davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Molase

Molase (bahasa Inggris: molasses) merupakan produk sampingan dari industri pengolahan gula yang masih mengandung gula dan asam-asam organik. Molase yang dihasilkan oleh industri gula tebu di Indonesia dikenal dengan nama tetes tebu. Kandungan sukrosa dalam molase cukup tinggi, berkisar 48-55% sehingga dapat digunakan sebagai bahan baku yang baik untuk pembuatan etanol. Molase berbentuk cairan kental berwarna cokelat ini dapat dimanfaatkan sebagai bahan baku etanol, alkohol, asam sitrat, MSG, dan gasohol.
Tetes tebu didapatkan dari hasil pemisahan dengan kristal gula pada pengolahan gula tebu. Proses pengolahan diawali dengan penggilingan tebu untuk mengeluarkan nira mentah yang berbentuk jus, setelah itu nira mentah akan memasuki proses pemurnian untuk mendapatkan nira jernih dengan cara mengendapkan nira kotor, selanjutnya nira jernih memasuki proses penguapan yang bertujuan untuk meningkatkan konsentrasi sampai dengan tingkat jenuhnya. Sampai tahap ini nira kental hasil dari proses penguapan akan melalui proses pembentukan kristal gula melalui pemasakan, setelah kristal terbentuk dan melalui tahap pendinginan dilakukan pemisahan menggunakan alat pemusing dan penyaring sehingga didapatkan gula mentah dan tetes tebu.
Molase gula bit memiliki lebih banyak sakarosa dengan kandungan non-gula serta pengotor yang lebih banyak dibanding dengan tetes tebu yang mengandung rafinosa dan betain. Pemanfaatan molase dari gula bit untuk konsumsi jarang dilakukan karena rasa pahit dan aromanya, namun beberapa hasil penelitian menunjukan dengan menggunakan dosis yang tepat, molase dapat digunakan pada produk roti dan daging tanpa mengubah rasa secara drastis. Fungsi penggunaan molase gula bit pada makanan adalah untuk mengurangi kandungan air dalam makanan yang dikenal sebagai proses dehidrasi osmotik.
Industri yang memanfaatkan molase diantaranya adalah industri yang menghasilkan produk hasil penyulingan seperti rum, alkohol, industri fermentasi seperti mononatrium glutamat, asam sitrat, cuka, protein sel tunggal, aseton-butanol, dan gum xanthan. Sifat molase tidak mengandung gula yang mengkristal sehingga dapat dimanfaatkan untuk memproduksi etanol melalui proses fermentasi.
Etanol yang dihasilkan dari bahan dasar tumbuhan atau biasa disebut bioetanol dapat dimanfaatkan menjadi salah satu sumber bahan bakar. Produksi etanol dengan bahan baku molase melalui proses fermentasi yang melibatkan mikroorganisme, pada pembuatan etanol mikroorganisme yang biasa digunakan adalah Saccharomyces cereviceae. Dalam proses fermentasi mikroorganisme yang digunakan didasarkan pada jenis karbohidrat yang digunakan sebagai medium, hal ini bertujuan agar mikroorganisme dapat tumbuh dengan cepat dan toleran terhadap konsentrasi gula yang tinggi. Etanol yang dihasilkan dari proses fermentasi masih mengandung gas gas sepert CO2 dan alkanal yang kemudian akan disaring melalui proses pembersihan, setelah itu hasil saringan memasuki tahap penyulingan untuk mencapai kadar alkohol di atas 95%.
Cachopo

El cachopo es un plato característico de la gastronomía de Asturias en España. Consiste en dos filetes de ternera grandes, entre los cuales quedan emparedadas lonchas de jamón serrano y queso.​ El conjunto se come frito y caliente tras ser empanado en harina, huevo y pan rallado y se suele servir con guarnición de patatas, pimientos o champiñones.
El vocablo «cachopo» proviene de la semejanza que estos filetes empanados guardan con los troncos huecos de árbol, llamados "cachopos" (del latín caccabum, recipiente), que se usaban como recipiente para guardar herramientas de labranza.
Las primeras referencias sobre el cachopo asturiano las recoge el doctor Gaspar Casal, a primeros del siglo XVIII. En El libro de cocina, publicado por la gastrónoma Adela Garrido en 1938, el plato aparece denominado como «filete a la asturiana». Su popularidad se produce en la década de 1950, a raíz de que en 1947 el restaurante Pelayo de Oviedo—​ lo incorpora a su carta. Como dice el crítico gastronómico José Ignacio Gracia Noriega, «el cachopo era un plato antiguo y de sobra conocido por la burguesía asturiana de comienzos del siglo XX pero su prestigio definitivo no llega hasta finales de los cincuenta o principios de los sesenta gracias al buen hacer de algunos restaurantes de Oviedo y Grado, fundamentalmente».​
A partir de esta forma original han surgido múltiples variantes de cachopos de pescado, pollo o cerdo y rellenos de marisco, cecina, setas, pimientos, quesos, espárragos, etc.
Es habitual en los últimos años la publicación de guías y rutas de restaurante donde mejor se sirven los cachopos. También es habitual la realización de jornadas del cachopo, de entre las que destacó el mes del cachopo​ realizado en Madrid en noviembre de 2016.
Desde 2012 se vienen celebrando distintos campeonatos regionales de cachopos en varias regiones de España, de entre los que destaca el concurso de cachopos de Asturias, organizado por la Guía del cachopo.​​
Escalope

Un escalope (también, escalopa)​​ es un corte de carne sin hueso que se estira con la ayuda de un mazo,​ un rodillo​ o incluso golpeando con el mango de un cuchillo.​ La carne, al estar estirada, se cocina más rápidamente,​ lo que resulta útil al preparar comidas rápidas.
Las carnes que habitualmente se emplean para preparar escalopes son las de ternera, carne de cerdo, salmón y de pavo,​ aunque pueden usarse otras, como pollo. El tamaño típico de un escalope en la industria alimentaria va de 113 a 227 g.
El término «escalope» procede del francés.​ Apareció por primera vez en el vocabulario gastronómico en el siglo XVII como una expresión dialectal del noreste de la Francia rural​ alusiva a la cáscara de un fruto o un caracol: veau à l'escalope (ternera cocinada al estilo de un escalope).​ En esta época el escalope era indudablemente siempre de ternera.
También se aplica a este corte el nombre de pallarda,​ del francés paillard.​
La receta más famosa que emplea un escalope de ternera es el cordon bleu de ternera y otras varias parecidas, como el saltimbocca italiano, donde a este mismo corte de ternera se le llama scaloppine (‘escalopines’). El plato es básicamente un sándwich de ternera con los escalopes sirviendo de «pan» y jamón y queso de relleno. Esto se moja en yema de huevo batida o leche, se empana y se fríe en una sartén con mantequilla o a veces aceite. En el caso del saltimbocca solo se emplea un escalope de ternera y el «sándwich abierto» resultante se enrolla antes de enharinarse y freírse.
En Argentina se llama al escalope a un tipo de carne rebozada, se distingue de la milanesa porque en lugar de pan rallado se utiliza una pasta de huevo, harina, y agua, sumergiendo directamente la carne.
En España, son un plato muy popular en el Principado de Asturias, los escalopines al Cabrales y el cachopo, recetas en las que se combinan la tradición ganadera y quesera de esta región.
Estómago de cerdo

El estómago de cerdo, o más concretamente su forro, que es muy muscular y no contiene grasa una vez limpio, es un ingrediente presente en la soul food, la cocina china, la holandesa de Pensilvania, la escocesa y la italiana. Puede prepararse de diversas formas: estofado, frito, horneado y asado.
El estómago de cerdo (llamado en inglés hog maw —‘cuajar de puerco’—, y a veces pig's stomach —‘estómago de cerdo’— o Susquehanna turkey —‘pavo de Susquehanna’—) es un plato holandés de Pensilvania, llamado en su idioma seimaaga, probablemente de su nombre alemán, saumagen. Tradicionalmente se prepara rellenando un estómago limpio con patata en cubos y salchicha de cerdo suelta. Otros ingredientes son el repollo, la cebolla y las especias. Se cuece en una olla grande cubierto con agua, de forma parecida al haggis escocés, pero también puede hornearse o asarse hasta que se dora o raja, momento en el que se riega con mantequilla antes de servir. Suele presentarse caliente sobre una bandeja cortado en rodajas o frío en sándwich. A menudo se toma en invierno, pues se hacía en los días de matanza en los condados de Lancaster y Berks.
Sigue siendo un acompañante tradicional por Año Nuevo para muchas familias alemanas de Pensilvania. De hecho, muchas familias creen que trae mala suerte no tomar al menos un trocito ese día, al igual que sucede con la carne de cerdo y el chucrut. El estómago fue llevado a Pensilvania desde el Palatinado Renano.
En la soul food el estómago de cerdo suele combinarse con los intestinos. En el libro Plantation Row Slave Cabin Cooking: The Roots of Soul Food consta una receta de ensalada de estómago de cerdo.​
En la cocina china el estómago de cerdo se sirve a menudo salteado con verdura.
El estómago de cerdo es una especialidad en las taquerías de México, donde se llama cuajar de puerco, sirviéndose habitualmente frito con el resto del cerdo.
En Puerto Rico los estómagos se llaman cuajos, siendo los cuajitos una comida callejera popular presente en toda la isla, y servida habitualmente con escabeche de banana verde (no plátano) y morcilla.
Grasa de cerdo

El lardo o fatback (en inglés, «grasa de espalda») es un corte de carne de cerdo, consistente en la capa de tejido adiposo (grasa subcutánea) bajo la piel de la espalda, con o sin la piel (corteza de cerdo). El lardo se procesa para obtener una manteca de alta calidad, siendo una de las fuentes del salt pork. También es un elemento importante de la charcutería tradicional. En varias regiones europeas se usa para elaborar una panceta especial. Al no contener músculo esquelético, se considera una delicia. Cortado fino o picado grueso es un ingrediente importante en la elaboración de salchichas y en algunas recetas de carne.
El lardo se procesa en tiras de panceta por diversos métodos: curando con salmuera, secado, ahumado o cocción. Suele dejarse la corteza.
Esta panceta se consume ampliamente en toda Europa. En Italia se llama lardo, siendo un ejemplo notable el Valle d'Aosta Lard d'Arnad. En Ucrania, Rusia y otros países rusohablantes de la antigua Unión Soviética se llama salo. En Hungría, donde se denomina szalonna, es muy popular para las barbacoas en el campo (szalonnasütés). En Alemania, donde se llama rückenspeck, es uno de los dos cortes llamados speck (jamón ahumado en frío).
El lardo es una parte tradicional de la gastronomía del sur de Estados Unidos y de la soul food, donde se usa como corteza de cerdo frita (conocida como cracklings) y para condimentar verduras estofadas, como hojas o caupíes. Una delicia típica son las tiras de fatback muy saladas y fritas.
El lardo es un ingrediente importante en salchichas tradicionales notables, incluyendo el nduja, el cudighi y el cotechino di Modena.
En la cocina francesa se emplea el lardo cortado muy fino para forrar el molde cuando se hace una terrina o paté, insertándose también bajo la piel de pájaros de caza magros para asarlos. Estas técnicas exigen el uso de fatback sin corteza.
Algunos platos que suelen usar fatback son:
Rabo de cerdo

El rabo de cerdo es la parte trasera del cerdo, suele ser de consistencia cartilaginosa.
En la cocina española del norte existen platos elaborados con rabo de cerdo en los que es ingrediente principal y es cocinado con legumbres (habas, garbanzos, entre otras), algunos platos famosos son las: alubias rojas con rabo de cerdo, rabo de cerdo en salsa, etc. Otro ejemplo en la cocina zamorana es la sanantonada (plato elaborado con alubias, oreja, rabo y cabeza). Existen otros en los que es un ingrediente secundario, como son: caldereta valenciana, griñones, fabada asturiana, judías de El Barco de Ávila, olla de San Antón, etc. Los rabos de cerdo se pueden adquirir en carnicerías especializadas, casquerías, y otros locales similares. Suele ser un subproducto de la matanza del cerdo y a veces puede encontrarse como embutido, adobado o en salazón. Se suele incluir en el botillo.
En la provincia de Albacete, el rabo frito es un plato que se usa mucho como aperitivo en los bares de tapas y restaurantes, siendo una de las tapas que más sorprende a los visitantes a la provincia por su sabor. Como más sabroso está es cortado a trocitos, cociéndolo durante 15-20 minutos hasta que quede blando, y una vez secado, se echa en una sartén bien tapada con aceite caliente para freirlo durante unos 10 minutos a fuego fuerte.
En las creencias populares el rabo de cerdo forma parte de uno de los atributos del diablo junto con las patas de cabra. Antes se tenía la creencia de que los hijos de los matrimonios entre familiares cercanos podían llegar a nacer con rabo de cerdo (Cien años de soledad de Gabriel García Márquez).
Cerdo agridulce

El cerdo agridulce es un plato tradicional de la cocina china que se ha hecho particularmente internacional debido a su existencia en los menús de los restaurantes chinos del mundo occidental. Este plato es muy popular en la cocina cantonesa y en la fusión chino-estadounidense. Platos tradicionales, como 咕嚕肉 or 古老肉 (pinyin: gūluròu or gǔlǎoròu; Cantonés: gu1 lou1 yuk6) de Jiangsu, o cerdo en salsa de azúcar y salsa de vinagre (糖醋里脊; pinyin: tang cu liji) son considerados su ancestro.
El plato consiste en cerdo cortado en pequeñas piezas cuadradas y posteriormente frito ligeramente, para ser stir-fried en una salsa elaborada a base de azúcar o miel, kétchup, vinagre blanco, y salsa de soja, junto con ingredientes adicionales como piña, pimiento, zanahorias y cebollas bien picadas. En preparaciones más elaboradas, el aroma del plato se controla con vinagre de arroz chino y empleando ketchups con menos contenido vinágrico, algunos restaurantes aplican salsas como salsa HP en lugar de emplear vinagre. Por otra parte, en algunos sitios más baratos disuelven otros medios ácidos de menor coste y emplean colorantes en lugar del ketchup para ofrecer un plato barato, haciendo el plato demasiado sabroso y haciendo que los clientes tengan sed tras su ingesta.​
El origen del cerdo agridulce se remonta al siglo XVIII en Cantón o incluso antes. Un documento muestra que era un alimento de las grandes familia en la zonas cercanas al condado de Shunde. El plato se fue a Estados Unidos durante el siglo XX debido a la gran emigración de pobladores de China empleados en la búsqueda de oro y construcción de las vías ferroviarias. El término originiario del plato estadounidense chop suey se refiere al cerdo agridulce.​
Patata paja

La patata paja o papas pay es un tipo de patata frita. Este tipo de patata se denomina así por ser el corte de la patata en juliana que tras la fritura llega a ser parecido a las pajas del trigo. Este tipo de preparación se emplea fundamentalmente en la decoración de algunos platos tradicionales como puede ser el bacalhau à brás (bacalhau dourado) de la cocina portuguesa.
Este tipo de patata se corta en juliana (cortadas con una mandolina​) y se lava con el objeto de quitar la fécula. Se suele freír en aceite de oliva hirviendo, y tras la fritura su forma final recuerda al de paja. Su forma hace que se sirva la mayoría de las veces como guarnición de otros platos, generalmente de carne o pescado.​
Tater Tots

Los Tater Tots (conocidos también como "Tots") consisten en una fritura de patatas al estilo hash brown, conocidos por ser crujientes, de forma cilíndrica y de pequeño tamaño.​
Los Tater Tots son popularmente consumidos en Estados Unidos, en cafeterías y en comedores escolares. También, están usualmente disponibles en los supermercados, en la zona de alimentos congelados y en algunos restaurantes de comida rápida. La palabra Tater significa patata dentro de la jerga del inglés estadounidense.
Patatas a la importancia

Las patatas a la importancia es un plato de patatas oriundo de la provincia de Palencia, pero que es muy popular en el resto de la cocina española .​ Es un plato que evoca a antiguas recetas y que aparece a menudo en los menús de los restaurantes españoles. Se considera un plato popular y económico.​ Se sirve caliente, recién elaborado.
Se trata de una preparación culinaria sencilla que se realiza en dos etapas: la primera es una fritura y la segunda un guiso.​ El principal ingrediente son las patatas que se suelen cortar en rodajas de un grosor aproximado de un centímetro. Suelen rebozarse primero en harina y luego en huevo batido, para ser posteriormente fritas en aceite hirviendo. En algunos casos se suele cocer la patata antes de ser cortada en rodajas.​ Las patatas fritas se suelen poner en una cazuela con agua (en ocasiones caldo) y se añade un majado en mortero de ajo, azafrán (en ocasiones se emplea un poco de pimentón), perejil y sal todo ello diluido a veces con una cierta cantidad de vino blanco. Se deja cocer y al final se suelen servir en una cazuela de barro con un poco de caldo. Se suele servir tras la elaboración.
Existen variantes más exóticas del plato, como las patatas a la importancia con chorizo, taquitos de jamón, o incluso patatas a la importancia con almejas o cigalas. Otras recetas suelen poner las patatas ya fritas a remojo en un caldo de vino y queso manchego para ser puestas al horno.​ En otros casos se añaden almendras tostadas y salsa de tomate.​
Pommes soufflées

Las pommes soufflées (del francés patatas hinchadas o patatas huecas) son las patatas cortadas muy finas y fritas en aceite templado para luego freirlas en aceite caliente. Su aspecto es similar al de un balón completamente hinchado.​ Se suelen servir como guarnición de diferentes platos como puede ser pescados o carnes.​
Las crónicas culinarias que hacen referencia a su origen, o a la primera vez que se elaboraron mencionan que fue debido a un error culinario. El fenómeno ocurrió en 1837 en la inauguración de la línea ferroviaria de París a Saint-Germain-en-Lay. El menú celebración incluiría solomillo asado con patatas fritas, el cocinero puso a freír las patatas finamente cortadas en rodajas en la hora prevista, pero cuando le avisaron que en la estación cercana de le Pecq el tren se detuvo por problemas técnicos, Collinet (el cocinero) mandó detener la fritura muy a su pesar. Separó las rodajas de patatas semi-fritas y las secó de grasa con la intención de volverlas a freír cuando estuvieran los invitados. Cuando decide volver a freír pone el aceite a calentar, y cuando el aceite está muy caliente comprueba que al incluir las rodajas de patata éstas se hinchan como pelotas. Cada una de las patatas adquiría un color dorado, era como si atrapara una burbuja en su interior.
Las patatas se cortan en rodajas muy finas, algunos autores mencionan unos tres milímetros de espesor aproximadamente.​ Otros mencionan un corte tan fino como permita la estructura de la patata. Otros mencionan un corte regular por los bordes de medio centímetro.​ Las patatas llevan una doble fritura:​ La doble fritura se produce de forma secuencial como:
La patata no debe ser ni demasiado vieja, ni demasiado joven. Lo importante es la cantidad de humedad que posea su carne.​ Aunque deben elegirse las de tamaño medio y de forma regular, sin muchos hoyos. No deben tenerse mondadas mucho antes de empezar la doble fritura. No deben salarse las patatas antes de las dos frituras, esto cambiaría la condición de humedad y no se inflarían durante la fritura.​
Banco de Alimentos (Asturias)

La Fundación Banco de Alimentos de Asturias es una institución benéfica nacida en el Lugones (Siero) en año 1997.
Está gestionada por personas voluntarias y su objetivo primordial es la lucha contra el despilfarro de alimentos y, en general, contra la falta de recursos mínimos necesarios para tener una vida digna. Para ello, se constituyó un banco de alimentos para conseguir y aprovechar los alimentos excedentarios con intención de hacerlos llegar a entidades sin ánimo de lucro para que lo repartan entre las personas que lo necesitan en Asturias. A finales de 2011 atendía a unas 16.000 personas en toda la región y durante ese año repartió dos millones de kilos de alimentos a 140 entidades colaboradoras en la distribución de los alimentos.​​
A lo largo del año 2021 repartió 1.800 toneladas de alimentos que beneficiaron a 18.000 personas, a través de las 154 entidades colaboradoras.
El centro neurálgico del banco de alimentos se encuentra en una nave situada Morcín, cedida por Caja Rural. Además hay dos pequeños locales en Gijón y en Mercasturias, que abren unos días determinados. Trabajan setenta voluntarios que se van turnado a lo largo de la semana. Los productos que llegan con fecha de consumo próxima se distribuyen de manera inmediata. Diariamente se entregan alimentos. Anualmente, a finales de noviembre, se organiza la Gran recogida del Banco de Alimentos.​
Sanjacobo

Es un plato tradicional español consistente en dos lonchas de jamón —pudiendo ser jamón cocido (el más habitual) o jamón serrano— o dos filetes finos de lomo que emparedan una loncha de queso —en su origen de gruyer— rebozada con pan rallado y huevo, que se fríe luego en aceite.​ Es una variante del cordon bleu («cordón azul» en francés), plato de origen suizo que se extendió hacia el sur, consistente un escalope de ternera empanado, enrollado alrededor de una loncha de jamón y una de queso. Este plato se popularizó en el sur de España al principio del siglo XX, su origen se remonta a la iglesia Parroquial de Santiago Apóstol en Castilleja de la Cuesta (Sevilla), donde los párrocos solían elaborar este plato para dicho municipio.
Su nombre hace referencia a Santiago-Jacobo-Yago, patrono de la ciudad de Basilea (Suiza), y a la peregrinación por parte de cristianos hasta su tumba en Santiago de Compostela (La Coruña, España, Camino de Santiago). Se trataba de un tipo de plato a base de filete de ternera sólo apto para el consumo por parte de los cristianos, al contener jamón, prohibido para los judíos en el Levítico y también para los musulmanes en el Corán, y queso. El Levítico también indica que no se cocinará el ternero en la leche que le amamantó, por lo que los seguidores más estrictos del judaísmo ni siquiera pueden tomar carne y leche (o derivados como el queso) en la misma comida.
También se puede cubrir, antes del empanado, con una capa de bechamel (villeroy).
Cachopo (dish)

Cachopo is a dish characteristic of Asturian cuisine. It consists of two large veal fillets and includes ham and cheese, and typically has a side of french fries (known there as "patatas fritas"). The dish is eaten fried and hot after being breaded in eggs and breadcrumbs, and it is usually served garnished with potatoes, peppers, or mushrooms.
The first evidence of the cachopo dish is from doctor Gaspar Casal, in the early eighteenth century.
There are multiple variations of this dish, including fish cachopos, chicken or pork cachopos stuffed with seafood, meat, mushrooms, peppers, cheese, asparagus, etc.
Gachupín

Gachupín is a Spanish-language term derived from a noble surname of northern Spain, the Cachopín of Laredo (present-day Cantabria). It was popularized during the Spanish Golden Age as a stereotype and literary stock character representing the hidalgo (petty nobility) class which was characterized as arrogant and overbearing. It may also be spelled cachopín, guachapín, chaupín or cachupino. The term remained popular in Mexico, where it would come to be used in the Cry of Dolores.
The Diccionario de Autoridades (1729) defines cachupín as "The Spaniard that goes and lives in the West Indies, called chapetón in Peru. The phrase was brought from those countries, and is frequently used in Andalucia, and between merchants en route to the West Indies." Since the 1780 edition, the academic dictionary, recognizes the variant beginning with the letter "g" understood to have arisen in the New World: "In The Indies, where they say gachupín" or "godo". The 1925 edition signals that the etymology is from the Portuguese cachopo, or child, and restricts the geographic extent of its use to North America. The current Dictionary of the Royal Spanish Academy derives it from the term cachopín.
In 1992, Antonio Alatorre explained that Jorge de Montemayor coined the term in 1557 in his pastoral work La Diana. Montemayor was amused by the interaction of forms and meanings between this prestigious Spanish surname and the word he knew from his native Portuguese cachopo, which means "touchy," "crag," or "boy." In Don Quixote, Cervantes uses the word similarly. This may be a conscious reference to La Diana, as later in Don Quixote, a copy of La Diana is narrowly rescued from being burnt.
In the Iberian Peninsula, the word would lose this unique meaning, though it would survive in La Mancha into the late twentieth century.
In the 18th century, Friar Servando Teresa de Mier inferred that the etymology of gachupín arose from the Nahuatl cactzopini composed of cactli meaning "shoe", and tzopini, meaning "sharp", referring to the Spanish who wore spurs. This method of determining etymology, in use in de Mier's time and earlier, became considered antiquated by the later philology of the 19th-century German Neogrammarians. This school would argue against determining etymology primarily through lexical similarity, and not considering Sound change, which they thought to be the driver of lexical evolution.
The word took root especially in Mexico and Central America, referring to the idea of the upstart Spaniard. In the 19th century it was used in pro-independence slogans such as Mueran los gachupines ("Death to the peninsulares") as part of one version of Miguel Hidalgo's Cry of Dolores. Ramón María del Valle-Inclán would bring the word back into the continental vocabulary in his 1926 novel Tirano Banderas.
The word may be used colloquially either ironically or to indicate disrespect, depending on the context.
Jalapeño popper

Jalapeño poppers, or jalapeño bites, are jalapeño peppers that have been hollowed out, stuffed with a mixture of cheese, spices, and sometimes ground meat, and breaded and deep-fried. They are a common dish on appetizer menus in chain restaurants in the United States.
They are sometimes called armadillo eggs, especially if wrapped in bacon or sausage meat to give the appearance of an armadillo shell. The term has been used since around 1972 in Texas, antedating the trademark on "Jalapeño Poppers". As chile relleno can be made with jalapeño, the jalapeño popper is probably a Tex-Mex version of that dish. The name armadillo eggs likely comes from the perceived similarity to Scotch eggs.
When smoked or grilled and stuffed with sausage, they are also referred to as A.B.T or Atomic Buffalo Turds.
Joey Chestnut holds the Major League Eating record for jalapeño poppers, eating 118 in 10 minutes at the University of Arizona on 8 April 2006.
On April 30, 1992, Anchor Food Products applied for and later received a trademark on "Jalapeño Poppers"; on "Jalapeño Poppers" used for "processed vegetables" however, the word "Poppers" had been trademarked in 1983 by the Poppers Supply Company of Portland, Oregon, for use with popcorn. On September 27, 1993, the Poppers Supply Company successfully applied for a trademark on "Poppers" when used for "coated and breaded vegetable pieces", which they held until the trademark was transferred to Anchor Food Products on September 12, 2001.
On September 25, 2001, Heinz announced that it had completed the acquisition of the Poppers brand, while McCain Foods acquired Anchor's production facilities.
Leon's Texas Cuisine launched a line of cheese-stuffed, breaded, fried jalapeño product in 1985 called Jalitos; the company claims it is the original such product that was nationally distributed.
Satsuma-age

Satsuma-age (薩摩揚げ) is a fried fishcake originating from Kagoshima, Japan. Surimi and flour is mixed to make a compact paste that is solidified through frying. It is a specialty of the Satsuma region. It is known by a variety of regional names throughout Japan.
The paste is made from fish and seasoned with salt, sugar, and other spices and molded into several shapes. It is made not only from ground fish but can include wood ear, beni shōga, onion, Welsh onion and other vegetables, squid, octopus, shrimp and other sea foods, and some spices. In fishing villages, it is made from local fish, for example sardines, shark, bonito or mackerel. It is often made by mixing two or more kinds of fish.
People eat Satsuma-age plain or lightly roasted and dipped in ginger and soy sauce or mustard and soy sauce. It is used in oden, udon, sara udon or nimono (stewed dishes).
Commonly Satsuma-age used cod as a filling; however, as cod stocks have been depleted other varieties of white fish are used, such as haddock or whiting. Satsuma-age may use oily fish such as salmon for a markedly different flavour.
The fish used to make surimi (Japanese: 擂り身, literally "ground meat") include:
There are varied histories of Satsuma-age, but the most famous birthplace is the Satsuma district in Kagoshima. It is said that, in about 1864, the Shimazu clan brought it to Satsuma from Okinawa through some exchange and invasion. In those days, Okinawans called fried-boiled fish paste chigiage. After it was brought to Kagoshima, it was produced as tsukiage and selected as one of the best 100 local dishes.
Depending on the region, the dish is known under different names. In Tōhoku and the Kantō region it is called "Satsuma-age" after its place of origin in Kagoshima. In the Chubu region it is known as "Hanpen". Hokkaido and west Japan people call it "Tempura" (different from Tempura). In Kyushu and Okinawa, this dish is called "Tempura", "Tsukeage" or "Chikiagi".
இந்திய 2000 ரூபாய் தாள்

இந்திய ₹2000 பணத்தாள் இந்திய ரிசர்வ் வங்கியால் நவம்பர் 08 ஆம் திகதி 2016 ஆம் ஆண்டு வெளியிடப்பட்ட ரூபாய் இரண்டாயிரம் மதிப்புடைய பணத்தாள் ஆகும். இந்திய அரசாங்கம் நவம்பர் 08 ஆம் திகதி 2016 ஆம் ஆண்டு இரவிலிருந்து கருப்பு பண புழக்கத்தை முடக்கும் பொருட்டு செல்லாது என்று அறிவித்தது. ஆனால் ,₹500 மற்றும் ₹2000 ஆகியவற்றின் புதுவடிவ நோட்டுக்கள் 11 ஆம் தேதி நவம்பர் 2016 அன்று வங்கிகளில் கிடைக்கும் என்று அறிவித்தது.
இந்திய இரண்டு ரூபாய் நாணயம்

இந்திய இரண்டு ரூபாய் நாணயம் (Indian 2-rupee coin) என்பது இந்திய ரூபாயின் ஓர் அலகு. இந்தியாவில் இரண்டு ரூபாய் நாணயம் 1992 ஆம் ஆண்டு அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது. அதிலிருந்து இரண்டு ரூபாய் நாணயம் புழக்கத்தில் உள்ளது. பழைய இராண்டு ரூபாய் நாணயம் குப்ரோ நிக்கல் என்ற உலோகத்தால் உருவாக்கப்பட்டது. புதிய இரண்டு ரூபாய் நாணயம் துருப்படிக்காத எஃகினால் உருவாக்கப்பட்டது.
100 ரூபாய் பணத்தாள் (இந்தியா)

இந்திய 100 ரூபாய் பணத்தாள் (Indian 100-rupee banknote (₹100) என்பது இந்திய ரூபாயின் ஒரு பொதுவான பணத்தாள் வரிசையில் ஒன்று ஆகும். இந்தப் பணத்தாளானது இந்திய ரிசர்வ் வங்கியால் முதன் முதலில் 1935 இல் இருந்து பணத்தாளாக அறிமுகப்படுத்தப்பட்டு, தொடர்ச்சியாக அச்சிடப்பட்டு வருகிறது. தற்போது புழக்கத்தில் உள்ள மகாத்மா காந்தி வரிசை ₹100 பணத்தாளானது 1996 முதல் புழக்கத்தில் உள்ளது.
முதலில் வெளியான 100 ரூபாய் பணத்தாளில் மன்னர் ஆறாம் ஜார்ஜ்ஜின் சித்திரம் இடம்பெற்றது. 1947 இல் இந்தியா சுதந்திரம் அடைந்த பிறகு இந்திய ரிசர்வ் வங்கி வெளியிட்ட பணத்தாளில், ஆறாம் ஜார்ஜ்ஜின் உருவப்படத்துக்கு பதிலாக இந்திய தேசிய இலட்சினையில் உள்ள சிங்க உருவத்தின் படம் போடப்பட்டது.
2016 நவம்பர் 10 அன்று இந்திய ரிசர்வ் வங்கி புதிய மறுவடிவமைப்பில் ₹100 பணத்தாளானது வரவிருக்கும் மாதங்களில், மகாத்மா காந்தி புதிய வரிசையின் ஒரு பகுதியாக வெளியிடப்படும் என்று அறிவித்தது.
₹ 100 பணத்தாளின் மகாத்மா காந்தி வரிசை தாளானது 157 × 73 மிமீ அளவுடையதாகவும், நீலும் -பச்சை நிறத்தில் முன்பக்கம் மகாத்மா காந்தி படத்தைக் கொண்டு, இந்திய ரிசர்வ் வங்கி ஆளுநரின் கையொப்பத்துடன் இருக்கிறது. இந்தப் பணத்தாள் மதிப்பை பார்வையற்றோர் அடையாளம் காண ஏதுவாக பிரெயில் அம்சம் உள்ளது. தாளின் பின்பக்கம் கோயிசா லாவின் காட்சி இடம்பெற்றுள்ளது.
2012 இக்குப் பிறகு, வெளியிடப்பட்ட 100 ரூபாய் பணத்தாளில் புதிய ₹ குறியீடு இடம்பெற்றது. 2005 க்கு முன் அச்சிடப்பட்ட பணத்தாள்கள் 2014 மார்ச்சு 31 முதல் புழக்கத்திலிருந்து திரும்பப் பெறுவதாக இந்திய ரிசர்வ் வங்கி 2014 சனவரியில் வெளியிட்டது. பின்னர் காலக்கெடுவை 2015 சனவரி 1 வரை நீட்டித்தது. இந்த காலக்கெடு மேலும் 2016 சூன் 30 வரை நீட்டிக்கப்பட்டது.
மற்ற இந்திய ரூபாய் நோட்டுகள் போல ₹ 100 பணத்தாள்களிலும் 17 இந்திய மொழிகளில் பணத்தின் மதிப்பு எழுதப்பட்டிருந்தது. இந்த நோட்டுகளின் முதல்பக்கத்தில் முதன்மையாக ஆங்கிலம், இந்தியில் பணத்தின் மதிப்பு எழுதப்பட்டுள்ளது. நோட்டின் பின்பக்கத்தில் இந்தியாவின் 22 அதிகாரப்பூர்வ அலுவல் மொழிகளில் 15 மொழிகளில் நோட்டின் மதிப்பு வரிசையாக எழுதப்பட்டுள்ளது. இந்த மொழி வரிசையானது அகரவரிசையில் இடம்பெற்றிருந்ததன. மொழிகளின் வரிசை பின்வருமாறு: அசாமி, வங்காள மொழி, குஜராத்தி, கன்னடம், காஷ்மீரி, கொங்கணி, மலையாளம், மராத்தி, நேபாளி, ஒடியா, பஞ்சாபி, சமசுகிருதம், தமிழ், தெலுங்கு, உருது.
இந்திய ஐந்து ரூபாய் நாணயம்

இந்திய ஐந்து ரூபாய் நாணயம் (Indian 5-rupee coin) என்பது ரூபாயின் ஒரு வடிவம் ஆகும். 2005-இல் பத்து ரூபாய் அச்சிடப்படும் வரை இந்திய ரூபாயில் பெருமதிப்பு கொண்ட நாணயமாக கருதப்பட்டது.
நாணயத்தின் முன்பகுதியில் 5 என்ற எண் பெரியதாக பொறிக்கப்பட்டுள்ளது. 5 என்ற எண்ணின் இருபக்கமும் தாமரை மலரும், மொட்டும் ஒருங்கிணைந்தவாறு பொறிக்கப்பட்டுள்ளது. 5 என்ற எண்ணின் மேலே இந்தியில் ரூபாய் எனவும், கீழே ஆங்கிலத்தில் RUPEES எனவும் பொறிக்கப்பட்டுள்ளது. பின்பகுதியின் நடுவே அசோகரின் தூணில் உள்ள சிங்கம் பொறிக்கப்பட்டுள்ளது. அதன் இருபுறமும் இந்தியிலும், ஆங்கிலத்திலும் இந்தியா என பொறிக்கப்பட்டுள்ளது.
இந்த நாணயம் இந்திராகாந்தி படுகொலை செய்யப்பட்ட பிறகு அவரது முகமும், ஜவகர்லால் நேருவின் முகம் அவரது 100 ஆவது பிறந்த நாள் நுற்றாண்டு விழாவின் போது வெளியிடப்பட்டது.
திருவிதாங்கூர் ரூபாய்

திருவிதாங்கூர் ரூபாய் (Travancore Rupee ) என்பது தென்னிந்தியாவில் கேரளாவின் ஒரு பகுதியாக இருந்த திருவிதாங்கூர் இராச்சியத்தில் புழக்கத்தில் இருந்த நாணயம் ஆகும்.கேரளாவின் பழைய நாணயங்களான பணம், அச்சு, சக்கரம் மற்றும் காசு (அல்லது ரொக்கம்) ஆகியவற்றுடன் ஒப்பிடுகையில் ரூபாய் பெரும்பாலும் புதிய நாணயமாகும். அதன் உருவாக்கம் [[பிரித்தானிய இந்தியாவின் மாகாணங்களும், ஆட்சிப் பகுதிகளும்}பிரிட்டிசு இந்தியாவுடனான]] அதிகரித்த வர்த்தகம் மற்றும் அதில் அதிக மதிப்புடைய பரிவர்த்தனைகளுக்காக இருக்கலாம்.
திருவாங்கூர் ரூபாய் பொது புழக்கத்திற்காக வழங்கப்பட்ட நாணயத்தின் மிக உயர்ந்த மதிப்பாகும். வழங்கப்பட்ட மிக உயர்ந்த முக மதிப்பு '1/2 ரூபாய்' ஆகும். 'ஒரு திருவிதாங்கூர் ரூபாயை' அறிமுகப்படுத்தும் திட்டங்கள் இருந்தபோதிலும், இது ஒருபோதும் செய்யப்படவில்லை.
அரை ரூபாய் மற்றும் கால்-ரூபாய் ஆகியவை புழக்கத்திற்கு வழங்கப்பட்ட மிக உயர்ந்த மதிப்புகளாக இருந்தன. திருவிதாங்கூர் ரூபாய் பொ.ச. 1946 வரை (1121 கொல்லம் ஆண்டு அல்லது மலையாள சகாப்தம்) வழங்கப்பட்டது, இது 1949 வரை புழக்கத்தில் இருந்தது. திருவிதாங்கூர் இந்தியாவுடன் இணைந்ததைத் தொடர்ந்து இது இந்திய ரூபாயாக மாற்றப்பட்டது.
திருவிதாங்கூர் ரூபாயின் வெளியீடுகள் பெரும்பாலும் ஆளும் மன்னரின் பெயர்களையோ அடையாளங்களையோ ஆங்கிலத்தைக் கொண்டிருந்தன. அதற்கு மாறாக மலையாளத்தின் சொந்த மொழியில் கல்வெட்டுகளையும், திருவிதாங்கூரின் அரச அடையாளத்தையும் கொண்டுள்ளது. கல்வெட்டுகள் பெரும்பாலும் நாணயத்தின் முன்பக்கத்தின் நேரடி மொழிபெயர்ப்பாகும். ஆண்டு குறித்து , நாணயங்களில் அச்சிடப்பட்டபோது, மலையாள நாட்காட்டியை அடிப்படையாகக் கொண்டுள்ளது (மற்றும் அதனுடன் தொடர்புடைய மலையாள சகாப்தம் ) இது கி.பி 825 இல் தொடங்குகிறது. எனவே, நாணயம் வெளியிடப்பட்ட ஆண்டை அதில் 825 சேர்ப்பதன் மூலம் காணலாம்.
எடுத்துக்காட்டு - 1000 ஐக் காட்டும் நாணயம் வெளியிடப்பட்ட ஆண்டு, பொ.ச. 1825 (அல்லது கி.பி.) ஆகும். எனவே, படங்களில் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளபடி, 1116 ஆம் ஆண்டுடன் நாணயம் வெளியிடப்பட்ட ஆண்டு 1940-41 ஆக இருக்கும்.
பிரித்தானியரால் வெளியிடப்பட்ட இந்திய ரூபாய் போலன்றி, திருவிதாங்கூர் ரூபாய் 7 பணமாக பிரிக்கப்பட்டது; ஒவ்வொரு பணமும் 4 சக்கரத்திற்கும் ஒவ்வொரு சக்கரமும் 16 காசிற்கும் சமமாகும். திருவிதாங்கூர் ரூபாய் 1949 வரை புழக்கத்தில் இருந்தது. இதன் பின் இந்திய ரூபாய் செலாவணியாக மாறியது.
1901இல் 2 சக்கரங்கள், 4 சக்கரங்கள், 7 சக்கரங்கள் (1/4 ரூபாய்), 14 சக்கரம் (1/2 ரூபாய்) மதிப்புகளுக்கு வெள்ளி நாணயங்கள் வெளியிடப்பட்டன. 1 காசு, 4 காசு, 8 காசு, 1 சக்கரம் (=16 காசு) மதிப்பிற்கு செப்புக் காசுகள் வெளியிடப்பட்டன. பிரித்தானிய இந்திய ரூபாய் ஒன்றிற்கு 28 சக்கரம், 8 காசாக நாணயமாற்று இருந்தது. 1 திருவிதாங்கூர் ரூபாய் 15 அணா, 8.63 பைசாவிற்கு இணையாக இருந்தது.
இந்திய தேசிய பங்கு சந்தை

தேசியப் பங்குச்சந்தை (National Stock Exchange of India) இந்தியாவின் இரு பெரும் பங்குச்சந்தைகளுள் ஒன்றாகும், மும்பையைத் தலைமையிடமாகக் கொண்டு செயல்படும் இந்தச் சந்தை 1993 ஆம் ஆண்டு துவங்கப்பட்டது. தற்போது 1500 க்கும் மேற்பட்ட நிறுவனங்களின் பங்குகள் இங்கு வர்த்தகம் செய்யப்படுகின்றன. மொத்தச் சந்தை மதிப்பீடு (market capitalization) அடிப்படையில், இதுவே ஆசியாவின் இரண்டாவது பங்குச் சந்தை. மேலும் உலகில் வேகமாக வளர்ந்து வரும் பங்குச்சந்தைகளில் இரண்டாம் நிலையில் உள்ளது.
தேசியப் பங்குச் சந்தை 1993 ஆம் ஆண்டு செயல்படத் தொடங்கியது. இது இந்தியாவில், செயற்கைக்கோள் தொலைத்தொடர்பு மூலம் பங்கு வர்த்தகம் செய்வதைப் பரவலாக்கியது, இந்த பங்குச் சந்தையே. இந்தியாவில் பொருளாதாரப் பரிமாற்றங்களை நெறிமுறைப்படுத்தும் செபி அமைப்பின் சட்டக் கட்டுப்பாட்டில் இது இருக்கின்றது. இந்தச் சந்தையின் பங்குதாரர்கள் ஐடிபிஐ, எல்ஐசி, பாரத ஸ்டேட் வங்கி, ஐசிஐசிஐ வங்கி போன்ற இந்தியாவின் முன்னணி நிதி நிறுவனங்கள் ஆகும் (தனியார் மற்றும் அரசு நிறுவனங்கள்). இவர்களைத் தவிரக் 'கோல்ட்மான் சாக்ஸ்' நிறுவனம், நியூயார்க் பங்குச் சந்தை போன்ற வெளிநாட்டு நிறுவனங்களும் தேசியப் பங்குச்சந்தையில் பங்குபெற்று உள்ளன. சந்தையின் செம்மையான செயல்பாட்டிற்காகச் சந்தையின் நிர்வாகத்திற்குச் சுதந்திரமாகச் செயல்படும்உரிமை அளிக்கப்பட்டுள்ளது.
தேசியப் பங்குச்சந்தையில் 1500 க்கும் மேற்பட்ட பங்குகளின் வர்த்தகம் நடைபெறுகிறது. சந்தையின் தலைமைச் செயலகம், மும்பை நகரில் உள்ளது. செயற்கைக் கோள் தொலைத் தொடர்பைப் பயன்படுத்திக் கணினி வழியாக வர்த்தகம் நடைபெறுகிறது. நேரடிப் பங்கு வர்த்தகத்தைத் தவிர உருவாக்கப்பட்ட நிதி ஒப்பந்தங்கள் (financial derivatives – futures and options), பரஸ்பர நிதிகள் (சமநலநிதிகள்), கடன் ஒப்பந்தங்கள் (bonds), வட்டிவிகித ஒப்பந்தங்கள் (interest rate derivatives) ,அந்நியச் செலாவணி ஒப்பந்தங்கள் (foreign currency derivatives) ஆகியவையும் இங்கு வர்த்தகம் செய்யப்படுகின்றன.
தேசியப் பங்குச் சந்தையில் பல சந்தைக் குறியீடுகள் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. அவற்றுள் நிஃப்டி 50 என்ற குறியீடே மிக முக்கியமானது, பிரபலமானது. ஒவ்வொரு துறையிலும் சிறந்து விளங்கும் 50 நிறுவனங்களின் பங்கு விலையைக் கொண்டு நிறையிடப்பட்ட சராசரி (weighted average) முறை மூலம் இந்தக் குறியீடு கணக்கிடப்படுகிறது. இந்த குறியீட்டின் ஏற்ற இறக்கங்களைக் கொண்டு மொத்தப் பங்குச்சந்தை செல்லும் போக்கை அறியலாம். 1994 ஆம் ஆண்டு 1000 புள்ளிகள் என்ற தொடக்க அடிப்படையில் ஆரம்பித்த நிஃப்டி குறியீடு தற்போது (2013 ஆம் ஆண்டில்) 6000 புள்ளிகளாக உள்ளது. இதனைத் தவிர 'நிஃப்டி ஜூனியர்', 'நிஃப்டி 500', 'மிட்கேப் குறியீடு' எனப் பிற குறியீடுகளும் உள்ளன.
தேசியப் பங்குச் சந்தை, ஒவ்வொரு வாரமும் திங்கள் முதல் வெள்ளி வரை, காலை 9 மணி முதல் மாலை 3.30 வரை செயற்படுகிறது. சனி மற்றும் ஞாயிற்றுக் கிழமைகளில் செயல்படாது. இப்பங்குச் சந்தையில் பொதுமக்கள் நேரடியாக வர்த்தகம் செய்ய இயலாது. சந்தையில் உறுப்பினர்களாக உள்ள தரகர்களிடம் கணக்குத் தொடங்கி அவர்கள் மூலமாகவே வர்த்தகம் செய்யலாம். அவ்வாறு வர்த்தகம் செய்ய விரும்பும் ஒருவர் – அங்கீகரிக்கப்பட்ட வங்கி ஒன்றில் கணக்கு வைத்திருக்க வேண்டும், 18 வயதுக்கு மேற்பட்டவராகவும், நிரந்தர வரிக்கணக்கு எண் (PAN- Permanent Account Number) உடையவராகவும் இருக்க வேண்டும்.
பட்டயச் சட்டம், 1813

கிழக்கிந்தியக் கம்பெனி சட்டம் 1813 (East India Company Act 1813) அல்லது பட்டயச் சட்டம், 1813 (Charter Act of 1813) என்பது பிரித்தானிய நாடாளுமன்றம் இயற்றிய சட்டமாகும். கம்பெனி ஆட்சி நடைபெற வழங்கப்பட்ட அதிகாரப்பட்டயத்தை புதுப்பித்தது.(Charter Act of 1813) எனினும் கிழக்கிந்தியக் கம்பெனியின் ஏகபோக வணிகத்தை வெகுவாக குறைத்தது. எனினும் தேயிலை வர்த்தகம் மற்றும் சீனா உடனான வர்த்தகத்தில் கிழக்கிந்திய கம்பெனியின் ஏகபோகம் நீடித்தது,
1. பிரித்தானிய அரசின் அரசின் மேலாண்மையை பிரித்தானிய இந்திய ஆட்சியாளர்கள் ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும்.
2.பிரித்தானிய இந்தியாவில் ஆங்கில வழிக் கல்வியை மேம்படுத்த ஒரு இலட்சம் ரூபாய் பிரிட்டன் அரசு ஒதுக்கியது.
3. பிரித்தானிய இந்தியாவில் கிறித்தவ சமயம் பரப்ப கிறித்தவ இயக்கங்களுக்கு அனுமதி அளித்தல்.
இந்தியாவில் சிறுபான்மையினர் உரிமை

இந்தியக் குடியரசின் குடிமக்களுக்கு இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் உறுப்பு 25(1) இன்படி மதச் சுதந்திரத்தை அனுபவிக்கவும், கடைப்பிடிக்கவும், பரப்பவும் எல்லாரும் சம அளவில் உரிமை உண்டு. சிறுபான்மையினருக்கு தங்கள் கலாச்சாரத்தைக் காத்துக் கொள்ளவும், கல்வி நிறுவனங்களை அமைத்து நிர்வாகம் செய்யவும் உரிமை தரப்பட்டிருக்கிற்து. கட்டாய மதமாற்றத் தடைச் சட்டங்களும் ஆறு மாநிலங்களில் -அருணாசல பிரதேசம், குஜராத், ராஜஸ்தான், மத்தியப் பிரதேசம், இமாசல பிரதேசம், சத்தீசுக்கர் அமலில் உள்ளன.
தமிழ்நாட்டில் 2002ம் ஆண்டு கட்டாய மதமாற்ற விரைவுச் சட்டம் (ordnance) கொண்டுவரப்பட்டது. இந்தியாவில் ஒரு நபர் மற்றொரு நபரை ஆசை காட்டியோ, அன்பளிப்பு தந்தோ, மிரட்டியோ, அல்லது பயமுறுத்தியோ மத மாற்றம் செய்தால் அந்த நபருக்கு மூன்றாண்டு காலம் கடுங்காவல் தண்டனை மற்றும் ரூபாய் ஐம்பதாயிரம் வரை அபராதம் விதிக்கலாம். அவ்வாறு மதம் மாற்றப்பட்ட நபர் மைனராகவோ அல்லது பெண்ணாகவோ அல்லது தாழ்த்தப்பட்டவராகவோ இருந்தால் மதம் மாற்றியவருக்கு நான்காண்டு சிறைத்தண்டனை மற்றும் ஒரு லட்சம் ரூபாய் வரை அபராதம் விதிக்கலாம். மதம் மாற்றும் சடங்கைச் செய்தாலோ அல்லது அச்சடங்கு பற்றி மாவட்ட ஆட்சித் தலைவருக்குத் தெரிவிக்கவில்லை என்றாலோ ஓராண்டு கடுங்காவல் சிறைத் தண்டனை விதிக்கப்படலாம். இவை அனைத்தும் பிணைத்தொகை செலுத்தி வெளிவர முடியாத குற்றங்கள். மதமாற்றம் என்பது ஆன்மீக அடிப்படையில் மனித உள்ளத்தின் மாற்றமாக இருக்க வேண்டும் என்றும் சில சலுகைகளுக்காக மதமாற்றம் நீடிக்கக் கூடாது என்று நோக்குடன் கொண்டுவருவதாக ஜெ. ஜெயலலிதாவின் அதிமுக அரசு அறிவித்தது. 2004 நாடாளுமன்றத் தேர்தலில் அதிமுக தோல்வியடைந்த பின்னர் ஜெயலலிதா இச்சட்டம் அமல்படுத்தப்படாது என்று அறிவித்து விட்டார்.
இச்சட்டம் தமிழகத்தின் தாழ்த்தப்பட்ட மக்களைக் குறிவைக்கும் சட்டமாக இருந்தது என்ற கருத்தும் உள்ளது.
தமிழகத்தில் பல இடங்களில் பல்வேறு கிறித்துவ அமைப்புகள் மனச்சலவை மூலம் மக்களை மதம் மாற்றுவதாகவும் குற்றச்சாட்டுகள் உள்ளன.
இந்தியாவின் தொன்மங்களைப் படித்து அதன் மூலம் கிறித்துவத்தில் நம்பிக்கையற்றோரை கிறித்துவ மதத்திற்கு மாற்றும் குறிக்கோள்களுடன் இயங்கும் கிறித்துவ சபைகளும் உள்ளன.
இந்தியாவில் முஸ்லீம்கள், கிறித்துவர்கள், சீக்கியர்கள், பௌத்தர்கள், பார்ஸிகள் ஆகிய ஐந்து மதத்தினருக்கு சிறுபான்மையினர் அந்தஸ்து இருந்து வருகின்றது. 2014 ஜனவரியில் சமண மதத்தினருக்கும் (ஜைன மதம்) தேசிய அளவில் சிறுபான்மையினர் அந்தஸ்து வழங்க திட்டமிடப்பட்டது.
சேவை பெறும் உரிமை சட்டம்

சேவை பெறும் உரிமை சட்டம் என்பது இந்திய அரசால் மத்திய அமைச்சரவையின் ஒப்புதலுடன் அறிமுகம் செய்யப்பட்ட சட்ட முன்வரைவு ஆகும். இதனை சேவை பெறும் உரிமைச் சட்ட முன்வரைவு எனவும் கூறலாம். இதுவரை 13 இந்திய மாநிலங்கள் இந்த சட்டத்தை நிறைவேற்றியுள்ளன.
இச்சட்டத்தின் கீழ் மத்திய, மாநில அரசுத் துறைகள், அரசு நிதியுதவி பெறும் அமைப்புகள் அல்லது நிறுவனங்கள் ஆகியன அனைத்தும் இந்தச் சட்ட வரம்புக்குள் வருகின்றன. அரசுத் துறைகளில் ஒவ்வொரு சேவைக்கும் கால அளவு வரையறுக்கப்பட்டுள்ளது. தகுந்த காரணமின்றி சேவையை மறுத்த அல்லது தாமதித்த அரசு அதிகாரியின் ஊதியத்திலிருந்து, 500 முதல், 50,000 ரூபாய் வரை, அபராதமாக பிடித்தம் செய்து, மனுதாரருக்கு நஷ்டயீடாக வழங்கப்படுகிறது, துறை சார்ந்த நடவடிக்கை எடுக்கவும் பரிந்துரைக்கிறது.
ஸ்டாண்ட்-அப் இந்தியா

ஸ்டாண்ட்-அப் இந்தியா திட்டம் என்பது பெண்கள் மற்றும் எஸ்சி & எஸ்டி சமூகங்களிடையே தொழில்முனைவோரை ஆதரிப்பதற்காக 5 ஏப்ரல் 2016 அன்று இந்திய அரசால் தொடங்கப்பட்டது. ஸ்டாண்ட் அப் இந்தியா கடன் திட்டம் என்பது 2016 ஆம் ஆண்டில் இந்திய அரசால் தொடங்கப்பட்ட ஒரு முயற்சியாகும், இது தொழில்முனைவோரை ஊக்குவிப்பதற்கும், நாட்டில் உள்ள பட்டியல் சாதி (எஸ். சி./பட்டியல் பழங்குடி) மற்றும் பெண் தொழில்முனைவோருக்கு வங்கிக் கடன்களை வழங்குவதற்கும் உதவுகிறது. இந்தத் திட்டம் உற்பத்தி, வர்த்தகம் அல்லது சேவைத் துறையில் ஒரு கிரீன்ஃபீல்ட் நிறுவனத்தை அமைப்பதற்காக ரூ. 1 கோடி வரை கடன் வழங்குவதை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது.
இது ஸ்டார்ட்அப் இந்தியா போன்றது, ஆனால் அதிலிருந்து வேறுபட்டது. இரண்டு திட்டங்களும் மேக் இன் இந்தியா, தொழில்துறை வழித்தடம், பிரத்யேக சரக்கு வழித்தடம் (Dedicated Frite Corridor), சாகர்மாலா, பாரத்மாலா, உடான்-ஆர்.சி.எஸ்., டிஜிட்டல் இந்தியா, பாரத்நெட் மற்றும் உமாங் போன்ற இந்திய அரசின் பிற திட்டங்களின் பயனாளிகளாக உள்ளது.
பெண்கள் மற்றும் எஸ்சி & எஸ்டி சமூகங்களிடையே தொழில்முனைவோரை ஆதரிப்பதற்கான அரசாங்கத்தின் முயற்சிகளின் ஒரு பகுதியாக பிரதமர் நரேந்திர மோடி 5 ஏப்ரல் 2016 அன்று ஸ்டாண்ட்-அப் இந்தியா திட்டத்தை தொடங்கினார்.
இந்தத் திட்டம், விவசாயத் துறைக்கு வெளியே புதிய நிறுவனங்களை அமைக்கும் பெண்கள் மற்றும் பட்டியல் சாதியினர் மற்றும் பழங்குடியினருக்கு ₹10 இலட்சம் (ஐஅ$11,000) ரூபாய் முதல் ₹1 கோடி (ஐஅ$1,10,000) ரூபாய் (அமெரிக்க $130,000) வரை வங்கிக் கடன்களை வழங்குகிறது.
ஏப்ரல் 2023 இல், மத்திய நிதித்துறை இணையமைச்சர் பகவத் கரத், இத்திட்டம், நிதியச் சேர்க்கைக்கான தேசிய இயக்கத்தின் நோக்கமான, ஓரங்கட்டப்பட்ட குழுக்களுக்கு நிதி வாய்ப்புகளை வழங்குவதுடன் இணைந்துள்ளது என்றார். கடந்த ஏழு ஆண்டுகளில், 180,000 க்கும் மேற்பட்ட தொழில்முனைவோர் இத்திட்டத்தின் மூலம் பயனடைந்துள்ளதாகவும், இந்த முன்முயற்சியின் மூலம் வழங்கப்பட்ட கடன்களில் 80 சதவீதத்திற்கும் அதிகமானவை பெண் தொழில்முனைவோருக்காக ஒதுக்கப்பட்டுள்ளதாகவும் அவர் கூறினார்.
NoBroker

NoBroker is a Bangalore-based brokerage-free proptech company that provides all sorts of real estate services under a marketplace, which includes buying, renting, packers & movers, and home services.
Contrary to its original motives, the company began charging property owners a subscription fee to access additional tenant data in Bengaluru and Chennai straying away from its no-brokerage policy.
The company was founded in 2013 by Indian Institute of Technology alumni Akhil Gupta, Amit Kumar Agarwal, and Saurabh Garg as a real estate search portal directly connecting flat owners and tenants. In October 2015, the company expanded its operations to include the resale of properties. In November 2021, it became 36th unicorn in India for that year.
NoBroker's broker-free operation is based on consumer-to-consumer (C2C) marketplace model. Unlike a business-to-consumer (B2C) model where brokers contribute supply and the startup focuses on demand, a C2C approach necessitates the company to handle both supply and demand. The company's C2C model employs a proprietary property discovery algorithm, considering commute and livability scores, along with property features. A machine learning algorithm then determines the suitable rental amount based on listing attributes, livability score, and historical data.
As of 2022, the company clocks more than 5 00,000 transactions yearly, and more than 75 lakh properties are registered on the portal. Currently, the company's services are available in Bangalore, Chennai, Delhi National Capital Region, Hyderabad, Mumbai, and Pune.
To date, the company has secured a total of $361 million in funding from a variety of investors, including Tiger Global Management, General Atlantic, Beenext, KTB Ventures, Moore Capital Management, Elevation Capital, Anand Chandrasekaran, Elevation Capital and Vijay Shekhar Sharma, the founder of Paytm.
In May 2023, NoBroker secures financial support from Google to enhance its home search and society management services.
In late 2015, the Bengaluru office of the company experienced an assault orchestrated by over 40 local property agents and brokers. The group not only threatened the employees but also attempted to physically harm them. The brokers had to vacate the premises as staff called in local law enforcement for assistance.
In 2020, NoBroker initiated legal proceedings against MyGate, alleging that the latter unlawfully acquired NoBroker's exclusive customer database. MyGate was accused of reaching out to NoBrokerHood customers with the intention of promoting its services. Conversely, MyGate had alleged NoBroker of engaging in comparable data theft.
A 2024 report by The Ken revealed that the company has shifted from its original no-brokerage policy and has started charging property owners a subscription fee to access additional tenant data in Bengaluru and Chennai. That same year, the publication also reported that the company was involved in anti-competitive practices, attempting to force out competitors like MyGate from various residential communities by offering its society management application for free.
Dewiq

Cynthia Dewi Bayu Wardhani luwih misuwur kanthi jeneng Dewiq (lair ing Makassar, Sulawesi Kidul, 15 Juni 1975; umur 49 taun). Dewiq ya iku musikus lan penyanyi kang asalé saka Indonésia. Lagu-lagu ciptaané Dewiq luwih misuwur tinimbang kang nyiptakaké. Akèh wong kang ora ngerti yèn lagu iku kang nggawé Dewiq. Dewiq nggawé lagu ing akèh aliran musik. Nanging Dewiq luwih seneng karo aliran musik blues. lagu kang digawé Dewiq luwih misuwur tinimbang Dewiq. Malah-malah akèh wong kang ora percaya yèn lagu-lagu iku gaweyane Dewiq. Dewiq iku mantan bojoné Pay CCD kang dadi gitaris grup musik BIP.
Dewiq iku anak kang pungkasan (ragil) saka pasangan Bambang Yuliarto lan Myrna Amy Nigell (Walanda). Dewiq wiwit cilik pancén seneng musik. Nalika SMP Dewiq sinau main gitar lan nalika SMU Dewiq banjur sinau main drum. Dewiq sekolah SMU ing salah sijiné SMU kang ana ing Jakarta Utara. Dewiq wiwit ngerti musik lan wiwit seneng musik kang duwé aliran rock, Gun n Rose, Black sabath, Metalica. Nalika kuliyah jurusan Sastra Inggris ing STIBA Bandung, Dewiq nggawé grup band Red Rose kang mirunggan main musik Extreme, Mr Big, lan Led Zeppelin. Nanging saking senengé ngeband lan mèlu festival-festival musik ndadékaké kuliyahé ora nutug lan mung tekan semester papat.
Dewiq wiwit pacaran karo Pay nalika lagi nggawé album kang kaping pindho. Sasi Maret taun 2001, Dewiq lan Pay banjur nikah. Leloroné cerai nalika taun 2007.