davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Presbyterian Church of Uruguay

The Presbyterian Church of Uruguay (in Spanish Iglesia Presbiteriana del Uruguay or IPUY) is a Protestant Reformed, confessional, conservative and Calvinist denomination in Uruguay, formed by missions of the Presbyterian Agency for Transcultural Missions of the Presbyterian Church of Brazil.
The work of the church began in the city of Montevideo and currently has congregations in other cities of the country.
Presbyterianism has been around since 1560, having grown out of the formation of the Church of Scotland, through the work of the reformer John Knox. This, he was the reformer of his country after having spent years in Geneva with John Calvin. As such, Presbyterianism is a family of Reformed Churches and Calvinism.
In 2009, the Presbyterian Agency for Transcultural Missions of the Presbyterian Church of Brazil began missionary work in Montevideo in Uruguay. In 2014 the church was officially organized, and that same year it founded a congregation in Mercedes.
The church has a seminary to train its own workers and ordains Uruguayan priests and deacons.
As a result of the mission of a conservative church, the Presbyterian Church of Uruguay has the same attitude regarding ordination and doctrine. The church admits only male candidates for deacon, elder, or minister.
The church system of government is Presbyterian, the church is evangelical, believes in biblical inerrancy and subscribes to the Westminster confession of faith
The denomination is a member of the World Reformed Fellowship In addition, it has the help of the Presbyterian Agency for Transcultural Missions, of the Presbyterian Church of Brazil, for the planting of new churches in the country It also has relations with the Presbyterian Church in America, Orthodox Presbyterian Church and Presbyterian Church of Chile.
Juan Luis Segundo

Juan Luis Segundo SJ (March 31, 1925, in Montevideo, Uruguay – January 17, 1996, in Montevideo) was a Uruguayan theologian and Jesuit priest who was an important figure in the movement known as Latin American liberation theology. He wrote numerous books on theology, ideology, faith, hermeneutics, and social justice, and was an outspoken critic of what he perceived as Church callousness toward oppression and suffering. He was a physician by training.
In 1941, he joined the Society of Jesus and studied at Jesuit seminaries at Córdoba and the Seminary of San Miguel, both in Argentina, and later at the Faculty of Theology San Alberto in Louvain, Belgium (where he met fellow student Gustavo Gutiérrez). He was ordained in 1955. He obtained his licentiate in 1958, with his thesis "La Cristiandad, una utopía?" ("Christianity, a utopia?") Between 1958 and 1963 he studied for the Doctorat d'Etat in the Faculty of Letters of the Sorbonne, from which he received his doctorate. His thesis was titled "Berdiaeff, una reflexión cristiana sobre la persona." ("Berdyaev, a Christian reflection on the person.")
He returned to Uruguay and in Montevideo he started "Cursos de Complementación Cristiana", in which he analysed political, social and economic problems in the light of Catholic faith. He gave these courses between 1961 and 1964, at the same time he did other work in the continent, collaborating in Chile with Roger Vekemans in political typology in his "Ensayo de tipología socioeconómica latinoamericana" ("Essay on Latin-American Socioeconomic Typology") and with Renato Poblete in the "Ensayo de tipología política de América Latina" ("Essay on Political Typology of Latin America," published by OEA in Washington in 1961). In 1965, he co-founded the Peter Faber Center of Theological and Social Studies (Centro de Investigación y Acción Social "Pedro Fabro"), which was closed by the Uruguayan government in the 1970s. The Center dedicated itself to investigating the interrelations between society and religion. Some work was published in the review, Perspectivas de Diálogo. With his experience in the Center, Segundo wrote his fundamental work, Teología abierta para el laico adulto, (Open Theology for the Lay Adult) in five volumes, published in Argentina by the Editorial Carlos Lohlé.
After that, he traveled, lectured and taught at universities in Brazil, Canada, and the United States. In 1970 he met in Petrópolis, Brazil, other Latin American theologians who started the Theology of Liberation. Together with the Peruvian theologian Gustavo Gutiérrez, Segundo was one of the founders of the movement. In fact, his prominent book The Liberation of Theology, was a series of lectures that took place in 1974 at Harvard Divinity School. In 1974 he had the distinction of "Best Book in 1974 Liturgy" of the Catholic Press Association of New York for The Sacraments Today, vol. 4 of A Theology for Artisans of a New Humanity.
His major works (translated into English from the original Spanish) include:
Our Lady of Lourdes Church, Acton

Our Lady of Lourdes Church is a Roman Catholic parish church in Acton, London. It was built in 1902 and was designed by Edward Goldie in the Romanesque Revival style. It is located on Acton High Street, near Acton Town Hall.
After the English Reformation, during the time of recusancy, until the Roman Catholic Relief Act 1829, there were sporadic mentions of people in Acton recorded as Catholic. It was only after 1805 that a consistent Catholic community could be found in the town. From 1805, Nicolas Selby, and the Selby family, housed French nuns, a priest and a chapel in Acton House. Irish workers from Turnham Green would come for Mass in the house. A small chapel on King Street was also built to host public worship, but closed in 1858.
In 1878, a mission was started in Acton. A priest, Fr James O'Donnell, came to minister to the Catholics in the town. From 1880, Mass was being celebrated in a house, 2 Gloucester Villas, Shakespeare Road. In 1882, Our Lady of Grace Church, a temporary church building, made of corrugated iron, was built on Strafford Road. This church continued until the current one was built.
In 1892, the site of Our Lady of Lourdes Church on the High Street was purchased. The priest at the time was Fr Charles Rivers. He set about getting the funds together and an architect for a new larger church. The cost of the new church came to £5,000 and he hired Edward Goldie to design the church. Son of George Goldie, Edward Goldie also designed St James's, Spanish Place.
While the previous church was called Our Lady of Grace Church, the new church was decided to be named Our Lady of Lourdes. In 1886, the Church of Our Lady of Grace and St Edward had opened in Chiswick, and Our Lady of Lourdes had officially been endorsed in 1862, so the new church in Acton was called Our Lady of Lourdes.
On 21 September 1902, the old church on Stafford Road was closed, and a week later, on 28 September, the new church was opened. The church was blessed by Fr Rivers in a ceremony attended by the administrator of Westminster Cathedral, Canon Patrick Fenton, who became an auxiliary bishop of Westminster in 1904. The church was built to have a capacity of 500 people.
During the decades after its construction, furnishings and statues were added to the church. New benches, oak altar rails, a shrine to the Sacred Heart and statues of saints Patrick and Anthony of Padua were installed. A new font was put in the baptistry and new stations of the cross were made for the church. From 1955, significant changes were made: new marble altars for the church and lady chapel and altar rails replaced the old ones. This main altar was brought forward after the Second Vatican Council.
The parish is currently administered by priests from the Congregation of the Holy Spirit or Spiritans. There are four Sunday Masses in the church: 7:00pm on Saturday, and 9:00am, 10:30am and 12 noon on Sunday. The parish also founded Acton Homeless Concern, which is housed next to the church in Emmaus House.
Media related to Our Lady of Lourdes Church, Acton at Wikimedia Commons
林少偉

林少偉（英語：William Lim Siew Wai，1932年7月19日—2023年1月7日），新加坡建築師、新加坡傳統文化學會創辦人，曾參與設計珍珠坊、黃金坊、新加坡大會堂等多個新加坡著名地標建築。
林少偉畢業於倫敦建築聯盟學院，並在哈佛大學攻讀研究生，隨後成為哈佛大學城市與區域規劃系的富布賴特研究員。
從1957年起，他作為合夥人在新加坡和馬來西亞的幾家公司工作。他的工作從為住宅和商業利益設計現代主義建築開始，然後發展到新加坡和吉隆坡的大型購物中心。林少偉的設計作品包括後來成為新加坡商業發展的典範的珍珠坊（1973年）；黃金坊（1974年）；和東陵購物中心。
1981年，他開始創業，他也是新加坡傳統文化學會的創始成員，在1987年到1997年之間，擔任學會的第一次任會長。林少偉還曾任Asian Urban Lab的聯合創始人兼主席，以及Architectural Association of Asia（AA Asia）的主席。他在2002年退休。林少偉於2002年被澳大利亞墨尔本皇家理工大学授予榮譽建築學博士學位，並於2005年被任命為拉薩爾 - 新航藝術學院 英語：LaSalle-SIA College of the Arts）名譽教授。他亦曾任中國天津大學的客座教授。
林少偉撰寫和演講的主題廣泛，涉及亞洲的建築、城市化和文化，以及與後現代、全球在地化和社會正義相關的當前課題。他是 Asian Alterity: With Special Reference to Architecture and Urbanism through The Lens of Cultural Studies (2008) 的作者，以及 Asian Design Culture (2009) 的編輯和 Non West Modernist Past (2011) 的聯合編輯。
林少偉的妻子為 Lena Lim。夫婦二人育有兩個孩子，一兒一女。他在2022年底患上2019冠狀病毒病。
他于2023年1月7日在新加坡荷蘭路的家中去世，耆壽90歲。
郑秀珍

郑秀珍（英語：Jacelyn Tay，1975年6月12日—），新加坡健康指导师、前女藝人、演员、歌手。1995年，她参加《才华横溢出新秀》获得女子组冠军正式出道，是1990年代后期新加坡具代表性的女星，曾与郭妃丽、范文芳并称新加坡三大美人。後逐渐淡出演艺圈。现任新加坡養生堂（Body Inc）创始人兼负责人。
郑秀珍出生於新加坡。
1995年，郑秀珍参加了新加坡新传媒所举办的选秀节目《才华横溢出新秀》，并获得女子组冠军。
1998年，新传媒以《东游记》、《笑傲江湖》捧红郑秀珍，成为90年代后期新加坡最受瞩目的明星。2002年，参加了马来西亚Astro华丽台所举办的选美节目《Astro国际华裔小姐竞选》，并获得完美体态小姐。
2006年，与新传媒解约。
郑秀珍曾與黄心川交往，2010年結婚，兩人育有一子。2018年离婚。
2022年，经营養生堂的郑秀珍为孩子婉拒片約，淡出娱乐圈。
安邦购物中心

安邦购物中心（英語：Ampang Park Shopping Centre），又称“安邦坊”、“安邦广场”，為馬來西亞第一家購物中心，於1973年3月開幕。该商场原位于安邦路與敦拉薩路（馬來語：Jalan Tun Razak）的交接處旁，可透過敦拉薩路空橋系統與The Intermark、希爾頓雙樹酒店及輕快鐵格拉那再也線安邦购物中心站銜接。然而，由于政府兴建布城线（捷运二号线）的安邦购物中心地下捷运站，而决定拆除这家商场。尽管当地商家对此决定表示不满，但安邦购物中心最终还是在运营了44年后于2017年12月31日起歇业。
安邦购物中心由新加坡的羅氏兄弟興建，1968年，羅氏兄弟在新加坡的牛車水興建當地的第一個綜合性購物中心——珍珠坊（英语：People's Park Complex）。隨著珍珠坊的成功，羅氏兄弟便開始在吉隆坡尋覓適當的地點建設購物中心，複製其在新加坡的成功經驗，而最後他們選擇當時高檔住宅和別墅林立的安邦路（Jalan Ampang），於1973年3月耗資1千萬令吉，面積達340,000平方尺，共300間店面的安邦購物中心正式開幕。该购物中心也是由当地闻人刘景成和胞弟刘景发合创的“刘景发建筑有限公司”所建。
經過40年的發展，目前的安邦购物中心已成為馬來傳統服裝的主要集散地，在商場內林立許多的傳統服裝店和裁縫店，每逢馬來佳節的前夕，如開齋節、哈芝節等，商場內聚集許多的人士在選購或訂製過節用的傳統服飾。另外，商城的多年歷史使得部分的美髮店和攝影器材店可在商场内找到，這些老字號的店面擁有較為全面的攝影器材和聚集許多其他商場難以尋找的特殊零件，許多攝影愛好者會選擇到這裡選購攝影相關的器材。商場各角落也遍布價位較為廉宜的餐廳，附近一帶上班的上班族午休時間會選擇到這裡用餐。2016年，马来西亚政府为实施巴生谷捷运系统工程而计划要拆除这间商场，以兴建布城线的安邦购物中心捷运站，引起当地商家不满，并一度被带上法庭裁决最终，運營44年的安邦购物中心於2017年12月31日起歇業。
曹福昌

曹福昌 (英語：Alan Fook Cheong Choe，1931年3月6日—2024年5月27日），新加坡建筑师、城市规划师，建屋發展局首任建筑规划师，市区重建局的创立人之一，曾获新加坡政府颁授公共行政（金）奖章（英语：Public Administration Medal）（1967年）、功绩奖章（1990年）和殊功勋章（2001年）等奖项。
曹福昌于1931年3月6日出生，家中有3名兄姐，父亲在他1岁多时逝世，母亲则靠裁缝养活一家四口。他在新加坡珍珠山学校和莱佛士书院完成中小學課程，之後前往澳洲升學，並先後取得墨尔本大学的建筑学学士学位、城镇及区域规划文凭，以及皇家墨尔本理工大学的院士文凭。
曹福昌起初在澳大利亚和新加坡的建筑事务所工作，后于1960年获成立不久的建屋發展局（建屋局）聘任为首任建築規劃師。他加入建屋局后的第一项工作是接手完成新加坡第一个卫星镇女皇镇——该区由新加坡改良信托局（英语：Singapore Improvement Trust）于1950年代开始兴建，由5个邻区组成，到英国建筑师撤出新加坡时，已经完成了3个邻区的规划程序。之后他和另外两人合作完成剩下两个邻区的规划工作。
曹福昌在1960年代初协助联合国派出的挪威城市规划师埃里克·洛朗厄（Erik Lorange）检讨新加坡的城市规划，评估新加坡进行市区重建的需要，又协助奧托·柯尼斯堡（英语：Otto Königsberger）等专家制定新加坡的市区重建蓝图，期间他向建屋局提出增派人手，协助他的工作，于是他和建屋局派出的两名建筑师组成三人小组，即新加坡最初的市区重建团队。1964年，三人小组改组为市区重建组（于1966年改组为市区重建署），由曹福昌担任主任。出掌市区重建署期间，他主导了新加坡市中心区的市区重建工作，以解决住房短缺问题，促进商业和旅游业发展。市区重建署又于1967年推出售地计划，容许私人开发商参与市区重建项目，建设滨海湾商业区和黄金坊（英语：Golden Mile Complex）、珍珠坊（英语：People's Park Complex）等地标建筑。同年《南洋商报》刊登了他的一篇文章，阐述市区重建计划的目的，并表示政府可解决征用及分配土地，迁移住户等问题；他后来又指出私人开发商可为重建项目提供资金，因此市区重建计划必须由政府和私人企业合作进行。
在出国考察期间，他意识到保育古迹的必要，认为古迹承载了城市的文化和历史，又认为新加坡面积偌小，更有理由保护老建筑。因此当1967年时任新加坡总理李光耀询问他是否考虑过有关问题时，他提出了保护牛車水、甘榜格南、小印度等各区古迹的计划，促使政府展开保留老旧建筑的工作——截至2024年，新加坡受保留建筑和结构有7200多座。推展市区重建工作期间，市区重建署一直和建屋局等政府部门保持默契，互相合作，另一方面，在1960年代，由于建屋局和市区重建署在侧重的方面和权责上出现分歧，曹福昌提出让市区重建署脱离建屋局，结果市区重建署于1974年改组为市区重建局，成为国家发展部下的一个法定机构，由曹福昌担任首任总经理，而各部门之间的合作关系则维持不变。
1978年，曹福昌离开政府，加入雅思柏设计事务所（RSP），参与百汇广场（英语：Parkway Parade）、新加坡金融管理局大厦等建设项目，并与日本建筑师丹下健三合作设计新加坡室内体育馆。此外，他于1960年代末期提出把原英军基地、拟改建为炼油厂的绝后岛（后改名为圣淘沙）改作旅游用途，以及草拟圣淘沙最初的规划蓝图。之后他曾担任圣淘沙发展局（英语：Sentosa Development Corporation）的董事会成员（1972—1975）、副局长（1975—1985）和局长（1985—2001），把西乐索炮台（英语：Fort Siloso）改造为旅游景点，引入单轨列车系统，逐渐把圣淘沙岛建设成休闲度假岛和豪华住宅区。
曹福昌获得的荣誉奖项包括公共行政（金）奖章（英语：Public Administration Medal）（1967年）、功绩奖章（国庆奖章，1990年）、殊功勋章（国庆奖章，2001年）等。此外，新加坡建筑师协会于2004年向他颁授金奖，以表扬他对新加坡公共建筑和城市规划的贡献。
曹福昌已婚，育有五名子女。他于2024年5月27日逝世，享年93岁。
勵德邨

勵德邨（英語：Lai Tak Tsuen）位於香港島灣仔區大坑勵德邨道2至38號，東面是大坑道，是由香港房屋協會發展的甲類出租屋邨，與虎豹別墅及上林為鄰。由黃祖棠建築工程設計所設計。
勵德邨設有3座，勵潔樓及德全樓有27層，分開單雙數座, 外型是以圓柱體設計，令更多單位飽覽維港美景，是全港首個以圓筒形設計的建築。而邨榮樓每層有66個單位，外型為長型。高層大部份雙數室號單位都可以看到維多利亞港景色，是一個設計、景觀及環境都不錯的公共屋邨。
1969年1月，房協宣佈在大坑興建廉租屋邨，同時由徙置事務處安排受影響的大坑蓮花宮木屋區居民入住葵涌石籬新區。本來預算在1972年便可落成的勵德邨，因為地勢問題，平整地盤工程受阻，加上在興建期間發生山泥傾瀉，令到該邨落成時間延長了3年，在1975年第一座樓宇才告落成。
該邨是房協第二個自資興建的屋邨（第一個是樂民新村）。該邨有3座大廈（由8組大廈組成），分了兩期興建，分別是第一期的邨榮樓，於1975年5月落成及第二期的勵潔樓和德全樓，於1976年初落成。
該邨合共有2,000多個單位，但只推出了1,600多個單位接受公開申請，原因是房協要保留大部份單位提供予受到1976年明華大廈A座重建工程及漁光村海港樓改建工程影響的租戶作為調遷之用。故此當年只有很少部份申請人能入住該邨。
該邨在落成之時是十分出名的，因為勵德邨是當年眾多廉租屋邨之中，租金最高的一個，而且勵潔樓和德全樓在當時以至現在，也是香港唯一的「圓筒形廉租屋大廈」，是香港罕見的圓柱體建築之一，但樓梯間就以三角形設計。曾經有不少廣告、電影及劇集如：香港政府全城清潔運動（2009年）、可口可樂廣告（2006年）、三更2之餃子（2004年）、女人俱樂部（2014年）、攻殼機動隊（2017年）在此取景進行拍攝。勵德邨的勵潔樓及德全樓的住宅單位內的浴室更設有浴缸設計，以70年代落成時的標準衡量，已經算當時房協出租屋邨的最高標準了。
於2013年9月10日在東區區議會中通過「維園」及「天后」兩選區由2016年1月1日開始，改撥為灣仔區範圍，意味著屬於天后選區範圍內的勵德邨，得以成為從來未有興建公共房屋的灣仔區內有史以來第一條公共屋邨。
勵德邨的名字是用來表揚港府前工務司及自1953年起擔任香港房屋協會的執行委員會委員的鄔勵德（英語：Michael Wright）。勵德邨共分三幢，分別是「勵潔樓」、「德全樓」和「邨榮樓」。
2004年：粉飾大廈外牆，以紅白兩色為主調。
2005年：修築天台花園，粉飾牆身和更換地板並加上隔熱物料，並加入康體和休憩設施。
2006年：香港房屋協會公開資訊居民意見，提出一份勵德邨環境設施改善計劃。
2007年：更換開始老化的升降機及大幅增加其所能到達的層數。把街市重新裝修為商店且在行人路上加設上蓋。
2009年：10月於7樓和後山公園之間建成行人天橋，使到村內長者更快及方便地使用公園。
甘榜格南

甘榜格南（英语：Kampong Glam；马来语: Kampung Gelam；爪夷文: كامڤوڠ ڬلم；泰米尔语: கம்ப்பொங் கிலாம்) 是新加坡的一个居民区，位于新加坡河以北的梧槽（Rochor）规划区，是当地的马来-穆斯林区。
该地区的名称“格南”被认为源于白千层树的马来语称呼 ，而“甘榜”（kampung）意为“村庄”。
在1819年英国殖民之前，该地区是马来贵族的家园。1819年，英国东印度公司与柔佛苏丹签署条约，获得在新加坡开港的权利。海峡殖民地历史的早期，根据1822年的莱佛士规划，殖民地根据不同的种族群体，划分为欧洲区、唐人街等。
甘榜格南被分配给苏丹和他的家人，以及马来人和阿拉伯商人。它位于当时的欧洲区的东边。根据条约，苏丹在甘榜格南获得了大片土地。他把土地分配给从马六甲、廖内群岛和苏门答腊等地移民来到新加坡的马来人，以及其他穆斯林。十九世纪下半叶，甘榜格南的移民社区迅速成长，最初来自苏门答腊，后来来自印度尼西亚其他地区和马来亚。于是形成了许多村庄，如马六甲村、爪哇村和布吉村。这里还有一个虽然小但很繁荣的阿拉伯商人社区。
在二十世纪初，甘榜格南的商业活动迅速扩张，新建了许多店屋和住宅。一个多种族社区很快在那里发展起来，不仅包括马来人和阿拉伯人，还包括华人和印度人。
華裔英國人

华裔英国人或稱英籍華人，是指具有華裔血統的英国人，在英国出生的华裔英国人常被稱為BBC（British Born Chinese）。英國華人则不限定為华裔英国人，还包括居住在英国而不具有英国国籍的华人。
根据英国政府统计，大部分華裔英國人或其祖辈都是從以前的英國海外領土（包括马来西亚、新加坡、香港、澳大利亚和新西兰等）移民到英國的。
虽然中英两国的贸易最早可以追溯到罗马时代，但第一批永久定居于英的华人是在19世纪初抵達的。当时主要在一些港口城市，比如伦敦的莱姆豪斯区和利物浦。
1940年代至1960年代英国出现了最大的一次华人移民潮，当时移民潮的主流是来自香港及广东省的农民工。他们来到英国的目的是填补当时第二次世界大战战后劳动力短缺的状况。后来中餐在英国的逐渐流行，也使得华人饮食业出现增长，尤其是餐馆和外卖店。这使得很多「唐人街」在英国主要城市建立起来，在这些区域越来越大的定居人群中，饭馆仍然是主要的营生手段。
1962年《英联邦移民法案》的出台为英国殖民地或前殖民地的移民活动设置了障碍，而且在后来的几届政府里移民政策又继续不断的紧缩，然而一直到1970年代末还是有相当数量的华人移民来到英国，有些是已经定居华人的亲属，有些则是有资质的技术工人。今天很大比例的華裔英國人正是这批战后移民的第二或第三代后裔。
1981年《英国国籍法案》剥夺了持英國属土公民護照人士的居英权，这一颇具争议的措施被指是为给1997年香港主權移交中国作准备。
1989年六四事件之后，为了维持香港的信心和减轻大量有才能的居民移出香港潮，英国政府计划给予部分香港市民英国公民的待遇。在《1990年英國國籍（香港）法令》（British Nationality (Hong Kong) Act 1990）颁布，英国政府批准给予5萬个「对香港未来很重要」的香港家庭英国公民身份，常被稱為居英權計劃。
2000年代初有多宗来自中国大陆的非法劳工进入英国的事件，这些人支付蛇头一大笔钱以便偷渡到西方国家。基于历史和社会原因，相当大部分的非法劳工来自福建省。很多人被犯罪集团作为非法的廉价劳工雇佣（通常在农业领域）。其中2000年，58名华人在多佛的一辆卡车上被发现窒息而死。2004年2月，23名华人劳工因为在英格兰的莫克姆湾拾贝时遭遇涨潮而遇难。
根據2001年英国人口普查，有247,403名华裔居住在英国，占全国人口0.4%、占少数族裔人口的5.3%。在英国，「亚裔人」（Asian）和「华裔」（Chinese）在人口统计上是区分开的；「亚洲人」通常指印度人、巴基斯坦人、孟加拉国人和斯里兰卡人。
2006年，英国统计局根据2001年人口普查数据发布关注少数族裔的报告，其中华裔的相关数据有：
絕大多數華裔英國人是廣府人、客家人和福州人，少部分為潮州人、海南人、溫州人與臺灣人。与其他少数族裔不同，在英国的华裔沒有大規模集中聚居於某一城市。但相对来说，以下城市的华裔人口较多：
根據www.ethnologue.com網站，粵語為华裔英国人主要的語言（約44,400人），說官話（包括現代標準漢語）有12,000人，說客家話有10,000人，而以英語為母語或第二語言的华裔英国人為未知數。
约20%，亦即约5萬名的华裔英国人现在在法律、医药等行业就职。2002年，华裔學生在英國中學會考中所取得的成绩是所有族裔中最好的，紧随的是印度裔及白人。华裔持有大學文憑，或从事高级管理和專業领域的人数的比重一般要比其他英国人大。
相反，华裔是全英缺乏专业或学术资格比例第三高的群体（20%），华裔男性的無經濟活動（economic inactivity）比例最低，为35%。与加勒比黑人或南亚裔英国人不同的是，有名的华裔政治家、演员和运动员数量极其少，而著名音乐家陈美（Vanessa Mae）则是其中一个特例。
華裔英國人可被稱為在英國上下最支持留歐的群體之一，民調顯示，有大約70%參與英國去留歐盟公投的华裔英国人投了留歐的票（高於總人口中48%投留歐的比例）。但華裔英國人在英国主流政治阶层上并不活跃，这也与华人的文化与地区分布有关，華裔英國人在英国并不聚居，而是分散在全国各地，使得组织动员工作有一定困难。
中医药大学站 (广州市)

中医药大学站是广州地铁11号线和未来12号线的换乘站，位于中国广东省广州市白云区白云大道南、下塘西路与广园中路交汇处西南侧，广州中医药大学三元里校区地底，2024年12月28日随11号线开通而启用。
本站共设有四层。地面为车站各出入口，周边为广园中路、下塘西路、政民路、广州中医药大学三元里校区及周边建筑；地下一層為连接出入口及站厅的转换层及车站設備區；地下二層為站廳层；地下三層為12號線月台；地下四層為11號線月台。
本站共设有48台扶手电梯，是广州地铁设置扶梯数量最多的车站。
中医药大学站站厅設有自动售票機及智能客務中心。
为方便行人进出，中医药大学站站厅西侧被划分为收费区，收费区内设有专用电梯、多条扶手电梯及楼梯方便乘客前往各自的月台层。
本站設有一组叠岛式站台，位于广州中医药大学三元里校区下方。11號線位于地下四层，12號線位于地下三层。车站建设时已同步建成12号线部分的站台层。目前12號線部分被圍蔽，避免乘客於乘搭扶手電梯時觀察到未裝修的月台。
本站的卫生间和母婴室设于11号线站台往大金钟路方向的一端。
本站为11号线的非遗重点特色车站，以“粤药仁心”为主题。车站设计中融合诸多中医药元素：灯光采用暖色调，站厅内设有中医药展示橱窗，车站天花处布置有“十二经脉”装饰。值得一提的是，开通首日便有乘客发现一经脉名称出现错误，地铁方次日以贴纸进行了更正。
中医药大学站设有3个出入口供乘客进出，均配备扶手电梯，其中A1出入口另外设置专用电梯。
中医药大学站周边有同名巴士站，方便乘客接驳巴士前往目的地。
本站原规划设置于下塘西路下方，但因需拆除下塘西立交桥及附近商铺，工程量较大，故最终选址西移至广州中医药大学内。车站在规划和建设阶段被称作广园新村站。
车站于2022年10月10日封底，2023年4月27日封顶。2023年6月，11号线车站初定名称公示，本站拟被命名为中医药大学站。公示期间公众对该站命名的分歧较大，有市民认为该站是在广州中医药大学的大力支持下才建成，命名为「中医药大学站」指示性更强，也有市民认为车站靠近广园新村及其公交站，建议命名为「广园新村站」；市民政局在一个月后发布意见征集说明，认为该站位处广州中医药大学内，「中医药大学站」指示明晰准确，而「广园新村」一般是指站位对面、广园中路以北的区域，不宜采用「广园新村、广园」等名称。最终在2024年5月，广州地铁申报本站站名为「中医药大学站」并获批。
2024年9月，本站完成“三权”移交。12月28日，车站随11号线开通而启用。
在建的12號線同样设有中医药大学站，待12號線開通，本站12号线站台层将会启用。
台州市乡级行政区列表

截至2020年12月，中华人民共和国浙江省台州市共下辖130个乡级行政区（不含除大洋街道以外的类似乡级单位）。台州市下辖有9个县级行政区：椒江区、黄岩区、路桥区、临海市、温岭市、玉环市、三门县、天台县、仙居县。台州市下辖的乡级行政区中，有45个街道办事处（含临海经济开发区下辖的大洋街道）、61个镇和24个乡。
台州的基层行政区划历史可追溯到唐朝。至于目前的乡镇，可追溯到光绪年间。此后到民国十九年（1930年），当时的村、里改为乡、镇。中华人民共和国成立后至文化大革命前，台州各县被划分为区、乡、村三级区划，后又不断变动。1992年后，台州各辖区实行撤区扩镇并乡，逐渐形成如今的台州市乡级行政区划。最近一次设立新的乡级行政区划是在2020年，椒江区对乡级行政区划进行了较大幅度的调整。
台州境域在周朝时为瓯越地。汉惠帝三年（前192年），朝廷封摇为东海王，这是台州首次确立行政区域。之后，伴随朝廷的更替，台州的行政区域先后经历了回浦县、章安县、临海县、临海郡、台州、台州路、台州府、特区、行政督察区、台州专区、台州地区的沿革。1994年8月22日，国务院同意台州撤地设市，设立台州市。
唐朝时，农村地区百户为里，五里为乡；另在县城置坊。宋朝则实行乡、都、保三级，南宋后期保复里。元代先实行乡、社、里三级，后改为乡、都、图三级。明初实行里甲制，仍是乡、都、图（即为里）三级，每110户归为一里，丁粮多者十户为长，余百户分十甲；县城置若干都。清朝乾隆后实行保甲制，10户1牌，10牌1甲，10甲1保，若干保组成1乡。光绪三十四年（1908年）十二月，《城乡地方自治章程》颁布，人口5万设镇，不满5万设乡。宣统二年（1910年），筹备实行地方自治制度，县以下设乡、镇，为自治单位。该制度至民国初年（1912年）开始实施，但民国三年（1914年）便取消自治制度，而乡镇依旧。民国十七年实行村里制，县下划区，基层设村、里，集镇为村，在乡为里。民国十九年，改村、里为乡、镇。二十四年，乡镇以下开始推行保甲制。初以十户为甲，十甲为保；后辖数不等。民国三十七年（1948年），台州总计266乡（镇）、4006保、44212甲。
1949年，中华人民共和国成立后，废除保甲制，建立区、乡（镇）、村三级基层区划。1956年，农业生产合作社在农村普遍建立，乡（镇）村制改为乡（镇）社制。1958年9月实施“政社合一”，乡（镇）改人民公社。同年10月以后，撤区建大公社，乡改为生产大队，村改为生产队。1959年2月起，生产大队改为管理区。1961年9月复区分社，以乡建社。1984年实行政社分设，恢复乡（镇）、村建制，撤销人民公社。1992年及之后，台州各辖区实行撤区扩镇并乡。再后来，各地又陆续设立新的乡镇，进行零星的行政区划调整。如在2000年，玉环县（今玉环市）撤销城关镇（现玉城街道）、坎门镇（现坎门街道）、陈屿镇（现大麦屿街道），合并设立珠港镇。最近一次较大幅度的调整是在2020年，椒江区撤销三甲街道，在原三甲街道范围内，以洪家场浦为界设立新的三甲街道、海虹街道。。
本列表不列出类似乡级单位，但玉环经济开发区（下辖2个社区）和临海经济开发区（下辖大洋街道）除外。
本列表中，“名称”和“区划代码”来自中华人民共和国国家统计局网站的“2018年统计用区划代码和城乡划分代码”，其中“区划代码”取前九位。“面积”、“下级区划数”和“人口”数据来自《2018年台州统计年鉴》的《十八：乡镇经济社会基本情况（2017年）》，数据年份为2017年，单位分别是平方千米（原单位是公顷，根据100公顷=1平方千米换算而来）和人。“建制时间”和“名称来源”若无特别注明来源，均参考自《中华人民共和国政区大典：浙江省卷·下》。
列表中的县市部分，“下级区划数”仅包括下一层，而不包含更下层的区划，如“台州市”一级仅列出县级区划的数量。“面积”数据来自《2018年台州统计年鉴》的《一：综合》，数据年份为2017年，单位分别是平方千米。人口数为各乡镇的人口数相加之和。
图例：
மதுரை மணி ஐயர்

மதுரை மணி ஐயர் (அக்டோபர் 25, 1912 - ஜூன் 8, 1968) கருநாடக இசையுலகில் புகழ்பெற்ற ஒரு இசைக்கலைஞர். சுவரம் பாடுவதில் வல்லுநராகக் கருதப்பட்டார்.
இவரின் இயற்பெயர் சுப்பிரமணியன், காலப்போக்கில் இது சுருங்கி மணி ஆனது. மதுரையில் எம். எஸ். இராமசுவாமி ஐயர், சுப்புலக்சுமி ஆகியோருக்குப் பிறந்தவர். தகப்பனார் இராமசுவாமி ஐயர், அக்காலத்தில் பிரபலமான இசைக்கலைஞரான வித்துவான் புஷ்பவனத்தின் சகோதரர்.
சிறு வயதிலேயே கருநாடக இசையை முறையாகக் கற்றுக் கொண்டார். இவரது முதலாவது ஆசிரியர் ஸ்ரீ ராகம் பாகவதர். ராகம் பாகவதர் எட்டயபுரம் ராமச்சந்திர பாகவதருடைய மாணவர். அரிகேசநல்லூர் முத்தையா பாகவதருடன் தொடர்பு ஏற்பட்டு அவரது மதுரை தியாகராஜ சங்கீத வித்தியாலயத்தில் மாணவராகச் சேர்ந்தார்.
மணி ஐயர் தம் பெருநோய் காரணமாகத் திருமணம் செய்துகொள்ளவில்லை.
ஆங்கிலக் கல்வியில் தீவிரமான ஈடுபாடு கொண்டவர் மணி அய்யர். ஆங்கில இலக்கியத்தை விரிவாக வாசித்தவர். தமிழிலக்கியத்தில் தி. ஜானகிராமன், சுந்தர ராமசாமி போன்றவர்களுடன் நெருக்கமான உறவுள்ளவராக இருந்தார்.
சுவரம் பாடுவதில் நிகரற்று விளங்கிய மதுரை மணி, ராக ஆலாபனைகளை தேவையானபோது விஸ்தாரமாகப் பாடுவார். அந்தந்த கிருதிக்குத் தக்கவாறு சுருக்கமாகவோ, நடுத்தரமாகவோ, விவரித்தோ பாடும் திறன் மணியின் சிறப்பு. அவரால் பிரபலம் அடைந்த கீர்த்தனைகள் ஏராளம். நளினகாந்தி போன்ற அப்போது அபூர்வமாக இருந்த ராகங்களை சர்வ சாதாரணமாக பாடும் திறன் கொண்டவர்.
தமிழ் மணி

தமிழ் மணி (Tamil Bell) என்பது உடைந்த நிலையில் காணப்படும் பழங்காலத்தைச் சேர்ந்த ஒரு வெண்கலக் கப்பல் மணி ஆகும். இது வில்லியம் கொலென்சோ என்னும் மதப்பரப்புனரால் 1836 ஆம் ஆண்டு நியூசிலாந்தில் கண்டுபிடிக்கப்பட்டது. அதனை நியூசிலாந்தின் நோர்த்லாந்து பிராந்தியத்தில் வங்காரை அருகே மாவோரி பெண்கள் உருளைக்கிழங்குகள் அவிக்கும் பாத்திரமாக பயன்படுத்தி வந்தனர்.
இந்த மணி 13 செ.மீ உயரமும் 9 செ.மீ அகலமும் உடையது. அதைச் சுற்றிலும் பழங்காலத் தமிழ் எழுத்துகள் பொறிக்கப்பட்டுள்ளன. அதில் முகைய்யதீன் வக்குசு உடைய கப்பல் மணி எனும் எழுத்துக்கள் பொறிக்கப்பட்டுள்ளன. இந்த எழுத்துகள் நவீன எழுத்துக்களிலிருந்து வெகுவாக வித்தியாசப்படவில்லை. மணி 500 ஆண்டுகள் பழமையானதாக இருக்கக்கூடும் எனக் கணிக்கப்படுகிறது. இதன் கண்டுபிடிப்பு, அக்காலத்தில் நியூசிலாந்துக்கு தமிழர்களின் கப்பல்களின் வருகையை எடுத்துக்காட்டுகிறது. மேலும் மாவோரியர்களுக்கும் தமிழர்களுக்கும் இடையில் வணிகத் தொடர்பு இருந்தது என்பதற்கு இது சான்றாக அமையலாம் என இந்தியவியலாளர் இராமச்சந்திர தீட்சிதர் தெரிவிக்கிறார். திருக்கோணமலையில் இருந்து கடலோடிகள் வன்னிக்கும் தென்கிழக்காசியாவுக்கும் இடையே வணிகத் தொடர்பு மேற்கொண்டிருந்த காலத்தில், இந்தியர்களுடனான தொடர்பினால், போர்த்துக்கீசியக் கப்பல் மூலம் இம்மணி நியூசிலாந்தை எட்டியிருக்கலாம் எனவும் கருதப்படுகிறது. அத்துடன், பல இந்தியக் கப்பல்கள் இக்காலப்பகுதியில் ஐரோப்பியர்களினால் கைப்பற்றப்பட்டன. இதனால் மூழ்கிய கப்பல் ஒன்றின் சிதைவுகள் நியூசிலாந்தில் கரையொதுங்கியிருக்கலாம் எனவும் கருதப்படுகிறது.
இப்போது இந்த மணி நியூசிலாந்தில் உள்ள ரே பாபா தேசிய அருங்காட்சியகத்தில் பாதுகாக்கப்பட்டு வருகிறது.
மணி. மாறன்

த.ம.சரபோஜி என்கிற மணி. மாறன் (Mani.Maaran, பிறப்பு: மார்ச் 23, 1970), தஞ்சாவூரைச் சேர்ந்தவர். சரசுவதி மகால் நூலகத்தில் தமிழ்ப்பண்டிதராகப் பணியாற்றிவருகிறார். முதுகலை தமிழ் மற்றும் முதுகலை வரலாறு, நூலக அறிவியல் போன்றவற்றில் பட்டம் பெற்றுள்ளார். வரலாறு, கலை, இலக்கியம், வரலாறு மற்றும் சுவடியியல் சார்ந்த துறைகளில் ஆய்வு மேற்கொண்டு வரும் இவர், கீழ்க்கண்ட தமிழ் நூல்களை எழுதியுள்ளார். காகித ஆவணங்களில் காணப்படும் செய்திகளை இன்றைய தமிழ் வடிவிற்கு மாற்றித் தரும் பணியைச் செய்துவருகிறார். சிற்றிலக்கிய வகைகளில் அந்தாதி, குறவஞ்சி, சதகம் என்ற வகையில் முறையே அழகரந்தாதி, சரபேந்திர பூபாலக் குறவஞ்சி, அறப்பளீசுர சதகம் என்ற நூல்களைப் பதிப்பித்துள்ளார்.
தமிழ் எண்ணும் எழுத்தும் மணி. மாறன் எழுதிய நூலாகும். ஓலை, சுவடி, ஆவணம், காகிதம் என்ற நிலைகளில் பல்வேறு காலகட்டத்தில் எழுத்தின் வரலாறும், எண்களின் பயன்பாடும் இந்நூலில் தரப்பட்டுள்ளன. இந்நூலில் எழுத்தின் தோற்றம் தொடங்கி 14 கட்டுரைகள் இடம்பெற்றுள்ளன.
தமிழறி மடந்தை கதை மணி. மாறன் எழுதிய நூலாகும். ஓர் அரசகுமாரியும், ஓர் அரசகுமாரனும் விரும்பி மணக்க முற்படும்போது விருப்பம் நிறைவேறாமல் இருவரும் இறந்துவிடுகின்றனர். பின்னர் மறுபிறவிக் கதையில் தமிழ்ச்சங்கப் புலவன் நக்கீரன், கரிகாற்சோழ பெருவளத்தான், ஔவைப் பிராட்டியார், பாண்டிய மன்னன் ஆகியோர் பாத்திரப் படைப்புகளாக வருவது இந்நூலில் தரப்பட்டுள்ளது. காப்புடன் தொடங்கும் இந்நூலில் கதையானது, வெண்பா மற்றும் பொருள் என்ற வடிவில் இடம் பெற்றுள்ளது.
சரசுவதி மகால் நூலகத்தின் வழியாக நடைபெறும் சுவடியியல் பயிலரங்கின் ஒருங்கிணைப்பாளராக உள்ளார்.
ஐரோப்பியத் தமிழ் வானொலி

ஐரோப்பியத் தமிழ் வானொலி என்பது ஈ.ரி.ஆர். (E.T.R - Euroepan Tamil Radio) என்ற பெயரில் ஜேர்மனியில் இருந்து ஒலிபரப்பாகும் 24 மணி நேரத் தமிழ் வானொலி ஆகும்.
1999 இல் ஜேர்மன் மண்ணில் ஒரு சிறு வானொலிக் கலையகம் தோன்றியது. இந்தக் கலையகத்தில் இருந்து வாரத்தில் மூன்று நாட்கள், நாளுக்கு 45 நிமிடங்கள் அலைபரப்பு நிகழ்ந்தது.
2005 பெப்ரவரி 11 இல் இந்த கலையகம் மேலும் சற்று வளர முற்பட்டது. நேயர்களை நேரடித் தொலைபேசித் தொடர்புகளால் இணைத்து, வானொலியுடன் தொடர்பு கொள்ளச் செய்தது. ஆனாலும் இன்னொரு வானொலியுடன் இணைந்துதான் அப்போது இந்த முயற்சியில் காலடி எடுத்து வைத்திருந்தது.
இந்த கலையகத்தின் வானொலி அலைபரப்பு ஒரு சோதனை முயற்சியாகத் தொடங்கியது செப்டம்பர் 6, 2006 அன்று. 2006 செப்டம்பர் 11 இல் ஐரோப்பிய தமிழ் வானொலி என்ற பெயரில் இருபத்தினான்கு மணிநேரம் வானொலி வழியே நேயர்களைச் சென்றடைந்தது.
இந்த சிறப்பு நிகழ்வின்போது தமிழ் தேசிய கூட்டமைப்பின் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் ஈழவேந்தன் அவர்கள் நேரடியாகவே ஈ.ரி.ஆர் (ஈ.டி.ஆர்)கலையகத்திற்கு வந்து நிகழ்ச்சிகளை ஆரம்பித்தும் வைத்தார்.
இதுவே ஜேர்மனியில் தொடங்கிய முதன் முதலான இருபத்தினான்கு மணி நேர தமிழ் வானொலிச்சேவை.
செய்மதி ஊடாக வானொலிக்கு நிகழ்ச்சிகளை எடுத்து வந்த ஈ.ரி.ஆர் வானொலிக் கலையகம் இணையத்தளத்தின் ஊடாகவும் அலைபேசிகளில் முதலாவது தமிழ் வானொலியாக உலகெங்கும் பரந்து வாழும் தமிழ் மக்களைச் சென்றடைகிறது.
மணி கிருஷ்ணசுவாமி

மணி கிருஷ்ணசுவாமி (பெப்ரவரி 3, 1930 - சூலை 12, 2002) தமிழகத்தைச் சேர்ந்த ஒரு கருநாடக வாய்ப்பாட்டு இசைக்கலைஞர் ஆவார்.
1930 ஆம் ஆண்டு பெப்புருவரி 3ந் திகதி பிறந்த இவரது இயற்பெயர் மணி பெருந்தேவி என்பதாகும். இவரது தந்தையார் வேலூர் சங்கீத சபாவின் செயலாளராக இருந்த லக்‌சுமிநரசிம்மாச்சாரி ஆவார். மணி கிருஷ்ணசாமி ஆறு வயதாக இருந்தபோது அவரின் தாயார் மரகதவல்லி அவருக்கு வயலின் கற்றுக்கொடுத்தார். இவரின் கணவர் எம். கிருஷ்ணசாமி கலை நிகழ்ச்சிகள் ஏற்பாடு செய்பவராக பணியாற்றினார்.
இவரது இசைப் பயிற்சிக்கு முதல் ஆசானாக சங்கீத வித்துவானும் குடும்ப நண்பருமான கோபாலாச்சாரி அமைந்தார். தனது சிறு வயதிலேயே 500 பாடல்களுக்கு மேல் கற்றுக்கொண்டார். மேல்நிலைப்பள்ளி படிப்பு முடிந்ததும் சென்னை கலாசேத்திராவில் சங்கீத சிரோமணி வகுப்பில் சேர்ந்தார். இங்கே அவர் ருக்மணிதேவி, "டைகர்" வரதாச்சாரி, பாபநாசம் சிவன் போன்றோரின் தாக்கத்தினால் ஈர்க்கப்பட்டார். சங்கீத கலாநிதி விருது பெற்ற மைசூர் வாசுதேவாச்சாரியார், பூதலூர் கிருஷ்ணமூர்த்தி சாஸ்திரி, முசிரி சுப்பிரமணிய ஐயர், "டைகர்" வரதாச்சாரியார், பாபநாசம் சிவன் ஆகிய ஐந்து வித்துவான்களிடம் இவர் இசை பயின்றது ஒரு சிறப்பு அம்சமாகும். முசிரி சுப்பிரமணிய ஐயரின் பாணியையே இவர் பின்பற்றி பாடி வந்தார்.
1989 ஆம் ஆண்டு சோவியத் ஒன்றியத்திலும் 1991 ஆம் ஆண்டு செருமனியிலும் நடந்த இந்திய விழாக்களில் இசைக்கச்சேரி செய்ய இவரை அந்தந்த நாடுகளுக்கு இந்திய அரசு அனுப்பியது. இந்தியாவிலும் வெளிநாடுகளிலும் எண்ணற்ற இசைக் கச்சேரிகள் செய்திருக்கிறார். திருமலை திருப்பதி தேவஸ்தானம் இவரை ஆஸ்தான வித்துவானாக நியமித்திருந்தது.
இசை வல்லுனரான டாக்டர் வி.வி. ஸ்ரீவத்சாவா இவரைப் பற்றிக் கூறுகையில் "முசிரி பாணியின் பிரதிநிதியான மணி கிருஷ்ணசுவாமியின் பலம் நிரவல், பல்லவி, ஒப்படைப்பு என்பவற்றில் இருந்தது" என்று குறிப்பிட்டார். வித்துவான் மதுரை என். கிருஷ்ணன் கூறுகையில் "இசை சுருதி சுத்தம், சாகித்திய சுத்தம், காலப்பிரமாணம் என்பன அவரது இசையின் சிறப்பம்சம்" என்றார். இவர் பாடிய சௌந்தரியலகரி இசைப்பிரியர்கள் போற்றும் ஒரு இசைப் பெட்டகமாகும். முசிரி சுப்பிரமணிய ஐயர் நூற்றாண்டு விழாவின்போது கலாக்ஷேத்திராவில் உடன் கற்ற சுகுணா புருசோத்தமன், சுகுணா வரதாச்சாரி ஆகியோருடன் சேர்ந்து முசிரி இசை பாரம்பரியத்தின் மேலான அம்சங்களை பரவச்செய்தார்.
2002 ஆம் ஆண்டு சூலை 12 வெள்ளிக்கிழமை உடல்நலக் குறைவு காரணமாக காலமானார்.
SHRIMATI MANI KRISHNASWAMI - A Profile
மங்கள மணி

மங்கள மணி (Mangala Mani) ஓர் இந்திய அறிவியலாளர். அந்தாட்டிக்காவில் ஒரு வருடத்திற்கு மேல் ஆய்வு மேற்கொள்ளும் முதல் இந்திய விண்வெளி ஆய்வு நிறுவன பெண் அறிவியலாளர் இவர்தான். மணி பெண்கள் அறிவியல் தொடருக்கான பிபிசியின் 100 பெண்களுள் ஒருவராகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார்.
இவரது குடும்பத்தில் பிறந்த ஆறு குழந்தைகளில் மணி மூத்தவர். இவர் சைபாபாத் ஹோலி மேரி பெண்கள் உயர்நிலைப் பள்ளியில் தனது பள்ளிக் கல்வியினை முடித்தார். செவ்வாய்க் கிரகத்தைப் பற்றிய நாசா செய்தித்தாள் கட்டுரையைப் படித்த மணி, விண்வெளி அமைப்பில் சேர தூண்டப்பட்டார். ஐதராபாத்தில் உள்ள மசாப் குள அரசு பல்தொழில்நுட்பக் கல்லூரியில் தொழில்நுட்ப வல்லுநர்களுக்கான பட்டயப் படிப்பினை வானொலி தொழில்நுட்ப கருவியில் பெற்றார். இந்த வகுப்பில் பயின்ற 80 பேரில் இவர் மட்டுமே மாணவி.
மணி பட்டய படிப்பினை முடித்த சிறிது காலத்தில் பாலாநகரில் உள்ள எச்ஏஎல்-ல் தனது தொழிற்பயிற்சியைத் தொடங்கினார். இந்திய விண்வெளி ஆய்வு நிறுவனத்துடனான நேர்காணலுக்கு இவர் அழைக்கப்பட்டார். நேர்காணலுக்குப் பிறகு மூன்று வாரங்களுக்குள் இசுரோவில் சேருவதற்கான நியமன ஆணையைப் பெற்றார். இசுரோ ஆய்வாளர்கள் குழு 2018 திசம்பரில் இந்தியாவின் அந்தார்டிக்கா ஆராய்ச்சி நிலையமான பாரதியில் 403 நாள் பயணத்தை முடித்தது. அப்போது 56 வயதான மணி இந்த அணியிலிருந்த ஒரே பெண்மணி ஆவார். இவர் 23 பேர் கொண்ட பயணக் குழுவில் ஒருவராக இருந்தார். 14 சுற்றுப்பாதைகளில் 10 சுற்றுப்பாதைகள் பாரதிக்குத் தெரியும் வகையில் தரை நிலையத்தைப் பராமரித்தார்.
பாட்லிங் மணி

பாட்லிங் மணி ஒரு இந்திய திரைப்படக் கலைஞர் ஆவார்.
ஊமைப்படங்கள் வெளிவந்த காலத்தில் பெரும்பாலும் மக்கள் ஏற்கெனவே அறிந்த புராண, வரலாற்றுக் கதைகளைக் கொண்டே படங்கள் தயாரிக்கப்பட்டன. இவற்றினிடையே, மக்களின் சுவாரசியத்தைக் கூட்டுவதற்காக கவர்ச்சி நடனங்கள், சாகசக் காட்சிகள் என்பன சேர்க்கப்பட்டன. அக்காலத்தில் இரண்டு சாகச (ஸ்டன்ட்) நடிகர்கள் இருந்தனர். ஒருவர் ஸ்டன்ட் ராஜு, மற்றவர் பேட்லிங் மணி.
பேசும் படங்கள் வெளிவரத் தொடங்கிய பின்னரும் பெரும்பாலான தமிழ்த் திரைப்படங்கள் புராண, வரலாற்றுக் கதைகளையே கொண்டிருந்தன.
1936 ஆம் ஆண்டு முதலாவது தமிழ் அதிரடி திரைப்படம் வெளியானது. பேட்லிங் மணி இத் திரைப்படத்தின் கதையை எழுதியதுடன் சாகசச் செயல்கள் புரியும் இளைஞனாக நடித்தார். மெட்ராஸ் மெயில் என்ற இத்திரைப்படம் மக்களால் விரும்பி வரவேற்கப்பட்டது.
மிஸ் சுந்தரி இவரது அடுத்த படமாகும். 1937 ஆண்டு வெளியான இப்படத்தில் பி. எஸ். சிவபாக்கியம் இவருடன் ஜோடி சேர்ந்து நடித்திருந்தார்.
சில ஆண்டுகளின் பின்னர் தாய் நாடு என்ற திரைப்படத்தில் நடித்தார். இந்தியா சுதந்திரமடைந்த 1947 ஆகஸ்ட் 15 ஆம் நாள் இத்திரைப்படம் வெளியானது.
1938 ஆம் ஆண்டு இவர் இயக்குநராகப் பணியாற்றிய ஒரேயொரு திரைப்படமான மெட்ராஸ் சி. ஐ. டி (அல்லது ஹரிஜன சிங்கம்) வெளியானது.
தமிழகத்தில் பெருங்கற்காலம்

தமிழகத்தில் பெருங்கற்காலம் கி.மு. 1000 - 300 வரை நிலவியது. இக்காலத்திலேயே விவசாயமும் நில ஆக்கிரமிப்புகளும் போர்களும் பெரிதும் நடந்தன. அதனாற்றான் நடுகல் வழிபாடும் தோன்றியது.
முதன்மைக் கட்டுரை - நடுகல்
சங்க இலக்கியத்தில் நடுகல் வழிபாடு தொடர்பாக அதிகமான செய்யுள்கள் காணப்படுகின்றன. மழவர் மணி கட்டிய கடிகை வேலைக் கையில் வைத்துக்கொண்டு ஆனிரைகளை மீட்டு வருவர். அப்போது வில்லெய்து வீழ்த்தப்பட்டால் அந்த மறவனுக்கு நடுகல் நிறுத்தி வழிபடுவர். முகத்திலும் மார்பிலும் விழுப்புண்களைப் பெற்று, வீரத்தோடு முன்னின்று, பொருதுபட்ட வீரர்க்கு, அவர் தம் பீடும் பெயரும் எழுதிய நடுகற்களை நிறுவி, பூவும் புகையும் காட்டி, சிறப்பு செய்தல் வழக்கம். இது நடுகல் வணக்கம் எனப்பட்டது. அக்காலத்து நிறுவப்பெற்று மண்ணில் புதையுண்ட வீர நடுகற்கள் இக்காலத்து கல்வெட்டு ஆராய்ச்சியாளர்களால் வெளிக்கொணரப்பட்டு நம்மிடையே நிலவுகின்றன.
பண்டைய தமிழர்கள் வெட்சி கரந்தைப் போர்களில் ஈடுபட்ட வீரர்கள் வெற்றியோடு மீண்டு வந்தால் உண்டாட்டு என்பதை நிகழ்த்திக் கொண்டாடிப் போற்றினர். போரில் இறந்தால் அவ்வீரர்களுக்கு நடுகல் நட்டு வணங்கி வழிபட்டனர். சங்க இலக்கியங்களில் கூறப்பட்டுள்ள நடுகல் பற்றிய செய்திகள் அனைத்தும் போரில் வீரமரணம் அடைந்த ஆடவர்களின் நினைவைப் போற்றி வணங்குவதற்காக நடப்பட்டக் கற்களைப் பற்றியதாகவே உள்ளன. சேரன் செங்குட்டுவன் கண்ணகிக்கு நடுகல் நட்டுக்கோயில் அமைத்து வழிபாடு நிகழ்த்த ஏற்பாடு செய்ததனைச் சிலப்பதிகாரம் கூறுகிறது. பெண்களுக்கு நடுகல் நடப்பட்ட செய்தி சங்க இலக்கியங்களில் காணப்படவிலலை. நடுகல் தெய்வமாக வணங்கப்பட்டதனைப் பண்டைய இலக்கியங்கள் தெரிவிக்கின்றன. "கல்லே பரவினல்லது நெல்லுகுத்தப் பரவும் கடவுளும் இலவே "[1]என்பது மாங்குடி மருதனாரின் கூற்றாகும்
பெருங்கற்காலத்தில் உலோக ஆபரணங்கள் செய்தல், மணிகள் தயாரித்தல், செம்பு, இரும்பு, வெள்ளி, தங்கம் போன்றவற்றை கொண்டு ஆபரணங்களைச் செய்துள்ளதைப் பார்க்கும் போது இப்பல்வகை வினைஞர் கூட்டத்தை ஆதரிக்க வேளாண்மை செய்பவர்களும் அரசர்களும் பெருமளவு ஆதரவாக இருந்ததாகவே தெரிகிறது. இக்காலத்தில் மட்பாண்டத் தொழில் உச்சநிலை அடைந்து காணப்படுகிறது. ஈமத்தாழிகளைச் செய்யும் மட்பாண்டங்களும் மக்கள் அன்றாட வாழ்வில் உபயோகிக்கும் மட்பாண்டங்களும் இக்காலத்தில் தயரிக்கப்பட்டன.
பெருங்கற்கால மக்கள் வேல் (ஒருதலைச் சூலம்), சூல வழிபாட்டையும் மேற்கொண்டனர். இவை பிற்பாடு முருக வழிபாடாகவும் சிவன் துர்க்கை வழிபாடாகவும் மாற்றப்பட்டது. சக்தி வழிபாடு இக்காலத்தில் நிலவியதற்கு ஆதிச்சநல்லார் அகழாய்வில் கிடைத்த பெண் தெய்வ சிலையும், வேட்டைக்காரன் மலை பெண் தெய்வ ஓவியத்தையும் எடுத்துக்காட்டாக கொள்ளலாம்.
தமிழகத்தின் மிகப்பெரிய பெருங்கற்காலத் தளம் ஆதிச்சநல்லூர். இங்கே பெருங்கற்கால ஈமத்தாழிகள் மற்றும் பானை ஓடுகள் பரந்த அளவில் அதிக எண்ணிக்கையில் கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ளன.
தென்காசி நகராட்சியிலுள்ள சிற்றாற்றின் துணையாறான அழுதகன்னி ஆற்றுப்படுகையில் கற்காலச் சமூகத்தைச் சேர்ந்த மக்களின் நில அடையாளக் கற்குவைகளும் அவர்கள் பயன்படுத்திய பெருங்கற்கால ஆயுதங்கள், இடைக்கற்கால ஆயுதங்கள் போன்றவை 1980களில் தமிழக தொல்லியல் ஆய்வுத்துறையால் கண்டுபிடிக்கப்பட்டன. இதை வைத்து பெருங்கற்காலத்தில் தமிழகத்தில் வாழ்ந்த மக்கள் சிறிய ஓடைகளைச் சுற்றியும் கூட தங்கள் நாகரிகத்தைப் பரவ விட்டிருந்தனர் எனக் கொள்ளலாம்.
சிவேஜிகன் தூபி

சிவேஜிகன் தூபி அல்லது ஷ்வேஜிகன் பாயா என்பது மியான்மரில் உள்ள பாகன் அருகிலுள்ள நியாங்-யூ என்ற இடத்தில் உள்ள ஒரு புத்த கோவிலாகும். இந்தக் கோவில், பர்மிய தூபிகளின் ஒரு முன்மாதிரி, சிறிய கோவில்கள் மற்றும் புனிதத் தலங்களால் சூழப்பட்ட மையப்பகுதியில் ஒரு வட்டமான தங்க இலை வடிவ தூண் கொண்டது.
இந்தக் கோவிலைக் கட்டும் பணி கி.மு 1059–1060 ஆம் ஆண்டில் பகான் வம்சத்தை தோற்றுவித்த அரசர் அனுவரதா (ஆட்சி காலம் 1044 ஆண்டு தொடங்கி-1077 வரை) என்பவரால் ஆரம்பிக்கப்பட்டு பின்னர் கி.மு. 1102 ஆம் ஆண்டுவாக்கில் அரசர் கியன்சித்தா ஆட்சியின் போது நிறைவுற்றது.
பல நூற்றாண்டுகளாக தூபி பல பூகம்பங்கள் மற்றும் பிற இயற்கைப் பேரழிவுகளால் சேதமடைந்தது, பல முறை புதுப்பிக்கப்பட்டது. சமீபத்திய புனரமைப்புகளின் போது 30,000 தாமிர தகடுகளால் தூபி மூடப்பட்டுள்ளது. இருப்பினும், குறைந்த உயரம் கொண்ட மாடிகள் இன்றளவும் எந்தப் பாதிப்புக்கும் உள்ளாகாமல் அப்படியே இருக்கிறது.
பர்மாவின் அரசர்களின் தலைசிறந்தவராக கருதப்பட்ட அரசர் அனவரதா (ஆட்சிக்காலம் 1044–1077) (தாடோனிலிருந்து வந்த துறவிகள் மூலமாக தேரவாத பௌத்தமதத்திற்கு மாற்றப்பட்டார்) 1059–1060 ஆம் ஆண்டில் அதன் கட்டுமானத்தைத் தொடங்கினார். 1077 ஆம் ஆண்டு வெறிபிடித்த எருமை மாடு அனவரதாவை கொன்றதாக நம்பப்படுகிறது. தூபி கட்டுவதற்கான இடத்தை அரசர் அனவரதா பின்வரும் ஒரு புதுமையான முறையில் தேர்ந்தெடுத்தார். புத்தரின் எழும்புடன் கூடிய சிலையுடன் ஒரு யானையை அதன் போக்கில் உலாவவிடப்பட்டது. அந்த யானை இறுதியாக எந்த இடத்தில் நடந்து சென்று நிற்கிறதோ அந்த இடத்தையே கோவில் கட்டும் இடமாக தேர்ந்தெடுத்தார். தற்போது கோவில் அமைந்திருக்கும் மணற்பாங்கான இடம் இந்த முறையில் தான் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டது. பர்மிய மொழியில் சிவேஜிகன் தூபி என்றால் மணற்பாங்கான இடத்தில் அமைந்த தூபி என்று பொருள் அதவே கோவிலின் பெயர் காரணமாகவும் அமைந்தது.
சிவேஜிகன் தூபி, பர்மிய தூபிகளின் ஒரு முன்மாதிரியாகும் மற்றும் பாரம்பரிய மோன் மக்களின் ஒரு மணி-வடிவ தூபியைப் போன்றது, இது பர்மாவில் (தற்போது மியான்மர்) கட்டப்பட்ட பல அடுக்கு தூபிகளின் முன்மாதிரி கட்டிடக்கலை அம்சமாக மாறியது. இந்தக் கோவிலில் படிக்கட்டுகள், வாயில்கள் மற்றம் விலை உயர்ந்த அணிகளன்கள், மாணிக்க கற்கள் கொண்டு நன்கு அலங்கரிக்கப்பட்ட தங்கத்தால் ஆன ஒரு குடை போன்று அமைப்பை கொண்டது. மேலும் இங்கு இருக்கும் புத்தரின் சிலைகள் அவரது எழும்பை கொண்டும் இலங்கையில் இருந்து கொண்டுவரப்பட்ட புத்தரின் பற்கள் கொண்டும் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது. இதனால் பெளத்த மதத்தில் இந்தக் கோவில் ஒரு புனிதத் தலமாகவும் இருக்கிறது.
இந்தக் கோவிலின் வெளிப்புற எல்லையில் ஒரு 37 நாட்ஸ் (மனிதர்கள்) என்றழைக்கப்படும் சிறந்த மரவேலைபாடுகளுடன் கூடிய தாங்கியமின் சிலை இருக்கும் ஒரு புனிதத் தலம் உள்ளது. இது 900 ஆண்டுகள் பழமையானதாக கருதப்படுகிறது மேலும் பௌத்த பிட்சு தேவா சக்ரா இந்த நாட்களின் தலைவராக கருதப்படுகிறார்; இது இந்திய கடவுளான இந்திரனின் பர்மிய பதிப்பாகும், இது அவரது ஆயுதமான, இடியுடன் கூடியது. இந்த புனித தலத்திற்கு மரியாதை செலுத்துவதற்காக 37 நாட் (மனிதர்கள்) ஆன்மாக்களின் இந்த கோவிலில் கட்டப்பட்டுள்ளன.
ஐந்து சதுர மாடியுடன் கூடிய தூபி, ஒரு திடமான மையமாக உள்ளது. இது மாடியிலிருந்து ஒரு பிரமிடு அல்லது 'குடை' வடிவத்தில் மேலே உள்ளது. அடிப்பகுதியில் இருந்து முனை வரை, முழு குடையையும், ஒரு கூம்பு போல தோன்றுகிறது. நான்கு திசைகளில் இருந்து பக்தர்கள் வழிபாடு செய்ய வந்து செல்ல வசதியாக மையத்தில் இருந்து மாடிக்கு செல்ல படிகட்டுகள் உள்ளன; மாடிக்குச் செல்லும் வழியில் புத்தரின் வாழ்க்கை வரலாற்றை விளக்கும் விதமாக சுவர்களில் வரையப்பட்டுள்ளது.
ஓம் மணி பத்மே ஹூம்

ஓம் மணி பத்மே ஹூம்(தேவநாகரி: ॐ मणि पद्मे हूँ, IAST:oṃ maṇi padme hūṃ), என்பது பௌத்தத்தின் மிக புகழ்பெற்ற மந்திரங்களில் ஒன்றாகும். இதை மணி மந்திரம் எனவும் அழைப்பர். இந்த ஆறெழுத்து மந்திரம்(ஷடாக்ஷர மந்திரம்) அவலோகிதேஷ்வரருடன் தொடர்புடையது. அதிலும் குறிப்பாக நான்கு கைகள்(சதுர்புஜ ரூபம்) கொண்ட அவலோகிதேஷ்வரருக்கு உரியதாக கருதப்படுகிறது. எனவே தான் நான்கு கைகள் கொண்ட அவலோகிதேஷ்வர் ஷடாக்ஷரி(ஆறெழுத்துகளின் அதிபதி) என அழைக்கப்படுகிறார்.
அவலோகிதேஷ்வரரின் அவதாரமாக கருதப்படும் தலாய் லாமாவின் பக்தர்களால் இந்த மந்திரம் மிகவும் புனிதமாக கருதப்படுகிறது. மேலும் இந்த மந்திரத்தின் ஆற்றலை அதிகப்படுத்துவதற்காக இந்த மந்திரத்தை திபெத்தியர்கள் பாறைகளில் செதுக்கியும், பிரார்த்தனை சக்கரங்களில் எழுதியும் வைக்கின்றனர். ஒவ்வொரு முறை இந்த சக்கரத்தை சுழற்றும் போது, அது மந்திரத்தின் உச்சரித்ததின் பலனை தருகின்றதென நம்பப்படுகிறது.
பல்வேறு எழுத்துமுறைகளில் மணி மந்திரம்:
இந்த மந்திரத்துக்கு பல்வேறு பௌத்த பிரிவினர்களால் பல்வேறு பொருட்கள் கூறப்படுகின்றன.
மணி பத்மே என்றால் தாமரையில் இருக்கும் மணி என்று பொருள்(பத்மம் - தாமரை). இங்கு மணி என குறிப்பிடப்படுவது அனைத்தையும் தர வல்ல சிந்தாமணி ரத்தினம் ஆகும். ஆனால் டோனால்ட் லோபெஸ் என்பவர் மணிபத்மே என்பது மணிபத்மா என்பதின் பெண்பால் விளி எனக்கருதுகின்றார்(வடமொழியில் பெண்பால் பெயர்களை விளிக்கும் போது கடையெழுத்து ஏகாரம் பெறும்). எனவே இது மணிபத்மா என்ற போதிசத்துவரை குறித்தது என இவர் கருதுகின்றார். மணிபத்ம(கையில் ரத்தினமும் தாமரையும் ஏந்தியவர்) என்பது அவலோகிதெஷ்வரரின் இன்னொரு பெயர் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. மேலும் ஓம் என்பது அனைத்து மந்திரங்களிலும் முன்னொட்டாக வருவது மிகவும் புனிதமாக கருதப்படுவது. ஹூம் என்பது ஒரு பீஜாக்‌ஷரம் ஆகும். குறிப்பித்தக்க பௌத்த மந்திரங்களில் இது பின்னொட்டாக வருகிறது.
எனினும் பௌத்தத்தில் மந்திரங்களின் பொருள் இரண்டாம் பட்சம் தான். மந்திரத்தின் மேலும் மந்திரத்தின் அதிபதியாக உள்ள புத்தர் அல்லது போதிசத்துவரின் மீதுள்ள நம்பிக்கையே முதண்மையானது என பல மகாயான சூத்திரங்கள் கூறுகின்றன.
இந்த மந்திரம் முதன் முதலின் காரண்டவியூக சூத்திரத்தில் காணப்படுகிறது. இந்த சூத்திரம் திபெத்திய பௌத்தத்தில் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட சூத்திரம் ஆகும். இந்த சூத்திரத்தில் கௌதம புத்தர் இவ்வாறு கூறுகிறார், "இது தான் மிகவும் பயனுள்ள மந்திரம். நான் கூட இதைப் பெற வேண்டி பல புத்தர்களிடம் வேண்டினேன், இறுதியில் இந்த மந்திரத்தை அமிதாப புத்தரிடமிருந்து பெற்றேன்"
ஷிங்கோன் பௌத்தத்திலும் இந்த மந்திரம் பரவலாக பயனபடுத்தப்படுகிறது. எனினும் இந்த மந்திரத்தை விட ஓம் அரோ-ருக்ய ஸ்வாஹா என்ற மந்திரத்தையே அவலோகிதேஷ்வரருக்காக அதிகமாக பயன்படுத்துகின்றனர்.
இந்த மந்திரத்தில் இறுதியில் ஹ்ரீ:(ह्री:) என்ற பீஜாக்‌ஷரம் எப்போதாவது இணைக்கப்படுவதுண்டு. ஹ்ரீ: என்பது அமிதாப புத்தரின் பீஜாக்‌ஷரம் ஆகும். அவலோகிதேஷ்வரர் அமிதாபரின் அம்சமாக கருதப்படுவதால் இதை மணி மந்திரத்தில் இறுதியில் சேர்க்கப்படுவதுண்டு.
கோ. க. மணி

கோ. க. மணி (ஜி. கே. மணி) ஒரு தமிழக அரசியல்வாதி, பாட்டாளி மக்கள் கட்சியின் மாநிலத் தலைவராக 2022 வரை பணியாற்றினார்.
சேலம் மாவட்டம் மேட்டூர் அருகே உள்ள கோவிந்தபாடி கிராமத்தில் 06-03-1952ல் பிறந்தார். 1996, 2001 ஆகிய இருமுறை பென்னாகரம் சட்டமன்றத் தொகுதியிலிருந்தும், 2006ல் மேட்டூர் சட்டமன்றத் தொகுதியிலிருந்தும் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டு தமிழக சட்டபேரவை உறுப்பினராகப் பணியாற்றியுள்ளார். 2021 ஆம் ஆண்டில் நடைபெற்ற சட்டமன்றத் தேர்தலில் பென்னாகரம் தொகுதியில் இருந்து பாட்டாளி மக்கள் கட்சி சார்பில் சட்டமன்ற உறுப்பினரானார்.
இவரது மகன் தமிழ்குமரன் மக்கள் தொலைக்காட்சி இயக்குநராகப் பணியாற்றி வருகிறார்.
சார் மணி

சார் மணி அல்லது ஜார் மணி (tsar-kolokol, சார் கொலோகோல்) (Tsar Bell) உலகின் மிகப் பெரிய மணி ஆகும். இந்த மணி உடைந்த நிலையில் காணப்படுகிறது. சார் மணி ரஷ்யாவின் தலைநகராகிய மாஸ்கோவிலுள்ள ரஷ்ய அதிபரின் உத்தியோகபூர்வ இடமான கிரெம்லினில் அமைந்துள்ளது. இம்மணி 1733-35 ஆம் ஆண்டளவில், ஐவான் மெட்டோரின் மற்றும் அவர் மகன் மிகெயில் ஆகியோரால் வடிவமைக்கப்பட்டது. இந்த மணியானது மூன்று தடவைகள் புதுப்பிக்கப்பட்டது. ஒவ்வொரு புதுப்பிப்பின் போதும் அதிகளவில் உலோகங்கள் சேர்க்கப்பட்டன. இதன் நிறை 445,170 பவுண்ட் (201,924 கி.கி) ஆகும். இதன் உயரம் 6.14 மீட்டர் (20.1 அடி). இதன் விட்டம் 6.6 மீட்டர் ஆகும். இந்த மணியினை இருநூறுக்கும் மேற்பட்ட தொழிலாளர்கள் ஒன்றிணைந்து வடிவமைத்ததனர்.
1737 ஆம் ஆண்டு ஏற்பட்ட மிகப்பெரிய தீ விபத்தின் காரணமாக இம்மணியில் ஒரு துண்டு உடைந்தது. இந்த உடைந்த துண்டின் எடை 11.5 தொன்களாகும். இந்தக் காரணத்தால் இம்மணி ஒலிப்பதில்லை.
ஐரோப்பிய கலைவடிவில் உருவான இம்மணியின் வெளிப்புறத்தில் இயேசு கிறிஸ்து, மேரி மாதா, திருமுழுக்கு யோவான், புனிதர்கள், அரசவை குருமார்களின் மற்றும் தேவதைகளின் உருவங்களும், அழகிய கொடிகளும் செதுக்கப்பட்டுள்ளன.
விடுதலை மணி

விடுதலை மணி (Liberty Bell) என்பது ஐக்கிய அமெரிக்காவின் விடுதலையின் உருவகச் சின்னமாக பென்சில்வேனியா மாநிலத்தில் பிலடெல்பியா நகரில் அமைந்துள்ளது. பென்சில்வேனியா மாநில மாளிகையில் வைக்கப்பட்டிருந்த இந்த மணி, தற்போது பென்சில்வேனியா தேசிய வரலாற்றுப் பூங்காவில் வைக்கப்பட்டுள்ளது. இந்த மணி இலண்டன் லெசுட்டர், பாக் நிறுவனத்தினால் உருவாக்கப்பட்டு, "அனைத்து நிலங்களிலும் அதன் அனைத்து குடியிருப்பாளர்களுக்கும் விடுதலையை அறிவிக்கவும்" (லேவியராகமம் புத்தகத்திலிருந்து ஒரு விவிலியக் குறிப்பு 25:10) என்ற வரிகள் பொறிக்கப்பட்டு 1752 ஆம் ஆண்டில் பென்சில்வேனிய மாகாண சபையினால் பிரகடனப்படுத்தப்பட்டது. பிலடெல்பியாவுக்கு வந்தபின் மணி முதலில் ஒலித்த பின்னர் வெடிப்புகள் ஏற்பட்டன. உள்ளூர் தொழிலாளர்களான ஜான் பாஸ் மற்றும் ஜான் ஸ்டோ ஆகியோரால் இரண்டு முறை மறுசீரமைக்கப்பட்டது. இவர்களின் கடைசிப் பெயரக்ள் மணியில் பொறிக்கப்பட்டுள்ளன. மணியில் ஆரம்ப ஆண்டுகளில், சட்டமன்ற உறுப்பினர்களை சட்டமன்ற அமர்வுகளுக்கு வரவழைக்கவும், பொதுக் கூட்டங்கள் மற்றும் பிரகடனங்கள் குறித்து குடிமக்களை எச்சரிக்கவும் இந்த மணி பயன்படுத்தப்பட்டது.
Abiyyi Ahimad

Dr Abiyyi Ahamad Ali nama siyaasaa yoo ta'u bara 2018 jalqabe muummee ministeera Itoophiyaa 4ffaa ta'uun tajaajila jira. Kana dura sadarkaa itti aanaa pirezidaantii Oromiyaatti ittigaafatamaa waajjira Jiddugalaa DhDUO ta'ee hojjata ture.
Abiyyi Ahimad kan dhalate godina Jimmaa magaalaa Aggaarootti. Barnoota sadarkaa tokkoffaa fi lammaffaa achuma magaalaa Aggaaroo fi magaalaa Jimmaatti barate.
Abiyyi digrii isaa jalqabaa bara 2001tti Kompitar Injinariingidhaan Maayikirooliinki Informeeshin Teknooloojii Koollejji irraa fudhate. Bara 2005tti ammoo poostigiraajuweet adivaansiid dippiloomaa gosa barnootaa 'Cryptology' yookiin 'aartii barreeffama dhoksanii dabarsuu' Yuunivarsiitii biyya Afrikaa Kibbaatti argamu irraa argateera.
Digrii lammaffaa isaa 'Transformational Transformation and Change with Merit' yuunivarsitii Landanitti argamu Giriinwiichirraa bara 2011tti argateera. Kana malees, Yuunivarsitii Liidistaar Ashlaand irraa MBA bara 2013tti argateera. Akkasumas, bara 2017tti muummee qorannoowwan Nageenyaafi Tasgabbii (peace and security studies) barnoota isaa sadarkaa doktorummaa (PhD) Yuunivarsiitii Finfinneerraa argateera.
Dr Abiyi jalqaba bara 1980n keessa akka DhDUOtti makame kan himamu yoo ta'u, hirmaannaa siyaasaan alattis gama loltummaan sadarkaa leetanaal kolenelummaa qaba. Ergama dhaabbata biyyoota gamtoomanitin tasgabbii fi nageenya buusuuf gara biyya Ruwaandaatti duulee ture.
Bara 2000-2003tti ammoo Ejensii Nageenya Cimdaa Odeeffannoo (INSA) hundeessuun, sadarkaa daarektarumaatiin tajaajileera. Sana boodas Ministeera Saayinsii fi Teknoologii ta'uun hojateera.
Bara 2002 irraa kaasee miseensa koree jiddugaleessaa DhDUO ta'uun, bara 2007 irraa kaasee ammoo miseensa koree hojii raawwachiftuu ta'uun tajaajileera. Akkasumas waggoota sadan darbaniif miseensa koree hojii raawwachiftuu ADWUI ta'uun hojachaa jira. Dr Abiyi wayita ammaa kanatti itti gaafatamaa waajira Jiddugala DhDUO fi miseensa mana maree bakka bu'oota ummataati.
Abiyyi Badhaasa Noobelii Nagaa kan bara 2019 argate.
Meskerem Abera

Meskerem Abera (Amharic: መስከረም አበራ; born 1989) is an Ethiopian activist and journalist who has been subjected to arbitrary arrest and detention by Abiy Ahmed administration. She has been arrested in April 2023 for alleged terrorism conviction and charged in June.
In November 2024, Meskerem's sentence was commuted from one year to four months.
Meskerem Abera was born in 1989 in Dangila town in Gojjam. She completed her elementary, secondary school educations at Dangla, earning her BA in history and historical management and her MA in Development Studies from Addis Ababa University. Meskerem served in different capacities, such as the an instructor at Hawassa Teachers College at Hawassa University. At the college, she was known for conducting research on socio-economics matters.
Meskerem is a journalist and activist, and the founder of a YouTube channel called Ethio Nikat Media. In April 2023, she has been detained in Addis Ababa for alleged "inciting violence and rioting" and charged with terrorism in June. In May, she joined a hunger strike what the detainees described a political persecution. Meskerem was one of the Committee to Protect Journalists. According to the Amhara Association of America, she has been guilty for alleged computer crimes according to her lawyer who spoke to BBC.
On 25 November 2024, the federal court commuted Meskerem's sentence from one year to four months.
Taye Atske Selassie

Taye Atske Selassie Amde (Amharic: ታዬ አጽቀሥላሴ, born 13 January 1956) is an Ethiopian diplomat and politician who is serving as president of Ethiopia since 7 October 2024. He has worked as ambassador on numerous occasions in the United Nations. Prior to assuming this role, he served as the Minister of Foreign Affairs.
Taye was born in Debarq, Gondar in Begemder Province. He received post graduation in Addis Ababa University and Lancaster University in England in Political Science, International Relations, and Strategic Studies.
He has worked as Ethiopia's Permanent representative to the United Nations from 2018. Before his appointment to the UN, Taye served as Consul General of Ethiopia in Los Angeles to strategic roles in Washington, D.C.; Stockholm; and notably as Ethiopia's ambassador to Egypt. On 18 January 2023, Taye has appointed as Foreign Affairs Advisor to the Prime Minister with Ministerial level.
On 8 February 2024, he succeeded Demeke Mekonnen as Minister of Foreign Affairs upon Demeke's resignation on 26 January.
On 7 October 2024, he was suddenly appointed as President of Ethiopia, succeeding Sahle-Work Zewde, whose term ended amid speculation and public debate. Taye’s appointment came at a critical time for Ethiopia, with significant challenges in international relations and internal conflicts.
Media related to Taye Atskeselassie at Wikimedia Commons
Institute for Peace and Security Studies

Established in 2007, the Institute for Peace and Security Studies (IPSS) of Addis Ababa University (AAU) was created as a centre for teaching, research and outreach activities. It received further stimulation when the African Peace and Security Programme (APSP), a partnership programme between IPSS and the African Union (AU), was launched in 2010.
IPSS provides recognized academic education and professional training in conflict analysis, prevention, management and resolution. It also conducts academic and applied research in the area of peace and security.
The IPSS is the alma mater of Ethiopian Prime Minister and Nobel Peace laureate Abiy Ahmed, who stated that he completed his PhD dissertation at IPSS in 2017.
The Institute for Peace and Security Studies was founded by Mulugeta Gebrehiwot in 2007.
APSP's activities and projects are aimed at enhancing African capacity (both the AU and Regional Economic Communities/Mechanisms) in the area of peace and security. They also line up to IPSS teaching, research and outreach strategic objectives. The programmatic focus and activities of IPSS are, therefore, the cumulative programmes of both the Institute and APSP. APSP receives substantial technical and financial support from the Deutsche Gesellschft fur Internationale Zusammenarbeit (GIZ) GmbH, the Austrian Development Agency (ADA), other development partners and members of the African private sector.
IPSS serves as the secretariat for the Tana High-Level Forum on Security in Africa. Taking place each April in Ethiopia, the Forum convenes heads of state, academics, the private sector and policymakers for two days of debate and discussions. The first Forum took place in 2012 in Bahir Dar, Ethiopia.
Among others, the Institute is supported by the African Union, Regional Economic Communities (RECs)/Regional Mechanisms (RMs), development partners, the private sector, think tanks/universities, programme/project development partners and embassies.
Hanna Arayaselassie

Hanna Aryaselassie (Amharic: ሃና አርዐያስላሴ, born 15 January 1980) is an Ethiopian politician, academic and public servant who is the current Minister of Justice since 2024. Hanna previously elected as the Deputy Commissioner of the Ethiopian Investment Commission (EIC) from 2023 and elevated to Commissioner of EIC in 2024. Previously, Hanna was the CEO of the Ethiopian Postal Service from 2020 to 2023.
Hanna Arayaselassie was born on 15 January 1980 in Addis Ababa, Ethiopia. She graduated Addis Ababa University and pursued educational career in New York City, achieving higher academic performance. Hanna was a lecturer at Addis Ababa University School of Law. In March 2020, Hana worked as the CEO of the Ethiopian Postal Service. While at Postal Service, Hanna orchestrated significant institutional reforms, enhancing its service quality. The transformation increased its revenue and earned the prestigious Postal Excellence Award of 2023 from the Universal Postal Union for the Africa Region. On 22 January 2023, Prime Minister Abiy Ahmed appointed her as the Deputy Commissioner of the Ethiopian Investment Commission (EIC). She was elevated to new commissioner of the EIC in January 2024.
On 18 October 2024, Hanna replaced her husband Gedion Timotheos post as Minister of Justice by the Office of Prime Minister.