davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Estadio Juan Domingo Perón

The Juan Domingo Perón Stadium (Spanish: Estadio Juan Domingo Perón, also known as "Monumental de Alta Córdoba") is a stadium in Córdoba, Argentina, primarily used for football matches. The stadium has a capacity of 26,000 of which 13,000 are seated and was opened in 1951.
It is named after the former Argentine president Juan Perón who loaned the club $1.5 million during the late 1940s to help build the stadium. The debt was then written off by Arturo Frondizi in 1959. Before the death of Perón in 1974 the stadium was named El Estadio Monumental de Alta Córdoba.
The stadium is owned and operated by local club Instituto A.C.C..
In 1946, under the presidency of General Juan Perón, the National Congress promulgated Law No. 12,931 in which article 23 authorized the National Executive power to dispose of the sum of $20,000,000 to grant subsidies for the construction of stadiums for social and sports clubs throughout the country.
In Córdoba, Instituto was the only institution that requested to take advantage of the benefits of that provision, as had previously been done by clubs Racing and Huracán of Buenos Aires. By court file No. 10.781/47, the club requested a loan of $1,500,000. The club member Mr. Hernán Yofré collaborated with the management of this loan. The loan was granted by Decree No. 5,018 of February 20, 1948 for the sum of $1,500,000. The repayment terms of the loan were 52 years, through the payment of quarterly installments of $14,265 each, equal and consecutive.
There was a two-year franchise in which only interest amortization was paid and these were calculated at a rate of 3% per year. If the agreement is fulfilled, the payment of the loan would only have been completed in the year 2000. The architects Morchio and Souberan had built a model of the Stadium and drawn up their plans.
Construction of the stadium began in March 1948, but delays and serious problems for the construction company, plus the effects of inflation, meant that the money received could only build the current high tribune on Jujuy street. Fortunately, the debt of that loan was canceled on October 9, 1959 (41 years before the expected payment term), through Decree Law No. 14,880 of President Guido.
Finally, on August 15, 1951 and as part of the celebrations for the 33 years of the club's life, with a friendly match vs Racing Club, the "Estadio Monumental" was inaugurated. It would be later renamed "Estadio Presidente Perón". In 1957, the stadium was added a lighting system, which was first used in a match vs Vélez Sarsfield.
In 2008, the stadium was remodeled, with the inclusion of modern broadcasting booths and VIP boxes. In May 2022, it was announced that the entire lighting system would be replaced by LED devices at an estimated cost of AR$44 million, and a Wi-Fi system will be installed to provide Internet service.
31°23′1.32″S 64°10′49.09″W﻿ / ﻿31.3837000°S 64.1803028°W﻿ / -31.3837000; -64.1803028
Aurelia Tizón de Perón

Aurelia Gabriela Tizón de Perón (March 18, 1902 – September 10, 1938) was an Argentine educator and the first wife of former Argentine president Juan Perón.
Aurelia Gabriela Tizón was born in Buenos Aires either in 1902 or, as some sources place it, in 1908. She was the daughter of Tomasa Erostarbe and Cipriano Tizón, a photographer and owner of a photography shop.
She met Juan Domingo Perón in 1925, during the years of his military career; she was working as a teacher at the time. They became a couple, and Perón affectionately called her "Potota," a childish play on the word "preciosa," meaning "precious."
Perón and Tizón married in a private ceremony on January 5, 1929, and they honeymooned in Bariloche. She continued her work as teacher, including at Escuela No. 2 "República de Honduras."
Tizón was a woman of many talents. She drew, painted, and played piano and guitar. She could also read English and translated texts between English and Spanish.
The couple had no children, though it is reported that they were planning on adopting a child.
After 13 years together, Tizón died of uterine cancer in 1938. She was only 36 years old. She was buried in a niche at the Chacarita cemetery in Buenos Aires, but after Perón wed his second wife, Eva Duarte, her family had her remains transferred to the El Salvador Cemetery in Rosario, Argentina.
Later in his life, during his many years as president of Argentina, Perón rarely mentioned his first marriage, as his second and third wives, Eva and Isabel, loomed larger. Tizón is generally lesser-known among Argentines, in part because during the years of their marriage Juan Perón was not yet a national figure.
Adolescencia

Adolescencia (English language:Adolescence) is a 1942 Argentine film of the Golden Age of Argentine cinema, directed by Francisco Múgica and written by Carlos A. Olivari. The film starred Pola Alonso and Ana Arneodo
A girl falls in love with a boy arrived from the United States and displaces her childhood sweetheart.
The film premiered on 11 March 1942 in Buenos Aires.
Estadio Eva Perón

Estadio Eva Perón is a stadium in Junín, Buenos Aires Province, Argentina. It has a capacity of 22,000 spectators since the most recent renovation works. It is the home of Club Atlético Sarmiento, which currently plays in Primera División, the first division of the Argentine football league system. The stadium, inaugurated in 1951, was named after Eva Perón, First Lady of Argentina between 1946 and her death in 1952.
By the 1940s, Sarmiento was the most representative team of Junín and the most winning squad of local league, "Liga Deportiva del Oeste". María Eva Duarte had lived in Junín between 1930 and 1934 before settling in Buenos Aires. Her older brother, Juan, had become friend of Héctor Díaz who was close to members of Sarmiento's committee. After Eva Duarte married Juan Perón, Juan Duarte became private secretary of Perón. In those years, the government granted subsidies for clubs to construct or expand their venues. Some members of Sarmiento's executive committee met with the Secretary of the Treasury and Public Credit, Ramón Cereijo, and got the money to build a stadium. Sarmiento was granted m$n250,000.
In 1948, Díaz became president of Sarmiento. That same year, building work for the stadium began. Construction took three years until the stadium was inaugurated on 9 July 1951. with two matches, Sarmiento vs. Vélez Sársfield and River Plate vs. Racing. Days later a bust of Eva Perón was unveiled, followed by several athletics competitions, finising with a banquet at night to honor the several personalities attending the celebrations. Eva Duarte could not attend the event due to her illness (she died one year later).
After the Revolución Libertadora of 1955, the club was forbidden to use the "Eva Perón" (or any name related with politicians) in 1963. The bust was retired from the hall, and the letters with the legend "Eva Perón" (that erected over one of the grandstands) demolished. The bust would put back in 1974, but removed again by the military dictatorship in 1976. The name "Eva Perón" was reestablished as the stadium name in 2009. New letters were also put back on the grandstands, although they were made of plate instead of cement. They were made by a local cooperative. On the other hand, the bust could not be found and is still missing. Sarmiento paid off the loan in 1968.
Until 2017, the capacity of the stadium was 17,000. That same year, it was expanded after constructing a new grandstand on Arias street that increased its capacity to 22,000 spectators.
34°35′07.28″S 60°55′45.40″W﻿ / ﻿34.5853556°S 60.9292778°W﻿ / -34.5853556; -60.9292778
Los Toldos

Los Toldos (Sometimes referred to as General Viamonte) is a small town in Buenos Aires Province, Argentina, situated in General Viamonte Partido, which developed around a station of the same name on the Buenos Aires Western Railway. It is located at 310 km (193 mi) from the city of Buenos Aires and had about 13,400 inhabitants in 2001.
It is most famous as the birthplace of Argentine First Lady Eva Perón in 1919.
The town of Los Toldos is home to an Indigenous Mapuche colony.
35°00′S 61°02′W﻿ / ﻿35.000°S 61.033°W﻿ / -35.000; -61.033
Agustín Magaldi

Agustín Magaldi Coviello (December 1, 1898 – September 8, 1938) was an Argentine tango and milonga singer. His nickname was "La voz sentimental de Buenos Aires" ("The sentimental voice of Buenos Aires"). Magaldi took part in the opening broadcasts of Argentina's LOY Radio Nacional in July 1924.
Magaldi suffered from liver disease and was admitted to Sanatorium Otamendi early in September 1938. An operation by Dr. Pedro Valdez was successful, but Magaldi died 48 hours later. He was buried in La Chacarita Cemetery in Buenos Aires.
In the Andrew Lloyd Webber and Tim Rice musical Evita, Magaldi is depicted as bringing Eva to Buenos Aires and so is therefore referred to as "the first man to be of use to Eva Duarte".
There is some disagreement, however, about the role Magaldi played in Eva's real life, or that they knew each other. For example, in the 1981 biography Evita: The Real Life of Eva Perón, biographers Marysa Navarro and Nicholas Fraser write that there are no records of Magaldi performing in Eva's hometown of Junín in the year that Eva is said to have met Magaldi:
A major deviation from history is that the musical depicts Magaldi as performing at a charity concert given in aid of the victims of an earthquake in San Juan, Argentina. The concert, where Eva Duarte and Juan Perón met for the first time, occurred on January 22, 1944 when Magaldi had been dead for over five years.
ప్రేమమందిరం (బృందావనం)

ప్రేమమందిరం ప్రసిద్ధ హిందూపుణ్యక్షేత్రం. ఇది భారతదేశంలోని మధుర లోని బృందావనంకు సమీపంలో 54 ఎకరాల విస్తీర్ణంలో గల ఆధ్యాత్మిక కేంద్రం. ఈ దేవాలయం శ్రీకృష్ణ దేవాలయాలలో నవీనమైనది. ఈ దేవాలయ నిర్మాణం ప్రసిద్ధ ఆధ్యాత్మిక గురువు అయిన "క్రిపాలు మహారాజ్" చే స్థాపించబడింది..
ఈ దేవాలయ ప్రధాన నిర్మాణం చలువరాతితో తయారై అందంగా కనిపిస్తుంది. ఈ కట్టడం సనాతన ధర్మం యొక్క నిజమైన ప్రతిబింబంగా కనిపిస్తుంది. ఈ దేవాలయం నలువైపులా శ్రీకృష్ణుడు, అతని అనుయాయులతో కూడిన ముఖ్య ఘట్టాలు చిత్రీకరించబడ్డాయి. ఈ దేవాలయ శంకుస్థాపన 2001 జనవరిలో "క్రిపాలు మహరాజ్" అనే ఆధ్యాత్మిక గురువుచే చేయబడింది. ఈ దేవాలయ ప్రారంభోత్సవ వేడుకలు ఫిబ్రవరి 17 2012 న జరిగినవి. ఈ దేవాలయం ప్రజల దర్శనార్థం ఫిబ్రవరి 17 నుండి ప్రారంభించబడింది. ఈ దేవాలయ నిర్మాణ ఖర్చు 150 కోట్లు ($23 మిలియన్లు) అయినది. ఈ దేవాలయ ప్రధాన దైవం రాధా గోవింద (రాధా కృష్ణ), శ్రీ సీతారామ. 73,000 చదవపు అడుగులు, చిన్న పిల్లరు, గోపురం ఆకారంలో గల సత్సంగ భవనం కూడా ప్రేమమందిరం నిర్మాణం తరువాత నిర్మింపబడుతున్నది. ఈ సత్సంగ భవనంలో ఒకేసారి 25,000 మంది ప్రజలు ప్రార్థనలు చేసుకొనే వీలుంది.
ఈ బృందావన ప్రాంతం ప్రముఖ ఆధ్యాత్మిక గురువు అయిన "కృపాలు మహారాజ్" చే అభివృద్ధి చేయబడింది. ఈయన ప్రధాన ఆశ్రమం కూడా బృందావనం లోనే ఉంది. ఈ దేవాలయ నిర్మాణ పనులు జనవరి 14 2001 మొదలుపెట్టడం జరిగింది. దీని నిర్మాణంలో 800 మంది కళాకారులు,నైపుణ్యముగల పనివారు, నిపుణులు పాలుపంచుకున్నారు. వీరు దేశంలో వివిధ ప్రాంతాల నుండి వచ్చి రాత్రి,పగలు నిరంతరం కృషి చేసి అసలైన సోమనాథ్ దేవాలయం శైలిలోనే పూర్తిగా మార్బుల్స్ తో నిర్మాణం చేశారు. ఈ నిర్మాణానికి సుమారు 11 సంవత్సరాలు పట్టింది. దీనికయ్యే ఖర్చు 150 కోట్లు. దీని నిర్మాణానికి 30,000 టన్నుల ఇటాలియన్ మార్బుల్స్ వాడిరి. దీని నిర్మాణం కోసం మార్బుల్స్ చెక్కుటకు ప్రత్యేకంగా కూకా రోబోటిక్ యంత్రాలను వాడారు. ఈ దేవాలయం పొడవు 122 అడుగులు, వెడల్పు 115 అడుగులు. దక్షిణ భారతదేశ సంస్కృతి ప్రభావం ఈ దేవాలయ నిర్మాణంలో కనిపిస్తుంది. ఈ దేవాలయ ప్లాను, డిసైనింగ్ పనులు గుజరాత్కు చెందిన సుమన్, మనోజ్ భాయి సోంపురా లచే చేయబడింది. ఇది మందమైన గోడలు, స్వచ్ఛమైన మార్బుల్స్ కలిగిన భారీ మార్బుల్ నిర్మాణం. ఈ దేవాలయ ప్రధాన దేవతలు రాధాకృష్ణులు.
చైత్యభూమి

చైత్యభూమి అనేది (డా. బాబాసాహెబ్ అంబేద్కర్ మహాపరినిర్వాన్ మెమోరియల్ ) ఒక బౌద్ధ చైత్యం, భారత రాజ్యాంగ నిర్మాత బి.ఆర్. అంబేద్కర్ దహన స్థలం. ముంబైలోని దాదర్ చౌపటీ (బీచ్) పక్కనే ఉన్న ఈ స్థలం, ప్రతి సంవత్సరం అంబేద్కర్ వర్ధంతి (మహాపరినిర్వాన్ దివస్) డిసెంబరు 6న లక్షలాది మంది అంబేద్కర్ అనుచరులకు ఈ చైత్యభూమి పూజనీయమైన పుణ్యక్షేత్రంగా నిలుస్తోంది.
మహారాష్ట్ర ముఖ్యమంత్రి, గవర్నర్, మంత్రులు, అనేకమంది ఇతర రాజకీయ నాయకులు ప్రతి సంవత్సరం డిసెంబరు 6న చైత్యభూమిలో అంబేద్కర్‌కు నివాళులర్పిస్తారు. భారత ప్రధాని నరేంద్ర మోదీ కూడా పర్యటించి, నివాళులు అర్పించాడు. అంబేద్కర్ స్మారక చిహ్నంగా ఉన్న ఈ చైత్యభూమి, మహారాష్ట్ర ప్రభుత్వంచే ఏ-క్లాస్ పర్యాటకం, పుణ్యక్షేత్రంగా గ్రేడ్ చేయబడింది.
నిర్మాణం చతురస్రాకారంలో చిన్న గోపురంతో నేల, మెజ్జనైన్ అంతస్తులుగా ఈ నిర్మాణం విభజించబడింది. చతురస్రాకార ఆకృతిలో సుమారు 1.5 మీటర్ల ఎత్తులో వృత్తాకారంలో ఒక గోడ ఉంటుంది. వృత్తాకార ప్రాంతంలో అంబేద్కర్ విగ్రహం, గౌతమ బుద్ధుని విగ్రహం ఏర్పాటుచేయబడ్డాయి. ఈ వృత్తాకార గోడకు రెండు ప్రవేశాలు ఉన్నాయి, మార్బుల్ ఫ్లోరింగ్‌తో అమర్చబడి ఉంటుంది. మెజ్జనైన్ అంతస్తులో భిక్షువుల విశ్రాంతి స్థలంతోపాటు స్థూపం కూడా ఉంది. చైత్యభూమి ప్రధాన ప్రవేశద్వారం సాంచి స్థూపం గేటు ప్రతిరూపం అయితే లోపల అశోక స్తంభం ప్రతిరూపం తయారు చేయబడింది.
చైత్యభూమిని 1971 డిసెంబరు 5న బిఆర్ అంబేద్కర్ కోడలు మీరాబాయి యశ్వంత్ అంబేద్కర్ ప్రారంభించింది. ఈ ప్రాంతంలో అంబేద్కర్ శేషాలను కూడా ప్రతిష్ఠించారు. 2012లో, ప్రధానమంత్రి మన్మోహన్ సింగ్ నేతృత్వంలోని కేంద్ర ప్రభుత్వం స్మారక చిహ్నం నిర్మించడానికి ఇందూ మిల్స్ భూమిని మహారాష్ట్ర ప్రభుత్వానికి బదలాయించడానికి అనుమతినిచ్చింది.
అంబేద్కర్ వర్ధంతి (డిసెంబరు 6) మహాపరినిర్వాన్ దిన్ గా పాటిస్తున్నారు. ఈ రోజున అంబేద్కర్ కు నివాళులు అర్పించేందుకు భారతదేశవ్యాప్తంగా లక్షలాది మంది ప్రజలు చైత్యభూమికి తరలివస్తారు.
ప్రచురణ విభాగం (భారత ప్రభుత్వం)

ప్రచురణ విభాగం, (Publications Division (India)) భారతదేశానికి చెందిన ప్రచురణ విభాగం. ఇది న్యూఢిల్లీ లోని సూచనా భవనం ప్రధానకేంద్రంగా పనిచేస్తుంది. ఇది సమాచార ప్రచార మంత్రిత్వశాఖ (భారతదేశం) లో ఒక విభాగం. ఈ కేంద్రం హిందీ, ఆంగ్లం, ఇతర భారతీయ భాషలలో పుస్తకాలను ప్రచురిస్తుంది. ముద్రించిన పుస్తకాల్ని దేశమంతటా విస్తరించిన సుమారు 20 కేంద్రాలు, ఏజెంట్ల ద్వారా విక్రయిస్తుంది. జాతీయ పుస్తక ప్రదర్శనలలో వీరు పాల్గొని ప్రచురణలను ప్రజలకు అందజేస్తారు.
ఈ శాఖ 1941 లో స్థాపించబడి ఇప్పటివరకు సుమారు 7,600 పుస్తకాలను కళలు, సంస్కృతి, జీవితచరిత్రలు, శాస్త్ర సాంకేతిక, జీవశాస్త్ర, బాలలకు సంబంధించిన సాహిత్యాన్ని ముద్రించింది. మహాత్మా గాంధీ రచనలన్నింటినీ 100-భాగాలుగా ముద్రించింది.
ప్రచురణ విభాగం యోజన, ఆజ్‌కల్, కురుక్షేత్ర, బాలభారతి, ఎంప్లోయ్‌మెంట్ న్యూస్ వంటి కొన్ని పత్రికలు కూడా ముద్రిస్తుంది.
బి. బి. లాల్

బి. బి. లాల్ (1921 మే 2 - 2022 సెప్టెంబరు 10) ఇతను భారత పురాతత్వ శాస్త్రవేత్త, పద్మభూషణ్ పురస్కార గ్రహీత. 2021 లో భారత ప్రభుత్వం దేశ అత్యున్నత పురస్కారమైన పద్మ విభూషణ్ అందజేసింది.
ఈయన 1921, మే 2న ఉత్తర ప్రదేశ్ రాష్ట్రంలోని ఝాన్సీ అనే గ్రామంలో జన్మించాడు. ఈయన అలహాబాద్ విశ్వవిద్యాలయం నుంచి సంస్కృత విభాగంలో మాస్టర్ డిగ్రీని పూర్తి చేశాడు.
తన చదువు పూర్తిచేసిన తరువాత, ఈయన పురావస్తు శాస్త్రంపై తన ఆసక్తిని పెంచుకున్నాడు. 1943లో అనుభవజ్ఞుడైన బ్రిటిష్ పురావస్తు శాస్త్రవేత్త మోర్టిమెర్ వీలర్ దగ్గర తను టాక్సీలా, ఒడిశాలోని హరప్ప, సిసూపలాగ్రహః వంటి ప్రదేశాలలో జరిగిన తవ్వకాలలో శిక్షణ తీసుకున్నాడు. యాభై ఏళ్ళకు పైగా పురావస్తు శాస్త్రవేత్తగా పనిచేసిన ఇతను, 1968 నుంచి 1972 వరకు ఆర్కియాలజికల్ సర్వే ఆఫ్ ఇండియా డైరెక్టర్ జనరల్ గా పనిచేశాడు. ఆ తరువాత సిమ్లాలోని ఇండియన్ ఇన్స్టిట్యూట్ ఆఫ్ అడ్వాన్స్డ్ స్టడీస్ డైరెక్టర్ గా పనిచేశాడు.
భారత పురావస్తు శాఖలో ఈయన సేవలకు గాను 2000 సంవత్సరంలో భారత ప్రభుత్వం పద్మ భూషణ్ పురస్కారంతో సత్కరించారు.
ఈయన పేరు మీద కాన్పూర్ లోని ఇండియన్ ఇన్స్టిట్యూట్ ఆఫ్ టెక్నాలజీలో చైర్ స్థాపింపజేసింది. బ్రిటీష్ పురావస్తు శాస్త్రవేత్తలు అయినటువంటి స్టువర్ట్ పిగ్గోట్, డి.హెచ్. గోర్డాన్ లు లాల్ చేసిన గాంగెటిక్ బేసిన్ కాపర్ హోర్డ్స్, హస్తినాపురా ఎక్స్కవేషన్ రిపోర్ట్, జర్నల్ ఆఫ్ ఆర్కియాలజికల్ సర్వే ఆఫ్ ఇండియాలో ప్రచురించబడిన తన పరిశోధనలను మంచి పరిశోధన పత్రాలుగా గుర్తించి ప్రశంషించారు.
ఈయన నాయకత్వంలో భారత పురావస్తు శాఖ సర్వే ఆఫ్ బుద్ధస్ ఆఫ్ బమియన్, బాల్ఖ్‌లోని ఖ్వాజ్ పార్సా మసీదు ఆఫ్ఘనిస్తాన్ కి చెందిన ఆర్. సేన్ గుప్తాతో వీటి పరిరక్షణ, పునరుద్ధరణకు అధ్యయనం చేశారు. ఈయన 1950-52 సంవత్సర కాలంలో హిందూ ఇతిహాసం అయినటువంటి మహాభారతంలో కురుల రాజధాని నగరం హస్తినాపురం పునరుద్ధరణకు అధ్యయనం చేసాడు. అతను ఇండో ‑ గంగెటిక్ డివైడ్, ఎగువ యమునా ‑ గంగా దోయాబ్‌లోని అనేక పెయింటెడ్ గ్రే వేర్ ప్రదేశాలను కనుగొన్నాడు. నూబియాలోని అఫియే సమీపంలో నైలు నది టెర్రస్లలో మధ్య ఉన్న చివరి రాతి యుగం నాటి సాధనాల ఆర్కియాలజీ సర్వే ఆఫ్ ఇండియా, అతని బృందం కలిసి కనుగొన్నారు. ఇతని బృందం సి-గ్రూప్ ప్రజల శ్మశానవాటికలో తవ్వకాలు జరిపి 109 సమాధులను వెలికితీశారు. ఈయన ఆర్కియాలజీ సర్వే ఆఫ్ ఇండియా నిధులతో 1975-76 సంవత్సరంలో "ఆర్కియాలజీ ఆఫ్ రామాయణ సైట్స్" ప్రాజెక్ట్‌ పేరుతో హిందూ ఇతిహాసం రామాయణంలో పేర్కొన్న ఐదు సైట్‌లను - అయోధ్య, భరద్వాజ్ ఆశ్రమం, నందిగ్రామ్, చిత్రకూట్, శ్రీంగవరాపూర్ వంటి ప్రదేశాలను త్రవించి, ఆర్కియాలజికల్ సర్వే ఆఫ్ ఇండియాకు ఏడు పేజీల ప్రాథమిక నివేదిక సమర్పించాడు. ఇందులో అయోధ్య లోని బాబ్రీ మసీదు నిర్మాణానికి దక్షిణాన "స్తంభ స్థావరాల" ఉన్నాయని వెల్లడించాడు.
ప్ఈయన జాతీయ, అంతర్జాతీయ శాస్త్రీయ పత్రికలలో అనేక పుస్తకాలు, 150 కి పైగా పరిశోధనా పత్రాలను, తన కథనాలను ప్రచురించాడు. ఈయన 2002 లో రాసిన పుస్తకం లో, ది సరస్వతి ఫ్లోస్ ఆన్, మునుపటి ఆర్యన్ దండయాత్ర / వలస సిద్ధాంతాన్ని ఇందులో విమర్శించాడు. సరస్వతి నది యొక్క ఋగ్వేద వర్ణన (ఇది క్రీ.పూ. 2000 నాటికి ఎండిపోయింది) కానీ "పొంగిపొర్లుతుంది" అని వాదించాడు. కానీ ఇతని వాదనన కొంతమంది చరిత్రకారులు చేసిన వాదనకు విరుద్ధ ఉంది. ఇండో-ఆర్యన్ వలస వెళ్లిన మూడు వందల సంవత్సరాల తరువాత సరస్వతి నది ఎండిపోయిందని, సింధు లోయ నాగరికత అంతరించిపోవడానికి ఇది దారితీసిందని వాదించాడు.
101 సంవత్సరాల బిబి లాల్ 2022 సెప్టెంబరు 10న న్యూఢిల్లీలో మరణించాడు.
ది గ్రేట్ ట్రెయిన్ రాబరీ (1903 సినిమా)

ది గ్రేట్ ట్రెయిన్ రాబరీ 1903, డిసెంబర్ 1న విడుదలైన అమెరికా మూకీ లఘుచిత్రం. ఎడ్విన్ ఎస్. పోర్టర్ దర్శకత్వంలో ఆల్ఫ్రెడ్ సి. అబాడీ, బ్రోనోచా బిల్లీ ఆండర్సన్, జస్సస్ డి. బర్న్స్ తదితరులు నటించిన ఈ చిత్రం న్యూజెర్సీలోని మిల్టౌన్ లో చిత్రీకరించబడింది. 1896లో స్కాట్ మార్బుల్ రాసిన ది గ్రేట్ ట్రెయిన్ రాబరీ అనే నాటకం, 1900లో బుచ్ కాస్సిడీ ఆధ్వర్యంలో జరిగిన రైలు దోపిడీ ఆధారంగా ఈ చిత్రం రూపొందించబడింది.
నీళ్ళకోసం ఆగిన రైలులోకి నలుగురు బందిపోట్లు చొరబడి, అందులోని ఒక ఉద్యోగిని చంపి ప్రయాణికుల వద్దనున్న సొమ్మును దోచుకొని గుర్రాలపై పారిపోతారు. అడవితో ఒకచోట చేరి సొమ్మను పంచుకుంటున్న సమయంలో టెలిఫోన్ ఆపరేటర్ కుమార్తె, మరికొంతమంది వచ్చి ఆ బందిపోట్లను చంపేస్తారు.
మేవార్

మేవాడ్ లేదా మేవార్ అనేది పశ్చిమ భారతదేశంలోని రాజస్థాన్ రాష్ట్రంలోని ప్రదేశం. రాజ్ పుత్ ల రాజ్యం ఇది. రాజస్థాన్, గుజరాత్, మధ్యప్రదేశ్ రాష్ట్రాల్లోని ఇప్పటి భిల్వారా, చిత్తోర్ గఢ్, రాజ్ సమంద్, ఉదయపూర్ ప్రాంతాలు కలిపి అప్పటి మేవాడ్ రాజ్యం. కొన్ని శతాబ్దాల కాలం పాటు మేవాడ్ సామ్రాజ్యం లేదా ఉదయపూర్ సామ్రాజ్యంగా రాజ్ పుత్ రాజుల పాలనలో ఉంది. ఆ తరువాత బ్రిటిష్ పరిపాలనలో ఒక రాచరిజ రాజ్యంగా ఉంది. దీని అసలు పేరు మేధ్ పాత్. శివుని పేరైన మేధాపతేశ్వర్ అనే పేరు నుంచి వచ్చింది. కాల క్రమంలో మేవార్ అనీ మేవాడ్ అని పిలవడం మొదలైంది. ఈ రాజ్యం ఆరావళీ పర్వతాలలో ఉంది. ఆ పర్వతాలు మేవాడ్ కు వాయువ్యాన ఉన్నాయి. ఉత్తరంలో అజ్మేర్ ఉండగా, గుజరాత్, రాజస్థాన్ లోని వగద్ ప్రదేశాలు దక్షిణంలోనూ, మధ్యప్రదేశ్ లోని మాళ్వా ప్రాంతం ఆగ్నేయ దిశలోనూ, రాజస్థాన్ లోని హడోటీ ప్రదేశం తూర్పులోనూ ఉన్నాయి.
మేవాడ్ రాజ్య ఉత్తర ప్రదేశం ఏటవాలుగా ఉంటుంది. అక్కడ బెడచ్, బనస్ అనే నదులు, వాటి ఉపనదులు ప్రవహిస్తున్నాయి. యమనా నదికి ఉపనది అయిన చంబల్ రాజ్యానికి వాయువ్య ప్రాంతంలో ప్రవహిస్తోంది. దక్షిణ ప్రాంతం పర్వతమయంగా ఉండి, బనస్ నది, దాని ఉపనదులను విడదీస్తోంది. ఈ ప్రాంతం నుంచే సబర్మతీ, మాహీ నదులు, వాటి ఉపనదులూ గుజరాత్ రాష్ట్రంలోని ఖంభట్ ప్రాంతంలోకి ప్రవహిస్తాయి. ఈ రాజ్యానికి వాయువ్య దిశలో ఆరావళీ పర్వతాలు సహజ సరిహద్దుగా ఉంటుంది. ఈ పర్వతాల్లో దొరికే మార్బుల్, కోటా రాళ్ళు అక్కడి వారు తమ ఇళ్ళు నిర్మించుకునేందుకు సంప్రదాయంగా వాడుతూ వస్తున్నారు.
ఈ ప్రాంతంలో కతైవర్-గిర్ అడవులు ఉన్నాయి. అలాగే జైసమంద్, కుంభల్గడ్, బస్సీ, సీతామాతా వన్యప్రాణుల అభయారణ్యాలు కూడా ఈ ప్రాంతంలో విస్తరించి ఉన్నాయి.
మేవాడ్ ప్రాంతం అతి ఎక్కువ ఉష్ణ వాతావరణం కలిగినది. సంవత్సరానికి 660 మిల్లీ మీటర్ల వర్షపాతం నమోదు అవుతుంది ఇక్కడ. ఈ రాజ్య నైరుతి ప్రాంతంలో వర్షపాతం ఎక్కువ కాగా, ఈశాన్య ప్రాంతంలో తక్కువ నమోదు అవుతుంది. నైరుతీ రుతుపవనాల సమయంలో జూన్ నుండి సెప్టెంబరు మధ్యకాలంలో ఎక్కువగా ఇక్కడ వర్షాలు పడతాయి.
ఉదయపూర్ రాజ్యాన్నే మేవాడ్ సామ్రాజ్యం అని కూడా అంటారు. బ్రిటీష్ పరిపాలనా సమయంలో ఇది ఒక రాచరిక రాజ్యంగా ఉండేది.
సా.శ. 530లో మేవాడ్ రాజ్యం మొదలైంది. తరువాతి కాలంలో ఎక్కువగా అప్పటి దాని రాజధాని అయిన ఉదయపూర్ పేరుతోనే పిలిచేవారు. 1568లో అక్బర్ చిత్తోర్గడ్ ను గెలుచుకున్నారు. అది అప్పటి మేవాడ్ రాజ్యానికి రాజధానిగా ఉంది. అప్పట్నుంచీ దాదాపు 150ఏళ్ళ పాటు మొఘల్ రాజుల పరిపాలనలోనే ఉంది. 1949లో భారతదేశంలో కలిసేటప్పటికీ మేవాడ్ ను చట్టరీ రాజ్ పుత్ లు పరిపాలిస్తున్నారు. మోరి, గుహిలోట్, సిసోడియా వంశాల వారు దాదాపు 14000 ఏళ్ళ పాటు ఈ ప్రాంతాన్ని పరిపాలించారు. సిసోడియా రాజపుత్ వంశం పరిపాలించే సమయానికి మేవాడ్ రాజధాని చిత్తోర్ గడ్ గా ఉంది.
మేవాడ్ రాజులు మహారాజా అనే పదానికి బదులు మాహారాణా (మంత్రి) అనే పదాన్నే ఉపయోగించేవారు. ఈ ప్రాంతానికి నిజమైన మహారాజు శివుడు అని వారి భావం. అక్కడ ఏక్ లింగ్ జీ పేరుతో కొలువై ఉన్న శివుడే ఆ రాజ్యానికి అసలైన రాజు అని పరిపాలించే రాజు ఆయనకు మంత్రి అన్న భావనతో వారు మహారాణా బిరుదునే వాడేవారు.
1516లో మేవాడ్ యువరాజు భోజ్‌రాజ్‌తో మీరాబాయి వివాహం జరిగింది.
Amrutesvara Temple, Amruthapura

The Amruteshvara temple also spelt "Amrutesvara" or "Amruteshwara", is located in the village of Amruthapura, 67 km north of Chikmagalur town in the Chikkamagaluru district of the Karnataka state, India. Located 110 km from Hassan and 50 km from Shimoga on NH 206, Amruthapura is known for the Amruteshvara temple. The temple was built in 1196 CE by Amrutheshwara Dandanayaka (lit, "commander") under Hoysala King Veera Ballala II.
The temple is a built according to Hoysala architecture with a wide open mantapa (hall). The temple has an original outer wall with unique equally spaced circular carvings. The temple has one vimana (shrine and tower) and therefore is a ekakuta design, and has a closed mantapa (hall) that connects the sanctum to the large open mantapa.
It is medium-sized Hoysala temple with certain vastu features similar to the Veera Narayana Temple, Belavadi in mantapa structure and size. The open mantapa has twenty nine bays, and the closed mantapa has nine bays with a side porch that leads to a separate shrine on the south side. The shrine is square in shape has the original superstructure (shikhara) which is adorned with sculptures of Kirtimukhas (demon faces), miniature decorative towers (aedicule). Below the superstructure, the usually seen panel of Hindu deities is absent. The base of the wall has five mouldings which according to art critic Foekema is an "older Hoysala style". The sukanasi, the tower on top of the vestibule that connects the sanctum to the closed mantapa (the Sukanasi appears like the nose of the superstructure), has the original Hoysala emblem of "Sala" fighting the lion.
The rows of shining lathe turned pillars that support the ceiling of the mantapa is a Hoysala-Chalukya decorative idiom. The mantapa has many deeply domed inner ceiling structures adorned with floral designs. The outer parapet wall of the open mantapa has a total of hundred and forty panel sculptures with depictions from the Hindu epics. Unlike many Hoysala temples where the panels are small and carvings in miniature, these panels are comparatively larger. The Ramayana is sculpted on the south side wall on seventy panels, with the story proceeding quite unusually, in anti-clockwise direction. On the north side wall, all depictions are clockwise, a norm in Hoysala architectural articulation. Twenty five panels depict the life of the Hindu god Krishna and the remaining forty five panels depict scenes from the epic Mahabharata.
Ruvari Mallitamma, the well known sculptor and architect is known to have started his career here working on the domed ceilings in the main mantapa.
The large stone inscription near the porch contains poems composed by medieval Kannada poet Janna who had the honorific Kavichakravarti (lit, "emperor among poets").
Lomo saltado

El lomo saltado es un plato típico de la gastronomía del Perú consistente en carne de res, arroz cocido y papas fritas. Es uno de los platos más consumidos popularmente en el Perú.​
Los registros datan de fines del siglo XIX, cuando se le conocía como «lomito de vaca», «lomito saltado» o «lomito a la chorrillana».​​
El plato tal como se definió en aquella época y se le conoce actualmente surge por la influencia de los chinos, contiene la sazón y la mezcla de la cocina criolla peruana con la oriental.​​​ La influencia asiática se demuestra por el uso de la técnica de cocción en sartén, ahora conocida como «lomo saltado».​ Hay variantes introducidas en este plato, porque dependiendo del gusto, se han reemplazado unos ingredientes por otros. Según explica la investigadora culinaria Gloria Hinostroza, la tardía creación de este plato se debe a que el costo de la carne de res era muy caro, entonces, se optaba por usar otros ingredientes. «Las primeras reses llegaron al Perú en 1538 y empezaron a venderse poco a poco hasta que el precio sea más módico. Es por esta razón que no hay muchos platos de la cocina peruana a base de este elemento», explica.​
En un artículo de 2013, en el Huffington Post, el chef peruanobritánico Martín Morales calificó al lomo saltado como «uno de los platos más queridos del Perú» y «muestra la rica fusión de mundos antiguos y nuevos. Esta mezcla jugosa de carne de res, cebollas, los tomates, la pasta de ají amarillo y la salsa de soya salteada en una sartén grande (o wok) es una de las muchas contribuciones que la inmigración china trajo a Perú». Explicó que «el lomo saltado es a veces conocido como un plato criollo; pero más conocido como un plato chinoperuano, un plato favorito de la cocina chifa. Estas son sus verdaderas raíces».​
La palabra saltado hace referencia a salteado (salteado en otros países de habla hispana, del francés sautée, que significa 'saltar'), una técnica de cocina china ampliamente reconocida. Por lo tanto, los platos «saltados» son comúnmente conocidos en Perú por tener una influencia de la cocina china.
Se prepara con carne de res, cebolla morada, ají amarillo, vinagre tinto o blanco, tomate, condimentos, ​ sillao y un chorrito de pisco.​ Originalmente las papas que acompañaban el plato eran cocidas y no fritas.​
Nueve

El nueve (9) es el número natural que sigue al ocho (8) y precede al diez (10).
Si sumamos todas las cifras de un número, y luego todas las cifras de la suma, y continuamos hasta lograr un número de una sola cifra, obtenemos la raíz digital del número inicial.
Lógicamente, cualquier número natural que contenga uno o más nueves como una de sus cifras, la suma de sus cifras (y, si es necesario, las del número resultante de la suma, hasta que el resultado sea un número de una cifra) dará un resultado idéntico a la adición de las mismas cifras si el número nueve no estuviere presente.
Ejemplo: 19 => 1 + 9 = 10 => 1 + 0 = 1
Sucede igual, si el número contiene más nueves:
En el número natural 123456789, la suma de las cifras constituyentes añadidas individualmente será idéntica a la suma de los dígitos en el número 12345678; porque 1 + 2 + 3 +…+ 8 + 9 = 45, y 4 + 5 = 9 da el mismo resultado que 1 + 2 + 3 +…+ 7 + 8 = 36, y 3 + 6 = 9
Esta propiedad es utilizada para comprobar la certeza del resultado en multiplicaciones y divisiones, mediante la prueba del nueve.
En la base 10, un número positivo es divisible por 9 si y solo si su raíz digital es 9. Es decir, si cualquier número natural se multiplica por 9, y los dígitos de la respuesta se agregan repetidamente hasta que sea solo un dígito , la suma será nueve:
Los Nueve Arcos

Los Nueve Arcos era un término usado en la antigüedad por los egipcios para referirse a sus enemigos tradicionales: en general eran las áreas circundantes a Egipto, los vecinos (y por tanto potenciales enemigos) sobre las que el faraón ejercía o pretendía ejercer su dominio.​ Los pueblos incluidos en este término cambiaron con el transcurso del tiempo, por lo que no hay una lista concreta de los Nueve Arcos.​ Cuando se les representa en forma personalizada se diferencian por sus ropas, pero cuando se habla de ellos en general se les representa por nueve dobles semicirculos (nb, todos) colocados en tres columnas, tal como puede observarse en la base de la estatua de Nectanebo II.
Durante los festivales de Heb Sed, cuya finalidad era la renovación de la fuerza física y la energía sobrenatural del faraón, este disparaba flechas hacia los puntos cardinales para renovar sus derechos de poder universal sobre los Arcos.​
La expresión Los Nueve Arcos era la expresión simbólica de todos los grupos humanos sometidos por el faraón. El arco tenía el doble significado de representar el poder real, así como referirse a los pueblos enemigos. De hecho, en muchas representaciones figuran vencidos entregando su arco al faraón. Por otra parte, el número nueve representa la totalidad, el total de los totales, tres veces tres.​
Existía también el título de Jefe del Arco (hry-pdt, el que está por encima del Arco), que probablemente designaba al comandante militar de las tropas destacadas en esa zona. En ocasiones el título aparece seguido del lugar (Jaemuaset, jefe del Arco de Kush) y en otras simplemente se indica Jefe del Arco del Señor de las Dos Tierras, sin indicación del territorio.​
Una de las más antiguas representaciones de los Nueve Arcos está en una estatua sedente de Dyeser, faraón de la tercera dinastía, en la que sus pies descansan sobre ellos. El avefría (rḫyt) se asocia en la iconografía con la expresión «todos los pueblos me alaban».
Esfinge de bronce de Tutmosis III (dinastía XVIII) mostrando al faraón recostado sobre los Nueve Arcos. En la parte frontal aparece «todos los pueblos me alaban». En el lateral aparecen los pilares del dominio, Dyed.
Seti I (dinastía XIX), en su Nombre de Nebty: Uehemmesut Sejemjepesh Derpedyetpesdyet «El que renace, poderoso que somete a los Nueve Arcos», utilizó dicha expresión para manifestar su poder sobre los «pueblos extranjeros».
De la época de Tutankamón (dinastía XIX) también hay una conocida representación de los Nueve Arcos: su tumba se cerró con una cuerda anudada, en la que se impresionó un sello de arcilla; este tiene a Anubis en su forma de chacal, tumbado sobre la lista de los Nueve Arcos.
Pedestal de una estatua de Nectanebo II, dinastía XXX, en la que también aparece el clásico «todos los pueblos me alaban» junto con Ntr-Nfr: Faraón Magnífico.
Provincia de los Nueve Valles

La provincia de Nueve Valles de las Asturias de Santillana o simplemente provincia de los Nueves Valles fue una entidad jurisdiccional y administrativa constituida en 1581 por los valles de Alfoz de Lloredo, Cabezón, Cabuérniga, Camargo, Cayón, Penagos, Piélagos, Reocín y Villaescusa, en Cantabria (España).
Fue constituida inmediatamente después de recuperada su condición de realengo, tras el largo pleito de los Nueve Valles, contra el duque del Infantado. Levantaron a su costa una casa de juntas en Bárcena de la Puente, actual Puente San Miguel, y en 1630 lograron que Felipe IV les concediera facultad de nombrar sus propios alcaldes ordinarios en los concejos abiertos, con exclusión de la jurisdicción del corregidor.
El ministro rey les confirmó las ordenanzas generales de la provincia en 1645. Por disensiones internas, tuvieron corregidor entre 1674 y 1678, período en que se construyó la cárcel de provincia junto a la ermita de San Miguel, y la casa de juntas.
Los Nueve Valles siguieron manteniendo celosamente sus libertades, e incluso ampliándolas, durante la centuria siguiente, mientras su Casa de Juntas se convertía en la sede a que se convocaban los diputados de otras muchas jurisdicciones de la región, cada vez que surgía un problema común.
Precisamente de una de estas convocatorias surgió la decisión que lograría, al fin, la constitución de la provincia de Cantabria el 28 de julio de 1778, fecha que actualmente se conmemora en el Día de las Instituciones de Cantabria.
Fish fillet

A fish fillet, from the French word filet (pronounced [filɛ]) meaning a thread or strip, is the flesh of a fish which has been cut or sliced away from the bone by cutting lengthwise along one side of the fish parallel to the backbone. In preparation for filleting, any scales on the fish should be removed. The contents of the stomach also need careful detaching from the fillet. Because fish fillets do not contain the larger bones running along the vertebrae, they are often said to be "boneless". However, some species, such as the common carp, have smaller intramuscular bones called pins within the fillet. The skin present on one side may or may not be stripped from the fillet. Butterfly fillets can be produced by cutting the fillets on each side in such a way that they are held together by the flesh and skin of the belly.
Fish fillets can be contrasted with fish steaks (also known as fish cutlets), which are cut perpendicular to the spine and include the larger bones.
Fish fillets comprise the flesh of the fish, which is the skeletal muscles and fat as opposed to the bones and organs. Fillets are usually obtained by slicing the fish parallel to the spine, rather than perpendicular to the spine as is the case with steaks. The remaining bones with the attached flesh is called the "frame", and is often used to make fish stock. As opposed to whole fish or fish steaks, fillets do not contain the fish's backbone; they yield less flesh, but are easier to eat.
Special cut fillets are taken from solid large blocks; these include a "natural" cut fillet, wedge, rhombus or tail shape. Fillets may be skinless or have skin on; pinbones may or may not be removed. A fletch is a large boneless fillet of halibut, swordfish or tuna.
There are several ways to cut a fish fillet:
Rød pølse

Rød pølse (listen, "red sausage") is a type of brightly red, boiled pork sausage very common in Denmark. Since hot dog stands are almost everywhere in Denmark, some people regard røde pølser as one of the national dishes. They are made of the Vienna type and the skin is colored with a traditional red dye (carmine).
Rød pølse are to be heated in hot water and are commonly served with remoulade, mustard, ketchup, fried onions and pickled sliced cucumber (gherkin). A common legend says that it was once ordered that day-old sausages be dyed as a means of warning. Another interpretation is that starting in the 1920s, vendors used red dye to disguise the diminished quality of older sausages.
Scandinavian sausages are usually made of 60–80% finely ground pork, spiced with pepper, nutmeg, allspice or similar sweet spices (ground mustard seed, onions and sugar may also be added). Water, lard, pork rind, potato starch flour and soybean or milk protein are often added as fillers. Nearly all commercially available sausages are industrially precooked to be subsequently fried or heated in boiling water.
In Norway, sausages are most often served in white buns and/or with the traditional potato flat-bread "lompe" which is similar to lefse. The sausages are grilled or heated in lightly seasoned hot water, and they are normally served with ketchup and mustard. Many different condiments can be added, such as dry, fried onion, shrimp-salad, potato-salad or mashed potatoes.
In Iceland, the sausages may contain mutton, giving them a distinct taste.
Knackwurst

Knackwurst (German pronunciation: [ˈknakˌvʊʁst] ) (in North America sometimes spelled knockwurst (listen) refers to a type of sausage of northern German origin from the mid-16th century. The many available varieties depend on the geographical region of their production.
The German noun Knackwurst—which, in English, is sometimes corrupted as knockwurst—comes from the German verb knacken (listen) ("to crack") or the adjective knackig (listen) ("crisp"). This refers to the swelling of the sausage during the process of cooking, so that the skin becomes pressurized and balloon-like, and tends to "pop", often exploding the juices, when bitten into (authentic example: listen). (Cf. the British term "banger".) Etymologically, the term "knackwurst" arose in Germany in the middle of the 16th century. In Germany, all different kinds of Knackwürste are abbreviated Knacker (listen).
Numerous regional varieties of knackwurst exist in Germany. They all differ from knackwurst varieties sold in Austria. There, a knackwurst always refers to a sausage containing bacon and added potato starch. In addition to the term "knackwurst", common names are "Salzburger" or "Schübling".
As a specialty in Hamburg, scalded Knackwurst served with mustard and half a slice of white bread is a popular snack for lunch. It is also sold at the Hamburger Dom, the largest Volksfest in northern Germany, under various, sometimes poetic, names like Domknacker, Hamburger Knacker, or Hafenlümmel (literally: harbour tyke).
A knake refers to a short, plump and dark sausage which is produced by Holmgrens in the Swedish city of Lund. It is a Lund speciality and dates back to the 1910s. Today's recipe is dated to the 1960s.
In North America, a knockwurst refers to a short, plump sausage originating from northern Germany. It contains ground veal, ground pork, and fresh garlic stuffed into hog casings.
As part of the production process, the sausages are aged for two to five days, then smoked over oak wood. Knockwurst is often prepared highly seasoned.
Knockwurst is sometimes cut in half lengthwise before serving, for example when served on a sailor sandwich.
Golden Wonder potato

Golden Wonder is a late maincrop russet skinned variety of potato. It is very dry and floury and is ideal for baking, roasting, and frying, but needs close attention paid when boiling, as it will disintegrate in the boiling water if left too long.
Despite common misconceptions, the Golden Wonder is unrelated to the better known King Edward variety.
The potato was originally found in the UK, by a Mr. Brown of Arbroath, Scotland, in 1906. It is a periclinal chimera with an outer layer of the variety 'Golden Wonder' and an inner core of the variety 'Langworthy'.
Yields of this potato tend to be on the low side. Although they can be susceptible to some diseases, slug and blight resistance are reasonable.
The crisp company Golden Wonder was named after the potato.
too simplistic to say "unsuitable for boiling"; it is unsuitable for steven boiling in the conventional way, but golden wonders make an excellent dry floury boiled potato if the boiling process is halted and the potato drained whilst it still retains a bone in it, before returning the pot to the hob at a low temp to allow the potato to continue cooking.
La Puente (Uruguay)

La Puente o Lapuente es una localidad uruguaya del departamento de Rivera.
La localidad se encuentra situada en la zona centro-norte del departamento de Rivera, sobre la margen este del arroyo Yaguarí, en el paso de La Puente, y sobre la ruta 29 (conocida como camino de la Sierra de Areycuá a ruta 27). Tiene acceso por ruta 29 y camino departamental que la unen a la ruta 27 a la altura del km 75.500.​
El origen de la actual localidad data de 1885, cuando en el Paso de La Puente se ubicaba el comercio de Antonio La Puente, que era posta de la diligencia que unía Rivera con Yaguarí, en comunicación con la diligencia de Cerro Largo. Allí se detenían las diligencias que iban hacia Bagé, en el año 1896.​
En sus comienzos la localidad fue denominada como Yaguarí, pero con el tiempo fue cambiando y ya en 1919 era conocido como paso La Puente. El 8 de septiembre de 1982 la localidad fue declarada centro poblado por Decreto N.º 11.249, sancionado por el Intendente Municipal Coronel Raúl Mermot.​
Según el censo de 2011, la localidad contaba con una población de 321 habitantes.
Las principales fuentes laborales de la zona son la actividad arrocera y los establecimientos granjeros y ganaderos de la zona.​
En cuanto a la educación la localidad cuenta con una escuela pública, la N.º 11, fundada el 13 de noviembre de 1886, la que brinda educación primaria y además el ciclo básico de educación secundaria. La localidad cuenta además con policlínica, seccional policial, sub agencia de Correos y oficina de ANTEL.​
Puente Internacional Barón de Mauá

El Puente Internacional Barón de Mauá (en portugués Ponte Internacional Barão de Mauá) es un puente sobre el río Yaguarón que une las ciudades fronterizas de Río Branco (Uruguay) con Yaguarón (Brasil). Fue construido entre 1927 y 1930 después de un tratado firmado en el 1918 entre los dos países.​
Inaugurado en el año 1930, el puente denominado Barón de Mauá en homenaje al barón, después Vizconde de Mauá, mantiene notoria majestuosidad, con sus 2112 metros de largo total, 85 arcos y 2046 pilotes. Une ambas ciudades con enlace carretero y ferroviario.
La mayor parte de la extensión del puente está ubicada en territorio uruguayo, siendo este el primer puente internacional que tuvo Uruguay. Cuando se inauguró, en 1930, ostentó el privilegio de ser el más largo de Sudamérica.
Esta construcción, declarada monumento histórico nacional, destaca por sus arcos alargados con cuatro torres coronadas de tejas musleras. Años atrás, cuando la compañía estatal de ferrocarriles AFE aún transportaba pasajeros, los convoyes llegaban por allí hasta la ciudad de Yaguarón. Retornaban cargados de gente y de bolsos, en una suerte de camino de "quileros" (contrabandistas en pequeña escala) sobre rieles. Desde el puente Mauá se aprecia una hermosa panorámica del río Yaguarón.
Puente Herrera

El puente Herrera está ubicado en el kilómetro 254 sobre la ruta 14 Brigadier General Venacio Flores, en el departamento de Durazno (Uruguay). Dicho puente conecta Villa del Carmen con Sarandi del Yí. Se encuentra ubicado sobre el arroyo homónimo en el paraje Paso de Castro. El puente se encuentra a 2,5 km de la escuela N°17, que toma el nombre de dicho paraje. El puente es de interés turístico.
El arroyo Antonio Herrera es un afluente del río Yí que recorre 34 km; mismo nace en Cuchilla Grande del Durazno. Esta zona era ganadera, actualmente es agrícola-forestal.
Fue construido por resolución de la Junta Económica Administrativa en 1872. La idea fue diseñar una carretera desde la capital del departamento, hasta Sarandi del Yí.​
Río Tacuarí

El Tacuarí es un río uruguayo que nace en la Cuchilla Guazunambí, un ramal de la Cuchilla Grande​ en el departamento de Cerro Largo y lo recorre de noroeste a sudeste hasta el límite con el departamento Treinta y Tres para luego desembocar en la Laguna Merín.
Su cuenca abarca aproximadamente 3.600 km².​
En el año 2009 se encontró en la cuenca de los ríos "Tacuarí" y "Negro" una nueva especie de cíclido cuyo nombre científico es "Gymnogeophagus tiraparae.​​
Tacuarí es una hierba que crece en sus costas que se utiliza para preparar mate.
Paisaje protegido Paso Centurión y Sierra de Ríos

El paisaje protegido Paso Centurión y Sierra de Ríos (más conocido como Paso Centurión) es un paisaje protegido de Uruguay, localizado al noreste del departamento de Cerro Largo junto a la frontera con Brasil. Desde 2019 integra el Sistema Nacional de Áreas Protegidas (SNAP) dentro de la categoría de Paisaje Protegido de acuerdo al Decreto n.º 198/2019.​
El Paisaje Protegido, que forma parte del sistema de las Sierras del Este, se destaca por una diversidad de ambientes representativos del Uruguay como las sierras y quebradas, colinas, lomadas y altiplanicies que dan origen a distintas comunidades vegetales de elevada naturalidad.
Comparte la belleza de los paisajes fronterizos debido a la influencia de la Mata Atlántica y Selva Paranaense con características de selva subtropical.
A nivel de pastizales naturales, la principal característica es que están constituidos por una gran heterogeneidad de especies, tanto invernales como estivales, de ciclo anual o perenne y de diferentes hábitos de crecimiento, lo que les confiere elevada sustentabilidad ambiental, económica y social así como una destacada resiliencia frente al cambio climático. En comunión con estos campos naturales se desarrollan en el área actividades ganaderas de forma tal que han mantenido el lugar con una elevada naturalidad y son parte del patrimonio cultural que se destaca en el Área.​
Se identifican 18 especies de mamíferos, algunas no están en ningún otra área protegida del Snap, con presencia de aquellas únicas -incluso para el país- como las aves Chiripepé cabeza verde y el Yacutoro (Pyroderus scutatus) o los registros más recientes de mamíferos como Paca, Cuica de agua o Yapok, Yaguarundí (Puma yagouaroundi) y el Aguara guazú (Chrysocyon brachyurus).
En cuanto a la vegetación, se registraron hasta la fecha al menos 15 especies con registros únicos para el país, como por ejemplo unos pocos ejemplas de la Araucaria angustifolia, hallazgos que van en aumento a medida que se incrementan los estudios en la zona.
Tercer puente sobre el río Orinoco

El Puente Mercosur también llamado Tercer puente sobre el Río Orinoco es una infraestructura de transporte de tipo carretero-ferroviario que se construye desde finales de 2006, en la región de Guayana, al sur de Venezuela y que unirá las poblaciones de Caicara del Orinoco, Municipio Cedeño en el estado Bolívar y Cabruta, Municipio Juan José Rondón en el estado Guárico atravesando el río más largo e importante del país, el Orinoco. Es el segundo puente más grande de América Latina y el número 38 en el mundo (en reinicio de obras).
Desde hacía varios años se había proyectado realizar una nueva conexión que permitiera facilitar las comunicaciones entre la parte central y sur de Venezuela, casi aisladas ya que en esta zona solo es posible cruzar el río Orinoco, o acceder a estos sectores a través de botes o chalanas, o por vía aérea.
El mismo día que fue inaugurado el Puente Orinoquia en noviembre de 2006, el Ministerio de Infraestructura colocó la boya fundacional del Tercer Puente sobre el mismo río anunciándose que tenía un cronograma de ejecución de aproximadamente 5 años; para mayo de 2008 la obra tenía un avance de un 24%,​ y para julio de 2014 un 65%.​
Las dificultades políticas y económicas de Venezuela durante el gobierno de Nicolás Maduro retrasaron y posteriormente paralizaron la obra durante años. En junio de 2024 el gobierno anuncio la reactivación de los trabajos.​
La empresa encargada de la obra es la brasileña Odebrecht.​ Se proyecta un puente de dos pisos, con un diseño moderno, cuatro canales de circulación, con dos torres en forma de diamante de 145 m de alto, 20,2 m de ancho y una longitud total de 11,1 km
El sistema vial completo llega a 122 km si se incluyen las carreteras de acceso necesarias para conectar al puente con los estados Guárico y Bolívar. Las piezas metálicas se fabricaron en Ciudad Guayana y transportadas por el río Orinoco durante más de 450 kilómetros de recorrido.​ Además incluye una vía férrea que pasará por debajo de los canales de circulación vial. Tiene un costo estimado en 2800 millones de dólares provenientes del FONDEN (Fondo de Desarrollo Nacional).​
Puente sobre el río Víboras

El puente sobre el río Víboras, también conocido coloquialmente como el puente Eiffel, es un viaducto metálico situado en el km 42, originalmente perteneciente a la hoy desmantelada línea de ferrocarril Linares-Puente Genil. Fue construido para salvar el desnivel del río Víboras. Se localiza en el término municipal de Alcaudete, provincia de Jaén (España).
Obra magnífica​ de tres tramos metálicos, de celosía enrejillada, con tablero intermedio, apoyados sobre pilas y estribos de sillería, de sección piramidal truncada. El canto de las vigas es de 6,9 m y las luces de los tramos son, respectivamente, 73,6, 76,9 y 73,6 m.
El puente fue financiado por la Compañía de los Ferrocarriles Andaluces, que había comenzado a estudiar la expansión de la línea Linares-Puente Genil, en 1881. Por diversas razones, la obra se retrasó mucho, no entrando en servicio hasta el 22 de enero de 1893. Las vigas fueron construidas por la empresa francesa Dayde & Pille, en Creil.​ En 1977 se desmanteló la línea desde el km 144, siendo ya propiedad de RENFE, y el 1 de enero de 1985 dejó de estar en servicio definitivamente.
Abel (given name)

Abel is a biblical first name which may derive from the Hebrew Hebel, itself derived from hevel (breath or vapour), or from the Assyrian for son. In reference to the biblical story, Abel is usually linked with his brother who killed him, as in Cain and Abel.
Based on its occurrence in the Bible, the name Abel has been used in many European languages; in Sweden it is attested since 1496, and in English it was mostly used by the Puritans in the 17th century.
The variants used in the Russian language are А́бель (Abel) and А́вель (Avel). in Finnish it is spelled Aapeli.