davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
దేశవాళీ వరి వంగడాలు

కుజిపాటలియా
కుజిపాటలియా రోజువారీ ఉపయోగం కోసం చాలా మంచి బియ్యం. ఈ బియ్యం కొవ్వు రహితం మరియు సోడియం లేనిది. ఇందులో కేలరీలు తక్కువ, గ్లూకోజ్ కంటెంట్ తక్కువగా ఉంటుంది మరియు రోగనిరోధక శక్తిని పెంచడంలో సహాయపడుతుంది. వండినప్పుడు అన్నం కొంచెం వెన్న రుచి మరియు కొంచం మెత్తగా ఉంటుంది.
నెల్లూరు మొలకొలుకులు సన్న, లావు మొలకొలుకులు (మొలగోలుకులు) భారతదేశంలోని ఆంధ్ర ప్రదేశ్‌లో పండించే ఒక రకం వరి. ఈ రకాన్ని తరచుగా నెల్లూరు మొలకొలుకులు అని పిలుస్తారు, బహుశా ఆంధ్ర ప్రదేశ్‌లోని నెల్లూరు ప్రాంతంలో దీని మూలం కావచ్చు. రుతుపవన సీజన్ వర్షపాతాన్ని నిర్వహించడంలో మెరుగైన సామర్థ్యానికి ఈ రకం ప్రసిద్ధి చెందింది. అయితే రైతులు తక్కువ కాల వ్యవధి గల పంటలను పండించడం వల్ల దీని ప్రజాదరణ తగ్గింది.
కాలా బట్టు పశ్చిమ బెంగాల్‌కు చెందిన అత్యుత్తమ సుగంధ, నల్ల బియ్యం. కాలా బట్టు నల్లగా మచ్చలతో, సన్నగా మరియు దృఢంగా ఉంటుంది. వండిన తర్వాత, ఇది గొప్ప ఊదా గ్లూటినస్ బియ్యాన్ని ఉత్పత్తి చేస్తుంది.
ధాన్యం మూలం: పశ్చిమ బెంగాల్ నుండి సుగంధ నల్ల బియ్యం
ధాన్యం పరిమాణం : మధ్యస్థ ధాన్యం
ఆరోగ్య ప్రయోజనాలు: తక్కువ గ్లైసెమిక్ ఇండెక్స్ మరియు యాంటీఆక్సిడెంట్లు ఎక్కువగా ఉంటాయి
అన్నము ఎలా ఉంటుంది ? : వండిన బియ్యం మట్టి మరియు వగరు రుచి మరియు మెత్తగా ఉంటుంది.
కాలా బట్టు బియ్యం వినియోగం ఎలా ?
కాలా బట్టు బియ్యాన్ని ఇడ్లీ, దోసె మరియు ఇతర ఉడికించిన రైస్ కేక్‌లను తయారు చేయడానికి ఉపయోగిస్తారు. కలభట్ బియ్యాన్ని బియ్యం పిండి చేయడానికి కూడా ఉపయోగిస్తారు. ఇది పుట్టు మరియు అప్పంతో సహా వివిధ వంటకాల తయారీలో ఉపయోగించబడుతుంది. కాలా బట్టు అన్నం గ్రేవీ కూరలు మరియు పెరుగుతో చాలా బాగుంటుంది. బిర్యానీ, పొంగల్ మరియు ఖీర్ వంటి అన్నం వంటకాలను తయారు చేయడానికి కూడా దీనిని ఉపయోగిస్తారు.
ఇంద్రయని మహారాష్ట్రకు చెందిన సుగంధ బియ్.యం సహ్యాద్రి పర్వతాల గుండా ప్రవహించే నది మీద ఉన్న బియ్యం . పోషకాలు సమృద్ధిగా ఉంటాయి, సులభంగా ఉడుకుతుంది మరియు గొప్ప రుచిని కలిగి ఉంటుంది. బియ్యం పొడవుగా మరియు వెడల్పుగా ఉంటుంది. ఇది సహజంగా తేలికపాటి రుచిని కలిగి ఉంటుంది మరియు వండినప్పుడు కొద్దిగా జిగటగా ఉంటుంది.
ధాన్యం మూలం: మహారాష్ట్రకు చెందిన సుగంధ బియ్
ధాన్యం పరిమాణం : పొడవైన ధాన్యం
ఆరోగ్య ప్రయోజనాలు: తక్కువ గ్లైసెమిక్ ఇండెక్స్
అన్నము ఎలా ఉంటుంది ? : వండినప్పుడు తీపి రుచి తో , మెత్తగా మరియు కొద్దిగా జిగట గా ఉంటుంది
ఇంద్రయని బియ్యం వినియోగం ఎలా ?
ఇది బిర్యానీ, పులావ్ మరియు ఫ్రైడ్ రైస్ వంటి వంటకాల తయారీకి కూడా ఉపయోగిస్తారు. ఇది ఖీర్, హల్వా మరియు తీపి పొంగల్ వంటి డెజర్ట్‌లలో ఒక మూలవస్తువుగా ఉపయోగించవచ్చు. అదనంగా, ఇది కూరలు మరియు మసాలా ఆహారాలకు అద్భుతమైన తోడుగా ఉంటుంది.
నవారా
కకొడి
కొబ్బరి చక్కెర

కొబ్బరి చక్కెరను కోకో సాప్ షుగర్ అని కొబ్బరి బ్లోసమ్ షుగర్ అని కూడా అంటారు కొబ్బరి చెట్టు అరచేతి పూల మొగ్గ కాండం రసం నుండి తయారయ్యే పామ్ షుగర్. ఇతర రకాల పామ్ షుగర్ కితుల్ పామ్ (కార్యోటా యురేన్స్), పామిరా తాటి, ఖర్జూరం, పంచదార ఖర్జూరం, సాగో పామ్ లేదా షుగర్ పామ్ నుండి తయారు చేస్తారు. కొబ్బరిని అనేక దేశాలలో స్వీటెనర్‌గా ఉపయోగించే కొబ్బరి చక్కెర ఇతర తీపి పదార్థాల కంటే ఎక్కువగా పోషక విలువలు కలిగి పుష్టిగా ఆరోగ్య ప్రయోజనాలను కలిగి ఉంటుంది.
కొబ్బరి చక్కెర గడ్డలు గా లేదా కనిల రూపంలో, బ్లాక్ లేదా నీరు రూపంలో వస్తుంది. కొబ్బరి చక్కెర ఉత్పత్తిని రెండు ప్రక్రియ ల ద్వారా చేస్తారు . ఇది కొబ్బరి చెట్టుకు ఉన్న పూలను మొగ్గ కాండం కోయడం లేదా "నొక్కడం" తో మొదలవుతుంది. రైతులు స్పాడిక్స్‌పై కోతకు వేస్తారు కటింగ్ మిషన్ నుండి వెదురు కంటైనర్‌లలోకి రసం ప్రవహిస్తుంది . సేకరించిన రసాన్ని పెద్ద వొక్కులుగా మార్చి, సాప్‌లో తేమను ఆవిరి చేయడానికి మితమైన వేడి మీద ఉంచుతారు. రసం పారదర్శకంగా ఉంటుంది 80% నీరు ఉంటుంది. ఈ సమయంలో దీనిని కొబ్బరి నీరా అంటారు అది మందపాటి సాప్ సిరప్‌గా మారడం ప్రారంభిస్తుంది. ఈ ఫారమ్ నుండి, అది క్రిస్టల్, బ్లాక్ లేదా సాఫ్ట్ పేస్ట్ ఫారమ్‌కి మరింత తగ్గించవచ్చు లేదా తగ్గకపోవచ్చు. రసం తగ్గిన కొద్దీ గోధుమ రంగు ఎక్కువగా కారమెలైజేషన్ వల్ల వస్తుంది.
కొబ్బరి చక్కెరను శ్రీలంక లో రిఫైన్ చేయని సిరప్ లేదా బెల్లంగా విస్తృతంగా ఉపయోగిస్తారు, అయితే దీనిని కితుల్ పామ్ నుంచి తయారు చేసిన బెల్లం ప్రాధాన్యతనిస్తుంది.ఇండోనేషియా వంటలలో కొబ్బరి చక్కెరను గులా జావా (జావానీస్ షుగర్) లేదా గులా మేరా (రెడ్ షుగర్) అని పిలుస్తారు, అయితే గులా అరేన్ అంటే అరెన్ పామ్ నుండి ప్రత్యేకంగా తయారు చేసిన పామ్ షుగర్‌ని సూచిస్తుంది. కొన్ని ఇండోనేషియన్ ఆహార పదార్థాలు సహా, కొబ్బరి చక్కెర తో తయారు చేస్తారు కేకాప్ మనిస్ (ఒక తీపి సోయా సాస్) గులా మెలకా అనేది పామ్ షుగర్ లేదా "మలక్కా షుగర్" కొరకు ఆగ్నేయాసియా పేరు, బహుశా మలేషియా, మలేసియా రాష్ట్రంలో దాని మూలం పేరు పెట్టబడింది. ఇది సాధారణంగా కొబ్బరి అరచేతుల నుండి తీసుకోబడుతుంది, కానీ కొన్నిసార్లు ఇతర అరచేతుల నుండి తీసుకోబడుతుంది. ఇది రుచికరమైన వంటలలో ఉపయోగించబడుతుంది, కానీ ప్రధానంగా ఆగ్నేయాసియా ప్రాంతంలోని స్థానికంగా కేక్‌లలో వాడుతారు
కొబ్బరి చక్కెర బ్రౌన్ షుగర్ లాగా సూక్ష్మంగా తీపిగా ఉంటుంది, అయితే పాకంతో చేసిన తీపిపదార్థం.రుచి తీపి సాధారణంగా టేబుల్ షుగర్ లేదా బ్రౌన్ షుగర్‌తో సమానంగా ఉంటుంది. అయితే, కొబ్బరి చక్కెర ఎక్కువగా ప్రాసెస్ చేయబడనందున, ఉపయోగించిన కొబ్బరి కోసినప్పుడు, ఎక్కడ పండించాలి /లేదా "రసం" లేదా "పత్తి" తగ్గించబడిన తీరును బట్టి రంగు, తీపి రుచి మారవచ్చు. .
స్వీటెనర్‌గా దీనిని ఉపయోగించడం అభివృద్ధి చెందిన దేశాలలో సర్వసాధారణంగా మారినప్పటికీ, ఇతర స్వీటెనర్‌ల కంటే కొబ్బరి చక్కెర ఎక్కువ పోషకాలు గలది ఆరోగ్యకరమైనది అని శాస్త్రీయ ఆధారాలు లేవు. పోషక విలువ టేబుల్ షుగర్ లేదా బ్రౌన్ షుగర్‌లో కనిపించే ఖాళీ కేలరీల మాదిరిగానే ఉంటుంది. కొబ్బరి చక్కెర ప్రధాన కార్బోహైడ్రేట్లు సుక్రోజ్ (70-79%), గ్లూకోజ్ ఫ్రక్టోజ్ (ఒక్కొక్కటి 3-9%). కొబ్బరి చక్కెర గ్లైసెమిక్ ఇండెక్స్ (GI) ఫిలిప్పీన్స్ కొబ్బరి అథారిటీ 35 గా నివేదించబడింది ఆ కొలత ప్రకారం తక్కువ గ్లైసెమిక్ ఇండెక్స్ ఆహారంగా వర్గీకరించబడింది. ఏదేమైనా, యూనివర్శిటీ ఆఫ్ సిడ్నీ ( ఆస్ట్రేలియా ) గ్లైసెమిక్ ఇండెక్స్ రీసెర్చ్ సర్వీస్ కొబ్బరి చక్కెర GI ని 54 గా అంచనా వేసింది, 55 కంటే ఎక్కువ ఉన్న GI అధికమైనదిగా పరిగణిస్తుంది.
షడ్రుచులు

షడ్రుచులు అనగా ఆరు రుచులు. తీపి (మధురం), పులుపు (ఆమ్లం), ఉప్పు (లవణం), కారం (కటు), చేదు (తిక్త), వగరు (కషాయం)
మానవ అంగిలి ద్వారా సాధారణంగా గుర్తించబడిన ఆరు ప్రాథమిక రుచులు ఉన్నాయి అవి: తీపి, పులుపు, లవణం, చేదు, వగరు, కారం. ప్రతి రుచికి సంక్షిప్త వివరణ ఈ క్రింద ఇవ్వబడింది:
తీపి: తీపి తరచుగా చక్కెర లేదా తేనె రుచితో ముడిపడి ఉంటుంది. ఇది పండ్లు, డెజర్ట్‌లు, క్యారెట్లు, చిలగడదుంపలు వంటి కొన్ని కూరగాయలలో చూడవచ్చు.
పులుపు: పులుపు పదునైన, ఆమ్ల రుచితో ఉంటుంది. ఇది సిట్రస్ పండ్లు (నిమ్మకాయలు, నారింజలు), వెనిగర్, పెరుగు వంటి పులియబెట్టిన ఉత్పత్తుల వంటి ఆహారాలలో ఉంటుంది. పులుపు రుచి కోసం సాధారణంగా చింతపండు, చింతకాయలను ఉపయోగిస్తారు.
ఉప్పదనం: ఉప్పు లేదా లవణం అనేది సోడియం క్లోరైడ్ ఉనికికి సంబంధించిన ఒక రుచి. ఇది సాధారణంగా బంగాళాదుంప చిప్స్, ఊరగాయల వంటి సాల్టెడ్ ఫుడ్స్‌లో కనిపిస్తుంది.
చేదు: చేదు అనేది వేప పూత, వేప ఆకులు, వేప కాయలు, వేప పుల్ల, కాకరకాయలు, కాఫీ, డార్క్ చాక్లెట్, కొన్ని ఆకు కూరలు, కొన్ని మందులలో గుర్తించదగిన రుచి. చేదు తరచుగా ప్రకృతిలో విషపూరిత పదార్థాలతో సంబంధం కలిగి ఉంటుంది.
వగరు: వగరు అనేది మామిడి పిందెలలో గుర్తించదగిన రుచి.
కారం: కారం అనేది మిరపకాయలలో, మిరియాలలో గుర్తించదగిన రుచి.
వ్యక్తులు, సాంస్కృతిక నేపథ్యాల మధ్య అభిరుచి ప్రాధాన్యతలు మారవచ్చు, కొంతమంది వ్యక్తులు కొన్ని రుచులకు భిన్నమైన సున్నితత్వం లేదా ప్రాధాన్యతలను కలిగి ఉండవచ్చు.
స్వర్ణపుష్పం

స్వర్ణపుష్పం 2012లో ప్రారంభించబడిన తెలుగు మాసపత్రిక. ఈ ప్రతిక సంస్థాపక ముఖ్య సంపాదకులు, ప్రచురణకర్త మక్కపాటి మంగళ. ఈ మాసపత్రిక యొక్క ఐఎస్ఎస్ఎన్ నెంబర్ ISSN 2394-2193.
ఈ పత్రికలోని రచనలు తెలుగు భాషను, సంస్కృతిని సుసంపన్నం చేసే కోణంలో ఉంటాయి. ఇందులో ప్రధానంగా కథలు కథానికలు, కవితలు, పాటలు, సామాజిక స్పందనలు, స్థల చరిత్రలు, మన సంప్రదాయాలు, మన దేవాలయాలు, యక్ష ప్రశ్నలు, మన చరిత్ర, గృహదేవత, స్వర్ణ చిత్ర సినిమా కబుర్లు, మన వీరులు, చరిత్రకు తెలియని కవి, పరిశోధక వ్యాసాలు, పండుగలు, జాతీయ దినోత్సవాలు, సూక్తులు, మన ఆటలు, గ్రహం అనుగ్రహం, రాశి ఫలితాలు, మొదలైన శీర్షికలతో మన భారతీయ సంస్కృతి, సంప్రదాయాలకు అద్దం పడుతూ మానవజాతి ఘనతను చాటి చెపుతూ "భాష, సాహిత్యం, సంస్కృతి, చరిత్ర, రాజకీయ సామాజిక", అంశాలతో కూడిన వ్యాసాలతో ప్రతి నెల పాఠకుల ముందుకు వస్తుంది. ఈ మాసపత్రికకు ఎందరో భాషాభిమానులు, విశ్వవిద్యాలయ ఆచార్యులు, పరిశోధక విద్యార్థులు, భాషా పండితులు, విలువైన వ్యాసాలు రాస్తూ ఈ పత్రికను ముందుకు నడిపిస్తున్నారు. తెలుగు రాష్ట్రాల్లో అన్ని విశ్వవిద్యాలయాల తెలుగు శాఖలు స్వర్ణపుష్పం మాసపత్రికను పరిశోధన మాసపత్రికగా గుర్తించాయి.
నవంబర్ 16

నవంబర్ 16, గ్రెగొరియన్‌ క్యాలెండర్‌ ప్రకారము సంవత్సరములో 320వ రోజు (లీపు సంవత్సరములో 321వ రోజు ). సంవత్సరాంతమునకు ఇంకా 45 రోజులు మిగిలినవి.
నవంబర్ 15 - నవంబర్ 17 - అక్టోబర్ 16 - డిసెంబర్ 16 -- అన్ని తేదీలు
సెప్టెంబర్ 23

సెప్టెంబర్ 23, గ్రెగొరియన్‌ క్యాలెండర్‌ ప్రకారము సంవత్సరములో 266వ రోజు (లీపు సంవత్సరములో 267వ రోజు ). సంవత్సరాంతమునకు ఇంకా 99 రోజులు మిగిలినవి.
సెప్టెంబర్ 22 - సెప్టెంబర్ 24 - ఆగష్టు 23 - అక్టోబర్ 23 -- అన్ని తేదీలు
Homowo

Homowo bụ mmemme owuwe ihe ubi nke ndị Ga Ghana na-eme na Greater Accra Region. Ememme a na-amalite n'ọnwa Ọgọst ka a na-akụ ihe ubi (ọkachasị ọka na ji) tupu oge mmiri ozuzo amalite. N’oge mmemme ahụ, ha na-agba egwu akpọrọ Kpanlogo. Ndị Ga na-eme ememme Homowo na ncheta ụnwụ nke mere n'akụkọ ihe mere eme ha na Ghana precolonial.
Okwu Homowo (Homo - agụụ, wo - hoot) nwere ike ịpụta "ịgba (ma ọ bụ ịkwa emo) n'agụụ" n'asụsụ Ga. Omenala nke Homowo malitere site n'oge agụụ na-eduga n'agụụ n'ihi ọdịda nke mmiri ozuzo oge nke ihe ọkụkụ chọrọ na mpaghara Greater Accra, ebe ndị Ga bi. Mgbe mmiri ozuzo laghachiri n'ọnọdụ ya, ndị Ga mere emume ya site n'ịmepụta emume Homowo, ya mere aha ya na ihe ọ pụtara. A na-eme emume Homowo nke ukwuu n'obodo niile dị na Ga steeti na emume na-agwụ na Gamashie. Ememe ahụ na-amalite site n'ịkụ ọka, nke a ga-eji kwadebe nri maka ememe a na-akpọ Kpokpoi ma ọ bụ Kpekple. N'oge a, a machibidoro ime mkpọtụ ma ọ bụ machibido ya iwu ebe ọ bụ na ekwere na ọ ga-egbochi ntozu nke ihe ọkụkụ. A na-eri nri ahụ na Palm Nut Soup ma na-awụsa ya n'ime obodo ahụ. Ndị isi ọdịnala na ndị isi ezinụlọ na-emekarị nke a. Ndị isi ezinụlọ niile na-awụsa "kpokpoi" n'ụlọ ezinụlọ ha. Ememe ahụ na-agụnye ịga ije n'okporo ụzọ na n'okpọ ámá na-akụ ọkpọ, na-abụ abụ, na-ese ihu, na-agụ egwú na ịgba egwú ọdịnala. N'ụbọchị a, a na-enwekarị ọtụtụ okporo ụzọ ma na-egbochi okporo ụzọ iji mee ememme ahụ. Ọ bụ ezie na ọ bụ omenala Ga, a na-anabata ọtụtụ agbụrụ ndị ọzọ ka ha sonye na ememe ahụ.
Pumpkin soup

Soup pumpkin bụ soup 'bound' (nke siri ike) nke e ji purée nke pumpkin mee. A na-eme ya site na ijikọta anụ nke pumpkin agwakọta na broth ma ọ bụ stock. Enwere ike inye ya ọkụ ma ọ bụ oyi, ọ bụkwa nri ekele na-ewu ewu na mbà United States. A mara ụdị dị iche iche nke nri ahụ n'ọtụtụ mba Europe, United States na mpaghara ndị ọzọ nke North America, na Eshia na Australia. Ofe pumpkin bụ ihe oriri maka ndị a tụrụ mkpọrọ n'agha n'ogige ụlọ mkpọrọ Ndịda Vietnamese n'oge Agha Vietnam.
Soup squash bụ ofe a kwadebere site na iji squash dị ka isi ihe. Squash eji akwado ofe na-agụnyekarị acorn na butternut squash.
Enwere ike iji squash nke a na-esi n'ọkụ na mbụ mee ihe na nkwadebe ofe. Ịkpọ squash ọkụ nwere ike ịbụ iji mee ka ụtọ gourd dịkwuo ụtọ. Enwere ike iji iberibe ma ọ bụ iberibe squash na squash puréed kwadebe ofe squash. A pụrụ iji squash a na-esi esi, nke a na-akpọ frozen mee ihe, dị ka ngwugwu a na-akwadobe maka azụmahịa nke purée squash a kpọnwụrụ esi. Mkpụrụ osisi butternut squash nwere ike ịnwe ụtọ dị ụtọ, n'ihi shuga dị na squash. Ihe ndị ọzọ dị mkpa na nkwadebe ofe squash nwere ike ịgụnye broth, yabasị, mmiri ara ehi, ihe na-esi ísì ụtọ dị ka sage na thyme, nnu na ose. A maara usoro nri ndị ọzọ na-agụnye ahịhịa na ihe ndị ọzọ na'ụzọ pụrụ iche dị ka cumin na cinnamon. Enwere ike inye ofe pọmpụ ọkụ ma ọ bụ oyi, ọ bụkwa nri ekele na-ewu ewu na United States.
"Pumpkin "pie" nke ndị America na-achị ala mbụ mere nwere ihe yiri ka ọ bụ ofe na-atọ ụtọ nke a na-enye na pumpkin karịa ihe na-atọ ọchị na mkpo.
Soup pumpkin bụ ihe oriri maka ndị a tụrụ mkpọrọ n'agha n'ogige ụlọ mkpọrọ North Vietnamese n'oge Agha Vietnam.
Soup squash bụ ofe na nri Afrịka. Ọ bụ akụkụ nke nri nke Northern Africa, na nri nke Mozambique na Namibia, nke abụọ dị na Southern Africa. A na-enyekwa ofe squash na mba ndị ọzọ ma bụrụ akụkụ nke nri ndị ọzọ. A na-eri ofe Joumou na Haiti n'ụbọchị Afọ Ọhụrụ (Jenụwarị 1), dị ka otuto akụkọ mere eme maka nnwere onwe Haiti na 1804.
Banga rice

Ofe Akwụ bụ nri ọdịnala Naịjiria nke e ji mkpụrụ nkwụ mee dị ka ofe nkwụ. Nri a bụ ihe a na-ahụkarị n'etiti ndị Urhobo nke ndịda Naịjirịa. Ofe Akwụ bụ mmiri a na-ewepụta na mkpụrụ osisi nkwụ. A na-akpọ ya osikapa Banga mgbe a na-esi mmiri a na-ewepụta na mkpụrụ nkwụ na osikapa ọcha.
Ndị Urhobo anaghị etinye ihe na-esi ísì ụtọ pụrụ iche dị ka; Taiko, Benetientien, na Rogoje na osikapa Banga mgbe ha na-akwadebe nri dịka ha na-eme mgbe ha na'akwadebe Banga Soup.
Isi nri Kechara

Kechara Soup Kitchen (KSK) bụ ọgbakọ anaghị akwụ ụgwọ maka okpukpere chi na-arụ ọrụ na Malaysia. Ọ na-enye ndị na-enweghị ebe obibi na ndị ogbenye obodo mepere emepe nri, ahụike, agụmakwụkwọ na akụrụngwa ndị ọzọ. Tsem Tulku Rinpoche hiwere ya na 2006.
Ewezuga kichin ofe, KSK nwekwara mmemme ndị ọzọ dị ka mmemme Bank Food na mmemme ikike. Mmemme Bank nri malitere n'afọ 2012. A na-ezubere ya n'ịnakọta ihe oriri n'ụlọ ahịa na ụlọ oriri na ọṅụṅụ yana ibugara ezinụlọ ndị nwere obere ego na mba niile. Site na mmemme inye ike, KSK na-enye ndị nne nanị ha na-azụ ụmụ na ndị ọ na-enweghị ihe ọ bụla nkà - dị ka ịkwa akwa na ịsa akwa akwa ma ọ bụ akpa na kuki nke nwere ike inyere ha aka ịkwado onwe ha
na-ezubere ya n'ịnakọta ihe oriri n'ụlọ ahịa na ụlọ oriri na ọṅụṅụ yana ibugara ezinụlọ ndị nwere
Benin cuisine

Beninese cuisine involves many fresh meals served with a variety of sauces. Meat is usually quite expensive, and meals are generally light on meat and generous on vegetable fat.
In southern Benin cuisine, the most common ingredient is corn, often used to prepare dough which is mainly served with peanut- or tomato-based sauces. Fish and chicken are the most common meats used in southern Beninese cuisine, but beef, pork, goat and bush rat are also consumed. Meats are often fried in palm or peanut oil. Rice, beans, tomatoes and couscous are also significant staple foods. Fruits are common in this region, including mangoes, mandarin oranges, oranges, bananas, kiwifruit, avocados, pineapples and peanuts.
Yams are the main staple in northern Benin, and are also often served with peanut- or tomato-based sauces. The population in the northern provinces uses beef and pork meat which is also fried in palm or peanut oil or cooked in sauces. Cheese is also frequently used in some dishes.
Frying in palm or peanut oil is the most common meat preparation, and smoked fish is also commonly prepared in Benin. Grinders are used to prepare corn flour, which is made into a dough and served with sauces. "Chicken on the spit" is a traditional recipe in which chicken is roasted over fire on wooden sticks. Palm roots are sometimes tenderized by soaking in a jar with saltwater and sliced garlic, then used in various dishes.
Many people have mud stoves for cooking and also mud pots which are used to preserve the meal, and mud pots are used to store water; these pots are usually kept outside the home.
Wagasi is a specialty cows'-milk cheese of northern Benin made by the Fulani people, and is abundantly available in cities such as Parakou. It is a soft cheese with a mild flavor and a red rind, and used often in Beninese cooking.
Àkàrà is a dish made from peeled black-eyed peas formed into a ball and then deep-fried in red palm oil. It is found in most parts of the Republic of Benin, Nigeria and Ghana.
The following summarizes some other Beninese specialty dishes and foods:
Choukoutou or "chouk" is a Beninese millet beer commonly consumed in northern Benin, and shipped to southern Benin by railway and roadways. Sodabi is a liquor made from wine palm, and often consumed at events and ceremonies.
Banga rice

Banga rice is a traditional Nigerian food prepared with palm fruit like in palm nut soup. The dish is common among the Urhobo people of southern Nigeria. Banga is the juice extracted from palm nut fruit. It is called banga rice after the juice extracted from the palm nut is cooked with parboiled white rice.
The Urhobo people do not add special spices like taiko, benetientien, and rogoje to the banga rice when they prepare the dish like they do when preparing banga soup.
ब्रिटिश राज

ब्रिटिश भारत किंवा भारताचे साम्राज्य हा १८५८ ते १९४७ दरम्यान ब्रिटिश सरकारच्या सत्तेखाली राहिलेला भारतीय उपखंडातील भाग आहे. सध्याचे भारत, पाकिस्तान व बांगलादेश हे देश ब्रिटिश वसाहतीचा भाग होते. तसेच बर्मा हा प्रांत १८५८ ते १९३७ दरम्यान ब्रिटिश राज्याचा भाग होता. ब्रिटिश वसाहत ढोबळपणे भारत ह्या नावाने ओळखला जात असे.
१८५७ चे स्वातंत्र्ययुद्ध यशस्वीपणे मोडून काढल्यानंतर ईस्ट इंडिया कंपनी बरखास्त करण्यात आली व भारताची सत्ता इंग्लंडची तत्कालीन राणी व्हिक्टोरियाच्या स्वाधीन करण्यात आली. १९४७ साली भारताच्या स्वातंत्र्यलढ्यानंतर ब्रिटिश भारताची फाळणी करण्यात आली व भारत व पाकिस्तान ह्या दोन देशांची निर्मिती झाली.
ब्रिटिश राजच्या अखत्यारीत खालील प्रांत होते.
ब्रिटिश भारतातील संस्थानांच्या एजन्सीज्:-
१. राजपुताना स्टेट एजन्सी
२. डेक्कन स्टेट एजन्सी आणि कोल्हापूर रेसिडेन्सी
३. पटियाला आणि पूर्व पंजाब स्टेट एजन्सी
४. बलुचिस्तान एजन्सी
५. ग्वाल्हेर रेसिडेन्सी
६. वायव्य सीमांत स्टेट एजन्सी
७. गिलगीत एजन्सी
८. गुजरात स्टेट एजन्सी आणि वडोदरा रेसिडेन्सी
९. मध्य भारत एजन्सी
१०. पूर्वीय स्टेट एजन्सी
मध्य प्रांत आणि वऱ्हाड

मध्य प्रांत आणि वऱ्हाड (पूर्ण नाव सेंट्रल प्रॉव्हिन्स ॲंन्ड बेरार- CP & Berar) हा ब्रिटिश भारतातील एक प्रांत होता. भारत स्वतंत्र झाल्यावर हा प्रांत मध्य प्रदेश या नावाने ओळखला जाऊ लागला. सध्या या प्रांताचा भूभाग हा भारतातील महाराष्ट्र, मध्य प्रदेश, छत्तीसगड या राज्यांत विभागाला आहे. ब्रिटिश कालीन मध्य प्रांताची राजधानी नागपूर होती. या प्रांतातला वऱ्हाड हा उपविभाग हा ब्रिटिश सरकारने हैदराबादच्या निजामाकडून ५ नोव्हेंबर 1902 साली करारावर सही करून २५ वार्षिक रोखसह कायमचा भाडेतत्त्वावर घेतला होता. लॉर्ड कर्झनने बेरारचे मध्य प्रांतात विलीनीकरण करण्याचा निर्णय घेतला आणि 17 सप्टेंबर 1903 रोजी याची घोषणा करण्यात आली. अशा प्रकारे 30 सप्टेंबर 1903 रोजीच्या रेसिडेन्सी ऑर्डरद्वारे मध्य प्रांत आणि बेरारचा जन्म झाला आणि बेरारचे प्रशासन मुख्य आयुक्तांच्या अधिपत्याखाली आले..... 1 ऑक्टोबर 1903 नंतर 'बेरार विभाग' प्रांतांसाठी प्रशासक म्हणून पूर्ण प्रांत आयुक्त-जनरल यांच्या अंतर्गत ठेवण्यात आले. 24 ऑक्टोबर 1936 रोजी, 'मध्य प्रांत आणि बेरार'च्या विधानसभेच्या स्थापनेसह, बेरारमध्ये पूर्णपणे विलीन झाल्यानंतर मध्य प्रांत 'मध्य प्रांत आणि बेरार' बनले सध्या स्थितीत मध्य प्रांत आणि बेरार विभागाला विदर्भ म्हणतात. ....विदर्भ आणि महाराष्ट्र राज्य इतिहास काही संबंध नाही
मध्य प्रांताचे प्रशासकीय विभाग:-
१. जबलपूर विभाग
२. नर्मदा विभाग
३. नागपूर विभाग
४. छत्तीसगड विभाग
५. बेरार (वऱ्हाड) विभाग
१. जबलपूर २. सागर ३. दमोह ४. सिवनी ५. मंडला
६. नरसिंगपूर ७. हुशंगाबाद ८. निमाड ९. बैतुल १०. छिंदवाडा
११. नागपूर १२. भंडारा १३. चांदा (हल्लीचे चंद्रपूर) १४. वर्धा १५. बालाघाट
१६. बिलासपूर १७. रायपूर १८. दुर्ग
१९. अमरावती २०. अचलपूर २१. अकोला २२. बुलढाणा २३. वाशीम २४. वणी & २५. पुसदा(संस्थान) (सध्याचा यवतमाळ जिल्हा)
मध्य प्रांतातील संस्थाने:-
१. कालाहंडी २. रायगढ ३. सारंगड ४. पटना ५. सोनेपूर ६. रेराखोल ७. बामरा ८. सक्ती ९. कावर्धा १०. छुईखदान ११. कांकेर १२. खैरागड १३. नांदगाव १४. मकराई १५. बस्तर
पंजाब प्रांत (ब्रिटिश भारत)

पंजाब हा ब्रिटिश भारतातील एक प्रांत होता. १९४७ मध्ये हा प्रांत भारत व पाकिस्तान यांत विभागाला गेला. ब्रिटिश भारतातील पंजाब प्रांताचे एकूण क्षेत्रफळ १,३३,७४१ चौ.मैल इतके होते.
पंज(पाच) आणि आब(पाणी) या दोन फारसी शब्दांपासून पंजाब हा शब्द बनला आहे. सतलज, बियास, झेलम, रावी व चिनाब या पाच नद्यांनी हा प्रदेश व्यापला आहे.
१. दिल्ली विभाग
२. जालंधर विभाग
३. लाहोर विभाग
४. रावळपिंडी विभाग
५. मुलतान विभाग
या सर्व विभागांचे एकूण क्षेत्रफळ हे ९७,२०९ चौ. मैल इतके होते.
पंजाब प्रांतातील जिल्हे-
अ] दिल्ली विभाग -
१. हिस्सार
२. रोहतक
३. गुडगाव
४. दिल्ली
५. कर्नाल
६. अंबाला
७. सिमला
आ] जलंदर विभाग -
८. कांग्रा
९. होशियारपूर
१०. जलंदर
११. लुधियाना
१२. फिरोजपूर
इ] लाहोर विभाग -
१३. मोंटगोमरी
१४. लाहोर
१५. अमृतसर
१६. गुरुदासपूर
१७. सियालकोट
१८. गुजरॉंवाला
ई] रावळपिंडी विभाग -
१९. गुजरात
२०. शाहपूर
२१. झेलम
२२. रावळपिंडी
२३. अटक
उ] मुलतान विभाग -
२४. मियॉंवाली
२५. मुलतान
२६. झांग
२७. मुझ्झफराबाद
२८. डेरा गाझी खान
पंजाब प्रांतातील संस्थाने:-
१. पटियाला
२. जिंद
३. नाभा
४. बहावलपूर
५. सिरमुर
६. लोहारू
७. दुजाना
८. पटौदी
९. कल्सिया
१०. सिमला
११. कपुरथला
१२. मंडी
१३. मुलोर कोटला
१४. सुकेत
१५. फरीदकोट
१६. चंबा
या सर्व संस्थानांचे एकूण क्षेत्रफळ ३६,५३२ चौ. मैल इतके होते.
स्वातंत्र्यानंतर पंजाब हा भारत वा पाकिस्तानात विभागाला गेला. सध्या या प्रांताचा भाग भारतातील पंजाब, हरियाणा आणि हिमाचल प्रदेश या राज्यात व दिल्ली या केंद्रशासित प्रदेशात आणि पाकिस्तानातील पंजाब प्रांतात आहे.
ब्रिटिश भारतीय लष्कर

ब्रिटिश भारतीय लष्कर हे भारतातील ब्रिटिशांचे मुख्य सैन्य होते. हे सैन्य इ.स. १९४७मध्ये भारताला स्वातंत्र्य मिळेपर्यंत भारतातील ब्रिटिश सत्तेचे तसेच ब्रिटिशांच्या मांडलिक संस्थानाचे रक्षण करणारी मुख्य फौज होती. काही मांडलिकांना स्वतःचे सैन्य राखण्याची मुभा असली तरी अशी सैन्ये ब्रिटिश भारतीय लष्करासमोर फिकेच असायची. या लष्कराने दुसऱ्या महायुद्धात दोस्तांच्या बाजूने मोठी कामगिरी बजावली होती.
या सैन्यात युरोपियन (मुख्यत्वे ब्रिटिश, आयरिश व स्कॉटिश) सैनिक व भारतीय सैनिक असे दोन प्रमुख भाग असत
ब्रिटिश एरवेझ

ब्रिटिश एरवेझ (इंग्लिश: British Airways) ही युनायटेड किंग्डम देशामधील सर्वात मोठी विमान वाहतूक कंपनी आहे. १९७४ साली ब्रिटनमधील चार कंपन्या मिळून ब्रिटिश एरवेझची स्थापना करण्यात आली. १३ वर्षे सरकारी कंपनी राहिल्यानंतर १९८७ मध्ये तिचे खाजगीकरण झाले. लंडन महानगरामधील हिलिंग्डन ह्या बरोमध्ये ब्रिटिश एरवेझचे मुख्यालय असून हीथ्रो हा तिचा मुख्य विमानतळ आहे.
२०२३ च्या शेवटी ब्रिटिश एरवेझकडे २४० विमाने असून अधिक ५३ विमानांची खरेदी होत आहे.
सर्व सहा खंडांपर्यंत पोचणारी ब्रिटिश एरवेझ ही जगातीला काही थोड्या विमान कंपन्यांपैकी एक आहे. २०२३ च्या शेवटी ही कंपनी जगभरातील ७० देशांमधील १७० शहरांना विमानसेवा देते. यात ७ देशांतर्गत आणि २७ अमेरिकेतील शहरे आहेत.
जमखंडी

जमखंडी (कन्‍नड -: ಜಮಖಂಡಿ; मराठी - जमखिंडी) हे भारताच्या कर्नाटक राज्यातील बागलकोट जिल्ह्यातले (पूर्वी विजापूर जिल्ह्यातले) एक शहर आहे. जमखंडी हे पटवर्धनांचे जमखंडी म्हणून ओळखले जाते. जमखंडीप्रमाणेच सांगली, मिरज आणि कुरुंदवाड ही गावेही पटवर्धनांचीच. या जमखिंडी तालुक्यात ६४ खेडी समाविष्ट आहेत.
जमखिंडीत शकुंतला गर्ल स्कूल (मुलींची प्राथमिक शाळा), फेरी स्कूल आणि पागा शाळा अशा तीन प्राथमिक शाळा आहेत. पागा शाळेत पूर्वी घोड्यांची पागा होती, म्हणून ते नाव. माध्यमिक शिक्षणासाठी प.भा (परशुरामभाऊ) हे एकच विद्यालय आहे. विद्यार्थ्यांना कॉलेजचे शिक्षण मोफत मिळावे म्हणून जमखंडीच्या सर परशुरामभाऊ पटवर्धनांनी पुण्याच्या न्य़ू पूना कॉलेजला मोठी देणगी दिली. तेव्हापासून ते कॉलेज सर परशुरामभाऊ कॉलेज (एस.पी. महाविद्यालय]] म्हणून ओळखले जाऊ लागले. जमखंडीचे रहिवासी असलेल्या आणि जमखंडीमधून शालान्त परीक्षा उत्तीर्ण झालेल्या विद्यार्थ्यांना एस.पी. कॉलेजमध्ये मोफत शिक्षण मिळू शकते.
जमखंडीपासून दीड-दोन मैलांवर रामतीर्थ नावाचे क्षेत्र आहे. तेथे श्रावणातल्या चारही सोमवारी यात्रा भरते. वरच्या भागाला ’रामचंद्र प्रासाद’ म्हणून संस्थानिकांची वास्तू आहे. गावापासून चार मैलाच्या अंतरावर डोंगराच्या पायथ्याशी केल्हळी नावाचे क्षेत्र आहे. तेथे व्यंकटेशाचे आणि गोविंदराजचे अशी प्रसिद्ध देवालये आहेत. या गोविंदराजने कुबेराला कर्ज दिले होते. परत घेताना गोविंदराज थकून झोपी गेले. त्याच्या उशाशी पैसे मोजण्याचे माप आहे.
या भागातली मुख्य पिके म्हणजे ज्वारी, कृष्णाकाठची वांगी, करडई तेल व शेंगादाणा होत. या भागात पावसाचे प्रमाण फार थोडे आहे. जमखंडीचे तूप उत्तम समजले जाते.
गुढी पाडव्यापासून पुढे पाच दिवस जमखंडी गावात गुरांची मोठी यात्रा भरते. यावेळी बैलगाड्यांच्या शर्यती असत व एकाच बैलाची ताकद अजमावण्यासाठी लोखंडाच्या भल्यामोठ्या कायलीत रेतीची पोती भरून ती कायली बैलांकडून ओढायची शर्यत असे. त्याच वेळी कुस्त्या, वजन उचलणे अशा शर्यती होत. जिथे या शर्यती असत त्याला पोलो ग्राउंड असे नाव आहे. कदाचित तेथे पूर्वी घोड्यावरून पोलो खेळला जात असावा.
जमखंडीच्या अनेक मुली पुण्यात दिल्या आहेत. काही पुण्याच्या मुलीही लग्न करून जमखंडीत येतात.
जमखंडीतील बालबा चोपडे यांचा पेढा व चिवडा काही पिढ्यांपासून प्रसिद्ध आहे.
वट्टतात (=एकूण) आणि मनगंड (=भरपूर) हे शब्द कानावर पडले तर ते बोलणारी माणसे जमखंडीची समजावीत.
सरदार वल्लभभाई पटेल यांनी संस्थाने विलीन करायचे ठरविल्यानंतर सर्वात प्रथम आपले संस्थान विलीन करण्याचा निर्णय पटवर्धनांनी घेतला.
मुंबई–पुणे मेल

पूना मेल ही एक ब्रिटिशकालीन रेल्वे गाडी होती. ही मुंबई आणि पुणे या दोन्ही शहरांदरम्यान दैनंदिन धावायची. ही ब्रिटिश साम्राज्यातील नामांकित गाडी होती. ही गाडी संध्याकाळी ५ वाजून ५० मिनिटांनी मुंबई व्हिक्टोरिया टर्मिनसवरून सुटायची आणि रात्री ९:४० वाजता पुण्याला पोहचायची, तसेच पुण्याहून सकाळी ७ वाजता निघायची आणि व्हिक्टोरिया टर्मिनसला ११ वाजून १० मिनिटांनी पोचायची. या गाडीला टपालाचा एक डबा असे, त्यातून टपालाची वाहतूक होई. या डब्याला बाहेरच्या बाजूने असलेल्या तिरकस खिडकीच्या झडपेतून डब्यात पत्रे टाकता येत असत.
स्वातंत्र्य मिळाल्यानंतर या गाडीला कोल्हापूरपर्यंत वाढवण्यात आले आणि हिचे नाव सह्याद्रि एक्सप्रेस ठेवण्यात आले.
महाराष्ट्र एज्युकेशन सोसायटी

महाराष्ट्र एज्युकेशन सोसायटी (एमईएस) ही पुण्यातील बालवर्गापासून ते पदव्युत्तरपर्यंतचे शिक्षण देणारी एक संस्था आहे. या संस्थेची सुरुवात इ.स. १८६० साली, महागावकर इंग्लिश स्कूल, पूना या पासून झाली. नारो रामचंद्र उर्फ नाना महागावकर यांची ही शाळा होती. त्यानंतर ही शाळा श्री.बापू भाजेकर ह्यांच्याकडून १८७४ साली वामन प्रभाकर भावे, वासुदेव बळवंत फडके आणि लक्ष्मण नरहर इंदापूरकर ह्यांच्याकडे हस्तांतरित झाली. त्यावेळी तिचे नाव पूना नेटिव इन्स्टिट्यूशन असे होते. महान क्रांतिकारक वासुदेव बळवंत फडके हे संस्थेचे पहिले सचिव आणि खजिनदार होते. पूना नेटिव इन्स्टिट्यूशनने महाराष्ट्र कॉलेजची स्थापना इ.स.१८९६ साली केली होती परंतु ब्रिटीशांच्या रोषामुळे ते इ.स.१८९९ मध्ये बंद करावे लागले.
पूना नेटिव्ह इन्स्टिट्यूशनचे रूपांतर पुढे इ.स.१९२२ साली महाराष्ट्र एज्युकेशन सोसायटीमध्ये झाले. ही संस्था पुण्यात मुलांचे भावे स्कूल, मुलींचे भावे स्कूल (रेणुका स्वरूप मेमोरिअल हायस्कूल), बालशिक्षण मंदिर, इन्स्टिट्यूट ऑफ मॅनेजमेन्ट, आणि एमईएस कॉलेज ऊर्फ आबासाहेब गरवारे आर्ट्‌स-सायन्स कॉलेज आणि गरवारे कॉमर्स कॉलेज चालवते.
महाराष्ट्र एज्युकेशन सोसायटीच्या पुण्याव्यतिरिक्त अहमदनगर, कळंबोली, पनवेल, बारामती, बेलापूर, रत्‍नागिरी, सासवड, शिरवळ आदी गावांमध्ये शाळा आहेत.
महाराष्ट्र एज्युकेशन सोसायटीच्या १६० व्या वर्षाच्या पूर्तीनिमित्त प्रकाशित झालेल्या 'ध्यासपंथे चालता' या इतिहास-ग्रंथाचे प्रकाशन फेब्रुवारी २०२२ मध्ये भारताचे उपराष्ट्रपती मा.श्री.वेंकैया नायडू यांच्या हस्ते दिल्ली येथे करण्यात आले. डॉ.केतकी मोडक या त्याच्या लेखिका आहेत.
विनायक धुंडिराज बापट

विनायक धुंडिराज बापट हे पुण्याच्या न.का. घारपुरे प्रशालेत (तत्कालीन नाव - पूना इंग्लिश स्कूल, नंतरचे नाव सरस्वती मंदिर शाळा) व नंतर अमरावतीच्या हनुमान व्यायाम प्रसारक संस्थेत अध्यापक होते. त्यांनी खेळाच्या मानसशास्त्रावर संशोधन केले.
पूना इंग्लिश स्कूलमध्ये क्रीडाशिक्षक असताना त्यांनी मुंबई विद्यापीठातून कबड्डी आणि खोखो या खेळांतील शारीरिक क्षमतेच्या भावनांच्या आणि अंदाजाच्या अभ्यासपद्धत या विषयावर पी.एचडी.ची पदवी घेतली. भारतीय खेळाबाबत शास्त्रशुद्ध अभ्यास केलेला हा त्या काळातला पहिलाच प्रबंध होता. टाटा इन्स्टिट्यूट ऑफ फंडामेंटल रिसर्चमध्ये त्यांनी पहिल्यांदा संगणकाचा उपयोग शारीरिक शिक्षणासाठी केला.(संदर्भ - महाराष्ट्र टाइम्स १७-२-१९१७)
पुणे विद्यापीठात या अभ्यासशाखेतील ते पहिले मार्गदर्शक होते. त्यांनी १९६७ नंतर येथे नोकरी केली.
हिरालाल डाह्याभाई शाह

हिरालाल डाह्याभाई शहा (जन्म : पेढामली-मेहसाणा जिल्हा, ७ सप्टेंबर, इ.स. १९३३, - पुणे, २१ जुलै, इ.स. २०१६) हे पुण्यातील एक तांदूळ व्यापारी होते.
लहानपणीच वडील वारल्यानंतर हिराभाई आपल्या आईबरोबर पुण्याला आले आणि वयाच्या नवव्या वर्षापासून आपल्या काकांच्या व्यापारात त्यांना मदत करू लागले. गांधी विचारांच्या प्रभावात येऊन इंग्रजीवर बहिष्कार घालण्यासाठी त्यांनी शाळा सोडून दिली आणि मुंबईची वाट धरली. तेथे एका पेढीवर काही वर्षे नोकरी करून ते परत पुण्याला आले.
पुण्यात आल्यावर वयाची विशी गाठण्यापूर्वीच त्यांनी स्वतःचा व्यवसाय सुरू केला. अल्पावधीतीच हिराभाईंनी तांदूळ विक्री व्यवसायात स्वतःचे स्थान निर्माण केले. आधी आंबेमोहर आणि नंतर बासमतीसह सर्व जातींच्या तांदुळाच्या व्यापारात हिराभाईंनी केवळ पुण्यातच नाही तर देशभरात एक सचोटीचे आणि जाणकार व्यापारी म्हणून नाव कमवले.
तांदळाच्या खुल्या बाजारावर नियंत्रण आले असताना हिराभाईंनी पोहे आणि चुरमुरे-मुरमुऱ्यांचा व्यापार सुरू करून त्यामध्ये लौकिक संपादन केला. ‘प्रवासी पोहे’ नावाच्या एका पोह्यांची निर्मिती करून हिराभाईंनी त्याच्या चवीची पुणेकरांना चटक लावली. परदेशातही या पोह्यांची ते निर्यात करीत.
हिराभाईंचा समाजसेवेच्या निमित्ताने पुण्यातील अनेक संस्थांशी सक्रिय संबंध प्रस्थापित झाला. त्या संस्था अशा :-
न.का. घारपुरे

डॉ. प्रा. नरहर काशीनाथ घारपुरे (१ मे, इ.स. १९०४) हे एक जर्मन भाषा जाणणारे मराठी लेखक होते. पुण्याच्या फर्ग्युसन कॉलेजात ते जर्मन शिकवीत. ते एम्.ए. एल्‌एल्.बी. असून त्यांनी जर्मनीहून पीएच्.डी. मिळवली होती.
त्यांच्या स्मरणार्थ पुण्यातील सरस्वती मंदिर संस्थेच्या आधी पूना इंग्लिश स्कूल असे नाव असलेल्या शाळेला डॉ. न.का. घारपुरे प्रशाला असे नाव देण्यात आले.
राष्ट्रकुल खेळ

राष्ट्रकुल खेळ ही राष्ट्रकुल परिषदेमधील सभासद राष्ट्रांची एक क्रीडा स्पर्धा आहे. इ.स. १९३० सालापासून राष्ट्रकुल खेळ स्पर्धा दर चार वर्षांनी भरवले जातात. सुरुवातीस ब्रिटिश एम्पायर खेळ, नंतर इ.स. १९५४ पासून ब्रिटिश एम्पायर व राष्ट्रकुल खेळ व इ.स. १९७० पासून ब्रिटिश राष्ट्रकुल खेळ ह्या नावंनी ही स्पर्धा ओळखली जात असे. १९७८ साली राष्ट्रकुल खेळ हे नाव ह्या स्पर्धेला दिले गेले.
कॉमनवेल्थ गेम्स फेडरेशन ही लंडन येथे मुख्यालय असलेली संस्था ह्या खेळांचे आयोजन करण्यास जबाबदार आहे. राष्ट्रकुल खेळांत अनेक ऑलिंपिक खेळ तसेच इतर काही विशेष खेळ घेतले जातात.
राष्ट्रकुल परिषदेचे ५४ सदस्य असले तरीही राष्ट्रकुल खेळांमध्ये ७१ देश भाग घेतात. अनेक ब्रिटिश परकीय प्रदेश तसेच युनायटेड किंग्डममधील इंग्लंड, स्कॉटलंड, आयर्लंड व वेल्स हे घटक देश वेगवेगळे संघ पाठवतात.
2022= बर्मिंगहॅम इंग्लड
टीपा:
ऑलिंपिक

ऑलिंपिक हा क्रीडा प्रकारांचे आयोजन असलेला जागतिक स्पर्धात्मक उपक्रम आहे.या संकल्पनेचा उगम ग्रीस या देशात झाला आहे.
ग्रीस या देशात क्रीडा प्रकारांना विशेष महत्व दिले जाते.इसवी सन पूर्व आठव्या शतकात ग्रीसमध्ये या खेळांची सुरुवात झाली असा याचा इतिहास आहे. दर चार वर्षांनी तेथे होणाऱ्या स्पर्धेत विविध खेळाडू सहभाग घेत असत. खेळांचा इतिहास (ग्रीसमधील) ३००० वर्षांचा आहे. आंतरराष्ट्रीय ऑलिंपिक खेळांची सुरुवात प्रथम १८९६ मधे अथेन्स येथे झाली.ग्रीस, जर्मनी, फ़्रान्स, इंग्लंड ,भारत सह १४ देशांचे खेळाडू या स्पर्धेत सामिल झाले होते. ६ एप्रिल १८९६ रोजी अमेरिकन खेळाडू जेम्स कोन्नोली याने पहिले ऑलिंपिक पदक जिंकले.
या स्पर्धेचे वैशिष्ट्य सांगणारे पाच वर्तुळे एकमेकात गुंतलेले असे प्रतीक आहे. यामध्ये आशिया, आफ्रिका, अमेरिका, ऑस्ट्रेलिया आणि युरोप या देशांचा समावेश दाखविणारी ही पाच वर्तुळे आहेत.निळा, पिवळा, काळा, हिरवा आणि लाल रंगांची ही वर्तुळे विविध देशांचे प्रतिनिधित्व करतात असे मानले जाते.
आफ्रिकापिक खेळांचे यजमान देश==
उन्हाळी ऑलिंपिक खेळांमधील भारताच्या पदकविजेत्यांची यादी

खालील यादी भारताने आतापर्यंत ऑलिंपिक खेळांमध्ये मिळवलेल्या सर्व पदकांची आहे. भारताने ब्रिटिश भारत म्हणून प्रथमत: १९०० पॅरिस ऑलिंपिक खेळात भाग घेतला. भारतीय खेळाडू नॉर्मन प्रिचर्ड याने त्या खेळात दोन रजतपदके जिंकली. तदनंतर भारताने १९२० आंतवेर्पन ऑलिंपिक खेळापासून पुढील सर्व खेळांसाठी खेळाडू पाठवले. भारताने ऑलिंपिक खेळात हॉकीमध्ये सर्वाधिक पदके जिंकली आहेत. २०२४ पॅरिस ऑलिंपिकच्या समापनापर्यंत भारताकडे १० सुवर्ण, १० रौप्य आणि २१ कांस्य असे एकूण ४१ पदके आहेत.
लाहोर

लाहोर (पंजाबी: ਲਹੌਰ; उर्दू: لاہور) ही पाकिस्तानच्या पंजाब प्रांताची राजधानी व देशामधील कराचीच्या खालोखाल दुसऱ्या क्रमांकाचे मोठे शहर आहे. लाहोर पाकिस्तानच्या पूर्व भागात रावी नदीच्या काठावर वसले असून ते भारत-पाकिस्तानच्या वाघा सीमेपासून २२ किमी तर अमृतसरपासून केवळ ४२ किमी अंतरावर स्थित आहे. दक्षिण आशियामधील ऐतिहासिक केंद्रांपैकी एक असलेले लाहोर हे पंजाबी लोक स्थानिक असलेले जगातील सर्वात मोठे शहर आहे. पंजाब प्रदेशाची सांस्कृतिक राजधानी मानले जात असलेले लाहोर आर्थिक, राजकीय व शैक्षणिक दृष्ट्या पाकिस्तानमधील सर्वात महत्त्वाच्या शहरांपैकी एक आहे.
लाहोर १६व्या शतकामध्ये मोगल साम्राज्याचे, इ.स. १८०२ ते १८४९ दरम्यान शीख साम्राज्याचे तर ब्रिटिश राजवटीमध्ये पंजाब प्रांताची राजधानी होती. येथील बादशाही मशीद, लाहोर किल्ला, शालिमार बागा इत्यादी स्थाने जगप्रसिद्ध आहेत.
कराची-पेशावर रेल्वे मार्गावर असलेले लाहोर रेल्वे स्थानक हे पाकिस्तानमधील सर्वात मोठे रेल्वे स्थानक आहे. लाहोरहून समझौता एक्सप्रेससह अनेक रेल्वेगाड्या सुटतात. अल्लामा इक्बाल आंतरराष्ट्रीय विमानतळ हा लाहोरमधील प्रमुख विमानतळ असून येथे पाकिस्तान आंतरराष्ट्रीय एरलाइन्सचा हब आहे.
क्रिकेट हा लाहोरमधील सर्वात लोकप्रिय खेळ असून येथील गद्दाफी स्टेडियममध्ये १९९६ क्रिकेट विश्वचषक स्पर्धेचा अंतिम सामना खेळवला गेला होता.
गरुडाचार

बिडिगनविले कृष्णस्वामी अय्यंगार गरुडाचार (१३ जानेवारी, इ.स. १९१७:चिकमंगळूर, कर्नाटक - २७ फेब्रुवारी, इ.स. २०१६) हे म्हैसूरच्या संघातून आणि संयुक्त प्रांताच्या क्रिकेट संघातून रणजी करंडक सामने खेळणारे एक अष्टपैलू क्रिकेट खेळाडू होते. ९९व्या वर्षी निधन पावलेले हे आधुनिक काळातले सर्वात वयोवृद्ध क्रिकेट खेळाडू होते.
गरुडाचार यांनी बनारस विद्यापीठातून अभियांत्रिकीची पदवी घेतली होती. इ.स. १९३५-३६ ते १९५०-५१ या कालावधीत त्यांची क्रिकेट कारकीर्द बहरात होती. २७ प्रथमश्रेणी सामन्यांत त्यांनी एका शतकासह एकूण ११२६ धावा केल्या होत्या. त्यांची सरासरी २९.६३ होती.
गरुडाचार उजव्या हाताने फलंदाजी आणि लेग-ब्रेक गोलंदाजी करायचे. गोलंदाजीत त्यांने १००हून अधिक बळी घेतले होते. एकाच सामन्यात पाच गडी बाद करण्याची कामगिरी सात वेळा, आणि दहा बळी घेण्याची कामगिरी त्यांनी तीन वेळा केली होती.
१९३९-४० च्या मोसमात अंतिम रणजी करंडक सामना पूना क्लबच्या मैदानावर २४ फेब्रुवारी १९४० रोजी झाला. त्यावेळी संयुक्त प्रांताने प्रथम फलंदाजी केली होती.गरुडाचार यांनी आठव्या क्रमांकावर येऊन ६३ धावांची नाबाद फलंदाजी केली. संयुक्त प्रांताचा डाव २३७ धावांत संपला होता.महाराष्ट्राने ५८१ धावा करून आघाडी घेतली होती. गरुडाचार यांनी खंडू रांगणेकर यांना ४५ धावांवर बाद केले. त्या सामन्यात त्यांना ही एकच विकेट मिळाली होती.
१९४१-४२ मध्ये गरुडाचार यांनी उत्तम खेळ करून म्हैसूर संघाला रणजी ट्रॉफी मिळवून दिली.
इ.स. १९४६च्या सुमारास क्रिकेट खेळाडू गरुडाचार यांनी सी.के. नायडू कर्णधार असलेल्या होळकर संघाविरुद्ध १६४ धावांची खेळी केली. या सामन्यात ते म्हैसूर संघाचे कर्णधार होते.याच सामन्याने गरुडाचार यांनी त्यांच्या प्रथम वर्गीय क्रिकेट कारकिर्दीची समाप्ती केली.
सर परशुरामभाऊ महाविद्यालय

सर परशुरामभाऊ महाविद्यालय तथा एस.पी. कॉलेज पुण्यातील एक प्रतिष्ठित स्वायत (2019-20 पासून) महाविद्यालय आहे. स.प महाविद्यालय ह्या नावाने ओळखले जाणारे हे महाविद्यालय इ.स. १९१६ मध्ये शिक्षण प्रसारक मंडळी या संस्थेने स्थापन केले आहे.
स.प. महाविद्यालयाचे बोधवाक्य आहे : निर्वाहः प्रतिपन्नवस्तुषु
हे वाक्य भर्तृहरीच्या नीतिशतकातून घेतले आहॆ. मूळ श्लोक असा :.
किं कूर्मस्य भरव्यथा न वपुषि क्ष्मां न क्षिपत्येष यत्
किं वा नास्ति परिश्रमो दिनपतेरास्ते न यन्निश्चलः |
किंत्वङ्गीकृतमुत्सृजन्कृपणवत् श्लाघ्यो जनो लज्जते
निर्वाहः प्रतिपन्नवस्तुषु सतामेतद्धि गोत्रव्रतम् ||
... भर्तृहरि नीतिशतक ११७.
अर्थ :- कूर्म हा पाठीवरून पृथ्वीचे ओझे ढकलून देत नाही म्हणजे काय ते त्याला जड वाटत नसेल? सूर्य कधीच थांबत नाही तर त्याला काय थकवा येत नसेल? एकदा सुरू केलेले काम क्षुद्रपणे मधेच सोडून द्यायला थोर लोकांना संकोच वाटतो. हाती घेतले ते तडीस नेणे हे थोरांचे कुलव्रतच असते.
कलामंडळ, मराठी संस्कृती मंडळ, परशुरामीय वार्षिक स्मरणिका संपादकीय मंडळ, सप्रेम सप असे अनेक उपक्रम संस्थेत चालतात. कलामंडळात वर्षभर अभिनयाची आवड असलेले विद्यार्थी अभिनयाचा सराव करतात. मराठी संस्कृती मंडळाचे विद्यार्थी महाविद्यालयात विविध प्रकारचे उत्तमोत्तम कार्यक्रम (उदा- अक्षरोत्सव) आयोजित करतात. वगैरे.
सदाशिव पेठ (पुणे)

सदाशिव पेठ, पुणे हा भारताच्या पुणे शहरातील एक भाग आहे. जुन्या शहरातील या भागाला सदाशिवराव भाऊंचे नाव देण्यात आले.
पानिपतच्या लढाईमध्ये सदाशिवराव भाऊंना वीरगती प्राप्त झाली. त्यानंतर ह्या पेठेला सदाशिव पेठ असे नाव देण्यात आले.
ही पेठ पुणे शहराच्या मध्यवर्ती भागात मोडते. या पेठेत मराठी ब्राह्मण वस्ती जास्त प्रमाणात आहे. पुण्यातील असंख्य जुने वाडे येथे आजही बघायला मिळतात. आणि इथे राहणाऱ्या लोकांनी स्वतःची एक नवीन शैली तयार केली आहे. ह्या शैलीमुळे मराठीमध्ये "सदाशिव पेठ" हे नवे विशेषण तयार झाले आहे.
सदाशिव पेठेतील महत्त्वाची स्थळे:
महत्त्वाची मंदिरे:
बोपखेल

बोपखेल या भागाचा पुण्याच्या उपनगरात समावेश होतो
राष्ट्रकूट राजवंशातील कृष्ण राजाने शके ६८० मध्ये हेमलंबी संवत्सातील अश्विन अमावस्येच्या सूर्यग्रहणानिमित्त ( ६ ऑक्टोबर इ .स . ७५८ ) पुणे प्रांतातील बोपखल गाव , पूगडीभट याला दान केल्याचा उल्लेख असलेला एक ताम्रपट सापडला आहे . त्यातील तिसऱ्या पत्र्यावरील पहिल्या ओळीत पुण्याचा उल्लेख पुण्यविषय असा केलेला आढळतो . बोपखल गावाच्या सरहद्दी दाखवताना कळस , दापोडी , भोसरी याही गावांची नावे , अनुक्रमे , बोपखळुग्राम , कलसः , दर्पपूडिका व भेसउरी अशी दिली आबोपखेल हे गाव फार पूर्वी एका पुरोहित यांना दान दिले. असे सांगण्यात येते. या गावाला त्या समयी 'बोपखेळू' असे नाव होते. त्या नंतर' बोपखेळ 'असे म्हणु लागले.. परंतु इंग्रज काळात या गावचे नाव बोपखेल असे संबोधले जाऊ लागले.बोपखेल गावचे रहिवाशी बाराथे झपके घुले देवकर आहेत
ऑलिंपिक खेळात भारत

भारत देशाने आजवर १८९६, १९०४, १९०८ व १९१२ सालांमधील स्पर्धा वगळता सर्व उन्हाळी ऑलिंपिक स्पर्धांमध्ये सहभाग घेतला आहे. ऑलिंपिक खेळात भारताचा सर्वप्रथम सहभाग सन १९०० मध्ये झाला. त्यावेळी नॉर्मन प्रितचार्ड ह्या एकमेव ॲथलिटने भारतातर्फे भाग घेतला, ज्यामध्ये त्याने २ पदके मिळविली. देशाचा पहिला संघ १९२० उन्हाळी ऑलिंपिक स्पर्धेसाठी पाठविला गेला .
१९२० च्या संघात २ कुस्तीगीर, ३ ॲथलिट आणि मॅनेजर यांचा समावेश होता. ४ खेळाडूंमधून, फक्त फाडेप्पा चौगुले हा एकच खेळाडू मॅरेथॉन पूर्ण करु शकला. ४२.७५० किमी अंतर पार करण्यासाठी त्याने २ तास ५० मिनीटे आणि ४५.४ सेकंद अशी वेळ दिली आणि १९ व्या क्रमांकासह भारताचा पहिला ऑलिंपिक मॅरेथॉन धावपटू होण्याचा बहूमान फाडेप्पा चौगुले याला मिळाला.
आतापर्यंत भारतीय खेळाडूंनी ऑलिंपिक मध्ये एकूण २६ पदके मिळविली आहेत, त्यापैकी सर्वात जास्त ११ पदके हॉकी मध्ये आहेत. बऱ्याच काळापर्यंत भारतचा पुरूष हॉकी संघ ऑलिंपिक खेळात सर्वोच्च स्थानावर होता. १९२८-१९५६ या काळात लागोपाठ मिळविलेल्या ६ सुवर्ण पदकांसह, १९२८-१९८० या १२ वर्षांच्या कालखंडात पुरूष हॉकी संघाने तब्बल ११ पदके मिळविली.
भारतीय ऑलिंपिक असोसिएशन ह्या भारताच्या राष्ट्रीय ऑलिंपिक संघटनेची स्थापना १९२७ साली झाली.
२०१२ उन्हाळी ऑलिंपिक भारतासाठी सर्वांत जास्त यशस्वी ठरले. यावेळी भारताला ६ पदके मिळाली (२५ मी रॅपिड फायर नेमबाजी मध्ये विजय कुमारला रौप्य पदक, ६६ किलो फ्रिस्टाईल कुस्तीमध्ये सुशिल कुमारला रौप्य पदक, प्रत्येकी एक कांस्य पदक १० मीटर एर रायफल नेमबाजी मध्ये गगन नारंग, महिला एकेरी बॅटमिंटन मध्ये सायना नेहवाल, ५१ किलो बॉक्सिंग मध्ये मेरी कोम आणि ६० किलो फ्रिस्टाईल कुस्तीमध्ये योगेश्वर दत्त यांना मिळाले)
२००८ उन्हाळी ऑलिंपिकमध्ये भारताला तीन वेगवेगळ्या क्रिडाप्रकारांत तीन पदके मिळाली. यामध्ये अभिनव बिंद्राला १० मी एर रायफल मध्ये मिळालेले सुवर्णपदक हे कोणत्याही भारतीयाला मिळालेले पहिले आणि आतापर्यंतचे पहिले सुवर्ण पदक आहे.
२०१२ उन्हाळी ऑलिंपिकमध्ये भारताकडून आतापर्यंत सर्वांत जास्त ८३ खेळाडू ऑलिंपिकसाठी पात्र ठरले. याशिवाय भारतीय खेळाडूंनी एकूण ५५ क्रिडाप्रकारांत भाग घेतला, ही सूद्धा भारताची आतापर्यंतची सर्वांत मोठी मिळकत म्हणावी लागेल. एकूण पदकांच्या संख्येनुसार विचार केल्यास हे ऑलिंपिक भारतासाठी सर्वात जास्त यशस्वी ठरले.
सुशील कुमार हा नॉर्मन प्रितचार्ड(ज्याने ब्रिटिश राजवटीतील भारताकडून खेळताना दोन पदके जिंकली होती) नंतर एकच क्रिडाप्रकारात २ ऑलिंपिक पदके मिळविणारा पहिला भारतीय ठरला.
पाताळेश्वर (पुणे)

पाताळेश्वर हे महाराष्ट्राच्या पुणे शहरातल्या शिवाजीनगर भागात वसलेले एक शिवालय आहे. हे शिवालय राष्ट्रकूट राजवटीचा सहावा राजा पहिला अमोघवर्ष (इ.स ८१४ - ८७८) याने त्याच्या काळात इ.स.च्या ८ व्या शतकाच्या सुमारास लेण्याच्या स्वरूपात खोदून घडवले आहे. राष्ट्र कुटांच्या काळात पुणे हे पुण्यविषय किंवा पूनकविषय (विषय म्हणजे जिल्हा) म्हणून प्रसिद्ध होते. राष्ट्रकूट राजा कृष्ण (पहिला) याच्या कारकिर्दीत दिलेल्या ताम्रपटात ही नावे आढळतात.
पाताळेश्वर हे लेणे जमिनीव्या खाली जमीन खोदून बांधण्यात आले आहे. पाताळेश्वर आणि वेरूळमधील राष्ट्रकूट कालखंडातील लेणी यांत साम्य आढळते. त्या एकाच परंपरेतील ही लेणी असावीत. पाताळश्वर लेण्याला मोठे प्रांगण आहे. प्रांगणाच्या मध्यभागी वर्तुळाकार नंदीमंडप आहे. या नंदीमंडपाचे छत प्रचंड मोठे, जाड व वर्तुळाकार कातळाचे आहे. हा कातळ स्तंभांनी पेलला आहे. त्याच्याआत आणखी एक वर्तुळ आहे, त्यावर नंतरच्या काळात ठेवण्यात आलेला एक नंदी आहे.
लेण्यात प्रवेश केल्यावर चौकोनी स्तंभांच्या रांगा आहेत. समोर तीन गर्भगृहे आहेत. मधल्या गर्भगृहात शिवलिंग आहे. त्याच्या द्वारशाखांवर, म्हणजे गर्भगृहाच्या दरवाज्याजवळ नक्षी कोरली आहे. येथे प्रदक्षिणा मार्ग आहे. गर्भगृहामागील भाग हा पुढील भागापेक्षा लहान आहे. मागच्या भिंतीला लागून काही भागांत कट्ट्याचे काम पूर्ण झालेले आढळते. एका भागातील काम अर्धवट आहे.तेव्हा लेणी खशी खोदत असतील, पुढे कसे जात असतील ते लक्षात येते.
गर्भगृहाव्या डाव्या आणि उजव्या हाताच्या भिंतींवर जी शिल्पे दिसतात ती पूर्णपणे खराब झाली आहेत, किंवा त्यांचे काम अपुरे राहिले आहे. त्या शिल्पांतील एक लिंगोद्भव शिवाचे आणि एक त्रिपुरासुर वधाचे आहे. लेण्याच्या बाहेरील भिंतीवर एक झिजल्यामुळे न वाचता येणारा शिलालेख आहे.
पेशवे काळात या मंदिराची नोंद आहे आणि मंदिराला दक्षिणा दिल्याचे उल्लेख आहेत.
भारत सरकारने पाताळेश्वर लेण्याला दिनांक २६ मे, इ.स. १९०९ च्या ब्रिटिश सूचनापत्राला अनुसरून महाराष्ट्रातील राष्ट्रीय संरक्षित स्मारक म्हणून घोषित केलेले आहे. याच्या जवळून जंगली महाराज रस्ता वाहतो. हे पाताळेश्वरचे मंदिर एकाच मोठ्या खडकात खोदकाम करून निर्माण केले आहे. ह्या मंदिरात राम, सीता, लक्ष्मण, लक्ष्मी आणि गणेश ह्या दैवतांच्याही मूर्ती आहेत. त्या अर्थातच नंतर कुणीतरी ठेवल्या आहेत.
अर्देशर बरझोरजी तारापोर

लेफ्टनंट कर्नल अर्देशर अदी बरझोरजी तारापोर (१९ ऑगस्ट, १९२३:मुंबई, महाराष्ट्र - १६ सप्टेंबर, १९६५:चाविंडा, पाकिस्तान) हे भारतीय लष्करातील परमवीर चक्र प्राप्त अधिकारी होते.
तारापोर यांच्या पूर्वजांना युद्धातील कामगीरीबद्दल शिवाजी महाराजांकडून गुजरातमधील तारापूर व आसपासची शंभर गावे मिळाल्याची आख्यायिका आहे. अर्देशर यांचे आजोबा हैदराबाद येथे स्थलांतरित झाले व तेथे त्यांनी निझामाच्या सैन्यात नोकरी पत्करली.
अर्देशर तारापोर यांना वयाच्या सातव्या वर्षी पुण्यातील सरदार दस्तूर बॉइझ बोर्डिंग स्कूल येथे पाठविण्यात आले. १९४०मध्ये मॅट्रिक झाल्यावर ते हैदराबाद संस्थानच्या सैन्यात दाखल झाले. गोलकोंडा येथे प्रशिक्षण घेउन झाल्यावर त्यांना बंगळूर येथे पाठविण्यात आले. नंतर ते हैदराबादच्या ७व्या पायदळात सेकंड लेफ्टनंट म्हणून रुजू झाले.
तारापोर यांना पायदळात तैनात केले गेल्याने ते नाखूष होते. त्यांना चिलखती दळात भरती व्हायचे होते. एके दिवशी सरावादरम्यान त्यांनी चुकुन सैनिकांच्या जवळ पडलेला सुरूंग पटकन उचलून घेउन दूर भिरकावला व अनेकांचे प्राण वाचविले. ही घटना हैदराबाद सैन्याच्या सेनापती मेजर जनरल अली इद्रूसनी पाहिली. त्यांनी जखमी झालेल्या तारापोर यांची विचारपूस केली असता तारापोर यांनी आपल्याला चिलखती दळात पाठवायची विनंती केली. इद्रूस यांनी या विंनतीला मान देउन तारापोर यांना पहिल्या हैदराबाद शाही सर्व्हिस लान्सर्समध्ये पाठविले.
तारापोर यांनी दुसऱ्या महायुद्धादरम्यान पश्चिम आशियाच्या रणांगणात कामगिरी बजावली होती.
हैदराबाद मुक्तिसंग्रामादरम्यानच्या ऑपरेशन पोलो या मोहीमेत तारापोर हैदराबादल लान्सर्समधून द पूना हॉर्स या भारतीय सैन्याच्या चिलखती दळाविरुद्ध लढले होते. नंतर तारापोर पूना हॉर्सेसमध्येच दाखल झाले.
१९६५ च्या भारत पाकिस्तान युद्धादरम्यान लेफ्टनंट कर्नल तारापोर यांच्या पूना हॉर्स चिलखती दळातील तुकडीने चाविंडाच्या लढाईत भाग घेतला होता. यात तारापोर यांची तुकडी सियालकोट परिसरातील फिल्लोरा गावावर चालून गेली. तारापोर यांच्याकडे उजव्या फळीची कमान होती. फिल्लोरा आणि चाविंडाच्या मध्ये वझीरवालीकडून चालून आलेल्या मोठ्या पाकिस्तानी चिलखती सैन्याने भारतीयांवर प्रतिहल्ला चढवला. भयानक मारा होत असतानाही तारापोर यांनी आपली व्यूहात्मक जागा सोडली नाही व आपल्या मागे असलेल्या पायदळाचे शर्थीने संरक्षण केले. तारापोर यांचा रणगाडा शत्रूच्या थेट माऱ्यात होता व त्यावर अनेक तोफगोळे पडून तारापोर व त्यांचा चमू जखमी झाला तरीही तारापोर यांनी पराक्रमाची शर्थ करीत नेट लावून धरला. त्यांचे शौर्य पाहून चवताळलेल्या पूना हॉर्सनी पाकिस्तान्यांचा प्रतिहल्ला मोडून काढला व त्यांचे साठ रणगाडे उद्ध्वस्त केले. तारापोरांच्या रणगाड्यावर पडलेल्या एका गोळ्याने त्यास भीषण आग लागली व त्यातच तारापोर यांचा मृत्यू झाला. पूना हॉर्सने पुढे चाल करीत वझीरवाली, जस्सोरण आणि आसपासचा प्रदेश काबीज केला.
तारापोर यांच्या अतुलनीय शौर्यासाठी त्यांना परमवीर चक्र हा भारतीय सैन्याचा सर्वोच्च बहुमान दिला गेला.
Nikhil Kanetkar

Nikhil Kanetkar (born 13 May 1979) is an Indian former badminton player from Pune.
Born in a Maharashtrian family, Kanetkar played badminton at the 2004 Summer Olympics in men's singles, defeating Sergio Llopis of Spain in the first round. In the round of 16, Kanetkar was defeated by Peter Gade of Denmark. In addition to Olympics, Kanetkar has represented India in the Thomas Cup, All England Open, Asian Games, World Championships, Commonwealth Games, SAF Games, Swiss Open, French Open, Toulouse Open and numerous other championships.
In 2011, he retired from competitive sports and set up Nikhil Kanetkar Badminton Academy (NKBA, www.nkba.in) in Pune, India. The academy is based at Shree Shiv Chhatrapati Sports Complex, Mahalunge-Balewadi, Pune, India. NKBA was established with a vision of "Grooming Talent to Make Champions". Nikhil Kanetkar is currently the Director and Head Coach of NKBA.
Kanetkar is also a columnist and commentator. He wrote for the Marathi newspaper Sakal from Athens during the Olympics and subsequently was invited by StarSports for covering the Badminton events of the 2016 Rio Olympics.
Kanetkar played after 7 years post retirement and won the Men's Singles Title in the 35+ age category in the 41st Indian Masters (Veterans) National Badminton Championships 2016–17 organised by Kerala Badminton Association at Regional Sports Centre, Kadavanthra, Kochi, Kerala. In September 2017, he won the bronze medal in the same age group at the BWF World Senior Badminton Championship held in Kochi, India.
Men's singles
The World Badminton Grand Prix was sanctioned by the International Badminton Federation from 1983 to 2006.
Men's singles
Men's singles
Bad Ol' Putty Tat

Bad Ol' Putty Tat is a 1949 Warner Bros. Merrie Melodies animated cartoon directed by Friz Freleng. The short was released on July 23, 1949, and stars Tweety and Sylvester.
Tweety must evade the titular "puddy tat," Sylvester, who is once again in hot pursuit of Tweety, just so that he can eat him for his own personal snack. It provides an anomaly in the Sylvester & Tweety pairings: In this one, Tweety provides almost all the dialogue, and then mainly to the audience. Tweety's voice is performed by Mel Blanc, who also screams out Sylvester's pain in mid-film. The story was written by Tedd Pierce; he and fellow Warner Bros. cartoon writer Michael Maltese appear in caricature form as a pair of badminton players.
The film begins with a shot of Tweety's house, at the top of a tall wooden pole, with a Do not disturb sign. There is barbed wire wound around the pole and, on the ground at the bottom, a barbed wire damaged Sylvester, glaring angrily back up at Tweety's house following his off-camera failed attempt to get at Tweety leading to his current injured appearance.
Sylvester builds a trampoline and launches himself to the entrance of the birdhouse; Tweety fights back with various weapons and, ultimately, a stick of dynamite. Next, Sylvester begins sawing the pole. To escape, Tweety pins himself to a clothesline and begins sliding down it; at the last minute, he sees the cat with the end of the line tied to his tooth and his mouth open, awaiting Tweety. When the line collapses, Sylvester sees the bird has attached the other end to a firework, which he lights and launches, taking Sylvester's teeth with it.
Sylvester paints his finger to look like a female Tweety. At first, this works, but Tweety discovers the ploy and switches hats with "her". This results in Sylvester chomping down on his finger.
Tweety accidentally becomes the badminton birdie in a spontaneous match. The cat manages to take one player's place and, again, awaits the bird with his mouth open. Tweety drops a stick of dynamite, which travels right into Sylvester's stomach. He rushes to a water cooler and, as he's drinking in order to put out the fire, the explosion pilots him into the cooler.
Finally, he builds a new birdhouse, puts it over his head (the entrance being located at mouth-level) and climbs to the top of a pole, hoping to attract Tweety inside. Tweety, having frightened himself with thoughts of Sylvester, does fly into the cat's mouth. Instead of being digested, he takes manual control of Sylvester, turning him into a train which crashes into a brick wall. Tweety then says fourth wall, "You know, I woes no puddy tats that way?" and smiles.
Bad Ol' Putty Tat is available on the Looney Tunes Golden Collection Volume Two.
2025 Badminton Asia Mixed Team Championships

The 2025 Badminton Asia Mixed Team Championships, officially known as the Tsingtao Badminton Asia Mixed Team Championship 2025 for sponsorship reasons, was the fourth edition of the Badminton Asia Mixed Team Championships was held at the Conson Gymnasium, Qingdao, China from 11 to 16 February 2025. It was organized by Badminton Asia and hosted by the Chinese Badminton Association.
The 2025 Badminton Asia Mixed Team Championships (also known as the Tong Yun Kai Cup 2025) is the fourth edition of the Badminton Asia Mixed Team Championships, a continental badminton tournament to crown the best mixed national badminton teams in Asia. The tournament will be contested by 13 teams with Team China as the defending champions.
The tournament will be held at Conson Gymnasium in Qingdao, Shandong Province, China.
The seeding are as follows:
The draw took place on 17 January 2025. The group stage consisted of one four-team group and three three-team groups. The first seeded team, China, was placed in Group A, while the second seeded team, South Korea, was placed in Group D.
Primmore's Pride

Primmore's Pride was a 7/8 Thoroughbred gelding. Known as "Kiri", he was foaled in 1993, bred by Roger & Joanna Day, the offspring of Mayhill (sire) and Primmore Hill (dam). He was owned by Denise & Roger Lincoln and ridden by Pippa Funnell, who achieved the Grand Slam of eventing in 2003 by winning the Rolex Kentucky Three Day, Badminton Horse Trials, and Burghley Horse Trials while riding Primmore's Pride.
Primmore's Pride was retired after a ligament injury after winning Badminton in 2005. Primmore's Pride was euthanized 20 March 2023 at the age of 30.
Senarai Tapak Warisan Dunia di Malaysia

UNESCO (Pertubuhan Pendidikan, Sains dan Kebudayaan PBB) telah menetapkan lima Tapak Warisan Dunia di Malaysia. Tapak Warisan Dunia UNESCO adalah tempat-tempat yang penting kepada warisan budaya atau budaya semula jadi seperti yang dinyatakan dalam Konvensyen Warisan Dunia UNESCO.
Terdapat lima tapak di dalam Senarai Tentatif untuk Malaysia, yang bermaksud bahawa kerajaan bercadang untuk menganggapnya sebagai calon pada masa akan datang: