davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
搅乳海

搅乳海又稱搅拌乳海、乳海翻騰、乳海攪拌（梵語：समुद्रमन्थन，羅馬化：Samudra Manthana），是印度教著名的创世神话故事。可见于《摩诃婆罗多》《往世书》《罗摩衍那》。
印度神话中，神祇也有生老病死，众神一直被这个问题所困扰。然而就在众神所居住的宇宙中心，有著乳海，乳海中蕴藏着可让众神长生不老的甘露。
善神（提婆）們和恶神（阿修罗）們在一次激烈的争执后，约定一同搅拌乳海，取得长生不老的甘露，然后均分。毗湿奴让大家把草药投入乳海；以曼達羅山（英语：Mount Mandara）（Mandara）作为搅海的杵；毗湿奴自己化身为巨龟俱利摩沉入海底，作为承托搅杵的支点承受搅杵的重量；以龙王婆苏吉的身体，作为缠绕在曼達羅山（英语：Mount Mandara）上搅杵的搅绳。九十二个阿修罗持蛇头，八十八个提婆持蛇尾，以轮流拨动巨蛇身体的方式，一起搅拌乳海。
经过千年的搅拌，在乳海翻腾的过程中，各种新的生命和宝物随之诞生，最后被众神瓜分。其中包括一隻香洁牝牛、谷酒女神伐楼尼（Varuṇī）、乐园大香树、成为因陀罗坐騎的三頭神象、成为毗湿奴妻子的吉祥天女、魚、蝦、鱷魚、龍、蛇、龜等。靠近曼達羅山（英语：Mount Mandara）的生命，则因海水搅拌的剧烈而纷纷死亡。而巨蛇也因忍受不了翻搅的疼痛而口吐大量毒液。这毒液足以毁灭三界，情势危急。于是众神向湿婆求助。湿婆不忍众生受苦，只得硬生生将毒液吞入口中。而湿婆的妻子雪山女神扼住了湿婆的喉咙，阻止了毒液进入湿婆的身体。最终三界得以保存，但是湿婆的喉咙被毒液灼成了青紫色，因此湿婆又被称为青喉者（Nīlakaṇṭha）。
最后，甘露终于出现了，却出现在靠近阿修罗的这一边，被意图独占的阿修罗率先抢走。阿修罗刚要饮用，毗湿奴担心阿修罗喝了甘露后对诸善神不利，于是化身为无酰尼（英语：Mohini）。阿修罗们看得魂不守舍，忘记了手中的甘露，提婆们趁机夺回甘露，一一服用，获得了长生不老。
一个神志较为清醒的阿修罗天光眼看甘露要被善神們喝完，于是偷偷变化成善神的模样，混在队中喝了一口甘露。他的行为被日神和月神发现，马上报告给毗湿奴。毗湿奴在甘露尚未经过天光喉咙的时候，将天光的头砍下。天光的身体（计都）马上死去，但他的头（罗睺）因喝过甘露得以长生不死。罗睺知道是日神苏利耶和月神旃陀罗打的小报告，害他功亏一篑，为了报仇，他一直追着日神和月神。偶尔追上，就把日神和月神吞食入口中，造成日蝕和月蝕。而当日月从他没有身体敞开的喉咙跑出来时，蚀便完结。
雨漏

雨漏（英語：Gargoyle），又譯石像鬼、滴水嘴兽，指的是在歐洲歌德式建筑中裝在水管口的雕塑，一般會雕刻成動物或鬼怪模樣，有著辟邪和排水的雙重功能。
作用是把屋顶流下来的雨水通过嘴上的孔洞排出，以免雨水沿着建筑物的墙壁流下来。这样可以防止雨水侵蚀墙壁石块之间的砂漿。建筑师在设计建筑物的时候往往使用多个雨漏让雨水有多个排出口，以免在下大雨时水来不及排出。一般来说滴水嘴兽的形状是伸长了的奇幻动物的模樣，雨漏的身体越长，水排出时离墙壁的距离就越远。哥特式建筑使用的飞扶壁上往往刻有沟让水沿飞扶壁流出。
滴水嘴兽的英語名稱这个词来自于法语中的gargouille，意思是“喉咙”或者“阴沟”，其词根是拉丁语中的gurgulio、gula或gargula（阴沟或者喉咙）。与此相关的还有法语中的gargariser（漱口）。意大利语中的doccione或者gronda sporgente是建筑学比较精确的词，意为“伸出的水管”。德语的Wasserspeier和荷兰语的waterspuwer意为“喷水者”。
不被用来排水的怪物石雕实际上并不是滴水嘴兽（例如石像鬼），它们只有装饰的作用，但是在外行中它们也被称为滴水嘴兽，在建筑学里两者一般被明确地区分开来。
传说滴水嘴兽能够把恶鬼吓跑，有保护作用。
传说墨洛溫王朝克洛塔尔二世的大臣，鲁昂主教圣罗马努斯（631年 - 641年），曾讲述他如何在一个被释放的囚犯的帮助下活捉了一只叫Gargouille的怪兽。鲁昂从它的威胁中拯救出来。据说这只怪兽有西方龙一样的翅膀、长脖子，能从嘴里喷火。这个故事有多个版本。有的说圣罗马努斯用十字架驯服了怪兽，也有说法说他通过一个被判囚徒的帮助捕获了这头怪兽。总而言之他把怪兽带回鲁昂，把它烧死。但是因为怪兽能够喷火，因此它的头和脖子没有被烧掉，而是被装在新建的教堂上，用来吓退恶灵避邪。为了纪念圣罗马努斯鲁昂大主教颁布谕令在圣徒遗物游行日释放一名囚犯。
滴水嘴兽这个术语通常应用于中世纪的作品，但这种把水输上房顶再喷出，而不是由下水管传输的设计方法在各个时代都被采用。比如在古埃及滴水嘴兽可在平顶的神庙见到，它们被用来喷洗神圣的器皿，大多是狮子头形的，没有多少变异。类似的狮嘴喷水孔在古希腊的庙宇中也有，一般是用大理石或者赤陶砖在房檐上刻制的。比如在宙斯神庙里还留下了39颗狮头喷水孔。本来该神庙有102个滴水嘴兽，但是因为重量太大（它们是用大理石做的），因此许多已经掉落，必须更换。
在庞培城也发现了各式各样动物头部的赤陶砖滴水嘴兽。
许多中世纪的大教堂上有滴水嘴兽或怪兽像，其中最著名的是巴黎聖母院上的。不过巴黎聖母院上的大多数怪兽像并不是滴水嘴兽，其中也不仅包括怪兽。里面也有真的动物如猴子，还有幽默的人像。
到18世纪初为止建筑上装有装饰或者没有装饰的排水结构是很常见的。从那时开始越来越多的建筑物开始使用排水管来把屋顶上的雨水引到地面的下水道里去，只有很少建筑还使用滴水嘴兽。1724年英国议会通过的伦敦建筑法规定所有新建筑使用排水管。
教会和滴水嘴兽有两重关系。首先教会使用滴水嘴兽向普通人传播他们的信息。由于在中世纪许多人不识字，因此图像有非常重要的意义。滴水嘴兽被当作邪恶的象征。滴水嘴兽被用来警告人们世界末日将近，他们要尽量多去教堂。此外它们被用来将邪恶挡在教堂之外。但也有些神职人员认为滴水嘴兽是一种偶像崇拜，比如聖伯爾納鐸就反对滴水嘴兽。
古埃及、古希腊、伊特拉斯坎文明和古罗马都使用动物形状的喷水孔。12世纪滴水嘴兽被引入欧洲时教会正在越来越强盛，传教了许多人。这些人大多数不识字，因此图像是用来传播思想非常重要的工具。在中世纪许多动物有象征性意义。一些动物被用来描述人的特性，这些动物被人格化了。尤其对信仰原始宗教的人来说，这样的思想有助于让他们改信基督天主教。有些动物在中世纪的时候在西欧还没有（比如犀牛和河马），因此这样的滴水嘴兽是现代的，它们在中世纪没有象征性意义。以下列出一些常用的滴水嘴兽动物以及一些它们的象征性。
在中世纪狮是最常见的非欧洲的滴水嘴兽动物。可能因为其金色的鬣毛和太阳的光芒有相似性，在古代狮和太阳被联系到一起。狮形滴水嘴兽在希腊很普及，在罗马时代庞培的楼房上也有使用。在中世纪狮成为七宗罪里傲慢的象征。由于猫被看作是撒旦教和女巫的代表，因此猫很少被用作滴水嘴兽。
狗是最常见的滴水嘴兽动物。狗被看作是可靠、忠诚和聪明的动物，因此非常适合做滴水嘴兽。
在中世纪人们很怕狼，但是对它也非常敬佩。狼能够互相成群配合，因此人们认为狼有能够保护群里其它成员的首领。这被与牧师能够战胜魔鬼的邪恶保护一般老百姓联系到一起。此外狼还作为七宗罪里贪婪的象征。
鹰是一种强有力的鸟，在中世纪传说它甚至能够屠龙。鹰有极好的视力，传说通过往太阳里看它们能够返老还童。
自从亚当和夏娃的故事开始蛇代表好与恶的斗争。蛇还代表七宗罪里的嫉妒。在中世纪人们以为它们蜕皮能够返老还童，这导致了銜尾蛇，永生的代表。
山羊在中世纪有两个象征。一个是象征耶稣，因为它能够爬上陡坡找草吃，另一个则象征性欲，因此和魔鬼相连。
猴被看作是大自然对人的模仿。它们被看作是愚蠢的动物，它们的智慧被看作是狡诈。猴被看作是懒惰的象征。
奇美拉只是人脸和其他动物的躯干部分组成的新怪物。一些著名的喀邁拉包括狮鹫、半人马、哈耳庇厄和人魚。奇美拉被用来警告人们不要低估魔鬼。
虽然现在建筑上的怪物雕刻没有排水的作用，因此技术上来说并不是滴水嘴兽，但还是被大多数人看作滴水嘴兽。纽约、明尼阿波利斯和芝加哥19世纪和20世纪初的楼房上常有鬼怪雕刻。许多教堂和其它建筑上也有滴水嘴兽。
1908年建造的华盛顿国家座堂上有众多现代的滴水嘴兽。其中包括黑武士、一名狡猾的政治家、机器人和许多其它怪物。20世纪的哥德復興式建築也出产了许多现代滴水嘴兽，比如在普林斯顿大学、华盛顿大学、杜克大学和芝加哥大学。
東亞傳統建築的雨漏多以傳統吉祥圖案中常用之動物為造型，多與水相關，如魚、蛙、蟾蜍等。這些雨漏常以動物造型命名，如魚漏、蛙漏。
武俠小說

武俠小說，是中國文學中的大眾文學，是自民國以後风行於華人地區中的一種結合歷史、幻想的小說類型，起源可追溯至《史記》的《遊俠列傳》，故事主要描寫武林幫派之間的爭鬥、江湖中人之間的恩怨情仇，民族國家的俠義精神。武侠小说的历史背景多为中国古代，尤以改朝换代、汉族与外族战争之乱世为多，故而时势造英雄，也有以描述帮派斗争为主，而没有强调时代。盖因乱世之中，人更加需要以武力证明自身价值。以侠义为主题，武功为手段，是武侠小说独特的文化特征，兼以中国古代医学、佛学、道家、易术及各种神秘学等。因此，武侠小说中人物的价值观，乃至于整部作品的精神基调，是建立在行侠仗义的基本思想上的。
武侠文化的存在，是中国特有的历史和文化现象，其出现及崛起有复杂的社会背景、文化和心理因素。当下，武侠文化似乎正出现一种热热闹闹的场面，说它是复兴或崛起也不为过，无论是武侠文学的创作或者是各种武侠电影电视的热炒，武侠出版、武侠网络小说大量的涌现等等，都凸现出这一趋势的迅猛发展。华罗庚对梁羽生说过一句话：“武侠小说是成年人的童话”。
中國最早出現的長篇武俠小說為清代古典名著《三俠五義》，這是因為晚清的社會生活矛盾，體現底層人民意願的英雄俠士和體現市民上層理想的清官奇妙地在小說裏結合，以集合的方式反映了晚清社會的市俗願望。以「武俠小說」之名發表，首見於1915年12月的《小说大观》季刊第三集（上海，包天笑主编），林纾（琴南）的文言文短篇《傅眉史》。
舊派武俠一般以1923年湖南人平江不肖生的《江湖奇俠傳》為起點，舊派武俠的最著作名品是还珠楼主《蜀山劍俠傳》。1930年代在天津湧現「北派五大家」，五人各成流派，包括以还珠楼主《蜀山劍俠傳》系列为代表的“奇幻仙侠派”；以白羽《钱镖》系列为代表的“社会反讽派”；以王度庐《鹤铁五部作》为代表的“悲剧侠情派”；以郑证因《鹰爪王》为代表的“帮会技击派”以及以朱贞木《七杀碑》为代表的“奇情推理派”。
指1950年代始以金庸、古龍及梁羽生等港台作家為代表的作品，以區別於戰前還珠樓主及平江不肖生等人的「舊派」。新派武俠小說增添了現代的元素（甚至西方的，所謂「洋為中用」），以之演繹中國歷史。例如在「俠」的觀念上，更為強調獨立人格的堅持，這可以視做是對民主思想、自由精神的呼應，俠客於是成為一種新理想人格的化身。在故事形式上，則一改舊派武俠結構鬆散、枝蔓雜出的問題，情節更為緊湊、曲折、奇譎、多變，且文字講究趣味性和意境。此外，新派致力於將中國傳統文化中一切最具特色的成分印入文句當中，如詩詞曲賦、琴棋書畫、儒道墨釋、醫卜星相、傳說掌故、典庫文物、風俗民情……無不與故事情節的展開，武技較量的描寫，人物性格的刻畫，作品題旨的展示，相融合滲透，成為有機的組成部分。這種「武藝文學化」的手法，是新派武俠小說最大的特點之一。
新派武俠的出現，主要原因在市場的需求，民眾的娛樂意識，隨著物質生活水平的提高而強化，迫切需要新奇的作品來消遣。武俠小說豐富的內容，故事所敘寫的「武俠情奇」四項要素，恰呼應了這一需求。應運而生的，是香港「大武俠時期」相當多的作家，其作品在五十年代於報紙之間連載，如牟松庭、蹄風、黃鷹、龍乘風、西門丁、張夢還、馬雲；還有金鋒、江一明、避秦樓主、風雨樓主、高峰、石沖等人。
值得注意的是，台灣武俠小說與香港武俠小說的發展，雙方內容特色自成一格。
香港武俠名家金庸、梁羽生等的武俠作品，其創作背景多與中國歷史緊密結合，作品中的歷史痕跡相當濃厚；而台灣武俠作家或許是基於當時政治禁忌的關係，或許是作者個人對武林世界、對中國的想像不同，作品的創作背景少與中國歷史相結合，故事的歷史背景模糊，注重故事情節的奇詭曲折，較偏於奇情武俠。
武俠小說風靡於海內外華人文壇，至今讀者仍熱忱未衰。兼且由於電視、電腦相繼普及，武俠小說超越了以往只以文字符號作為表現手段，更以多元、多種的符號形式，配合聲音、彩色畫面、彩色圖片、動作等，在社會上掀起一股前所未有的武俠熱潮，諸如最近風行的電腦遊戲軟體、武俠漫畫、武俠電影、武俠電視劇等都是。
此期間，黃易作品打破了「金庸以後無武俠」的低迷局面，《尋秦記》和《覆雨翻雲》融合情色、武俠與科幻，震動文字江湖。開創了玄幻、穿越和異俠三大流派，而這恰是當今網絡文學創作主流，黃易也因此被譽為「網絡小說的鼻祖」。包含不少情色描寫的《尋秦記》，以及《覆雨翻雲》更先後改編為電視劇，劇中大幅刪去情色元素。之後出版的《黃易精品》系列，黃易親自刪減了情色內容。
當中新派武俠以金古梁黄溫（金庸、古龍、梁羽生、黃易、溫瑞安）最出眾。
那伽

那伽（梵語：नाग，羅馬化：nāga），也譯為龍，是印度神話中的蛇神，掌管水源、河流與大海。這種生物的外表類似巨大的蛇，有一個頭或七個頭；其形像在婆羅門教、印度教和佛教經典中常有出現。但是這個詞的用法並不十分嚴格，它有時也被用來指代大象 或真正的蛇，尤其是眼鏡王蛇和印度眼鏡蛇（眼鏡蛇在印地語中的讀音就是“納格”）。另外，雌性的那伽被叫做“那姬”（nāgī）或“那姬尼”（nāgiṇī）。
在佛教中，被列為天龍八部之一。
有关那伽的传说至今仍然是许多受印度文化影响的亚洲国家（如印度、尼泊尔、东南亚一些国家等）的传统文化的一部分。在印度，那伽被视为有灵性的生物，是泉水、井水和河流的保护神。它们能够造雨，因而带来丰收；但是也会带来如洪水和干旱等灾害，代表性的故事有巨蛇弗栗多堵水的傳說。有一种说法认为，那伽只有在受到人类不恭敬对待时，才会制造灾难。由于那伽的形象被与水联系在一起，因此通往它们居住的地宫的入口常被认为位于井、湖和河流的底部。对那伽的崇拜在印度南方地区尤其盛行，当地人相信那伽会给它们的崇拜者带来丰收。
古老的吠陀文献裡就已经提到了那伽的故事。吠陀中的宇宙之神和河川之主伐楼拿被认为是那伽族之王，他的这种属性也许是因为其与水的关系而来的。百道梵书裡讲到，那伽一族是迦叶波和苏罗娑（英语：Surasa）（生主达刹之女）的后代。有关那伽的神话中最有名的是搅乳海的故事。据说，众天神（提婆族）和阿修罗为了得到不死甘露，联合起来奋力搅乳海；他们用曼陀罗山做搅棒，用那伽之王婆苏吉当绞绳，最后成功地获得了不死甘露。这个神话在往世书和《摩诃婆罗多》里都有提到。除了婆苏吉以外，著名的那伽还有舍沙（毗湿奴大神的忠实伙伴）和摩纳娑（女蛇神）。
由于佛教也引入了印度传统的那伽（龙族）概念，在亚洲那些具有佛教渊源的国家和地区，民众对于那伽也并不陌生。在这些地方，原属于印度的那伽形象经常和本地传说中的相似生物（尤其是巨蛇或巨龙）混同起来。在西藏，人们将那伽和当地传说中的“鲁”等同起来，这是一种居住在湖泊底部或地下水中的生物，而且像西方传说中的龙一样守卫宝物。而汉传佛教通常将那伽翻译为“龙”，当然佛教的龙并不是中国传统文化中的龙，但後来已经混同不分。
佛教认为，龙是所谓天龙八部中的一支。天龙八部是佛教的護法，尤其龙部众生均以誓卫佛法为己任。当有人真正修行佛教时，龙部众生会被派遣下来保护修佛的人，称为「顺法行」善族龙王，经中说大约有十一个善族，又常说八大龙王护法。不过，佛教也提到了有“不顺法行”的龙存在。
投生到那伽神身的因緣，是過去常行善佈施，但无正念，又性急多怒，而得的果報。
在佛教传说里，那伽与同为天龙八部之一的大鹏金翅鸟是死敌（这来自婆罗门教神话）。金翅鸟以那伽为食：“龙有卵、胎、湿、化生等之别，为卵、胎、湿、化生等四种金翅鸟所吞食。” 但是那伽有毒，于是金翅鸟最后被毒死。类似的传说也出现在印度神话之中。
佛教提到了一些重要的那伽龙王的名字：法行龙王、象面、婆修吉、得叉迦、跋陀罗等。另，佛教《妙法莲华经》有八龙王，《华严经》有十龙王的概念，如其中都有娑竭罗龙王，祂的女儿龙女在“法华会”上示现成佛，後化身为童女辅佐观音菩萨。
那伽在汉字文化圈中也称为神龙、龙，那伽王也称为“龙王”。
在印度教的传说中，最强大的那伽王（英语：Nagaraja）一般有八位，牠们各有远古的渊源。佛教也认同牠们的存在，并认为牠们已经成为佛教的護法，在《华严经》中就已登场。佛教的八位那伽王，在进入汉地时被翻译为“八大龙王”，在藏地也被翻译爲“八大鲁（龙）王”。此外还有一些小龙王。
龙王的概念在道教中也得以建立，比如娑竭罗（海）龙王就演变为了道教和中国民间信仰裡的东海龙王。
文字相同的Naga代表的那伽（常被譯為娜迦），在西方流行文化中经常出现。 主要以欧洲传说为背景的龙与地下城系列里也包含了Naga，不过，其形象被异化，使它们看起来像是人鱼的半人（上身）半蛇（下身）的生物，而且经常只有女性。通常为一水生民族，在各个设定中不管是习性、来历还是外貌特征都有所不同。具有比人类略低的智力，身体下半身为鱼尾，却可以上到陆地上。属于一种怪物。
下面是一些有娜迦登场的电子游戏：
立春

立春，是二十四节气中的第一個節氣，即太陽到達黃經315°之時，在公历每年2月3日至5日之间，斗指艮，表示着春天之开始。从此日一直到立夏这段期间，都称为春季。 元旦標誌著新一年的開始，而立春則是真正春天的開始，也是古代所指的春節，而術數上立春亦是新一年的新開始。單純以官方史書紀年，則以正月初一為該年生肖開始。八字算命師以立春日為該年生肖開始。
立春是二十四節氣之首，在漢朝是重要傳統節日，又称立春節或春節。
中国农村有俗语“腊月立春春水早，正月立春春水迟”。双春年指在某一農曆年岀現了兩次立春。若没有立春则是无春年，南方称“盲年”，北方称“寡妇年”。
1941年，中华民国國民政府農林部在戰時首都重慶舉行的第一次全國農林行政會議上決議，定每年立春日為農民節，呈奉行政院核定公布。
迎春是古代立春日的重要习俗和农业礼仪，曾在中国延续近两千年。东汉时期，在京城洛阳举行的立春迎春称为“迎气” ，是五个迎气礼仪之一。
由古代的祭春典禮演變，大約從漢朝開始，京府與各州、縣官府會於立春前一日，於正門前東、西側放置用泥土塑造的耕人與耕牛像，藉以象徵春天來臨，提醒農民準備春耕。起初只是靜態的陳列，後來演變成「鞭打春牛」的活動，土塑的耕人被活人扮演的勾芒神所代替，勾芒神身穿綠色衣服，手執楊柳或絲杖鞭打土牛，示意喚醒牛隻準備耕作，是謂「鞭春」。按照歷代風俗，官吏鞭春後，民眾會爭奪春牛身上的土片，以撒到自家田地中，冀望當年的農作物獲取大豐收。
立春當天，用餅皮包裹生菜，做成春餅或春卷，大家分食，祈求身體健康，稱之為「咬春」。
立春時湖南省的民俗遊戲是將雞蛋手扶在平面久立後，嘗試鬆手後讓蛋不倒。有些地区也在春分或端午进行立蛋遊戲。
新加坡和马来西亚坊间盛传立春这天存钱有让一整年都有钱进账、财源滚滚的寓意。当地人每逢立春都会根据自己生肖所属的吉时前往银行进行存款。
[在维基数据编辑]
Kesenian Islam

Seni Islam merangkumi seni tampak yang dihasilkan sejak abad ke-7 oleh penduduk wilayah Islam. Ia termasuk bidang-bidang yang berbeza, antaranya seni bina, seni khat, lukisan, dan tembikar.
Biasanya tetapi bukan pada keseluruhannya, seni Islam menumpukan penggambaran corak dan seni khat Arab kerana ketakutan banyak orang Muslim bahawa penggambaran bentuk orang merupakan penyembahan berhala yang diharamkan di dalam al-Qur'an dan justera itu, melakukan dosa kepada Allah.
Seni Islam bukannya seni yang setakat menumpukan agama tetapi juga merangkumi kebudayaan Islam yang kaya dan berbagai-bagai. Ia seringnya menggunakan unsur sekular serta juga unsur yang tidak disenangi ahli teologi Islam, walaupun jika tidak diharamkan.
Seni Islam berkembang daripada banyak sumber, dengan gaya-gaya seni Rom, seni Kristian awal, dan seni Byzantine diserap ke dalam seni dan seni bina awal Islam, khususnya seni Sassanid Parsi pra-Islam. Gaya Asia Tengah juga diserap menerusi serangan mendadak oleh pelbagai puak nomad. Seni Cina juga merupakan salah satu pengaruh yang penting dalam lukisan, tembikar, dan tekstil Islam."
Lukisan Islam mengandungi unsur-unsur berulang, misalnya penggunaan reka bentuk geometri berbunga-bunga atau bersayur-sayuran dalam gaya ulangan yang dikenali sebagai arabes. Arabes dalam lukisan Islam sering dipergunakan untuk melambangkan sifat Allah yang unggul, tidak terbahagi, dan tidak terbatas. Kesilapan pengulangan dalam lukisan Islam mungkin disengajakan sebagai penampilan rendah hati oleh pelukisnya yang mempercayai bahawa hanya Allah dapat menghasilkan kesempurnaan. Walau bagaimanapun, teori ini telah dipertikaikan.
Kebanyakan penganut Islam Sunah Waljamaah dan penganut Islam Syiah mempercayai bahawa penggambaran makhluk umumya adalah haram (Anikonisme dalam Islam). Bagaimanapun, lukisan yang berkenaan manusia boleh didapati pada seluruh zaman seni Islam. Perlambangan manusia bagi tujuan penyembahan berhala diharamkan oleh hukum Islam yang dikenali sebagai Syariah. Meskipun begitu, terdapat banyak Nabi Muhammad, Nabi utama Islam, dalam sejarah seni Islam.
Masjid Amr ibn al-Aas

Masjid Amr ibn al-As (Arab: جامع عمرو بن العاص), juga dikenali sebagai Masjid Amr, mula dibina pada tahun 641–642 M, sebagai pusat kepada ibu negara Mesir yang baharu iaitu Fustat. Struktur asalnya menjadi masjid yang pertama di bina di Mesir dan seluruh Afrika. Lokasi masjid tersebut merupakan tempat berdirina khemas panglima tentera penakluk Amr ibn al-As. Satu sudut masjidnya pula terdapat makam anaknya, Abdullah ibn 'Amr ibn al-'As. Disebabkan pembinaan semula yang sering berlaku, tiada lagi kesan struktur yang asal, tetapi Masjid yang dibina semula itu menjadi satu mercu tanda dan dapat dilihat kini sebagai "Kaherah Lama". Masjid ini ialah masjid yang aktif dengan kunjungan ramai jemaah setiap hari, dan selain waktu solat, masjid ini dibuka untuk pelancong dan penziarah.
Koordinat: 30°0′36.50″N 31°13′59.38″E﻿ / ﻿30.0101389°N 31.2331611°E﻿ / 30.0101389; 31.2331611
Seni bina Islam

Seni bina Islam terdiri daripada gaya seni bina bangunan yang dikaitkan dengan Islam. Ia merangkumi kedua-dua gaya sekular dan agama dari sejarah awal Islam hingga ke hari ini. Dunia Islam merangkumi kawasan geografi yang luas dari segi sejarah dari Afrika barat dan Eropah hingga Asia timur. Kesamaan tertentu dikongsi oleh gaya seni bina Islam di semua kawasan ini, tetapi dari masa ke masa, kawasan yang berbeza mengembangkan gaya mereka sendiri mengikut bahan dan teknik tempatan, dinasti dan penaung tempatan, pusat pengeluaran artistik kawasan yang berbeza, dan kadang-kadang gabungan agama yang berbeza.
Seni bina Islam awal dipengaruhi oleh seni bina Rom, Byzantine, Iran, dan Mesopotamia dan semua tanah lain yang ditakluki oleh Muslim Awal pada abad ketujuh dan kelapan. Lebih jauh ke timur, ia juga dipengaruhi oleh seni bina Cina dan India apabila Islam tersebar ke Asia Selatan dan Tenggara. Kemudian ia mengembangkan ciri-ciri yang berbeza dalam bentuk bangunan dan dalam hiasan permukaan dengan seni khat Islam, arabesque, dan motif geometri. Elemen seni bina baharu seperti menara, muqarnas, dan gerbang multifoil telah dicipta. Jenis bangunan biasa atau penting dalam seni bina Islam termasuk masjid, madrasah, makam, istana, hammam (tempat mandi awam), hospis Sufi (cth. khanqah atau zawiyas), air pancut dan sabil, bangunan komersial (cth. karavanserais dan bazar), dan kubu tentera.
Masjid Andalusia

Masjid Andalusia atau Masjid Al-Andalusiyyin (Arab: جامع الأندلسيين, rumi: Jama' al-Andalusiyyin; bahasa-bahasa Barbar: ⵎⴻⵣⴳⵉⴷⴰ ⴰⵏⴷⴰⵍⵓⵙbahasa-bahasa Barbar Kategori:Rencana dengan) adalah masjid bersejarah utama di Fes el Bali, suku medina lama Fez, Maghribi. Masjid ini diasaskan pada 859–860, menjadikannya salah satu masjid tertua di Maghribi. Ia terletak di tengah-tengah daerah yang secara historis dikaitkan dengan pendatang Andalusi, dari mana ia mengambil namanya. Ia telah diubah suai dan dikembangkan beberapa kali sejak itu. Hari ini, ia adalah salah satu daripada beberapa penubuhan era Idrisid yang masih tinggal dan salah satu mercu tanda utama bandar ini.
Masjid Nur al-Din

Masjid Nur Al-Din (Arab: جَامِع نُور ٱلدِّين, rumi: Jāmiʿ Nūr ad-Dīn, transliterasi: Jami Nur al-Din) merupakan sebuah masjid zaman Zengid di Hama, Syria. Ia diasaskan oleh Nur al-Din pada 1163-64 CE. Ia juga mengandungi bar mimbar bersejarah dari tarikh yang sama, yang kini diadakan di Muzium Hama tempatan.
Masjid itu telah rosak teruk dalam tembakan 1982 di bandar itu dan kemudiannya dipulihkan kepada keadaan semasa.
Masjid Jamek Begampur, Dindigul

Masjid Jamek Begampur adalah masjid, yang terletak di Dindigul daerah Tamil Nadu, India. Itu adalah Seni bina Islam lama. Masjid ini adalah masjid terbesar di Dindigul. Masjid ini dibina oleh raja Haider Ali Mysore pada kurun ke-17.
Ini adalah masjid terbesar di bandar ini. Masjid ini merupakan Markas Besar Jemaah Tabligh di Tamil Nadu.
Masjid Hassanal Bolkiah, Mentiri

Masjid Hassanal Bolkiah ialah sebuah masjid di Mentiri, sebuah kawasan penempatan di Daerah Brunei-Muara Brunei.
Pembinaan masjid itu bermula pada 2 Mei 2017 dengan upacara meletakkan asas diadakan tiga hari kemudian. Ia dibina atas titah Hassanal Bolkiah, Sultan Brunei, bagi menggantikan masjid sebelumnya iaitu Masjid Skim Perumahan Negara Kampong Mentiri yang musnah dalam kebakaran pada 5hb bulan sebelumnya. Pembinaan telah siap dalam masa 49 hari sahaja.Ia dibuka secara rasmi oleh Sultan pada 23 Jun 2017, diadakan selepas solat Jumaat sulung di masjid tersebut.
Masjid al-Qiblatain

Masjid al-Qiblatain (مسجد القبلتين; "Masjid Dua Kiblat") ialah sebuah masjid di Madinah yang dipercayai oleh umat Islam sebagai tempat di mana nabi Islam terakhir, Muhammad, menerima perintah untuk menukar kiblat (arah solat) dari Baitulmaqdis ke Makkah. Masjid ini dibina oleh Sawad ibn Ghanam ibn Ka'ab pada tahun 2 H (623 M) dan merupakan salah satu daripada beberapa masjid di dunia yang mengandungi dua mihrab (ceruk yang menunjukkan kiblat) dalam arah yang berbeza. Pada tahun 1987, semasa pemerintahan Raja Fahd, masjid itu telah dirobohkan sepenuhnya dan dibina semula. Semasa pembinaan semula, ceruk solat lama yang menghadap Baitulmaqdis telah dibuang, dan yang menghadap Makkah ditinggalkan. Masjid Qiblatayn adalah antara masjid terawal yang bertarikh pada zaman Muhammad, bersama dengan Masjid Quba dan Masjid an-Nabawi, memandangkan Masjid al-Haram dan Baitulmaqdis dikaitkan dengan para nabi terdahulu dalam Islam.
Masjid ini adalah antara masjid terawal di Madinah dan dibina oleh Sawad ibn Ghanam ibn Ka'ab al-Ansari pada tahun 2 Hijrah, dan nama masjid kembali ke zaman Muhammad, ketika para sahabat menamakannya sempena peristiwa yang berlaku pada 15 Syaaban tahun yang sama, ketika Muhammad menerima wahyu dari Allah yang memerintahkannya untuk memperakui Kaabah sebagai kiblat semasa solat Zuhur dan berpaling dari Baitulmaqdis, secara khususnya Masjid al-Aqsa. Baginda kemudian mengumumkan perkara ini kepada para sahabatnya di masjidnya sendiri, dam selepas itu, berita itu mula tersebar.
Ramai jemaah haji yang pergi ke Makkah untuk menunaikan haji sering mengunjungi Madinah, di mana ada yang mengunjungi masjid ini kerana kepentingan sejarahnya.
Dewan solat utama menggunakan geometri ortogon tegar dan simetri yang diserlahkan dengan penggunaan menara berkembar dan kubah berkembar. Tempat tinggal imam, muazin dan penjaga dikelompokkan secara diskret dalam satu blok di sebelah barat struktur utama. Perbezaan aras di sudut tenggara tapak telah dieksploitasi untuk menggabungkan aras bawah tanah yang berfungsi sebagai kawasan wuduk untuk jemaah. Di utara, di mana paras tanah lebih rendah, surau dinaikkan satu tingkat di atas paras tanah. Pintu masuk ke surau adalah dari halaman yang ditinggikan, juga ke utara, yang boleh dicapai dengan tangga dan tanjakan dari arah utama pendekatan. Dewan solat terdiri daripada satu siri gerbang yang menyokong bilik kebal tong yang berjalan selari dengan dinding kiblat. Bilik kebal ini diselitkan dua kubah yang membentuk paksi ke arah Makkah.
Turbah

Turbah (Arab: تربة; Parsi: مهر mohr) ialah kepingan tanah liat yang digunakan oleh penganut Islam Syiah untuk sujud sewaktu melakukan solat. Kepingan tanah ini melambangkan bumi. Penggunaan turbah wajib dalam fahaman Syiah dan banyak hadis mereka yang menyatakan fadilat melakukan demikian. Kepingan tanah yang paling disukai ialah dari Karbala, tempat kematian Saidina Husain bin Ali walaupun kepingan tanah dari mana-mana tempat boleh digunakan. Jikalau penganut Syiah itu tidak dapat sujud di atas tanah, dia boleh melakukannya di atas alternatif yang lain seperti tumbuhan, benda yang diperbuat daripada tumbuhan ataupun kertas. Melakukan sujud di atas kertas diperbolehkan kerana kertas datang daripada sumber alami.
Karbala merupakan tempat yang paling penting di kalangan penganut Islam Syiah kerana menjadi tempat kematian Saidina Husain bin Ali. Saidina Husain dianggap tokoh yang penting sebab beliau merupakan cucunda Nabi Muhammad s.a.w. Oleh itu, tanah dari Karbala dianggap suci dan sesuai untuk dijadikan tempat bersujud sewaktu sembahyang. Turbah yang terdapat di pasaran pada masa kini dikatakan diperbuat daripada tanah di Karbala.
Penganut Islam Ahli Sunah menolak amalan menggunakan turbah dan menganggapnya sebagai suatu bidaah atau perkara yang ditambah-tambahkan di dalam agama. Masyarakat Sunni juga tidak setuju dengan ungkapan yang sering terdapat di atas turbah seperti 'Ya Hussein', atau 'Ya Zahra' yang dianggap syirik atau menduakan Tuhan. Dalam kitab Majmoo' al-Fatawa (Kompilasi Fatwa), ulama Ahli Sunah, Ibn Taymiyyah mengeluarkan fatwa yang menyatakan bahawa perbuatan sujud di atas turbah dari Karbala atau Turbah Al-Husseinya merupakan sesuatu yang tidak pernah diamalkan oleh golongan Salaf, Ansar ataupun tabi'in. Orang ramai sebenarnya boleh sujud di atas tanah atau yang bukan, seperti yang dilakukan di masjid.
Islam di Wales

Islam adalah non-Kristian terbesar iman di Wales, dengan 22,000 anggota dicatatkan dalam negara pada tahun Banci 2001. Mencatat Sambungan awal antara Wales dan 'dunia Islam' bermula pada awal abad ke-12. Masjid yang dibina pertama didirikan di Cardiff pada tahun 1947, dan sebelum itu, secara rasmi berdaftar pertama masjid di UK.
Saat ini, Welsh memiliki sekitar 40 masjid, yang kebanyakan di Cardiff, dengan yang lain di Aberystwyth, Bangor, Barry, Haverfordwest, Lampeter, Llanelli, Neath, Newport, Port Talbot, Swansea dan Wrexham
Universiti pertama di Inggeris akan diberikan oleh FOSIS (Persekutuan Mahasiswa Islam Masyarakat, UK & Éire) untuk kemudahan masjid terbaik di kampus adalah Universiti Wales - Swansea, yang menerima anugerah pada tahun 2007.
Pada tahun 2006, yang pertama pengakap kumpulan bagi umat Islam dilancarkan di Cardiff dengan lebih daripada 100 ahli.
Pada tahun 2008, rancangan diumumkan untuk membina Islamic Center di Carmarthen. Sebuah sekolah untuk ulama Muslim latihan telah ditubuhkan di Llanybydder di Carmarthenshire.
New Muslim Network Welsh ditubuhkan pada bahagian akhir tahun 2001 untuk memberikan sokongan dan cadangan untuk masuk Islam dan keluarga mereka non-Muslim. Kumpulan ini juga memberikan nasihat kepada masjid dan pertubuhan-pertubuhan Islam yang lain pada pekerjaan dakwah & hubungan masyarakat.
Templat:Mosques in the European Union
Templat:Wales-stub
Agama di Sudan

Dominan agama di Sudan ialah Islam yang dianuti oleh sekitar 90.7% penduduk negara itu. Kristian ialah kepercayaan minoriti terbesar di negara yang menyumbang kira-kira 5.4% daripada populasi. Sebilangan besar penduduk penganut kepercayaan tradisional juga hadir.
Kerajaan Nubia purba pada zaman moden Sudan adalah kubu Kristian Koptik, tetapi semakin terancam oleh perkembangan Islam dari abad ke-7 dan seterusnya, dengan kerajaan paling selatan ini, Alodia, bertahan sehingga 1504. Walau bagaimanapun, orang asli Kristian Koptik Nubia terus membentuk sebahagian besar penduduk kawasan itu sehingga abad kesembilan belas, apabila hampir semua daripada mereka telah memeluk Islam secara paksa di bawah Negara Mahdist. Agama Kristian telah diperkenalkan semula ke negara ini melalui mubaligh Eropah pada awal abad ke-20.
Sir Archibald Hamilton, 5th Baronet

Sir Abdullah Charles Edward Archibald Watkin Hamilton, 5th and 3rd Baronet (10 Disember 1876 - 18 Mac 1939) ialah seorang British ternama yang memeluk Islam. Beliau merupakan anak kepada Sir Edward Archibald Hamilton, 4th Baronet of Trebishun, Breconshire dan Baronet of Marlborough House, Hampshire Kedua (1843-1915) dengan isteri beliau Mary Elizabeth Gill.
Beliau berkahwin tiga kali dan bercerai dua kali.
Surau

Surau (Jawi: ‏سوراو‎‎) ialah sebuah bangunan tempat berhimpun bagi penganut Islam di Semenanjung Tanah Melayu dan sesetengah kawasan di Sumatera yang digunakan untuk ibadah dan kegiatan keagamaan. Secara umumnya, struktur binaan kecil, namun fungsinya hampir sama dengan masjid, semua lelaki dan wanita dibenarkan masuk, dan digunakan untuk kegiatan keagamaan dan majlis perayaan. Penubuhan institusi ini dibangunkan dengan kesepakatan dan pendanaan masyarakat tempatan. Surau boleh dibandingkan sama seperti zawiyah dalam dunia Arab. Dalam masyarakat Minangkabau, mereka menyambung tradisi sebelum kedatangan Islam, iaitu surau sebagai tempat tinggalnya kaum lelaki, dan tempatnya mulia di sisi masyarakat.
Dalam kegunaan semasa, "surau" merujuk kepada masjid yang kecil, atau ruangan khas di bangunan=bangunan orang ramai (seperti pusat beli belah, universiti, atau kawasan rehat di lebuh raya) bagi lelaki dan wanita untuk menunaikan solat.
Nama "surau" ini merupakan serapan bahasa Minangkabau yang berkongsi akar dengan bahasa Batak (ᯚᯮᯒᯬ suro) merujuk kepada suatu tempat sembahan roh nenek moyang. Ia tidak sahaja diterapkan dalam pemahaman Islam setempat menjadi tempat menyembah Tuhan yang esa seperti yang diketahui hari ini, malah tetapi diperluas menjadi tempat penyebaran ilmu keislaman. Menurut penulis Minangkabau A. A. Navis, surau merupakan tempat berkumpulnya anak laki-laki yang sudah akil baligh untuk tidur di malam hari serta menekuni bermacam ilmu dan keterampilan. Menurut cendekiawan Islam Azyumardi Azra, kedudukan surau dalam masyarakat Minangkabau serupa dengan pesantren di Jawa namun peranan tersebut beransur surut selepas Indonesia merdeka kerana menguatnya lembaga pendidikan Islam di Indonesia meunnduk pada aturan pemerintah negara itu.
Terdapat beberapa pertikaian mengenai definasi surau secara tepat: ada mereka yang mengistilahkan semua tempat bersolat sebagai masjid, atau ada pula menyebutnya sebagai musollah (ejaan Inggeris). Bagaimanapun, takrifan yang biasanya diterima pakai adalah masjid mempunyai merupakan tempat khas untuk bersolat dan telah digunakan untuk solat Jumaat melebihi 3 kali. Sementara surau pula adalah tempat sembahyang yang digunakan kurang 40 orang dan tidak diadakan solat Jumaat di situ. Musollah pula hanya bererti "tempat bersolat" sahaja.
Sekolah Rendah Agama Bersepadu Batu Pahat

Sekolah Rendah Agama Bersepadu Batu Pahat atau nama ringkasnya SRAB Batu Pahat, merupakan sebuah Sekolah agama yang terletak di Jalan Kelabu Asap, Taman Bukit Pasir, 83000 Batu Pahat, Johor. Ia merupakan salah satu dari Sekolah Rendah Agama Bersepadu milik kerajaan Johor.
Sekolah Rendah Agama Bersepadu, Kerajaan Negeri Johor (SRAB) Daerah Batu Pahat di tubuhkan pada Januari 1999, menumpang di bangunan Sekolah Agama Kenangan Dato’ Onn. Mengambil pelajar-pelajar tahun satu lelaki dan perempuan seramai 85 orang, dibahagikan kepada dua kelas iaitu 1 tabah dan 1 cekal. Tenaga pengajar seramai enam orang dan seorang pembantu tadbir.
Pada Tahun 2002, Sekolah Rendah Agama Bersepadu Daerah Batu Pahat telah berpindah ke bangunan baru yang terletak di Jalan Kelabu Asap, Taman Bukit Pasir, Batu Pahat. Bangunan ini merupakan bangunan 1 blok, mengandungi 12 buah bilik darjah, pejabat, bilik guru, bilik mesyuarat, bilik komputer, makmal sains, bilik serbaguna, stor sukan, bilik rawatan, perpustakaan, pusat sumber dan bilik solat. Pada tahun itu juga seramai 83 orang pelajar tahun satu, lelaki dan perempuan diterima masuk setelah menduduki ujian kelayakan pada Julai 2001. Penambahan lima orang tenaga pengajar baru pada bulan Januari 2002 dan dua orang lagi pada Julai 2002.
Pelbagai pencapaian telah dicatatkan di sekolah ini
Islam dan sains

Hubungan sains dan Islam adalah suatu hal kontroversi. Dalam dunia Islam, banyak mempercayai bahawa sains moden pertama kali dikembangkan dalam dunia Islam daripada di Eropah dan negara Barat, bahawa "semua kekayaan ilmu di dunia sebenarnya berpunca dari Tamadun Islam," dan apa orang bergelar "kaedah saintifik", adalah sebenarnya "kaedah Islam." Umat Islam sering memetik ayat 239 dari Surah Al-Baqarah —- Dia yang mengajarmu apa yang kamu tidak ketahui. —- dalam sokongan pemandangan mereka bahawa al-Quran mempromosikan kemilikan ilmu baru.
Dalam percanggahan yang jelas, pihak yang lain bimbang yang dunia Islam "kekurangan kefahaman saintifik yang mendalam," dan kesal bahawa, contohnya, dalam negara seperti Pakistan walaupun fizik pelajar pasca siswazah telah mengaitkan gempa bumi dengan "dosa, kekurangan akhlak, terpesong dari jalan Islam yang sebenarnya," sementara "hanya dua suara yang tenggelam yang menyokong pandangan saintifik bahawa gempa bumi adalah suatu fenomenon asli tidak dikesan oleh aktiviti manusia."
Pengembangan pemikiran santifik dan ilmu telah menyebabkan berlainan reaksi di kalangan umat Islam. Dalam dunia Islam kini, kebanyakan fokusnya pada hubungan Islam dan sains termasuk terjemahan saintifik al-Quran (dan kadang-kadang Sunnah) telah menunjukkan bahawa sumber-sumber ini telah membuat kenyataan terus mengenai sifat alam, pengembangan biologi dan fenomena lain kemudiannya disahkan oleh kajian sains, dan bukti asal-usul kesucian al-Quran. Usaha ini telah dikritik oleh sesetengah ahli sains dan ahli falsafah sebagai mengandungi kesalahan logik, disebabkan tidak saintifik, mungkin dibuktikan palsu dengan memuncakan teori saintifik.
Jika anda melihat rencana yang menggunakan templat {{tunas}} ini, gantikanlah dengan templat tunas yang lebih spesifik.
Universiti Islam Malaysia

Universiti Islam Malaysia (UIM; Islamic University of Malaysia) is the first and only postgraduate-only university in Malaysia. The administration and academic offices are located in Petaling Jaya with its permanent campus currently under development.
UIM offers a wide range of undergraduate and graduate programs in various disciplines, including Islamic studies, Shariah law, education, economics, management, communication, science, and engineering.
The university has six faculties, namely the Faculty of Quranic and Sunnah Studies, Faculty of Islamic Civilization, Faculty of Syariah and Law, Faculty of Economics and Muamalat, Faculty of Science and Technology, and Faculty of Education and Social Sciences.
UIM Libraries which consists of CIMB Islamic – Primary Islamic Finance Library, UIM Wisdom Library and Al-Amiri Exclusive Collections were established to collect, preserve and disseminate the unique, rare and primary resources.
These libraries have been in operation since October 2015 with 3,000 volumes of print collection. Notable collections and subject strengths include the resources on Finance, Management, Wisdom, Law and Natural Medicine. In addition, there are more than 5,000 e-journals and e-books that are accessible from any computers on campus and other location off-campus.
Computers, wireless internet access, photocopiers, printers, group and individual study areas along with superb interior design makes the UIM Libraries conducive and ideal place to visit and study.
The libraries is open to students, lecturers, researcher and those who are interested in scholarly and quality resources. This libraries are open from 9:30am to 5:30pm on weekdays and from 12:00 pm to 4:00 pm on weekends. This libraries is also open to external parties with affordable membership fee.
Кулинарный рецепт

Кулинарный рецепт — руководство по приготовлению кулинарного изделия. Содержит информацию о необходимых пищевых продуктах, их пропорциях и инструкциях по смешиванию и обработке. Кулинарные рецепты описывают механическую и тепловую обработку ингредиентов, способы сервировки готовых изделий.
Рецепты передаются «из уст в уста», а также публикуются в кулинарных книгах и на специализированных сайтах. Существуют секретные рецепты, передающиеся кулинарами своим наследникам.
Современный кулинарный рецепт содержит:
Старые рецепты часто составлялись для тех, кто умел готовить те или иные блюда, и содержали лишь название блюда, перечень ингредиентов и их пропорции.
Самые ранние известные письменные рецепты обнаружены на месопотамских клинописных табличках, датируемых XVIII веком до н. э. Примерно на полтора века моложе кулинарная табличка из Вавилона, содержащая рецепт на аккадском языке. Приготовление пищи также изображено на стенах некоторых древнеегипетских зданий.
Первую поваренную книгу составил в V веке до н. э. сицилийский повар Мифек; от неё сохранился единственный рецепт (приготовления цеполы), процитированный в компиляции Афинея. Этот автор упоминает и другие древнегреческие поваренные книги, все они утеряны. Катон Старший приводит ряд рецептов в древнейшем произведении на латыни. Также в греческом и латинском переводах сохранились некоторые пунические рецепты.
Большая коллекция рецептов De re coquinaria, ошибочно приписываемая Апицию, появилась в IV (или V) веке. Тут перечислены блюда, подаваемые во время еды: gustatio («закуска»), primae mensae («основное блюдо») и secundae mensae («десерт»). Каждый рецепт начинается с латинской команды «Возьми…».
Арабские рецепты задокументированы начиная с X века. Самый ранний рецепт на персидском языке датируется XIV веком. Начиная с эпохи Возрождения рецепты принято собирать в кулинарные книги, об истории которых см. соответствующую статью.
Рецепты блюд по времени приёма пищи:
Рецепты по типу блюд:
Рецепты по способу приготовления блюд:
Рецепты национальных кухонь
См. также статьи: Национальные кухни и Кухни по регионам
Рецепты блюд на основе:
Рецепты блюд по событию:
См. также статью: Праздники
Рецепты блюд по состоянию здоровья:
Кулинарная книга — справочное издание, содержащее рецепты приготовления различных блюд и напитков. Кроме рецептов может содержать советы по сервировке стола, правильному питанию, выбору продуктов. Примером может служить «Книга о вкусной и здоровой пище», которая в советское время публиковалась миллионными тиражами.
Кулинарная телепередача — телепередача особого жанра, демонстрирующая зрителям процесс приготовления различных кулинарных блюд. Телепередача может быть снята в различных форматах: реалити-шоу, ток-шоу. Снимается в специально оборудованной студии или на кухне ресторана. Ведущим, как правило, выступает известный шеф-повар. Гостями часто становятся знаменитые личности. Реалити-шоу обычно содержат соревновательный момент между кулинарами. Таким образом, кулинарная телепередача может иметь как чисто развлекательную функцию, так и реально учить зрителей готовить кулинарные блюда.
Ширтан

Ширта́н, также шырта́н или шарта́н (чув. шӑрттан) — традиционное чувашское колбасное изделие, считающееся деликатесом, праздничным блюдом. Имел обрядовое или праздничное назначение. В современной чувашской национальной кухне ширтан готовят не только из баранины, но и из говядины и свинины, реже — добавляют субпродукты. Производство ширтана налажено на предприятиях пищевой промышленности Чувашской Республики и Марий Эл.
Приготовление ширтана предполагает медленное запекание мясного фарша со специями, набитого в предварительно подготовленную натуральную оболочку. Запекание может быть как одноэтапным (длительностью от 6 часов), так и в несколько этапов (длительностью до нескольких суток): Температура запекания при 300 до 100 °C, так что он становится полусухим, с хрустящей корочкой.
Слово шӑрттан восходит к древнеиранскому слову «ширдан», которое означает блюдо из овечьего желудка, фаршированного мясом и рисом.
Ширтаны в производстве
Прага (торт)

«Пра́га» — шоколадный торт, широко известный со времён СССР.
Состоит из трёх бисквитных коржей с двумя слоями крема «Пражский». Верхняя и боковые поверхности покрыты повидлом и заглазированы помадкой (либо боковые поверхности отделаны кремом и бисквитной крошкой). Сверху украшен рисунком из крема.
Распространено мнение, что оригинальный рецепт торта «Прага» был разработан в столице Чехии. Однако в рецептах чешской кухни данный торт отсутствует. На самом же деле, рецепт «Праги», который полюбился в СССР, был придуман начальником кондитерского цеха московского ресторана «Прага» Владимиром Михайловичем Гуральником, который является автором более чем 30 оригинальных тортов и пирожных, в том числе торта «Птичье молоко». В самом начале своей кулинарной карьеры Гуральник, будучи подмастерьем в ресторане, обучался кондитерскому искусству у мастеров-кондитеров из Чехословакии, регулярно приезжавших для обмена опытом в Москву. В принципе, «Прага» является вариацией на тему венского торта «Захер», в рецепте которого, однако, крем вообще отсутствует. В общем и целом, торт был весьма трудоёмок и недёшев, так как включал в себя четыре вида сливочного крема, сделанных с применением коньяка и ликёров Шартрёз и Бенедиктин, а коржи пропитывались ромом.
Во времена СССР торт не был запатентован по причине отсутствия практики выдачи патента на кулинарные рецепты, но был оформлен по ГОСТу и таким образом может быть приготовлен на любой кондитерской фабрике.
Коржи прослаивают кремом и ставят в холодильник на 8—10 часов. Сверху и с боков покрывают повидлом и глазируют помадкой. Украшают рисунком из крема.
Салатная заправка

Салатные заправки, салатные соусы, дре́ссинги — вспомогательные блюда-приправы, определённые составы, призванные придать салатам дополнительные вкусовые качества (пикантность, сочность, сладость, кислоту) и соединить ингредиенты салата между собой. Наиболее популярными салатными заправками в России являются растительное масло, сметана и майонез.
В европейской кухне для салатов из сырых овощей наиболее распространена типичная французская винегретная заправка из взбитых вместе в эмульсию растительного масла и уксуса, иногда с добавлением других специй (часто горчицы и чеснока). Считается, что заправка из смеси уксуса и растительного масла была известна ещё древним египтянам. Яичная заправка помимо смеси растительного масла с уксусом включает протёртые через сито желтки варёных яиц и горчицу. Зелёные салаты из листовых овощей Огюст Эскофье также рекомендовал заправлять сливочной заправкой из нежирных свежих сливок с уксусом или лимонным соком и специями. Для свекольных салатов в сливочную заправку следует добавлять горчицу. Для салатов из краснокочанной капусты, рапунцеля или одуванчиков, по мнению Эскофье, подходит заправка из топлёного свиного жира со шкварками, подогретого с уксусом на сковороде.
Более густые заправки на основе майонеза или молочных продуктов (сливок, натурального йогурта, пахты или крем-фреша) придают салатам мягкий кисловатый вкус и часто сервируются отдельно, как соусы-дипы, то есть для обмакивания в них овощей. В салатных заправках также используются вино, горчица, рубленая зелень, лимонный сок или сок лайма, томатная паста. Салатные соусы под названием «дрессинг» (от англ. dress — «приправлять») преимущественно на основе майонеза получили широкое распространение в американской кухне и известны под собственными именами: «гурмэ», «Карлтон», «лимонный крем», «лоренцо», «плаза», «принцесса», «рокфор», «русский», «сырный», «тысяча островов», «Эскофье», «ранч».
Особым разнообразием отличаются заправки в кухнях стран Закавказья. Сложные салатные заправки содержат множество компонентов, их пропорции могут варьироваться от блюда к блюду. Поэтому в рецептах иногда просто указывают компоненты, но их соотношение и крепость оставляют на усмотрение хозяек.
Жюльен (блюдо)

Жюлье́н (от фр. julienne) — сложная горячая закуска, приготовленная преимущественно из птицы или дичи и грибов, нарезанных одноимённым способом — тонкой соломкой либо небольшими ломтиками-кусочками, а затем запечённых в кокотнице со сметаной или соусом под тёртым сыром. Популярное блюдо советской ресторанной кухни. Похожее грибное закусочное блюдо — грибы в сметане.
Название блюда произошло от французского термина, обозначающего тонкую нарезку молодых овощей, однако в русской кухне данное слово потеряло своё первоначальное значение и в настоящее время закрепилось за разновидностью горячих закусок, не имеющих отношения к французской кухне.
Для приготовления жюльена используются отваренные свежие или сушёные грибы, филе птицы также предварительно подвергают термической обработке обжариванием или варкой. Помимо грибных и куриных жюльенов существуют рецепты из мяса, овощей и морепродуктов. Обязательные ингредиенты жюльенов — обжаренный в сливочном масле репчатый лук и тёртый сыр. По мнению В. В. Усова, высшее искусство в приготовлении жюльена заключается в том, чтобы лук как бы растворился в других ингредиентах. Существует два варианта заливки жюльена: сметанная, с мукой и яйцом, иногда майонезом, и молочная или сливочная, на пассерованной муке. Пряности в заправках не используются, чтобы сохранить натуральный аромат продуктов. Для запекания помимо кокотниц применяются порционные сковородки или керамические огнеупорные формочки. Жюльены подают на стол в кокотницах с надетой на ручку папильоткой на специальных подстановочных или пирожковых и десертных тарелках, покрытых полотенцем разового пользования, обычно по две на порцию. Блюдо едят чайной или кофейной ложечкой «мокко», не перекладывая содержимое на тарелку. Иногда жюльен запекают в большой форме, чтобы потом сервировать его в волованах или тарталетках.
Похожие на жюльен по сервировке закуски называются «кокот» (из грибов, крабов, почек, по названию посуды — кокотницы) и «кокиль» (из рыбы, мидий и устриц, по названию посуды в форме створчатой раковины — кокильницы). В. В. Похлёбкин критиковал название «жюльен» для неовощного блюда и признавал его только за овощными салатами и супами.
William Pokhlyobkin

William August Vasilyevich Pokhlyobkin (August 20, 1923 – April 15 (burial date), 2000; Russian: Ви́льям-Август Васи́льевич Похлёбкин, Viliyam Vasilievich Pokhlyobkin) was a Soviet and Russian historian specializing in Scandinavian studies, heraldry, the diplomacy and international relations of Russia. He was also known as a geographer, journalist, expert on the history of Russian cuisine and the author of numerous culinary books. His A History of Vodka has been translated into a number of languages, including English.
William Pokhlyobkin was born to Russian revolutionary Vasili Mikhailov (Михайлов Василий Михайлович). "Pokhlyobkin" was Mikhailov's underground nickname, derived from the word "Pokhlyobka [ru]" which is a Russian type of vegetable soup. Vasili named his son after Vladimir Ilyich Lenin (VIL is an acronym which turned into William).
He took part in the Soviet-Finnish War and German-Soviet War as a private. After his discharge from service, he studied at the Moscow State Institute of International Relations from 1945–1949, and later did postgraduate courses in the Institute of History of the USSR Academy of Sciences. He became a Kandidat of Historical Sciences and a research member in the Institute of History in 1953. He founded the journal Skandinavskii sbornik ("Скандинавский сборник") and was its chief editor from 1955-1961. He was later a member of the editorial collegium of the journal Scandinavica.
In 1968 he was labeled a dissident because his book on tea was popular in dissident circles. He was barred from publication, thus was unable to finish his doctoral dissertation, and had to concentrate on his culinary hobby. His book on Vodka has been criticized by Lev Usyskin for containing errors, and a trademark dispute between the Soviet Union and Poland over usage of the word "vodka" that Pokhlyobkin supposedly provided research for did not occur.
He was the author of over 50 books and a large number of articles. For a long time his books remained unpublished, and most of them were printed after the dissolution of the Soviet Union. Printed simultaneously in large numbers they gave rise to speculation that "Pokhlyobkin" was a pen name of a whole artel of writers.
In 1993 he was awarded Langhe Ceretto Prize, an international award for outstanding culinary writing, awarded by Ceretto Brothers winery on the basis of recommendations of an international committee.
Pokhlyobkin was found murdered in his apartment, in Podolsk somewhere between March 27 and 31, 2000. He was stabbed eleven times with a screwdriver and alcohol was found in his system despite being a teetotaler. His dead body was uncovered by the chief editor of the Polyfakt publishing house, who was worried about the delay of the book Cuisine of the Century and came from Moscow to Podolsk to see Pokhlyobkin. A large number of his books on Scandinavian topics remain unpublished.
वीरासन

वीरासन वज्रासन के सामान दिखने वाला आसन है, लेकिन इन दोनों में बहुत अंतर है। वज्रासन में आप अपनी एड़ी पर बैठते है जिसमे आपके दोनों घुटनो के बीच थोड़ी जगह होती है। जबकि वीरासन में आप पैरो के ऊपर बैठते है, घुटने एक दुसरे से जुड़े होते है और एड़ी बाहर की तरफ होती है।
वीरासन योग के सबसे साधारण और सरल आसनो में से एक है और काफी महत्वपूर्ण भी है, क्योकि इसे बैठकर किया जा सकता है। इसे ध्यान और प्राणायाम के समय विकल्प के रूप में भी प्रयोग किया जाता है।
मुख्यतः यह आसन पैरों को आराम देने तथा पैरो में रक्त संचार का संतुलन बनाये रखने के लिए उपयोगी है।
शीर्षासन

सिर के बल किए जाने की वजह से इसे शीर्षासन कहते हैं। शीर्षासन एक ऐसा आसन है जिसके अभ्यास से हम सदैव कई बड़ी-बड़ी बीमारियों से दूर रहते हैं। हालांकि यह आसन काफी मुश्किल है। यह हर व्यक्ति के लिए सहज नहीं है। शीर्षासन से हमारा पाचनतंत्र अच्छा रहता है, रक्त संचार सुचारू रूप से होता है। शरीर को बल प्राप्त होता है।
शीर्षासन करने के लिए के सबसे पहले समतल स्थान पर कंबल आदि बिछाकर वज्रासन की अवस्था में बैठ जाएं। अब आगे की ओर झुककर दोनों हाथों की कोहनियों को जमीन पर टिका दें। दोनों हाथों की उंगलियों को आपस में जोड़ लें। अब सिर को दोनों हथेलियों के मध्य धीरे-धीरे रखें। सांस सामान्य रखें। सिर को जमीन पर टिकाने के बाद धीरे-धीरे शरीर का पूरा वजन सिर छोड़ते हुए शरीर को ऊपर की उठाना शुरू करें। शरीर का भार सिर पर लें। शरीर को सीधा कर लें। बस यही अवस्था को शीर्षासन कहा जाता है। यह आसन सिर के बल किया जाता है इसलिए इसे शीर्षासन कहते हैं।
शीर्षासन से हमारा पाचनतंत्र स्वस्थ रहता है। इससे मस्तिष्क का रक्त संचार बढ़ता है, जिससे की स्मरण शक्ति काफी अधिक बढ़ जाती है। हिस्टिरिया एवं अंडकोष वृद्धि, हर्निया, कब्ज आदि रोगों को दूर करता है। असमय बालों का झडऩा एवं सफेद होना दूर करता है। इस आसन से हमारा पूरे शरीर की मांसपेशियां सक्रिय हो जाती है। इस आसन से शारीरिक बल मिलता है। आत्मविश्वास बढ़ता है और किसी भी प्रकार का डर मन से निकल जाता है। थायराइड ग्रंथि में सुधार होता है और थायराइड के मरीजों को इससे लाभ होता है
यदि आप पूर्णत: स्वस्थ नहीं है तो इस आसन के अभ्यास से पूर्व किसी योग शिक्षक से परामर्श अवश्य करें। जिस व्यक्ति ब्लड प्रेशर की शिकायत है वह इस आसन को हरगिज ना करें। आंखों से संबंधित कोई बीमारी हो, तब भी इस आसन को नहीं करना चाहिए। गर्दन में कोई समस्या हो तो भी इस आसन को न करें।
परमहंस योगानन्द

परमहंस योगानन्द (5 जनवरी 1893 – 7 मार्च 1952), बीसवीं सदी के एक आध्यात्मिक गुरू, योगी और संत थे। उन्होंने अपने अनुयायियों को क्रिया योग उपदेश दिया तथा पूरे विश्व में उसका प्रचार तथा प्रसार किया। योगानंद के अनुसार क्रिया योग ईश्वर से साक्षात्कार की एक प्रभावी विधि है, जिसके पालन से अपने जीवन को संवारा और ईश्वर की ओर अग्रसर हुआ जा सकता है। योगानन्द प्रथम भारतीय गुरु थे जिन्होने अपने जीवन के कार्य को पश्चिम में किया। योगानन्द ने १९२० में अमेरिका के लिए प्रस्थान किया। संपूर्ण अमेरिका में उन्होंने अनेक यात्रायें की। उन्होंने अपना जीवन व्याख्यान देने, लेखन तथा निरन्तर विश्व व्यापी कार्य को दिशा देने में लगाया। उनकी उत्कृष्ट आध्यात्मिक कृति योगी कथामृत (An Autobiography of a Yogi) की लाखों प्रतियां बिकीं और वह सर्वाधिक बिकने वाली आध्यात्मिक आत्मकथा रही है।
परमहंस योगानन्द का जन्म मुकुन्दलाल घोष के रूप में ५ जनवरी १८९३, को गोरखपुर, उत्तरप्रदेश में कायस्थ जाति में हुआ था। नखास चौक मुहल्ले में ।
योगानन्द के पिता भगवती चरण घोष बंगाल नागपुर रेलवे में उपाध्यक्ष के समकक्ष पद पर कार्यरत थे। योगानन्द अपने माता पिता की चौथी सन्तान थे। उनके माता पिता क्रियायोगी लाहिड़ी महाशय के शिष्य थे।
श्रीयुक्तेश्वर गिरि
क्रिया योग
योगा फॉर यू

योगा फॉर यू एक लोकप्रिय भारतीय टेलीविजन श्रृंखला है जिसे वर्ष 2008 में अमेरिका में भी दिखाया गया था। यह कुछ प्राचीन भारतीय योग पद्धतियों का अपने कार्यक्रम में परिचय देता है जो कि एक स्वस्थ जीवन शैली अपनाने और बनाए रखने में मदद करती हैं I इनमें शामिल हैं घरेलू उपचार, मर्म, आहार, योग और अन्य प्राचीन चिकित्सा के रहस्य।
यह शो ज़ी टी वी यूएसए ( USA) पर प्रसारित किया गया।
यह कार्यक्रम एपिसोड दो खंडों में विभाजित किया गया है। शो में से एक खंड में दीपा बसखि और दिलीप तिवारी विभिन्न योग आसन (मुद्राओं) का प्रदर्शन करते हैं। दूसरे भाग में डॉ.पंकज नरम जिन्हे "नॅशनल जिओग्रफिक चॅनेल "वालो ने प्राचीन उपचार पद्धति के विशेषज्ञ है और जिनका प्रसारण कलर्स टीवी पर दिखाया गया है | अब तक ३००० (तीन हजार ) एपिसोड १६९ (एक सौ उनहत्तर ) देशो में दिखाए गए है |
उत्तर प्रदेश विधान सभा

भारत के उत्तर प्रदेश राज्य के द्विसदनी विधायिका के निचले सदन का नाम उत्तर प्रदेश विधान सभा है। इसमें कुल ४०३ सदस्य होते हैं जिसमें एक आंग्ल-भारतीय भी सम्मिलित है जो राज्यपाल द्वारा नामित होता है।
संयुक्त प्रान्त के लिए विधान सभा पहली बार 1 अप्रैल 1937 को भारत सरकार अधिनियम, 1935 के अधीन प्रस्थापित हुई। 1935 के अधिनियम के तहत, सभा की ताक़त 228 निर्धारित हुई थी और उसकी अवधि पाँच साल की थी। पुरूषोत्तम दास तंडन और अब्दुल हक़ीम 31 जुलाई 1937 को क्रमशः सभापति और उपसभापति निर्वाचित हुएँ।
स्वतन्त्रता के बाद, विधान सभा पहली बार 3 नवम्बर 1947 को मिली। उसकी 4 नवम्बर 1947 की मीटिंग को, विधान सभा ने यह प्रस्ताव अभिस्वीकार किया कि उसके सारे व्यापार और कार्यवाही के लेनदेन के लिए हिन्दी का उपयोग होगा और तदानुसार सदन का सारा व्यापार तत्पश्चात हिन्दी में ही होने लगा।
उत्तर प्रदेश विधानसभा के विभिन्न कार्यकालों की सूची निम्नलिखित है।
조각보

조각보는 여러 조각의 자투리 천을 모아 만든 보자기로 한국 고유의 민속문화이다. 조각보는 보자기의 기능성을 가지고 있지만 옷을 만들다가 남는 천으로 예술성을 가미한 또 하나의 작품으로 환생하는 것으로 볼 수 있다. 한국의 규방공예를 대표하는 조각보는 선과 색상 그리고 규칙과 불규칙이 어우러져서 독특한 조형미를 구성하는 한국의 대표 이미지의 상징중의 하나라고 볼 수 있다. 영문 표현으로는 Jogakbo로 할 수 있으며 설명 표현으로는 Korean traditional patchwork로 표현할 수 있다.
궁중보다는 주로 민간에서 쓰였던 것으로, 조선시대 천이 귀하던 시절에 옷이나 이불을 만들고 남은 자투리 천을 모아 붙여 물건을 싸거나 밥상을 덮는데 쓰였다.
대부분 비단이나 모시 등 쉽게 상하는 천연소재로 만들어져, 현존하는 조각보는 주로 조선 후기에 만들어진 것들이다.
독창적이고 고유한 한국적 디자인 소재로 평가받아, 조각보의 색상과 면구성 형태를 재가공하여 현대 복식이나 가구, 공예, 건축 등에 다양하게 응용되고 있다. 조각보에는 옛날 사람들의 생활모습과 헝겊자투리 하나도 아껴 다시 사용하였던 생활의 지혜가 담겨있다. 조각보는 크게 만들어 이불보나 문에 치는 발로 이용하였고, 멋을 내어 예단이나 혼수품을 싸는데 이용하기도 하였다. 일반사람들은 상보로 많이 썼다.
은은한 파스텔 톤과 원색계통의 다색구성과, 무채색 위주의 단색구성이 있으며, 대부분 불규칙한 구성으로 상호 복잡한 형상을 하고 있다. 한국인들의 소박한 멋과 예술성을 아울러 절약성을 볼 수 있다.
무기교의 기교, 무계획의 계획이라고 요약할 만큼 작위적이지 않고, 민중의 알뜰한 생활과정에서 자연스럽게 생겨난 것으로, 전문적 예술작품이 아니라 생활지혜의 소산이다.