davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
அனிதா குகா

அனிதா குகா ( Anita Guha: 17 ஜனவரி 1939 - 20 ஜூன் 2007) ஓர் இந்திய நடிகை ஆவார். இவர் வழக்கமாக திரைப்படங்களில் புராணக் கதாபாத்திரங்களில் நடித்தார். ஜெய் சந்தோஷி மா (1975) என்ற படத்தில் முக்கிய கதாபாத்திரத்தில் நடித்ததற்காக இவர் அறியப்பட்டார். முன்னதாக, சம்பூரண இராமாயணம் (1961) படத்தில் சீதையாக நடித்திருந்தார். இதைத்தவிர ஸ்ரீ ராம் பாரத் மிலாப் (1965) மற்றும் துளசி விவாக் (1971) , கூஞ்ச் உத்தி ஷெஹ்னாய் (1959), சன்ஜோக் (1961). , பூர்ணிமா (1965), பியார் கி ரஹேன் (1959), கேட்வே ஆஃப் இந்தியா (1957), தேக் கபீரா ரோயா (1957) மற்றும் லுகோச்சூரி (1958) போன்ற படங்களில் குறிப்பிடத்தக்க வேடங்களில் நடித்தார்.
அனிதா, 1950களில் 15 வயதில் அழகுப் போட்டியாளராக மும்பைக்கு வந்தார். முதலில் டோங்கா-வாலி (1955) என்ற பாலிவுட் திரைப்படத்தில் அறிமுகமானார். தேக் கபீரா ரோயா (1957), சாரதா (1957), மற்றும் கூஞ்ச் உத்தி ஷெஹ்னாய் போன்ற வெற்றிப் படங்களிலும் இவர் தோன்றினார். கூஞ்ச் உத்தி ஷெஹ்னாய் படத்திற்காக இவர் சிறந்த துணை நடிகைக்கான பிலிம்பேர் விருதுக்கான பரிந்துரையைப் பெற்றார். இது இவரது தொழில் வாழ்க்கையின் ஒரே பரிந்துரையாகும். 1961 ஆம் ஆண்டில், பாபுபாய் மிஸ்திரியின் சம்பூர்ண இராமாயணத்தில் சீதையாக தோன்றினார். இது இவருக்கு புகழைத் தந்தது.
ஆனாலும் ஜெய் சந்தோஷி மா (1975) திரைப்படத்தில் இவரது பாத்திரம் மேலும் இவருக்கு புகழைக் கொண்டு வந்தது. அப்போது சந்தோசி மாதா அதிகம் அரியப்படாத தெய்வமாகவே இருந்தார். இத்திரைப்படத்தில் இவர் ஓர் சிறப்புத் தோற்றத்தில் நடித்திருந்தார். மேலும் இவரது காட்சிகள் 10-12 நாட்களில் படமாக்கப்பட்டன. படப்பிடிப்பின் போது இவர் உண்ணாவிரதம் இருந்தார். குறைந்த செலவில் தயாரிக்கப்பட்ட இப்படம் திரையரங்க வசூலில் சாதனைகளை முறியடித்தது. சந்தோசி மாதா பின்னர் பலராலும் அறியப்படும் தெய்வமாக மாறினார்.
கவி காளிதாஸ் (1959), ஜெய் துவாரகாதேஷ் (1977) மற்றும் கிருஷ்ணா கிருஷ்ணா (1986) ஆகியவை இவர் நடித்த பிற புராண படங்களில் அடங்கும். புராணப் படங்கள் தவிர்த்து இவர் சங்கீத் சாம்ராட் தான்சென் (1962), கன் கன் மே பகவான் (1963) மற்றும் வீர் பீம்சென் (1964) போன்ற படங்களிலும் நடித்தார். ஆராதனா (1969) என்ற படத்தில் ராஜேஷ் கன்னாவின் வளர்ப்புத் தாயாக நடித்திருந்தார்..
இவர் நடிகர் மாணிக் தத் என்பவரை மணந்தார். இவர்களுக்கு குழந்தை பிறக்காததால் பின்னர் ஒரு பெண் குழந்தையை தத்தெடுத்தனர். தனது கணவரின் மரணத்திற்குப் பிறகு, இவர் மும்பையில் தனியாக வசித்து வந்தார். அங்கு இவர் 20 ஜூன் 2007 அன்று குருதித்தேக்க இதயத் திறனிழப்பு காரணமாக இறந்தார்.
ரஜினி பக்சி

ரஜினி பக்சி (Rajni Bakshi) மும்பையைச் சேர்ந்த சுதந்திர எழுத்தாளர் ஆவார். சமகால இந்தியாவில் சமூக மற்றும் அரசியல் இயக்கங்களைப் பற்றி இவர் எழுதுகிறார். அஹிம்சா கான்வர்சேசன் என்பதன் நிறுவனர் மற்றும் கண்காணிப்பாளர் ஆவார். இது அகிம்சையின் சாத்தியங்களை ஆராய்வதற்கான வலைத்தளம் ஆகும்.
இவர் முன்னதாக காந்தி பீஸ் ஃபெல்லோவ் அட் கேட்வே ஹவுஸ் எனும் உலகளாவிய ஒற்றுமைக்கான இந்திய குழுவின்உறுப்பினராக இருந்தார். இவரது கட்டுரைகள் பல ஆங்கிலம் மற்றும் இந்தி செய்தித்தாள்கள் மற்றும் பத்திரிகைகளில் வெளிவந்துள்ளது. இவர் கிங்ஸ்டன், ஜமைக்காவின், இந்திரப்பிரஸ்தா கல்லூரி (டெல்லி), ஜார்ஜ் வாஷிங்டன் பல்கலைக்கழகம் (வாஷிங்டன் டி.சி) மற்றும் ராஜஸ்தான் பல்கலைக்கழகம் (ஜெய்ப்பூர்) ஆகிய பள்ளிகளில் பயின்றார்.
2000 ஆம் ஆண்டில் ரஜினி ஹோமி பாபா ஆய்வுதவித் தொகையினைப் பெற்றார். இவரது புத்தகம் பஜார்ஸ், கான்வர்சேசன் அண்ட் ஃபிரீடம் (2009) இரண்டு வோடபோன் குறுக்கெழுத்து புத்தக விருதுகளை வென்றது, ஒன்று "புனைகதை அல்லாத" பிரிவிலும் , மற்றின்று "பிரபலமான விருது" பிரிவிலும் விருதினை வென்றது.
தேசிய முக்கியத்துவம் வாய்ந்த நினைவுச்சின்னங்கள் (இந்தியா)

பண்டைய நினைவுச்சின்னங்கள் மற்றும் தொல்லியல் களங்கள் மற்றும் எச்சங்கள் சட்டம் (இந்தியா), 1958இன் கீழ்தேசிய முக்கியத்துவம் வாய்ந்த நினைவுச்சின்னங்கள் குறித்து இந்தியத் தொல்லியல் ஆய்வகம் வரையறை செய்துள்ளது.
இந்தியத் தொல்லியல் ஆய்வகம் கீழ்காணும் சின்னங்களை தேசிய முக்கியத்துவம் வாய்ந்தவைகளாக வகைப்படுத்தியுள்ளது:. அவைகள் பின்வருமாறு:
இந்தியத் தொல்லியல் ஆய்வகம் வகைப்படுத்தியுள்ள தேசிய முக்கியத்துவம் வாய்ந்த சின்னங்களின் பட்டியல்:
தண்டி கடற்கரை

தண்டி கடற்கரை (Dandi Beach) இந்தியாவின் குசராத்து மாநிலம் தண்டி கிராமத்தில் அமைந்துள்ள ஒரு முக்கியமான கடற்கரையாகும். அரேபிய கடலில் உள்ள தூய்மையான கடற்கரைகளில் தண்டி கடற்கரையும் ஒன்றாகக் கருதப்படுகிறது. மகாத்மா காந்தி சபர்மதி ஆசிரமம் (அகமதாபாத்) முதல் தண்டி வரை உப்பு சத்தியாகிரகத்தை வழிநடத்தியதால் தண்டி கடற்கரை வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்த கடற்கரையாக புகழ் பெற்றது. இந்த கடற்கரை ஓரத்தில்தான் மகாத்மா காந்தி உப்பு வரி சட்டத்தை எதிர்த்து உப்புச் சத்தியாகிரகப் போராட்டம் நடத்தினார். .
இந்தியாவின் வரலாற்றில் தண்டி கடற்கரையின் முக்கியத்துவத்தை வெளிப்படுத்துவதற்காக மகாத்மா காந்தியடிகளின் இரண்டு நினைவுச்சின்னங்கள் தண்டி கடற்கரையில் வைக்கப்பட்டுள்ளன. ஒரு நினைவுச்சின்னம் காந்தி உப்பு சட்டத்தை மீறிய வெற்றியை நினைவுகூரும் இந்தியா வாயில் போன்றது. அடுத்த நினைவுச்சின்னம் உப்புச் சேற்றைப் பிடித்திருக்கும் காந்தி சிலை.
உரோன்

உரோன் (Ron) என்பது இந்தியாவின் கர்நாடகாவின் கதக் மாவட்டத்தில் ஒரு வட்ட தலைமையகம் ஆகும். வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்த இந்த நகரம் பண்டைய காலங்களில் துரோணாபூர் என்று அழைக்கப்பட்டது. இங்குள்ளக் கோவில்கள் பண்டைய கட்டிடக் கலைஞரும், போர்வீரரும், முனிவருமான துரோணாச்சாரியரால் கட்டப்பட்டதாக நம்பப்படுகிறது.
உரோன் நகரில் பல வரலாற்று நினைவுச்சின்னங்கள் உள்ளன, அவற்றுள்:
சிறீ வீரபத்ரேசுவர் கோயில் உரோனின் பிரதான தெய்வமாகும். மேலும், வருடாந்திர தேர்த் திருவிழா மே மாதத்தில் கசேந்திரகர் சாலையில் உள்ள சிவானந்தா மடத்தில் நடைபெறுகிறது
கொடும்பாளூர்

கொடும்பாளூர் (Kodumbalur) என்பது புதுக்கோட்டை மாவட்டத்தில் உள்ள ஓர் ஊராகும். இந்த ஊர் சங்க கால இலக்கியமான சிலப்பதிகாரத்தில் பேசப்படுகிற தொன்மைப் புகழ்மிக்க ஊர் ஆகும். சுந்தரர் எழுதிய திருத்தொண்டர் தொகையிலும், சேக்கிழார் எழுதிய பெரியபுராணத்திலும் இவ்வூர் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.
மிகச்சிறந்த வடிவமைப்பு மற்றும் வரலாற்று சிறப்புக் கொண்ட கற்கோவில்களைக் கொண்டது கொடும்பாளூர். இக்கோயில்களின் சிறப்பு கொடும்பாளூரை இந்தியநாட்டு நினைவிடங்களில் முக்கிய இடத்தைப் பெற்றுத்தந்தது. பல நினைவுச்சின்னங்கள் இங்கே இருந்தாலும், தற்போது இரண்டு மட்டுமே எஞ்சியுள்ளன. ஒன்று மூவர் கோயில் மற்றொன்று முசுகுந்தேஸ்வரர் கோயில். மேலும் ஐவர் கோயில் இருந்ததற்கான அடித்தளமும் மற்றொரு சிவன் கோவிலும் இருந்ததற்கான தடையம் உள்ளது.
சுற்றுலா பயணிகள் மற்றும் வரலாற்று ஆர்வலர்களின் கவனத்தை ஈர்ப்பது ஐவர் கோயில். இந்தக் கோயில்கள் பிற்காலச் சோழர்களின் கலைக்குச் சான்றாய் விளங்குகின்றன. முக்கியமாகக் கருதப்படும் கல்வெட்டுக்களும் இங்கே காணக்கிடைக்கின்றன.
கொடும்பாளூர் புதுக்கோட்டை மாவட்டத்தில் திருச்சிராப்பள்ளி- மதுரை சாலையில் அமைந்துள்ளது. வேகப்பேருந்துகள் நிற்காமல் செல்லலாம். அதனால் விராலிமலையில் இறங்கி நகரப்பேரூந்துகள் மூலம் கொடும்பாளூர் வந்து சேரலாம்.
புதுக்கோட்டையிலிருந்து கொடும்பாளூர் வழியாக மணப்பாறை செல்லும் பேருந்துகள் உள்ளன. அவற்றில் ஏறினால் சுமார் 35 கிலோமீட்டர் தொலைவில் அமைந்துள்ளது கொடும்பாளூர். (மணப்பாறையில் இருந்து 5 கிலோமீட்டர்). அல்லது புதுக்கோட்டையிலிருந்து விராலிமலையை அடைந்து, அங்கிருந்து நகரப்பேரூந்துகளைப் பிடிக்கலாம்.
10°32′N 78°31′E﻿ / ﻿10.533°N 78.517°E﻿ / 10.533; 78.517
மத்திய இந்தியா

மத்திய இந்தியா (Central India), மத்தியப் பிரதேசம், கிழக்கு மகாராஷ்டிரா மற்றும் சத்தீஸ்கர் மாநிலங்களின் பரப்புகளைக் கொண்டது. மத்திய இந்தியாவின் வணிகத் தலைநகரமான இந்தூர், மத்திய இந்தியாவில் மக்கள் தொகை அதிகம் கொண்ட நகரம் ஆகும். போபால் மற்றும் ராய்பூர் பிற முக்கிய நகரங்கள் ஆகும். மத்திய இந்தியாவில் வட இந்தியாவின் பண்பாட்டுத் தாக்கம் கொண்டதால், இந்தி மொழி மற்றும் வட்டார மொழிகள் அதிகம் பேசப்படுகிறது.
மத்திய இந்தியாவில் கற்கால குடியிருப்புகள் இருந்ததற்கு பீம்பேட்கா குகைகள் சான்றாக உள்ளது. நர்மதை ஆற்றுச் சமவெளியின் பல்வேறு இடங்களில் கற்கால கருவிகள் கண்டெடுக்கப்பட்டுள்ளது. ஏரண், கயதா, மகேஷ்வர், நாக்தா மற்றும் நவ்ததோலி இடங்களில் செம்புக்காலத்திய தொல்லியல் களங்கள் கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ளது.
கிமு 30,000 ஆண்டுகளுக்கு முந்தைய ஓவியங்களுடன் குகைகள் மத்திய இந்தியாவில் பல்வேறு இடங்களில் கண்பிடிக்கப்பட்டுள்ளது. தற்கால மனிதக் குடியிருப்புகள் துவக்கத்தில் நர்மதை ஆறு, சம்பல் ஆறு மற்றும் பேட்வா ஆற்றுச் சமவெளிகளில் உருவானது.
வேதகாலத்தில் மத்திய இந்தியாவின் விந்திய மலைத்தொடர், இந்தோ ஆரியர்களின் தெற்கு எல்லையாக விளங்கியது.
மராத்தியப் பேரரசின் ஒரு கிளையான ஓல்கர் வம்சத்தினர், இந்தூர் இராச்சியத்தை ஆண்டனர்.
விந்தியப் பிரதேசத்தின் தற்கால புந்தேல்கண்ட் மற்றும் பகேல்கண்ட் பகுதிகளை ஆண்ட 35 சுதேச சமஸ்தானங்கள், 1947ல் இந்திய விடுதலைக்குப் பின்னர் 1948ல் இந்தியாவுடன் இணைக்கப்பட்டது. 1956ல் மத்திய பாரதம் மற்றும் விந்தியப் பிரதேச மாநிலங்கள் மற்றும் போபால் ஆகிய பகுதிகள் மத்தியப் பிரதேசத்துடன் இணைக்கப்பட்டது. 2000ம் ஆண்டில் மத்தியப் பிரதேச மாநிலத்தின் கிழக்குப் பகுதிகளைப் பிரித்து சத்தீஸ்கர் மாநிலம் நிறுவப்பட்டது.
மத்திய இந்தியாவின் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தி 10.25 இலட்சம் கோடி ரூபாய் ஆகும்.
மத்திய இந்தியா, நிலக்கரியால் இயங்கும் அனல் மின்நிலையங்கள் மூலம் இந்தியாவின் 10.96% சதவீத மின்சாரம் உற்பத்தி செய்கிறது
மத்திய இந்தியா, இந்தி பேசும் பகுதியில் அமைந்துள்ளதால், இந்தி மொழி அதிகம் பேசப்படுகிறது. மேலும் பழங்குடி இன மக்கள் முண்டா மொழிகள், கொற்கு மொழி போண்டா மொழி மற்றும் கோண்டி மொழி பேசுகின்றனர்.
மத்திய இந்தியாவின் முக்கிய புவியியல் பிரதேசங்கள் கோண்டுவானா, புந்தேல்கண்ட், மால்வா பீடபூமி மற்றும் தக்கான பீடபூமியின் விதர்பா ஆகும். மத்திய இந்தியாவில் விந்திய மலைத்தொடர் மற்றும் சாத்பூரா மலைத்தொடர்கள் பரவியுள்ளது. மேலும் இப்பகுதியில் நர்மதை ஆறு, சம்பல் ஆறு மற்றும் பேட்வா ஆறுகள் பாய்கிறது.
மத்திய இந்தியாவின் சத்தீஸ்கர் மலைக்காடுகளில் காடுகளை நம்பி உள்ள பழங்குடியின மக்கள் அதிகம் வாழும் சிவப்பு தாழ்வாரப் பகுதிகளான பஸ்தர், பிஜப்பூர், தந்தேவாடா, ராஜ்நாந்துகாவ், சுக்மா, நாராயண்பூர், சர்குஜா, கோரியா, ஜஷ்பூர், காங்கேர் மாவட்டங்களில் ஆயுதம் ஏந்திய மாவோயிஸ்டுகளால் இப்பகுதி மக்களுக்கும், அரசுப் படைக்களுக்கும் கடும் நெருக்கடி ஏற்பட்டுள்ளது.
உலகில் அழிந்து போன நகரங்கள்

அழிந்து போன நகரம் (Lost city) என்பது ஒரு பகுதியில் வீழ்ச்சியடைந்தது மற்றும் முற்றிலும் குடியேற்றமில்லாமல் ஆனது ஆகும். பல அழிந்து போன நகரங்களின் இடங்கள் மறைந்து போய் விட்டன, சில நகரங்களின் இடிபாடுகள் விஞ்ஞானிகளால் கண்டுபிடிக்கப்பட்டு வருகின்றன.
அழிந்து போன நகரங்கள் ஆழிப்பேரலை, பூகம்பம், எரிமலைச் சீற்றங்கள், புயற்காற்று,நெருப்பு போன்ற இயற்கை சீற்றங்களால் அழிந்து மண்ணுக்குள்ளோ அல்லது கடலுக்குள்ளோ புதைந்து போயுள்ளன.சில நகரங்கள் போர்,நோய் போன்ற காரணிகளாலும் அழிந்து போயின.
தொல்பொருள் ஆரய்ச்சியாளர்கள் மற்றும் புவியியல் வல்லுனர்களால் பல்வேறு புதிய உத்திகள் மூலம் அழிந்து போன நகரங்கள் கண்டறியப்படுவருகிரது.
மச்சு பிச்சு (Machu Picchu) என்பது இன்கா பேரரசு காலத்தைய வரலாற்றுச் சிறப்பு மிக்க ஒரு பழைய நகரம் ஆகும்.. இது பெரு நாட்டில் உருபாம்பா பள்ளத்தாக்கின் மேலுள்ள மலைத் தொடரில் கஸ்கோ நகருக்கு வடமேற்கே காணப்படுகிறது. மச்சு பிச்சு நகரம் 1450 ஆம் ஆண்டளவில் இன்கா பேரரசின் ஆட்சி உச்சத்தில் இருந்தபோது அமைக்கப்பட்டது.. 100 ஆண்டுகளின் பின்னர் 1572 ஆம் ஆண்டில் எசுப்பானியர்களின் ஆக்கிரமப்பைத் தொடர்ந்து இந்நகரம் அழிந்தது.. எசுப்பானிய ஆக்கிரமிப்பாளர்கள் வருவதற்கு முன்னரேயே இந்நகரத்தின் மக்கள் இங்கு பரவிய பெரியம்மை நோய் காரணமாக அழிக்கப்பட்டனர் என்ற கருத்தும் உண்டு.
ஹேலைக் (Helike) நகரம் கிரீசு நாட்டில் கி.மு. 373 ஆம் ஆண்டு பூகம்பம் மற்றும் ஆழிப்பேரலையின்
ஒரு சேர்ந்த தாக்கத்தினால் அழிந்து போனது.அன்றைய காலத்தில் இந்நகரம் ஒரு கலாச்சார வழிபாட்டுத் தலமாக இருந்தது.
அழிந்து போன நகரங்களில் ஒரு சில நகரங்கள் புராதன நகரங்கள் ஆகும்.
பிரஸ் டிரஸ்ட் ஆப் இந்தியா

பிரஸ் டிரஸ்ட் ஆப் இந்தியா (ஆங்கிலம்:Press Trust of India) பி.ட்டி.ஐ.என்பது இந்தியாவின் பெரிய செய்தி முகமை ஆகும். 1947 ஆம் ஆண்டு பதியப்பட்டு 1949 ஆம் ஆண்டு முதல் செயல்பட்டு வருகிறது. 450 க்கும் மேற்பட்ட இந்திய செய்தித்தாள்களின் கூட்டுறவு அமைப்பு. டெல்லியை தலைமை இடமாக கொண்டு இயங்கும் இந்த நிறுவனம் நாடு முழுவதும் 150 கும் மேற்பட்ட கிளை அலுவலகங்களைக் கொண்டு ஏறக்குறைய இந்தியாவின் அனைத்து மாவட்டங்களின் நிகழ்வுகளையும் கவனித்து செய்திகளாக்கிக் கொண்டிருக்கிறது. இந்தியாவின் எல்லா செய்தித்தாள்களும், செய்திகள் வழங்கும் தொலைக்காட்சிகளும் பி.ட்டி.ஐ., இடமிருந்து செய்திகள் மற்றும் செய்திக்கான புகைப்படங்களைப் பெற்று அவற்றை மறுபதிப்பு செய்கின்றன. இந்நிறுவனம் ஒவ்வொரு நாளும் சராசரியாக 2,000 செய்திகளையும் 200 செய்தி புகைப்படங்களையும் தமது வாடிக்கையாளர்களுக்கு வழங்கி வருகின்றது . இது தவிர இந்திய சுதந்திரம் பெற்றதிலிருந்து உலகின் முக்கிய செய்தி முகமைகளுள் ஒன்றான அஸ்ஸோஸியேட் பிரஸ் மற்றும் ராய்ட்டர்ஸ் போன்ற நிறுவனங்களின் இந்திய செயல்பாடுகளை ஓரம்கட்டிவிட்டு இந்தியாவின் தனிப்பெரும் செய்தி முகமையக செயல்பட்டு வருகிறது. இந்திய தவிர்த்து உலகின் அனைத்து நாடுகளின் தலைநகரங்களிலும் மற்றும் உலகின் பிரபல நகரங்கள் பலவற்றிலும் தமது செய்தியாளர்களை பணியமர்த்தி தமது வாடிக்கையாளர்களுக்கு உலக செய்திகளையும் வழங்கி வருகிறது. இந்நிறுவனத்தின் தற்போதைய தலைவராக R.லக்ஷ்மிபதி என்பவர் உள்ளார்.
தேசிய நெடுஞ்சாலை 108 (இந்தியா)

தேசிய நெடுஞ்சாலை 108 (National Highway 108 - NH 108) என்பது இந்தியாவில் உள்ள ஒரு நெடுஞ்சாலை ஆகும். இது திரிபுராவில் வடக்கு திரிபுரா மாவட்டத்தில் உள்ள பனிசாகரிலிருந்து தொடங்கி மிசோரத்திலுள்ள அய்சால் வரை நீள்கிறது. இச்சாலையானது லெங்புய் விமான நிலையத்தை மிசோரத்தின் தலைநகரான அய்சாலுடன் இணைக்கிறது. இந்நெடுஞ்சாலையானது சாவ்ல்னுவாம் மற்றும் மாமித் ஆகிய நகரங்கள் வழியாகச் செல்கிறது.
தேசிய தலைநகர் வலயம் (இந்தியா)

தேசிய தலைநகர் வலயம், இந்தியா, தேசிய தலைநகர் பகுதி, தில்லியை முழுமையாகவும், அதன் அருகாமையில் சூழ்ந்துள்ள அரியானா, உத்திரப் பிரதேசம் மற்றும் இராசத்தான் மாநிலங்களின் ஊரகப் பகுதிகளையும் உள்ளடக்கிய மாநகரப் பகுதி அல்லது நகர்தொகுதியாகும். மொத்த பரப்பளவு 33578 ச.கி.மீ கொண்ட இது உலகின் பெரும் நகரம் & மற்று ஊரகப் பகுதிகளில் ஒன்றாகும்.
தேசிய தலைநகர் வலயம் அமைப்பதற்கான எழுவாயாக 1962 ஆம் ஆண்டிற்கான தில்லிக்கான பெருந்திட்டத்தில் இடம் பெற்ற பரிந்துரைகள் அமைந்தன. தில்லியின் மக்கட்தொகை பெருக்கத்தினால் எழும் நெருக்கத்தினை குறைக்குமுகமாக தில்லி ஆட்சிப்பகுதியும் அதன் சுற்றுப்புற நகர்களும் இணைந்த ஊரகப்பகுதியினை மேம்படுத்த வேண்டியதன் தேவை அத்திட்டத்தில் குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது. தில்லியை தனித்து திட்டமிடாது சுற்றுப்புற நகர்பகுதிகளுடன் இணந்து திட்டமிட வசதியாக ஏற்படவேண்டிய தேசிய தலைநகர் வலயத்தின் கட்டமைப்பு, அதிகாரமுள்ள திட்டக்குழு மற்றும் ஆற்றவேண்டிய திட்டம் என்பனவற்றை பரிந்துரைகள் உள்ளடக்கியிருந்தன. இத்தகைய தேவை நாளொரு வண்ணம் அதிகரிக்க இந்திய நாடாளுமன்றம் 1985ஆம் ஆண்டில் தொடர்புடைய அரியானா,இராசத்தான் மற்றும் உத்திரப்பிரதேச மாநிலங்களின் ஒப்புமையுடன் திட்டக்குழு சட்டம் இயற்றியது. அதன் அட்டவணைகள் எந்தெந்த பகுதிகள் தேசிய தலைநகர் வலயத்தில் உள்ளடங்கும் என வரையறுத்தது.
தேசிய தலைநகர் வலயம், இந்தியாவில் பங்கேற்கும் நான்கு மாநிலங்கள் -
தேசிய தலைநகர் பகுதி, தில்லி தேசிய தலைநகர் வலயத்தின் மையமாகும். இது தில்லி மற்றும் இந்தியாவின் நடுவண் அரசின் அலுவலகங்கள் அமைந்திருக்கும் புது தில்லியை உள்ளடக்கியது. இங்குதான் மக்கள் அடர்த்தி மிகுந்துள்ளது. 2001 ஆண்டு கணக்கெடுப்பின்படி 13,782,976 ஆக இருந்த மக்கட்தொகை 2007 ஆண்டில் 17 மில்லியனாக உயர்ந்தது.
தில்லியின் மேற்கு,வடக்கு மற்றும் தெற்கில் சூழ்ந்திருக்கும் அரியானா தேசிய தலைநகர் வலயத்திற்கு மேற்கு மற்றும் வடக்கு எல்லைகளாக இருந்து 13413ச.கி.மீ பரப்பினை பங்களிக்கிறது. வலயத்தில் உள்ளடங்கிய மாவட்டங்கள்:-
இராசத்தான் தில்லியின் தென்மேற்கே அமைந்துள்ளது. தில்லியுடன் எந்த எல்லையையும் பகிராவிடினும் தேசிய தலைநகர் வலயத்தில் முக்கிய பங்கு வகிக்கிறது. பங்கேற்கும் மாவட்டம்:
உத்திரப்பிரதேசம் (உ.பி) தே.த.வலயத்திற்கு பெரும் பரப்பைக் கொடுக்கிறது. தில்லியின் கிழக்கு எல்லையாக விளங்கும் இம்மாநிலம் தே.த.வலயத்தின் கிழக்குப் பகுதியாகவும் விளங்குகிறது. இமாநிலத்தின் பங்கேற்கும் மாவட்டங்கள் :-
தில்லியின் மாநகர மற்றும் மண்டல பொருளாதார வளர்ச்சியை உள்வாங்கி சரிசமமான வளர்ச்சியை சீராக அனைத்துப் பகுதிகளுக்கும் எடுத்துச் செல்லுதல், போக்குவரத்து பிணையத்தை சீரமைத்தல், கட்டுமானப் பணிகளின் வளர்ச்சி, நிலப் பயன்பாட்டை சீர்படுத்தல், சுற்றுச்சூழல், வாழ்க்கைத்தரம் மேம்படுத்தல் என்பவை இத்திட்டகுழுவின் நோக்கங்களும் இலக்குகளுமாகும்.
மக்கள் இடம்பெயர்வதை தடுக்கும் விதமாக எதிர்கவர்ச்சி பகுதிகளாக அரியானாவில் ஹிஸ்ஸார், பஞ்சாபில் பாட்டியாலா, இராசத்தானில் கோடா, உத்திரப்பிரதேசத்தில் பரைய்லி மற்றும் மத்தியப்பிரதேசத்தில் குவாலியர் இவற்றின் வளர்ச்சியை மேம்படுத்தல்.
தில்லியில் உள்ள [[ராஜ்காட்]டை மையமாகக் கொண்டு கிலோ மீட்டர் சுற்றளவில் உள்ள பகுதிகளை மட்டும் தேசிய தலைநகர் வலயத்தில் கொண்டு வரலாம் எனத்திட்டமிடப்பட்டுள்ளது. Government of Haryana has requested NCRPB for at least one-third reduction of its share in the NCR region.
தேசிய தலைநகர் வலயம் மொத்தமாக 24 மாவட்டங்கள் கொண்டிருக்கும். அதில் தில்லியின் 11 மாவட்டங்கள் மற்றும் தில்லியை ஒட்டிய அரியானா, இராஜஸ்தான் மற்றும் உத்தரப் பிரதேசத்தின் கீழ்கண்ட மாவட்டங்கள் கொண்டிருக்கும்.
கபுர்த்தலா

கபுர்த்தலா, (பஞ்சாபி: ਕਪੂਰਥਲਾ) என்னும் நகரம், இந்திய மாநிலமான பஞ்சாபின் கபுர்தலா மாவட்டத்தில் உள்ளது. வடமேற்கு இந்தியாவின் பஞ்சாப் மாநிலத்தின் 22 மாவட்டங்களில் ஒன்றாகும். இம்மாவட்ட நிர்வாகத் தலைமையிட நகரம் கபுர்த்தலா ஆகும். கபுர்த்தலா மாவட்டத்தின் நிலப்பரப்புகள் ஜலந்தர் மாவட்டத்தின் மேற்கு மற்றும் கிழக்கு பகுதிகளில் அமைந்துள்ளது. இங்கு கஞ்சிலி நீர்ப்பரப்பு, எலிசி அரண்மனை, ஷாலிமார் தோட்டம் ஆகியன அமைந்துள்ளன.
இது பிரித்தானிய இந்தியாவில் சுதேச மன்னர்கள் காலத்தில் கபுர்த்தலா மாநிலத்தின் தலைநகராக இருந்தது (அலுவாலியா வம்சத்தால் ஆளப்பட்டது). பிரஞ்சு மற்றும் இந்தோ சரசனிக் பாணி கட்டிடக்கலை அடிப்படையிலான அதன் முக்கிய கட்டிடங்களுடன் நகரத்தின் மதச்சார்பற்ற மற்றும் அழகியல் கலவை அதன் சுதேச கடந்த காலத்தை சுயமாக விவரிக்கிறது. இது அரண்மனைகள் மற்றும் தோட்டங்களின் நகரம் என்றும் அழைக்கப்படுகிறது. கபுர்த்தலா இந்தியாவில் குறைந்த மக்கள் தொகை கொண்ட நகரமாகும். 2011 மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பின்படி, இது ஒரு லட்சத்துக்கும் அதிகமான மக்கள்தொகையை கொண்ட நகரங்களின் பட்டியலில் இடம்பிடித்துள்ளது. இங்கு 101,654 மக்கள் வாழ்கின்றனர்.
இம்மாவட்டத்தில் பியாஸ் ஆறு மற்றும் சத்லஜ் ஆறுகள் பாய்கிறது. இம்மாவட்டத்தின் பொருளாதாரம் கோதுமை, நெல், கரும்பு, உருளைக்கிழங்கு போன்ற வேளாண் விளைபொருட்களைச் சார்ந்துள்ளது. இம்மாவட்டம் கோடைக்காலத்தில் கடும் வெப்பமும்; குளிர்காலத்தில் கடும் குளிரையும் கொண்டுள்ளது.
கபுர்த்தலா ஒரு காலத்தில் கபுர்த்தலா மாநிலத்தின் தலைநகராக இருந்தது. இது சுதந்திரத்திற்கு முந்தைய இந்தியாவில் ஒரு சுதேச மாநிலமாக இருந்தது, இது அலுவாலியா சீக்கிய ஆட்சியாளர்களால் ஆளப்பட்டது. கபுர்த்தலா கொடி இரண்டு வண்ண பின்னணியைக் கொண்டுள்ளது, இன்ஸ்க்னியா மற்றும் மோட்டோவுடன் "புரோ ரீஜ் எட் பேட்ரியா" (லத்தீன் மொழியில்) "மன்னன் மற்றும் நாட்டிற்கு" என்ற வார்த்தைகளுடன் இருக்கிறது.
கபுர்த்தலா நகரம் அதன் உள்ளூர் வரலாற்றுடன் இணைக்கப்பட்ட பல கட்டிடங்கள் மற்றும் முக்கிய இடங்களைக் கொண்டுள்ளது, அதாவது சைனிக் பள்ளி (முன்பு ஜகத்ஜித் அரண்மனை), சாலிமார் பாக் (தோட்டங்கள்), மாவட்ட நீதிமன்ற கட்டிடங்கள், மூரிஷ் மசூதி, பஞ்ச் மந்திர் ("ஐந்து கோயில்கள்"), மணிகூண்டு, மாநில குருத்வாரா, காஞ்ச்லி ஈரநிலங்கள், குரு நானக் விளையாட்டு அரங்கம், ஜக்ஜித் கிளப் மற்றும் என்ஜேஎஸ்ஏ அரசு கல்லூரி ஆகியவை. இந்த நகரம் நாட்டின் முதல் காலநிலை மாற்ற அரங்கையும் கொண்டுள்ளது
இங்குள்ள சைனிக் பள்ளி முன்னர் ஜகத்ஜித் அரண்மனை என்று அழைக்கப்பட்து. இது முன்பு கபுர்த்தலா மாநில மகாராஜாவின் அரண்மனை, எச்.ஆர்.எச் மகாராஜா ஜகத்ஜித் சிங் ஆகியோரின் அரண்மனையாக இருந்தது. அரண்மனை கட்டிடத்தின் கட்டிடக்கலை வெர்சாய் அரண்மனை மற்றும் ஃபோன்டைன்லேபூ அரண்மனையை அடிப்படையாகக் கொண்டது இது மொத்தம் 200 ஏக்கர் பரப்பளவில் (0.81 கிமீ 2) பரவியுள்ளது. இதை பிரெஞ்சு கட்டிடக் கலைஞர் எம். மார்செல் வடிவமைத்து உள்ளூர் கட்டிடக் கலைஞர் அல்லாஹ் டிட்டாவால் கட்டப்பட்டது. இது மறுமலர்ச்சி பாணியில் முன்புறத்தில் மூழ்கிய பூங்காவுடன் கட்டப்பட்டது (பைஜா என்று அழைக்கப்படுகிறது). அதன் தர்பார் ஹால் (திவான்-இ-காஸ்) இந்தியாவின் மிகச்சிறந்த ஒன்றாகும், மற்றும் பூச்சு மற்றும் வர்ணம் பூசப்பட்ட கூரைகள் பிரெஞ்சு மற்றும் இத்தாலிய கலை மற்றும் கட்டிடக்கலைகளின் மிகச்சிறந்த அம்சங்களைக் குறிக்கின்றன. இந்த அரண்மனை 1900 ஆம் ஆண்டில் தொடங்கப்பட்டு 1908 ஆம் ஆண்டில் மகாராஜா அனிதா டெல்கடோவின் புதிய மனைவிக்காக முடிக்கப்பட்டது.
எலிசி அரண்மனை 1862 ஆம் ஆண்டில் கன்வர் பிக்ரமா சிங் அவர்களால் கட்டப்பட்டது. இந்த கட்டிடம் இப்போது கபுர்தலாவின் எம்ஜிஎன் பள்ளியாக மாற்றப்பட்டுள்ளது
Muday

El muday (del mapudungun muday) es un tipo de bebida hecha mediante la fermentación de granos de cereales como maíz o trigo, o semillas como el piñón. Es una bebida tradicional del pueblo mapuche, indígenas del centro y sur de Chile y el suroeste de Argentina, que tiene semejanza con la chicha de maíz de otros lugares de América del Sur.
La chicha o muday que elaboraban sus mujeres se obtenía principalmente en primavera y verano de los frutos maduros de diversas plantas y del maíz, siendo más difícil proporcionársela en invierno. Por lo general se la utilizaba en las ceremonias o para festejar visitantes. Tenía, sin embargo, varios inconvenientes: al prepararla había que esperar cuatro días hasta que la fermentación comenzase a producir alcohol y su duración era escasa, derivando pronto en vinagre. Su grado alcohólico era además muy bajo.​
El muday es una bebida de color amarillo-blancuzco y aspecto turbio, que aún contiene los restos de los granos que se usaron para elaborarla. Su graduación alcohólica es baja y por ello a veces se consume como bebida refrescante, aunque sus principales usos son sociales y religiosos. Es una de las ofrendas que se hacen durante el ngillatun y también era uno de los elementos que se incluían en los entierros.
El modo tradicional de prepararlo es con granos de maíz secos, que se muelen y tamizan; luego se les añade agua para que se hinchen y se vuelven a moler. A estos granos molidos se les agrega más agua y se amasan. Antiguamente las mujeres que lo preparaban, además del molido, también los masticaban antes de amasarlos, pero en la actualidad solo se muele. Una vez amasados, se hierven en una olla y se deja entibiar, para luego ponerlos en un envase hasta que fermenten naturalmente o agregando un poco de levadura a la mezcla.​
Carlos Ospina Ovalle

Carlos Alberto Ospina Ovalle (Manizales, 25 de febrero de 1947) es un militar colombiano en retiro, con rango de General de la República de Colombia, quien se desempeñó como comandante general de las Fuerzas Militares de Colombia entre 2004 y 2007.
Nació en Manizales (Caldas), el 25 de febrero de 1947. Tras graduarse como Bachiller Académico del Liceo de Cervantes de Bogotá, ingresó a los 17 años de edad a la Escuela Militar de Cadetes "General José María Córdova", donde se hizo oficial del arma de infantería.
Graduado en Ciencias Militares y Magíster en Defensa y Seguridad de la Escuela Superior de Guerra de Colombia. Posteriormente, adelantó estudios en la Escuela Nacional de Guerra de Washington D. C., y en esa misma ciudad obtuvo una especialización en estrategia, conferida por la National Defense University. Su formación académica se centró en los derechos humanos con estudios cursados en el Instituto Internacional de Derecho Internacional Humanitario de San Remo, Italia.
Dentro de los cargos ocupados por el General Ospina figuran, entre otros, en el grado de mayor el de comandante de la Agrupación de Fuerzas Especiales; en el grado de teniente coronel, comandante del Batallón de Infantería n.º 33 "Junín", comandante del Batallón de Policía Militar n.º 13 y comandante de la Escuela de Lanceros; en el grado de coronel, oficial de Operaciones de la Cuarta División del Ejército Nacional, Jefe del Estado Mayor de la Brigada Móvil n.º 2 y Director de la Escuela de Armas y Servicios. En el grado de Brigadier General, fue Comandante de la Brigada Móvil n.º 2, Comandante de la Cuarta Brigada y Comandante de la Cuarta División.
En el año 2001 se desempeñó como jefe de Operaciones del Ejército Nacional. Durante los primeros meses del 2002, se desempeñó como inspector general de las Fuerzas Militares donde pasó a ser comandante del Ejército de Colombia. En el año 2004 fue designado comandante general de las Fuerzas Militares.
Se ha desempeñado como profesor de historia militar en la Escuela Militar de Cadetes "General José María Córdova" de Colombia y en la Academia de Guerra del Ejército de Chile.
El 7 de febrero de 2007 fue objeto de un homenaje en Bogotá con ocasión de su retiro. Durante la ceremonia, presidida por el Almirante David René Moreno Moreno, Jefe del Estado Mayor Conjunto, fue desvelado un retrato al óleo del General Ospina, que desde entonces forma parte de la galería de imágenes de los 33 oficiales de más alta graduación en la institución castrense que han estado al frente del Comando General.
Se desempeñó desde del 2007 al 2014 como profesor en el Centro de Estudios de Defensa Hemisférica del National Defense University. Actualmente se desempeña como Professor of Practice en el College of International Security Affairs (CISA).
El General Ospina en retiro, es autor de un número de obras:
Elecciones parlamentarias de Chile de 2009

Las elecciones parlamentarias de Chile de 2009 se llevaron a cabo el 13 de diciembre de 2009, en conjunto con la elección presidencial. En esta ocasión se eligió la totalidad de los 120 diputados correspondientes a los 60 distritos que componen el país, y 18 senadores correspondientes a las circunscripciones de las regiones de Arica y Parinacota y Tarapacá, Atacama, Valparaíso, Maule, Araucanía y de Aisén.
Según la Constitución chilena, podían ejercer el derecho a sufragio los ciudadanos, o sea, quienes han cumplido 18 años de edad y no han sido condenados a una pena superior a 3 años de presidio (pena aflictiva). Para participar en las elecciones se requería estar previamente inscrito en los registros electorales y presentar la cédula de identidad. Los requisitos para inscribirse eran ser mayor de 18 años al día de la elección y tener nacionalidad chilena o ser extranjero residente por más de cinco años en el país (que se acredita con un certificado emitido por el respectivo gobernador provincial). El derecho a votar quedaba suspendido por interdicción en caso de demencia, por hallarse acusada por delito que merezca pena aflictiva o por delito por terrorismo y por sanción del Tribunal Constitucional (en conformidad al artículo 19 n.º 15 inciso 7.º de la Constitución).
De acuerdo a la legislación de la época, el proceso de inscripción en los registros electorales era voluntario, pero luego de haberse inscrito, el elector estaba obligado a sufragar a perpetuidad y sólo podía excusarse por razones de salud o por ubicarse a más de 300 kilómetros de distancia del local de votación, hecho del que puede dejarse constancia en la unidad de Carabineros de Chile más cercana. En caso de no asistir o no asumir como vocal de mesa, los electores podían ser condenados al pago de multas. Aunque el 27 de marzo de 2009 fue promulgada por la presidenta Michelle Bachelet la ley que establece la inscripción automática de los votantes y que permite la votación voluntaria de éstos,​ la entrada en vigencia de dicha normativa no fue aplicable en estas elecciones debido a la falta de la ley que regulaba dichos procesos.​ La elección con voto voluntario se materializó en las elecciones municipales de 2012.
La franja electoral fue emitida por las canales de televisión desde el 13 de noviembre al 10 de diciembre, y los tiempos destinados a cada partido o candidatura fueron acordados por el Consejo Nacional de Televisión el 19 de octubre de 2009, quedando distribuidos de la siguiente forma:​
Según el orden en la papeleta electoral:
Según el orden en la papeleta electoral:
En cursiva aquellos senadores electos en las elecciones parlamentarias de 2005.
Premio Nacional de Arte de Chile

El Premio Nacional de Arte de Chile, fue creado por la Ley n.º 7.368 promulgada el 9 de noviembre de 1942. Se entregaba anualmente desde 1944 y alternaba la mención entre pintura o escultura, música y teatro.
En 1992, fue reemplazado por los premios nacionales de Artes Plásticas, Artes Musicales y Artes de la Representación y Audiovisuales por la Ley N.º 19.169. Formaba parte de los Premios Nacionales de Chile.
Lista de galardonados con el Premio Nacional de Arte:
En 1992 fue reemplazado por el Premio Nacional de Artes Plásticas de Chile, el Premio Nacional de Artes Musicales de Chile, y el Premio Nacional de Artes de la Representación y Audiovisuales de Chile.
Gendarme alumno

Gendarme alumno (denominación "Alumnos" o "Becarios") es aquel Suboficial de Gendarmería de Chile que se encuentra en un periodo de formación en lo que se refiere a lo penitenciario. Una vez que completan su período de formación son los encargados de las labores de vigilancia en las unidades penales y resguardan la integridad de las autoridades judiciales, egresan de la Escuela de Suboficiales de Gendarmería de Chile con el rango de Gendarme
Institución Educativa Emblemática Independencia Americana

El Colegio Nacional de la Independencia Americana fue fundado en 1827 en la ciudad de Arequipa, en el Perú. Ocupó originalmente el local del antiguo convento de los agustinos. En la década de 1940 se trasladó a su sede actual. Actualmente tiene la categoría de Institución Educativa Emblemática.
Por decreto del 6 de agosto de 1825, el libertador Simón Bolívar (entonces gobernante del Perú) creó el Colegio de Ciencias y Artes de la Independencia Americana, cuya apertura fue el 15 de julio de 1827​ y puesta en funcionamiento desde 1840.​ Por razones políticas quedó paralizado el proyecto momentáneamente, hasta que gracias a las gestiones del prefecto del departamento de Arequipa, general Antonio Gutiérrez de la Fuente, el Consejo de Gobierno presidido por el mariscal Andrés de Santa Cruz retomó el proyecto de Bolívar, para lo cual viajó a Arequipa desde Lima el sabio arequipeño Mariano Eduardo de Rivero y Ustariz. Para la obtención del local y los fondos necesarios, La Fuente propuso la supresión del convento de agustinos y la expropiación de sus rentas, lo que naturalmente produjo resistencias. Finalmente, contando con la autorización del Consejo de Gobierno, La Fuente expidió el decreto del 4 de marzo de 1827 ordenando la expropiación del convento y su reducción a Colegio. La Fuente también dispuso que se fundara una Universidad en el mismo convento.
A las diez de la mañana del 15 de julio de 1827 se realizó la instalación del Colegio, acto al que asistieron el prefecto La Fuente, el presidente de la Corte Superior de Justicia doctor José Sánchez de la Barra, el Obispo de la diócesis José Sebastián de Goyeneche y Barreda, entre otras personalidades locales. El colegio vino a ser la prolongación de la Academia Lauretana de Arequipa, fundada en 1821 para proporcionar instrucción científica a la juventud. Fue, asimismo, un anticipo de la Universidad, inaugurada el 11 de noviembre de 1828 con el nombre de Universidad del Gran Padre San Agustín (actual Universidad Nacional San Agustín de Arequipa).
Como primer rector del Colegio fue nombrado José María Corbacho y Abril, ilustre abogado arequipeño, prócer y fundador de la Independencia del Perú. Sus primeros profesores fueron los mismos de la Academia Lauretana:
Entre sus rectores que sucedieron a Corbacho figuran ilustres personalidades religiosas como Juan Gualberto Valdivia (1828) y Francisco de Paula González Vigil (1831). Tras permanecer cerrado durante algún tiempo, fue reabierto el 15 de noviembre de 1840 por disposición del presidente Agustín Gamarra.
El deán Valdivia volvió a ejercer el rectorado en 1844 y en 1868-1869. También fueron rectores Mateo Paz Soldán, Toribio Pacheco y Bruno de Murga. En la misma época figuran como profesores José María Químper y Francisco García Calderón.
Destacado Director fue el intelectual arequipeño Federico M. Ugarte,​ quien además es autor de la letra del himno del colegio "Independencia Americana",​ con la música de Benigno Ballón Farfán.
Asociación de Estudiantes de Aragón

La Asociación de Estudiantes de Aragón (ADEA) es una federación de asociaciones de estudiantes de enseñanza secundaria en Aragón. Forma parte del Movimiento Juvenil Aragonés Laico y Progresista (MJALP) y es miembro fundador de FAEST, la Federación de Asociaciones de Estudiantes Progresistas de España "Giner de los Ríos".
La Asociación de estudiantes de Aragón (ADEA) nace en el año 1997 a partir de la crisis que supone la llegada al poder de la derecha en las diversas administraciones en Aragón y la progresiva desmantelación de las políticas integrales de juventud puestas en marcha a mediados de los años 80 por gobiernos progresistas en diversos municipios aragoneses y en la Administración autonómica. Ante las dificultades a las que se enfrentaban numerosas asociaciones juveniles (recorte de subvenciones, cierre de espacios, abandono por parte de la gran mayoría de las fuerzas políticas y sociales adultas), decidieron, impulsados por el Departamento de Juventud de UGT Aragón crear el MJALP (Movimiento Juvenil Aragonés Laico y Progresista) para coordinar esfuerzos y recursos dispersos.
En el ámbito de las enseñanzas medias, Supuso la creación de una federación que aglutinase a las distintas asociaciones que representaban a los estudiantes, AEMI (Asociación de estudiantes de la Margen Izquierda), CES (Coordinadora de estudiantes solidarios), ESA (Estudiantes solidarios de Aragón) PAE (Plataforma de Asociaciones de Estudiantes),AEA-Huesca y AEA-Teruel.
La actividad de ADEA se organiza en forma de pirámide de participación, lo que ha conllevado una estructura propia, con distintos niveles de participación:
Durante el gobierno de la derecha, ADEA se puso al frente de la reivindicación estudiantil contra el ataque que el PP estaba realizando al estado de bienestar. Fue referente en la lucha contra las leyes de educación que se gestaron en este periodo la Ley de Calidad de la Enseñanza (LOCE) y la Ley orgánica de Educación (LOU), secundo el paro del 20J contra "El Decretazo" y salió a la calle para protestar por el apoyo del gobierno a la Guerra de Irak. Así pues en las elecciones del 14 de marzo de 2004 decidió pedir el voto para José Luis Rodríguez Zapatero, que prometía un cambio en la forma de gobernar.
Tras la victoria de los socialistas y el periodo de paz social que reino durante la legislatura 2004-2008 ADEA se centró en campañas de concienciación de diversos temas que afectan a los estudiantes:
Tiene dos de los tres puestos de reservados a los estudiantes en el pleno del Consejo Escolar de Aragón​ y el único puesto estudiantil en la comisión permanente​ de este órgano de representación de la comunidad educativa. Los tres representantes de estudiantes en el Consejo Escolar Municipal de Zaragoza pertenecen a ADEA,​ al igual que en varios IES aragoneses.
Panzerlied

The "Panzerlied" ('Tank Song') is a Wehrmacht march of the Nazi era, sung primarily by the Panzerwaffe—the tank force of Nazi Germany during World War II. It is one of the best-known songs of the Wehrmacht and was popularised by the 1965 film Battle of the Bulge. It was composed by Oberleutnant Kurt Wiehle in 1933.
It is still used today by the Chilean and Brazilian armies. The modern-day German Army has discontinued its use as Nazi symbols are banned in modern Germany.
The "Tank Song" was composed in 1933 by Oberleutnant Kurt Wiehle. In 2017, the German Army was banned from publishing song books containing Panzerlied and other marching songs by the Minister of Defence Ursula von der Leyen as part of new efforts at denazification.
The song is sung by some motorised and parachute units of the Italian Army, most especially by the 185th Infantry Division "Folgore" under the title of "Sui Monti e Sui Mar". In France, the lyrics were adapted slightly to become the "Marche des Chars" used by the 501e régiment de chars de combat. The half portion of the song was used for Namibian patriotic song and unofficial anthem under South African rule, "The Southwestern Song". In the Brazilian Army, motorised and parachute units used the tune under the title "Canção da Tropa Blindada". A Spanish translation of the song is used by the Chilean Army as an armoured cavalry march, and by the Chilean Naval Academy as a pasacalle. French Foreign Legion also has this song in their repertoire under the name Kepi Blanc.
The lyrics to "Panzerlied" were adapted to fit a Kriegsmarine song.
The song is also used as a leitmotif for Kuromorimine Girls High School in the anime series Girls und Panzer.
1995 FIFA World Youth Championship squads

Head coach: Júlio César Leal
Head coach: Jørgen Erik Larsen
Head coach: Aleksandr Kuznetsov (ru)
Head coach: Anatoly Baidachny
Head coach: Baudouin Ribakare
Head coach: Leonardo Véliz
Head coach: Koji Tanaka
Head coach: Andoni Goikoetxea
Head coach: José Pekerman
Head coach: Luis Paz Camargo
Head coach: Rinus Israël
Head coach: Nelo Vingada
Head coach: Les Scheinflug
Head coach: Jean Manga-Onguene
Head coach: Luis Roberto Sibaja
Head coach: Hans-Jürgen Dörner
Centro de alumnos

In Chile, the centros de alumnos (English: students' centres), also known as centros de estudiantes, are student organisations present in all the country's high schools and most of the primary schools. Their creation was contemplated since the enactment of the Ministry of Education of Chile's Supreme Decree #524 of 19 April 1990, although they have existed long before. Students' centers' goals are described by the ministry, in their Ayuda Mineduc website, as "serving their members, based on the purposes of the school and subscribed to the rules of student organization, as a way to develop their reflective thinking, critical judgment, and their will of action; to educate [the students] for the democratic life, and to prepare them to participate in the social and cultural changes."
The regulation of the centros de alumnos is performed by the Ministry of Education, with the Decree number 524, which states:
The centros de alumnos have the right to:
Communist Movement of Aragon

Communist Movement of Aragón (in Spanish: Movimiento Comunista de Aragón. MCA) was the federated political party of the Communist Movement (MC) in Aragón. The MCA was founded in 1976, as the continuation of the Communist Organization of Zaragoza
Originally the MCA was a Maoist party, inspired by the Chinese Cultural Revolution, but over the years, specially after 1981-82, the organization gradually abandoned its previous ideologies (Orthodox Marxism, Leninism, Maoism) in favour of more heterodox forms of Marxism. The party was also supportive of the Feminist, Aragonese language, LGBT and Insurbordinate social movements.
The MCA was founded by the members of the Communist Organization of Zaragoza and the militants of the Communist Movement in Aragón in early 1976. At the time the party was illegal. The MCA decided to run for the Spanish elections of 1977, the first democratic ones since 1936. The party was illegal so it had to run as the Aragonese Autonomist Front, in a coalition with the Carlist Party of Aragón. The coalition was only present in the Province of Zaragoza, where they gained 4,906 votes, the 1.11% of the total, failing to win any seat.
The MCA campaigned against the 1978 Spanish Constitution. The party was finally legalized the same year. In 1979 the Organization of the Communist Left of Asturias joined the MCA.
In 1991, after several years of collaboration, the MCA and the LCR decided to merge, resulting in Lliberación. In 1993 the members of the LCR left Liberazión.
Kiwi (buah)

Kiwi atau Gosberi Cina adalah nama yang diberikan kepada buah beri yang bisa dimakan dari beberapa jenis tanaman kayu merambat dalam genus "Actinidia". Actinidia asli berasal dari Shaanxi, Tiongkok.
Kelompok kultivar buah kiwi yang paling umum (hayward) berbentuk oval, kira-kira sebesar telur ayam panjangnya (5–8 cm / 2–3 in dan diameter 4.5–5.5 cm / 1¾–2 ). Buah ini kaya serat, kulit berwarna cokelat kehijau-hijauan agak kusam dan daging buah berwarna hijau terang atau keemasan dengan deretan biji kecil, hitam, dan bisa dimakan. Tekstur buah ini sangat halus dan rasanya yang manis dan unik, saat ini buah kiwi menjadi tanaman komersial di beberapa negara seperti Italia, Selandia Baru, Cile, Yunani, dan Prancis.
Buah ini awalnya bernama Gosberi Cina, buah ini dinamai kembali dengan alasan ekspor marketing pada tahun 1950-an, menjadi melonette, kemudian kiwi. Nama buah ini berasal dari kiwi — burung yang tak bisa terbang dari Selandia Baru.
Dr. Marlyn Glenville, mantan Presiden Food and Health Forum (Bahasa Indonesia: Forum Kesehatan dan Makanan), mengatakan bahwa kulit buah kiwi yang berambut mengandung antioksidan yang tinggi. Kulit buah kiwi mengandung antioksidan tiga kali lebih banyak daripada dagingnya. Manfaat dari kandungan antioksidan yang tingi, antara lain:
Dalam pertemuan American Heart Association (Bahasa Indonesia: Asosiasi Jantung Amerika) di Orlando, Amerika Serikat, dipublikasikan hasil penelitian tentang khasiat buah kiwi yang dapat dengan efektif menurunkan hipertensi. Penelitian yang dilakukan oleh Mette Svendsen dari Rumah Sakit Universitas Oslo (Bahasa Inggris: Oslo University Hospital), Norwegia menyebutkan konsumsi kiwi tiga kali dalam sehari cukup efektif menurunkan hipertensi. Penelitian tersebut dilakukan selama 8 minggu terhadap 118 orang berusia 55 tahun dan menderita hipertensi sedang. Para responden dibagi ke dalam dua kelompok, pertama adalah yang mengonsumsi tiga buah kiwi setiap hari dan sisanya mengonsumsi makanan yang mengandung apel satu kali dalam sehari. Setelah 8 minggu, para peneliti menemukan nilai tekanan sistolik (angka tekanan darah sebelah atas) para partisipan lebih rendah 3,6 milimeter dibanding dengan partisipan yang mengonsumsi apel. Walau kelompok pemakan kiwi memiliki tekanan darah lebih rendah, namun para peneliti belum mengetahui apakah penyebab utamanya. Hal ini baru bisa dikonfirmasi dengan penelitian yang lebih luas.
Dalam buah kiwi terdapat ion potasium yang dapat menurunkan tekanan darah tinggi.
Tanghulu

Tanghulu atau bingtanghulu adalah manisan buah tradisional Tiongkok. Manisan ini biasanya tersedia di berbagai kota di Tiongkok, misalnya Beijing, Tianjin, dan Shanghai. Manisan buah ini disajikan dengan cara ditusuk batang bambu yang panjangnya sekitar 20cm. Makanan ringan ini dapat ditemukan sepanjang jalanan di Beijing yang khusus menjual makanan ringan, yaitu Wangfujing, atau penjualnya juga terkadang menjual dari pintu ke pintu.
Tanghulu memiliki lapisan gula yang keras karena dicelupkan ke dalam sirup gula. Namun, sekarang juga ada yang dicelupkan ke dalam cokelat atau ditaburi wijen. Biasanya buah yang digunakan adalah hawthorn China (山楂 shānzhā), tetapi sekarang juga digunakan berbagai buah yang lain seperti tomat ceri, jeruk mandarin, stroberi, mentigi biru, nanas, buah kiwi, pisang, atau anggur.
Kulit buah

Kulit buah merupakan lapisan terluar dari buah yang dapat dikupas. Secara botani disebut dengan eksokarp, tetapi jenis eksokarp yang lain juga bersifat keras dan tidak dapat dikupas dengan tangan (misal kulit buah geluk). Eksokarp yang keras tersebut biasanya disebut dengan cangkang. Namun ada beberapa "kulit buah" yang merupakan endokarp dan mesokarp (misal tempurung kelapa yang merupakan endokarp). Kulit buah disebut juga hesperidium.
Sebagian kulit buah dapat dimakan bersama dengan buah (seperti apel), sebagian lainnya harus dibuang karena tidak dapat dicerna atau tidak enak rasanya (misal pisang dan salak). Berbagai jenis kulit buah mengandung senyawa tannin dan polifenol yang dapat dimanfaatkan oleh industri.
Kulit jeruk digunakan secara luas dalam dunia kuliner yang disebut dengan zest.
Untuk kulit buah yang relatif keras, umumnya dimanfaatkan sebagai bahan bakar, seperti tempurung kelapa.
Hidangan Papua

Hidangan Papua merupakan bagian dari ragam masakan khas Indonesia Timur yang mendapat pengaruh dari budaya makan masyarakat Pasifik. Ragam masakan mengutamakan penggunaan hasil alam yang ditemukan, ditanam, dan dipanen secara lokal. Hidangan Papua dikenal dengan kesegaran bahan dan kesederhanaan rasa.
Masyarakat Papua umumnya terbagi menjadi dua wilayah, yakni masyarakat yang tinggal di wilayah pesisir dan pegunungan. Berikut ini makanan pokok yang menjadi sumber karbohidrat.
Sagu
Sagu menjadi makanan pokok masyarakat pesisir. Pohon sagu mudah ditemui di wilayah pesisir yang basah dan berawa. Sagu dipanen secara tradisional dengan cara tokok, kemudian diperas, disaring, dan diambil pati sagu mentahnya. Sagu dimasak dengan seduhan air mendidih, lalu diputar, hingga membentuk adonan transparan seperti lem yang disebut papeda. Rasa dari papeda ini tawar atau hambar, sedikit beraroma asam khas sagu. Dibutuhkan tambahan kuah sayur untuk memberikan rasa. Papeda bisa disajikan hangat, dibungkus daun (daun pisang, daun rambat, dll), maupun dibulatkan dan dicampur sayur seperti kapurung.
Ubi, keladi, petatas, kasbi
Jenis umbi-umbian menjadi makanan pokok masyarakat pegunungan yang sudah dicatat sejak 500 tahun yang lalu. Ubi jalar ungu menjadi umbi unggulan dan disukai masyarakatnya. Umbi direbus hingga matang dengan air dan sejumput garam, lalu ditambahkan lauk dan sayur sesuai selera.
Pokem
Pokem (atau nama ilmiahnya Setaria Italica L) dikenal juga gandum Papua adalah tanaman serelia seperti gandum yang banyak tumbuh dan berkembang pada lahan kering di Kabupaten Biak Numfor, Papua. Pokem merupakan makanan pokok masyarakat Biak.
Masakan
Sambal
Pada dasarnya lidah Papua tidak mengenal cabai dalam masakannya. Cabai dikenalkan oleh pendatang dari suku Minahasa dan Ambon yang mengolah cabai dalam berbagai jenis sambal
Teknik khas;
Gunung Kaba

Gunung Kaba (Rejang: Têbo Kabêak) adalah gunung berapi aktif yang terletak di Selupu Rejang, Kabupaten Rejang Lebong, Provinsi Bengkulu, Indonesia. Dari Kota Curup, gunung ini berada di sebelah tenggara dengan jarak sekitar 15 km.
Mulanya, Lokasi disekitar Gunung Kaba merupakan salah satu cagar alam untuk perlindungan bunga Rafflesia. Namun, kini kondisi daerah wisata ini mulai tidak dapat diandalkan sebagaimana tujuan awal dibuat, yakni untuk taman lindung bagi beberapa flora Sumatra, dengan status kawasan menjadi taman wisata alam.
Pada tahun 1999 TWA Bukit Kaba menjadi kawasan IBA (Importan Bird Area) Penting bagi burung.
Gunung dengan ketinggian 1.938 mdpl ini menyuguhkan pemandangan yang eksotis. Puncak Gunung ini dihiasi dengan dua buah kawah yang masing-masing berwarna hijau dan putih kecoklatan. Terdapat dua buah jalur yang dapat ditempuh untuk mencapai puncak. Jalur pertama menyuguhkan pemandangan hutan lebat yang penuh semak belukar dengan jurang di kanan-kirinya, sedangkan jalur yang lain telah dikeraskan dengan menggunakan aspal. Waktu tempuh dari pos pendakian menuju puncak adalah 2-3 jam perjalanan.
Pos jaga Pendakian dikelola oleh Pokdarwis (KelompoK Sadar Wisata) Bukit kaba yang merupakan organisasi yang berdiri sejak tahun 2000 yang di kelola oleh warga desa Sumber Urip, bekerja sama dengan BKSDA Bengkulu sebagai pemangku kawasan TWA.
Pasar Gawok

Pasar Gawok merupakan pasar tradisional yang terletak di Desa Geneng, Kecamatan Gatak, Kabupaten Sukoharjo, Jawa Tengah. Pasar ini dulunya terkenal dengan sebutan Pasar Lanang (Pasar Laki-laki), hal ini disebabkan karena pengunjung Pasar Gawok mayoritas adalah laki-laki yang melakukan transaksi jual-beli peralatan, alat bertani, dan lain sebagainya. Lokasi Pasar Gawok cukup strategis karena hanya berjarak satu kilometer dari Stasiun Gawok.
Keunikan Pasar Gawok terletak pada jam bukanya, yakni setiap pasaran Pon dan Legi. Barang-barang yang dijual bervariasi, mulai dari alat pertanian, tanaman hias, hewan unggas, alat pertukangan, besi, dan pakaian.
Pasar Gawok ini diyakini sebagai Pasar Rakyat yang sudah berdiri pada abad ke-19. Saat itu diketahui bahwa Pasar Gawok memiliki ciri khas dalam menjual kebutuhan petani. Hal inilah yang membuat Pasar Gawok terasa istimewa dibanding pasar-pasar lain dikarenakan tidak semua pasar ada yang menjual kebutuhan alat pertanian melainkan menjual barang-barang yang mainstream seperti sayur-sayuran maupun buah-buahan.
Pada medio tahun 1900-an, Pasar Gawok juga sudah difungsikan sebagai tempat beraktivitas masyarakat setempat yang ditandai dengan keberadaan pabrik gula dari perusahaan Belanda.
Lotis

Lotis adalah makanan terdiri atas buah-buahan (mentah), diiris-iris agak besar, dimakan dengan sambal manis (terbuat dr gula jawa, cabai, garam, dsb). Lotis adalah makanan khas dari D.I Yogyakarta. Lotis biasanya di sajikan bersama sambal gula merah. Secara umum makanan ini dikenal dengan nama rujak, sedangkan di beberapa lokasi di Indonesia ada yang menyebutnya leduk, klotekan atau buah untuk rujak. Secara spesifik, di Jawa Tengah, lotis memang berbeda dengan rujak. Perbedaan itu ada pada bentuk penyajiannya, lotis disajikan dengan buahnya dipotong agak besar dan tipis sehingga cara makannya dengan mencolek buah pada sambal/ bumbunya, sedangkan rujak disajikan dengan bentuk buah yang diparut /diserut dicampur langsung dengan bumbu/sambal sehingga cara makannya dengan menyendok.
Masyarakat di Jawa Tengah dan Yogyakarta, Solo dan sekitarnya menamai lotis dengan istilah “rujak dulit” karena cara makannya dengan mencolekkan (jawa: ndulit) buah pada sambal. Camilan segar yang terbuat dari beraneka ragam buah-buahan ini pada umumnya disantap ketika musim panas sebagai kuliner legendaris karena dari masa ke masa camilan seperti ini mampu bertahan bahkan hingga sekarang. Selain itu camilan buah ini juga cukup mudah untuk bisa ditemukan, di pasar tradisional, di kampung-kampung hingga pedagang keliling yang juga menjajakannya bersama rujak. Selain itu camilan seperti ini juga dikonsumsi oleh masyarakat mulai dari anak-anak hingga orang dewasa, namun pada umumnya untuk anak-anak lebih suka sambal atau saus yang tidak pedas sehingga dominan dengan rasa manis. Acara makan lotis bersama-sama dinamakan lotisan.
Di Solo terdapat lotis yang lebih lengkap dinamakan lotis bule dengan keistimewaan buahnya lebih lengkap, bahkan ada buah kiwi dan buah naga. Harga per bungkus tidak terlalu mahal, berkisar Rp. 7000,- - Rp. 10.000,-
Ternyata sambal lotis yang terdiri gula merah, cabe, kencur, garam, dan terasi itu tidak hanya enak dimakan dengan buah, melainkan juga dengan kerupuk. Lotis yang mengganti buah dengan kerupuk disebut lotis kerupuk.
Bahan lotis secara umum:
Bahan bumbu/sambal lotis.
Setelah semuanya tersedia,