davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
ஆதார் அடையாள அட்டை

ஆதார் அடையாள அட்டை என்பது இந்தியாவில் குறைந்தது 182 நாட்கள் வசித்த ஒருவருக்கு வழங்கப்பட்டு வரும் 12 இலக்க அடையாள எண் தாங்கிய அட்டை ஆகும். உலகின் இரண்டாவது பெரிய மக்கள் தொகை நாடான இந்தியாவில், நாட்டின் அனைத்து குடிமக்களுக்கும் தனித்தனி அடையாள எண் வழங்குவதன் மூலம் நாடுதழுவிய குடிமக்கள் தரவுத்தளத்தை உருவாக்குவதே ஆதார் அடையாள எண் முறையின் முதல் நோக்கம்.
இந்தியாவில் உள்ள மக்கள் அதிகமாக பேசக்கூடிய ஒரு சில மொழிகளில் ஆதார் என்ற வார்த்தை கிட்டதட்ட ஒரே பொருளுடனும், உச்சரிக்கவும் எளிதாக உள்ளதால் உருவானதுதான் ஆதார். ஆதார் என்றால் ஆதாரம் ஆகும்.
இந்த திட்டத்திற்கு முன்னோடி திட்டமாக ஐக்கிய அமெரிக்க நாட்டின் குடிமக்களுக்கு வழங்கப்படும் எஸ்.எஸ்.என் எனப்படும் சமூக பாதுகாப்பு எண் திட்டம் கருதப்படுகிறது. இந்தியாவில் இந்த திட்டம் நந்தன் நீல்கேனியின் தலைமையில் 2009 பெப்ரவரி மாதம் துவக்கப்பட்டது.
கண்ணின் விழித்திரை, கைரேகை போன்ற உயிரியளவுகளும், இவற்றுடன் சேர்த்து பெயர், முகவரி, பிற சுய குறிப்புகளும், புள்ளி விவரங்களும் உள்ளீடு செய்யப்படும். பிற அடையாள அட்டைகளிலிருந்து முற்றிலும் தனிப்பட்டதாக வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது. 12 இலக்க எண் பொறித்த அட்டையாக வழங்கப்படும். 12 இலக்க எண் ஒரு முறை ஒருவருக்கு வழங்கப்பட்டு விட்டால் வாழ்நாள் முழுவதும் அது அவருக்குரியதே. வேறு எவருக்கும் அந்த எண் வழங்கப்படாமாட்டாது.
மக்களிடம் திரட்டப்படும் தகவல்கள் மிகவும் இரகசியமாகப் பாதுகாக்கப்படும். பெரும்பாலும் உள்ளூர் அஞ்சல் அலுவலகங்கள் மூலமாகத் தகவல்கள் திரட்ட திட்டமிடப்பட்டிருகிறது. தகவல்கள் முதலில் "ஆஃப்லைன்"இல் உள்ளீடு செய்யப்பட்டு பிற சங்கேத மொழிகளில் மாற்றம் செய்யப்பட்டு மத்திய தரவுத்தளத்திற்கு அனுப்பப்படுகின்றன. எனவே தகவல் கசிவு இல்லாமல் பார்த்துக்கொள்ளப்படும். இந்திய அரசு 21 ஜூன் 2016 அன்று வெளியிட்ட அறிக்கையில் மாநில அரசுகள் சாதி, மற்றும் இருப்பிடச் சான்றுகளுடன் ஆதார் எண்ணையும் இணைக்க உத்தரவிட்டுள்ளது.
போதிய கல்வியறிவு இல்லாத மக்கள், தங்களிடம் எடுக்கப்படும் மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பு, புகைப்பட வாக்களர் அடையாள அட்டைக்கான விவரம் சேகரிப்பு போன்ற பிரதிபலன் இல்லாத கணக்கெடுப்புகளுக்கு காட்டும் அலட்சியம் சரியான தகவல் சேகரிக்க பெரும் சவாலாக உள்ளது. இதனை மனத்தில் வைத்து வறுமைக்கோட்டிற்கு கீழ் வாழும் மக்கள் இதுபோன்ற தேசிய முக்கியத்துவம் வாய்ந்த திட்டங்களைத் தவிர்த்து விடாமல் முழு ஒத்துழைப்பை வழங்க வேண்டும் என்ற நோக்கத்தில் ஒவ்வொருவருக்கும் தலா 100 ரூபாய் ஊக்கத் தொகையாக வழங்கவும் இந்திய அரசு முடிவுசெய்துள்ளது.
இந்த ஆதாரச்சான்றின் நகல்களைக் கொண்டே ஆதார அட்டை பதிவின் விவரநிலை மற்றும் ஆதார் அடையாள அட்டையை இணையதளம் மூலம் பதிவிறக்கம் செய்யமுடியும். ஆதார் அட்டையின் விவரங்களை அறிந்திட http://resident.uidai.net.in/check-aadhaar-status பரணிடப்பட்டது 2014-02-08 at the வந்தவழி இயந்திரம் என்ற இணையதளத்தில் சென்று அறியலாம்.
மேற்கண்ட உரிய ஆவணங்கள் சரிபார்க்கப்பட்டு பதியப்படும். பின் கருவிழிஅமைப்பு கைரேகை, புகைப்படம் போன்றவை பதியப்பட்டு ஒரு தற்காலிக எண் வழங்கப்படும். இந்த எண் 28 இலக்கங்களை கொண்டதாக இருக்கும். முதல் 14 எண் அத்தாட்சி எண் மீதமுள்ள 14 இலக்கம் பிறந்த தேதி மற்றும் நேரத்தைக் குறிப்பது. தற்காலிக எண்ணை வைத்து ஒருவரின் ஆதார் விவரங்களை கேட்டு தெரிந்து கொள்ளலாம்.
பிறந்த குழந்தை முதல் மூத்த குடிமக்கள் வரை அனைவரும் பெறலாம். இதற்கு கட்டணம் ஏதும் கிடையாது.
ஆண்டுவாரியாக ஆதார் அட்டை வழங்கப்பட்ட விவரம்
சான்றுடன் ஆதார் இணைக்க வேண்டும்﻿: மாநில அரசுகளுக்கு மத்திய அரசு உத்தரவு தி இந்து தமிழ் 22 ஜூன் 2016
உத்யோக் ஆதார்

உத்யோக் ஆதார் (Udyog Aadhar) என்பது இந்திய அரசினால் வழங்கப்பட்ட 12 இலக்கங்கள் கொண்ட தனித்துவ அடையாள எண் ஆகும். இதனை இந்திய அரசின் சிறு, குறு மற்றும் நடுத்தர முனைவக அமைச்சகமானது இந்தியாவில் உள்ள சிறு மற்றும் நடுத்தர முனைவகத்திற்காக வழங்கியுள்ளது. மேலும் இது வணிகத்திற்கான ஆதார் எனவும் அழைக்கப்படுகிறது. சூலை, 2018 அன்றைய நிலவரப்படி 48 இலட்சத்திற்கும் அதிகமான சிறு, குறு மற்று நடுத்தர முனைவகங்கள் இதில் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளன.
செப்டம்பர், 2015 இல் இந்திய அரசின் சிறு, குறு மற்றும் நடுத்தர முனைவக அமைச்சகமானது சிறு, குறு மற்றும் நடுத்தர முனைவக அமைச்சக முன்னேற்றச் சட்டம் 2006 இன் கீழ் இந்த உத்யோக் ஆதார் திட்டத்தினை அறிமுகப்படுத்தியது. உத்யோக் ஆதார் திட்டத்தில் பதிவு செய்வது இலவசமாகும்.
இந்த அட்டை பெறுவதற்கான தகுதிகள்.
இந்திய தனித்துவ அடையாள ஆணைய அமைப்பு

இந்திய தனித்துவ அடையாள ஆணைய அமைப்பு (Unique Identification Authority of India), என்பது இந்திய நடுவண் அரசின் ஆணையமைப்பு ஆகும். இந்த அமைப்பு இந்திய அரசின் ஆட்சிப்பகுதிக்குள் வசிப்பவர்களுக்கு ஆதார் அடையாள எண் வழங்குவதற்காக பிப்ரவரி 2009இல் அமைக்கப்பட்டது. இவ்வமைப்பு நுண்ணறி அட்டை எதுவும் வழங்காது. இவ்வமைப்பின் மூலம் சேகரிக்கப்படும் உயிரியளவுகள் முதலியத் தகவல்கள் இவ்வாணையத்திற்கே சொந்தமாகும். இத்தகவல்களைத் தரவுத்தளத்தில் சேகரித்து அதனைப் பராமரிக்கும் பொறுப்பும் இவ்வாணையத்தினுடையது ஆகும்.
இந்த அமைப்பு மூலம் இந்தியக் குடிமக்கள் ஒவ்வொருவருக்கும் அவர்களிடமிருக்கும் குடும்ப அட்டை அல்லது வாக்காளர் அடையாள அட்டை அல்லது அரசால் ஒப்புதல் வழங்கப்பட்ட அடையாள அட்டைகளின் நகல் பெற்றுக் கொண்டு கணினி மூலம், அவர்களின் உயிரியளவுகளை பதிவு செய்து கொண்டு, பதிவு செய்யப்பட்ட தகவல்களுடன் ஒப்புதல் நகல் ஒன்று முதலில் அளிக்கப்படுகிறது. இத்தகவல்களைக் கொண்டு பின்னர் தேசிய அளவிலான அடையாள எண் கொண்ட அட்டை ஒன்று வழங்கப்படும்.
இணைய பெட்டகம்

இணைய பெட்டகம் (DigiLocker) என்பது இந்திய அரசால் மக்களுக்கு பிப்ரவரி 2015 ஆம் ஆண்டு முதல் வழங்கப்படும் ஒரு சேவை ஆகும். ஒரு தனிப்பட்ட இந்திய குடிமக்கள் தன்னிடம் உள்ள ஆதார் எண் மூலம் இந்த சேவையை பயன்படுத்த இயலும். சான்றிதழ்களை மின்வருடி மூலம் வருடி சான்றிதழாக மாற்றி இந்த இணைய பெட்டகத்தில் மின் கோப்புகளாக சேமிக்கலாம். அணைத்து பதிவேற்றப்பட்ட கோப்புகளுக்கும் சமவளஇனங்காட்டிஒன்று மூலம் தனிபடுத்தப்பட்டுசேமிக்கபடும். இணையகையொப்பம் தொழில்நுட்பம் இந்த இணைய பெட்டகத்தில் இருக்கும் கோப்புகளை கையொப்பம் இட பயன்படுத்த வழிவகை செய்யப்பட்டுள்ளது. இதில் பதிவு செய்ய ஆதார் எண் அவசியம்.
இணைய பெட்டகத்தில் பதிவு செய்ய இதன் இணைய தலத்தில் இருக்கும் பதிவு செய் என்னும் பொத்தானை அழுத்தினால் ஒரு உரைபெட்டி தோன்றும் அதில் உங்கள் ஆதார் என்னை உள்ளிடவும். அதன் பின் நம் ஆதார் என்னுடன் தொடர்புடைய கைபேசி எண்ணுக்கு ஒரு முறை மட்டும் பயன்படுத்த படும் கடவுச்சொல் குறுஞ்செய்தியாக வந்தடையும்( 30 நிமிடம் மட்டும் ஏற்புடையது ) . அதனை கொடுக்கபட்டுள்ள உரைபெட்டியில் உள்ளிட்டால். அதன்பிறகு ஒரு பயனர் பெயரையும் கடவுசொல்லை நாம் உள்ளிட்டு பெட்டகத்தை பயன்படுத்தலாம் . இவை அனைத்தும் முடிந்து நாம் இணையபெட்டகத்தில் நமது சுயவிவரப் பக்கத்திற்கு சென்றால் ஆதார் தரவுத்தளத்தில் இருந்து நமது புகைப்படம் ,பெயர் ,முகவரி ,மற்றும் பல தகவல்கள் இங்கு பகிரப்பட்டு உள்ளதை காணலாம் . தற்போது இந்த பெட்டகத்தில் சுமார் 10 மெகாபைட் அளவிற்கு கோப்புகளை பதிவேற்றம் செய்ய முடியும் விரைவில் 1000 மெகாபைட் ஆக தரமுயர்த்தப் படவுள்ளது
இராணுவ அஞ்சல் சேவை (இந்தியா)

இந்திய இராணுவ அஞ்சல் சேவை (APS), இந்திய அரசின் அஞ்சல் துறையால் இயக்கப்படும் அமைப்பாகும். இராணுவ அஞ்சல் சேவையின் முதன்மைப் பணி, பாதுகாப்புப் படைகளில் நிலைநிறுத்தப்பட்டுள்ள அமைப்புக்கள்/பிரிவுகள்/துருப்புக்கள் தொடர்பான முகவரியின் பாதுகாப்பு வடிவத்தை உறுதிப்படுத்துவது மற்றும் இந்தியாவிலும், வெளிநாட்டிலும் உள்ள இராணுவ முகாம்களுக்கு இடையே இராணுவ அஞ்சல் சேவையை மேற்கொள்வதாகும்.
சில சமயங்களில் போர் மண்டலத்தில் உள்ள இந்திய ராணுவ வீரர்கள் தங்கள் சொந்த நாடு/ சொந்த ஊருக்கு இலவசமாக கடிதங்களை அனுப்பலாம். இராணுவ அஞ்சல் சேவைக்கான அதிகாரிகள் அஞ்சல் துறையிலிருந்து நியமிக்கப்படுகிறார்கள். இராணுவ தபால் சேவையில் மட்டுமே சிவில் சேவை அதிகாரிகளை ஆயுதப் படைகளில் பணியாற்றுவார்கள்.
இராணுவ அஞ்சல் சேவை, இந்திய ராணுவம், இந்திய கடற்படை, இந்திய விமானப்படை மற்றும் துணை ராணுவப் படை வீரர்களுக்கு 358 கள அஞ்சல் அலுவலகங்கள் மூலம் அஞ்சல் வசதிகள், வரைவோலைஅனுப்புதல், பணம் அனுப்பும் சேவைகள், செய்திப் பத்திரிக்கைகள், நிரந்தர ஆதார் பதிவு மைய வசதி ஆகியவற்றை வழங்குகிறது.வெளிநாடுகளில் ஐக்கிய நாடுகளின் அமைதி காக்கும் படைகளுடன் நிறுத்தப்பட்டுள்ள இந்திய துருப்புக்களுக்கு அஞ்சல் சேவை வழங்குகிறது.
இராணுவ தபால் சேவையின் தலைமை இயக்குநராக மேஜர் ஜெனரல் தரத்தில் உள்ள அதிகாரி உள்ளார். அவருக்கு உதவியாக துணை தலைமை இயக்குநர் பதவியில் பிரிகேடியர் தரத்தில் உள்ள அதிகாரி உள்ளார். தில்லி மற்றும் கொல்கத்தாவில் இரண்டு முதன்மை மத்திய தபால் நிலையங்களும் மற்றும் நாக்பூரில் உள்ள அஞ்சல் சேவை நிலையங்களுக்கு கர்னல் தரத்திலான அதிகாரிகள் தலைமையில் செயல்படுகிறது. எட்டு வடகிழக்கு மாநிலங்கள், மேற்கு வங்காளம் மற்றும் அந்தமான் மற்றும் நிக்கோபார் தீவுகளில் உள்ள அனைத்து அமைப்புகளையும் 96 FPOகளின் வலையமைப்பின் மூலம் உள்ளடக்கியது. 56 APO அதன் 262 FPOகளின் வலையமைப்பின் மூலம் நாட்டின் மற்ற பகுதிகளை உள்ளடக்கியது.
வினோத் மேத்தா

வினோத் மேத்தா (Vinod Mehta, 1941 - 2015 மார்ச் 8) ஒரு இந்தியப் பத்திரிகையாளர் ஆவார். இவர் 1995 இலிருந்து 2012 வரை அவுட்லுக் பத்திரிக்கையின் நிறுவனராகவும் ஆசிரியராகவும் இருந்தார். இவர் தி பயனீர், சண்டே ஒப்சேர்வர், தி இண்டிபன்டன்ட், இந்திய போஸ்ட் போன்ற பல பத்திரிக்கைகளில் ஆசிரியராக இருந்துள்ளார்.
இவர் 1942 மே 31 இல் இராவல்பிண்டியில் பிறந்தார். இவர் போட்டோஹர் கட்ரி இனத்தை சேர்ந்தவராவார். ராணுவத்தில் பணிபுரிந்த இவரின் தந்தை இவரைப் பள்ளியில் சேர்க்கும் பொழுது தவறாக இவரது பிறந்த நாளை 31 மே 1942 என்று பதிந்து விட்டார். லக்னோ பல்கலைக்கழகத்தினைச் சார்ந்த லா மர்டிநிரே கல்லூரியில் இளநிலைப் பட்டம் (பி.ஏ) பெற்றார்.
இவர் மொத்தம் ஆறு புத்தகங்கள் எழுதியுள்ளார்.
தி மிசோரம் போஸ்ட்

தி மிசோரம் போஸ்ட் என்பது அசாமின் சில்சாரில் இருந்து வெளிவரும் ஆங்கில நாளிதழாகும். இதற்கு மத்திய அரசின் விளம்பர அமைப்பு அங்கீகரித்துள்ளது. இந்த அங்கீகரிப்பின் மூலம், மத்திய அரசின் விளம்பரங்களை வெளியிடும் வாய்ப்பு நாளிதழுக்கு கிடைக்கும். இது மிசோரத்தில் அதிகமாக விற்பனையாகும் நாளேடுகளில் முதன்மையானது.
தொப்பூர் ஊராட்சி

தொப்பூர் ஊராட்சி (Thoppur Gram Panchayat), தமிழ்நாட்டின் தர்மபுரி மாவட்டத்தில் உள்ள நல்லம்பள்ளி வட்டாரத்தில் அமைந்துள்ளது. இந்த ஊராட்சி, தர்மபுரி சட்டமன்றத் தொகுதிக்கும் தர்மபுரி மக்களவைத் தொகுதிக்கும் உட்பட்டதாகும். இந்த ஊராட்சி, மொத்தம் 7 ஊராட்சி மன்றத் தொகுதிகளைக் கொண்டுள்ளது. இவற்றில் இருந்து 7 ஊராட்சி மன்ற உறுப்பினர்களைத் தேர்ந்தெடுக்கின்றனர். 2011ஆம் ஆண்டு இந்திய மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பின்படி, மொத்த மக்கள் தொகை 7854 ஆகும். இவர்களில் பெண்கள் 3673 பேரும் ஆண்கள் 4181 பேரும் உள்ளனர்.
தமிழ்நாடு ஊரக வளர்ச்சி மற்றும் ஊராட்சித் துறையின் 2015ஆம் ஆண்டுத் தரவின்படி கீழ்க்கண்ட தகவல் தொகுக்கப்பட்டுள்ளது.
இந்த ஊராட்சியில் அமைந்துள்ள சிற்றூர்களின் பட்டியல்:
இந்தியப் பொதுவுடைமைக் கட்சி

இந்தியப் பொதுவுடமைக் கட்சி அல்லது இந்தியக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி (Communist Party of India) ஓர் இந்திய அரசியல் கட்சியாகும். இக்கட்சி எப்பொழுது தொடங்கப்பட்டது என்பது குறித்து இந்தியக் கம்யூனிச இயக்கத்தில் இரு வேறு கருத்துகள் உள்ளன. திசம்பர் 26, 1925-ஐ தன் நிறுவன நாளாக இந்தியக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி குறிப்பிடுகிறது. து. ராஜா 21 சூலை 2019 அன்று இந்திய பொதுவுடமைக் கட்சியின் அகில இந்தியப் பொதுச் செயலாராகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். இது இடது முன்னணியின் ஒரு அங்கமாகும். இரா. முத்தரசன் என்பவர் இந்தியக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் தமிழ்நாடு மாநிலத் தலைவராக இருக்கிறார்.
1962-இல் நடைபெற்ற இந்தியச் சீனப் போரின் காரணமாக கட்சித் தலைவர்களுக்கிடையே சீனாவை ஆதரிப்பதா அல்லது எதிர்ப்பதா என்ற முரண்பாடுகள் ஏற்பட்டது. எஸ். ஏ. டாங்கே தலைமையிலான தலைவர்கள் சோவியத் ஒன்றியம் மற்றும் இந்தியாவை ஆதரித்தனர். சில தலைவர்கள் சீனாவை ஆதரித்தனர். இதன் காரணமாக 1964-இல் சீன ஆதரவு நிலைப்பாடு கொண்ட தலைவர்கள் 1964-இல் புதிய மார்க்சிஸ்டு கட்சியை நிறுவினர். ஆயினும் கொள்கை கோட்பாடுகள் ஒன்றே கொண்டிருந்தபோதிலும் ஏன் இடது வலது என பிரிந்த காரணம் ஏனென்று தெரியவில்லை.
ரஷ்யப் புரட்சி அக்டோபர் 1917ல் வெற்றி பெற்ற பிறகு மேற்கத்திய நாடுகளிலும் கீழ்த் திசை நாடுகளிலும் [மார்க்சியம்||மார்க்சியக்] கொள்கைகளில் ஈடுபாடு கொண்டிருந்த படித்த அறிவாளிகள் கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகளை அமைக்கத் தொடங்கினார்கள். அதே போன்று இந்தியாவிலும் வெளிநாடுகளிலும் இருந்த படித்த எம். என். ராய் போன்ற அறிவாளிகளின் சில குழுக்கள் மார்க்சியத்தின் பொதுவான கோட்பாடுகளை இந்தியாவின் சூழ்நிலைக்கு ஏற்ப, பழைய சோவியத் ஒன்றியத்தில் இருந்த தாஷ்கண்ட் நகரத்தில், இந்தியப் பொதுவுடமைக் கட்சியைத் தெடங்கினார்கள்.
1925 களின் முதல் பாதியில் இந்தக் குழுக்கள் [கம்யூனிஸ்ட் அகிலம்|கம்யூனிஸ்ட் அகிலத்தின்] (Comintern - சர்வதேச கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தின் கூட்டமைப்பு) வழிகாட்டலில் ஒன்று சேர்ந்து இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சியைத் துவக்கின. மக்களை ஒன்று திரட்ட மும்பை, வங்காளம், பஞ்சாப் மற்றும் ஐக்கிய மாநிலங்களில் விவசாயிகள்-தொழிலாளர்கள் கட்சிகள் அமைக்கப்பட்டன. இந்தக் கட்சிகள் மூலமாகவும் அகில இந்திய தொழிற்சங்கக் காங்கிரஸ் (AITUC) மூலமாகவும் விவசாயிகள், தொழிலாளர்கள் இயக்கங்களில் கம்யூனிஸ்டுகள் பங்கேற்றனர். பம்பாயில் பலம் வாய்ந்த கர்னி-காம்கார் ஒன்றியம் மூலம் நடந்த கூலி உயர்வுக்கான போராட்டங்களுகு கம்யூனிஸ்ட்டுகள் தலைமை வகித்தனர்.
அப்போது இந்தியாவில் ஆங்கிலேய காலனிய ஆட்சி நடந்து கொண்டிருந்தது. அவர்கள் ஆரம்ப காலத்திலிருந்து கம்யூனிஸ்டுகளை வேட்டையாடத் தொடங்கினர். ஆட்சியைக் கவிழ்க்க சதி செய்ததாக சதி வழக்குகள் போட்டு கம்யூனிஸ்டுகளின் அரசியல் நடவடிக்கைகளை முடக்க முயற்சித்தனர்.
1929 மார்ச்சில் இந்தியக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் முக்கியத் தலைவர்கள் கான்பூர், மீரட் போன்ற சதி வழக்குகளில் குற்றஞ்சாட்டப்பட்டு கைது செய்யப்பட்டனர்.
இரண்டாம் உலகப் போரின் ஆரம்பத்தில் போர் எதிர்ப்பின் காரணமாக பல தலைவர்கள் கைதாகினர். இட்லரை [சோவியத் யூனியன்|சோவியத் யூனியனை] ஆங்கிலேயருக்கு ஆதரவாக தாக்கிய போது ஆங்கிலேயர்கள் இந்தியப் பொதுவுடமைக் கட்சிக்கு ஆதரவாக இருக்க ஆரம்பித்தார்கள்.
Vakrangee Limited

Vakrangee Limited is a technology company based in Mumbai, India that provides banking, insurance, e-governance, e-commerce, and logistics services. The company is one of the main providers of the software and equipment for voter ID cards and Aadhaar cards.
According to Forbes, the company is the largest single systems integrator for all key government projects in India. As of June 2018, its largest owners included the promoter's family, the government of Singapore, Wellington Trust Company, Life Insurance Corporation and Jagdishchander Bansal.
Vakrangee limited was founded in Marol Naka, Mumbai, 1990 by Dinesh Nandwana, a Chartered Accountant (CA). Though the company commenced its operations as a technology consultancy, it gradually expanded its operations, first by making voter identity cards in 1993, and subsequently as a franchisee for making Aadhaar UID cards in 2010. In July 2017, Forbes India included the company in its "Super 50" list of companies 2017 as it had a market capitalization of more than ₹240 billion (US$2.8 billion).
Vakrangee operates a franchisee network of more than 37,000 centers known as "Vakrangee Kendras" in 16 states of India. These centers undertake a mix of tasks, from voter ids, aadhaar registration, as well as white label ATMs (ATM machines used by different banks). Most of its centers act as "last-mile retail points of sale" and are located in the rural, semi-urban and urban areas that do not have access to technology and often electricity.
Vakrangee also operates e-Governance projects with the Government of India.
As of December 2017, the company operated 44,286 Vakrangee Kendras through a franchisee-based model. Each outlet provides a range of services related to the government of India under various e-governance initiatives of the government. These include disbursement of money under Direct Benefit Transfer scheme, pension and basic banking under National Pension System and Pradhan Mantri Jan Dhan Yojana, processing of passports, microinsurance under Atal Pension Yojana, Pradhan Mantri Jeevan Jyoti Bima Yojana and Pradhan Mantri Suraksha Bima Yojana, tax and cess collection, enrollment and issuance of Aadhaar card, NREGA Job card, Election card, Passport, birth, death, domicile and land record certificates among other services.
Vakrangee Kendras also provides various other services like banking by acting as banking correspondent for many scheduled commercial banks and insurance as a corporate agent to some insurance companies, utility bill, mobile & DTH payments, ticketing & logistics, e-learning & certifications, and e-commerce through Amazon.in. The company, licensed by the Reserve Bank of India, operates a network of white labeled Vakrangee ATM centers.
Under this segment, Vakrangee delivers IT and IT enabled services to the Government of India, various state governments, and the Government of Philippines. These projects include collection services, recruitment application processing for government-related services, grievance management services, land records digitization, electoral rolls, among others
ሮማ

ሮማ ወይም ሮሜ (ጣልያንኛ፦ Roma) የጣሊያን ዋና ከተማ ነው።
በጥንታዊ አፈ ታሪክ መሠረት፣ ከተማው የተሠራው በመንታ ወንድማማች ሮሙሉስና ሬሙስ በ761 ዓክልበ. ነበረ።
የሚኖርበት የህዝብ ቁጥር የአካባቢውን ኗሪ ሲጨምር 4,013,057 ሆኖ ሲገመት የራሱ የከተማው ኗሪ ቁጥር ደግሞ 2,705,603 ሆኖ ይገመታል። ከተማው 41°48′ ሰሜን ኬክሮስ እና 12°36′ ምሥራቅ ኬንትሮስ ላይ ተቀምጦ ይገኛል።
ቤተ ደናግል

ቤተ ደናግል ከቤተ ማርያም በስተደቡብ የሚገኝና 27 ሜትር ከፍትና 36 ስፋት ያለው አንስተኛ ቤት እመቅደስ ነው። ቤተ መቅደሱ መታሰቢያነቱ በ14ኛ መቶ ክፍለ ዘመን ሮም ነግሦ የነበር በጁሊያን ዘመን ክርስትና ለእመንታቸው ሲሉ በአደባባይ ለተሰየፉ ደናግላን ነው።
ጣልያን

ጣልያን ወይም የጣልያን ሪፐብሊክ በደቡብ እና በምዕራብ አውሮፓ የሚገኝ ሀገር ነው። በአልፕስ ተራሮች የተከበበ እና በበርካታ ደሴቶች የተከበበ በሜዲትራኒያን ባህር መካከል የሚገኝ ባሕረ ገብ መሬትን ያቀፈ ነው። ጣሊያን ከፈረንሳይ፣ ስዊዘርላንድ፣ ኦስትሪያ፣ ስሎቬንያ እና ከቫቲካን ሲቲ እና ሳን ማሪኖ ማይክሮስቴትስ ጋር የመሬት ድንበር ትጋራለች። በስዊዘርላንድ (ካምፕዮን) እና የአፍሪካ ፕላት (ፔላጂያን ደሴቶች) ደሴቶች አሉት። ጣሊያን 301,340 ኪሜ2 (116,350 ካሬ ማይል) ይሸፍናል፣ ወደ 60 ሚሊዮን የሚጠጋ ህዝብ ይኖራት። በአውሮፓ አህጉር በመሬት ስፋት አሥረኛዋ አገር ስትሆን በሕዝብ ብዛት ከአውሮፓ ኅብረት አባል አገሮች ሦስተኛዋ ናት። ዋና ከተማዋ እና ትልቁ ከተማዋ ሮም ነው።
የጣሊያን ባሕረ ገብ መሬት በታሪክ የብዙ ጥንታዊ ሕዝቦች መገኛና መድረሻ ነው። በማዕከላዊ ኢጣሊያ የምትገኝ የላቲን ከተማ በመንግሥትነት የተመሰረተች፣ የሜዲትራኒያንን ዓለም ድል ያደረገች እና ለዘመናት እንደ ኢምፓየር የምትገዛ ሪፐብሊክ ሆነች። በክርስትና መስፋፋት ሮም የካቶሊክ ቤተ ክርስቲያንና የጳጳሳት መቀመጫ ሆነች። በመካከለኛው ዘመን መጀመሪያ ላይ ጣሊያን የምዕራብ ሮማን ኢምፓየር መፈራረስ እና ከጀርመን ጎሳዎች ወደ ውስጥ ስደት አጋጠማት። በ11ኛው ክፍለ ዘመን የኢጣሊያ ከተማ-ግዛቶች እና የባህር ላይ ሪፐብሊኮች እየተስፋፉ በንግድ አዲስ ብልጽግናን አምጥተው ለዘመናዊ ካፒታሊዝም መሰረት ጥለዋል። የጣሊያን ህዳሴ በ15ኛው እና በ16ኛው ክፍለ ዘመን በፍሎረንስ አብቦ ወደ ቀሪው አውሮፓም ተዛመተ። የጣሊያን አሳሾች ወደ ሩቅ ምስራቅ እና ወደ አዲሱ አለም አዳዲስ መንገዶችን አግኝተዋል፣ ይህም የአውሮፓ የግኝት ዘመን እንዲመጣ አግዟል። ይሁን እንጂ በጣሊያን ከተማ-ግዛቶች መካከል ለዘመናት የዘለቀው ፉክክር እና ንትርክ ባሕረ ገብ መሬትን ወደ ብዙ ግዛቶች ተከፋፍሎ እስከ ዘመናዊው ዘመን ድረስ እንዲቆይ አድርጎታል። በ17ኛው እና በ18ኛው መቶ ክፍለ ዘመን የኢጣሊያ ኢኮኖሚያዊ እና የንግድ ጠቀሜታ በእጅጉ ቀንሷል።
ከብዙ መቶ ዓመታት የፖለቲካ እና የግዛት ክፍፍል በኋላ ጣሊያን በ 1861 የነፃነት ጦርነቶች እና የሺህዎች ዘመቻን ተከትሎ የጣሊያን መንግሥት መሠረተ። ከ19ኛው ክፍለ ዘመን መገባደጃ ጀምሮ እስከ 20ኛው ክፍለ ዘመን መጀመሪያ ድረስ ጣሊያን በፍጥነት በኢንዱስትሪ በመግዛት ሰሜኑን በቅኝ ገዝታ ስትገዛ ደቡቡ ግን በድህነት እና ከኢንዱስትሪ ተዳክሞ በመቆየቱ ብዙ ስደተኛ ዳያስፖራ እንዲኖር አድርጓል። እ.ኤ.አ. ከ 1915 እስከ 1918 ጣሊያን በአንደኛው የዓለም ጦርነት ከኢንቴንቴ እና ከማዕከላዊ ኃይሎች ጎን ተሳትፋለች። እ.ኤ.አ. በ 1922 ከግርግር እና ግርግር በኋላ በጣሊያን ፋሽስት አምባገነን ስርዓት ተቋቋመ። በሁለተኛው የዓለም ጦርነት ወቅት ኢጣሊያ ለአሊያንስ (1940-1943) እጇን እስክትሰጥ ድረስ የአክሲስ አካል ነበረች እና ከዚያም የግዛቷ ክፍል በናዚ ጀርመን ተያዘ፣ የአሊያንስ ተባባሪ ነበር። የጣሊያን ተቃውሞ እና የጣሊያን ነፃ አውጪ (1943-1945)። ከጦርነቱ ፍጻሜ በኋላ ሀገሪቱ በሪፈረንደም ንጉሳዊ አገዛዝን በሪፐብሊክ በመተካት ረጅም የኢኮኖሚ እድገት ያስመዘገበች ትልቅ የላቀ ኢኮኖሚ ሆነች።
ጣሊያን በአለም ውስጥ ስምንተኛ-ትልቅ የሀገር ውስጥ ምርት (GDP) አለው, በአውሮፓ ውስጥ ሁለተኛው ትልቅ የማኑፋክቸሪንግ ኢንዱስትሪ (በአለም 7 ኛ-ትልቅ) ነው. ሀገሪቱ በአህጉራዊ እና አለምአቀፍ ኢኮኖሚያዊ፣ ወታደራዊ፣ ባህላዊ እና ዲፕሎማሲያዊ ጉዳዮች ላይ ትልቅ ሚና ትጫወታለች። ጣሊያን የአውሮፓ ህብረት መስራች እና ግንባር ቀደም አባል ናት እና ኔቶ ፣ ጂ7 ፣ ሜዲትራኒያን ህብረት ፣ ላቲን ህብረት እና ሌሎችን ጨምሮ በብዙ ዓለም አቀፍ ተቋማት ውስጥ ትገኛለች። የበርካታ ግኝቶች እና ግኝቶች ምንጭ ሀገሪቱ የባህል ልዕለ ኃያላን ተደርጋ የምትወሰድ እና የአለም የጥበብ ፣የሙዚቃ ፣የሥነ ጽሑፍ ፣የምግብ ፣ሳይንስና ቴክኖሎጂ እና ፋሽን ማዕከል ሆና ቆይታለች። በዓለም ላይ ካሉት የዓለም ቅርሶች ብዛት (58) ያላት ሲሆን በዓለም ላይ አምስተኛዋ በብዛት የሚጎበኙ አገር ናት።
ዘጠኙ ቅዱሳን

ዘጠኙ ቅዱሳን በኢትዮጵያ ታሪክ ጥናት አከፋፈል መሰረት “ ጥንታዊው የታሪክ ዘመን” ተብሎ በሚጠራው ጊዜ ወደ ኢትዮጵያ የገቡት ዘጠኝ የውጭ ሀገር ታላላቅ የክርስትና ሃይማኖት አባቶች ናቸው ፡፡ በየኢትዮጵያ ኦርቶዶክስ ተዋሕዶ ቤተክርስቲያን ታላቅ የሆነ መንፈሳዊ አስተዋጽኦን ማለትም በመንፈሳዊ ህይወት ፣ በስብከተ ወንጌል፣ ገዳማዊ እና የምንኩስና ሕይወትን በማስፋፋት ፣ መጽሐፍትን በመተርጎም፣ አበርክተዋል፡፡
ለአገራችን ሥነ-ፅሑፍ እድገት ጉልህ አስተዋፅኦ አድርገዋል፡፡ ከደጋግ ነገስታት ጋር በመሆን ለትምህርት ፣ ለማህበራዊ ኑሮ ወዘተ መሠረት የሆኑ ገዳማትን ከመመስረት ከቤት ክርስቲያን አልፎ ለአገራችን ኢትዮጵያ አያሌ አበርክቶት አድርገው አልፈዋል፡፡ በአገራችን ለቅድስናና ምንኩስና ፣ ለመፈንሳዊነት ትልቅ አብነት አላቸው፡፡ ከሮም ፣ ታናሽ እስያ፣ቁስጥንጥንያ ፣ ቂሳሪያ እና ሌሎች የእስያና ኤሮፓ አገሮች ቢመጡም ግዕዝን አጥንተው የአገሩን ባህልና አኗኗር ለምደው ክርስትናን በምድረ ኢትዮጵያ አስፋፍተዋል፡፡
ክርስትናን ወሰን አይገድበውምና ፣ ክርስቲያን ሃይማኖት እንጂ የድንበር አገር የለውምና የመጡበትን ቦታ ሳይሆን ህዝቡ መንፈሳዊ አባትነታቸውን ተቀብሎ! ቤተክርስቲያንም ውለታቸውን ቆጥራ የቅድስና ማዕረግ ሰጥታ ታከብራቸዋለች፡፡ ዕለት ተሰይሞላቸውም ክብር ይደረግላቸዋል፡፡
ከተለያዩ አካባቢ መምጣታቸውም ከየመጡበት አገር ወደ ግዕዝ መጽሐፍ ቅዱስን ጨምሮ አያሌ መንፈሳዊ መጽሐፍትን እንዲተረጉሙ አስችሏቸዋል፡፡ በዚህች ትንሽ ርዕስ ስለተሰዓቱ ቅዱሳን ይህን ያክል ካነሳን በሚከተለው አንቀጽ ደግሞ ማንነታቸውን እናስተዋውቃልኋለን፡፡ ስም የመጡበት አገር የገደሙበት ቦታ የመታሰቢያቸው ቀን
፩- አቡነ አረጋዊ ሮም ደብረዳሞ ጥቅምት ፲፬
፪- አቡነ ጰንጤሌዎን ሮም አክሱም ጥቅምት ፮
፫- አቡነ የማታ ቆስይ ገርዓልታ ጥቅምት ፳፰
፬- አቡነ ገሪማ ሮም መደራ/ዓድዋ/ ሰኔ ፲፯
፭- አባ ጽሕማ አንጾኪያ እንደ አባ ድሕማ/ይዲያ ጥር ፲፮
፮- አባ አፍፄ ታናሽ እስያ የሓ ግንቦት ፳፱
፯- አባ ሊቃኖስ ቁስጥንጥንያ አክሱም ህዳር ፳፰
፰- አባ አሌፍ ቂሳርያ ደብረ ሃሌሉያ መጋቢት ፲፩
፱- አባ ጉባ ኪልቂያ አድዋ አጠገብ ግንቦት ፳፱
የኣቡነ ጽሕማ ክብረ በዓል ጥር 19 ነው የሚከበረው ኣቡነ ይሞኣታ ማለት የማታ ማለት ሊሆን ኣይችልም። ምክንያቱ የማታ የሚለው ቃል የኣማርኛ ቃል ስለሆነ ኣማርኛ ደግሞ በስድስተኛ ክፍለዘመን ስለአልነበረ ትክክል ኣይደለም
አቡነ ጰንጤሌዎን ትክክለኛ ኣፃፃፍ ኣይደለም ትክክለኛው ኣቡነ ጰንጠሌዎን ነው።
ኢስታንቡል

ኢስታንቡል፣ ቀደም ሲል ቁስጥንጥንያ በመባል ትታወቅ የነበረች፣ በቱርክ ውስጥ ትልቁ ከተማ ነች፣ እንደ የ የአገሪቱ ኢኮኖሚያዊ ፣ ባህላዊ እና ታሪካዊ ማዕከል ። ከተማዋ በቦስፖረስ የባህር ዳርቻ ላይ ትገኛለች ፣ በአውሮፓ እና በእስያ ውስጥ የምትገኝ ፣ እና ከ 15 ሚሊዮን በላይ ህዝብ ያላት ፣ 19% የቱርክን ህዝብ ይይዛል። ኢስታንቡል በሕዝብ ብዛት የአውሮፓ ከተማ ናት፣ እና በዓለም 15ኛዋ ትልቁ ከተማ።
ከተማዋ በባይዛንቲየም (ባይዛንታይን) የተመሰረተችው በ7ኛው መቶ ክፍለ ዘመን ከክርስቶስ ልደት በፊት በግሪክ ሰፋሪዎች በመጋራ ነበር። በ330 ዓ.ም የሮማው ንጉሠ ነገሥት ቆስጠንጢኖስ የንጉሠ ነገሥቱ ዋና ከተማ አድርጎ በመጀመሪያ አዲስ ሮም (ኖቫ ሮማ) ብሎ ሰየማት ከዚያም በራሱ ስም ቁስጥንጥንያ (ኮንስታንቲኖፖሊስ) ብሎ ሰየማት። ከተማዋ በትልቅነት እና ተፅእኖ አደገች, በመጨረሻም የሀር መንገድ ምልክት እና በታሪክ ውስጥ በጣም አስፈላጊ ከሆኑት ከተሞች አንዷ ሆናለች.
ከተማዋ ለ1600 ዓመታት ያህል የንጉሠ ነገሥት ዋና ከተማ ሆና አገልግላለች፡ በሮማን/ባይዛንታይን (330–1204)፣ በላቲን (1204–1261)፣ በባይዛንታይን መጨረሻ (1261–1453)፣ እና ኦቶማን (1453–1922) ኢምፓየሮች። ከተማዋ በሮም/ባይዛንታይን ዘመን ለክርስትና ሃይማኖት እድገት ቁልፍ ሚና ተጫውታለች፣ ከመቀየሩ በፊት አራቱን (ኬልቄዶን (ካዲኮይንን ጨምሮ) በእስያ በኩል) የመጀመሪያዎቹን ሰባት የቤተክርስቲያን ምክር ቤቶች (በአሁኑ ቱርክ ያሉ) በማስተናገድ ትልቅ ሚና ተጫውታለች። በ1453 የቁስጥንጥንያ ውድቀትን ተከትሎ ወደ እስላማዊ ምሽግ -በተለይ በ1517 የኦቶማን ኸሊፋነት መቀመጫ ከሆነች በኋላ።
እ.ኤ.አ. በ 1923 ከቱርክ የነፃነት ጦርነት በኋላ አንካራ ከተማዋን አዲስ የተመሰረተችው የቱርክ ሪፐብሊክ ዋና ከተማ ሆና ተተካች። እ.ኤ.አ. በ 1930 ፣ የከተማዋ ስም በይፋ ወደ ኢስታንቡል ተቀየረ ፣ የቱርክ አተረጓጎም ግሪክኛ ተናጋሪዎች ከአስራ አንደኛው ክፍለ ዘመን ጀምሮ ከተማዋን በትልቁ ለማመልከት ይጠቀሙበት ነበር።
ከ13.4 ሚሊዮን በላይ የውጭ ሀገር ጎብኝዎች ወደ ኢስታንቡል የመጡት እ.ኤ.አ. ኢስታንቡል የበርካታ የዩኔስኮ የዓለም ቅርስ ቦታዎች መገኛ ስትሆን የበርካታ የቱርክ ኩባንያዎች ዋና መሥሪያ ቤት ሲሆን ይህም የአገሪቱን ኢኮኖሚ ከሰላሳ በመቶ በላይ ይይዛል።
1960 Summer Paralympics

The 9th Annual International Stoke Mandeville Games, retroactively designated as the 1960 Summer Paralympics, were the first international Paralympic Games, following on from the Stoke Mandeville Games of 1948 and 1952. They were organised under the aegis of the International Stoke Mandeville Games Federation. The term "Paralympic Games" was approved by the International Olympic Committee (IOC) first in 1984, while the International Paralympic Committee (IPC) was formed in 1989.
The Games were held in Rome, Italy from September 18 to 25, 1960, with the 1960 Summer Olympics. The only disability included in these Paralympics was spinal cord injury. There were 400 athletes from 23 countries.
Dr. Ludwig Guttmann, the founder of the Stoke Mandeville Games along with Antonio Maglio, head of the Spinal Centre in Rome organised the event which was the first Stoke Mandeville Games to be held outside the UK.
The top 10 NPCs by number of gold medals are listed below. The host nation, Italy, is highlighted.
* Host nation (Italy)
The number in parentheses indicates the number of participants from each NPC.
Tigist Mengistu

Tigist Gezahagn Mengistu (born 12 March 2000), also known as Tigist Gezahagn, is an Ethiopian Paralympic athlete. She made her first Paralympic appearance representing Ethiopia at the 2020 Summer Paralympics. During the 2020 Summer Paralympics, she created history by becoming the first ever gold medalist for Ethiopia in the history of Paralympics.
She won gold in the women's T13 1500m event at the 2020 Tokyo Paralympics. It was also Ethiopia's first ever gold medal at the Paralympics and her medal achievement was only the third Paralympic medal for Ethiopia with two other medals bring silver.
Olympic Order

The Olympic Order, established in 1975, is the highest award of the Olympic Movement. It is awarded for particularly distinguished contributions to the Olympic Movement, i.e. recognition of efforts worthy of merit in the cause of sport. Traditionally, the IOC bestows the Olympic Order upon the chief national organiser(s) at the closing ceremony of each respective Olympic Games.
The Olympic Order was established in May 1975 by the International Olympic Committee as a successor to the Olympic Diploma of Merit. The Olympic Order originally had three grades (gold, silver and bronze). In 1984, at the 87th IOC Session in Sarajevo (Yugoslavia), it was decided that there would be no distinction between the silver and bronze order.
The insignia of the Olympic Order is in the form of a collar (or chain), in Gold, Silver or Bronze according to grade; the front of the chain depicts the five rings of the Olympic Movement, flanked on either side by kotinos emblem (olive wreath). A lapel badge, in the form of miniature five rings and kotinos in Gold, Silver and Bronze according to grade, is presented to recipients to wear as appropriate.
The following is a list of recipients of the Olympic Order. Some no longer have their orders, as they have been withdrawn.
Following is the list of recipients of Olympic Order with some missing data like year of award, country and colour of award.
Elena Mukhina became the youngest recipient of the Olympic Order in 1982 when she was 22 years old at the time of her award. She was also the only member of the Olympic Order who never competed at the Olympics.
Carlos Arthur Nuzman and Nadia Comaneci are the two only athletes to be awarded the Olympic Order twice.
Ethiopia at the 2012 Summer Olympics

Ethiopia competed at the 2012 Summer Olympics in London, from 27 July to 12 August 2012. This was the nation's twelfth appearance at the Olympics, having missed three occasions because of the African, Soviet, and North Korean boycott. The Ethiopian Olympic Committee sent a total of 35 athletes to the Games, 18 men and 17 women, to compete only in athletics, specifically in the middle and long-distance running events, and swimming, the nation's Olympic debut.
The Ethiopian team featured the defending Olympic champions, long-distance runners Kenenisa Bekele and Tirunesh Dibaba. Among these champions, Dibaba managed to defend her Olympic title, in the women's 10,000 metres event. Another middle-distance runner Meseret Defar became the second Ethiopian female athlete to regain her title in the women's 5,000 metres event, ahead of her compatriot and defending champion Dibaba, who won only the bronze medal. Tiki Gelana became the second female Ethiopian to win the women's marathon after 16 years. Swimmer Yanet Seyoum was the nation's flag bearer at the opening ceremony.
Ethiopia left London with a total of 7 medals (3 gold, 1 silver, and 3 bronze), sharing the same records with Beijing and Athens, respectively. One more medal was redistributed after the games ended due to doping cases. All gold medals were received only by women for the first time in its history.
Ethiopia selected a total of 33 athletes in the track and field after having achieved qualifying standards in their respective events (up to a maximum of 3 athletes in each event at the 'A' Standard, and 1 at the 'B' Standard): Most of them were past Olympic medalists, All-African Games medalists, and winners from last year's world championships. Three of them were defending titleholders including middle-distance runners Kenenisa Bekele, Tirunesh Dibaba, and Meseret Defar.
Ethiopia has won a total of 7 medals, not only in the track and field, but also in the nation's medal standings. Among the defending champions, Dibaba managed to defend her Olympic title only in the women's 10,000 m. Her compatriot, Meseret Defar, however, regained her Olympic title after eight years in Athens, finishing ahead of Dibaba, who was also the defending champion in Beijing. In the men's events, two-time Olympic champion, Kenenisa Bekele, however, did not win an Olympic medal for the first time, when his brother Tariku Bekele edged him out of the podium to claim the bronze medal.
In the women's marathon, Tiki Gelana became the first Ethiopian to win the gold medal since 1996, despite falling behind the other runners during the midway of the race.
Ethiopia was given two "Universality places" from the FINA. Mulualem Girma Teshale finished farther behind the other swimmers, only in fifty-seventh place, failing him to advance into the semifinals. Yanet Seyoum, the first female Ethiopian swimmer finished sixty-fifth out of 73 swimmers, and also did not advance into the semifinals.
Ethiopia men's national basketball team

The Ethiopia national basketball team represents Ethiopia in international competitions. It is administered by the Ethiopian Basketball Federation (E.B.F.). (Amharic: የኢትዮጵያ ቅርጫት ኳስ ፌዴሬሽን)
Ethiopia joined FIBA in 1949 and has Sub-Saharan Africa's longest basketball tradition. A founding member of the FIBA Africa Championship, the team once belonged to Africa's top 5 basketball teams. Since the mid-1960s, however, the team lost its international significance. Today, it aims to return to former glory.
yet to qualify
yet to qualify
yet to qualify
At the AfroBasket 2007 qualification: (last publicized squad)
At the 2007 AfroBasket qualification, Gosaye Asefa Shenkutie led the team in points. Omod Oman Ogud led his team in rebounds, Simon Tsegaye Kidane led his team in assists.
1984 Summer Olympics medal table

The 1984 Summer Olympics, officially known as the Games of the XXIII Olympiad, were a summer multi-sport event held in Los Angeles, California, United States, from July 28 to August 12. A total of 6,829 athletes from 140 nations participated in 221 events in 21 sports.
Overall, 47 nations received at least one medal, and 25 of them won at least one gold medal. Athletes from host nation United States won the most medals overall, with 174, and the most gold medals, with 83. The former record was the largest overall medal haul for the nation since the 1904 edition; the latter record was the highest gold medal tally at a single Games in Olympic history and the most for a host nation. It marked the first time the United States led the medal count in both gold and overall medals since 1968. Sports commentators noted that the absence of the Soviet Union and various other Eastern Bloc nations stemming from a boycott contributed to the highly skewed medal results benefitting the United States and other countries. Romania won the second most gold medals (20) and the third most total medals (53), marking its highest medal tally in history. West Germany won the third most gold medals, with 17, and the second most total medals, with 59.
Runner Carl Lewis and gymnast Ecaterina Szabo won the most gold medals at the games with four each. Gymnast Li Ning won the greatest number of medals overall, winning six in total. Morocco and Portugal won their first Olympic gold medals. Algeria, Dominican Republic, Ivory Coast, Syria, and Zambia won their nation's first Olympic medals.
The medal table is based on information provided by the International Olympic Committee (IOC) and is consistent with IOC convention in its published medal tables. The table uses the Olympic medal table sorting method. By default, the table is ordered by the number of gold medals the athletes from a nation have won, where a nation is an entity represented by a National Olympic Committee (NOC). The number of silver medals is taken into consideration next, and then the number of bronze medals. If teams are still tied, equal ranking is given and they are listed alphabetically by their IOC country code.
In the boxing and judo events, two bronze medals are awarded in each weight class. Two gold medals (and no silver medals) were awarded for first place ties in the women's uneven bars, women's balance beam, and men's rings gymnastics events. Four silver medals (and no bronze) were awarded in the men's vault gymnastics competition. Two bronze medals were awarded for third-place ties in both the women's 100 metre hurdles and the men's pole vault competitions.
‡ Changes in medal standings (see below)
* Host nation (United States)
Council of Rome

The Council of Rome was a synod which took place in Rome in AD 382, under the leadership of Pope Damasus I, the then-bishop of Rome. The only surviving conciliar pronouncement may be the Decretum Gelasianum that contains a canon of Scripture, which supposedly was issued by the Council of Rome under Pope Damasus in 382, and which is identical with the list given at the Council of Trent.
The previous year, the Emperor Theodosius I had appointed the candidate Nectarius as Archbishop of Constantinople. The bishops of the West opposed the election result and asked for a common synod of East and West to settle the succession of the see of Constantinople, and so the Emperor Theodosius, soon after the close of the First Council of Constantinople in 381, summoned the Imperial bishops to a fresh synod at Constantinople; nearly all of the same bishops who had attended the earlier synod re-assembled in the early summer of 382. On arrival they received a letter from the synod of Milan, inviting them to a great general council at Rome; they indicated that they must remain where they were, because they had not made any preparations for such long a journey; however, they sent three—Syriacus, Eusebius, and Priscian—with a joint synodal letter to Pope Damasus, Ambrose, archbishop of Milan, and the other bishops assembled in the council at Rome.
Jerome mentioned the synod twice, but only in passing.
The Oxford Dictionary of the Christian Church states:
The Oxford Dictionary of the Christian Church also notes that "according to E. von Dobschütz, the Gelasian Decree is not a Papal work at all, but a private compilation which was composed in Italy (but not at Rome) in the early 6th century. Other scholars, while accepting this date, think it originated in Gaul".
Catholic apologist and historian William Jurgens writes:
On the other hand, several scholars consider that the list of books cannot be an authentic decree of the Council of Rome of 382. Hahnemann argues against the Decretum originating in Pope Damasus's time based on Jerome's silence about a canonical list issued by the council of Rome in 382: “It seems highly improbable that, if Jerome, who was probably present at the council and was certainly at Rome, had ever heard of such a pronouncement about canonical books, he should nowhere have mentioned it, or that it should not have qualified his own statements on the Canon. [...] Yet there is no mention or evidence of a change of position in the works of Jerome. The authenticity of at least the catalogue in the Damasine Decree is thus called into question.” The same view is shared by Edmon L. Gallagher. and Clare K. Rothschild.
Elecciones municipales de Guayaquil de 2000

Las elecciones municipales de Guayaquil de 2000 tuvieron lugar el 21 de mayo de dicho año. Las elecciones municipales determinaron por sufragio directo de los electores a las dignidades que encabezan al cabildo municipal, y el candidato que recibió la mayoría de los votos para ser alcalde de Guayaquil fue Jaime Nebot,​ resultando electo para su primer período ejerciendo el cargo, mientras que paralelamente, también se eligió a los miembros del Concejo Cantonal de Guayaquil entre las varias listas presentadas.
Tras las elecciones, el 10 de agosto de 2000, Jaime Nebot fue posesionado como alcalde de Guayaquil.​
En estas elecciones también se escogieron a 8 de los concejales que conformarían parte del Concejo Cantonal de Guayaquil, dándole una mayoría de 14 de 15 concejales al Partido Social Cristiano.​
Se eligieron 8 concejales cantonales:​​
Movimiento Cívico Madera de Guerrero

El Movimiento Cívico Madera de Guerrero (MDG) es un partido conservador de la ciudad de Guayaquil en Ecuador creado por el exalcalde de Guayaquil Jaime Nebot.​ Su programa está centrado en la autonomía regional. Madera de Guerrero está en alianza con el Partido Social Cristiano. Actualmente tiene 7 curules en la Asamblea Nacional.
Jaime Nebot creó el Movimiento Cívico Madera de Guerrero antes de la elecciones parlamentarias del 2009 para mejorar sus oportunidades de reelección como alcalde.
MG y PSC entraron en coalición a las elecciones parlamentarias del 2009 bajo una misma lista, obteniendo 11 curules.​ Medio año después de las elecciones se rompió la alianza entre estos dos partidos políticos. En vista de las elecciones generales de 2013, se han vuelto a aliar.
Eloy Torres (político ecuatoriano)

Nelson Eloy Torres Guzmán (Saraguro, 15 de agosto de 1927 - Quito, 11 de junio de 2020)​ fue un abogado y político ecuatoriano que ocupó la alcaldía de Loja entre 1978 y 1983.
Nació el 15 de agosto de 1927 en Saraguro, provincia de Loja. Realizó sus estudios secundarios en el colegio La Dolorosa de Loja y los superiores en la Universidad Nacional de Loja, donde obtuvo el título de abogado.​
Se desempeñó como prefecto provincial de Loja entre 1974 y 1978.​ En las elecciones seccionales de 1978 fue elegido alcalde de Loja, ocupando el cargo hasta 1983.​ Durante su administración se construyó el Mercado Gran Colombia, también conocido como Mercado Mayorista.​
En las elecciones legislativas de 1984 fue elegido diputado nacional en representación de la provincia de Loja por el Partido Conservador Ecuatoriano.​ En las elecciones legislativas de 1988 fue elegido para un nuevo periodo como diputado por Loja, esta vez por el Partido Social Cristiano.​
Años después se desempeñó como magistrado del Tribunal de lo Contensioso Administrativo.​
El 19 de septiembre de 2016 fue condecorado en un acto público por su trabajo a favor de la provincia de Loja por el prefecto Rafael Dávila Egüez.​
Teletón Ecuador

La Teletón en Ecuador es un evento inspirado en la Teletón de Chile, donde, a través de una transmisión de televisión y radio, se intenta recaudar dinero para crear centros de rehabilitación infantil (CRIT) para niños con diferentes discapacidades.
La Teletón por la Vida fue fundada en 1984 por Jaime Nebot, ex Gobernador del Guayas y Alcalde de Guayaquil, que decidió construir esta iniciativa con el objetivo de ayudar a los niños discapacitados del Ecuador.​
Se organiza anualmente en el Teatro Centro de Arte de Guayaquil, Ecuador.​ Al igual que otras teletones, esta se financia a través de donaciones.
En 2011 se organizó la edición número 20 con el objetivo de recaudar 900 000 dólares.​
La edición correspondiente al 2020 se suspendió debido al avance de la Pandemia de COVID-19 en Ecuador.​​
Pancho Jaime

Pancho Jaime, también conocido como PJ y La mamá del rock, es el alias con el que se conoció a Víctor Francisco Jaime Orellana (1946 - 1989), fue un editor de su propia revista independiente ecuatoriano, y (roquero) una figura reconocida del rock ecuatoriano en las décadas de 1970 y 1980.
Pancho Jaime se trasladó con sus padres en los años 1950 a Los Ángeles, Estados Unidos, siendo parte de la primera ola de emigrantes ecuatorianos a dicho país. A su regreso en los años 1970, tomó como punto de comparación lo que conoció de su estadía en Estados Unidos con lo que sucedía en el ámbito político, social y música rock en el Ecuador. Por ello decidió crear su propia revista independiente, con artículos de su propia autoría y opiniones muy críticas y fuertes a la política ecuatoriana, con un lenguaje soez haciendo reclamos sobre como se manejaban las cosas en el país. Fue asesinado en 1989.
Galo Vela

Galo Vela Álvarez (Ambato, 16 de abril de 1944 - 7 de agosto de 1992) fue un político ecuatoriano que ocupó la alcaldía de Ambato entre 1984 y 1988.
Nació el 16 de abril de 1944 en Ambato, provincia de Tungurahua. Realizó sus estudios secundarios en el Pensionado Juan León Mera y en el Colegio Bolívar. Estudió durante un año medicina veterinaria en la Universidad Central del Ecuador, pero no concluyó la carrera.​
Desde joven se vio inmerso en el ámbito empresarial, abriendo varias pequeñas empresas centradas en diversas actividades que iban desde el comercio y la metalurgia, hasta la ganadería y agricultura. Formó parte de la Cámara de Comercio de Ambato y desde la misma protagonizó protestas y un paro provincial contra las políticas del presidente Oswaldo Hurtado.​
En las elecciones seccionales de 1984 fue elegido alcalde de Ambato por el Partido Social Cristiano.​ Durante su alcaldía llevó a cabo un recordado proyecto cultural denominado "Biblioteca Letras de Tungurahua", que consistió en la impresión de varias obras de escritores originarios de la ciudad tanto en español como en otros idiomas.​
En 1990 fue elegido diputado nacional en representación de la provincia de Tungurahua.​ Durante su tiempo en el Congreso fue parte de la Comisión de lo Laboral y delegado del Legislativo al Parlamento Latinoamericano, del que fue vicepresidente.​ También fue candidato a la presidencia del Congreso.​
Para las elecciones presidenciales de 1992 fue candidato a la vicepresidencia de la república por el Partido Social Cristiano, como binomio de Jaime Nebot. Sin embargo, perdieron en balotaje contra Sixto Durán-Ballén.​
Falleció el 7 de agosto de 1992 a causa de un cáncer pulmonar, el mismo que le había sido detectado en 1989.​
César Verduga

César Verduga Vélez (Portoviejo, 26 de junio de 1944)​ es un economista y político ecuatoriano que ocupó en dos ocasiones el puesto de Ministro de Gobierno.
Nació el 26 de julio de 1944 en Portoviejo, provincia de Manabí. Realizó sus estudios secundarios en el Colegio Nacional Vicente Rocafuerte de la ciudad de Guayaquil y los superiores en la Universidad de Chile y en la Universidad Estatal de Moscú, donde obtuvo el título de economista.​
Trabajó como docente en la Universidad Nacional del Sur de Bahía Blanca -Argentina- y en la Universidad de Guayaquil. Posteriormente fue director de la Facultad Latinoamericana de Ciencias Sociales y secretario ejecutivo de la Asociación Latinoamericana de Derechos Humanos. También fue asesor del presidente Jaime Roldós Aguilera.​
En las elecciones legislativas de 1986 fue elegido diputado nacional en representación de la provincia de Pichincha por el partido Izquierda Democrática.​ Durante su tiempo en el Congreso fue presidente de la comisión de derechos humanos.​
En 1988 fue nombrado Ministro de Trabajo por el presidente Rodrigo Borja Cevallos.​ El 28 de julio de 1990 pasó a ocupar el Ministerio de Gobierno, cargo que ejerció hasta 1992.​
Durante la antesala a las elecciones presidenciales de 1996 se desafilió de la Izquierda Democrática por la negativa de la organización a apoyar al candidato presidencial Rodrigo Paz, del partido Democracia Popular.​ De la mano de dicho partido fue elegido diputado en representación de Pichincha en las elecciones legislativas del mismo año.​
El 12 de febrero de 1997 fue nombrado Ministro de Gobierno por el presidente interino Fabián Alarcón.​​
A finales de febrero del mismo año fue acusado por el diputado Miguel Lluco, del movimiento Pachakutik, de haber gastado fondos públicos de forma ilegal. Investigaciones posteriores revelaron que Verduga gastó alrededor de 6 millones de dólares en encuestas y estudios, cuyos informes fueron luego incinerados, para conocer su popularidad y la del presidente Alarcón de cara al referendo de ratificación de su mandato y a las elecciones para elegir a los integrantes de la Asamblea Constituyente de 1997.​ Todas las acusaciones fueron aceptadas por el propio Verduga frente al pleno del Congreso Nacional.​
El 4 de abril de 1998 la Corte Suprema de Justicia ordenó su prisión preventiva por los delitos de peculado y enriquecimiento ilícito, pero Verduga escapó del país rumbo a Estados Unidos. En marzo de 1999 fue apresado en México debido al pedido de extradición emitido por Ecuador,​ pero dos meses después fue liberado y le fue otorgada la nacionalidad mexicana.​​
En octubre de 2015 el presidente Rafael Correa presentó una serie de grabaciones telefónicas de 1997 en las que el expresidente León Febres-Cordero Ribadeneyra, Jaime Nebot, César Verduga y su hermano Franklin Verduga discutían la asignación de varios puestos públicos en el gobierno interino de Fabián Alarcón, hecho que Correa calificó como prueba de cómo en esos años "se repartía el país".​​
Christian Social Party (Ecuador)

The Christian Social Party (Spanish: Partido Social Cristiano, PSC) is a centre-right political party in Ecuador.
The party was founded in 1951 under the name of Christian Social Movement (Movimiento Social Cristiano) by Camilo Ponce Enríquez, who was Ecuador's president from 1956 to 1960, and Sixto Durán Ballén. It was initially focused on Quito. Since the 1980s, however, the party's popularity is more present on the coastal areas, particularly around Ecuador's economic center and most populous city, Guayaquil, and in coastal provinces, such as Guayas, El Oro, Los Rios, and Manabi, which constitute about half of the country's population. However, as a sign of deep regional divide on politics, the party has little power in the Andean region. Thus, while holding all major positions in Guayas and Guayaquil, the PSC has not held the presidential office since the presidency of León Febres Cordero (1984–88).
In 1978, the party's centrist and leftist wing split-off to form the centre Popular Democracy party under Osvaldo Hurtado, who was the country's president from 1981 to 1984. After Febres Cordero's faction inside the PSC succeeded in appointing Jaime Nebot as the party's presidential candidate, Sixto Durán Ballén and his supporters left the party to form the more right-wing Republican Union. Eventually, Durán was elected president for the period 1992–1996. Nebot was the party's presidential candidate again in 1996. He won first place in the first round with 28% of the vote, but lost in the runoff with 46% of the vote to Abdalá Bucaram.
The PSC candidate, Xavier Neira, won 12.2 percent of the vote in the 2002 presidential election. Its candidate in the 2006 presidential election was Cynthia Viteri. She garnered 9.91 percent of the overall votes cast and failed to enter into the second round of runoff voting. Neira and Viteri both came in 5th place. At the 2006 legislative elections, the party won 13 of the 100 seats, much less than last period.
After León Febres Cordero's death, Jaime Nebot took over the leadership of the party, and split it into a coalition with his provincial brother party called "Madera de Guerrero", an allusion to a song of the folklore of Guayaquil with the same name. This coalition is the third force in the National Assembly (parliament). For the 2021 general elections, the party teamed up with Creating Opportunities with Guillermo Lasso and Lasso was ultimately elected in the run-off against Correrista ally Andrés Arauz.
For the 2023 Ecuadorian general election, the PSC supported the candidacy of Jan Topić. For the second round, the party announced they will support the candidacy of Daniel Noboa, because the party "has never supported Correism".
Anabella Azín

Annabella Emma Azín Arce (born May 30 1961) is an Ecuadorian politician, doctor of medicine, and wife of Álvaro Noboa. She is president of the Crusade for a New Humanity Foundation, caring for those afflicted by disease for over 20 years.
Azín has been a member of the National Congress of Ecuador for Guayas Province and a member of the Ecuadorian Constituent Assembly, both times representing the Institutional Renewal Party of National Action. She was a binomial candidate for the office of Vice President of Ecuador with her husband in the Ecuadorian presidential elections of 2009 and 2013.
She has four children, including President of Ecuador Daniel Noboa, the youngest elected president in Ecuador's history.
Azín was born on 30 May 1961. She is the eldest of three daughters born to Giorgio Azín (-2017) and Grecia Arce. She earned a doctorate in medicine from the Catholic University of Santiago de Guayaquil.
Azín hosted Ecuador Fashion Week on 17 September 2015. She accepted the invitation of Cecilia Niemes, director of Ecuador Fashion Week, to host the venue after Azín completed her master's degree. She participated in protest marches against the government of Rafael Correa.
Azín has campaigned for the creation of a successor to the political party PRIAN.
On 9 October 2022, she was given a national award by Virgilio Saquicela and Marcela Holguín. The award was for the Crusade for a New Humanity Foundation, which she chairs.
Her son, Daniel Noboa Azin, was elected the youngest-ever President of Ecuador in the 2023 Ecuadorian general election.