Kencing manis pada anjing

Kencing manis ialah satu penyakit yang melibatkan sel beta pankreas endokrin sama ada berhenti menghasilkan insulin atau tidak boleh lagi menghasilkannya dalam kuantiti yang cukup untuk keperluan badan. Keadaan ini biasanya terbahagi kepada dua jenis, bergantung pada punca keadaan: Kencing manis Jenis 1, kadang-kadang dipanggil "kencing manis juvenil", disebabkan oleh pemusnahan sel beta pankreas. Keadaan ini juga dirujuk sebagai kencing manis Bergantung pada Insulin, bermakna suntikan insulin eksogen mesti menggantikan insulin yang tidak lagi boleh dihasilkan oleh pankreas untuk keperluan badan. Anjing mempunyau kencing manis Bergantung pada Insulin, atau Jenis 1; penyelidikan kini tidak menemui kencing manis Jenis 2 pada anjing. Oleh sebab ini, tiada kemungkinan sel beta pankreas yang kekal rosak boleh aktif semula untuk mewujudkan remisi seperti yang mungkin dengan sesetengah kes kencing manis felin, yang melibatkan jenis kencing manis utama ialah Jenis 2. Ada lagi satu bentuk kencing manis yang kurang biasa, diabetes insipidus, yang merupakan keadaan kekurangan hormon antidiuresis atau ketahanan terhadapnya.
Bentuk kencing manis yang paling biasa ini menyerang 1 per 500 anjing. Keadaan ini boleh dirawat, dan tidak perlu memendekkan jangka hayat haiwan itu atau mengganggu mutu kehidupan. Jika tidak dirawat, keadaan ini boleh membawa kepada katarak, meningkatkan kelemahan kaki (neuropati), malnutrisi, ketoasidosis, penyahhidratan, dan kematian. Kencing manis terutamanya menjejaskan anjing berumur pertengahan dan lebih tua, tetapi ada juga kes juvenil. Pesakit kencing manis kanin biasa adalah berumur pertengahan, betina, dan berat berlebihan pada diagnosis. Bilangan anjing yang didiagnosis dengan kencing manis telah meningkat tiga lipat ganda dalam tiga puluh tahun. Melihat kadar keterselamatan semula dari tempoh masa hampir sama, hanya 50% terselamat dalam 60 hari pertama selepas diagnosis dan berjaya dirawat di rumah. Kini, anjing berkencing manis menerima rawatan mempunyai jangka hayat jangkaan sama seperti anjing tidak berkencing manis berumur dan berjantina sama.
Setakat ini, tiada pengelasan piawai antarabangsa kencing manis pada anjing. Istilah yang biasa digunakan ialah:
Sementara kejadian pemusnahan sel beta diketahui, semua proses di belakangnya tidak. Kencing manis Primer Kanin mencerminkan kencing manis manusia Jenis 1 dalam ketidakbolehan untuk menghasilkan insulin dan keperluan penggantian eksogen untuknya, tetapi target autoantibodi belum dikenal pasti. Pelbagai kajian baka dan rawatan telah menyediakan sesetengah bukti hubungan genetik. Kajian juga telah memberikan bukti bahawa kencing manis kanin mempunyai hubungan musim tidak seperti padanan kencing manis Jenis 1 manusia, dan faktor "gaya hidup", dengan radang pankreas merupakan punca jelas kencing manis pada anjing. Bukti ini mencadangkan bahawa penyakit ini pada anjing juga mempunyai sesetengah faktor persekitaran dan pemakanan yang terlibat.
Kencing manis sekunder mungkin disebabkan oleh penggunaan perubatan steroid, hormon estrus, akromegali, (pengembirian boleh menyelesaikan kencing manis), kebuntingan, atau keadaan perubatan lain seperti penyakit Cushing. Dalam kes seperti itu, perawatan masalah perubatan primer dan pembalikan haiwan kepada status tidak berkencing manis adalah berkemungkinan. Pembalikan kepada status tidak berkencing manis bergantung pada jumlah kerosakan yang ditahan oleh sel beta menghasilkan insulin pankreas.
Jarang tetapi mungkin untuk serangan radang pankreas untuk mengaktifkan bahagian endokrin organ balik kepada boleh menghasilkan insulin lagi pada anjing. Mungkin juga untuk radang pankreas tirus untuk menyebabkan kencing manis sementara, atau sekejap, paling sekali kerana kerosakan kepada sel beta bahagian endokrin. Ketahanan insulin yang boleh mengikuti serangan radang pankreas mungkin berlarutan selama masa yang lama selepas itu. Radang pankreas juga boleh merosakkan pankreas endokrin kepada titik kencing manis adalah kekal.
Senarai faktor risiko untuk kencing manis kanin ini diambil daripada kajian baka genetik yang diterbitkan pada 2007. Kategori "risiko neutral" patut ditafsirkan sebagai bukti tidak cukup bahawa baka anjing secara genetik menunjukkan risiko tinggi, sederhana, atau rendah untuk penyakit ini. Semua maklumat risiko hanya berdasarkan faktor genetik yang ditemui.