davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
కౌలాస్ కోట

కౌలస్ కోట, హైదరాబాదు నుండి 180 కిలోమీటర్ల దూరంలో సంగారెడ్డి - నాందేడ్ రహదారిపై ఉంది.
కైలాస గిరిదుర్గాన్ని 12వ శతాబ్దంలో కాకతీయులు నిర్మించారు. 1323లో యువరాజు అలాఫ్ ఖాన్ (తర్వాత కాలంలో మహమ్మద్ బిన్ తుగ్లక్గా రాజయ్యాడు) ఈ కోటను జయించిన ప్రస్తావన ఉంది. ఆయన తండ్రి ఘాజీ బేగ్ తుగ్లక్ ఇటీవలే రాజ్యంలో చేరిన వరంగల్ ప్రాంతంలో తిరుగుబాట్లు అణచివేయటానికి పంపించాడు. సేనలలో కలరా వ్యాపించడంతో తొలి ప్రయత్నం సఫలం కాలేదు. మలి ప్రయత్నంలో బీదరు,.కౌలాస్లను ఆ తర్వాత వరంగల్లును చేజిక్కించుకున్నాడు. బహుమనీల పాలనలో కౌలాస్ కోట సరిహద్దు కోటగా, గట్టి బలగంలో రక్షింపబడుతూ ప్రముఖ పాత్ర పోషించింది. పాక్షిక ద్రావిడ శైలిలో నిర్మించిన ఈ కోట నైఋతి బాలాఘాట్ కొండల్లో వెయ్యి అడుగుల ఎత్తులో కౌలాన్‌నాలా ఒదిగిన ఒక కొండపై ఉంది. చుట్టూ దట్టమైన అడవి, క్రింద నది ఉండటంతో ఇక్కడి ప్రకృతిదృశ్యం అమెజాన్ అడవిని తలపిస్తుంది. కౌలాస్ కోటకు 57 బురుజులున్నాయి. కోట లోపల అనేక ఆలయాలు, దర్గాలు ఉన్నాయి. కోట ద్వారాలపై చెక్కిన అలంకరణలు, హృద్యంగా చెక్కబడిన హిందూ దేవతాశిల్పాలు కోట యొక్క ఆకర్షణలు.కోటకు రెండు ప్రవేశాలున్నాయి. రెండింటికీ స్వాగతతోరణాలున్నాయి. వీటిపై గండభేరుండం వంటి కాకతీయ రాజచిహ్నాలను చూడవచ్చు. 1687లో ఔరంగబేజు, అబుల్ హసన్ తానీషాను ఓడించి, గోల్కొండను మొఘల్ సామ్రాజ్యంలో కలుపుకొన్నప్పుడు, కౌలాస్ కోట బాధ్యతను ఇక్లాస్ ఖాన్, ఖూనీ ఖాన్ అనే ఇద్దరు ఖిల్లాదార్లకు అప్పగించాడు. వీరిద్దరు ఇక్కడ తమ పేర్లతో పెద్ద మసీదులను కట్టించారు.
అండాకారంలో ఉన్న కోటకు మూడు ప్రకారాలతో మూడంచెల రక్షణ వ్యవస్థ ఉంది. కోట బురుజులలో మల్లికా, హుస్సేన్, నవ్‌గజీ, కడీ కా బుర్జ్ ముఖ్యమైనవి. ఇక్కడి నుండి సుదూరదృశ్య వీక్షణం వీలౌతుంది. కోటలోని ఆలయాల్లో 1813లో రాణీ సోనేకువార్ బాయి కట్టించిన రాజపుఠానా శైలి రామమందిరం కూడా ఉంది. కాశీ విశ్వనాథ ఆలయాన్ని పోలి రాజపుత్ర రాజులు కట్టించిన కాశీకుండ్ ఆలయంలో సహజసిద్ధమైన నీటి ఊట ఉంది. కోటలో ఇవేకాకుండా మరో మూడు (రామ, హనుమ, బాలాజీ) ఆలయాలున్నాయి. కోట వెనుక భాగంలో అష్టభుజి మాత లేదా జగదాంబ ఆలయం ఉంది. రాజపుత్ర రాజులకు యుద్ధానికి వెళ్ళేముందు ఇక్కడ ప్రార్థించేవారు. కోటలో 16-17వ శతాబ్దానికి చెందిన రెండు మసీదులు (ఇక్లాస్ ఖాన్ మసీదు, ఖూనీ ఖాన్ మసీదు), ఒక దర్గా (షా జియా-ఉల్-హఖ్ దర్గా), బెహ్లూల్ షా వలీ సమాధి మందిరం కూడా ఉన్నాయి. 20వ శతాబ్దం ప్రారంభంలో కోటలో పది ఫిరంగులుండేవి. అయితే వాటిని నాందేడ్, మద్నూర్, బిచ్కుంద పోలీసు స్టేషన్లకు తరలించబడినవి. మిగిలిన నాలుగు ఫిరంగుల్లో, 27 అడుగుల పొడవున్న నవగజీ తోప్ అద్భుతమైన లోహనైపుణ్యానికి ప్రతీక. 500 మీటర్ల మేరకు విస్తరించి ఉన్న తామరపూల చెరువు మరో ఆకర్షణ.
Ginga com tapioca

Ginga com Tapioca é uma iguaria local, uma famosa comida típica do Mercado Público da Redinha e da Praia da Redinha na cidade do Natal, no estado brasileiro do Rio Grande do Norte. A ginga com tapioca consiste em um Peixe que é envolvido em fubá e depois frito com o Óleo de Dendê bem quente e servido com tapioca, uma iguaria regional feita de goma de mandioca.
A origem da ginga com tapioca é atribuída aos pescadores da Praia da Redinha.No Mercado Público da Redinha, no boxe 13, a dona Ivanize Januário dá continuidade ao trabalho da mãe, a dona Dalila, que foi a pioneira em preparar a “ginga com tapioca”. Dona Dalila, que morreu com 68 anos, em 1990, começou a preparar a ginga com tapioca, segundo Ivanize, entre os anos 50 e 60.
Em 19 de dezembro de 2018, a Assembleia Legislativa do Rio Grande do Norte aprovou um projeto de lei, que foi sancionado pelo Governo do Rio Grande do Norte conferindo à ginga com tapioca o título de Patrimônio Cultural do Rio Grande do Norte. Ela, que já era Patrimônio Imaterial da capital desde 2016, agora figura oficialmente como parte da cultura e da história também do estado.
Haggis

Haggis é um prato tradicional da cozinha escocesa e consiste num bucho de ovelha recheado com vísceras, ligadas com farinha de aveia. A sua apresentação em banquetes, principalmente nos Burns Suppers reveste-se sempre de um carácter de pompa: é servido ao som das gaitas de foles e cortado com uma espada pelo alto dignitário da mesa.
A importação de pulmões de ovelha, um dos componentes da iguaria, é proibida nos EUA desde 1971, resultando em produção local com receitas modificadas. E de nada valeram, até agora, os apelos dos cidadãos de origem escocesa, dizendo que não ter haggis nas suas festas tradicionais é o equivalente a não ter peru no Dia de Ação de Graças.
O haggis lembra muito a buchada de bode, prato típico da culinária nordestina brasileira. Difere dos maranhos, iguaria da culinária portuguesa, uma vez que nesta preparação o bucho fica inteiro.
No filme Valente (2012) o prato é exibido na cena da ceia.
Buchada de bode

Buchada de bode, ou simplesmente buchada, é um prato típico da região Nordeste do Brasil. A iguaria tem origem no maranho, da culinária portuguesa tradicional. A buchada remete também ao prato crux mechi da gastronomia libanesa.
Em todo o Nordeste, a buchada é feita com as entranhas (rins, fígado e vísceras) do bode, lavadas, fervidas, cortadas, temperadas e cozidas em bolsas (que medem cerca de 8 cm de diâmetro), feitas com o próprio estômago do animal. No Nordeste, mais rigorosamente, a buchada leva apenas as chamadas vísceras brancas — as tripas e as outras partes do estômago que não foram utilizadas para fazer as bolsas. As vísceras vermelhas, como o coração, rins, pulmões, fígado e o baço (preparo à passarinha), compõem um prato diferente, o sarrabulho ou sarapatel, dependendo da espécie de animal.
Em geral, no Nordeste, berço da iguaria, diz-se simplesmente «buchada», já que se supõe que esta é feita do bode. Entretanto, não é raro que se encontre a buchada preparada com vísceras de carneiro ou mesmo de boi. Ademais, é mais comum encontrar a buchada recheada com as vísceras vermelhas no Sul e Sudeste do que no Norte e Nordeste do país.
Couve-galega

A couve-galega (entre outros nomes regionais) é um cultivar de couve (Brassica oleracea var. Acephala), de caule razoavelmente alto e folhas largas, usada na confecção da sopa conhecida como caldo verde, típica de Portugal e da Galiza, bem como nos típicos "caldos de Berças". Além disso, é muito apreciada como acompanhamento da famosa feijoada brasileira.
A couve-galega tem outros nomes mesmo dentro de Portugal, como horto e couve-ratinha. Na zona serrana de Águeda, na Serra do Caramulo, também a identificam por "couve alta". Já no Brasil é conhecida por couve ou couve-folha (para diferenciá-la da couve-flor). Em São Paulo é conhecida como couve-manteiga. Na Galiza, é popularmente conhecida como verza/verça, assim como também as suas folhas.
A Couve Galega pode-se semear de Março a Junho. É muito resistente ao frio, pragas e doenças, e adapta-se a qualquer tipo de solo. Espaçamento: 90 cm entre linhas e 80 cm entre plantas. A Couve Galega é também uma importante planta melífera e as suas flores são um banquete para abelhas, joaninhas e uma grande diversidade de insetos polinizadores.
A couve é rica em vitamina C, um oxidante sensacional que ajuda na proteção de doenças cardíacas e na perda de visão.
Spaghetti aglio e olio

Spaghetti aglio e olio (do italiano: "espaguete [ao] alho e óleo") é um prato de massa italiana tradicional de Nápoles.
O prato é feito de alho levemente picado, fatiado ou prensado com azeite, às vezes com a adição de flocos secos de pimenta vermelha (neste caso seu nome é spaghetti aglio, olio e peperoncino), jogados no espaguete. salsa picada também pode ser adicionada como guarnição, juntamente com parmesão ralado ou queijo pecorino, embora de acordo com algumas receitas tradicionais, o queijo não deve ser adicionado.
Tigelada

Tigelada or Tigelada de Abrantes is a typical Portuguese dessert made in a wood-fired oven. Its cooking is done in a pre-heated unglazed clay bowl.
A Tigelada is in the form of a disk with a thickness of 2 cm (0.79 in) and a diameter of 10 to 12 cm (3.9 to 4.7 in). It presents a yellow-brown color and a sharp texture. Its bottom part is honeycomb due to the high temperature that the bowl reaches in the oven before the mixture is added. Tigeladas are made with eggs, milk, unleavened flour, sugar, lemon and salt.
It has its origin in Lisboa e Vale do Tejo. By consulting the historical archives, the recipe for a sweet called Tigeladas de D.ª Maria de Vilhena was found in the Cookbook of Infanta D.ª Maria, published by the National Press – Casa da Moeda, which coincides with the recipe of Tigeladas de Abrantes. In a more or less consensual way, the product is considered a conventual sweet. There is a set of documentation in the Historical Archive of the Municipality of Abrantes, which contains a list of recipes from the Convento da Graça de Abrantes, which contains the recipe for the Tigeladas. However, its origin is claimed in several locations in the municipality of Abrantes.
Montenegrin cuisine

Montenegrin cuisine is a result of Montenegro's geographic position and its long history and tradition.
The first major influences to Montenegrin cuisine came from the Levant and Turkey, largely via Serbia: sarma, musaka, pilav, pita, gibanica, burek, ćevapi, kebab, đuveč, and Turkish sweets such as baklava and tulumba.
Hungarian cuisine influences stews and sataraš. Central European cuisine is evident in the prevalence of crêpes, doughnuts, jams, many types of biscuits and cakes, and various kinds of breads.
Montenegrin cuisine also varies geographically; the cuisine in the coastal area differs from that of the northern highland region. The coastal area is traditionally a representative of Mediterranean cuisine, with seafood being a common dish. The traditional dishes of Montenegro's Adriatic coast, unlike its heartland, have a distinctively Italian influence as well.
Homemade-style bread prepared in Montenegro is closest to what is known in Italy as pane casareccio. It is served with every meal. Types include ječmeni (barley bread), ražani (rye bread), pšenični (wheat bread), and rumetinov (corn bread).
Montenegrin language distinguishes between a clear soup (supa, pronounced [ˈsupə]), a thick soup or stew (čorba, pronounced [ˈtʃɔrbə]), and a porridge-style dish (kaša, pronounced [ˈkəʃə]). Soups are usually served as the first course of lunch at midday:
Traditionally, after the broth is made, a handful of rice is added to the pot to make the soup more substantial. Nowadays, pasta has taken over as the preferred addition.
Seafood dishes include grilled or fried squid, octopus salad, black risotto (with cuttlefish), tuna, prawns, and mussels.
The most common salads served in Montenegrin homes:
A piece of seasonal fruit is the most common way to end the meal. The proper sweets are usually served on their own, around tea time or at any time coffee is served.
Affordable fast food includes ćevapi, pljeskavica (served in a local form of hamburger), and ražnjići.
The most common non-alcoholic drink in Montenegrin homes is pomegranate syrup. Turkish coffee is also almost unavoidable in any but the briefest meeting or visit.
Beer is brewed in the Trebjesa brewery. Wine is also made in the country, such as Vranac. Rakia and pelinkovac are traditional distilled drinks from the Balkans.
इंदिरा राजन

इंदिरा राजन (१९३९: करैकल, तमिळनाडू, भारत ) या एक अनुभवी भरतनाट्यम नृत्यांगना आहेत. नृत्य क्षेत्रातील योगदानाबद्दल श्रीमती इंदिरा यांना १९९६ सालचा संगीत नाटक अकादमी पुरस्कार मिळाला आहे.
श्रीमंती इंदिरा चा जन्म १९३९ मध्ये तामिळनाडूमधील करैकल येथे इसाई वेलालर कुटुंबात झाला आणि तिची आजी सुंदरांबल या तिच्या काळातील प्रसिद्ध सदीर नृत्यांगना होत्या, आई सुंदरा कामाक्षी या सुप्रसिद्ध संगीतकार होत्या आणि काका के.एन दंडयुधापानी पिल्लई आणि के.एन पक्कीरिस्वामी पिल्लई हे प्रख्यात नाट्याचार्य होते. कुत्रालम गणेश पिल्लई यांच्या हाताखाली इंदिराने नृत्याची सुरुवात केली आणि वयाच्या नऊव्या वर्षी तिचे अरंगेत्रम झाले. तिने तिची गुरुकुलावम सुरू ठेवली आणि १३ वर्षांची असताना स्वतंत्र नृत्य कारकीर्द सुरू केले.
श्रीमती इंदिरा यांनी भारतात आणि परदेशात मोठ्या प्रमाणावर कामगिरी केली आहे. तिच्या दीर्घ आणि यशस्वी कारकिर्दीत तिची तामिळनाडू इयाल इसाई नाटक मनरमच्या सांस्कृतिक देवाणघेवाण कार्यक्रमांतर्गत उत्तर आणि पूर्व भारतात सादरीकरण करण्यासाठी निवड झाली. तिने महत्त्वपूर्ण राज्य कार्ये आणि मान्यवरांच्या उपस्थितीत कामगिरी केली आहे. तिने तेवरम, तिरुवाचगम आणि नालायरा दिव्या प्रबंधममधील पारंपारिक गाण्यांवर नृत्य तयार केले आहे आणि विविध थीमवर अनेक नृत्य-नाट्यांचे नृत्यदिग्दर्शन केले आहे. तिने चित्रपटांसाठी डान्स कोरिओग्राफीमध्येही हात आजमावला आहे.
महिला नटुवनारांमध्ये श्रीमती इंदिरा यांचे वेगळे स्थान आहे. क्लिष्ट जातिचे नमुने रेंडर करण्यात ती उत्कृष्ट आहे आणि ठोसा आणि जोमाने सोल्लूकट्टसचे पठण करण्याची एक भडक आणि दोलायमान शैली आहे. तिने वैजयंतीमाला बाली, यामिनी कृष्णमूर्ती, अलारमेल वल्ली आणि तिची शिष्या राजेश्वरी साईनाथ यांसारख्या प्रसिद्ध नर्तकांसाठी झांज वाजवली आहे.
भरतनाट्यम क्षेत्रातील योगदानाबद्दल श्रीमती इंदिरा यांना नाट्य कला रत्नम पुरस्कार (१९७६), नाट्य कला भूषण पुरस्कार (१९७६), कलामामणी पुरस्कार (१९९१), केंद्रीय संगीत नाटक अकादमी पुरस्कार (१९९६) आणि आचार्य चुडामणी पुरस्कार (२००४) यासह अनेक सन्मान आणि पुरस्कारांनी सन्मानित करण्यात आले आहे.
रंगनायकी जयरामन

रंगनायकी जयरामन (१९ सप्टेंबर,१९३५: विलुपुरम, तमिळनाडू, भारत ) या एक अनुभवी भरतनाट्यम नृत्यांगना आहेत. नृत्य क्षेत्रातील योगदानाबद्दल श्रीमती रंगनायकी यांना २०१५ सालचा संगीत नाटक अकादमी पुरस्कार मिळाला आहे.
१९ सप्टेंबर १९३५ रोजी तामिळनाडूमधील विलुपुरम जिल्ह्यात जन्मलेल्या श्रीमती रंगनायकी जयरामन यांनी श्री सरस्वती गण निलयम येथे श्रीमती के. ललिता यांच्याकडे भरतनाट्यमचे प्रशिक्षण घेतले. तसेच चेन्नईच्या गव्हर्नमेंट कॉलेज ऑफ म्युझिकमध्ये प्रोफेसर पी. सांबामूर्ती यांच्याकडून संगीताचे प्रशिक्षणही घेतले आहे. भरतनाट्यमचे अग्रगण्य प्रवर्तक, श्रीमती रंगनायकी जयरामन यांनी नृत्यांगना आणि शिक्षिका म्हणून नावलौकिक मिळवला आहे. भरतनाट्यमच्या तंजावर आणि पंडनल्लूर या दोन्ही शैलींमध्ये विशेष करून त्या सुप्रसिद्ध नट्टुवन्नर देखील आहे.
श्रीमती रंगनायकी यांनी यूएसए आणि मध्य पूर्व देशांसह आणि परदेशातील प्रमुख नृत्य महोत्सवांमध्ये विविध मैफिली आणि चर्चासत्रे आणि कार्यशाळा आयोजित केल्या आहेत. नृत्यदिग्दर्शन निर्मिती म्हणून शक्ती प्रभावम, शिव प्रभावम, वाचमाकोचम, नौकाचारीहम, अष्टपथी आणि कुरावंजी मध्ये योगदान आहे. श्रीमती रंगनायकी जयरामन यांनी सात दशकांहून अधिक काळ भरतनाट्यम नृत्याचे प्रशिक्षण दिले आहे आणि त्यांचे अनेक विद्यार्थी आता सुप्रसिद्ध कलाकार बनले आहेत. तिने म्युझिक अकादमी, चेन्नई येथे देखील शिकवले आहे आणि १९९२ पासून चेन्नई येथील श्री सरस्वती गण निलयम या तिच्या गुरूच्या संस्थेच्या संचालक म्हणून काम करत होत्या.
भरतनाट्यम क्षेत्रातील योगदानाबद्दल तिच्या असामान्य क्षमतेसाठी, श्रीमती रंगनायकी जयरामन यांना अनेक पुरस्कार आणि सन्मान मिळाले आहेत. तामिळनाडू इयाल इसाई नाटक मनरम द्वारे बहाल केलेली कलईमामणी पुरस्कार (१९९५), कार्तिक ललित कला द्वारे प्रदान केलेले नाट्य दर्शन पुरस्कार (२००६) , भरत कलाचर द्वारे आचार्य कला भारती पुरस्कार (२००७) आणि भारतीय विद्या भवन द्वारे नृत्यरत्न पुरस्कार (२०११). भरतनाट्यममधील योगदानाबद्दल श्रीमती रंगनायकी जयरामन यांना संगीत नाटक अकादमी पुरस्कार मिळाला आणि ABHAI द्वारे २०१२ मध्ये नाट्य कलानिधी पुरस्कार मिळाला आहे.
The Madame Blanc Mysteries

The Madame Blanc Mysteries is a cosy crime comedy drama television series, produced by Saffron Cherry Productions, which is broadcast on Channel 5 and Acorn TV. The series, written by and starring Sally Lindsay and Sue Vincent, concerns a Cheshire antiques dealer, Jean White, who helps solve an array of mysteries and deaths in the fictional village of Sainte Victoire in the south of France. The series premiered on 16 October 2021, and boasts Robin Askwith, Steve Edge and Sue Holderness amongst the supporting cast.
Following broadcast, the series became one of the most popular new shows on Channel 5, with episodes averaging around 2.5 million viewers. The first series was also released on DVD on 13 December 2021. The series' signature theme, "Passing Through", was written specifically for the show by Lindsay's husband Steve White.
Successful antiques dealer husband and wife Jean and Rory White (Sally Lindsay and Peter Gaynor) live in a sleepy village in Cheshire, England, but own a cottage in the village of Sainte Victoire in the south of France. When Rory is killed in a car crash in Sainte Victoire, Jean realises all her assets have been pawned off, leaving her penniless. She then travels to France to unravel the mystery of her husband's death, his missing valuable ring, and the identity of the woman with whom her husband was having an affair; solving other mysteries along the way with the help of local taxi driver Dom (Steve Edge), local chateau owners Judith and Jeremy (Sue Holderness and Robin Askwith) and the local Chief of Police, Caron (Alex Gaumond).
Each episode features its own individual mystery; and several guest stars, such as Paul O'Grady and Les Dennis appearing in one-off roles and Tony Robinson as a recurring character in Series 3.
The series was officially announced in January 2021 under the title The Reluctant Madame Blanc with casting released later in the year. Although set in the South of France, the series was actually filmed in Malta and Gozo.
Sueña conmigo en concierto

Sueña conmigo en concierto es la primera gira musical de la telenovela juvenil de Nickelodeon Latinoamérica, Sueña conmigo, donde se interpretaron temas de las bandas sonoras de la serie, en las que se incluyen canciones con versiones inéditas y otras completamente nuevas. Inició el 25 de marzo de 2011 en la ciudad de Buenos Aires, Argentina, pero posteriormente fueron confirmadas nuevas funciones en otras ciudades del país mencionado. Además, el 17 de julio del 2011 fue lanzado el DVD del show en el Teatro Gran Rex titulado como: "Sueña Conmigo en Concierto ¡En DVD!"​
La obra teatral de la serie debutó en Buenos Aires, Argentina a finales de marzo donde al tener buen éxito, se realizó una función más en el mismo lugar en el mes de abril.​ Por los óptimos resultados, Sueña conmigo en concierto pasó a ser una gira musical interna en el país mencionado, en las que se confirmaron nuevas funciones para invierno de 2011.​ Además, se emitió un especial del show el 22 de julio de 2011 por Nickelodeon Latinoamérica.​
En la gira, se incluyeron temas de los dos álbumes de la banda sonora de la serie. Sin embargo, hay versiones inéditas de algunos temas interpretados por Agustina Quinci, Felipe Villanueva, Kalena Bojko, entre otros, y también hay otras canciones completamente nuevas, como "Picu Picu" interpretada por Valentin Villafañe, Nicolás D'Agostino y Gabriel Gallichio. Y siempre hay un hada interpretado por Vanessa Leiro y Valentín villafañe
Concierto aniversario

Concierto aniversario es un álbum en vivo del cantautor uruguayo Jaime Roos editado en el año 1998, para conmemorar sus veinte años dedicados a la música. Fue grabado en vivo en el Teatro Solís en 1997, bajo el sello Sony Music. A éste debemos agregar el DVD Que te abrace el viento, editado en el año 2003, en el que se le agrega una canción más, que es Expreso Horizonte, a las ya editadas en el disco. En el mismo se mezclan música e imágenes de la ciudad de Montevideo.
Canción de lejos (canción)

«Canción de lejos» es una canción del grupo de rock chileno, Los Bunkers. El tema fue compuesto por los hermanos Francisco y Mauricio Durán. Es la primera del disco homónimo y fue lanzada como último sencillo. Cuenta con la participación del productor del disco Álvaro Henríquez (Los Tres) cantando en el final un extracto de la cueca «La Corina Roja». Es la única canción de la banda que nombran a su ciudad de origen Concepción.
El video fue dirigido por Paula Sandoval. En el video se ve a la banda interpretando el tema en un concierto, también se muestran imágenes de los integrantes en "Entrenimientos Diana" (Santiago).
Otras canciones (álbum de No Te Va Gustar)

Otras Canciones es el nombre del décimo álbum de estudio de la banda de rock Uruguaya No Te Va Gustar. Publicado el 12 de abril de 2019.​
Fue lanzado oficialmente el 12 de abril de 2019. Este álbum contiene 15 canciones, las cuales son reversiones de temas ya lanzados durante los 25 años de la banda.​
Entre los invitados de este disco nuevo, se encuentran Julieta Venegas, Jorge Drexler y Hugo Fatorusso, entre otros.​
Su presentación fue el 11 de abril a través de la plataforma de Streaming Vera+ estatal.​
Portal Sessions - No te va Gustar

Portal Sessions - No te va Gustar es un EP de la banda uruguaya No Te Va Gustar en colaboración con Portal Sessions. Fue publicado el 1 de agosto de 2024 a través de Elefante Blanco.
Iniciadas el 10 de enero de 2024, las Portal Sessions son residencias musicales de tres a cinco días llevadas a cabo en un estudio llamado El Cofre situado en un hub cultural denominado Portal Bosque (ubicado en La Barra, Punta Del Este, Maldonado; Uruguay) en la que se producen 4 canciones en el estudio, y el último día se graban en vivo en una de las locaciones idílicas de Portal. Declarado por sus propios creadores, Alejandro Kurz, Matias Woloski y Shumi Gauto, el objetivo es capturar la esencia de la música en vivo a través de composiciones nuevas, reversiones y/o covers; mezclando artistas, géneros y culturas.​​
En el año de su trigésimo aniversario, la banda No te va Gustar fue la cuarta invitada pero los primeros que lanzaron un EP mediante estas sesiones. Según Emiliano Brancciari, estar tocando con ese entorno lleno de árboles y mirar para afuera, encontrando a sus hijos jugando es impagable.​
La primera de estas sesiones fue lanzada el 18 de julio de 2024 siendo una reversión de Ese Maldito Momento (El Calor Del Pleno Invierno - 2012) con Mel Muñiz. En contraposición, la cuarta y última fue publicada el 1 de agosto, saliendo el EP completo en YouTube el mismo día. Al día siguiente, salió en plataformas digitales como Spotify o Apple Music.​​​​
Una de las versiones que más repercusiones generó es el cover de Como un Cuento (Divididos, Narigón del siglo - 2000), tomada por la revista Rolling Stone como un homenaje cargado de admiración del grupo uruguayo a Divididos, y un nuevo eslabón en la cadena de afecto que ha construído con el cantante y guitarrista Ricardo Mollo (exmiembro de la agrupación argentina con el cual realizaron una canción llamada Austro (Luz - 2021) y una interpretación de 'Crimen' (Gustavo Cerati, Ahí Vamos - 2006) en el disco en vivo del 2022 grabado en el Estadio Único Diego Armando Maradona).​
Luz (álbum de No Te Va Gustar)

Luz es el undécimo álbum de estudio de la banda uruguaya No Te Va Gustar. Fue publicado el 7 de mayo de 2021 a través de Elefante Blanco.​
En diciembre de 2020, la banda confirmó que había comenzado a trabajar en su décimo álbum de estudio, reveló el título del álbum, Luz, y anunció a «No te imaginás» como el primer sencillo de su siguiente álbum.​ Por otro lado, Luz es el primer disco sin el percusionista Gonzalo "Japo" Castex, músico que formaba parte de la formación original de la banda, quién decidió abandonar el grupo tras una decisión personal.​
La banda tenía previsto comenzar la grabación de su siguiente entre gira y giras como de costumbre, según el
Sebastián Chaves de Rolling Stone Argentina le otorgó una puntuación de 3/5.​
A continuación se muestra una tabla con algunos premios y nominaciones que obtuvo la era Luz:
Chau (canción)

"Chau" es una canción de No Te Va Gustar del álbum Por lo menos hoy, compuesta por Emiliano Brancciari.
El tema expone las relaciones de pareja cuando piden un tiempo, ya sea por estar solo o por el simple hecho de gustar o sentir atracción hacia otra persona; y ese tiempo sale mal y se arrepiente. Es una letra que se detiene en la separación dentro del marco de una pareja. En este caso, cuenta la historia de un amor, la cual se encuentra relatada desde la óptica de quien sufrió el abandono: “Mire para mi derecha, vi que desaparecías. Grité con todas mis fuerzas y note que no me oías”. Como primera situación nos habla de un distanciamiento inesperado: “Como moría lo nuestro, juro que no lo sabía”. Luego nos remite a imaginar una ruptura definitiva pero sorprende con los intercambios de roles llevados a cabo por la pareja: “Ha pasado más de un año y vos no estás ¿Por qué habría de creerte?”. De esta manera, la letra además de manifestar el dolor nos muestra el rencor como consecuencia: “No podría darme el lujo de ceder ante tu llanto”. Una composición que no tiene final feliz y muestra las caras de dos posturas diferentes, además de abrir camino a la reflexión por los distintos accionares.
No Te Va Gustar discography

Uruguayan rock band No Te Va Gustar has released ten studio albums, one remix album, eight live albums, one extended play, and 26 singles. The band was formed in the Montevideo neighbourhood of Malvín, in 1994 by lead vocalist and guitarist Emiliano Brancciari, bassist Mateo Moreno, and drummer Pablo Abdala. Musicians Pamela Retamoza, Emiliano García, Santiago Svirsky, and Martín Gil joined in the following years. In December 1999, their debut album Solo de Noche was released independently. The band signed with Bizarro Records to release Este Fuerte Viento que Sopla, certified double platinum by the Cámara Uruguaya de Productores de Fonogramas y Videogramas (CUD).
Following the release of three studio albums between 2004 and 2008, the band saw breakthrough success with Por Lo Menos Hoy (2010) and El Calor del Pleno Invierno (2012); both albums received multi-platinum certifications by the CUD and the Argentine Chamber of Phonograms and Videograms Producers (CAPIF), and the latter topped the charts in Uruguay and Argentina. No Te Va Gustar's following albums—El Tiempo Otra Vez Avanza, Suenan las Alarmas, Otras Canciones, and Luz—all reached number one in their native country. The singles "No Te Imaginás" and "Venganza" (with Nicki Nicole) peaked within the top 50 on the Argentina Hot 100 chart published by Billboard Argentina. Their 2012 singles "A Las Nueve" and "Ese Maldito Momento" saw a resurgence on the chart, being the band's highest-peaking songs at number 27 and 43, respectively.
Venganza (song)

"Venganza" is a song by Uruguayan band No Te Va Gustar in collaboration with Argentine singer Nicki Nicole, released on 5 March 2021 as the second single from the band's tenth studio album, Luz (2021). Written by its lead vocalist Emiliano Brancciari and Nicole, and produced by Hector Castillo, it is a hard rock track. The lyrics are from the perspective of a victim of gender-based violence.
After releasing their first remix album titled Otras Canciones, which contains different versions of songs from their previous albums, the band confirmed that they had begun work on their tenth studio album in December 2020. Recorded in a studio set up from scratch in the middle of the field in José Ignacio, Uruguay, Luz was announced in parallel with its first single, "No Te Imaginás", which was released on 8 January 2021. The band announced via social media the release of a second single, "Venganza", on 25 February.
The hard rock song has a feminist concept, in which "it seeks justice and an end to gender violence", as well as "greater equality between men and women". "Venganza" has been described as a "female empowerment anthem", released around the time of International Women's Day.
In 2010, No Te Va Gustar released a song, "Siempre Más a Mi Lado", which had a similar concept, with which they worked with organizations against gender-based violence. In an interview for El Espectador, the band's vocalist Emiliano Brancciari explained that the "powerful" song's title is very symbolic, "because no one wants revenge but justice, but when it does not come it is like a desperate cry."
The music video for "Venganza", which was released along with the song, was directed by Israel Adrián Caetano, produced by Ska Films, and starring the Argentine actor Claudio Rissi, along with the artists.
2011 Tour

The 2011 Tour was the second and final headlining concert tour for American band Nick Jonas & the Administration, showcasing their debut album Who I Am. The tour took place in South America. This is his second tour as a solo artist, without his brothers Joe and Kevin: the Jonas Brothers. The tour kicked off on September 21 in Brazil and concluded on October 8, 2011.
On July 12, Jonas announced through Facebook the South America shows and two days later he announced the Chile concert date for October 4. On July 21 a concert was announced for Paraguay and the next day, a second concert date for Argentina.
On August 2, Jonas confirmed five concerts in Brazil and one in Venezuela. Three days later, an announcement from Nick through Facebook was made for the Uruguay concert. Nick announced on September 3, 2011, through Twitter that Ocean Grove would be going on tour with them. On September 6, a concert in Puerto Rico was announced, making his solo debut on the Island. He has performed before in Puerto Rico alongside his brothers three times.
On September 21, the first day of the tour, it was announced that Jonas' last concert date of the tour (San Juan, Puerto Rico on October 11) was cancelled. The producer of the Puerto Rico date, César Sainz, confirmed the information the same day. According to Jonas, the last show the tour conflicted with the start of his training for the role of J. Pierrepont Finch, which will replace Harry Potter actor Daniel Radcliffe and Glee's Darren Criss, in the revival of Broadway's How to Succeed in Business Without Really Trying will take place in Los Angeles starting on October 10. On September 23, just three days later after the announcement, the news was confirmed via Jonas' website. The day after, Jonas himself apologized for the cancellation of the show via Twitter.
On December 13, 2011, a video of Nick performing "Last Time Around" was posted online as part of a new internet series Fandrop. The video shows some lucky fans watching Nick Jonas & the Administration rehearse for the Nick Jonas 2011 Tour. On December 14 a teaser for the next episode went online, showing Nick talking about "Conspiracy Theory". The second episode premiered on December 15, 2011.
On December 15 the second episode went online it shows the performance of "Conspiracy Theory" by Nick Jonas & the Administration. On December 16 a teaser for the next episode went online, showing Nick playing the intro of "Who I Am". This episode premiered on December 20, 2011. On December 20, the episode was online, it shows Nick performing "Who I Am".Alongside a teaser for episode 4 went online, showing Nick warming up his vocals for the last episode; which aired on December 22, 2011.
On December 22, the last episode aired, showing Nick Jonas & the Administration performing their version of the Jonas Brothers song "Inseparable".
Uruguayan Invasion

The Uruguayan Invasion was a musical phenomenon of the 1960s similar to the British Invasion, with rock bands from Uruguay gaining popularity in Argentina.
Inspired by British bands like The Beatles and The Rolling Stones, many young musicians in Montevideo, Uruguay began to imitate their sounds. Two bands in particular, Los Shakers and Los Mockers mirrored The Beatles and The Rolling Stones respectively. Popular bands of the Uruguayan Invasion sang mostly in English.
In the mid-1960s, as the British Invasion was at its height in the United States, Uruguayan bands began a similar rise to fame in Argentina. Record labels began rapidly signing Uruguayan rock bands to promote in Argentina. Argentine television shows like Escala Musical were also a springboard for many of the bands' popularity.
Like the British Invasion, the Uruguayan Invasion had died down by the late 1960s, as it became more popular to record harder-hitting Spanish-language music. Spurred on by the band Los Gatos's 1967 hit record "La Balsa", most bands began to record in Spanish. With the coming of the military dictatorship in 1973, the Uruguayan Invasion effectively ended.
Abe Cunningham

Abraham "Abe" Benjamin Cunningham (born July 27, 1973) is an American musician, best known as the drummer of the alternative metal band Deftones.
Abe Cunningham was born in Long Beach, California. When he was young, his family moved to Sacramento. He first started drumming in his early teens playing the drums for the band Phallucy in the early 1990s. During this time, he also drummed for Deftones on the side, when the band was having problems landing a permanent and dedicated drummer. At the time when he started learning drums, he also learned how to play guitar, but growing up with a stepfather (Neil) who played the drums, he took a deeper passion with the drums. Abe's father, Sid, was also a musician and an early influence for Abe before his untimely passing. His influences include Stewart Copeland, Ginger Baker and Mitch Mitchell.
Cunningham is known for his frantic, pounding rhythms on such songs as "Knife Prty" and clever usage of tempo ("Mein"), while at the same time refusing to indulge in the double bass drum setup of many metal traditionalists. However, he does use a double bass pedal as part of his kit, as seen in various drum magazines. A BBC reviewer has praised his style for displaying "the assured expressiveness of a musician whose abilities stretch further than most metal-scene sticksmen".
Cunningham has been a long time endorser of Tama Drums and Zildjian Cymbals, and for most of his career, has played the same setup. He has been featured in various ads for Tama and Zildjian. He is an endorser of Vater drumsticks, and at the 2017 NAMM Show revealed his new signature Vater drumsticks, the model is called "Cool Breeze" (which is Abe's nickname of sorts).
Cunningham lives in Sacramento, California, with his family. He has two sons, Sidney and Daniel, with his ex-wife, Annalynn Seal. Annalynn made a guest appearance on "MX" singing along with Chino Moreno.
Vos gueules, les mouettes !

Vos gueules, les mouettes ! zo ur film gall, sevenet gant ar filmaozour gall Robert Dhéry e 1974.
Ne reas ket berzh tamm ebet ar film-mañ a vode an darn vuiañ eus ar strollad fentigellourien droch Les Branquignols...evit ar wech diwezhañ e gwirionez dre na savas Robert Dhéry tra ebet evit ar sinema ken.
Emañ an tiegezh Kenaveg o chom e Saint-On, ur porzh bihan e Breizh. Loc'het eo ur genstrivadeg filmoù Super 8 gant ar skinwel gall, ur priz a bemp mil lur d'an hini ez ay ar maout gantañ. Ma ra o soñj ar Genaveged da filmañ o c'horn-bro, oc'h ober d'ar boblañs lec'hel kemer perzh er raktres.
Kontell Bowie

Ur gontell Bowie (saozneg: Bowie knife) a vez graet eus ur gontell simpl savet evit ar stourm ha krouet gant Rezin Bowie e-penn kentañ an XIX kantved evit e vreur James Bowie, a oa deuet da vezañ brudet goude bezañ implijet ur gontell hir e-kerzh un emgann daouad brudet dre an anv Sandbar Fight.
Ar gontell a zo bet brudet mat abaoe hag implijet alies, kement er vuhez pemdez hag evel arm (Reveulzi Texas, Brezel diabarzh Stadoù-Unanet Amerika).
Arkansas toothpick

An Arkansas toothpick zo ur goustilh ponner gant ul laonenn begek etre 30 hag 51 cm hirder. Ar gontell a c'helle bezañ implijet evit pikañ pe troc'hañ. Peurvuiañ e lakaer ijinadenn an Arkansas toothpick war gont James Black, ijinour ar Bowie knife. Gant hirder al laonenn ez eo damheñvel ouzh ur c'hleze, kentoc'h evit ur gontell.
Diaes e oa kavout diforc'hioù anat etre ar c'hontilli Bowie hag an Arkansas toothpick e-kreiz an 19vet kantved. Evit lod e vefe an Arkansas toothpick ur gontell graet evit ar bannañ met n'eus prouenn anat ebet eus an dra-se.
An Arkansas Toothpick zo un anvadur deuet war-wel e-pad Brezel diabarzh Stadoù-Unanet Amerika evit komz eus kontilli hir, anvet ivez Bowie Knives, a veze douget gant soudarded lu Stadoù Kengevreet Amerika en Arkansas. Kalzik soudarded eus al Lu Kengevreet o devoa degaset o c'hontilli dezho betek an tachennoù emgann. Lod anezho a oa kontilli adstummet ganto a-raok hag e-pad ar brezel.
Un doare ardamez eo deuet da vezañ evit tud Arkansas hiziv-an-deiz.
Philip Pullman

Philip Pullman a zo ur skrivagner saoz, bet ganet d'an 19 a viz Here 1946 e Norwich (Rouantelezh-Unanet). E vugaleaj a gasas e Zimbabwe hag en Aostralia. Un diplom a dapas kaout e skol-veur Oxford. Eno eo bet kelenner ivez. Hiziv an deiz emañ c'hoazh o chom er gêr-se, asambles gant e wreg hag e vugale. Al lodenn vrasañ eus e levrioù a zo skrivet evit ar re yaouank. Azasaet en deus ivez pezhioù-c'hoari a-benn o c'hinnig d'ar re yaouank. 14 milion a skouerennoù eus e levrioù zo bet gwerzhet er bed a-bezh, en o zouez His Dark Materials (E Zanvezioù Teñval). Abaoe miz Mae 2008 e skriv senario bannoù-treset (John Blake, tresadennoù gant John Aggs) hag a vez embannet er gelaouenn The Guardian eus Breizh-Veur.
K. J. Parker

K. J. Parker a zo ur skrivagnerez faltazi saoznek. O chom e su Bro-Saoz emañ. War a lenner er pennadoù diwar he fenn eo bet kazetennerez, moneizoniourez ha gwiraourez. Goude-se eo deuet da vezañ skrivagnerez. War a lenner ivez e vourr o sevel traoù gant koad ha dir p'he devez amzer vak. En giwrionez eo bet embannet e oa ul lesanv d'ar skrivagner Tom Holt e 2015. Chomet eo kuzh ar sekred e-pad 17 vloaz.
Istor Bardas Loredan, iskrimer ha breutaer, eo.
Diwar-benn un den divemor, pe marteze un doue, a zihun e-kreiz un dachenn emgann, hag a verz ez eus enebourien n'en deus ket soñj anezho, hag a glask anezhañ.
Diwar-benn Ziani Vaatzes, un ijinour rediet da vont en harlu hag a aoz e veñjañs.
Purple and Black (2009)
Audrey Hepburn

Audrey Hepburn zo un aktourez angl-hag-izelvroat ganet d'ar 4 a viz Mae 1929 en Elsene, Belgia hag aet da anaon d'an 20 a viz Genver 1993 e Tolochenaz, Suis.
Da gentañ e felle dezhi mont da zañserez met kregiñ a reas da vezañ aktourez e fin ar bloavezhioù 1940. Ar berzh a reas ar pezh-c'hoari Gigi (1951) e Broadway a zigoras dezhi dorioù ar sinema. Gounit a reas Oscar an aktourez wellañ kerkent ha 1953. Ne c'haller ket ankounac'hat he mod da c'hoari e Sabrina (1954), e Breakfast at Tiffany's (1961) pe c'hoazh e My Fair Lady (1964).
Paouez a reas da labourat evit ar sinema e 1967 hag en em ouestlañ a reas da oberoù dengar. Kannadourez an Unicef e voe etre 1988 ha 1992.
Kurt Vonnegut

Kurt Vonnegut, Jr. (Indianapolis, 11 a viz Du 1922 - New York, 11 a viz Ebrel 2007), zo ur romantour stadunanat. Brudet e voe adal 1969 gant e romant Slaughterhouse-Five ("Lazhdi 5"). Pevarzek romant a skrivas, tri dastumad istorioù berr, pemp pezh-c'hoari ha pemp levr ma kontas e veajoù hag e selloù war ar vuhez.
George Eliot

George Eliot eo anv-pluenn Mary Ann Evans ganet d'an 22 a viz Du 1819 ha marvet d'an 22 a viz Kerzu 1880, ur skrivagnerez, barzhez, kazetennerez ha troourez saoz. Unan eus skrivagnerien bennañ ar Mare viktorian eo bet.
Seizh romant zo bet skrivet ganti, gant Adam Bede (1859), The Mill on the Floss (1860), Silas Marner (1861), Romola (1862–63), Middlemarch (1871–72) ha Daniel Deronda (1876), darn anezho o vezañ lec'hiet e proviñsoù Bro-Saoz hag o reiñ ur sell gwirvoud ha psikologel eus ar mare.
Kambr-degemer

Ur gambr-degemer zo ur gambr ma vez lojet un den e ti tud all evit arc'hant. An ostizien a vez laret eus an dud a zegemer, an ostizidi eus an dud degemeret. Peurvuiañ e vez roet lein diouzh ar beure d'an dud degemeret ivez. E saozneg e vez graet gant ar gerioù « Bed and Breakfast » (gwele ha lein), skrivet « B&B » peurvuiañ, a vez troet alies gant « bod ha boued ».
Dibenn-pred

Er sevenadur kornôgel a vremañ eo an dibenn-pred ar meuz dous a vez debret evit klozañ ar pred, merenn ha koan peurvuiañ. Gallout a ra bezañ ur frouezhenn pe ur saladenn frouezh, un tamm gwastell, ur gouign, ur grampouezhenn, flanez, boued-laezh (ur yaourt, dienn...), un dienn-skorn, pe sorbed. A-wechoù e vez evet ur banne tomm asambles gantañ, pe goude, kafe ha te dreist-holl, pe ur banne died alkoolek evel gwin sukret ha likor.
Muioc'h a sukr ha druzoni a vez alies en dibennoù-pred eget er meuzioù all, ha neuze muioc'h a dalvoudegezh energetek dre gram. An dra-se n'eo ket gwir evit ar frouezh avat, anat.
Pizza

Ar pizza, pe pidza, zo ur meuz a veze aozet da gentañ e korn-bro Naplez en Italia hag a gaver bremañ er bed a-bezh. Fardet e vez gant toaz bara ledet e stumm un dartezenn, pe ur grampouezhenn, hag a lakaer warni tomatez, keuz ha traoù all a bep seurt ma kerer (togoù-touseg, kig...). Poazhet e vez en ur forn tomm-gor, evel ar bara.
A bep seurt pizzaoù a c'haller kavout. Ar Pizza Margherita eo an hini anavezetañ marteze, anvet diwar-lerc'h ar rouanez Margherita di Savoia, gwreg ar roue italian Umberto Iañ.
Pizzeria a reer eus ur preti ma vez servijet pizza, pe pizzaioù.
Anv-stroll

Un anv-stroll (collective noun e saozneg) zo un doare da verkañ liester an anv-kadarn. E brezhoneg eo un anv lies hag a saver e unander o stagañ an dibenn -enn outañ. Doareoù all zo e yezhoù all.
En alamaneg e reer gant ar rakger ge- da sevel anvioù-stroll, a vez nepreizh alies, evel :
E brezhoneg ez eus kalzik a anvioù-stroll. Alies e tennont :
Er yezhoù keltiek all ivez e kaver anvioù-stroll, hag a denn da draoù a vez kavet a-stroll dre vras :
The Great Kiwi Bake Off season 4

The fourth season of The Great Kiwi Bake Off return to Parihoa Farm in Muriwai, Auckland. This season premiered on Thursday 25 August at 7.30pm on TVNZ 1 and streams on TVNZ+; with Comedian Pax Assadi who joined Hayley Sproull as co-host and chef, restaurateur, writer, and food consultant Peter Gordon, alongside Jordan Rondel, an author and co-founder of international cakery The Caker took over the judging roles.
Brooke Walker, a marketing coordinator from Auckland, won the fourth season of The Great Kiwi Bake Off. Jonathan Willows and Victoria Hume were the other two finalists.
Ages, names, and hometowns stated are at time of filming.
Colour key:
Bakers had two hours to bake their signature drizzle cake. Jordan's famous Crème brûlée cake was set as a technical challenge to be completed in two hours. For the showstopper challenge, the bakers had to bake an "Inside out cake" in four hours, a cake representing the bakers' flavours as an adult and a decorated cake symbolising their youth.
Bakers have 90 minutes to bake their signature 24 identical shortbread biscuits of their choice. Peter set this week’s 90 minutes technical bake with Italian's Pistachio Sbricciolona. Bakers had 4 hours to bake their favourite meal-inspired biscuits for their showstopper.
Taking a step back in time, our 8 remaining bakers take on retro classics. Perfecting pastry proves problematic for some, while tiny tarts get golden reviews. Bakers have 4 hours to bake their "decade-inspired" two-tier cake.
Bakers are required to baked or set cheesecakes in 2 hours. A mystery technical bake stuns even the best of bakers. A 5-layered free-standing Truffle Terrine is expected to be completed in 4 and half hours.
The kiwi bakery pie gets a gourmet makeover in 4 hours! Then, the bakers battle in the technical challenge to perfect the perfect pastry for Custard Squares in 135 minutes and things get fruity with a tarty showstopper that’s bound to wow the judges
The competition kicks up a notch with international week! A towering technical calls for a guest expert, and the stakes are higher than ever as they put their best choux forward. During the Technical Challenge, Master Chocolatier Thomas Schnetzler provided advice to the bakers.
We're chock full of semi-final baking bliss for Chocolate week! The remaining four bakers gnash their teeth over chocolate ganache and tackle a unique Jordan Rondel mystery bake.
10 bakers started, now, just three remain, but only one can be crowned winner of The Great Kiwi Bake Off NZ. With three more challenges to go, who will be named the winner?
Crêpe paper

Crêpe paper is thin, textured, and often colorful decorative paper used in paper craft. It is created by adhering wet tissue paper to the cylinder of a Yankee dryer and then scraping it off with a blade once dry. This process creates gathers in the paper, giving it a crinkly texture like that of crêpe. This creasing process is called creping or crêping.
Paper that is creped is produced on a paper machine that has a single large steam-heated drying cylinder (yankee) fitted with a hot-air hood. The raw material is paper pulp. The Yankee cylinder is sprayed with adhesives to make the paper stick. Crêping is done by the Yankee's doctor blade that scrapes the dry paper off the cylinder surface. The crinkle (crêping) is controlled by the strength of the adhesive, geometry of the doctor blade, speed difference between the yankee and final section of the paper machine and paper pulp characteristics.
Crêpe paper and tissue are among the lightest papers and are normally below 35 g/m.
The crêpe ratio reflects how much the paper has shortened during crêping. The figure is normally between 10 – 30%. Crêping is used to adjust the paper's stretch and thickness, both of which have a marked effect on softness and absorbency.
Crêping can also be applied to specialty papers, such as microcrêping in sack paper.
Супрематизм

Супремати́зм (от лат. supremus «наивысший») — направление в авангардистском искусстве, основанное в 1915 году Казимиром Малевичем. Разновидность геометрического абстракционизма.
Впервые термин «супрематизм» был использован художником Казимиром Малевичем для описания своих абстрактных композиций, представленных на «Последней футуристической выставке „0,10“» в декабре 1915.
Супрематизм является разновидностью абстракционизма и выражается в комбинациях разноцветных плоскостей простейших геометрических форм, таких как прямая линия, квадрат, круг и прямоугольник.
Термин «супрематизм» происходит от латинского корня «supremus», что означает доминирование и превосходство цвета над другими свойствами живописи.
Супрематические картины, по мнению Малевича, освобождали краску от служения другим целям и становились первым шагом к «чистому творчеству», где творческая сила человека и Природы становились равными.
Супрематизм стал одним из центральных явлений русского авангарда. Начиная с 1915 года, когда были выставлены первые абстрактные работы Малевича (в том числе — «Чёрный квадрат»), супрематизм оказывал влияние на творчество таких художников, как Ольга Розанова, Любовь Попова, Иван Клюн, Надежда Удальцова, Александра Экстер, Николай Суетин, Лазарь Хидекель, Иван Пуни, Нина Генке, Александр Древин, Александр Родченко и многих других.
В 1919 году Малевич и его ученики создали группу УНОВИС (Утвердители нового искусства). Председателем творческого комитета УНОВИСа стал Лазарь Хидекель.
Манифест УНОВИСа был опубликован Казимиром Малевичем в витебском журнале «Искусство» в 1921 году.
В дальнейшем, даже в условиях гонений на авангардное искусство в СССР, эти идеи нашли своё воплощение в архитектуре, дизайне, сценографии.
Книги
Статьи
Шагал — Малевич

«Шагал — Малевич» — российский художественный фильм режиссёра Александра Митты о витебском периоде жизни художника Марка Шагала. Фильм снимался под рабочим названием «Миракль о Шагале».
Фильм вышел в прокат 3 апреля 2014 года.
История художника Марка Шагала в период его возвращения в родной Витебск с женой и дочерью в статусе комиссара искусства. Шагал открывает школу искусств, приглашает в неё в качестве нового преподавателя Казимира Малевича. Задача Малевича — воспитать плеяду художников для придуманного им направления в живописи «супрематизм».
В картине четыре основные линии взаимоотношений: Шагал и его жена Белла, Шагал и ученики, Шагал и Малевич, Малевич и ученики.
Фильм выражает авторское видение творчества Марка Шагала и не является точной биографией художника.
Основные съёмки фильма проходили в Витебске с 5 сентября 2012 года. В съёмках принимали участие жители города и актёры белорусских театров «Колесо», драмтеатра Якуба Коласа, белорусского театра «Лялька».
Для эпизодов рождения на свет Шагала были устроены ночные пожары. В сцене родов новорожденного сыграл младенец из витебского Дома малютки.
Для воссоздания Витебска периода, о котором идёт речь, постановочная группа две городские улицы были состарены, нарушив работу современных кафе и ресторанов, а копии полотен Шагала и Малевича в натуральную величину были изготовлены художником фильма Эдуардом Галкиным.
Съёмки в Санкт-Петербург проходили с участием 14 актёров из молодёжного театра «Колесо» в течение трёх недель. Работа на «Ленфильме» завершилась 2 ноября.
В фильме звучит песня «Звезда Шагала» (музыка Алексей Айги, слова Наталья Айги) в исполнении Кристины Шнайдер.
Об образе художника в кинематографе Митта говорил:
25 февраля 2013 года Александр Митта в рамках XI Международного фестиваля кинематографических дебютов «Дух огня» в Ханты-Мансийске представил аудитории большой фрагмент из чернового монтажа картины, без ретуши и с оригинальной звуковой дорожкой. По этому поводу сам режиссёр замечал, что картина сейчас
Анализируя биографические киноповести, Александр Митта отмечает:
Людмила Гаинцева была номинирована на премию «Золотой орёл» в категории Лучшая работа художника по костюмам.
Сергей Мачильский был номинирован на премию киноизобразительного искусства «Белый квадрат» Гильдии кинооператоров России за фильмы 2014 года.