davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Astri Aas-Hansen

Astri Aas-Hansen (født 1970) er en norsk jurist og politiker fra Arbeiderpartiet som fra 4. februar 2025 er justis- og beredskapsminister i Jonas Gahr Støres regjering.
Hun var statssekretær i Justisdepartementet fra 2005 til 2013. I 2019 ble hun nestleder i EOS-utvalget, og leder i 2021.
Aas-Hansen er oppvokst i Lillesand i Agder og utdannet jurist fra Universitetet i Oslo. I perioden 2002–2017 jobbet hun som advokat i advokatfirmaet Elden DA, hvor hun ble partner i 2005. Hun var Erling Havnås forsvarer i rettssaken etter NOKAS-ranet.
Hun har bred erfaring fra Arbeidernes ungdomsfylking og Arbeiderpartiet. I perioden 2002–2004 var hun nestleder i Arbeiderpartiets kvinnebevegelse og møtte blant annet i partiets sentralstyre. Fra 1995 til 2002 var Aas-Hansen politisk rådgiver for partiets stortingsgruppe.
I 2005 ble Aas-Hansen politisk rådgiver for justisminister Knut Storberget og i 2007 etterfulgte hun Anne Rygh Pedersen som statssekretær i samme departement, før hun gikk tilbake til Elden advokatfirma etter Stortingsvalget 2013.
I 2017 ble hun tingrettsdommer i Oslo tingrett.
Fra 2019 ble Aas-Hansen valgt som nestleder i Stortingets kontrollutvalg for etterretnings-, overvåknings- og sikkerhetstjenesten (EOS-utvalget), og fra 1. juli 2021 overtok hun som leder av utvalget.
Fra 2020 til 2022 var hun medlem av Koronakommisjonen
Frode Forfang

Frode Forfang (født 14. mars 1959) er en tidligere statssekretær for Arbeiderpartiet i Thorbjørn Jaglands regjering. Han ble den 22. juni 2012 utnevnt til direktør i Utlendingsdirektoratet (UDI).
Frode Forfang startet i UDI i 1998, først som informasjonssjef, senere arbeidet han som avdelingsdirektør og assisterende UDI-direktør. Han fungerte som UDI-direktør da tidligere UDI-direktør Ida Børresen i 2012 ble direktør på Stortinget.
Forfang var statssekretær for bistandssaker i Utenriksdepartementet fra 1. november 1996 til 16. oktober 1997. Han har tidligere vært internasjonal sekretær i Arbeiderpartiet, leder av Landsrådet for Norske Ungdomsorganisasjoner som representant for Arbeidernes ungdomsfylking, og informasjonsansvarlig ved Europakommisjonens Oslo-delegasjon.
Han er cand.mag. fra Universitetet i Oslo og master (tilsvarer hovedfag) i statsvitenskap fra London School of Economics and Political Science.
I februar 2018 ble han beskikket for et nytt åremål på seks år som direktør i UDI.
YATA

Youth Atlantic Treaty Association (YATA) er ungdomsorganisasjonen i Atlantic Treaty Association.
YATA Norge er «nettverket for studenter, kadetter og unge yrkesaktive med interesse for utenriks-, forsvars- og sikkerhetspolitikk.»
YATA Norge er organisert under Den norske Atlanterhavskomité. Hovedkontoret ligger i Oslo, med egne lokallag i Bodø, Tromsø, Stavanger, Bergen, Trondheim, Lillehammer og Kristiansand. Organisasjonen hadde over 1800 medlemmer i 2019.
YATA Norges lokallag arrangerer mange ulike faglige og sosiale aktiviteter som seminarer, foredrag, utenlandsreiser, quiz, informasjonskampanjer, nettverksarrangementer, besøk til bedrifter, forsvarsanlegg og ambassader. for unge likesinnede. Foruten disse arrangementene, publiserer de spalten «Månedens innsikt» der ulike temaer innenfor utenriks-, forsvars- og sikkerhetspolitikk blir belyst av unge forfattere.
Mest kjent av YATA-arrangementene er trolig Nordic Security Conference (NorSec) som arrangeres årlig siden 2008 med internasjonale deltakere og foredragsholdere. Hver utgave av NorSec samles rundt ett overordnet tema. I 2014 var temaet NATOs fremtidige rolle i Europa, og forsvarsminister Ine Eriksen Søreide åpnet konferansen.
YATA Norge er en politisk uavhengig organisasjon bygd på frivillighet og demokratiske prinsipper, og har ingen politiske eller økonomiske bånd til NATO. Historisk var riktignok moderorganisasjonen opprettet for å promotere NATO, men har i dag ingen formell tilknytning.
Terry Eagleton

Terry Francis Eagleton (født 22. februar 1943 i Salford, England) er en britisk filosof og litteraturteoretiker. Han har blitt karakteristert som en «akademisk revolusjonær».
Eagleton er professor i engelsk litteratur ved Universitetet i Lancaster og er gjesteprofessor ved National University of Ireland, Galway. Han har skrevet særlig om litteraturteori og flere artikler og politiske kommentarer for aviser, blant annet New Statesman, Red Pepper og The Guardian. Eagleton har også utgitt en trilogi om irsk kultur. Eagleton har stått som forfatter av over førti bøker, blant annet The Ideology of the Aesthetic (1990), The Illusions of Postmodernism (1996) og Literary Theory: An Introduction (1983). Som en marxist utga han i 2011 et forsvar for marxisme i Why Marx Was Right.
Andrew Wakefield

Andrew Jeremy Wakefield (født 1956) er en britisk tidligere kirurg og forsker.
Wakefield er mest kjent for sin forfalskede forskning på sammenhengen mellom MMR-vaksine og autisme. I 1998 publiserte han en studie som viste en klar sammenheng, og dette skapte sterk skepsis til vaksine i Storbritannia. Skepsisen spredte seg også til mange andre land, deriblant Norge.
Til tross for at ingen andre forskere lyktes i å replikere studien, ble ikke svindelen avdekket før i 2004 da journalisten Brian Deer undersøkte saken. Han avdekket at Wakefield hadde forfalsket den, og at han også hadde økonomiske motiver for å gjøre dette.
Wakefield innrømmet siden å ha forfalsket testresultater som skulle mistenkeliggjøre vaksiner.
Han ble i 2010 fradømt retten til å praktisere som lege i Storbritannia.
Som følge av Wakefields forskningsjuks har forekomsten av meslinger steget markant i Storbritannia, noe som har ført til alvorlig sykdom og død for enkelte barn som ikke var blitt vaksinerte. Lignende tendenser har man sett internasjonalt, og i Sør-Afrika har den irrasjonelle frykten for MMR-vaksinen ført til flere hundre dødsfall blant barn som har fått meslinger.
Til tross for avsløringene har Wakefield mange tilhengere verden over, og skepsisen mot MMR-vaksinen er fortsatt utbredt. Blant dem som har støttet Wakefields hypotese om en sammenheng mellom vaksiner og autisme er Donald Trump.
Den norske antroposofen Trond Skaftnesmo har i boken Folkefiende prøvd å tilbakevise anklagene mot Wakefield og mener at han er utsatt for et politisk komplott.
I 2020 utga Brian Deer boken The Doctor Who Fooled the World (Legen som forledet verden) hvor han avslørte hvordan en av Wakefields nærmeste medarbeidere hadde forsynt ham med innsideinformasjon om Wakefield og hans antivaksine-bevegelse.
Generasjonspartiet

Generasjonspartiet er et norsk politisk parti stiftet i Bergen 7. oktober 2020 og registrert i Partiregisteret 8. januar 2025. Partileder fra mars 2023 er Gyda Oddekalv.
Partiet omtaler seg selv slik: «Generasjonspartiet er et parti av folket for folket. Vi er et parti for hele familien hvor vi ønsker å tilrettelegge for trygghet og rettferdighet både for den yngre og eldre generasjon.» Partiet har et fokus på følgende politikkområder; gjenvinne norsk suverenitet, herunder å ta Norge ut av EØS, direktedemokrati, natur og miljø, beredskap, infrastruktur, rettferdighet, m.m.
Bak stiftelsen av partiet stod Karstein Birkeland og Frank Bruland.
Partiet stilte lister ved Stortingsvalget 2021, hvor det fikk 88 stemmer i Hordaland og 112 stemmer i Akershus.
Ved kommunestyrevalget 2023 stilte partiet liste i Bergen, fikk 870 stemmer uten å oppnå representasjon.
Une Bastholm

Une Aina Bastholm (født 1986) er en norsk politiker (MDG) og stortingsrepresentant. Hun var MDGs partileder fra 2020 til 2022, og var tidligere en av to nasjonale talspersoner i perioden 2016 til 2020.
Bastholm bodde som barn først på Flatåsen, så på Berkåk fra hun var tre til hun var fem år, deretter i Trondheim til familien i 1996 flyttet til Bodø.
Bastholm er utdannet statsviter ved Universitetet i Oslo, Universität Potsdam og avsluttende en mastergrad fra Aberystwyth University i Wales. Hun har blant annet jobbet i Naturvernforbundet og Dyrevernalliansen og har startet og drevet egen dagligvarebutikk.
Fra 2016 til 2020 var hun en av to nasjonale talspersoner i Miljøpartiet De Grønne (MDG). Fra 2016 til 2018 var hun nasjonal talsperson sammen med Rasmus Hansson, fra 2018 sammen med Arild Hermstad. I stortingsvalget 2017 var hun MDGs førstekandidat i Oslo, og hun ble valgt inn på Stortinget som eneste representant for partiet. I 2020 ble hun valgt til partiets første leder. Landsmøtet i 2020 ble gjennomført uten fysisk oppmøte. Landsmøtedelegatene deltok med lyd og bilde over internett. Hun trakk seg som partileder i august 2022 av personlige årsaker.
Bastholm satt i sentralstyret til De Grønne i perioden 2012–2013, var fylkesleder i Miljøpartiet De Grønne i Oslo 2013–2014, og var politisk rådgiver for De Grønne på Stortinget 2013–2016. I 2013 ble hun innvalgt som 1. vararepresentant til Stortinget for Miljøpartiet De Grønne i Oslo.
Bastholm var 1.vararepresentant for Rasmus Hansson i perioden 2013 til 2017, og fast møtende representant for Oslo i perioden 2017 til 2021 som eneste representant fra MDG. I 2021 ble hun gjenvalgt, denne gangen for Akershus valgkrets.
Bastholm er i perioden også parlamentarisk leder for Miljøpartiet De Grønnes stortingsgruppe.
Pasientfokus

Pasientfokus er et norsk politisk parti. Det stilte liste i Finnmark til stortingsvalget 2021 og fikk 0,2 % oppslutning nasjonalt og 13,1 % i Finnmark. Resultatet førte til at partileder Irene Ojala ble innvalgt på Stortinget.
Deres høyest prioriterte sak er nytt akuttsykehus i Alta.
Partiet startet i 2017 som en organisasjon under navnet «Postkortaksjonen» til støtte for bedre helsetilbud i Alta og Kautokeino. I 2020 ble aksjonen videreført med stiftelsen «Alta Sykehus med Pasientfokus» og en grunnkapital på 100 000 kr.
Grønlands flagg

Grønlands flagg er på grønlandsk Erfalasorput og betyr «vårt flagg». Flagget symboliserer en oppstående sol over isen, der det hvite står for lyset og det røde for varmens tilstedeværelse ved midtsommer. Flaggets to farger, rød og hvit, skal symbolisere tilknytningen til Danmark og Norden.
Det grønlandske flagg ble først heist den 21. juni 1985 som er Grønlands nasjonaldag. Flagget er tegnet av den grønlandske maleren og politikeren Thue Christiansen (1940-2022). Han har selv forklart at symbolikken er at den hvite fargen symboliserer innlandsisen, mens landets utallige fjorder er representert ved den røde del av sirkelen. Fargen rød symboliserer havet og den hvite delen av sirkelen isfjellene og pakkisen. Den røde og hvite delen av sirkelen symboliserer samtidig en opp- og nedgående sol. Fargene er de samme som Dannebrog og er også symbol på tilknytningen til Danmark.
Sven-Erik Hendriksen anklaget i 2006 Thue Christiansen for å ha kopiert logoen til Hjortshøj Egå Idrætsforenings Rosport[1], som er identisk utenom formen. Flagget er for øvrig også meget likt FFKs logo. Likheten med klubbvimpelen for Hjortshøj Egå Idrætsforenings Rosport ble raskt påpekt da Grønland innførte sitt flagg i 1985, uten at noen antok annet enn at dette var en tilfeldighet. Sven-Erik Hendriksen har heller ikke kunnet belegge at Thue Christiansen har hatt noe som helst kjennskap til den danske båtforeningens vimpel. Anklagene om plagiat ble på denne bakgrunn avvist av Doris Jakobsen, [2] Grønlands Landsstyremedlem for kultur.
Italias flagg

Italias flagg har tre like brede, vertikale bånd i grønt, hvitt og rødt. Det er inspirert av det franske flagget som Napoleon tok med seg til Italia i 1797.
Flagget i sin nåværende form ble tatt i bruk 1. januar 1948 samtidig med opprettelsen av republikken Italia.
Den italienske trikoloren ble innført da den grunnlovgivende forsamling i Den cispadanske republikk i Reggio Emilia den 7. januar 1797 vedtok et forslag fremmet av representanten Giuseppe Compagnoni fra Lugo om å lovfeste flagget med fargene grønt, hvitt og rødt som republikkens flagg. For dette blir han husket som il Padre del Tricolore, trikolorens far.
Bakgrunnen for dette fargevalget kan være at Legione Lombarda hadde brukt faner med røde og hvite farger (hentet fra Milanos flagg, som er identisk med det Englands flagg) og grønt fra sivilgardens uniformer. Disse fargene ble senere tatt inn i fanene til Legione Italiana, som ble dannet av soldater fra Emilia og Romagna. Det cispadanske flagget var et kvadrat med horisontale striper, i rødt (øverst), hvitt og grønt. I den midtre hvite stripen sto republikkens emblem, som blant annet besto av fire piler som representerte de fire provinsene, omgitt av en laurbærkrans.
Den transpadanske republikk brukte de samme fargene, så da den i 1798 gikk sammen med Den cispadanske republikk i Den cisalpinske republikk, innførte denne et kvadratisk flagg med vertikale striper, flagget, uten emblem i midten. Dette flagget besto fram til 1802, da Napoleon innførte sin italienske republikk med sitt eget flagg. Dette ble modifisert da Napoleon kronet seg selv til keiser og samtidig omgjorde sitt italienske rike til kongedømmet Italia med Napoleon som konge og Eugène de Beauharnais som visekonge. Flagget ble da rektangulært, med den napoleonske, keiserlige ørnen som emblem i midten. Dette flagget ble benyttet fram til han abdiserte i 1814.
Under Italias samling i årene fra 1848 til 1861 ble trikoloren det symbolet som samlet italienerne i kampen for frihet og selvstendighet.
Den italienske sosialrepublikk var et tysk lydrike ledet av Italias avsatte «Duce» Benito Mussolini mot slutten av andre verdenskrig. Denne omfattet bare de områdene i Nord-Italia som den tyske hær til enhver tid kontrollerte. Statsdannelsen ble uformelt også kalt Salò-republikken (Repubblica di Salò) etter byen Salò, en liten by ved Gardasjøen hvor Mussolini etablerte seg. Den italienske sosialrepublikk var den andre og siste fascistiske staten i Italia.
Flagget var identisk med flagget til dagens italienske republikk, mens krigsflagget i midten hadde en sølvfarget ørn som sto på et fascistisk risknippe med øks. Fasces var i det gamle Romerriket et symbol på makt, som siden har inngått i mange lands statssymboler, blant annet i Frankrike og USA, og i emblemene for Politiet i Norge og Sverige.
Flagget forsvant 25. april 1945, da statsdannelsen gikk i oppløsning etter partisanopprøret og den allierte offensiven som begynte samtidig. Dagen er kjent som den italienske frigjøringsdagen La Festa della Liberazione. To dager senere ble Mussolini skutt av partisaner.
Nord-Koreas flagg

Nord-Koreas flagg ble tatt i bruk 8. september 1948. Den røde stjernen representerer kommunismen og er gjengitt i flagget på en hvit sirkelformet bakgrunn. Stjernen symboliserer også Koreas arbeiderparti. Sirkelen er muligens knyttet til Yin og Yang, hentet fra koreansk kultur. Hvit er den koreanske nasjonalfargen og betyr verdighet. Den røde fargen betyr patriotisme og de blå stripene skal bety «det koreanske folkets bestrebelser etter å slutte opp under hele verdens revolusjonære folk og slåss for seier for ideen om selvstendighet, vennskap og fred».
Nord-Korea tok opprinnelig et flagg av typen «taegukki», mer likt det sørkoreanske flagget, etter uavhengigheten fra de japanske okkupantene i 1945. Flaggbyttet i 1948 kom som en følge av behovet for et flagg som lignet mer på Sovjetunionens flagg.
Verdens trolig høyeste flaggstang (160 meter) står i landsbyen Gijeong-dong på den nordkoreanske siden av den militære delelinjen som skiller Nord-Korea og Sør-Korea ved byen Panmunjom. Flagget veier 270 kg.
Arbeiderpartiet (Israel)

Arbeiderpartiet i Israel (hebraisk: העבודה, Ha‘Avoda (Arbeiderpartiet), offisielt מפלגת העבודה הישראלית, Mifleget Ha‘Avoda HaIsra’elit) var et politisk parti i Israel som eksisterte mellom 1968 og 2024.
Det var et sosialdemokratisk og sionistisk parti, tidligere medlem av Sosialistinternasjonalen og tidligere observatørmedlem av the Det Europeiske Sosialdemokratiske Partiet.
Partiet var til tider et av de største i israelsk politikk, og partiet eller dets forløpere satt ved makten fra 1948 til 1977 og senere 1984–1986, 1992–1996 og 1999–2001. Blant partiets statsministere var Golda Meir, Shimon Peres og Ehud Barak.
Partiet mistet gradvis oppslutning i valgene utover 2000-tallet og den laveste oppslutningen noensinne ved valget i 2022, da partiet fikk 3,6 prosent av stemmene.
I 2024 slo partiet seg sammen med partiet Meretz og dannet det nye partiet Demokratene.
Center Party (Norway)

Center Party (Norwegian: Partiet Sentrum, Northern Sami: Bellodat Guovddáš) is a registered political party in Norway. The party was established by several former county leaders from the Christian Democratic Party, defectors from the Socialist Left Party, the Labour Party, the Conservative Party and the Green Party, as well as former city councilor for the Labour Party in Oslo Geir Lippestad. The party's youth organization is Unge Sentrum.
In the party platform, the party has decided to be a bloc-independent center party based on the UN's Sustainable Development Goals and the Universal Declaration of Human Rights. The party wanted a change of government after the 2021 Norwegian parliamentary election. The party received 0.3% of the votes in the elections.
In December 2020, the party secured enough signatures to run lists in all counties for the 2021 parliamentary election. The Center Party was measured in opinion polls in the winter of 2020/21 between 0.0 and 0.7 per cent support.
In the spring of 2021, Norstat conducted a nationwide survey commissioned by the Center Party, to answer how the party fared before the parliamentary elections in 2021. Two percent of the 1,000 respondents answered "yes" to the question of whether they considered voting for the party in the autumn elections. Nine percent answered "maybe", and 13% answered "do not know".
List of political scandals in the United Kingdom

This is a list of political scandals in the United Kingdom in chronological order. Scandals implicating political figures or governments of the UK, often reported in the mass media, have long had repercussions for their popularity. Issues in political scandals have included alleged or proven financial and sexual matters, or various other allegations or actions taken by politicians that led to controversy. In British media and political discourse, such scandals have sometimes been referred to as political sleaze since the 1990s. Notable scandals include the Marconi scandal, Profumo affair and the 2009 expenses scandal.
Seminario Comunista Internacional

El Seminario Comunista Internacional (SCI) fue una conferencia comunista anual que se celebró hasta el año 2014 en Bruselas a principios de mayo. Lo organizaba el Partido del Trabajo de Bélgica (PTB).
En 1992 Ludo Martens, líder del PTB, propuso la celebración del SCI, como encuentro para organizaciones y partidos con diferentes visiones del marxismo-leninismo. Martens propuso la unificación de las cuatro tendencias principales del marxismo-leninismo: prosoviéticos, pro-chinos, pro-albaneses y pro-cubanos. Alrededor de 150 organizaciones de África, América Latina, América del Norte, Asia y Europa participaron en el SCI. Entre 1992 y 1995 el SCI trabajó por identificar "las verdaderas causas de la restauración capitalista en la Unión Soviética" y en Europa del Este y aprender de dicha experiencia para evitar repetir "errores del pasado".
Ludo Peeters

Ludo Peeters (Hoogstraten, 9 de agosto de 1953) fue un antiguo ciclista belga.
Profesional de 1974 a 1990, cuenta con 76 victorias. Ha participado en diez Tours de Francia, donde ha ganado tres etapas: en 1980 en Corbières, en 1982 en Möhlin y en 1986 en Saint-Hilaire-du-Harcouët. Ha llevado dos veces el maillot amarillo: en 1982 y en 1984.
—: No participa
Ab.: Abandona
X: Ediciones no celebradas
Ludo Dierckxsens

Ludo Dierckxens es un exciclista belga nacido el 14 de octubre de 1964 en Geel.
Se hizo profesional en 1994, a pesar de tener 29 años. Gracias a su victoria en el Grand Prix de Denain en 1997, fue reclutado por el equipo Lotto con el cual ha obtenido numerosos puestos de honor gracias a su comportamiento ofensivo. Destacar su tercer puesto en la Vattenfall Cyclassics, 4º en el Grand Prix E3, 2º en el Gran Premio de Plouay o 11º de la París-Roubaix. Termina la temporada con una victoria en solitario en la París-Bourges.
El equipo italiano Lampre-Farnese Vini le ficha en 1999. Es en este año donde consigue sus mayores éxitos: el Campeonato de Bélgica en Ruta y la más importante y de nuevo en solitario, una etapa del Tour de Francia. Tuvo que retirarse del Tour unos días más tarde después de que los comisarios antidopaje descubrieran que había usado un medicamento a base de corticoides para el tratamiento de una rodilla dos meses antes.​ Fue suspendido seis meses por la federación belga.​
Los siguientes años, Dierckxsens se posicionó bien en muchas carreras, pero sin ganar. Ganó su última carrera profesional en la Vuelta a Austria, antes de retirarse a finales de 2005.
Desde el 2006 tiene una tienda de bicicletas en Geel.
1997
1998
1999
2002
2003
2004
Ludo Coeck

Ludovic Coeck (n. Berchem, Bélgica, 25 de septiembre de 1955 - Rumst, Bélgica, 9 de octubre de 1985) Fue un futbolista belga, que jugaba de mediocampista y militó en diversos clubes de Bélgica e Italia.
Con la Selección de fútbol de Bélgica, disputó 46 partidos internacionales y anotó solo 4 goles. Incluso participó con la selección belga, en 2 una sola edición de la Copa Mundial. La única participación de Coeck en un mundial, fue en la edición de España 1982. donde anotó solamente un gol y fue en la victoria por 1-0 ante El Salvador, aunque su selección quedó eliminado, en la segunda fase de la cita de España​
El 7 de octubre de 1985, mientras regresaba a Amberes, después de firmar para RWD Molenbeek y participar en un programa deportivo de televisión en Bruselas, Coeck resultó gravemente herido, cuando su BMW chocó contra las barreras de choque, en una autopista cerca de la ciudad de Rumst. Finalmente, murió dos días después, a los 30 años de edad, en la Clínica de la Universidad de Amberes en Edegem.
Jeu des petits chevaux

Juego de mesa similar al Ludo. La mecánica está a medio camino entre el Ludo y el Parcheesi. Proviene de Francia y es sinónimo de Le Jeu de Dada y de T'en fais pas.
Proviene del antiguo Chaupar y Pachisi de la India, juegos de mesa contemporáneos. Después de que la reina Victoria se declaró emperatriz de dicho país, se tomaron prestadas algunas costumbres y juegos, como éste.
El Pachisi original se jugaba con unas conchas llamadas cauris, pero el Petits Chevaux, junto con otros derivados del Pachisi, como el Ludo, se juega con dados y fichas. Es para dos, tres o cuatro jugadores con hasta cuatro fichas. Para conocer las reglas, ver artículo de Ludo.
Hay otras variaciones del mismo juego en Suiza y Alemania del Este. Básicamente es el mismo juego. Las diferentes variaciones cambian en el número de dados (en el parchís y Ludo es uno solo), en la posibilidad de efectuar bloqueos (cuando hay dos fichas del mismo jugador en una casilla las fichas de los oponentes no pueden pasar por encima a menos de que se destruya el bloqueo cayendo encima de la casilla).
Juegos Bolivarianos de 2005

Los XV Juegos Bolivarianos se llevaron a cabo en las ciudades de Armenia y Pereira entre el 12 y el 21 de agosto de 2005. Fue la primera vez que estas ciudades organizan estos juegos. El evento contó con la participación de las 6 delegaciones de países Bolivarianos, en 36 disciplinas.
El evento deportivo permitió mostrar el desarrollo de los equipos participantes y mostró el avance de la delegación colombiana que estuvo a muy poco de ganarle a la venezolana, gesta que lograría ocho años después en los XVII Juegos Bolivarianos.
Teniendo muy en cuenta los rasgos característicos del culmo o tallo de la guadua -de color amarillento una vez madura- y de su follaje; se personalizó, es decir, se creó una mascota: "Guaduito", al cual se le puede dar vida caracterizándolo dentro de cualquier contexto. ¿Cómo?. Poniéndole un traje típico, uniformándolo, identificando cada deporte, pero siempre dejando ver su esencia: guadua.
El motivo central comprende un aro amarillo que representa un corte transversal de la guadua, una planta de la región que se utiliza para la construcción, la industria, las artesanías y en labores del campo. De este aro nacen unas líneas verdes (follaje de la guadua) que forman seis figuras humanas con los brazos extendidos hacia arriba en actitud de gloria y de triunfo, calificativos muy propios de los juegos deportivos y del anhelo de todo ser humano en general. Queda así identificado el elemento clave y fundamental de estos juegos deportivos: El Hombre. Las seis figuras humanas y el aro central se inscriben subjetivamente sobre un hexágono regular que los agrupa simbolizando el espíritu de fraternidad característico de todo evento deportivo. Cada una representa a los países bolivarianos: Bolivia, Colombia, Ecuador, Panamá, Perú y Venezuela. Todo el conjunto simula girar en un movimiento de rotación, significando lo que representa el deporte como actividad de movimiento
LA FUERZA DE UNA REGIÓN
Durante la XV edición de los juegos Bolivarianos, se disputaron 36 disciplinas deportivas unas consideradas "olímpicas" o que se verán en los juegos Juegos Olímpicos de Beijing 2008 y otras no.
la siguiente es una lista de las disciplinas deportivas que se disputaron durante los juegos:
Durante esta edición 2 ciudades albergaron los juegos Bolivarianos. Las sedes principales fueron Pereira y Armenia. Aunque se desarrollaron algunas disciplinas en las ciudades de Cartagena y Bogotá.
En morado el país anfitrión.
Ludo Poppe

Ludo Poppe is the president of Eccholine, a line-production company for unscripted television formats founded in 2010. He is also the president of 4mat4, a television format managing company (Peking Express).
From October 2008 to juli 2010 Poppe headed the Zodiak Entertainment front office in Los Angeles. From October 2007 to October 2008, Poppe was the Vice President in Continental Europe for Zodiak Television.
From March 1993 to April 2008 Poppe was the president at Kanakna, the biggest independent producer of reality television in the Dutch-speaking market, located in Brussels. Poppe co-founded the independent television production company with Pascal Decroos [nl] and Stef Soetewey. Shows include Survivor (Expeditie Robinson), Temptation Island, The Block, The Bachelor, Popstars, Paradise Hotel, That Will Teach Them, Date Café, Peking Express
In 2007 Swedish Zodiak Television acquired Kanakna.
From 1988 to 1996 Poppe was an executive producer and reporter of documentaries for Belgium's top documentary slot NV De Wereld. He was the executive producer and the reporter for the documentary series Beyond the Veil on political Islam. From 1996 to 2005 he was the executive producer and showrunner of docusoaps ("life as it is" series for pubcaster VRT: e.g. Trailer Park, Children's Hospital, Police, Airport) and for reality programming (Survivor, Temptation Island). In 2003, he was creator, executive producer and showrunner of reality race television series Peking Express, broadcast in Italy, France, Spain, Scandinavia, Germany, Holland, Romania, Hungary, Colombia, Mexico, Morocco.
مٹن کڑھی

مٹن کڑھی(میمنا سالن یا بکرے کا سالن بھی کہا جاتا ہے) ایک ڈش ہے جو بکرے کے گوشت یا بعض اوقات بھیڑ کے گوشت سے تیار کی جاتی ہے۔ یہ ڈش جنوبی ایشیا اور کیریبین کے خطوں کی تمام ریاستوں اور ممالک میں مختلف حالتوں اور صورتوں میں پائی جاتی ہے، اس کے علاوہ یورپ، امریکا اور افریقہ کے کئی ممالک میں بھی مقبول ہے۔
مٹن کڑھی شروع میں مٹی کے برتن میں تمام اجزاء کو ایک ساتھ ڈال کر تیار کی جاتی تھی اور مٹی کے تندور پر لکڑی کی آگ سے سالن کو آہستہ سے پکایا جاتا تھا۔ جدید دور میں اب اسے پریشر ککر اور ہلکی آنچ کا استعمال کرتے ہوئے ایک بڑی کڑاہی میں تمام اجزاء اور مصالحوں سمیت اچھی طرح بھوننے کے بعد پکایا جاتا ہے۔ دھیمی آنچ پر دیر تک پکا ہوا مٹن عمومی طور پر پکے ہوئے مٹن سے زیادہ نرم ہوتا ہے۔ مٹن کری اکثر چاول کے ساتھ یا روٹیوں کے ساتھ نوش کیا جاتا ہے، جن میں نان، خمیری روٹی یا پروٹا/پراٹھا شامل ہوتے ہیں۔ اس پکوان کو راگی(ایک اناج کی قسم) کے ساتھ بھی پیش کیا جاتا ہے۔
مٹن کڑھی بنانے کے لیے استعمال ہونے عام اجزاء میں شامل ہیں:
مٹن یا بکرے کا گوشت
نمک
ہلدی پاؤڈر
سرسوں کا تیل
ادرک لہسن کا پیسٹ
دہی
مصالحے
پیاز
مرچ
ٹماٹر
دھنیا کے پتے
ایک برتن میں تیل گرم کریں اور درمیانی آنچ رکھیں۔ اس میں دار چینی، الائچی، کری پتے ڈال کر ہلکا لال کر لیں۔ اس کے بعد گوشت ڈال کر فرائی کریں حتی کہ گوشت کا رنگ براؤن ہو جائے، باقی مصالحوں کو پیس لیں۔ پسا ہوا مصالحہ شامل کرکے مزیدایک منٹ فرائی کر لیں۔ اس میں پسا ہوا مصالحہ ڈال کر پانچ منٹ مزید فرائی کر لیں۔ پھر اس میں 3 کپ پانی، ہلدی پاؤڈر، لیموں کا جوس اور نمک ڈال کر ہلکی آنچ پر ڈھک آدھے گھنٹے گوشت گلنے تک پکائیں۔درمیان میں 1 یا دو مرتبہ چمچہ چلائیں۔ آخر میں پانچ منٹ تیل اوپر آنے تک دم پر رکھ دیں۔
مٹن کشمیری کھانوں کا مرکزی حصہ ہے۔ ہندو اور مسلمان دونوں ملتے جلتے پکوان تیار کرتے ہیں لیکن مختلف مصالحوں کے ساتھ۔ جہاں کشمیری مسلمان اپنے پکوانوں میں پیاز اور لہسن کا استعمال کرتے ہیں، وہیں کشمیری ہندو اپنے کھانوں کا ذائقہ بڑھانے کے لیے پیاز اور لہسن کی بجائے ہینگ اور ادرک کا پاؤڈر استعمال کرتے ہیں۔ زیادہ تر مٹن پکوان وزوان کا حصہ ہیں، یہ 36 لوازمات پر مشتمل کھانا ہے جو شادیوں کے دوران میں پیش کیا جاتا ہے۔ کچھ اہم پکوانوں میں شامل ہیں:
نہاری

نہاری کا لفظ عربی کے لفظ نھار سے نکلا ہے جس کے معنی صبح سویرے ہوتے ہیں۔ یہ کھانا صبح سویرے ہی کھایا جاتا ہے اس لیے اس نہاری کہا جاتا ہے۔
نہاری کی تاریخ 18ویں صدی کے آخر میں حیدرآباداور پرانی دہلی ( جامع مسجد ااور دریا گنج) میں ملتی ہے، جہاں مسلمان نواب صبح سویرے نہاری کھا کر ظہر سے پہلے طویل قیلولہ کیا کرتے تھے۔
1970ء کی دہائی میں کراچی کی آبادی بڑھنے کے سبب کراچی کے مضافات میں چھوٹے چھوٹے بس گئے۔ یہاں نئے نئے ریسٹورنت کھلے۔ خاض کر پہلے نہاری جو قلب شہر کے چند نہاری کی ہوٹلوں ہی ملا کرتی تھی اور ہر ھوٹلوں کے باہر " دہلی کی نہاری" کا حوالہ ضرورھوتا تھا۔ نہاری اٹھارویں صدی کے اوآخر میں پرانی دہلی میں جامع مسسجد اور دریا گنج کے علاقے میں پکائی جاتی تھی۔ مغلوں کے دربار اور مسلماں وں کا من پسند ناشتا تھا۔ ایک تحقیق کے مطابق اب کراچی میں سب سے زیادہ نہاری کھائی جاتی ہے۔ دہلی اور کراچی کے علاوہ حیدآباد، لکھنؤ، آگرہ، لاہور، راولپنڈی، ممبئی، ڈھاکہ، چاٹگام کے علاوہ برطانیہ، کینڈا اور امریکا میں بھی نہاری زوق وشوق سے کھائی جاتی ہے۔ کراچی کی چند اہم ریسٹورینز میں صابری ہوٹل، ملک کی نہاری، دہلی ہوٹل، دہلی مسلم کالی ہوٹل،طارق روڈ کی نہاری،زاہد کی نہاری، سھیل کی نہاری، کیفے ذائقہ، جاوید کی نہاری، نہاری ان، کراچی نہاری اور تاج نہاری کے نام لیے جاتے ہیں۔ گائے کے گوشت کی سادہ نہاری سب سے زیادہ کھائی جاتی ہے۔ پھر فرائی مغز نہاری،پایا نہاری، نلی نہاری اور مرغی نہاری کی ذائقہ دار نہاری کا کوئی جواب نہیں۔ گائے کی بونگ کے گوشت کی نہاری کو پسندیدہ جانا جاتا ہے۔ نہاری کے اوپر سبز دھنیا، کتری ہوئی ہری مرچ، لیمو اور ادرک کتر کر ڈالی جاتی ہے۔ کچھ لوگ اس کے اوپر گرم مصالحہ بھی چھٹرک لیتے ہیں۔{تحریر احمد سہیل}
مٹن ٹاؤن، نیو یارک

مٹن ٹاؤن، نیو یارک (انگریزی: Muttontown, New York) ریاستہائے متحدہ امریکا کا ایک village in the United States جو نساؤ کاؤنٹی، نیویارک میں واقع ہے۔
مٹن ٹاؤن، نیو یارک کا رقبہ 15.8 مربع کیلومیٹر ہے اور اس کی مجموعی آبادی 3,497 افراد پر مشتمل ہے اور 87 میٹر سطح سمندر سے بلندی پر واقع ہے۔
مٹن اول

مٹن, مٹان یا مٹن نے ٹائر پر 840 سے 832 قبل مسیح تک حکمرانی کی تھی ، اپنے والد بعل-ایسر دوم کے بعد جانشین مقرر ہوئے ۔
وہ پگملین کا باپ تھا جو 831 سے 785 قبل مسیح تک ٹائر کا بادشاہ رہا اور ڈڈو، کی افسانوی ملکہ قرطاجنہ کا بھی .
مٹن I سے متعلق بنیادی معلومات سے آتا ہے جوزفوسفینیشین مصنف کا حوالہ افیسس کا مینینڈر میں Apion کے خلاف 18 ۔ یہاں یہ کہا جاتا ہے کہ "بڈیزورس کی طرف سے کامیاب کیا گیا تھا مٹجینس اس کا بیٹا: وہ تیس دو سال زندہ رہا اور نو سال حکومت کی: پگملین نے اس کی جانشینی کی ۔
اس کے دور حکومت کے لیے متبادل تاریخیں ، 829 سے 821 قبل مسیح تک ، کے کام میں دی گئی ہیں ایف ایم کراس اور دیگر علما جو 825 قبل مسیح کو اپنے بھائی پگملین سے ڈیڈو کی پرواز کی تاریخ کے طور پر لیتے ہیں ، جس کے بعد اس نے شہر کی بنیاد رکھی کارتھاجین 814 قبل مسیح میں. ان لوگوں کے لیے جو 814 قبل مسیح میں پگملین کا ساتواں سال رکھتے ہیں ، یعنی اسی سال جب ڈیڈو نے ٹائر چھوڑا ، مٹن اور پگملین کی تاریخیں 11 سال بعد ہوں گی ۔
کلاسیکی ٹی ٹی ڈیوک کا کہنا ہے کہ مٹن بھی کے طور پر جانا جاتا تھا MTN-BʿL (Matan-Baʿal، 'رب کا تحفہ') ، جو تبدیل کر دیا گیا تھا منافقانہ طور پر بادشاہ میں بیلس ٹائر ان ورجلکی اینیڈ.
Sohbat

Sohbat or sobat, derived from the Perso-Arabic صحبت, meaning "companionship", "fellowship", is a traditional food of the Khyber Pakhtunkhwa in Pakistan. Also known as painda in Pashto, which translates to “a group of people sitting together”, equivalent to the Perso-Arabic صحبت. It is called shorwa in Southern Pashto. Or "Warra Marrai" in Central Pashto which translates to "Little Bread" Sohbat is a dish that is served to honor and show respect to guests in the area. It is a way of bringing people together and symbolising unity among those who enjoy it.
The dish comprises meat pieces, typically chicken or mutton, slow-cooked in a flavorful broth infused with ingredients like onions, tomatoes, garlic, ginger, and an assortment of spices. Afterward, the meat is extracted from the broth and deep fried until crisp. This meat-broth blend is then presented atop a torn flatbread known as paasti or maaney. The bread, akin to local chapati, is baked on stone slabs. The ensemble is served in a spacious vessel referred to as a "Thaal," facilitating communal enjoyment. Fresh salads, chutneys, and tea often accompany the dish to enhance the Sohbat experience.
The Muttons

The Muttons are a Singaporean radio presenter and restauranter duo consisting of Justin Ang (Chinese: 洪伟扬) and Vernon Anthonisz. The pair first began their career in June 2005 on Mediacorp-owned radio station 987FM before moving to Class 95 in 2015, hosting the Muttons in the Morning show. The pair won the Best Radio Show Award twice at the Singapore Radio Awards in 2010 and 2011. The pair also own multiple restaurants.
The Muttons began their radio career in June 2005, hosting the Muttons on the Move show on radio station 987FM. In May 2007, the Muttons were suspended for their participation in "No Bra Day", where they challenged young models into competing to see who could remove their bras in the fastest time possible. They returned in July, hosting the night show Muttons To Midnight.
In 2010, the pair won the Best Radio Award at the Singapore Radio Awards 2010 and released an album, The Mutton Show: What the Bleah!. In 2011, they won the Best Radio Award again. In 2015, the Muttons moved to Class 95, hosting the morning show Muttons in the Morning. In 2020, the Muttons launched a podcast, The Mutton Sandwich Podcast.
In 2018, the Muttons launched their first restaurant, Fook Kin, after partnering with Fat Boys to acquire the restaurant. Fook Kin sells Cantonese-style char siu. In 2019, their Fook Kin restaurant at Old Airport Road caught on fire. Nobody was injured as all 40 diners were evacuated safely.
In 2022, they launched their second restaurant, Itchy Bun. Itchy Bun sells Japanese-style food. In 2023, the Muttons took over Thai-style restaurant Korat Thai Cafe at Orchard Towers.
Ang is an only child who lived with his parents till 2024, where he moved out and bought a S$2.5 million penthouse. He is married to Ilona Loo, a director at a market research firm. Ang was nominated at the Top 10 awards at the 2014 Star Awards.
Anthonisz is of English, Dutch, and Portuguese descent and briefly lived in Indonesia. In 2022, he bought a S$1.45 million condominium for his wife Jayne Tham, an influencer and marketing manager, and their 3 sons.
Hidria

Una hidria es una vasija de cerámica de la Antigua Grecia usada para contener agua y con un diseño similar al del stamnos.​ Su característica definidora es que disponía de tres asas, dos paralelas y pequeñas en el vientre del recipiente para verter el agua y una tercera mayor y vertical, situada en el cuello, para su transporte. Localizada en el periodo arcaico y en el siglo IV a. C., puede hallarse tanto en el estilo de figuras rojas como de figuras negras, incluyendo escenas de la mitología griega.
A mediados del siglo V a. C., los artesanos fabricaron hidrias de bronce decoradas con figuras muy detalladas. Algunos vasos revelan el papel asignado a las mujeres y a los hombres.
Anuario Colombiano de Historia Social y de la Cultura

Anuario Colombiano de Historia Social y de la Cultura es la publicación del Departamento de Historia de la Universidad Nacional de Colombia, sede Bogotá. Dado su carácter académico, la revista publica artículos que son resultado de la investigación sobre historia de Colombia, América Latina y el resto del mundo, aunque también acepta análisis historiográficos y teóricos. El Anuario es reconocido por ser la primera revista universitaria dedicada a los estudios históricos en Colombia y por ser uno de los órganos más importantes de difusión de la investigación histórica en el país.
Los manuscritos que son considerados por el Anuario Colombiano de Historia Social y de la Cultura son arbitrados por reconocidos investigadores expertos en las temáticas de los artículos. La revista "hace parte del Índice Nacional de Publicaciones Seriadas Científicas y Tecnológicas Colombianas de Colciencias –Publindex– (Categoría B), además de estar indexada en la biblioteca electrónica Scielo Colombia, en Fuente Académica (EBSCO), en Red de Revistas Científicas de América Latina y el Caribe, España y Portugal —RedALyC—, en Hispanic American Periodical Index —HAPI—, en Historical Abstracts y en América: History and Life".​
El Anuario nace en 1963 como una publicación de la Sección de Historia de Colombia y América de la Facultad de Filosofía y Letras de la Universidad Nacional de Colombia. Dirigido por Jaime Jaramillo Uribe, tenía el propósito de estimular la investigación histórica dentro de orientaciones científicas que representaban una ruptura con la historia tradicional practicada en el país. Frente al énfasis convencional en la historia política, subrayaba los temas de historia de las ideas, historia de la cultura e historia social, como su mismo nombre lo indicaba. Publica en sus primeros números artículos de historiadores colombianos y extranjeros como Jaramillo Uribe, Magnus Mörner, Demetrio Ramos, Juan Friede, Frank Safford, Santiago Sebastián y otros, con temas como las relaciones entre esclavos y señores en la sociedad colonial, la demografía precolombina, las comunidades indígenas, la historia del arte y similares. Además, la revista publica una amplia sección de crítica bibliográfica, a cargo del secretario de redacción de la revista, Jorge Orlando Melo y transcripciones de documentos sobre historia social del Archivo Histórico Nacional. En 1965, al crearse la Facultad de Ciencias Humanas y el Departamento de Historia dentro de ella, el Anuario pasó a ser publicado por este departamento.
En las siguientes décadas la revista muestra una importante apertura en términos temáticos y de procedencia de los autores. Particularmente, es evidente el incremento de manuscritos dedicados al estudio del siglo XX colombiano, así como también aumenta de manera considerable el número de artículos que tienen como objeto de estudio la historia latinoamericana y mundial.
Licorera

Licorera es un recipiente en forma de botella decorada destinado a contener y servir licores, que dispone de un tapón. Puede estar fabricado en cristal, cerámica y metales. También se llama así al utensilio de mesa y al mueble utilizado para almacenar y trasladar las botellas de licor, copas de cristal, vasos etc.​​ En América puede denominar a la petaca de licor y a la industria dedicada a la producción de licores. En Colombia y Costa Rica se usa asimismo para denominar los establecimientos de venta de licores. Su etimología proviene de "licor" (del latín «liqŭor, -ōris»), un tipo especial de bebida, por lo general alcohólica.
Miniaturas de licor

Las primeras miniaturas de licores aparecieron a finales del siglo XIX, con la creación de las primeras destilerías industriales. Con estas, surgieron las primeras marcas comerciales. La necesidad de diferenciar a unas marcas de otras, y así aumentar las ventas, hizo que los distintos productores recurrieran a distintos medios para promocionar sus productos. En esa época, los medios publicitarios convencionales eran muy limitados, por lo que se desarrolló la entrega de pequeñas muestras de las bebidas que vendían o representaban a los posibles compradores, a fin de que pudiesen comprobar la calidad de los distintos productos. Estas muestras se distribuían en muy pequeñas cantidades y directamente a los posibles compradores.
De unas primeras botellas toscas sin ninguna relación con las botellas grandes, se fue pasando poco a poco a botellas que incluían una reproducción de la etiqueta de la botella grande y que intentaban reproducir su forma, por la toma de conciencia de que la botella en si podía ser un objeto publicitario.
Esta práctica fue surgiendo en la misma época en todos aquellos países con una notable industria de bebidas alcohólicas, ya que en todos tenían el mismo tipo de problemas. En países con menor presencia de estas industrias, el fenómeno de las miniaturas es mucho más reciente, y se ha producido más como consecuencia de su uso comercial, que de su original uso publicitario.
La producción de botellas de miniaturas se desarrolló en los años 50 y 60 cuando se empezaron a usar con fines de consumo, y no meramente publicitarios. Un nuevo formato de consumo había surgido de lo que originariamente era un simple medio de promoción comercial. Desde entonces se pueden encontrar miniaturas en todo tipo de comercios, bares, hoteles, aviones, trenes, etc. y como objeto material que son, las miniaturas son un elemento tan susceptible de colección como cualquier otro.
Así llegamos a un mundo en el que se tienen en cuenta las más variadas características de cada botella:
Y muchas otras características que definen a cada botella.
Poco a poco, botella a botella se van creando esas colecciones llenas de rarezas, tesoros y piezas únicas, que hacen felices y llenan de satisfacción a los coleccionistas.
Vasija

Una vasija, como sinónimo de vaso o recipiente, es toda pieza cóncava, de diferentes tamaños y formas, y fabricada en distintos materiales,​ usada para albergar o manipular líquidos, alimentos y otros contenidos indeterminados.​​ Su etimología es del término latino «vas» (vaso).​
Las primeras vasijas han sido datadas unos diez mil años a. C.. El horneado como técnica de fabricación alfarera se documentó en Mesopotamia y Persia alrededor del 4000 a. C., y en Egipto a lo largo de los mil años siguientes.​
Los egipcios, en su lenguaje jeroglífico, utilizaron la vasija como ideograma de los recipientes en general. En simbología morfológica expresa "el ámbito en el que se produce la mezcla de las fuerzas que originan al mundo material, representado visual y conceptualmente en la matriz de la hembra".​
La ceramografía define a toda vasija de arcilla como "vaso capaz de contener algo"; líquidos como el agua,o el aceite; semilíquidos (como el garum o la miel); o sólidos, como granos diversos, aceitunas, frutos secos, etcétera.
Las clasificaciones morfológicas pueden ser exhaustivas. Una evaluación elemental distingue formas simples y formas compuestas. Entre las primeras estarían las figuras geométricas de revolución, como el cilindro, el cono, la elipse y la esfera (además de las formas semiesféricas y las troncocónicas).​
Existen asimismo otras pautas de clasificación y ordenamiento, en función de las técnicas y materiales empleados.
Entre las piezas griegas más emblemáticas con simbología religiosa funeraria se hallan:
Botella de doble pico y asa puente

Una botella de doble pico y asa puente era una forma de vasija para beber de cerámica, desarrollada en algún momento antes del año 500 a. C. por grupos indígenas en la costa peruana.​ Fiel a su nombre, este tipo de botella se distingue por dos picos con un asa que los une. Utilizado primero por la cultura Paracas, luego fue adoptado por los Nazca.​ Mientras que al principio los Paracas tendían a grabar diseños derivados del arte de la cultura Chavín en la superficie de las vasijas,​ más tarde comenzaron a tratar la vasija como una forma escultórica, un avance facilitado por el desarrollo de la tecnología cerámica que permitió que hicieran vasijas con paredes más delgadas.​ Esta tradición fue continuada por los Nazca, cuyas vasijas eran elaboradamente figurativas (vea la ilustración abajo a la derecha), decoradas con esmaltes policromados, o ambos.
Los recipientes fueron construidos por el método de urdido . Los Nazca aplicaban entonces engobe multicolor para lograr efectos policromados antes de quemar las vasijas, un avance sobre los Paracas, que habían pintado las vasijas con resinas después de la cocción. La técnica de Nazca permitía colores mucho más brillantes y permanentes, cuyo brillo se realzaba puliendo después de que la vasija fuera cocida.​
Tanto los Paracas como los Nazca parecen haber utilizado este tipo de vasijas con fines rituales, ya que se encuentran con mayor frecuencia en las tumbas.​
Ragnvald Knaphövde

Ragnvald Knaphövde«» (?-Karleby, 1126), rey de Suecia de 1125 a 1126. Únicamente se la menciona en la Västgötalagen. Su cognomen Knaphövde puede referirse a una vasija para beber, del tamaño de una cabeza humana​ o significar «cabeza redonda», y referirse a que era un tonto.​ Después de la muerte del rey Inge II fue elegido como nuevo rey por los suiones y los ostrogotones. Los vestrogotones habían elegido poco antes al príncipe danés Magnus Nilsson como su rey. Según la tradición, Ragnvald realizó un viaje a Västergötland, donde no era reconocido como soberano. Al llegar a la localidad de Karleby en 1126, fue agredido por un grupo de campesinos, quienes le dieron muerte.​​
Botijilla

Botijilla, botija, barrilete o boteja es una vasija para beber, contener y conservar el agua, que tiene cuerpo globular siguiendo distintos modelos de cantarillas y botijos.​ Dispone de una asa grande y un único orificio, un pitón o pitorro de boca estrecha.​ De uso rural muy extendido en España entre los siglos XV y XIX.​​
Voz de origen latino -de «butticula-butticulae», botella pequeña para servir el vino-, la botija (y su diminutivo botijilla o el familiar "botijuela", con un sonido muy cercano a la voz latina), denominaron un grupo de vasijas y recipientes dedicados a contener agua o vino. En el medio alfarero el término botella no se documenta hasta finales del siglo XVIII. Los modelos usados para llevar el agua durante las faenas del campo pudieron tener en el ámbito catalán su precedente tipológico en los barriletes hallados en iglesias góticas de Barcelona del siglo XIV.​
Decoración en relieve (cerámica)

La decoración en relieve consiste en aplicar arcilla líquida sobre la pieza elegida (vasija, plato, azulejo, etc.) motivos de ornamentación previamente modelados a mano o con molde. Para la composición de estos relieves se utiliza arcilla, agua, esmalte, grasa, óxidos metálicos y pintura vidriosa.
En la cerámica tradicional hispano-morisca este trabajo se hacía empleando dos técnicas: la de cuenca o arista y la cuerda seca. Ambas se usaron sobre todo para realizar esmaltados decorativos sobre baldosas o azulejos.​
La razón de que sea hecha con grasa es que los esmaltes son con base de agua y la cuerda seca, por el efecto de la grasa, detiene el esmalte. El esmaltado se realiza con pinceles chinos, perillas pequeñas como las usadas para los enemas, o con espátulas; el esmalte se deposita en los sectores delimitados por la cuerda seca. Su espesor varía, dependiendo el punto de fusión del esmalte, entre 0,3 y 1,5 milímetros.
El palacio de las Tullerías en París fue mandado construir para Catalina de Médici en 1564. Catalina encargó al artista Bernard Palissy (1510-1590) en el año 1567 la construcción de una gruta en los jardines del palacio. Esta gruta no existe en la actualidad, pero ha quedado documentado que tenía un revestimiento de azulejos que imitaban toda clase de mármoles y granitos y que a su vez estaban cubiertos de plantas y animales en relieve, todo ello policromado. En 1865 se recuperaron algunos fragmentos de aquella obra.