davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
敦 (器皿)

敦（鐓的訛字）是中国春秋、战国时期的青铜食器兼礼器，是继簋之后用来盛放饭食的主流青铜器。敦的形制多样，其共同点为半球形圆腹、环耳、有盖，典型样貌则为器身和器盖对称，各三足、两环耳，相合呈球形。
這類器物自身的铭文都把這類器物写作（𦎫）或（𨯢、錞）。儒家经典本也用篆字書寫。但在传世的楷體書寫的儒家经典文献中，这类器物写成了“敦”。晚清吴大徵首先指出，与后世的“敦”字是异体字。金文即小篆（敦）的左半部分；为加上金字旁。
“敦”字在上古汉语中有“圆”的意思，古人因此用“敦”来给这类球形青铜器命名。
宋朝，吕大临在金石学著作《考古图》中，将铭文上的（𣪕）字误认为“敦”字，因而错误地用“敦”来称呼簋类青铜器。直到清人钱玷指出，𣪕是“簋”的异体字，后人才逐渐纠正了这一错误，不再用“敦”来称呼簋。而青铜敦在近代以前，则因为三足、两耳的特征，一度被金石学家归为鼎的一种。
陈芳妹将敦的基本形制归结为：半球形圆腹，环耳，有盖。再根据足形、盖形和盖器比例，分为平底敦、盏式敦、对称敦。朱凤瀚将敦分为两类。彭裕商对敦的限定较严格，只认可陈芳妹所说的对称敦为敦，认为盆、盏、敦有交叉称呼的现象，是由于当时汉语方言的差异：盆、盏、敦一律称为敦，是齐鲁文化区的叫法；盏、敦一律称为盏，是楚文化区的叫法。
器形较扁，腹壁圆曲，盖顶、器底皆平，横截面作圆形。
徐中舒认为此即郑玄注《仪礼》时所说的“废敦”。彭裕商认为此类器物属盆，铭文自称“敦”为山东说法。
器盖相合后成扁椭球形，器大于盖，三足。
陈芳妹认为，盏属于敦的一种类型，并将其称为盏式敦。彭裕商认为此类器物是盏，铭文自称“敦”为山东说法。
对称敦又可分为两种。第一种，器盖相合后成圆球形或椭球形；器、盖体积相同或相近，各占一半，以子母口扣合；器身有三足、二环耳，足为蹄足、环足或带环的扁足；盖与器一般对称、同形，盖上三钮对器上三足，盖上二环耳对器上二环耳；也有可能不完全对称，器上三蹄足、盖上数个均匀分布的环钮，或盖上无耳。
第二种，器盖相合后，底部和顶部成圆形，侧壁接近垂直，合口处内凹，横截面作圆形；器、盖对称、同形，以子母口扣合，三足或圈足，二环耳。
朱凤瀚又补充一类卵形敦。器盖相合后成卵形，器身占总体四分之三以上，盖较小，三足。
敦最早出现于春秋中期。一些学者认为敦自簋演变而来。一些学者则认为敦自盆演变而来。
平底敦（盆）演变为盏式敦（盏），再演变为对称敦（敦）。春秋晚期偏晚至战国早期为敦发展的高峰期。
战国晚期，敦逐渐消亡，最终为铜盒取代。
敦的主要功能是盛放粮食类食物。经典文献中记载，用敦来盛放黄米、小米等食物。器物自身铭文上也有类似说法，如河南南阳市博物馆藏“宋右师延”敦，铭文中自称盛放谷物饭食的“齍𥺟器”。在大多数出土敦的墓葬中，都没有出现簋，鼎、敦组合取代了鼎、簋组合，亦说明敦的作用与簋一致。
[在维基数据编辑]
神曲奏界

《神曲奏界》（日语：神曲奏界ポリフォニカ）是以但丁的《神曲》為架空背景所衍生出的電子小說、輕小說、動畫及漫畫。
在2005年8月1日以電子小說系列作的第五部作品為名，發表了本作品的第一話。在2006年4月28日則以《神曲奏界Polyphonica 一&二話BOX版》之名稱發行了追加兩話新劇情的正式銷售版。2007年春，除了PS2遊戲版本，還發行了為電子小說版完結篇而製作的《神曲奏界Polyphonica 三&四話BOX版》。2006年9月1日就開始推動的Java手機版本計劃(只對應具有軟銀 3G功能的手機)，也由Visual Art's測試完成的網站《Visual Art's☆Motto》依序開放下載中。
從2006年1月開始，SB創意的輕小說文庫《GA文庫》開始了協同創作世界(Shared world)的連動計劃。請到為遊戲版編寫劇本的榊一郎來執筆的「Crimson系列」(通稱「紅」的Polyphonica)、「Ephonic Songbird系列」之外，由大迫純一所寫的「Black系列」(通稱「黑」的Polyphonica)、「Leon系列」(通稱「金」的Polyphonica)，高殿円所寫的「White系列」(通稱「白」的Polyphonica)，築地俊彥所寫的「Blue系列」(通稱「藍」的Polyphonica)，以及あざの耕平所寫的「Dan系列」(通稱「銀」的Polyphonica)。
以小說版的「黑」以及「白」為藍本的電子小說《神曲奏界Polyphonica THE BLACK》(製作公司KuroCo)與《神曲奏界Polyphonica Memories White》(製作公司AMEDEO)也從2007年4月開始發售。
在2006年10月10日，發表了要由「T.O Entertainment」製作公司將紅動畫化的消息。也在同一天開放了官方網站。除了從4月開始會播放共十二集的動畫版之外，2007年開始，也會在網路漫畫雜誌「FlexComix Blood」上連載紅漫畫化的作品。
「紅」、「黑」、「金」、「銀」的背景，大致上都是以同個時期的將都「托爾巴斯」為舞台。而在登場人物的部分，也有著實際上的互動，四部作品的角色之間是有著密切的關連性的。
「白」則跟其他作品不同，是以遙遠過去的遺跡時代作為舞台。這部作品主要是用來補充其他作品中對於Polyphonica世界的背景及設定解釋不足的地方，並提到關於精靈們過去的故事。
「藍」則是只有時代與「紅」等一樣。但是，因為是以另一個都市凰都「畢雷尼斯」為舞台，所以到目前為止，登場人物之間的互動大多停留在謠言或傳聞之類的程度，僅有在短集篇「共鳴樂章」02中全部交錯。
成為這個「協同創作世界」主軸的「紅」的時間先後順序如下：電子小說版、網路漫畫版、小說版第五集、S第一～三集（改編動畫版第二季）皆歸類於「學生篇」。至於小說版其餘、動畫版第一季則是數年之後的「社會人篇」。故事發生的時間並不是一樣的。
將被稱為「精靈」的生命體，當成理所當然的存在的虛構世界—Polyphonica（中譯：波利佛尼卡），和我們地球的真實世界有著平行世界般的關連。因此，也有真實世界歷史上實際存在過的人（例如：但丁、貝多芬）出現在波利佛尼卡大陸上。
波利佛尼卡大陸的科學等級，大致介於地球的現代與近未來之間。跟地球科技產物類似的物品，也大多都存在著。另外，也有著被稱為未來都市一般的存在。而藉由演奏「神曲」來借用精靈力量的技術體系，則與一般科技並行發展著。
這個世界其實還隱藏著某項重大的秘密，而精靈們則一直等待著人類逐步接近真相的時刻到來。
精靈（Spirit）
異常嗜好精靈
始祖精靈
始祖精靈的顏色與名字
聖獸
聖獸的顏色與名字
奏世神
奏世樂器
始源神曲
但丁‧伊布凡布拉
神曲(Comedy)
神曲樂士(Dantist)
精靈契約
精靈至上主義現實派
精靈至上主義廢墟派
人類至上主義
霍佐納理論
藍皇冠號事件
聖凱魯雷姆之虐殺
台灣中文版小說各系列皆由尖端出版代理發行。
日本深夜動畫：下文記載的日本国内播放時間使用日本標準時間（UTC+9）表示。因為部分時間标识會採用30小时制，因此請留意这类超过24:00的时间，其實際播放時間為翌日清晨。
日本深夜動畫：下文記載的日本国内播放時間使用日本標準時間（UTC+9）表示。因為部分時間标识會採用30小时制，因此請留意这类超过24:00的时间，其實際播放時間為翌日清晨。
目前有三部：緋紅、闇黑、純白 緋紅、闇黑由日本的Flex Comix代理，台灣由東立出版社代理全球中文版，緋紅日本、台灣全9集，暗黑日本、台灣全3集。純白由日本秋田書店代理，台灣由長鴻出版社代理，集數日本、台灣全5集。
China University of Geosciences (Wuhan)

The China University of Geosciences (Wuhan) is a public university in Wuhan, Hubei, China. It is affiliated with the Ministry of Education, and co-funded by the Ministry of Education and the Hubei Provincial People's Government. The university is part of the Double First-Class Construction and Project 211.
The China University of Geosciences (Wuhan) and the China University of Geosciences (Beijing) are considered separate entities, although these two universities shared common history until 2005. CUG Wuhan and CUG Beijing have different constitutions, presidents, and governing boards, as well as separate legal entity registration, admission procedures, financial systems, Internet domains, and logos.
The Main Campus of CUG is referred to as Nanwangshan Mountain Campus, because the campus was located at the foot of Nanwangshan mountain and it also has a tunnel which connect west campus and north campus running through the mountain. It has a large annual enrollment and has a wide range of courses other than geosciences. Its Yifu Museum (donated by Sir Run Run Shaw) is known for housing China's top ranked displays of dinosaur fossils, mineral and rock specimens.
The New Campus of CUG was built in the Future technology city of Wuhan.
The history of China University of Geosciences dates back to Beijing Institute of Geology (BIG; simplified Chinese: 北京地质学院; traditional Chinese: 北京地質學院; pinyin: Běijīng Dìzhì Xuéyuàn) which was a merger of the geology departments of Tsinghua University, Peking University, Tianjin University and Tangshan Railway College in 1952. It was among China's first 16 key universities back in the 1950s. The university suspended operations from 1966 to 1970 due to the Cultural Revolution.
In 1970, the school reopened in Jiangling County, Hubei Province as Hubei College of Geology (simplified Chinese: 湖北地质学院; traditional Chinese: 湖北地質學院; pinyin: Húběi Dìzhì Xuéyuàn).
In 1975 the campus was moved to Wuhan, and the school was renamed Wuhan College of Geology (WCG; simplified Chinese: 武汉地质学院; traditional Chinese: 武漢地質學院; pinyin: Wǔhàn Dìzhì Xuéyuàn). In 1978 BIG reopened in Beijing with the help of Deng Xiaoping. In 1986 the Chinese Government ratified the foundation of the Beijing Graduate School of WCG. It was ranked as one of the first 33 Graduate Schools nationwide.
Later in 1987, WCG was renamed China University of Geosciences, and its branch campus in Beijing was renamed the Beijing Graduate School of China University of Geosciences. In 2005, the two campuses in Wuhan and Beijing were separated into two individual entities and renamed China University of Geosciences (CUG) and China University of Geosciences (Beijing) (CUGB), respectively. CUG is included in the Chinese state Double First Class University Plan.
Bianqing

The bianqing (IPA: [biːɛnʧɪŋ] Chinese: 编磬; pinyin: biānqìng [bi̯ɛn˥ t͡ɕʰiŋ˥˩]) is a traditional Chinese percussion instrument consisting of a set of L-shaped flat stone chimes known as qing, played melodically. The chimes were hung in a wooden frame and struck with a mallet. Along with the bronze bells called bianzhong, they were an important instrument in China's ritual and court music going back to ancient times.
The instrument was imported to Vietnam (where it is called biên khánh), and Korea (where it is called pyeongyeong). In the 11th year of King Yejong of Goryeo (1116), it was imported from the Song Dynasty. It is still used in Korean court and ritual music.
The bianqing existed before Shang Dynasty. The bianqing in the Shang Dynasty are made of stone, jade and bronze. The tiger shaped stone bianqing unearthed from the Yin tomb in the village of Wu Guan in Anyang, Henan Province, is made of marble and has a history of more than 3000 years. Its timbre is as clear as that of bronze musical instruments.
During the spring and Autumn period, Confucius was an expert in making bianqing.
During the reign of the Qianlong Emperor of the Qing dynasty (1736-1795), the special bianqing (now collected in the temple of heaven in Beijing) were made of Xinjiang Hetian Jasper, with a zigzag shape. In 1790, the Qianlong Emperor also made a set of bianqing with gold, and a set of bianzhong was used with it.
Since the 1970s, China has successively unearthed large bianqing in Jiangling and Suixian counties of Hubei Province. Jiangnan ancient city of Jiangling, Hubei Province, is the capital of Chu state during the spring and Autumn period and Warring States period. A set of 25 chimes were unearthed here in 1970. A total of 41 chimes were unearthed from the tomb of Marquis Yi of Zeng in suixian County, Hubei Province.
In the second half of 1980, Hubei Provincial Museum cooperated with Wuhan Institute of physics to copy this set of bianqing from the early Warring States period more than 2400 years ago. Its pronunciation is consistent with the phonetic inscriptions of the original bianqing．The bass is thick and high, the treble is clear, the timbre is beautiful and beautiful, and the range is up to three octaves. It can rotate the palace and play a variety of music.
The bianqing has always played an important role in traditional Chinese music. In ancient times, it was used for large ceremonies and sacrifices. In modern times, it appears more and more in the performance in people's vision.
Marco Polo – The Journey

Marco Polo – The Journey is an album by Ensemble Renaissance, released in 1992 on the Artelier Music label in Germany. It is Renaissance's 11th album. The heme of the album is early music from the time of the travels of Marco Polo. It is one of the Renaissance's more eclectic works, covering not only the instrumental istanpittas of the Italian Trecento and earlier Franciscan laudas, but also Byzantine chant, girl songs from Cyprus preserved in the Manuscript 1203 kept in Iviron monastery, Persian and Arabic dances, traditional Music of Mongolia and Ancient Chinese ceremonial music. Marco Polo is one of the Ensemble's biggest successes, having spent a few weeks at the top of the classical music charts in Germany, in the 1993.
The 13th century was the time of great political and economic expansion in the Republic of Venice. Marco Polo was a famous Venetian merchant traveler whose travels are recorded in Il Milione, a book which did much to introduce Europeans to Central Asia and China. He learned about trading whilst his father and uncle, Niccolò and Maffeo, travelled through Asia and apparently met Kublai Khan. In 1269, they returned to Venice to meet Marco for the first time. The three of them embarked on an epic journey to Asia, via Mesopotamia, Kurdistan, Persia, Turan, the Pamir Mountains and Mongolia returning after 24 years (on his return he visited Indonesia, Singapore, India, Empire of Trebizond and Constantinople to find Venice at war with Genoa; Marco was imprisoned, and dictated his stories to a cellmate. He was released in 1299, became a wealthy merchant, married and had three children. He died in 1324, and was buried in San Lorenzo.
During Marco Polo's lifetime (1254-1324) itinerant artists performed dances which were passed on from generation to generation. Examples of these dances one can find in the Manuscript London Additional 29987. The 15 istanpittas preserved in this manuscript belong to the earliest instrumental dances of Italy, and even Europe. Also, an important part of the Medieval musical culture of Italy were laudas, the religious songs of praise that did not belong to the liturgy. They were written by anonymous Franciscan friars, widespread and usually sung in Italian by pilgrims during processions and festivals. On his journeys, Marco Polo stayed in Constantinople, where he could hear Byzantine chants. The Golden age of Byzantine music spanned the 13th and 14th century, the time of great Byzantine Maistores. He could also have heard secular Byzantine music and songs that belong to the Medieval Greek tradition. In the region of the Middle East he must have encountered the Persian and Arabic musical traditions, retained over centuries thanks to the constant care of the good musicians. On the far East, Mongolian city of Ta-Tu was the cultural and economic centre of China. As an important civil servant, Marco Polo was able to partake in the ceremonies of the court and thus listen to the ceremonial music played by huge orchestras with 100 or more musicians.
All tracks produced by Ensemble Renaissance
The following people contributed to Marco Polo - The Journey
Timeline of Chinese music

This is a timeline that show the development of Chinese music by genre and region. It covers the historic China as well as the geographic areas of Taiwan, Hong Kong and Macau.
Hong Kong:
Republic of China:
Republic of China:
Republic of China:
Taiwan:
People's Republic of China:
People's Republic of China:
Hong Kong:
Republic of China / Taiwan:
Hong Kong:
ROC Taiwan:
Hong Kong:
People's Republic of China:
People's Republic of China:
Hong Kong SAR:
ROC Taiwan
People's Republic of China:
Hong Kong SAR and ROC Taiwan
Galleria dell'Accademia

The Galleria dell'Accademia di Firenze, or "Gallery of the Academy of Florence", is an art museum in Florence, Italy. It is best known as the home of Michelangelo's sculpture David. It also has other sculptures by Michelangelo and a large collection of paintings by Florentine artists, mostly from the period 1300–1600 (the Trecento to the Late Renaissance). It is smaller and more specialized than the Uffizi, the main art museum in Florence. It adjoins the Accademia di Belle Arti or academy of fine arts of Florence, but despite the name has no other connection with it.
In 2016, it had 1.46 million visitors, making it the second-most-visited art museum in Italy, after the Uffizi (2.02 million).
The Galleria dell'Accademia was founded in 1784 by Pietro Leopoldo, Grand Duke of Tuscany.
In 2001 the "Museo degli strumenti musicali" collection opened. It includes musical instruments made by Stradivarius, Niccolò Amati and Bartolomeo Cristofori which were acquired by the Florence Conservatory.
In 2023, the museum successfully sued a magazine publisher for using an image of Michelangelo's David without the museum's permission, even though the artwork (which is physically in the museum) belongs to the public domain. The museum also objected to GQ Italia using a lenticular cover to switch between an image of the statue and Pietro Boselli.
The Galleria dell'Accademia has housed the original David by Michelangelo since 1873. The sculpture was allegedly brought to the Accademia for reasons of conservation, although other factors were involved in its move from its previous outdoor location on Piazza della Signoria. The original intention was to create a "Michelangelo museum", with original sculptures and drawings, to celebrate the fourth centenary of the artist's birth. Today, the gallery's small collection of Michelangelo's work includes his four unfinished Prisoners, intended for the tomb of Pope Julius II, and a statue of Saint Matthew, also unfinished. In 1939, these were joined by the Palestrina Pietà, discovered in the Barberini chapel in Palestrina, though experts now consider its attribution to Michelangelo to be dubious.
Other works on display are Florentine paintings from the 13th and 16th centuries, including works by Paolo Uccello, Domenico Ghirlandaio, Sandro Botticelli and Andrea del Sarto; and, from the High Renaissance, Giambologna's original full-size plaster modello for the Rape of the Sabine Women. As well as a number of Florentine Gothic paintings, the gallery houses the collection of Russian icons assembled by the Grand Dukes of the House of Lorraine, of which Leopoldo was one.
Laperal White House

The Laperal Guesthouse, popularly known as Laperal White House, is a building in Baguio, Philippines which housed a museum and is now the home of a new restaurant called Joseph's (owned by the older brother of ABS-CBN News broadcast journalist, Bernadette Sembrano).
The house was built by Roberto Laperal in the 1930s. The house is made of narra and yakal wood, designed in Victorian style with its wooden planks and gables and steep roof. The clan heads, Roberto and Victorina Laperal made the house as their vacation home.
The house was sold by Roberto Laperal Jr. and his wife, Purificacion Manotok Laperal. The house withstood many natural and man-made disasters, such as the 1990 Luzon earthquake.
Chinese Filipino billionaire tycoon Lucio Tan purchased the property in 2007 but never stayed in the place during his trips to Baguio. He instead had it renovated and refurbished with proper maintenance then made it into a tourist attraction. From then on, the house was opened to public.
In 2013, the tycoon's Tan Yan Kee Foundation transformed the house into a Bamboo Foundation museum which houses Filipino artworks made of bamboo and wood.
According to believers, the house is haunted due to its involvement in the Japanese occupation during the second world war, serving as an Imperial Forces garrison that doubled as a Kempeitai sub-station and comfort women station. The 2010 horror movie White House featured the building. It was a studio setting for the 1996 Halloween Special episode of Magandang Gabi... Bayan.
நவராத்திரி (திரைப்படம்)

நவராத்திரி 1964-இல் வெளிவந்த ஒரு தமிழ்த் திரைப்படமாகும். இத்திரைபடம் ஏ.பி.நாகராஜனால் இயக்கப்பட்டது. இதில் சிவாஜி கணேசன் கதாநாயகனாகவும், சாவித்ரி கதாநாயகியாகவும் நடித்துள்ளனர். இத்திரைபடத்தில் சிவாஜி கணேசன் ஒன்பது வேடங்களில் நடித்துள்ளார். 2008 -இல் தசாவதாரம் படம் வருவதற்கு முன்புவரை இதுவே உலக சாதனையாக இருந்தது.
அற்புதம், பயம், இரக்கம், கோபம், சாந்தம், வெறுப்பு, சிங்காரம், வீரம் மற்றும் ஆனந்தம் ஆகிய நவரச வேடங்களில் சிவாஜி நடித்துள்ளார். ஒவ்வொரு கதாபாத்திரமும் ஒவ்வொரு குணாதிசயங்கள் கொண்டதாக இப்படத்தை ஏ.பி.நாகராசன் இயக்கியுள்ளார்.
வசந்த நவராத்திரி

வசந்த நவராத்திரி என்பது ஒவ்வோர் ஆண்டும் தமிழ் மாதம் பங்குனி அமாவாசையைத் தொடர்ந்து வரும் பிரதமை திதி முதல் ஒன்பது நாட்கள் கொண்டாடப்படும் நவராத்திரியே வசந்த நவராத்திரி ஆகும். ஆன்மீக அடிப்படையில், நான்கு நவராத்திரிகளில் ஒன்று வசந்த நவராத்திரி. 'லலிதா நவராத்திரி' என்றும் வசந்த நவராத்திரி அழைக்கப்படுகிறது.
திருமழப்பாடி நவராத்திரி கோயில்

திருமழப்பாடி நவராத்திரி கோயில் தமிழ்நாட்டில் அரியலூர் மாவட்டம், திருமழப்பாடி என்னும் ஊரில் அமைந்துள்ள ஒரு கிராமக் கோயிலாகும்.
இக்கோயில் பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்தது.
இக்கோயில் முதன்மைத் திருக்கோயில் என்ற வகைப்பாட்டில் இந்து அறநிலையத்துறையின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ளது. பரம்பரை அல்லாத அறங்காவலர் அமைப்பால் நிர்வகிக்கப்படுகிறது.
இக்கோயிலில் சிவாகம முறைப்படி ஒருகாலப் பூசை நடக்கின்றது.
ஏப்ரல் முட்டாள்கள் நாள்

ஏப்ரல் முட்டாள்கள் நாள் (April Fools' Day or All Fools' Day) என்பது ஏப்ரல் முதலாம் நாள் உலகம் முழுவதும் நகைச்சுவைக்காக கொண்டாடப்படும் ஒரு நாளாகும். இந்த நாளில் ஒருவரை ஒருவர் நகைச்சுவையாக ஏமாற்றி, பாதிக்கப்பட்டவர்களை ஏப்ரல் முட்டாள்கள் என்று அழைக்கிறார்கள். இந்த நாள் 19-ஆம் நூற்றாண்டு முதல் அறியப்பெற்றதாக இருந்தாலும், ஒவ்வொரு நாட்டிலும் இந்த நாள் பொது விடுமுறை அன்று.
இந்நாள் எவ்வாறு, எப்போது ஆரம்பமானது என்பது குறித்த தெளிவான வரலாறு இல்லாதபோதும் பிரான்ஸ் நாட்டிலேயே இது முதன்முதலில் பின்பற்றப்பட்டது எனத் தெரிகிறது.
16ம் நூற்றாண்டு வரை ஐரோப்பாவின் பல நாடுகளில் ஏப்ரல் 1 அன்றே புத்தாண்டு நாள் கொண்டாடப்பட்டு வந்தது. பின்னர் 1562 ஆம் ஆண்டளவில், அப்போதைய போப்பாண்டவரான 13வது கிரகரி என்பவர் பழைய ஜூலியன் ஆண்டுக் கணிப்பு முறையை ஒதுக்கி, புதிய கிரேகோரியன் ஆண்டுக் கணிப்பு முறையை நடைமுறைப்படுத்தினார். இதன்படி, ஜனவரி 1 அன்றுதான் புத்தாண்டு தொடங்குகிறது.
எனினும், இந்தப் "புதிய" புத்தாண்டு நாளை ஐரோப்பிய தேசங்களும், அவற்றின் மக்களும் உடனேயே ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை. அதற்குச் சில காலம் ஆனது. பிரான்ஸ் 1852 ஆம் ஆண்டிலும், ஸ்கொட்லாந்து 1660 ஆம் ஆண்டிலும், ஜெர்மனி, டென்மார்க், நோர்வே போன்ற நாடுகள் 1700 ஆம் ஆண்டிலும், இங்கிலாந்து 1752 ஆம் ஆண்டிலும், இந்தப் புதிய புத்தாண்டு நாளை அலுவல் முறைப்படி ஏற்றுக் கொண்டன.
புதிய வழக்கத்தை ஏற்றுக் கொண்டு ஜனவரி முதலாம் திகதியை புத்தாண்டாகக் கொண்டாடத் தொடங்கிய மக்கள், இந்த பழைய வழக்கத்தைப் பேணி ஏப்ரல் மாதம் முதல் தேதியில் புத்தாண்டைக் கொண்டாடுபவர்களை ஏப்ரல் முட்டாள்கள் என்று அழைக்கத் தொடங்கினார்கள். இதிலிருந்து ஏப்ரல் முட்டாள்கள் நாள் தொடங்கிற்று எனும் கருத்து பரவலாக நிலவுகிறது. ஆனால், இதற்கு சான்றுகள் ஏதுமில்லை.
1582 ஆம் ஆண்டுக்கு முன்னரேயே 1508 ஆம் ஆண்டில் பிரான்ஸ் தேசத்தில் முட்டாள்கள் நாள் கொண்டாடப்பட்டு வந்துள்ளது என்பதற்குச் சான்றுகள் உள்ளன. அதேபோல், டச்சு மொழியிலும் 1539 ஆம் ஆண்டுக் காலப்பகுதியில் முட்டாள்கள் நாள் பற்றிச் சொல்லப்பட்டிருப்பதை அறியக் கூடியதாக உள்ளது.
1466-ஆம் ஆண்டு, மன்னன் பிலிப்பின் அரசவை விகடகவி, பந்தயம் ஒன்றில் வென்று மன்னனையே முட்டாளாக்கிய நாள் ஏப்ரல் முதலாம் நாள் என்றும் கூறப்படுகிறது.
முதலாம் அலெக்சாண்டர் (திருத்தந்தை)

திருத்தந்தை புனித முதலாம் அலெக்சாண்டர் (Pope Saint Alexander I) என்பவர் உரோமை ஆயராகவும் திருத்தந்தையாகவும் கி.பி. 106இலிருந்து கி.பி. 115 வரை பணிபுரிந்தார். "திருத்தந்தை ஆண்டுக் குறிப்பேடு" (2008) தரும் தகவல்படி, அலெக்சாண்டர் 108-109 காலத்தில், அல்லது 116-119 காலத்தில் ஆட்சிசெய்தார். அவர் உரோமை மன்னன் ட்ரேஜன் அல்லது ஹேட்ரியன் காலத்தில் மறைச்சாட்சியாக இறந்தார் என்று சிலர் கருதினாலும் அது பற்றி உறுதியான தகவல் இல்லை.
"திருத்தந்தையர் நூல்" (Liber Pontificalis) என்னும் ஏட்டின்படி, திருப்பலியில் வருகின்ற "இயேசு தாம் இறப்பதற்கு முந்தின நாள் அப்பத்தை எடுத்து, நன்றிகூறி..." என்று வருகின்ற உரைக்கூற்றைத் திருத்தந்தை அலெக்சாண்டர் ஆக்கினார். ஆயினும், இது நடந்ததற்கான வரலாற்று ஆதாரம் இல்லை என்று கத்தோலிக்க அறிஞரும் பிற கிறித்தவ சபைகளைச் சார்ந்த அறிஞரும் கருதுகின்றனர்.
இன்னொரு மரபுப்படி, திருத்தந்தை முதலாம் அலெக்சாண்டர் உப்புக் கலந்த தண்ணீரை மந்திரித்து, கிறித்தவ இல்லங்களைத் தீய சக்திகளிடமிருந்து பாதுகாக்க அத்தண்ணீரைத் தெளிக்கும் பழக்கத்தைத் தொடங்கிவைத்தார். அதுபோலவே, திருப்பலியின்போது இரசத்தில் சிறிது நீர் கலக்கும் பழக்கத்தையும் அவர் தொடங்கினார். இதற்கும் போதிய வரலாற்று ஆதாரம் இல்லை என்று அறிஞர் கருதுகின்றனர். இருப்பினும், கி.பி. இரண்டாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் திருச்சபை நிர்வாகத்திலும், திருச்சடங்குகளை வடிவமைப்பதிலும் முக்கிய பங்களித்திருந்திருப்பார் என்பது உறுதியே.
மற்றொரு மரபுப்படி, உரோமை மன்னன் ஹேட்ரியன் காலத்தில் முதலாம் அலெக்சாண்டர் உரோமை ஆளுநராகிய ஹெர்மஸ் என்பவரையும் அவர்தம் குலத்தவர் 1500 பேரையும் அதிசயமான விதத்தில் கிறித்தவ மறையைத் தழுவச் செய்தார். இவ்வாறு கிறித்தவத்தைத் தழுவியவர்களுள் நாயுஸ் நகர் புனித குயிரீனஸ் (Saint Quirinus of Neuss) என்பவரும் அவருடைய மகள் புனித பல்பீனா என்பவரும் அடங்குவர். இந்தக் குயிரீனஸ் என்பவர் அலெக்சாண்டரின் சிறைக்காப்பாளராக இருந்தாராம்.
திருத்தந்தை அலெக்சாண்டர் குழந்தை இயேசுவைக் காட்சியில் கண்டதாகவும் கூறப்படுகிறது.
உரோமைத் திருப்பலி நூலின் சில பதிப்புகளில் மே மாதம் 3ஆம் நாள் விழாக் கொண்டாடப்படுகிற புனித அலெக்சாண்டர் திருத்தந்தை முதலாம் அலெக்சாண்டரே என்றுள்ளது. ஆனால், திருத்தந்தை ஐந்தாம் பயஸ் 1570இல் வெளியிட்ட திரிதெந்தீன் திருப்பலி நூலில் இச்செய்தி இல்லை.
மே 3ஆம் நாள் விழாக்கொண்டாடப்பட்ட மறைச்சாட்சியர் அலெக்சாண்டர், எவேன்சியுஸ், மற்றும் தெயோதுலுஸ் என்பவர்கள் பற்றி அவர்கள் கொல்லப்பட்டு, உரோமையில் நொமெந்தானா சாலையில் ஏழாம் கல் தொலையில் அடக்கம் செய்யப்பட்டனர் என்பது தவிர வேறு செய்திகள் தெரியாததால், அங்கு குறிக்கப்படுகின்ற அலெக்சாண்டர் திருத்தந்தை முதலாம் அலெக்சாண்டராக இருப்பார் என்னும் மரபு எழுந்தது.
இந்த மரபுக்கான போதிய வரலாற்றுச் சான்று இல்லாததால் 1960இல் திருத்தந்தை இருபத்திமூன்றாம் யோவான் வெளியிட்ட திருச்சபை பொது நாள்காட்டியில், மே 3ஆம் நாள் விழாக்கொண்டாடப்படுகின்ற அலெக்சாண்டர் திருத்தந்தை முதலாம் அலெக்சாண்டர் என்று குறிப்பிடப்படவில்லை.
திருத்தந்தை முதலாம் அலெக்சாண்டரின் அடக்கம் செய்யப்பட்ட உடல் செருமனி நாட்டின் பவேரியா மாநிலத்திலுள்ள ஃப்ரீசிங் என்னும் நகருக்குக் கொண்டுசெல்லப்பட்டதாக ஒரு மரபு உள்ளது.
முதலாம் அலெக்சாண்டர் - எழுத்துப் படையல்கள்
முதலாம் ஸ்தேவான் (திருத்தந்தை)

திருத்தந்தை முதலாம் ஸ்தேவான் (Pope Saint Stephen I) உரோமை ஆயராகவும் திருத்தந்தையாகவும் 254 மே 12ஆம் நாளிலிருந்து 257 ஆகத்து 2ஆம் நாள் வரை ஆட்சி செய்தார். அவருக்கு முன் பதவியிலிருந்தவர் திருத்தந்தை முதலாம் லூசியஸ். திருத்தந்தை முதலாம் ஸ்தேவான் கத்தோலிக்க திருச்சபையின் 23ஆம் திருத்தந்தை ஆவார்.
திருத்தந்தை முதலாம் ஸ்தேவான் உரோமையில் பிறந்தவர் என்றாலும், அவருடைய பூர்விகம் கிரேக்க நாடு என்று கருதப்படுகிறது. அவர் முதலில் திருத்தந்தை லூசியசின் கீழ் உயர்திருத்தொண்டராக (Archdeacon) பணியாற்றினார். பின்னர் 254இல் உரோமை ஆயராகவும் திருத்தந்தையாகவும் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். இவருக்கு முன் பதவியிலிருந்த திருத்தந்தை முதலாம் லூசியஸ் நாடுகடத்தப்பட்டு இறப்பதற்கு முன் உரோமைத் திருச்சபையை இவரிடம் ஒப்படைத்தார் என்று "திருத்தந்தையர் நூல்" (Liber Pontificalis) தரும் செய்திக்குத் தகுந்த வரலாற்று அடிப்படை இல்லை என்று அறிஞர் கருதுகின்றனர்.
ஆப்பிரிக்கா மற்றும் சிறு ஆசியா பகுதிகளில் ஒரு பிரச்சினை எழுந்தது. அதாவது, கிறித்தவ நம்பிக்கையை முழுமையாக ஏற்காமல் தப்பறைக் கொள்கைகளைத் தழுவியவர்கள் திருமுழுக்கு அளிக்கலாமா என்னும் சர்ச்சை கிளம்பியது. அத்தகையோர் திருமுழுக்கு அளித்தால் அதனால் பயனில்லை என்றும், அவ்வாறு திருமுழுக்கு பெற்றவர்களுக்கு மீண்டும் முறையான விதத்தில் திருமுழுக்கு அளிக்க வேண்டும் என்றும் சிலர் வாதாடினர். வட ஆப்பிரிக்க கார்த்தேஜ் நகர் ஆயராக இருந்த இறையியல் வல்லுநரான சிப்பிரியான் (இறப்பு: 258) இக்கருத்தை ஆதரித்தார்.
ஆனால் திருத்தந்தை முதலாம் ஸ்தேவான் ஆயர் சிப்பிரியானின் கருத்தை ஏற்கவில்லை. இதனால் இருவருக்கிடையே மோதல் ஏற்பட்டது. சில ஆயர்கள் சிப்பிரியானின் கருத்துக்கும் வேறு சிலர் ஸ்தேவானின் கருத்துக்கும் ஆதரவு தெரிவித்தனர்.
ஆனால், இச்சர்ச்சை நடந்துகொண்டிருக்கும்போதே ஸ்தேவான் 257, ஆகத்து 2ஆம் நாள் உயிர்நீத்தார். சிப்பிரியானும் 258, செப்டம்பர் 14ஆம் நாள் கிறித்தவ நம்பிக்கையை முன்னிட்டு கொல்லப்பட்டார்.
உரோமை மன்னன் டேசியஸ் கிறித்தவர்களைத் துன்புறுத்திய ஆண்டுகளில் (கிபி 250-251) பல கிறித்தவர்கள் உயிர்தப்புவதற்காகத் தம் சமய நம்பிக்கையைக் கைவிட்டு உரோமை தெய்வங்களுக்குப் பலிசெலுத்தினர். இவர்களை மீண்டும் திருச்சபையில் ஏற்கலாமா என்பது குறித்து சர்ச்சை எழுந்தது. அது திருத்தந்தை முதலாம் ஸ்தேவான் காலத்திலும் தொடர்ந்தது.
பிரான்சு நாட்டு ஆயர்களும், எசுப்பானிய நாட்டு ஆயர்களும் கிறித்தவ நம்பிக்கையை மறுதலித்தவர்களைத் திருச்சபையில் ஏற்பது பற்றி பிரச்சினை எழுந்தபோது அதற்குத் தீர்வு காண உரோமை ஆயரைத் தான் அணுகினார்கள். சில வேளைகளில் முதலாம் ஸ்தேவான் திருச்சபையின் ஒன்றிப்பைக் கருத்தில் கொள்ளாமல் ஒரு கட்சியினருக்கு ஆதரவு கொடுப்பதுபோன்ற தோற்றம் ஏற்பட்டது. இது குறித்து கார்த்தேஜ் நகர ஆயர் சிப்பிரியான் திருத்தந்தை ஸ்தேவானைக் கடுமையாக விமர்சித்தார்.
என்று சீமோன் பேதுருவை நோக்கி இயேசு கூறிய சொற்கள் (காண்க: மத்தேயு 16:18) பேதுருவின் வாரிசாக வருகின்ற உரோமை ஆயருக்கும் பொருந்தும் என்று ஸ்தேவான் கூறினார்.
257ஆம் ஆண்டு உரோமை மன்னர் வலேரியன், கிறித்தவர்கள் தம் மதத்தை வெளிப்படையாகக் கடைப்பிடிப்பதைத் தடைசெய்து, அவர்கள் உரோமை தெய்வங்களை வணங்கவேண்டும் என்று ஆணை பிறப்பித்தார். அவ்வமயம் ஸ்தேவான் மறைச்சாட்சியாக இறந்தார் என்று "திருத்தந்தையர் நூல்" (Liber Pontificalis) கூறுகிறது. ஆனால், அவர் இயல்பாக இறந்தார் என்றே பொதுவாகக் கருதப்படுகிறது. அவருடைய உடல் உரோமை ஆப்பியா நெடுஞ்சாலையில் அமைந்த கலிஸ்டஸ் கல்லறைத் தோட்டத்தில் அடக்கம் செய்யப்பட்டது.
திருத்தந்தை முதலாம் ஸ்தேவானின் திருவிழா ஆகத்து 2ஆம் நாள் கொண்டாடப்படுகிறது.
முதலாம் ஃபெலிக்ஸ் (திருத்தந்தை)

திருத்தந்தை புனித முதலாம் ஃபெலிக்ஸ் (Pope Saint Felix I) உரோமை ஆயராகவும் திருத்தந்தையாகவும் 269 சனவரி 5ஆம் நாளிலிருந்து 274 திசம்பர் 30ஆம் நாள் வரை ஆட்சி செய்தார். அவருக்கு முன் பதவியிலிருந்தவர் திருத்தந்தை தியோனீசியுஸ். திருத்தந்தை புனித முதலாம் ஃபெலிக்ஸ் கத்தோலிக்க திருச்சபையின் 26ஆம் திருத்தந்தை ஆவார்.
திருத்தந்தை முதலாம் ஃபெலிக்ஸ் பற்றிய வரலாற்றுச் செய்திகள் மிகக் குறைவே. அவரது ஆட்சிக் காலம் உறுதியாகத் தெரிகிறது. அவர் காலத்தில் நடந்த சில நிகழ்ச்சிகள் பற்றியும் தெளிவாகத் தெரிகிறது.
"திருத்தந்தையர் நூல்" (Liber Pontificalis) என்னும் பண்டைய ஏடு, திருத்தந்தை முதலாம் ஃபெலிக்ஸ் உரோமையைச் சார்ந்தவர் என்று குறிப்பிடுகிறது. ஆனால் அவர் மறைச்சாட்சியாக இறந்தார் என்பதற்கு வரலாற்று ஆதாரம் இல்லை.
அந்தியோக்கியா நகரில் நிகழ்ந்த சங்கம் சாமொசாத்தா நகர் பவுல் (Paul of Samosata) என்னும் ஆயர் மூவொரு இறைவன் பற்றித் தவறாகப் போதித்தார் என்பதற்காக அவரைப் பதவியிறக்கம் செய்து, உரோமைத் திருத்தந்தைக்குத் தகவல் அனுப்பியது. அப்போது திருத்தந்தையாக இருந்த தியோனீசியுஸ் என்பவர் அக்கடிதம் வந்துசேர்வதற்கு முன்னால் இறந்துவிட்டதால் திருத்தந்தை ஃபெலிக்சிடம் அக்கடிதம் வந்து சேர்ந்தது. சங்கத்தின் முடிவையும் புதிதாக நியமிக்கப்பட்ட ஆயரையும் திருத்தந்தை ஃபெலிக்ஸ் ஏற்றுக்கொண்டதாகத் தெரிகிறது.
ஆனால் பதவியிறக்கம் செய்யப்பட்ட ஆயர் பவுல் தம் இருப்பிடத்திலிருந்து போக மறுத்தார். எனவே, திருச்சபை அதிகாரிகள் பேரரசன் அவுரேலியனிடம் முறையிட்டனர். ஆயர் பவுல் தம் இருப்பிடத்தை விட்டுச் செல்லவேண்டும் என்றும், கோவிலுக்குச் சொந்தமான இடங்கள் "இத்தாலிய மற்றும் உரோமை நகர ஆயர்களோடு ஒன்றிப்பு உறவில் நிலைத்திருப்போரிடம்" ஒப்படைக்கப்பட வேண்டும் என்றும் அரசன் ஆணை பிறப்பித்தார்.
கிபி மூன்றாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில், மறைச்சாட்சிகள் அடக்கம் செய்யப்பட்டிருந்த கல்லறைப் பகுதியில் திருப்பலி நிறைவேற்றும் பழக்கம் இருந்தது. அப்பழக்கம் திருத்தந்தை ஃபெலிக்சின் காலத்திலும் தொடர்ந்தது.
திருத்தந்தை முதலாம் ஃபெலிக்ஸ் 274ஆம் ஆண்டு, திசம்பர் 30ஆம் நாள் இறந்தார். அவர்தம் உடல் உரோமை நகரில் ஆப்பிய நெடுஞ்சாலையில் அமைந்த கலிஸ்டஸ் கல்லறைத் தோட்டத்தில் அடக்கம் செய்யப்பட்டது.
புனித முதலாம் ஃபெலிக்சின் திருவிழா அவர் இறந்த திசம்பர் 30ஆம் நாளில் கொண்டாடப்படுகிறது.
திசம்பர் 28

திசம்பர் 28 (December 28) கிரிகோரியன் ஆண்டின் 362 ஆம் நாளாகும். நெட்டாண்டுகளில் 363 ஆம் நாள். ஆண்டு முடிவிற்கு மேலும் மூன்று நாட்கள் உள்ளன
திருச்சபை வரலாற்றின் நவீன காலம்: கி.பி. 19ஆம் நூற்றாண்டு

கத்தோலிக்க திருச்சபையின் வரலாறு இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு மேலான கால கட்டத்தை உள்ளடக்கியது. அதன் வரலாற்றுக் காலங்களைப் பின்வருமாறு பிரிக்கலாம்:
(தொடர்ச்சி): திருச்சபை வரலாற்றின் தற்காலம்: கி.பி. 20ஆம் நூற்றாண்டு
የእህል ጣም በጉረሮ የነገር ጣም በዦሮ

የእህል ጣም በጉረሮ የነገር ጣም በዦሮ የአማርኛ ምሳሌ ነው። የእህል ጣም በጉረሮ የነገር ጣም በዦሮ የአማርኛ ምሳሌ ነው።
የእህል ክፉ አጃ የሳር ክፉ ሙጃ የነገር ክፉ እንጃ

የእህል ክፉ አጃ የሳር ክፉ ሙጃ የነገር ክፉ እንጃ የአማርኛ ምሳሌ ነው። የእህል ክፉ አጃ የሳር ክፉ ሙጃ የነገር ክፉ እንጃ የአማርኛ ምሳሌ ነው።
ገብስ

ገብስ (ሮማይስጥ፦ Hordeum vulgare) የእህል አይነት ነው። እንዲሁም እህሉ ከዘሮቹ የመጣው የሣር ተክል አይነት ነው። ከጥንት ጀምሮ ለሰዎች ምግብና ለእንስሶች መኖ ይጠቅማል፤ ከዚህም በላይ ብቅል በማድረግ ቢራና ሌላ መጠጥ ለመሥራት ይጠቀማል። ከእህሉም የወጣው ዱቄት እንደ ዳቦ ሊሠራ ይችላል። ይህ እህል ለዕድሜ እጅግ ጤነኛ ምግብ መሆኑ ይታወቃል።
የገብስ ዱቄት በውሃ ለሆድ ቁስል (አልሰር) ይበላል።
Oriental Orthodoxy by country

Oriental Orthodox Churches are the churches descended from those that rejected the Council of Chalcedon in 451. Despite the similar name, they are therefore a different branch of Christianity from the Eastern Orthodox. Oriental Orthodoxy consists of several autocephalous and autonomous jurisdictions holding a single set of beliefs and united in full communion. However, they each have their own separate rites, and there are significant differences between their respective practices. Thus, there is more internal diversity of practice among the Oriental Orthodox than among the Eastern Orthodox.
Oriental Orthodoxy is the dominant religion in Armenia (94%), and Ethiopia (44%, the total Christian population being roughly 67%).
Oriental Orthodoxy is especially the dominant religion in the two Ethiopian regions of Amhara (82%) and Tigray (95%), as well as the chartered city of Addis Ababa (75%). It is also important in Oromia Region (31%).
Oriental Orthodoxy is also one of two dominant religions in Eritrea (47%), especially in its highland regions Maekel Region (87%) and Debub Region (86%).
It is a significant minority religion in Egypt (10%), Sudan (5%, the total Christian population being 15%), Syria (3%, the total Christian population being 10-11% the rest being Greek Orthodox, Catholic and Church of the East), and Lebanon (5%, the total Christian population being 40%) . In India, Oriental Orthodox Christians are almost entirely concentrated in the state of Kerala. They constitute less than 1 % of overall Indian population. Indian Christians comprised less than 3 % of overall Indian population, while the total Christian population of just Kerala itself is around 18%.
Oriental Orthodoxy is the largest single religious faith in:
Countries with a high percentage of Oriental Orthodox Christians include:
Other religions:
General:
Ethiopia–Somaliland border

The Ethiopia–Somaliland border is almost as long as the one Ethiopia shares with the rest of Somalia, and Somaliland offers a buffer to Ethiopia against Al-Shabaab attack. Villages like Aleybedey are remote that lies to the border, and have semi-arid with a short rainy season, receiving about 650 millimeters of rain per year. Like Somalia, this border enjoyed vibrant economic interactions conducted by ethnically homogeneous Somalis.
The 2010 Ayn clashes saw Somaliland forces engage Dulbahante clan militia in the Buuhoodle district. The battle was prompted by Ethiopian troops seizing a truck belonging to locals in Buuhoodle, sparking a response from residents and Ethiopian retaliatory attack on Buuhoodle and a Somaliland attack upon Widhwidh. More clashes were reported to have occurred near Widhwidh on 19 July 2010.
दारा नुसूरवानजी खुरोडी

दारा नुसूरवानजी खुरोडी (२ जनवरी १९०६ - १ जनवरी १९८३) एक भारतीय उद्यमी थे जो दुग्ध उद्योग में उनके योगदान के लिए जाने जाते है। उन्होंने अपने व्यवसाय की शुरुआत में कई निजी और सरकारी संगठनों में काम किया और बाद में सरकारी आधिकारिक पदों पर भी रहे। वह १९४६ से १९५२ तक बॉम्बे (अब मुंबई) के दूध आयुक्त थे। उन्होंने १९६३ में वर्गीज कुरियन और त्रिभुवनदास कृषिभाई पटेल के साथ मिलकर रेमन मैगसेसे पुरस्कार प्राप्त किया। उन्हें उद्योग एवं व्यापार के क्षेत्र में सन १९६४ में भारत सरकार द्वारा पद्म भूषण से सम्मानित किय गया।
दारा खुरोडी का जन्म २ जनवरी १९०६ को मध्य प्रदेश राज्य के महू शहर में हुआ था। उनके पिता और दादा दोनों सरकारी कर्मचारी थे और उनके परिवार की इच्छा थी कि वह भी एक सरकारी कर्मचारी बने। दुग्धशाला में उनकी रुचि बचपन में विकसित हुई जब वो अपने चाचा की सहायता करते, जो महू में सैन्य प्रतिष्ठानों को दुग्ध उत्पादों की आपूर्ति करते थे। इसके बाद उन्होंने १९२३ में बैंगलोर में इंपिरियल पशुपालन संस्थान (अब राष्ट्रीय डेरी अनुसंधान संस्थान) में प्रवेश लिया।
पथमेड़ा

पथमेड़ा एक धार्मिक नगरी के रूप में जाना जाता है, जो की राजस्थान के सांचौर जिले में स्थित है, पथमेड़ा मे गौ सेवा के लिए विश्व की सबसे बड़ी गौशाला स्थित है पथमेड़ा की कुल आबादी 18 सौ से अधिक है पथमेड़ा में अधिकतर चौधरी कलबी जाति के लोग रहते हैं पथमेड़ा में अधिकतर खेती व्यवसाय हैं पथमेडा में एक सुंदर विद्यालय हैं पथमेड़ा में प्राचीन शिव जी का मंदिर स्थित है गांव के आम चोटे पर हनुमान जी का मंदिर है आशापुरा माताजी का मंदिर है यहां के लोग ज्यादातर व्यवसाय के लिए मुंबई हैदराबाद बेंगलुरू अहमदाबाद आदि शहरों में अपना व्यवसाय कर रहे हैं पथमेड़ा गौशाला में लगभग 3-4 लाख गाये है।
सानिया मल्होत्रा

सानिया मल्होत्रा एक भारतीय अभिनेत्री हैं जो बॉलीवुड हिंदी फिल्मों में काम करती हैं। उन्होंने 2016 में नितीश तिवारी की बायोग्राफिकल गेम ड्रामा में अभिनय किया था।
मल्होत्रा ​​का जन्म दिल्ली, भारत में हुआ है। उन्होंने दिल्ली विश्वविद्यालय के गार्गी कॉलेज से स्नातक किया। वह समकालीन और बैले में एक समकालीन नर्तक है। स्नातक होने के बाद, मल्होत्रा ​​ने डांस रिटेस शो डांस इंडिया डांस में भाग लिया और उन्हें शीर्ष 100 में शामिल किया। उन्होंने मुंबई जाकर ऑडिशन देना शुरू किया, लेकिन वे तीन-चार महीने तक बेरोजगार रहे। उन्होंने टेलीविजन व्यवसाय के लिए कैमरों की मदद की। बाद में, उन्होंने ₹ 5,000 (यूएस $ 70) के लिए विज्ञापन दिया और एक वर्ष के बाद, कास्टिंग निर्देशक मुकेश छाबड़ा ने एक ऑडिशन के लिए बुलाया। उन्हें नितीश तिवारी की जीवनी फिल्म, फातिमा सना शेख के लिए चुना गया, जो अपेक्षाकृत नया था।
फिल्म से पहले, मल्होत्रा ​​ने कहा कि वह कुश्ती के बारे में ज्यादा नहीं जानते थे और उन्होंने कोई मैच नहीं देखा था। उन्होंने फिर से देखा कि कितने पहलवान और "पहलवान चलते हैं, चलते हैं, उनके लाड़ले" और उन्हें प्रशिक्षित भी करते हैं। मल्होत्रा ​​और शेख दोनों ने तिवारी और आमिर खान के साथ पांच दौर के ऑडिशन, शारीरिक प्रशिक्षण और कार्यशालाओं पर बात की। उन्हें कोच और पूर्व पहलवान किरपा शंकर पटेल बिश्नोई द्वारा प्रशिक्षित किया गया था। रिलीज़ के बाद, अफवाहों ने आलोचकों की प्रशंसा की और व्यावसायिक सफलता हासिल की, जो सबसे अधिक कमाई करने वाली भारतीय फिल्म बन गई। अनुपमा चोपड़ा ने अपनी समीक्षा में कहा कि मल्होत्रा ​​ने कहानी को "मजबूत समर्थन" दिया। उन्होंने सुकुत सुपरस्टार (2017) से "सीसे बाली" को भी कोरियोग्राफ किया, जिसमें खान थे।
दो साल के व्याख्यान के बाद, विशाल भारद्वाज की कॉमेडी नाटक पातक में दिखाई दी, जिसमें नई राधिका मदान भी शामिल थीं। चरण सिंह पाठक की दो कहानियों के आधार पर, यह कहानी राजस्थान में दो बहनों के इर्द-गिर्द घूमती है, जो हमेशा संघर्षरत रहती हैं। यह कहानी पार्थिक की पत्नियों की पत्नी पर आधारित थी। मदन और मल्होत्रा ​​दोनों शब्दों और अक्षरों की समझ के लिए वास्तविक महिलाओं से मिलते हैं। तैयारी के लिए, मल्होत्रा ​​और मदन दोनों जयपुर के पास रोंसी गाँव में रहते थे और राजस्थानी भाषा सीखते थे; उन्होंने दूध भैंस, छत में सबसे ऊपर, गाय के गोबर को ढँक दिया और लंबी दूरी तक चले, जबकि मेटा उनके सिर पर और एक-दूसरे की कमर के पास पानी भरा हुआ था। उन्हें १० किलोग्राम मिला। अपनी समीक्षा में, राजा सेन ने लिखा कि मल्होत्रा ​​"इस किरदार को बेवकूफी से निभाते हैं" और "एक निडर अभिनेत्री प्रतीत होती हैं।" यह बीमार समय की गर्भावस्था और इसके परिणामों के आसपास घूम रहा है। यह फिल्म एक नाजुक और व्यावसायिक सफलता साबित हुई।
नरसिंह पंचम यादव

नरसिंह यादव (जन्म : 6 अगस्त 1989) एक भारतीय पहलवान हैं। इन्होंने 2010 कॉमनवेल्थ गेम्स में पुरुषों के 74 किलोग्राम भारवर्ग में फ्रीस्टाइल कुश्ती में स्वर्ण पदक जीता था।
नरसिंह यादव पूर्वी उत्तर प्रदेश के पंचम यादव और भुलना देवी के बेटे हैं। नरसिंह और उनके भाई विनोद दोनों अपने पिता पंचम, मुंबई में एक दूध वितरक, के साथ रहते थे जबकि उनकी मां वाराणसी जिले के नीमा गांव में रहकर अपने 2 बीघा जमीन पर खेती की देख भाल करती थीं। दोनों भाई पहलवान बने। यादव 13 वर्ष की उम्र से ही प्रशिक्षण ले रहे हैं और वर्तमान में मुंबई में उपनगरीय इलाके जोगेश्वरी में रहते हैं। नरसिंह महाराष्ट्र सरकार में डीएसपी भी हैं।
कैफियत एक्स्प्रेस २२२६

कैफ़ियात एक्स्प्रेस 12225 / 12226 कैफियात एक्सप्रेस भारतीय रेल द्वारा संचालित एक दैनिक सुपरफास्ट एक्सप्रेस ट्रेन है, जो उत्तर प्रदेश के आज़मगढ़ रेलवे स्टेशन (स्टेशन कोड: AMH) और भारत की राजधानी पुरानी दिल्ली रेलवे स्टेशन (स्टेशन कोड: DLI) के बीच चलती है।
कैफ़ियात एक्सप्रेस भारतीय रेलवे की एक सुपरफास्ट एक्सप्रेस ट्रेन है, जो उत्तर प्रदेश के आज़मगढ़ और दिल्ली के बीच संचालित होती है। इस ट्रेन का नंबर 12225 (आज़मगढ़ से दिल्ली) और 12226 (दिल्ली से आज़मगढ़) है। यह ट्रेन हर दिन चलती है और यह यात्रा के दौरान कई महत्वपूर्ण स्टेशनों पर रुकती है।
इस ट्रेन का नाम "कैफियत" प्रसिद्ध उर्दू शायर कैफ़ी आज़मी के नाम पर रखा गया है, जो आज़मगढ़ से ताल्लुक रखते थे। कैफियत एक्सप्रेस का मुख्य उद्देश्य उत्तर प्रदेश के पूर्वांचल क्षेत्र को राजधानी दिल्ली से जोड़ना है।
कैफ़ियात एक्सप्रेस की यात्रा में लगभग 813 किलोमीटर की दूरी तय की जाती है, और यह यात्रा पूरी करने में लगभग 13-14 घंटे लगते हैं। इस ट्रेन में स्लीपर क्लास, थर्ड एसी, सेकंड एसी और जनरल कोच उपलब्ध होते हैं।
कैफ़ियात एक्सप्रेस
विवरण
सेवा प्रकार: सुपरफास्ट
क्षेत्र: दिल्ली और उत्तर प्रदेश
पहली सेवा: 28 सितंबर 2003 -20 साल पहले
वर्तमान संचालक: उत्तर रेलवे
रूट
टर्मिनल: पुरानी दिल्ली (DLI) - अज़मगढ़ (AMH)
स्टॉप: 15
दूरी: 803 किमी (499 मील)
औसत यात्रा समय: 14 घंटे 20 मिनट
सेवा आवृत्ति: दैनिक
ट्रेन संख्या: 12225 / 12226
तकनीकी जानकारी
गति-
- अधिकतम गति: 110 किमी/घंटा
- औसत गति: 56 किमी/घंटा (स्टॉपेज सहित)
कर्षण:
ट्रेन को गाजियाबाद लोको शेड से WAP-7 या WAP-4 इलेक्ट्रिक इंजन द्वारा संचालित किया जाता है।
रूट-
ट्रेन का पूरा रूट विद्युतीकृत है।
कोच कंपोजीशन:
- स्लीपर क्लास (SL)
- थर्ड एसी (3A)
- सेकंड एसी (2A)
- जनरल डिब्बे (UR)
लंबाई:
लगभग 23-24 कोच
सुविधाएं:
- पैंट्री कार: उपलब्ध नहीं
- ऑनबोर्ड कैटरिंग: उपलब्ध
- सीटिंग व्यवस्था: कन्फर्म टिकट के साथ
- बर्थ: स्लीपर और एसी कोच में उपलब्ध
ट्रेन संख्या और नामकरण
ट्रेन संख्या:
- 12225 (आज़मगढ़ से पुरानी दिल्ली)
- 12226 (पुरानी दिल्ली से आज़मगढ़)
नामकरण--
कैफियात एक्सप्रेस का नामकरण प्रसिद्ध उर्दू शायर कैफ़ी आज़मी के नाम पर किया गया है, जो आज़मगढ़ से ताल्लुक रखते थे। यह ट्रेन आज़मगढ़ और दिल्ली के बीच एक महत्वपूर्ण संपर्क प्रदान करती है, और इसका नाम "कैफ़ियात" भी उनकी साहित्यिक धरोहर को सम्मानित करता है।
रूट और ठहराव-
रूट:
कैफियत एक्सप्रेस उत्तर प्रदेश के आज़मगढ़ (AMH) और दिल्ली के पुरानी दिल्ली रेलवे स्टेशन (DLI) के बीच संचालित होती है।
मुख्य ठहराव:
1. आज़मगढ़ (AMH)
2. शाहगंज जंक्शन (SHG)
3. जौनपुर जंक्शन (JNU)
4. सुल्तानपुर (SLN)
5. लखनऊ (LKO)
6. कानपुर सेंट्रल (CNB)
7. इटावा (ETW)
8. शिकोहाबाद (SKB)
9. फिरोजाबाद (FZD)
10. टुंडला जंक्शन (TDL)
11. अलीगढ़ (ALJN)
12. खुर्जा (KRJ)
13. गाजियाबाद (GZB)
14. आनंद विहार टर्मिनल (ANVT)
15. पुरानी दिल्ली (DLI)
यह ट्रेन इन महत्वपूर्ण स्टेशनों पर ठहराव देती है, जिससे यात्रियों को उत्तर प्रदेश और दिल्ली के बीच कनेक्टिविटी मिलती है।
National Science Centre, Delhi

The National Science Centre established in 1992, is a science museum in Delhi, India. It is part of the National Council of Science Museums (NCSM), an autonomous body under India's Ministry of Culture. It stands close to Gate no 1, of Pragati Maidan overlooking the Purana Qila.
The National Science Center is the northern zonal headquarters of the National Council of Science Museums. The coming to power of Rajiv Gandhi saw a fresh impetus for science popularisation. With Kolkata, Bangalore and Mumbai already operating Science Centres, a need for a big Centre in the Nation's capital in Delhi in the north was felt, and work started in earnest in 1984. It was inaugurated on 9 January 1992 by the then Prime Minister of India, P.V.Narasimha Rao and is situated between the Gate Nos. 1 and 2 of the Pragati Maidan exhibition grounds, on the Bhairon Road, across Purana Qila, Delhi. The building was designed by noted Indian architect Achyut Kanvinde.
The museum contains seven permanent galleries. From the top floor, these are, in order: Our Science and Technology Heritage, opened in October 2009; Human Biology; the History of the Earth; Fun Science, containing a penny-farthing bicycle gifted by Rajiv Gandhi and a number of other interactive exhibits; Information Revolution; Emerging Technologies; and Water, Elixir of Life, which was opened in December 2010.
Mi familia es un dibujo

Mi familia es un dibujo fue una serie familiar argentina transmitida por Telefe en los años 1996 y 1997, para luego en 1998 dar lugar a un spin off cambiando su nombre simplemente a Dibu. La serie tuvo como protagonistas adultos a Germán Kraus, Stella Maris Closas y Alberto Anchart; sus protagonistas juveniles fueron Facundo Espinosa, Marcela Kloosterboer y Andrés Ispani. También contó con las participaciones antagónicas de Juan Vitali, Graciela Araujo y Adela Gleijer.
Fue la primera telenovela argentina en tener a un dibujo animado como protagonista en interacción con actores reales. Debido al enorme éxito de la serie contó con un álbum musical, con canciones compuestas por Cris Morena. También se presentaron tres películas cinematográficas estrenadas en 1997, 1998 y 2002.
La trama principal se centra en los Marzoa-Medina, una familia reconstituida multigeneracional cuya vida cambia con un suceso poco común: todo comienza cuando Marcela, la madre de la familia, quien está embarazada de su actual pareja, José "Pepe" Medina, agarra una rara obsesión por estar frente al televisor para ver dibujos animados. Después de tanto pasar durante su embarazo viendo todo tipo de dibujos animados durante la mañana, al mediodía, por la tarde y hasta en la noche a toda hora, Marcela da a luz a un niño dibujo animado llamado "Dibu". Los integrantes de la familia reaccionan al nacimiento del niño de diferentes maneras, siendo Pepe el más sorprendido por este golpe de la vida. Con el tiempo, la familia aprende a vivir con el niño animado, pero deben ocultárselo a ciertas personas por seguridad. Al niño animado le ocurren las mismas situaciones y siente las mismas emociones que un niño real. La trama secundaria tematiza la adolescencia y la relación entre padres e hijos.
La historia terminó abruptamente cuando comenzó la tercera temporada en la que cambió la trama, con nuevos personajes.
La serie contó con tres películas destinadas al público familiar. Dibu, la película, fue presentada en 1997, con gran éxito, y contó con el mismo elenco de la primera y segunda temporada. En 1998 se estrenó la segunda película, Dibu 2, la venganza de Nasty, la cual incluyó un reparto de actores y una historia original diferente a la de la serie de televisión. En 2002 se estrenó la tercera y última película de la saga, Dibu 3, la gran aventura, con el protagónico de German Kraus, Stella Maris Closas y la inclusión de gran parte del elenco original de la teleserie.
En 1996 salió el álbum musical de la serie. Todas las canciones fueron compuestas por Cris Morena. En 1997 salió el segundo disco perteneciente a la primera película de la saga. Las canciones fueron interpretadas tanto por el elenco como por cantantes consagrados de la talla de Sandra Mihanovich, Twiggy o CAE.
Portugal compró el formato, y en 2001 estrenó la remake bajo el nombre, Neco, A Minha Familia é Uma Animação, emitido por el canal SIC.
La pantera rosa (serie animada)

La pantera rosa (título en inglés: The Pink Panther) fue la primera serie del personaje homónimo, nacida a raíz del imprevisto éxito del personaje animado que aparecía en los créditos de la película homónima de Blake Edwards.
En principio, no se concibió como una serie, sino que eran cortos destinados a las salas cinematográficas producidos por Mirisch-Geoffrey Productions, DePatie-Freleng Enterprises y United Artists, creados por los mismos responsables de los créditos de la película original de Edwards: los animadores Friz Freleng (productor de aquellos y diseñador del personaje) y Hawley Pratt (director de los mismos).
En 2005, La pantera rosa obtuvo el puesto 99 en el listado "Los 100 mejores dibujos animados".
Los episodios de la serie animada La pantera rosa, se divide en 15 temporadas con 124 episodios. Fue creada por David H. DePatie y Friz Freleng en el año 1963. La pantera rosa es una serie de televisión animada transmitida por American Broadcasting Company y National Broadcasting Company. La serie se estrenó el 18 de diciembre de 1964 y terminó el 1 de febrero de 1980.
El show de la pantera rosa (siendo su título original The Pink Panther show) es una serie de animación producida por Metro-Goldwyn-Mayer y emitida por la NBC y la ABC entre 1969 y 1980.
Aunque la serie dejó de emitirse en 1983, en 1978 se emitió un especial navideño titulado «A Pink Christmas».
La Pantera Rosa y sus hijos (siendo su título original The Pink Panther And Sons) es una serie de animación (spin-off de la clásica) producida por la compañía Hanna Barbera Cartoons y emitida por la NBC.
La serie fue cancelada. Se emitieron solo 2 temporadas (13 episodios cada una) entre el 8 de septiembre de 1984 y el 26 de marzo de 1985.
Última secuela de La pantera rosa, que consistía en las nuevas aventuras de la pantera rosa. La serie fue transmitida en el canal Cartoon Network y posteriormente fue cancelada debido al bajo ráting.
En esta serie, la Pantera Rosa ha sido rejuvenecida hasta la adolescencia, tiene nuevos compañeros aunque aún se muestra junto con el hombrecito blanco (ahora renombrado "Big Nose") en todos sus episodios. También incluye cortometrajes de la Hormiga y el Oso Hormiguero; el Oso Hormiguero, es más delgado que antes y la Hormiga también ha sido rejuvenecida. Esta nueva secuela de la pantera rosa fue producida y emitida por Cartoon Network, fue cancelada al terminar la primera temporada.
Basada en la serie animada de la Pantera Rosa, la empresa española Wanadoo creó el videojuego La Pantera Rosa: la persecución más rosa que consiste en los intentos de la Pantera Rosa en superar los niveles de persecución para recuperar un valioso tesoro en una casa que le dejó como herencia su tío. En este juego, debe robar instrumentos para pasar de nivel, tiene bonus donde debe recolectar monedas y evadir obstáculos hasta llegar a la meta. Plataforma: PlayStation y PC.
Oficina de las Celebraciones Litúrgicas del Sumo Pontífice

La Oficina de las Celebraciones Litúrgicas del Sumo Pontífice es un organismo de la Curia Romana, a cargo de un maestro (un prelado católico) editor de las misas y otros ritos presididos por el Papa, haciéndose cargo en particular de las vestiduras, del altar y "todo lo necesario para las celebraciones litúrgicas y otras celebraciones sagradas, que son llevadas a cabo por el Sumo Pontífice o en su nombre, y controlar su uso de acuerdo a las prescripciones actuales de la liturgia". Es nombrado por el Papa durante cinco años, pudiendo ser renovable.
Las funciones del Maestro y la Oficina se rige por el artículo 182 de la Constitución Apostólica Pastor Bonus del Papa Juan Pablo II.
El oficio de los Magistri Caerimoniarum Apostolicarum ("Maestros de Ceremonias Apostólicas", actual "Maestro de Celebraciones Litúrgicas Pontificias") es muy antiguo ( de hecho data desde el pontificado de Evaristo el comienzo del oficio), pero es a partir del siglo XV cuando adquiere considerable fama, pues algunos de ellos (Giovanni Burckard, sacerdote y cronista pontificio francés) comienzan a escribir sus diarios o bitácoras; los sucesivos Prefectos y Maestros de Ceremonias Pontificias continuaron haciendo lo mismo, hasta el presente, conservando sus escritos en un archivo especial.
Después de varias disposiciones de la Cámara Apostólica (4 de enero de 1533, 11 de junio de 1550, 15 de septiembre de 1560), este último durante el pontificado de Pío IV con un resumen apostólico del 10 de mayo de 1563, unos años antes de su muerte confirmó algunos derechos del Magistri nostra Caerimoniarum ("Nuestros Maestros de Ceremonias") ya reconocido y respetado desde tiempos inmemoriales por parte de los pontífices romanos.
Además de ayudar al Papa en las ceremonias, el Maestro de Ceremonias del Papa también ayuda a los cardenales: durante los consistorios, la toma de posesión de Iglesias Titulares, en las celebraciones solemnes de la misa u otros oficios litúrgicos importantes. Desde el momento en que un cardenal se crea en un consistorio, el Maestro de las Celebraciones Litúrgicas del Papa asigna a él a una única persona de la Oficina de Maestros de Ceremonias. Durante el cónclave, es quien pronuncia el "extra omnes" (todos afuera) quedando así en la Capilla Sixtina sólo los cardenales electores.