davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
දේවී ගීතාව

දේවී ගීතාව (සංස්කෘත: देवीगीता) යනු ශක්තිවාදයේ ප්‍රධාන ග්‍රන්ථයක් වන දේවී භාගවත පුරාණයේ ඇති පුරාණ හින්දු දාර්ශනික ලියවිල්ලක් වන අතර එය මහාදේවිය සහ හිමාලය රජු අතර සිදුවන සංවාදයක ස්වරූපයෙන් දක්වා තිබේ. එය හින්දු ග්‍රන්ථවල පොදුවේ සඳහන් වන ගීතා හැට හතරෙන් එකකි.
ගීතා යන්නෙහි තේරුම "ගීතය", දේවි යනු "දේවතාවිය" යන සංස්කෘත වචනයයි; ඒ අනුව දේවි ගීතාව යනු "දේවතාවියගේ ගීතය" යන්නයි.
සී මැකෙන්සි බ්‍රවුන් ප්‍රකාශ කරන්නේ දේවි ගීතාවෙහි තිබෙන හුරුපුරුදු විශේෂිත දාර්ශනික අදහස් සැලකිල්ලට ගෙන, දහතුන්වන සියවසට වඩා පෙර තැබීම දුෂ්කර බවත්, සමහරවිට දහසයවන සියවසෙහි අගභාගයට අයත් බවයි.
දේවි භගවත පුරාණයේ හත්වන සර්ගයේ අවසාන පරිච්ඡේද දහය වන දේවි ගීතාව ශ්ලෝක 507 කින් සමන්විත වේ. එය සර්වබලධාරි, සියල්ල දන්නා සහ සර්ව දයානුකම්පිත දිව්‍යමය ස්ත්‍රියක් විසින් නිර්මාණය කරන ලද, සංරක්ෂණය කරන සහ ආරක්ෂා කරන ලද විශ්වයක් පිළිබඳ විශිෂ්ට දර්ශනයක් ඉදිරිපත් කරයි. මෙහිදී උත්තරීතර දේවිය තමන්ව හඳුන්වන්නේ ද්විත්ව නොවන සියලු මැවිල්ලෙහි මූලය වන පරබ්‍රහ්මන් ලෙසයි.
දේවි ගීතාව භගවත් ගීතාවෙන් උපුටා දක්වමින් ශක්ත අදහස් පැහැදිලි කරයි.
දේවි ගීතාව අවධානය යොමු කරන්නේ හිමාල රජුගේ ප්‍රශ්නවලට දේවිය ලබාදෙන පිළිතුරු වෙතය. අසුර රජු වූ තාරකාසුර බ්‍රහ්ම දෙවියන්ගෙන් වරයක් ලබා තුන් ලොවම ජය ගත්තේය. තාරකාසුර ඉදිරියේ දිව්‍ය රාජ්‍ය අහිමි වූ දේවතාවුන් තම ලෞකික වාසනාව යළි ලබා ගැනීමට දෙවඟන ​​සරණ යද්දී උත්තරීතර ශ්‍රද්ධාවේ ප්‍රතිමූර්තිය වූ හිමාල රජු තමාට ආධ්‍යාත්මික අවබෝධය පතයි. ඔහු දේවියගේ සැබෑ ස්වභාවය සහ භෞතික ලෝකයට ඇති සම්බන්ධය මෙන්ම මිනිස් පැවැත්මේ අවසාන ඉලක්කය වන උත්තරීතර දෙවඟන සමඟ එක්වීමේ මාධ්‍යයන් ගැන විමසයි. විශ්ව මාතාව තම සියලු දරුවන්ගේ ආශාවන් තෘප්තිමත් කිරීමට උත්සුක වන බැවින්, ඇය හිමාලය රජුගේ ආශාවන් ඉටු කරයි.ඇය මුලින්ම දෙවිවරුන්ට සහ හිමාලයට පෙනෙන්නේ පරබ්‍රහ්මන් නියෝජනය කරන දීප්තිමත් ආලෝකයකින් වන අතර, එහි ස්වභාවය අසීමිත පැවැත්ම, පිරිසිදු විඥානය සහ සදාකාලික සතුටයි. ඉන්පසුව, දේවිය ඉක්මනින් ඇගේ ලෝකෝත්තර නොවන ස්වරූපයෙන් ආලෝක කක්ෂයෙන් පිටතට පැමිණෙන්නේ භුවනේශ්වරී ස්වරූපයෙන් රූමත් හා කරුණාවන්ත, සතර අතැති, විශ්වයේ මව ලෙස ය. පසුව දේවි ගීතාවේ, විශ්වය සමඟ ඇයගේ සම්බන්ධය විස්තර කරන අතරතුර, දේවිය ඇයගේ වඩාත් භයානක, පුරුෂ ස්වරූපය වන විශ්ව ස්වරූපය ප්‍රකට කරයි.
හින්දු දර්ශනයේ සාංඛ්‍ය දර්ශනයේ වචන වලින් බලන විට දේවිය එක් එක් පුද්ගලයා තුළ පවතින "විශ්වීය ශක්තියක්" ලෙසින් විස්තර කෙරේ. එය අද්වෛත වේදාන්ත අදහස් වලින් පිරී ඇත, ද්විත්ව බවේ නොපැහැදිලි බව අවධාරණය කරයි, සියලු ද්විත්වයන් වැරදි ලෙස නිරූපණය කරයි, එමෙන්ම බ්‍රහ්මන් සමඟ සියලු ජීවීන්ගේ ආත්මයේ අන්තර් සම්බන්ධිත ඒකත්වය විමුක්තිදායක දැනුම ලෙස සලකයි. දේවි ගීතාව තුළ භක්ති සංකල්පය භගවත් ගීතාවේ බලපෑමට ලක්ව ඇති අතර, භාගවත පුරාණයේ දක්නට ලැබෙන කෘෂ්ණ කෙරෙහි භක්තිය පිළිබඳ වෛෂ්ණව සංකල්ප සමඟ සමානකම් ඇත. උත්තරීතර දේවිය අවබෝධ කර ගැනීමේ උසස්ම මාර්ගය ලෙස "පරා භක්තිය" නම් විශේෂ භක්ති ප්‍රභේදයක් පිළිබඳව මෙහි සඳහන් වේ.
මාර්තු 7

මාර්තු 7, ග්‍රෙගරි දින දසුනට අනුව අවුරුද්දේ 66 වන දිනය වේ (අධික අවුරුද්දක නම් 67 වන දිනය). අවුරුද්ද අවසන් වීමට තවත් දින 299 ඉතිරිව තිබේ .
Joseph Hinks

Joseph Hinks (1840 – 24 April 1931) was a British manufacturer, working in Birmingham. With his father, James Hinks, he patented improvements to oil lamps, marketing the resultant Duplex lamp.
Joseph was born in 1840 in Birmingham, the son of James Hinks, the lamp manufacturer. His father's career was very varied until he hit upon lamp making, and at the time of Joseph's baptism in 1844 was a licensed victualler.
Joseph worked for his father as a lamp manufacturer from about the time he was 17 (in about 1857) and by 1861 he was recorded as a manufacturer in the same terms as his father. By 1862 the business was called "James Hinks and Son". They operated from the Crystal Lamp Works on the corner of Great Hampton Street and Hockley Street, Birmingham. The great selling point of their lamps was that they did not need frequent trimming or give off nasty smoke or smells. In 1864 they developed the "Patent Duplex Lamp", which used two wicks instead of the usual one, and gave out twice the light.
The company was incorporated in 1873 (and re-incorporated in 1896). Newspaper reports suggest that James retired as managing director and became chairman in about 1897–98, when Joseph took over. The firm had bases in London and Birmingham. Important customers included railway companies, which used oil lamps to light stations, trains and signals. They also developed specialist lamps and hurricane lanterns for India which was one of their most lucrative markets. With an eye to the domestic market, Hinks' lamps were also decorative and borrowing from the designs of beautiful European china and porcelain table decorations their lamps were also a byword for domestic beauty, so much so that there is still a flourishing market for antique Hinks' lamps. Hinks lamps were state-of-the-art until the early 20th century when electric lighting became the norm.
Joseph married Frances Dain (1843–1928) in 1865 in Aston; they had eight children. The family moved to Leamington Spa in the 1870s, and Joseph served as mayor of Leamington in 1890 and 1892. He was also a borough magistrate and alderman. He took over the family business in 1898 when his father retired. Joseph's son, Harry, became managing director in 1901 when Joseph moved into the chairman role.
Joseph died on 24 April 1931 at Orkney Cottage, Taplow, Buckinghamshire. When he died his estate valued at about £111,000 [about £7m in today's money].
During his lifetime he was described as a "dapper little man with the bearing of a distinguished soldier rather than a quick-witted inventor or a successful man of business". During the First World War the firm made mess tins, hand grenades and shell components. After the war, competition from the US and an increase in the cost of raw materials led to a business decline. The factory closed after 1929 and the old factory was pulled down in the 1930s.
Serrucho de costilla

El serrucho de costilla es una herramienta similar al serrucho, diferenciándose de este por llevar un refuerzo de metal llamado costilla en la parte superior de la hoja, para que esta no se doble cuando se esté usando, lo que permite hacer los cortes rectos. Tiene como inconveniente el hecho de que la costilla, en los cortes profundos, puede presentar dificultad para introducirse en el propio corte.
Se utiliza principalmente para cortes que necesitan precisión; también para cortar maderas gruesas y en línea recta. Se usa también mucho para realizar cortes en inglete utilizando como pieza auxiliar la caja de ingletar.
Se deben tener ciertas medidas de seguridad al utilizar la herramienta:
Complementos:
Ingleteadora para cortes de 45º y 90º
Esa maldita costilla

Esa maldita costilla es una película argentina de comedia de 1999 dirigida por Juan José Jusid y protagonizada por Susana Giménez, Betiana Blum, Rossy de Palma y Loles León.
Cuatro amigas viven en el mismo edificio de departamentos, con la curiosidad de que sus nombres también son los nombres de diferentes tipos de flores: Lila (Loles León) es una astróloga, Margarita (Rossy de Palma) es una profesora de literatura, Rosa (Betiana Blum) es una telefonista erótica, y Azucena (Susana Giménez) es una ama de casa y fiel esposa recién divorciada. Una noche deciden ir juntas a divertirse en un espectáculo de estriptis masculino. Juan (Luis Brandoni), el taxista que las trae al club, presta atención a la conversación de las mujeres en las que cada una cuenta a las demás su ideal de hombre y pareja. A partir de ese momento Juan se caracteriza como el hombre ideal para conquistar por separado a las cuatro amigas e iniciar una relación con todas, sin que lo sepan en conjunto. Sin embargo su trampa se descubre pronto, y las cuatro damas llegan a un acuerdo: deciden compartir a Juan pasando una semana cada una con él. Al poco tiempo el sistema ideado por las amigas entra en conflicto y lleva al grupo a realizar un importante cambio.
Separador de costilla

Un separador de costilla, también conocido como retractor Finochietto, es un tipo de retractor diseñado específicamente para separar las costillas durante una cirugía torácica. Los separadores de costillas de acero inoxidable tipo cremallera y piñón (con un tornillo de mariposa para bloquearlo en su lugar) fueron una innovación introducida por el cirujano francés Theodore Truffier en 1914. Esto fue modificado en 1936 por el cirujano argentino Enrique Finochietto para tener hojas fenestradas (cuchillas con "ventanas") y una palanca manual para separar los brazos de manera escalonada y bloquearlos en su lugar en cada parada. El separador de costillas Burford-Finochietto tiene cuchillas reemplazables.​
El separador Truffier y especialmente el Burford-Finochietto (y sus variantes) son ubicuos en la cirugía torácica abierta. Recientemente, un nuevo esparcidor de costillas automatizado e inteligente en desarrollo demostró resultados superiores a los retractores estilo Finochietto.​
Monstera deliciosa

Monstera deliciosa, llamada comúnmente cerimán o costilla de Adán, es una especie de planta trepadora de la familia Araceae, endémica de selvas tropicales, que se distribuye desde el centro y sur de México hasta el norte de Argentina.
Tiene tallo grueso, alcanza 20 m de largo; hojas grandes, correosas, brillantes, cordadas, de 20 a 90 cm de largo × 20 a 80 cm de ancho. En plantas nuevas son pequeñas, enteras, sin lóbulos ni agujeros. Fruto de 30 cm de largo × 3-5 cm de diámetro, que asemeja una mazorca de maíz verde con escamas hexagonales. En sus primeras fructificaciones, contiene tanto ácido oxálico que es tóxico, causando inmediato dolor y ampollamiento, irritación, picazón y hasta pérdida de la voz. Tras un año de maduración, es seguro ingerirla.
Las plántulas crecen dirigiéndose hacia el punto más oscuro que pueden encontrar y cuando ubican un árbol donde adherirse buscan la luz, trepando por el tronco.
La flor crece y abre a mediados de verano (febrero en la zona subtropical del hemisferio sur).
El fruto puede madurarse, cortándolo cuando las primeras escamas comienzan a salirse y a exudar un olor acre, envolviéndolo en una bolsa de papel. Las pepitas después se hacen solas, y muestran su pulpa comestible, que se corta del resto del fruto y se consume. Tiene el mismo sabor de la piña (Ananas comosus). El consumo de la fruta inmadura con las pepitas muy firmes, expone la garganta a concentraciones elevadas de ácido oxálico, por lo que se recomienda consumir la fruta solo al estar bien madura.
Es muy usada principalmente como planta de interior para decoración, generalmente en hoteles, restaurantes, oficinas, y en domicilios particulares. Prospera mejor a temperaturas de 20-30 °C, con alta humedad, y necesita sombra. El crecimiento cesa debajo de 10 °C y la helada la mata. Comienza a florecer al tercer año de plantada en condiciones ideales, y tarda un año más en madurar la fruta. Es raro que florezca en interiores. Se reproduce por esqueje de una planta madura, o por acodo.​
Si hay amarilleamiento de las hojas inferiores para luego volverse castañas, suele producirse en invierno o por exceso de riego, por lo que se debe dejar secar hasta recuperarse, y posteriormente reducir la frecuencia del riego.
El rizoma se usa para tratar gripes y reumatismo.
Monstera deliciosa fue descrita por Frederik Michael Liebmann y publicado en Videnskabelige Meddelelser fra Dansk Naturhistorisk Forening i Kjøbenhavn 1849: 19. 1849.​
Monstera: nombre genérico que fue nombrado con la palabra latina para "monstruosa" o "anormales", ya que los miembros del género se distinguen por sus hojas inusuales con agujeros naturales.
deliciosa: epíteto latíno que significa "deliciosa"
Costilla de Adán, filodendro, filodendron, esqueleto, arpón, hoja rota, monstera, cerimán, balazo, mano de tigre, piñanona, esqueleto de caballo, costilla de vaca.
Germplasm Resources Information Network - (GRIN) National Germplasm Resources Laboratory, Beltsville, Maryland. https://web.archive.org/web/20090508051647/http://www.ars-grin.gov/cgi-bin/npgs/html/taxon.pl?24556 (22 nov. 2007)
Referencias de Monstera deliciosa
Ensalada árabe

Se llama ensalada árabe a los distintos tipos de ensalada que forman parte de la gastronomía árabe. Combinando muchas verduras y especias diferentes, y servidas a menudo como parte de un meze, las ensaladas árabes incluyen las de Argelia y Túnez, como la ensalada de Alá (salata jaza'iriya) y la de aceituna negra y naranja (salatat zaytoon); la salata machwiya de Túnez, hecha asando a la parrilla pimientos, tomates, ajos y cebollas, servidos con aceitunas y atún encima; las de Siria y el Líbano, como la ensalada de alcachofa (salataf khurshoof) y la de remolacha (salatat shamandar); y las de Palestina y Jordania, como la ensalada de aguacate.​ Otras ensalada populares presentes en el mundo árabes son el fattoush y el tabule.​​
Mezclada a menudo con perejil y aliñada con el jugo de un limón recién exprimido y aceite de oliva, a diferencia de muchas ensaladas occidentales, la ensalada árabe no lleva lechuga.​ Todas las verduras excepto la cebolla se dejan sin pelar, y la ensalada se sirve inmediatamente.​ Otras variantes incluyen servirla con tiras de pita fritas o sumac al aliño.​ Los palestinos llaman a esta ensalada árabe salatat al-bundura (‘ensalada de tomate’) y la sirven popularmente con platos de arroz.​​
Ensaladas parecidas en Oriente Medio incluyen la salad shirazi persa,​ la çoban salatası turca y la ensalada israelí.​
Tomate seco

El tomate seco consiste en un proceso de secado al sol realizado a tomates maduros. El lento proceso de secado hace que los tomates mermen perdiendo su humedad interior, pudiendo llegar a perder casi el noventa por ciento de su peso inicial.​ La disminución de volumen hace que el sabor del tomate se intensifique elaborándose de esta forma un condimento o guarnición ideal para acompañar platos de carne o ensaladas. Los tomates secos al sol son muy populares en la cocina mediterránea, donde es habitual ver tejados de casas llenos de estos tomates secándose al sol. Este tipo de tomate puede encontrarse igualmente en alguna de las cocinas asiáticas.​ Este tipo de tomates puede conservarse comestible durante largos periodos de tiempo.
El empleo de los tomates secos a la hora de aportar sabor a diversas preparaciones culinarias es muy habitual en la cocina mediterránea, de esta forma pueden encontrarse en salsas para untar​como puede ser la pericana, como ingrediente saborizante en las ensaladas, como guarnición de carnes asadas, como típico mezze (tapa) en algunas cocinas. En algunos casos se incluye como ingrediente de ensaladas. Si se muele finamente se encontrarán diversos patés para esparcir en sándwich y tostas. En algunos casos se elaboran condimentos con los tomates finamente picados.
Ensalada de ful mudammas

La ensalada de ful mdammas (en árabe, سلطة فول مدمس salaṭat fūl medames) o ensalada de habas (سلطة فول salaṭat fūl) es un almuerzo estilo mezze («entremés»), aunque también se sirve como plato completo. Típicamente consta de habas, tomates en dados, cebolla, perejil, zumo de limón, aceite de oliva, pimienta y sal.​​​​
El show de Amanda

El show de Amanda es un spin-off del programa Todo eso y más que aparece en Nickelodeon en Estados Unidos, Reino Unido, Australia, Canadá, Latinoamérica y España.
Creado por Dan Schneider y protagonizado por la estrella de All That, Amanda Bynes, El show de Amanda es realmente similar a The Carol Burnett Show, pero este era más corto y más centrado en niños. Básicamente consiste en la protagonista, Amanda, que graba sketches cortos de comedia con un humor infantil. El programa está protagonizado por niños, Amanda el personaje principal en casi todos los sketches y comparte cámara, entre otros, con Drake Bell y Josh Peck, todos ellos haciendo cortas historias graciosas y absurdas, en el programa nunca se ven cosas coherentes como en otras series infantiles/adolescentes, todo el programa se basa en comedia infantil con cosas extravagantes, asquerosas o absurdas que les agradan a los niños. El argumento para ello es que Amanda está aburrida de lo que pasan en televisión, así que decide meterse a la TV y hacer la televisión como a ella y sus amigos les gustaría que fuera, por eso se ven algunas parodias de programas estadounidenses.​
El programa fue uno de los más populares en Estados Unidos en los programas de 1999, pero fue cancelado después de que Bynes firmara para ser parte del programa What I Like About You de Warner Channel con Jennie Garth.​
Actualmente se sigue repitiendo en Estados Unidos, Reino Unido y Australia.
Este programa es el primero que reúne en pantalla a Drake Bell y a Josh Peck, quienes tiempo después protagonizarían la muy exitosa sitcom Drake y Josh, estrenada en 2004. La primera escena que comparten cámara Drake y Josh en El Show de Amanda es cuando pelean por un camarón "realmente grande", y en la última escena del antepenúltimo episodio de Drake y Josh, se ve precisamente a ambos peleando por un camarón gigante, mientras que en los créditos se ve de forma simultánea la susodicha escena de El Show de Amanda (en referencia a lo que había su debut juntos en Nickelodeon años atrás).
Aunque se llama el Show de Amanda, los otros 3 actores aparecen de forma regular en el show actuando algunos sketches. Al ser un programa tan variado aparecen una gran cantidad de actores invitados, el propio Dan Schneider aparece en algunas ocasiones. Tanto Sullivan, como Drake y Josh protagonizarían la serie Drake y Josh más tarde.
Costilla cervical

Una costilla cervical (a veces denominada costilla del cuello o de Eva) es una costilla supernumeraria que nace en la séptima vértebra cervical, situándose por encima de la primera costilla esternal.​ Se trata de una anomalía congénita presente en el 1% de la población mundial (1 de cada 100 personas), siendo muy escasos los casos en los que el individuo presenta no una sino dos costillas cervicales. Es la malformación costal más frecuente en humanos y aparece con mayor frecuencia en las mujeres (2,5:1).​
La mayor parte de los casos no presenta síntoma ninguno, y su diagnóstico se debe a un hallazgo casual. En un 10% de los casos se acompaña de síntomas, de los cuales los más frecuentes son dolor cervical y la presencia de una masa sin inflamación local.​
Raramente, la presencia de una costilla cervical puede dar lugar al síndrome del opérculo torácico debido a la compresión del tronco inferior del plexo braquial o de la arteria subclavia, ya que tales estructuras quedan atrapadas entre la costilla cervical y el músculo escaleno anterior.
La compresión del plexo braquial puede ser identificada por debilidad de los músculos más externos de la mano situados en torno a la base del pulgar. La compresión de la arteria subclavia, en cambio, se diagnostica a menudo al encontrar un signo de Adson positivo, realizado a través de la maniobra homónima, consistente en la pérdida del pulso radial en el brazo durante adbucción y rotación externa del hombro mientras se lateriliza y se hiperextiende la cabeza con inspiración profunda.​
El tratamiento en general es conservador: evitar los movimientos que produzcan dolor, hacer regularmente ejercicios físicos que fortalezcan la musculatura del hombro y vigilando la evolución en el tiempo. En pocos casos puede plantearse el tratamiento quirúrgico con la resección de la costilla cervical y las bandas fibrosas que le acompañan.​
Muchos vertebrados, especialmente reptiles, poseen costillas cervicales como una estructura anatómica normal y no patológica. Algunos saurópodos poseían costillas cervicales excepcionalmente largas, como en el caso del Mamenchisaurus hochuanensis, cuyas costillas cervicales alcanzaban los cuatro metros de longitud.
Las aves tienen costillas cervicales de pequeño tamaño y completamente fusionadas con las vértebras.
En los mamíferos las partes ventrales de los procesos transversos de las vértebras cervicales son reminiscencias de las costillas cervicales fusionadas.
Condado de Costilla

El condado de Costilla (en inglés: Costilla County), fundado en 1861, es uno de los 64 condados del estado estadounidense de Colorado. En el año 2000 tenía una población de 3663 habitantes con una densidad poblacional de una persona por km². La sede del condado es San Luis.​
Según la Oficina del Censo, el condado tiene un área total de 3187 km² (1230,5 mi²), de la cual 3178 km² (1227,0 mi²) es tierra y 9 km² (3,5 mi²) (0,27 %) es agua.
En el 2000​ la renta per cápita promedia del condado era de $19 531, y el ingreso promedio para una familia era de $25 509. En 2000 los hombres tenían un ingreso per cápita de $22 390 versus $16 121 para las mujeres. El ingreso per cápita para el condado era de $10 748. Alrededor del 26,80% de la población estaba bajo el umbral de pobreza nacional.
Costillas falsas

Las costillas falsas (también costilla fornacina)​ están unidas en la parte posterior a las vértebras dorsales. Esta unión está reforzada por un cartílago costal.
Existen siete pares de costillas verdaderas en la caja torácica. Se denominan así porque se articulan con el esternón en la parte anterior.
Los tres pares de costillas inferiores de las costillas verdaderas se denominan costillas falsas, ya que no se articulan directamente con el esternón. Las octavas, novenas y décimas se unen en la séptima mediante tejido cartilaginoso. Los dos últimos pares de costillas se llaman flotantes, pues no se unen en la parte anterior con ninguna costilla ni con el esternón.​
Es la octava y la primera al unirse a la séptima costilla y no directamente en el esternón; debido a la unión cartilaginosa que hay entre esta y la séptima.
Es la novena al unirse a la columna vertebral y la segunda costilla que se une al grupo de las costillas falsas. Se une por debajo de la primera falsa y comparte espacio en la unión de esta.
Es la décima. Esta en especial se le puede considerar una "flotante" debido a que no se une con las otras primeras dos, pero pertenece a este grupo debido a su cercanía con el esternón a causa de que las últimas dos están muy retiradas y permanecen suspendidas solo con su única unión a sus respectivas vértebras.
Strip steak

The strip steak (also known as the New York strip in the United States, sirloin steak in Britain, Canada, South Africa, and Australasia, also porterhouse steak in Australasia) is a cut of beef steaks from the short loin of a steer. It consists of a muscle that does little work, the longissimus, making the meat particularly tender, although not as tender as the nearby psoas major or tenderloin. Unlike the tenderloin, the longissimus is a sizable muscle, allowing it to be cut into larger portions.
According to the National Cattlemen's Beef Association, the steak is marketed in the United States under various names, including Ambassador Steak, Boneless Club Steak, Hotel-Style Steak, Kansas City Steak, New York Steak, and Veiny Steak. Delmonico's Restaurant, which opened in New York City in 1827, offered as one of its signature dishes a cut from the short loin called a Delmonico steak. Due to its association with the city, it is most often referred to in the United States as a New York strip steak.
In New Zealand and Australia, it is known as porterhouse and sirloin (striploin steak) and is in the Handbook of Australian Meat under codes 2140 to 2143. In the UK it is called sirloin, and in Ireland it is called striploin.
In Canada, most meat purveyors refer to this cut as a strip loin; in French it is known as contre-filet. In Brazil, it is called contra-filé.
When still attached to the bone, and with a piece of the tenderloin also included, the strip steak becomes a T-bone steak or a porterhouse steak, the difference being that the porterhouse is cut from further rear and thus has a larger portion of tenderloin included. The strip steak may be sold with or without the bone. Strip steaks may be substituted for most recipes calling for T-bone and porterhouse steaks, and sometimes for fillet and rib eye steaks.
A bone-in strip steak with no tenderloin attached is sometimes referred to as a shell steak.
김해 김씨

김해 김씨(金海 金氏)는 경상남도 김해시를 본관으로 하는 한국의 성씨 관향으로, 금관가야(金官伽倻)의 건국시조 김수로왕(金首露王)을 시조로 한다.
가락국의 김수로왕(金首露王)을 시조로 한다. 서기 42년(중국 후한 건무 18) 3월 가락국(駕洛國)의 아홉 촌장이 구지봉(龜旨峰) 산정에 모여 나라를 통솔할 군장(君長)을 얻기 위해 하늘을 향해 의식(儀式)을 올리자 하늘에서 여섯 개의 황금알(卵)을 담은 금합(金盒)이 내려와 다음날 여섯 알이 여섯 동자(童子)로 변하여 제일 먼저 나온 동자를 수로(首露)라고 이름짓고 금합(金盒)에서 태어났다하여 성(姓)을 김씨(金氏)로 하니 그가 바로 김해김씨의 시조(始祖)인 김수로왕(金首露王)이다. 나라이름을 대가락(大駕洛)으로 정하고 아유타국(阿踰陁國: 고대 인도의 국가)에서 바다를 건너온 아유타국의 공주 허황옥(許黃玉)를 왕비(王妃)로 맞아 10명의 왕자(王子)와 2명의 공주(公主)를 두었다. 그후 10대 구형왕(仇衡王)이 532년 (법흥왕 19) 신라에 항복하고 상등(上等)의 작위(爵位)와 가락(駕洛)을 식읍(食邑)으로 하사(下賜) 받았으며, 그의 아를 김무력(金武力)이 각간(角干)를 역임했다.
중시조 김유신(金庾信)은 가락국 마지막 왕인 구형왕(仇衡王)의 증손으로, 신라 무열왕(武烈王)과 함께 삼국통일의 대업(大業)을 달성한 명장(名將)으로 무열왕의 딸 지소부인(智炤夫人)과 혼인하였고 최고 벼슬 태대각간(太大角干)에 이르렀고, 사후 흥무대왕(興武大王)으로 추존되면서 김해김씨의 중시조가 되었다. 그의 조부는 신라 진흥왕때 뛰어난 무장(武將)이며 각간(角干) 벼슬을 지낸 김무력(金武力)이고, 그의 아버지는 태종무열왕(太宗武烈王)의 장인이며 당대의 이름난 장군인 김서현(金舒玄)이고, 그의 어머니는 진흥왕의 아우인 숙흘종(肅訖宗)의 딸 만명부인(萬明夫人)이다.
김해김씨는 신라의 왕실과 혼연을 맺음으로써 신라에서 귀족으로 극진한 대우를 받아 명문거족(名門巨族)으로 번성하여 왔다. 혜공왕이 피살 당해 무열왕계의 왕통이 단절되고 다른 진골 귀족들로부터도 다시금 경원 당하면서 심지어 6두품으로 추락했다.
고려시대에는 문무명신(文武名臣)을 배출한 삼한갑족(三韓甲族)으로 위세를 떨쳤다. 고려 시대에만도 정승급 15명을 비롯하여, 명신·공신 10여 명과 장군 8명, 제학 11명 등 숱한 인물을 배출했다.
하지만 조선시대에 들어와서 대게 조선 개국에 반대하는 고려 충신들이 많았으며 무오사화(戊午士禍)를 비롯한 정치적 사건들에 휘말려 쇠락을 면치 못했다.
역대 정승에서도 숙종조의 김우항(金宇抗) 한 사람뿐이었다.
김해(金海)는 경상남도 김해시(金海市)의 지명이다. 낙동강(洛東江) 하구 남서쪽에 위치하여 가락국(駕洛國)의 중심지로 발전하여 왔다. 532년(신라 법흥왕 19) 신라에 병합되어 금관군(金官郡)이 되었다. 680년(문무왕 20)에 금관소경(金官小京)이 되었다가, 757년(경덕왕 16) 김해소경(金海小京)으로 바꾸어 양주(良州)의 관할로 두었다. 940년(고려 태조 23) 김해부(金海府)로 개칭되었고 임해현(臨海縣)으로 다시 강등되었다가 곧 임해군으로 승격되었다. 995년(성종 14)에 김해안동도호부(金海安東都護府)로 개칭하여 영동도(嶺東道)에 속하였다가 1012년(현종 4) 김해군방어사로 강등되었으나 1018년부터는 의안군(義安郡: 昌原)·함안군(咸安郡)·칠원현(漆原縣: 漆原面)·웅신현(熊神縣: 鎭海)등을 영현으로 삼았다. 1270년(원종 11) 방어사(防禦使) 김훤이 인접지역인 밀성(密城)의 난을 평정하여 김녕도호부(金寧都護府)로 승격되었다가 1293년(충렬왕 19) 현으로 강등되었다. 1308년 금주목(金州牧)으로 승격하였으나 1310년(충선왕 2) 김해부(金海府)로 격하되었다. 1413년(태종 13) 김해도호부로 승격되어 세조 때 진(鎭)을 두었다. 1895년(고종 32) 김해군이 되었고, 1981년 김해읍이 김해시로 승격하여 분리되었으며, 1995년에는 김해군을 통합하였다.
천여(天與)계
진의(進意)계
상현(商賢)계
상인(商寅)계
서지(瑞地)계
정국(定國)계
조선시대 과거 급제자는 문과 128명, 무과 536명, 사마시 471명, 역과 59명, 의과 39명, 음양과 15명, 율과 33명, 주학 8명이다.
대한민국에서 가장 인구가 많은 성씨이며, 김씨 중에서도 가장 많은 41.7%를 차지하고 있다. 2000년 서울 81만 5천 783명, 부산 40만 7천 41명, 대구 19만 9천 252명, 인천 20만 7천 736명, 광주 14만 8천 736명, 대전 9만 6천 887명, 울산 10만 4천 627명, 경기 71만 8천 661명, 강원 10만 7천 612명, 충북 8만 6천 978명, 충남 14만 151명, 전북 17만 3천 712명, 전남 26만 8천 525명, 경북 23만 7천 826명, 경남 35만 12명, 제주 6만 1천 395명이다. 부산과 경남지역에 가장 많이 분포되어 있다. 2000년 4,124,934명, 2015년 4,456,700명으로 조사되었다.
가야 수로왕계 김해 김씨 선김(先金)과 신라 김렴계 김해 김씨는 김해 김씨 후김(後金) 또는 김녕 김씨(金寧 金氏)로 구분한다. 또는 사성 김해 김씨는 우록 김씨(友鹿金氏)라고 한다.
호두까기 인형

호두까기 인형(러시아어: Щелкунчик, 영어: The Nutcracker)은 표트르 차이콥스키가 작곡한 발레 음악이자 이에 맞추어 공연되는 발레 작품이다. 독일의 작가인 E. T. A. 호프만의 동화인 《호두까기 인형과 생쥐 대왕》을 모델로 한 발레 작품으로, 《백조의 호수》에 이어 널리 상연되었고, 또 모음곡(組曲)으로서 종종 연주되고 있을 정도로 그 음악이 매우 대중적이다. 모음곡으로는 매우 선명한 리듬의 행진곡, 우아한 꽃의 원무곡, 성격무용의 트레팩, 아라비아의 춤, 중국의 춤, 풀피리의 춤 등이 포함된다.
차이콥스키는 한창 작곡 중이던 1891년 프랑스 파리에서 악기 제작자 뮤스텔이 만든 '첼레스타'라는 악기를 발견하였는데 이 악기는 1886년 발명된 악기로서 당시 유럽에 그다지 보급되지 않은 악기였다. 첼레스타의 음색에 매료된 차이콥스키는 출판업자 유르겐손에게 편지를 보내 이 악기를 1200프랑 상당에 구입해놓을 것과, 다른 작곡가들이 먼저 사용하는 일이 없도록 신신당부를 하였다고 한다. 차이콥스키는 첼레스타 뿐만 아니라 효과 악기인 크레셀(래틀), 장난감 북, 장난감 나팔 그리고 1막에서의 마지막 곡인 '눈의 왈츠'에 24명의 여성합창(또는 어린이합창)을 편성에 넣는 등 당시로서는 독특한 시도를 하였다.
차이콥스키는 발레 초연을 하기 전 1892년 3월 31일에 전곡 중 8곡을 선곡하여 모음곡으로 엮어서 먼저 초연을 하였으며 큰 호응을 얻었다. 정작 발레 초연은 실패를 하였는데 엉성한 무대 연출과 경험이 부족한 무용수 등 때문이었다. 발레 작품으로서는 1892년 12월 18일 황실 마린스키 극장에서 초연되었으며, 지휘는 리카르도 드리고, 안무는 레프 이바노프, 사탕 요정 역은 안토니에타 델루에라, 왕자 역은 파벨 게르트, 호두까기 인형 역은 세르게이 레가트가 맡았다.
우드 (악기)

우드(아랍어: عود, 페르시아어: بربط, 튀르키예어: ud)는 중동, 북아프리카에서 사용되는 전통 현악기이다. 유럽에서 사용되는 류트와 비슷하게 생겼으며 목이 짧고 서양배 모양을 띠고 있다. 일반적으로 6개 코스, 11개 현 구조를 띠고 있는데 최저음을 내는 마지막 현만 1개 현이고 나머지 10개 현은 5개 쌍을 이룬다. 아랍 세계, 터키, 이란, 북아프리카, 중앙아시아, 캅카스, 발칸반도에서 류트와 비슷하게 생긴 현악기가 사용되었을 정도로 수천년이 넘는 역사를 자랑한다.
우드라는 악기의 어원은 분명하지 않지만 아랍어에서 '알우드'(아랍어: العود)는 문자 그대로 "짚과 같은 모양을 띤 얇은 나뭇조각"을 의미한다. 전통적인 우드 연주에 사용되었던 나무 피크와 뒷부분에 사용된 얇은 나무 조각과 비슷한 가죽을 씌운 악기와 달리 나무로 만든 공명판을 의미하기도 한다. 에크하르트 노이바이어(Eckhard Neubauer)의 연구에 따르면 우드라는 단어는 페르시아어로 "줄"을 뜻하는 단어인 '루드'(rud)를 단순하게 차용한 아랍어 단어일 가능성이 있다고 한다.
기원전 3000년경에 메소포타미아 남부에서 사용된 우루크 기의 원통 인장(현재 영국 대영 박물관에 소장되어 있음)에서 최초로 등장했을 정도로 오랜 역사를 갖고 있으며 성서의 창세기에 등장하는 아담과 카인의 후예인 라멕이 우드를 만들었다는 전설이 전한다. 메소포타미아의 동쪽에 위치한 박트리아, 간다라에 전파된 이후에는 짧은 목을 가진 아몬드 모양으로 개량되었고 페르시아 사산 제국 시대에는 짧은 아몬드 모양을 띤 현악기인 바르바트(Barbat)가 등장하게 된다.
이슬람교의 등장을 계기로 바르바트는 우드라고 부르게 되었고 8세기부터 9세기 사이에 활동했던 이슬람 세계의 음악가들이 이베리아반도로 몰려들게 된다. 11세기에는 이슬람 세계의 지배를 받고 있던 이베리아반도가 유럽에서 악기 제조의 중심지로 여겨졌는데 프랑스 프로방스 지방에서 활동하던 음유 시인들이 유럽 각지에 우드를 전파하게 된다. 유럽 각지에서 류트가 개발되면서 우드는 아랍 음악의 핵심을 이루는 악기가 되었고 오스만 제국 시대에는 광범위한 우드 개량이 진행되었다.
중앙아시아 각지에서 활동하던 튀르크족은 우드와 비슷하게 생긴 현악기인 코무즈(Komuz)를 사용했다. 코무즈를 마력이 있는 악기라고 생각했던 튀르크족은 전쟁터에서 군악대를 지휘하는 데에 사용했는데 돌궐의 기념비에도 등장한다. 후대에 튀르크족이 세운 나라들 뿐만 아니라 유럽에 활동하던 군악대에서도 우드를 사용했다.
우드에는 여러 가지 종류가 존재하는데 형상이나 조율에 큰 차이가 있다.
터키 외에도 그리스, 아르메니아에서 사용되며 그리스에서는 우티(Outi)라고 부르기도 한다. 크기는 일반적인 우드보다 작지만 목 부분이 짧은 편이다. 보다 높은 소리, 밝은 음색을 낸다.
아랍 우드보다 크기가 작고 음높이가 높은 편이다. 터키 우드와는 크기가 비슷하지만 보다 작은 편이다.
북아프리카의 우드이지만 사용하는 사람이 없다.
그리스의 악기인 라우토(Laouto), 라브타(Lavta)는 우드와 비슷한 모양을 갖고 있지만 서로 다른 연주법을 갖고 있고 우드에는 없는 기둥이 달려 있다. 이들 악기는 비잔티움 제국 시대에 처음 등장했는데 라우토는 크레타에서 사용된다.
우드에는 각종 조율법이 있다. 여기서 말하는 조율은 맨 마지막에 있는 1개 현부터 맨 처음에 이르는 2개 현까지에 따른 배열을 의미한다.
Tar (Azerbaijani instrument)

The Azerbaijani Tar is a long-necked, plucked lute, traditionally crafted, and performed in communities throughout the Republic of Azerbaijan. The tar is featured alone or with other instruments in numerous traditional musical styles. It is also considered by many to be the country's leading musical instrument. The tar and the skills related to this tradition play a significant role in shaping the cultural identity of Azerbaijanis.
In 2012, the craftsmanship and performance art of the tar was added to the UNESCO's Intangible Cultural Heritage List.
Performers hold the instrument horizontally, against the chest, and pluck the strings with a plectrum, while using trills and a variety of techniques and strokes to add colour. Tar performance has an essential place in weddings and different social gatherings, festive events, and public concerts. Players transmit their skills to young people within their community by word of mouth, demonstration, and at educational musical institutions.
The "Azerbaijani tar" or "11 string tar" is an instrument in a slightly different shape from the Persian Tar and was developed from the original Persian tar around 1870 by Sadigjan. It has a slightly different build and has more strings. The Caucasus tar has one extra bass-string on the side, on a raised nut, and usually 2 double resonance strings via small metal nuts halfway the neck. All these strings are running next to the main strings over the bridge and are fixed to a string-holder and the edge of the body.
In the second half of the 19th century, tar went through different renovations. One of the greatest musicians - performers on container Mirza Sadiq Asad (1846-1902) introduced changes in traditional iranian tar structure and form, increasing the number of its strings and bringing them up to 11. He, in addition, has changed the way the game on the container, raising tool with performer knees to his chest.
New flowering of playing on the container begins in the 20th century. For example, the tar took the lead in the first Sheet orchestra of folk musical instruments, created in 1931 on the initiative of Uzeyir Hajibeyov and Muslim Magomayev largest Azerbaijani composers and public figures of the first half of the 20th century. School of sheet music playing on national instruments based Uzeyir Hajibeyov, further expanded the technical and artistic possibilities of the packaging.
In Azerbaijan music, tar was used primarily as a lead instrument in the so-called mugham trio of singers (singer), which also includes kamancha and daf. The tar, as a part of mugham trio and as a solo, to date, continues to play a crucial role in the art of mugam, traditional and popular in Azerbaijan.
சென்னையில் செயல்படும் தானுந்து தொழிற்சாலைகள்

சென்னை நகரம் ஆசியா கண்டத்தின் டெட்ராய்ட் என்று அழைக்கப்படுகிறது. இந்தியாவில் உற்பத்தி செய்யப்படும் வாகனங்களில் 40 சதவீதம் சென்னை நகரிலேயே உற்பத்தி செய்யப்படுவதே இதற்கு காரணமாகும். உலகின் பல முன்னணி தொழில் நிறுவனங்களும் சென்னையில் தொழிற்சாலை அமைத்துள்ளன.
﻿
இந்துஸ்தான் கான்டெசா

ஹிந்துஸ்தான் கான்டெசா (Hindustan Contessa) என்பது இந்தியாவின் இந்துஸ்தான் மோட்டார்ஸ் நிறுவனத்தால் 1984 முதல் 2002 வரை தயாரிக்கப்பட்ட ஒரு மகிழுந்து ஆகும். இது 1976 முதல் 1978 வரை வாக்ஸால் விஎக்ஸ் மாடல் அடிப்படையில் தயாரிக்கப்பட்டது. இதன் வளர்ச்சியாக வாக்ஸால் விக்டர் எஃஇ மாடல் தயாரிக்கப்பட்டது. 1983 இல் இது அறிமுகப்படுத்தப்பட்டபோது சந்தையில் இருந்த இந்தியாவில் தயாரிக்கப்பட்ட ஒரு சில சொகுசு மாடல் மகிழுந்துகளில் இது ஒன்றாகும். அதன் சில உள்ளூர் போட்டி மகிழுந்துகளில் குறுகியகாலமே இருந்த ஸ்டாண்டர்டு 2000 , இது ரோவர் எஸ்டி1 மற்றும் பிரீமியர் 118 என்இ மகிழுந்து ஃபியட் 124 ஐ அடிப்படையாக கொண்டது. இது அரசு அதிகாரிகள் மத்தியில் மிகவும் பிரபலமான மகிழுந்தாக இருந்தது.
கடம்பத்தூர்

கடம்பத்தூர் (Kadambathur) என்பது இந்திய மாநிலமான தமிழ்நாட்டின் திருவள்ளூர் மாவட்டத்தின் திருவள்ளூர் வட்டத்தில் உள்ள கடம்பத்தூர் ஊராட்சி ஒன்றியத்தின் தலைமையிடம் ஆகும். கடம்பத்தூர் ஊராட்சியில் அமைந்த கடம்பத்தூர், சென்னை நகரத்தின் புறநகர் பகுதியாகும். 2011 மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பின்படி 11,235 மக்கள் இங்கு வசிக்கின்றனர்.
சில ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் விவசாயம் இந்த நகரம் முக்கிய தொழிலாகவே இருந்தது. இப்போது கிட்டத்தட்ட அனைத்து விவசாய நிலங்களும் குடியிருப்பாகவும் தொழிற்சாலைகளாகவும் மாற்றப்படுகின்றன. ஹிந்துஸ்தான் மோட்டார்ஸ் (கேட்டர்பில்லர்), சென்னை மகிழுந்துத் தொழிற்சாலை (மிட்சுபிஷி), டெல்பி டி.வி.எஸ் மற்றும் ஹுண்டாய் மொபிஸ் இந்தியா ஆகியவை கடம்பத்தூரை சுற்றிலும் உள்ள தொழில் நிறுவனங்களாகும்.கிரீன்பீல்ட் விமான நிலைய விர்வாக்கம் கடம்பத்தூரில் உள்ள பகுதியில் திட்டமிடப்பட்டுள்ளது. கடம்பத்தூர் நகரம் கடம்பத்தூர், வென்மணபுதூர் மற்றும் கேசவனலத்தூர் ஆகிய மூன்றும் அடங்கிய பகுதிகளாகும். கடம்பத்தூர் தொகுதி இந்தியாவின் தமிழ்நாட்டின் திருவள்ளூர் மாவட்டத்தின் வருவாய் தொகுதி ஆகும். இதில் மொத்தம் 43 பஞ்சாயத்து கிராமங்கள் உள்ளன.
திருவள்ளூர் மற்றும் அரக்கோணம் இடையேயான இந்த நகரம் சென்னை புறநகர் இருப்பு வழியே கடம்பத்தூர் இரயில் நிலையம் அருகே அமையப்பெற்றுள்ளது. கடம்பத்தூர்நகரம் (வடபழனி) மாநகரப் போக்குவரத்துக் கழக பேருந்து மூலம் இணைக்கப்பட்டுள்ளது. பேருந்து எண் "538" மற்றும் புறநகர் பேருந்துகள் மூலம் மற்ற பகுதிகளுக்கு இணைக்கப்பட்டுள்ளது.
வசந்தா, பாரதி, பாலாஜி, சுந்தரம், ஸ்ரீனிவாச மற்றும் சதர்ன் டிரான்ஸ்போர்ட் போன்ற தனியார் பேருந்துகள் திருவள்ளூர், காஞ்சிபுரம், ஊத்துக்கோட்டை, பொன்னேரி, உத்திரமேரூர், திருவாளங்காடு மற்றும் மாப்பேடு போன்ற பல்வேறு இடங்களுக்கு இயக்கப்படுகின்றன. கடம்பத்தூரின் முக்கிய போக்குவரத்து புகை வண்டியாகும். இது சென்னை - அரக்கோணம் புறநகர் ரயில் பாதையில் அமைந்துள்ளது. சென்னை சென்ட்ரலுக்கு கிட்டத்தட்ட 45 நிமிடத்தில் பயணம் செய்யலாம். இந்த நகரம் சென்னை சென்ட்ரல், சென்னை கடற்கரை, வேளச்சேரி, ஆவடி, அம்பத்தூர், திருத்தணி, திருப்பதி மற்றும் பெங்களூரு ஆகியவற்றுடன் இணைக்கப்பட்டுள்ளது.
கடம்பத்தூர், திருவள்ளூர் தாலுக்கா அகரம் கேசவநல்லூர் மற்றும் வென்மாம்பாத்துர் கிராமங்களில் ஏற்கனவே உருவாக்கப்பட்ட குடியிருப்பு பகுதிகளில் சூழப்பட்ட திருவள்ளூர் - காஞ்சிபுரம் பிரதான மாவட்ட சாலையில் அமைந்துள்ளது.
நிப்ட்டி

நிப்ட்டி (அ) எஸ் & பி சி.என்.எக்ஸ் நிப்ட்டி என்பது தேசிய பங்கு சந்தையின் முதன்மை பங்கு சந்தை குறியீடு ஆகும். நிப்ட்டி தேசிய பங்கு சந்தையின் 50 பெரும் நிறுவனங்களின் பங்கு விலையை வைத்து கணிகப்படுகிறது. இந்த நிறுவனங்கள் மாற்றத்திற்கு உட்பட்டதாகும். சரியாக செயல்படாத நிறுவனங்கள் நீக்கப்பட்டு உறுதியான பங்குகளை உடைய நிறுவனங்கள் சேர்க்கப்படும், ஆனால் மாற்றங்கள் அடிக்கடி நிகழாது.
(2023 நவம்பர் 18 நிலவரப்படி)
IISL பங்கு குறியீடுகள் பரணிடப்பட்டது 2011-10-20 at the வந்தவழி இயந்திரம்
காமினி கௌஷல்

காமினி கௌஷல் (Kamini Kaushal) இந்தி திரைப்பட மற்றும் தொலைக்காட்சி நடிகை ஆவார். இவர், நீச்சா நகர் (1946), மற்றும் பிரஜ் பஹு (1955) போன்ற படங்களில் நடித்த கதாபாத்திரங்களின் மூலமாக அறியப்படுகிறார். இதில் நீச்சா நகர் திரைப்படம், 1946இல் நடைபெற்ற கான் திரைப்பட விழாவில் திரையிடப்பட்டு வெற்றி பெற்றது. மேலும், பிரஜ் பஹு திரைப்படம் இவருக்கு பிலிம்பேரின் சிறந்த நடிகைக்கான விருதைப் பெற்றுத் தந்தது. இவர், 1946 முதல் 1963 வரை திரைப்படங்களில் முன்னணி கதாநாயகியாக நடித்துள்ளார். அதில் தோ பாய் (1947), ஷாகீத் (1948), ஜித்தி (1948) ஷப்னம் (1949), நதியா கே பார் (1948) போன்றவை குறிப்பிடத்தக்கவை ஆகும். இவர் 1963 முதல் குணச்சித்திர வேடங்களில் நடித்துள்ளார். அவை மக்களிடையே வரவேற்பை பெற்றன. மேலும் இவர் ராஜேஷ் கன்னாவுடன் மூன்று படங்களிலும், மனோஜ் குமாருடன் எட்டு படங்களிலும் மற்றும் சஞ்சீவ் குமாருடன் ஒரு படத்திலும் நடித்துள்ளார்.
காமினி கௌஷல், உமா காஷ்யப் என்கிற பெயருடன் லாகூரில் பிறந்தார். இவருக்கு இரண்டு சகோதரர்களும், மூன்று சகோதரிகளும் இருந்தனர். இவரது தந்தை சிவ ராம் காஷ்யப், தாவரவியல் பேராசிரியராக பஞ்சாப் பல்கலைக்கழகம், லாகூர், பிரித்தானிய இந்தியாவின் மாகாணங்களும், ஆட்சிப் பகுதிகளும் (தற்போது பாக்கித்தான்) இல் பணிபுரிந்தவர் ஆவார். பேராசிரியர் காஷ்யப், இந்திய தாவரவியலின் தந்தை என அறியப்படுகிறார்.. இவரது தந்தை ஒரு குறிப்பிடத்தக்க தாவரவியலாளராக இருந்து, ஆறு வகை தாவரங்களை கண்டுபிடித்தார். காமினியின் ஏழாவது வயதில் நவம்பர் 26, 1934 அன்று அவரது தந்தை காலமானார். இவர், லாகூரிலுள்ள கின்னெர்ட் கல்லூரியில் பி. ஏ. ஆங்கில இலக்கியம் படித்தார். 1946இல் சேத்தன் ஆனந்த் மூலமாக நீச்சா நகர் திரைப்படத்த்தில் நடிக்க வாய்ப்பு கிடைத்தது.
இவரது இளமைப் பருவம் குறித்து ஒரு பேட்டியில், தான் முட்டாளாவதற்கு தனக்கு நேரமில்லை எனவும், கிடைக்கும் நேரத்தை நீச்சல், சவாரி செய்தல், சறுக்கு விளையாட்டு மற்றும் வானொலி நாடகங்களில் பங்கெடுத்தல் மூலமாக செலவிடுவதாகவும் தெரிவித்துள்ளார். வானொலி நாடகங்களில் பங்கு பெறுவதால் தனக்கு 10 ரூபாய் ஊதியம் கிடைத்ததாகவும் குறிப்பிட்டுள்ளார். இவரது மூத்த சகோதரி, ஒரு வாகன விபத்தில் இறந்துவிட்டார். மூத்த சகோதரியின் இரண்டு பெண் குழந்தைகளுக்காக, காமினி தன் சகோதரியின் கணவரையே மணந்து கொள்ள முடிவு செய்தார். அதனால் 1948இல் மும்பை துறைமுகத்தில் முதன்மை பொறியியலாளராக இருந்த மூத்த சகோதரியின் கணவர் பி. எஸ். சூத் என்பவரை திருமணம் செய்து கொண்டு மும்பையில் வசித்தார். இவரது மூத்த சகோதரியின் மகளான கும்கும் சோமானி, காந்தியின் தத்துவம் குறித்து குழந்தைகளுக்கான ஒரு நூலை எழுதியுள்ளார். மற்றொரு மகளான கவிதா சாஹ்னி ஒரு ஓவியராவார். காமினிக்கு ராகுல், விதுர் மற்றும் ஷ்ரவண் என்கிற மூன்று மகன்கள் உள்ளனர். 1950 களில், தம்பதியினர் மும்பையிலுள்ள மஸாகோனில் பெரிய, பரந்த, விசாலமான, மாளிகையில் வாழ்ந்து வந்தனர், இது அவரது கணவருக்கு மும்பைத் துறைமுகம் வழங்கியதாகும்.
காமினி, 1942 முதல் 1945 வரை கல்லூரியில் படிக்கும் போது தில்லியில் மேடை நாடகங்களில் நடித்துள்ளார். 1937 முதல் 1940 வரை பிரிவினைக்கு முன்பான காலத்தில், லாகூர் வானொலியில் குழந்தை நட்சத்திரமாக "உமா" என்கிற பெயரில் பணிபுரிந்துள்ளார்.
Tōv Coffee

Tōv Coffee is a coffee shop in Portland, Oregon, United States. Established in 2015, the business operated from a double-decker bus before moving into a brick and mortar shop on Hawthorne Boulevard in southeast Portland's Sunnyside neighborhood in 2023. Tōv serves Egyptian-, Turkish-, and American-style coffee and tea drinks. The business has garnered a positive reception and has been featured on the Netflix series Somebody Feed Phil.
Tōv Coffee is a coffee company in Portland, Oregon. The business operated from a red double-decker bus with Middle Eastern and Turkish decor, before moving into a brick and mortar shop on Hawthorne Boulevard in southeast Portland's Sunnyside neighborhood. Tōv's interior has couches and cushions with ornate embroidery. The business serves Egyptian-, Turkish-, and American-style coffee (including espresso) and tea drinks, and makes its own syrups. Food options include pastries such as ba'alawa and cheese knafeh.
Drinks include a cardamom Americano, a cardamom-caramel latte, and a rose mocha. The Chocolate Jesus is a cappuccino with chocolate milk. The Cozy Yum Yum has chai, rose, caramel and apple cider, and the Sounds Like Trouble with the Cops is a latte with a vanilla rum syrup. The Mint Thing is a cold brew coffee with mint syrup.
Owner Joseph Nazir began operating Tōv from the bus on Hawthorne Boulevard in August 2015. He later asked artists Travis Czekalski and Jon Stommel of Rather Severe to create a mural and other art for the double-decker bus. According to Willamette Week, "They decided to honor Nazir's [Egyptian] culture, with anthropomorphic characters like a sphinx holding a coffee cup and a pyramid smiling bashfully. In the process, Rather Severe managed to cover up some racist graffiti that had been previously been[sic] written there."
Nazir has canned the Mint Thing with coffee, mint, oat milk, and raw cane sugar. The business moved from the bus to the brick and mortar shop in late 2023. Nazir put the bus up for sale in January 2025.
Tōv has been featured on the Netflix travel documentary series Somebody Feed Phil.
Tōv was included in Willamette Week's 20215 list of Portland's ten best new coffee shops. Ben Waterhouse included the business in The Oregonian's 2017 list of Portland's five "most innovative" coffee shops. Lindsay D. Mattison ranked Tōv number eight in Tasting Table's 2023 list of Portland's fifteen best coffee shops. She called the business "one of the most unique coffee shops on this list" and wrote, "The combination of the space's eclectic decor and the drink presentation on gold-plated, brightly decorated platters will transport you to another country."
In 2023, Thom Hilton and Michelle DeVona included Tōv in Eater Portland's overview of recommended restaurants in the Hawthorne District, and the website's Katrina Yentch and Nathan Williams included the business in a list of 21 "distinctive" cafes in the city that roast their own coffee. In 2024, Tōv was included in Eater Portland's list of the city's best coffee shops, as well as Noms Magazine's overview of Portland's twelve best coffee shops. Portland Monthly has described Tōv as the city's "most exotic" coffee shop.
Mayang pula

Ang Mayang pula, (Lonchura atricapilla o Chestnut Munia o di kaya'y Black-headed Munia sa Ingles) ay isang munting ibong pipit. Ito'y matatagpuan sa Bangladesh, Brunei, Cambodia, China, India, Indonesia, Laos, Malaysia, Burma, Nepal, Philippines, Singapore, Taiwan, Thailand, Vietnam at Hawaii. Tinatawag itong "mayang pula" dahil sa pulang patse sa bandang ibaba ng likod nito, na kita lamang kapag ito'y lumilipad.
Sa librong "A Guide to the Birds of the Philippines" ni Robert S. Kennedy, partikular na tinukoy ang Mayang pula bilang ang espesye ng maya na kinilalang pambansang ibon ng Pilipinas, hindi ang Mayang simbahan o Eurasian Tree Sparrow, na isang espesyeng inangkat mula sa Europa. (Sa kasalukuyan, ang pambansang ibon ng Pilipinas ay ang Haribon).
Ang Lonchura atricapilla ay dating tinukoy bilang subspesye ng Lonchura malacca atricapilla o "Tricoloured Munia".
Ang mayang pula ay may ilang mga subspesye:
Ang mayang pula ay isang maliit at palakaibingang ibon na karaniwang kumakain ng butil at iba pang binhi. Madalas itong matatagpuan sa damuhan at kaparangan. Ang pugad nito ay isang malaking pabilog na estrukturang yari sa damo na nakalagay sa palumpong o di kaya'y mataas na damo, kung saan may 4-7 itlog.
Ang mayang pula ay may habang mga 11–12 cm. Ang indibidwal na nasa wastong edad ay may maikling tuka na magkahalong bughaw at kulay abo, itim na ulo, kayumangging katawan, at pulang patse sa bandang ibaba ng likod, na kita lamang kapag ito'y lumilipad. Minsa'y kulay itim ang tiyan nito.
Magkahawig ang babae at lalake, ngunit ang mga indibidwal na wala pa sa tamang edead ay kulay kayumanggi sa bandang itaas, puti o malaputing bandang ibaba, at hindi itim ang ulo tulad ng indibidwal na nasa tamang edad.
2017 sa Pilipinas

Ito ang mga pangyayari ng 2017 sa Pilipinas. Itinalaga ang buong taong 2017 bilang Visit ASEAN Year 2017 na opisyal na magsisimula sa Enero 1 at magtatapos sa Disyembre 31.
Enero
Pebrero
Abril
Nobyembre
Naudlot na Pangyayari
Noong Agosto 18, 2016, inanunsyo ng pamahalaan ang hindi bababa sa 19 na pagdiriwang sa Pilipinas para sa 2017 tulad ng ipinahayag sa pamamagitan ng bisa ng Proclamation No. 50, serye 2016. Tandaan na sa listahan, mga okasyon sa italiko ay " special non-working holidays," mga nasa bold ay ang " regular holidays," at sa mga nasa di-italiko at di-bold ay ang " espesyal na okasyon para sa mga paaralan."
Sa karagdagan, inoobserbahan ng maraming lugar ang mga lokal na pista opisyal, tulad ng pagkakatatag ng kanilang bayan. Ito rin ay "espesyal na araw. "
Ang mga espesyal na paggunita sa Eid’l Fitr at Eid’l Adha, ay ipapahayag sa 2017. Dapat sundin ng mga proklamasyong magdedeklara nito matapos pasiyahan ang mga tantiyang petsa ng mga pagdiriwang na Islamiko. Ang mga petsang nakasaad rito ay batay lamang sa Kalendaryong Islamiko.
Enero
Pebrero
Marso
Abril
Mayo
Hunyo
Hulyo
Agosto
Setyembre
Oktubre
Nobyembre
Disyembre
The Tale of the Hoodie

Ang Tale of the Hoodie ay isang Eskoses na kuwentong bibit, na kinolekta ni John Francis Campbell sa kaniyang Popular Tales of the West Highlands. Isinama ito ni Andrew Lang, bilang The Hoodie-Crow, sa The Lilac Fairy Book.
Ito ay Aarne-Thompson tipo 425A, ang paghahanap para sa nawawalang asawa. Ang iba sa ganitong uri ay kinabibilangan ng The Black Bull of Norroway, The Brown Bear of Norway, The Daughter of the Skies, East of the Sun and West of the Moon, The Enchanted Pig, The King of Love, Master Semolina, The Enchanted Snake, The Sanga ng Rosemary, at White-Bear-King-Valemon.
Ang tatlong anak na babae ng isang magsasaka ay bawat isa ay nililigawan ng isang hoodie crow. Tinataboy ito ng nakakatanda dahil pangit ito, pero tinanggap naman ito ng bunso, maganda raw itong nilalang. Pagkatapos nilang magpakasal, itinanong ng uwak kung mas gusto niya itong maging uwak sa araw at lalaki sa gabi, o sa kabaligtaran. Pumipili siya ng isang uwak sa araw, at sa gabi, siya ay nagiging isang guwapong lalaki.
May anak siya. Isang gabi, pagkatapos patulugin ng musika ang lahat, ninakaw ang sanggol. Sa susunod na dalawang taon, ito ay nangyayari muli, na may dalawa pang sanggol. Dinadala siya ng hoodie crow, kasama ang kaniyang mga kapatid na babae, sa ibang bahay. Tinatanong niya kung may nakalimutan ba siya. Nakalimutan na niya ang kaniyang magaspang na suklay. Ang coach ay naging isang bungkos ng mga faggot, at ang kaniyang asawa ay naging isang uwak muli. Lumipad siya, ngunit hinabol siya ng kaniyang asawa. Gabi-gabi, nakakahanap siya ng bahay na matutuluyan, kung saan nakatira ang isang babae at isang batang lalaki; sa ikatlong gabi, pinayuhan siya ng babae na kung lilipad ang uwak sa kaniyang silid sa gabi, dapat niyang hulihin siya. Sinusubukan niya, ngunit nakatulog. Ang uwak ay naghulog ng singsing sa kaniyang kamay. Ginising siya nito, ngunit isang balahibo lang ang kaniyang naaagaw.
Sinabi sa kaniya ng babae na ang uwak ay lumipad sa burol ng lason at kakailanganin niya ng mga sapatos na pang-kabayo upang sundan siya, ngunit kung siya ay manamit bilang isang lalaki at pupunta sa isang panday, matututo siya kung paano gawin ang mga ito. Ginagawa niya ito at sa sapatos, tumatawid sa burol.
Dumating siya sa isang bayan upang malaman na ang kaniyang asawa ay ikakasal sa isang anak na babae ng isang dakilang ginoo. Hiniling sa kaniya ng isang kusinero na magluto ng piging sa kasal, para makakita siya ng karera, at pumayag siya. Inilagay niya ang singsing at ang balahibo sa sabaw. Natagpuan niya ang mga ito at hiniling na makita ang tagapagluto, at pagkatapos ay idineklara niyang pakakasalan niya ito.
Bumalik sila at kinuha ang kanilang tatlong anak na lalaki mula sa mga bahay na tinutuluyan niya.