davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
கோபிந்த்கர் கோட்டை

கோபிந்த்கர் கோட்டை (Gobindgarh Fort) அல்லது பாங்கியான் டா கிலா என்றழைக்கப்படும் இந்த புராதன கோட்டை, வடமேற்கு இந்தியாவின் பஞ்சாப் மாநிலத்தில் அமைந்துள்ள அம்ரித்சர் நகரின் நடுவத்தில் அமைந்துள்ளது. மேலும், ஒரு வரலாற்று இராணுவ கோட்டையாக உள்ள இது, யாவரும் தவறாமல் தரிசிக்க வேண்டிய சுற்றுலா தளமாகவும் அறியப்படுகிறது.
1706-ல் கட்டப்பட்ட இந்த கோட்டையை, 1760-ம் ஆண்டில், செங்கல் மற்றும் சுண்ணாம்புக் கலவையைக் கொண்டும், 12,000 வீரர்கள் படைக்குழுவை பயன்படுத்தியும் நான்கு கொத்தளங்களுடன் இந்த கோட்டையை, ஒரு சீக்கிய போராளியான குஜ்ஜார் (சர்தார்) சிங் பாங்கி என்பவரது படையினர் இந்த கோட்டையை கட்டியுள்ளனர். பின்னர், 1805-1809-ம் ஆண்டு காலங்களில், "பஞ்சாப் சிங்கம்" என அழைக்கப்படும் பஞ்சாபி மக்களின் சீக்கிய பேரரசின் மன்னரான மகாராஜா ரஞ்சித் சிங் இந்த கோட்டையை மறு கட்டுமானம் செய்துள்ளார். கோஹினூர் வைரம், பிற பொக்கிஷங்களையும், மற்றும் ஒப்பந்தங்கள் சம்பந்தமான தஸ்தாவேஜுகளையும் பாதுகாப்பான முறைபடுத்த மறு கட்டமைப்பு செய்ததாக கருதப்படுகிறது.
1849-ல் ஆங்கிலேய ஆட்சியாளர்கள் இந்த கோட்டையை கைப்பற்றி இதில் உள்ள தர்பார் ஹால், ஹவா மஹால் மற்றும் பான்சி கர் போன்ற இணைப்புகளை உருவாக்கினர். 1919-ம் ஆண்டுகளில் நிகழ்ந்த ஜாலியன்வாலா பாக் படுகொலைக்கு காரணமான ஜெனரல் ரெஜினால்டு எட்வர்டு ஹார்ரி டையர் இந்த பான்சி கர் மாளிகையில் வசித்துள்ளார்.
இந்திய விடுதலைக்குப்பின் இந்த கோட்டை, இந்திய ராணுவத்தினர் வசம் வந்தது. 1948-ம் ஆண்டு, பாக்கித்தான் பகுதியிலிருந்து வந்த ஏதிலிகளுக்கு தஞ்சம் அளிக்க இது பயன்பட்டது. இந்திய சுதந்திரப்போராட்டத்தின் பல்வேறு நிகழ்வுகளுக்கு, மௌன சாட்சியாக இருந்த இந்த வரலாற்றுக்கோட்டை 2006-ல் பஞ்சாபைச் சேர்ந்த இந்திய தேசிய காங்கிரசு அரசியல்வாதியும், அப்போதைய பஞ்சாப் முதல் அமைச்சருமான கேப்டன் அமரிந்தர் சிங் என்பவரால் பொதுமக்கள் பார்வைக்கு திறந்துவிடப்பட்டது. .
கட்டுப்பாட்டு கோடு

34°56′N 76°46′E﻿ / ﻿34.933°N 76.767°E﻿ / 34.933; 76.767
எல்லைக் கட்டுப்பாட்டு கோடு அல்லது கட்டுப்பாட்டு எல்லைக் கோடு (Line of Control) (LoC) என்பது 1947 இந்திய பாகிஸ்தான் போரின் முடிவில் ஐக்கிய நாடுகள் அவை, ஜம்மு காஷ்மீர் இராச்சியப் பகுதியில், இந்தியாவிற்கும், பாகிஸ்தானுக்கும் இடையே வகுத்த இராணுவப் போர் நிறுத்தக் கோடாகும். இந்தக் கட்டுப்பாட்டுக் கோட்டை 3 சூலை 1972இல் சிம்லாவில் ஏற்பட்ட சிம்லா ஒப்பந்தப் படி, இந்திய-பாகிஸ்தான் நாடுகளும் (எழுத்து அடிப்படையில் அல்லாது, வாய்மொழி ஒப்பந்தப் படி) போர் நிறுத்தக் கோட்டிற்கு ஒப்புதல் அளித்தது. மேலும் வருங்காலத்தில் இந்த கட்டுப்பாட்டு கோடு அல்லது போர் நிறுத்த கோடு, இரு நாடுகளுக்கும் இடையே நிரந்தர எல்லைக் கோடாக இருக்கும் எனவும் ஒத்துக் கொள்ளப்பட்டது.
1947 இந்திய - பாகிஸ்தான் போரில் , பிரித்தானிய இந்தியாவின் முன்னாள் சுதேச சமஸ்தானங்களில் ஒன்றான ஜம்மு காஷ்மீர் இராச்சியப் பகுதிகளை இந்தியாவும்; பாகிஸ்தானும் இராணுவ நடவடிக்கைகளின் மூலம் தக்க வைத்துக் கொண்டது. ஜம்மு காஷ்மீர் இராச்சியத்தை பிரிக்கும் கட்டுப்பாட்டுக் கோட்டை, துவக்கத்தில் போர் நிறுத்த எல்லைக் கோடு என அழைக்கப்பட்டது. இந்தக் கட்டுப்பாட்டுக் கோட்டை 3 சூலை 1972இல் சிம்லாவில் ஏற்பட்ட சிம்லா ஒப்பந்தப் படி இரு நாடுகளும் (எழுத்து அடிப்படையில் அல்லாமல், வாய்மொழி ஒப்பந்தப் படி) போர் நிறுத்தக் கோட்டிற்கு இரு நாடுகளும் ஒப்புதல் அளித்தது.
காஷ்மீர் இராச்சியத்தின் இந்தியப் பகுதிக்கு ஜம்மு காஷ்மீர் என்றும்; பாகிஸ்தான் ஆக்கிரமித்த காஷ்மீர் இராச்சியத்தின் பகுதிகளுக்கு ஆசாத் காஷ்மீர் மற்றும் ஜில்ஜிட் – பால்டிஸ்தான் என்றும் பெயராயிற்று.
என்ஜெ9842 என்பது இந்தியாவின் ஜம்மு காஷ்மீர் மாநிலத்தின் லடாக் பகுதியில் அமைந்த சியாச்சின் பனிமலை உரிமை குறித்து 1984இல் இந்தியா - பாகிஸ்தான் நாடுகளுக்கிடையே உண்டான சியாச்சின் பிணக்கால் நடந்த போருக்குப் பின் வரையறுக்கப்பட்ட போர் நிறுத்தக் கோடாகும்.
கம்பீர்கட் கோட்டை

கம்பீர்கட் கோட்டை (Gambhirgad) என்பது மகாராட்டிராவின் பால்கர் மாவட்டத்தில் உள்ள தகானுவிலிருந்து 58 கி. மீ. தொலைவில் அமைந்துள்ள ஒரு கோட்டை ஆகும். இடிபாடுகளுடன் உள்ள இக்கோட்டை மறுசீரமைப்பு செய்யப்பட உள்ளது.
கம்பீர்கட் கோட்டை ஜவகர் மாநிலத்தின் ஒரு பகுதியாக இருந்தது. ஜெயபா முக்னே ஜவஹர் ஒரே எஜமானராக ஆனபோது, இவர் கம்பீர்கட் கோட்டையை வார்லி தலைவருக்கு வழங்கினார். பின்னர் இது ஜவகர் மாநில அரசுக்குச் சொந்தமானது.
கம்பீர்கட் கோட்டைக்கு அருகிலுள்ள நகரம் கான்வெல் ஆகும். இது சில்வாசா மாவட்டத்திலிருந்து 20 கி. மீ. தொலைவில் உள்ளது. காசா தகானுவிலிருந்து 26 கி. மீ. தொலைவில் உள்ளது. கோட்டையின் அடிப்படை கிராமம் காசாவிலிருந்து 32 கி. மீ. தொலைவில் உள்ள பாட்டில்பாடா ஆகும். காசாவில் நல்ல உணவகங்கள் உள்ளன. பாட்டீல்படாவின் தெற்கே உள்ள குன்றிலிருந்து மலையேற்றப் பாதை தொடங்குகிறது. பாதை நடுத்தர மட்டத்தில் இருந்தாலும் பாதுகாப்பானது. மலையேறும் பாதையில் மரங்கள் இல்லை. கோட்டையின் நுழைவாயிலை அடையச் சுமார் 2.5 முதல் 3 மணி நேரம் ஆகும்.
கோட்டையில் நீர்த் தொட்டி, சிறிய கோயில் மற்றும் ஒரு கொத்தளமும் உள்ளன. கோட்டையில் உள்ள அனைத்து இடங்களையும் பார்வையிடச் சுமார் ஒரு மணி நேரம் ஆகும்.
ஏப்ரல் 13

ஏப்ரல் 13 (April 13) கிரிகோரியன் ஆண்டின் 103 ஆம் நாளாகும். நெட்டாண்டுகளில் 104 ஆம் நாள். ஆண்டு முடிவிற்கு மேலும் 262 நாட்கள் உள்ளன.
Hartshead Pike

Hartshead Pike is a hill in Tameside in Greater Manchester, England, and its name is associated with the monument on its summit. It overlooks Ashton-under-Lyne, Mossley, Saddleworth, Lees and Oldham. On a clear day you can get views of Manchester, Cheshire and Snowdonia in Wales. Hartshead Pike Tower has been a Grade II listed building since 1967.
During the Roman occupation of Britain, a warning beacon for local garrisons, possibly lit during times of unrest, may have been sited on Hartshead Pike. Local trackways were routes for the Romans to access the Roman road at Limeside.
The name refers to the hill and the tower. The tower is not on the highest part of the hill but its prominent position, 940 feet (290 m) above sea level, has been the site of a beacon or signalling station from early times and may have been the site of a beacon in the late 16th century.
The circular, grade-II-listed tower is constructed of hammer-dressed stone with a door on the west side and cusped lancet windows. It has a steeply pitched conical roof above corbelled eaves and dormer roof lights.
The tower was rebuilt in 1863 by John Eaton to commemorate the marriage of Albert Edward to Princess Alexandra, replacing a building that had been there since 1751. An inscription stone reused in the tower states "This Pike Was Rebuilt By Publick Contributions Anno Domini 1751".
In the 1930s the tower was open to the public and contained a sweet shop; it closed at the outbreak of the Second World War and the tower entrance was bricked up after the war. During 2020 the tower underwent £61,000 of repairs, to stop it from deteriorating.
There is a well on the summit enclosed by a stone slab. The inscription above the tower's entrance reads "Look well at me Before you go And See You nothing at me throw".
Kenosha Light Station

Kenosha Light Station (also called Southport Light Station) is a lighthouse and keeper's house on Simmons Island north of the channel into Kenosha's harbor in Kenosha County, Wisconsin.
Also known as the "Old Kenosha Light", the lighthouse was replaced by the Kenosha North Pier Light in 1906. The keeper's house continued to be used for many years, however.
The light is listed in the National Register of Historic Places as the Kenosha Light Station, Reference #90000995. It has been an active aid to navigation since 1996, but is not listed in Volume VII United States Coast Guard light list. The lantern room was removed in 1913 but replicated in 1994. The Fresnel lens was replaced by a 300 mm Tidaland Signal plastic lens – a medium range lens commonly used on the Great Lakes.
A historical marker in front of the lighthouse reads:
A lightkeeper's house sits near the lighthouse tower. The original section of the house was built in 1866 at the same time as the lighthouse. It was two stories, with walls of cream brick similar to the tower, with a simple rectangular footprint. The moderate pitch of the roof and the frieze board under the eaves come from Greek Revival style. In 1907 the north ell with the two-story porch was added to the house, along with a 2-story addition to the kitchen at the southeast corner and bathrooms.
The light on Simmons Island was part of an effort to make Kenosha a major shipping port, and money was spent from the 1830s to the 1880s on infrastructure like the lighthouse. But this lighthouse was too far from the harbor to give entering craft a clear bearing, so a beacon was added to the pierhead in the 1860s. By the turn of the century, the better harbors and railroad connections at Chicago, Milwaukee and Racine prevailed and Kenosha was a minor port.
Kenosha Light Station is also included on the Wisconsin State Register of Historic Places.
The building is currently maintained by the City of Kenosha and the Kenosha County Historical Society.
The keeper's house is open to the public on Saturdays and Sundays during the tourist season. The tower is open for climbers many weekends of the summer.
The lighthouse can be seen from Kenosha near the vicinity of 50th Street and 4th Avenue.
Amber, India

Amber or Amer, is a city near Jaipur city in Jaipur district in the Indian state of Rajasthan. It is now a part of the Jaipur Municipal Corporation.
The picturesque situation of Amber at the mouth of a rocky mountain gorge, in which nestles a lake, has attracted the admiration of travellers, including Victor Jacquemont and Reginald Heber. It is seen to be a remarkable example for its combined Rajput-Mughal architecture. The Amber Fort, a UNESCO World Heritage Site, is the top tourist attraction in the Jaipur area.
Amber was a Meena state that replaced Khoh as the capital of Dhundhar after Kakil Deo, the son of Dulha Rai, defeated the Meenas.
The state of Jaipur was earlier known as Amber or Dhundhar and was controlled by Meena chiefs of five different tribes who were under suzerainty of the Bargurjar Rajput Raja of Deoti. Later a Kachhwaha prince Dulha Rai destroyed the sovereignty of Meenas and also defeated Bargurjars of Deoli and took Dhundhar fully under Kachwaha rule.
Much of the present structure known as Amber Fort is actually the palace built by Mughal Emperor Akbar's Navaratnas Raja Man Singh I who ruled from 1590 to 1614 AD. The palace includes several spectacular buildings, such as the Diwan-i-Khas, and the elaborately painted Ganesh Pole built by the renowned warlord Mirza Raja Jai Singh I (Man Singh I's grandson). The old and original fort of Amber, dating from earlier Rajas or the Mair or Maidh period, is what is known in the present day as Jaigarh Fort, which was actually the main defensive structure rather than the palace itself. The two structures are interconnected by a series of encompassing fortifications.
Amber was capital of the Kachwaha until 1727 when the ruler of Amber, Sawai Jai Singh II founded a capital Jainagara (Jaipur), named after him, about nine kilometers south of Amber. After the founding of this new town, the royal palace and houses of prominent persons were shifted to Jaipur. The priests of Shila Devi temple, who were Bengali Brahmins, continued to live in the fort (to this date), while the Jaigarh fort above the palace also remained heavily garrisoned. The capital of Kachwaha was supplanted by the modern city of Jaipur, which is the capital of the Rajasthan state in India.
Poor site management and development pressures have dramatically altered the historical integrity of Amber. The building that rings around the Jaleb Chwok courtyard "has been converted to a market place with shops selling showpieces and dresses. They have cafeterias, cyber cafés, etc.", according to the Times of India. In the summer of 2009, the Rajasthan High Court launched a three-member panel charged with investigating the controversial renovations and determining to what extent the cultural heritage of the site was compromised.
This park is home to species whose numbers have declined over the years, such as the Indian leopard. The flora is representative of the Khathiar-Gir dry deciduous forests ecoregion.
Various scenes were produced for the 2011 British film The Best Exotic Marigold Hotel in and around Amber.
Media related to Amber, India at Wikimedia Commons
வியாகுல அன்னை தேவாலயம், காசர்கோடு

பேலா தேவாலயம் அல்லது வியாகுல அன்னை தேவாலயம் ( Bela Church, also Our Lady of Sorrows Church) என்பது தென்னிந்தியாவின் கேரள மாநிலத்தின் காசர்கோடு மாவட்டத்தில் உள்ள ஒரு ரோமன் கத்தோலிக்க தேவாலயம் ஆகும். இது காசர்கோடுக்கு வடக்கே 15 கி.மீ. தொலைவிலும், மங்களூரிலிருந்து 50 கி.மீ. தொலைவிலும் உள்ளது.
இந்த தேவாலயம் 1890 ஆம் ஆண்டில் கட்டப்பட்டது, இதுவே மாவட்டத்தின் பழமையான தேவாலயமாகும். மங்களூர் மறைமாவட்டத்தின் கீழ் உள்ள இந்த கோதிக் மறுமலர்ச்சி கட்டடக்கலை கொண்ட ரோமன் கத்தோலிக்க தேவாலயம் அண்மையில் தன் நூற்றாண்டு விழாவைக் கொண்டாடியதுடன், புதுப்பிக்கப்பட்டும் வருகிறது.
உரோச்சட்டர் தேவாலயம்

உரோச்சட்டர் தேவாலயம் (Rochester Cathedral) என்பது கென்ட் மாவட்டத்தில் உள்ள இங்கிலாந்தின் இரண்டாவது மிகப் பழமையான தேவாலயம் ஆகும். இது கி.பி. 604 இல் யூஃது ஆயரால் நிறுவப்பட்டது. தற்போதைய ஆலயத்தின் வேலைப்பாடுகள் கி.பி. 1080 இல் பிரெஞ்சுத் துறவி குண்டல்ப் அவர்களின் காலத்திலிருந்தே துவங்கப்பட்டுள்ளது. நார்மன் கட்டிடக்கலையில் அமைக்கப்பட்ட ஆலயத்தின் நடுக்கூடம், நிலவரை, ரோமானிய வழிப்பாணியில் அமைந்த கட்டிட முகப்பும் இவ்வாலயத்தின் சிறப்பம்சங்கள். பின்னர் தோன்றிய கோதிக் கட்டிடக்கலையும் இவ்வாலயத்தை அழகுபடுத்தியுள்ளது. இவ்வாலயத்தினுள் அமைந்துள்ள நூலகத்தின் முதன்மை வாயிற்கதவு (முன்னனுமதி பெற்றே பார்க்க முடியும்) 14 ஆம் நூற்றாண்டில் எழுப்பப்பட்ட இங்கிலாந்தின் சில பழமையானக் கதவுகளில் ஒன்று. டெஃடுசு ரோஃப்பின்சசு என்ற மிகப்பழமையான ஆங்கில சட்ட நூல், இங்குள்ள துறவிகளாலே எழுதப்பட்டது.
கி.பி. 42 இல் உரோமானியர்கள், உரோச்சட்டர் பகுதிகளை தங்கள் கட்டுபாட்டில் கொண்டுவந்து, துரோபிரிவே என்று பெயரிட்டனர். கி.பி. 407 இல் உரோமானியர்கள் வெளியேறிய பின்னர் நிலவிய குழப்ப நிலையை பயன்படுத்தி, சூட்டுகள், கென்ட் கடற்கரை வழியாக மெட்வே பகுதிக்குள் நுழைந்தனர். பின்னர் அய்லஃசபோர்ட் என்ற இடத்தில் பிரித்தானியர்களை தோற்கடித்து, மேற்கு கென்டில் இருந்த சாக்சன்களுடன் இணைத்து கென்ட் இராச்சியத்தை நிறுவினர். இதன் பின்னர் உரோச்சட்டரை சுற்றிய பகுதிகள் செஃடர்வரா லாதே (lathe of Cesterwara) என்று அழைக்கப்பட்டது.
கி.பி. 604 இல், கேன்டர்பரி பேராயர் அகுத்தினார், உரோச்சட்டரில் ஒரு பேராலயத்தை எழுப்பும் பணிக்காக இறைப்பணியாளர் யூஃதுவை அனுப்பினார். இதற்கான நிலத்தை கென்ட் இராச்சியத்தின் மன்னர் ஏத்தல்பர்ட் வழங்கினார். பின்னர் அகுத்தினார் யூஃதுவை உரோச்சட்டரின் முதல் ஆயராக நியமித்தார்.
நோர்மானியர்களின் படையெடுப்பிற்குப் பின்னர் கி.பி. 1077 இல் உரோச்சட்டர் ஆயராக குண்டல்ப் பொறுப்பேற்றார். கி.பி. 1080 இல், சுமார் 450 வருடம் பழமையான உரோச்சட்டர் ஆலயத்தின் கிழக்குப் பகுதியில், புதிய ஆலயத்தை எழுப்பி புனித அந்திரேயா திருத்தூதருக்காய் அர்ப்பணித்தார். கி.பி. 1130 இல் ஆலயத்தின் பணிகள் நிறைவடைந்தது.
கி.பி. 1137 இல் நிகழ்ந்த தீவிபத்தில் உரோச்சட்டர் பேராலயம் பெரிதும் சேதமடைந்தது.
கி.பி. 1227 இல் நோர்மானியர்களால் அமைக்கப்பட்ட பாடகர்கள் இருக்கையிடம் புதுப்பிக்கப்பட்டது. கி.பி. 1343 இல், ஆயர் கமோ தி கைத் (Hamo de Hythe) ஆலய கோபுரத்தை உயர்த்தி, நான்கு மணிகளைத் தொங்கவிட்டார்.
புனித ஜார்ஜ் சிரோ மலபார் கத்தோலிக்க போரேன் தேவாலயம், அருவிந்தர

அருவிந்தர தேவாலயம் (Aruvithura Church) என்பது சீரோ மலபார் கத்தோலிக்க தேவாலயம் ஆகும். இது தென்னிந்தியாவின் கேரள மாநிலத்தில் எராட்டுப்பேட்டாவின் அருவிந்தராவில் அமைந்துள்ளது.
இராபெலி (இப்போது அருவித்தர) தேவாலயத்தின் முதல் நீள்மாடக்கூடம் இந்து கோவில்களின் முறையில் கருங் கற்களால் ஆனது. மலபாரின் முக்கியமான மற்றும் பிரபலமான கிராமங்களில் கிறிஸ்தவ விசுவாசத்தைப் பரப்ப தென்னிந்தியாவுக்கு வந்தார் திருத்தூதர் புனித தாமஸ் என்று பாரம்பரியமாக நம்பப்படுகிறது. புனித தாமஸ் இரப்பேலியை பார்வையிட்டு முக்கிய குடும்பங்களை கிறிஸ்தவ சமயத்துக்கு மாற்றி மீனச்சிலாற்றின் கரையில் ஒரு சிலுவையை நாட்டினார் என்று நம்பப்படுகிறது. உள்ளூர் மரபுகளும் இந்த நம்பிக்கையை ஆதரிக்கின்றன. இது பாலாய் மறைமாவட்டத்தின் முதல் தேவாலயம், முதலாம் நூற்றாண்டில் கட்டப்பட்டது. புனித தாமஸ் அங்கே ஏழரை தேவாலயங்களை நிறுவினார். (ஈராபோலியில் ஒரு சிலுவையை நாட்டி ஈராபெலியில் தேவாலயத்தை அரை தேவாலயமாக மாற்றினார். ) தேவாலயம் 16 ஆம் நூற்றாண்டுக்கு முன்பு ஒன்று அல்லது இரண்டு முறை புனரமைக்கப்பட்டதாக தெரிவிக்கப்படுகிறது. பண்டைய தேவாலயங்கள் 16 ஆம் நூற்றாண்டு வரை இப்பகுதியில் உள்ள முக்கிய குடும்பங்களால் கட்டப்பட்டு பராமரிக்கப்பட்டு வந்தன. 16 ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் முக்கிய குடும்பங்களால் கல்லரக்கல் கதனார் தலைமையில் ஒரு புதிய தேவாலயம் கட்டப்பட்டது.
தேவாலயம் முதன்முதலில் கன்னித் தாய்க்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்டது. 14 ஆம் நூற்றாண்டில் நிலக்கல் தேவாலயம் அல்லது புனித தாமஸ் நிறுவிய சாயல் தேவாலயம் அழிக்கப்பட்டபோது, பல குடும்பங்கள் இராபெலிக்கு குடிபெயர்ந்தன. அப்போது அவர்கள் புனித ஜார்ஜ் சிலையை கொண்டு வந்தனர். சிலை வந்ததிலிருந்து, மக்கள் புனிதர் மீது அளவற்ற நம்பிக்கை வைத்திருக்கத் தொடங்கினர். மேலும் அவர் தம்மைப் பின்பற்றுபவர்களுக்கு உதவிகளை வழங்கி நன்மை பயக்கிறார் என மக்கள் நம்பினர். புனிதரின் பரிந்துரையின் மூலம் பெறப்பட்ட ஏராளமான உதவிகள் காரணமாக, 16 ஆம் நூற்றாண்டில், தேவாலயம் அவருக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்டது. மேலும் அவரது சிலை பிரதான பலிபீடத்தின் மேலே உள்ள மைய இடத்தில் வைக்கப்பட்டது. இதன் விளைவாக, செயின்ட் மேரி தேவாலயம் ஈராபெலி புனித ஜார்ஜ் தேவாலயம் ஈரபெலி என்று அழைக்கபட்டது.
16 ஆம் நூற்றாண்டின் தேவாலயம் 1951 ஆம் ஆண்டில் இடிக்கபட்டது. இந்த தேவாலயம் கோதிக் கட்டிடக்கலையிலான சிலுவை கட்டிடமாகும். இது மேற்கில் ஜெருசலேம் நோக்கியதாக உள்ளது. இதன் புதிய கட்டுமானப் பணிகள் 1952 இல் நிறைவடைந்தன.
இந்த தேவாலயம் பரங்கங்கம் புனித அல்போன்சா கல்லறையிலிருந்து 7 கி.மீ தொலைவில் உள்ளது. இரண்டு தேவாலயங்களும் முதன்மைச் சாலை ஓரத்தில் உள்ளன. பேருந்து வசதி நன்கு உள்ளது. இரண்டு தேவாலய வளாகங்களிலும் நல்ல தரிப்பிட (பார்க்கிங்) வசதிகள் உள்ளன.
ஆலயத்தின் ஆண்டு விழாவானது ஆண்டுதோறும் ஏப்பிரல் மாதம் 22, 23, 24 ஆகிய நாட்களில் நடக்கிறது.
திருமால்

திருமால் அல்லது பெருமாள் வைணவ சமயத்தை பின்பற்றுபவா்கள் வணங்கும் கடவுள். சங்க காலத்தில் தமிழர்கள் வணங்கிய மாயோன் என்ற கடவுள் திருமாலைக் குறிப்பதாகக் கருதப்படுகிறது. சங்க காலத்திற்குப் பிறகு ஆழ்வார்கள் மற்றும் வைணவ ஆச்சாரியர்கள் ஆகியோரால் திருமால் வழிபாடு வளர்ச்சி பெற்றது.
தமிழர்கள் முல்லை நிலத் தெய்வமாக மாயோனை வணங்கியதாக சங்க இலக்கியம் கூறுகிறது. மாயோன் என்ற சொல்லுக்கு கருமை நிறம் கொண்டவன் என்று பொருள். எட்டுத்தொகை நூல்களில் ஒன்றான பரிபாடல் என்னும் நூலில் திருமாலைக் குறித்து 8 பாடல்கள் உள்ளன. பன்னிரு ஆழ்வார்கள் திருமாலைக் குறித்துப் பாடிய பாடல்களின் தொகுப்பு நாலாயிர திவ்வியப் பிரபந்தம் என்று அழைக்கப்படுகிறது.
நாலாயிர திவ்வியப் பிரபந்தத்தில் பாடப்பெற்ற 108 பெருமாள் கோவில்கள் திவ்ய தேசங்கள் என்று அழைக்கப்படுகின்றன.
வடகலை மரபினர் வேதங்கள் மற்றும் பஞ்சராத்திர ஆகமங்கள் போன்ற வடமொழி நூல்களைப் பின்பற்றியும் தென்கலை மரபினர் நாலாயிர திவ்வியப் பிரபந்தம் போன்ற தமிழ் நூல்களைப் பின்பற்றியும் பெருமாள் கோவில்களில் வழிபடுகின்றனர்.
திருவூரகம் உலகளந்த பெருமாள் திருக்கோயில்

திருஊரகம் உலகளந்த பெருமாள் திருக்கோயில் 108 வைணவத் திருத்தலங்களில் ஒன்றாகும். இது காஞ்சிபுரம் மாவட்டத்திலே திரூஊரகம் எனும் ஊரில் அமைந்துள்ளது. பெருமாளின் மங்களாசாசனம் பெற்ற 108 திவ்ய தேசங்களில் இது 51 வது திவ்ய தேசம் ஆகும். இத்தல இறைவனை ஆதிசேஷன், மகாபலிச் சக்கரவர்த்தி ஆகியோர் தரிசித்துள்ளனர் என்பது தொன் நம்பிக்கை. இத்தல ஆதிசேஷனுக்கு திருமஞ்சனம் செய்து, பாயாசம் படைத்தால் குழந்தை பாக்கியம் நிச்சயம் என்பது நம்பிக்கை. இது உலகளந்த பெருமாளின் மூலஸ்தானத்தின் இடது பக்கத்தில் உள்ளது.
கடல் மட்டத்திலிருந்து சுமார் 109 மீட்டர் உயரத்தில் அமைந்துள்ள இக்கோயிலின் புவியியல் ஆள்கூறுகள்: 12°50'20.4"N, 79°42'18.0"E (அதாவது, 12.838989°N, 79.704990°E) ஆகும்.
பெருமாளின் பாதம் பட்டு பாதாள லோகம் வந்த மகாபலி சக்கரவர்த்தி, தன்னால் அவரது உலகளந்த காட்சியை காண முடியவில்லையே என வருந்தினான். எனவே பாதாள லோகத்திலேயே உலகளந்த கோலம் காட்ட வேண்டி பெருமாளை குறித்து, மகாபலி கடும் தவம் இருந்தான். இந்த தவத்திற்கு மகிழ்ந்த பெருமாள், அவனுக்கு இத்தலத்தில் உலகளந்த திருக்கோலத்தை காட்டினார். இவனோ பாதாள உலகத்தில் இருந்தான். எனவே அவனால் பெருமாளின் திருக்கோலத்தை முழுமையாக தரிசிக்க முடியவில்லை. எனவே மீண்டும் பெருமாளிடம் மன்றாடினான். பெருமாள் இவனுக்கு காட்சி தருவதற்காக இதே இடத்தில் ஆதிசேஷனாக காட்சியளித்தார். இந்த இடமே தற்போது திருஊரகம் என அழைக்கப்படுகிறது.
புனித ஜார்ஜ்

புனித ஜார்ஜ் (Saint George, கி.பி 275/281 – ஏப்ரல் 23, 303) உரோமன் படைத்துறையில் பணியாற்றிய ஓர் கிரேக்க வீரர். இவரது தந்தை ஆசிய மைனரைச் சேர்ந்த கப்பாடோசியா என்றவிடத்தில் இருந்த கெரோன்டியோசு என்பவராவார். இவரது அன்னையார் லிட்டா நகரைச் சேர்ந்த போலிகிரோனியா ஆவார். தற்போது இசுரேலில் உள்ள இந்த நகரம் கிமு 333இலிருந்தே, அலெக்சாண்டர் கைப்பற்றிய பின்னர், கிரேக்கர்கள் வாழும் நகரமாக இருந்தது. ஜார்ஜ் உரோமன் படைத்துறையில் அதிகாரியாக பதவி ஏற்றம் பெற்றவர். கிறித்தவர்களால் வேத சாட்சியாக வணங்கப்படுபவர். கத்தோலிக்க (மேற்கத்திய கிழக்கு ரைட்டுகள்), ஆங்கிலிக்க, கிழக்கு மரபுவழி, மற்றும் கிழக்கத்திய மரபுவழி திருச்சபைகளின் புனிதர்களின் வரலாற்றில் புனிதர் ஜார்ஜ் மிகவும் வணங்கப்படும் புனிதர்களில் ஒருவராக உள்ளார். புனித ஜார்ஜும் டிராகனும் கதை மூலமாக இவர் நினைவு கூறப்படுகிறார்; பதினான்கு புனித உதவியாளர்களில் ஒருவராவார். இவரது திருவிழா ஏப்ரல் 23 அன்று கொண்டாடப்படுகிறது. படைத்துறை புனிதர்களில் மிக முக்கியமானவராக கருதப்படுகிறார்.
இவர் பல நிலபகுதிகளையும் தொழில்களையும் அமைப்புக்களையும் நோயாளிகளையும் காப்பதாக நம்பப்படுகிறது. இவரது பாதுகாவலில் உள்ள நிலப்பகுதிகளில் இந்தியாவும் ஒன்று. மற்ற முக்கிய நிலப்பகுதிகள்: ஜார்ஜியா, இங்கிலாந்து, எகிப்து, பல்கேரியா, அரகொன், காத்தலோனியா, உருமேனியா, எத்தியோப்பியா, கிரீசு, ஈராக், லித்துவேனியா, பாலத்தீனம், போர்த்துக்கல், செர்பியா, உக்ரைன் மற்றும் உருசியா ஆகும்.
ஜே. எல். பி. ரோச் விக்டோரியா

ஜான் லாடிஸ்லாஸ் பிட்சையா ரோச் விக்டோரியா (பி. செப்டம்பர் 26, 1894 - இ. அக்டோபர் 15, 1962) ஒரு தமிழக அரசியல்வாதி மற்றும் தொழிலதிபர். இந்திய தேசிய காங்கிரசு கட்சியைச் சேர்ந்தவர்.
தூத்துக்குடி மாவட்டத்தில் பரதவர் இனத்தில் பிறந்தார். இவர் மீன்பிடி தொழில் முதலான பலவகைத் தொழில்களில் ஈடுபட்டு வெற்றி கண்டார். 1926-46 காலகட்டத்தில் தூத்துக்குடி நகராட்சியின் தலைவராக ஐந்து முறை தொடர்ச்சியாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். 1937 சட்டமன்றத் தேர்தலில் சென்னை மாகாண சட்டமன்றத் தேர்தலில் வெற்றி பெற்று சட்டமன்றக் கீழவைக்குத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். 1948ல் தமிழ்நாடு சட்டமன்ற மேலவைக்கு நியமிக்கப்பட்ட உறுப்பினராகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். ஜூன் 2, 1949 - பெப்ரவரி 8, 1952 காலகட்டத்தில் சென்னை மாநிலத்தில்ன் உணவு மற்றும் மீன்வளத்துறை அமைச்சராகப் பணியாற்றினார். (பி. எஸ். குமாரசுவாமிராஜா அமைச்சரவையில்). 1952 சட்டமன்றத் தேர்தலில் காங்கிரசு சார்பாக தூத்துக்குடி சட்டமன்றத் தொகுதியில் போட்டியிட்டு வெற்றி பெற்று தமிழ்நாடு சட்டமன்றத்துக்குத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். 1948-49ல் ரோட்டரி சங்கத்தின் 320வது மாவட்டத்தின் (இலங்கை மற்றும் தென்னிந்தியா) ஆளுனராகவும் பணியாற்றினார். 1952ல் புனித கிரகோரி வீரர் அமைப்பின் (K.S.G -Order of St. Gregory the Great, வாடிகன் நகரின் கெளரவ வீரர் அமைப்புகளுள் ஒன்று) உறுப்பினர் என்ற பெருமை இவருக்கு அளிக்கப்பட்டது. தூத்துகுடியில் உள்ள ரோச் பூங்காவில் இவரது சிலை நிறுவப்பட்டுள்ளது.
ஆங்கிலிக்கம்

ஆங்கிலிக்கம் (இலங்கை வழக்கு: அங்கிலிக்கன்)என்பது கிறித்தவத்தின் ஒரு முக்கியப் பிரிவு மற்றும் வரலாறுமிகு பாரம்பரியமாகும். சர்வதேச ஆங்கிலிக்க ஒன்றியத்தில் இணைந்துள்ள திருச்சபைகளின் போதனையும் உபதேசமும் ஆங்கிலிக்கம் எனப்படலாம். இவையாவும் இங்கிலாந்து திருச்சபை, அதன் வழிபாடு மற்றும் தேவாலய அமைப்பை பின் தொடர்கிறன. ஆங்கிலிக்கம், கத்தோலிக்க திருச்சபை, சீர்திருத்தத் திருச்சபைகள், மற்றும் மரபுவழி திருச்சபைகளுடன், கிறித்தவத்தில் ஒரு முக்கிய பாரம்பரியமாக திகழ்கிறது.
ஆங்கிலிக்க என்னும் சொல், 'ecclesia anglicana' (வட்டெழுத்து: எக்லீஸியா ஆங்க்லிகானா) என்னும் இலத்தீன் சொல்லில் இருந்து எடுக்கப்பட்டுள்ளது. இதற்கு பொருள் 'ஆங்கில ஆலயம்' என கூறலாம். ஆங்கிலிக்க ஒன்றியத்தின் வெளி உள்ள சில திருச்சபைகள் தங்களை ஆங்கிலிக்க என அழைத்தாலும், அநேகமான ஆங்கிலிக்க திருச்சபைகள் ஆங்கிலிக்க ஒன்றியத்தில் அமைந்துள்ளன.
மே 30

மே 30 (May 30) கிரிகோரியன் ஆண்டின் 150 ஆம் நாளாகும். நெட்டாண்டுகளில் 151 ஆம் நாள். ஆண்டு முடிவிற்கு மேலும் 215 நாட்கள் உள்ளன.
அக்டோபர் 13

அக்டோபர் 13 (October 13) கிரிகோரியன் ஆண்டின் 286 ஆம் நாளாகும். நெட்டாண்டுகளில் 287 ஆம் நாள். ஆண்டு முடிவிற்கு மேலும் 79 நாட்கள் உள்ளன.
சூன் 10

சூன் 10 (June 10) கிரிகோரியன் ஆண்டின் 161 ஆம் நாளாகும். நெட்டாண்டுகளில் 162 ஆம் நாள். ஆண்டு முடிவிற்கு மேலும் 204 நாட்கள் உள்ளன.
Kalpataru Day

Kalpataru Day also called Kalpataru Diwas or Kalpataru Utsav is an annual religious festival observed by monks of the Ramakrishna Math monastic order of Hinduism and lay followers of the associated Ramakrishna Mission, as well as the worldwide Vedanta Societies. These organizations follow the teachings of Ramakrishna, the 19th century Indian mystic and figure in the Bengali Renaissance.
The event commemorates the day on 1 January 1886, when his followers believe that Ramakrishna revealed himself to be an Avatar, or God incarnate on earth. It is held each 1 January. Although the observances are held in many locations, the most significant celebration takes place at Kashipur Garden House or Udyanbati near Kolkata (then called Calcutta), present Ramakrishna Math, a branch of Ramakrishna Order, the place where Ramakrishna spent the last days of his life.
The day was named as Kalpataru Day by Ramakrishna's disciple Ramachandra Dutta. This event carried meanings and memories of cosmic import for the disciples and also prepared them for Ramakrishna's death, which occurred only a few months later, on 16 August 1886.
Great Soul: Mahatma Gandhi and His Struggle with India

Great Soul: Mahatma Gandhi and His Struggle With India is a 2011 biography of Indian political and spiritual leader Mahatma Gandhi written by Pulitzer Prize-winning author Joseph Lelyveld and published by Alfred A Knopf.
The book is split between the time Gandhi spent in South Africa and his return to India as the Mahatma.
The Legislative Assembly of Gujarat, the lawmaking body of Gandhi's home state, voted unanimously on March 20, 2011, to ban Great Soul because of the Lelyveld’s use of documentary evidence and informed opinion to point to the relationship that Gandhi had developed with a Prussian architect whom the Indian playfully boasted as "having received physical training at the hands of [Eugen] Sandow [the father of modern bodybuilding]". Lelyveld’s inquiry includes quotes from a letter sent by Gandhi to Kallenbach from London in 1909: "Your portrait (the only one) stands on my mantelpiece in the bedroom. The mantelpiece is opposite to the bed… [The purpose of which] is to show to you and me how completely you have taken possession of my body. This is slavery with a vengeance."
Lelyveld has stated that the gay interpretation of his work is a mistake. Lelyveld added: "The book does not say that Gandhi was bisexual or homosexual. It says that he was celibate and deeply attached to Kallenbach. This is not news."
Writing for The New York Times, Hari Kunzru finds Great Soul to be "judicious and thoughtful". Lelyveld's book, he writes, will be revelatory to American readers who may only be familiar with the rudiments of Gandhi's life and for those readers, perhaps especially Indian readers, who are better acquainted with the Gandhi story the book's portrait of the man will still be challenging.
Reports of passages within the book regarding the nature of Gandhi and Kallenbach's relationship prompted the Wall Street Journal to ponder "Was Gandhi gay?" Kunzru for the Times observes that modern readers who are less familiar with the concept of Platonic love may interpret the relationship, in particular their romantic-sounding letters, as indicating a sexually charged relationship. However, he adds that Gandhi in 1906 took a vow of celibacy, which both Gandhi and the people of India saw as a cornerstone of his moral authority.
British historian Andrew Roberts, in writing for The Wall Street Journal while noted that the book gives "more than enough information" about sexual life of Gandhi, Roberts adds that it is "nonetheless well-researched and well-written book."
Indrajit Hazra writing for the Hindustan Times described the book to have weaved "the unreceived narratives with the received one, and in the process presents to the reader a more complete picture of a complex, undoubtedly great man".
Christopher Hitchens writing for The Atlantic wrote that the "book provides the evidence for both readings, depending on whether you think Gandhi was a friend of the poor or a friend of poverty".
Deangelictouchstylist

John J. Angel (born 3 March 1988) known as Deangelictouchstylist is a Nigerian fashion stylist known for styling American rapper Da Baby and Moroccan-born American rapper French Montana among other Nigerian celebrities.
Angel studied marketing from the Lagos State University, He began his professional styling career in 2010. He started as a makeup artist before going into styling and established Deangelictouchstylist, an outfit that offers fashion and styles to celebrities and the Nigerian fashion enthusiasts. On 1 October 2018, he won Stylist of the Year at the Pan African Awards. He is often associated with Davido and as well regarded as his personal stylist. In 2022 he styled American rapper Da Baby on a set of music video featuring Davido and in 2023 he styled Tony Montana on the set of “Wish U Well” featuring Swae Lee among other Nigerian mainstream musicians including Wizkid, Davido, Adekunle Gold, Kizz Daniel, E-money, Patoranking, Don Jazzy, Rema, Ruger, Mr Eazi and Mayorkun
Lion taming

Lion taming is the taming and training of lions, either for protection or for use in entertainment, such as the circus. The term often applies to the taming and display of lions and other big cats such as tigers, leopards, jaguars, cheetahs, and cougars. People often use lion taming as a metaphor for any dangerous activity. Lion taming occurs in zoos around the world to enable the keepers to carry out medical procedures and feedings.
The Captive Animals Protection Society maintains that animal welfare cannot be guaranteed in circuses.
Цой, Марианна Игоревна

Марья́на (Мариа́нна) И́горевна Цой (при рождении Ковалёва, в первом браке Родованская; 5 марта 1959, Ленинград, СССР — 27 июня 2005, Санкт-Петербург, Россия) — советская и российская писательница, переводчица, общественный деятель, музыкальный продюсер. Жена советского рок-музыканта, поэта, актёра и художника Виктора Цоя.
Была администратором рок-группы «Кино»; также была продюсером Рикошета, Сергея Елгазина и Александра Заславского.
Родилась 5 марта 1959 года в семье Игоря Вадимовича Ковалёва (1933—2005) и Инны Николаевны Голубевой (1932—2017).
Вышла замуж за Виктора Цоя 4 февраля 1984 года. Марианна Цой была администратором группы «Кино», занималась продюсерской деятельностью, являясь обладательницей 50 % авторских прав на альбомы группы. Благодаря ей было издано несколько сборников, посвящённых Цою, а также двойная пластинка-трибьют «КИНОпробы», на которой песни «Кино» исполнили популярные музыканты.
В сорок лет, в 1999 году, окончила Восточный факультет Санкт-Петербургского университета (СПбГУ), много переводила с японского языка, освоила английский язык, занималась живописью.
Написала книгу о Викторе Цое под названием «Точка отсчёта», является соавтором (вместе с Александром Житинским) книги «Виктор Цой. Стихи, документы, воспоминания» («Новый Геликон», Санкт-Петербург, 1991).
В последние годы жизни выступала продюсером Рикошета, Сергея Елгазина, Александра Заславского, занималась установкой памятника В. Цою на Арбате.
Марианне была сделана операция на груди, но позже у неё была обнаружена опухоль мозга.
Скончалась на 47-м году жизни 27 июня 2005 года в своей квартире в центре Санкт-Петербурга.
Похороны Марианны Цой состоялись 29 июня на Богословском кладбище Санкт-Петербурга, недалеко от могилы Виктора Цоя.
Организатор и продюсер выхода ряда сборников и трибьютов группы «Кино» и Виктора Цоя:
Снялась в ряде документальных фильмов о Викторе Цое и группе «Кино»:
В художественном фильме о Викторе Цое и Майке Науменко «Лето» (2018) роль Марианны сыграла актриса Юлия Лобода.
В фильме Алексея Учителя о вымышленных событиях после гибели Виктора Цоя «Цой» (2020) роль жены Виктора под именем Марина сыграла актриса Марьяна Спивак.
Легенды русского рока

«Леге́нды ру́сского ро́ка» — серия ретроспективных коллекционных альбомов-сборников групп русского рока, выпускаемая с 1996 года лейблом Moroz Records. Серия была задумана продюсерами Константином Преображенским и Василием Гавриловым. Для каждой группы или исполнителя был подготовлен отдельный альбом в серийном оформлении, разработанном Василием Гавриловым.
Сборники были выпущены в виде аудиокассет и «золотых» CD с многостраничными буклетами. Буклеты содержат иллюстрированные биографии музыкантов, полные дискографии, фотографии (в том числе прежде неизвестные) и краткий литературоведческий анализ текстов. Как правило, одновременно выпускались 6 альбомов, в том числе и подарочное издание в бокс-сетах по 6 компакт-дисков. Помимо основного серийного оформления диски параллельно выпускались и в других, более бюджетных вариантах. В частности, выпускалась параллельная серия «Золотая коллекция Moroz Records. Легенды русского рока», с тем же набором исполнителей и треков, а также логотипом «Легенды русского рока», но в принципиально другом оформлении.
Создатели серии стремились создавать разнообразие по географическому признаку, по времени основного творческого периода и по стилевым чертам представленных групп в рамках одного бокс-сета.
Статью для буклета о группе «Аквариум» написал известный журналист Илья Смирнов, а биографию Александра Башлачёва — Анастасия Рахлина, гражданская жена музыканта. В отборе композиций для сборников принимали участие и сами музыканты (например, Борис Гребенщиков).
Серия быстро набрала популярность, вследствие чего вскорости начали появляться пиратские сборники под тем же заголовком, но с несколько иным оформлением.
В 2000 году серия впервые была выпущена на 5 дисках в формате mp3. Продолжение (диски 6, 7, 8) вышли в 2002 году, а диск 9 вышел в 2007. Первый и второй диски были перевыпущены заново в 2006 году.
В 2001—2005 годах выходила серия из 6 дисков, озаглавленная «Легенды русского рока. The best». В неё вошло ограниченное число треков, отобранных из уже вышедших альбомов. Первые две части вышли в 2001 году, остальные четыре — в 2005.
В 2013 году компания Moroz Records официально объявила о возрождении серии в формате тяжёлого винила. Переиздание в формате LP будет осуществляться в несколько этапов. Ответственной за издание винила стала компания «Ультра Продакшн», входящая в состав «Мультимедиа Холдинга». Пилотным номером стал двойной альбом группы «Воскресение». Релиз альбома состоялся в ноябре 2013 года.
Александр Кутинов из газеты «Живой звук» в рецензии четвёртой части серии написал: «В каждой компиляции есть определенная ущербность, ведь не сам же выбираешь, а чужой дядя; обязательно что-то важное за бортом останется! Но в данном случае перед дотошным слушателем не сборник, а трепетной рукой собранная бесценная коллекция, призванная напомнить блаженно тупеющему под бодрые ритмы техно индивиду об истинных ценностях. Пластинки длинные, песен на них много и фотоработы разных лет любовно разложены. Всё отмастерено-подчищено, слушай — не хочу».
100 магнитоальбомов советского рока

«100 магнитоальбомов советского рока» — книга Александра Кушнира о рок-музыке в СССР с подробной информацией и историей создания ста избранных магнитоальбомов, по мнению автора. Одна из наиболее популярных рок-энциклопедий по цитированию в научных работах о советском роке. В основу книги легли многочисленные интервью с музыкантами и людьми, участвовавшими в записи альбомов, писателями, фотографами и художниками. Книга имела большой успех и множество положительных отзывов.
Полное название: «100 магнитоальбомов советского рока. 1977—1991: 15 лет подпольной звукозаписи»
Содержит около 400 страниц и 500 иллюстраций.
Tsoi Wall

The Tsoi Wall (or Tsoi's Wall; Стена Цоя) is a graffiti-covered wall in Moscow, dedicated to musician Viktor Tsoi and his band Kino. The wall is located at the house №37, at the intersection of Arbat Street and Krivoarbatsky Lane and is considered one of Moscow's landmarks. It is customary for Tsoi's fans to leave a broken lit cigarette in the special ash plate by the wall.
Frequently visited by Tsoi's fans, the wall has become a place to hide a note for a friend or arrange a meeting. There are also memory walls of Tsoi in other cities, such as Saint Petersburg, Khabarovsk, Dnipro and Sevastopol.
The wall was first inscribed on 15 August 1990 with "Viktor Tsoi has died today" (Сегодня погиб Виктор Цой) in black. Subsequently, someone inscribed a reply: "Tsoi is alive!" (Цой жив!) Later, many other inscriptions were added, including snippets from Kino's songs "Pachka sigaret" ("Pack of Cigarettes") and "Muraveinik" ("Anthill"). In 2006 the wall was painted over by the Art Destroy Project members, but the graffiti was restored by Tsoi's fans. In 2009 the Moscow authorities announced plans to renovate the wall, but the plans were met with skepticism and were dropped.
A monument of a barefoot Tsoi, sitting on a motorcycle, was planned to be installed near the wall, but the idea was rejected by local residents and Tsoi's fans.
55°44′57″N 37°35′27″E﻿ / ﻿55.7491°N 37.5909°E﻿ / 55.7491; 37.5909
Posledniy geroy (album)

Posledniy geroy (Russian: Последний герой, lit. 'The last hero'), initially released in France as Le Dernier Des Héros, is a compilation album by Soviet rock band Kino. While it contains rerecorded versions of many of their songs, the album is most notable for containing one of the band's most famous songs, "Khochu peremen!" (Russian: «Хочу перемен!», lit. 'I want change!'), which became a Perestroika anthem. The album was first released in France due to the band's newfound popularity abroad, and was later released domestically in the Soviet Union in 1991.
Posledniy geroy was recorded in the studio of Valery Leontief in Moscow in January 1989, and was mixed in the Studio du Val d'Orge in the Paris suburb of Épinay sur Orge. At the same studio in November 1990, the Black Album was compiled. The release of the album was financed by Joel Bastener, cultural attaché of the Embassy of France in the USSR. The songs were chosen by Victor Tsoi himself: he decided to make a "Best of" album, and insisted that the album was made in France. Having recorded the material in Valery Leontief's studio, Tsoi gave it to Bastener for release. The album included songs from Gruppa krovi plus new versions of "Electrichka", "Trolleybus" and "The Last Hero", as well as the famous composition "Hochu Peremen!" The album was released in France in April 1989 by Off The Track Records under the name Le Dernier Des Héros, alongside the single "Maman". It was named Последний герой upon its release in the USSR.
The design of the cover is based on the original collage of Victor Tsoi and Georgy Guryanov. During the album's work was the recording of the song "Blood Type" which was requested by an American fan as a translation to "Группа крови", was not included in the album. The song was released in the 2002 collection The Last Recordings along with the song "Question/Bicycle" and unreleased studio recordings of the songs "Knock", "Sadness" and others as well as a pun made by Victor Tsoi based in the band's name. In the 2000 remix album Victor Tsoi: Sadness, the vocals were taken from "The Last Hero".
French track titles from the first 1989 edition / Russian track names from subsequent Russian releases
Side A
Side B
Yegor Letov

Igor "Yegor" Fyodorovich Letov (Russian: И́горь "Его́р" Фёдорович Ле́тов, IPA: [ˈiɡərʲ ˈfʲɵdərəvʲɪtɕ jɪˈɡor ˈlʲetəf]; (10 September 1964 – 19 February 2008) was a Russian poet, musician, singer-songwriter, audio engineer and conceptual artist, best known as the founder and leader of the post-punk/psychedelic rock band Grazhdanskaya Oborona (Russian: Гражданская Оборона, lit. 'Civil Defense'). He was also the founder of the conceptual art avant-garde project Kommunizm and psychedelic rock outfit Egor i Opizdenevshie. Letov collaborated with singer-songwriter Yanka Dyagileva and other Siberian underground artists as a record engineer and producer.
In 1985, the dissident philosophy expressed in Letov's lyrics, as well as his popularity throughout the USSR, resulted in a KGB-initiated internment for three months in a mental hospital, where Letov was forced to take anti-psychotic drugs. On his release, he defiantly wrote a song about Lenin "rotting in his mausoleum".
Letov was one of the first members of the National Bolshevik Party. He ceased contact with the party around 1999 and distanced himself from politics. In his 2007 interview with Rolling Stone Russia, Letov stated: "In fact, I have always been an anarchist—and I still am. But now I'm more into ecological aspects of contemporary anarchism, eco-anarchism, that's what I've been moving toward recently".
Letov died of heart failure in his sleep on 19 February 2008 at his home in Omsk. He was 43 years old.
In an interview, Letov expressed that his favorite poets were Alexander Vvedensky (1904–1941), one of the OBERIU writers, and the Russian Futurist poets, such as Vladimir Mayakovsky and Aleksei Kruchenykh. At the beginning of his interest in poetry he was influenced by the Austrian poet Erich Fried. He also expressed his interest in Conceptualism, and spoke of his own work in punk music and in creating a public image as a work of conceptual performance art. Letov's favorite writers, who considerably affected his world view and writing style, were Andrei Platonov, Fyodor Dostoevsky, Henry Miller, Bruno Schulz, Flann O'Brien, Leonid Andreev, Ryunosuke Akutagawa, Kōbō Abe, and Kenzaburō Ōe.
He has said that his music, in part, reflects everything he's heard before.
Poet Elena Fanailova stated that Letov was "[A] really fucked up and really free artist, whose main and only mission was to experience limits of his own freedom" and "certainly large, significant author, who created his own world – which, though, works only in the context of the post-Soviet civilization".
Avtomaticheskie udovletvoriteli

Avtomaticheskie udovletvoriteli (Russian: Автоматические удовлетворители, lit. 'The Automatic Satisfiers', abbreviated AU) was a Soviet, and later Russian, punk band, formed in Leningrad in 1979. It is considered the first Russian punk band, and its founder, Andrei Panov, is sometimes referred to as "the first punk in the USSR".
Andrei Panov, also known as "Svin" (Russian: Свин, lit. 'Swine'), formed Avtomaticheskie udovletvoriteli (AU) in autumn 1979. The group's name was a loose Russian translation of Sex Pistols, who were a major influence on the group's style and attitude. AU were also influenced by the Soviet bard Vladimir Vysotsky.
In December 1980, Artemy Troitsky invited AU to give a series of apartment concerts in Moscow. Viktor Tsoi played bass in the group at this time. On March 23, 1981 AU performed at Andrei Tropillo's birthday celebration in a St. Petersburg cafe with a similar line-up. Most of the group's earliest performances took place in private apartments, and their early recordings were apartment concert tapes.
When the Leningrad Rock Club formed, AU was initially denied admission. According to Troitsky, "the opinion of the rock club's council was that they simply couldn't play, and in fact many weak bands (not just 'punks') were denied a place in the rock club on the same ground." As a result, AU only performed sporadically and produced few recordings compared to bands that had the support of the Leningrad Rock Club at the time.
As restrictions on rock music loosened with glasnost, AU's status changed. In 1987, AU was allowed into the Leningrad Rock Club and performed at the fifth Leningrad rock festival. They continued to perform at festivals and clubs throughout the '80s and '90s with various line-ups. Former members of AU went on to play in other bands, such as Kino and Tequilajazzz.
Panov died of peritonitis at the age of 38 on August 20, 1998.
Although AU were active for nineteen years (1979—1998), they never released an official album or single during that time. However, they made studio recordings with Andrei Tropillo and Aleksei Vishnya as well as concert recordings that were distributed as magnitizdat. Some of AU's recordings have since been restored and released by Otdelenie Vyhod (Russian: Отделение «Выход»), a Russian record label specializing in Soviet and Russian rock.
As AU Tipa 600 (Russian: АУ Типа 600):
As FAU (Russian: ФАУ):
Transfer (public transport)

A transfer or interchange in the context of public transport refers to the act where you alight a public transport vehicle and board another public transport vehicle.
The simplest form of transfer is alighting a vehicle at a stop, and board another vehicle at the same stop.
Some transfers require you to alight at a stop, and board another vehicle at a different stop (platform) in the same station.
An out-of-station transfer, or out-of-station interchange (OSI) refers to any change of public transport vehicles which require you to exit the station and enter another one, possibly at the street level in between. Such transfers can deter people from using it if they are not familiar with the area, or may have fare implications.
On pay-per-ride networks, the fare can be a deterrent if a transfer is required.
A free or discounted transfer can be implemented by having both vehicles stop within the same fare control area, by issuing the rider a special ticket (also called a "free transfer") or by using an electronic smartcard system programmed to allow such transfers.
A free or discounted transfer can be implemented by having vehicles stop within a special area, which do not allow access from the outside, and a free or reduced fare charged at that stop. An example is Shing Mun Tunnels Bus Interchange, which is a closed interchange station where only buses are permitted to stop and the area closed off, where the majority of routes do not charge passengers boarding there.
A transfer ticket allows the rider of a public transportation vehicle who pays for a single-trip fare to continue the trip on another bus or train. Depending on the network, there may or may not be an additional fee for the transfer. Historically, transfers may have been stamped or hole-punched with the time, date, and direction of travel to prevent their use for a return trip.
In most networks in continental Europe, there are a variety of timed, zonal ticket available for travel across all transport modes, and some have even got away with traditional single tickets, with only timed tickets available. These tickets usually allow unlimited transfers between vehicles with no restrictions on the routes you can use, as long as you stay within the ticketed zones.
Some transport networks, especially metros, require passengers to buy a ticket or validate a payment method before boarding, which acts as a proof-of-payment good for travel in the whole network, regardless of any transfers.
In a pay as you go system, the fare to be charged is calculated automatically after travel, therefore, arbitrary transfer rules, including free transfers, can be coded in the system.
For example, on London Buses, if you board a bus / tram and pay with the same payment method (Oyster card, contactless payment card or device) within one hour after a fare-deducting journey, no further fare will be charged for any subsequent bus and tram journeys within that hour.
Jacek Dukaj

Jacek Józef Dukaj (Tarnów, 30 de julio de 1974) es un filósofo, traductor y escritor de literatura fantástica polaca.
Estudió filosofía en la Universidad Jaguelónica de Cracovia. Su relato El galeón de oro (Złota galera) fue publicado cuando tenía apenas catorce años en el Nº 2 de 1990 de la revista Nowa Fantastyka. Ha sido galardonado cuatro veces con el Premio Janusz A. Zajdel de Literatura Fantástica Polaca.
Su obra ha sido traducida a los siguientes idiomas: italiano, alemán, ruso, checo, húngaro, búlgaro, macedonio, eslovaco e inglés.