davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Kenya Advanced Institute of Science and Technology

Kenya Advanced Institute of Science and Technology is a postgraduate-only public university established in 2021. The establishment of the university was aimed at meeting the shortage of highly skilled engineers, needed in the country and the region, to drive Kenya into an industrialized nation by 2030.
The university is under development on a 22 acres (9 ha) plot of land in Konza Technology City, in Machakos County, close to the county's borders with Makueni County and Kajiado County. This is approximately 70 kilometres (43 mi), by road, south-east of the central business district of Nairobi, Kenya's capital city, along the Nairobi–Mombasa Road.
The Government of Kenya, in collaboration with the county governments of Machakos, Makueni and Kajiado counties, and the Konza Technopolis Development Authority (KoTDA), plan to establish an advanced institute of science and technology. The institute is planned to be an all-postgraduate research public university.
After competitive bidding, the Korea Advanced Institute of Science and Technology won the bid to design the university curriculum. A consortium of two Korean architectural and engineering firms of "Samoo" and "Sunjin", won the bid to design and construct the university campus. Those contracts were signed in November 2018.
Construction is funded by a KSh10 billion (US$72 million) loan from the Export–Import Bank of Korea to the Kenyan government. The facilities are expected to be ready in 2021, with the first intake of 200 postgraduate students starting classes in 2022.
The university will start with six initial departments:
Japanese Lantern (Washington, D.C.)

The Japanese Lantern is a stone lantern in West Potomac Park, Washington, D.C. It is located next to the Tidal Basin, among the cherry trees first planted in 1912. It is lighted during the annual National Cherry Blossom Festival.
A pair of lanterns were created in 1651, to mark the death of Tokugawa Iemitsu. The lantern was formerly located in Ueno Park, where its twin remains.
The lantern was given by the governor of Tokyo to the people of the United States and was dedicated on March 30, 1954.
Seonim Bridge

Seonim Bridge (Korean: 선임교; Hanja: 仙臨橋; RR: Seonimgyo; MR: Sŏnimkyo) is an arch bridge on Jeju Island over Cheonjeyeon Waterfall that has seven nymphs carved on both sides. It crosses from east to west over the stream between the second and third tiers of Cheonjeyeon waterfall.
The bridge is also called Seven Nymphs Bridge (Korean: 칠선녀교; RR: Chilseonyeogyo). The nymphs symbolize the Korean legend of the descent of seven beautiful nymphs from heaven at night. Seonimgyo Bridge is the first bridge with Ojakgyo (오작교) design in the region. It was completed in 1984, and cost the Korea Tourism Organization about ₩400 million to construct. There is a fee for tourists who use the bridge. The bridge features 100 balusters and 34 stone lanterns that light up at night. On the bridge's steel columns, there are 14 nymphs, 7 on each side with each nymph about 20 metres (66 ft) in length. All the nymphs are playing their own musical instruments.
Seonim Bridge is 128 metres (420 ft) in length, 78 metres (256 ft) in height, 4 metres (13 ft) in width, and 230 tonnes (510,000 lb) in weight.
It is a tourist attraction on Jeju-do. The bridge connects Cheonjeyeon with the Jungmun Tourist Complex, and is intended for pedestrian use.
Yoon So-hee

Yoon So-hee (Korean: 윤소희; born May 7, 1993) is a South Korean actress.
Yoon was born in Stuttgart, Germany, on May 7, 1993, and lived there for six years before returning to Seoul. In 2011, she enrolled as a Chemical and Biomolecular Engineering major at Korea Advanced Institute of Science and Technology, one of South Korea's prestigious science and research universities; she is currently on a leave of absence. Later, in 2021, she returned to study. She graduated from KAIST in 2023.
Yoon was first featured on Hit the S Style, a variety show which spotlights campus style icons which was aired on tvN. She then appeared in the intermission video at Super Show 5, a concert tour by Super Junior, followed by an uncredited cameo in the music video for SHINee's "Why So Serious?".
In 2013, she starred in music videos by EXO in EXO Music Video Drama (in both Korean and Mandarin Chinese versions). Afterwards, Yoon made her acting debut in the period drama The Blade and Petal. She has since been cast in increasingly larger roles in television dramas such as Let's Eat (2013) and Secret Door (2014), where she acted as the older version Kim Yoo-jung's character.
Yoon had her film debut in the romance film Salut d'Amour (2015) as the younger version of Youn Yuh-jung's character, followed by a supporting role in the South Korean-Chinese film Life Risking Romance (2016). In 2016, she had her first leading role in KBS' mini drama The Day After We Broke Up alongside Kim Myung-soo.
Yoon gained increased recognition following her supporting role in the sageuk The Emperor: Owner of the Mask. In 2018, Yoon portrayed her first lead role in the romantic comedy drama Witch's Love.
In October 2022, Yoon signed with new agency Saram Entertainment.
List of World Heritage Sites in North Korea

The United Nations Educational, Scientific and Cultural Organization (UNESCO) World Heritage Sites are places of importance to cultural or natural heritage as described in the UNESCO World Heritage Convention, established in 1972. Cultural heritage consists of monuments (such as architectural works, monumental sculptures, or inscriptions), groups of buildings, and sites (including archaeological sites). Natural heritage is defined as physical and biological formations, geological and physiographical formations (including habitats of threatened flora and fauna), and sites which are important from the point of view of scientific research, conservation or natural aesthetic.
North Korea, officially the Democratic People's Republic of Korea, ratified the convention on 21 July 1998, making its sites eligible for inclusion on the list. As of 2022, North Korea has two cultural sites on the list: the Complex of Koguryo Tombs, inscribed in 2004; and Historic Monuments and Sites in Kaesong, in 2013. In addition, the North Korean government has put five sites on its tentative list in 25 May 2000, meaning they intend to nominate them as World Heritage Sites sometime in the future. In February 2023, a proposal to update the list was approved, with Mt. Kumgang and the Relics in and around the Mountain seeing preparation for potential nomination starting in May 2018.
UNESCO lists sites under ten criteria; each entry must meet at least one of the criteria. Criteria i through vi are cultural, and vii through x are natural.
In addition to sites inscribed on the World Heritage List, member states can maintain a list of tentative sites that they may consider for nomination. Nominations for the World Heritage List are only accepted if the site was previously listed on the tentative list.
Rainbow Robotics

Rainbow Robotics (Korean: 레인보우로보틱스) is a South Korean robotics company founded in 2011 by Professor Oh Jun-ho of the HUBO Lab at the KAIST.
Oh Jun-ho, Professor of KAIST, founded Rainbow in 2011 with students at the KAIST Humanoid Robot Research Center. The company produced 15 units of the mass-produced model of HUBO-2, HUBO-2 Plus, by 2012, exporting four units to domestic humanoid research teams and 11 units to overseas research teams in the United States, Japan, Singapore, and China.
The headquarters is located in the Daedeok Innopolis in Yuseong District, Daejeon. In 2023, a local corporation with a dedicated collaborative robot sales and customer management organization was established in Schaumburg, Illinois, and a branch office was subsequently established in the United States.
The flagship product, HUBO, is the first bipedal humanoid robot developed by KAIST. DDRC-HUBO, an exoskeleton-type disaster relief robot, is the winning model in the 2015 DARPA Robotics Challenge. It has an original actuator cooling system and a wheeled driving mode. HUBO-2 is the world's first commercialized humanoid robot platform and is a humanoid robot with a size similar to an actual person. It applies a cable-driven adaptive five-finger hand, and the fingers can close according to the shape of the object, allowing it to grasp objects of various shapes.
Other products include astronomy mount system, media service robot, medical laser robot toning system, cocktail and barista robot, cobot, mobile robot, and quadruped robot.
KAIST Satellite Technology Research Center

KAIST Satellite Technology Research Center (SaTReC; Korean: 인공위성연구센터), is a university based research center for satellite technology and applications research.
SaTReC, which is located within the Korea Advanced Institute of Science and Technology (KAIST), promotes the education and training of satellite engineers through research programs in satellite engineering, space science and remote sensing. In 1992, SaTReC developed and launched the first satellite of Korea, KITSAT-1, a scientific microsatellite. Since then, SaTReC continues to develop satellites with scientific and technology demonstration missions.
KAIST Graduate School of Green Growth

Graduate School of Green Growth (GSGG) at Korea Advanced Institute of Science and Technology (KAIST) provides education and research on green business, sustainable finance, and policy through Green Business and Policy Program (MS), Green Business (MS/Ph.D.), Green MBA, and Green Business and Green Finance Track programs. Established in 2013, GSGG is located at KAIST Business School 85 Hoegiro, Dongadaemun-gu, Seoul 02455, Korea.
Jae Kyu Lee (2013–2016) was the first Head of GSGG, and Kwangwoo Park succeeded the position in 2016. GSGG has 105 students and 10 faculty members in 2016.
In the 2015 Better World MBA Rankings, GSGG was ranked 4th by Corporate Knights. Aside from the 2015 ranking, it was ranked 6th in 2013. KAIST was ranked 20th in the 2015 Executive Education Rankings by Financial Times, and ranked 1st in Asia during four consecutive years (2012–2015).
Green Policy degree program at KAIST is to nurture the domestic and international green policy experts to cope with the climate change and energy shortage challenges. KAIST provides students with selected courses specializing green business, green technologies, green growth policies, green finance, etc., and helps them to understand the green industry and green technology trends. The program admits 20 students each year, and tuition fee is exempted for scholarship students.
The program is to research and systematize theories on green growth, green finance, green economics, and green policy and to produce outstanding scholars. The Green Management degree program as research-oriented program is opened under the Management Engineering department. Taking a track from the Management Engineering (Finance, Marketing, Organization and Strategy, IT Management, Operations Strategy and Management Science, Accounting) is mandatory. Tuition fee is exempted for scholarship students.
Green MBA is to initiate new enterprise globally based on green technology and to innovate traditional industry into green business. Double major with Techno MBA program is mandatory. Coursed for green growth, green technology, and green policy will be provided for the program. A prescribed scholarship will be provided, and tuition fee for other MBA course should be paid.
Alumni members of GSGG currently work for leading non-profit and profit organizations such as Global Green Growth Institute, Green Climate Fund, World Bank, PWC, KPMG, Samsung Economic Research Institute, Pfizer, and others.
2006 оны улсын наадмын бөх барилдаан

2006 оны (Ардын хувьсгалын 85 жилийн ойн) улсын наадамд газар газрын 1024 бөх идэрийн жавхааг гайхуулан барилдсанаас Өвөрхангайн Долгорсүрэнгийн Сумъяабазар гарьд түрүүлж, Говьсүмбэр аймгийн Дагвадоржийн Азжаргал начин үзүүрлэжээ.
2011 оны улсын наадмын бөх барилдаан

2011 оны (Ардын хувьсгалын 90 жилийн ойн) улсын наадамд газар газрын 1024 бөх идэрийн жавхааг гайхуулан барилдсанаас Увс аймгийн Сүхбаатарын Мөнхбат харцага түрүүлж, Сэлэнгэ аймгийн Гунаажавын Эрхэмбаяр өсөх идэр начин үзүүрлэжээ.
2018 оны улсын наадмын бөх барилдаан

2018 оны улсын наадмын бөх барилдаан нь Монгол түмний их цэнгэл Тулгар төрийн 2227 жилийн ой, Ардын хувьсгалын 97 жилийн ой, Их Монгол улс байгуулагдсаны 812 жилийн ойн баяр наадам ба долдугаар сарын арван нэгнээс арван хоёрны өдрүүдэд Төв цэнгэлдэх хүрээлэнгийн зүлэг ногоон дэвжээнээ зохион байгуулагдав.
Тулгар төрийн 2227 жилийн ой, Ардын хувьсгалын 97 жилийн ой, Их Монгол улс байгуулагдсаны 812 жилийн ой, Үндэсний их баяр наадамд улсын алдар цолтой дархан аварга, улсын аварга, улсын арслан, улсын гарьд, улсын заан, улсын харцага, улсын начин цолтнууд аймаг, цэргийн цолтой аймаг, цэргийн арслан, аймаг, цэргийн заан, аймаг цэргийн харцага, аймаг цэргийн начин цолтнууд мөн сумын цолтон болон залуу бөхчүүд оролцон барилдна.
Улсын баяр наадам, Ардын хувьсгалын ойн наадамд тэгш тооны бөхчүүд барилдуулах журамтай бөгөөд энэ нь даваа бүрт бөх сондгойруулахгүй зохицуулга юм. Ихэвчлэн таван зуун арван хоёр бөх барилдах бөгөөд Ардын хувьсгалын тэгш ойн жил мөн Их Монгол улс байгуулагдсаны ойн жилүүдэд мянга хорин дөрвөн бөх барилдуулж байна.
Улсын баяр наадмын түүхэнд 1955 онд хоёр зуун тавин зургаан бөх сугалаагаар барилдуулж байсан нь улсын наадамд барилдсан хамгийн цөөхөн бөхтэй жил юм.
Улсын баяр наадамд 512 бөх барилдахад ес даван түрүүлсэн бөхөд " Улсын арслан " цол, найм даван үзүүрлэсэн бөхөд " Улсын гарьд " цол, долоо даван шөвгөрсөн бөхчүүдэд " Улсын заан " цол, зургаа даван шөвгөрсөн бөхчүүдэд " Улсын харцага " цол, тав давж шөвгөрсөн бөхчүүдэд " Улсын начин " цолыг баяр наадмын комиссын шийдвэрийн тус тус олгоно.Харин " Улсын арслан " цолтой бөх дахин түрүүлвэл " Улсын аварга " цол, " Улсын аварга " цолтон түрүүлвэл " Даян аварга " цол, " Даян аварга " цолтон түрүүлвэл " Дархан аварга " цол хүртнэ.
Харин 1024 бөх барилдсан тохиолдолд " Улсын арслан " цолноос бага цолтой бөх ес давсан тохиолдолд Үзүүр, түрүүний барилдаан эхэлхээс өмнө " Улсын арслан " цолыг олгож улмаар арав давж түрүүлбэл " Улсын аварга " цолыг олгоно.
Улсын баяр наадмын тухайн даваа бүрт давж шөвгөрсөн улсын цолтой бөхчүүдэд чимэг олгох журмын дагуу баяр наадмын комиссын шийдвэрийн дагуу чимэгийг тус тус олгоно.
Тулгар төрийн 2227 жилийн ой, Их Монгол улсын 812 жилийн ой, Ардын хувьсгалын 97 жилийн ой үндэсний их баяр наадмын хүчит бөхийн барилдаан дархан аварга Г.Өсөхбаяр, улсын аварга О.Балжинням, Г.Эрхэмбаяр, Ч.Санжаадамба, С.Мөнхбат нараар магнайлуулсан улсын арслан цолтон ес, улсын гарьд цолтон зургаа, улсын заан цолтон ес, улсын харцага цолтон арван долоо, улсын өсөх идэр начин болон улсын начин цолтой дөчин нэг тэргүүтэй нийт наян долоон улсын цолтонтой хүчит таван зуун арван хоёр бөх хүч чадал, уран мэхийг уралдуулан барилдлаа.
Мөн улсын гарьд Н.Ганбаатар, улсын харцага А.Цацабшир, аймгийн хурц арслан Ц.Бямба-очир нарын гурван бөхийн барилдах эрхийг 2 жилээр хасав.
Долоогийн даваа
Рерихийн гэр бүлийн музей (Москва)

Рерихийн гэр бүлийн музей (орос. Музей Рерихов) -Оросын нийслэл Москва хот дахь Рерихийн гэр бүлийн амьдрал, уран бүтээлд зориулагдсан музей юм. 1989-2019 оны хооронд 18-19-р зууны үед баригдсан Лопухины эдлэнд байрладаг харшид байрлаж байв. 2019 оноос хойш Москва хотын Ардын аж ахуйн амжилтын үзэсглэн (орос. Вы́ставка достиже́ний наро́дного хозя́йства, ВДНХ)-ийн 13-р үзмэрийн танхимд байрлаж байна. Музей нь Николай Рерих, Святослав Рерих нарын уран зургийн хамгийн том цуглуулгуудын нэг бөгөөд Рерихийн гэр бүлийн үйл ажиллагааны тухай Оросын хамгийн том цуглуулгын архивын сан хөмрөгтэй.
Үйл ажиллагааныхаа эхэн үед музей нь Зөвлөлтийн Рерихийн санд хамаарах цуглуулгатай байсан бөгөөд "Рерихийн олон улсын төв" удирддаг байсан. Анхны үзэсгэлэн 1993 оны 2-р сарын 12-нд нээж байсан бөгөөд 2016 оноос оросын "Дорно дахины ард түмний урлагийн улсын музей"-н салбар болсон юм.
1987 онд Святослав Рерих гэр бүлийнхээ урлагийн өвийг хадгалах музей байгуулах шаардлага байна гэж анх Москвагийн эрх баригчдад хандаад зөвшөөрөл авсны дараа тэрээр 1989 онд "Малый Знаменский"-н гудамжинд байрлах Лопухины гэр бүлийн харшийг тус үзэсгэлэнгийн газар болгохоор сонгосон байна. Мөн онд Зөвлөлтийн Рерихийн сан байгуулагдаж, үүсгэн байгуулагчид нь олон хуулийн этгээд байсан бөгөөд сүүлд зураачдын өв залгамжлагчийн асуудлаар маргаан үүсч эхэлсэн юм. 1990 онд Святослав Рерих уран зургийн цуглуулга, архивын баримт бичиг, хувийн эд зүйлсийг тус санд хандивласан байна.
Үзэсгэлэн нь Николай болон Святослав Рерих нарын 800 гаруй уран зураг, график бүтээлээс бүрддэг. Тус музей нь Орос, Төвд, Монгол, Египет, Энэтхэгийн гоёл чимэглэлийн болон хэрэглээний урлагийн эд зүйлсийн цуглуулга, дурсгалын зүйлс, мөн Рерихийн гэр бүлийн утга зохиолын өвийн өргөн хүрээний архивын сан, үүнд Рерихийн байгууллага, байгууллагуудын баримт бичгүүдийг багтаасан болно.
Цуглуулга нь хэд хэдэн эх сурвалжийн үндсэн дээр бий болсон: урлаг судлаач Кэтрин Кэмпбеллийн Дорнын музейд өгсөн бэлэг (1977, 1979), 1993 онд Дорнодын музейд орсон Николай, Святослав Рерихс нарын зургийн цуглуулга, түүнчлэн 2017 онд Дорно дахины ард түмний урлагийн музейгээс ирсэн хуучин ЗХУ-ын Рерихийн сангийн цуглуулга байдаг.
Богд хаант Монгол Улсын хүн амын тооллого

Богд хаант Монгол Улсын хүн амын тооллого нь 1918 онд явуулсан хүн амын тооллогыг хэлдэг. Энэ хүн амын тооллого нь Их Монгол Улсын үеэс хойш монголчуудын тоог тогтоон бүртгэлжүүлэх анхны тооллого юм. Учир нь Монгол Улсын хүн амын тоо хэмжээ удаан хугацаанд тодорхойгүй байсан билээ. XX зууны эхээр Ар Монголыг судалж байсан Беннигсен, Котвич, Болобан, Кушелев нар болон бусад шинжээчид үүнийг олж мэдэх гэж нэг бус удаа оролдож байсан ч найдвартай тоо бүртгэл, мэдээ баримт байхгүйн улмаас тус орны оршин суугчдын тоо 400 мянгаас 1 сая 400 мянга орчим гэсэн тоог дур зоргоороо, таамаглах байдлаар дэвшүүлэхээс хэтрээгүй байдаг. Ийм их хэлбэлзэлтэй байгаа нь урьд өмнө хийгдэж байсан бүх таамаглалууд үнэн байх магадлал тун бага болохыг харуулж байгаа болно. Богд хааны Засгийн газраас 1918 онд, хүн ам, мал сүргийн тооллого явуулсан . Энэ тооллого хэд хэдэн томоохон алдаатай байжээ. Тухайлбал, 1918 оны байдлаар Монголд ихээхэн олноороо сууж байсан хятад, оросуудыг тэд огт үл хөндөн зөвхөн монголчуудыг тоолсон байна. Улмаар, энэ тооллого монголчуудыг ч цөмийг нь бүрэн хамруулж чадаагүй. Ховдын тойргийн оршин суугчид, Хөвсгөл нуурын орчимд байдаг Богд гэгээний мэдлийн газар нутгийн хүн ам ч тооллогын гадна үлдсэн байв. Эцэст нь, тооллогын аппаратын бүдүүн бараг байдал, албан татвараас айхын эрхэнд гэр бүлийнхээ гишүүд, мал хөрөнгийнхөө тоог албаар буруу зөрүү мэдүүлсний улмаас тооллогын дүн мэдээнд нэлээд алдаа мадаг гарсан байх боломжтой. Тооллогыг хоёр аргаар хийгдсэн. Эхний хувилбараар орон нутгуудаас монгол түшмэл ноёд, лам хуврагуудын явуулсан тоо бүртгэлийн дүн мэдээг нэгтгэн гаргасан байна. Энэ нь маш олон зүйлийг орхигдуулж, илт худал тоо тавьсан (ялангуяа, Шавийн яамны тухайд) байжээ. Иймд арай нарийн зөв мэдээ баримт гаргуулж авахад чиглэсэн тусгай арга хэмжээнүүдийг авсаны үндсэн дээр хоёр дах хувилбараар тооллогыг хийсэн байна. Эхний тооллогод 87 хошуу гэсэн тоо гарсан бол хоёр дахад 104 хошуу байгаа нь үүний илэрхийлэл юм.
Богд хаант Монгол Улсын хэмжээнд 1918 онд явуулсан хүн амын тооллогын үр дүнд дараах тоог гаргасан байна. Үүнд:
Монголчуудын нийт дүн 542.504
Үүн дээр
Бүгд нийлээд 647.504
Монголчуудын тооллогын дээр дурдсан дутагдал, гажуудал болон Ховдын тойрог, Хөвсгөл дэх Богд гэгээний мэдлийн газар оронд хамаарах, мөн хятад, орос оршин суугчидтай холбоотой мэдээ баримтын барагцаалсан байдлыг бодолцвол дээрх нийлбэр дүнгүүд багцаа төдий юм. Гэхдээ ташаарлын хэмжээ хэдэн арваас нэг их хэтрэхгүй, сайндаа л гэхэд зуун мянган хүнээс үл хэтэрнэ.
Ордос

Ордос (монгол бичиг: ᠤᠷᠳᠤᠰ; хятад: 鄂尔多斯, пиньинь: È'ěrduōsī) нь монгол хэлээр Хааны орд өргөөдийг төлөөлдөг үг байснаа 15-17-р зууны үеэс овог аймгийн нэр болон хувирчээ. Ордос гэдэг үгийн язгуур нь “орд” гэдэг үг бөгөөд олон тооны “с” дагавар залгаж ордос хэмээх үг бүтдэг. Монголчууд эгэл ардын орон сууцыг "гэр", ноёдын орон сууцыг "өргөө" гэдэг бол, хаадын орон сууцыг хүндэтгэн "орд" буюу "ордон" хэмээн дууддаг уламжлалтай.
13-14-р зууны Монголын их хаадын ордосыг сахин хамгаалагч түшмэд, цэрэг, албат нийлсэн олон овгийн хүмүүс удаан хугацаагаар тодорхой нэг хүрээлэлд амьдрах болсноор 15-р зууны үед Ордос хэмээх нэг аймаг, түмэн болж бүрэлдэв. Ингэхдээ тус аймагт Чингис хаан таалал төгссөний дараагаар түүний орд өргөө болон сүнс онгоныг тахиулахаар нэг бүлэг хүмүүсийг томилсон нь уламжлагдсаар Хубилай хааны цагт тусгайлан зарлигдаж Чингис хаан тэргүүтэй хаад, хатдын тахилгын орд сэлтийг үүсгэн "Найман цагаан гэр"ийг байгуулж, тахилгын ёс дүрэм, хугацааг тогтоож мөрдүүлсэн. Юань Улс мөхсний дараа монгол нутагт шилжин ирснээс хойш Ордос аймгийг Жинон цолтон захирах болсон нь тэрхүү шүтээнтэй шууд холбогддог.
Ордос аймгийн тухай анхны мэдээ баримт нь 1451 оны үед Тайсун хааны дүү Агваржин жонон Ордосын Хатантөмөр нэрт элчийг Ойрадын Эсэн тайш руу илгээж үг дайлгажээ. Энэ үеэс эхлэн Монголын түүхэнд Ордосын гэх тодотголтой ноёдын нэрс цөөнгүй дурдагдах болж, Батмөнх Даян хааны үед Ордос нь баруун гурван түмний гол цөм болж байсныг мэдэж болно. Ордост эхлээд Улсболдыг жононгоор томилсон ч, дараагаар Барсболдыг жонон болгож Ордос түмнийг захируулсан. Энэ үеэс Ордос түмэн Ар Монголоос Хатан голын Бор тохойд нүүдэллэн ирж нутаглах болсон.
17-р зуунд бичигдсэн монголын түүхийн эх сурвалжаас Ордос түмэнд дараах отог харьяалагдаж байсан. Даян хааны үед Ордос түмэн баруун зүүн гарын дөрвөн хороо, найман отгоос бүрэлдэж байснаа, Барсболд жононгийн хөвүүн Гүнбилэг жононгийн 9 хөвүүд тус бүртээ өмч таслан авснаар баруун, зүүн гарын хорь гаруй отог болж хуваагдсан.
Баруун гарын отог
Зүүн гарын отог
1600-1630 аад оны Ордосын хэрхэн хуваагдмал байсныг Мин улсын судрын Татарын шастирт Ордос аймгийг дараах байдлаар тодорхойлжээ. "...Хэтаогийн (Ордосыг хэлж байна) аймгууд 42 хэсэгт тархан хуваагдана. Тус бүрнээ бие даасан байдалтай..." гэжээ.
1634 онд Ордосын Ринчин жонон Манжийг дагаж Чин улсын захиргаанд оржээ. 1649 онд Ордос аймгийг Баруун гарын өмнөд, дундад, хойд гурван хошуу, Зүүн гарын өмнөд, дундад, хойд гурван хошуу болгон хувааж тус тус засаг ноён томилон захируулжээ. 1736 онд Баруун гарын өмнөд адгийн хошууг байгуулж Ордосын 7 засаг хошуу болгон Их зуугийн чуулганд харьяалуулсан байна. 1949 оноос хойш ӨМӨЗО-ы Их зуу аймгийг байгуулж Отог хошуу, Отгийн өмнөд хошуу, Үүшин хошуу, Хангин хошуу, Эзэн Хороо хошуу, Зүүнгар хошуу зэрэг хошуунд хуваажээ. 2001 оноос Их Зуу аймгийн нэрийг Ордос хот гэж сольж, 2001 онд Дуншэн дүүрэг, 2003 онд Хиа Багш дүүргийг зэргэлдээх хошуудаас салган бие даасан дүүрэг болгожээ.
Даваасүрэнгийн Энхжаргал

thumbnail
Даваасүрэнгийн Энхжаргал нь Хүний эрх, Жендэрийн шударга ёсны төлөө ажилладаг МОНФЕМНЕТ Үндэсний Сүлжээний Ерөнхий зохицуулагчаар ажилладаг. Тэрбээр Иргэний нийгэмд 20 жилийн турш тасралтгүй ажиллаж байгаа ба 2001 оноос 2018 он хүртэл Хүчирхийллийн эсрэг үндэсний төвийн захирлаар ажиллаж байсан юм. Энэ хугацаандаа Гэр бүлийн хүчирхийлэлтэй тэмцэх, хохирогчийг хамгаалах эрхзүйн цогц тогтолцоог бий болгоход чиглэсэн нөлөөллийн ажлыг удирдсан ба Гэр бүлийн хүчирхийлэлтэй тэмцэх тухай хуулийг боловсруулах ажлын хэсгийн гишүүнээр ажиллаж, Эрүүгийн хууль, Зөрчлийн тухай хууль зэрэг хуулиудад жендэрт суурилсан хүчирхийллийн хохирогчийг хамгаалах зохицуулалтыг тусгуулахад нөлөөлөх ажлыг зохион байгуулж байсан. Мөн Жендэрийн үндэсний шинжээч бөгөөд Жендэрийн үндэсний хорооны гишүүн юм.
Д.Энхжаргал нь Улаанбаатар хотод Даваасүрэнгийн гурав дахь хүүхэд болон мэндэлсэн. Тэрбээр Хэнтий аймгийн Өндөрхаан сумын 1-р 10 жилийн сургуульд ерөнхий боловсрол эзэмшсэн. Улмаар Хууль цаазны дунд сургуулийг эрхзүйч мэргэжлээр 1990 онд, Монгол улсын их сургуулийн харъяа Хуульзүйн дээд сургуулийг эрхзүйч мэргэжлээр 1997 онд, Хүмүүнлэгийн ухааны их сургуулийг англи хэлний орчуулагч мэргэжлээр 2006 онд тус тус төгссөн байна.
МУИС-ын Хуульзүйн сургуулийг эрхзүйч мэргэжилтэйгээр төгссөний дараа Өмгөөлөгчийн мэргэшүүлэх курсийг өмгөөлөх эрхийн лицензтэйгээр төгссөн ба
Үүний зэрэгцээ
ЗӨВЛӨХ ҮЙЛЧИЛГЭЭНИЙ ТУРШЛАГА:
СУРГАЛТ ЗОХИОН БАЙГУУЛАХ ТУРШЛАГА:
БОДЛОГЫН НӨЛӨӨЛЛИЙН ТУРШЛАГА:
Оскарын шагнал

Академийн шагнал буюу Оскарын шагнал нь Америкийн кино академиас жил бүр зохион байгуулдаг, кино үйлдвэрлэлийн салбарын хүмүүсийн гаргасан амжилтыг үнэлэх зорилготой шагнал юм. Шагналыг хүртээдэг албан ёсны арга хэмжээ нь дэлхийн хамгийн нэр хүндтэйд тооцогддог. Америкийн кино академийг өөрийг нь анх Метро-Голдвин-Мэйр студийн дарга Луис Б. Мэйр сэджээ.
1927 ба 1928 оны кино урлагт гаргасан амжилт бүтээлийг үнэлэх Анхдугаар Оскарын шагнал гардуулах ёслол нь 1929 оны 5 сарын 16-нд Холливудын Рузвельт зочид буудалд зохиогджээ. Энэхүү арга хэмжээний хөтлөгчөөр жүжигчин Дуглас Фэйрбанкс, кино найруулагч Уильям деМилл ажиллаж байв. 2008 оны амжилтыг үнэлэх 81-р Оскарын шагнал гаруудах ёслол нь Холливудын Кодак театрт болсон ба жүжигчин Хью Жакман хөтөлжээ.
77-р Оскарын шагнал гардуулах ёслолд Монголоос анх удаа Даваагийн Бямбасүрэнгийн найруулсан "Ингэн нулимс" кино шилдэг баримтат кинонд нэр дэвшиж байв.
1947-1948 оны НБА-гийн улирал

1947-1948 оны БАА-гийн улирал — Америкийн сагсан бөмбөгийн холбооны (БАА) 2 дахь улирал. Энэ улиралд БАА анх удаагаа драфтаар шинэ тоглогчид лигтээ элсүүлэх алхамыг хийсэн түүхтэй. БАА анхны драфтаараа эхний сонголт Клифтон Макнили (1919-2003) хэмээх жижиг довтлогчыг Питтсбург Айронмен багт элсүүлжээ.
Шөвгийн найм
Шөвгийн дөрөв
Шувтарга
2009 оны жүдогийн дэлхийн аварга шалгаруулах тэмцээн

2009 оны жүдогийн дэлхийн аварга шалгаруулах тэмцээн (Англи: 2009 World Judo Championships) нь Нидерландын Роттердам хотын Ахой спортын ордонд 8 сарын 26-наас 30-нд зохион байгуулагдсан.
দেশী আচার

দক্ষিণ এশীয় আচার, যা অবলেহিকা, পাচ্চাড়ি, আচার, (কখনও কখনও আচার বা আচায়ার নামেও বানান হয়), আথানু, লঞ্চা, ওরুগাই বা আভাকাই নামেও পরিচিত, এটি ব্রাইন, ভিনেগার, ভোজ্য তেল এবং বিভিন্ন দক্ষিণ এশীয় মশলায় সংরক্ষিত একটি আচারযুক্ত খাবার যা বিভিন্ন ধরনের শাকসবজি ও ফলমূল থেকে তৈরি করা হয়। আচার দক্ষিণ এশীয় উপমহাদেশ জুড়ে অনেক আঞ্চলিক রূপ নিয়ে বেশ জনপ্রিয়।
দক্ষিণ এশিয়ায় আচারের ব্যুৎপত্তি আঞ্চলিকভাবে ভিন্ন ভিন্ন হয়। আচার কন্নড় ভাষায় উপ্পিনাকায়ি, তেলুগুতে আভাকায়া, তামিলে উরুগাই, মালয়ালম ভাষায় উপপিলিতুথু, মারাঠিতে লোঞ্চা, গুজরাটি ভাষায় আথানু এবং হিন্দুস্তানি (হিন্দি-উর্দু), নেপালি ও বাংলায় আচার নামে পরিচিত। প্রারম্ভিক সংস্কৃত ও তামিল সাহিত্যে আচারের জন্য অবলেহিকা, উপদমজম, সন্ধিতা এবং অবলেহা শব্দগুলি ব্যবহার করা হয়েছে।
মুঘল সাম্রাজ্যের অধীনে আচারের জন্য হিন্দুস্তানি শব্দ হিসেবে ফার্সি থেকে উদ্ভুত একটি ঋণ শব্দ আচার এর ব্যবহার বেশ জনপ্রিয় হয়ে উঠে। ফার্সি ভাষায়, আচার শব্দটিকে "গুঁড়া বা লবণযুক্ত মাংস, আচার বা ফল, লবণ, ভিনেগার, মধু বা শরবতে সংরক্ষিত" হিসাবে সংজ্ঞায়িত করা হয়।
আয়ুর্বেদিক ও সঙ্গম যুগের পাঠ্যগুলিতে প্রাথমিক আচারের প্রস্তুতপ্রণালীতে আমের আচারের প্রাচীনতম উল্লেখ সহ বিভিন্ন ধরণের আচারের উল্লেখ রয়েছে। ৯১৫ খ্রিস্টাব্দে ত্রিবিক্রম ভট্টের লেখা একটি সংস্কৃত মহাকাব্য নালাচাম্পু-তে সবুজ আম, সবুজ মরিচ, লম্বা মরিচ, কাঁচা এলাচ, লেবু, চুন, মাইরোবালান, হগ বরই, পাথরের আপেল ও সুগন্ধি ম্যাঞ্জাক থেকে তৈরি আচারের বর্ণনা দেয়। লোকোপকার (১০২৫ খ্রিস্টাব্দ), মনসোল্লাসা (১১৩০ খ্রিস্টাব্দ), পাকদর্পণ (১২০০ খ্রিস্টাব্দ) ও সুপ শাস্ত্র (১৫০৮ খ্রি.), ক্ষেমাকুতুহলা (১৫৪৯ খ্রিস্টাব্দ) এর মতো প্রাথমিক মধ্যযুগীয় রান্নার বইগুলিতে সবুজ আম, সবুজ মরিচ, লেবু, লম্বি, লেবু চুন, হলুদের মূল, আম-আদার মূল, আদা, মুলা, করলা, শসা, পদ্মমূল এবং বাঁশের অঙ্কুর ব্যবহার করে আচারের প্রস্তুতপ্রণালীর উল্লেখ করা হয়েছে। গুরুলিঙ্গ দেশিকার (১৫৯৪ খ্রি.) ধর্মীয় গ্রন্থ লিঙ্গপুরাণে পঞ্চাশটিরও বেশি আচারের উল্লেখ রয়েছে। ভোজ্য ফুল থেকে তৈরি অনন্য আচারের কথা নি'মাত্নামা (১৫০০ খ্রিস্টাব্দ) রান্নার বইতেও উল্লেখ করা হয়েছে।
মণিপুরী সংকীৰ্তন

মণিপুরী সংকীর্তন হল ভারতের মণিপুর রাজ্যের মন্দির এবং ব্যক্তিগত স্থানের আচার-অনুষ্ঠানে গান গাওয়া, ঢোল বাজানো ও নাচের সাথে জড়িত একটি শিল্পকলা। অতুলনীয় ধর্মীয় নিষ্ঠা এবং শক্তি প্রদর্শন করে এমন পরিবেশনার মাধ্যমে অভিনয়শিল্পীরা কৃষ্ণের বিভিন্ন গল্প বর্ণনা করেন যা দর্শকদের প্রায়শই অশ্রুসিক্ত করে। এটি মূলত মণিপুরের বৈষ্ণব সম্প্রদায় এবং পার্শ্ববর্তী রাজ্য ত্রিপুরা ও আসামে বসবাসকারী বৈষ্ণব মণিপুরী সম্প্রদায়ের মাঝে অনুশীলন করা হয়। ২০১৩ সালের ডিসেম্বরে আজারবাইজানের বাকুতে ইউনেস্কোর আন্তঃরাষ্ট্রীয় কর্তৃপক্ষের বৈঠকের অষ্টম অধিবেশনে এটিকে "সংকীর্তন: মণিপুরের শাস্ত্রীয় গান, ঢোল বাদন এবং নাচ" শিরোনামে ইউনেস্কোর মানবতার বিমূৰ্ত সাংস্কৃতিক ঐতিহ্যের প্রতিনিধিত্বকারী তালিকায় অন্তর্ভুক্ত করা হয়েছে।
সঙ্গীত নাটক অকাদেমি দ্বারা প্রস্তুত মানবতার বিমূৰ্ত সাংস্কৃতিক ঐতিহ্যের প্রতিনিধি তালিকায় অন্তৰ্ভুক্তিকরণের জন্য মনোনয়নের নথিতে এই পরিবেশনা শিল্পটির বর্ণনা দেওয়া হয়েছে এইভাবে:
"মণিপুরের মন্দিরে গান ও নাচের সাথে জড়িত রীতি অনুসারে মণিপুর সমভূমিতে বসবাসকারী বৈষ্ণবদের জীবনে ধর্মীয় নিহিতার্থ ও মঞ্চ অনুষ্ঠান উপলক্ষে বাড়িতে ও রাস্তায় একসাথে সংকীর্তন চারুকলা পরিবেশিত হয়। কৃষ্ণর ধর্মতত্ত্ব এবং শিক্ষা এই প্ৰদৰ্শনের কেন্দ্ৰীয় বিষয়বস্তু। তবে তারা মণিপুরের প্রাক-বৈষ্ণব অতীতের সংগীত এবং নৃত্য থেকে বহন করা আনুষ্ঠানিক বৈশিষ্ট্য ও রীতির সাথে এটিকে অন্তৰ্ভুক্ত করেছে। সংকীর্তন অনুশীলনের মূল অংশটি দেখতে পাওয়া যায় মন্দিরে, সেখানে তারা গানের মাধ্যমে প্রভুর জীবন ও কর্মকে বর্ণনা করে এবং নৃত্যের মাধ্যমে তা প্রদর্শিত করে। এগুলো সাধারণত ভক্তদের সামনে মন্দিরের সাথে সংযুক্ত একটি হল বা মন্ডপে উপস্থাপিত হয়। প্রধান প্ৰদৰ্শনীটি নাট্য পালা নিয়ে গঠিত হয়, যা মণিপুর উপত্যকার সর্বত্র পরিবেশিত হয়। মন্দির কেন্দ্রিক অরিবা পালা এবং মনোহর সাই পালা বর্তমানে খুব কম দেখতে পাওয়া যায়। প্রভুর রথ উৎসব বলে চিহ্নিত করে বর্ষার সময় মন্দিরের মধ্যে খুবাক এসেই পালন করা হয়। নতুন ঘর উদ্বোধন এবং সকল জীবনচক্র অনুষ্ঠানে যেমন- কান ছিদ্র করার অনুষ্ঠান (শৈশবে পুরুষ এবং স্ত্রী উভয়ের জন্য), উপনয়ন (কিশোর বয়সী পুরুষদের জন্য), বিবাহ ও মৃত্যুশয্যার অনুষ্ঠানে সংকীর্তনের প্ৰচলন রয়েছে। এভাবেই মণিপুরী বৈষ্ণবদেরর জীবনে সংকীর্তনকে ঈশ্বরের দৃশ্যমান প্রকাশ হিসাবে বিবেচনা করা হয়।"
কোম্বু (বাদ্যযন্ত্র)

কোম্বু (তামিল: கொம்பு) বা কম্পু, যা কোম্বু পট্টু নামেও পরিচিত তামিল নাড়ু ও কেরালার একটি বায়ব যন্ত্র (একধরনের প্রাকৃতিক শৃঙ্গ)। সাধারণত পঞ্চবাদ্যম, পান্ডি মেলাম, পাঁচারি মেলাম ইত্যাদির সাথে এটি বাজানো হয়। এই বাদ্যযন্ত্রটি সাধারণত দক্ষিণ ভারতে দেখা যায়। যন্ত্রটি দীর্ঘ শিংয়ের মতো ( তামিল ভাষায় কম্বু )।
প্রাচীন দিনগুলিতে সহ যুদ্ধের সময় মুরাসার সাথে এটি বাজানো হত।
একে প্রাচীন তামিল লোকেরা ৬ষ্ঠ থেকে এগারো শতক, সঙ্গম সময়ে তিরুমুরাইতে ব্যবহৃত এক বাদ্যযন্ত্রের তালিকাভুক্ত করেছেন।
வெல் படைத் தறுகண் வெஞ்சொல் வேட்டுவர் கூட்டம் தோறும் சில்லரித் துடியும் கொம்பும் சிறு கண் ஆகுளியும் கூடி கல் எனும் ஒலியின் மேலும் கறங்கிசை அருவி எங்கும் ১২.০৬৪৫
সাম্প্রতিক গবেষণায় দেখা গেছে যে কোম্বু প্রাচীন আয়ারল্যান্ডে ব্যবহৃত হয় এবং বিশ্বাস করা হয় যে এটি ২০০০ বছর আগে দক্ষিণ ভারত থেকে এসেছে।
ব্রোঞ্জের তৈরি আধুনিক কোম্বু 'সি' আকারে বা 'এস' আকারে তৈরি। কেরালায় কোম্বুতে শীর্ষস্থানীয় শিল্পী হলেন শ্রী চেঙ্গামানদ অপু নায়ার (পল্লভুর অ্যাপামারার পুরস্কার বিজয়ী)
মন্দির শিল্পের ধরণগুলির মধ্যে অল্প কয়েকটি বাদ্যযন্ত্রের অন্তর্ভুক্ত, যেখানে সুরেলা যন্ত্রগুলি প্রাধান্য পায়। এমনকি এটি কেবলমাত্র আংশিক সত্য, সি-আকৃতির শিংগা হিসাবে, ড্রামের বীটগুলি শোভিত করার কার্যক্রমে কোম্বুটি তার বাদকদের দ্বারা একটি ছন্দের যন্ত্র হিসাবে বিবেচনা করা হয়। কোম্বু কেবলমাত্র তিনটি নোট (সা, পা এবং উচ্চতর সা) তৈরি করতে পারে। কোম্বু নেতার নেতৃত্বে একদল কোম্বু বাদক (৩, ৫, ৭ বা ৯ জন) বাজায়। প্রদত্ত তালের (ছন্দময় চক্র) মধ্যে নেতা সমবেত বাদকদের দ্বারা পুনরাবৃত্তি হওয়ার জন্য ঘটনাস্থলে কোম্বু নিদর্শনগুলি উন্নত করে।
কুমাথ রমন নায়ার (২০০১), থেকে সবচেয়ে বিখ্যাত একক কোম্বু শিল্পী। তার মতে কোম্বু পাট্টু ৬ তালামে(বন্ধনীর মধ্যে বিটের) বাজানো যেতে পারে: চেম্পাটা(৮), আতান্টা(১৪), ধ্রুবম(১৪), ছেমপা (১০ ), আনচাথা (১৬), এবং ত্রিপুটা (৭)। প্রতিটি চক্র সহগামী ইলাতালামের সঙ্গে প্রস্বরিত হয়। উদাহরণস্বরূপ, থ্রিপুটা তালামতাবাজানো হয় - এক্স . । এক্স . এক্স . এক্স . এক্স . । (ডায়াগ্রাম্যাটিক উপস্থাপনার জন্য ১৪টি ভেঙে), এবং চেম্পাটা এক্স। এক্স . এক্স . ইউ (আটটি হিসাবে উপস্থাপিত; 'ইউ' একটি নীরব বীট নির্দেশ করে)। অন্যান্য ক্ষেত্র ঘরানার মতো, কম্বল পাট্টু ক্রমহ্রাসমান ছন্দ ইউনিটের সাথে ক্রমবর্ধমান টেম্পোতে বাজানো হয়।
কিলিয়াস, রল্ফ ২০০৬ 'কেরালার আচার্য সংগীত এবং হিন্দু আচার-অনুষ্ঠান' থেকে নেয়া। নয়াদিল্লি: বি আর রিদমস।আইএসবিএন ৮১-৮৮৮২৭-০৭-X ; লেখকের অনুমতি নিয়ে।
ባሌ ሀዋሳ

ባሌ ሀዋሳ በደቡብ ኢትዮጵያ ክልል በወላይታ ዞን የሚገኝ ከተማ ነው። ከተማውም በወላይታ ዞን የኪንዶ ኮይሻ ወረዳ የአስተዳደር ዋና ከተማ ሆኖ ያገለግላል። ባሌ ሀዋሳ በዎላይታ ዞን ውስጥ ካሉት ሰባት ከተማ አስተዳደሮች አንዱ ነው። ከአዲስ አበባ ወደ ደቡብ በአዲስ ቡታጅራ-ሶዶ መንገድ ስከሄድ እስከ 400 ኪሎ ሜትር ርቀት ይደርሳል። ከወላይታ ዞን ዋና ከተማ ከሶዶ በ38 ኪሎ ሜትር ርቀት ላይ ይገኛል። ከተማው በአማካይ ከባህር ጠለል በላይ 1500 ሜትር ከፍታ አላው። በሌ በካርታ ስታይ በ6°55'05" ሰሜን እና በ37°31'55" ምስራቅ መካከል ይገኛል።
ባሌ ሀዋሳ በደቡብ ኢትዮጵያ ክልላዊ መንግስት ውስጥ ሕዝብ ተጠጋግተው ከሚኖርባቸው ቦታዎች አንዱ ነው። እ.ኤ.አ. በ 2020 የህዝብ ብዛት ትንበያ በማዕከላዊ ስታቲስቲክስ ኤጀንሲ በተካሄደው የከተማው አጠቃላይ የህዝብ ብዛት 16,926 ይይዛል። ከኢነዚህም ወንዶች 8,217 ሲሆኑ ሴቶች ደግሞ 8,709 ይቆጥራሉ።
Urban Planning College

The College of Urban Planning (French: Ecole superieure d'amenagement et d'urbanisme) is a public university in Addis Ababa, Ethiopia. It was founded in the 1960s through a bilateral agreement between the Ethiopian and French governments.
It was intended to train higher technicians serving Ethiopian cities. In the early years of its establishment, French was the medium of instruction, which was later taught as a credited course. The college was known for its unique multi-disciplinary training in architecture, urban planning and civil engineering.
In 1996, it was merged with the Ethiopian Civil Service University and renamed as the Faculty of Urban Studies. Since then, the faculty has organized itself under the Ethiopian Civil Service University to continue its central role in the development of Ethiopian urban centers.
China Road and Bridge Corporation

China Road and Bridge Corporation (CRBC), a subsidiary of China Communications Construction Company (CCCC), is a Chinese state-owned construction and engineering firm that focuses on global infrastructure projects such as highways, skyways, railways, bridges, ports, and tunnels. Growing out of the Foreign Aid Office of the Ministry of Communications of China, CRBC and its predecessors have been executing projects since 1958. In 1979, CRBC was formally established and entered the international contracting market. The partner entity, CCCC, was formed through the combination of CRBC and China Harbour Engineering Company Ltd (CHEC) in 2005.
CRBC has played a key role in the design and construction of both greenfield and brownfield infrastructure projects in developing countries, especially those located in Africa where it is a market leader. The company has full EPC capabilities, and actively pursues P3 projects, often acting as concessionaire.
In addition to the design and construction of infrastructure, CRBC is engaged in infrastructure equity investment; real estate development and management; and industrial park equity investment and development.
In connection with the Belt and Road Initiative, in May 2022 China Road and Bridge Corporation (along with Shanghai Construction Company) began developing a port complex, special economic zone, and related housing and green space in Kampot, Cambodia.
A3 road (Ethiopia)

The A3 Road is a national route in Ethiopia. The primary highway spans around 762 kilometers from Addis Ababa, the capital, to Gondar in the northwest region of the country. The road links the central highlands of Ethiopia to its northwestern parts and is essential for transporting people, goods, and services.
The central-western and northwestern parts of Ethiopia are crossed by the A3 trunk road in a wavy length of 762 kilometers that links Addis Ababa with Gondar. Despite not being the most direct route between these two cities, it passes through Ethiopian Highlands, skirts Lake Tana and ascends and descends over Blue Nile valley with a difference of 1500 metres. Generally, the road only has one asphalt lane expect for Addis Ababa where there are two. The A3 traverses varied terrain, including a mountain pass north of Addis Ababa reaching 2,800 meters and sections ranging from 1,800 to 3,000 meters above sea level. Apart from Addis Ababa and Gondar, the route passes through no other major cities. Notably, the A3 is part of two Trans-Africa Highways: Trans-Africa Highway 4 (Cairo to Cape Town) and Trans-Africa Highway 6 (N'Djamena to Djibouti), with the northern section between Gondar and Wereta being double-numbered.
The A3 road was initially constructed in the early 20th century and underwent significant improvements between 1936 and 1940 during Italian administration, becoming one of Ethiopia's primary roads. Historically, Gondar held importance as a regional center in northwestern Ethiopia, despite its modest size. In the 20th century, the road saw limited upgrades, with a notable exception being the opening of the first modern Blue Nile bridge in Bahir Dar in 1961. On September 10, 2008, a new Blue Nile Bridge was inaugurated, replacing an older structure and marking a milestone as East Africa's first cable-stayed bridge. This upgrade enhanced the road's infrastructure and connectivity.
Before, A3 was the name given, which was according to some sources extended up to Adwa near Eritrean border. However, in around 2013, a new road numbering system was introduced and it made that the A3 designation terminate at Gondar while what was left was re-numbered as B30. In Bahir Dar on May 12, 2024, a double cable-stayed bridge over the Nile River was opened marking significant infrastructural upgrade works. Henceforth this bridge comprises 2x3 lanes thus enhancing road capacity as well as connectivity.
A4 road (Ethiopia)

The A4 Road is a national route in Ethiopia. It runs from Addis Ababa, the central city of Ethiopia, to Gedi Adis located in the west is roughly 444 kilometers long and stretches from east to west. The route links the central Ethiopian highlands to its western region thereby enabling people, goods and services movement.
The A4 highway passes through Ethiopia mainly in the east–west direction, starting from Addis Ababa, which is the capital city and ending at the western town of Gedi Adis. At this terminus, the road forks into two separate roads namely, B40 and B43. In Addis Ababa, the A4 is designed in a way that it has two lanes going in either direction or a dual carriageway while as for the other parts of the route, it is a simple single-lane road. A notable characteristic of the A4 is its winding trajectory, which traverses varied terrain with minimal altitude fluctuations until reaching Nekemte. At this point, the road embarks on a gradual descent from an elevation of 2,600 meters to 2,000 meters. Further west of Nekemte, the road undergoes a more pronounced descent, ultimately reaching an altitude of 1,200 meters. The A4 culminates in the small town of Gedi Adis, marking the end of this as the transportation artery.
Importantly, during the Italian administration of Ethiopia, which ran from 1936 through 1940, Ghimbi used to be the main terminus along A4 road that connects to Addis Ababa. There were plans for extending this road southwards towards Sudan at that time. As such, there's no other route like this one; it is actually an extension of the original road between these two places called Addis Ababa and Ghimbi. Apart from Addis Ababa urban city where there more lanes however nothing much has changed on this route since its initial upgrade as other places along it have not changed too much since then. Previously, the road was designated as Route 5, extending to the Sudanese border. However, with the introduction of a new numbering system in 2013, the road was renumbered as the A4, with its terminus shortened to Ghimbi. Concurrently, the section leading to the Sudanese border was renumbered as the B40, distinguishing it from the revised A4 route.
삽살개

삽살개는 개 품종의 하나로, 삽사리라고도 한다.
한반도의 동남부 지역에 널리 서식하던 한국의 토종 개이며, 장모종과 단모종이 있다. 키는 수컷이 51cm, 암컷은 49cm이며 생김새는 장모종의 경우 온몸이 긴털로 덮여 있다. 눈은 털에 가려서 보이지 않는다. 귀는 누웠으며 주둥이는 비교적 뭉툭하여 진돗개처럼 뾰족하지 않다. 꼬리는 들려 올라가며 머리가 커서 그 모습이 꼭 사자를 닮았다. 성격은 대담하고 용맹하며, 주인에게 충성스럽지만 주인을 무는 경우도 있다. ‘귀신과 액운을 쫓는 개’라는 뜻을 지닌 삽살개는 이름 자체도 순수한 한국어로서 가사(歌詞), 민담, 그림 속에 자주 등장한다. 신라시대에는 주로 귀족사회에서 길러져 오다가 통일신라가 망하면서 일반 백성들이 키우게 된 것으로 알려져 있다. 동네마다 흔하던 삽살개는 일제 강점기인 1940년 이후 일본이 개를 전쟁에 필요한 가죽 공급원으로 삼아 많은 수를 죽임에 따라 그 수가 급격히 줄어 멸종의 위기에까지 이르렀다. 그러나 1960년대 말 경북대 교수들에 의해 30여 마리의 삽살개가 수집, 보존되기 시작했으며 최근에는 500여 마리로 늘었다. 특히 경산 삽살개는 고유 혈통 보존을 위해 천연기념물로 지정되어 보호받고 있다 단모 삽살개는 극히 적다.
품종개량

품종개량(品種改良, 영어: breeding) 또는 인위선택(人爲選擇, 영어: artificial selection)은 농업, 축산업 등에서 재배·사육하는 생물의 유전형질을 개량하는 활동이다. 선택교배(選擇交配, 영어: selective_breeding)라고도 한다.
선사시대부터 쓰인 품종개량의 방법은 원하는 형질을 지닌 생물간의 자손을 얻어 이들 가운데 일부만을 선택하고 다시 이들 사이에 자손을 얻는 방법이었다. 찰스 다윈은 농업의 이러한 선택에서 용어를 빌려 자연에서 환경에 의해 일어나는 선택에 대해 자연선택이라는 이름을 붙였다.
유전공학의 발달과 함께 실험실에서 유전자 조작을 통해 품종을 개량하게 되었다. 유전 공학에 의한 품종의 개량은 원하는 형질을 얻기 위해 기존의 품종을 개량한다는 점에서 기존의 품종개량과 같으나 자연적인 생식을 통해 품종을 개량하는 기존의 방법과는 달리 유전자를 직접 조작하여 단시간 안에 결과물을 도출한다는 점과 다른 종의 유전자에서도 형질을 가져 올수 있다는 차이점이 있다. 일부 농수산물은 이미 산업화가 진행되어 슈퍼옥수수나 토마토와 같이 시중에 유통되고 있다. 2006년 대한민국의 수입 농수산물 가운데 10%는 유전자 조작 생물이었다. 특히 작물의 육종에서 이러한 유전자 조작 식물의 도입을 추진하고 있는 것은 몬산토나 노바티스 같은 다국적 농약 및 종자 회사이다. 이들은 유전자 조작 식물이 병충해에 강해 보다 적은 비료와 농약으로도 많은 수확량을 얻을 수 있다고 하고 있으나 이는 충분한 검증이 이루어지지는 않았다.
농작물의 수확량과 품질을 향상시키기 위해 품종을 개량하는 것을 육종이라 한다. 농작물의 수량은 농작물의 복잡한 생리적, 생화학적 상호작용의 결과물이다. 높은 수확량을 얻기 위한 개량에는 식물생리학, 유전학, 재배학의 지식이 동원된다. 농작물의 수확량을 개선하기 위해 다음과 같은 방법들이 쓰인다.
개와 같은 애완동물의 품종개량은 매우 오래전부터 있어왔다. 개의 품종 유지는 적절한 형질을 갖춘 짝의 교배와 선택에 의해 이루어진다. 품종을 보증하는 등록이 되어있는 개의 10% 만이 후손을 생산하는 기회가 주어진다. 동물의 개량은 매우 쉬운 기술에 속하여 각 국가별로 여러 품종이 존재하나, 한국과 같은 일부 지역에서는 동물을 개량할 수 있는 여건이나 기술이 충족되지 않아 개량된 종이 자연발생종인 경우가 있다. 아키타견이나 차우차우처럼 인위적으로 개발된 종이 아니라 진돗개처럼 한 지역 안에서 고립되어 자연적으로 품종이 생겨난 경우도 있다.
품종개량의 성공과 실패는 그 사회에서 어떠한 생물을 원하는 가와 밀접한 관련이 있다. 1960년대 미국의 포드와 카네기가 출자하여 필리핀에 세워진 국제쌀연구소에서는 새로운 단간성 벼를 육종하였다. 식량 증대를 최대 과제 가운데 하나로 여기던 대한민국에서는 이 벼를 "통일벼"라는 이름으로 도입하였다. 통일벼는 성장기가 짧아 2모작이 가능하고 수확량이 많아 전국적으로 재배되었으나 냉해에 약하고 밥맛이 좋지 않아 결국 외면받게 되었다.
풍산개

풍산개(豐山-)는 개의 품종 중 하나로, 한국의 대표적인 사냥개이다. 겉모습은 진돗개와 비슷하나, 추운 날씨에 적응하여 털이 굵고 몸이 다부지다. 품종명은 함경남도 풍산군(豊山郡)(현 량강도 김형권군)에서 유래하였다.
또한 풍산개는 큰 짐승을 사냥하는 데에 주로 쓰였으며, 한국표범이나 시베리아호랑이 같은 맹수를 사냥하기도 했다. 조선민주주의인민공화국에서는 천연기념물 368호로 지정하였고, 2014년 국견으로 지정하였다.
그 역사에 대해서는 잘 알려진 바가 없으나 조선 시대에 왕가에서 사냥을 위해 키웠다고 알려져 있다. 많은 구전 설화에서는 풍산개 두세 마리로 호랑이나 표범을 잡았다든가, 그 빠른 움직임 등에 대한 찬양하는 묘사를 볼 수 있으며 한반도 북부의 추운 날씨를 이겨낼 수 있도록 추위에 강한 종으로 발전했다. 조선민주주의인민공화국의 매체에서는 오랜 역사를 가진 순수혈통의 개로 고구려 무용총 수렵도의 개가 풍산개라고 주장하며, 용맹하고 영리하며 주인을 잘 따르고, 자신보다 강한 적이 나타나도 물러서지 않고 숨통이 끊어질 때까지 놓아주지 않는다고 선전하고 있다.
함경남도 풍산군(현 량강도 김형권군) 출신의 풍산개는 1942년 조선총독부에 의해 천연기념물 제128호로 지정되었다. 하지만 분단 이후 휴전선 이북 지역에 있어서 대한민국에서는 1962년 해제되었으며, 조선민주주의인민공화국에서는 천연기념물 368호로 지정하였다.1999년 야생동물교류사업의 일환으로 조선중앙동물원이 경기도 과천시의 서울대공원 동물원에 '우리'와 '두리'로 명명되었으며, 역시 서울대공원으로 옮겨졌다. 서울대공원에서 키우던 이들 6마리 풍산개의 2세들은 2001년 대한민국 각 지방 동물원에 분양되었으며, 이 후 일반인에게도 분양이 이루어졌다.
2018년 9월 20일 평양 남북정상회담에서 김정은이 문재인 대통령에게 풍산개 한쌍인 '송강'과 '곰이'를 선물하였다. 선물받은 풍산개들은 대통령 관저에서 지내며, 곰이가 낳은 강아지들은 서울, 인천, 대전, 광주 4개 지방자치단체에 분양되었다.
풍산개는 털이 두껍고 대개 흰색이지만 갈색이 섞이기도 했다. 말린 꼬리와 뾰족하게 선 귀를 갖고 있으며 어릴 때는 귀가 접혀있다가 자라면서 점점 뾰족하게 선다. 뒷다리가 튼튼해 산지에서도 활발히 활동한다. 기질이 드세고 힘이 강하며 식욕이 왕성하다.
휴전선 이북 지역의 늑대와 혼혈교배가 되어 있고, 털이 매우 곱고 힘이 있어서 한반도 북부 산악지방의 혹독하게 추운 기후에 잘 적응해있다. 풍산개는 주로 휴전선 이북 지역에서 많이 교배가 이루어지며 조선민주주의인민공화국의 외부에서는 휴전선 이남 지역과 미국에서 적은 수의 브리더가 존재한다.
경비견과 사냥개로 키워질 만큼 영리하고 용맹하며 민첩하다. 성질은 온순한 편이지만 사냥을 하거나 천적과 싸울 때는 끝까지 싸우는 끈기가 있다. 충성심이 높아 주인을 잘 따르고 북쪽 산악지역의 품종으로 추위를 잘 견디지만, 더위에 약하다. 무리를 지어 사냥하기 때문에 다른 개들과 잘 지내는 등 사회성이 뛰어나다.
주요 질병으로는 요로결석, 복막염, 폐암, 심장사상충, 백내장, 탈모증 등이 있다.
동경이

동경이는 한국의 개 품종이다. 댕견, 댕멍이 혹은 동경개(東京犬)라고도 한다. 2012년 11월에 천연기념물 제540호로 지정됐다.
동경이는 《동경잡기(東京雜記)》, 《증보문헌비고(增補文獻備考)》 등 옛 문헌을 통해서 경주 지역에서 널리 사육되었던 개로 알려졌고 신라 고분에서 토우로 발굴되는 등 그 역사와 문화적 가치가 크다. 현재 경주에서 사육되고 있는 경주개 동경이는 단미(短尾, 꼬리가 짧음)·무미(無尾, 꼬리가 없음)를 특징으로 하여 문헌 기록과 일치하고 유전자 분석결과 한국 토종개에 속하는 것으로 밝혀졌다. 동경이는 흔히 신라에서만 기르는 개로 알려져 있지만 삼국사기(三國史記) 28권 백제본기에는 '꼬리짧은 개'에 대한 언급이 있고 전세계적으로 선천적으로 꼬리가 짧은 개는 동경이가 유일하기 때문에 백제에서도 신라 동경이와 동일하거나 유사한 품종을 기르고 있었다는 것을 알 수 있다.
동경이는 꼬리가 없거나 아주 짧은 것이 특징이다. 꼬리 유무는 유전자 차이로 밝혀졌다. 농촌진흥청과 서울대학교 김희발 교수 연구팀이 차세대염기서열 분석을 통해 꼬리 형성과 관련 있는 2개 변이와 꼬리 퇴화 현상과 관련된 2개 유전자를 찾았다.
진도군

진도군(珍島郡)은 대한민국 전라남도 서남부 진도와 부속 섬을 관할하는 군이다. 대한민국에서 세 번째로 큰 섬인 진도와 상조도, 하조도, 가사군도 등 45개 유인도를 포함하여 256개 섬으로 이루어진다. 진도군의 면적은 430.7km이고, 2023년 6월 인구는 29,222 명이다. 군청 소재지는 진도읍이고 행정구역은 1읍 6면이다
진도는 북으로 해남군 문내면과 진도대교가 연결되어 육지와의 교통이 편리하다. 다도해해상국립공원을 중심으로 자연경관이 수려하다. 진도아리랑이라는 민요가 전해져 내려오며, 유물·유적, 천연기념물, 기·예능보유자가 많다. 천연기념물 제53호인 진돗개의 친근한 이미지를 상징하는 '진돌이'가 마스코트이다.
진도는 전라남도의 서남부에 위치하고 있는 섬이다. 북동으로는 신안군, 동으로는 해남군, 남동으로는 완도군, 남으로는 제주특별자치도와 접해있고, 극동은 고군면 와도, 극서는 조도면 죽도, 극남은 조도면 병풍도, 극북은 군내면 나리이다. 광주광역시까지는 132.1km, 목포시까지는 60km의 거리에 있다.
진도의 지세는 소백산맥의 지맥인 화원산맥과 연결된 지형이었으나 명량해협 부분의 침강으로 도서가 되어 생긴 섬으로서 북동으로부터 서남방향으로 가로 놓여 있고, 동북부는 구릉성 산지로, 서남부는 급경사 침식해안으로 이루어져 있다.
진도는 해남군 문내면과 명량해협을 사이에 두는 좁은 수로, 해남군 화산면과 송지면 사이의 수로, 화원반도와의 사이에 위치한 수로가 발달되어 있으며, 한반도 육지부와의 사이에 이들 수로가 형성되어 있다. 송지면 어란리에서 명량해협을 거쳐 화원반도를 돌아 서해로 이어지는 이 수로는 남해와 서해를 잇는 주요항로로서 과거부터 중요시되었던 뱃길이었다. 이와 같이 남해와 서해를 잇는 한반도 남서부의 모서리에 자리한 진도는 과거 해상교통이 중요시되던 시기에 남해와 서해를 잇는 연안해상교통의 길목에 놓여 군사 및 교역 면에서 중요한 지역이었다. 한반도의 남해∼서해를 잇는 주요 해상 교통로는 진도 동부 해안과 해남군 사이의 수로를 이용하는 (울돌목을 통과하는) 뱃길, 그리고 진도 남쪽 해안을 따라 도는 뱃길이 있다. 특히 진도나 해남군에 설치된 해안지역의 진이나 성곽시설들의 대부분이 진도와 해남군과의 사이에 놓인 수로의 양안에 배치되어 있는 것으로 보아, 이 수로가 남해∼서해를 잇는 보다 중요한 해상 교통로이었을 것으로 판단된다.
진도군의 해안선의 길이는 총 583km에 달하며 굴곡 만입이 많은 리아스식 해안으로 빼어난 경관을 갖추고 있으며, 지질은 주로 퇴적암층인 능주층, 유천층으로 이루어졌고, 화성망류도 일부 지역에서 나타나고 있다.
진도군 지역은 한반도의 남서쪽에 위치하여 하계에는 해양성 기후, 동계에는 대륙동안형 기후대로 온난 습윤 기후대에 속한다. 연평균 기온은 13.9°C이며, 월별로는 1월이 2.1°C로 가장 낮고 8월이 26.3°C로 가장 높게 나타난다.
연평균 풍속은 4.0m/sec로서 비교적 강한 바람이 불고, 여름에는 남서풍, 겨울에는 북서풍이 탁월하며, 겨울철 찬 대륙성 고기압 확장 시에는 돌풍 현상과 소나기성 눈이 자주 내린다.
연평균 강우량은 1,374.7mm로써 그 중 56.5%에 해당하는 777.1mm가 6월~9월에 집중적으로 내린다.
진도군의 행정 구역은 1읍 6면으로 구성되어 있다. 진도군의 면적은 439.65 km이며, 인구는 2015년 12월 말 주민등록 기준으로 3만2476 명, 1만5932 가구이다. 이 중 32.7%가 군청 소재지인 진도읍에 거주한다.
2017년 12월말 주민등록 인구는 31,765 명으로, 전라남도의 군 가운데 구례군, 곡성군에 이어 세번째로 인구가 적다. 특히 1985~1995년에는 37.5%의 인구감소율을 보였다.
진도군의 연도별 인구 추이
진도군은 도서인데도 불구하고 농경지가 많고 관개수리시설도 비교적 잘 갖추어져 있어 2006년 기준으로 총 인구(36,100명)의 69%인 24,870명이 농업에 종사하고 있다.
도서지역인데도 불구하고 지형적인 특성에 따라 예전부터 리아스식 해안을 간척하여 경지면적도 논(7,136ha)이 밭(5,572ha)보다 많은 특징을 나타내고 있으며, 가구당 경지면적은 논 1.21ha, 밭 0.81ha로 조사되었다.
진도군의 어가 및 어업종사자는 2001년 1,623가구, 3,708명에서 2006년 1,984가구, 3849명으로 어가의 증가분에 비해 어업인구의 증가분은 감소하였으며, 호당 종사자가 2001년 2.3명에서 2006년 1.9명으로 감소추세를 보이고 있다.
진도는 완도 등 다른 섬과는 달리 구릉성 산지로 형성되어 있어 농업인구가 많은 특성이 있고, 섬인데도 불구하고 총인구 36,100명의 약 24%만이 어업에 종사하고 있으며, 현재 전업가구는 어가의 약 83%로 증가하는 추세로 어항 및 항만개발이 필요한 실정에 있다.
진도군의 2001년 총 어획량 및 어획고는 약 62천M/T, 711억원으로 어획고의 약 77%가량이 해조류 판매고이며, 2006년 총 어획량 및 어획고는 159천M/T, 1,192억원 중 약 42%가 해조류 판매고이다.
이러한 어획량 및 어획고의 구성형태로 볼 때 진도군의 어업형태가 주로 진도 남부권 해안과 도서지역의 해조류 양식을 위주로 하고, 어선어업의 발달로 인해 해조류 양식 이외의 수산물의 어획이 증가됨을 알 수 있다.
진도군에는 국가지정 문화재 13건, 지방지정 문화재 17건, 문화재 자료 5건 등 총 35개의 문화재가 있다. 진도군은 문화유적 정비사업으로 전통문화 예술을 계승 발전시켜 미래의 산업으로 부각되고 있는 관광산업을 활성화시켜 나가고 있다.
진도항(구 팽목항)과 벽파항이 있다.
진도군의 농어촌버스와 진도공용버스터미널이 있다.
진도개테마파크

진도개테마파크(Jindo Dog Theme Park) 대한민국 전라남도 진도군에 위치한 진돗개 관련 테마파크다.
진도개의 역사를 살펴보고, 체험 등을 할 수 있다.
진도개의 공연을 볼 수 있다.
불개

불개 또는 불살견은 한국 신화의 등장하는 상상의 개이자, 경상북도 영주시 인근이 원산지인 한국의 전통 개 품종이다.
옛날 하늘에 있는 수 많은 나라 중 가막나라가 있었다. 가막나라 사람들은 사나운 개들을 많이 키우고 있었다. 가막나라의 임금은 나라가 어두운 것을 걱정하여, 백성들이 기르던 사나운 불개를 불러 해와 달을 훔쳐오라고 하였다. 불개는 입으로 해를 물려고 하였지만, 해가 너무 뜨거운 나머지 물 수가 없어 포기하고 돌아왔다. 이를 본 임금은 불개에게 화를 내며, 더욱 사나운 불개를 보내며 대신에 달을 훔치도록 하였다. 그러나 이번에는 달이 너무 차가운 나머지 입이 얼어붙어 버렸고, 이번에도 결국 포기하고 돌아오게 된다. 임금은 이후에도 계속해서 불개를 보냈지만 매번 실패하였다. 이렇게 불개들이 해와 달을 물 때마다 그 부분이 어둡게 보였고, 일식과 월식이 가막나라의 불개 때문에 생긴다고 전해진다.
채록본에 따라 가막나라의 이름이 까막나라, 까망나라, 암흑국(暗黑國), 암흑나라, 암흑의 나라, 어둔 나라 등으로 불리기도 하였다.
1930년 발간된 손진태의 《조선민담집》(朝鮮民譚集)에서는 〈일식과 월식〉이라는 이름으로 위 이야기를 1923년 함흥에서 채록한 것으로 기록하였으며,, 1952년 발간된 정인섭의 《한국의 설화》(Folktales from Korea)에 수록된 〈불개〉(The Fire Dogs)는 1912년 언양에서 채록한 것으로 원전을 밝히고 있다. 임석재(任晳宰, 1903~1998)의 《한국구전설화》(韓國口傳說話)에서는 1915년 순창에서 채록본을 수록하고 있다.
불개는 소백산맥에 살던 늑대가 민가로 내려와 집개와 교배해 생긴 늑대개의 일종으로 추정하고 있다. 불개는 영주시 뿐만 아니라 안동시, 충청북도 단양시에서 쉽게 찾아볼 수 있었으나, 약개로 불리며 어혈을 풀어주고 환자의 회복에 좋다는 소문이 퍼지면서 식용으로 쓰이며 멸종 위기 상태에 이르기도 하였다. 지난 2001년부터 동양대학교 생명화학공학부 고승태 교수가 불개 복원을 시도하여 5년간 90여마리로 늘리는데 성공하기도 하였다.
불개의 몸길이는 50~55 cm, 몸무게는 15~25 kg 가량이며, 눈·코·입·발톱이나 속살 등 신체 모든 부위가 붉은 것이 특징이다. 야생성과 경계심이 특히 강하며 나무를 잘 타기도 한다. 출산 시 땅을 파고 새끼를 출산하는 경향이 있다. 적갈색의 정읍불개와 적황색의 영주불개가 현존하고 있다. 적갈색 정읍불개의 경우 전북특별자치도 정읍시에 위치한 한 농원에서 보존을 하고 있으며, 현재 전국에 약 150~200여 마리로 추산되는 개체수가 분포하고 있다. 2024년 6월 30일에는 정읍불개가 유엔식량농업기구(UN FAO) 가축다양성정보시스템(DAD-IS)에 고유 자원으로 등록되었다.
불개 설화는 1994년 작가 정승각(1961~)의 동화책 《까막나라에서 온 삽사리》에서 각색되기도 하였다.
세상에 나쁜 개는 없다

《세상에 나쁜 개는 없다》는 매주 토요일 밤 9시 55분에 방송되는 EBS 1TV의 동물 전문 교양 프로그램이다. 줄여서 세나개라고도 부른다.
반려견의 문제 행동의 원인을 파악하여 행동 교정을 하고 반려견을 키우는 보호자들에게 도움을 주는 프로그램이다.