayaw na tinatanghal tuwing may pagdiriwang at mga kapistahan. Itinatanghal ng kadalasang pambabaeng sayaw lamang, ang Singkil ay nagsisilbi bilang isang patalastas sa kanyang magiging manliligaw o sa kanyang mapapangasawa. Marikit na humahakbang paloob at palabas ang babaeng mananayaw sa nagbabanggaang mga kawayan na nakaayos na nakahanay, o nakakrus habang ginagamit ang kanyang apir (pamaypay), mosala (panyo), o kahit ang kanyang kamay lang.
Ang lathalaing ito na tungkol sa Pilipinas at Kalinangan ay isang usbong. Makatutulong ka sa Wikipedia sa pagpapalawig nito.
Sayaw ng maglalatik

Ang sayaw ng maglalatik ay isang uri ng katutubong sayaw sa Pilipinas na may mabilis na galaw habang pinatutunog ng mga mananayaw ang mga bao ng buko.
Ang lathalaing ito na tungkol sa Sayaw ay isang usbong. Makatutulong ka sa Wikipedia sa pagpapalawig nito.
Mga sayaw sa Pilipinas

Ito ang Talaan at kalipunan ng mga Taal, Makabayan at Pamosong Mga Sayaw sa Pilipinas. Ang mga Paboritong sayaw na ito ay minsan ng hinahangan di lamang sa ating bansa kung hindi sa buong mundo. Dito makikita ang iba't-ibang tradisyon mula sa iba't-ibang panig ng Pilipinas.
Ito ay nahahati sa limang kategorya, ito ay ang Sayawing Madudulas, Sayaw sa Barrio, Sayawing Tribo, Sayaw sa Bundok at ang Sayawing Muslim.
Ang lathalaing ito ay isang usbong. Makatutulong ka sa Wikipedia sa pagpapalawig nito.
Francisca Reyes-Aquino

Francisca Reyes-Aquino (March 9, 1899 – November 21, 1983) was a Filipino folk dancer and academic noted for her research on Philippine folk dance. She is a recipient of the Republic Award of Merit and the Ramon Magsaysay Award and is a designated National Artist of the Philippines for Dance.
Francisca was born in Bocaue, Bulacan on March 9, 1899. Reyes-Aquino studied Physical Education and graduated with a BS Education degree from the University of the Philippines and Sargent College in Boston.
Among Reyes-Aquino's most noted works is her research on folk dances and songs as a student assistant at the University of the Philippines (UP). Pursuing her graduate studies, she started her work in the 1921 traveling to remote barrios in Central and Northern Luzon.
She published a thesis in 1926 entitled "Philippine Folk Dances and Games" where she noted on previously unrecorded forms of local celebration, ritual and sports. Reyes-Aquino discovered and taught dances through her books such as Tinikling, Maglalatik, Lubi-lubi, Polka sa Nayon. Her thesis was made with teachers and playground instructors from both public and private institutions in mind. This work was expanded with the official support of UP President Jorge Bocobo in 1927. She then served at the university as part of the faculty for 18 years.
She served as supervisor of physical education at the Bureau of Education in the 1940s. The education body distributed her work and adapted the teaching of folk dancing in an effort to promote awareness among the Filipino youth regarding their cultural heritage. President Ramon Magsaysay conferred her the Republic Award of Merit in 1954 for her "outstanding contribution toward the advancement of Filipino culture". Her contributions to physical education also introduced the subject to the American school curriculum.
Reyes-Aquino also had other books published including Philippine National Dances (1946), Gymnastics for Girls (1947), Fundamental Dance Steps and Music (1948), Foreign Folk Dances (1949), Dances for all Occasion (1950), Playground Demonstration (1951), and Philippine Folk Dances, Volumes I to VI.
Francisca died on November 21, 1983, in Manila, Philippines.
Reyes-Aquino received recognition for her works such as the Ramon Magsaysay Award for Government Service in 1962 and her designation as National Artist of the Philippines for Dance in 1973.
Francisca was posthumously honored with a Google Doodle designed of her popular traditional Filipino dance and it was unveiled on March 9, 2019, to celebrate her 120th birth anniversary and for her very excellent contributions in Filipino dancing.
Francisco P. Felix Memorial National High School

Francisco P. Felix Memorial National High School (Filipino: Pang-alaalang Mataas na Paaralang Nasyonal ng Francisco P. Felix) is a secondary public high school located at Municipal Compound, Brgy. Sto. Domingo, Cainta, Rizal, Philippines. The school was founded in 1973 and is recognized as the "Division Leader School" in Rizal.
The Cainta Municipal Government passed a resolution that aimed to open a public secondary school that would serve the people of Cainta. In 1973, the Cainta Municipal High School was established under Francisco P. Felix, the municipal mayor at that time.
Initially the school employed five teachers from Rizal High School in Pasig who were housed in a twelve-room building in Parola, Barangay San Andres. One of them was Principal IV, Juana M. Garrovillas. At first, classes were held in the morning and afternoon but later classes were opened in the evening for working students with a ₱5.00 (equivalent to ₱234.36 in 2021) tuition fee.
The first principal was Generosa Masikip. During her administration, the first steel flag pole was constructed. The first issue of the school paper, The Sepoys and Ang Maglalatik was published in 1978 under the guidance of Juana Garrovillas and Marita Uy as the first advisers. In 1980, the school was renamed in honor of the late Mayor Felix who was responsible for establishing this leader school.
Felixians joined different inter-school contests not only in the province but also at national level. When Genesius Fulgueras became principal, the school expanded tremendously. In 1987, it was designated a national high school under President Corazon Aquino, who declared free secondary education. Several annexes have been built to accommodate the increasing population. The current annexes are Rosepack Main, JICA Annex, Karangalan Annex and Rosepack Extension. Defunct annexes are Manggahan Annex (now known as San Juan National High School of Cainta), Parola Annex (now a tricycle terminal), Balanti Annex (now known as Governor Isidro Rodriguez Memorial National High School of Cainta) and LTO Annex (now a Cainta Equipment Depot).
It remained headless for one year until the appointment of its former teacher, Juana M. Garrovillas as principal. There are 34 sections in fourth year, 34 sections in third year, 32 sections in second year and 36 sections in first year, making it the fastest growing school in the province outnumbering Rizal National Science High School in terms of student population.
Last January 2014, Ms. Juana M. Garrovillas, Principal IV, was replaced by Dr. Vidal Mendoza Ph.D., Principal IV of San Mateo National High School.
The school has been run by several officers-in-charge and principals:
Latik

Latík (Tagalog: [laˈtɪk]) refers to two different coconut-based ingredients in Filipino cuisine. In the Visayan region it refers to a syrupy caramelized coconut cream (coconut caramel) used as a dessert sauce. In the northern Philippines, it refers to solid by-products of coconut oil production (coconut curds), used as garnishing for a variety of desserts.
Latík in its original sense in the Visayan languages literally means 'syrup' (equivalent to arnibal in Hiligaynon). It can refer to any type of thick sweetened liquids including jam. In the most common usage, however, latik means a syrupy condiment derived from reducing coconut milk and sugar.
It is used much in the same way as syrup, in dishes like kalamay and suman. It is usually Anglicized as "coconut caramel." A commercial version of the Visayan latik is marketed internationally as coconut syrup, although it should not be confused with coconut sugar derived from coconut sap.
Latík in Luzon is made from coconut milk simmered in a saucepan until it reduces to coconut oil and solids ("coconut curds") begin to form at the top surface. These solids are left to fry in the coconut oil until golden brown. In the Visayas, these solids are known as lunok in Cebuano; and balutai in Karay-a.
Latík is commonly used as a topping for a variety of Philippine dishes including maja blanca, sapin-sapin, and ube halaya. It is sometimes mistaken for fried, caramelized coconut flesh- another type of garnishing/dessert known as bukayo in Bisaya.
Adam Jiloo

Koloneel Adam Jiloo Weeboo(1917-2005) hoggantoota Qabsoo Baalee keessa tokko yoo ta'u itti aanaa Jeneraal Waaqoo Guutuu ta'ee waraana geggeessaa ture.
Adam Jiloo bara 1917 godina Baaleetti dhalate.
Bara 1962 keessa, Hayilasillaasen kutaa-biyyaa Baalee daawwachuu deeme. Daawwannaa kanarrattis "nuti Itoophiyaanonni uummata tokko; alaabaa fi biyya takka qabna" jedhee haasaa godhe. Gootichi Adam Jiloo akkas jedhee deebise "nuti uummata tokko miti, waan wal nu fakkeessu takkallee hin qabnu". Maalif akkas akka jedhe yeroo gaafatamu, Adam Jiloo akkas jedhee deebise "Itoophiyaa keessatti, mootin Amaara, abbaan seeraa Amaara, bulchaan Amaara, ergamaanillee Amaara. Nuti Oromoonni dhimma keenyarratti murteessuf mirga hin qabnu. Kanaafuu, wanti wal nu fakkeessu tokkollee hin jiru".
Ergaa dhimmoota kanarratti waliin haasa'anii booda, Hayilasillaasen Adamiin amansiisuu waan dadhabeef, doorsisuuf ergamaa Sumaaleti jechuun yakkuu yaale. Humni tikaa fiwudaalaas yakka biyya ganuu jedhuun qabanii akka hidhan ajaje. Akkaataa kanaan bara 1962 qabamee mana hidhaa gale. Wagga tokko erga hidhaa turee booda bara 1963 gadi lakkifame.
Bara 1963, Oromoonni Baalee gabrummaarratti qabsoo eegaaluuf murteessun Jeneraal Waaqoo Guutuu hogganaa godhanii filatani; Adam Jiloo ammoo itti aanaa ta'ee filatame. Baruma kana, Waaqoo fi Adam namoota biroo dabalatanii, leenjii waraanaa fudhaachuuf akkasumas meeshaa waraanaa barbaacha gara Somaaliyaa deeman. Somaaliyaarraa meeshaa waraanaa muraasa erga argatanii booda, gara Baaletti deebi'anii waraana riphxee-loltummaa jalqabani.
Qabsoo Baalerratti injifannoo guddaa galmeessani. Qabsoon kun, kutaa-biyyaa Baalee fi gartokkeee kutaa-biyyaa Sidaamoo bilisa baasee ture. Injifatamuu Hayilaasillaaseetin kan rifatan michoonni isaa, USA fi Israa'el gargaarsa godhaniin qabsoo Baalee deebisanii dhaamsan. Qabsaa'onni Baalees mootummaa fiwudaalaa wajjin haraara gochuun qabsoon kun bara 1970 xumurame.
Hayilasillaaserraa aangoo kan fudhata Dargiin, himaammatni inni Oromoorratti qabu adda hin turre. Oromoota jajjaboo hedduu wajjin himaammata kana akka jijjiiruf gaafachaa turan. Dargiin akka kana hin fudhanne erga baranii booda, bara 1977 deebi'anii qabsoo eegaluuf gara Somaaliyaa deeman. Somaaliyaa hoogganaa kan ture Siyaad Baarren, maqaa 'Somaalee Aabboo' jedhamuun Oromoota Sumaalomsuuf yaalaa ture. Adam Jiloo dhimma Oromoo Sumaalomsuu kana fudhachuu waan dideef, bara 1977 hanga 1980 hidhamee mana hidhaa ture. Dhiibbaa Addii Bilisummaa Oromoo mootummaa Sumaalerratti godhee, bara 1980 gadi lakkifame. Mootummaan Somaaliyaa garuu isa Sumaalomsuuf hordofuu ittuma fufe. Yeroo tokko ani Sumaaledha jedhi dubbadhu yeroo jedhaniin, angaawota Sumaale duratti "Wallaahi-Billaahi-Tallahi ani Oromoo" jedhee dubbate. Sababa kanaan ammas deebisanii hidhani. Haala kanaan, Somaaliyaa keessatti yeroo hedduu hidhamaa gadi lakkifamaa deebi'ee hidhamaa ture.
Dararaan Somaaliyaa waan itti hammaatef, bara 1988 gara Baaletti deebi'e. Mootummaan Dargiin batalumatti qabee mana hidhaa galche. Bara 1991, yeroo Dargiin kufu mana hidhaatii gadi lakkifame.
Agaarfa (aanaa)

Agaarfaan aanaalee Oromiyaa 180 keesaa tkko yoo taatu godina Baalee keessatti argamti. Magaalaan aanaa kanaa Agaarfaa jedhamti. Kibbaan Sinaanaa fi Diinshoo, dhihaan Adaabbaa, kaabaa laga Shabalee (Shabelle River)kan Arsii irraa addaan baasu, bahaan Gasharaa fi Gololchaan daangeffamtee jirti. Magaalaan biraa aanaa kanaa Alii jedhamti.
Ballet blanc

A ballet blanc (French: [balɛ blɑ̃], "white ballet") is a scene in which the ballerina and the female corps de ballet all wear white dresses or tutus. Typical in the Romantic style of ballet from the nineteenth century, ballets blancs are usually populated by ghosts, dryads, naiads, enchanted maidens, fairies, and other supernatural creatures and spirits.
A precursor of the genre was Ballet of the Nuns, an episode in act 3 of Giacomo Meyerbeer's opera Robert le Diable. The ghosts of cloistered nuns who, in life, were unfaithful to their vows are summoned from their graves to tempt the hero, Robert, with dancing, gambling, drink, and love making. Choreographed by Filippo Taglioni and first presented in Paris in November 1831, it starred his daughter, Marie Taglioni as Helena, the abbess of the ruined convent of Saint Rosalia. Costumes in modern productions are usually white dresses with black sashes and headpieces.
The next year, 1832, Marie Taglioni appeared in the title role of La Sylphide, the story of a wood nymph (a sylphide) who tempts a Scottish farmer, James, to abandon his rural sweetheart and follow her into the woods, in pursuit of ethereal beauty. Dance historians consider this work, as the first fully-fledged ballet blanc, to be the beginning of the Romantic movement in ballet.
The name of the genre is derived from the white costume designed by Eugène Lami for Taglioni, which became the recognized dress for dancers of the academic school. The skirt of the Romantic tutu is either mid-calf or ankle length in design. Despite the introduction of Romantic elements of otherworldly spirits, the dancing in La Sylphide was of the purely classical school.
Ghosts, shades, shadows, spirits, and other elemental beings dominated ballet stages for decades after La Sylphide. Famous ballets blancs were staged in act 2 of Giselle (1842), in acts 2 and 4 of Swan Lake (1877/1895), in act 3 of La Bayadère (1877), and in act 1 of The Nutcracker (1892).
In modern productions, dancers in the lakeside scenes of Swan Lake and the Kingdom of the Shades scene of La Bayadère sometimes wear short, classical tutus rather than the traditional calf-length or ankle-length ballet dresses, but the visually stunning effect of the ballet blanc is undiminished. In 1908, Michel Fokine revived the genre in a ballet set to the music of Frédéric Chopin that he entitled Chopiniana. When a revised version was presented in Paris in 1909 by the Ballets Russes of Sergei Diaghilev, it was given the more Romantic title of Les Sylphides. It has remained a popular staple of the ballet repertory for the past century and more.
Negasso Gidada

Negasso Gidada Solon (Ge'ez: ነጋሶ ጊዳዳ; 8 September 1943 – 27 April 2019) was an Ethiopian politician who was the president of Ethiopia from 1995 until 2001.
Negasso was the son of Gidada Solon, one of the first local ministers of a Protestant church in the Dembidolo area in western Ethiopia.
Negasso held a doctorate in social history from the Goethe University Frankfurt and was a part-time lecturer of history at Addis Ababa University. The title of his doctoral thesis was "History of the Sayyoo Oromo of Southwestern Wallaga, Ethiopia, from about 1730 to 1886". He was married to Regina Abelt, a German nurse and midwife. Being the First Lady of Ethiopia while holding the German Citizenship earned Abelt considerable, yet unwanted, attention by the German and European tabloid press. In marked contrast, Regina Abelt was virtually invisible in Ethiopia and never enjoyed the official title of First Lady which was instead used by the wife of the Prime Minister.
Negasso died in Germany on 27 April 2019, after battling health issues.
In Europe, he was an active member of the Oromo Liberation Front (OLF). Negasso had been Minister of Information in the Transitional Government of Ethiopia and Central Committee member of the Oromo People's Democratic Organisation (OPDO) when he became president on 22 August 1995. He left office when his term expired on 8 October 2001. Before the end of his term, he was expelled from both the OPDO and the EPRDF coalition on 22 June.
In the 2005 general elections, Negasso was elected to the Ethiopian House of People's Representatives as an independent from Dembidolo in the Mirab Welega Zone of the Oromia Region.
In July 2008, Negasso became a founding member of the Forum for Democratic Dialogue (FDD), a new coalition of opposition parties and activists. Then in November 2009, he announced he had joined the Unity for Democracy and Justice Party (UDJ), one of the eight parties in the FDD, "to try to unite Ethiopia". At the time of his announcement, he also asked forgiveness from Ethiopians for deceiving them that Ethiopia's current constitution was ratified in 1995 with full participation of all political parties in a democratic manner. "There were a number of political parties that were excluded from the process," he said during the ceremony when he and Siye Abraha were officially inducted into the UDJ.
చేరామన్ జామా మస్జిద్

చేరామన్ జామా మస్జిద్ లేదా చేరామన్ జుమా మస్జిద్ (Cheraman Jum'ah Masjid (మలయాళం: ചേരമാൻ ജുമാ മസ്ജിദ്‌) (ఉర్దూ - چیرامن جامع مسجد ) భారతదేశంలో మొదటి మస్జిద్ (మసీదు) చేరామన్ జమా మసీదు కేరళ రాష్ట్రంలోని త్రిస్సూర్ జిల్లా లోని చిన్న పట్టణం కొడంగళూర్, మలబార్ తీరంలో ఉంది.. ==తొలిచరిత్ర== సా.శ. 629లో నిర్మించబడ్డ చేరామన్ జమా మసీదు భారతదేశంలోనే మొట్ట మొదటి ముస్లింల ప్రార్థనా మందిరంగా పరిగణించబడుతుంది. చేరామన్ జమా మసీదు కొడంగలూర్ లో అత్యంత ప్రసిద్ధి చెందిన ధార్మిక గమ్యం. సా.శ. 629 లో మాలిక్ బిన్ దీనార్ చే నిర్మించబడ్డ ఈ మసీదు భారతదేశం లోనే అత్యంత ప్రాచీనమైన మసీదుగా లెక్కించబడుతుంది. ప్రపంచంలోనే ఇది రెండవ అతి పురాతన మసీదుగా నమోదు చెందింది.
చరిత్రానుసారం సా.శ. 1341 లో వచ్చిన వరద ఈ మసీదుని చాలా మేరకు ధ్వంసం చేసింది. నేడు మనం చూస్తున్న చేరామన్ జమా మసీదు కొత్తగా కట్టబడింది. మసీదు నిర్మాణం గుర్తించ తగ్గది. హిందూ దేవాలయాల శైలి, ఆకృతిని అనుసరిస్తుంది. మసీదు మధ్యలో ఒక నూనె దీపం వెలుగుతూ ఉంటుంది. మంగళప్రదమైన రోజుల్లో మత విశ్వాసాలకి అతీతంగా ప్రజలందరూ ఈ దీపం కొరకు నూనె తెస్తారు. మసీదులో పెట్టబడిన ఇత్తడి నూనె దీపాలు నిర్మాణ సౌందర్యానికి మరింత వన్నె తెస్తాయి. అద్భుతమైన చెక్కడాలు గల నూకమాను (రోజ్ వుడ్) వేదిక మిక్కిలి ఆకర్షణీయంగా ఉంటుంది. మక్కా నించి తెప్పించబడినిదిగా నమ్ముతున్న పాల రాయి ముక్క మసీదులో ఉంచబడింది. చేరామన్ జమా మసీదు భారతదేశం లోని మహమ్మదీయ చరిత్రలో ప్రముఖ భూమిక పోషిస్తుంది. కొడంగలూర్ వెళ్ళిన యాత్రికులు దీనిని తప్పక సందర్శించాలి .
దేశవిదేశాలకు చెందినా అనేక సందర్శకులు ఈ మస్జిద్ ను సందర్శించడానికి వస్తారు. భారత మాజీ రాష్ట్రపతి ఏ.పి.జె.అబ్దుల్ కలాం కూడా సందర్శించారు.
షాజహాన్

షహాబుద్దీన్ ముహమ్మద్ షాహ్ జహాఁ పూర్తి పేరు అల్ హజ్రత్ అబుల్-ముజాఫర్ షిహాబుద్దీన్ ముహమ్మద్ షాజహాన్ (బిరుదు : అల్-సుల్తాన్ అల్-ఆజమ్ వల్-ఖాఖాన్ అల్-ముకర్రం, అబుల్-ముజఫ్ఫర్ షిహాబుద్దీన్ ముహమ్మద్, సాహిబే ఖిరానే సాని, షాహ్ జహాఁ I పాద్షాహ్ గాజి జిల్లు'ల్లాహ్ [ఫిర్దోస్-ఆషియాని]) (ఇంకనూ షాహ్ జహాఁ, షాజెహాన్, షాజహాన్, షాజహాను అని కూడా పలుకుతారు. (ఉర్దూ : شاه ‌جهان), జననం జనవరి 5, 1592 ; మరణం జనవరి 31, 1666. మొఘల్ సామ్రాజ్యపు చక్రవర్తి, 1628 నుండి 1658 వరకూ భారతదేశాన్ని పరిపాలించాడు. షాజహాన్ పదము పర్షియన్ భాషా పదము, అర్థం ; షాహ్ "రాజు", జహాఁ "ప్రపంచం", "ప్రపంచపు రాజు". బాబరు, హుమాయూన్, అక్బరు, జహాంగీరు ల తరువాత ఇతను ఐదవ మొఘల్ చక్రవర్తి.
జహాంగీరు తరువాత సింహాసనాన్ని అధిష్ఠించాడు. ఇతని కాలం 'మొఘల్ సామ్రాజ్యంలో స్వర్ణయుగం' అని భావిస్తారు. తాను అక్బరును ఆదర్శంగా తీసుకున్నాడని ప్రతీతి.
షాజహాన్ చక్రవర్తి స్వభావమునుగూర్చి చరిత్రకారులలో అభిప్రాయభేధములు కలవు. విన్సెంటుస్మిత్తు అనే చరిత్రకారుడు షాజహాన్(SHAJAHAN) ముక్కోపీనియు, అతిక్రోధమును, అతిదయను చూపుచుండెడివాడనియు, విషయలోలుడని వ్రాసెను. ఎల్ఫిన్ స్టన్ అనునాతడు షాజహాన్ దయాళుడనియు, మహనీయుడని వ్రాసియున్నారు. ఏదియెట్లున్నను విద్యా విషయమందు ఈ చక్రవర్తి యొనర్చిన విశేష కార్యములేవియులేవు. బాద్షానామా, ముంతఖాబుల్ లుబాబ్ అను రెండు చరిత్రములు మాత్రము ఈతని ప్రోత్సాహముతో లిఖింపబడినవి. ధిల్లీనగరమున జమా మసీదునొద్ద ఒక కళాశాలను నిర్మించినాడు. షాజహానుకు గానమునందు, శిల్పకళయందు ప్రీతి మెక్కువ. ఈతడాదరించిన గాయకులలో రామదాస్, మహాపత్తర్ అను హిందువులు ముఖ్యులు. ఈతని కుమారుడు దారా మిగుల పండితుడిగా ఖ్యాతి నొందెను. పర్షియన్, అరేబిక్, సంస్కృతం భాషలలో ఈతని పాండిత్యము అద్వితీయమైనది. హిందూ విజ్ఞానమును ఈతడు మిగుల ప్రేమించుచుండెను. ఈయువరాజు మణిఖచితములగు తన ఉంగరముపై 'ప్రభూ అనుపదమును చెక్కించుకొనెవాడు. కాశీనగరమునుండి పెక్కు పండితులను రావించి వారి సాహాయమ్ముచే ఈతడు ఉపనిషత్తులను,భగవద్గీతను,యోగవాసిష్ఠమును పర్షియన్ భాషలోనికి తర్జుమా చేయించినాడు. హిందూ మతమును, సూఫీ మతమును సరిపోల్చుచు ఈతడు రచించిన విమర్సనము మిగుల ప్రశంసనీయమైనది.
షాజహాన్ చక్రవర్తికి ఆభరణాలపై విపరీతమైన ప్రేమ ఉండేది. ఆయన స్వంతనగల ఖరీదు అప్పట్లోనే ఐదు కోట్ల రూపాయలు ఉండేది. రాజకుమారులకు ఇచ్చిన ఆభరణాల ఖరీదు మరో రెండు కోట్ల రూపాయలుగా తేలుతోంది. ఐదుకోట్ల రూపాయల విలువైన స్వంతనగల్లో నిత్యం ధరించే నగల విలువ రెండుకోట్ల రూపాయలుగా ఉండేది. ఇవి నిత్యం అంత:పురంలో పరిచారికల వశంలో చక్రవర్తి ఎప్పుడంటే అప్పుడు ధరించేందుకు తయారుగా ఉండేవి. మిగిలిన మూడుకోట్ల రూపాలయల ఖరీదైన నగలు కూడా కావాల్సినప్పుడు ధరించడానికి గాను ఇతర గదుల్లో బానిసల అధీనంతో ఉండేవి. షాజహాన్ చక్రవర్తి తలపాగాకు చుట్టుకునే బంగారు సరిగపట్టకు గుచ్చిన సర్పేస్ అనే కెంపుల కలికితురాయి విలువే అప్పట్లోనే పన్నెండు లక్షల రూపాయలు ఉండేది.
సౌదా బింత్ జమా

సౌదా బింత్ జమా (అరబ్బీ: سودة بنت زمعة‎) ప్రవక్త ముహమ్మద్ గారి భార్య. ముస్లింలు ఈవిడని విశ్వాసుల తల్లిగా పరిగణిస్తారు.
సౌదా బింత్ జమా తండ్రి జమా ఇబ్న్ ఖయ్స్. ఈయన మక్కా లోని అమీర్ ఇబ్న్ లువాయ్ అనే ఖురేషి తెగకు చెందినవారు. తల్లి అల్-షముస్ బింత్ ఖయ్స్. ఈవిడ మదీనాలోని బను నజ్జర్ అనే బను ఖజరాజ్ తెగకు చెందినవారు. ఈవిడ వివాహం మెదట అస్-సక్రన్ ఇబ్న్ అమ్ర్ తొ జరిగింది. వీరికి కుమారుడు అబ్దుర్ రహ్మాన్ ఇబ్న్ సక్రన్ 637 సంవత్సరంలో జరిగిన జలులా యుద్ధంలో మరణించాడు.
మక్కా లోని బహుదైవారాధకులు హింసించటంతో సౌదా, అస్-సక్రన్ అబిసేనియాకు వలస వెళ్లారు. అస్-సక్రన్ అబిసేనియా నుండి వకాస్ వెళ్లి అక్కడ బోధించారు. అయితే మక్కాకు తిరిగి రావటంతో ఆయన మరణించాడు.
సౌదా బింత్ జమా, అల్లాహ్ మార్గంలో అబిసీనియాకు వలస వెళ్ళిన మొదటి మహిళ. భర్త మరణంతో తన తండ్రి వద్ద జీవించ సాగింది. మధ్య వయస్కురాలు, దయాగుణం కలిగి ప్రవక్త కుటుంబ వ్యవహారాలను జాగ్రత్తగా చూసుకోవల వ్యక్తి.
ప్రవక్త మొదటగా వివాహ విషయం అబూ బకర్, సౌదాతొ మాట్లాడ వలసిందిగా ఖవ్లా బింట్ హకీమ్ కు అనుమతించారు. ఖవ్లా నేరుగా సౌదా దగ్గరకు వెళ్లి "సౌదా, అల్లాహ్ నీకు గొప్ప అదృష్టం కలిగించాడు" అని చెప్పగా సౌదా "అది ఏమిటి?" అనెను. అప్పుడు ఖవ్లా "దైవ ప్రవక్త వివాహ ప్రతిపాదన నా ద్వారా తెలియ చేయమన్నారు" అని చెప్పగానే సౌదా తననుతాను నిలువరించుకుని తనకు ప్రతిపాదన ఇష్టమే అని, తన తండ్రితో మాట్లాడవలసినదిగా కోరినారు. ఖవ్లా సౌదా తండ్రితో "ముహమ్మద్, అబ్దుల్లా గారి తనయుడు, అబ్దుల్ ముతాలిబ్ గారి మనుమడు సౌదా కొరకు వివాహ ప్రతిపాదన పంపారు" అని చెప్పగా ఆయన వెంటనే "గొప్ప సంభంధం, సౌదా ఏమని అన్నది" అన్నారు. ఖవ్లా సౌదా అభిప్రాయం తెలియచేయడంతో వెంటనే సౌదాను అక్కడకు పిలిపించి ఇలా అన్నారు "సౌదా, ఈ మహిళ అబ్దుల్లా గారి తనయుడు, అబ్దుల్ ముతాలిబ్ గారి మనుమడు అయిన ముహమ్మద్ తరపున నీకోసం వివాహ ప్రతిపాదన తీసుకువచ్చింది. ఇది గొప్ప సంభంధం. ఆయనతో పెళ్లి జరిపించామంటవా". సౌదా ఒక గొప్ప గౌరవంగా భావించి పెళ్ళి ప్రతిపాదనను అంగీకరించింది.
వీరి వివాహం 620వ సంవత్సరం రంజాన్ మాసంలో జరిగింది. వివాహానంతరం సౌదా ప్రవక్త గారి పిల్లలు, ఇల్లు యొక్క బాధ్యతలు నిర్వర్తించింది. అప్పటికి అయేషా బింట్ అబు బకర్ తొ వివాహ నిశ్చితార్ధం జరిగింది. సౌదా తను నమ్మిన విశ్వాసం కోసం ఇల్లు, ఆస్తి వదిలి, ఎడారులు, సముద్రం దాటి అబిసీనియాకు వలస వెళ్ళింది హిజ్రా సంవత్సరం తరువాత ముస్లిం సమాజం త్వరగా వృద్ధి సాధించింది.
ప్రవక్త మరణం తరువాత సంక్రమించిన ఆస్తిని దాన ధర్మాలకు వినియోగించారు. మొదటి ఖలీఫా ఉమయ్యద్ వంశానికి చెందిన మువయ్యా మదీనాలోని సౌదా గృహాన్ని 180,000 దిరాలు వెచ్చించి కొన్నారు. సౌదా ఆయేషతో చాలా దగ్గరగా వుండేవారు. సౌదా సెప్టెంబర్ లేక అక్టోబర్ 674 న మదీనాలో మరణించారు.
ఇస్మాయీల్

'ఇస్మాయీల్' ఇబ్రాహీం, 'హాజిరా ల కుమారుడు. భారతంలో కర్ణుడు లాంటి ప్రవక్త.ఇబ్రాహీం గారు దేవుని అనుమతితోనే ఇష్మాయిల్ హాజరా లను ఎడారిలో వదిలేస్తాడు. అల్లాహ్ ఇతని దప్పిక తీర్చటం కోసం హాజరా (హాగరు) ప్రార్థన విని నీళ్ళ ఊటను పుట్టిస్తాడు. అదే జమ్ జమ్ బావిగా స్థిరపడింది. ఇస్మాయిల్ను యుక్తవయసులో ఇబ్రాహీం దేవునికి బలి ఇవ్వాలని ప్రయత్నిస్తాడు. అయితే దేవుడు ఇస్మాయిల్ కు బదులుగా ఒక గొర్రెను బలి ఇమ్మని చెబుతాడు. ఇతని సంతానం నుండే మహమ్మదు ప్రవక్త జన్మించారు. యూదులు క్రైస్తవులు బలి ఇవ్వటానికి తీసుకెళ్ళింది ఇస్ హాక్ (ఇస్సాకు) ను అంటారు. ఈ ఖుర్బానీ సంప్రదాయాన్ని స్మరిస్తూ ముస్లింలు ఈదుల్-అజ్ హా (బక్రీదు ) పండుగ జరుపుకుంటారు.