davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
इस्लामिक कॅलिग्राफी

इस्लामिक सुलेखन सामान्य इस्लामिक सांस्कृतिक वारसा आहे. वर्णमाला आधारित हस्ताक्षर व सुलेखन कलात्मक सराव आहे. यामधे अरेबिक, ऑट्टोमन आणि पर्शियन कैलिग्राफी समावेश आहे. हे खट्ट इस्लामी म्हणून अरबी मधे ओळखले जाते अर्थ इस्लामिक ओळ, रचना, किंवा बांधकाम.
इस्लामिक सुलेखनविकास पक्का कुराण बंद आहे; प्रकरणे आणि कुराण उतारे यावर इस्लामिक सुलेखन आधारित आहे एक सामान्य आणि जवळजवळ सार्वत्रिक मजकूर आहे. कुराण खोल धार्मिक संघटना, तसेच मूर्तिपूजक इस्लामिक संस्कृती मध्ये कलात्मक अभिव्यक्ती प्रमुख फॉर्म एक बनण्यासाठी कैलिग्राफीझाली आहे म्हणून लाक्षणिक कला संशय आहे.
इस्लामिक कैलिग्राफीअत्यंत पूज्य आहे, सर्वात जास्त काम धर्मनिरपेक्ष किंवा तात्पुर्ते काम वगळता तसेच स्थापन कैलिग्राफर करून उदाहरणे, पालन करा. पुरातन वास्तू मध्ये, एक विद्यार्थी त्यांच्या हस्ताक्षर समान होते वारंवार पर्यंत पदव्युत्तर काम कॉपी होईल. सर्वात सामान्य शैली टोकदार आणि प्रवाही विभागली आहे, पुढील अनेक उप-शैली विभागली.
इस्लामिक सुलेखकाचे पारंपरिक वाद्य गलाम आहे , एक लेखणी साधारणपणे वाळलेल्या वेळू किंवा बांबूचा बनविला जातो; शाई पुष्कळ अशा रंगामधे आहे, आणि अशा निवडलेल्या त्याच्या तीव्रता, मोठ्या मानाने बदलू शकतात की रचना जास्त स्ट्रोक परिणाम फार गतिमान होऊ शकते की त्यामुळे. काही शैली अनेकदा एक धातूचा-टीप पेन वापरून लिहिलेल्या आहेत.
पाच मुख्य अरबी कैलिग्राफीप्रवाही शैली: १. नक्श ( नॅश) २. नास्तालिक ३. दीवानी ४. थुलुथ ५. रुकाह
जसे की फरशा, उपकरणे, कार्पेट, आणि शिलालेख याहिपेक्षा इस्लामिक कैलिग्राफीवापर आता फार मोठ्या प्रमाणामध्ये सजावटीच्या माध्यमातून केला जातो . कागद घटने किंवा प्रसंगाचे आगमन करण्यापूर्वी, कागदावर केलेले लिखाण आणि चर्मपत्र लेखन वापरले होते. कागद घटने किंवा प्रसंगाचे आगमन सुंदरहस्ताक्षराने क्रांतिकारी बदल होतो. युरोप मध्ये मठ काही डझन खंड पडणाऱ्या करताना, मुस्लिम जगात लायब्ररी नियमितपणे पुस्तके शेकडो आणि हजारो समाविष्ट होते.
सुंदरहस्ताक्षराने नान्यामुले दूसरा आधार होते. ६९२ मध्ये सुरुवात, इस्लामिक कैलिफत शब्द दृश्य वर्णन बदलून जवळ पूर्वच्या नाण्यांची पद्धती बदललेल्या. हे डिनर्सच्या खास सत्यासाठी आहे, किंवा सोने नाणी विशेषतः खरे होते. साधारणपणे नाणी, कुराण, अवतरण चिन्हे सह लिहिलेले होते.
दहाव्या शतका पासून, पर्सिअन जो इस्लाम में आगए, वर शिलालेख वीण सुरुवात केलीकौशल्याने सिल्क्स नमुना. क्रुसेडरांच्या यूरोप वरुण आणलेले एक प्राइज़ मिलालेले कापड मौल्यवान होते. स्वईर डी सैंतलोस एक महान उदाहरण आहे, लपेटण्यासाठी वापरलेले जेसर मेरच्या मठ मध्ये सेंट जोसे अस्थीफ्रान्स वायव्य कॅन जवळ.
कूफीक अरबी स्क्रिप्ट सर्वात जुना प्रकार आहे. नाबातेयान लिपि एक जूना सुधारित प्रकार म्हणून ताठ आणि टोकदार दिसून येत आहे. उच्चारभेद ठिपके किंवा ॲक्सेंटला सोडून प्राचीन कूफी मधे १७ अक्षरांचा समावेश होता. नंतर,उच्चारण वाचकांची मदत घेऊन ठिपके आणि ॲक्सेंट जोडले गेले, आणि अरबी अक्षरे संच २९. सुमारे ७ व्या शतकामधे या भागाचा विकास झाला. कुफ्फा आणि इराक नाव घेते. पथियों गूंथना संयुक्त,सीमा, आणि अपरिमित कूफी या प्रमाणे याचा विकास करण्यात आला. हे १० व्या शतकातील ८ पासून कुरान्स कॉपी करण्यासाठी वापरले मुख्य लिहिलेला होता आणि १२ व्या सामान्य वापरासाठी बाहेर गेलातो फरक एक सजावटीच्या घटक म्हणून वापरले जाऊ चालू जरी वाहते नक्श शैली, अधिक व्यावहारिक होतात तेव्हा शतकअधिक्रमित शैली.
हिजाब

हिजाब (अरबी: حجاب, रोमनीकृत: ḥijāb) हे एक वस्त्र आहे ज्याचा वापर मुस्लिम स्त्रिया त्यांच्या जवळच्या कुटुंबाबाहेरील कोणत्याही पुरुषाच्या उपस्थितीत करतात. हिजाब हा कधीकधी पुरुषांद्वारेही डोके आणि छाती झाकण्यासाठी वापरला जातो.
दुसऱ्या व्याख्येत, सार्वजनिक क्षेत्रात पुरुषांपासून स्त्रियांच्या अलिप्ततेचा देखील संदर्भ असू शकतो. तसेच, एक आधिभौतिक परिमाण, "मनुष्याला किंवा जगाला देवापासून वेगळे करणारा पडदा" असा संदर्भ देखील असू शकतो.
कुराण, हदीस आणि इतर शास्त्रीय अरबी ग्रंथांवर विश्वास ठेवणाऱ्यांसाठी, खिमार (अरबी: خِمار) हा शब्द डोक्याचा स्कार्फ दर्शविण्यासाठी वापरला जात होता आणि हिजाबचा वापर विभाजन, पडदा दर्शविण्यासाठी किंवा सामान्यतः इस्लामिक नियमांसाठी केला जात असे. असंबंधित पुरुषांपासून नम्रता आणि गोपनीयता राखण्यासाठी मुस्लिम महिला हिजाब घालतात. कुराण मुस्लिम महिला आणि पुरुषांना नम्रपणे कपडे घालण्याची सूचना देते.
काही इस्लामिक कायदेशीर व्यवस्था या प्रकारच्या विनम्र कपड्याची व्याख्या करतात, चेहरा आणि हात मनगटापर्यंत वगळता सर्वकाही झाकतात. ही मार्गदर्शक तत्त्वे कुराणच्या प्रकटीकरणानंतर विकसित झालेल्या हदीस आणि फिकहच्या ग्रंथांमध्ये आढळतात परंतु, काहींच्या मते, कुराणमधील हिजाबचा संदर्भ देणाऱ्या आयती (आयह) वरून घेतलेली आहेत. काहींचा असा विश्वास आहे की कुरआनच स्त्रियांना हिजाब घालण्याची आवश्यकता नाही, असे सांगतो.
कुराण हे मुस्लिम पुरुष आणि स्त्रिया दोघांनाही विनम्र कपडे घालण्याची सूचना देते, तरीही या सूचनांचे पालन कसे करावे याबद्दल मतभेद आहेत. पोशाखाशी संबंधित श्लोक हिजाब ऐवजी खिमार (बुरखा) आणि जिलबाब (पोशाख किंवा झगा) या संज्ञा वापरतात. कुराणातील ६,०००हून अधिक श्लोकांपैकी, सुमारे अर्धा डझन विशेषतः स्त्रीने सार्वजनिक ठिकाणी कसे कपडे घालावे आणि कसे चालावे याचा उल्लेख केला आहे.
विनम्र पोशाखाच्या आवश्यकतेवरील सर्वात स्पष्ट श्लोक म्हणजे सूरा 24:31, स्त्रियांना त्यांच्या जननेंद्रियाचे रक्षण करण्यास आणि त्यांच्या छातीवर खिमार काढण्यास सांगते.
हिजाबच्या शैली आणि पद्धती जगभरात वेगवेगळ्या आहेत.
द युनिव्हर्सिटी ऑफ मिशिगनच्या सामाजिक संशोधन संस्थेने 2014 मध्ये केलेल्या एका जनमत सर्वेक्षणात सात मुस्लिमबहुल देशांतील (इजिप्त, इराक, लेबनॉन, ट्युनिशिया, तुर्कस्तान, पाकिस्तान आणि सौदी अरेबिया) रहिवाशांना विचारले होते की त्यांना महिलांच्या कोणत्या शैलीचा पोशाख सर्वात जास्त योग्य वाटतो. इजिप्त, इराक, ट्युनिशिया आणि तुर्कस्तानमधील बहुसंख्य प्रतिसादकर्त्यांनी हेडस्कार्फ (त्याच्या घट्ट- किंवा सैल-फिटिंग स्वरूपात) निवडल्याचे सर्वेक्षणात आढळून आले.
सौदी अरेबियामध्ये ६३% लोकांनी निकाब बुरखाला प्राधान्य दिले; पाकिस्तानमध्ये निकाब, पूर्ण लांबीचा चादर झगा आणि डोक्याचा स्कार्फ यांना प्रत्येकी एक तृतीयांश मते मिळाली; लेबनॉनमध्ये निम्म्या प्रतिसादकर्त्यांनी (ज्यामध्ये ख्रिश्चन आणि ड्रुझ यांचा समावेश होता) अजिबात डोके झाकण्याची आवश्यकता नसल्याचे सांगितले.
काही फॅशन-सजग महिला हिजाबच्या पगडीसारख्या अपारंपरिक प्रकारांकडे वळत आहेत. काही लोक पगडीला योग्य डोके आच्छादन मानतात, तर काही लोक असा युक्तिवाद करतात की जर ती मान उघडी ठेवली तर ती योग्य इस्लामिक बुरखा मानली जाऊ शकत नाही.
तुर्कस्तानमध्ये पूर्वी खाजगी आणि राज्य विद्यापीठे आणि शाळांमध्ये हिजाबवर बंदी होती. ही बंदी गळ्यात गुंडाळलेल्या स्कार्फवर लागू होत नाही. तुर्कस्तानमध्ये टर्बन हे सुबकपणे पिन केलेले डोक्यावरचे कापड हे १९८० च्या दशकापासून सुशिक्षित शहरी महिलांच्या वाढत्या संख्येने स्वीकारले आहे.
बागेरहाटचे मशिदी शहर

बागेरहाट मशिदी शहर बांगलादेशच्या बागेरहाट जिल्ह्यात वसलेले जागतिक वारसा स्थान आहे. १५व्या शतकाच्या दरम्यान बंगाल सल्तनतच्या काळात येथे अनेक मशिदी बांधल्या गेल्या असून त्यापैकी साठ घुमट मशिद सर्वात मोठी आहे. इतर मशिदींमध्ये नऊ घुमट मशिद, चूना खोला मशिद, रोनविजयपुर मशिद, बीबी बेगनी मशिद आणी सिंगैर मशिद यांचा समावेश आहे. उलूग खान जहां उर्फ ​​खान जहां अलीच्या कारकिर्दीत या मशिदी बांधल्या गेल्या. बंगालच्या सुलतान महमूद शहा यांनी सुंदरबनमध्ये शासक म्हणून नेमलेला तो एक तुर्क सैन्य अधिकारी होता.
दक्षिण बंगालमधील गंगा त्रिभूज प्रदेशाच्या विशाल तोंडाजवळ खुलनाच्या दक्षिणेस बागेरहाटचे हे मशिदी शहर आहे. हे बंगालच्या उपसागराच्या किनाऱ्यापासून ६० किलोमीटर (३७ मैल) अंतरावर आहे. हे शहर ५० चौरस किलोमीटर (१९ चौरस मील) क्षेत्रामध्ये पसरलेले आहे. हे भैरब नदीच्या मोरीबंड शाखे पासून ६ किलोमीटर (३.७ मैल) (पूर्व-पश्चिम दिशा) आणि सुमारे २५ किलोमीटर (१६ मैल) पसरले आहे. हे सुंदरबन जंगलांचा एक भाग होता. सल्तनत युगानुसार, हे १५व्या शतकात बांधले गेले होते आणि १७व्या शतकात खलीफाबाद म्हणून ओळखले जात असे. जंगलातील वस्तीचे स्वरूप आणि वाघांचा अधिवास असल्याने, शहरास रहिवासी बनवण्यासाठी शहर अनन्य पायाभूत सुविधांनी विकसित केले गेले होते. आज सर्व स्मारके पाम वृक्षांनी वेढलेल्या शेतीच्या वातावरणात बसविली आहेत.
सुलतान महमूद शहांच्या कारकिर्दीत इ.स. १४५० ते १४५९ दरम्यान ह्या मशिदी बांधल्या होत्या. महमूद शहाच्या कारकिर्दीत महत्त्वपूर्ण वास्तूंचा विकास झाला. दक्षिण बंगालमध्ये, बागेरहाट हे मशिदी शहर बंगाली इस्लामिक वास्तुविद्याची सरलीकृत "खान जहान" शैली दाखवते. रस्ते, पूल, पाण्याची टाकी आणि बरीच मशिदी आणि समाधी असलेल्या नियोजित शहर स्थापनेची जबाबदारी उलुग खान जहां यांच्यावर होती. उलुग खान जहां या शहरात राहत होता आणि तो एक सूफी परोपकारी नागरिक होता.
इ.स्. १८९५ मध्ये, ब्रिटिश भारतीय पुरातत्त्व सर्वेक्षण संस्थेने भारतामध्ये या क्षेत्राचा सर्वसमावेशक सर्वेक्षण केला आणि इ.स्. १९०३-०४ मध्ये साठ घुमट मशिदीच्या दुरुस्तीचे काम सुरू केले. इ.स्. १९०७-०८ मध्ये छताचा काही भाग आणि २४ घुमट्या पुनर्संचयित करण्यात आल्या. इ.स्. १९८२-८३ मध्ये, युनेस्कोने बागेरहाट प्रांतासाठी एक योजना बनविली आणि १९८५ मध्ये ते जागतिक वारसा बनले.
बंगलादेशच्या पुरातत्त्व संचालनालयाने युनेस्कोच्या सहकार्याने शैत घुमट मशिदीसमोर एक छोटेसे संग्रहालय स्थापन केले आहे, जिथे ऐतिहासिक स्थळ परिसरातून गोळा केलेल्या पुरातन वस्तू बागेरहाटच्या इतिहासावर ज्ञान प्रदान करतात. यात पुरातन वस्तूंच्या तीन प्रदर्शन गॅलरी आहेत ज्यात शिलालेख, भांडी, टेराकोटा फलक आणि शोभेच्या विटांचा समावेश आहे. बांगलादेशातील महत्त्वाच्या ऐतिहासिक इमारतींची चित्रेही या प्रदर्शनांचा भाग आहेत.
पलंगका राया

पलंगका राया हे इंडोनेशियाच्या मध्य कालीमंतान प्रांताची राजधानी आणि सर्वात मोठे शहर आहे. हे शहर बोर्नियो बेटावर कहायान आणि सबांगाऊ नद्यांच्या मध्ये वसलेले आहे. २०२० च्या जनगणनेनुसार, शहराची लोकसंख्या २,९३,५०० होती तर २०२०मधील अधिकृत अंदाज ३,०५९०७ होता. यांत १,५५,४९६ पुरुष आणि १,५०,४११ स्त्रीया होत्या. पलांगका राया हे इंडोनेशियातील आकाराने सर्वात मोठे शहर आहे (जकार्ताच्या आकाराच्या अंदाजे चार पट). या शहराच्या आसपासचा प्रदेश दाट जंगलाने व्यापलेला आहे. यांतउत्तरेकडील राकुम्पिट आणि बुकिट बटू संरक्षित जंगले, निसर्ग संवर्धन क्षेत्रे आणि टांगकिलिंग जंगलासह).
पलंगका राया हे नाव दयाक न्गाजू आणि संस्कृत या दोन भाषांतून तयार झाला आहे. दयाक भाषेत पलंगकाचा अर्थ पवित्र स्थान होतो व पलंगका रायाहे विशाल पवित्र स्थळ असल्याचे नावातून सूचित होते. या शहराच्या ठिकाणी पूर्वी दाट जंगलात पहांडुत नावाचे छोटे दयाक गाव होते
जंगले आणि पाणी, चिखल आणि खारजमिनीने वेढलेल्या शहरावर नेहमी धुके पडते. याशिवाय जंगलातील वणवे आणि दलदलीतील वायु यांमुळे येथील हवा अनेकदा धूसर होते.
पलंगका रायामधील लोकसंख्या वर्षाला २.८४% वेगाने वाढते आहे. येथील लिंग गुणोत्तर १०६ पुरुष प्रति १०० स्त्रीया असे आहे. कालीमंतानमधील इतर भागातील विद्यार्थी उच्च शिक्षण घेण्यासाठी शहरात स्थलांतरित होत असतात.
शहरात १,९९,१४० मुस्लिम, ७३,६४१ प्रोटेस्टंट, ५,५११ कॅथलिक, ३,४५३ हिंदू, ४८५ बौद्ध, ८ कन्फ्यूशियन आणि २७ इतर धर्मांचे अनुयायी असल्याचा अंदाज आहे. शहरातील अर्ध्याहून अधिक व्यक्ती दयाक वंशाच्या आहेत. याशिवाय बंजार, मलय, बुगिनीज आणि जावानीज यांसारख्या इतर जाती देखील शहरात राहतात. शहरातील अर्ध्याहून अधिक लोकसंख्या जेकन राया भागात आहे.
२०२०मध्ये २३४ मशिदी, २०४ चर्च, ४ हिंदू मंदिरे आणि ५ चिनी बौद्ध मंदिरे आहेत शहरातील सर्वात मोठी मशीद दारुसलाम ग्रँड मस्जिद पलांगका राया आहे. १९८४मध्ये बांधलेली ही मशीद जेकन राया भागात असून ५०,००० मीटर आकाराची असून येथे एकाच वेळी १०,००० लोक नमाज अदा करू शकतात.
शहरातील चार हिंदू मंदिरांपैकी जसे की पुरा पितामाहा सुद्धा जेकन राया भागात आहे. हे मंदिर १९७८मध्ये इंडोनेशियाच्या सैन्याने स्थानिक हिंदू लोकांच्या मदतीसाठी बांधले होते. याचा वापर बालीहून स्थलांतरित झालेले लोक करतात.
त्जिलिक रिवुत विमानतळ शहराला विमानसेवा पुरवतो. येथे लायन एरचे वैमानिक प्रशिक्षण केन्द्र आहे पलंगका रायामध्ये एकूण 911.83 किमी लांबीचे रस्ते आहेत, त्यांपैकी ५६३.७३ किमी डांबरी आहेत.
साचा:मध्य कालीमंतान
नम्मा मेट्रो

नम्मा मेट्रो (कन्नड : ನಮ್ಮ ಮೆಟ್ರೊ अर्थ:आमची मेट्रो ) अथवा बंगळूरू मेट्रो ही भारताच्या कर्नाटक राज्याची राजधानी बंगळूरू येथे असणारी एक जलद परिवहन सेवा आहे. याचे निर्माण कार्य त्यासाठी निर्धारित संस्था बेंगलुरु मेट्रो रेल कार्पोरेशन (बीएमआरसीएल) ने केले.या मेट्रोचे उद्घाटन २० ऑक्टोबर २०११ला झाले.याची प्रथम मार्गिका बयप्पनहल्ली ते महात्मा गांधी मार्ग (एम.जी.रोड) या दरम्यान तयार झाली. हे सध्या दिल्ली मेट्रो आणि हैदराबाद मेट्रो नंतरचे भारतातील सर्वात लांब मेट्रोचे नेटवर्क आहे. या मेट्रोमुळे बंगळूरू तील अती गर्दीच्या भागातील वाहतूकीत सुधारणा होईल व तेथील ताण कमी होईल असा अंदाज आहे.
महा मेट्रो

महाराष्ट्र मेट्रो रेल्वे कॉर्पोरेशन लि. (महा-मेट्रो) ही कंपनी महाराष्ट्र शासनाने स्थापन केलेली आहे. महाराष्ट्र राज्यात कुठेही (मुंबई वगळून) मेट्रो रेल्वेची उभारणी करावयाची असल्यास, ते काम 'महा मेट्रो' ही कंपनी करेल. या कंपनीत महाराष्ट्र व केंद्र शासनाचे प्रत्येकी पाच संचालक राहतील. या कंपनीला नुकतीच भारताच्या केंद्र सरकारने मंजूरी दिली आहे. नागपूर मेट्रो आणि पुणे मेट्रोचे कामही हिच कंपनी करेल.
सुभाष नगर मेट्रो स्थानक

सुभाष नगर मेट्रो स्थानक हे नागपूर मेट्रोच्या अ‍ॅक्वा मार्गिकेवरील सोळावे स्थानक आहे. हा मार्ग नागपुरातून पूर्व-पश्चिम असा गेला आहे. हे स्थानक उन्नत (एलिव्हेटेड) आहे. या मार्गिकेहून निळ्या मार्गिकेवर असणाऱ्या स्थानकावर जाण्यासाठी अदला-बदली (इंटरचेंज) स्थानक हे सिताबर्डी येथे आहे.)
Eidgah Mosque

The Eidgah Mosque (Dari: مسجد عید‌گاه; Pashto: د عیدګاه جومات) is one of the oldest mosques in Kabul, Afghanistan. It is located to the southeast of the affluent Wazir Akbar Khan neighborhood, near the Ghazi Stadium and Chaman-e-Hozori. It was built during the late 19th century and early 20th century, when the country was ruled by Emir Abdur Rahman Khan and his son Habibullah Khan. It is now a historical site for tourists to visit.
The mosque has been used by large crowds of daily prayers, including during the special annual Eid al-Fitr and Eid al-Adha prayers. It was the scene of religious festivals and special ceremonies, such as coronations, funerals, parades, and various other state functions attended by top government officials. It was from this mosque that King Amanullah Khan made an announcement of his country's full independence in 1919.
Construction of the Eidgah Mosque in Kabul initiated sometime before the death of Emir Abdur Rahman Khan in 1901. It was completed by his son Habibullah Khan. Afghan history records indicate that in 1901, the then Emir of Afghanistan, Habibullah Khan, publicly performed the priestly functions by celebrating the Eid ul-Fitr at Eidgah Mosque. The chief priest of Kabul immediately proclaimed Habibullah to be the successor of his father, whereupon he delivered an address inspired by an "intolerant ecclesiasticism". Among other things the Emir passed a dictum that a fine of up to ten Kabuli Rupees would be levied on all who did not offer prayers in the mosques. A register of the daily attendance of all individuals was to be kept in various places and a “box of justice” was to be kept into which secret reports could be dropped reporting on people who had not obeyed this dictum of compulsory attendance for religious prayers at the mosques.
In 1914–15, the bitter feud between British-India and Afghanistan assumed the proportions of a holy war or jihad, even though Emir Habibullah had initially opposed this approach of the mullahs. After his ascension to the throne in 1919, King Amanullah Khan aligned with the mullahs to attack British-Indian military camps. Before he launched a war on May 15, 1919, King Amanullah made a speech at the Eidgah Mosque urging his countrymen to wage jihad against the British-Indians. After the Third Anglo-Afghan War, on August 19, 1919, King Amanullah announced Afghanistan's independence from this mosque.
The mosque was recently remodeled. Most of its outdoor space is now a park. On 3 October 2021 an attack by the Islamic State – Khorasan Province killed several people near one of the mosque's gates. The target of the attack was senior Taliban officials.
Chamber of Representatives of Uruguay

The Chamber of Representatives (Spanish: Cámara de Representantes) is the lower house of the General Assembly of Uruguay (Asamblea General de Uruguay). The Chamber has 99 members, elected for a five-year term by proportional representation with at least two members per department.
The composition and powers of the Chamber of Representatives are established by Article Ninety of the Uruguayan Constitution. It also requires that members must be aged at least 25 and have been a citizen of Uruguay for five years. It is the competence of the Chamber of Representatives to accuse in the Senate members of both houses, the President and Vice President of the Republic, the Ministers of State, the members of the Supreme Court, the Administrative Litigation Court, the Court of Accounts and the Electoral Court, either for violating the Constitution or other serious crimes.
The Presidency of the Chamber is renewed at the beginning of each session. Every year, a Representative is elected by the rest of the members as its President. The current officeholder of the Chamber of Representatives is Sebastián Andújar, who took office on March 1, 2023.
34°53′28″S 56°11′14″W﻿ / ﻿34.89111°S 56.18722°W﻿ / -34.89111; -56.18722
Constitution of Uruguay of 1918

The second Constitution of Uruguay was in force during the period 1918–1933.
Approved in a referendum on 25 November 1917, it replaced the first Uruguayan Constitution, which had been in force since 1830.
In 1913 President José Batlle y Ordóñez (1903–07, 1911–15), the father of modern Uruguay, proposed a constitutional reform involving the creation of a Swiss-style collegial executive system to be called the colegiado. A strong opponent of the one-person, powerful presidency, Batlle y Ordóñez believed that a collective executive power would neutralize the dictatorial intentions of political leaders. It met intense opposition, however, not only from the Blancos but also from members of his own Colorado Party. The proposal was defeated in 1916, but Batlle y Ordóñez worked out a deal with a faction of the Blancos whereby a compromise system was provided for in the second constitution, which was approved by a plebiscite on November 25, 1917.
In addition to separating church and state, the new charter, which did not become effective until 1919, introduced substantial changes in the powers of the presidency. The executive power consisted of the president, who controlled foreign relations, national security, and defense, and the National Council of Administration (Consejo Nacional de Administración), or colegiado, which administered all other executive governmental functions (industrial relations, health, public works, industry and labor, livestock and agriculture, education, and the preparation of the budget). The colegiado, embodying the political mechanism of coparticipation, consisted of nine members: six from the majority party and three from the minority party. The first colegiado (1919–33) was thereby established without eliminating the office of president.
Although the 1917 constitution worked well during the prosperous time after World War I, recurring conflicts between the president and the colegiado members made the executive power ineffective in coping with the economic and social crises wracking the country. Batlle y Ordóñez died in 1929, and his absence was deeply felt as conflicts increased. These conflicts eventually led to the presidential coup of 1933 by Gabriel Terra. His ad hoc government suspended the constitution and appointed a constituent assembly to draw up a new constitutional text.
Pelops

Pelops (Πέλοψ e henc'hresianeg, eus pelios: teñval; hag ops: dremm, lagad) a oa mab da d-Tantalos, ur mab da Zeus ha Dione, ha da Euryanassa (pe da Zione, hervez ar skridoù kozh). Roue e oa e Pisa, e Peloponnesos.
Hervez Ovidius e oa bet lazhet en-bugelig gant e duad, ha servijet da zebriñ d'an doueed e-kerzh ur banvez evit amprouiñ o hollouiziegezh. Kompren a reas an doueed ar gwidre, roet e voe buhez da Belops en-dro, ha lakaet ur skoaz olifant dezhañ e-lec'h an hini a oa bet debret gant Demeter, an hini nemetañ n'en doa ket anavezet peseurt boued e oa o tebriñ. Hervez ar vojenn e chomas e ziskennidi gant ur merk gwenn ouzh o skoaz.
Eromenos (pe serc'heg) e voe d'an doue Poseidon. Tad e oa da C'hrysippos, Thyestes hag Atreüs.
Enoret e oa en Olympia, ha warnañ eo diazezet mojenn krouidigezh ar C'hoarioù olimpek e Peloponnesos, bro Pelops, da lavarout eo eztaoladenn bouezusañ unvaniezh an Hellened, tud Hellaz.
Karamel

Karamel zo sukr poazhet. Ar c'haramelennnoù, ar madigoù karamel, a c'hall bezañ kalet pe gwak. Servijout a ra ar c'haramel liñvel da ginklañ an dibennoù-pred evel ar gwastilli hag ar skornennoù.
Evit ober karamelennoù gwak eo ret ouzhpennañ lipidoù d'an aozadenn evel laezh koazhet, amann (evel an tofee saoz), dienn pe chokolad. Kenstrollañ a ra ar fudge stadunanat ar peder aozenn-se.
Kavet e vez ar c'haramel e-barzh an nougadin, an nougad, ar pralin, ar c'hoaven suilhet pe c'hoazh an dienn karamel.
Implijet e vez ivez evit reiñ liv da broduioù zo evel ar c'hoka-kola.
Ijinet e voe e 1977 e Kiberen gant Henri Le Roux, ur pastezer breizhat. Brudet eo er bed a-bezh bremañ.
Chokolad

Ar chokolad a zo un toaz fardet gant kakao, anv greun ar wezenn gakao, ha sukr. Boued eo hag a vez kavet mat gant kalz a dud.
Eus ar c'hakao e tenner an amann kakao hag an toaz kakao. Kaledet int dre frikañ ha flastrañ anezho gant sukr, vanilha pe traoù all. Pa vez ouzhpennet laezh e komzer eus "chokolad dre laezh", a hend-all ez eus kaoz eus "chokolad du". Chokoload gwenn zo ivez, met n'eus ket toaz kakao e-barzh.
Malet e vez ar chokolad evit bezañ kinniget e stummoù diniver : plakennoù, delwennoùigoù, gwiskadennoù evit ar gwastilli, madigoù, vioù a vez kinniget e-leizh da vare Pask e lod broioù diwar al levezon gristen. Pa vez lakaet e stumm ur boultrenn, ouzhpennet flour dezhañ, e c'heller meskañ anezhañ gant dour pe laezh evit fardañ un died a vez evet gant kalz a dud ha gant ar vugale alies-tre. Implijet e vez evit fardañ kalz dibennoù-pred : gwastilli chokolad, diennoù, diennoù-skorn, tartez.
Ar flavonoid a gaver er chokolad du a zo un danvezenn mat-tre evit ar yec'hed. Tennet e vez kuit flavonoid ar chokoladoù all (chokolad dre laezh, chokolad gwenn...) dre m'eo un tammig c'hwerv.
Dont a ra ar ger chokolad eus an nahouatleg xocolatl pe chocolatl a dalv « dour c'hwerv ». Prouet eo bet gant henoniourien e veze implijet ar fav kakao e lec'h furchadegoù Puerto Escondido (Honduras) etre 1100 ha 1400 kent JK.
Pastezerezh
Tom Clancy's The Division

Tom Clancy's The Division zo ur c'hoari video rpg sevenet gant Massive Entertainment hag embannet gant Ubisoft, harpet gant Red Storm Entertainment, Ubisoft Reflections hag Ubisoft Annecy, war Microsoft Windows, PlayStation 4 hag Xbox One. Kelaouet e oa bet eus savidigezh ar c'hoari e-pad an E3 2013, hag embannet da vat dre ar bed d'an 8 a viz Meurzh 2016. Tremen a ra ar c'hoari video un un dazont nepell diouzh hiziv en New York City. Ur gwalldaol a zo bet oc'h implij kleñved ar brec'h. Darn an dud a zo marvet pe klañv bras. Ar c'hoarier, un ajant ispisial eus ar Strategic Homeland Division, berraet en "Division", a zo kefridiet gant sikour an oberiadurioù e Manhattan, kavout petra a zo erruet ha talañ ouzh an dorfedourien. The Division a zo bet savet gant lodennoù ar c'hoarioù video doare rpg, ha gant reoù liesc'hoarier.
Degemeret mat eo bet ar c'hoari hervez ar vurutelladennoù, gwerzhet eo bet mat ivez, gant Ubisoft o embann e oa bet ar rekord evito a-fed gwerzhadennoù en devezh kentañ embann. Ouzhpenn-se, ur sizhun war-lerc'h an embannadur, Ubisoft a embanne e oa bet The Division ar c'hoari ar muiañ gwerzhet en istor an embregerezh breton, ar gwellañ kentañ sizhun embann en istor an embann c'hoarioù video evit ur frañchiz nevez. En holl ez eus bet gounezet $330 milion dollar. Un heuliad anvet Tom Clancy's The Division 2, a vo embannet e miz Meurzh 2019.
Naouegezh artifisiel

An naouegezh artifisiel, pe naouegezh alvezel, pe intent artifisiel, zo ur stlenn dispaket gant ardivinkoù urzhiataerel dre intentoù klevet pe gendodet pe drerenet. Enebet e vez d'an naouegezh a gaver en denien hag el loened. Pourvezet e vez an ardivinkoù gant meziantoù skouer, anaoudadur ar gomz hag ar stummoù, reizhiadoù treiñ yezhoù ha dafaroù difetis all.
E-touez implij an naouegezh artifisiel emañ luskerioù enklask er Web (Google eo an anavezetañ), reizhiadoù erbed (implijet gant YouTube, Amazon ha Netflix), reizhiadoù karbedoù emvleinet (Tesla, Waymo), reizhiadoù intent ar gomz (Alexa, Siri), reizhiadoù da verañ an diferañ hag ar c'hevezañ betek al liveoù uhelañ er c'hoarioù strategezh (echedoù, Go). Seul ma teu ar ardivinkoù da vezañ barrekoc'h, seul ma vez dilamet eus termenadur an NA pep elfenn a dennfe d'o naouegezh seurtanvet. Ar "gwered naouegezh artifisiel" eo. Da skouer : ne renker mui nanaoudadur optikel arouezennoù e-barzh an naouegezh artifisiel.
Daoust ma 'z eus eus skiant an naouegezh artifisiel abaoe 1956, gwagennoù spi-dispi o deus renet e-pad un hir a brantad a reer "goañv an naouegezh artifisiel" anezhañ. Meur a hent zo bet ergerzhet, evel drevezañ an empenn, skoueriañ modoù an diskoulm sevenet gant an denien, ar boelloniezh furmel, diazoù-roadennoù bras diwar-benn an emzoug loen. E derou an XXI kantved e teuas disoc'hoù bras diwar implij urzhiataerioù matematikel ha stadegel galloudus-tre.
Meur a dachenn a gaver en diskiblezh-se a zo liammet ouzh ar palioù pe ouzh an ostilhoù arbennik. E-touez ar palioù paotañ emañ erouezadur ar gouiziegezh, ar steuñvekat, an deskoni, argerzh al lavar pe areg naturel, ar merzherezh, hag al lakaat an traezoù da vezañ dilec'hiet hag embregatet. Met e-touez ar palioù da dizhout war hir dermen emañ an naouezh hollek, da lavaret eo bezañ gouest da zegas un diskoulm da bep kudenn dic'hortoz. Kalz teknikoù zo bet ergerzhet gant an enklaskerien : gwellekadur an enklask, ar gwellekadur matematikel, ar boelloniezk furmel, rouedadoù neuron artifisiel, hag an hentennoù stadegel, amkanioù an tebegezh hag ar meizadoù armerzhel.
Diazezet war ur vartezeadenn eo bet pazennoù kentañ an enklask, hini deskrivadur naouegezh an Den a c'hellfe bezañ ken resis ha m'eo posupl ober e-keñver ar ardivinkoù ma vije kavet un doare d'e zrevezañ. Kaset e voe ar gudenn war an dachenn brederouriezhel, ha lennegel ivez, dre ma voe degaset aon ar boudoù artifisiel dizouj a c'hellfe bezañ fardet. Met daoust d'ar mojennoù ha d'an danevelloù diarweladel e klasker krediñ ma vo an naouegezh artifisiel troet war an tu mat a-blom gant emzalc'hioù a-feson.
Cornetto (pastry)

Cornetto (Italian: [korˈnetto]; meaning 'little horn') is historically the Italian name of a product similar to the Austrian kipferl, although today it is an interchangeable name for the French croissant.
The main ingredients of a cornetto are pastry dough, eggs, butter, water, and sugar. Egg yolk is brushed on the surface of the cornetto to obtain a golden color during baking.
The cornetto vuoto (lit. 'empty cornetto') is commonly accompanied by various fillings, including crema pasticciera (custard), apricot jam or chocolate cream, and covered with powdered sugar or ground nuts. A cornetto with an espresso or cappuccino at a coffee bar is considered to be the most common breakfast in Italy.
The name cornetto is common in southern and central Italy, while it is called "brioche" in the north.
The recipe of kipferl became popular in Italy, and more specifically in Veneto, after 1683, thanks to the intense commercial relations between the Republic of Venice and Vienna. In France, it was not until the 1770 marriage between the Austrian Marie Antoinette and the future King Louis XVI that the pastry gained popularity there. Its recipe was modified by the pastry chefs, who replaced the brioche dough for a leavened puff pastry and called it "croissant". French chef Sylvain Claudius Goy records a yeast-leavened laminated croissant in his 1915 book La Cuisine Anglo-Americaine. The croissant became popular in France mainly in the 20th century.
Media related to Cornetto at Wikimedia Commons
Bouquet garni

The bouquet garni (French for "garnished bouquet"; pronounced [bukɛ ɡaʁni]) is a bundle of herbs usually tied with string and mainly used to prepare soup, stock, casseroles and various stews. The bouquet is cooked with the other ingredients and removed prior to consumption. Liquid remaining in the bouquet garni can be wrung out into the dish.
There is no standard recipe for bouquet garni, but most French recipes include thyme, bay leaf and parsley. It may also include basil, burnet, chervil, rosemary, peppercorns, savory and tarragon. Vegetables such as carrot, celery (leaves or leaf stalks), celeriac, leek, onion and parsley root are sometimes included in the bouquet.
Sometimes, the bouquet is not bound with string, and its ingredients are filled into a small sachet, a piece of celery stalk, a net, or a tea strainer instead. Traditionally, the aromatics are bound within leek leaves, though a cheesecloth, muslin or coffee filter tied with butcher twine can be used.
A sachet d'Épices is a small cheesecloth bag containing peppercorns, other spices and herbs (such as parsley, thyme and bay leaves) which similarly adds aromatic flavor to a soup, stock, casserole or stew. It acts as a tea bag, infusing flavor into a liquid. The bag may be tied or untied; in the case of the latter, the liquid is strained afterwards. Like a bouquet, sachets may undergo no, small, or significant variations, from the small additions of a garlic clove or carrot, to the dramatic additions of spices and flavors of ginger, cardamon or cinnamon. The additions depend on the stock being produced: juniper berries and fennel for instance feature in some brown game and duck stocks, while some brown lamb or pork stocks host caraway seeds.
When in cooking a sachet d'Épices is added to a preparation depends on the destination's volume, and timing can vary from 15–30 minutes before completion in stocks or soups smaller than a 1 US gallon (3.8 L), to an hour in larger preparations. When the desired flavor is extracted, cooks may remove them from a stock or soup, even before other ingredients contained have finished cooking. This ability to remove the sachet if the desired flavor has been extracted is why some chefs tie the sachet, regardless of whether they will eventually strain the product. Cooking aromatics contained in sachets for an excessive amount of time is avoided by cooks, as the flavors can become "flat", as the flavor compounds they impart, volatile oils, are delicate.
Dishes made with a bouquet garni include:
Guillermo de Croy

Guillermo de Croÿ (h. 1458 - 28 de mayo de 1521) (Guillaume II de Croÿ, sieur de Chièvres en francés) fue un privado, político y consejero de Carlos I de España de origen flamenco. Fue hecho caballero de la Orden del Toisón de Oro en 1491.
Cortesano de prestigio ya en la corte de Maximiliano I de Habsburgo, fue hombre de confianza de su joven nieto Carlos y el principal protagonista del tratado de Noyon con los franceses, firmado en agosto de 1516. También acompañó al rey Carlos I de España en su primer viaje a España en septiembre de 1517. Una vez en Castilla, los cortesanos flamencos con Chièvres, a la cabeza, aprovecharon su ascendencia con el rey para copar cargos y rentas en el reino, lo que tuvo mucho que ver con el posterior levantamiento de los Comuneros, al ser acusado por los castellanos de nepotismo y corrupción, entre otras cuestiones por ser el promotor de que el rey designara como arzobispo de Toledo, con ingresos de rentas riquísimos, a su sobrino, de 20 años de edad, también llamado Guillermo de Croy. Naturalizado como tal arzobispo desde octubre de 1519, mediante un Breve de acuerdo favorable del papa León X.
El arzobispo murió el 6 de enero de 1521 por caída de caballo a los 23 años de edad. Y su poderoso tío Chièvres también murió en la ciudad renana de Worms apenas cuatro meses después que su sobrino. Fue probablemente envenenado, según constó en las investigaciones sobre su muerte, tres días después de haber aparecido el Edicto de Worms el 25 de mayo de 1521, en perjuicio de los seguidores protestantes de Martín Lutero.
Guillermo de Croy (arzobispo)

Guillermo de Croÿ (Ducado de Borgoña h. 1497 - Worms, Alemania, 6 de enero de 1521), religioso de origen flamenco, fue arzobispo de Toledo desde 1517 hasta 1521.
Guillermo de Croÿ era sobrino de Guillermo de Croy, sieur de Chièvres (castellanizado Xevres), privado, político y consejero de Carlos I de España. Estudió en Lovaina con Juan Luis Vives, el célebre humanista. Fue creado cardenal por el papa León X en el consistorio del 1 de abril de 1517. Además de cardenal, Guillermo era a la sazón y con 20 años de edad obispo de Cambrai, siendo poco después obispo de Coria.
El 8 de noviembre de 1517 fallecía el arzobispo de Toledo, Francisco Jiménez de Cisneros. El Arzobispado de Toledo era el más rico e importante de Castilla, ostentando la primacía sobre las demás diócesis del reino. Su rival principal a ocupar la sede toledana era Alonso de Aragón, Arzobispo de Zaragoza e hijo ilegítimo de Fernando II de Aragón. Finalmente, el apoyo del rey a Guillermo hizo que este obtuviera el cargo. Aun así, tuvo varias obstáculos que entorpecían su nombramiento, el más notable, las normas dictadas por Isabel I de Castilla que prohibían la concesión de oficinas eclesiásticas a extranjeros. El 14 de noviembre de 1517 y a instancias de monsieur de Xevres, el rey naturalizó castellano a su sobrino, consiguiendo evitar este obstáculo legal. León X por su parte le concedió un indulto el 12 de octubre que lo liberaba de residir en territorio diocesano, como ya había ocurrido cuando fue nombrado obispo de Coria.​
Este suceso fue escandaloso en Castilla. Cisneros había sido universalmente respetado mientras que el nuevo arzobispo era un joven extranjero desconocido. Los representantes en las Cortes de Valladolid de 1518 protestaron ante este nombramiento. Entre otras cosas se pidió que no se naturalizara castellanos a más extranjeros y que el arzobispo residiera en su sede. El rey ignoró la petición, por lo que Guillermo nunca vivió en Toledo. Este ultraje fue uno de los muchos detonantes de la Guerra de las Comunidades de 1520.​
Murió en Worms en 1521, aproximadamente a los 24 años de edad a consecuencia de la caída de un caballo en una cacería. Había acompañado al emperador Carlos a esta ciudad, donde se habían convocado las cortes para tratar asuntos con Martín Lutero. Fue sepultado en la iglesia de san Pedro de Lovaina. Al principio, la fecha de su muerte se tomó incorrectamente como 11 de enero.​ Alonso de Fonseca y Ulloa fue nombrado nuevo arzobispo de Toledo en 1523. Poca piedad se mostró hacia Croÿ en Castilla. Un relato contemporáneo de Alonso de Santa Cruz, historiador real del rey Felipe II, dijo que "fue un juicio justo de Dios que ni Croy gozó del arzobispado ni fue restaurado el marqués".​ (Diego López Pacheco, el marqués de Villena, había sido uno de los muy pocos nobles que apoyaban el nombramiento de William, probablemente en un intento de ganar el favor del anciano de Croÿ, pero no logró recuperar sus tierras perdidas).​
Constant Marie

Constant Marie, conocido como Le Père Lapurge (Sainte-Houvrince, Calvados, Francia, 27 de agosto de 1838-5 de agosto de 1910), fue un comunero, compositor y poeta anarquista.
Es el autor de canciones revolucionarias como «Dame dynamite», «Le Père Lapurge», «L’Affranchie» y «La Muse rouge».
Comenzó a trabajar como albañil. Participó en la Comuna de París, en la que resultó herido en la trinchera del fuerte de Vanves. La lesión le obligó a convertirse en zapatero.
La virulencia de sus comentarios llamó la atención de la policía, que el 1 de julio de 1894 registra su domicilio. Confiscaron libros y letras de sus canciones, al tiempo que fue detenido y acusado de afiliación a una organización criminal. Pasó varias semanas en la prisión de Mazas. Fue liberado un año después y estuvo bajo vigilancia hasta 1905.
Militante muy activo entre 1885 y 1886, participó en diversas organizaciones libertarias. Publicó también varios artículos en el semanario «Le Père peinard» bajo el pseudónimo Le Père Lapurge.​
Finalmente, Constant Marie falleció el 5 de agosto de 1910.
Se le deben varias de las canciones más representativas del repertorio libertario francés, como «Dame Dynamite» et «Le Père Lapurge». Ambas fueron publicadas en julio de 1886 en «La Révolte des affamés», periódico anarquista de Calais.
Unión por un Movimiento Popular

La Unión por un Movimiento Popular (UMP, en francés: Union pour un mouvement populaire) fue un partido político francés, llamado inicialmente Unión para la Mayoría Presidencial (Union pour la majorité présidentielle) para dar apoyo a la candidatura del presidente Jacques Chirac en las elecciones presidenciales de 2002.
Su líder era Jean-François Copé, quien se desempeñaba como secretario general y fue elegido en la Asamblea de la formación realizada en noviembre de 2012,​ sucediendo de esta manera al frente del partido al expresidente Nicolás Sarkozy.
Nicolas Sarkozy fue elegido presidente de Francia en 2007 y el partido poseía la mayoría absoluta en el Senado y también en la Asamblea Nacional. La mayoría fue perdida en 2011 en el Senado. Jean-François Copé es el secretario general del partido. El partido era miembro del Partido Popular Europeo, de la Internacional Demócrata de Centro, y también de la Unión Internacional Demócrata, foro de los partidos conservadores a escala mundial.
El partido fue oficialmente refundado como Los Republicanos (en francés: Les Républicains) el 30 de mayo de 2015.
Fue creada el 23 de abril de 2002 para unir a las fuerzas de centro-derecha con el fin de dar apoyo a Chirac en su candidatura de presidente de la República Francesa (fin que consiguieron). El 23 de abril se llamó Union pour la Majorité Présidentielle ("Unión por la Mayoría Presidencial"), pero en su congreso fundador del 17 de noviembre de 2002 se cambió el nombre por Union pour un Mouvement Populaire (UMP, "Unión por un Movimiento Popular"). Los principales partidos que lo formaron (dejando de existir) fueron Agrupación por la República (RPR), de ideología gaullista, y Democracia Liberal (DL), de ideología liberal y algunos miembros de Unión para la Democracia Francesa (UDF), de ideología centrista, y el Partido Radical.
El primer presidente de la UMP fue Alain Juppé, que dimitió el 16 de julio de 2004, debido a que fue condenado por la justicia en el asunto de los trabajos ficticios de la alcaldía de París.
El 28 de noviembre de 2004, en el congreso de Bourget, Nicolas Sarkozy fue elegido presidente del movimiento, por delante de Christine Boutin, Nicolas Dupont-Aignan y François Grosdidier.
Respecto al resultado de RPR en 1997.
Movimiento Popular del Azawad

El Movimiento Popular para la Liberación del Azawad ( MPLA ) (fr: Mouvement populaire de libération de l'Azawad) es un grupo rebelde tuareg creado en 1988 en el norte de Malí. En 1991 después durante la rebelión tuareg de 1990-1996 se convirtió en el Movimiento Popular del Azawad (MPA).
El movimiento fue formado en 1988 por Iyad Ag Ghali, un soldado tuareg del ejército libio y la Legión Islámica. El 29 de junio de 1990, este último grupo atacó la gendarmería de Ménaka y desató la segunda rebelión tuareg contra Mali.​​
El 6 de enero de 1991 Iyad Ag Ghali firmó los Acuerdos de Tamanrasset y el MPLA cambió su nombre para convertirse en el Movimiento Popular de Azawad (MPA).​ Sin embargo, varios rebeldes dividieron el AMP, por considerar que estaba en manos de la tribu de los Ifoghas . Los Chamanamas fundaron el Frente Popular para la Liberación del Azawad (FPLA) y los Imghads el Ejército Revolucionario de Liberación del Azawad (Armée revolutionnaire de libération de l'Azawad ARLA).
El MPA se unió a los Movimientos y Frentes unificados del Azawad (MFUA) y firmó el Pacto Nacional con Bamako el 11 de abril de 1992.​​
Entre los grupos rebeldes tuareg, el MPA está considerado como el más moderado y respeta la paz con el estado maliense. También sigue siendo el más importante con mil luchadores.​ En 1993, sin embargo, estalló un conflicto entre los Ifoghas del AMP y los Imghads del PMRA, este último llegó a secuestrar a Intalla Ag Attaher, el amenokal de los Ifoghas. Iyad Ag Ghali reunió sus fuerzas y persiguió al PMRA de Adrar Tigharghar y la región de Kidal.​
El 26 de marzo de 1996 el MPA se disolvió. Se escenificó en la ceremonia de la "Llama de la paz" celebrada en Tombuctú donde se quemaron 3.000 armas.​
List of national monuments of Colombia

This is a list of national monuments in Colombia.
Medellín – Santo Domingo – Santiago – Cisneros – El Limón
San Jerónimo – Ituango – Dabeiba – Peque – Ayapel – Montelíbano
(Chita – El Cocuy – El Espino – Chiscas – Tame – San Lope – Samaca)
(Popayán – Puracé – San Sebastián – Sotara – La Argentina – La Plata – San José de Isnos – Saladoblanco – San Agustín)
(Riosucio – Turbo)
San José del Palmar – Puerto Rico – El Águila
(Fómeque – Quetame – La Calera – Guasca – Junín – Gachalá – El Calvario – Restrepo)
(San Juan de Arama – Guacamayas – San Vicente del Caguán)
(Tulúa – Buga – Palmira – Pradera – Chaparral – Rioblanco)
මිරිස්ස

මිරිස්ස යනු ශ්‍රී ලංකාවේ දකුණු පළාතේ මාතර දිස්ත්‍රික්කය තුල පිහිටි කුඩා නගරයක් වේ. නගරය කොළඹ සිට කිලෝ මීටර 240ක් පමණ දුරකින් යුක්තව දකුණු දිසාවෙන් පිහිටා තිබේ.
මිරිස්ස දුම්රිය ස්ථානය

මිරිස්ස දුම්රිය ස්ථානය යනු ශ්‍රී ලංකාවේ දකුණු පළාතේ මිරිස්ස උතුරෙහි පිහිටි දුම්රිය ස්ථානය වේ. එය කඹුරුගමුව සහ පොල්වතුමෝදර දුම්රිය ස්ථාන අතර පිහිටා තිබේ. මිරිස්ස දුම්රිය ස්ථානය, කොළඹ කොටුව දුම්රිය ස්ථානයේ සිට කිලෝමීටර 147.5 දුරකිනුත්, මාතර දුම්රිය ස්ථානයේ සිට කිලෝමීටර 9.3 දුරකිනුත් ඉදිකොට තිබේ.
පොල්වතුමෝදර දුම්රිය ස්ථානය

පොල්වතුමෝදර දුම්රිය ස්ථානය යනු ශ්‍රී ලංකාවේ බස්නාහිර පළාතේ පොල්වතුමෝදර පිහිටි දුම්රිය ස්ථානය වේ. එය මිරිස්ස සහ වැලිගම දුම්රිය ස්ථාන අතර පිහිටා තිබේ.
කඹුරුගමුව

කඹුරුගමුව , ශ්‍රී ලංකාවේ පිහිටි ගමකි. එය දකුණු පළාතේ මාතර දිස්ත්‍රික්කය පිහිටා ඇත.
තල්අරඹ මිරිස්ස
Coconut Tree Hill

Coconut Tree Hill is a lateritic headland in Mirissa, Sri Lanka located adjacent to the Indian Ocean. It is a popular tourist destination in the country and is located at a headland with a coconut plantation. Coconut Tree Hill, despite being located on privately owned lands, is one of the most Instagrammed locations in Sri Lanka. In 1881, Ernst Haeckel portrayed Mirissa "red cliffs" in the sunset in his book, A visit to Ceylon and described "they seem to burn like coal...". The hill has been recommended as a place to observe the sunrise for the tourists. The hill is located on the Mirissa beach which is contiguous to Weligama across the Weligama bay. Mirissa beach has been described as one of the "secret beaches" in the world.
In 2021, a controversy arose after constructing a fence across the hill over the private land the hill is situated. Since the fence has been erected without prior approval from the Urban Development Authority and the Coast Conservation Department, the proprietor of the land was ordered to demolish the fence. After a social media outrage, then prime minister Mahinda Rajapaksa was made aware of the situation. The land area of the hill is about 400 perches of which 320 perches are owned by a Sri Lankan and the balance is owned by a foreigner. It is the Sri Lankan landowner who constructed the fence. Later, the hill was reopened for both local and foreign tourists.
Sevvandi Jayakody

Sevvandi Jayakody is a conservationist and echinodermologist from Sri Lanka, who is Senior Lecturer in the Department of Aquaculture & Fisheries at the Wayamba University of Sri Lanka.
Jayakody has a BSc in Zoology from the University of Kelaniya and a PhD in Zoology from the University of Aberdeen. She also has a diploma in Wildlife Management and Conservation from the Wildlife Institute of India. She joined the Sri Lankan Department of Wildlife Conservation as an Assistant Director in 1997, followed post-doctoral research at institutions in Scotland, Canada and Australia. She joined the Department of Aquaculture & Fisheries at the Wayamba University of Sri Lanka in 2001. In 2018 she was the National Coordinator for 18th Conference of the Parties of CITES. In 2021, after the submission of a report by Jayakody to Environment Minister Mahinda Amaraweera, led to the creation of a Highly-Sensitive Marine Protection Zone from Mannar to Rameswaram.
Outspoken on the subject of the climate crisis, Jayakody has commented on the necessity of restoration of mangrove habitats in Sri Lanka in order to act as carbon sinks and to protect coastlines from erosion. She is a member of the National Mangrove Expert Committee, as well as the National Mangrove Task Force, and has led calls for greater collaboration with communities living close to revived mangrove areas. Her research explores how human activities impact aquatic environments.
Travel with Wife

Travel with Wife is a YouTube travel adventure channel created by Sri Lankans Kasun and Chamari Deegoda Gamage. The channel hosts travel videos of destinations around the world. The first video in the series was uploaded on May 4, 2018.
Deegoda Gamage Kasun Sampath was born on 27 July 1988 in Panadura. His father D.G Wajirawansa is a technician and his mother, M.D Somalatha is a homemaker. He has one younger sister. He completed his education at St.John's National School, Panadura. He is married to Undugodage Chamaranayani 'Chamari' Premarathne. Chamari was born on 1 November 1990 in Panadura. Her father U.M.M Premarathne is a businessman and her mother H.L.M Perera was a homemaker. She has one elder brother. She studied at Agamathi Balika Vidyalaya, Panadura. Chamari's mother died on 2 August 2021 due to COVID-19.
The couple has one daughter, Elina.
First, they shot a video during the Kandy tour for their wedding anniversary. Even they took pictures of that trip, they did not post them. However, after they went to Gampola, they started to take travel photos and post them on social media such as Facebook and Instagram. After seeing their travel photos, Ideal Hell company started to provide the equipment and other help needed to create videos of better quality and content.
Meanwhile, they met popular television personality, Chathura Alwis who proposed the name Travel with Wife. They completed their first travel vlog on 4 May 2018 about Diyaluma Falls. Then they started to travel to many iconic places in Sri Lanka such as Ella, Sigirya, Jaffna, Pasikuda, Mirissa, Mannar, and Trincomalee and create videos and travel photos. In 2019, they collaborated with SriLankan Airlines to promote their Vesak event called 'The Spirit of SriLankan Airlines and magic of Vesak'. The video later won the Best Marketing Innovation at the 2020 APEX/IFSA Awards.
Later in 2019, the YouTube channel won the award for Most Popular influencer of the year at Raigam Social Media Awards (SoMe). In the same year, they were involved with Dell Technologies and Road to Rights Youth Organization to start the initiative to prevent plastic pollution within the waters of Sri Lanka and recycle those plastics. In 2021, they became ambassadors for Sustainable Development Goal 14 (SDG 14): "Life Below Water" in the youth-led national campaign called "#ActionToImpact" initiated by The Road to Rights, to accelerate the progress of localizing Sustainable Development Goals in Sri Lanka in supporting UN Decade of Action and contributing to the Global Week to #Act4SDGs.
Hypselodoris pulchella

Hypselodoris pulchella is a species of sea slug, a dorid nudibranch, a marine gastropod mollusk in the family Chromodorididae.
Hypselodoris pulchella is a long slender species with a body size up to 80 mm or even 110 mm. The mantle edges are well extended along the body, with a thin bluish border. The mantle and the foot are creamy white, covered with numerous small rounded yellowish-orange spots of different sizes. There is always a diffuse pattern of pale violet-brown on the back; this is absent in the similar species Hypselodoris ghardaqana. The sensory tentacles (the antennae like rhinophores) are bluish. The main respiratory organs (gills) vary from bluish to orange. These sea slugs usually raise and lower rhythmically their head, vibrating their gills. They often show a characteristic 'trailing' behaviour, with two individuals following closely each other. This species feeds on sponges.
This species was described from the Red Sea. Hypselodoris pulchella is found in the Red Sea and the Indian Ocean from Kenya and Tanzania, the Comores, Réunion to Sri Lanka, Thailand and the Philippines.
This benthic species can be found at a depth of 3–30 meters.
Batalla de Carpintería

La Batalla de Carpintería ocurrió el 19 de septiembre de 1836 entre el ejército leal al gobierno de Manuel Oribe y las fuerzas revolucionarias del General Fructuoso Rivera, aliado con los unitarios exilados en el Uruguay al mando del General Juan Lavalle . Tuvo lugar en las costas del arroyo Carpintería, en el Departamento de Durazno. El combate se saldó con el triunfo de Oribe y Lavalleja.
En esta batalla, las tropas de Oribe se distinguieron usando unas vinchas blancas, en las cuales inscribieron el lema “Defensores de las Leyes”. Las tropas de Rivera usaron como distintivo una vincha hecha con el forro de los ponchos, que era de color rojo. Anteriormente los liberales uruguayos usaban divisas celestes, pero con el tiempo se desteñían, tornándose casi blancas, por lo que se cambió el color al rojo.​ Allí nacieron las “divisas” de los “blancos” y los “colorados”. Los primeros eran ideológicamente conservadores y partidarios del federalismo,​ mientras que sus rivales eran los defensores del liberalismo y tenían apoyo de grupos populares y oficiales del ejército.​ Debe mencionarse que ambas tienen un claro antecedente: durante la Revolución Oriental, los patriotas se identificaron con el uso de cintillos blancos, al contrario de los realistas, que usaban rojos. Finalmente la victoria sería para el grupo blanco.​