davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Teresa Vila

Teresa Vila (1931 – 3 July 2009) was a Uruguayan visual artist known for her work in abstract art, painting, engraving, and experimental "acciones" (art actions). Active from the 1960s, Vila played a key role in the development of Latin American avant-garde art. Her works are characterized by their engagement with themes of time, space, and interaction with the audience.
Vila was born in Montevideo, Uruguay, in 1931. Details about her early life and formal education in the arts remain limited, but she developed an early interest in visual art that led her to explore various mediums and styles. Her father was a local artisan, and Vila later cited his influence as pivotal in her early artistic endeavors.
In the early 1960s, Vila began creating abstract works, a period known as "Los años abstractos" (1961–1968). During this time, she experimented with geometric forms, bold colors, and intricate compositions. Her works from this era contributed significantly to Uruguay's abstract art movement and helped establish her reputation.
In the late 1960s, Vila's art began to evolve beyond traditional painting and engraving. Inspired by the international movements toward conceptual and performance art, she started creating "acciones" or actions—performance-based works that involved audience participation and were often site-specific. These pieces aimed to challenge the conventions of visual art by making the viewer a part of the artistic experience.
Vila's actions were innovative in Latin America, combining elements of spatial and temporal interaction with minimalist aesthetics. Her performances in this period have since been recognized as essential contributions to Latin American performance art.
Vila continued to produce art and perform her "acciones" well into the 1980s. Her influence within the Uruguayan and Latin American art communities was considerable, as she mentored younger artists and contributed to the regional avant-garde. Her legacy was later celebrated in a retrospective exhibit at the Museo Juan Manuel Blanes, titled Teresa Vila: Arte y Tiempo, which provided an extensive look into her body of work.
Vila died in Montevideo on 3 July 2009. In a tribute, art critic Nelson Di Maggio described her as a "vanguardista, descollante pintora y grabadora" ("vanguard artist, outstanding painter, and engraver"), underscoring her lasting impact on the art world.
Teresa Vila's work is noted for its exploration of abstract forms and its engagement with space and time. Her paintings often feature geometric designs with a strong emphasis on color. In her later "acciones," Vila broke away from traditional media, engaging directly with audiences and addressing the spatial relationship between artwork and viewer.
Her works and actions addressed themes of perception, interaction, and the passage of time, reflecting broader trends within the Latin American avant-garde movement.
Catedral metropolitana de Portoviejo

La Catedral Metropolitana de Portoviejo oficialmente Catedral Metropolitana de Jesús el Buen Pastor es una catedral ecuatoriana que se encuentra ubicada en la calle Alajuela entre la Ave. Universitaria y Morales, frente al parque Eloy Alfaro de Portoviejo en Ecuador.​​
Su historia se remonta a 1871.
Su construcción se inició en 1956, y se terminó con la ayuda de los obispos de Alemania.
Siguió su construcción en 1624.
Fue inaugurada en 1980, por el entonces Obispo de Portoviejo, Luis Alfredo Carvajal.
Está considerada como una obra maravillosa y arquitectónica.
La iglesia sigue el rito romano y es la sede de la Arquidiócesis de Portoviejo.
Esta bajo la responsabilidad pastoral del arzobispo, Eduardo Castillo.​
Y también del párroco, P. Irvin Roldan.​
Catedral de la Inmaculada Concepción (Concepción de La Vega)

La catedral de la Inmaculada Concepción​ es una edificación religiosa de la Iglesia Católica ubicada en la ciudad de La Vega,​ en República Dominicana.​ Es la Catedral de la Diócesis de La Vega y uno de los santuarios más importantes de la República Dominicana.​
El diseño de la catedral, ubicada frente al parque central de esta ciudad, correspondió al arquitecto dominicano Pedro Mena Lajara y fue inaugurada el 22 de febrero de 1992, por el presidente Joaquín Balaguer, quien entregó las llaves al Obispo Mons. Juan Antonio Flores. Desde sus inicios, este monumento religioso se convirtió en un lugar de preferencia tanto para feligreses y devotos de la Virgen María, como de turistas nacionales y extranjeros.
Catedral de la Inmaculada Concepción (Armenia)

La Catedral La Inmaculada Concepción es la iglesia catedralicia de culto católico ubicada en la Plaza de Bolívar de la ciudad de Armenia, Colombia, capital del departamento de Quindío.​ El templo está consagrado a la Inmaculada Concepción de la Virgen María.
La primera capilla que tuvo el recién fundado caserío de Armenia, se levantó en madera y paja el 14 de octubre de 1889, aprovechando seis reales (sesenta centavos) recogidos en un simulacro de mercado realizado ese día entre los colonos fundadores.​ En 1892 el sacerdote José Ignacio Pineda celebró allí la primera eucaristía, que dio inicio a los libros parroquiales. Dos años más tarde fue establecida como cuasiparroquia y en 1902 como viceparroquia de La Inmaculada.
En 1906 se empezó a construir el templo en bahareque, obra que culminó en 1927. No obstante, tres años antes, el 4 de julio de 1924, fue constituida por decreto como parroquia, por monseñor Tiberio de Jesús Salazar Herrera. Su primer párroco fue el sacerdote Vicente Castaño.
En 1953 fue llamada La Inmaculada Concepción, por petición de monseñor Jesús Martínez Vargas, el primer obispo de Armenia. En 1966, la edificación de bahereque fue demolida y a partir de ello construyeron una de estilo moderno y minimalista que fue puesta al servicio en 1972.​
Situada en el costado sureste de la Plaza de Bolívar, posee un diseño arquitectónico concebido por Jorge Collazos bajo la tutela de monseñor Jesús Martínez Vargas, primer obispo de la diócesis de Armenia. El templo parece una gran carpa granítica levantada en medio de la montaña. El diseño está inspirado en el de la parroquia Cristo Rey de Calarcá, construida dos años antes. Tiene un diseño moderno en triángulos, pero conserva la tradicional planta rectangular en cruz latina, sin cúpula.
El centro del crucero se eleva en un triángulo donde las líneas de los lados están hechas por irisados vitrales elaborados en el taller de Los Velasco de Cali. Cada lado de los transectos ofrece un ingreso a la iglesia. Por el izquierdo se entra desde un pequeño parque. Esta misma entrada está comunicada con otra plaza, La Centenario. Por el lado derecho la entrada se hace por una terraza que comunica con el atrio. El ingreso principal es por el frente, donde hay una sola puerta. Las tres puertas son de aluminio repujado con representaciones religiosas. Separada de la construcción central se eleva una torre que contiene el campanario, el reloj y el carillón. En la parte posterior del crucero está el presbiterio, también en forma de triángulo, donde resalta el altar hecho en mármol y al fondo el Cristo grabado en piedra hecho por el maestro quindiano Antonio Valencia. Debajo del presbiterio está la sacristía y una pequeña capilla para ceremonias especiales y menores.
Catedral basílica de la Inmaculada Concepción (Denver)

La Catedral Basílica de la Inmaculada Concepción (del inglés:Cathedral Basilica of the Immaculate Conception) es una catedral basílica de culto católico en Denver, Colorado. Está ubicada en la esquina de la Calle Logan y la Avenida Colfax en North Capitol Hill, en el centro de Denver. Es sede de la Arquidiócesis de Denver, y tiene tres misas diarias y seis dominicales con capacidad para 800 feligreses.​ La Catedral Basílica de la Inmaculada Concepción también sirve a la comunidad, al entregar anualmente entre 50.000 y 60.000 comidas a los pobres.​
La construcción de la catedral se inició en 1902, pero no se terminó hasta 1911, con un coste final de aproximadamente 500.000 dólares. Su misa inaugural se celebró el 27 de octubre de 1912, y fue consagrada en 1921.​ La catedral se elevó a basílica menor en la Navidad de 1979, una de sólo 29 catedrales de Estados Unidos con ese título.​ El 13 y 14 de agosto de 1993 en el Día mundial de la juventud, el Papa Juan Pablo II, celebró una misa en la catedral, una de las pocas catedrales en los Estados Unidos en poder tener ese honor. Las torres de la iglesia fueron impactadas por un rayo en 1912 y 1997, causando daños que tuvieron que ser reparados.​ La catedral también forma parte del Registro Nacional de Lugares Históricos.
El arquitecto de la catedral fue Leon Coquard de Detroit, que diseñó la catedral con un estilo neogótico francés.​ La arquitectura comparte muchas similitudes con la iglesia Colegiata de San Nicolás del siglo XII (Collégiale Saint-Nicolas) de Munster, Mosela en Francia. El obispo Nicholas C. Matz que supervisó la construcción nació en este pueblo.​ El edificio cuenta con dos torres de 210 pies,​ y está hecha de piedra caliza de Indiana y granito de Gunnison, Colorado. El altar, las estatuas, y la silla del obispo están hechos de mármol de Carrara, Italia, y las 75 vitrales son del Instituto Real de Baviera FX Zetter en Múnich.​
Catedral de Babahoyo

La Catedral de Nuestra Señora de la Merced​ o simplemente Catedral de Babahoyo es el nombre que recibe un edificio religioso que se encuentra ubicado frente al parque 24 de Mayo, en la localidad de Babahoyo capital del Cantón Babahoyo en la Provincia de Los Ríos​ en pleno centro del país sudamericano de Ecuador.
Se trata de un templo que sigue el rito romano o latino y funciona como sede de la Diócesis de Babahoyo​ en la provincia eclesiástica de Guayaquil (Dioecesis Babahoiensis). Diócesis que fue creada en 1994 por la bula Constat praelaturam de su santidad el Papa Juan Pablo II, con base a la prelatura territorial previa creada en 1951 por el papa Pío XII.
Fue dedicada a la Virgen María en su advocación de la Virgen de la Merced. Esta bajo la responsabilidad pastoral del obispo Marcos Aurelio Pérez Caicedo. El edificio actual empezó a ser construido y fue consagrado e inaugurado en 1963.​ Adicionalmente en 1969 se produjo la bendición del mural dedicado a la Virgen de las Mercedes.
Catedral de Puyo

La Catedral de Nuestra Señora del Rosario​ o simplemente Catedral de Puyo es el nombre que recibe un edificio religioso que se encuentra ubicado en el barrio central 12 de mayo de la localidad de Puyo, provincia de Pastaza​ en el país sudamericano de Ecuador.
El templo sigue el rito romano o latino y funciona como la sede del vicariato apostólico de Puyo (Apostolicus Vicariatus Puyoënsis) que fue creado en 1964 con la bula Apostolica praefectura del papa Pablo VI y cuyo nombre actual data de 1976.
Su construcción tardó 4 años y fue bendencida e inaugurada el 10 de mayo de 1972​ con el diseño del arquitecto Reinaldo Flores. Como su nombre lo indica fue dedicada a la Virgen María en su advocación de Nuestra Señora del Rosario de Pompeya. Destaca su vitral realizado por una monja estadounidense.​
Arco de instantes

Arco de instantes es un poemario publicado por el autor ecuatoriano César Dávila Andrade en 1959.​
Se publicó después de que el autor empezara su obra narrativa con la edición de dos libros de cuentos "Abandonados en la tierra" y "13 relatos". Arco de instantes es el último libro que conforma la segunda etapa de la obra daviliana, según la crítica. Posteriormente su obra empezará a adentrarse en el ámbito de lo hermético tanto en la literatura como en la filosofía. No es que esto no se encuentre en la obra anterior de Dávila Andrade, sino que paulatinamente tomará fuerza hasta sus últimas publicaciones.​
Arco de instantes tiene estrecha relación con Catedral Salvaje y resulta un complemento y respuesta a su anterior poemario. Mientras que Catedral Salvaje se enfoca en la tierra, la geografía sagrada y el espacio, Arco de instantes ahora enfoca el yo poético en el tiempo, desde la mención misma de los "instantes" en el título. Pero también desde el poema donde se da una "Advertencia del desterrado". Uno de los poemas característicos de este libro es "Consagración de los instantes", así como "La corteza embrujada I".​ La segunda parte de este segundo poema se publicará de manera fragmentaria en un libro que se llamará "La corteza embrujada II y otros poemas" publicado en 1966.​
El libro consta de los siguientes poemas:
Catedral salvaje

Catedral salvaje es el nombre de un poemario publicado por el autor ecuatoriano César Dávila Andrade en el año de 1951.​
Se publicó en la editorial de Caracas Amdam, que es un anagrama del nombre del editor, Bernardo Dam Lopez. El libro cuenta con tres poemas principales "Catedral salvaje", "El habitante" y "Vaticinio". Los tres largos poemas que incluye el libro estan concebidos como una unidad en una trilogía. En total consta de 353 versos el primer poema, 327 versos el segundo y 302 el tercero, lo que en total resulta 982 versos. Habitualmente el primer poema ha sido más veces reproducido y muchas veces se ha logrado a identificar al poemario con este primer poema.
La publicación de Catedral Salvaje corresponde a la respuesta de Dávila Andrade al poema Alturas de Machu Pichu que publicaría Neruda en Canto General.​ En Catedral Salvaje se presenta lo telúrico como tema principal, y hace referencia a los Andes australes de donde es originario Dávila Andrade. En este caso, el poema se convierte en la "piedra sacrificial del poeta" que a diferencia de Alturas de Machu Pichu, donde el camino del poeta lo realiza hacia lo mas genital de lo terrestre, en Catedral Salvaje, la trayectoria es hacia la brusca iluminación y deslumbramiento, además de la consagración del instante.​ En este sentido comparte la temática con el cuento "En la rotación viviente del dodecaedro" publicado posteriormente.​
Catedral Basílica Metropolitana de la Inmaculada Concepción (Manila)

La Catedral Basílica Metropolitana de la Inmaculada Concepción de Manila (en tagalo: Metropolitánong Katedral ng Maynila–Basílika ng Kalinís-linisang Paglilihî o simplemente la Catedral de Manila; Katedral ng Maynila) es un prominente basílica católica situada en Manila, Filipinas, establecida en honor a la Santísima Virgen María como Nuestra Señora de la Inmaculada Concepción, Patrona Principal de Filipinas. Es la catedral de la arquidiócesis de Manila.
Situada en el distrito de Intramuros de Manila, era originalmente una iglesia parroquial y dirigida por la diócesis de México en 1571, hasta que se convirtió en una diócesis separada el 6 de febrero de 1579 sobre la base de l bula papal Illius Fulti Praesido del Papa Gregorio XIII.​
La catedral sirve a la vez como la Basílica del Gobierno de Filipinas y la más alta sede del arzobispo en el país. La catedral fue dañada y destruida varias veces desde que la catedral original fue construida en 1581. La octava y actual catedral fue terminada en 1958.​
La basílica ha merecido tres menciones papales y dos viajes apostólicos del Papa Gregorio XIII, el Papa Pablo VI y el Santo Papa Juan Pablo II, quien a través de la bula Quod Ipsum declaró la catedral basílica menor a Motus Proprio el 27 de abril de 1981.​
La Real Cédula que pertenece hoy al Centro de Estudios de Historia de México CARSO.Fundación Carlos Slim, hace referencia a la construcción de esta, y se encuentra firmada por Gaspar de Pinedo, quien la mandó al obispo de Guadalajara, provincia de la Nueva Galicia. En ella, se refiere a su carta del 16 de mayo de 1707 y señala que antes de salir de la ciudad de Manila, dejó la fábrica de la catedral con el dinero para dicho fin. En su escrito se denota que el obispado tiene la disposición de contribuir a la construcción del templo, si bien existen datos que indican que este dio inicio desde 1581.​
Catedral metropolitana de la Inmaculada Concepción (Zamboanga)

La Catedral Metropolitana de la Inmaculada Concepción es una iglesia situada en la ciudad de Zamboanga, Filipinas.​ Es la sede de la arquidiócesis de Zamboanga.
La primera iglesia estuvo situada originalmente en el frente de la Plaza Pershing, donde en el presente se encuentra la Universidad de Zamboanga. La iglesia fue declarada catedral en 1910, cuando la diócesis de Zamboanga fue creada. En 1943, la catedral fue uno de los edificios bombardeados por los soldados japoneses durante la Segunda Guerra Mundial. En 1956, la catedral fue trasladada junto al Ateneo de la Universidad de Zamboanga, antes conocido como el Jardín Chino.
Immaculate Conception Cathedral, Managua

The Metropolitan Cathedral of the Immaculate Conception of Mary (Spanish: Catedral Metropolitana de la Inmaculada Concepción de María), referred to as the New Cathedral (La Nueva Catedral), is located in Managua, Nicaragua. It was dedicated to the Immaculate Conception of the Virgin Mary.
The cathedral was built in 1991 to serve as a replacement for the Old Cathedral of Managua or St. James' Cathedral (Catedral de Santiago). The old cathedral was damaged and thought to be unrestoreable after a 1972 earthquake that destroyed 90% of the city.
The new cathedral was designed by the Mexican architect Ricardo Legorreta. Construction began around August 1991, and the cathedral was inaugurated on September 4, 1993. The cost of the newly built cathedral was estimated at $4.5 million. The new cathedral has generated much controversy, particularly about its architectural style and finance. The costs were covered partially thanks to the help of American Tom Monaghan, owner of Domino's Pizza. Locals refer to it as La Chichona on account of the plethora of cupolas adorning it which resemble many chichas (Nicaraguan spanish: slang for "breasts").
A fire started by a Molotov cocktail damaged an image of Sangre de Cristo y el Santísimo in the cathedral on July 31, 2020. Neither of the two people in the cathedral at the time were injured.
Immaculate Conception Cathedral, Puerto Baquerizo Moreno

The Immaculate Conception Cathedral (Spanish: Catedral de la Inmaculada Concepción), also called Puerto Baquerizo Moreno Cathedral, is a Roman Catholic cathedral in Puerto Baquerizo Moreno on San Cristóbal Island, the Galápagos Islands, Ecuador.
The cathedral follows the Roman rite and serves as the seat of the Apostolic Vicariate of Galápagos, created by Pope Benedict XVI on 15 July 2008 based on the territory of the former prefecture of Galapagos had Pope Pius XII established in 1950. It is under the pastoral responsibility of the apostolic vicar Áureo Patricio Bonilla Bonilla.
Área nacional de recreación Parque Lago

El área nacional de recreación Parque Lago, es parte del Sistema Nacional de Áreas Protegidas del Ecuador, se encuentra localizada al oeste de la ciudad de Guayaquil, en el km 26 de la carretera Guayaquil-Salinas.
Fue creada el 15 de noviembre de 2002 y tiene una extensión de 2283 hectáreas. Su rango altitudinal es de 0 a 300 m s. n. m. Su precipitación promedio anual es de 650 mm concentrada entre enero a mayo y el clima su media anual 25 °C con fluctuaciones entre 23,5 °C en el mes de julio y 26,5 °C en el mes de abril.
El lago se creó como producto de la represa que embalsa las aguas de los ríos Chongón y Perdido, como parte de la obra civil del trasvase de aguas desde el río Guayas hasta la Península de Santa Elena.
La vegetación se caracteriza por conformarse de matorral seco de tierras bajas, bosque caduco de tierras bajas, bosque semicaduco de tierras bajas, bosque muy seco tropical, bosque seco tropical. Encontramos árboles de amarillo, bálsamo nativa, colorado nativa, guion nativa, madera negra, beldado, caña guadua nativa, pigio, ébano, zapote de perro, ciruelo, guayacán, dulce tierra espina, algarrobo, pechiche. En el lago hay lechuguines que dificultan los deportes náuticos.​
Entre los mamíferos registrados en la zona se encuentran el venado de cola blanca, pecarí de collar, yaguarundí, murciélago, oso hormiguero, ardilla sabanera de Guayaquil, armadillo, puma endémico, mapache cangrejero, cabeza de mate. Dentro de los anfibios y reptiles están el sapo, lagartija, iguana verde, boa común, equis, tortugas mordedoras​ y caimanes. Tal animales encontrados en la ciudad de Guayaquil se llevan a sitios como el Parque Lago porque es su hábitat natural.​ Entre los peces tilapia, vieja azul, bocachico, dica, almeja, estrellita chica. Hay caracoles y langostas de agua dulce. En cuanto a las aves existen periquito, carpintero guayaquileño, águila pescadora, martín pescador, pelícanos, cormoranes. Se realizan conteos de aves.​
En esta área se podrían practicar algunos deportes acuáticos como kayak, tabla a vela o bote de pedaleo. En 2015 dejó de funcionar el Centro de Deportes Náuticos pero en 2018 había planes de nuevas construcciones y reactivar actividades.​ Es posible aprovechar sus espacios verdes para realizar pícnic, andar a caballo, montar en bicicleta (se alquilan) o patinar.​
Scytalopus latebricola

El churrín ratona​ o tapaculo ratón (Scytalopus latebricola), también denominado tapacola lomipardo,​ es una especie de ave paseriforme de la familia Rhinocryptidae perteneciente al numeroso género Scytalopus. Es endémico de Colombia.
Se distribuye en la Sierra Nevada de Santa Marta, en el noreste de Colombia.​
Esta especie es considerada bastante común en su hábitat natural: el sotobosque de selvas montanas húmedas y sus bordes, principalmente entre los 2000 y los 3600 m s. n. m., a mayor altitud que el otro congénere encontrado en las mismas montañas, el churrín de Santa Marta (Scytalopus sanctaemartae).​
Es monotípica. Las especies Scytalopus meridanus, S. caracae y S. spillmanni ya fueron consideradas subespecies de la presente.​​
Scytalopus micropterus

El churrín colilargo​ (Scytalopus micropterus), también denominado tapaculo de cola larga (en Perú), tapaculo ecuatorial (en Colombia) o churrín de cola larga,​ es una especie de ave paseriforme perteneciente al numeroso género Scytalopus de la familia Rhinocryptidae. Es nativo de los Andes del noroeste de América del Sur.
Se distribuye en Colombia en el alto Valle del Magdalena, y desde Cundinamarca hacia el sur por la pendiente amazónica de los Andes, a lo largo de Ecuador, hasta el extremo norte de Perú.​
Es bastante común en el sotobosque y en los bordes de bosques montanos, principalmente entre los 1500 y los 2200 m s. n. m. de altitud.​
Es monotípica. Ya fue considerada una subespecie de Scytalopus femoralis, pero difieren en la vocalización.​​
Scytalopus sanctaemartae

El churrín de Santa Marta​ o tapaculo buchirrufo (Scytalopus sanctaemartae),​ es una especie de ave paseriforme de la familia Rhinocryptidae perteneciente al numeroso género Scytalopus. Es endémica de Colombia.
Se distribuye en la Sierra Nevada de Santa Marta, en el noreste de Colombia.​
Esta especie es considerada poco común en su hábitat natural: el sotobosque de selvas montanas húmedas bajas y sus bordes, principalmente entre los 750 y los 2000 m s. n. m., a menor altitud que el otro congénere encontrado en las mismas montañas, el churrín ratona (Scytalopus latebricola).​
Mide en promedio 11,5 cm de longitud.​ El plumaje es predominantemente gris claro. con una pequeño parche blanco en la corona y con flancos inferiores, coberteras infracaudales y grupa rufos.​ Su canto es un trino rápido que dura 7 segundos.​
Es monotípica. Ya fue considerada una subespecie de Scytalopus femoralis, pero difieren en la vocalización.​​
Scytalopus canus

El tapaculo de Paramillo (Scytalopus canus),​ también conocido como churrín paramero​ o tapaculo paramuno,​ es una especie de ave paseriforme de la familia Rhinocryptidae perteneciente al numeroso género Scytalopus. Es endémica de los Andes occidentales de Colombia.
Su hábitat natural se reduce a los matorrales húmedos de zonas altas de los Andes occidentales de Colombia (Antioquia).​
El tapaculo de Paramillo se encuentra confinado en una estrecha franja entre la cota superior de bosque de montaña y los herbazales del páramo, que a veces solo tiene unos cientos de metros de ancho.​
La presente especie ya fue considerada una subespecie de un Scytalopus magellanicus más ampliamente definido, pero difieren substancialmente en la vocalización.​​
Tradicionalmente fue considerado conespecífico con el más extendido Scytalopus opacus; pero como ambos tienen cantos distintos fueron separados en dos especies diferentes en 2010, lo que fue aprobado en la Propuesta N.º 446 al South American Classification Committee (SACC).​​
El tapaculo de Paramillo tiene un aspecto similar a otros miembros del género Scytalopus, con plumaje principalmente de tonos grises oscuros y carece de los flancos pardos de Scytalopus opacus.
Roberto Sipols

Roberto Sipols Hereschweriger, OFS (Bejuma, Carabobo, 3 de marzo de 1959)​ es un sacerdote católico, escritor, profesor y presentador de televisión venezolano. Vicario General de la Arquidiócesis de Valencia (Venezuela).​
Nació en la localidad venezolana de Bejuma, en el estado de Carabobo en 1959. A la edad de dieciséis años descubrió su vocación en la Renovación Carismática. Comienza los estudios de teología previos a su ordenación sacerdotal, primero en la localidad venezolana de Valencia, donde fue acogido por Luis Eduardo Henríquez Jiménez, arzobispo metropolitano de Valencia; después en Caracas, donde permanece bajo la jurisdicción de Jorge Liberato Urosa Savino; y tras otra estancia en la diócesis colombiana de Sonsón-Rionegro, donde fue acogido por Alfonso Uribe Jaramillo, concluyó sus estudios en la Archidiócesis de Toledo (España), donde permanece bajo los cuidados del cardenal Marcelo González Martín. Tras recibir la ordenación diaconal el 19 de diciembre de 1982, Luis Eduardo Henríquez, le ordenó sacerdote el 14 de agosto de 1983.​​
Su labor pastoral le ha llevado a ocupar diversos cargos: ha sido formador y superior del Seminario Mayor y párroco de cuatro comunidades; además de Vicario General de la Arquidiócesis de Valencia.​
Sipols fundó el Servicio de Evangelización Anunciación del Señor (SEAS), y conduce desde 2012 el programa radiofónico “La Voz de Jesús”, y el programa televisivo “En familia”, que posteriormente se renombró como “La Voz de Jesús”,​ministerio internacional de evangelización.​
Inició su labor docente como profesor de Historia de Filosofía antigua, medieval, moderna y contemporánea; Marxismo e Historia de la iglesia en el Seminario Mayor Nuestra Señora del Socorro de Valencia durante dieciocho años.​
Conferencista internacional y director de ejercicios espirituales a distintos presbiterios, órdenes y congregaciones de religiosos.​
Fue Director de la Escuela de Teología para laicos “Mons. Luis Eduardo Henríquez”.​ Fundador y director de la Asociación Civil sin fines de lucro “La Voz de Jesús” dedicada a la evangelización.​
El 14 de septiembre de 2021, Reinaldo del Prette Lissot, arzobispo metropolitano de Valencia lo consagró como Predicador ad gentes​ en la Catedral de Valencia (Venezuela), y desde entonces predica el Evangelio de Jesucristo dentro y fuera de Venezuela.​
Ricardo Pashkus

Ricardo Pashkus (Buenos Aires, 23 de febrero de 1955) conocido como Ricky Pashkus es un director de escena, coreógrafo y docente argentino.
Ha dirigido eventos y creado coreografías para teatro, cine y televisión como el programa de telerrealidad High School Musical: la selección (2007) y el espectáculo Argentum (2018), con el cual se cerró la primera noche de la 13º Cumbre del G-20 realizada en noviembre de 2018 en el Teatro Colón de Buenos Aires.​​​​ El espectáculo, que duró 40 minutos, estaba dividido en cinco actos, cada uno dedicado a una región geográfica argentina (Patagonia, Cuyo, Centro, Litoral y Norte).​ En el mismo participaron los bailarines Julio Bocca y Mora Godoy, 84 bailarines y 75 músicos.​ La música fue compuesta por el director del Centro Cultural Kirchner Gustavo Mozzi, Nicolás Sorín y Nicolás Guerschberg y contó con un homenaje al rock argentino con partes de temas de Gustavo Cerati, Charly García y Miguel Abuelo. Además, tuvo variedad de estilos: un set de música electrónica, danzas autóctonas y urbanas, como cuarteto, malambo, parkour y Hip-hop.
En el Teatro Maipo estrenó, con la producción de Lino Patalano, más de 20 espectáculos donde Enrique Pinti y Eleonora Cassano fueron protagonistas. Algunos de ellos son “Pingo argentino”, “Viva la revista”, ”Pericón nacional”, “La Cassano en el Maipo”. Además fue socio de Julio Bocca y director emérito de la Fundación Julio Bocca. Hace 30 años creó, junto a Julio Chávez, un proyecto educativo de formación teatral y de danza especialmente enfocado en el teatro musical. Fuertemente interesado en los proyectos de estimulación y desarrollo del campo de acción teatral, ha creado, junto al coreógrafo norteamericano Chet Walker, las Becas “PASHWALK” que dan vivienda y viáticos durante un año a artistas del interior.
Además tiene una revista dedicada al teatro musical llamada “Divague”.
Ganó varios Premios ACE, Premios Estrella de Mar, Premios Trinidad Guevara, Premios Hugo, entre otros.
1996 Copa Libertadores group stage

The 1996 Copa Libertadores group stage or 1996 Copa Libertadores first stage was played from 13 March to 17 April 1996. A total of 20 teams competed in the group stage to decide 15 places in the final stages of the 1996 Copa Libertadores, where they joined defending champions Grêmio.
Same as previous editions, the 20 participating teams were divided into 5 groups of 4, which consisted of two teams from one national association and two teams from another. The draw of the tournament was held on 3 November 1995 in Asunción, Paraguay and the paired associations for this edition were as follows:
In the group stage, each group was played on a home-and-away round-robin basis. The teams were ranked according to the following criteria: 1. Points (3 points for a win, 1 point for a draw, and 0 points for a loss); 2. Goal difference; 3. Goals scored; 4. Away goals scored; 5. Drawing of lots.
As of this edition, the extra game that was played to define the positions between teams from the same national association in case of a tie in points was no longer held. Therefore, the above criteria were applied to all teams regardless of the national association to which they belong.
The winners, runners-up and third placed teams of each group advanced to the round of 16 of the final stages.
List of Catholic seminaries

This is a list of Catholic seminaries in the world, including those that have been closed. According to the 2012 Pontifical Yearbook, the total number of candidates for the priesthood in the world was 118,990 at the end of the year 2010. These students were in 6,974 seminaries around the world: 3,194 diocesan seminaries and 3,780 religious seminaries.
There are several Seminaries in Uganda divided into three; Junior, Minor and Major seminaries.
Major seminaries
Minor and Junior Seminaries
Argentina has 32 major seminaries.
By the 'Organización de Seminarios Latinoamericanos' (OSLAM), there are 429 seminaries in Brazil. The following list is by leading Ecclesiastical Provinces.
Aparecida
Belém do Pará
Belo Horizonte
Brasília
Campinas
Cascavel
Curitiba
Fortaleza
Goiânia
Guarulhos
Mariana
Natal
Niteroi
Nova Friburgo
Olinda e Recife
Porto Alegre
São Paulo
São Salvador da Bahia
São Sebastião do Rio de Janeiro
Vitória
Alberta
British Columbia
Ontario
Quebec
Closed:
Colombia has 50 major seminaries.
There are 66 seminaries in Mexico. This list is by main Ecclesiastical Provinces.
Acapulco
Antequera, Oaxaca
Chihuahua
Durango
Guadalajara
Hermosillo
Jalapa
México
Monterrey
Morelia
Puebla de los Angeles
San Luis Potosí
Tlalnepantla
Yucatán
According to the 2010 Official Catholic Directory, as of 2009 there are 189 seminaries with 5,131 students in the United States; 3,319 diocesan seminarians and 1,812 religious seminarians. By the official 2011 statistics, there are 5,247 seminarians (3,394 diocesan and 1,853 religious) in the United States.
California
Colorado
Connecticut
District of Columbia
Florida
Illinois
Indiana
Iowa
Louisiana
Maryland
Massachusetts
Michigan
Minnesota
Missouri
Nebraska
New Jersey
New York
North Carolina
Ohio
Oregon
Pennsylvania
Rhode Island
Texas
Washington
Wisconsin
New South Wales and Australian Capital Territory
Queensland
South Australia
Victoria and Tasmania
Western Australia
Dhaka
Hong Kong
Macau
At the end of the year 2011, there are 7 major seminaries in Korea; and the number of seminarians in these seven seminaries is 1,587 – from diocesan 1,317, religious & missionary 270.
There are numerous minor seminaries and one major seminary:
There are 8 major seminaries with 1,480 students in Vietnam.
And some minor seminaries:
No longer trains seminarians:
Closed:
By main Ecclesiastical Provinces:
Berlin
Cologne
Freiburg im Breisgau
Hamburg
Munich und Freising
Paderborn
Other
The Catholic Church in Ireland encompasses the entire island of Ireland, including the distinct political entities of the Republic of Ireland and Northern Ireland. There are two active diocesan seminaries in Ireland:
The remaining diocesan seminaries are closed:
Religious congregations also had houses of formation in Ireland:
The list includes some seminaries by principal Ecclesiastical Provinces.
Benevento
Catania
Florence
Genoa
Lecce
Messina
Milan
Naples
Pisa
Rome
Salerno-Campagna-Acerno
Taranto
Torino
Venice
Many serve as residences for courses that take place elsewhere:
Closed:
Spain has 77 seminaries.
The current active major seminaries of the United Kingdom are in England.
Closed:
Miraflores Central Park

Miraflores Central Park (Spanish: Parque Central de Miraflores), also known as Miraflores Park (Spanish: Parque de Miraflores), is a public park located in Miraflores, Lima, Peru. It is divided into two parks: John F. Kennedy Park (Spanish: Parque John F. Kennedy) and 7 June Park (Spanish: Parque 7 de Junio). The former gives the entire park complex its popular name, Kennedy Park.
Two streets—Lima and Virgen Milagrosa—pass through the park. The park is known for its large presence of street cats, and is commonly used for events such as book fairs and marathons, as well as Fiestas Patrias celebrations such as the Corso Wong, and political and social protests.
The area that houses the park today saw conflict towards the end of the campaign to take Lima during the War of the Pacific in what was known as the Battle of Miraflores. The park's official name was established in 1900 and has remained since, originally being known after its church, San Miguel de Miraflores.
The area did not see much development until the construction of the Iglesia Matriz Virgen Milagrosa church in 1939, after which it expanded around its area, eventually being divided into two parks: the John F. Kennedy Park, named after U.S. President John F. Kennedy for his role in the Alliance for Progress, and the 7 June Park, named after the Battle of Arica of the War of the Pacific.
In the 1990s, the area was reportedly plagued by rats, which caused local residents to start leaving their cats in the park, with the latter eventually replacing the former in large numbers. The presence of cats today serve as a tourist attraction.
A bust of Kennedy is featured in the homonymous park, having been inaugurated on November 21, 2003, by then mayor of Miraflores Fernando Andrade Carmona on the occasion of twinning Miraflores with Pensacola, Florida. Also featured in the park is an amphitheatre of singer Chabuca Granda.
Due to a lack of parking space, a long-planned 4-storey underground car park began construction in 2015 after a three-year delay due to the belief that the park held the remains of Peruvian soldiers killed during the 1881 battle. The Ministry of Culture eventually launched an investigation to verify this claim, with the construction group receiving a certificate that guaranteed the non-existence of human remains in June 2014. It was eventually inaugurated on December 15, 2016, thus eliminating parking lots on adjoining avenues and widening the sidewalks.
In 2019, the park was the start and finish line of a marathon that took place as part of the larger Pan American Games for both men and women.
12°07′16″S 77°01′47″W﻿ / ﻿12.1211°S 77.0298°W﻿ / -12.1211; -77.0298
ஒடிசா

ஒடிசா (Odisha, பழைய பெயர் ஒரிசா (Orissa)), இந்தியாவின் கிழக்குப் பகுதியில் அமைந்த மாநிலமாகும். ஒடிசா, தாதுவளம் நிறைந்த மாநிலமாகும். இங்கு இரும்புத்தாது கிடைப்பதாக கண்டறியப்பட்டுள்ளது. ஒடிசாவின் தலைநகர் புவனேசுவரம். கட்டக், கொனார்க், புரி ஆகியவை மற்ற நகரங்கள். புரியிலுள்ள செகன்னாத் புரி கோவில் மிகவும் புகழ் பெற்றது. இங்கு பேசப்படும் மொழி ஒடியா. ஒடிசாவின் வடக்கில் சார்க்கண்ட் மாநிலமும், வடகிழக்கில் மேற்கு வங்காளமும், கிழக்கு, தென்கிழக்கில் வங்காள விரிகுடாவும், தெற்கில் ஆந்திரப் பிரதேசமும், மேற்கில் சத்தீசுகர் மாநிலமும் அமைந்துள்ளன.
ஒரிசா 30 வருவாய் மாவட்டங்களை கொண்டது. அவையாவன:
2011 ஆம் ஆண்டு இந்திய மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பின் படி மாநிலத்தின் மொத்த மக்கள் தொகை 41,974,218 ஆக உள்ளது. நகர்புறங்களில் 16.69% மக்களும்; கிராமப்புறங்களில் 83.31% மக்களும் வாழ்கின்றனர். கடந்த பத்தாண்டுகளில் (2001-2011) மக்கள் தொகை வளர்ச்சி விகிதம் 14.05% ஆக உயர்ந்துள்ளது. மக்கள் தொகையில் 21,212,136 ஆண்களும் மற்றும் 20,762,082 பெண்களும் உள்ளனர். பாலின விகிதம் ஆயிரம் ஆண்களுக்கு 979 பெண்கள் வீதம் உள்ளனர். மக்கள் தொகை அடர்த்தி ஒரு சதுர கிலோ மீட்டரில் 270 பேர் வீதம் வாழ்கின்றனர். இம்மாநிலத்தின் சராசரி படிப்பறிவு 72.87% ஆகவும், ஆண்களின் படிப்பறிவு 81.59% ஆகவும், பெண்களின் படிப்பறிவு 64.01% ஆகவும் உள்ளது. ஆறு வயதிற்குட்பட்ட குழந்தைகளின் எண்ணிக்கை 5,273,194 ஆக உள்ளது.
இம்மாநிலத்தில் இந்து சமயத்தவரின் மக்கள் தொகை 39,300,341 (93.63%) ஆகவும், இசுலாமிய சமய மக்கள் தொகை 911,670 (2.17%) ஆகவும், கிறித்தவ சமயத்தினரின் மக்கள் தொகை 1,161,708 (2.77%) ஆகவும், சீக்கிய சமய மக்கள் தொகை 21,991 (0.05%) ஆகவும், சமண சமய மக்கள் தொகை 9,420 (0.02%) ஆகவும், பௌத்த சமய மக்கள் தொகை 13,852 (0.03%) ஆகவும், பிற சமயத்து மக்கள் தொகை 478,317 (1.14%) ஆகவும் மற்றும் சமயம் குறிப்பிடாதவர்கள் மக்கள் தொகை 76,919 (0.18%) ஆகவும் உள்ளது.
இம்மாநிலத்தின் ஆட்சி மொழியான ஒரியா மொழியுடன், வங்காளம், தெலுங்கு, இந்தி மற்றும் உருது மொழிகளும் பேசப்படுகிறது.
ஒரிசாவில் பார்க்க வேண்டிய முக்கிய இடங்கள்; கொனார்க் சூரியக் கோயில், புரி செகன்நாதர் கோயில் மற்றும் லிங்கராசர் கோயில்
ஒரிசாவின் புரி நகரத்தில் ஆண்டுதோறும் நடைபெறும் நடைபெறும் புரி செகன்நாதர் தேரோட்டம் புகழ் வாய்ந்தது.
ஒரிசா மாநிலத்தின் சிறப்பான நடனம் ஒடிசி ஆகும்.
ஜெயதேவர்

ஜெயதேவர் (Jayadeva) (முழுப்பெயர் ஜெயதேவ கோஸ்வாமி) இந்திய வரலாற்றின் இணையற்ற கவிகளில் ஒருவர். சமஸ்கிருத மொழி வல்லுனர். பொ.ஊ. 12 ஆம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த இவரது முக்கிய படைப்பானது, புகழ்பெற்ற கீத கோவிந்தம் என்னும் காவியம். இந்த கவிதைப் படைப்பானது, இந்து சமயக் கடவுளாக கண்ணன் மற்றும் ராதை க்கு இடைய இருந்த தெய்வீக காதலை, அற்புதமான வரிகளுடன், அழகான இசையுடன் விவரிக்கும். இந்திய பக்தி இயக்கத்தில் இவரது படைப்பு முக்கியமானன ஒன்றாக விளங்குகிறது.
செயதேவர் ஒடிசா மாநிலத்திலுள்ள குர்தா மாவட்டத்து பிராச்சி பள்ளத்தாக்கில் அமைந்துள்ள கெந்துளி சாசன் என்றவிடத்தில் பிறந்தார். இது புகழ்பெற்ற கோவில் நகரமான பூரிக்கு அண்மையில் உள்ளது. இவர் ஒடிசாவை கிழக்கு கங்கை பேரரசு ஆண்டு கொண்டிருந்தபோது பிறந்துள்ளார். சோடகங்க தேவர் மற்றும் அவரது மகன் இராகவா மன்னராக இருந்த காலங்களில் ஜெயதேவர் தமது படைப்புக்களை ஆக்கியிருக்க வேண்டும் என கோவில் கல்வெட்டுக்களிலிருந்து தெரிய வருகிறது.
கோவில் கல்வெட்டுக்களிலிருந்தே இவரது பெற்றோரின் பெயர்கள் போஜதேவன் என்றும் ரமாதேவி என்றும் தெரிய வருகின்றன.மேலும் இவர் தமது வடமொழிக் கல்வியை கூர்ம்பதாகை என்றவிடத்தில் கற்றதாகத் தெரிகிறது. இது தற்போதைய கோனரக்கிற்கு அருகே இருக்கலாம். இவர் பத்மாவதியை திருமணம் புரிந்துள்ளார். ஒடிசா கோவில்களில் தேவதாசி முறையை ஒழுங்குபடுத்திய ஜெயதேவர் கோவில் நடனக்கிழத்தியை மணம் புரிந்திருக்கலாம் என நம்பப்படுகிறது.
இலிங்கராஜ் கோவில், மதுகேசுவர் கோவில் மற்றும் சிம்மாசலம் கோவில்களில் அண்மையில் கண்டறிந்த கல்வெட்டுக்களிலிருந்து முனைவர். சத்தியநாராயணன் ராஜகுரு ஜெயதேவரின் வாழ்க்கையைக் குறித்த சில புரிதல்களை வெளியிட்டுள்ளார். இவற்றில் ஜெயதேவர் கூர்மபதாகையில் ஆசிரியப்பணியாற்றியதைப் பகர்கின்றன. இவரும் அங்கேயே படித்திருக்கலாம்.இங்கு அவருக்கு கவிதை, இசை மற்றும் நடனத்தில் பயிற்சி ஏற்பட்டிருக்கலாம்.
ஒடிசாவிற்கு வெளியே ஜெயதேவரைக் குறித்த குறிப்புகள் பிருத்திவிராச் சௌகான் அரசவைக் கவிஞராக இருந்த சாந்த் பர்தாய் பாடல்களில் உள்ளன. இதற்கு அடுத்ததாக பொ.ஊ. 1201இல் ராசா சாரங்கதேவர் கல்வெட்டுக்களில் காணப்படுகின்றன. இவற்றிலிருந்து கீத கோவிந்தம் இயற்றப்பட்ட சிறிது காலத்திலேயே இந்தியா முழுமையும் பரவலாக அறியப்பட்டது என தெரிய வருகிறது. பூரியிலுள்ள ஜெகன்னாதர் கோயிலில் வழமையாக கீத கோவிந்த நிகழ்ச்சி நடைபெற்று வந்திருக்கலாம்.
மேலும் சில குறிப்புகள் ஒடிசா வைணவக் கவி மாதவ பட்நாயக்கின் நூலிலிருந்து பெறலாம். இவரது நூல் சைதன்யர் பூரி வந்தபோது கெந்துள் சாசன் சென்று ஜெயதேவரை வணங்கியதாகவும் கீத கோவிந்தத்திலிருந்து சில கீர்த்தனைகளைப் பாடியதாகவும் விவரிக்கிறது. இந்த நூலிலிருந்தே ஜெயதேவரின் பிறப்பிடம் கெந்துள் சாசன் என அறிகிறோம்.
பரசுராமேஷ்வரர் கோயில்

பரசுராமேசுவரர் கோவில் (Parashurameshvara Temple) இந்திய மாநிலமான ஒடிசாவின் தலைநகரமான புவனேசுவரத்தில் அமைந்துள்ளது. பொ.ஊ. 7–8ம் நூற்றாண்டில் கலிங்க நாட்டை ஆண்ட சைலோத்பவ வம்ச மன்னர்கள், சிவபெருமானுக்காக அர்பணித்த கோவிலாகும். இக்கோவில் இந்துக் கோயில் கட்டிடக்கலையில், பொ.ஊ. 650ல் மணற்கற்களால் கட்டப்பட்டதாகும்.
பரசுராமர் இத்தலத்தில் தவமிருந்து சிவபெருமான் அருளைப் பெற்றதால், இக்கோவிலுக்கு பரசுராமேசுவரர் கோவில் எனப்பெயராயிற்று. இக்கோவிலை இந்தியத் தொல்லியல் ஆய்வகம் நிர்வகித்து பராமரிக்கிறது.
40.25 அடி உயரம் கொண்ட கோவில் கோபுரங்கள், பல விமானங்களுடன் கூடியது. இக்கோவிலின் கருவறையின் எதிரில் பெரிய முகப்பு மண்டபம் அமைந்துள்ளது. கோவில் கோபுரத்தில் சாக்த சமயத் தெய்வங்களான பிராம்மி, மகேசுவரி, கௌமாரி, நாராயணி, வராகி, இந்திராணி, சாமுண்டி ஆகிய சிற்பங்கள் உள்ளது.
பொ.ஊ. 11–12ம் நூற்றாண்டில் இசுலாமிய மன்னர்களின் படையினரால் இக்கோவிலும் சிதைக்கப்பட்டது. 1903ல் இக்கோவில் மறுசீரமைத்துக் கட்டப்பட்டது.
இக்கோவிலில் மகிசாசூரனை வதைத்த ஆறு கைகள் கொண்ட மகிசாசூரமர்தினியின் சிற்பம் உள்ளது. இக்கோவிலின் பிள்ளையார் மற்றும் வீரபத்திரர் சிற்பங்களுக்கு இடையே சப்தகன்னியர் சிற்பங்கள் உள்ளது. கோவில் சுவர்களில் எட்டு கைகள் கொண்ட நாட்டியமாடும் அர்த்தநாரீஸ்வரர், கங்கா தேவி, யமன் மற்றும் யாமியின் சிற்பங்கள் உள்ளது. மேலும் கோவிலின் தெற்குச் சுவரில் விஷ்ணு, இந்திரன், சூரியன் மற்றும் மயில் வாகனத்துடன் கூடிய முருகன் போன்ற தெய்வங்களின் சிற்பங்கள் உள்ளது.
மேலும் கையிலை மலையை தூக்கிய இராவணனுக்கு அருளும் சிவபெருமான் - பார்வதி சிற்பம்,தாண்டவமாடும் நடராசர் சிற்பங்களும் உள்ளது.
கோவில் மண்டபத் தூண்களில் பூக்கள், பறவைகள் மற்றும் விலங்குகளின் சிற்பங்கள் கொண்டுள்ளது. கோவில் கோபுரத்தில் நாகர்கள் மற்றும் நாகினிகளின் சிற்பங்கள் உள்ளது.
யோகினி கோயில், ஒடிசா

64 யோகினி கோயில் அல்லது சௌசதி யோகினி கோயில் (Chausathi Jogini Mandir - 64 Joginis Temple)(Odia: ଚଉଷଠି ଯୋଗିନୀ ମନ୍ଦିର, ହୀରାପୁର) இந்தியாவின் ஒடிசா மாநிலத்தின் கோர்த்தா மாவட்டத்தின் ஹிராப்பூர் கிராமத்தில் அமைந்த பழைமையான சாக்த சமயக் கோயில் ஆகும். இக்கோயில் காளிக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்டதாகும்.
இக்கோயிலின் உட்புறச் சுவரில் 64 கலைகள், 64 நோய்களுக்கு காரணமாக 64 யோகினி தேவதைகளின் சிற்பங்கள் உள்ளதால், இக்கோயிலை 64 யோகினி கோயில் என்றும் அழைப்பர். தற்போது இந்தியத் தொல்லியல் ஆய்வகம் இக்கோயிலை நிர்வகித்து, பராமரிக்கிறது.
இக்கோயில் ஒடிசா மாநிலத் தலைநகரமான புவனேசுவரத்திலிருந்து 20 கிமீ தொலைவில் அமைந்துள்ளது.
யோகினி கோயில், பொ.ஊ. 9ம் நூற்றாண்டில் கலிங்க இராணி ஹிராவதியால் கட்டப்பட்டது.
யோகினி கோயில் மணற்கல்லால் கட்டப்பட்டுள்ளது. யோனி அமைப்பில், வட்ட வடிவில் இக்கோயிலின் கட்டிட அமைப்பு உள்ளது. கோயிலின் மூலவரான காளி தேவி அரக்கனின் உடல் மீது ஏறி நின்ற கோலத்தில் உள்ள சிலை உள்ளது. கருவறையின் வெளிப்புறச் சுவர்களில் ஏகபாத மூர்த்தி, பார்வதி, பிள்ளையார், ரதி, சாமுண்டி, பைரவர், கிருஷ்ணர் சிற்பங்கள் உள்ளது. கோயிலின் உட்புறச் சுவர்களில் 64 யோகினி தேவதைகளின் கருங்கல் சிற்பங்கள் உள்ளது. இக்கோயில் சூரிய ஒளி படுமாறு அமைக்கப்பட்டுள்ளது. நுழைவாயிலில் துவாரபாலகர் வடிவங்கள் உள்ளன. வெளிச்சுவரில் ஒன்பது காத்யாயினி வடிவங்கள் உள்ளன. கோயிலின் மையப்பகுதியில் உள்ள மண்டபம் சண்டி மண்டபம் எனப்படுகிறது. முக்கியமாக சாக்த சமய தாந்திரீகர்கள் 64 யோகினி கோயிலில் தாந்திரீகச் சடங்குகள் செய்து வழிபட்டுள்ளனர்.
உத்திரப்பிரதேசம், மத்தியப்பிரதசம் போன்ற மாநிலங்களில் யோகினி கோயில்கள் காணப்படுகின்றன. ஒடிசா மாநிலத்தில் ராணிப்பூர் மற்றும கஜுராஹோ, கொனார்க், ஜபல்பூர் அருகில் இருக்கும் மிடௌலி, லலித்பூர் அருகில் (மத்தியப்பிரதேசம்), துதாஹி, வாரணாசி போன்ற ஊர்களிலும் மோகினி வழிபாடு சிறந்திருந்தது. ஜபல்பூர் அருகில் உள்ள பேடேகாட் என்ற இடத்தில் உள்ள யோகினி கோயில் மிகவும் பெரியதாகும். யோகினி பெண் தெய்வங்களின் பெயர்கள் அவற்றின் பீடத்தில் பொறிக்கப்பட்டுள்ளது சிறப்பம்சமாகக் கருதப்படுகிறது.
கிழக்குக் கோட்டை

கிழக்குக் கோட்டை என்பது கேரளமாநிலத்தின் தலைநகரான திருவனந்தபுரத்தின் மையப்பகுதியில் உள்ள ஒரு கோட்டை. இக்கோட்டைக்கு கிழக்குப் பக்கம் ஒரு வாயில் திருவிதாங்கூர் அரசர்களால் கட்டப்பட்டதால் கோட்டை இப்பெயர் பெற்றது. பழைய நகரமானது இக்கோட்டையின் நான்கு சுவர்களுக்குள் அடங்கியே இருந்தது. மேலும் பத்மநாபசுவாமி கோவில் கோட்டையில் நடுப்பகுதியில் அமைந்திருந்தது.
இக்கோட்டை வளாகத்தினுள் குதிரைமாளிகை அருங்காட்சியகமும் பேருந்து நிலையம் ஒன்றும் உள்ளன. கோட்டையினுள்ளே சில கோவில்கள் உள்ளன. காந்திபூங்கா கோட்டையின் முன்பகுதியில் அமைந்துள்ளது.
தஞ்சாவூர் கோட்டை

தஞ்சாவூர் கோட்டை தஞ்சை நாயக்க மன்னர்களால் பதினாறு மற்றும் பதெனேழாம் நூற்றாண்டில் எழுப்பப்பட்ட கோட்டை ஆகும். தஞ்சைக் கோட்டை சிறிய கோட்டை, பெரிய கோட்டை என இருபகுதிகளைக் கொண்டது. "சிறிய கோட்டை" என்பது "பெரிய கோட்டை" என்றழைக்கப்படும் கோட்டைக்கு காலத்தால் முந்தியதாகும். இது பெரிய கோட்டையின் தென்மேற்கே அமைந்துள்ளது. இச்சிறிய கோட்டையிலே தான் புகழ்பெற்ற தஞ்சை பெரிய கோயில் காணப்படுகிறது. கோட்டையின் வடக்கில் கிறித்தவ ஆலயம், சிவகங்கைப் பூங்கா, குளம் ஆகியன உள்ளன. 1871-72 இல் தஞ்சை மாநகராட்சியால் சிவகங்கைப் பூங்கா அமைக்கப்பட்டது. இங்கு பலவகை விலங்குகள் மற்றும் பறவைகள் பாதுகாக்கப்பட்டுள்ளன. பூங்காவின் தெற்கில் பிரகதீசுவரர் கோவில் அமைந்துள்ளது. சிறிய கோட்டையை அடுத்து தஞ்சை நகரைச் சுற்றிப் பெரிய கோட்டை அமைந்துள்ளது. இப்பெரிய கோட்டையின் வடக்கு, மேற்கு மற்றும் வடகிழக்குப் பகுதியில் கோட்டையின் எஞ்சிய பகுதிகளையும், அகழியையும் இன்றும் காணலாம். பெரிய கோட்டையின் தெற்குப்பகுதி முற்றிலும் அழிவுற்றுள்ளது. அகழி மட்டும் நீரால் நிரப்பப்பட்டுள்ளது.
சங்ககிரி மலைக்கோட்டை

சங்ககிரி மலைக்கோட்டை (Sankagiri hill) சேலம் மாவட்டத்தில் சங்ககிரி வட்டத்தில் 'சங்கரி துர்க்கம்' என்ற மலையின் மேல் காணப்படும் கோட்டையாகும். இது சேலத்திலிருந்து 35 கிமீ மேற்கில் அமைந்துள்ளது.
வரலாற்றுச் சிறப்பு மிக்க இக்கோட்டை விஜயநகர அரசர்களால் 14ஆம் நூற்றாண்டில் கட்டப்பட்டது. இக்கோட்டையின் உயரம் 5 கி. மீ. சங்ககிரி மலைக்கோட்டை தமிழகத்தின் மிக உயரமான மலைக்கோட்டையாகும்.
மலையின் அடிப்பகுதியிலிருந்து உச்சிவரை இக்கோட்டையில் ஒன்பது வாயில்கள் உள்ளன. மலையிலுள்ள பாறைகள் மிக அழகான முறையில் செதுக்கப்பட்டு பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளன. கோட்டை கட்டப் பயன்படுத்தப்பட்ட செங்கற்களும் மிகவும் உறுதிவாய்ந்தவையாக உள்ளன. கி. பி. பதினேழாம் நூற்றாண்டில் ஐதர் அலி, அவரது மகன் திப்பு சுல்தான் ஆகியோரால் இக்கோட்டை ஆக்கிரமிப்பு செய்யப்பட்டது என அறியப்படுகிறது. 9வது வாயிலில் 1799 என்ற ஆண்டு குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. எனவே இது ஆங்கிலேயர்களால் இவ்வாயில் கட்டப்பட்டிருக்கலாம்.
கோட்டையின் மூன்றாவது வாயிலில் வரதராஜ பெருமாள் கோவில் உள்ளது. இங்கு இன்றும் வழிபாடு நடத்தப்படுகிறது. இக்கோவிலுள்ள கல்யாண மண்டபத்தில் அமைக்கப்பட்ட தூண்கள் வேலைப்பாடு மிகுந்தவை. இக்கோவிலின் ஒருபகுதி இந்தியத் தொல்பொருள் துறையினரால் புணரமைக்கப்பட்டுள்ளது. 5ஆவது வாயிலை அடுத்து படைவீரர்கள் தங்குமிடம் சிதைவடைந்த நிலையில் காணப்படுகிறது. 5-ஆம் 6-ஆம் வாயில்களுக்கிடையில் முஸ்லிம்களின் வழிபாட்டுத்தலம் ஒன்றும் அதனருகில் மர்மமான சுரங்கப்பாதை ஒன்றும் உள்ளது. 6-ஆவது வாயிலுக்கருகில் வெடிமருந்து வைப்புக் கிடங்கு ஒன்று உள்ளது. கோட்டையின் உச்சியில் சென்ன கேசவப்பெருமாள் கோவில் உள்ளது. முக்கிய விழா நாட்கள் தவிர பிற நாட்களில் இக்கோவிலின் உற்சவர் மலை அடிவாரத்தில் வைக்கப்படுகிறார். மலையடிவாரத்தில் சோமேசுவரசுவாமி கோவில் ஒன்றும் உள்ளது. இக்கோட்டை இந்தியத் தொல்லியல் ஆய்வகத்தி பாதுகாப்பில் உள்ளது.
இக்கோட்டையில் தீரன் சின்னமலையை ஆங்கிலேயர் 1805ம் ஆண்டு சூலை 31ந் தேதி (ஆடி 18 அன்று) தூக்கிலிட்டார்கள்.