davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
1913 он

(MCMXIII) Аргын тооллоор Нэгэн мянга есөн зуун арвангуравдугаар оны усан хулгана жил. Анно Домини гэж тоолдог болсноос хойш хоёр дахь мянганы 913-р он, 20-р зууны 13 дахь жил, 1910-аад он гэж тоолбол дөрөв дэх жил.
Хэрэв хаалгаваас зохих учир ялгууртай нь аваас тухай бүр нэр зэргийг тодорхойлон айлтгаж тогтоолгох тухай дүрэм” батлагдав.
Зургаадугаар сарын 7 - Хойд Америкийн ноён оргил МакКинли хайрханд авирах Харри Карстенс, Роберт Татум, Уольтер Харпер нар авиралтаа эхлүүлэв. Тэд тус хайрханы оройд гарсан анхны уулчид болжээ.
Шведийн эзэн хааны дэргэдэх Нобелийн хорооноос энэ удаагийн физикийн салбарын Нобелийн шагналыг абсолют тэг хэмд юу ч хөлдөхгүй, мөн түүнчлэн шингэн гелиг судласных нь төлөө Нидерландын физикч Хейк Камерлингх Оннест олгохоор болжээ. Харин химийн салбарын Нобелийн шагналыг аравтынгетрадыг металын хувиралд хэрхэн шилжүүлэх талаар судалгааных нь төлөө Швейцарийн эрдэмтэн Альфред Вернерт олгосон байна. Эрүүл мэнд, анагаах ухааны салбарын Нобелийн шагналыг хавдарт гөвдрүү өвчнийг судалж, эмчилгээний арга боловсруулсных нь төлөө Францын физиологич Шарль Ришетэд олгожээ. Энэтхэгийн суут зохиолч Рабиндранат Таагүрт "Энэтхэг хэл дээр соёлын үнэт өвийг туурвисаных нь төлөө" олгохоор болсон байна. Ингэснээр европ болон америк тивийн биш өөр тивээс Нобелийн шагнал авсан анхны тохиолдол болсон юм. Харин Нобелийн энхтайвны шагналыг Олон улсын энхтайвны хороог байгуулж, олон улсад энх амгалан байдлыг сурталчилсаных нь төлөө Бельгийн хуульч Хенри Ла Фонтейнд тус шагналыг гардуулжээ. Та бүхэнд Нобелийн шагналтнуудыг танилцуулъя.
Ар Монгол

Ар Монгол гэдэг нь 1691-1911 оны хооронд Манж Чин Гүрний харьяанд оршин байсан эдүгээ цагийн Монгол Улс болон Тува улсыг нийлүүлсэн газар нутгийн түүхэн улс төрийн зорилготой өгсөн нэршил юм.
“Ар Монгол буюу Гадаад Монгол” гэдэг нэр томьёо 1632 оны үед анхлан гарчээ. Анхандаа үүгээр Манжид дагаар ороод байсан дотоод засаг 49 хошууны монголчуудыг л нэрлэдэг байв. Гэвч 1691 онд Халх Манжид эзлэгдсэнээс хойш Халхыг бас “Ар Монгол”-д багтааж, өмнө нэрийдэж байсан “Ар Монгол”-оо “Дотоод засаг” гэж нэрлэх болов. Харин Халхыг “Гадаад засаг” гэж ялгаварлан нэрлэх болжээ. Өөрөөр хэлбэл Чин улсад дагаар орсон монголчуудыг Дотоод Монгол, Гадаад Монгол гэсэн 2 үндсэн хэсэгт хуваагаад, Гадаад Монгол гэдгээ бас дотор нь “Гадаад засаг”, “Дотоод засаг” гэсэн 2 хэсэгт хуваасан ажээ.
1636 онд монголчуудын өмнөд хэсэг тухайн үедээ хүчирхэгжиж байсан манж нарын мэдэлд орсон. Тэднийг Манж Чин улсад хамаарах өөрийн газар нутаг гэсэн утгатайгаар “Дотоод Монгол” гэх болжээ. Энэ үед оросууд Сибирийг колончилж, Байгал нуур орчмын уудам газрыг өөрийн болгов. Санкт-Петрбургт ч, Бээжинд ч үл хамаарах Монголын энэхүү төв хэсгийг манж болон хятадууд өөрт нь хамаагүй буюу гадны нутаг гэсэн утгаар “Гадаад Монгол” гэж нэрлэх болсон нь “Өутар Монголия” (Англи: Outer Мongolia), “Вэй Монгу” (Хятад: 外蒙古), “Внешняя Монголия” (орос.), “Сото Монгору” (Япон: 外モンゴル) гэх мэтчилэн хэл хэлнээ орчуулагдаж 300 шахам жилийн турш олон улсын албан нэршил болж байв.
Дээрх ангилал XIX зууны эхэн хүртэл үндсэндээ өөрчлөгдөөгүй, хэвээр мөрдөгдөж байв. Харин 1810-аад оны сүүлчээр хэвлэгдсэн Чин улсын хууль цаазад урьдын “Дотоод засаг”-ийг “Дотоод Монгол” гэж нэрлээд, бас урьд “Гадаад засаг” гэж нэрлэдэг байсан Халхын 4 аймаг болон тэдгээрт хавсаргасан Өөлд, Хойд аймгийн хошуудыг “Гадаад монгол” гэж нэрлэх болжээ.
Үүнээс хойш хятадууд тvvхийн бичиг зохиолдоо “外蒙古” (гадаад монгол) гэж монгол нутгийн умард хэсгийг, “内蒙古” (дотоод монгол) гэж монгол нутгийн өмнөд хэсгийг нэрлэх болжээ. Энэхүү “Гадаад Монгол”, “Дотоод Монгол” гэдэг ухагдахуун нь яваандаа монголчуудын өөр зуураа газар зvйн байршлаас хамааран “Ар Монгол”, “Өвөр Монгол” гэж ялгасантай ерөнхийдөө нийцэх болсноор “дотоод, гадаад” гэдэг нь монгол хэлээр “өвөр, ар” дээр тогтсон бололтой.
Харин “Гадаад Монгол” хэмээх нэр томьёо нь 1915 оны Хиагтын хэлэлцээрээс хойш өнөөгийн Монгол улсыг заасан улс төр-газарзүйн ойлголт болж тогтжээ. Энэ үеэс эхлэн “Гадаад Монгол” гэдгийг монголчуудын Ар Монгол буюу Ар Халх хэмээх нэр томьёотой ижил утгаар хэрэглэх болов. Өөрөөр хэлбэл, урьдын “Гадаад Монгол” гэдэг ойлголтын хамарч байсан цар хүрээ илүү явцуурсан аж.
Энэ нэршил нь Манжийн харьяанд байх үед Манж хэлний дорги (дотоод), түлэрги (гадаад) гэсэн утгатай үгнээс улбаалсан Гадаад Монгол хэмээгддэг байсан бөгөөд 1947 онд Өвөр Монголын өөртөө засах орон байгуулагдсанаас хойш "Өвөр Монгол" гэдэг нэрний эсрэгцүүлсэн утга болон "Ар Монгол" хэмээгддэг болсон.
"Ар, өвөр" гэдэг нь Монгол хэлэнд гадна, дотор гэсэн утгыг илэрхийлэхгүй бөгөөд, харин нэг цул бүхэл юмны хойд, урд этгээд (уулын ар, өвөр, дээлийн ар, өвөр гэх зэргээр) гэсэн утгыг илэрхийлдэг юм. Тиймээс Монголчууд эдүгээ "Гадаад Монгол" гэхийн оронд Ар Монгол гэх нь элбэг юм.
Наранбулаг сум

Наранбулаг нь Увс аймгийн сум юм. Наранбулаг сумын төв нь аймгийн төвөөсөө 90 км оршдог. Хангай, говь, хээр тал хосолсон нутагтай. Гүнбүрд, Алдар, Хужирт, Улаан Үзүүр гэсэн 4 багаас бүрдэнэ. Алдар баг нь Монголын хамгийн том баг юм.
Хан Хөхийн нурууны баруун үзүүрийн салбар уулс болох Тогтохын шил Наранбулаг сумын нутагт оршино. Тогтохын шилийн Хүрмийн овоо далайн төвшнөөс дээш 2357 метр.
Мөн Наранбулаг сум нь Манай улсын том нууруудын хоёр нь болох Увс, Хяргас нууртай хиллэх бөгөөд хоёр нуурын дундуур Ханхөхий нурууны төгсгөл болох Тогтохын шилээр тусгаарлахдсан байдаг. Монголын том хоёр нуурыг нэгэн зэрэг дээрээс нь тольдох ховорхон завшаан нь Хүрмийн овоо хайрхан дээрээс тохиох болно. Энэ нутагт аялал, зугаалгаар явхад маш гоё байгалийн сайхныг үзэж хархаас түүхийн ач холбогдолтой хүн чулуун хөшөө, хадны сүг зураг хэзээ үеийнх гэдгийн судалж тогтоогоогүй чулуужсан морины туурайны том бага мөрнүүд байдаг юм.
Сумо бөхийн их аварга (Екозуна) Ган-Эрдэнэ. УИХ-ын гишүүн, Эдийн засгийн байнгын хорооны дарга Ж.Ганбаатар.
Үндэсний эрх чөлөөний хувьсгал

Монгол Улсын түүхэнд 200 гаруй жил үргэлжилсэн Манж Чин гүрний ноёрхлыг эцэс болгон монгол төрийг сэргээн байгуулж, монголчуудын сэргэн мандлын эхийг тавьсан 1911 оны Үндэсний эрх чөлөөний хувьсгал нь төрт ёсны өнөө эртний уламжлалтай Монголын ард түмний түүхийн онцгой хуудас, хойч үе нь бахархан дурсвал зохих түүхт үйл явдал мөн. Энэхүү Үндэсний эрх чөлөөний хувьсгал нь монголчуудын туурга тусгаар улсаа сэргээн байгуулах гэсэн олон арван жилийн мохошгүй хүсэл тэмүүлэл, тууштай тэмцлийн биелэл, үндэсний ухамсрын их сэргэлтийн эхлэл, 1921 оны Ардын хувьсгалын бодит хөрс болсон билээ. Ялалттай болсон эрх чөлөөний тэмцлийг хувьсгал, амжилтгүй болсон бол хөдөлгөөн гэж нэрлэдэг.
1911 оны цагаагчин гахай жилийн шинийн 9 буюу 12 дугаар сарын 29-ний өдөр 11 цагт Үндэсний эрх чөлөөний хувьсгалын ололтыг баталгаажуулан Монгол Улс тусгаар тогтнолоо тунхаглан зарлаж, Богд Жавзандамба хутагтыг хаан ширээнд залж, түүнд төрийн тамга, далбаа, өргөмжлөл, хүндэтгэлийг өргөж, таван яам бүхий Засгийн газрыг байгуулах түүхэн шийдвэр гаргасан юм.
Энэхүү “Шинэ засгийн бодлого” нь Монгол нутагт хятадуудыг үй олноор нь шилжүүлэн суурьшуулах, Монголын хүн амыг хятадчилах, байгалийн баялгийг их гүрнүүдтэй нийлэн цөлмөх, Монголыг Манжийн (Хятадын) засаг захиргааны шууд нэг хэсэг, дотоод муж болгон хувиргах зэрэгт чиглэгдэж байв.
Манжаас тусгаар болохын тулд эхлээд Хүрээнд байсан манжийн Сандо амбанг зайлуулах шаардлагатай болсон юм. Тиймээс халхын нутаг бүрээс сайн дурын цэрэг эрсийг цуглуулж, үүнээс зүрх алдан айсан Сандо зугтан Хүрээн дахь Оросын консулын газар хоргодон, 1911 оны 12 дугаар сарын 4-д орос цэргээр хамгаалуулан Хиагтаар дамжин Монгол нутгаас зугтан гарсан юм.
Олноо Өргөгдсөн Монгол Улсын яам нь 5 яамдаас бүрдэж байв. Гадаад хэргийг эрхлэн шийтгэх яам Чин ван Минжиддоржийн Ханддорж /Одоогийн Гадаад хэргийн яам/, Цэргийн яам Эрдэнэ далай ван Ваанчигийн Гомбосүрэн /Одоогийн Батлан хамгаалах яам/, Сангийн яам Түшээ гүн Гадинбалын Чагдаржав / Одоогийн Сангийн яам/, Шүүх яам Эрдэнэ ван Мижиддоржийн Намсрай, Дотоод явдлын яам Да лам Цэрэнчимэд /одоогийн Хууль зүй, дотоод хэргийн яам/ нарын сайдтайгаар байгуулагдав. Эдгээр сайд нарын эрх мэдлийн зөрчилдөөний улмаас тэдний дээр ерөнхий сайдаар Сайн Ноён хан Намнансүрэнг тавьжээ.
Монгол Улсын Ерөнхийлөгч Н.Энхбаяр “Үндэсний эрх чөлөөний хувьсгалын 100 жилийн ой”-г тэмдэглэх тухай Зарлиг 2008 оны 12 дугаар сарын 28-нд гаргаж Арвантавдугаар жарны Цагаагчин гахай жилийн өвлийн дунд сарын шинийн есөн буюу аргын тооллын 1911 оны 12 дугаар сарын 29-ний өдөр Үндэсний эрх чөлөөний хувьсгалын ололтыг баталгаажуулж Монгол Улсын тусгаар тогтнолыг даяар олноо тунхаглан зарласан түүхэн үйл явдлыг тохиолдуулан Монгол Улсад Үндэсний эрх чөлөөний хувьсгал өрнөсний 100 жилийн ойг 2011 оны 12 дугаар сарын 29-ний өдөр /Үндэсний эрх чөлөөний өдөр/ орон даяар тэмдэглэхээр болсон.
Үндэсний баярын өдөр

Үндэсний баярын өдөр гэдэг нь хуулинд заасан баярын өдөр байх бөгөөд тухайн улсын түүхэн үйл явдал мөн үндэстний хэмжээнд тэмдэглэн өнгөрөөдөг өдөр юм. Нөгөө талаас үндэсний баяр, улсын баяр гэсэн ойлголтууд нь өөр хоорондоо ялгаатай ойлголт бөгөөд энэ тохиолдолд адилтган хэрэглэдэг нь улсыг үндэстэнээр авч үзэн түүний хэмжээг бууруулсан ойлголт болно.
Олон улс орнууд үндэсний баярын өдрөө тэмдэглэхдээ улсаа байгуулсан өдрийг эсвэл тусгаар тогтносон өдрөө сонгон тэмдэглэдэг (жишээ нь: АНУ-д Independence Day). Франц улс Бастилли руу довтолсон өдрийг 7 сарын 14-нд (Fête nationale эсвэл 14 juillet) үндэсний баярын өдрөө болгон тэмдэглэдэг. Холбооны Герман улсын хувьд Ардчилсан Герман улс Баруун Германтай эргэн нэгдсэн өдрийг түүхэн тэмдэглэлт өдөр хэмээн аравдугаар сарын 3-ыг үндэсний баярын өдрөө болгожээ.
Мөн түүнчлэн дайн дууссантай холбоотойгоор тэмдэглэх өдрүүд байх ба үүний жишээнд Энх тайвны өдөр эсвэл Ялалтын баярын өдөр зэрэг байна. Эх орноо харийн дайснаас чөлөөлсөн баярын өдөр гэж бас байх ба үүнийг нацист Германыг ялсан хэмээн Итали (4 сарын 25-нд), Нидерланд (5 сарын 5-нд), Армени, Азербайжан, Босни ба Херцеговин, Франц, Киргиз, Польш, Казахстан, Серби, Словак, Чех, Туркменистан (бүгд 5 сарын 8-нд), мөн Гүрж, Орос, Тажикистан, Туркменистан, Украин, Узбекистан, Беларусь (бүгд 5 сарын 9-нд), Албани (11 сарын 29-нд) тэмдэглэдэг.
13-р зуун цогцолбор

XIII Зуун цогцолбор нь Улаанбаатар хотоос 96 км зайд Төв аймгийн Эрдэнэ сумын нутаг Ёл уулын эргэн тойрон 88 га газарт байрлаж байна. Төслийн хүрээнд XIII зууны Монголчууд хэрхэн амьдарч, хөдөлмөрлөж байсныг бодитоор бий болгон зочдыг тухайн цогцолборт саатсан хугацаанд нь цаг хугацаагаар аялсан мэт сэтгэгдэл төрүүлэх бичил хаант улс байгуулах зорилготой юм. “XIII ЗУУН” цогцолбор нь эрт үеийн Монголчуудын хүчирхэг дайчин түүхийн халуун мөр, дүр зураг, амьдарч байсан орчин ахуйн үнэн дүр төрх, аж байдал, сэтгэл зүйн уур амьсгалыг бүрдүүлсэн аялал жуулчлал, амралт зугаалгын орчин, хөшөө дурсгал, үзвэр үйлчилгээний бүхэл бүтэн цогцолбор юм. Энэ улсад хааны хатуу хууль үйлчлэх бөгөөд цахилгаан, зурагт, коко кола, гар утас гэх зэрэг зүйлс огт үгүй юм.
Цогцолборт Монгол үндэсний аж амьдрал, ёс заншлыг харуулсан хонио ноослон эсгий хийх, төл малаа хөнгөлөх гэх мэт зан үйл болон жилд ганц зохиох Туг, Тэнгэр тахих зан үйл, Хурим найрын ёслол, Гүү барих, Үрс гаргах, Унага тамгалах, Эрийн 3 наадам зэрэг онцгой тэмдэглэлт ёслолуудыг үзэх боломжтой.
Цогцолборын төв хаалган дээр «Эрхэм зочин та ертөнцийн гайхамшиг, өнө эртний Монголын хилийн дээсийг алхах гэж байгаа тул ирсэн унаанаасаа бууж, гэрэгэ, пайзаа үзүүлэн нэвтрэгтүн. Та зөвхөн манай ёс жаягийг дагах ёстой. Эл газар нутагт хөл тавьсан хэн боловч ертөнцийн цаг хугацааг тэс өөрөөр мэдрэх болно. Цагийн зүү нар жаргах зүгээс биш, наран мандах зүгээс эхлэн хөдөлж байсныг санагтун. Цагаас бүү айхтун. Харин түүнийг сөрөхтүн» гэсэн хааны зарлигийг бичсэн байдаг.
Тус цогцолборын бүтээн байгуулалт 2006 оноос эхэлсэн бөгөөд одоогийн байдлаар дараах отгууд ашиглалтанд орж дотоод, гадаадын жуулчдад үйлчилж байна.
Энэ отог нь цогцолборын хил хязгаар дээр байрлах бөгөөд гаднаас цогцолборт нэвтэрч буй хүний “Гэрэгэг“ шалгаж цогцолбор луу нэвтрүүлнэ. Хаант улс доторх дэг журам, “Их засаг” хуулийн биелэлтийг чанд сахиж мөрдүүлнэ. Энд улаач нар байрлах бөгөөд гаднаас ирсэн жуулчдыг сүйх тэрэг, жууз тэрэг, морь, тэмээ унуулан дагуулж “XIII зуун” цогцолбортой танилцуулан таны хөтчөөр явах болно.
Monument for Mongol States

The Monument for Mongol States (Mongolian: Монгол Нутаг Дахь Их Гүрнүүдийн Хөшөө цогцолбор) or Khaan's Monument is a monument in Kharkhorin, Övörkhangai, Mongolia.
The construction of the monument started in 2003 and completed in 2004.
The monument was designed by sculpture and painter B. Denzen. It consists of three parts. At the center of the monuments stands a tall ovoo-shaped structure.
Khatso

The Khatso people (Chinese: 喀卓人), commonly known as the "Mongols in Yunnan", is a Mongolic ethnic group, mainly distributed in Tonghai County in the Yunnan Province of southwestern China. The Khatso people are descendants of the army personnel of the Yuan dynasty.
Before the mid-13th century, Yunnan was held by many war-like independent states such as the Nanchao and Dali Kingdoms. The Mongol Empire under Möngke Khan conquered the Dali Kingdom in 1253. Until 1273, a Chinggisid prince received viceroyalty over the area. Kublai Khan appointed the first governor, Turkmen Sayid Ajall, in Yunnan in 1273.
Yunnan and Hunan were the main bases for Mongol military operations in Indo-China. The Yuan gave the name Yunnan district with Kunming as the headquarters. After the expulsion of the Mongols from China in 1368, the Ming Dynasty destroyed the Yuan loyalists in Yunnan under Basalawarmi in 1381 and occupied it. In 1381, "Ming Dynasty troops routed the Yuan army by the shore of the Baishui River. The Mongol soldiers, their hopes to return to their homeland having been dashed, had no alternative but to settle down in the province."
In the early 1980s, village elders sent a delegation to Inner Mongolia to re-learn their long lost Mongolian culture. They adopted customs similar to Mongols in the north gradually, and wrestling became their favorite sport when they saw how popular it was with other Mongols.
There are about 13,000 Khatso people, and their culture is heavily influenced by the local Yi culture.
Khatso people speak the Katso language, a Loloish language, to communicate with each other, and use Southwestern Mandarin with outsiders.
Boenga Roemah Makan

Boenga Roemah Makan iku lakon kang dianggit déning Utuy Tatang Sontani. Lakon iki rampung dianggit taun 1947, diterbitaké taun 1948 déning Balai Pustaka, lan kerep dipentasaké taun 1950-an.
Cerita iki ya iku salah sawijining kaca benggala kacondongan pamikiran panganggité kang idèntik rasional. Utuy nolak kakolotan lan nentang idéalisme kang ora réalistis, dhèwèke ngècè moralitas lan dogma agama.
H. B. Jassin nyanggah yèn lakon iki diunèkaké sipat psikologis. Ana buku Kesusastraan Indonesia Modern dalam Kritik dan Esei II (1985:148), dhèwèké omong yèn ora cetha kanggo dhèwèké ngenani sisih kajiwané Ani.
Miturut Boen S. Oemarjati, ana bukuné Wujud Lakon dalam Sastra Indonesia (1971:204), Utuy Tatang Sontani lan Kirdjomuljo kalebu juru tulis kang kasil nulis lakon kang madeg saka sak babak.
R. Intojo

R. Intojo ya iku juru gurit ingkang lair wonten Tulungagung, Jawa Timur tanggal 27 Juli 1912.
Pawiyatan bakunipun wonten Majakerta ya iku HIS (Holland Inlandsche School). Lajeng nglampahaken wonten HIK (Holland Inlandsche Kweek School) wonten kutha Blitar. Ananging tahun 1930, amargi kaanan kasarasan ngkang mboten saé, panjenenganipun pindhah wonten HIK Gunungsari, Lembang, Bandung. Wonten mriki padamelan juru gurit R. Intojo dipunwiwiti kanthi mbabar kalawarta Pujangga Baru (Juli 1993). Amargi menika, wonten khazanah sastra Indonésia, dipunsebat tokoh Pujangga Enggal. Menawi nyerat gurit, R. Intojo ngginakaken asma sanès inggih menika Rhamedin, Heldas, Hirahamra, Ibnoe Sjihab, Imam Sopardi, kaliyan Indera Bangsawan. Ngantos sak menika ugi mboten saget dipunpitados asma aslinipun amargi wonten ing kathah sumber bènten-bènten. Wonten satunggaling sumber, R. Intojo menika nama aslinipun Rhamedin, ananging wonten sumber sanès dipunsebataken menawi R. Intojo menika nama asli. Sawetara nama-nama samaran menika dipunginakaken menawi nyerat gurit abasa Indonésia, ananging asma Intojo kedhah diginakaken wonten ing gurit-gurit Basa Jawi.
R. Intojo nyerat gurit wiwit taun 1933 ngantos 1941, amargi taun 1942-1944 luwih-luwih lajeng Indonésia mardika taun 1945 sampun mboten wonten gurit-guritipun ingkang saged dipanggihi. Sanadyan menika, R. Intojo mboten mandheg lumampah wonten ing donya sastra amargi tasih nyerat esai wonten ing warni-warni kalawarta. Salah setunggaling ésai ingkang misuwur inggih menika "Amir Hamzah lan Chairil Anwar". Ésai menika dipunbabar wonten kalawarta Indonesia, No. 10 Taun II, Juni 1951. Ésai menika ringkesan saking gurit (sajak) Amir Hamzah kaliayn Chairil Anwar. Ésai ingkang liyan inggih menika "Pantun" dipunbabar wonten kalawarta Indonesia, No. 4 lan 7, taun III, 1952. Ésai R. Intojo ingkang dipunbabar wonten kalawarta Nasional Desember 1952 ngaturaken babagan wujud ugi corak gurit-guritipun Muhamad Yamin wonteng Jong Sumatra kaliyan trèn gurit énggal Indonésia.
Sedaya gurit-gurit R. Intojo ingkang dipunserat ngagem basa Jawi ugi basa Indonésia saged dipunringkes inggih menika gurit abasa Indonésia wonten 17 "Cend'ra durja" (Semangat Pemuda, Mei 1932; lajeng diamot Pujangga Baru, No.2, Taun V, Agustus 1937); "Zaman yang Mulia" (Semangat Pemuda, 15 Agustus 1932; lajeng diamot Pujangga Baru, No. 6, taun V, Dhésèmber 1937;"Pulau Bali" (Pujangga Baru, No.1, Taun I, Mèi-Juli 1933); "Ibu ..." (Pujangga Baru, No.1, Taun. I, Mèi-Juli 1933).
R. Intojo ugi kalebet wonten kathah kagiyatan dhiskusi babagan masalah sosial-budaya umumipun. Wanci tanggal 26-27 April 1952, R. Intojo ndhèrèk kagiyatan simposium ingkang kalenggahan ing Jakarta déning para seniman Gelanggang ingkang makarya kalih Lekra, Liga Komponis, PEN-Club Indonesia
Yangon

Yangon (ရန္ကုန္), rumiyin Rangoon, gadhah populasi 4.504.000 jiwa (data saking taun 2001), punika kitha krajan nagari Myanmar ngantos 7 November 2005, nalika kitha krajan dipunpindhahaken dhumateng Pyinmana. Kitha punika mapan wonten Bengawan Yangon, caketipun Teluk Martaban. Barang eksporipun wujud pantun, kayu jati, lenga patra, kapas lan logam.
Yangon dipentemokaken abad ping 6, wujud kampung warigaluh utawa tiyang belahan. Ratu Alaungapaya nguwasani Yangon saking pawongan Mon wonten 1753 lan njenengi saking tembung "Dagon" dados jeneng sapunika "Yangon", artinipun "bubaring kacongkrahan". Yangon dipunkuwasani Karajan Manunggal wonten 1852 lan dados ibukithanipun Myanmar. Yangon ngalami lindhu an tsunami ingkang mbebayani taun 1930.
Wonten 8 Maret 1942 nalika Perang Dunia II, bala Jepang nguwasani kitha punika.
Yangon gadhah iklim tropis. Wonten mangsa adhem, udan wonten Yangon luwih sithik ketimbang wonten mangsa panas. Miturut Köppen lan Geiger, iklim sapunika dipunklasifikasi dados iklim Aw. Suhu rata-rata 27.3 °C. Udan taunan rata-rata 2378 mm.
Susuh

Susuh ya iku papan kanggo nyelehake, njaga endhog kéwan, angkrem lan nggedhekake anak kéwan nalika wis netes. Susuh racaké digawé saka barang organik kaya ta rencek, suket, lendhut/lemah lan gegodhongan, utawa uga mung wujud legokan/bolongan ing lemah, wit, watu utawa yasan. Barang-barang gawéan manungsa uga kadhang kanggo yasa susuh, kaya ta tali, plastik, gombal, rambut, dluwang lan barang liyané.
Lumrahé, saben kéwan duwé wujud susuh kang béda-béda siji lan sijiné, lan susuh tinemu ing ppaan uripé kéwan. Kewan-kéwan kang duwé susuh kaya ta manuk, pira-pira jinis mamalia kaya ta bajing lan kelinci, gegremet kaya ta rayap lan tawon undhuhan, uga jinis reptil kaya ta ula lan baya.
Akeh-akèhé spésies manuk gawé susuh, sanajan uga ana manuk kang langsung nyelehake endhoge ana lemah tanpa gawé owah-owahan sadurungé.
Wujudé susuh manuk manéka warna, saka mung wujud tumpukan gegodhongan nganti susuh kang wujudé ruwet lan angèl carané nggawé.
List of hospitals in Indonesia

This is a list of hospitals in Indonesia, including clinics. As of 2019, there were 2,813 hospitals of all types in Indonesia, 63.5% of which are run by private organisations. In 2012, according to data from the Ministry of Health of Indonesia, there were 2,454 hospitals around the country, with a total of 305,242 beds, a figure of 0.9 bed per 1,000 inhabitants. According to the World Health Organization, there were 5,734 hospitals with 338,370 beds in 2014. Most hospitals are in urban areas. In 2014, 53 percent of the hospitals were in the Java-Bali region were 59 percent of the population lived.
2013 Asian Youth Games

The 2013 Asian Youth Games or AYG 2013 (Chinese: 2013年亚洲青年运动会; pinyin: Èr Líng yī sān Nián Yàzhōu Qīngnián Yùndònghuì), officially the 2nd Asian Youth Games (Chinese: 第二届亚洲青年运动会; pinyin: Dìèr Jiè Yàzhōu Qīngnián Yùndònghuì) and commonly as Nanjing 2013 (Chinese: 南京2013; pinyin: Nánjīng Èr Líng yī sān), were held in Nanjing, China from August 16–24, 2013. Like the inaugural edition, the games acted as dress-rehearsal for the 2014 Summer Youth Olympics, which were also held in the same city.
The mascot for the 2013 Asian Youth Games was unveiled in Nanjing on 31 October 2012. The mascot is called Yuan Yuan, is based on the image of Eosimias sinensis, the earliest higher primate to date found in Jiangsu.
Officially, there were a total of 112 events in 16 sports, 6 more than that of the previous edition held at Singapore.
The 2013 Asian Youth Games saw 2404 athletes from all 45 competed. According to the Games' official website, Indian athletes participated the Games under the Olympic flag because the Indian Olympic Association was suspended due to political interference in December 2012.
* Host nation (China)
ශුද්ධගිනිස්ථානය

ශුද්ධගිනිස්ථානය (ඉංග්‍රීසි: Purgatory, ලතින්: purgatorium, ඇන්ග්ලෝ-නෝමන් සහ පැරණි ප්රංශ භාෂා මගින් ඉංග්‍රීසි භාෂාවට ලැබුනු) යනු ආත්මයක් පවිත්ර කිරීම හෝ පිරිසිදු කිරීම සඳහා භෞතික මරණයෙන් පසු ගමන් කරන අතරමැදි තත්වයකි. පොදු සාදෘශ්‍යයක් වන්නේ උදුනක ඇති රත්‍රන් වලින් අපද්‍රව්‍ය ඉවත් කිරීමයි.
කතෝලික ධර්මයේ, ශුද්ධගිනිස්ථානය යන්නෙන් අදහස් කරන්නේ කරුණාවේ රාජ්‍යයේ මියගිය අයගේ අවසාන පවිත්‍ර කිරීම වන අතර ඔවුන් තුළ ඉතිරි වන්නේ "ස්වර්ගයේ ප්‍රීතියට ඇතුළු වීමට අවශ්‍ය ශුද්ධකම" පමණි.
එය විනාශයට පත් වූවන්ගේ දඬුවමට වඩා සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස් වන අතර ගැලවීම සඳහා පව් කමා කිරීම හා සම්බන්ධ නොවේ. සමාව දෙන ලද පුද්ගලයෙකුට මෙලොවදී උද්‍යෝගිමත් පුණ්‍යකර්මයෙන් සහ වෙනත් ආකාරයකින් පවිත්‍ර කිරීමේ "කාලික (එනම් සදාකාලික නොවන) දඬුවමෙන්" ඔහුගේ "සත්වයන් කෙරෙහි ඇති සෞඛ්‍ය සම්පන්න නොවන බැඳීමෙන්" නිදහස් විය හැකිය.
ලී වැට

ස්වභාවික අලංකාරය සහ උණුසුම සහිත දැවමය බිම් ඉක්මනින් නිවාස සහ වාණිජ අවකාශයන් සඳහා ජනප්රිය තේරීමක් බවට පත්ව ඇත. අලංකාරය, කල්පැවැත්ම සහ විවිධ අවකාශයන්හි උපයෝගීතාවය ඇතුළු බොහෝ වාසි සහිත මෙම වර්ගයේ වැටවල්, ඒවා ස්ථාපනය කර ඇති ඕනෑම අවකාශයකට විශාල වටිනාකමක් එක් කළ හැකිය. ලී වැටේ විශේෂාංග ගැන වැඩි විස්තර දැන ගැනීමට මෙම ලිපියේ අප සමඟ රැඳී සිටින්න.
ස්වභාවික ලස්සන
ලී වැටක ඇති විශාලතම වාසියක් වන්නේ එහි ස්වභාවික සුන්දරත්වයයි.
දැව, එහි අද්විතීය රටා සහ උණුසුම් වර්ණ, ඕනෑම අවකාශයක උණුසුම් හා මිත්රශීලී වාතාවරණයක් නිර්මාණය කළ හැකිය. එසේම, නිසි ලෙස ඔප දැමීම සහ පින්තාරු කිරීම, දැව ස්වභාවික අලංකාරය වැඩි දියුණු කළ හැකිය.
ලී වැටවල් ඉතා කල් පවතින අතර දිගු කාලයක් කාලගුණයට ඔරොත්තු දිය හැකිය. නිසි නඩත්තු කිරීමකින්, මෙම වැටවල් වසර ගණනාවක් ඔවුන්ගේ අලංකාරය පවත්වා ගත හැකිය.
අභිරුචිකරණය කිරීමේ හැකියාව
ලී වැටවල් ඉතා අභිරුචිකරණය කළ හැකිය. ඔබේ රුචි අරුචිකම් සහ අවශ්‍යතා මත පදනම්ව ඔබට මෝස්තරය, වර්ණය සහ ලී නිමාව තෝරා ගත හැකිය. මෙමගින් ඔබේ නිවසේ හෝ කාර්යාලයේ මෝස්තරයට හා මෝස්තරයට හොඳින් ගැලපෙන වැටවල් ඇති කර ගැනීමට ඔබට ඉඩ සලසයි.
ලී වැටක් නඩත්තු කිරීම
ලී වැටවල් නිසි ලෙස නඩත්තු කිරීම ඔවුන්ගේ ජීවිතය සැලකිය යුතු ලෙස වැඩි කළ හැකිය. නිතිපතා පිරිසිදු කිරීම, පැල්ලම් ඉවත් කිරීම සහ වාර්නිෂ් හෝ තීන්ත වැනි ආරක්ෂිත තට්ටුවක් යෙදීම මෙයට ඇතුළත් වේ. කෙසේ වෙතත්, සමහර නඩත්තු නිෂ්පාදන ඔබේ විශේෂිත දැව සමඟ නොගැලපෙන බව සටහන් කළ යුතුය, එබැවින් නව නිෂ්පාදනයක් භාවිතා කිරීමට පෙර පරීක්ෂා කිරීම සැමවිටම හොඳය.
ලී වැට සහ පරිසරය
ලී වැටවල් ලස්සන පමණක් නොව, පරිසර හිතකාමී විකල්පයක් ද විය හැකිය. දැව යනු පුනර්ජනනීය සම්පතක් වන අතර, හොඳින් කළමනාකරණය කරන ලද වනාන්තරවල දැව භාවිතා කිරීමෙන්, අපගේ ස්වභාවික වනාන්තර ආරක්ෂා කර ගැනීමට අපට උපකාර කළ හැකිය. එසේම, ලී වැටක් නිෂ්පාදනය කිරීමේ ක්‍රියාවලිය සාමාන්‍යයෙන් ලෝහ හෝ ප්ලාස්ටික් වැනි අනෙකුත් ද්‍රව්‍යවලට වඩා අඩු ශක්තියක් භාවිතා කරයි, එමඟින් හරිතාගාර ආචරණ අවම කිරීමට උපකාරී වේ.
ලී වැටේ යෙදුම්
එහි ස්වභාවික සුන්දරත්වය සහ ඉහළ කල්පැවැත්ම නිසා, ලී වැට අභ්යන්තරයේ සහ බාහිර සැරසිලිවල බොහෝ කොටස්වල භාවිතා වේ. මෙම භාවිතයන් කිහිපයක් පහත දැක්වේ:
බැල්කනි සහ ටෙරස්
මෙම වර්ගයේ වැට බැල්කනි සහ ටෙරස් සඳහා ඉතා ජනප්රිය විකල්පයකි. අභ්‍යවකාශයේ සමස්ත අලංකාරය එකතු කරන අතරම, එළිමහනේ ආරක්ෂිත බවට පත් කළ හැකිය. ලී වැටක් භාවිතා කිරීමෙන් ඔබට සිරවී සිටින බවක් දැනෙන්නේ නැත.
යාර සහ උද්යාන
ඔබේ එළිමහන් අවකාශයේ අලංකාරය එකතු කරන අතරම ලී වැටවල් මඟින් ඔබේ මිදුලේ හෝ ගෙවත්තේ මායිම තීරණය කළ හැකිය. මිදුලේ විවිධ කොටස් වෙන් කිරීමට හෝ පෞද්ගලික ඉඩක් නිර්මාණය කිරීමට ඒවා භාවිතා කළ හැකිය.
එසේම, උද්යානයේ ලී වැට සුදුසු ලී සහ විශේෂ වර්ණ භාවිතා කිරීමෙන් පළිබෝධ සහ කෘමීන්ට ප්රතිරෝධී විය යුතුය.
පඩිපෙළ
පඩිපෙළ යනු ඕනෑම නිවසක වැදගත්ම කොටස් වලින් එකකි. පඩිපෙළේ අලංකාරය සහ ආරක්ෂාව නිර්මාණය කිරීම සඳහා ලී වැටක් භාවිතා කිරීම අභ්යන්තර මෝස්තරකරුවන් අතර වඩාත් ජනප්රිය විකල්පයකි.
ලීවලින් සෑදූ රේල් පීලිවල පාදම ඒකාබද්ධ කිරීමෙන් ලී පඩිපෙළක් ඇසට හසු වන විශිෂ්ට කෘතියක් බවට පත්විය හැකිය.
ව්යාපාරික ස්ථාන
ආපනශාලා, කැෆේ, හෝටල් සහ සාප්පු සංකීර්ණ වැනි වාණිජ ස්ථානවල ලී වැටවල් උණුසුම් හා ආරාධිත හැඟීමක් ඇති කළ හැකිය. ස්ථානයේ සමස්ත අලංකාරය එකතු කරන අතරම, අවකාශය බෙදීමට ඔවුන්ට උපකාර කළ හැකිය.
ලී වැටවල නම්‍යශීලීභාවය සහ අභිරුචිකරණය හේතුවෙන් ඒවා භාවිතා කිරීමේ හැකියාව පාහේ අසීමිත වේ. ලී වැටක් තෝරා ගැනීමෙන් ඔබට ඕනෑම අවකාශයකට අලංකාර සහ ප්රායෝගික අංගයක් එකතු කළ හැකිය.
මූලාශ්රය: نرده چوبی
Vijitha Herath

Herath Mudiyanselage Vijitha Herath (born 1 May 1968) is a Sri Lankan politician who has served as the Minister of Foreign Affairs since September 2024. Herath has been a Member of Parliament (MP) for Gampaha District since 2000.
Herath Mudiyanselage Vijitha Herath earned a Bachelor of Science degree from the University of Kelaniya, providing a solid foundation for his subsequent career in public service.
Vijitha Herath has held various cabinet positions throughout his political career, showcasing his extensive experience in governance. He briefly served from September to November in the First Dissanayake Cabinet as the Minister of Buddha Sasana, Religious and Cultural Affairs, National Integration, Social Security, and Mass Media; Minister of Environment, Wildlife, Forest Resources, Water Supply, Plantation and Community, and Infrastructure; Minister of Public Security; Minister of Rural and Urban Development, and Housing and Construction; and Minister of Transport, Highways, Ports, and Civil Aviation. Additionally, he served as the Minister of Cultural Affairs & National Heritage from 2004 to 2005, focusing on preserving Sri Lanka’s rich cultural heritage.
In November 2024, Herath was appointed as the Minister of Foreign Affairs, where he oversees Sri Lanka's diplomatic engagements and addresses emerging international challenges. His portfolio includes strengthening diplomatic ties with regional and global partners, advocating for cultural preservation through modern diplomacy, and tackling social security and environmental sustainability on national and international levels. Known for his pragmatic approach, Herath balances Sri Lanka's domestic priorities with its global responsibilities, aligning his governance with socialist ideals while navigating complex political dynamics to achieve tangible outcomes in foreign policy and cultural promotion.
In 2024 Sri Lankan parliamentary election, Vijitha Herath set a record by receiving 716,715 votes in Gampaha, the highest ever obtained by a candidate in Sri Lanka's parliamentary electoral history.
Lion's Head (Benguet)

The Lion's Head (Tagalog: Ulo ng Leon) is a statue along Kennon Road, a major highway in Luzon, Philippines. Located in Camp 6 near the Baguio–Tuba boundary, the Lion's Head measures 40 ft (12 m) in height.
It was conceptualized by the Lions Club members of Baguio, during the term of Luis Lardizabal as mayor of Baguio from 1969 to 1970 and as the club's president, to become the club's symbol or imprint in the area. Construction of the lion’s head began in 1971 under Baguio Lions Club President and later, District 301-C Governor Robert John Webber. They commissioned an Ifugao artist named Reynaldo Lopez Nanyac to carve out the lion’s head from a limestone boulder with a group of engineers and miners, then the "actual artistic carving of the façade" made by the late sculptor Anselmo B. Day-ag. Anselmo B. Day-ag carved into it a more realistic depiction of a lion’s head with a large mane and open mouth. The construction project began in 1968 but was interrupted. The project was continued in 1971 by another Lions Club president, Robert Webber, and was unveiled in 1972.
The forerunner of the man-made Lion's Head was a "large rock" described to be "naturally shaped like a lion", which prior to 1972 was the landmark that tourists observe along Kennon Road towards Baguio. However, according to the article Lion's Head in Baguio City - Philippines, the current Lion's Head landmark was also a limestone naturally shaped like a "male lion, with a mane".
The statue has undergone several coloration changes before restoring it to acquiring its traditional gold and black color. It was at some points in time painted white and brown, or yellow. It had also undergone restoration after being damaged by vandalism and by an earthquake in northern Luzon in 1990.
The Problem We All Live With

The Problem We All Live With is a 1964 painting by Norman Rockwell that is considered an iconic image of the Civil Rights Movement in the United States. It depicts Ruby Bridges, a six-year-old African-American girl, on her way to William Frantz Elementary School, an all-white public school, on November 14, 1960, during the New Orleans school desegregation crisis. Because of threats of violence against her, she is escorted by four deputy U.S. marshals; the painting is framed so that the marshals' heads are cropped at the shoulders, making Bridges the only person fully visible. On the wall behind her are written the racial slur "nigger" and the letters "KKK"; a smashed and splattered tomato thrown against the wall is also visible. The white protesters are not visible, as the viewer is looking at the scene from their point of view. The painting is oil on canvas and measures 36 inches (91 cm) high by 58 inches (150 cm) wide.
The painting was originally published as a centerfold in the January 14, 1964, issue of Look. Rockwell had ended his contract with the Saturday Evening Post the previous year due to frustration with the limits the magazine placed on his expression of political themes, and Look offered him a forum for his social interests, including civil rights and racial integration. Rockwell explored similar themes in Murder in Mississippi and New Kids in the Neighborhood; unlike his previous works for the Post, The Problem We All Live With and these others place black people as sole protagonists, instead of as observers, part of group scenes, or in servile roles. Like New Kids in the Neighborhood, The Problem We All Live With depicts a black child protagonist; like Southern Justice, it uses strong light-dark contrasts to further its racial theme.
While the subject of the painting was inspired by Ruby Bridges, Rockwell used a local girl, Lynda Gunn, as the model for his painting; her cousin, Anita Gunn, was also used. One of the marshals was modelled by William Obanhein.
After the work was published, Rockwell received "sacks of disapproving mail", one letter accusing him of being a race traitor.
At Bridges' suggestion, President Barack Obama had the painting installed in the White House, in a hallway outside the Oval Office, from July to October 2011. Art historian William Kloss stated, "The N-word there – it sure stops you. There's a realistic reason for having the graffiti as a slur, [but] it's also right in the middle of the painting. It's a painting that could not be hung even for a brief time in the public spaces [of the White House]. I'm pretty sure of that." Bridges and Obama viewed the painting together on July 15, 2011, and he told her, "I think it's fair to say that if it hadn't been for you guys, I might not be here and we wouldn't be looking at this together."
A copy of the painting was used to "dress" O. J. Simpson's house during his 1995 murder trial by defense attorney Johnnie Cochran. Cochran hoped to evoke the sympathy of visiting jurors, who were mostly black, by including "something depicting African-American history."
Temple Mills Depot

Temple Mills Depot, also known as Temple Mills International (TMI) and the Eurostar Engineering Centre, is a railway depot in Leyton in East London.
Construction of a new depot for Eurostar operations, to replace North Pole Depot, was approved by the UK Government on 15 November 2004. North Pole had served as the maintenance depot for the Eurostar's fleet of Class 373s since opening in 1994, but was inaccessible to the Channel Tunnel Rail Link (High Speed 1), over which all Eurostar services would run from November 2007.
51°33′36″N 0°01′22″W﻿ / ﻿51.56008°N 0.02276°W﻿ / 51.56008; -0.02276
Copyright law of Sri Lanka

The basic legal instrument governing copyright law in Sri Lanka is Part II (ss. 5–27) of the Intellectual Property Act, No. 36 of 2003 (Sinhala: 2003 අංක 36 දරන බුද්ධිමය දේපල පනත; Tamil: 2003ஆம் ஆண்டின் 36ஆம் இலக்க புலமைச்சொத்து பாதுகாப்பு சட்டம்) replacing Part II (ss. 6–24) of the Code of Intellectual Property Act, No. 52 of 1979.
According to section 6 original intellectual creations in the literary, artistic and scientific domain are protected as works, in particular
including transformations and modifications of works as well as collections (s. 7).
Excluded are (s. 8)
Foreign works are covered by section 26 subsection (2).
The owner of copyright has the exclusive right to carry out or to authorize the following acts in relation to the work (economic rights, s. 9):
Protected is the entire work as well as a substantial part thereof.
The original owner of these economic rights is the author (exception: works for hire), in the case of an audiovisual work the producer (s. 14).
The owner of a copyright may
Furthermore, the author of a work enjoys the following moral rights (s. 10):
Acts of fair use include inter alia (s. 12)
The economic and moral rights are protected during the lifetime of the author and for a further period of 70 years from the date of his death (p.m.a.); a work of applied art is protected for 25 years from the date of the making of the work (s. 13).
Related rights include the rights of performers (ss. 17, 19), the rights of producers of sound recordings (ss. 18, 19) and the rights of broadcasting organisations (s. 20), each of them having a duration of 50 years (limitations: s. 21).
When copyright is infringed, the Court has power and jurisdiction to grant injunctions, to order the impounding and destruction of illegal copies and to award damages (ss. 22, 170).
Copyright infringement may also lead to criminal charges (s. 178; accessories: s. 196; limitation: s. 202).
Jagath Weerasinghe

Jagath Weerasinghe (Sinhala: ජගත් වීරසිංහ; born 1954) is a Sri Lankan contemporary artist and archeologist.
Weerasinghe has been a significant driving force in the development of Sri Lankan art since the early 1990s. He is Director of the Postgraduate Institute of Archaeology at the University of Kelaniya.
He obtained a Bachelor of Fine Arts with Honours in Painting at the Institute of Aesthetic Studies, University of Kelaniya, Sri Lanka in 1981. In 1985 he received a Conservation of Wall Paintings, International Centre for the Study of the Preservation and Restoration of Cultural Property (ICCROM) in Rome, which was followed in 1988 by a Conservation of Rock Art from the Getty Conservation Institute in Los Angeles.
In 1991 Weerasinghe obtained a Master of Fine Arts in Painting at the American University, Washington, D.C.
Weerasinghe coined the phrase ‘90s Art Trend’, recognizing at the time the need for a cohesive framework to describe the activity of his peer group. This adopting of a phrase as framework by Weerasinghe acted as a catalyst for theoretical inquiry into the politically conscious contemporary art praxis of the 1990s in Sri Lanka.
He was commissioned by the Sri Lankan government to design the monument ‘Shrine for the Innocent’ as a remembrance for the innocent victims of the violence that the southern part of the country experienced in the late 1980s and early 1990s with the work completed in 1999.
He co-founded the Theertha International Artists Collective in 2000, and served as its Chairman till 2017. Theertha continues to foster new artists and initiatives. He describes current Sri Lankan artists as living in an era of ‘para-modernism’.
Weerasinghe's works have been exhibited in the United States, United Kingdom, Australia, India, Netherlands, Germany and Japan. Solo exhibitions include Belief: The Promise of Absence, Saskia Fernando Gallery, Colombo, Sri Lanka, 2018; Dream for Me, curated by Liz Fernando at Khoj, Delhi, India, 2018; and Decorated, Breese Little, London, UK, 2014; among others.
90 දශකයේ කලාව
Ceiling Painting/Yes Painting

Ceiling Painting/Yes Painting is a 1966 conceptual artwork by the Japanese artist Yoko Ono.
The work is made from paper, glass, a metal frame, a metal chain, a magnifying glass, and a painted ladder. The word YES is printed on the piece of paper. The work is interactive, with the viewer (or participant) expected to climb the ladder and use a magnifying glass to look at the word "YES" which is printed on paper beneath a sheet of glass suspended from the ceiling.
The work was shown at Ono's autumn 1966 show, Unfinished Paintings and Objects By Yoko Ono at the Indica Gallery in London. Two different ladders were used by Ono in the New York and subsequent London showing of the piece. The piece was displayed at Ono's 2014 retrospective at the Guggenheim Museum Bilbao.
The relationship of the participant to the piece has changed in subsequent decades. At a retrospective in 2000, Ceiling Painting/Yes Painting was displayed on a pedestal with physical interaction no longer possible. Interaction with Ono's Painting to Hammer a Nail was equally limited, with the piece having been displayed behind plexiglass.
The preview night of Ono's INDICA exhibition on 7 November 1966 was visited by the musician John Lennon who had heard that "this amazing woman was going to be putting on a show...and it was going to be a bit of a happening". Lennon was initially impressed by the humour of Ono's work Apple, and later said of his interaction with Ceiling Painting/Yes Painting that he had "climbed the ladder, looked through the spyglass, and in tiny little letters it said 'yes'...So it was positive. I felt relieved". Lennon's initial interaction with Ceiling Painting/Yes Painting was depicted in the Canadian playwright Jean Yoon's 2002 play The Yoko Ono Project.
The positive message of the piece attracted Lennon to Ono, the pair were subsequently introduced with neither apparently knowing much about each other's creative work. Ono recalled in a 2014 interview with art critic Jonathan Jones for The Guardian that "The ladder John had to climb up was very high" with Jones writing that the "smallness of the yes and the difficulty of reaching it" reflected Ono's pain after the breakup of a recent relationship.
Ceiling Painting/Yes Painting has been described by Ono as being representative of a journey towards hope and affirmation from pain. The difficulty in attaining hope and affirmation has been likened by Ono to the intimidating stature of a cathedral.
The relationship between Ceiling Painting/Yes Painting and Ono's 1964 work Cut Piece was extensively critiqued by James M. Harding in his essay "Between Material and Matrix: Yoko Ono's Cut Piece and the Unmaking of Collage" in his 2012 book of essays, Cutting Performances: Collage Events, Feminist Artists, and the American Avant-Garde.
Cabina telefónica

Una cabina telefónica es una pequeña estructura que en su interior contiene un teléfono público. El diseño más conocido de las cabinas telefónicas son las rojas usadas en varias ciudades del mundo. Están hechas para que el usuario de estas no se moje cuando hay lluvia y también para respetar la privacidad de quien las usa. Son frecuentemente vandalizadas ya que se encuentran principalmente en lugares públicos.
Las cabinas públicas se encuentran en vías de desaparición por falta de rentabilidad a pesar de estar consideradas servicio universal en Derecho europeo.​​
En España, se pueden utilizar las cabinas de Telefónica para recargar el saldo de las tarjetas prepago de telefonía móvil. Para ello, hay que marcar *03, luego colgar, marcar el código del operador, introducir las monedas, el número de teléfono y pulsar OK.
No obstante, está previsto acabar con las más de 15.000 cabinas telefónicas que hay en la actualidad según el anteproyecto de la nueva ley general de telecomunicaciones.​
Un posible servicio que puede ser incorporado a las cabinas telefónicas es la tecnología VoIP.​
Cabina telefónica roja

La cabina telefónica roja (en inglés: red telephone box) es una cabina telefónica pública diseñada por Giles Gilbert Scott, presente en las calles del Reino Unido, Malta, Bermudas y Gibraltar. A pesar de la disminución del número en los últimos años, la cabina telefónica roja tradicional todavía se puede ver en muchos lugares del Reino Unido y en las colonias británicas actuales o anteriores de todo el mundo. Se eligió el color rojo para que fueran fáciles de detectar. A partir de 1926, las fachadas de los quioscos fueron estampadas con una corona, como representación del gobierno británico.
La cabina telefónica roja a menudo se considera un ícono cultural británico en todo el mundo.​ En 2006, la cabina telefónica K2 fue votada como uno de los 10 principales iconos de diseño de Gran Bretaña, que incluía el Mini, el Supermarine Spitfire, el mapa del Metro de Londres, la World Wide Web, el Concorde y el autobús AEC Routemaster.​​ Aunque la producción de cabinas tradicionales terminó con la llegada de la serie KX en 1985, todavía existen muchos en Gran Bretaña.
Teléfono público

Un teléfono público es un teléfono que funciona introduciendo monedas, fichas telefónicas, tarjetas telefónicas, tarjetas de crédito, tarjetas de débito, o bien cargando el coste de la llamada a la cuenta del destinatario (cobro revertido). Normalmente el precio de la llamada es más caro que el fijo de casa pero más bárato del teléfono móvil. Normalmente se encuentran ubicados en lugares públicos como intercambiadores de transporte, plazas o centros comerciales.
El inventor del teléfono de alcancía, para el pago, William Gray recibió la patente por su aparato el 13 de agosto de 1889. Lo instaló por primera vez en un banco en Hartford, Connecticut. Fundó una exitosa empresa, Gray Telephone Pay Station Company, para comercializar su invento.
Con el aumento exponencial de la telefonía móvil a partir de la segunda mitad de los años 1990, que aportan tarifas atractivas y mayor comodidad para los usuarios, los teléfonos públicos cada vez son menos utilizados. Eso hace que junto a los actos de vandalismo que en ocasiones sufren, su manutención resulte cara para las compañías de telecomunicaciones.
Generalmente no se puede devolver la llamada al teléfono público, aunque en pueblos pequeños y con problemas de comunicación, suele ser habitual que si puedan recibirlas. Unos ejemplos de empresas que cuentan con estos son el Instituto Costarricense de Electricidad de Costa Rica, Bell en Canadá, COPACO en Paraguay y Barafón en México.
Una cabina telefónica es una pequeña estructura que en su interior contiene un teléfono público. El diseño más conocido de las cabinas telefónicas son las rojas usadas en varias ciudades del mundo. Están hechas para que el usuario de estas no se moje cuando hay lluvia y también para respetar la privacidad de quien las usa. Son frecuentemente vandalizadas ya que se encuentran principalmente en lugares públicos.
Las cabinas públicas se encuentran en vías de desaparición por falta de rentabilidad a pesar de estar consideradas servicio universal en Derecho europeo.​ en algunas localidades de Latinoamérica y en España, utiliza este servicio para las comunidades más lejanas.
Callejón

Un callejón es una calle estrecha que discurre en una población entre edificios altos.​ Es sinónimo de callejuela y calleja. A menudo están asociados a una calle del mismo nombre, como calle secundaria, estrecha y corta.​
En Cuba, es sinónimo de calle sin salida. En Perú, denomina un modelo primitivo de casa de vecinos con un único inodoro y habitaciones simétricas a lo largo de un corredor descubierto, similar a las corralas. En Venezuela, fuera del contexto urbanístico, el callejón es el pequeño camino entre dos hileras de un sembrado.​ En Andalucía, España, el término se usa para denominar las calles cortas y no necesariamente estrechas.
El callejón, elemento consustancial de la tradicional medina árabe, aún se conserva como legado de la arquitectura urbana de la Europa medieval, en un variado y valioso muestrario de callejones, y en muchas ocasiones forma toda una red vial en los cascos históricos (la ciudad vieja) tanto de villas y capitales como en pequeñas poblaciones del medio rural.​ En el primer caso, puede anotarse el laberinto de callejones en ciudades como Córdoba (España), Nápoles (Italia) o Praga (República Checa), por citar ejemplos con raíces culturales muy distintas, aunque la lista sería quizá interminable. El callejón también está presente con personalidad propia en la arquitectura urbana colonial americana.
En muchos casos, la presencia del callejón ha dejado de ser física, pero se sigue rastreando en el esqueleto urbano, por la riqueza del lenguaje relativo a su terminología.​
A pesar de que en algunos países se plantea una nueva filosofía del callejón,​ en términos generales el urbanismo contemporáneo parece ajeno a la recuperación de este tipo de recurso vial urbano.​ En algunos barrios residenciales, colonias de hoteles, conjuntos de adosados, etcétera, se incluyes pasos para peatones y en ocasiones para vehículos que pueden recordar la estética del callejón pero no su funcionalidad histórica: preservar del calor en verano y del viento cortante en invierno. En las modernas metrópolis, algunas vías de servicio para la recogida de residuos, acceso de bomberos o estacionamiento de vehículos no deben considerarse callejones, ya que son demasiado grandes.
María Fernanda Callejón

María Fernanda Callejón (Córdoba, Argentina; 22 de junio de 1966)​ es una actriz, modelo y exvedette argentina.​ Considerada un símbolo erótico en su país, posó seis veces para la revista Playboy.​​
Entre 2014 y 2022 estuvo casada con Ricky Diotto.​ Juntos son padres de Giovanna, nacida en 2015, cuando Callejón tenía 49 años.​
En 2023 se unió a la plataforma erótica DivasPlay.​​​
El callejón de los milagros (película)

El callejón de los milagros (Midaq Alley en Estados Unidos y Miracle Alley en Australia) es una película mexicana de 1995 dirigida por Jorge Fons y protagonizada por Ernesto Gómez Cruz, Salma Hayek, Bruno Bichir y las primeras actrices Delia Casanova, María Rojo y Margarita Sanz.​
Está basada en la novela homónima de Naguib Mahfuz, cuya historia original ocurre en El Cairo en la década de 1940. El filme, adaptado por Vicente Leñero, tiene lugar en pleno centro histórico de la Ciudad de México en la década de 1990.
En el filme, la historia es narrada desde tres diferentes perspectivas: Don Ru (Ernesto Gómez Cruz), el dueño de la cantina donde la mayoría de los hombres se reúne a beber y jugar dominó, Alma (Salma Hayek), la chica hermosa del barrio que busca pasión, y Susanita (Margarita Sanz, quien ganó un premio Ariel por su papel), la solterona dueña de la vecindad donde Alma y otros de los personajes viven.
La película fue aclamada por la crítica internacional. Obtuvo 11 premios Ariel , incluida mejor película y más de 49 premios y nominaciones internacionales. El callejón de los milagros y El laberinto del fauno (2006) fueron nombradas las mejores películas mexicanas por IMDb y Entertainment Weekly. La película fue seleccionada como la entrada mexicana a la mejor película internacional en la 68.ª edición de los Premios Óscar, pero no fue aceptada como nominada.​​
El filme está dividido en cuatro episodios, que transcurren en el escenario central de la callejuela que se llama como el filme mismo. Los episodios se centran en los personajes principales:
Otros personajes:
Este filme ocupa el lugar 18 dentro de la lista de las 100 mejores películas mexicanas, según la opinión de 27 críticos y especialistas del cine en México, publicada por el portal Sector Cine en junio de 2020.​