davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Anderson Erickson Dairy

The Anderson Erickson Dairy (AE) is the largest independently owned dairy in Iowa. Headquartered in Des Moines, it was founded in June 1930 during the Great Depression by Iver Erickson and Bill Anderson. After eight years in business, Anderson sold his interest in the company and moved to Minnesota, leaving Erickson with complete ownership of the company. By 2004 the family-owned company was the 73rd largest dairy by sales in the United States. As of 2021, it was still run by descendants of Iver Erickson.
Starting in 1930, AE offered early-morning home delivery of milk, in glass bottles. For the first two decades home deliveries were made seven days a week, because many customers did not own refrigerators. Empty bottles were picked up by the milkman, washed at the dairy and refilled for the next delivery. Additional dairy products were gradually added to the delivery service, and at the service's peak in the early 1950s, AE had about 150 delivery routes scattered around Iowa. Home delivery had dwindled to just two routes serving 350 customers by the end of the 20th century, and the service was ended in 2001.
The AE dairy was the first to print photographs of missing children on milk cartons. This began in September 1984, following the disappearance of two Iowa paperboys, Johnny Gosch and Eugene Martin. The practice of spreading information about missing children in this way would later be replicated across the nation.
In 2020, the AE dairy received a multimillion-dollar loan under the provisions of the CARES Act economic stimulus bill.
A large pair of Guernsey cow sculptures is located outside of the corporate headquarters, at the intersection of East University Avenue and Hubbell Avenue. The 14-foot-tall cow, named Annie, weighs 2500 pounds, and her calf Eric weighs 200 pounds. Both are constructed from steel and fiberglass, and the pair are a landmark in east Des Moines. The cow statue has been in place since the 1960s, and the calf was added in the 1970s.
Группа крови (песня)

«Гру́ппа кро́ви» — песня советской рок-группы «Кино» из одноимённого альбома, вышедшего в 1988 году. В плей-листе альбома занимает первое место.
Премьера песни состоялась 3 июня 1987 года на Пятом фестивале ленинградского рок-клуба, но, по рассказам очевидцев, зал воспринял песню холодно — может быть, потому, что все ждали уже известных в то время хитов. Во время выступления на фестивале в составе группы, вместе с четырьмя музыкантами группы «Кино», были их знакомые художники Сергей «Африка» Бугаев за барабанами и Андрей Крисанов с бас-гитарой.
Одна из известнейших песен группы. В исследовании, проведённом журналом «Русский репортёр», песня заняла второе место среди песен на русском языке.
Во время написания песни в Советской Армии, в отличие от армии США, не использовались нашивки с группой крови. Кроме того, в армии группа крови обычно не указывается на форме в тех местах, которые в ходе боевых действий могут быть потеряны (в том числе и на рукаве, так как бойцу может оторвать руку).
Александр Житинский в своей рецензии на альбом «Группа крови» называет песню «Группа крови» одной из лучших песен и сравнивает её с песней Булата Окуджавы «…Вернусь тогда, когда трубач отбой сыграет…». Кроме того, он считает весь альбом развитием конфликта, заявленного первой песней.
Авторы некоторых статей считают песню антивоенной.
Виолончелист группы «Аквариум» Всеволод Гаккель предполагает, что это он предложил Виктору Цою словосочетание «группа крови» для названия своей группы.
Тем не менее, Александр Баширов в нескольких интервью говорил, что идею песни Виктору Цою подсказал именно он.
18 сентября 1999 года «Наше радио» и «Коммерсант-Daily» проводили акцию «Всё в наших руках» в пользу пострадавших от терактов. На аукцион был выставлен оригинальный трек песни, который был записан во французской студии. Стартовая цена на него составляла 50$. Трек был куплен за 3000$.
Видео на песню стало первым русским видео, появившимся в эфире телеканала VH1 Россия (1 декабря 2005 года).
В 2008 году песня стала известной широкому кругу зарубежных слушателей — благодаря тому, что она включена в саундтрек к популярной игре «Grand Theft Auto IV».
У группы «Ленинград» в альбоме «Дачники» есть одноимённая песня, в которой лирический герой слушает и поёт песню «Кино»:
Песня звучит:
Щиголев, Александр Анатольевич

Алекса́ндр Анато́льевич Щиголев (род. 8 апреля 1973 года, Кировск, Ленинградская область, РСФСР, СССР), также известный как Поручик, — российский рок-музыкант, ударник рок-группы «Северный Флот», в прошлом участник и один из сооснователей рок-группы «Король и Шут», барабанщиком которой он являлся на протяжении всей её истории, лишь c перерывом на службу в армии. Прозвище Поручик получил в честь поручика Ржевского.
Учился играть на ударных в музыкальной школе Игоря Голубева при Ленинградском рок-клубе. В 1988 году вместе с одноклассниками Михаилом Горшенёвым и Александром Балуновым основал группу «Контора» (после присоединения к группе Андрея Князева группа переименовалась в «Король и Шут»).
В 1995 году Александр, вернувшись из армии, полностью посвятил себя группе. Начал осознанно заниматься игрой на барабанах только с 2000 года. Из современных ударников выделяет участника группы The Cure Джейсона Купера.
После смерти Горшенёва и распада группы Щиголев и остальные участники группы основали проект «Северный флот».
Александр принимал участие в записи альбома группы «Бригадный подряд» — «Красота Сожрёт Мир» (2004) и альбома «Так не должно быть» (2006), в качестве барабанщика.
Александр являлся официальным эндорсером барабанов «TAMA» в России. С 25 декабря 2011 года Александр стал эндорсером барабанов компании «Yamaha». В ноябре 2014 стал эндорсером Paiste. Также получил эндорсмент барабанных палочек Agner Drumsticks.
Цвиркунов, Яков Вадимович

Я́ков Вади́мович Цвиркуно́в (род. 27 июля 1975, Ленинград, СССР) — российский рок-музыкант, гитарист группы «Северный Флот». В прошлом участник группы «Король и Шут».
Родился 27 июля 1975 года в Ленинграде. По словам самого Якова Цвиркунова, в школьные годы он был «пай-мальчиком» и если бы кто-нибудь сказал, что в будущем Яков будет играть в панк-группе, то он рассмеялся бы тому человеку в лицо.
Начал слушать музыку с группы «Кино», а когда Виктор Цой погиб, купил почти все альбомы коллектива. Затем увлёкся творчеством «Алисы», и, по словам Якова, «это было сумасшествие по полной программе». После этого больше интересовался музыкой западных рок-групп.
После школы поступил в Санкт-Петербургский финансово-экономический университет, который окончил в 1997 году, после этого ещё три года там числился аспирантом. На младших курсах Яков ещё думал построить карьеру, связанную со своей специальностью. Всерьёз заинтересовался игрой на гитаре совершенно случайно. После первого курса Яков поехал со стройотрядом в Ставрополь. Ехать пришлось на поезде двое суток и от нечего делать Яков начал учиться брать аккорды на гитаре, которая лежала на верхней полке. После возвращения в Санкт-Петербург он пошёл в гитарную школу, которая располагалась на улице Ушинского. Преподавателем был Александр Николаевич Смирнов. В итоге Яков занимался в этой школе более двух лет. Наибольшее влияние как на гитариста на него оказала группа Metallica, которую и по сей день для себя Яков ставит на первое место.
Играл в различных неформальных, практически неизвестных группах. С 1994 года был гитаристом тяжёлой альтернативной команды «Аусвайс». В 1995 году Яков на одном из концертов в клубе «Там-там» познакомился с Михаилом Горшенёвым, который предложил ему стать участником группы «Король и Шут». Какое-то время Яков совмещал работу в обоих коллективах, но через некоторое время «Аусвайс» тихо прекратили своё существование. Таким образом Яков окончательно стал постоянным участником группы «Король и Шут». Все номерные альбомы «Короля и Шута» записаны при участии Якова. По специальности поработать практически не успел, всё время заняла группа. В 2003 году принял участие в проекте «Рок-группа» вместе с Горшком, Князем, Балу и Ренегатом в песне «Кошка».
С 2013 года является участником группы «Северный Флот».
Из музыки наибольшее влияние оказали: Metallica, AC/DC, Bad Religion, U2, Billy Idol, Clawfinger, Depeche Mode, Megadeth, Slayer, Оззи Осборн, Paradise Lost, Shpongle, Spinal Tap, Стинг, Toy Dolls и другие.
Раньше Яков являлся официальным эндорсером гитар «Gibson» в России.
Телефон (группа)

«Телефо́н» — советская рок-группа, образованная из группы «Дилижанс Бэнд» после присоединения к ней в 1979 году Валерия Сюткина.
Валерий Сюткин и Юрий Карякин, в период прохождения воинской службы в Военно-воздушных силах СССР, играли в армейском ансамбле «Полёт». Группа «Телефон» появилась в 1979 году по инициативе Андрея Артюхова. После нескольких лет работы в статусе «самодеятельность», в 1982 году была принята в Кировскую областную филармонию и получила статус профессионального коллектива. Здесь же к группе присоединился клавишник Виктор Юферев.
Визитной карточкой группы стали песни-фельетоны, в которых высмеивались бытовые недостатки — постоянная давка в общественном транспорте («Баллада об общественном транспорте», более известная как «Автобус 86», попавшая даже в эфир телепрограммы «Утренняя почта»), футбольные проигрыши советской сборной («Знай наших»), неудобоваримая еда в общепитовских столовых («Приятного аппетита»). Песни игрались в стиле твист, рок-н-ролл и реггей.
Кроме того, в репертуаре группы было несколько пародий на некоторые эстрадные явления того времени («Антитанго», «В ритмах уходящего диско» (юмористические переделки песен Bahama Mama группы Boney M., One Way Ticket группы Eruption, Casino группы Passengers и Rocking Son Of Dschinghis Khan группы Dschinghis Khan) и «Пародия на Челентано»).
В декабре 1982 года группа с успехом выступила на рок-фестивале «Физтех — 1982». В 1984 году группа выпустила альбом «Ка-Ка» с циклом песен о «мафии» — восточном торговце Сулеймане Сулеймановиче Кадырове и персонаже по имени Лев Абрамович Каскад («Мафия», «Проныра», «Восточный базар» (в песне прозвучала небольшая пародия на модный в те годы вокально-инструментальный ансамбль «Ялла»), «Твист „Каскад“», «Лучший наш клиент», «Все есть у Сулеймана», «Кинопрокат» и «Конец мафии»).
Как рассказывал сам Валерий Сюткин, «выпустив несколько успешных магнитоальбомов, „Телефон“ попал под усиленный контроль комиссий и худ. советов Министерства культуры. Так как песни советских композиторов мы не исполняли, клавишных инструментов не использовали, и, в подозрительно компактном для профессиональных коллективов того времени составе из 4-х человек, пели самозабвенно собственные песни».
В 1985 году «Телефон» проходил обязательную для всех советских групп тарификацию, во время которой каждый коллектив должен был исполнять две песни: «День без выстрела» и «Если бы парни всей Земли». Музыканты играли без клавишника и исполнили «Если бы парни» в стиле реггей. За это своеволие получив пожелание комиссии «добавить в группу народа» или — еще лучше — перейти подобру-поздорову в другие ансамбли, Сюткин сразу же получает приглашение от группы «Зодчие», где теперь частично зазвучал репертуар старого «Телефона», но основу программы составляют новые песни Юрия Лозы.
Кино про кино

«Кино про кино» — российский художественный фильм 2002 года. Режиссёр — Валерий Рубинчик. Драма о закулисье киноискусства. Премьера на телевидении состоялась 21 марта 2004 года на НТВ-Плюс Премьера.
Молодой режиссёр снимает триллер в подмосковном санатории. Всё идёт более-менее традиционно: снимается натура, репетируются сцены, помреж привозит массовку, пожарные организуют дождь. Но потом на площадку приезжает продюсер.
В ленте использованы отрывки из фильмов «Восемь с половиной», «Зеркало» и «Ночи Кабирии».
Kino discography

Kino was a Soviet rock band formed in Leningrad, Soviet Union. The original band, known as "Garin i Giperboloidy" (Garin & The Hyperboloids), after Aleksey Nikolayevich Tolstoy's novel The Hyperboloid of Engineer Garin, was formed in 1981 by Viktor Tsoi, along with Aleksei Rybin and Oleg Valinskiy. One year later they formed the group "Kino", which included Tsoi, Yuri Kasparyan, Igor Tikhomirov, and Georgiy Guryanov.
John Mitchell (musician)

John Mitchell (born 21 June 1973) is an Irish musician and record producer. He primarily plays guitar and has been a member of the bands It Bites, Arena, Frost*, Kino, A, The Urbane, and Asia, as well as pursuing a solo career with the Lonely Robot project.
Mitchell describes seeing Eric Clapton perform the song "Miss You" from his 1986 album August at a Prince's Trust concert as "the single defining moment that made me decide to put down the violin and pick up a guitar".
Influenced by guitarists such as Jeff Beck, Trevor Rabin and David Gilmour, Mitchell mainly sings and plays guitar, but is also a multi-instrumentalist. He is best known as the current frontman for British prog-pop band It Bites (having replaced original singer and guitarist Francis Dunnery in 2006). As of 2015, he has been releasing records and touring with his solo project Lonely Robot, whose debut album Please Come Home was released on 23 February 2015. and featured a number of guest artists including Peter Cox, Steve Hogarth, Jem Godfrey, Nik Kershaw, and British actor Lee Ingleby. A second album, The Big Dream, was released in April 2017; a third, Under Stars, followed in April 2019.
Mitchell has also played guitar for a number of other progressive rock bands including Arena, The Urbane, Kino, Frost*, and the John Wetton band. In 2008, Mitchell was drafted in to join A, playing bass in place of original bass player Daniel P. Carter to support The Wildhearts on their December UK tour, as well as a 10-date headline tour in 2009. In 2012, Mitchell toured with Martin Barre in his band "New Day", singing lead vocals on many songs by Jethro Tull.
In 2024, Mitchell joined Asia as the guitarist for the band's Heat of the Moment tour.
Mitchell is also a record producer and sound engineer at Outhouse Studios, a recording studio in Reading, UK, where he has recorded and produced music for a number of rock bands including Enter Shikari, You Me at Six, Lower Than Atlantis, Architects, The Blackout, Kids in Glass Houses, Funeral for a Friend, My Passion, Exit Ten, I Divide, Ivyrise, Anavae, Touchstone, Your Demise and You and What Army.
Mitchell is also the co-owner and co-founder of White Star Records, an independent record label which focuses on prog rock artists. Mitchell released an EP under his own name, The Nostalgia Factory, on White Star Records in 2016.
Mitchell primarily uses Cort Guitars – white and black G254s on stage, and for recording, a tobacco G210 and a blue/black G290. He also plays an Alvarez Yairi acoustic guitar in the studio, and a PRS Classic. Mitchell's rack set-up consists of a Marshall JMP1 Preamp with effects being produced by a vintage Korg A3 effects unit. This signal is then amplified by a Marshall Valvestate 80/80 power amp to a 4x12 Marshall cab.
Mitchell has since used a Boss GT1000 ran directly into the PA system; this can be seen on photos during the Arena tours.
Owen Gray

Owen Gray, also known as Owen Grey (born 5 July 1939), is a Jamaican musician. His work spans the R&B, ska, rocksteady, and reggae eras of Jamaican music, and he has been credited as Jamaica's first home-grown singing star.
Gray was born in Jamaica. He won his first talent contest at the age of nine, and by the age of twelve he was already appearing in public, playing drums, guitar, and keyboards. He attended the Alpha Boys School and turned professional aged 19. Gray was a dynamic performer on stage, who could be gritty or suave as the song dictated. He was the first singer (of many) to praise a sound system on record, with his "On the Beach" celebrating Clement Dodd's Sir Coxsone Downbeat system in 1959, one of the first releases on Dodd's Studio One label. He was one of the first artists to be produced by Chris Blackwell, in 1960, and his "Patricia" single was the first record ever released by Island Records.
Gray's first single, "Please Let Me Go", reached the top of the charts in Jamaica, and featured a guitar solo from Australian musician Dennis Sindrey who was a member of The Caribs, a studio band that played on many early Owen Gray recordings. The single also sold well in the United Kingdom, as did subsequent releases, prompting Gray to emigrate there in May 1962. He toured Europe in 1964, and by 1966 he was well known as a soul singer as well as for his ska songs. During 1966, he worked in the UK and Europe with The Krew, then in 1967 with Tony Knights Chessmen.
In the rocksteady era, he recorded for producer Sir Clancy Collins AKA sir collins . His popularity continued throughout the 1960s, working with producers such as Clement Dodd, Prince Buster, Sydney Crooks, Arthur "Duke" Reid, Leslie Kong, and Clancy Eccles, including work as a duo with Millie Small, with songs ranging from ska to ballads. He continued to record regularly, having a big hit in 1968 with "Cupid". His 1970 track "Apollo 12" found favour with the early skinheads, and in 1972 he returned to Island Records, recording reggae versions of The Rolling Stones' "Tumblin' Dice" and John Lennon's "Jealous Guy", although they met with little success. During this period, he regularly had releases on Pama and Pioneer Internacional label, Camel Records, and one single on Hot Lead Records. He had greater success in Jamaica, however, with "Hail the Man", a tribute to Emperor Haile Selassie, which was popular with the increasing Rastafari following.
In 1978, "This is Reggae", a song he co-wrote with Raymond Morrison and Tamara Edwards was released on Morrison's Hawk label. Morrison and Edwards comprised the Ram & Tam duo who had a hit with "Will You Love Me Tomorrow".
Gray spent a short time living in New Orleans before returning to Jamaica where he turned his hand to roots reggae, working with producer Bunny Lee, and achieving considerable success. In the 1980s relocated to Miami. He has continued to release new material regularly, often concentrating on ballads and gospel music.
The Misadventures of Cik Reen & Encik Ngok Ngek

The Misadventures of Cik Reen & En. Ngok Ngek (kadangkala disebut The Misadventures of Cik Reen & Encik Ngok Ngek) ialah novel 2017 oleh penulis novel Malaysia, Maya Adira, terbitan Kaseh Aries Publication. Ia telah diadaptasikan sebagai sebuah siri drama bertajuk Cik Reen & Encik Ngok Ngek oleh Astro Ria pada 2018.
Beberapa hari sebelum majlis pernikahan, Izyan dan Iqram menghilang. Semutar dua keluarga mencari, namun dua sejoli itu bagai hilang ditelan kabus. Che Embun sudah hilang daya, mahu terguling. Hajah Jawaher pula terduduk, pening kepala. Kata Haji Manaf dan Che Azhan, gantikan saja dengan pasangan lain. Nak buat macam mana, kad jemputan sudah diedar. What? Kahwin??
Dengan abang si Iqram, bakal adik ipar yang tiba-tiba halimunan. Dengan Harris, si ngok ngek perasan muka macam hensem sangat. (Memang dia hensem, tapi mulut macam longkang! Berlagak! Ptuiii!!!)
What the hell? Dengan Azreen, cikgu tadika tu? Please… Abah ni nak bunuh aku ke? Mana aku nak letak muka? Tak ada class langsung. Aku nak kawin dengan Zaza tapi mereka yang kasi (sebenarnya Zaza yang tak mau lagi. Adehhh). Hoooohhhh, takkkan. Tak mungkin terjadi!
Kalau dah berkat doa orang tua, masin mulut katakan. Jadi tetap jadi. Sudahnya Harris yang bersalam dengan tok kadi, Azreen yang jadi isterinya. Selamat dah kenduri tu. Zaza? Bagai mahu gila, namun kerana tugasan di luar negara, tak mampu nak menghalang. Tunggulah dia pulang ke Malaysia nanti, dia akan ajar Azreen cukup-cukup. Berani dia rampas Harris!
Pengembaraan mereka mencari Izyan dan Iqram bersama rupa-rupanya mengikat emosi. Azreen mula jatuh hati. Walaupun mulut kata benci, dia tidak mampu menolak. Hatinya melekap pada Harris bak magnet. Dia tahu, dia perasan Si Rain, Rain Go Away mula berubah. Dia cuba tolak, halau jauh-jauh.
Zaza, kekasih hatinya, dia hanya cintakan Zaza, mahukan Zaza. Buat apa terus bersama dengan cikgu tadika yang serba kolot. Jumpa saja malaun berdua tu nanti, dia akan lepaskan Azreen. Abah dan ummi nak marah? Marahlah, dia terima.
“Dah ada masjid yang serba sempurna, kenapa mahu runtuhkan?”
Kereta rosak. Jumpa hantu (kot). Jumpa Inspektor Hasani dan Inspektor Khairul… Ehhh? Ni cerita Polis Evo tu ke? Bermalam di tepi jalan. Disamun mat rempit. Sesat dalam hutan, jumpa nenek kebayan. Betul ke semua ni? Harris bingung, kenapa bila di hujung perjalanan, dia tidak mampu memilih tangan mana yang mahu terus dipegang.
Pada tahun 2018, novel ini telah diadaptasikan ke siaran TV melalui drama waktu perdana di Slot DramaVaganza bermula 1 Oktober 2018 di Astro Ria, dibintangi oleh Fikry Ibrahim dan Farah Nabilah.
Topi

Topi adalah sejenis pakaian yang dikenakan di kepala. Topi biasanya memiliki bahagian melengkung yang tinggi dengan bahagian sisi. Topi boleh dikenakan di kepala atau, bagi beberapa jenis topi perempuan, dilengkapi dengan penyemat topi.
Walaupun tidak banyak rekod rasmi pemakaian topi sebelum 3,000 SM, ia mungkin sudah menjadi kelaziman sebelum itu. Patung Venus dari Willendorf berusia 27,000 hingga 30,000 tahun mungkin menggambarkan seorang wanita memakai topi tenunan. Salah satu topi terawal yang disahkan diketahui dipakai oleh seorang lelaki Zaman Gangsa (digelar Ötzi), yang mayatnya (termasuk topinya) ditemui beku di gunung di antara Austria dan Itali, tempat dia berada sejak sekitar 3250 SM. Dia ditemui memakai topi kulit beruang dengan tali dagu, diperbuat daripada beberapa kulit yang dicantum, pada dasarnya menyerupai topi bulu Rusia tanpa kepak.
Salah satu gambaran bergambar pertama topi muncul dalam lukisan makam di Thebes, Mesir, yang menunjukkan seorang lelaki memakai topi jerami berbentuk kon, bertarikh sekitar 3200 SM. Topi ialah satu kelaziman di Mesir Purba. Ramai orang Mesir kelas atasan mencukur kepala mereka, kemudian menutupnya dengan hiasan kepala bertujuan untuk membantu mereka kekal sejuk. Orang Mesopotamia Purba sering memakai topi kon atau yang berbentuk seperti pasu terbalik.
Topi kuno lain termasuk Pileus, topi ringkas seperti tengkorak; topi Frigia yang dipakai hamba yang dibebaskan di Greece dan Rom (yang menjadi ikonik di Amerika semasa Perang Revolusi dan Revolusi Perancis, sebagai simbol perjuangan untuk kebebasan menentang warga monarki); dan petasos Yunani, topi pertama yang diketahui dengan papan pelindung. Wanita juga memakai penutup kepala seperti tudung, selendang dan topi.
Seperti Ötzi, Manusia Tollund telah dipelihara sehingga hari ini dengan memakai topi, mungkin telah meninggal dunia sekitar 400 SM dalam paya Denmark yang memumikan badannya. Dia memakai topi runcing yang diperbuat daripada kulit biri-biri dan bulu, diikat di bawah dagu dengan tali kulit.
Pada zaman pertengahan, topi menjadi penanda status sosial dan digunakan untuk melabel kumpulan tertentu. Majlis Keempat Lateran pada 1215 menghendaki semua orang Yahudi mengenal pasti diri mereka dengan memakai Judenhat ("topi Yahudi"), menjadikan mereka sebagai sasaran anti-Semitisme. Topi itu biasanya berwarna kuning, dan sama ada runcing atau segi empat sama.
Pada separuh pertama abad ke-19, wanita memakai bonet yang secara beransur-ansur menjadi lebih besar, dihiasi dengan reben, bunga, bulu, dan pangkasan. Menjelang akhir abad ini, banyak gaya lain telah diperkenalkan. Menjelang pertengahan tahun 1920-an, apabila wanita mula memotong rambut mereka pendek, mereka memilih topi yang melitupi kepala mereka. Topi mewah telah popular pada 1980-an, dan pada awal abad ke-21, topi berbentuk gah muncul semula, dengan gelombang baharu pelopor muda yang berdaya saing dalam mereka ciptaan termasuk topi serban, topi felt kesan trompe-l'œil dan tudung tinggi yang diperbuat daripada rambut manusia. Beberapa koleksi topi baharu telah disifatkan sebagai "arca dipakai". Ramai bintang pop menggunakan topi untuk meraih publisiti.
Hogeon

Hogeon adalah sejenis gwanmo (관모), [[penutup kepala[] tradisional Korea untuk kanak-kanak lelaki berusia satu tahun hingga lima tahun. Ia dipakai bersama dengan durumagi (kot luar) atau jeonbok (vest yang panjang). Hogeon dipakai pada hari perayaan seperti Seollal (tahun baru Korea), Chuseok (Perayaan pertengahan tahun), atau perayaan untuk hari lahir mereka seperti doljanchi. Bentuk dan bahan yang hampir sama dengan bokgeon kecuali corak harimau disulam pada hogeon. Bahagian luar diperbuat daripada sutera hitam manakala dalaman adalah sutera biru gelap. Corak harimau disulam untuk mencerminkan hasrat ibu bapa agar anak-anak mereka membesar dengan berani. Bentuk-bentuk kening, mata, misai, gigi dan telinga harimau dihias pada dahi hogeon. Telinga dibuat dengan kain hitam dan merah. Tali melekat pada akhir bahagian dahi mampu untuk mengikat penutup kepala ke belakang. Bersama dengan corak harimau, geumbak (daun emas) Hanja yang mempunyai makna yang baik dan bertuah menghiasi hogeon untuk kebahagiaan pemakainya. Ia dipakai oleh kanak-kanak lelaki sehingga mereka mencapai umur 5 atau 6 tahun.
Kalimantan Barat

Kalimantan Barat ialah sebuah wilayah di Indonesia. Ia adalah satu daripada lima wilayah Indonesia yang terdapat di Kalimantan, bahagian Indonesia bagi pulau Borneo. Ibu kota dan bandar terbesarnya ialah Pontianak. Ia bersempadan dengan Kalimantan Timur dan Kalimantan Tengah di timur, Sarawak di utara, Selat Karimata di barat dan Laut Jawa di selatan. Wilayah ini mempunyai berkeluasan 147,037 km dan mempunyai seramai 4,395,983 penduduk dan 5,414,390 mengikut Bancian 2020; anggaran rasmi setakat pertengahan 2023 ialah 5,623,328 (merangkumi 2,887,209 lelaki dan 2,736,119 perempuan). Kumpulan etnik termasuklah Dayak, Melayu, Cina, Jawa, Bugis, dan Madura. Sempadan Kalimantan Barat secara kasar dikesan dengan banjaran gunung yang dikelilingi kawasan tadahan air Sungai Kapuas, yang mengairi sebahagian besar wilayah ini.
Kalimantan Barat termasuk salah satu kawasan yang mendapat jolokan wilayah "Seribu Sungai". Jolokan ini selaras dengan keadaan geografi yang mempunyai ratusan sungai besar dan kecil yang di antaranya boleh dilalui. Beberapa sungai besar hingga sekarang masih menjadi nadi utama pengangkutan kawasan pedalaman, walaupun prasarana jalan darat telah dapat menjangkau sebahagian besar wilayah.
Anugerah Akademi untuk Skor Muzik Asal Terbaik

Anugerah Akademi untuk Skor Muzik Asal Terbaik ialah salah satu anugerah merit yang diberikan untuk skor muzik asal terbaik ditulis untuk filem oleh komposer muzik.
Senarai berikut merupakan komposer yang dicalonkan lebih daripada sekali dan memenangi sekurang-kurangnya satu Anugerah Akademi.
Komposer berikut telah dicalonkan untuk Skor Muzik Asal Terbaik lebih daripada sekali tetapi belum memenangi satu.
Ralat petik: Tag <ref> wujud untuk kumpulan bernama "note", tetapi tiada tag <references group="note"/> yang berpadanan disertakan
Bakri Siregar

Bakri Siregar (14 Disember 1922 – 19 Jun 1994) ialah seorang pengkritik sastera dan penulis sosialis Indonesia.
Bakri Siregar dilahirkan di Langsa, Aceh, Hindia Timur Belanda pada 14 Disember 1922. Beliau aktif menulis semenjak pendudukan Jepun di Indonesia pada awal tahun 1940-an, seperti yang dapat dilihat dengan satu daripada cerita pendeknya, "Tanda Bahagia" yangditerbitkan dalam Asia Raja (EYD: Asia Raya) pada on 1 September 1944.
Selepas kemerdekaan Indonesia, Bakri berkunjung ke Kesatuan Soviet untuk mengkaji sosialisme dengan lebih mendalam. Beliau menganggap yang sistem di Kesatuan Soviet lebih cekap dan menguntungkan rakyat, dan ini mengukuhkan ideologi beliau. Beliau juga memuji penulis-penulis Soviet yang menolak kosmopolitanisme dan abstraksionisme. Beliau menerbitkan beberapa drama sebaik pulang ke Indonesia, termasuk karya asal Tugu Putih (1950), Dosa dan Hukuman (berlandaskan Crime and Punishment oleh Fyodor Dostoyevsky), dan Gadis Teratai (berlandaskan sebuah mitos Korea).
Potehi

Potehi (Cina tradisional: 布袋戲; Pe̍h-ōe-jī: pò͘-tē-hì "wayang sarung kain") ialah suatu persembahan wayang menggunakan patung berasaskan kain jahitan dan kepingan kayu yang dikembangkan masyarakat Cina Hokkien di kota-kota Quanzhou atau Zhangzhou di rantau Fujian serta Chaoshan di Guangdong selatan tanah besar Cina pada abad ke-17. Ia juga terkenal di pulau Taiwan, Pulau Pinang serta Jawa.
Pantai Pasir Hitam

Pantai Pasir Hitam ialah satu tempat di Langkawi, Kedah, Malaysia.Komposisi geologi utama pulau ini ialah granit, batu kapur, syal, dan batu lanar.
Pelancong sering terpesona dengan pemandangan Pantai Pasir Hitam berhampiran Air Hangat dan Kuala Teriang tetapi penerangan geologinya amat mudah. Pantai itu terbentuk hasil paduan beberapa mineral, seperti turmalin, ilmenit, dan zirkon, dengan batuan granit menyebabkannya berwarna hitam.
Reynisdrangar

Reynisdrangar merupakan tunggul laut basalt yang terletak berdekatan dengan kampung Vík í Mýrdal di selatan Iceland, di mana tunggul tersebut menganjur keluar dari tebing gunung Reynisfjall. Pantai pasir berwarna hitam Reynisfjara di kaki gunung Reynisfjall itu dinilaikan sebagai salah satu pantai bukan tropika tercantik di dunia pada 1991 dan pada 2021 sebagai pantai ke-6 terbaik di dunia.
Bola tampar pantai

Bola tampar pantai ialah sejenis sukan yang dimainkan oleh dua pasukan di atas gelanggar berpasir dibahagikan jaring. Sukan ini bertujuan sama seperti sukan induknya bola tampar iaitu menghantar bola melepasi jaring ke sisi lawan serta menghalang perkara yang sama berlaku pada sisi pasukan sendiri. Pasukan dibenarkan tiga sentuhan untuk mengembalikan bola ke sebelah jaring. Bola dihantar dengan membuat servis dari belakang garis sempadan gelanggang melepasi jaring ke arah lawan. Permainan berterusan sehingga bola jatuh, "terkeluar", atau tidak dikembalikan dengan betul. Pasukan yang memenangi pusingan meraih satu mata dan membuat servis untuk memulakan pusingan yang berikut. Sebanyak empat pemain bermain mengikut dalam urutan yang sama sepanjang perlawanan, di mana pembuat servis bertukar setiap kali pusingan dimenangi oleh pasukan yang berlawanan.
Sukan ini dimainkan di atas sebuah gelanggang segi empat tepat berpermukaan pasir. Luas gelanggang ditetapkan sepanjang 16 meter dan selebar 8 meter dikelilingi ruang kosong selebar 3 meter di kesemua arah manakala had ketinggian gelanggang ditetapkan maksimumnya pada 7 meter. Pasir gelanggang mesti diratakan sebaiknya serta dibuang segala bedndasing yang boleh menyebabkan kecederaan kepada para pemain.
Gelanggang dibahagikan dua oleh sebuah jaring selebar 1 meter dan sepanjang 8.5 meter.
Hanya dua pemain sahaja yang dibenarkan dalam satu pasukan tanpa sebarang pengganti, maka kemahiran yang pelbagai sangat diperlukan dalam bilangan pemain yang lebih terhad ini. Pelatih juga dilarang terlibat sewaktu perlawanan berlangsung, namun terdapat pengecualian untuk perlawanan peringkat kanak-kanak. Pemain dalam psukan boleh bertukar-tukar posisi tanpa sebarang batasan yang dikenakan (sepertimana yang dikenakan kepada pemain libero dan belakang dalam bola tampar biasa).
Topi keledar

Topi keledar ialah suatu pakaian perlindungan yang dipakai bagi melindungi kepala - bersama tengkorak yang menutupi otak - daripada sebarang kecederaan. Ia wujud sebagai suatu pembangunan moden daripada ketopong yang dipakai kesatria dan hulubalang bersama baju zirah untuk tujuan perlindungan kepala daripada terkena pukulan senjata ketika berperang pada zaman dahulu.
Topi keledar secara umumnya digunakan untuk kegiatan rekreasi dan sukan terutamanya yang jenis lasak; pekerjaan yang berbahaya (misalnya kerja pembinaan dan perlombongan); dan pengangkutan (menunggang motosikal, basikal dan sebagainya).
Topi keledar melindungi kepala pemakai melalui penyerapan tenaga mekanik serta pengelakkan penembusan bendasing ke kepala. Keupayaan struktur dan perlindungan topi diolah apabila dihadapi dengan impak bertenaga tinggi. Isipadu dan berat topi juga mempengaruhi kecenderungan risiko kecederaan terhadap leher dan kepala pemakai.
Sesetengah topi keledar ini turut mempunyai unsur perlindungan lain seperti visor dan gogel yang melindungi mata atau kekisi besi yang menahan impak luar yang kuat serta menambah ruang lebih antara kepala dengan persekitaran luar.
Fon kepala

Fon kepala merupakan sepasang pembesar suara kecil yang dilekapkan pada telinga pengguna serta disambungkan ke punca isyarat audio seperti penguat audio, radio ataupun pemain CD. Ia juga dikenali dengan nama-nama seperti fon telinga dan set kepala.
Fon telinga telefon seperti di gambar sebelah kanan ini adalah lazim pada awal abad ke-20. Daripada fon telinga telefon tersebut maka lahirlah fon kepala. Fon kepala yang sensitif merupakan satu-satunya cara bagi mendengar isyarat audio sebelum penguat audio mula dibangunkan.
Fon kepala yang sangat sensitif seperti keluaran Brandes sekitar 1919 lazimnya digunakan bagi kerja-kerja radio terawal. Fon kepala terawal tersebut menggunakan pemacu besi boleh gerak. Keperluan bagi tahap kepekaan yang tinggi bermaksud tiada lembapan audio digunakan, maka kualiti suara pada ketika itu agak kasar. Ia juga kurang selesa berbanding fon kepala moden, biasanya tiada pelapik dan selalunya perlu diapitkan dengan kuat pada kepala. Kadar galangan adalah sekitar 1,000 hingga 2,000 ohm, yang serasi dengan set triod dan hablur.
Apabila digunakan pada radio terawal, fon kepala tersebut biasanya disambungkan ke terminal positif voltan tinggi bateri, manakala terminal negatif pula dibumikan. Penggunaan sambungan elektrik yang kurang kemas pada zaman tersebut mendedahkan pengguna kepada risiko renjatan elektrik sekiranya mereka menyentuh fon kepala bagi memperbetulkan keadaan yang kurang selesa.
Fon kepala boleh digunakan pada peralatan tetap seperti pemain CD atau DVD, sistem teater rumah, komputer peribadi serta peralatan mudah alih seperti pemain MP3 dan telefon bimbit. Fon kepala digunakan secara meluas untuk mendengar punca audio bagi tujuan hiburan dan rekreasi. Dalam sektor audio profesional pula fon kepala digunakan pada situasi secara langsung seperti pengacara lagu (DJ) dengan pencampur DJ serta jurutera bunyi bagi tujuan memantau punca isyarat audio. Di stesen radio pula, DJ menggunakan sepasang fon kepala sambil bercakap melalui mikrofon sambil pembesar suara dimatikan, bagi menghapuskan tindak balas akustik serta untuk memantau suara masing-masing. Di studio rakaman pula, penyanyi dan pemuzik menggunakan fon telinga untuk merakam suara untuk dimainkan bersama runut latar. Di bidang ketenteraan pula, isyarat suara dari pelbagai jenis dipantau menggunakan fon kepala.
Fon kepala berwayar dipasang pada punca audio. Penyambung yang paling lazim ialah jenis plag dan soket 1/4" dan 3.5 mm stereo. Piawaian 1/4" yang lama digunakan pada peralatan profesional, dan biasanya digunakan pada peralatan tetap. Sony memperkenalkan penyambung stereo "mini" 3.5 mm yang lebih kecil, lebih murah dan kini digunakan secara meluas, serta membolehkan plag 3.5 mm mono digunakan pada barisan pemain kaset stereo Walkman. Penyuai bagi sambungan antara peralatan 1/4" dan 3.5 mm boleh didapati secara meluas.
Fon kepala terdiri daripada 3 jenis utama iaitu jenis cawan telinga (earcup), fon telinga (earphone) dan fon salur telinga (canalphone).
Tali Bonto

Tali bonto ialah ikat kepala Suku Bare'e yang berasal dari Kabupaten Tojo Una-una, Sulawesi Tengah.
Tali Bonto terbuat hanya dari teras bambu yang dibungkus dengan kain Merah sebesar 2 sampai 3 jari dan dihias dengan manik-manik tanpa menggunakan bahan tali.
Tali Bonto sudah menjadi ciri khas wanita Suku Bare'e, dan Tali Bonto biasanya dipakai sehari-hari oleh wanita suku bare'e bersama dengan Inodo yaitu pakaian adat Suku Bare'e jika ke acara pesta adat dan budaya dan bekerja di ladang. Dan pakaian adat Suku Bare'e tersebut memakai ikat kepala kecil dari ruas bambu yang dilapisi kain yang dirajut atau disebut Tali Bonto.
Tali Bonto fungsinya selain aksesoris rambut juga sebagai penahan rambut.
CARA PAKAINYA : Tali Bonto dipakai diatas kepala tepat diatas dahi dan tidak sampai menutup alis mata, Tali Bonto dipakai sebagai penahan rambut.
Tuksedo

Tuksedo [tuk-sé-do, pinjaman bahasa Inggeris: tuxedo] ialah sejenis persalinan atau kelengkapan separa formal dunia Barat terdiri daripada jaket dan seluar berwarna hitam atau biru gelap, baju kemeja putih berkolar, weskot, tali leher kupu-kupu dan kasut kulit hitam jenis dress atau court pumps. Topi jenis tinggi barangkali dipakai menghiasi kepala sebagai pelengkap.
Nama "tuxedo" ini berasal daripada Tuxedo Park, suatu bandar terletak di negeri New York yang ering dikunjungi orang elit lalu menjadi tempat gaya penampilan ini diperkenalkan orang Eropah kepada orang Amerika Syarikat tahun 1886 - ia mula dimasyhurkan tahun 1888 untuk merujuk kepada suatu jaket putih khusus sehingga tahun 1930-an.
Baju kemeja putih bermanset kembar atau tunggal dipasangkan kafling dan berkolar bawah (jika untuk acara separa formal). Ia dipakai bersama tali leher kupu-kupu berwarna hitam.
Jaket yang dipakai lazim berbutang sebaris (single-breasted), namun jenis yang berbutang dwibaris atau dubel bras (double-breasted) juga diterima.
Seluar sut tiada gelung di bahagian atasnya, ia disokong tali bawat (braces atau suspenders) yang dipasang menegak keliling bahu sambil tali-tali tersebut disorokan weskot.
Pingat-pingat kurniaan kebesaran adakala dipakai untuk acara sangat formal.
Long Tebangan

Long Tebangan is a longhouse settlement in the interior of the Marudi division of Sarawak, Malaysia, on the upper Baram River. It lies approximately 541.7 kilometres (337 mi) east-north-east of the state capital Kuching.
The Malaysian government announced on 27 January 2007 that Long Tebangan was Kampung Gerakan Daya Wawasan (The Vision Village). However, if the Baram Dam hydroelectric project goes ahead, Long Tebangan will be one of the villages affected by the flooding of 389,000 hectares of jungle.
Neighbouring settlements include:
Друзь, Инна Александровна

Инна Александровна Друзь (род. 24 июня 1979 (1979-06-24), Ленинград) — российский экономист и педагог, игрок телевизионной игры «Что? Где? Когда?». Дочь Александра Друзя, старшая сестра Марины Друзь.
Инна Друзь родилась в семье известного знатока телеигры «Что? Где? Когда?» Александра Друзя.
Окончила физико-математический лицей № 239 Санкт-Петербурга. Продолжила образование в Санкт-Петербургском государственном университете экономики и финансов (СПБГУЭФ), Университете Пьера Мендеса-Франса в Гренобле и Университете Пари-Дофин (Франция). По образованию — экономист. Работала ведущим консультантом отдела корпоративных финансов Промышленно-строительного банка, затем доцентом кафедры финансов в СПБГУЭФ.
В 2006 году вышла замуж за программиста Михаила Плискина. В июле 2008 года у Инны родилась дочь Алиса. В 2011 году у Инны родилась ещё одна дочка, которую назвали Алина. В 2014 году вслед за мужем уехала в США, где проживает в Калифорнии и работает в корпорации Flex.
В начале 1995 года приняла участие в двух выпусках «Своей игры».
Инна стала самым молодым знатоком за всю историю клуба «Что? Где? Когда?»: в спортивную версию она непрерывно играет с 12 лет. Впервые села за стол в элитарном клубе в 15 лет. После первой игры в составе команды Алексея Блинова удостоилась красного пиджака «бессмертного» члена клуба.
Обладательница «Хрустальной совы» за зимнюю серию игр 2003 года. Команда Алеся Мухина выиграла финал серии со счётом 6:2, и Инна, как лучший игрок серии, получила право собрать команду на финальную игру года. В финале команда Инны Друзь выиграла у телезрителей со счётом 6:5.
В спортивном варианте игры много лет выступает за команду Александра Друзя. В составе этой команды стала победительницей Первого чемпионата мира по «Что? Где? Когда?», проводившегося в Баку в 2002 году, и ряда других престижных турниров, последним из которых стал Кубок губернатора Санкт-Петербурга 2005 года.
Лауреат премии Международной ассоциации клубов «Что? Где? Когда?» за 2007 год в номинации «Лучший вопрос года».
Друзь, Марина Александровна

Марина Александровна Друзь (род. 21 декабря 1982 (1982-12-21), Ленинград) — российский финансист, игрок телевизионного игрового шоу «Что? Где? Когда?». Дочь Александра Друзя, младшая сестра Инны Друзь.
Младшая дочь известного знатока Александра Друзя.
Окончила Санкт-Петербургский физико-математический лицей № 239. Победительница всероссийской Олимпиады по литературе. Училась в Санкт-Петербургском государственном университете экономики и финансов (СПБГУЭФ), затем пошла в аспирантуру Университета Итальянской Швейцарии в Лугано. В 2009 году занималась исследованиями в области корпоративных финансов в Гарварде. С 2010 по 2012 год Марина работала в Boston Consulting Group. С 2012 года она работает в стратегическом отделе международной корпорации Flextronics.
В восемь лет впервые села за игровой стол на одном из фестивалей интеллектуальных игр в Висагинасе (Литва).
В зимней серии 2000 года впервые провела в телеклубе «Что? Где? Когда?» игру в составе команды детей знатоков и вместе с Митей Ерёминым получила «Хрустальную сову».
В спортивном ЧГК — запасной игрок Команды Александра Друзя, в составе которой стала в 2002 году чемпионкой мира.
Денисов, Андрей Иванович (дипломат)

Андре́й Ива́нович Дени́сов (род. 3 октября 1952, Харьков, УССР, СССР) — российский дипломат. Чрезвычайный и полномочный посол Российской Федерации в Китайской Народной Республике (2013—2022). Член Президиума Российского совета по международным делам (2011). Чрезвычайный и полномочный посол (2003). Заслуженный работник дипломатической службы Российской Федерации (2005). Сенатор Российской Федерации (с 2022 года), первый заместитель председателя Комитета Совета Федерации по международным делам.
Из-за вторжения России на Украину, находится под международными санкциями всех стран Евросоюза и Швейцарии➤
В 1974 году окончил МГИМО МИД СССР. Владеет китайским и английским языками.
В октябре 2012 года внимание общественности привлекло письмо Денисова губернатору Санкт-Петербурга о том, что МИД против того, чтобы новая станция петербургского метро носила имя столицы Румынии — «Бухарестская». По мнению Денисова, отношение Румынии к России сейчас нельзя назвать дружеским. Станция метро, с его точки зрения, не может носить такое название ввиду явно антироссийской позиции официального Бухареста по проблеме размещения элементов американской ПРО в Европе. Дипломат указал на деструктивную активность Румынии на постсоветском пространстве, а также на поддержку со стороны румынского руководства режима М. Саакашвили в Грузии. Топонимическая комиссия, однако, не согласилась с Денисовым. По мнению заслуженного архитектора Российской Федерации, члена Градостроительного совета Петербурга Бориса Николащенко, политическим соображениям здесь не место: «Нас пытались подвигнуть на участие в сиюминутном политическом конфликте, что неправильно. Гораздо важнее связи между народами, история».
16 декабря 2022 года, на фоне вторжения России на Украину, включён в санкционный список Евросоюза, так как «поддерживал и реализовывал действия и политику, которые подрывают территориальную целостность, суверенитет и независимость Украины и еще больше дестабилизируют Украину».
Также находится в санкционных списках Швейцарии
Умершие в феврале 2025 года

Это список известных людей, соответствующих установленным критериям значимости (см. Википедия:Критерии значимости персоналий), умерших в феврале 2025 года.
Причина смерти указывается лишь в исключительных случаях (убийство, самоубийство, гибель в результате военных действий, смертная казнь, ДТП или несчастные случаи). В остальных случаях — не указывается.
Рябков, Сергей Алексеевич

Серге́й Алексе́евич Рябко́в (род. 8 июля 1960, Ленинград) — российский дипломат, заместитель министра иностранных дел России.
В 1982 году окончил МГИМО МИД СССР. Владеет английским и датским языками.
С 1982 года на дипломатической службе. Работал на различных дипломатических должностях в центральном аппарате Министерства иностранных дел и за рубежом.
С 1995 по 1999 год был начальником отдела ОБСЕ Департамента общеевропейского сотрудничества МИД России.
С 2002 по 2005 год был в должности советника-посланника Посольства Российской Федерации в США.
С 2005 по 2008 год — директор Департамента общеевропейского сотрудничества МИД России.
С 15 августа 2008 года — в должности заместителя министра иностранных дел Российской Федерации. Курирует вопросы двусторонних отношений со странами Северной и Южной Америк, нераспространения и контроля над вооружениями, проблематику иранской ядерной программы и участие Российской Федерации в объединении БРИКС.
Женат, есть двое детей.
Небензя, Василий Алексеевич

Васи́лий Алексе́евич Небе́нзя (род. 26 февраля 1962, Волгоград) — советский и российский дипломат. Постоянный представитель Российской Федерации при Организации Объединённых Наций и в Совете Безопасности ООН с 27 июля 2017 года. Чрезвычайный и полномочный посол (2014).
Заместитель министра иностранных дел Российской Федерации (1 июня 2013 — 27 июля 2017).
Василий Алексеевич Небензя родился 26 февраля 1962 года в Волгограде. Родители:
Василий Небензя окончил МГИМО МИД СССР в 1983 году, с того же года — на дипломатической работе.
21 апреля 2017 года Министерство иностранных дел России предложило кандидатуру Василия Небензи на пост Постоянного представителя Российской Федерации при Организации Объединённых Наций. До этого должность постоянного представителя Российской Федерации при Организации Объединённых Наций оставалась вакантной после кончины Виталия Чуркина в феврале 2017 года. 25 мая 2017 года кандидатура одобрена профильным комитетом Государственной думы, 29 мая 2017 года — профильным комитетом Совета Федерации.
Назначен на должность постоянного представителя Российской Федерации при Организации Объединённых Наций и в Совете Безопасности ООН указом президента России Владимира Путина 27 июля 2017 года.
Обсуждение продовольственного кризиса на заседании Совбеза ООН 6 июня 2022 года сопровождалось скандалом. Председатель Европейского совета назвал причиной кризиса российское вторжение на Украину; Шарль Мишель заявил, что Россия использует поставки продовольствия как оружие, что приводит к обнищанию населения развивающихся стран. В. А. Небензя обвинил Ш. Мишеля во лжи и покинул заседание.
Председатель комитета Государственной думы Российской Федерации по международным делам Леонид Слуцкий считает, что Небензя «очень сильный дипломат, блестящий переговорщик».
Бывший заместитель генерального секретаря ООН, дипломат Сергей Орджоникидзе полагает, что Небензя «опытный, профессиональный и, что немаловажно, с чувством юмора» и «очень нестандартный дипломат».