davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
اسره مصريه تلاتاشر

تعتبر الاسره التلاتاشر امتداد مباشر للاسره الاتناشر اللى سبقتها و بيعتقد ان اول من حكمها هوا ابن الملك امن-م-حات الرابع, و Kim Ryholt بيقترح ان خط التماس بين الاسرتين بيعكس اعتلاء الاسره الاربعتاشر حكم شرق الدلتا بشكل مستقل و داه حصل وقت حكم الملكه سبك-نفرو. و باعتبار ان الاسره التلاتاشر هما الورثه المباشرين للاسره الاتناشر , فملوكها اتخذوا "ايثت تاوى" جنب من الفيوم مقر لحكم مصر الوسطى و مصر العليا لحد الشلال التانى فى الجنوب, و قلت قوة الاسره التلاتاشر بشكل تدريجى على مدى 150 سنه من وجودها فى الحكم وانتهت بغزو حكام الهكسوس لمنف سنة 1650 قبل الميلاد و اللى شكلوا الاسره الخمستاشر.
لم يتم العثور على روابط لمواقع التواصل الاجتماعي.
هيباتيا

هيپاتيا Hypatia او هوپاتيا او هيپاتيا السكندريه (يونانى: Ὑπατία |Hypatía|, فى اليونانى القديم نطق Υ كان [y] بين ى و و ; انجليزى: Hypatia of Alexandria, نطق: /haɪˈpeɪʃə/) (اتولدت بين 350 - 370م و اتوفت مارس 415م) هى عالمه و فيلسوفه مصريه من اسكندريه, مصر, استاذة رياضيات و فلك و فلسفه (فيه مصادر تانيه بتوصفها انها يونانيه) عاشت فى اسكندريه, ”مصر الرومانيه“ (Ægyptus), من اتباع الافلاطونيه الجديده (Neoplatonism) و بنت الفيلسوف ثيون (يونانى: Θέων |Théon|). اشتهرت بذكائها و جمالها و وقعت ضحية پارابلانى parabalani (حرس و شغالين الكنيسه)بقيادة معلم فى الكنيسه اسمه پيتر اتربصو ليها و هى خارجه من صالة الدرس و شدوها من كارتتها و خدوها عند مقر البطريرك فى سيزاريوم اسكندريه و عروها و عوروها بصدف و حجاره و ربطوها بحبال فى ايديها و شعرها و ربطو الحبال فى كارتتها و سحلوها فى الشوارع و قطعوها حتت و ولعو فى خشب و حرقوها بتهمة عدائها للمسيحيه
هيپاتيا كانت مروحه بيتها بكارتتها پارابلانى parabalani (موظفين و شغالين تبع الكنيسه) بقيادة معلم فى الكنيسه اسمه پيتر شدوها من كارتتها و خدوها عند سيزاريوم اسكندريه ( مكانه دلوقت ميدان سعد زغلول فى اسكندريه واللى حواليه) و عروها و جرحوها بصدف و حجاره و ربطو حبال فى شعرها و ايديها و ربطو الحبال فى كارتتها و سحلوها فى شوارع اسكندريه و قطعوها حتت و ولعو خشب و حرقوها دا كان فى مارس 415. بدون بامر كنيسه و لا بامر بابا كلوروس
اسباب قتل هيپاتيا ان ليها شعبيه و بتقنع الناس يسيبو المسيحيه و صاحبة حاكم اسكندريه و انها اقنعت حاكم اسكندريه يسيب المسيحيه و يبقا افلاطونى زيها و كمان ما يتصالحش مع كيرلس الاول (بابا الاسكندريه) و كمان انتقام لموت راهب اسمه امونيوس اتعذب و اتقتل لما اتمسك عشان رما حجر علا راس حاكم اسكندريه.
فيه ناس بتقول ان قتل هيپاتيا Hypatia بيعلّم بداية نهاية الحضاره اليونانيه الرومانيه فى اسكندريه و مصر . فيه ناس تانيه بتقول ان الحضاره اليونانيه الرومانيه استمرت فى اسكندريه و مصر لغاية غزو العرب مصر .
, (يونانى: Ιουστινιανός |Iostinianós|) .
اعتُبرت هيباتيا، الفيلسوفة وعالمة الفلك، أول امرأه فى التاريخ تصنع اسم كعالمة رياضيات مشهورة - وكمان كأول عالمة اغتالها متطرفون دينيون فى كتابه (Historia Ecclesiastica) تاريخ الكنيسة)، كتب سقراط:
كامل التلمسانى

كامل التلمسانى ، هو مخرج وسيناريست مصرى اتولد ببلدة نوى فى محافـظة القلـيوبيه فى 15 مايو 1915، و بعد الحصول ع البكالوريا (الثانويه العامه) دخل كلية الطب البيطرى، ولكنه ما كملش دراسـة الـطب البيطرى، بسبب شغفه الشديد للفن فبدأ فى التفرغ التام لصقل هواياته فى الرسم و التصوير بالدراسه ، و قدر كامل التلمسانى أنه يدرس كل المـذاهب و الأفكار من اللـغات الإنجليزى والفرنساوى و العربى. و شارك فى إقامة الكتير من الموديلات الفنيه، و ابتدا فى التعرف علا مجموعه من فنانين و مثقفين زى: جورج حنين، رمسيس يونان، و اللى اسسو بعـد كدا (جماعة الفن والحريه)، و تـألق نجمه فى عالم الفن و الكتابه ، حيث أقـام معـارض حـققت نجـاحـات كبـيره، و فى سنة 1943 إلتحـق بستوديو مصر، وبـدأ مـشـواره السـينمائى بالعمـل كمساعد فى الإخراج والمونتاج و الإنتاج. كمـان بـدأ الـكـتابـه فى الـسينما، و فى سنة 1960، ترك كامل التلمسانى بلاده مصر فى ظروف مره و صعبه ، بعد محاكمته بتهمه ك كذب و هاجر للبنان ، و ابتدا حياته من جديد هناك ، و قدر بعد معاناه أنه يعمل لنفسه مكانه مرموقه فى الأوساط الفنيه اللبنانيه و حقق نجاح كتير فى السينما ، مات فى 3 مارس 1972 .
مى التلمسانى

مى التلمسانى كاتبه من مصر.
مى التلمسانى من مواليد يوم 1 يناير سنة 1965 فى القاهره.
درست فى جامعة القاهره و جامعة مونتريال و جامعة عين شمس.
لم يتم العثور على روابط لمواقع التواصل الاجتماعي.
حسن التلمسانى

حسن التلمسانى كان منتج افلام من مصر و من رواد فن السينما التسجيليه فى مصر و هو الاخ الاصغر لكامل التلمسانى رائد الواقعيه فى السينما المصريه.
حسن التلمسانى من مواليد يوم 1 يناير سنة 1923
حسن التلمسانى مات فى 1 يناير سنة 1987.
لم يتم العثور على روابط لمواقع التواصل الاجتماعي.
الحياه

الحياه (Life) هوا فيلم سينما من نوع دراما و فيلم سيرة ذاتيه اتعمل سنة 2015 فى كندا و امريكا و المملكه المتحده و المانيا و اوستراليا و كان من اخراج انطون كربيجن و من تأليف لوك ديفيس.
الحياه على موقع قاعدة بيانات الأفلام على الإنترنت - IMDb (الإنجليزية)
لم يتم العثور على روابط لمواقع التواصل الاجتماعي.
الحياه (قناه مصريه)

قناة الحياة هى شبكة قنوات تلفزيونية فضائية مصرية تبث على نايل سات ، القناة ترفيهية، بتعرض مسلسلات وبرامج ترفيهية وبرامج حوارية. يمتلك القناة مجموعة من رجال الاعمال مع رئيس مجلس ادارتها السيد البدوي شحاتة رجل الاعمال المصري ورئيس حزب الوفد.
موقع القناة
Ankh-ef-en-Khonsu i

Ankh-ef-en-Khonsu i (Egyptian: ꜥnḫ-f-n-ḫnsw), otherwise known as Ankh-af-na-Khonsu, was a priest of the ancient Egyptian god Montu who lived in Thebes during the 25th and 26th Dynasty (c. 725 BCE). He was the son of Bes-en-Mut I and Ta-neshet.
Among practitioners of the Western esoteric tradition and religious philosophy of Thelema, founded by the English occultist and ceremonial magician Aleister Crowley, he is best known under the name of Ankh-af-na-khonsu and as the dedicant of the Stele of Revealing, a wooden offering stele made to ensure his continued existence in the netherworld, now located in the Egyptian Museum of Cairo, Egypt.
The name Ankh-ef-en-Khonsu (ꜥnḫ-f-n-ḫnsw) translates as "He lives for Khonsu"; the name is particularly common during the Third Intermediate and Late Periods.
The Stele of Ankh-ef-en-Khonsu (Cairo A 9422, formerly Bulaq 666) is a painted, wooden offering stele. The stele is a fairly typical example of a Theban offering stele from the late Third Intermediate Period, dating to the late 25th Dynasty/early 26th Dynasty. It was originally discovered in 1854 as part of a large burial of priests of Montu at Deir el-Bahari in Luxor, Ottoman Egypt, and included the coffin of the dedicant, Ankh-ef-en-Khonsu i.
A translation of the text of the stela can be found at Stele of Ankh-ef-en-Khonsu.
The Book of the Law (I,36) says:
Based on this, Aleister Crowley used the "magical" name "Ankh-f-n-khonsu" (from the "Stele 666" translation prepared in 1904 for Crowley by the German Egyptologist Émile Brugsch) to sign "The Comment" of The Book of the Law, and also used it sometimes when referring to himself as the prophet of Thelema and the Aeon of Horus. Kenneth Grant wrote that "Crowley claimed to have been a re-embodiment of the magical current represented by the priesthood to which Ankh-af-na-Khonsu belonged".
According to one translation of the stele performed in the Thelemic perspective, it says of Ankh-ef-en-Khonsu i, priest of Montu:
or by a 1982 analysis,
Numbers in Egyptian mythology

Certain numbers were considered sacred, holy, or magical by the ancient Egyptians, particularly 2, 3, 4, 7, and their multiples and sums.
The basic symbol for plurality among the ancient Egyptians was the number three: even the way they wrote the word for "plurality" in hieroglyphics consisted of three vertical marks (𓏼). Triads of deities were also used in Egyptian religion to signify a complete system. Examples include references to the god Atum "when he was one and became three" when he gave birth to Shu and Tefnut, and the triad of Horus, Osiris, and Isis.
Fives are less common in Egyptian mythology.
The number seven was apparently the Egyptian symbol of such ideas as perfection, effectiveness, and completeness.
Life unworthy of life

The phrase "life unworthy of life" (German: Lebensunwertes Leben) was a Nazi designation for the segments of the populace which, according to the Nazi regime, had no right to live. Those individuals were targeted to be murdered by the state via involuntary euthanasia, usually through the compulsion or deception of their caretakers. The term included people with disabilities and later those considered grossly inferior according to the racial policy of Nazi Germany. This concept formed an important component of the ideology of Nazism and eventually helped lead to the Holocaust. It is similar to but more restrictive than the concept of Untermensch, subhumans, as not all "subhumans" were considered unworthy of life (Slavs, for instance, were deemed useful for slave labor).
The involuntary euthanasia program was officially adopted in 1939 and came through the personal decision of Adolf Hitler. It grew in extent and scope from Aktion T4 (which ended officially in 1941 when public protests stopped the program), through the Aktion 14f13 against concentration camp inmates. The "euthanasia" of certain cultural and religious groups and those with physical and mental disabilities continued more discreetly until the end of World War II. The methods used initially at German hospitals such as lethal injections and bottled gas poisoning were expanded to form the basis for the creation of extermination camps where cyanide gas chambers were purpose-built to facilitate the extermination of the Jews, Romani, communists, anarchists, and political dissidents.
Historians estimate that 200,000 to 300,000 people were murdered under this program in Germany and occupied Europe.
The expression first appeared in print via the title of a 1920 book, Die Freigabe der Vernichtung Lebensunwerten Lebens (Allowing the Destruction of Life Unworthy of Life) by two professors, the jurist Karl Binding (retired from the University of Leipzig) and psychiatrist Alfred Hoche from the University of Freiburg. According to Hoche, some living people who were brain damaged, intellectually disabled and psychiatrically ill were "mentally dead", "human ballast" and "empty shells of human beings". Hoche believed that killing such people was useful. Some people were simply considered disposable. Later the killing was extended to people considered 'racially impure' or 'racially inferior' according to Nazi thinking.
The concept culminated in Nazi extermination camps, instituted to systematically murder those who were unworthy to live according to Nazi ideologists. It also justified various human experimentation and eugenics programs, as well as Nazi racial policies.
According to the author of Medical Killing and the Psychology of Genocide psychiatrist Robert Jay Lifton, the policy went through a number of iterations and modifications:
హిమాచల్ ప్రదేశ్

హిమాచల్ ప్రదేశ్ (हिमाचल प्रदेश) వాయువ్య భారతదేశం లోని ఒక రాష్ట్రం. రాష్ట్రానికి తూర్పున టిబెట్ (చైనా), ఉత్తరాన, వాయువ్యాన జమ్మూ కాశ్మీరు, నైఋతిన పంజాబ్, దక్షిణాన హర్యానా, ఉత్తర్ ప్రదేశ్, ఆగ్నేయాన ఉత్తరాఖండ్ రాష్ట్రాలు సరిహద్దులుగా ఉన్నాయి. హిమాచల్ ప్రదేశ్ విస్తీర్ణం 55,658 చ.కి.మీలు (21,490 చ.కి.మైళ్లు), 1991 జనాభా ప్రకారం రాష్ట్రం జనాభా 5,111,079. 1948లో 30 పర్వత రాజ్యాలను కలిపి ఒక పాలనా విభాగంగా హిమాచల్ ప్రదేశ్ ఏర్పడింది. 1971, జనవరి 25న భారతదేశ 18వ రాష్ట్రంగా అవతరించింది. రాష్ట్ర రాజధాని సిమ్లా. ధర్మశాల, కాంగ్రా, మండి, కుల్లు, చంబా, డల్‌హౌసీ, మనాలీ ఇతర ముఖ్య పట్టణాలు. రాష్ట్రంలో చాలా ప్రాంతం పర్వతమయం. ఉత్తరాన హిమాలయాలు, దక్షిణాన శివాలిక్ పర్వతశ్రేణులు ఉన్నాయి. శివాలిక్ శ్రేణి ఘగ్గర్-హక్రా నది జన్మస్థలం. రాష్ట్రంలోని ప్రధాన నదులు సట్లెజ్ (భాక్రానంగల్ డ్యాం ప్రాజెక్టు ఈ నది మీదే ఉంది), బియాస్ నది. సట్లెజ్ నది మీద కంద్రౌర్, బిలాస్‌పూర్ వద్ద నున్న బ్రిడ్జి ఆసియాలో కెళ్లా ఎత్తైన వంతెనలలో ఒకటి.
కాంగ్రి, పహారీ, పంజాబీ, హిందీ, మండియాలీ ఈ రాష్ట్రంలో ప్రధానంగా మట్లాడే భాషలు. హిందూ, బౌద్ధ, సిక్కు రాష్ట్రంలోని ప్రధాన మతాలు. రాష్ట్రంలోని పశ్చిమ భాగంలోని ధర్మశాల, దలైలామా, అనేక టిబెట్ శరణార్ధులకు ఆవాసం.
2003 రాష్ట్ర శాసనసభలో భారత జాతీయ కాంగ్రెసు అధికారంలోకి వచ్చింది. భారతీయ జనతా పార్టీ ప్రధాన ప్రతిపక్షం.
రోడ్లు ప్రధాన రవాణా మార్గాలు. రోడ్లు కురుచగా మెలికలు తిర్గుతూ తరచూ ఊచకోతలు, భూమి జారడాల మధ్య ఉండటం వలన ప్రయాణం చాలా మెల్లగా సాగుతుంది. ఋతుపవనాల కాలంలో పరిస్థితి మరింత భయానకంగా ఉంటుంది. ప్రభుత్వ యాజమాన్యంలో నడుస్తున్న హిమాచల్ రోడ్డు ట్రాన్స్‌పోర్ట్ కార్పోరేషన్ రాష్ట్రమంతటా బస్సులు నడుపుతుంది. దాదాపు అన్ని ప్రాంతాలకు టెలిఫోన్, మొబైల్ ఫోన్ సౌకర్యాలు ఉన్నాయి.
సమాచారం

సమాచారం (ఆంగ్లం:Information) అంటే ఒక తెలియని విషయాన్ని తెలియ చేసేది. సమాచారం అంటే ప్రజలు ఏదో ఒకటి నేర్చుకునేలా, తెలుసుకునేలా, అర్థం చేసుకునేలా చేసేది. సమాచారం అనే భావన వివిధ సందర్భాల్లో వేర్వేరు అర్థాలను కలిగి ఉంటుంది. ఆంగ్లంలో 'సమాచారం' అనే పదం ఫార్మాటియా లేదా ఫోరం అనే పదం నుండి ఇన్ఫర్మేషన్ అనే పదం లాటిన్ రూట్ 'ఇన్ఫర్మేషియో' నుండి వచ్చింది, దీనిలో 'ఇన్ఫర్మేర్' అనే క్రియ ఉంది, అంటే - మార్గం చూపించడం, బోధించడం, ఏదైనా గురించి ఎవరికైనా తెలియజేయడం, ఎవరికైనా ముఖ్యమైన విషయం చెప్పడం, వార్తలు వినడం మొదలైనవి. అందువల్ల రోజువారీ ఉపయోగం నుండి సాంకేతిక ఉపయోగం వరకు అనేక అర్థాలను కలిగి ఉంది. సమాచారం నియంత్రణలు, కమ్యూనికేషన్, నియమాలు, వాస్తవం, రూపం, పరిస్థితి, జ్ఞానం, అర్థం, మానసిక ఉద్దీపన, నమూనా, దృక్పథం సమాచారం, డేటా, విద్య, అవగాహన, అనే భావాలకు సంబంధించినది. ఒక అంశం అంటే ఏమిటీ అన్న ప్రశ్నకు సమాచారం సమాధానమిస్తుంది.
సమాచారం అంటే గ్రహించటం అని తెలుసుకోవడం లాంటి అర్థం కూడా ఉంటుంది. "ఒక వస్తువు అంటే ఏమిటి" అనే ప్రశ్నకు సమాధానమిస్తుంది, రోజువారీ అనువర్తనాల నుండి సాంకేతిక నేపథ్యం ఉన్న వస్తువుల వరకు విస్తృత అర్ధాలను కలిగి ఉంది, వినియోగదారుని జ్ఞానాన్ని పెంచే విధంగా వాస్తవాలను విశ్లేషించడం, తేనెటీగ నాడీ వ్యవస్థ సహాయంతో(వాసన) పువ్వు వద్దకు చేరుతుంది, ఇక్కడ తేనెటీగ, తేనె లేదా పుప్పొడిని కనుగొంటుంది. కంటి ద్వారా కనిపించే అంశాలు, చెవుల ద్వారా విపించే అంశాలతో ఎల్లప్పుడూ మనుషులకు, జంతువులకు సమాచారం అందుతూనే ఉంటుంది. దానికి అప్పుడే తిరిగి ప్రతిస్పందనలు ఉంటాయి.
సమాచారం అనేది డేటాతో ముడిపడి ఉంటుంది. ఇన్ఫర్మేషన్ టెక్నాలజీ, ఇన్ఫర్మేషన్ సైన్స్ వాటిలో కొన్ని. సమాచారం ద్వారా సరైన సమయంలో డేటా నిల్వ సమాచారం టెలిసమాచారం ద్వారా బదిలీ చేయవచ్చు. సమాచారం గ్రహీతలు అందుకున్న సందేశాలు గ్రహించిన సమాచారం ఎల్లప్పుడూ సందేశం నిజం లేదా అబద్ధం కావచ్చు.
డేటా వాస్తవానికి కొన్ని అక్షరాలు, సంఖ్యలు, రోడ్డు చిహ్నాలు లేదా ఏదైనా ఉండే సమాచారంలో అతి చిన్న తగిన ఉదాహరణలో ప్రదర్శించడం సరైన అర్ధాన్ని తెలియజేస్తుంది, దాని నుండి ఏదైనా జ్ఞానం లేదా ఆలోచనలను పొందడం అందువల్ల సమాచారం ఎల్లప్పుడూ సందేశం ద్వారా ఇవ్వబడుతుంది, తీసుకోబడుతుంది.
Labana

Labana (also spelled Lubana, Lavana, Lubhana; lit. 'salt trader') is a merchant and transportation community in India engaged in maritime trade and land trade, which includes trading and transportation of goods such as saltpetre, silk, diamonds, etc. In the Punjab region, during socio-economic reforms, Labanas overwhelmingly became agriculturists. The Labanas of Punjab and Haryana are mostly Sikhs and Hindus and mainly speak Punjabi or Hindi.
The term "Lubana" is believed to be a combination of two words - "lūn," meaning "salt," and "bānā," meaning "trade." The Lubanas, as a community, were deeply involved in the transportation and trading of salt. They were also occasionally referred to as Banjaras.
The history of the Lavana/Labana community traces back to their association with the salt trade and transportation, which influenced their name and occupation. The term 'Lubana' is believed to have derived from the Sanskrit word 'Lavan,' meaning salt. This connection is evident in the various historical references and cultural practices of the tribe.
According to Kahn Singh Nabha in Mahan Kosh, the term 'Lubana' is linked to the Sanskrit word 'Lavan,' signifying salt. Members of the Lubana tribe engaged in salt trading, suggesting that their name is closely related to their traditional business activities.
The connection between the Lubana tribe and salt-carrying is further supported by the work of Crooke. In his book Tribes and Castes of the North-Western India, Volume I, which was reprinted by Cosmo Publications in Delhi in 1974, he mentions that the Lubana tribe of Banjaras derived their name from their business of transporting salt.
Additionally, Gurcharan Singh highlights the popularity of a game called 'lun - Miani' among the Lubanas until 1947 AD. This game likely originated from their historical association with salt-carrying as it reflects their occupation in its name and nature.
Over the centuries, the Lubana community has evolved and diversified, engaging in various other professions and adapting to changing times. However, the historical connection to the salt trade remains an essential aspect of their identity and heritage.
The Labanas were a salt-carrying and salt-trading community in Punjab. Over time, they transitioned from their merchant work and shifted towards agriculture as their primary profession, becoming a landholding community since the times of Maharaja Ranjit Singh. Some Labanas claim that they are Gaur Brahmins who migrated to Punjab during the reign of Aurangzeb. The Labanas perform religious events with their own rituals.
The Lavana are an endogamous community. They have eleven exogamous clans mentioned below:
All these clans have equal status.
The community is traditionally associated with saltpetre trading, but many are now farmers, agricultural and traders.
Languages of Mauritius

The Constitution of the Republic of Mauritius does not mention any official language. The Constitution contains one statement in Article 49 that states that "the official language of the Assembly shall be English but any member may address the chair in French" which indicate that French and English are official languages of the National Assembly (parliament) only.
While the lingua franca is Mauritian Creole, French is spoken by a majority of Mauritians and is used in the media while English is used in government and education.
English is used as the prime medium of instruction in public schools while French is also a common language in education and the dominant language of media. According to the Organisation internationale de la Francophonie, 72.7% of the Mauritians were French speakers in 2005. Mauritius shares this distinction of being both French- and English-speaking with Canada, Cameroon, Dominica, Rwanda, Seychelles and Vanuatu. Being both a French-speaking and English-speaking nation, Mauritius is a member of both the Commonwealth of Nations and La Francophonie.
Other languages spoken in Mauritius mainly include Bhojpuri, Tamil, Telugu, Hindi-Urdu, Arabic language and Chinese. The Mauritian Sign Language is the language of the deaf community. Most Mauritians are at least bilingual, if not trilingual or quadrilingual.
አምስት

አምስት በተራ አቆጣጠር ከአራት የሚከተለው ቁጥር ነው።
ምልክቱ ከግዕዝ እንደ ተወረሰ ፭ ነው፣ ይህም ከግሪክ አልፋቤት ፭ኛው ፊደል ኤፕሲሎን («Ε፣ ε») እንደ ተወሰደ ይታመናል።
በብዙ ልሳናት የሚገኘው ምልክት 5 ከሕንዳዊ ቁጥር ምልክቶች ተደረጀ። እነዚህ ምልክቶች በአውሮፓ ከ968 እና 1550 ዓም መካከል እየተደረጁ ተቀባይነት አገኙ። ከዚያ አስቀድሞ በሮማውያን ቁጥር ምልክቶች የ«አምስት» ምልክት «V» ነበር።
አሥራ አምስት

አሥራ አምስት በተራ አቆጣጠር ከአሥራ አራት የሚከተለው ቁጥር ነው።
ምልክቱ ከግዕዝ እንደ ተወረሰ ፲፭ ነው፣ ይህም ከአሥር እና አምስት ምልክቶች ነው።
በብዙ ልሳናት የሚገኘው ምልክት 15 ከሕንዳዊ ቁጥር ምልክቶች 1 (አንድ) እና 3 (አምስት) ነው። ከዚያ አስቀድሞ በሮማውያን ቁጥር ምልክቶች የ«አሥራ አምስት» ምልክት «XV» ነበር።
የማታድግ ፍየል አምስት ትወልዳለች ልጆቹዋም ያልቃሉ እሷም ትሞታለች

የማታድግ ፍየል አምስት ትወልዳለች ልጆቹዋም ያልቃሉ እሷም ትሞታለች የአማርኛ ምሳሌ ነው። የማታድግ ፍየል አምስት ትወልዳለች ልጆቹዋም ያልቃሉ እሷም ትሞታለች የአማርኛ ምሳሌ ነው።
አምስት ስድስት ሰባት እና ሌሎችም ታሪኰች

አምስት ስድስት ሰባት በደራሲ ስብሐት ገብረ እግዚአብሔር በ1981 ዓ.ም በቦሌ ማተሚያ ቤት ለህትመት የበቃ ድርሰት ነው።
የዓለም የህዝብ ብዛት

የዓለም የህዝብ ብዛት በመሬታችን ላይ ያለውን የሰው ልጆች ቁጥር ይተምናል። በ1998 መጀመሪያ ላይ 6.5 ቢሊዮን እንደደረሰ ይገመታል። ከነዚህ ትምናዎች በመነሳት የዓለም ሕዝብ ከ20ኛው ክፍለ ዘመን በፊት ታይቶ በማይታውቅ ፍጥነት ማደጉን እንደቀጠለ ይታያል። በአንዳንድ ግምቶች፣ እስከ አንድ ቢሊዮን ያህል እድሜያቸው ከአስራ አምስት እስክ ሃያ አራት የሚሆን ወጣቶች እንደሚገኙ ይታመናል። ከቅርብ ጊዜ በሗላ አሁን የምንኖርባት መሬት ልትጠፋ ስለምትችል የሰዉ ልጆችን ወደማርስ ለመላክ ሳይንቲስቶች በጥናት ላይ ናቸው::
Bica (coffee)

Bica is the term commonly used in certain areas of Portugal for a café ('coffee' in Portuguese) that is similar to espresso, but extracted to a greater volume than its Italian counterpart (akin to a lungo in Italy) and a little bit smoother in taste, due to the Portuguese roasting process being slightly lighter than the Italian one.
In almost all regions in Portugal, it is simply called um café ('a coffee' in Portuguese) and always served in a demitasse cup.
The name bica originates from the way the coffee flows, falling from the espresso machine to the cup on the tray, an analogy with a water spring or fountain; both can also be called bica in Portuguese.
The Café A Brasileira coffeehouse was opened in Lisbon by Adriano Telles on 19 November 1905 at No.122 (an old shirt shop), to sell "genuine Brazilian coffee" from the Brazilian state of Minas Gerais, a product generally unappreciated in homes of Lisboetas of that period. In order to promote his product, Telles offered each shopper who bought a kilogram of ground coffee (for 720 réis) a free cup of coffee. It was the first shop to sell the bica, a small cup of strong coffee, similar to espresso, with fresh goat milk from nearby farms.
Copa Eva Duarte 1950-51

La copa Eva Duarte 1950-51 fue la quinta edición del torneo nacional organizado por la Real Federación Española de Fútbol. La disputaron los vencedores de los campeonatos nacionales de fútbol que fueron el Atlético de Madrid y F.C. Barcelona.
Se disputó a partido único siendo el Atlético de Madrid el vencedor por 2:0.​ Este sería el último precedente de un partido disputado de este torneo, debido a que las últimas dos ediciones fueron adjudicadas automáticamente al F.C. Barcelona por ser vencedor tanto de La Liga nacional como de la Copa.​
El partido fue disputado el 1 de noviembre de 1951 en el estadio de Chamartín, Madrid, España.​​ Los goles para el Atlético fueron anotados por el sueco Henry Carlsson al minuto 3 y el español Adrián Escudero al 52 de la parte complementaria.​​ Aquel equipo colchonero fue comandado por el técnico argentino Helenio Herrera.​
Fue el primer y único título para el Atlético de Madrid en la competición,​ después de perder la final de la edición 1949-50 frente al Athletic de Bilbao por 2:0 en un partido de desempate, también disputado en el estadio de Chamartín.​​
Funeral de Juan Domingo Perón

Juan Domingo Perón falleció en ejercicio de la presidencia de la Nación Argentina el 1 de julio de 1974, a los 78 años de edad. La causa de su muerte fue un paro cardíaco, resultado del agravamiento de la cardiopatía isquémica crónica que padecía desde hacía años.​
María Estela Martínez de Perón, su esposa y vicepresidente, lo anunció al país diciendo "con gran dolor debo transmitir al pueblo el fallecimiento de un verdadero apóstol de la paz y la no violencia".
Poco después de su muerte los restos fueron instalados en la capilla de la quinta presidencial de Olivos, vestido con uniforme militar. A la mañana del 2 de julio, fueron trasladadas a la Catedral Metropolitana, donde se le realizó una misa de cuerpo presente. Colocado en una cureña, el féretro, flanqueado por granaderos, fue conducido al Palacio Legislativo, donde permaneció hasta las 9.30 del jueves 4.
Mientras se encontraba el cuerpo en el Congreso, desfilaron ante el féretro 135 mil personas; afuera, más de un millón de argentinos quedaron sin dar el último adiós a Perón. Dos mil periodistas extranjeros informaron de todos los detalles de las exequias.​
Tras varios días de duelo nacional, en los que el cuerpo fue velado en el Congreso de la Nación por cientos de miles de personas, los restos fueron trasladados a una cripta en la Quinta Presidencial de Olivos. El 17 de noviembre de 1974 los restos de Evita, que habían quedado en España, fueron trasladados por el gobierno de María Estela Martínez de Perón y depositados en la misma cripta. Mientras tanto, el gobierno comenzó a proyectar el Altar de la Patria, un mausoleo gigantesco que albergaría los restos de Juan Perón, Eva Duarte de Perón y todos los próceres de la Argentina.
Puerta de Hierro, el exilio de Perón

Puerta de Hierro, el exilio de Perón, también conocida como Puerta de Hierro, es una película argentina histórica-biográfica de 2013 dirigida por Víctor Laplace y Dieguillo Fernández, y coescrita y protagonizada por Laplace. Narra los años del expresidente Juan Domingo Perón durante su exilio en España; el título hace referencia a la residencia de Perón, situada en la urbanización de dicho nombre en Madrid. Es considerada como una secuela no oficial del film Eva Perón (1996), de Juan Carlos Desanzo.
La Quinta 17 de octubre en la calle Navalmanzano de la Ciudad Residencial Puerta de Hierro fue la quinta privada de Juan Domingo Perón en Madrid, donde el expresidente vive durante su exilio. Desde allí, Perón rememora el bombardeo y ametrallamiento de la Plaza de Mayo (en Buenos Aires) el 16 de junio de 1955. El General Perón, obligado por las circunstancias, abandona el país y viaja a España, pasando antes por Panamá, donde conoce a María Estela Martínez (Isabelita). Una vez instalado en Madrid, conoce a Sofía, una modista con quien establece una relación estrecha. Sofía le regalará unas cintas magnetofónicas para que el expresidente grabe sus memorias, lo cual hace. De esta manera se desarrolla una visión introspectiva de la historia. Con el correr de la trama, Perón irá concertando mítines con el grupo terrorista Montoneros, sindicalistas, militares opositores y amigos, con el fin de lograr un efectivo retorno a su tierra. Así, se verá envuelto de figuras históricas como Isabel, Cámpora, Galimberti y López Rega.
Puerta de Hierro fue la quinta película dirigida por el actor Víctor Laplace. Laplace había representado a Perón en la película Eva Perón: la verdadera historia, en la obra de teatro Borges y Perón y en la telenovela Padre coraje. La película está basada en la obra de autores como Tomás Eloy Martínez, José Pablo Feinmann y Norberto Galasso, pero la vida privada de Perón es en su mayor parte desconocida, por lo que la mayoría de las escenas fueron creadas por los guionistas. Como la película se basa en el final de la vida de Perón, el guion hace hincapié en su temor a la muerte.​
Laplace imitó a Perón en los gestos, la forma de hablar y la inflexión de la voz, y repite varias de sus citas. El diario La Voz del Interior alabó también la labor de los actores Victoria Carreras (como Isabel Perón) y Fito Yanelli (como López Rega), y la sorprendente similitud de Manuel Vicente con el presidente Héctor Cámpora.​ Se filmó en el año 2012.
La película se estrenó en Córdoba el 11 de abril de 2013, en el cine Paseo del Buen Pastor. En Buenos Aires se realizó en el cine El Argentino, y el dinero se donó para las víctimas de las recientes inundaciones.​
La película tuvo una buena aceptación de la crítica e incluso ganó el Premio Movie City en el Festival Internacional de Mar del Plata. En su mayoría, los elogios fueron dirigidos a la interpretación de los personajes.
Horacio Priani

Horacio Priani (Azul, Buenos Aires, Argentina, 21 de mayo del 1912- ibídem, 29 de mayo de 1964) fue un actor de cine, radio, teatro y televisión, y guionista argentino.
Priani fue un primer actor de carácter y galán que se lució en 15 filmes en roles destacados durante la época de oro cinematográfica argentina. Actuó con figuras de la escena nacional como Hugo del Carril, Mirtha Legrand, Golde Flami, Pola Alonso, Mecha Ortiz, Aída Luz Enrique Diosdado, Enrique Muiño, Bernardo Perrone, Olga Casares Pearson, Tilda Thamar, Alita Román, Paquita Garzón, Pedro Laxalt, Elisardo Santalla, entre muchos otros.
En 1946 integra la lista de La Agrupación de Actores Democráticos, durante el gobierno de Juan Domingo Perón, y cuya junta directiva estaba integrada por Pablo Racioppi, Lydia Lamaison, Pascual Nacaratti, Alberto Barcel y Domingo Mania.​
En 1954 debutó como guionistas de dos películas: Horas Marcadas y Yo soy el criminal.​
También se dedicó a la docencia teniendo como alumnos a actores de la talla de Antonio Ber Ciani y Armando Bó.
Priani hizo una importante carrera radioteatral como actor y como guionista .
Dirigió la Compañía radioteatral "Cervantes" junto con el actor Arturo García Pórtela, emitida por la L 8 9, con la que hizo La mujer de los ojo transparentes de Aníbal Urribarri. Junto con un elenco conformado por Eloisa Ocampo, Velia Albertelli, Elina del Punta, Alab Green, Julia Daniels, Elena Arman, Lena Daniels, Angélica Blaye y Rodolfo Nata, entre otros.​
También hizoEl oro blanco que tuvo dos meses de emisión, trabajando junto a Eva Duarte, Julia Giusti, Chela Giusti, Jan Fassi, Alberto Plaussy y Mario Fag.​
Trabajó en 1942 grabó una novela en Radio Splendid junto con Aurelia Ferrer, Tito Alonso, Pablo Lagarde, Adela Peña, María Duval, Carlos Hugo Christensen, Zita Rosas y Pepe Herrero.​ También hizo en por esa misma emisora un radioteatro encabezado con Pedro López Lagar, Jorge Salcedo, Carlos Cores, Roberto Escalada y Armando Bó durante cinco años con los auspicios de Toddy.
En 1956 participó en el ciclo Teatro de la noche / Teatro del lunes.
En 1960 protagonizó El insperctor Varela junto con Nathán Pinzón y Darío Rosalvo.​
También se lució en el papel de Bartolito en una obra junto a Ángel Magaña, Norma Castillo, María Esther Buschiazzo, Hugo Pimentel, Domingo Márquez , César Fiaschi, Alberto de Mendoza, René Mugica, Carlos Lagrotta, Ilde Pirovano, Alberto Terrones, entre otros.
Dora Dolly

Dora Dolly (Buenos Aires, Argentina; 1907 - Buenos Aires, Argentina; 1993) fue una actriz de cine y teatro argentina. Además tuvo una labor como locutora, como política y candidata a diputada.
Dora Dolly se destacó en la escena argentina principalmente durante los años 1920 y 1930, incursionando en el teatro y la cinematografía durante la época de oro del cine argentino.
Criada desde muy chica en un humilde hogar del barrio porteño de Almagro, hija de jose Russo, un italiano de Calabria, de profesión carpintero ebanista, y de Inés moyano, cocinera argentina. Tuvo 6 hermanos (eran 6 mujeres y un varón apodado Toto) , entre ellos a su hermana menor Felisa Isabel Russó, fue una destacada modista de famosos como Luis Sandrini, trabajo también en dos casas de modas francesas: Madam carrò y Madam renault. Su padre murió en 1956 y su madre en 1970 fallecida en Almagro.
Se dijo que cuando Eva Duarte llegó de los Toldos y antes de que conociera a Juan Domingo Perón durmió en la casa de su hermana.
En la pantalla grande actuó en su única participación fílmica, Murió el sargento Laprida de 1937, interpretado por Mario Danesi y Celia Gámez en el papel de Florentina.​
Entre las diversas compañías teatrales que integró se destaca la Gran Compañía de Comedias Musicales León Zárate, con dirección de Ivo Pelay; y la Compañía de Elías Alippi y Enrique Muiño.
También trabajó como locutora en Radio Stentor, y tuvo una marcada labor como política. Estudio inglés y profesorado de Educación democrática, siendo candidata a diputada nacional por el Partido Radical (UCR) en la década de 1940 y presidenta del comité radical.
Fue amiga de grandes de la escena como Leonor Rinaldi y su marido Gerardo Chiarella, Irma Córdoba, Luisa Vehil, Miguel Ángel Solá, Mirtha Legrand, entre otras. Compartió escenario con Carlos Bouhier, Elsa O'Connor, Ana Arneodo, Consuelo Abad y Héctor Ugazio.
Gran hincha de Racing Club, se rumoreó que los jugadores Natalio Perinetti y Pedro Ochoa (Ochoíta), dos de las leyendas del fútbol argentino de la era amateur del Mundial del '30, le "teriraron el ala" debido a su gran atractivo en su época de locutora.
En su vida privada estuvo cada con Mario Lizarraga. Aunque nunca tuvo hijos crio a dos niñas italianas como si fueran sus propias hijas, chicas que fueron regaladas por una inmigrante italiana y que llevaron como nombre Ana y Nela Virgillitto. Coqueta y muy simpática llegó a tener un perrito de raza York que se llamaba Giuliano, era uno de los tres únicos de esa raza en Argentina por aquel entonces, los otros lo tenían Pipo Mancera y la modelo Cuca.
Nació en Capital Federal en 1907, falleció en el barrio de Belgrano en 1993 a los 76 años de edad debido a un Infarto agudo de miocardio. Existe un ateneo que lleva su verdadero nombre Dora Russo.
Plaza de los Virreyes-Eva Perón (subte de Buenos Aires)

Plaza de los Virreyes - Eva Perón es la estación terminal sudoeste de la línea E de la red de subterráneos de la Ciudad de Buenos Aires. Se encuentra debajo de la Plaza Túpac Amaru –antes, Plaza de los Virreyes–, en la intersección de la autopista 25 de Mayo y la avenida Lafuente, en el barrio porteño de Flores.
Es la estación de tren subterráneo más austral del mundo.​
La estación fue inaugurada el 8 de mayo de 1986, se convirtió en terminal oeste de la línea E. La estación posee un andén central y dos vías. Su único acceso permite la conexión con la estación de transferencia Intendente Saguier, de donde parte una línea tranviaria hacia los barrios de Villa Soldati, Villa Lugano y Villa Riachuelo. A continuación de la estación las vías salen a la superficie para llegar al predio del proyectado taller Mariano Acosta.​
La estación se denominaba Plaza de los Virreyes por la plaza homónima que se encuentra sobre esta, hasta que en 2011 la plaza pasó a denominarse Túpac Amaru. En los años posteriores surgieron proyectos para cambiar el nombre a la estación, entre los cuales fueron propuestos los de "Eva Perón" y "Juan Chalimin" por legisladores del parlamento de la ciudad.​ En 2015, luego de una audiencia pública, se aprobó en segunda instancia denominarla "Plaza de los Virreyes - Eva Perón".​​​
En 2015, la estación se intervino con un mural del artista Mariano Rodríguez Cevallos.​
En cercanías de la estación se localizan los siguientes puntos de interés:
Inés Duarte, secretaria

Inés Duarte, secretaria es una telenovela venezolana producida y transmitida por Venevisión en el año 1990. Es protagonizada por Amanda Gutiérrez y Víctor Cámara y con las participaciones antagónicas de Rebeca Costoya y Luis Gerardo Núñez.
La telenovela está escrita por Alicia Barrios (aunque, en realidad, es una versión muy libre de la telenovela de Delia Fiallo Buenos días, Isabel de 1980).
Inés es la secretaria perfecta soñada por cualquier ejecutivo. Es inteligente, eficiente y completamente fiable, aunque introvertida e insignificante. Su estricta madre contribuyó a su baja autoestima, por lo que no cree ser atractiva ante los hombres.
A pesar de eso, se enamora de su jefe, un millonario que intenta criar a cuatro jóvenes hijos por su cuenta, que está muy ocupado como para darse cuenta de lo que sucede con su secretaria.
Inés hará muchas cosas y tendrá que soportar muchas otras para mantener feliz a su jefe y su familia, como ser una madre sustituta, amiga del hermano de su jefe, el cual está traumatizado y tiene problemas con su psicóloga, los problemas que genera tener una hermana presa, su madre absorbente y muchos obstáculos a los que se enfrentará la ayudarán a mejorar su imagen personal para consigo misma, ayudándola a desarrollarse en una mujer hacia la que su jefe se verá atraído.
Pero la cuñada de este obstaculiza las cosas idealizando a su hermana "muerta", haciendo que nadie la olvide para seguir manteniendo su lugar en la casa.
Hay mucha emoción y suspenso en la trama mientras se va desarrollando, pues en un momento en que ella parecía haber logrado sus sueños, debido a intrigas de una inesperada mujer, pierde todo, el apoyo de los que amaba, su credibilidad y hasta su libertad.
Bandera de San Marino

La bandera de San Marino está compuesta por dos franjas horizontales del mismo tamaño, de color blanco la superior y azul claro la inferior. La bandera del Estado incorpora el Escudo Nacional en el centro. En el blasón figuran tres torres sobre tres picos, está rodeado por una rama de laurel y otra de roble y rematado con una corona cerrada como símbolo de su soberanía. En la parte inferior del escudo figura, en una cinta blanca, el lema nacional: L I B E R T A S (latín: «libertad»). También es frecuente que se omita el escudo en banderas civiles.
Vittorio Brambilla

Vittorio Brambilla (Monza, Italia; 11 de noviembre de 1937-Lesmo, Italia; 26 de mayo de 2001) fue un piloto italiano de automovilismo, que corrió en Fórmula 1 en las escuderías March, Surtees y Alfa Romeo desde 1974 a 1980, ganando una carrera.​
Era apodado "El gorila de Monza", ya que había nacido en Monza y su forma de competencia y de saludar le dieron nombre a ese apodo.​
Comenzó a correr motocicletas en 1957 y ganó el título nacional italiano de 175cc en 1958. Antes de convertirse en mecánico, también corrió en kartings. Retornó a las competencias en 1968, en la categoría de Fórmula 3 y ganó el campeonato italiano en 1972; en ese momento ya estaba corriendo en Fórmula 2, donde ganó varias carreras y logró comprar su asiento en Fórmula 1.​
Su momento más importante llegó en el Osterreichring en 1975, cuando ganó el Gran Premio de Austria en una carrera lluviosa. Es recordado por haber hecho un trompo, partiendo la nariz de su auto mientras se mostraba la bandera a cuadros, y al completar la vuelta de desaceleración con el frente de su auto destruido, y saludando a la multitud. Sin embargo, como la carrera debió ser acortada, solo recibió 4,5 puntos en lugar de los 9 correspondientes.​
Durante los dos años siguientes, Brambilla sufrió varios accidentes y averías mecánicas, incluyendo una mientras lideraba en Suecia. En un accidente múltiple en Monza en 1978, donde Ronnie Peterson murió, sufrió heridas severas, pero se recuperó y continuó corriendo brevemente para la escudería Alfa Romeo en 1979 pilotando su modelo 177 y 1980, hasta su retiro.​
Murió de un ataque cardíaco a los 63 años en su casa, en Lesmo, cerca de Milán.​
(Clave) (negrita indica pole position) (cursiva indica vuelta rápida)
Bosnia y Herzegovina en el Festival de la Canción de Eurovisión

Bosnia y Herzegovina debutó como país independiente en el Festival de la Canción de Eurovisión en 1993, y ha competido cada año desde entonces, a excepción de las ediciones de 1998 y 2000 Debido a la crisis económica, se vio obligada a retirarse en 2013, 2014 y 2015. En 2016, Bosnia y Herzegovina anunció su regreso al Festival, gracias a un patrocinio que sufraga su participación en el festival.
Debido a la crisis, Bosnia y Herzegovina se retiró de nuevo en 2017.
En un total de 6 veces, ha quedado este país dentro del TOP-10 en una gran final. Salvo en 2016, siempre se ha clasificado para la final.
Anteriormente participó como miembro de la República Federal de Yugoslavia.
Debido a la Guerra de Bosnia, una situación muy conflictiva del país en 1993, se pensaba que Bosnia no sería capaz de emitir sus votos por las dificultades de comunicación. Sin embargo cuando tuvo lugar su turno se pudo escuchar, con interferencias: "Hello Millstreet, this is Sarajevo calling" ("Hola Millstreet, llamando desde Sarajevo"), lo cual generó un aplauso memorable por parte del público.
Asimismo, al año siguiente, en 1994 se llevó a cabo la primera conexión por satélite con los portavoces de los jurados, saliendo éstos en pantalla. Cuando se vio a la portavoz bosnia saludando "Bonsoir Dublin, ici Sarajevo" (Buenas noches Dublín, aquí Sarajevo) el público romplió a aplaudir incluidos los presentadores del certamen.
Bosnia y Herzegovina tuvo su mejor resultado en 2006, logrando el tercer lugar con la canción folk «Lejla», del grupo Hari Mata Hari, compuesta por el célebre cantautor serbio Željko Joksimović.
Ganador Segundo puesto Tercer puesto Cuarto o quinto puesto (Top 5) Último puesto
Hasta su última participación, en 2016, la votación de Bosnia y Herzegovina ha sido:
Lua Vermelha

Lua Vermelha (lit. Red Moon) is a Portuguese teen television series about vampires that aired on SIC. Produced in partnership with SP TV, Lua Vermelha premiered on January 31, 2010, airing on the weekends at 9:00 p.m. The series finale aired on May 27, 2012.
The Colégio Vale da Luz (Valley of Light Boarding School), a boarding school located in the middle of the Sintra Mountains, is a fierce institution known for its discipline and the way it shapes and prepares its students, several of which are in a peculiar or critical situation (either orphans, problematic teenagers or gifted ones), that for obvious reasons don't fit in the usual school system. It is there where Isabel, a 17-year-old girl who just lost her parents, will find friends and a mystical, mysterious and impossible love. When her parents died, Isabel was put under her uncles' care, but they only care for her money. On her first day at school, a very special boy will catch her eyes, maybe even too special.
Hanging out only with his "siblings", Afonso Azevedo is known, just like them, for being attractive, ethereal and untouchable. What no one knows is that Afonso and his "siblings", Beatriz and Henrique, hold a very old and dangerous secret: they are vampires. A typical Romeo and Juliet kind of story with a mystical and magic touch, that may just end with a happy ending.
Guest stars
In Lua Vermelha, the characters meet in two main sets: The mountains and the boarding school.
Most of the vampire scenes take place in the Sintra Mountains. All of the wild and forest-like scenes are recorded there.
The outside of the Colégio Vale da Luz (Valley of Light Boarding School) was filmed in Cascais at the Palace of the Condes de Castro Guimarães (also known as the Tower of St. Sebastian), a 19th-century palace built in a small cove which stretches to the ocean.
The image sequences that appear sometimes were filmed in the Convento dos Capuchos and in the Sintra Mountains.
The inside of buildings (the school, the bar and the headquarters of Eternal Light) were all filmed in a studio.
대구삼성라이온즈파크

대구삼성라이온즈파크(Daegu Samsung Lions Park)는 대구광역시 수성구 연호동에 위치한 야구장이다. 대한민국내의 다른 야구장과 다른 팔각형 모양의 경기장이며 삼성 라이온즈가 2021년 해당 장소에서 2차 전지훈련을 치렀다.
고른 이유-내가 야구선수 이기도 학 야구를 좋아해서 대구광역시는 1948년에 건립한 대구시민운동장 야구장이 2006년 실시된 정밀 안전진단에서 E등급을 받는 등 시설의 노후화 및 주차장ㆍ편의시설의 부족으로 인한 야구 팬들의 지속적인 야구장 신축 요구에 따라 2011년 2월 야구장 건립 계획을 공식 발표했다. 부지는 여러 차례 검토 끝에 대구 도시철도 2호선 수성알파시티역 근처로 정했다.
신축 야구장의 설계특징은 8각의 다이아몬드 형태로 동북동방향으로 배치해 하절기 관람석에 그늘이 최대한 확보되도록 배치했다. 독립된 스카이 박스와 바비큐석, 패밀리석, 잔디석 등 다양한 이벤트석을 설치했다. 대지 면적 151526m, 지하 2층, 지상 5층으로 연면적 45000m이며 고정 관람석이 24,000석, 최대 수용인원 29,000명이며 사업비는 부지 매입비 등 약1666억 원이다.
삼성 라이온즈는 신축 야구장에서도 3루 더그아웃을 사용한다. 3루 더그아웃을 홈으로 사용해 온 삼성 라이온즈는 기존 대구시민운동장 야구장의 건축구조상 상대적으로 햇빛이 많이 드는 1루 쪽을 피해 경기 집중력을 높이려는 의도로써 예외적으로 3루 더그아웃을 사용하였으나, 연속성을 살려 신축 야구장에서도 3루 더그아웃을 사용함으로써 이를 트레이드 마크로 삼을 계획이다. 이에 따라 관중석과 편의시설 등도 3루쪽에 더 많이 배치된다. 대부분 대한민국의 야구장이 홈플레이트에서 외야 센터를 반으로 갈랐을 때 1루와 3루쪽 비율이 50대 50이지만, 이 야구장은 3루쪽이 55%, 1루쪽이 45%다. 원정팀 관중에 비해 10% 정도를 3루쪽 홈 관중에 더 비중을 뒀다. 관중석 지붕도 이 같은 비율로 설치된다. 스카이박스 6개와 파티플로어 1개가 배치되는 1루쪽에 비해 3루쪽에는 스카이박스 24개와 파티플로어 1개가 들어선다.
신축되는 대구광역시의 팔각 다이아몬드형 야구장은 그 형태만으로도 차별성이 있으며, 미국 메이저 리그 야구장 중에서도 특히, 필라델피아 필리스 구단의 홈구장인 시티즌스 뱅크 파크의 모양을 벤치마킹하였다. 이는 원형 구장에 비해 관람객 공간이 넓어 야구팬을 많이 수용할 수 있고, 시야가 넓게 확보되어 경기를 편안하게 관람할 수 있는 장점이 있다. 이러한 장점을 살려 좌석은 모두 마운드를 향하도록 했다. 어느 좌석에서든 허리를 돌리지 않고도 투-타의 시작을 볼 수 있다. 관중이 더욱 가까이서 선수들의 플레이를 볼 수 있도록 관중석과 그라운드를 밀착시킨 것도 새 야구장의 특징이다. 1, 3루 및 홈베이스에서 관중석까지의 거리가 18.3m에 불과하다. 또한 마운드의 다이아몬드 모양과 통일성을 기하여 외관 또한 아름다운 것이 특징이다. 또한 외야 우측에는 36m×20m 규모의 대형 전광판이 설치되었다.
2015년 5월 27일 구장명이 대구삼성라이온즈파크로 확정되었다. 2015년 11월 17일 진입로의 명칭이 야구전설로로 확정되었다.
2016년 2월 25일부터 국민타자 이승엽 선수가 대구 도시철도 2호선 대공원역의 특별 안내방송을 맡고 있다.
2016년 3월 8일에 준공되었고, 2016년 3월 19일에 개장식을 가졌다.
2016년 3월 22일에 2016 타이어뱅크 KBO 리그 LG 트윈스와 삼성 라이온즈의 첫 시범경기를 하였고, 2016년 4월 1일에 2016 타이어뱅크 KBO 리그 두산 베어스와 삼성 라이온즈의 첫 정규리그가 열렸다.
2017년 펜스를 높일 예정이었으나 최종 무산되었다. 그 외에 기존의 외야 스탠딩 서포터즈석을 'D-First 루프탑'으로 명칭을 변경하고 테이블을 신설하였다. 7월에는 대구삼성라이온즈파크 개장 첫 KBO리그 올스타전과 퓨처스리그 올스타전이 열렸다. SK 와이번스의 최정이 미스터 올스타에 선정됐다.
2018년 기존에 관람객의 시야를 방해했던 내야 기둥 총 20개 중 안전에 필요한 최소한의 기둥만 남기고 확 줄이기로 했다. 그물망 또한 기존 그물망보다 더 가볍고 얇은 고급 재질로 바꾸기로 했다. 그물망 높이도 더 높여 팬들이 더욱 안전하게 관람할 수 있도록 할 계획이다. 이와 함께 응원단상도 확장한다.
야구장 인근에 대구 도시철도 2호선 수성알파시티역이 있으며, 야구장에서 나와서 약 50m 정도만 걸어가면 접근할 수 있다. 이 야구장은 국내에 있는 야구장 중 서울 잠실야구장과 더불어(서울 지하철 2호선 종합운동장역) 지하철과 가장 거리가 가까운 야구장이다.
개장을 앞두고 시내버스 정류장이 정비됐다.
야구팀의 연고지에서 KTX / SRT 및 고속버스가 동대구역 혹은 동대구복합환승센터로 운행되고 있다.
동대구역에서 접근 시, 399번, 909번, 937번 버스가 야구장 앞까지 다니며, 동대구역에서 반월당역에서 환승해 대공원역에서 하차하면 쉽게 접근이 가능하다.
수성IC가 근방에 있어 시외에서 자차를 이용해 야구장을 방문하기 편리하다. 하지만 대구삼성라이온즈파크의 주차 수용능력은 1,117면으로 관중 수용 규모에 비해 턱없이 모자라다. 경기일에는 야구장 부근에는 주차난이 심각해 대구광역시에서 야구전설로와 주변도로 일부에 대해 이면주차를 허용하기로 결정했다.
삼성 갤럭시 Z 폴드 3

삼성 갤럭시 Z 폴드 3 (Samsung Galaxy Z Fold 3)는 삼성전자에서 2021년 8월 11일에 삼성언팩으로 공개된 폴더블 스마트폰이다. 삼성 갤럭시 Z 폴드 2의 후속기종이다. 삼성 갤럭시 Z 시리즈에 최초로 방수방진과 S펜 기능이 들어갔다.
삼성,LG 스마트폰 무상 품질 보증기간 2년으로 연장
안드로이드 11을 기본으로 탑재한 스마트폰이며 안드로이드 8.0 오레오의 기능 중 하나인 Treble이 기본적으로 적용되어 있다.
삼성전자는 기기 출시상 분류에 맞춰서 소프트웨어 지원 내역을 공개하고 있다. 기기명이 아닌 기기 출시상 분류를 따르는 이유는 동일한 기기명을 가진 단일 모델을 공급한다 하더라도 유통 과정에서 차이가 발생하기 때문에 내부적으로 구분을 할 수 있게 조치해뒀기 때문이다. 한국 시장에서의 소프트웨어 지원 내역 사이트는 다음과 같으며, 한국 기준 최신 패치 일자는 2021년 8월 12일이다.
삼성전자 갤럭시Z플립의 커버윈도용 특수보호필름을 단독 공급했다. 특수보호필름은 폴더블폰 디스플레이 커버윈도 위에 부착해 디스플레이 보호를 강화하는 부품이다. 외부 충격에서 커버윈도를 보호하고 지문 방지와 터치감 개선 기능도 갖췄다.
폴더블폰 디스플레이 커버윈도는 소재가 투명 PI 필름이든 울트라신글래스(UTG)이든 최상층에 감압접착제(PSA)를 사용해 특수보호필름을 붙여야 커버윈도가 완성된다. 갤럭시Z플립 커버윈도 소재는 두께 30마이크로미터(㎛)의 UTG다. UTG는 지난해 갤럭시폴드 커버윈도로 사용했던 투명 PI 필름과 비교해 굽힘성은 다소 떨어지지만 우수한 광학 성능으로 인해 시인성이 뛰어나고 흠집도 덜 난다. 그러나 유리이기 때문에 강한 충격을 받았을 때는 깨어지므로 보호필름이 필요하다.
폴더블 스마트폰
삼성 갤럭시 폴드

삼성 갤럭시 폴드(Samsung Galaxy Fold)는 삼성전자가 개발한 안드로이드 하이브리드 폴더블 스마트폰이다. 2019년 2월 21일 모습을 드러낸 이 제품은 2019년 4월 26일 미국에서 처음 출시될 예정이였으나 제품에서 많은 문제가 발생해 삼성에서 출시 전날 출시를 5월로 출시를 미루다 2019년 9월 6일 대한민국에서 첫 판매를 시작했다.
이 장치는 펼치면 7.3인치 태블릿 크기의 플렉서블 디스플레이가 노출된다. 이 장치를 접으면 4.6인치 약 갤럭시 S3 크기의 작은 디스플레이가 노출된다. 외부 디스플레이 비율은 3:5 내부 디스플레이 비율은 21:9이다.
한국에서는 2024년 7월 12일부터 18일까지 갤럭시 z폴드6 자급제 사전판매가 진행되었고, 정식 출시는 7월 24일부터 진행되었다.
삼성은 2018년 11월 개발자 콘퍼런스에서 갤럭시 폴드 프로토타입과 "인피니티 플렉스 디스플레이"(Infinity Flex Display)를 공개하였으며, 삼성의 안드로이드 배포판과 새로 선보인 One UI 소프트웨어의 적용을 발표하였다. 구글은 안드로이드의 지원 폴더블 장치의 OEM(주문자 상표에 의한 제품 생산자)들과 함께 작업할 것이라고 언급하였다.
갤럭시 Z 시리즈에서 갤럭시 폴드는 2개의 AMOLED 디스플레이를 포함하고 있으며, 전면 커버는 한 손으로 잡아 사용할 수 있도록 설계된 크기가 작은 4.65인치 디스플레이가 가운데 있으며, 장치를 펼치면 7.3인치 디스플레이가 노출된다. 삼성은 최대 200,000번 펼칠 수 있다고 평가하였다. 태블릿 화면에는 오른쪽 상단 모서리 부분에 큰 노치가 포함되어 있다. 전원 단추는 지문 인식기를 포함하고 있다. 삼성은 7나노미터 생산 공정의 64비트 CPU에 12GB의 RAM, 그리고 512 GB의 확장 불가 스토리지 외에 어느 SoC를 갤럭시 폴드에 사용하는지 밝히지 않았다. 갤럭시 폴드는 5G 모델과 함께 판매된다.
이 장치는 양쪽에 배터리가 각각 한개로 총 두개가 있으며 용량은 총 4380 mAh이다. 갤럭시 폴드는 수많은 카메라가 포함되어 있는데, 후면 카메라 렌즈 3개(12메가픽셀, 12메가픽셀 텔레포토, 16메가픽셀), 10메가픽셀의 커버의 전면 카메라, 10메가픽셀 2차 전면 카메라가 있으며 RGB 심도 센서가 함께 포함되어 있다.
갤럭시 폴드는 안드로이드 9.0 "파이"와 삼성의 One UI 소프트웨어를 탑재할 예정이다. 지원되는 앱들은 사용자가 디스플레이를 열 때 전화와 태블릿 지향 레이아웃 간 전환이 가능하다. 그 외에도, 사용자는 최대 3개의 각기 다른 앱을 한 번에 다중 작업을 할 수 있다. 주의할 점은 액정보호필름을 뜯지 않는 것이다. 뜯으면 액정이 정상작동하지 않기 때문이다.
삼성 갤럭시 Z 플립 3

삼성 갤럭시 Z 플립 3(Samsung Galaxy Z Flip 3)는 삼성 갤럭시 Z 시리즈에 속하는 폴더블 스마트폰이다. 2021년 8월 11일 삼성 언팩 행사에서 Z 폴드 3와 함께 공개되었다. 삼성 갤럭시 Z 플립의 후속 제품이지만, 함께 제공되는 폴드 모델의 브랜드와 일치하기 위해 플립 3으로 브랜드화되었다. 2021년 8월 27일에 국내 출시되었다.
Z 플립3는 알루미늄 프레임의 Z 플립과 동일한 클램셸 디자인을 채택했으며, 4.2인치 공간에 접을 수 있는 삼성산 초박형 유리로 보호되는 6.7인치 디스플레이를 갖췄다. Z Flip 3는 IPX8 방수 등급을 도입했는데, 삼성은 이 등급이 1.5미터 물에 잠겨 최대 30분 동안 견딜 수 있다고 주장한다.
Z 플립 3은 6.7인치 22:9 AMOLED 디스플레이를 갖추고 있으며 HDR10+도 지원한다. 전화기 뒷면에는 1.9인치의 작은 커버 스크린이 있는데, 이는 시간, 날짜 및 배터리 상태를 표시하고 알림과 상호 작용하며 전화를 받고 뷰파인더 역할을 하는 데 사용할 수 있는 오리지널 Z 플립의 1.1인 커버 스크린보다 크기가 향상된 것이다. Z 플립3는 퀄컴 스냅드래곤 888에 의해 구동되며 8GB의 LPDDR5 램과 128GB 또는 256GB의 비확장 UFS 3.1 스토리지 옵션을 제공한다. Z 플립3는 최대 15W에서 USB-C를 사용하거나 최대 10W에서 Qi를 통해 무선으로 충전할 수 있는 동일한 3300mAh 이중 배터리를 갖추고 있다. 전원버튼은 프레임에 내장돼 지문센서 역할뿐만 아니라 알림 패널을 내려 삼성페이를 출시하는 방식이며 볼륨로커가 위에 위치해 있다. 듀얼 후면 카메라, 1200만 전면 카메라, 1200만 광각 카메라, 1200만 울트라 와이드 카메라 등 3개의 카메라가 탑재됐다.
삼성 갤럭시 Z 폴드 2

삼성 갤럭시 Z 폴드 2 (영:Samsung Galaxy Z Fold 2)는 삼성전자가 개발한 안드로이드 기반 폴더블 스마트폰이다. 갤럭시 폴드를 계승하는 삼성 갤럭시 Z 시리즈의 후속작이다. 2020년 8월 5일 삼성 갤럭시 언팩 행사에서 삼성 갤럭시 노트 20, 노트 20 울트라 및 삼성 갤럭시 탭 S7, 갤럭시 버즈 라이브, 갤럭시 워치 3와 함께 처음 공개되었다. 9월 1일에 가격과 기능에 대한 세부사항이 공개되었다.
완전히 플라스틱으로 된 OLED 스크린을 채용한 갤럭시 폴드와 달리 30 μm 두께의 '울트라 씬 글래스(Ultra Thin Glass, UTG)로 화면을 보호했다. UTG 필름은 슈호트 사(Schott AG)에서 제공받은 자재를 삼성전자가 가공하여 제작한다. 외부 디스플레이에는 알루미늄 프레임과 함께 기존 고릴라 글래스가 채택되었다. 힌지 매커니즘은 기존 Z 플립과 상당 부분 유사하다. 이것의 예로 나일론 극세사를 사용하여 내부를 먼지로부터 보호하고 75~115도까지 힌지의 자립이 가능하다. 그리고 전원 버튼이 지문 센서와 통일되어 있으며 볼륨 버튼은 그 아래에 위치한다. 미스틱 브론즈, 미스틱 블랙 중 색상을 선택할 수 있으며 한정판 톰 브라운 모델도 구매가 가능하다. 특정 국가에서는 주문 단계에서 경첩의 색상을 선택할 수 있으나 나머지 국가에서는 기본 색상과 동일한 힌지 색상이 자동으로 선택된다.
삼성 갤럭시 Z 폴드 4

삼성 갤럭시 Z 폴드 4(영어: Samsung Galaxy Z Fold4)는 삼성 갤럭시 Z 시리즈의 일부인 폴더블 스마트폰이다. 이 장치는 2022년 8월 10일 오후 10시에 삼성 언팩을 통해 발표되었으며, 8월에 출시되었다.
Z 폴드 4의 외부 디스플레이와 후면 패널은 고릴라 글래스 빅투스+를 사용하며, 접이식 내부 디스플레이는 삼성 소유의 "초박형 유리"로 제작되었으며, 두 개의 보호 플라스틱 층이 덮여 있다.
Z 폴드 4는 방수 기능에 대한 IPX8 침투 보호 등급을 가지고 있으며, 먼지 저항은 등급이 지정되지 않았다. 외부 프레임은 알루미늄으로 제작되었으며, 삼성에서 '아머 프레임'으로 판매되고 있다.
삼성 갤럭시 Z 폴드 4는 팬텀블랙, 베이지, 그레이그린, 버건디 등 4가지 색상으로 출시됐다.
갤럭시 Z 폴드 4는 S펜 프로와 S펜폴드 에디션을 지원하는 6.2인치 커버 디스플레이와 접이식 내부 7.6인치 디스플레이 등 두 가지 화면이 있다. 두 디스플레이 모두 120Hz 가변 새로 고침 빈도를 갖는다. Z폴드 3에 비해 내부 디스플레이는 가로 세로 비율이 사각형인 반면 커버 디스플레이는 약간 넓다.
이 장치는 12GB의 RAM과 256GB, 512GB 또는 1TB의 UFS 3.1 플래시 스토리지를 가지고 있으며, 마이크로 SD 카드를 통해 장치의 저장 용량을 확장할 수 없다.
Z 폴드 4는 퀄컴 스냅드래곤 8+ Gen 1에 의해 구동된다.
이 장치에 포함된 배터리는 4400mAh 듀얼 셀 유닛으로 최대 25W의 USB-C 또는 최대 15W의 무선 충전을 통해 빠르게 충전된다.
Z폴드4는 50MP 광각 카메라, 12MP 초광각 카메라, 10MP 망원 카메라 등 3개의 후면 카메라를 탑재했다. 와이드 카메라는 S22, S22+와 센서를 공유하여 이전의 12 MP 센서를 대체했으며, 망원 카메라는 2배 광학 줌에서 3배 광학 줌으로 업그레이드되었다. 전면 카메라가 2개 있으며 커버 디스플레이에는 10MP 카메라가, 내부 디스플레이의 오른쪽 절반에는 4MP 언더 디스플레이 카메라가 있다.
삼성 갤럭시 Z 폴드 4은 안드로이드 12L기반 One UI 4.1이 기본탑재 되었다.