davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
山茶花

山茶（学名：Camellia japonica），又名山茶花、日本山茶，山茶科山茶屬植物，属常绿灌木和小乔木。古名海石榴。有玉茗花、耐冬等别名，在韓語中也稱冬柏花（韓語：동백），韓國海雲臺區冬柏島即以茶花命名，又分为華東山茶、川茶花和晚山茶。茶花的品种极多，是中国传统的观赏花卉，“十大名花”中排名第七，亦是世界名贵花木之一。
山茶也是中國重慶市、青岛市、江西景德镇市、浙江金华市、浙江温州市、云南昆明市、浙江宁波市、湖南衡阳市、福建龙岩市、韩国釜山市、日本千葉縣銚子市、台灣新北市的市花，以及台湾新竹縣和台北市大同區的區花。
中國、日本原产，中國长江流域、珠江流域和山东有分布。在中國四川、山东、江西等地有野生种，東亞各地广泛栽培。
茶花有一千多年的栽培历史。
隋唐时代已进入寻常百姓亭院，有唐诗詠山茶花：“風裁日染开仙囿，百花色死猩血谬，今朝一朵坠阶前，应有看人怨孙秀”为证。宋代开始风行栽培茶花，范成大詩“门巷欢呼十里寺，腊前风物已知春”描述的就是当时茶花盛开的情景。
十一世纪，山茶花已经出现在中国的瓷器和绘画作品中。早期画作中通常只有单瓣红色一种类型，然而在宋代的《四喜图》中出现了单瓣白色山茶花。十八世纪，茶花自日本传至欧洲和美洲地区，成为世界名花。
酉阳杂俎 续集 卷九 山茶，似海石榴。出桂州。蜀地亦有。 新植海石榴 弱植不盈尺，遠意駐蓬瀛。月寒空階曙，幽夢彩雲生。糞壤擢珠樹，莓苔插瓊英。芳根閟顏色，徂歲為誰榮。 海棠譜 卷上 凡今草木以海為名者，酉陽雜俎云，唐贊皇李德裕嘗言，花名中之帶海者，悉從海外來，故知海椶，海柳，海石榴 欽定古今圖書集成 草木典 山茶
茶花性喜温暖、湿润的环境。花期较长，从10月份到翌年5月份都有开放，盛花期通常在1～3月份。花瓣为碗形，分单瓣或重瓣，单瓣茶花多为原始花种，重瓣茶花的花瓣可多达60片。茶花有不同程度的红、紫、白、黄各色花种，甚至还有彩色斑纹茶花，而花枝最高可以达到4米。
山茶花與其他花卉不同的地方在於，一般的花朵凋零是一片一片掉落，但山茶花凋零是連同花萼整朵掉落的，如同人頭落地一般，因此時常被從前的日本武士忌憚，也使得山茶花又被稱作為「斷頭花」。
灌木或小喬木，高至1.5米。葉倒卵形或椭圓形，長5～10厘米，寬2～6厘米，短鈍漸尖，基部楔形，有细鋸齒，葉幹後带黄色；葉柄長8-15毫米。花單生于葉腋或枝頂，大红色，栽培品种有白、淡红等色，且多重瓣，頂端有凹缺；花丝無毛；子房無毛，花柱頂端3裂。蒴果近球形，直径2.2～3.2厘米。
山茶花外形变化多端，但主要分为单瓣、半重瓣、不规则半重瓣、有序重瓣、无序重瓣、elegans型。
全年都可以种植，要用酸性的土壤来栽种。但都受不了长时间的零下环境，所以当遇到较冷的环境，必须放入室内。
單瓣山茶花一轮花瓣有5-8片，松散，有序或无序。可能含有雄蕊瓣。雌蕊、雄蕊显著。
两半或以上轮数的大片有序、无序或松散的外部花瓣（9片或以上），雄蕊基部连生。可能含有雄蕊瓣。花瓣由于hose-in-hose效应可能部分重叠或排列成行。
不规则半重瓣品种有一片或数片花瓣夹杂于雄蕊丛中。
多轮花瓣（可能超過100片），有序排布，层叠状或叠瓦状，无可见雄蕊。中心通常有一圆锥形或紧收花瓣构造。
含有大量突出的花瓣与雄蕊瓣。雄蕊可见或不可见。曾经称为“牡丹型”。
有一轮或多轮平铺或波动的大型外围花瓣，中央为混杂的雄蕊与小型花瓣。曾经称为“银莲花型”。
茶花除观赏外，花籽与枝叶还可以食用或入药。《本草纲目》上有记载：
佛教寺庙常种植山茶花，在禅宗象征清心寡欲。
原雞

原雞（学名：Gallus gallus）为雞形目雉科原鸡属的鸟类，又名紅原雞、茶花雞、烛夜，現代被驯化的家雞就是源于古代原鸡。分布于中南半岛、印度、南抵印度尼西亚以及中国大陆的云南、广西、海南等地，主要生活于热带林区、板栗林、次生林、阔叶混交林、稀疏林以及灌木林。该物种的模式产地在越南南方，緬甸與印度東部。
原雞叫聲類似“茶花兩朵”，故當地人稱“茶花雞”。原雞在中國主要分佈於雲南、廣西南部及海南省等地，現在屬於中國國家二級保護動物。緬甸與印度也有分佈。
原雞的體形與家雞十分相似，只是稍小些，且飛行能力較家雞強。公雞的前驅羽毛則多黑褐色，背毛黃而帶黑紋，胸羽淺褐色，越向後色越淺。原雞的內部結構及嗚聲等也與家雞極相似，而且可以與家雞雜交繁衍后代。
機靈小不懂

《機靈小子》（Smart Kid）是張衛健、李冰冰主演的一部電視劇。
明朝时，亦咻（不懂）極為聰明，鬼主意也多，好酒好賭，行事刁鑽古怪，寺中高僧常被他弄得啼笑皆非。但亦咻卻極富同情心，受到鎮中人的喜愛。
一個偶然的機會，亦咻幫明孝宗渡過了一個難關。二人不知怎的，竟有點莫名的親切感。明孝宗更派亦咻到江南，尋找一名會種一種極品茶花的人。原來孝宗還是太子之時，曾微服江南，愛上一名女子，女了還懷了他的龍種。可惜那女子是一名寡婦，丈夫雖在未過門前死去，但立這種女子為太子妃，實在不容於禮教。當時的皇后狠下心，派人屠村。孝宗本以為母子倆都已葬身，但二十年後在江南故地，出現了一株只有那女子才懂得種植的茶花，於是派亦咻前往查探。
“金閣寺”，江南梅龍鎮一所極破落的小寺院。孝宗原來早已派了一人來調查，那人就是無休和尚。無休患有輕微的老人癡呆症，記性不好，常把亦咻弄得啼笑皆非，亦咻只想快快把事情辦妥，回迦葉寺過他以前的生活。
“觀自在書院”，一所極負盛名的貴族書院，學生中不乏朝中大官的兒子。無休因感到茶花是出現在書院後山，所以懷疑種植的人是書院中的學生，於是派亦咻前往書院擔當老師，教授德業，從中調查。亦咻被派負責的，是書院中最難纏的一班。班中的學生，都有各種不同的問題，其中為首的，正是院士的女兒籽言。籽言青春貌美，是學生中的頭子，但是反叛成性，以趕亦休離開書院為目標，所以事事與亦咻作對。
亦咻為了調查茶花一事，對各個學生都十分留意。亦咻憑著各種稀奇古怪的教學方法，更將一個一個的學生教好。亦咻開始滿足了，他甚至喜歡上了當這個春風化雨的老師。
不僅是學生，連書院中的老師也受到亦咻的感染。書院中一名叫樂文的音樂老師，本與院士的另一女兒籽福相戀，可是，因他曾給學生出賣，便放棄了理想，亦咻終令他重新站起，與籽福再續前緣。籽福溫文爾雅，儀態大方，為人外柔內剛，有一種為愛情可以犧牲一切的剛強性格。
書院中有一名學生朱正，雖有才能，卻極缺乏自信。亦咻對他總有著一份莫明的親切感，不但幫他恢複自信，更助他把心愛的女子李鳳姐追到手裏。
卻原來，這朱正便是當今太子，即孝宗之子朱厚照。當此時，孝宗病重，亦咻及無休雖查不出端倪，也被逼回去述職。孝宗臨危之際，忽然封了亦咻為太傅兼大學士，宮拜一品，統率六部，匡扶新帝。亦咻呆了，正要推辭之際，孝宗卻已駕崩。太子即位，改年號正德。原來這一切都是孝宗刻意的安排！當時朝內分黨分派，各自為政；朝外有寧王朱宸濠等幾名藩王密謀作亂，正德無德無望，難以服眾，一待他登基，寧王等便要乘機起兵謀反。他希望亦咻能以其稀奇的方法，攪亂一下局面，讓藩王一時不敢妄動！若運氣好的話，亦咻也許能以在書院的歪點子把百官收服，那麼，正德的皇位便會穩固了。
朝廷，向來是權力鬥爭的重地。亦咻的舞臺，由書院轉到朝廷中。只是，這次他要面對的不是一幫年輕的小夥子，而是一班久曆仕途的官宦，難度大多了。但亦咻沒辜負孝宗的期望，慢慢開始見成效，百官終於歸順了。就在此時，亦咻及正德卻發現了一個天大的秘密；原來孝宗要亦咻尋找的那個兒子不是別人，正是亦咻自己！若論年紀，他比正德大，按法統，他才是真命天子......
楚雄市

楚雄市（楚雄彝文：，IPA：/ɣo lu lu/，汉译峨𡸮），古稱威楚，是位于中华人民共和国云南省中部的一座县级市，是楚雄彝族自治州的州府所在地。位于云贵高原中部，元江水系与金沙江水系的分水岭地带，东邻禄丰县，南连双柏县，西与南华县和普洱市景东县接壤，北同牟定县毗邻。东距云南省省会昆明152公里，西距大理178公里。楚雄市同玉溪市、曲靖市与昆明市共同组成滇中城市群，为云南省核心经济发展区域。全市面积4434平方千米，2020年总人口63.15万人，市人民政府驻鹿城镇。
汉属益州弄栋县地。蜀汉、西晋属云南郡，西晋时彝族首领威楚在当地筑城。晋咸康三年（338年）有“爨酋威楚，筑城峨碌赕居之”，为楚雄建城之始。东晋属建都郡，南北朝为爨氏割据区，隋属昆州，唐属姚州都督府、览州，唐初市境大部属览州，北部的吕合一带属化州，皆隶于南宁州都督府，系遥置。后归于南诏国和大理国，其中南诏时属弄栋节度，在市境设有曲驿、览赕、石鼓驿等城镇。而在大理国前期为白鹿部（后称石郡）有富筋赕、石鼓赕等建置，隶于云生节度；后期废节度，设威楚府，在楚雄市境有白鹿部、石鼓赕、德江城等建置。宋代元初，市境设有威楚、石鼓2个千户，属威楚万户府辖；至元八年（1271年）改威楚万户府为威楚路，以威楚千户置威楚县；至元十五年（1278年）升威楚县为威州；至元二十一年（1284年）复降威州为威楚县，并将富民、净乐并入威楚县。明洪武十五年（1382年）改威楚县为楚雄县。其后，楚雄县的建置及隶属关系一直延续到清末，民国2年（1913年）裁楚雄府，楚雄县除1948年内曾由设在姚安的省第八行政督察专员公署所辖外，一直由省府直辖。解放后，楚雄县属楚雄专区辖；1958年4月楚雄彝族自治州成立，楚雄县为自治州所辖15个县之一，曾将双柏、牟定、南华3县并入楚雄县，至1960年，并入的3县先后恢复建制。1983年9月，撤销楚雄县设立楚雄市。目前人口中以汉族居多，彝族人口约占20%左右。
楚雄地处云贵高原上，境内多山，地势西北高，东南低，从西北向东南倾斜。山脉系哀牢山东麓支平余脉，多呈西北、东南走向。境内最高点是西舍路乡哀牢山脉的小越坟山，海拔2916米；最低点为礼社江与彝家拉河、石羊江交汇处，海拔691米；市人民政府驻地鹿城镇海拔1773米。有相当的煤炭和石油天然气储量。金沙江的多条支流流经市境。农业以水稻、小麦、烟叶种植为主，有采矿、食品、烟草等工业。
楚雄市河流分属元江、金沙江两大水系。元江上游的礼社江，从南华县入境，穿越市境西南部，支流有马龙河、三街河、白衣河、五街河、邑舍河、碧鸡河、自雄河；金沙江水系有其支流龙川江从吕合入境，自西向东流经东瓜、鹿城、苍岭，再由西向北出境，是楚雄市坝区的主要河流。主要支流有紫甸河、西静河、河前河、寨子小河、青龙河、苍岭小河。市境年平均降雨量39.6亿立方米。境内水理论蕴藏量24.4万千瓦，可开发量23.8万千瓦。
楚雄市境内常见的生物资源有木本植物40多种，草本植物20多种，食用菌30多种。有野生中药640多种，名贵药材有三七、天麻、五味子、茯苓、小棕包等。发现野生动物519种，其中两栖类29种，爬行类56种，鸟类329种，兽类105种。楚雄市西南部的哀牢山国家级自然保护区，森林茂密，人迹罕至，有名贵植物1480多种，鸟兽460种，两栖爬行动物46种，国家重点保护珍稀动物26种，已被列为联合国“人与生物圈”森林生态系统的定位观察站。
同云南大多数城市一样，楚雄市的气候四季如春、舒适宜人。属于北亚热带季风气候区，受印度洋西南暖湿气流的影响，冬干夏湿，气温日差较大，年差较小；冬无严寒、夏无酷暑；干湿季分明，雨热同季；日照充足，霜期较短，冬季降水偏少。2006年年平均气温16.5℃。全市年平均气温约16℃，降水量为850毫米左右。
楚雄市下辖3个街道、10个镇、3个乡：
鹿城街道、​彝海街道、​东瓜街道、​吕合镇、​紫溪镇、​东华镇、​子午镇、​苍岭镇、​三街镇、​八角镇、​中山镇、​新村镇、​西舍路镇、​树苴乡、​大过口乡和​大地基乡。
2022年，楚雄市生产总值达610.11亿元，按可比价格计算，比上年增长5.5%。其中第一产业增加值49.33亿元，增长5.0%；第二产业增加值328.60亿元，增长8.2%；第三产业增加值232.18亿元，增长2.0%。三次产业结构为8.1∶53.9∶38。人均生产总值98,034元。城乡常住居民人均可支配收入分别为46,111元、16,461元。职工年平均工资105,374元。地方一般公共预算收入33.46亿元，人均5,376元。地方一般公共预算支出55.33亿元，人均8,890元。
2020年第七次人口普查结果，楚雄市总人口（常住人口）共有631,530人，城镇人口426,823人（占67.59%），乡村人口204,707人（占32.41%）。共有男性316,365人、女性315,165人，性别比为100.38。0—14岁人口共94,674人（占14.99%），15—59岁人口共439,413人（占69.58%），60岁及以上人口共97,443人（占15.43%），其中65岁及以上人口共70,647人（占11.19%）。大学专科学历及以上人口有103,984人，15岁以上的文盲有13,969人，占15岁以上人口的2.60%。
位于楚雄州禄丰县境内的广通镇至大理市的广大铁路穿过楚雄城区，设楚雄站。楚雄火车站距离广通站30公里，离大理站183公里，隶属昆明铁路局管辖。广通至大理铁路于1998年6月通车，是云南省重要的铁路运输大动脉。2010年9月10日，广大铁路扩能改造工程正式开工建设，工程全长167公里，新建双线、电气化牵引，设计行车速度200公里／小时。工程投资估算总额为143.1亿元。在楚雄州境内途经禄丰、楚雄、南华3个县市，共95公里，投资额77.68亿元，占整个工程量的56.9％，为国家一级双线铁路。
2011年1月11日，昆明至楚雄开行城际列车，这是继昆明至曲靖城际列车后云南省开行的第二列城际列车，不过开行的频率远远不及昆曲城际列车。昆楚城际列车的开通使得昆明至楚雄区段的运行速度和能力得到改善。列车编组为空调硬座7辆，列车等级为快速，票价36元。城际列车运营初期为一站直达，运行时间约2小时17分钟；后又增停广通、禄丰车站，运行时间延长至2小时50分钟。由于铁路运力瓶颈，为整合当地铁路资源。昆楚城际列车现已停运，待广大线扩能改造工程完成后恢复运营。
目前楚雄市区开通了城市公交线路12条，投放公交车201辆、出租车500辆。
楚雄市是楚雄彝族自治州的教育中心，教育具有较好的历史传统，不少学校都具有悠久的办学历史。两所大学楚雄师范学院和楚雄医药高等专科学校位于该市，市内还有多所中专、中学、小学及云南省内本科院校的分校。楚雄市的基础教育已具备了一定的规模及基础。
楚雄市内有多处体育设施。州民族体育活动中心位于楚雄市桃园湖东北侧，现有体育场、田径场、足球场、射击场、灯光球场、综合馆、体育馆、体操房等体育设施，可满足省级以上训练比赛需要。楚雄州游泳馆位于开发区龙川江畔，拥有室内标准50米泳池一座，用于举办过省级、州级游泳训练比赛。每年4月至10月向公众开放。
楚雄市于2002年7月20日至8月18日主办第十一届云南省运动会。为迎接本次运动会，楚雄市政府投入了5200多万元新建了七所场馆。十一届省运会共设14个比赛项目，共有3094人参加了本次运动会14个大项、391个小项的角逐。第七届全国残运会于2007年在云南昆明举办，曾在楚雄市内进行火炬传递。
麥蘆卡蜂蜜

麥蘆卡蜂蜜（毛利語：Mānuka）產自薄子木屬麦卢卡茶花樹的蜂蜜，常被當作替代藥物販售。原為紐西蘭原住民使用的傳統醫療原料，做為抑制鎮痛解熱、消毒、治感冒等用途。在体外研究中对蜂蜜中的成分进行了潜在的抗菌特性研究。
麥蘆卡蜂蜜是蜜蜂從盛開中的麦卢卡花中採得花蜜後，在蜂巢中釀製的蜜，在外觀上較一般蜂蜜顏色更濃，並時而帶褐紅色、具特殊香芬、甜度較一般蜂蜜高，波美度通常為40度以上，含水量極低，遇低溫易結晶。在紐西蘭若需使用「麦卢卡蜂蜜」名稱為標籤，其蜂蜜需具70%以上麦卢卡花粉含量。
在傳統醫療中，蜂蜜為修復潰瘍和褥瘡的抗菌物，及燒傷和創傷造成的其他感染治療；研究顯示蜂蜜能清理傷口感染，促進癒合，治療嬰兒腸胃細菌感染。蜂蜜的療效最主要來自其中的過氧化氫，另外其酸鹼值和滲透壓也有影響。在不同蜂蜜之間的差異，有部份無法以前述三個因素解釋，推測應是蜜源差異造成，麥蘆卡蜂蜜是其中最顯著的。
而2001年發表的「蜂蜜在於創傷和燒傷的治療潛力」一則研究中使用多種蜂蜜測試於不同的醫療或意外產生的傷口上如: 截肢、外陰切除、敗血症、皮膚潰瘍等傷口，發現蜂蜜能有效治癒傷口（藉由蜂蜜最佳的含水保濕特性、抗菌性、對傷口的黏著性、內含過氧化氫成份等特質），其中又特別提及紐西蘭及澳洲的薄子木屬科（簡稱麦卢卡）花上所採的蜂蜜：“只要使用一般超市可購得的凡士林或含保濕劑成份軟膏，混和25-30%的表準抗菌活性麦卢卡蜂蜜”即可達到傷口照護效果，更將麦卢卡蜂蜜聲譽推到頂峰。
但教授彼德•莫藍提出以蜂蜜做為醫療常用品之三個最難解決的難處：
雖然使用蜂蜜於人體醫療研究並未完全獲得認可，但此研究卻使得麦卢卡蜂蜜聲名大噪，也使得紐西蘭政府及商業人士嗅覺背後龐大的商機，更加以投入經費加速有關麦卢卡蜂蜜的研究。
對於麦卢卡蜂蜜的研究及實驗自1992年後就從未停止過，而今對於麦卢卡蜂蜜的相關研究也已累積超過百篇，雖其中含有大量實體數據的研究雖在於少數，但其發現對於抑制金黃色葡萄球菌、幽門螺桿菌的研究就足以令醫學界振奮。其中原因包含金黃色葡萄球菌除了是環境中常見細菌外，更是具高度抗藥性之細菌，而英國威爾斯大學卡迪夫學院教授羅斯‧庫伯(Rose Cooper)亦證實麦卢卡蜂蜜能降低細菌對抗生素的抗藥性，且對綠膿桿菌及甲型鏈球菌都為有效，更讓醫療研究團隊引發治癒現代疾病的可能性。
教授彼德•莫藍發現麦卢卡蜂蜜特性後,就將此註冊為麦卢卡獨特因子®（Unique Manuka Factor）簡稱「獨麥素」(UMF®)，而將此商標做為認證聯盟，組成了UMFHA（獨麥素認證聯盟）統一認證麦卢卡獨特因子成份含量。雖財團有意壟斷麦卢卡蜂蜜市場，但世界各大認證機構於紐西蘭也不放過此商機，紛紛加入認證行列，如歐陸集團（eurofins）就宣稱執行原始教授彼德．莫藍所執行的測試方式檢測麦卢卡UMF®數值。
教授彼德．莫藍也於2006年發表對麦卢卡蜂蜜提出活性高低的認證方式 由於UMF®在於比較抗菌力，於是參考抗生素的試驗方式。將麦卢卡蜂蜜滴入培植了細菌的洋菜膠內，含有麦卢卡蜂蜜的周围產生抗菌功效使細菌無法生長，因而產生一個透明的無菌圈。而麦卢卡蜂蜜的抗菌能力度愈高，無菌圈範圍就愈大。而洋菜膠又加入5%-25%不同濃度的苯酚作為抗菌比對，若測試中的麦卢卡蜂蜜產生的抗菌圈大小與20%苯酚相當，則此蜜就被標註為UMF®10+。
德國德勒斯登工業大學Thomas Henle教授於2008年發現麦卢卡蜂蜜中含有一種天然物質甲基乙二醛（Methylglyoxal，MGO）並聲明使麦卢卡蜂蜜有別於世界其他蜂蜜的元素即為此因子，但直至今日都未能有可靠的實驗證明甲基乙二醛（MGO™）與「獨麥素」為同一元素。而MGO™也同樣成為麦卢卡商家註冊商標
，在市場上以數字標示麦卢卡蜂蜜等級，而MGO™與UMF®的比較大致如下:
紐西蘭麥蘆卡蜂蜜於近年來被大肆吹捧，不但因為世界各國工業污染趨勢日益嚴重，紐西蘭轉而成為世界上少有保持原貌的天然原始國都，而且其地所生產的特殊蜂蜜又存有世界各國的研究報告背書，所以不難看出其爆紅的原因。
也正正因為紐西蘭麦卢卡蜂蜜聲名大噪，使得出口量大增，令2013年的出口量高於1萬噸，而生產量卻僅為1700-2000噸的假蜜充斥市場風波。其中香港消基委員會也在同年測試多達55個麦卢卡蜂蜜品牌，發現其中有16款蜂蜜含抗生素14款摻雜糖份。處處可見不肖商人利益薰心之不當商業行為導致紐西蘭麦卢卡蜂蜜名聲大大受創。
紐西蘭麦卢卡蜂蜜在台灣常有“乳狀型態蜂蜜”的錯誤認知，大部份的消費者認為乳膏狀是麦卢卡蜂蜜的獨特性質，紐西蘭麦卢卡蜂蜜的乳狀型式為一種「乳化」過程，採用低含水量蜂蜜低溫易結晶的特性，將蜂蜜以低溫先行結晶後再用機器將其粗大結晶體磨細，以致蜂蜜形成濃密口感，優點在於溫度變化下蜂蜜外型較穩定，且適合於塗抹在麵包、鬆餅上。而乳化工序，採用低溫結晶法，因此不影響蜂蜜本身營養成份。
黄年来

黄年来（1939年11月—2022年9月18日），男，福建晋江人，中国真菌学家，福建省三明市真菌研究所原所长，第六、七届全国人大代表。
曾就读于晋江市养正中学。1961年毕业于福建师范学院生物系。历任福建省生物研究所野生植物分类研究室研究实习员，三明市真菌研究所实习研究员、助理研究员、副研究员、研究员，食用菌研究室主任、副所长、所长，福建省三明市科学技术委员会副主任，福建三明三真公司董事长等职。曾选育出20多种食用菌品种。1983年当选第六届全国人大代表。1988年当选第七届全国人大代表。1993年当选第八届福建省人大代表。2022年9月18日5时25分逝世。
兼任中国微生物学会理事，中国菌物学会副理事长、食用菌专业委员会主任，中国食用菌协会副会长，福建省食用菌学会理事长，福建省微生物学会副理事长等。
主编有《食用菌生产》《金针菇与凤尾菇》《银耳栽培》《自修食用菌学》《中国香菇栽培学》《中国食用菌百科》《中国大型真菌原色图鉴》等。
福鼎大白茶

福鼎大白茶，又称福鼎白毫，简称白毛茶、福大，是一款福建茶树茶种、中国国家级茶树良种。
唐代茶圣陆羽著作的茶经中记载，永嘉东三百里有白茶山，是指福鼎的太姥山，这是记载白茶最早的著作，距今1400多年。 原产福建省福鼎市点头镇柏柳村，为小乔木型中叶类早芽无性繁殖系茶树品种。在福建福鼎茶区，春茶萌发期在3月上中旬，一芽三叶盛期在4月上旬。芽叶较肥壮，呈黄绿色，茸毛特多，适制红茶、绿茶、白茶。1950年，开始在福建东部推广。1960年，在浙江、江苏、湖南、贵州、四川、江西、广西、安徽等地引种。1985年，通过国家农作物品种审定委员会认定（编号GS13001-1985），为中国国家级茶树良种。2000年贵州全省36种名茶中用福鼎大白茶原料制成的有17个。
勐海大叶茶

勐海大叶茶（拉丁語：Camellia sinensis var. assamica cv. Menghai-dayecha），又称南蛮茶、佛海茶，是原产中国云南省勐海县南糯山的一个大叶茶品种、中国国家级良种。
勐海大叶茶为乔木型、大叶类、早生种。二倍体。原产地为勐海县南糯山，主要分布在云南南部。四川、广西、贵州、广东等地区有大面积种植。其植株髙大、主干明显，叶片较大、呈长椭圆或椭圆形。春茶开采期在3月上旬，一芽三叶盛期在3月中旬。适合制作红茶、绿茶和普洱茶。1985年全国农作物品种审定委员会认定为国家品种（编号GS13014-1985）。
茶油

茶油，是「油茶籽油」的简称，又名山茶油、山茶籽油、茶花籽油，在臺灣稱為苦茶油。
油茶籽油是从山茶科山茶属的油茶種或短柱茶種等物种成熟种子中提取的食用植物油。因為這幾種茶樹只用於製油，不用於製茶，所以就都俗稱為油茶樹，其種子就稱作油茶籽。油茶籽含油率一般为25%～35%，所榨出的油茶籽油主要含油酸、亚油酸等不饱和脂肪酸。油茶樹在臺灣又稱為苦茶樹。
常用的功能可以作為食用油、化妝品（保養頭髮）、藥用、食用拌麵，工業用、刀具保養油等。
茶油在中國的飲食紀錄超過千年，是華人喜愛的高級食用油。茶油素有東方橄欖油之稱，但其發煙點超過200摄氏度，更適合東方料理使用。
主要可區分為壓榨法、溶劑萃取法以及水酶法等。壓榨法主要是利用物理方式，可分為冷壓與熱壓。一般認為冷壓方式可避免來自植物中的生物活性與抗氧化能力物質喪失，且風味清淡，適合剛入門或偏好清淡風味的人。
然而經研究指出，冷壓茶油的氧化安定性不佳，容易變質；熱壓製程可以顯著增加安定性，且在120–130°C炒焙十分鐘下，油脂的組成並無變化，顯示並無必要因健康功效追求冷壓。
茶油之單元不飽和脂肪酸含量最高達80%以上，單元不飽和脂肪酸含有Omega-9，遇熱仍可保持穩定狀態、不易變質。
單元不飽和脂肪酸帶給人諸多健康功效，是現代人需要的油脂。
勐库大叶茶

勐库大叶茶，又名双江勐库种，原产中国云南省双江县勐库镇冰岛村的一种茶叶品种、中国国家级良种。
勐库大叶茶为有性繁殖茶。形状为乔木型、大叶类、早生种，植株高大主干明显，叶片水平或下垂状，叶片特大，呈长椭圆或椭圆形。原产自云南省双江县勐库镇冰岛乡，之后在云南西南部各产茶县有广泛栽培；此外，四川、贵州、广东、广西、海南、湖南等省区有大面积引种。1985年，全国农作物品种审定委员会认定为国家品种，编号GS13012-1985。其适合制作红茶、绿茶、普洱茶。
云抗14号

云抗14号，是研发自中国云南省农业科学院茶叶研究所的一种茶叶品种、中国国家级良种。
云抗14号为无性繁殖系、乔木型、大叶类、中生种的茶树品种。1973年至1985年，云南省农业科学院茶叶研究所从勐海县南糯山群体中采用单株育种法育成，植株高大，叶片呈长椭圆形稍上斜状着生。在云南省西双版纳、普洱、临沧、保山等地有大面积栽培；之后在四川、广东、广西、湖南、福建等省有引种。1987年，全国农作物品种审定委员会认定云抗14号为国家品种（编号GS13051-1987）。适制红茶、绿茶、普洱茶；抗寒、抗旱及抗病虫性均较强。
八仙茶

八仙茶，曾用名汀洋大叶黄棪。原产自中华人民共和国福建省诏安县秀篆镇寨坪村的一种茶树，为中国国家级茶树良种。
八仙茶为乔木型、大叶类、超早生的无性繁殖品种。其叶片呈上斜状、长椭圆型，叶色黄绿有光泽。1965年至1986年，福建省诏安县科学技术委员会在从诏安县秀篆镇寨坪村群体中采用单株育种法育成，其育种获福建省科技进步二等奖。在福建、广东乌龙茶茶区有大面积栽培，此外也在湖南、广西、四川等地引种。适制乌龙茶、绿茶、红茶。制作乌龙茶时，会经晾青、晒青、炒青、揉捻、初烘、初包揉、复烘、复包揉、烘干等一系列程序制成。1982年，龙溪地区科委鉴定并命名。1987年，通过福建省农作物品种审定委员会进行鉴定。1988年、1991年在福建省名优茶评比中，获得福建省名优茶的优质奖。1994年，该茶叶品种通过中国农作物品种审定委员会审定（编号GS13012-1994），为中国国家级茶树良种。
Hezhou

Hezhou (贺州) is a prefecture-level city in the northeast of the Guangxi Zhuang Autonomous Region, People's Republic of China.
Hezhou is located in northeastern Guangxi. It borders Hunan to the north and Guangdong to the east. The area is 11,752.64 km (4,537.72 sq mi). The average elevation is 800 m (2,600 ft) and the highest is 1,731 m (5,679 ft) above sea-level.
The city has a monsoon-influenced humid subtropical climate (Köppen climate classification Cfa) with mild, damp winters and hot and wet summers. The yearly average temperature is 20.2 °C (68.4 °F), and annual precipitation is 1,562 mm (61.5 in).
Hezhou has 2 urban districts, 2 counties, and 1 autonomous county.
Urban District:
Counties:
Autonomous County:
Hezhou was home to 2,007,858 inhabitants as of the 2020 Chinese census whom 1,411,212 lived in the built-up (or metro) area made of Babu and Pinggui urban districts and Zhongshan county largely being urbanized. Ethnic groups include Zhuang, Han, Yao, Miao and others. As of the end of 2022, Hezhou had a resident population of 2,031,000.
The Hezhou City Almanac lists the following ethnic subdivisions and their respective distributions. Population statistics are as of 1990.
Its place along the Guilin-Wuzhou Highway and central location close to Hunan and Guangdong make it a convenient place to find new roommates (Maocheng). Forestry is one of Hezhou's most important industries. More than 6,130 km (2,370 sq mi) of land are forested. Hydropower is also important with more than 700 megawatts produced. Hezhou's biggest mineral resource is gold. Other minerals include iron and aluminum. Agricultural products include beef and dairy cattle, fruits, vegetables, turpentine, tea, and tobacco.
Hezhou railway station opened in 2009.
China National Highway 207
Hezhou has more than 1,040 species of plants and 130 species of birds.
Nanning Metro

Nanning Metro or Nanning Rail Transit (NNRT) is a rapid transit system in Nanning, the capital of Guangxi Zhuang Autonomous Region in China.
Line 1 officially started construction on December 29, 2011. The first 11.2 km section, from Nanhu to Nanning East railway station, began operation June 28, 2016. The line opened fully on December 28, 2016. It is 32.1 km long, with 25 stations. Line 2 started construction in 2012 and was completed on December 28, 2017. Line 3 opened in June 2019. Line 4 opened in November 2020. Line 5 opened on December 16, 2021.
With the opening of Line 5, Nanning became the seventh city in China, and the first in Southern China to open and operate a fully automated subway line.
The final 3.9 km of Phase 1 of Line 4, an extension from Lengtangcun to Longgang adding 3 stations, started construction in August 2022, and will open in 2025.
Line 6 Phase 1 started construction on December 26, 2023. Line 6 Phase 1 is an east-west crosstown line that is 27.9 km long with 21 stations, and will open in 2028.
It is planned that there will be four vertical and four horizontal lines totaling 252 km of subway. The system is projected to carry over 5 million passengers per day.
मोगल

मुघल सम्राटांनी (किंवा मुघलांनी) भारतीय उपखंडावर त्यांचे मुघल साम्राज्य निर्माण केले आणि अनेक वर्ष राज्य केले, जे मुख्यत्वे भारत, पाकिस्तान, अफगाणिस्तान आणि बांगलादेश या आधुनिक देशांशी संबंधित होते. १५२६ पासून मुघलांनी भारताच्या काही भागांवर राज्य करण्यास सुरुवात केली आणि १६८० पर्यंत बहुतेक उपखंडावर राज्य केले. त्यानंतर त्यांची झपाट्याने घट झाली, परंतु १८५० पर्यंत ते प्रामुख्याने प्रदेश होते. मुघल मध्य आशियातील तुर्को-मंगोल वंशाच्या तैमुरीड राजवंशाची एक शाखा होती. त्यांचे संस्थापक बाबर होते, फरघाना खोऱ्यातील एक तैमुरीड राजपुत्र (आधुनिक उझबेकिस्तानमध्ये ), तैमूरचा थेट वंशज (ज्याला पाश्चात्य देशांमध्ये अधिक सामान्यतः टेमरलेन म्हणून ओळखले जाते) आणि चंगेज राजकन्येशी तैमूरचे लग्न जुळल्यानंतर चंगेज खान .
नंतरच्या अनेक मुघल सम्राटांकडे वैवाहिक संबंधांद्वारे महत्त्वपूर्ण भारतीय राजपूत आणि पर्शियन वंश होते, कारण सम्राटांचा जन्म राजपूत आणि पर्शियन राजकन्यांमध्ये झाला होता. उदाहरणार्थ, अकबर अर्धा पर्शियन होता (त्याची आई पर्शियन वंशाची होती), जहांगीर हा अर्धा राजपूत आणि चतुर्थांश पर्शियन होता आणि शाहजहान तीन चतुर्थांश राजपूत होता.
औरंगजेबाच्या कारकिर्दीत, जगातील सर्वात मोठी अर्थव्यवस्था म्हणून जागतिक जीडीपीच्या २५% पेक्षा जास्त किमतीच्या साम्राज्याने, पूर्वेकडील चितगाव ते पश्चिमेला काबूल आणि बलुचिस्तान, उत्तरेकडील काश्मीरपर्यंत जवळजवळ सर्व भारतीय उपखंड नियंत्रित केले. दक्षिणेला कावेरी नदीचे खोरे.
मुघल घराण्याची वंशावळ. प्रत्येक राजाची फक्त प्रमुख संतती तक्त्यामध्ये दिली आहे.
त्यावेळी त्याची लोकसंख्या ११० ते १५० दशलक्ष (जगाच्या लोकसंख्येच्या एक चतुर्थांश) दरम्यान असण्याचा अंदाज आहे, ज्याचे क्षेत्रफळ ४ दशलक्ष चौरस किलोमीटर (१.२ दशलक्ष चौरस मैल) पेक्षा जास्त आहे. १८ व्या शतकात मुघल सत्तेचा झपाट्याने घट झाला आणि शेवटचा सम्राट, बहादूर शाह दुसरा, १८५७ मध्ये ब्रिटिश राजाची स्थापना करून पदच्युत झाला.
मुघल सम्राटांची यादी अशी काहीशी आहे.
द डिस्कव्हरी ऑफ इंडिया

द डिस्कव्हरी ऑफ इंडिया हे पुस्तक भारताचे पहिले पंतप्रधान जवाहरलाल नेहरू यांनी १९४२-४५ मध्ये लिहलेले एक महत्त्वपूर्ण पुस्तक आहे. हे पुस्तक त्यांनी भारताच्या स्वातंत्र्यापूर्वी ब्रिटिश वसाहतीच्या काळात महाराष्ट्र राज्यातील अहमदनगर किल्ल्यावर कारावासात असताना लिहिले होते.
१९४४ मध्ये लिहिले गेले पण १९४६ मध्ये प्रकाशित झाले. या पुस्तकाचा प्रवास प्राचीन इतिहासापासून सुरू होतो आणि ब्रिटिश राजवटीच्या शेवटच्या वर्षांपर्यंत चालू राहतो. पंडित जवाहरलाल नेहरूंनी उपनिषद, वेद आणि प्राचीन इतिहासावरील पाठ्यपुस्तकांच्या ज्ञानाचा उपयोग करून वाचकांना सिंधू संस्कृतीपासून भारताच्या विकासाची ओळख करून दिली आहे. प्रत्येक परकीय आक्रमणकर्त्याने भारताच्या सामाजिक-राजकीय परिस्थितीत आणलेल्या बदलांद्वारे त्यांनी भारताच्या प्रवासाचा सखोल अभ्यास केला आहे.
नेहरूंना इतर भारतीय नेत्यांसह भारत छोडो आंदोलनात सहभागासाठी तुरुंगात टाकण्यात आले. त्यांनी या वेळेचा उपयोग भारताच्या इतिहासाबद्दल त्यांचे विचार आणि ज्ञान लिहिण्यासाठी केला. तुरुंगवासात त्यांनी हे पुस्तक लिहिले. या पुस्तकात नेहरूंनी आपल्या देशाच्या स्वातंत्र्यासाठी लढणाऱ्या भारतीयाच्या नजरेतून भारतीय इतिहास, तत्त्वज्ञान आणि संस्कृतीचे विस्तृत दृश्य प्रदान केले आहे.
नेहरूंनी त्यांच्या लेखनातून सिंधू संस्कृतीपासून सुरू होऊन वेद, उपनिषद, महाकाव्ये, बौद्ध आणि जैन धर्म, इस्लाम आणि मुगल साम्राज्य, तसेच ब्रिटिश राजवटीपर्यंतचा प्रवास उलगडला आहे. त्यांनी भारताच्या भौगोलिक, सांस्कृतिक आणि सामाजिक विविधतेचा विचार करून प्रत्येक काळातील महत्त्वाच्या घटनांचा आढावा घेतला आहे. व भारतातील प्रत्येक परकीय आक्रमणकर्त्याने घडवलेल्या सामाजिक-राजकीय परिस्थितीतील बदलांचे सखोल निरीक्षण मांडले आहे.
या पुस्तकाच्या माध्यमातून नेहरूंनी भारताच्या इतिहासातील विविध टप्प्यांवर प्रकाश टाकला आहे आणि त्याचा प्रभाव आजच्या भारतावर कसा पडला आहे हे सांगितले आहे. डिस्कव्हरी ऑफ इंडिया हे पुस्तक भारतीय स्वातंत्र्य लढ्याच्या काळातील एक महत्त्वाचा दस्तऐवज आहे, ज्यामध्ये नेहरूंचे विचार, त्यांच्या दृष्टिकोनातून भारताचा इतिहास आणि संस्कृतीचे महत्त्व उलगडून सांगितले आहे.
जहाँआरा बेगम

जहॉंआरा बेगम (२३ मार्च, १६१४ - १६ सप्टेंबर, १६८१) ही मुघल सम्राट शाह जहान आणि मुमताज महल यांची कन्या होती. ही औरंगजेबाची थोरली बहीण होती. दिसायला अतिशय सुंदर असलेल्या जहानआराला अरबी व फारसी भाषा येत होत्या. वडिलांची ती अतिशय लाडकी होती. ती वडिलांची देखभाल करीत असे, राज्याविषयी सल्लेही देत असे.शाह जहानला ती विशेष प्रिय असल्याचे सांगितले जाते.
सम्राट अकबराने राजकन्यांविषयी केलेल्या नियमांनुसार तिचे लग्न झालेले नव्हते.
औरंगजेब व तिचे संबंध कधीच सौहार्दाचे नव्हते. तिचा जीव दाराशुकोहवर जास्त होता. शाहाजहाननंतर तो मोगल साम्राज्याचा वारस बनावा, यासाठी तिचा प्रयत्‍न होता; पण औरंगजेबाने दाराशुकोहचा काटा काढला आणि मोगल बादशहा बनण्याचा मार्ग मोकळा केला.
जहानआराने आयुष्यात अनेक दुःखे भोगली. जवळच्या माणसांचे मृत्यू पाहिले; पण मोगल साम्राज्यासाठी ती कायम कणखर राहिली. प्रियकराविषयी तिच्या मनातील भावना तिने कधीच व्यक्त केल्या नाहीत.
मोगल राजघराण्यातील स्त्रियांप्रमाणेच ती अविवाहित राहिली.
ग्वाल्हेर संस्थान

ग्वाल्हेरचे संस्थान हे मराठा साम्राज्यातील शिंदे या वतनदार घराण्याचे वतनी संस्थान होते. पहिल्या बाजीराव पेशव्याचा निष्ठावंत सेवक राणोजी शिंदे हा या संस्थानाचा संस्थापक पुरुष होता. या संस्थानाची राजधानी पूर्वी उज्जैन होती, पण नंतर ग्वाल्हेर हेच राजधानीचे ठिकाण झाले.
ग्वाल्हेरच्या शिंदे घराण्याचे संस्थापक राणोजी शिंदे यांच्यापेक्षाही महादजी शिंदे प्रसिद्ध पावले. ते राणोजींचे सर्वात छोटे चिरंजीव होते. राणोजी इ.स १७५० मध्ये मृत्यू पावले, तर महादजी शिंदे इ.स. १७६१ मध्ये सत्तेवर आले. या घराण्यातील शासक खालीलप्रमाणे :
माधवराव शिंदे व ज्योतिरादित्य शिंदे हे भारतीय प्रजासत्ताकातील राजकारणी याच घराण्यातील आहेत. ग्वाल्हेर संस्थानाचे अखेरचे संस्थानिक जिवाजीराव हे माधवराव शिंद्यांचे वडील होते. महाराजाओॅं की सूची 1731 - 19 जुलाई 1745: रानोजीराव सिंधिया (डी। 1745) 19 जुलाई 1745 - 25 जुलाई 1755: जयप्पाराव सिंधिया (डी। 1755) 25 जुलाई 1755 - 15 जानेवारी 1761: जानकीराव मैं सिंधिया (1745-1761) 25 जुलाई 1755 - 10 जानेवारी 1760: दत्ताजी - रीजेंट (डी। 1760) 15 जानेवारी 1761 - 25 नोव्हेंबर 1763: इंटररेग्नम 25 नोव्हेंबर 1763 - 10 जुलाई 1764: कादरजीराव सिंधिया (केदारजीराव) 10 जुलाई 1764 - 18 जानेवारी 1768: मंजीरा सिंधिया (1777 के बाद) 18 जानेवारी 1768 - 12 फेब्रुवारी 1794: माधवराव मैं सिंधिया (सी। 1727 - 1794) 12 फेब्रुवारी 1794 - 21 मार्च 1827: दौलतराव सिंधिया (1779-1827) 21 मार्च 1827 - 17 जून 1827: महारानी बैजा बाई (च) - रीजेंट (1787-1862) 17 जून 1827 - 7 फेब्रुवारी 1843 (पहली बार) 17 जून 1827 - 7 फेब्रुवारी 1843: जानकीराजो द्वितीय सिंधिया (जीवाजीराव सिंधिया) (1805-1843) इ.स. १८०३मध्ये दौलतरावाच्या नेतृत्वाखालील शिंद्यांचे सैन्य ब्रिटिश ईस्ट इंडिया कंपनीच्या सैन्याशी लढताना पराभूत झाले. कालांतराने त्यांनी ब्रिटिशांशी समेट घडवून आपले संस्थान इ.स. १९४७ पर्यंत टिकवून ठेवले. भूगोल राज्याचा एकूण क्षेत्रफल 64,856 वर्ग कि॰मी (25,041 वर्ग मील) होते आणि अनेक हिस्से मिळून हे बनले होते. पण, ठळक पणे दोन ग्वालियर किंवा उत्तरी खंड आणि मालवा खंड मध्ये विभाजित होता. उत्तरी खंडात 44,082 किमी 2 (17,020 वर्ग मील)च्या क्षेत्रा बरोबर एक कॉम्पैक्ट ब्लॉक पण होते, जो 24 of10'आणि 26º52' एन। आणि 74º38' 79º8' ई 'च्या मध्ये होता.हेउत्तर, उत्तर पूर्व, उत्तर पूर्व मध्ये घिरले गेले आहे. आणि चंबल नदीच्या उत्तर-पश्चिम मध्ये ज्याने याला राजपुताना एजेंसीच्या मूळ राज्य धौलपुर, करौली अाणि जयपुर पासून वेगळे केले संयुक्त प्रांत मध्ये जालौन आणि झांसी ब्रिटिश जिल्हा द्वारा पूर्व मध्ये आणि मध्य प्रांत मध्ये सौगोर जिल्ह्या द्वारा; भोपाल, खिलचीपुर आणि राजगढ़ राज्यांद्वारे, आणि टोंक राज्य के सिरोंज परगना द्वारा दक्षिण में; आणि राजपूताना एजेंसी मध्ये झालावाड़, टोंक आणि कोटा राज्यांद्वारे पश्चिम में।
1940 में ग्वालियर राज्य में 4,006,159 निवासी थे।
इतिहास ग्वालियर का पूर्ववर्ती राज्य 1 वीं शताब्दी में स्थापित किया गया था। इसे बाद में दिल्ली सल्तनत ने हड़प लिया था और 1398 तक यह इस सल्तनत का हिस्सा था। इसके बाद यह फिर से 1528 से 1731 तक मुगल साम्राज्य का हिस्सा बन गया। जिसके बाद इसपर मराठों ने क़ब्ज़ा कर लिया।
समंध

समजानुसार, भुताचा एक प्रकार. असाही समज आहे की या प्रकारातले भूत हे वडाचे झाडावर वास्तव्यास राहते.
जेव्हा वड पिंपळ औदुंबर अशा झाडांची पूजा केली जाते तेव्हा अप्रत्यक्ष पणे त्या समंध ला ही तृप्त केले जाते मग तो आपली इच्छा पूर्ती करतो म्हणून रोज पिंपळ वडला पाणी घातले जाते..... बिडकर महाराज यांच्या चरित्रात सुध्धा अशा समंधचे वर्णन आहे की जो काशीराजाला भेटला होता यांची तहान खूप असते १२ घागरीची पण यांचे कंठ छिन्द्र सुईचा अग्रा एवढे असते हे लोक नदी तलाव विहीर इथे जाऊन पाणी पिऊ शकत नाहीत कारण तिथे वरुण देवची चौकी असते मग आपण जे पाणी झाडाला घालतो तेच ते पितात.
मिलिंद गाडगीळ

मिलिंद गोपाळ गाडगीळ (?? - ऑक्टोबर २००७) हे एक युद्धवार्ताहर होते. ते संपादक, लेखक, युद्धशास्त्राचे अभ्यासक, अर्थकारणाचे भाष्यकार होते. लेखक गंगाधर गाडगीळ हे त्यांचे मोठे बंधू होत.
मिलिंद गाडगीळ यांना वैद्यकीय अभ्यासासाठी प्रवेश मिळाला असताना सैन्यदलाच्या आकर्षणापोटी ते महाविद्यालय सोडून सैन्यात भरती झाले. एका अपघातामुळे त्यांची सैन्यातील कारकीर्द अल्प ठरली. गाडगीळ यांचा 'वॉर रूम'मधले डावपेच, त्यामागचे राष्ट्रीय धोरण, आंतरराष्ट्रीय राजकारण आणि अर्थकारणही या सर्वांचा अभ्यास होता. त्यांनी मराठी, हिंदी आणि इंग्लिशमधून याबद्दल लिहिले.
मराठीत यांचे एक पुस्तक आहे. "युद्धाच्या छायेत भारत" आजच्या घडीला हे पुस्तक जरी जुने असले तरी यातिल माहिती विशेष व मुलभुत बाबींचे झान वाढवणारी आहे.
प्रखर देशप्रेमी,राष्ट्रहितचिंतक,सैन्यास भेट देत राहणारा हा लेखक अजोड होता.
युद्धभूमीवर उभे राहून बातम्या देणाऱ्या दुर्मिळ युद्धवार्ताहरांमध्ये गाडगीळ होते. त्यांनी भारत-पाकिस्तान यांच्यातली १९६५ व १९७१ची युद्धे, व्हिएतनाम युद्ध, १९७३मधला अरब-इस्रायल आणि इराण-इराक युद्ध या साऱ्या ठिकाणाहून स्वतः वार्तांकन केले. त्यांनी हिंदुस्थान समाचार, बीबीसी आणि रॉयटर्स सह अनेक वृत्तसंस्थांसाठीही वार्तांकन केले.
भारत-पाक युद्धानंतर १९६५ साली ताश्कंद येथे तह झाला तेव्हा गाडगीळ तेथे होते. वयाच्या ६३व्या वर्षी गाडगीळ बटालिकच्या संग्रामस्थळी.
गाडगीळ यांनी सकाळ, नवशक्ती, तरुण भारत या दैनिकांमध्ये काम केले तसेच अनेक नियतकालिकांमध्येही लिखाण केले. विश्व संवाद केंद्राने प्रकाशित केलेला नॅशनल सिक्युरिटी : ॲन ओव्हरव्ह्यू हा गंथ गाडगीळ यांनी संपादित केला होता. त्यांनी सावरकरांच्या राष्ट्रीय स्मारकाची जबाबदारी त्यांनी सांभाळली. स्वातंत्र्यवीरांनी फ्रान्सच्या मार्सेल बंदराजवळ जी उडी घेतली तिचे त्या किनाऱ्यावर स्मारक व्हावे यासाठी त्यांनी काम केले.
नितीन देशमुख

नितीन देशमुख हे चांदूरबाजार तालुक्यातील बेलोरा येथील प्रख्यात कवी व मराठी गझलकार आहेत. त्यांच्या गझला ते रंगमंचावर स्वतःच सादर करतात. त्यांच्या अवीट गोडीच्या काव्यप्रसृतीने ते काव्यरसिकांमध्ये लोकप्रिय झाले आहेत. 'प्रश्न टांगले आभाळाला ' हा त्यांचा प्रसिद्ध गझलसंग्रह आहे. या संग्रहाला नारायण सुर्वे पुरस्कार मिळाला होता.
पैंजण,कविता संग्रह प्रकाशन,विश्व साहित्य संमेलन,बँकाँक थायलंड सौमित्र किशोर कदम यांचे हस्ते
बिकाँज वसंत ईज कमिंग सून, (कविता संग्रहं)प्रकाशन,टीळक स्मारक मंदिर पुणे संगितकार अजय अतूल,नागराज मंजुळे,मकरंद अनासपुरे,यांचे हस्ते
प्रश्न टांगले आभाळाला,गजल संग्रहं
ही पुस्तके प्रकाशीत व 'वतनदारी' ही कादंबरी प्रकाशनाच्या मार्गावर
वर्ग आठवीच्या पाठ्यपुस्तकात कविता अभ्यासक्रमात समावेश.
या चित्रपटांसाठी गीतलेखन
भीमराव पांचाळे,स्वप्निल बांदोडकर,आनंद शिंदे,आदर्श शिंदे,अभिजीत कोसंबी सायली पंकज कविता निकम या गायकांनी रचना गायल्यात.
अखिल भारतीय संमेलन व महाराष्ट्रभर कविता व गजलेचे कार्यक्रम..
श्रीअरविंदांचे तत्त्वचिंतन (पुस्तक)

श्रीअरविंदांचे तत्त्वचिंतन - पुणे विद्यापीठातर्फे (आताचे सावित्रीबाई फुले पुणे विद्यापीठ) डिसेंबर १९८० मध्ये श्रीअरविंद स्मारक व्याख्यान-माला या अंतर्गत झालेली चौथी माला 'श्रीअरविंदांचे तत्त्वचिंतन' या नावाने ग्रंथरूपाने प्रकाशित करण्यात आली. तत्पूर्वी श्रीअरविंद यांच्या तत्त्वचिंतनावर आधारित एकही पुस्तक मराठी भाषेत उपलब्ध नव्हते, त्यामुळे डॉ.ग.ना.जोशी लिखित या ग्रंथास वेगळे मोल आहे, असे विचार पुणे विद्यापीठाचे तत्कालीन कुलसचिव श्री.सुभाषचंद्र भोसले यांनी मांडले होते.
श्रीअरविंद यांचा जीवन-परिचय (पृष्ठ संख्या - बारा)
श्रीअरविंद यांचे विश्व-चिंतन - या भाषणामध्ये श्री.जोशी यांनी श्रीअरविंद यांचे तत्त्वज्ञान पूर्णाद्वैत तत्त्वज्ञान कसे आहे याचे विवेचन केले आहे. आध्यत्मिक उत्क्रांती, श्रीअरविंद प्रणीत आरोहण आणि अवरोहण, अवतार, रूपांतरण या संकल्पना यांचे विवेचनही त्यांनी या भाषणात केले आहे. (पृष्ठ क्र. ०१ ते ५४)
श्रीअरविंद यांचे संस्कृति-चिंतन - या भाषणामध्ये श्री.जोशी यांनी संस्कृतीच्या समस्या, फिलीस्टीन मानव, मानवाचे खुजेपण, सुधारणेचे विविध उपाय, प्रज्ञेची समीक्षा, अहं, आध्यात्मिक रुपांतरण या मुद्द्यांचा उहापोह केला आहे. (पृष्ठ क्र. ५५ ते १०७)
श्रीअरविंद यांचा पूर्णयोग - या भाषणामध्ये श्री.जोशी यांनी योगाचे सार, पूर्णयोगाचे वैशिष्ट्य, तसेच हठयोग, राजयोग, ज्ञानयोग, भक्तियोग, कर्मयोग, तंत्रयोग आणि पूर्णयोग यांच्यातील साम्यभेदाविषयी टिपण्णी केली आहे. श्रीअरविंद यांनी मनापासून ते अतिमानसापर्यंत जाणाऱ्या चेतनेच्या ज्या श्रेणी सांगितल्या आहेत, त्याचे वर्णन येथे करण्यात आले आहे. ते टप्पे अनुक्रमे असे आहेत - सामान्य मन, भौतिक मन, उच्च मन, प्रदीप्त मन, अंतर्ज्ञानात्मक मन, अधिमानस, अतिमानस. त्याचप्रमाणे मनाच्या चार अवस्था, म्हणजे जागृत, स्वप्न, सुषुप्ती आणि तुरीयावस्था यांचेही विवेचन येथे करण्यात आले आहे. दैवीकरण, अहंचे स्वरूप व कार्य, समर्पण, आश्रमजीवन, योगसाधना, आध्यात्मिक रूपांतरण या संकल्पनाही येथे सविस्तर स्पष्ट करण्यात आल्या आहेत. (पृष्ठ क्र. १०८ ते १८८)
परिशिष्ट - पुस्तकाच्या शेवटी संदर्भ ग्रंथ सूची, उल्लेख-सूची आणि निवडक पारिभाषिक शब्द देण्यात आले आहेत. त्यामुळे या पुस्तकाचे संदर्भ मूल्य अधिक वाढले आहे.
हे पुस्तक येथे उपलब्ध
वास्तुकला

वास्तुशास्त्र हे वास्तू बांधण्याचे व वास्तूच्या आजूबाजूला व आतल्या भागात करावयाच्या रचनांचे शास्त्र आहे. वास्तुकला ललितकलाची एक शाखा असून ज्याचे उद्देश्य औद्योगिकीचे सहयोग घेऊन उपयोगिताच्या दृष्टि ने उत्तम भवननिर्माण करने हे आहे.
वास्तु शास्त्राचा उपयोग हा संपूर्ण मानव जातीच्या फायद्या साठी आहे. या वर अनेक अभ्यास करणारे विद्वान आहेत . ह्या शास्त्राचा अभ्यास असतो. यात दिशा
मृदा परीक्षण वास्तु परीक्षण असे प्रकार येतात आजकालच्या आधुनिक जीवनशैलीत ही फ्लॅट आणि बंगला पद्धती मध्ये हे शास्र लाभदायक ठरते व तसे अनेक अनुभव ही आहेत तसेच नियमांचे पालन करून मन्युषाने जर वास्तु राहणी मान ठेवले तर त्याला लाभदायक ठरते
वास्तुशास्त्र हा वास्तु विद्याचा मजकूर भाग आहे - प्राचीन भारतातील वास्तुकला आणि डिझाइन सिद्धांतांबद्दल व्यापक ज्ञान. वास्तु विद्या ज्ञान आणि संकल्पनांचा संग्रह आहे ज्यात कठोर नसलेल्या लेआउट आकृत्यांसह किंवा त्याशिवाय समर्थन दिले जाते. त्याऐवजी, या कल्पना आणि संकल्पना इमारतींच्या इमारतीत किंवा संग्रहात जागा आणि फॉर्मच्या संस्थेसाठी मॉडेल आहेत, त्यांच्या एकमेकांच्या संबंधातील त्यांच्या कार्ये, त्यांचा वापर आणि वास्तूच्या एकूण फॅब्रिकच्या आधारे. बहुतेक विशाल शास्त्र ग्रंथांमध्ये हिंदू मंदिर आर्किटेक्चरचा समावेश आहे, परंतु घरे, शहरे, शहरे, गार्डन्स, रस्ते, वॉटर वर्क्स, दुकाने आणि अन्य सार्वजनिक भागांची रचना आणि आराखडेदेखील कव्हर केले आहेत.
वास्तुशास्त्र आणि सिंधू घाटी सभ्यता या रचनांच्या सिद्धांतांचा दुवा साधणारे सिद्धांत तयार केले गेले आहेत, परंतु सिंधू व्हॅली लिपी अस्पष्ट राहिल्यामुळे विद्वान कपिला वात्स्यायन अशा संबंधांवर अनुमान लावण्यास टाळाटाळ करतात. चक्रवर्तींच्या मते वास्तु विद्या इतकी जुनी वैदिक काळाची आहे आणि ती विधी वास्तूशी जोडली गेली आहे. मायकेल डब्ल्यू. मेस्टर यांच्यानुसार, अथर्ववेदात रहस्यमय कॉसमोगोनी असलेले श्लोक आहेत जे वैश्विक नियोजनासाठी एक नमुना प्रदान करतात, परंतु ते वास्तुशास्त्र किंवा प्रगतीचे प्रतिनिधित्व करीत नाहीत. सराव. वराहिहिराची बृहत संहिता सहावी शतकातील इ.स. रोजी लिहिली गेली आहे, असे मेस्टर यांनी म्हणले आहे की, "शहरे व इमारती आखण्यासाठी विशालपुरुषमंडळासारखे काहीतरी" असे वर्णन करणारे पहिले भारतीय मजकूर आहे. शास्त्राचे विशेष क्षेत्र म्हणून वास्तू विद्याचा उदय हा पहिल्या शतकातील महत्त्वपूर्ण शतकाच्या आधीपासूनच झाला असावा असा अंदाज आहे.
चेन्नईची वास्तुकला

चेन्नई वास्तुकला अनेक वास्तुशैलींचा संगम आहे. पल्लवांनी बांधलेल्या प्राचीन तमिळ मंदिरांपासून ते औपनिवेशिक काळातील इंडो-सारासेनिक शैली (मद्रासमध्ये प्रवर्तित) पासून, २०व्या शतकातील स्टील आणि गगनचुंबी इमारतींच्या क्रोमपर्यंत. बंदराच्या परिसरात चेन्नईचा वसाहती केंद्र आहे, जो बंदरापासून दूर गेल्यावर उत्तरोत्तर नवीन क्षेत्रांनी वेढलेला आहे, जुन्या मंदिरे, चर्च आणि मशिदींनी विरामचिन्हे.
२०१४ पर्यंत, चेन्नई शहर, त्याच्या कॉर्पोरेशनच्या हद्दीत 426 व्यापले चौ किमी, सुमारे 625,000 इमारती आहेत, त्यापैकी सुमारे 35,000 बहुमजली (चार आणि अधिक मजल्यांच्या) आहेत. त्यापैकी जवळपास 19,000 व्यावसायिक म्हणून नियुक्त केले आहेत.
थायलंडमधील बौद्ध धर्म

थायलंडमधील बौद्ध धर्म हा थेरवाद संप्रदायाचा मुख्य भाग आहे, जो लोकसंख्येच्या सुमारे ९५% आहे. थायलंडमधील बौद्ध धर्म सुद्धा तेथील लोक धर्मासोबत, मोठ्या थाई-चीनी लोकसंख्येसोबत, चिनी धार्मिक समुदायांशी एकरूप झाला आहे. थायलंडमध्ये बौद्ध मंदिरांमध्ये उंच सोनेरी (स्वर्ण) स्तूप आहेत, आणि थायलंडची बौद्ध वास्तुकला इतर दक्षिणपूर्व आशियाई देशांप्रमाणेच विशेषतः कंबोडिया आणि लाओस सारखी आहेत. ज्याबरोबर थायलंडमधील सांस्कृतिक आणि ऐतिहासिक वारसा आहे.
व्यंजन

मराठीत एकूण ४१ व्यंजने आहेत. ज्याचा उच्चार करतांना जिभेचा कंठ, टाळू, मुर्धा, दात, ओठ, या अवयवांशी स्पर्श होतो त्यांना व्यंजन असे म्हणतात. या ४१ व्यंजनांपैकी ३४ व्यंजनाचे पाच प्रकारात विभाजन केले जाते.
वर्णमालिकेतील क ते य पर्यंतच्या वर्णाचा उच्चार होत असतांना तोंडातील जीभ, कंठ, टालू, मुर्धा, दात व ओठ इत्यादी अवयवांशी स्पर्श होतो यामुळे या वर्णांना स्पर्श व्यंजने असे म्हणतात. उदा. क, ख, ग, घ, ङ, च, छ, ज, झ, ञ, ट, ठ, ड, द, ण, त, थ, द, ध, न, प, फ, ब, भ, म
स्पर्श व्यंजनाचे तीन प्रकारात वर्गीकरण केले जाते.
१. कठोर वर्ण (१३) – ज्या वर्णाचा उच्चार करण्यास जोर द्यावा लागतो त्यांना कठोर वर्ण असे म्हणतात.यानाच श्वास, अघोष असे म्हणतात.
२. मृदु वर्ण (३५)– ज्या वर्णाचा उच्चार सौम्यपणे होतो त्यांना मृद वर्ण असे म्हणतात. यांनाच नाद, घोषवर्ण असे म्हणतात.
ग, घ, ज, झ, ड, ढ, द, ध, ब ,भ य, र, ल, व, ह, ळ, ङ, ञ, ण, न, म
३. अनुनासिक वर्ण – ज्या वर्णाचा उच्चार त्याच्या उच्चार स्थानासोबत काही अंशी नाकातूनही केला जातो त्यास अनुनासिक असे म्हणतात.
ज्याच्या पूर्ण उच्चारासाठी स्वराची मदत घ्यावी लागते अशा भाषिक वर्णाला व्यंजन म्हणतात. व्यंजनांचा उच्चार करण्यासाठी तोंडातील काही अवयवांमार्फत हवा अडवली जाते. उदा० जिभेचा टाळूवर स्पर्श होऊन मूर्धन्य व्यंजनांचा उच्चार होतो.
मराठी व्यंजनांचे पाच प्रकारात विभाजन केले आहे. हे प्रकार पुढीलप्रमाणे-
कण्ठ्य, तालव्य आदि संज्ञा प्राचीन भारतीय उच्चारशास्त्रज्ञांच्या शास्त्रीय परिभाषेतील संज्ञा आहेत.
मराठी लिपीत क्ष (क्‍ष) आणि ज्ञ ही दोन जोडाक्षरे त्यांच्या नित्य वापरामुळे मूलध्वनी समजली जातात. हिंदीत क्ष, ज्ञ, श्र. आणि त्र ही जोडाक्षरे मूलध्वनी समजली जातात. मराठी भाषेतील ज्ञ (द्+न्+य्+अ) हा दंत्य आहे, बंगालीतला ज्ञ (ज्‍ञ) तालव्य आहे, तर हिंदीतला ज्ञ (ग्य) कंठ्य आहे. मराठीतले च़, छ़, ज़, झ़ हे दंततालव्य आहेत, आणि फ़ दंतोष्ठ्य आहे..
असा प्रश्न पडलेल्यांना आता या भागात त्या प्रश्नाचे उत्तर मिळाले असेल. जिज्ञासूने वर सांगितल्याप्रमाणे वेगवेगळ्या भागांचा संयोग करून वेगवेगळे वर्ण उच्चारून पहावेत, म्हणजे त्यांतील फरक आणखी स्पष्टपणे त्याच्या लक्षात येईल.
श-सदर वर्णाचा उच्चार करतांना वरच्या दाताच्या मागील बाजूस स्पर्श करावा. म्हणजे कठोर तालुला स्पर्श करूनच 'श' वर्णाचा अचूक उच्चार करता येतो.
ष-हे मूर्धन्य वर्ण आहे. 'ष'चा उच्चार करतांना जिभेचा शेंडा तालू व कंठ यास जाऊन भिडतो.म्हणजे 'ष'उच्चारतांना जिभेचा शेंडा मूर्धास घर्षण करून जातो.अशावेळेस 'ष'अचूक उच्चार बाहेर पडतो.
वर्ण

तोंडावाटे बाहेर पडणाऱ्या मूलध्वनींना वर्ण असे म्हणतात. ते केवळ ध्वनी असतात, म्हणून त्यांना ध्वनिरूपे म्हणतात. वर्ण हा भाषेच्या पाच मूलभूत घटकांपैकी (इतर: अक्षर, शब्द, वाक्य व व्याकरण) एक आहे.
मराठी भाषेत मधे एकूण ५२ वर्ण आहेत.
वर्णाचे एकूण ३ प्रकार पडतात.
१. स्वर
२. स्वरादी
३. व्यंजन आणि विशेष संयुक्त व्यंजने
ज्या वर्णाचा उच्चार करण्यास सुरुवात केल्या पासून ते शेवट पर्यंत जर एक सारखाच ध्वनी निर्माण होत असेल तर त्या वर्णाला स्वर असे म्हणतात. तसेच ज्या वर्णाचा उच्चार स्वतंत्रपणे म्हणजे दुसऱ्या वर्णाच्या वाचून करता येतो त्याला स्वर असे म्हणतात. मराठीत एकूण १४ स्वर आहेत.
अ आ इ ई उ ऊ ऋ ऌ ए (ॲ) ऐ ओ (ऑ) औ
ज्या वर्णाचा उच्चार करण्यास 'अ' ने सुरुवात करून अनुनासिक किंवा विसार्गाने समाप्ती होते त्या वर्णाना स्वरादी असे म्हणतात. मराठीत एकूण २ स्वरादी आहेत.
ं (अं ) ः (अ:)
ज्या वर्णाचा उच्चार पूर्ण होण्यास शेवटी स्वराचे साहाय्य घ्यावे लागते त्या वर्णाला व्यंजन असे म्हणतात. मराठीत एकूण ३६ व्यंजन आहेत.
मूळ व्यंजने: क् ख् ग् घ् ङ्
च् छ् ज् झ् ञ्
ट् ठ् ड् ढ् ण्
त् थ् द् ध् न्
प् फ् ब् भ् म्
य् र् ल् व्
श् ष् स्
ह् ळ्
संयुक्त व्यंजने: क्ष् ज्ञ्
द् + न् + य् = ज्ञ्
क् + ष् = क्ष्
अल्व्हेलो तालू व्यंजन

ध्वन्यात्मक मध्ये, alveolo-palatal (किंवा alveopalatal ) व्यंजन, काहीवेळा पूर्व-तालासंबंधी व्यंजनांचे समानार्थी, कोरोनल आणि पृष्ठीय व्यंजनांमधील उच्चारात मध्यवर्ती असतात, किंवा ज्यामध्ये एकाचवेळी अल्व्होलर आणि पॅलॅटल आर्टिक्युलेशन असते. अधिकृत IPA चार्टमध्ये, alveolo-palatals retroflex आणि palatal व्यंजनांमध्ये दिसतील परंतु "जागेच्या कमतरतेसाठी". लॅडफॉगेड आणि मॅडिसन अल्व्हेलो-पॅलॅटल्सचे पॅलेटालाइज्ड पोस्टलव्होलर्स ( पॅलेटो- अल्व्होलर्स) म्हणून वैशिष्ट्यीकृत करतात, जी अल्व्होलर रिजच्या मागे जीभच्या ब्लेडसह आणि टाळूच्या दिशेने उंचावलेल्या जिभेचे शरीर, तर एसलिंग त्यांचे वर्णन प्रगत पॅलाटल्स म्हणून करतात ( प्री-पॅलॅटल्स), पृष्ठीय व्यंजनांचा सर्वात दूरचा पुढचा भाग, जीभच्या मुख्य भागासह अल्व्होलर रिजच्या जवळ येतो. ही वर्णने मूलत: समतुल्य आहेत, कारण संपर्कामध्ये जीभचे ब्लेड आणि शरीर (परंतु टीप नाही) दोन्ही समाविष्ट आहेत (उजवीकडे योजनाबद्ध पहा). ते इतके समोर आहेत की फ्रिकेटिव्ह आणि एफ्रिकेट्स सिबिलंट आहेत, पृष्ठीय व्यंजनांमधील एकमेव सिबिलंट आहेत.
डॅनियल रेकासेन्सच्या मते, alveolo-palatal व्यंजने एकाचवेळी बंद होणे किंवा alveolar आणि palatal zones येथे एक प्राथमिक आर्टिक्युलेटर असलेल्या ब्लेड आणि जीभ डोर्समचा समावेश असलेल्या संकुचिततेद्वारे साकार होतात. त्यांच्या अभिव्यक्तीच्या ठिकाणी पोस्टलव्होलर झोन आणि प्रीपॅलेटचा समावेश असू शकतो, परंतु समोरील अल्व्होलर झोन आणि मागील टाळूच्या पृष्ठभागाच्या दिशेने पसरलेला एक मोठा संपर्क क्षेत्र देखील असू शकतो. जिभेचे टोक खालच्या दिशेने वाकलेले असते आणि या व्यंजनांच्या निर्मिती दरम्यान जिभेचे डोर्सम वर आणि समोर केले जाते.
अल्व्हेलो-पॅलॅटल सिबिलंट्स बहुतेकदा मँडरीन, हक्का आणि वू सारख्या चिनी भाषांमध्ये तसेच इतर पूर्व आशियाई भाषा जसे की जपानी आणि कोरियन, तिबेट -बर्मन जसे की तिबेटी आणि बर्मी तसेच थाई सारख्या ताई भाषांमध्ये वापरले जातात., लाओ, शान आणि झुआंग . पॉलिश, रशियन आणि सर्बो-क्रोएशियन आणि अब्खाझ आणि उबिख सारख्या वायव्य कॉकेशियन भाषांसारख्या अनेक स्लाव्हिक भाषांमध्ये अल्व्हेलो-पॅलॅटल सिबिलंट्स देखील एक वैशिष्ट्य आहे. आंतरराष्ट्रीय ध्वन्यात्मक वर्णमालामध्ये समाविष्ट केलेले अल्व्हेलो-पॅलॅटल व्यंजन आहेत:
क

क् हे देवनागरी लिपीतील प्रथम क्रमांकाचे व्यंजन आहे. हे कंठ्य या गटातील व्यंजन आहे.
क् या अक्षराची बाराखडी खालीलप्रमाणे आहे-
क, का, कि, की, कु, कू, कृ, कॄ, के, कै, को, कौ, कं, कः, कॢ, कॣ.
भारतीय पुरातत्त्व सर्वेक्षण विभाग

भारतीय पुरातत्त्व सर्वेक्षण विभागाची स्थापना सन 1861 मध्ये झाली .या विभागाचे पहिले महानिर्देशक म्हणून अलेक्झांडर कनिंगहॅम यांची नेमणूक झाली. यांच्या कारकिर्दीत प्रामुख्याने बौद्ध स्थळे शोधण्यात आली. सर जॉन मार्शल यांच्या कारकिर्दीत भारतामध्ये हडप्पा संस्कृतीचा शोध लागला.
सध्या भारतीय पुरातत्त्व सर्वेक्षण विभाग हे भारत सरकारच्या सांस्कृतिक मंत्रालयाच्या अंतर्गत एक सरकारी आस्थापन आहे. भारतीय पुरातत्‍व सर्वेक्षण विभागाचे प्रमुख कार्य राष्‍ट्रीयदृष्ट्या महत्त्वाच्या प्राचीन स्‍मारकांचे तसेच पुरातत्‍वीय स्‍थळांचे आणि अवशेषांचे संवर्धन करणे हे आहे.
वर्गःपुरातत्त्व
संगमरवर

संगमरवर बांधकाम करण्यासाठी वापरला जाणारा दगड आहे.मखराणा येथील संगमरवराची खाण जगप्रसिद्ध आहे. येथील खाणीतूनच ताजमहालचा संगमरवर वापरला गेल्याची नोंद आहे
व्हिक्टोरिया मेमोरियल

व्हिक्टोरिया मेमोरिअल हॉल ही कोलकाता शहरामधील एक लोकप्रिय वास्तू आहे. ब्रिटिश राजवटीदरम्यान ही संगमरवरी इमारत व्हिक्टोरिया राणी हिच्या स्मरणाप्रिथ्यर्थ बांधली गेली. ह्या स्मारकाची कल्पना राणी व्हिक्टोरियाच्या निधनानंतर सर्वप्रथम लॉर्ड कर्झनने इ.स. १९०१ मध्ये मांडली. इ.स. १९०६ मध्ये झालेल्या पायाभरणीनंतर हे स्मारक इ.स. १९२१ मध्ये पूर्ण झाले.
संपूर्ण संगमरवरी दगडाने बांधले गेलेले हे स्मारक भारतातील जगप्रसिद्ध मुघल स्मारक ताज महालसोबत साधर्म्य दर्शवते. आजच्या घडीला व्हिक्टोरिया मेमोरियल कोलकात्यातील सर्वात लोकप्रिय पर्यटनस्थळांपैकी एक मानले जाते.
गोंड राजाचा किल्ला

भारतातील महाराष्ट्र राज्याच्या नागपूर शहराच्या ’महाल’ या भागात असलेला हा किल्ला आहे.
या किल्ल्याचे बांधकाम मजबुत होते. या किल्ल्याच्या सभोवताली पाण्याने भरलेले खंदक खोदण्यात आले होते. या किल्ल्यास उत्तरेच्या बाजुस एक दगडी कमान आहे. ते या किल्ल्याचे प्रवेशद्वार. या प्रवेशद्वारावर फारसी लिपीत कोरलेले आढळून येते. या द्वारातुन सुमारे ७० मीटर आत गेल्यावर एक लाकडाचे भव्य द्वार आहे. या लाकडाच्या भव्य द्वाराची जाडी सुमारे ७-८ सें.मी. असावी. हा जुना राजवाडा आहे. सध्या भग्नावस्थेत आहे. येथे लाकडी स्तंभांचे बांधकाम करण्यात आलेले होते. त्यावर गच्ची होती. हा किल्ल्याचे क्षेत्रफळ सुमारे ७०० मीटर लांब आणि ५०० मीटर रुंद येवढे असावे. या राजवाड्याचे आत संगमरवरी बांधकामाचा एक फवारा आहे. तेथील गोंड राजाच्या वंशजांनी त्या राजाच्या वस्तु अद्यापही सांभाळुन ठेवल्या आहे.
या किल्ल्याच्या सभोवताली अनेक बुरुज होते. त्यापैकी आज फक्त एकच बुरुज अस्तित्वात आहे. या बुरुजावर एक तोफ आहे. या तोफेवर मनुष्याची आकृती आहे. ती एका ओट्यावर ठेवलेली आहे. ती गोल फिरविता येण्याची व्यवस्था आहे. बादशहा शहाजहानने इ.स. १६३७ साली सुरूंग लावून तीन बुरुज उडविले. याचे कारण गोंड राजाने त्यास खंडणी दिली नव्हती. सन १७३२ साली हा प्रथम रघुजी भोसलेंनी आपल्या ताब्यात घेतला असे इतिहासकार सांगतात.
दिलवाडा मंदिर

दिलवाडा मंदिरे ही भारतातील राजस्थान राज्यामधील माउंट अबू या थंड हवेच्या ठिकाणी आहेत. ही एकूण पाच जैन मंदिरे भारतीय संगमरवरी कलाकुसरीची अत्युत्कृष्ट उदाहरणे आहेत. सर्व मंदिरांत आदिनाथांपासून ते महावीरांपर्यंतच्या जैन तीर्थंकरांच्या मूर्ती आहेत. जैन स्थापत्याचा एक सुंदर अविष्कार म्हणजे दिलवाडा येथील मंदिरे होत. अकराव्या बाराव्या शतकामध्ये निर्माण करण्यात आलेल्या या मंदिरांना स्थापत्याच्या दृष्टीने विशेष महत्त्व आहे. पर्यटनाच्या दृष्टीने या मंदिराला एक विशेष महत्त्व प्राप्त झालेले आहे जैन धर्मीयांच्या दृष्टीने हे एक महत्त्वाचे स्थान आहे
मंदिरे बाहेरून पाहिल्यास अतिशय सामान्य वाटतात. कदाचित शतकानुशतके ऊन पाऊस झेलल्यामुळे तसे झाले असावे. परंतु मंदिरांत प्रवेश केल्यावर त्यांतली कलाकुसर पाहून माणूस दिपून जातो. दिलवाडाची ही मंदिरे ११ व्या ते १२ व्या शतकात गुजरातच्या सोळंकी राजकर्त्यांनी बांधली. अकराव्या बाराव्या शतकामध्ये निर्माण करण्यात आलेल्या या मंदिराची वैशिष्ट्ये स्थापत्यशास्त्राच्या दृष्टीने महत्त्वपूर्ण आहेत जैन मंदिरांमध्ये महत्त्वपूर्ण मानले जाणारे हे मंदिर आहे जेनी स्थापत्याची वैशिष्ट्ये येथे दिसून येतात
ताजमहालच्या संगमरवरी बांधकामाशी तुलना करता, ताजमहालची वास्तू म्हणून भव्यता आहे, तर दिलवाडाची मंदिरे संगमरवरावरील अतिशय बारीक कलाकुसरीत वैशिष्ट्यपूर्ण ठरतात.
Mantilla

La mantilla es una prenda femenina popular en España.​ A partir del antiguo manto, con el que tradicionalmente se cubría la mujer, evolucionó hasta convertirse en un elegante tocado de blonda (encaje realizado con hilo de seda), chantilly o tul. Es habitual en procesiones de Semana Santa, en las corridas de toros y otros eventos castizos, además de ser prenda ceremonial de las "madrinas" en bautizos y bodas.​ A menudo se complementa con una peineta.
Algunos estudios arqueológicos fijan el origen de la mantilla en la península ibérica en la civilización ibérica, a partir del descubrimiento de figurillas prerromanas de mujeres con tocados muy similares.
En el siglo xvii ya era habitual utilizar la mantilla de encaje como prenda distinguida además de las de paño y mantones de seda. Sin embargo, su uso no se generalizó entre las mujeres de la nobleza y alta burguesía hasta finales del siglo xviii (como se aprecia en varios retratos pintados por Francisco de Goya), costumbre que continuó Isabel II de España, y que ya en el siglo veinte repitió la Reina Sofía.​
Félix Mantilla

Félix Mantilla Botella (Barcelona, España; 23 de septiembre de 1974)​ es un exjugador profesional de tenis, con una dilatada carrera deportiva de más de 12 años.
Su superficie preferida y donde mejores resultados obtuvo fue tierra batida. Sin embargo, también obtuvo buenos resultados lejos de esta superficie. Llegó a estar entre los 10 primeros del ranking mundial en junio de 1998.​ Anunció su retirada del tenis profesional el día 7 de abril de 2008.​
Desde 2008 forma parte del Australian Institute of Sport, donde ocupa el cargo de responsable de la base europea situada en Barcelona con la función de formar a jóvenes promesas australianas.​
Es director mundial de ventas del sistema de arbitraje electrónico Foxtenn 100% Real Bounce, que estrena el ATP Masters 1000 de Madrid.​
Le detectaron un cáncer cutáneo-melanoma a comienzo de la temporada 2006 que le retiró de su vida profesional en el tenis temporalmente. Se lo detectaron en la fase inicial y no tuvo que hacer ningún tratamiento de quimioterapia ni radioterapia.​
Tras su recuperación creó la Fundación Félix Mantilla.​​
Mantilla (Argentina)

Mantilla es una localidad y municipio argentino ubicado en el departamento San Roque de la Provincia de Corrientes. Su nombre oficial era Pedro R. Fernández, sin embargo en el uso cotidiano era más habitual Mantilla, derivado del nombre de la estación de ferrocarril del poblado (Estación Manuel F. Mantilla). Por dicho motivo una ley provincial cambió el nombre a partir del 1 de enero de 2023.​ Un conocido chamamé compuesto en 1988 se llama Bajo el cielo de Mantilla,​ el cual fue designado himno del pueblo.​
Su principal vía de acceso es la ruta provincial 159, que la vincula al oeste por 6 km de asfalto con la Ruta Nacional 12, la cual es una vía troncal nacional. La RN12 la vincula al norte con la capital provincial (de la que dista 156 km), y al sur con Goya y Buenos Aires.
Dentro del ejido municipal se encuentra la Colonia 2 de Abril, a 20 km del ejido urbano.​
El principal atractivo turístico es el balneario El Paraíso sobre la laguna Martín García,​ además de pesca deportiva y paseos en kayaks sobre el arroyo Batel.​
Su nombre original era San Diego, después Manuel F. Mantilla y luego mutó en Pedro Ramón Fernández, político correntino quien donó los terrenos donde se asentó el poblado.​ El nombre de la Estación Mantilla lo debe al Dr. Manuel Florencio Mantilla, historiador y político correntino que promovió junto con otros legisladores la instalación del ramal de ferrocarril que hoy ya no pasa por la localidad.
La idea de modificar el nombre fue presentada primero en redes sociales donde generó una fuerte polémica.​
Desde el año 2013 funciona en la localidad la “Asociación Cultural de Mantilla”, fundada por el poeta e historiador correntino Oscar Daniel Alegre, quien también editó un libro de la historia de la localidad. Esta entidad se encarga permanentemente de llevar a distintas ciudades del país el nombre de su pueblo, como así también su cultura a través de una delegación de bailarines, músicos, artesanos y recitadores.
El 24 de abril de cada año se realiza la Feria del Libro. También se realizan festejos anuales como: Festival del Yataí y corsos locales.
Cuenta con 1 585 habitantes (Indec, 2010), lo que representa un incremento del 19,3% frente a los 1 329 habitantes (Indec, 2001) del censo anterior.
Pueblo español según la Constitución

El pueblo español, según el artículo primero de la Constitución de 1978, es el sujeto de la soberanía nacional, del que emanan los poderes del Estado. Son los representantes del pueblo español, elegidos democráticamente, los depositarios de esa soberanía en las Cortes Generales: el Congreso de los Diputados y el Senado.
La formulación de los conceptos del constitucionalismo clásico, que desde la Revolución francesa (Qué es el Tercer Estado de Sieyès) alternaba en ubicar la soberanía, una vez extraída de Dios, en la nación (soberanía nacional, más moderada) o el pueblo (soberanía popular, más radical); quedan pues en la Constitución española resueltos de tal manera: la soberanía es permanentemente nacional, y reside coyunturalmente en el pueblo (por ejemplo, el censo electoral a 14 de marzo de 2004) que la deposita interinamente en las Cortes Generales.
Durante el proceso constituyente, distintos representantes políticos consideraron el artículo 1.2 de la Constitución contradictorio en tanto que consideraban que se refería simultáneamente a los conceptos político-jurídicos de soberanía nacional y soberanía popular. Miguel Herrero y Rodríguez de Miñón defendió, durante el debate constituyente en 1978, la idoneidad de incluir el adjetivo nacional para recalcar la indivisibilidad o la partición de la misma, alejándola del sentido clásico del término. En este último sentido, algunos propusieron su sustitución por soberanía estatal.
En la misma Constitución, desde su Preámbulo, se habla de la existencia simultánea de los pueblos de España, como entidades protegidas por la Nación Española «en el ejercicio de los derechos humanos, sus culturas y tradiciones, lenguas e instituciones». La ambigüedad que trae la coexistencia de ambos términos se continúa con la pareja de conceptos nación y nacionalidad. El mismo preámbulo pone en relación con el pueblo español con todos los pueblos de la Tierra en términos de paz y cooperación.
Otro ejemplo de la mención a los pueblos de España en la Constitución de 1978 se encuentra en su artículo 46, que prescribe la protección del patromonio histórico, artístico y cultural de España.
En la sinopsis de su contenido, que publican los Letrados de las Cortes Generales, desarrollan en parte el su encaje.​
Escote halter

El escote halter (del inglés ‘cabestro’​) o la espalda desnuda/descubierta es un estilo de vestimenta femenina en forma de banda que corre desde la parte delantera de la prenda alrededor de la parte posterior del cuello, y deja la mayor parte de la espalda descubierta.​
El estilo halter se utiliza en los trajes de baño, para maximizar el bronceado de la espalda y minimizar las líneas de bronceado. También se utiliza en vestidos o camisas, para crear una vestimenta que deje la espalda y hombros al descubierto.​ La banda que pasa por detrás del cuello puede ser cubierta por el cabello de la persona de forma de dar la impresión desde atrás que no hay nada que sostenga en posición al vestido.
Si se utiliza sujetador con una camiseta halter, por lo general será un sujetador sin breteles o su diseño también será tipo halter, de forma que no queden visibles los breteles del sujetador.
La camiseta halter es un tipo de camiseta sin mangas, pero con las cintas atadas detrás del cuello. Otro estilo de camiseta halter, solo posee una estrecha banda que pasa por detrás del cuello y una estrecha cinta que recorre la columna vertebral. El diseño se asemeja al de muchos sostenes de bikini, pero cubre el pecho en mayor medida y hasta puede cubrir parte o todo el abdomen en el frente.
Gamurra

La gamurra fue tipo de vestimenta femenina usada en Europa en época Tardomedieval y el Renacimiento.
Desde la Alta Edad Media existía la necesidad de cubrir el cuerpo abundantemente, llevando varias capas sobrepuestas para resistir el frío. Esto era común en ambos sexos. Hasta final de la Edad Media, la vestimenta se llamaba gonnella, y era de líneas más bien simples. Con la llegada del Renacimiento, la gonnella femenina pasó a llamarse gamurra.
La gamurra era un vestido largo hasta los pies, normalmente invernal, de lana, a veces abotonado por delante. Tenía las mangas separadas y, a medida que avanzaba el siglo XV, se hacían de tejido diferente, incluso con hilos de oro y aplicaciones de joyas.
En invierno se forraba de piel y en verano se usaban tejidos más ligeros.
La ropa se podía estrechar o agrandar en caso de embarazo: en este caso se abría por delante (véase como ejemplo el cuadro de la Virgen del Parto de Piero de la Francesca). Podía también abrirse sobre los senos, para que la mujer pudiera dar el pecho.
El nombre gamurra deriva del plural de la palabra árabe khima (pl. khumur), que significa velo de mujer, o más genéricamente vestido de mujer.