davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Edamame

Edamame atau orang Indonesia menyebutnya kedelai sayur atau lebih gampang disebut kedelai Jepang adalah sebuah kacang kedelai muda yang masih berada dalam polong, yang ditemukan dalam masakan-masakan Asia Timur. Polong-polong tersebut direbus atau dikukus dan disajikan dengan garam.
Di Indonesia, kedelai edamame banyak ditanam di Kabupaten Jember, Jawa Timur. Konsep penanaman kedelai Edamame di Kabupaten Jember adalah dengan kemitraan, di mana sebuah perusahaan dan para petani bekerjasama. Perusahaan menyediakan bibit dan membeli hasil tanam kedelai edamame, dan para petani yang memiliki lahan akan menanam hingga panen kedelai edamame.
Rujukan terdokumentasi terawal dari istilah "edamame" bermula dari tahun 1275, saat biksu Jepang Nichiren menulis catatan yang berterima kasih atas hadiah "edamame" yang ditinggalkan di kuil.
Jajangmyeon

Jajangmyeon (atau jjajangmyeon) adalah jenis masakan Korea yaitu mi saus pasta kacang kedelai hitam. Jajangmyeon dipengaruhi kuliner Tionghoa, dan orang Tiongkok biasa menyebutnya Zhajiangmian (炸醬麵). Jajang artinya saus goreng, dan myeon artinya mi.
Jajangmyeon menggunakan mi tebal yang terbuat dari tepung gandum.
Saus jajangmyeon dibuat dari pasta kacang kedelai hitam yang disebut chunjang (hangul: 춘장; hanja: 春醬) yang ditambahkan dengan bawang merah cincang, zucchini dan daging merah atau makanan laut. Ketika memasak saus biasanya ditambahkan cornstarch (sejenis pati yang terbuat dari tepung jagung) agar saus jadi kental. Pasta kacang kedelai (chunjang) dibuat dari kedelai yang dipanggang (dibakar). Oleh karena itu, jajang mengandung arti saus yang digoreng walau sebenarnya saus dimasak dengan cara direbus.
Jajangmyeon memiliki variasi yang lain seperti ganjajangmyeon (간자장면) atau jajangmyeon yang disajikan dengan mi yang sausnya terpisah (tidak dicampur). Variasi lainnya adalah samseon jajangmyeon (삼선자장면) yang menggunakan sausnya dengan campuran makanan laut seperti teripang, cumi-cumi dan udang, tetapi tidak pernah menggunakan ikan. Sedangkan Samseon ganjajangmyeon(삼선간자장면) komposisinya terdiri dari mi dengan saus yang berisikan makanan laut tetapi juga tidak dicampurkan dengan mienya.
Dalam kebiasaan sehari-hari orang Korea tidak menyebutkan kata myeon, mereka hanya menyebutkan kependekannya saja seperti jajang, ganjajang, samseon jajang atau samseon ganjajang.
Jenis makanan lain yang menggunakan saus jajang adalah jajangbap yang terdiri dari saus jajang yang disajikan dengan nasi. Biasanya orang Korea mencampurkannya dengan nasi goreng yang disebut bokeumbap. Sebagai makanan tambahan disajikan juga danmuji (lobak cina).
Jajangmyeon sebenarnya berasal dari kuliner Tionghoa (wilayah Beijing) yaitu zhajiangmian, tetapi memiliki rasa yang berbeda dengan jajangmyeon dari Korea.
Di Beijing, jajangmyeon asli disajikan dengan saus yang beraneka macam dengan lebih memakai daging babi dibanding variasi dari Korea yang menggunakan banyak isi dari makanan laut. Jajangmyeon dan zhajiangmian juga memiliki komposisi saus yang hampir sama, namun saus jajangmyeon lebih kental dan hitam.
Onyop

Onyop adalah makanan khas Sulawesi Tengah yang terbuat dari sagu dan biasa disajikan bersama ikan kuah Segara (Kabupaten Banggai) atau kuah asam (Luwu). Onyop biasa juga disebut mirip dengan Papeda dan Jenangan dari Jawa Timur yang merupakan sama-sama kuliner tradisonal dari Sagu. Namun yang membedakan adalah, jika Papeda dihidangkan sebagai makanan pokok, maka Onyop disajikan sebagai makanan pendamping.
Onyop memiliki bentuk yang tidak beraturan dan tekstur yang kenyal. Onyop sering ditemukan saat acara acara resmi di suku Saluan dengan tujuan mempererat persaudaraan.
Bahan untuk membuat Onyop terdiri dari sagu, sayur (bayam, kangkung, kacang panjang, jantung pisang), Ikan, jeruk nipis, rica, bawang, barama kusu, tomat, aram, dan kadang ditambahkan daging kelapa yang telah dibakar.
Pembuatan onyop diawali dengan memasukkan sagu kе dalam wadah yang kemudian dituangkan air panas ke dalamnya. Banyaknya air panas yang dituangkan harus membuat sagu menjadi larut. Larutan sagu ini kemudian diaduk hingga menjadi adonan yang kental. Setelah kental, adonan sagu diberi air panas sedikit demi sedikit sambil diaduk. Pengadukan dan penambahan air dilakukan hingga adonan sagu berwarna seperti lem yang bening. Kondisi ini menandakan adonan siap disajikan sebagai onyop.
पालकी

इसी नाम पर बनी फ़िलम के लिए यहां जाएं -पालकी (फ़िल्म)
पालकी स्त्रियों के वहन के लिए उपयुक्त ढकी कोठरी होती है जिसे प्रायः कहार अपने कंधों पर ढोते हैं। पारंपरिक भारतीय विवाह में पालकी का प्रयोग किया जाता था।।
पालकी गाँव, पुनपुन (पटना)

निर्देशांक: 25°36′40″N 85°08′38″E﻿ / ﻿25.611°N 85.144°E﻿ / 25.611; 85.144
पालकी भारतीय राज्य बिहार के पटना जिले के पुनपुन प्रखण्ड का एक गाँव है।
पालकी सुल्तानी गाँव, गुरारू (गया)

निर्देशांक: 24°49′N 85°00′E﻿ / ﻿24.81°N 85°E﻿ / 24.81; 85
पालकी सुल्तानी गुरारू, गया, बिहार स्थित एक गाँव है।
खट्टा पालक

खट्टा पालक जिसे कभी-कभी खट्टा साग भी कहा जाता है, एक छोटे आकार की हरे पत्तों वाली वनस्पति जाति है जो सरसरी रूप से पालक जैसी दिखती है। यह विश्व की कई घासभूमियों व अन्य स्थानों में जंगली उगती है लेकिन इसे खाने के लिए भी उगाया जाता है। इसका स्वाद पालक से अलग और ज़रा खट्टा व तीखा होता है जिसका कारण इसके पत्तों में उपस्थित ऑक्सैलिक अम्ल होता है। बहुत बड़ी मात्रा में खाने पर इसके प्रभाव विषैले भी हो सकते हैं। कई कीट-शिशु इसके पत्तों को खाते हैं।
गणगौर घाट

गणगौर घाट (अंग्रेज़ी: Gangaur Ghat) जिसे गणगौरी घाट भी कहते हैं। यह एक घाट है जो भारत के राजस्थान राज्य के उदयपुर ज़िले की पिछोला झील के निकट स्थित है। साथ ही इस घाट के नजदीक जगदीश चौक भी है यह बागोर-की-हवेली दर्शनीय स्थल का एक लोकप्रिय हिस्सा है।
गणगौर घाट जो कि उदयपुर ज़िले का एक लोकप्रिय स्थल जहां कई सांस्कृतिक कार्यक्रमों का आयोजन होता है।
गणगौर राजस्थान राज्य का एक प्रसिद्ध स्थानीय त्यौहार है यह त्यौहार मुख्यतः महिलाओं का है। गणगौर का पारंपरिक जुलूस सिटी पैलेस से शुरू होता है, और शहर के कई अन्य जगहें, जो शहर के विभिन्न क्षेत्रों से गुजरता हैं। जुलूस की अध्यक्षता एक पुरानी पालकी, रथ, बैलगाड़ी और लोक कलाकारों द्वारा प्रदर्शन किया जाता है। जुलूस के पूरा होने के बाद, गण और गौरी की मूर्तियां इस घाट में लाई जाती हैं और यहाँ से पिछोला झील में विसर्जित किया जाता है।
जल-झूलनी एकादशी या जल-झूलनी ग्यारस एक लोकप्रिय कार्यक्रम है जो गणगौर घाट पर मनाया जाता है। शुक्ल पक्ष के और कृष्ण पक्ष के ग्यारहवें दिन शहर के अलग-अलग जगहों पर जुलूस निकाले जाते हैं और पिछोला झील गणगौर घाट पर लोग बाल कृष्ण (कृष्ण) को झूला झुलाते हैं।
कहार

कहार (कश्यप) भारत की गंगा नदी के क्षेत्र से उत्पन्न पालकी धारक एवं उसकी रक्षा हेतु बनाया गया है। जो सप्तऋषि कश्यप को अपना पूर्वज मानते है। कहार शब्द संस्कृत के "कहर" या "कष्ट" शब्द से लिया गया है। जिसका अर्थ "अचानक आने वाला "विनाश" होता है।
यह समुदाय भारत के कुछ हिस्सों में मौजूद हैं, लेकिन मुख्यतः उत्तर भारत में केंद्रित हैं। वे मुख्य रूप से उत्तर प्रदेश के पश्चिम-उत्तरप्रदेश, सरसावा, सहारनपुर, फर्रुखाबाद, कानपुर, मुजफ्फरनगर, शाहजहांपुर, सुल्तानपुर, फैजाबाद, जौनपुर और अंबेडकर नगर जिलों और बिहार और पश्चिम बंगाल के कुछ हिस्सों में पाए जाते हैं।
राजस्थान में उप-समुदायों में कुलों का समावेश होता है, जिनमें से मुख्य हैं पिंडवाल, बमनावत, कटारिया, बिलावत, कश्यप और ओतासानिया। इनमें से अधिकांश उप-समुदायों की उत्पत्ति राजस्थान में हुई है।
वे वर्तमान में उत्तर प्रदेश राज्य में अन्य पिछड़ा वर्ग(OBC) के रूप में वर्गीकृत हैं।
भेड़

भेड़ एक प्रकार का पालतू पशु है। इसे मांस, ऊन और दूध के लिए पाला जाता है। भारतवर्ष में क़रीब 40 नस्ल की भेड़ पाई जाती है। मादा भेड़ को भेड़ या भेड़ी कहते हैं और नर भेड़ को मेंढा या भेड़ा।
भेड़ का मनुष्य से सम्बन्ध आदि काल से है तथा भेड़ पालन एक प्राचीन व्यवसाय है। भेड़ पालक भेड़ से ऊन तथा मांस तो प्राप्त करता ही है, भेड़ की खाद भूमि को भी अधिक ऊपजाऊ बनाती है। भेड़ कृषि अयोग्य भूमि में चरती है, कई खरपतवार आदि अनावश्यक घासों का उपयोग करती है तथा उंचाई पर स्थित चरागाह जोकि अन्य पशुओं के अयोग्य है, उसका उपयोग करती है। भेड़ पालक भेड़ों से प्रति वर्ष मेमने प्राप्त करते है।
घुम रेलवे स्टेशन

घुम रेलवे स्टेशन पश्चिम बंगाल के दार्जिलिंग में स्थित दार्जिलिंग हिमालयन रेलवे का एक स्टेशन है। यह भारत का सबसे ऊँचा रेलवे स्टेशन है जो 2,258 मीटर (7,407 फीट) की ऊँचाई पर स्थित है। घुम में ही घुम मठ और दार्जिलिंग हिमालयन रेलवे का प्रसिद्ध मोड़ बटासिया लूप स्थित हैं।
दार्जिलिंग हिमालयन रेलवे का निर्माण 1879 में शुरू हुआ और रेलवे ट्रैक 4 अप्रैल 1881 को घमौर तक पहुँचा। 1878 तक कोलकाता से दार्जिलिंग की यात्रा में 5-6 दिन लगते थे। इस यात्रा में भाप इंजन से चलने वाली रेल गाड़ियों का उपयोग करके, भाप इंजन के बाद नौका, नौका के द्वारा गंगा को पार कर साहेबगंज आना और फिर बैलगाड़ी या पालकी का उपयोग करना पड़ता था। 1878 में सिलीगुड़ी को भारत के रेलवे मानचित्र पर आया, जिसने दो दिनों की लंबी यात्रा को समाप्त कर दिया। 2007 में कोलकाता से न्यू जलपाईगुड़ी (6 किमी की दूरी पर एक नया रेलवे स्टेशन, सिलीगुड़ी से 3.7 मील) की ट्रेन यात्रा में लगभग 10 घंटे लगते थे। अब जो लोग पहाड़ी पर चढ़ने वाली धीमी ट्रेन द्वारा न्यू जलपाईगुड़ी से दार्जिलिंग तक की यात्रा करने के लिए उत्सुक नहीं हैं, वे दार्जिलिंग से घूम और वापस जाने के लिए पर्यटक ट्रेन में सवारी का आनंद ले सकते हैं।
सिलीगुड़ी से घुम की चढ़ाई के बाद, ट्रेन दार्जिलिंग से लगभग 1,000 फीट (300 मीटर) की दूरी पर उतरना शुरू करती है। कुछ पर्यटन साहित्यकारों द्वारा दावा किया जाता है कि घुम दुनिया का सबसे ऊंचा रेलवे स्टेशन है किन्तु यह कभी नहीं था। पेरू में चिक्ला स्टेशन जो 3,724 मीटर (12,218 फीट) उँचा है, 1878 में खोला गया। चीन में तिब्बत और तिब्बत में तांगगुला रेलवे स्टेशन 2006 में खोला गया, जो कि 5,068 मीटर (16,627 फीट) उंचाई पर है। स्विटज़रलैंड में जंगफ्राबाहन रेलवे में एक 1,000 मिमी (3 फीट 3 3 in इंच) की रेल है, जो कि क्लीने स्किडग से 9 किलोमीटर (5.6 मील) तक यूरोप के सबसे ऊंचे रेलवे स्टेशन जुंगफुजोच (ऊंचाई 3,471 मीटर, 11,388 फीट) पर चलती है।
कोफ़्ता

कोफ़्ता एक कश्मीरी व्यंजन है।
इसे बनाने की विधि--
सामाग्री-
कोफ्ते के लिए
पालक - 200 ग्राम
बेसन - 1 कप
हरी मिर्च - 1 बारीक कटी
अदरक - ½ इंच टुकडा़
नमक - 1/4 छोटी चम्मच
लाल मिर्च पाउडर - 1/4 छोटी चम्मच
ग्रेवी बनाने के लिए
टमाटर - 4
हरी मिर्च - 2
अदरक का पेस्ट
क्रीम - ½ कप
तेल - 2-3 टेबल स्पून
हरा धनिया थोड़ी बारीक कटी
जीरा पाउडर - ½ छोटी चम्मच
हींग - 1 पिंच
हल्दी पाउडर - ½ छोटी चम्मच
धनिया पाउडर - 1 छोटी चम्मच
लाल मिर्च पाउडर - 1/4 छोटी चम्मच
गरम मसाला -1/4 छोटी चम्मच
नमक - स्वादानुसार
विधि
सबसे पहले पालक के कोफ्ते बनाने के लिए पालक को बारीक काट कर रख लीजिए। एक बड़े प्याले में बेसन निकाल लीजिए और थोडा़ पानी डालते हुए गाढ़ा घोल तैयार कर लिजिए। बेसन के घोल में बारीक कटा हुआ अदरक, बारीक कटी हरी मिर्च, चौथाई छोटी चम्मच लाल मिर्च पाउडर और आधा छोटी चम्मच नमक डालकर सभी मसालों को अच्छे से मिला लीजिए अब इसमें काट कर रखी हुई पालक डालकर अच्छी तरह मिला दिजिए।अब कढ़ाई में तेल डालकर गरम कीजिए और मिश्रण से थोडा़ मिश्रण निकाल कर कोफ्ते का आकार देते हुये तेल में डाल दीजिए। इन्हें पलट-पलट कर, ब्राउन होने तक तल लीजिए। तले हुये कोफ्ते प्लेट में निकाल कर रख लीजिए।
ग्रेवी बनाने के लिए
कढ़ाई में 2 टेबल स्पून तेल डालकर गरम कीजिए। गरम तेल में जीरा, हींग, हल्दी पाउडर, धनिया पाउडर डालकर हल्का सा भून लीजिए। टमाटर, अदरक, हरी मिर्च का पेस्ट डालिए और मिलाइए लाल मिर्च पाउडर डालकर मसालों को धीमी आंच पर तब तक भूनिए जब तक कि मसाले के ऊपर तेल तैरता न दिखाई देने लगे। अब क्रीम डालकर लगातार चलाते हुए तब तक भूनें जब तक की मसाले में उबाल न आ जाए।
ग्रेवी में उबाल आने पर 2 कप पानी डाल दीजिए और लगातर चलाते हुए फिर से उबाल आने तक पकाएं। अब गरम मसाला, नमक और थोडा़ सा हरा धनिया डाल कर मिला दीजिए।
ग्रेवी में कोफ्ते डाल दीजिए और ढक कर 2 मिनिट धीमी आंच पर पकने दें।
आपकी सब्जी बनकर तैयार है इसे हरा धनिया डाल कर गार्निश करें।
चौरई

चौरई (Chaurai) या चौरई खास (Chaurai Khas) भारत के मध्य प्रदेश राज्य के छिंदवाड़ा ज़िले में स्थित एक नगर है। राष्ट्रीय राजमार्ग ३४७ यहाँ से गुज़रता है।
चौरई से छिंदवाडा, अमरवाड़ा एवं सिवनी की दूरी 35 किलोमीटर है। चौरई विधान सभा क्षेत्र मे बिछुआ और चाँद तहसील शामिल हैं।
चौरई से 15.2 दूर माचागोरा गाँव स्थित है, जहाँ पेंच नदी पर माचागोरा बाँध खड़ा है।
सन् 1966 से चौरई में तुलसी जयंती प्रतिवर्ष बडे धूमधाम से मनायी जाती है 21 दिनो तक अंखड रामायण के पाठ के पश्चात तुलसी जंयती के दिन रामायण समापन के बाद माता मंदिर से गोस्वामी तुलसीदास जी की फोटो पालकी में रखकर पुरे नगर में घूमायी जाती है इनके पीछे झाकियाँ व शैला नृत्य करते हुए लोग आगे बढ़ते हैँ। नगर की तुलसी जयंती जिसकी ख्याति दूर दूर तक है इसमे शैला नृत्य,जस प्रतियोगिता और झाकियाँ आदि प्रमुख है जिसे देखने लोग दूर दूर से आते हैँ स्थानीय कलामंच में शैला नृत्य का आयोजन होता है जिसमे आस-पास क्षेत्रो से आये ग्रामीण बडे उत्साह से भाग लेते हैँ ओर जनप्रतिनिधियो के द्वारा पुरस्कार पाते है साथ ही चौरई में गणेश उत्सव और शारदीय नवरात्री भी बड़े धूमधाम से मनायी जाती हैं।
प्रति वर्ष महाकाल उत्सव समिति चौरई एवं समस्त चौरई नगर के भक्तजनो द्वारा महाशिव रात्रि के पावन पर्व पर कालो के काल बाबा महाकाल {महादेव } की भव्य सवारी {पालकी } बारात एवं महाप्रसाद का आयोजन किया जाता है जिसमे गाजे बाजे के साथ बाबा महाकाल अपनी प्रजा का हाल जानने के लिए चौरई नगर में निकलते है तत्पश्चात शाम को भगवान भोलेनाथ की बारात गाजे बाजे एवं आतिशवाजी के साथ बारात निकलती है बारात कुण्डा फाटक के श्री सिद्वेश्वर महाकाल मंदिर से निकल कर मुख्य मार्ग होते हुये शंकर मढ़िया सब्जी मंडी पहुचती है जहा पर भगवान महादेव और माता गोरा रानी का विवाह संपन्न होता है
यहा हर बुधवार को बैल बाजार लगती है जिसमे दूर दूर से लोग मवेशी खरीदने आते हैँ।
हर रविवार यहाँ सप्ताहिक बाजार लगती है जिसमे दूर दूर से लोग बाजार करने आते हैँ। इस क्षेत्र में सब्जी उत्पादन ज्यादा होने के कारण प्रतिदिन ताजी सब्जीयाँ उपलब्ध रहती है और आसानी से खरीदी ली जाती हैँ।
यह एक प्रमुख खेल मैदान हैँ इस स्टेडियम मे मुख्य रूप से क्रिकेट और फूटवाँल ज्यादा खेला जाता है जिसमे हरसाल ट्राफी होती है साथ ही 15 अगस्त और 26 जनवरी को आयोजन इसी मैदान पर होता है जिसमे रेली और विभिन्न प्रकार के रंगारंग प्रस्तुति स्कूल के बच्चे देते हैँ।
पाहां चह्रे

पाहां चह्रे जिसे नेपाल में पासा चरे के नाम से भी जाना जाता है, नेपाल मण्डल में वर्ष के सबसे बड़े धार्मिक त्योहारों में से एक माना जाता है। यह काठमांडू में विशेष उत्साह के साथ मनाया जाता है। इसके अतिरिक्त नेपाल के विभिन्न स्थानों पर भी इसे पूरे उत्साह से मनाया जाता है। इसमें तीन दिनों तक कई कार्यक्रम होते हैं, जैसे परेड, नकाब आदि पहन कर नृत्य और घुड़दौड़। धार्मिक रूप से इन तीनों ही दिन पूजा सहित कई धार्मिक गतिविधियाँ भी की जाती है।
नेपाली भाषा में पाहां का अर्थ है अतिथि और वहीं पासा का अर्थ है मित्र। चह्रे का अर्थ है चंद्र पखवाड़े का चौदहवां दिन और इसी दिन यह त्योहार शुरू होता है अर्थात् नेपाल के चन्द्र कैलेंडर के पांचवें महीने चिल्ला के 14वें दिन। इस दिन दोस्तों और रिश्तेदारों को अपने घर आमंत्रित करना और उन्हें दावत देकर सम्मानित करना त्योहार के मुख्य आकर्षणों में से एक है। चूंकि यह त्योहार चंद्र कैलेंडर के अनुसार आयोजित किया जाता है, इसलिए हर साल इसकी तिथियों में अंतर आता रहता हैं।
त्योहार शाम को देवता लुकु महाद्यः की पूजा के साथ शुरू होता है। इन्हें हिंदू देवता शिव के रूपों में से एक माना जाता है। लुकु महाद्यः का अर्थ है धँसा हुआ महाद्यःऔर उनकी छवि जमीन में एक छेद में एक कूड़े के कोने में निहित होती है। गृहस्थ मांस और शराब सहित एक भोज का प्रसाद बनाकर देवता की भक्ति करते हैं। पका हुआ फूल जिसे स्थानीय भाषा में लुँबुँ और मूली जिसे स्थानीय भाषा में वहबुँ कहते है, त्योहार के विशेष प्रसाद हैं और इन्हें सोने और चांदी का प्रतीक माना जाता है। काठमांडू के न्याता में सड़क के कोने पर पत्थर के मंच पर पवित्र नकाबपोश नृत्य दिखाए जाते हैं। इसे स्थानीय भाषा में न्यातामारु अजीमा पायखान या श्वेतकाली नृत्य के नाम से जाना जाता है। विभिन्न देवताओं का प्रतिनिधित्व करने वाले मुखौटे पहने अभिनेताओं द्वारा नृत्य नाटिका का प्रदर्शन किया जाता है। यह नृत्य शाम को शुरू होता है और पूरी रात चलता है।
दूसरे दिन का मुख्य कार्यक्रम घोड़े जात्रा के उत्सव के रूप में मनाया जाता है। काठमांडू के टुंडीखेल में इसका भव्य आयोजन होता है। घोड़े जात्रा में टुंडीखेल में नेपाल सेना द्वारा आयोजित घुड़दौड़ और अन्य कार्यक्रम होते हैं। पड़ोसी शहर ललितपुर के बाल कुमारी में भी एक घोड़े की दौड़ आयोजित की जाती है।
इस दिन सात देवी देवी लुमाधि अजीमा, कंगा अजीमा, म्हैपी अजीमा, तकाती अजीमा, मायती अजीमा, यतामारु अजीमा और बछला अजीमा की छवियों को तीर्थस्थलों पर स्थापित किया जाता है और काठमांडू के कई इलाकों में परेड किया जाता है।
तीसरे दिन समापन कार्यक्रम के दौरान देवी की मूर्तियों को पालकियों में करके आसन बाजार के चौक पर इकट्ठा किया जाता है। पालकी चलाने वाले, संगीतकार और अनुयायी लाल, नीले और पीले रंग की टोपी पहनते हैं जो अपने-अपने क्षेत्र का प्रतिनिधित्व करता हैं। भक्तों को प्रसाद चढ़ाने का मौका देने के लिए जुलूस अक्सर रुकते हैं। जब पालकी विभिन्न मार्गों से आसन पर पहुँचती है, तो द्य: लवाकेगु नामक त्योहार आयोजित किया जाता है। द्य: लवाकेगु के दौरान मंदिरों के साथ आने वाले प्रतिभागी ज्वलनशील मशालों का आदान-प्रदान करते हैं। चटनमरी के नाम से जानी जाने वाली चावल की चपटी रोटी चौक के चारों ओर घरों की छतों से पालकी पर बिखेरी जाती है। त्योहार तीन अजीमा देवी की बैठक को फिर से लागू करता है जो आपस में बहनें हैं।
चार्ल्स डार्विन

चार्ल्स डार्विन (12 फरवरी, 1809 – 19 अप्रैल 1882) ने क्रमविकास (evolution) के सिद्धांत का प्रतिपादन किया। उनका शोध आंशिक रूप से 1831 से 1836 में एचएमएस बीगल पर उनकी समुद्र यात्रा के संग्रहों पर आधारित था। इनमें से कई संग्रह इस संग्रहालय में अभी भी उपस्थित हैं। अल्फ्रेड रसेल वॉलेस के साथ एक संयुक्त प्रकाशन में, उन्होंने अपने वैज्ञानिक सिद्धांत का परिचय दिया कि विकास का यह शाखा पैटर्न एक ऐसी प्रक्रिया के परिणामस्वरूप हुआ, जिसे उन्होंने प्राकृतिक वरण या नेचुरल सेलेक्शन कहा। डार्विन महान वैज्ञानिक थे - आज जो हम सजीव चीजें देखते हैं, उनकी उत्पत्ति तथा विविधता को समझने के लिए उनका विकास का सिद्धांत सर्वश्रेष्ठ माध्यम बन चुका है।
संचार डार्विन के शोध का केंद्र-बिंदु था। उनकी सर्वाधिक प्रसिद्ध पुस्तक जीवजाति का उद्भव (Origin of Species (हिंदी में - ' प्रजाति की उत्पत्ति ')) प्रजातियों की उत्पत्ति सामान्य पाठकों पर केंद्रित थी। डार्विन चाहते थे कि उनका सिद्धांत यथासंभव व्यापक रूप से प्रसारित हो। डार्विन के विकास के सिद्धांत से हमें यह समझने में सहायता मिलती है कि किस प्रकार विभिन्न प्रजातियाँ एक दूसरे के साथ जुड़ी हुई हैं। उदाहरणतः वैज्ञानिक यह समझने का प्रयास कर रहे हैं कि रूस की बैकाल झील में प्रजातियों की विविधता कैसे विकसित हुई।
कई वर्षों के दौरान, जिसमें उन्होंने अपने सिद्धान्त को परिष्कृत किया, डार्विन ने अपने अधिकांश साक्ष्य विशेषज्ञों के लम्बे पत्राचार से प्राप्त किया। डार्विन का मानना था कि वे प्रायः किसी से चीजों को सीख सकते हैं और वे विभिन्न विशेषज्ञों, जैसे, कैम्ब्रिज के प्रोफेसर से लेकर सुअर-पालकों तक से अपने विचारों का आदान-प्रदान करते थे।
बीगल पर विश्व भ्रमण हेतु अपनी समुद्री-यात्रा को वे अपने जीवन की सर्वाधिक महत्वपूर्ण घटना मानते थे जिसने उनके व्यवसाय को सुनिश्चित किया। समुद्री-यात्रा के बारे में उनके प्रकाशनों तथा उनके नमूने इस्तेमाल करने वाले प्रसिद्ध वैज्ञानिकों के कारण, उन्हें लंदन की वैज्ञानिक सोसाइटी में प्रवेश पाने का अवसर प्राप्त हुआ।
अपने कैरियर के प्रारंभ में, डार्विन ने प्रजातियों के जीवाश्म सहित बर्नाकल (विशेष हंस) के अध्ययन में आठ वर्ष व्यतीत किए। उन्होंने 1851 तथा 1854 में दो खंडों के जोड़ों में बर्नाकल के बारे में पहला सुनिश्चित वर्गीकरण विज्ञान का अध्ययन प्रस्तुत किया। इसका अभी भी उपयोग किया जाता है।
ये झुकी झुकी सी नज़र

ये झुकी झुकी सी नज़र एक भारतीय हिंदी भाषा की टेलीविज़न ड्रामा सीरीज़ है जिसका प्रीमियर 7 मार्च 2022 को स्टारप्लस पर हुआ और यह डिज़्नी+ हॉटस्टार पर डिजिटल रूप से भी उपलब्ध है। इसमें स्वाति राजपूत और अंकित सिवाच हैं। श्रृंखला 25 जून 2022 को समाप्त हुई यह एशियानेट की मलयालम सीरीज करुथामुथु का रीमेक है।
होटल मैनेजमेंट में टॉपर दीया माथुर को उसके सांवले रंग के कारण हर जगह अपमानित होना पड़ता है। 32 साल की होने के बावजूद उन्होंने शादी नहीं की है क्योंकि उनके रंग के कारण हर कोई उन्हें अस्वीकार कर देता है। अपने सपनों के होटल में फ्रंट डेस्क के लिए आवेदन करने के बावजूद, उसके लुक के कारण उसे रसोई विभाग में भेज दिया गया। बाद में वह एक होटल में अरमान से मिलती है और वह उससे दोस्ती कर लेता है। बाद में अरमान की मां गठबंधन के लिए दीया के घर आती है लेकिन उसके बजाय उसकी छोटी बहन पालकी को चुनती है, जो गोरी और सुंदर है। दुखी दीया की उसके कार्यस्थल पर काजल अस्थाना से दोस्ती हो जाती है।
दीया और अरमान की लगातार मुलाकात से उन्हें एक-दूसरे से प्यार हो जाता है। अरमान कृष को अपनी भावनाएं बताता है, जिसे भावना सुन लेती है। सुधा और भावना साजिश रचते हैं और अरमान को गलत समझाते हैं कि दीया उसे पसंद नहीं करती है। दुखी होकर, अरमान पालकी के साथ गठबंधन के लिए सहमत हो गया।
सगाई के दिन, दोनों परिवारों को अरमान और दीया की एक-दूसरे के प्रति सच्ची भावनाओं के बारे में पता चलता है। सुधा और भावना तनावग्रस्त हो गईं। पालकी के इस आग्रह पर कि वह अरमान से प्यार नहीं करती, दीया अरमान से शादी के लिए राजी हो जाती है। हल्दी समारोह के दौरान भावना दीया के पैरों को नुकसान पहुंचाती है। सभी बाधाओं के बावजूद, दीया और अरमान की शादी हो जाती है। सुधा को एक दबंग महिला के रूप में दिखाया गया है जो अपने परिवार के सदस्यों के जीवन को नियंत्रित करना चाहती है। हालाँकि सुधा दीया के साथ तालमेल बिठाने की कोशिश करती है, लेकिन भावना उसके मन को दूसरे के खिलाफ भड़काती है। सुधा भावना की बातों में आ जाती है और अपना नियंत्रण दूसरों से बेहतर रखते हुए दीया को उसकी जगह दिखाने की कोशिश करती है। अरमान, जो सुधा के इस व्यवहार से कुछ हद तक वाकिफ है, उसके लिए स्थितियों को संतुलित करने की कोशिश करता है। शादी के बाद, दीया अरमान को अपनी दोस्त काजल से मिलवाती है, जिसके बारे में पता चलता है कि अरमान की पूर्व पत्नी ने उसे धोखा दिया था।
शो का शुरुआती कामकाजी शीर्षक चांदनी था, बाद में बदलकर ये झुकी झुकी सी नज़र कर दिया गया।
भारत में क्षेत्रीय परिवहन कार्यालय जिलों की सूची

यह भारतीय क्षेत्रीय परिवहन कार्यालयों और वाहन पंजीकरण के लिए निर्दिष्ट कोड की एक सूची है। इन्हें राज्यों या केंद्र शासित प्रदेशों और उनके जिलों में विभाजित किया गया है।
सभी कार्यालय एक निश्चित प्रकार से संबंधित हैं:
आंध्र प्रदेश राज्य सरकार ने पूरे आंध्र प्रदेश में वाहनों के लिए एक समान पंजीकरण संख्या जारी करने का निर्णय लिया है। फरवरी 2019 से, आंध्र प्रदेश में सभी नए वाहन डिफ़ॉल्ट रूप से AP-39 कोड के साथ पंजीकृत हैं।
रेलवे स्टेशन

रेलवे स्टेशन, रेलगाड़ियों के रुकने का एवं यात्रियों के लिए ट्रेन या रेल पर चढ़ने उतरने का स्थान होता है।
एक ट्रेन स्टेशन, रेलवे स्टेशन, रेलरोड स्टेशन या डिपो एक रेलवे सुविधा या क्षेत्र है जहाँ ट्रेनें नियमित रूप से यात्रियों, माल या दोनों को भरने अथवा उतारने के लिए रुकती हैं। इसमें आम तौर पर कम से कम एक प्लेटफॉर्म, एक ट्रैक और एक स्टेशन भवन होता है जो टिकट बिक्री, प्रतीक्षा गृह और सामान/माल सेवा जैसी सहायक सेवाएँ प्रदान करती है। यदि कोई स्टेशन सिंगल-ट्रैक लाइन पर है, तो ट्रैफिक की आवाजाही को सुविधाजनक बनाने के लिए इसमें अक्सर एक पासिंग लूप होता है।
ऐसे स्थान जहां यात्री कभी-कभी ट्रेन में चढ़ते या छोड़ते हैं, कभी-कभी एक छोटा प्लेटफॉर्म और एक प्रतीक्षा शेड होता है, लेकिन कभी-कभी एक संकेत से अधिक नहीं दर्शाया जाता है, उन्हें विभिन्न रूप से "स्टॉप", "फ्लैग स्टॉप", "हॉल्ट्स" कहा जाता है। या "अनंतिम रुकने वाले स्थान"।
स्टेशन जमीनी स्तर पर, भूमिगत या ऊँचे हो सकते हैं। रेल लाइनों या अन्य परिवहन साधनों जैसे बसों, ट्रामों या अन्य रैपिड ट्रांजिट सिस्टम को इंटरसेक्ट करने के लिए कनेक्शन उपलब्ध हो सकते हैं।
रेलवे स्टेशन को हिंदी में "लौह पथ गामिनी विराम बिंदु" और "लौह पथ गामिनी विश्राम स्थल" कहा जाता है। देशी भाषा में इसे कई बार "रेलगाड़ी पड़ाव स्थल" भी कहा जाता है।
भारतीय रेलवे का इतिहास बहुत प्राचीन है और यह देश की विकास की गति में महत्वपूर्ण भूमिका निभाता है। रेलवे का विकास 16 वीं शताब्दी में ब्रिटिश शासनकाल में शुरू हुआ था।
1853 में भारत की पहली रेलगाड़ी बॉम्बे (आज के मुंबई) और ठाणे के बीच 34 किलोमीटर की दूरी पर चलने लगी। इस रेलगाड़ी का नाम "विक्टोरिया" रखा गया था। इसके बाद, अन्य शहरों में भी रेलवे लाइनें बनीं और रेलगाड़ियां चलने लगीं। यह ब्रिटिश शासनकाल में रेलवे का निर्माण मुख्य रूप से व्यापार, शिक्षा, स्थानीय प्रशासन और सेना की आवश्यकताओं को पूरा करने के उद्देश्य से हुआ। रेलवे ने लोगों के जीवन में क्रांतिकारी परिवर्तन लाए, उन्हें अधिक यात्रा सुविधाएं प्रदान कीं और व्यापार को बढ़ावा दिया। समय के साथ, रेलवे का नेटवर्क और रेलगाड़ीयों की संख्या बढ़ती गई। नई लाइनें खोली गईं और अधिक शहरों को रेलवे से जोड़ा गया। भारतीय रेलवे ने तकनीकी उन्नति की और इलेक्ट्रिक इंजनों का उपयोग किया। आज, भारतीय रेलवे विश्व की चौथी सबसे बड़ी रेलवे सेवा है जिसमें लाखों किलोमीटरों की लंबाई पर रेलगाड़ियां चलती हैं। रेलवे के माध्यम से लोग दूर दराज के स्थानों तक जा सकते हैं और अपने लक्ष्यों को पूरा कर सकते हैं। भारतीय रेलवे ने अपनी सेवाएं और सुविधाएं भी मोडर्नीज़ेशन की हैं। ऑनलाइन टिकट बुकिंग, मोबाइल एप्लिकेशन, इलेक्ट्रॉनिक बोर्डिंग पास जैसी तकनीकी सुविधाएं लागू की गई हैं। इस प्रकार, भारतीय रेलवे का इतिहास एक गर्वनिदेश है जो देश के परिवहन के क्षेत्र में विकास के लिए महत्वपूर्ण योगदान दिया है।
Santahar

Santahar (Bengali: সান্তাহার) is a town located in Adamdighi Upazila, in Bogura District, in Rajshahi Division, in Bangladesh. Santahar is mostly known for its agricultural activities and for being a transit hub. The town provides educational institutions, religious institutions, healthcare facilities, markets and shops, and other essential services for its citizens. Santahar has both urban and rural citizens. The landscape of Santahar includes rivers and agricultural fields that make up the town and its surroundings.
During the British colonial era, the British East India Company created Santahar as an intermediary stop on their rail line from Kolkata to Siliguri. The town evolved into a transportation hub and an agricultural centre, particularly for rice cultivation.
The town's location facilitated the efficient movement of goods and personnel, thereby enhancing regional trade and connectivity. Over time, Santahar became integral to the economic and social fabric of northern Bangladesh, supporting agricultural activities and fostering local commerce.
Under Pakistan's rule, Santahar was also settled by many Urdu speakers. There were the usual clashes between the Bengali and Urdu speakers in the town and it is estimated that 20,000 – 50,000 Urdu speakers had lived in Santahar at its peak. Santahar also witnessed the Santahar Massacre, a massacre of non-Bengali speaking residents in the area by Mukti Bahini, during Bangladesh's liberation war.
Following Bangladesh's independence in 1971, Santahar continued to expand its railway infrastructure, adapting to technological advancements and evolving transportation needs. Today, the town remains an important junction on the Bangladesh Railway network, contributing significantly to the country's transport sector and serving as a key link between major cities and regions, as well as an agricultural centre.
The Dhaka-Santahar Highway provides a vital connection between Santahar and the capital city Dhaka, providing better access for trade and commerce.
The Bogra-Santahar road connects the town to Bogra, a regional centre, as well as other smaller towns and cities.
More about the Santahar Junction Railway Station
Many rail services in Bangladesh have a stoppage in Santahar, at the junction station, a vital connection for both freight and passenger rail services. Some passenger services include: the Banglabandha Express, Drujatan Express, and Lalmoni Express. The Mitali Express, which is a co-owned rail service between India Railways and Bangladesh Railway, also stops at Santahar, on its way to Siliguri from Dhaka and back.
Rickshaws are the main modes of transport within the city. Inter-city bus services also stop at Santahar.
Bengali is the main language for the people of the town. Many distinctive Bengali dialects and regional languages are also spoken, such as the North Central Dialect, which is spoken throughout Rajshahi
Shri Swaminarayan Mandir, Karachi

The Shri Swami Narayan Mandir, Karachi (Urdu: شری سوامی نارائن مندر) is a Hindu temple that is the only Swami Narayan temple in Pakistan. The temple is notable for its size and frontage, over 32,306 square yards (27,012 m) on the M. A. Jinnah Road in Karachi city. The temple celebrated its anniversary of 216 years in April 2004. There is a sacred cowshed within the premises of this temple. The temple is located at the centre of a Hindu neighbourhood in Karachi. The building that housed a dharmshala (guest house) for visiting devotees has now been converted to the office of the City District Government.
The temple became a refugee camp in 1947. The original images of Swaminarayan were removed and taken to India during the turbulent times of independence. One murti that was originally at this temple is now located in Khan Village, Rajasthan. People who wished to settle in India from all over Sindh awaited their departure to India by ship at this temple. The temple was visited by Muhammad Ali Jinnah, the founder of Pakistan during this period. In 1989, for the first time since the independence in 1947, a group of sadhus from the Shri Swaminarayan Mandir, Ahmedabad visited the temple. Since then, small groups from the Ahmedabad temple pay this temple a visit every few years in a pilgrimage.
According to the Pakistan Hindu Council, Swaminarayan Jayanti, Ram Navami, Janmastami, Dussehra, Diwali and almost all of the main religious festivals are celebrated by Hindus in this temple. Holi is celebrated with the holi bonfire lit at the centre of the temple grounds, followed by the play with colours. Janmashtami is celebrated with singing bhajans and sermons on Krishna, while on Diwali, devotees light lamps and candles to welcome Rama from his fourteen-year exile, at the end of which he defeated Ravana and young men burst crackers at the temple on the occasion. The Holi festival celebrations that take place at this temple are the biggest in Karachi.
The temple also doubles as a marriage venue. In 2008, a mass wedding arrangement was made for 20 poor couples.
The Hinglaj yatra starts from the Swaminarayan Temple complex here annually.
In the Swaminarayan Mandir complex in Karachi, Sindh, Pakistan where a small Hindu community lives, a Gurdwara has been created for the small Sikh community.
The Gurdwara Sahib houses three sets of Sri Guru Granth Sahib Ji in the Palki Sahib. There are pictures of the Gurus and a small shrine devoted to Guru Nanak Dev Ji. There is a Hindu bell in the Gurdwara Sahib as well.
The whole compound is protected by a security guard to protect the small number of Hindu families.
Swami

Swami ([sʋaːmiː]; Sanskrit: स्वामी, romanized: svāmī; sometimes abbreviated sw.) in Hinduism is an honorific title given to an ascetic who has chosen the path of renunciation (sanyāsa), or has been initiated into a religious monastic order of Vaishnavas. It is used either before or after the subject's name (usually an adopted religious name). An alternative form, swamini (svāmini), is sometimes used by female renunciates.
The meaning of the Sanskrit root of the word swami is "[he who is] one with his self" (swa stands for "self"), and can roughly be translated as "he/she who knows and is master of himself/herself". The term is often attributed to someone who has achieved mastery of a particular yogic system or demonstrated profound devotion (bhakti) to one or more Hindu gods. The Oxford English Dictionary gives the etymology as:
As a direct form of address, or as a stand-in for a swami's name, it is often rendered Swamiji (also Swami-ji or Swami Ji).
In modern Gaudiya Vaishnavism, Swami is also one of the 108 names for a sannyasi given in Bhaktisiddhanta Sarasvati's Gaudiya Kanthahara, along with Goswami, also traditionally used as an honorific title.
Swami is also the surname of the Bairagi caste in Haryana, Uttar Pradesh, and Rajasthan. In Bengali, the word (pronounced [ˈʃami]), while carrying its original meaning, also has the meaning of "husband" in another context. The word also means "husband" in Malay, in which it is spelled suami, and in Khmer, Assamese and Odia. The Thai word for "husband", sami (สามี) or swami (สวามี) is a cognate word.
Mohandevji

Mohandevji Narandevji was the Maharana of Dharampur from 1891 until his death in 1921.
He was born on 9 June 1863 to Narandevji.
He was educated at Rajkumar College, Rajkot.
He became the Maharana of Dharampur with full powers on 7 August 1891 following his father's death. He took great interest in educating his subjects and established many schools across various parts of Dharampur. He introduced free primary and high school education in his state and provided scholarships for deserving students to pursue college and advanced studies. He was well-known as a man of charitable disposition. He commissioned many temples and contributed substantial amounts to deserving philanthropic causes.
He attended the Delhi durbar of 1911. After the State entry of the sultan of Lahej, the sultan of Shihr and Mukalla, and the Fadhli sultan in Delhi, he arrived in a carriage accompanied by a band, a police detachment, and his paraphernalia. There was also a small escort on horseback and a second carriage carrying his principal officials. He paid homage to George V while dressed in white silk with gold embroidery, ornate decorations, and a yellow turban. He received the Delhi Durbar Medal in gold.
He died on 26 March 1921 and was succeeded by his son Vijayadevji.
Skibobbing

Skibobbing (also called skibiking or snowbiking) is a winter sport involving a bicycle-type frame attached to skis instead of wheels and sometimes a set of foot skis. The use of foot skis is what defines "skibobbing".
Although skibobs are often called ski bikes or snow bikes, they are different, and the sport should also not be confused with snowbiking, which is the sport or recreation of bicycling on snow.
Type-1 skibobs have minimal to no suspension. The rider sits on the seat and foot skis are used for control.
Type-2 bikes, also known as "peggers", are similar in design to a mountain bike which usually has full suspension but utilizes the foot pegs and are generally operated standing up. Also called "freestyle" ski bikes.
Type-3 bikes, or 'Trikes' have 1 ski in the front and 2 in the back and are considered more stable and easier to ride.
Although the original idea for a bicycle with skis was patented as early as 1892, and skibobbing had been a form of transportation in the Alps, it was not until 1954 that the first international race was held. Seven years later, the FISB (Fédération Internationále de Skibob) was formed, which since 1967 has held an annual Skibobbing World Championship.
Originally, skibobbing was one of the very few methods by which people without strength in their knees could alpine ski, but it soon became a popular sport amongst the physically able, too. The main attractions are said to be the speeds attained (in some skibob giant slalom races, speeds of 120 miles per hour (190 km/h) or more can be reached) and the feeling of jet skiing on snow.
Austrian skibobber Erich Brenter is noted for setting the first world record for downhill skibobbing speed in 1964, at 102 miles per hour (164 km/h).
Firstpost

Firstpost is an Indian news website owned by Network18 Group, which also runs CNN-News18 and CNBC TV18.
The Network 18 group was originally owned by Raghav Bahl. In January 2012, the group received an investment from Mukesh Ambani's Reliance Industries through a rights issue of up to ₹27,000,000,000.
Firstpost began in 2011 as an online news portal of Network18. In May 2013, the news group was merged with the Indian edition of Forbes India whose four top editorial heads, including editor in chief Indrajit Gupta, were dismissed. The event led to a media furor. Thereafter on 31 May 2013, Firstpost took over a satirical website Fakingnews.com for an undisclosed amount. According to Scroll.in, "Network18, with its online outlet FirstPost, famously lost its primetime anchors in 2014 because of a diktat against criticising Modi."
In 2015, The Caravan reported on censorship in Firstpost over criticism of political leaders such as Arun Jaitley. In January 2019, a weekly English-language print edition of Firstpost began, and then ended in June 2019, with publication of Firstpost continuing online. As of April 2020, Jaideep Giridhar is the executive editor of Firstpost in Mumbai, while Sanjay Singh is the deputy executive editor. On 26 January 2023, the prime-time show Vantage was launched, hosted by managing editor Palki Sharma Upadhyay, formerly of WION.
Fact-checkers have found the Firstpost to have posted incorrect information on multiple occasions. In 2023, it misreported photo of a grave with iron grille to be from Pakistan when it was from Hyderabad, India. In 2023, it falsely reported that Atiq Ahmed's vote had ‘Saved' the UPA Govt in 2008.
Sana Sayyad

Sana Sayyad (born 29 October 1994) is an Indian actress who primarily works in Hindi television. Sayyad is best known for her portrayal of Drishti Sharma Shergill in Divya Drishti, Sejal Kotadia Nanda in Spy Bahu and Dr. Palki Khurana in Kundali Bhagya.
Sayyad was born on 29 October 1994 in Mumbai, Maharashtra. Sayyad's father, Yaquib Sayyad, works in the Merchant Navy. She did her schooling from S.C.D. Barfiwala High School, Mumbai and went to Mithibai Motiram Kundnani College of Commerce & Economics, Mumbai to pursue her graduation.
Sayyad revealed in February 2021, that she is dating entrepreneur Imaad Shamsi. Sayyad married Shamsi on 25 June 2021 in an intimate Nikaah ceremony.
After quitting Kundali Bhagya in May 2024 owing to her pregnancy, Sayyad officially announced pregnancy with her husband Imaad in September 2024 and revealed about her due date being October 2024. The couple welcomed their first child, a daughter Imaan, on 9 October 2024.
Sayyad started her career in 2015 by participating in MTV Splitsvilla 8, where she finished as the runner-up with Utkarsh Gupta. In 2015, she made her acting debut with Boyz Will Be Boyz, portraying Ashita opposite Ashwini Koul. She then portrayed Avanti in Yeh Hai Aashiqui Sun Yaar Try Maar opposite Shehzad Shaikh, the same year.
In 2016, she appeared in Star Plus's soap opera Jaana Na Dil Se Door portrayed as Aditi Vashisht and same year she played as Megha in romantic television series MTV Girls on Top.
Later, she was seen as Manisha in an episode role in Sony Entertainment Television India's Indian true crime anthology series Crime Patrol . In 2018, she portrayed Amrit Kakkar Chopra in Papa By Chance opposite Zebby Singh.
From 2019 to 2020, Sayyad portrayed one of the titular character Drishti Sharma Shergill in Star Plus's popular supernatural drama and romantic television serial Divya Drishti, opposite Adhvik Mahajan and alongside Nyra Banerjee and Mishkat Varma. It proved as a major turning point in her career.
In 2020 to 2021 post COVID-19 pandemic lockdown, she portrayed Sonam Goel Jaiswal in Star Plus's Lockdown Ki Love Story opposite Mohit Malik.
In 2022, Sayyad portrayed Sejal Kotadia Nanda / Mahira Mirza, a Research and Analysis Wing agent, in Spy Bahu opposite Sehban Azim. For her role as Sejal, Sana nominated for Indian Television Academy Awards and Gold Awards as Best Actress in a Leading Role 2022.
Since March 2023, she portrayed Dr. Palki Khurana opposite Baseer Ali and Paras Kalnawat post generation leap in Zee TV's romantic drama Kundali Bhagya. However she quit the series in May 2024 due to her pregnancy and got replaced by Adrija Roy.
అభిషేక్ బచ్చన్

అభిషేక్ బచ్చన్ (జననం 1976 ఫిబ్రవరి 5) ప్రముఖ బాలీవుడ్ నటుడు, నిర్మాత, నేపథ్య గాయకుడు. ప్రఖ్యాత నటులు అమితాబ్ బచ్చన్, జయ బచ్చన్ ల కుమారుడు. అభిషేక్ రెఫ్యూజీ(2000) సినిమాతో కథానాయకుడిగా పరిచయం అయ్యాడు. ఈ సినిమా కమర్షియల్ గా విజయం సాధించలేకపోయినా, తన నటనతో విమర్శకుల ప్రశంసలు మాత్రం అందుకున్నాడు. ఆ తరువాత ఆయన చేసిన సినిమాలు ఏవీ సరైన విజయాలు సాధించలేదు. కానీ 2004లో ఆయన ప్రధాన పాత్రలో నటించిన ధూమ్ సినిమాతో మాత్రం హిందీ సినిమా రంగంలో తన దైన ముద్ర వేశాడు.
ఆ తరువాత నటించిన బంటీ ఔర్ బబ్లీ (2005), ధూమ్2 (2006), గురు (2007), దోస్తానా (2008), బోల్ బచ్చన్ (2012), హౌస్ ఫుల్ (2016) వంటి సినిమాలు హిట్ అయ్యాయి. దూమ్3 (2013), హ్యాపీ న్యూ ఇయర్ (2014) వంటి భారీ వసూళ్ళు సాధించిన సినిమాల్లోనూ ఆయన నటించాడు. యువ (2004), సర్కార్ (2005), కభీ అల్విదా నా కెహ్నా (2006) వంటి సినిమాల్లోని ఆయన నటనకు ఫిలింఫేర్ ఉత్తమ సహాయనటుడు పురస్కారం అందుకున్నాడు. ఆయన నిర్మించిన పా (2009) సినిమాకు జాతీయ ఉత్తమ హిందీ చిత్రం పురస్కారం అందుకున్నాడు. 2007లో నటి ఐశ్వర్యా రాయ్ ని వివాహం చేసుకున్నాడు. 2011 నవంబరు 16న వారికి కుమార్తె ఆరాధ్య జన్మించింది.
1976 ఫిబ్రవరి 5న ప్రముఖ బాలీవుడ్ నటులు అమితాబ్ బచ్చన్, జయ బచ్చన్ లకు ఆయన జన్మించాడు. ఆయనకు సోదరి శ్వేతా బచ్చన్‌ నందా ఉంది. బాలీవుడ్ నటి, మాజీ విశ్వసుందరి ఐశ్వర్య రాయ్ ని వివాహం చేసుకున్నారు ఆయన. అభిషేక్ తాత హరివంశ్ రాయ్ బచ్చన్ ప్రముఖ హిందీ రచయిత. అలహాబాద్ విశ్వవిద్యాలయంలో ప్రొఫెసర్ వీరి అసలు ఇంటిపేరు శ్రీవాస్తవ. కానీ, హరివంశ్ కలంపేరు అయిన బచ్చన్ వారి ఇంటి పేరుగా స్థిరపడిపోయింది. అభిషేక్ తండ్రి కాయస్థ వంశానికి చెందినవాడు. తల్లి బెంగాలీ వనిత కాగా, ఆయన నానమ్మ పంజాబీ.
టైమ్ పత్రిక అభిషేక్, ఐశ్వర్యలను అత్యంత ప్రభావవంతులైన భారతీయుల జాబితాలో చేర్చింది. అభిషేక్ చిన్నతనంలో తారే జమీన్ పర్ సినిమాలో చిన్నపిల్లవాడు బాధపడే డిస్లెక్సియావ్యాధితో బాధిపడేవారట. ముంబైలోని జమ్నబాయ్ నర్సీ స్కూల్, బాంబే స్కాటిష్ స్కూల్ లోనూ, న్యూఢిల్లీలోని మోడ్రన్ స్కూల్, వసంత్ విహార్ లోనూ ప్రాథమిక మాధ్యమిక విద్యలభ్యసించాడు. స్విట్జర్లాండ్ లోని ఐగ్లోన్ కళాశాలలోనూ, బోస్టన్ విశ్వవిద్యాలయంలోనూ చదువుకున్నాడు.
2000లో జె.పి.దత్తా దర్శకత్వంలో రెఫ్యూజీ సినిమాతో హీరోగా తెరంగేట్రం చేశారు అభిషేక్. ఈ సినిమాతోనే కరీనా కపూర్ కూడా బాలీవుడ్ తెరకు పరిచయమయ్యారు. ఈ సినిమా కమర్షియల్ గా విజయం సాధించలేక పోయినా అభిషేక్, కరీనాల నటనకు మాత్రం ప్రేక్షకుల నుండీ, విమర్శకుల నుండీ ప్రశంసలు లభించాయి. ఈ సినిమాలోని ఆయన నటన మెచ్చుకుంటూ చాలా మంది విమర్శకులు అభిషేక్ ఆయన వంశ ప్రతిష్ఠ నిలబెడతారని అన్నారు.
రెఫ్యూజీ సినిమా తరువాత కొన్ని సినిమాల్లో నటించినా అవి పెద్దగా విజయం సాధించలేదు. కానీ 2003లో సూరజ్ ఆర్. బర్జత్యా తీసిన మై ప్రేమ్ దీవానీ హూ సినిమాలోని నటనకు మాత్రం ఫిలింఫేర్ ఉత్తమ సహాయ నటుడు నామినేషన్ అందుకున్నారు అభిషేక్. ఆ తరువాత సంవత్సరం మణిరత్నం దర్శకత్వంలో ఆయన నటించిన యువ సినిమాతో ఫిలింఫేర్ ఉత్తమ సహాయ నటుడు పురస్కారాన్ని అందుకున్నారు ఆయన.
2004లో ఆయన పోలీసు పాత్రలో నటించిన ధూమ్ చిత్రం చాలా పెద్ద హిట్ అయింది. కానీ అదే సంవత్సరం ఆయన నటించిన ఫిర్ మిలేంగే, నాచ్ సినిమాలు మాత్రం సరిగా ఆడలేదు.
2005లో నటి రాణీ ముఖర్జీతో కలసి ఆయన నటించిన బంటీ ఔర్ బబ్లీ సినిమా అతి పెద్ద హిట్ గా నిలిచింది. ఆ సంవత్సరంలోనే రెండో ఎక్కువ వసూళ్ళు సాధించిన చిత్రంగా నిలిచింది. ఈ సినిమాతో ఫిలింఫేరు ఉత్తమ నటుడు పురస్కారం కూడా అందుకున్నాడు. ఈ సినిమాలో తన తండ్రి అమితాబ్ బచ్చన్ తో కలసి నటించాడు.
జయ బచ్చన్

జయ బాదురీ బచ్చన్ (జన్మ నామం జయ బాదురీ; జననం 1948 ఏప్రిల్ 9) భారతీయ రాజకీయ నాయకురాలు, హిందీ సినీ నటి. ఈమె ఫిల్మ్ అండ్ టెలివిజన్ ఇన్‍స్టిట్యూట్ ఆఫ్ ఇండియా, పూణే పూర్వవిద్యార్థి. ఈమె అమితాబ్ బచ్చన్ భార్య, శ్వేత నంద బచ్చన్, అభిషేక్ బచ్చన్ లకు తల్లి. ఈమె తన నటనకు గానూ క్రియాశీలకంగా ఉన్నన్ని రోజులూ ఎందరో మన్ననలు పొందింది. 1963లో వచ్చిన సత్యజిత్ రే సినిమా మహానగర్లో తొలిసారి ఒక యువతిగా నటించింది. ఆపై 1971లో గుడ్డీ అనే సినిమాలో పూర్తి స్థాయిలో కనిపిస్తుంది. ఉపహార్ (1971), కోషిశ్ (1972), కోరా కాగజ్ (1974) సినిమాలలో ఈమె నటన అపూర్వం. జంజీర్ (1973), అభిమాన్ (1973), చుప్కే చుప్కే (1975), మిలీ (1975), శోలే (1975) సినిమాలలో భర్త అమితాబ్ సరసన నటించింది. పెళ్ళి, పిల్లల తరువాత ఆమె సినిమాలకు పూర్తిగా దూరమయి పోయారు. మధ్యలో 1981లో సిల్సిలా అనే సినిమాలో కనిపించినా, నటనకు దూరంగానే ఉన్నారు. 1998 లో తిరిగి తెరంగేట్రం చేసారు. గోవింద్ నిహ్లానీ తీసిన హజార్ చౌరాసీ కీ మాఁ అన్న సినిమాలో నటించారు. అప్పటి నుండి ఎన్నో సినిమాలలో తల్లి పాత్రలలో కనిపించారు. ఈ సినిమాలలో నటనకు గానూ ఈమెకు ఎన్నో బిరుదులు, అవార్డులు అందాయి. ఈమె మొత్తం నటన జీవితంలో ఇప్పటి వరకూ 9 ఫిల్మ్ ఫేర్ అవార్డులు, (3 అత్యుత్తమ నటి, 3 అత్యుత్తమ సహాయ నటితో సహా). 2007లో ఫిల్మ్ ఫేర్ జీవిత సాఫల్య పురస్కారం అందుకున్నారు. 1992లో భారత ప్రభుత్వం నుండి పద్మశ్రీ అందుకున్నారు.
జయ బాదురీ కోల్‍కతలో ఒక హిందూ బాంగ్లా కుటుంబంలో 1948 ఏప్రిల్ 9న జన్మించారు. ఈమె తల్లిదండ్రులు ఇందిరా బాదురీ, తరూన్ కుమార్ బాదురీ. ఈమె తండ్రి ఒక రచయిత, పత్రికా సంపాదకుడు, రంగస్థల నటుడూను. ఈమె లోరెటో కాన్వెంట్ షిలాంగ్ లో, లోరెటో హౌస్, కోల్‍కతలో ప్రాథమిక విద్య పొందారు. ఆపై భోపాల్ లోని సెయింట్.జోసఫ్స్ కాన్వెంట్ స్కూల్ లో చదివారు. 1966 సంవత్సరపు గణతంత్ర దినోత్సవ వేడుకలలో బెస్ట్ ఆల్ ఇండియా ఎన్సీసీ క్యాడెట్ గా రాష్ట్రపతి విసిష్ట పురస్కారాన్ని అందుకున్నారు. తరువాత ఫిల్మ్ అండ్ టెలివిజన్ ఇన్‍స్టిట్యూట్ ఆఫ్ ఇండియా, పూణే వద్ద చదువుకున్నారు. అక్కడ కూడా ఈమె స్వర్ణ పతకం పొందారు.
ఈమె తన నటనా జీవితాన్ని 15వ ఏట సత్యజిత్ రే తీసిన బాంగ్లా సినిమా మహానగర్ లో సహాయనటిగా మొదలు పెట్టారు. ఈ సినిమాలో ఆమె అనిల్ చటర్జీ, మాధబీ ముఖర్జీతో నటించారు. అంతకు ముందు ఆమె రెండు బాంగ్లా సినిమాలలో నటించారు - ఒక 13 నిమిషాల నిడివి గల లఘు చిత్రం సుమన్, ఒక బాంగ్లా హాస్య చిత్రం ధన్నీ మెయె (1971) లో ఉత్తం కుమార్ మరదలిగా నటించారు.
జయ ఉత్తరప్రదేశ్ నుండి సమాజ్‌వాది పార్టీ తరఫున రాజ్యసభకు ఎన్నికయ్యారు. ఈమె రాజ్యసభ సభ్యురాలు. ఫిబ్రవరి 2010 నాటికి ఆమె తన పదవీ కాలాన్ని పూర్తి చేసుకున్నారు. తిరిగి మరలా 2012 లో ఎన్నుకోబడ్డారు.
తేజీ బచ్చన్

తేజీ బచ్చన్ (పంజాబీ: ਤੇਜੀ ਬਚੱਨ (Gurmukhi), تیجی بچن (Shahmukhi); హిందీ: तेजी बच्चन) ( 1914 ఆగష్టు 12 –2007 డిసెంబరు 21), ప్రముఖ రచయిత హరి వంశ రాయ్ బచ్చన్ భార్య, ప్రముఖ బాలీవుడ్ నటుడు అమితాబ్ బచ్చన్ మాతృమూర్తి. ఈమె సామాజ సేవకురాలు.భారత ప్రధానమంత్రి ఇంధిరా గాంధీ ఆమెను "కాన్ఫిడెంట్"గా పిలిచేది.
ఈమె బ్రిటిష్ ఇండియాలోని ఫైసాబాద్, పంజాబ్లో ఖత్రి సిఖ్ పంజాబీ కుటుంబంలో జన్మించారు. ఈమె ఫైసాబాద్ కు చెందిన బారిష్టరు సర్దార్ ఖజాన్ సింగ్ కుమార్తె.
ఈమె పాకిస్థాన్ లోని లాహోర్ లో నాబ్ చంద్ డిగ్రీ కాలేజీలో మనోవైజ్ఞానిక శాస్త్ర ఉపాధ్యాయురాలిగా పనిచేస్తున్నప్పుడు అలహబాద్ విశ్వవిద్యాలయంలో బోధిస్తున్న ఆంగ్ల ఉపాధ్యాయుడు హరివంశరాయ్ బచ్చన్ తో సంబంధం ఏర్పడింది.వారికి 1941 లో అలహాబాద్ లో వివాహమైంది.
హరివంశ్ రాయ్ బచ్చన్

హరివంశ్ రాయ్ బచ్చన్ ( 1907 నవంబరు 27 - 2003 జనవరి 18) 20 వ శతాబ్దం ప్రారంభంలో హిందీ సాహిత్యంలోని నయీ కవితా సాహిత్య ఉద్యమంలోని భారతీయ కవి. అతను బ్రిటిష్ ఇండియా లోని యునైటెడ్ ప్రావిన్సెస్ ఆఫ్ ఆగ్రా లోని ప్రతాప్‌గఢ్ జిల్లాకు చెందిన బాబుపట్టి గ్రామంలో కాయస్థ కులంలోని శ్రీవాస్తవ వంశానికి చెందిన అవధి భారతీయ హిందూ కుటుంబంలో జన్మించాడు. అతను హిందీ కవి సమ్మేళన్‌కు చెందిన కవి. . అతను తన ప్రారంభ రచన మధుశాల (मधुशाला) ద్వారా గుర్తింపు పొందాడు. అతని భార్య తేజీ బచ్చన్ సామాజిక కార్యకర్త. అతని కుమారుడు అమితాబ్ బచ్చన్. అతని మనుమడు అభిషేక్ బచ్చన్. 1976 లో హిందీ సాహిత్యానికి చేసిన సేవకు గాను పద్మ భూషణ్ పురస్కారాన్ని అందుకున్నాడు.
1941 నుండి 1957 వరకు, అలహాబాద్ విశ్వవిద్యాలయంలో ఆంగ్ల విభాగంలో అధ్యాపకునిగా బోధించాడు. ఆ తరువాత రెండు సంవత్సరాలు అతను కేంబ్రిడ్జ్ విశ్వవిద్యాలయానికి చెందిన సెయింట్ కాథరీన్ కళాశాలలో ఐరిష్ రచయిత డబ్ల్యూ.బి.యీట్స్ రచనలపై పి.హెచ్.డి చేసాడు. అతను హిందీ కవిత్వం రాసేటప్పుడు వాడే శ్రీవాస్తవకు బదులుగా "బచ్చన్" (బాలుడు అని అర్థం) అనే కలం పేరును ఉపయోగించడం ప్రారంభించాడు. భారతదేశానికి తిరిగి వచ్చిన తరువాత, అలహాబాద్ విశ్వవిద్యాలయంలో ఆంగ్ల సాహిత్యం బోధించాడు. అలహాబాద్‌లోని ఆల్ ఇండియా రేడియోలో కూడా పనిచేశాడు.
బచ్చన్ అనేక హిందీ భాషలలో ( హిందూస్థానీ, అవధి ) నిష్ణాతుడు. అతను దేవనాగరి లిపిలో వ్రాసిన విస్తృత హిందూస్థానీ పదజాలం చేర్చాడు. అతను పెర్షియన్ లిపిని చదవలేకపోయినపుడు, అతను పెర్షియన్, ఉర్దూ కవిత్వం పట్ల ఒమర్ ఖయ్యామ్ చేత ప్రభావితమయ్యాడు.
బచ్చన్ రచనలు సినిమాలు, సంగీతంలో ఉపయోగించబడ్డాయి. ఉదాహరణకు, అమితాబ్ బచ్చన్ నటించిన 1990 చిత్రం అగ్నీపాత్లో అతని రచన "అగ్నిపత్" లోని ద్విపదలు ఉపయోగించారు. తరువాత 2012లో హృతిక్ రోషన్ నటించిన రీమేక్ చేయబడిన అగ్నీపథ్ లో కూడా ఆ ద్విపదలు ఉపయోగించబడ్డాయి.
గాలి పెంచల నరసింహారావు

గాలి పెంచల నరసింహారావు (ఇంటిపేరు - గాలి; వ్యక్తి పేరు - పెంచల నరసింహారావు) (1903 - 1964) తెలుగు చలనచిత్ర సంగీతదర్శకులలో మొదటి తరానికి చెందినవారు. దక్షిణభారతదేశంలో నిర్మితమైన మొట్టమొదటి చిత్రం సీతాకళ్యాణం (1934) ఆయన సంగీతం అందించిన మొదటి చిత్రం. ఆయన చివరి చిత్రం ఎన్.ఏ.టి వారి సీతారామ కల్యాణం (1961), ఆ చిత్రం ఆయన సంగీతం అందించిన చిత్రాలలో అన్నింటికన్నా పెద్ద విజయం సాధించింది. ఈ చిత్రంలో ఆయన స్వరపరచిన సీతారాముల కళ్యాణం చూతము రారండి పాట ఎంతో పెద్ద విజయం సాధించింది. ఆ పాట ఇప్పటికి శ్రీరామనవమి నాడు, పెళ్ళి కార్యక్రమాలలో వినిపిస్తూనే ఉంటుంది. ఆయన సంగీతం అందించిన తొలి, చివరి చిత్రాలు ఒకే నేపథ్యం ఉన్న కథతో తయారుకావడం కాకతాళీయం.
1936లో విడుదలైన మాయాబజార్ లేక శశిరేఖా పరిణయం చిత్రంలో ఆయన స్వరపరిచిన వివాహభోజనంబు పాటయే ఘంటసాల స్వరపరిచిన 1957లోని మాయాబజార్లోని పాటకు ఆదర్శం.
1943లో వచ్చిన పంతులమ్మ చిత్రంలో కృష్ణవేణి అనే అమ్మాయికి పాడే అవకాశం ఇచ్చారు, ఆమె ఎవరో కాదు మధుర గాయని జిక్కి. ఈ చిత్రంలో ఆమె ఈ తీరున నిన్నెరిగి పలుకగా నాతరమా అనే పాట స్వయంగా నటిస్తూ పాడారు. 1945లో వచ్చిన మాయలోకం చిత్రం ద్వారా అలనాటి ప్రముఖ సంగీతదర్శకుడు పెండ్యాల నాగేశ్వరరావును తన బృందంలో హార్మోనిస్టుగా అవకాశం ఇచ్చారు. 1947లో వచ్చిన పల్నాటి యుద్ధం చిత్రానికి ఆయనే సంగీతదర్శకుడు. ఈ చిత్రంలో తనకు సహాయకునిగా పనిచేసిన ఘంటసాలతో కొన్ని పాటలు పాడించారు. ఆ చిత్రంలోని పాటలు చాలా ప్రాధాన్యత ఉన్నవి, ఎందుకంటే అందులో అక్కినేని నాగేశ్వరరావు స్వయంగా పాటలు పాడారు, అక్కినేని నాగేశ్వరరావు, ఘంటసాల కలిసి ఒక పాట పాడారు, ఘంటసాల, కన్నాంబ కలిసి ఒక యుగళగీతం (భక్తిగీతం) - తెరతీయగరాదా దేవా ఆలాపించారు, అక్కినేని నాగేశ్వరరావు, ఎస్.వరలక్ష్మి కలిసి ఒక యుగళగీతం ఆలాపించారు.
1948లో వచ్చిన బాలరాజు చిత్రంలో ఈయన స్వరపరచిన పాటలు ఆ చిత్ర విజయానికి ముఖ్య కారణం. ఘంటసాల పాడిన చెలియా కనరావా, ఎస్.వరలక్ష్మి పాడిన ఎవరినే నేనెవరినే మొదలైన పాటలు, ఆ చిత్ర విజయానికి దోహదపడ్డాయి. ఆ చిత్రంలో కొన్ని పాటలను ఘంటసాల కూడా స్వరపరిచారు, అందుకు కారణం గాలిపెంచలనే. ఆయనకి సంగీతోపాధ్యాయ అని బిరుదు. నరసింహారావుగారు సంగీతం అందించిన చిత్రాలన్నీ సంగీతపరంగా పెద్ద విజయాలను సాధించాయి. మాలపిల్ల (1938) చిత్రంలో కథానాయకునిగా నటించిన గాలి వెంకటేశ్వరరావు ఈయన తమ్ముడు. ఆయన ఇంటిపేరును చాలామంది గాలి పెంచల అనుకుంటారు, కానీ ఆయన ఇంటిపేరు గాలి, అసలు పేరు పెంచల నరసింహారావు. కొన్ని చిత్రాలలో ఆయనపేరును జి.పెంచలయ్యగా, కొన్ని చిత్రాలలో గాలి పెంచలగా, కొన్ని చిత్రాలలో పూర్తి పేరును వేశారు. పెంచల నరసింహారావు 61 ఏళ్ళ వయస్సులో మే 25, 1964న పరమపదించారు.