Rayuan

Rayuan (juga dikenali sebagai petisyen) ialah satu bentuk sembahyang, permintaan, atau doa, di mana satu pihak dengan rendah hati atau bersungguh-sungguh meminta pihak lain untuk menyediakan sesuatu, sama ada untuk pihak yang melakukan memohon (cth., "Tolong selamatkan nyawa saya.") atau bagi pihak orang lain.
Rayuan adalah tema zaman purba yang terawal, terkandung dalam Iliad sebagai doa Chryses untuk kepulangan anak perempuannya, dan Priam untuk mayat anaknya, Hector. Richard Martin mencatatkan rujukan berulang kepada pemohon sepanjang puisi itu, termasuk pahlawan yang memohon untuk diselamatkan oleh orang Yunani di medan perang.
Di Rom kuno, permohonan rasmi sebagai permintaan, sama ada kepada individu peribadi atau selepas penyerahan atau kekalahan tentera, mempunyai empat langkah rasmi:
1. Pendekatan: pemohon menghampiri supplicandus, orang yang meminta permintaan itu. Semasa era Republik, pendekatan ini tidak dibuat di altar dan tidak dianggap sebagai doa (prex) dalam pengertian agama teknikal .
2. Pengenalan: pemohon melakukan gerak isyarat atau perkataan konvensional untuk mengenal pasti dirinya.
3. Permintaan: pemohon menyatakan apakah permintaannya dan boleh mengemukakan hujah mengapa dia harus menerimanya.
4. Penolakan atau penerimaan: Supplicandus boleh menolak permintaan. Jika dia menerimanya, dia berjanji untuk menunaikannya.
Ikrar untuk memenuhi permintaan itu adalah sebahagian daripada proses yang dianggap suci dan disaksikan oleh dewa termasuk Fides dan Jupiter.
Dalam bahasa Latin, perkataan submissio lebih biasa menyatakan perbuatan ini daripada supplicatio, yang merupakan satu bentuk perarakan doa awam. Walau bagaimanapun, dalam Era Imperial, petisyen kepada maharaja untuk semakan kehakiman dipanggil supplicatio, dengan istilah itu kemudiannya digunakan untuk permintaan supaya maharaja menyemak penghakiman undang-undang yang sebaliknya tidak akan tertakluk kepada rayuan.
Dalam Kristian, doa permohonan untuk kesihatan oleh dan bagi pihak orang sakit dirujuk dalam tulisan awal Kristian dalam Perjanjian Baru, terutamanya James 5:13-16.
Salah satu contoh doa ialah upacara Kristian Barat novena (daripada novem, perkataan Latin untuk "sembilan") di mana seseorang berulang kali meminta bantuan yang sama selama tempoh sembilan hari. Ritual ini bermula di Sepanyol semasa Abad Pertengahan apabila tempoh sembilan hari nyanyian pujian dan doa membawa kepada pesta Krismas, tempoh yang berakhir dengan pemberian hadiah. Contoh doa Kristian kontemporari ialah amalan Doa Harian untuk Keamanan oleh Komuniti Kristus di mana seorang ahli berdoa untuk keamanan setiap hari pada masa tertentu. Filipi 4:6 berkata, “Janganlah kuatir akan apapun juga, tetapi nyatakanlah dalam segala hal keinginanmu kepada Tuhan dalam doa dan permohonan dengan ucapan syukur."
Dalam Hinduisme, prārthanā ialah istilah Sanskrit yang menunjukkan amalan memohon kepada dewa. Ia adalah salah satu daripada pelbagai upacara persediaan yang dilakukan sebelum pūjā (pemujaan ritual kepada dewa), dilakukan untuk tujuan penyucian penyembah.
Dalam Islam, perkataan Arab duʻā (jamak daʿwat atau ʾadʿiyah) digunakan untuk merujuk kepada rayuan atau doa. Adʻiya boleh dibuat dalam mana-mana bahasa, walaupun terdapat banyak doa tradisional Islam dalam bahasa Arab, Parsi dan Turki. Dalam Islam, 'duʻā cenderung bermaksud rayuan atau permintaan. Rayuan-rayuan (Doa) para nabi Islam diberikan dalam Al-Quran. Terdapat beberapa doa yang disebut dalam Islam dalam Quran dan Sunnah yang boleh dibaca untuk pelbagai tujuan untuk keberkatan dan ganjaran Tuhan. Doa boleh berbeza sifatnya untuk tugas harian seperti tidur, makan, minum air dan boleh bersifat lebih khusus seperti doa untuk pengetahuan atau doa untuk kesihatan dan banyak lagi.
Al-Quran adalah sumber doa yang paling sahih dan 30 doa sedemikian yang disebut dalam al-Quran paling kerap dibaca oleh Muslim.
Perkataan Ardâs ( ਅਰਦਾਸ ) berasal daripada perkataan Parsi 'Arazdashat', bermaksud permintaan, rayuan, sembahyang, petisyen atau alamat kepada pihak berkuasa yang lebih tinggi. Ia adalah solat Sikh yang dilakukan sebelum melaksanakan atau selepas menjalankan apa-apa tugas penting; selepas membaca Banis harian (sembahyang); atau selepas selesai perkhidmatan seperti program Paath, kirtan (nyanyian pujian) atau mana-mana program keagamaan lain. Dalam agama Sikh, doa ini juga diucapkan sebelum dan selepas makan. Doa adalah permohonan kepada Tuhan untuk menyokong dan membantu penyembah dengan apa sahaja yang dia akan lakukan atau telah lakukan.