davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
மகபத் மக்பரா வளாகம்

மகபத் மக்பரா (Mahabat Maqbara) மற்றும் பகாவுதீன் மக்பரா(Bahauddin Maqbra) என்பது இந்தியாவின் குசராத்தின் ஜூனாகத்தில் உள்ள கல்லறைகள் ஆகும். இவை முறையே 1892 மற்றும் 1896 இல் முடிக்கப்பட்டு, ஜுனாகத் மாநிலத்தின் நவாப் இரண்டாம் மகபத் கான் மற்றும் அவரது மந்திரி பகாவுதீன் உசைன் பார் ஆகியோருக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்டது.
பாபி வம்சத்தின் நவாப்கள் முந்தைய ஜூனாகத் மாநிலத்தை ஆண்டனர். மகபத் மக்பராவின் கட்டுமானம் 1878 இல் இரண்டாம் நவாப் மகபத் கான் (1851-82) அவர்களால் தொடங்கப்பட்டது. 1892 இல் மூன்றாம் நவாப் பகதூர் கான் (1882-92) ஆட்சியின் போது முடிவடைந்தது. இதில் இரண்டாம் மகபத் கானின் கல்லறை உள்ளது. இது குசராத் பண்டைய நினைவுச்சின்னங்கள் மற்றும் தொல்லியல் தளங்கள் மற்றும் எச்சங்கள் சட்டம், 1965இன் கீழ் ஒரு மாநில பாதுகாக்கப்பட்ட நினைவுச்சின்னமாகும்.
1891-1896 ஆம் ஆண்டு இரண்டாம் மகபத் கானின் கல்லறைக்கு அருகே வடக்கில் அவரது அமைச்சர் சேக் பகாவுதீன் உசைன் பார் என்பவரது சொந்த நிதியில் கட்டப்பட்டது. இது பகாவுதீன் மக்பரா அல்லது வசீரின் மக்பரா என்று அழைக்கப்படுகிறது.
இந்த கல்லறைகள் கணிசமான ஐரோப்பிய ( கோதிக் கட்டிடக்கலை ) செல்வாக்குடன் இந்திய-இஸ்லாமிய பாணிகளின் (முக்கியமாக குசராத் சுல்தானியம் மற்றும் முகலாயக் கட்டிடக்கலை ) கலவையாக அறியப்படுகின்றன.
இந்த கல்லறைகளின் உள் மற்றும் வெளிப்புற முகப்பில் செதுக்கல்கள் மற்றும் மஞ்சள் கலந்த வெளிர் பழுப்பு நிற வெளிப்புறத்துடன் வளைவுகள் உள்ளன. வெங்காய வடிவ குவிமாடங்கள், பிரஞ்சு சாரளங்கள், சிற்பங்கள், பளிங்கு வேலைப்பாடுகள் மற்றும் வெள்ளி கதவுகள் உள்ளன. இந்த சமாதிகளில் ஒன்றின் நான்கு பக்கங்களிலும் உள்ள மினாரட்டுகளை சுற்றி முறுக்கு படிக்கட்டுகள் உள்ளன. ஜமா மசூதி ஒன்று இதே போன்ற கட்டிடக்கலை பாணியுடன் அருகில் அமைந்துள்ளது.
மெக்ராலி தொல்பொருள் பூங்கா

மெராலி தொல்பொருள் பூங்கா (Mehrauli Archaeological Park) என்பது தில்லியின் மெக்ராலியில் 200 ஏக்கர் பரப்பளவில் அமைந்துள்ள ஒரு தொல்பொருள் பகுதியாகும். இது குதுப் மினார் உலக பாரம்பரிய தளம் மற்றும் குதுப் மினார் வளாகத்தை ஒட்டி அமைந்துள்ளது. இது 100 க்கும் மேற்பட்ட வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்த நினைவுச்சின்னங்களைக் கொண்டுள்ளது. தில்லியில் 1,000 ஆண்டுகால தொடர்ச்சியான ஆக்கிரமிப்புக்கு அறியப்பட்ட ஒரே பகுதி இதுவாகும். மேலும் பொ.ச. 1060 இல் தோமரா அரசபுத்திரர்களால் கட்டப்பட்ட லால் கோட்டின் இடிபாடுகள் இதில் அடங்கும். இது தில்லியின் மிகப் பழமையான கோட்டையாகவும், கில்சி வம்சத்தின் ஆட்சி, துக்ளக் வம்சம், தில்லி சுல்தானகத்தின் லோதி வம்சம், முகலாயப் பேரரசு மற்றும் பிரித்தானிய இராச்சியம் போன்றவற்றின் அடுத்தடுத்த கால கட்டடக்கலை நினைவுச்சின்னங்களாகவும் உள்ளது.
இந்த பூங்காவில் கி.பி 1287 வருடத்திய பால்பன் கல்லறை போன்ற தளங்கள் உள்ள., இதில் உள்ள வளைவு மற்றும் குவிமாடம் இந்தியாவில் முதல் முறையாக கட்டப்பட்டது, ஜமாலி கமாலி மசூதி மற்றும் மௌலானா ஜமாலி கமாலி ( ஜமாலி கம்போ ) கல்லறை, 1526 - பொ.ச. 1535, குலி கானின் கல்லறை, படிக்கிணறுகளான காந்தக் கிணறு, ராஜோன் கிணறு, மற்றும் மதி மஸ்ஜித் ஆகியவை. ஜகாஸ் மகால், இரண்டாம் பகதூர் சாவின் சாபர் மகால், கவுசி-இ-சம்சி மற்றும் ஆதாம் கானின் கல்லறை ஆகியவற்றின் நினைவுச்சின்னங்கள் ஆகியவை. பல பழைய கோயில்களின் தூண்கள் மற்றும் எச்சங்களும் பூங்காவில் சிதறிக்கிடக்கின்றன.
தில்லி சுற்றுலா மற்றும் போக்குவரத்து மேம்பாட்டுக் கழகம் , மாநில தொல்பொருள் துறை, தில்லி மேம்பாட்டு ஆணையம் மற்றும் இந்திய தேசிய அறக்கட்டளை ஆகியவற்றுடன் இணைந்து 1997 ஆம் ஆண்டில் தொல்பொருள் பூங்காவாக இந்த பகுதி மறுவடிவமைப்பு மற்றும் முக்கியமான கட்டமைப்புகளை பாதுகாக்கத் தொடங்கியது. கலை மற்றும் கலாச்சார பாரம்பரிய அறக்கட்டளை (INTACH), இது முதலில் இப்பகுதியில் உள்ள கட்டமைப்புகளின் முறையாக ஆவணப்படுத்தத்த் தொடங்கியது. மேலும் 2000 ஆம் ஆண்டிலிருந்து பாரம்பரிய நடைகளை நடத்தத் தொடங்கியது.
பல ஆண்டுகளாக, இன்டாக் பூங்காவில் சுமார் 40 நினைவுச்சின்னங்களை மீட்டெடுத்ததுடன், அடையாளங்கள், பாரம்பரிய தடங்கள் மற்றும் மணற்கல் பாதை-குறிப்பான்களைச் சேர்த்தது.
விஷ்ணு ஹரி கல்வெட்டு

விஷ்ணு ஹரி கல்வெட்டு (Vishnu Hari inscription / Hari-Vishnu inscription) இந்தியாவின் உத்தரப் பிரதேச மாநிலத்தில் அயோத்தி மாவட்டத்தின் தலைமையிடமாக அயோத்தி நகரத்தில் இருந்த பாபர் மசூதியின் வளாகத்தை இந்தியத் தொல்லியல் ஆய்வகம் 1992-ஆம் ஆண்டில் அகழாய்வு செய்த போது கண்டுபிடிக்கப்பட்டது. 1992-இல் பாபர் மசூதியின் இடிபாடுகளில் விஷ்ணு ஹரி கல்வெட்டு கண்டுபிடிக்கப்பட்டது. இக்கல்வெட்டு நாகரி எழுத்துருவில் சமசுகிருத மொழியில் அமைந்துள்ளது. இக்கல்வெட்டு 12-ஆம் நூற்றாண்டில் சாகேதம் எனும் அயோத்தியை ஆண்ட அனயசந்திர வம்ச மன்னர் கோவிந்தசந்திரன் நிறுவிய கோயில் குறித்த செய்தியினைத் தருகிறது. இக்கல்வெட்டின் சில பகுதிகள் கிடைக்கவில்லை. மேலும் இக்கல்வெட்டு பாபர் மசூதி இடிப்பிற்கு பின் வைக்கப்பட்டதாக சர்ச்சைகள் உள்ளது.
நாகரி எழுத்தில் சமசுகிருத மொழியில் இருபது வரிகள் சுலோகங்கள் கொண்ட இந்த மணற்கல் கல்வெட்டு 1.10 மீ x 0.56 மீ அளவுள்ள மணற்கல்லால் ஆனது. இக்கல்வெட்டு பாபர் மசூதியின் இடிபட்ட சுவரின் கீழ் கண்டெடுக்கப்பட்டது. இந்திய தொல்லியல் துறையின் கல்வெட்டு வல்லுநர்கள் கே.வி.ரமேஷ் மற்றும் எம்.என்.கட்டி ஆகியோர் இக்கல்வெட்டுகளை மொழிபெயர்த்துள்ளனர். இக்கல்வெட்டு கடவுள் வணக்கத்துடன் தொடங்குகிறது. பின்னர் ஒரு புகழ்பெற்ற வம்சத்தை விவரிக்கிறது. கல்வெட்டின் 6-18 வரிகள் கர்ணன் அல்லது மாமே, சல்லக்ஷனா மற்றும் அல்ஹானா உட்பட வம்சத்தின் உறுப்பினர்களின் வீர வெற்றிகளை விவரிக்கின்றன. சமசுகிருத மொழி அறிஞர் கிஷோர் குனாலின் கூற்றுப்படி, இவர்கள் அனயசந்திரருக்கு முன் சாகேத மண்டலத்தின் ஆளுநராக இருந்த கஹாடவாலாவின் கீழ்ப்படிந்தவர்கள் என்று தோன்றுகிறது. கல்வெட்டின் 19-21 வரிகள் அல்ஹானாவின் வாரிசான அனயச்சந்திராவின் செயல்பாடுகள் மற்றும் அயோத்தியில் விஷ்ணு-ஹரி கோயில் கட்டுவது தொடர்பாக கூறுகிறது. மீதமுள்ள வசனங்கள் அவரது வாரிசான ஆயுஷ்சந்திராவை விவரிக்கின்றன.
அறுபது தூண் பள்ளிவாசல்

அறுபது தூண் பள்ளிவாசல் (Sixty Dome Mosque) என்பது வங்காளதேசத்திலுள்ள உள்ள ஒரு பள்ளிவாசலாகும். இது யுனெஸ்கோவின் உலக பாரம்பரிய தளமான பேகர்காட் பள்ளிவாசல் நகரத்தின் ஒரு பகுதியாக திகழ்கிறது. இது சுல்தானக காலத்திலிருந்து (1204-1576) வங்காளதேசத்தின் மிகப்பெரிய பள்ளிவாசலாகவும் இருந்தது. இது வங்காள சுல்தானகத்தின் போது சுந்தரவனக் காடுகளின் ஆளுநரான உலுக் கான் ஜஹான் என்பவரால் கட்டப்பட்டது. இது "இந்திய துணைக் கண்டம் முழுவதிலும் ஈர்க்கக்கூடிய முஸ்லிம் நினைவுச்சின்னங்களில் ஒன்றாகும்" என்று விவரிக்கப்பட்டுள்ளது.
15 ஆம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதியில், பேகர்காட் மாவட்டத்தின் கடற்கரைக்கு அருகிலுள்ள சுந்தரவனக்காடுகளின் சதுப்புநிலத்தில் கான் ஜஹான் அலி என்பவரால் ஒரு முஸ்லிம் காலனியாக இந்த பள்ளிவாசல் நிறுவப்பட்டது. அப்போது 'கலீபதாபாத்' என்று அழைக்கப்பட்ட சுல்தான் நசிருதீன் மகமூத் ஷா ஆட்சியின் போது ஜஹான் அலி நகரத்தில் இசுலாத்தை பிரசங்கம் செய்தார். கான் ஜஹான் இந்த நகரத்த்தில் பன்னிரெண்டுக்கும் மேற்பட்ட பள்ளிவாசல்களை கட்டினார். தற்போது கூட அவற்றின் இடிபாடுகள் வங்காளதேசத்தில் 'சைத்-கும்பாட் மஸ்ஜித்' என அழைக்கப்படும் மிகப் பெரிய பல குவிமாடங்களை கொண்ட பள்ளிவாசலாக இருக்கிறது. இதன் கட்டுமானம் 1442 இல் ஆரம்பிக்கப்பட்டு 1459 ஆம் ஆண்டில் கட்டி முடிக்கப்பட்டது. இதனை கட்டி முடிக்க 17 ஆண்டுகள் ஆனது. இந்த பள்ளிவாசல் முஸ்லிம்களுக்கும், மதரசாவாகவும், கூட்ட மண்டபமாகவும், ஒரு பிரார்த்தனைக்கான இடமாகவும் பயன்படுத்தப்பட்டது.
இது தெற்கு வங்காளதேசத்தின் பேகர்காட் மாவட்டத்தில் குல்னா கோட்டத்தில் அமைந்துள்ளது. இது பிரதான நகரமான பேகர்காட்டிலிருந்து 5 கிலோமீட்டர் (3 மைல்) தொலைவில் அமைந்துள்ளது. பேகர்காட் மாவட்டம், வங்கதேசத் தலைநகரான டாக்காவிலிருந்து சுமார் 320 கி.மீ (200 மைல்) தொலைவில் உள்ளது.
அறுபது குவிமாடம் பள்ளிவாசல் துக்ளக் பாணி வடிவமைப்பில் தடிமனான சுவர்களால் கட்டப்பட்டுள்ள. மேலும், இதன் கூரை ஒரு குடிசையின் கூரை போன்றுள்ளது. இது இந்த கூரை பிற்காலத்தில் மீண்டும் கட்டப்பட்டது என்பதைக் காட்டுகிறது. இந்த பள்ளிவாசல் 160 அடி முதல் 108 அடி நீளமும், அகலமும் கொண்டது. தலா பதினொரு குவிமாடங்களின் ஏழு வரிசைகளிலும், பள்ளிவாசலின் ஒவ்வொரு மூலையிலும் நான்கு குவிமாடங்களிலும் 77 குவிமாங்கள் அமைக்கப்பட்டுள்ளது. ஒவ்வொரு மூலையிலும் நான்கு மினாரெட்டுகள் உள்ளன. பிரார்த்தனைக்கான அழைப்பை பாங்கு வழங்க முன் மினாரெட்டுகள் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. உட்புறமாக மசூதி வளைவுகளின் உதவியுடன் பல பிரிவுகளாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது, மேலும் இந்த வளைவுகள் பள்ளிவாசலின் கூரையை ஆதரிக்கும் வகையில் செய்யப்ட்டுள்ளன.
பெரிய பிரார்த்தனை மண்டபத்தில் கிழக்கு, தெற்கு மற்றும் வடக்கில் வளைவுகள் ஒளிபரப்பப்படுவதற்கும் ஒளி வீசுவதற்கும் ஏற்றவாறு காணப்படுகின்றன.
இது உள்நாட்டில் 'சைத் கோம்புஜ் மஸ்ஜித்' என்று அழைக்கப்படுகிறது. இது பங்களாவில் அறுபது குவிமாடம் பள்ளிவசல் என்று பொருள். இருப்பினும், பிரதான மண்டபத்தின் மீது 77 குவிமாடங்களும் சரியாக 60 கல் தூண்களும் உள்ளன.
இந்த மசூதி முதலில் அறுபது தூண் மசூதி என்று குறிப்பிடப்பட்டிருக்கலாம். அங்கு அமுத் (عمؤد) அரபு / பாரசீக மொழியில் நெடுவரிசை என்று பொருள், பின்னர் பங்களாவில் உள்ள கோம்புஜ் (গম্বুজ) க்கு சிதைந்தது, அதாவது குவிமாடங்கள் என்ற பொருள்.
முசுந்தி பள்ளிவாசல்

முசுந்தி பள்ளி ( மலையாளம் : മുച്ചുന്തിപ്പള്ളി, Muchundi Mosque, Muccunti Palli, முன்னர் Muchiyan/Machinde/Muchandi Palli ) என்பது இந்திய மாநிலமான கேரள மாநிலத்தின் கோழிக்கோடு நகரின் குட்டிச்சிறாவில் அமைந்துள்ள ஒரு பள்ளிவாசல் ஆகும். குட்டிச்சிறா என்பது கோழிக்கோடு நகரில் இடைக்கால முஸ்லீம் குடியிருப்பாகும். இது மிஸ்கல் பள்ளிவாசல், குட்டிச்சிறா குளம் மற்றும் குட்டிச்சிறா ஜும்ஆ மசூதி ஆகியவற்றிற்கு தெற்கே அமைந்துள்ளது. இந்த பள்ளிவாசலில் ஜும்ஆ தொழுகையை நடத்துவதில்லை - வெள்ளிக்கிழமை சிறப்பு நண்பகல் சேவையில், போதிய நேரமுள்ள வயது வந்த, ஆண், முஸ்லிம்கள் அனைவரும் கலந்து கொள்ள வேண்டிய கட்டாயம் உள்ளது.
தற்போதைய இந்த பள்ளிவாசலின் அமைப்பானது கேரள கட்டிடக்கலை பாணியில், மினார்கள், குவிமாடங்கள் அல்லது வளைவுகள் இல்லாமல் கட்டப்பட்டுள்ளது. பள்ளிவாசலின் விதானத்தில் குர்ஆன் வசனங்களின் விரிவாக எழுதப்பட்டுள்ளன. அதன் பக்கத்தில் பூச் செதுக்கல்களால் அழகூட்டபட்டுள்ளது.
முசுந்தி பள்ளிவாசலில் கி.பி 13 ஆம் நூற்றாண்டய பழங் கல்வெட்டு உள்ளது. கேரள முஸ்லிம்களுக்கு இந்து மன்னரான (கோழிகோட்டின் சாமுத்திரிகள்) பள்ளிவாசலுக்கு இடம் வழங்கிய ஓரே ஆவணப் பதிவு இந்த கல்வெட்டு ஆகும்.
தெலங்காணாவில் சுற்றுலா

தெலங்காணாவில் சுற்றுலாவை (Tourism in Telangana) இந்தியாவின் தெற்கு பிராந்தியத்தில் உள்ள மாநில அரசானது தெலங்காணா மாநில சுற்றுலா மேம்பாட்டுக் கழகத்தினை ஊக்குவிக்கிறது. தெலங்காணா மாநில சுற்றுலாவின் முதல் தலைவராக ஓய்வு பெற்ற காவல்துறையின் தலைமை இயக்குநர் பெர்வாரம் ராமுலு நியமிக்கப்பட்டார். தெலங்காணாவில் உள்ள சுற்றுலா தலங்களில் வரலாற்று இடங்கள், நினைவுச்சின்னங்கள், கோட்டைகள், நீர்வீழ்ச்சி, காடுகள் மற்றும் கோயில்கள் உள்ளன.
மாநில தலைநகரான ஐதராபாத், 2015 ஆம் ஆண்டில் பார்க்க வேண்டிய உலகின் இரண்டாவது சிறந்த இடத்தைப் பிடித்தது. இது நேஷனல் ஜியோகிராஃபிக் பத்திரிகையின் 'டிராவலர்' பத்திரிகையின் ஆண்டு வழிகாட்டியில் வெளியிடப்பட்டுள்ளது.
ஐதராபாத் மற்றும் வாரங்கல் ஆகியவை பல சுற்றுலா இடங்களைக் கொண்ட மிகப்பெரிய நகரங்கள் ஆகும்.
சார்மினார், கோல்கொண்டா கோட்டை, குதுப் சாகி கல்லறைகள், சௌமகல்லா அரண்மனை, பாலக்ணுமா அரண்மனை மற்றும் போங்கிர் கோட்டை ஆகியவை மாநிலத்தின் சில நினைவுச்சின்னங்கள் ஆகும்.
அலாய் தர்வாசா

அலாய் தர்வாசா (Ala'i Darwaza) என்பது இந்தியாவின் தில்லியிலுள்ள, மெக்ராலியின், குதுப் மினார் வளாகத்தில் உள்ள குவ்வத்-உல்-இஸ்லாம் மசூதியின் தெற்கு நுழைவாயில் (அலாவுதீன் கில்சி நுழைவாயில்) ஆகும். 1311 ஆம் ஆண்டில் சுல்தான் அலாவுதீன் கில்சியால் இது கட்டப்பட்டது. இது சிவப்பு மணற்கற்களால் ஆனது. இது சதுர குவிமாடம் கொண்ட நுழைவாயிலாகும். இதில் வளைந்த நுழைவாயில்கள் மற்றும் ஒரு அறையும் உள்ளது.
கட்டுமான மற்றும் அலங்காரத்தின் இஸ்லாமிய முறைகளைப் பயன்படுத்தி கட்டப்பட்ட முதல் இந்திய நினைவுச்சின்னமாக இது இந்தோ-இஸ்லாமிய கட்டிடக்கலையில் ஒரு சிறப்பு முக்கியத்துவத்தைக் கொண்டுள்ளது மற்றும் இது உலக பாரம்பரிய தளமாகும் .
1311 ஆம் ஆண்டில் கில்ஜி வம்சத்தைச் சேர்ந்த சுல்தான் அலாவுதீன் கில்ஜி என்பவரால் அலாய் தர்வாசா கட்டப்பட்டது. குவ்வத்-உல்-இஸ்லாம் மசூதியை நான்கு பக்கங்களிலும் விரிவுபடுத்துவதற்கான அவரது திட்டத்தின் ஒரு பகுதியாக இது இருந்தது. அவர் நான்கு வாயில்களைக் கட்டத் திட்டமிட்டிருந்தாலும், 1316 இல் அவர் இறந்ததால் அலாய் தர்வாஸாவை மட்டுமே முடிக்க முடிந்தது. இது மசூதியின் தெற்கு நுழைவாயிலாக செயல்படுகிறது. இது குதுப் வளாகத்தின் தெற்கு பகுதியில் அமைந்துள்ளது.
1993 ஆம் ஆண்டில், தர்வாசா மற்றும் வளாகத்தின் பிற நினைவுச்சின்னங்கள் உலக பாரம்பரிய தளமாக நிறுவப்பட்டன.
அலாய் தர்வாசா ஒரு மண்டபத்தால் ஆனது. அதன் உட்புற பகுதி 34.5 அடி (10.5 மீ) மற்றும் வெளிப்புற பகுதி 56.5 அடி (17.2 மீ) அளவில் உள்ளது. இது 60 அடி (18 மீ) உயரம் மற்றும் சுவர்கள் 11 அடி (3.4 மீ) தடிமனாக இருக்கும்.
இந்த நுழைவாயில் 1311 முதல், புதிய தொழில்நுட்பத்திற்கு ஒரு எச்சரிக்கையான அணுகுமுறையைக் காட்டுகிறது. மிகவும் அடர்த்தியான சுவர்கள் மற்றும் ஆழமற்ற குவிமாடம், ஒரு குறிப்பிட்ட தூரம் அல்லது உயரத்திலிருந்து மட்டுமே தெரியும். பெர்சியா மற்றும் மத்திய ஆசியாவில் பயன்படுத்தப்படும் பாலிக்ரோம் ஓடுகளுக்கு மாற்றாக, சிவப்பு மணற்கல் மற்றும் வெள்ளை பளிங்கு ஆகியவற்றைக் கொண்ட கொத்து வண்ணங்களின் மாறுபட்ட வண்ணங்கள், இந்தோ-இஸ்லாமிய கட்டிடக்கலையின் பொதுவான அம்சமாக மாறியதை அறிமுகப்படுத்துகின்றன. கூர்மையான வளைவுகள் அவற்றின் அடிபக்கத்தில் சற்றே ஒன்றிணைந்து, லேசான குதிரை இலாட வளைவு விளைவைக் கொடுக்கிறது. அவற்றின் உள் விளிம்புகள் மடக்கப்படுவதில்லை. ஆனால் வழக்கமான "ஸ்பியர்ஹெட்" திட்டங்களுடன் வரிசையாக இருக்கும், இது தாமரை மொட்டுகளைக் குறிகிறது. ஜாலி, கல் ஓபன்வொர்க் திரைகள் இங்கே அறிமுகப்படுத்தப்பட்டுள்ளன. அவை ஏற்கனவே கோவில்களில் நீண்ட காலமாக பயன்படுத்தப்பட்டு வந்துள்ளன.
குவிமாடத்தின் உயரம் 47 அடிகள் ஆகும் ( 14 மீட்டர்). உண்மையான குவிமாடம் அமைப்பதற்கான முந்தைய முயற்சிகள் வெற்றிபெறாததால், இது இந்தியாவில் கட்டப்பட்ட முதல் உண்மையான குவிமாடமாகும்.
முழு தர்வாசாவும் சிவப்பு மணற்கற்களால் ஆனது. வெளிப்புற சுவர்களில் வெள்ளை நிற பளிங்குகள் பதிக்கப்பட்டுள்ளன. தர்வாசாவின் சுவர்களில் விரிவான அரபு கையெழுத்து உள்ளது. வளைவுகள் குதிரை இலாட வடிவிலானவை. இந்தியாவில் முதன்முறையாக இத்தகைய வளைவுகள் பயன்படுத்தப்பட்டன. முகப்பில் துருக்கிக்கு முந்தைய செதுக்கல்கள் மற்றும் வடிவங்கள் உள்ளன. ஜன்னல்களில் பளிங்கு இலாட்டுகள் உள்ளன. மேற்பரப்பு அலங்காரமானது ஒன்றோடொன்று இணைக்கப்பட்ட மலர் வடிவங்களைக் கொண்டுள்ளது. மூன்று நுழைவு வாசல்களில் ஒரு சமச்சீருடன் மீண்டும் மீண்டும் செய்யப்பட்டுள்ளது.
Druid Arch

Druid Arch is an iconic 150-foot tall Cedar Mesa Sandstone arch located within the Needles District of Canyonlands National Park, in San Juan County, Utah. It is situated at the head of Elephant Canyon, and precipitation runoff from Druid Arch drains north into the nearby Colorado River via Elephant Canyon. Druid Arch is one of the most popular hiking destinations in the Needles district. A 5.4 mile hike to Druid Arch starts at the Elephant Hill Trailhead, and the final quarter-mile is steep with some scrambling and one ladder. The name comes from its resemblance to the Stonehenge monument in England, which is believed to be a Druid temple. This feature's name was officially adopted in 1963 by the U.S. Board on Geographic Names.
This geological feature is an eroded fin composed of Cedar Mesa Sandstone, which is the remains of coastal sand dunes deposited about 245–286 million years ago, during the early Permian period. The top of the formation rises 450 feet above the canyon floor, and two keyhole openings have a height of 85 feet, and a width of 20 feet.
Spring and fall are the most favorable seasons to experience Druid Arch. According to the Köppen climate classification system, it is located in a Cold semi-arid climate zone, which is defined by the coldest month having an average mean temperature below −0 °C (32 °F) and at least 50% of the total annual precipitation being received during the spring and summer. This desert climate receives less than 10 inches (250 millimeters) of annual rainfall, and snowfall is generally light during the winter.
Pravčická brána

The Pravčická brána (in English also Pravčice Gate, Pravčická Gate or Pravcicka Gate; German: Prebischtor) is a narrow rock formation in Bohemian Switzerland in the Czech Republic, approx. 3 km northeast of Hřensko. With a span of 26.5 metres, an inside height of 16 metres, 8 metre maximum width and 3 metre arch, it is the largest natural sandstone arch in Europe, and one of the most striking nature monuments in the Elbe Sandstone Mountains. It is protected as a national nature monument.
In 1826, an inn was built by the Pravčická brána. In 1881, Prince Edmund of Clary-Aldringen had built the Hotel Sokolí hnízdo (that time called Falkennest, both meaning "falcon's nest") with 50 beds.
As a result of heavy erosion by visitors, the arch has been placed out of bounds since 1982. The entire terrain has been in private ownership since the privatisation of the hotel and may be visited for an entry fee during opening times.
The Eisenach to Budapest mountain path runs by the Pravčická brána.
Several landscape scenes in the film The Chronicles of Narnia: The Lion, the Witch and the Wardrobe were filmed here. Because the rock formation may no longer be climbed on, the scenes in which the actors appear to run over the arch were taken in the studio and pasted in.
50°53′1.59″N 14°16′53.46″E﻿ / ﻿50.8837750°N 14.2815167°E﻿ / 50.8837750; 14.2815167
Jinnah Memorial Mosque

The Jinnah Memorial Mosque is a mosque in Saint Joseph, Tunapuna–Piarco Region, Trinidad and Tobago.
The construction of the mosque started in 1947 after the British government granted a piece of land to the Trinidad Muslim League (TML). The construction was completed in 1954 with funds from Moulvi Ameer Ali, the founder of TML, and the group supporters. It was named in memory of Muhammad Ali Jinnah, the founder of Pakistan, a homeland for Muslims of the Indian subcontinent.
The mosque was designed by British architect. It consists of large and small domes on its rooftop with two minarets. Metal staircases were installed inside the two towers that go up to the top of the structure. The mosque can accommodate up to 1,000 worshippers.
Masjid Zeenath Baksh

The Zeenath Baksh Juma Masjid (lit. ''Mosque that reflects beauty''), commonly known as Masjid Zeenath Baksh, and also known as Beliye Palli, is the third oldest mosque in India and the oldest in the state of Karnataka, constructed in AH 22 (642/643 CE). The mosque is located in the Bunder area in the city of Mangalore and is known for its pure Indian style, reminiscent of Dravidian architecture.
The mosque was established by the family of sahabah of Muhammad, and is of exceptional importance to Muslims in the region.
Arab traders have had a warm longstanding relationship with the local population as well as the rulers of the western coastal belt of India from the earliest of the times, and have engaged in trade through the Arabian Sea.
On the advent of Islam in the 7th century, a team of Arab Muslim traders, under the leadership of Islamic propagator Hazarath Mohammed Malik Bin Deenar explored the Malabar Coast and landed at Kodungallur. The then ruler, Chera king Cheraman Perumal, was appeased with the extremely pious, honest, disciplinary behaviour of Malik Deenar and his companions, and provided the traders with accommodation, necessary facilities, and also a place to trade. On their request, the king also provided Deenar and his men with land to build mosques.
The Masjid Zeenath Baksh was the second out of the ten mosques built by them following Cheraman Juma Mosque of Kodungallur. The masjid was inaugurated on Friday the 22nd of the month of Jumada al-awwal, AH 22 (642/643 CE), with Malik Bin Abdullah being appointed as the first Khazi.
In the later half of the 18th century, Tipu Sultan, the sultan of Mysore renovated and beautified the mosque with exquisite and rare wooden carving that adorn the pillars and ceiling of the mosque. During this time Tipu Sultan renamed the mosque from "Malik Dinar Valya Juma-ath Masjid" to "Zeenath Baksh Jama Masjid", in honour of his daughter.
Although a mosque, the Masjid Zeenath Baksh has characteristics similar to that of the many Hindu temples found in the region, most notably the temple tank for wazū, found within the mosque's grounds. The prayer hall is on a plinth with an open colonnade running around the building under heavy overhanging eaves, also with carvings.
The Masjid Zeenath Baksh is the only mosque in the state of Karnataka made entirely of wood. The main highlight of the mosque is the wooden inner sanctum consisting of 16 pillars made of teak. The structure is adorned with patterns of symbols, bells, and flowers. It also has life stories of Muhammad inscribed in it. Teak and rosewood have been used to construct the floor, ceiling, walls, and doors of the mosque. The roof is tiled.
Eolian

Eolian es el nombre del proyecto conjunto de alumnos, profesores y funcionarios de la Universidad de Chile dedicado al diseño, desarrollo y construcción de vehículos solares para competencias nacionales e internacionales. Fue fundado en 2007 y se mantiene activo al día de hoy
Eolian fue el primer vehículo solar de Chile, construido en el año 2007. La iniciativa nació de un grupo de estudiantes de ingeniería de la Facultad de Ciencias Físicas y Matemáticas de la Universidad de Chile, luego de una experiencia con un auto eléctrico en las carreras de la Fórmula i.
El vehículo es un triciclo con dos ruedas delanteras y una trasera. El chasis es de material compuesto formado por resina y madera de balsa, el carenado exterior es de un material compuesto de fibra de vidrio y resina. Contiene 6 metros cuadrados de celdas fotovoltaicas policristalinas, un motor sincrónico de imanes permanentes adosado a la rueda trasera y dos cajas de baterías de litio.
Eolian participó en la carrera World Solar Challenge 2007, obteniendo el lugar 14.
Eolian 2 corresponde al segundo vehículo de la Universidad de Chile con un equipo de estudiantes renovado, construido en el año 2011 con la idea de mantener el proyecto en el tiempo.
El vehículo tiene una configuración básica similar a Eolian 1, sin embargo contiene mejoras aerodinámicas, estructurales y de maniobra. Una de las principales innovaciones es la construcción de un chasis de un material compuesto de fibra de carbono y resina, permitiendo que el auto sea más liviano que el modelo anterior.
Eolian 2 participó en la carrera Atacama Solar Challenge 2011, obteniendo el lugar 2 y en la carrera World Solar Challenge 2011, obteniendo el lugar 22. Debido a que ambas carreras se llevaron a cabo en un espacio de tiempo muy breve, el proyecto contempló la construcción de 2 vehículos. El vehículo que viajó a Australia por avión se encontraba dividido en 3 partes.
Eolian 3 participó de la Carrera Solar de Atacama de 2012, tomando como base al Eolian 2 lográndose mejoras Aerodinámicas y Eléctricas. Estas mejoras permitieron lograr el segundo lugar en la categoría, con sólo una hora aproximada detrás del Equipo Antakari de la Universidad de La Serena, y su monoplaza Inticallpa .
El cuarto vehículo diseñado y construido por el equipo fue el primer vehículo solar biplaza de todo Latinoamérica. Contó con una renovación tanto del equipo como de los auspicios, lo cual permitiría finalmente participar en la carrera solar de Atacama en 2014. El diseño de este vehículo en particular marca un giro en la perspectiva del proyecto: a partir de aquí se busca crear un auto más convencional y cotidiano.
Eolian fénix es el último auto construido hasta el momento. Su diseño corrige los problemas de la edición anterior y sin ir más lejos, logra ser el primer auto solar en recorrer casi 2.000Km de terreno en nuestro país. Lo hizo en la ruta desde Santiago hasta Arica en el llamado "desafío Santiago-Arica".
Actualmente se encuentra en las fases finales del diseño. Su construcción comenzará muy pronto con miras a los nuevos desafíos del equipo.
Cantón Atacames

El cantón Atacames es una entidad territorial subnacional situado en la provincia de Esmeraldas, en la costa norte de Ecuador. Su capital es la ciudad de Atacames. En 2005 su población fue de 11,251 habitantes.​ siendo los afroecuatorianos un grupo muy importante junto a los descendientes de los nativos del pueblo atacames.
El cantón de Atacames tiene uno de los niveles más bajos de pobreza en toda la provincia de Esmeraldas (68% en 2005).​
Su principal fuente de economía es turismo, en torno al cual se desarrollan un sinnúmero de actividades comerciales y de recreación.
Atacames tiene cinco parroquias:
Atacames y sus alrededores ofrecen al turista amplias franjas de playa de arena gris, de varios kilómetros de extensión con marea baja, lo que ofrece un agradable ambiente para practicar deportes de arena o acuáticos, sobre todo el popular surf.
Las excursiones a lugares aledaños son asimismo muy populares entre los turistas.
Para llegar a Atacames se puede acceder por la moderna Autopista del Sol, tramo Esmeraldas, que comunica con la vía a Quito. Un aspecto interesante para los turistas es utilizar como medios de transporte los populares mototaxis para desplazarse entre comarcas.
Aeródromo Desierto de Atacama

El Aeropuerto Desierto de Atacama (IATA: CPO, OACI: SCAT) es un Aeropuerto de la Región de Atacama en Chile, el cual se encuentra localizado en la comuna de Caldera, a 50 km al noroeste de la ciudad de Copiapó, por la Carretera Panamericana y sólo a 20 kilómetros del pueblo de Caldera y el balneario de Bahía Inglesa.
El aeropuerto está dotado de una pista de aterrizaje de 2200 m, lo que permite la operación de aeronaves como Airbus A319, Airbus A320 y Airbus A321, una terminal de 3100 m²; la cual cuenta con: servicios de transporte hacia las ciudades cercanas, servicios de Rent a Car, servicio de cafetería y restaurante en los sectores públicos, cafetería en la zona de embarque y estacionamiento para 170 vehículos.
Este aeropuerto es de carácter público y administrado bajo el sistema de concesiones.​
El aeródromo fue inaugurado el 30 de enero de 2005 y reemplazó al antiguo Aeródromo Chamonate. Esta obra tuvo una inversión de 25 millones de dólares y fue entregada a concesión por un período superior a 21 años para su explotación.​
Tras su puesta en marcha el 1 de febrero de 2005, el aeródromo funcionó sin la venta de combustible a aeronaves hasta el año siguiente, lo cual ocasionó una limitación a la llegada de algunas compañías aéreas, afectando en gran medida, la evaluación de movimiento de pasajeros transportados y de arribos y despegues de aeronaves de este aeródromo respecto al año 2004, cuando estos servicios operaban en el aeródromo de Chamonate.​
A partir del 2012 se ideó un plan de ampliación para dotarlo de dos mangas, una correa adicional transportadora de equipaje, ampliación de estacionamiento, en general instalaciones adecuadas para mejorar las operaciones existentes, las cuales han tenido un aumento progresivo debido a la gran minería desarrollada en la región y la apertura de nuevas cadenas de centros comerciales y establecimientos de retail. No obstante este plan aún no se ha ejecutado y permanece en proyecto.​
En junio de ese mismo año, una inusual y espontánea reacción de los pasajeros frente al retraso de los vuelos de una compañía aérea provocó la toma del aeródromo por un grupo de alrededor de 100 personas.​
El 20 de junio de 2019, el presidente Sebastián Piñera presentó un proyecto de convertir este aeródromo en un aeropuerto con estándares internacionales.​
Sky Airline
Amaszonas
One Airlines
PAL Airlines
Sky Airline
LATAM Airlines
Soriano (motocicletas)

Soriano fue una marca española de motocicletas, creada por Ricardo Soriano y activa en Madrid, entre los años 1941 y 1954, si bien la producción estuvo concentrada entre 1942 y 1952.
Ricardo Soriano Scholtz von Hermensdorff, marqués de Ivanrey, ingeniero, deportista y diseñador, es también conocido por haber fundado junto con José Luis Pedroso la marca de automóviles Soriano-Pedroso, producidos en Francia en los años 20.​
Terminada la Guerra Civil Española, Ricardo Soriano volvió a residir en España, y en 1941 fundó en Madrid la empresa R. Soriano S.A. para la fabricación de motocicletas, incluyendo scooters,​ y también derivados como los motocarros o triciclos de carga.​
En 1954, tras haber emprendido dos años antes la fabricación del primer scooter español en asociación con el industrial navarro Félix Huarte, R Soriano SA cesó sus actividades.​
Fabricó diversos modelos muy populares de motocicletas de rueda pequeña, sumando un total de 6.000 unidades. El principio constructivo aplicado fue el de reducción al mínimo para ahorrar peso, materia prima y costes.​
El primer modelo o "A" fue denominado Potro de Acero, una serie de 100 unidades con motor refrigerado por aire forzado. El segundo modelo o "B" se denominaría Tigre; Soriano deseaba producir 1000 unidades, que se quedarían en 200 por problemas de fiabilidad.
Después apareció el modelo Puma, incorporando ya el motor Villiers de 122cc, cuya mayor fiabilidad mecánica no fue suficiente para conseguir el éxito comercial; como novedad incorporaba dos bujías en la culata, diseño del mecánico de Marbella Tomás Prieto.​
A continuación se presentó el modelo Lince, con el motor construido ya en España (Hispano Villiers). Finalmente aparecería el modelo Pantera, con cambios en motor y horquilla delantera, de tipo telescópica.​
En 1952 proyectó una versión actualizada del modelo Puma, llegándose a construir un prototipo (Puma 2) pero sin alcanzar la comercialización. A pesar de ello, Soriano se asoció con el industrial navarro Félix Huarte para fabricar una versión modificada que se denominaría Husor 201;​ el nombre resultaba de la composición de los apellidos Hu-arte y Sor-iano.
Hacia 1954 cerró la fábrica de motocicletas Soriano, y el propio Ricardo Soriano se desplazó a Marbella, donde sería protagonista de su boom turístico e inmobiliario.
Por su parte, la familia Huarte desarrolló un nuevo modelo denominado Iruña 202 para denotar su carácter navarro, pero ya sin la participación de Soriano.​
Miller David Castillo

Miller David Castillo (n. Atacames, Ecuador; 1 de agosto de 1987) es un futbolista ecuatoriano. Juega de delantero y su equipo actual es Búhos ULVR Fútbol Club de la Serie B de Ecuador.
Miller Castillo empieza su carrera profesional como futbolista en el 2004, en ESPOL de Segunda Categoría de Ecuador, donde jugó 22 partidos. En 2006 pasó al Norteamérica, club caracterizado por fichar a jóvenes promesas. Para el 2007 dio el salto al balompié del extranjero, firmando por Atlético Mexiquense de la Liga de Ascenso de México, este plantel en ese tiempo era la filial de Deportivo Toluca. En este equipo jugó tres temporadas hasta que en 2010 es contratado por Lobos de la BUAP, plantel que representa a la Benemérita Universidad Autónoma de Puebla o BUAP. Rápidamente se convierte en figura del equipo, jugando 54 partidos y marcando 15 goles.
Castillo regresa a su país natal para el 2012 y firma con Deportivo Cuenca. En el equipo "morlaco" no goza de muchas oportunidades, tan solo jugando 10 partidos, sin embargo logra marcar 4 goles. A mediados de 2013 acepta una oferta para irse a Técnico Universitario, equipo con el que logra anotar 8 goles en 20 partidos, convirtiéndose en uno de los goleadores de la Serie B de Ecuador. En el 2014 el Manta Fútbol Club consigue el fichaje de Castillo. Con el equipo "atunero" jugó 36 partidos y consiguió 11 anotaciones, logrando ubicarse entre los mejores artilleros nacionales del Campeonato Ecuatoriano de Fútbol 2014.
En 2015 ficha por Liga Deportiva Universitaria, un equipo más de Serie A de Ecuador a su trayectoria.
Combate de Atacames

El combate de Atacames fue un enfrentamiento naval de la guerra anglo española que tuvo lugar del 29 de junio al 1 de julio de 1594 entre el galeón inglés Dainty al mando del corsario inglés Richard Hawkins y una escuadra española de un galeón comandada por Beltrán de Castro en la desembocadura del río Esmeraldas, actual Ecuador.
En 1593 el pirata y corsario inglés Hawkins, hijo de John Hawkins emprendió una expedición a bordo del Dainty para el saqueo y ataque de poblaciones españolas americanas en la costa del pacífico. Partiendo de Portsmouth, cruzó el estrecho de Magallanes y llegó a Valparaíso (actual Chile) donde saqueó la villa y capturó cuatro embarcaciones. Continuó con destino norte, encontrándose en Chincha el 4 de junio.
Se libró en la bahía de Atacames, los días 1 y 2 de julio de 1594, cuando una flota de la Armada del Mar del Sur dio alcance al Dainty.
Los españoles, que vigilaban al corsario, enviaron tres naves con 74 cañones y 300 tripulantes comandadas por Beltrán de Castro, que salieron del puerto del Callao en su persecución. El 1 de julio, al doblar la punta de Súa (cantòn Atacames), los españoles encontraron al The Dainty, contra el que iniciaron un combate que tuvo que suspenderse al llegar la noche, continuando la mañana siguiente. El barco inglés fue abordado y la tripulación se rindió con la condición de que se respetara sus vidas.
Los ingleses, que eran 120 según historiadores españoles, o 75 según el capitán del The Daínty; tuvieron en sus filas 27 muertos y 17 heridos. Los ingleses fueron llevados a Lima, donde al enterarse de la noticia del triunfo, el 14 de septiembre, se celebraron grandes fiestas. Se habló de quemar a los piratas como herejes, pero no se hizo y Hawkins cumplió siete años de cárcel entre Lima y España.
Este combate fue inmortalizado por el famoso escritor Lope de Vega en su Dragontea; por Luis Antonio de Oviedo en el poema Santa Rosa de Lima, y por Pedro de Peralta Barrionuevo en su Lima fundada.
Atacames Sporting Club

El Atacames Sporting Club es un equipo de fútbol profesional de la ciudad de Atacames, provincia de Esmeraldas, Ecuador. Fue fundado el 29 de mayo de 1983. Su directiva , está integrada o conformada por el presidente, el vicepresidente, el secretario, el tesorero y el coordinador. Se desempeña en la Segunda Categoría de Esmeraldas, también en la Segunda Categoría del Campeonato Ecuatoriano de Fútbol.
Está afiliado a la Asociación de Fútbol No Amateur de Esmeraldas.
Ferrol (Filipinas)

Ferrol es un municipio de sexta clase en la provincia de Romblón, Filipinas. De acuerdo con el censo de 2015, en ese año tenía una población de 6.964 habitantes.
Ferrol fue fundado en 1850 como un barrio del municipio de Odiongán por las autoridades coloniales españolas. Descubrieron el lugar a unos 10 kilómetros al sudoeste, tras haber perseguido a un convoy de piratas musulmanes que habían atacado Odiongán. Los españoles notaron la semejanza de la bahía cercana con la ría de Ferrol en España, cuya ciudad homónima fue el puerto de origen de la Armada Española en el noroeste de España, de ahí el nombre de la ciudad.
En 1978, con el fin de consolidar los barangayes de Odiongán de lengua onhan en un único municipio, el asambleísta Nemesio Ganan Jr. fue autor de un proyecto de ley en el Congreso de Filipinas que creó Ferrol, junto con los barangayes de Agnocnoc, Bunsorán, Hinagomán, Tubigón y Claro M. Recto en un nuevo municipio. El 11 de junio de 1978, Ferrol se convirtió formalmente en el 16º municipio de Romblón en virtud del Decreto Presidencial N ° 1492, firmado por el presidente Ferdinand Marcos.
Ferrol se encuentra situado en la isla Tablas. Limita al norte con Odiongán, al oeste con el estrecho de Tablas, al este con Santa María y al sur con Looc. Tiene una superficie total de 26,72 km².
Ferrol se subdivide políticamente en 6 barangayes:
Ferrol tiene el nivel más alto de producción de vegetales en Romblón. La ganadería y el cultivo de arroz también están presentes en las zonas costeras, que son principalmente para consumo doméstico y se cultivan a pequeña escala. Entre otras actividades económicas se incluyen la producción de copra, la piscicultura, la fabricación y venta al por menor de productos agrícolas y el turismo. La cooperativa Tablas Island Electric suministra electricidad al 41,78% de los hogares de Ferrol.
Los servicios de telefonía fija y móvil de PLDT, Smart y Globe ya están disponibles en Ferrol. La ciudad está conectada con Odiongán y otros municipios cercanos a través de la carretera circunferencial de Tablas. Los triciclos son el medio más común de transporte terrestre. Un puerto en Barangay Agnocnoc abastece a los barcos de pesca y viajes intraprovinciales.
Las playas más cercanas a Ferrol son las de Binucot, Atabay y Guin-awayan, así como las cuevas de Mabaho y Burobintana. Se puede acceder a la ciudad a través de Odiongán por medio de buques ro-ro desde la ciudad de Batangas o Roxas, en Mindoro Oriental. También es accesible a través del aeropuerto de Tugdan en la ciudad de Alcántara, donde Cebu Pacific opera vuelos desde Manila cuatro veces por semana.​
Cessna 182

El Cessna 182 Skylane es un avión ligero monomotor de 4 plazas. El 182 es el segundo modelo más popular de Cessna tras el 172. Desde su nacimiento Cessna ha puesto en el mercado varias versiones actualizadas del Skylane.
El popular Cessna 182, de un relativamente alto rendimiento, apareció en 1956 como una simple versión con tren de aterrizaje tipo "triciclo" del Cessna 180; este primer 182 montaba un motor Continental de 170 kW (230 hp) conectado a una hélice de velocidad constante de dos palas. El primer Skylane, nuevo nombre asignado al modelo 182A para diferenciarlo del anterior y remarcar sus mejoras, fue presentado en 1957. A este modelo le siguió en 1959 el 182B, pero la auténtica revolución llegó con el 182C, que incluía una tercera ventana a cada lado de la cabina y una cola rediseñada. Con el modelo 182E se introdujeron otras mejoras tales como un recorte del fuselaje, una ventana trasera envolvente ("Omni-vision") o un mayor peso máximo al despegue.
En 1977 fue presentada la versión RG de tren de aterrizaje retráctil, algo que supuso un significativo aumento de la velocidad gracias a la consiguiente mejora aerodinámica. Las prestaciones evolucionaron aún más con la introducción del motor turbo Lycoming O-540-L3C5D de 175 kW (235 hp) de 6 cilindros en horizontal, motor disponible a partir de 1979 (solo para la versión RG, la versión estándar continuó con el motor Continental de 230 HP) Este nuevo propulsor permitió que el techo de vuelo pudiese aumentar hasta los 6000 metros. Durante un tiempo se ofreció una versión turbo con el motor Lycoming para tren fijo, pero apenas se vendió. Modelos posteriores introdujeron mejoras como las ventanas traseras elípticas del 182G, el tren de aterrizaje de acero tubular del 182P o el alargamiento de la cola en el 182Q. Otro cambio significativo , fue el cambio de perfil alar, a partir del modelo 182P de 1974, este nuevo perfil tiene el borde de ataque tipo "camber Lift".
Al igual que otros modelos de Cessna, el 182 fue fabricado bajo licencia en varios países. En el caso de Argentina, DINFIA le llamó A-182; mientras que la francesa Reims lo designó como F182. Inicialmente, Cessna dejó de fabricar el 182 en 1985, pero tras una serie de reformas legales relacionadas con la aviación, en 1994 se decidió retomar la producción. El 15 de julio de 1996 voló por primera vez el prototipo del nuevo 182S, realizándose la primera entrega en abril de 1997. Entre las mejoras de la versión moderna destacan el motor Lycoming IO-540-AB1A5 de 170 kW (230 hp), la nueva aviónica y los nuevos paneles de instrumentos. Asimismo, en 2005 Cessna comenzó a ofrecer la cabina acristalada Garmin G1000 como actualización del Skylane. Los últimos modelos disponibles son la versión 182T convencional y la T182T con motor turboalimentado
Grob G 120TP

The Grob G 120TP is a two-seat turboprop training and aerobatic low-wing aircraft with a composite airframe, built by Grob Aircraft. It is based on the Grob G 120A training aircraft and has been developed for military and civil pilots training. It has a retractable tricycle landing gear and a low tailplane.
The first customer was the Indonesian Air Force. EASA Part 23 type certification was completed in May 2013.
Designed to be a further development of the G 120A, the G 120TP turned during the development process into a nearly new type of aircraft. Due to the new powertrain, the G 120TP offers new capabilities for basic and advanced pilot training, where it can be used as a lead-in for a jet trainer.
The airframe is made of fiberglass reinforced plastic and is stressed to +6/-4g. The wings are made of carbon fibre composites with winglets.
The cockpit provides room for students and teachers wearing military equipment and helmets. The HOTAS control system is similar to that found in other types of aircraft that students may fly later in their careers. Therefore, basic and advanced flight training for future transport aircraft, helicopter, or jet pilots will be possible. The cockpit is equipped with movable seats, or optionally, the new Martin-Baker Mk.17 lightweight ejection seats. The instrument panel can be equipped with a 4-screen Genesys Aerosystems IDU-680 EFIS. An autopilot and air conditioning system are available, as well as an oxygen system and second thrust lever.
Data from Grob
General characteristics
Performance
Related development
Aircraft of comparable role, configuration, and era
Santa Rosa, El Oro

Santa Rosa is a city in Ecuador located in the Santa Rosa Canton of El Oro Province. It is located in the south of the coastal region of Ecuador, in an extensive plain, on the right bank of the Santa Rosa River.
Santa Rosa counts with the Santa Rosa International Airport, formerly known as the South Ecuador International Airport (Spanish: Aeropuerto Regional del Sur Ecuatoriano). Planning for the airport began in 2002.
The festivities in Santa Rosa are celebrated every year in August and last ten days. Events take place in front of the main Catholic Church where tourists can witness fireworks, folk music, typical dances, and local traditional games.
High Schools Colegio National Tecnico Jambeli, Colegio Zoila Ugarte de Landivar, Colegio Wenceslay Oyague.
Middle schools and Elementaries Herminia Grunauer, Santa Teresita, Sucre, Alcidez Pesantes, Wenceslao.
ENAER T-35 Pillán

ENAER T-35 Pillán (Spanish pronunciation: [piˈʎan], Mapudungún: volcano or ancestral spirit) is a Chilean propeller-driven basic trainer aircraft. The student and the instructor sit in tandem. Production ceased in 1991 after 7 years but restarted briefly in 1998.
Prior to the eighties Chile possessed a decrepit fleet of military trainers obtained under the Mutual Defense Assistance Act. However, these trainers had become exceedingly difficult to repair following passage of a US arms embargo in 1976. The PA-28R-300 Pillán was developed by Piper Aircraft in the United States as a two-seat military trainer for assembly in Chile, based on a PA-32R fuselage with a new center-section and wing stressed for aerobatics. The first prototype designated XBT first flew at Lakeland on 6 March 1981 and was followed by a second prototype, designated YBT. The second prototype first flew on 31 August 1981 and was then delivered to Chile. The prototype XBT was delivered to Chile in January 1982 but was written off on 10 March 1982. Production of kits at Vero Beach Municipal Airport commenced with three pre-production kits which were delivered for assembly in Chile in 1982, Vero Beach then produced 120 kits for assembly in Chile for the Chilean and Spanish Air Force. The first production aircraft was delivered by ENAER to the Chilean Air Force Air Academy in August 1985. The Spanish aircraft were assembled in Spain by CASA.
Apart from a few turbine powered aircraft, all Pilláns were powered by a 300 hp (224 kW) Textron Lycoming AEIO-540-K1K5 six cylinder horizontally opposed piston engine.
In 1985 a turboprop variant was developed by ENAER as the T-35A Aucan. In early 1986 one of the piston-engined pre-production aircraft was sent to Soloy Aviation Solutions in the United States for modification to install a 420 shp Allison 250B-17D engine.
Data from Jane's all the World's Aircraft 1988–89
General characteristics
Performance
Avionics
Related development
Aircraft of comparable role, configuration, and era
Short SC.7 Skyvan

The Short SC.7 Skyvan (nicknamed the "Flying Shoebox") is a British 19-seat twin-turboprop aircraft first flown in 1963, that was manufactured by Short Brothers of Belfast, Northern Ireland. Featuring a basic rugged design and STOL capabilities, it was used in small numbers by airlines, and also by some smaller air forces. In more recent years the remaining examples were mostly used for short-haul freight and skydiving.
The Short 330 and Short 360 are regional airliners developed from the original SC.7.
In 1958, Short was approached by F.G. Miles Ltd (successor company to Miles Aircraft) which was seeking backing to produce a development of the Hurel-Dubois Miles HDM.106 Caravan design with a high aspect ratio wing similar to that of the Hurel-Dubois HD.31. Short acquired the design and data gathered from trials of the Miles Aerovan based HDM.105 prototype. After evaluating the Miles proposal, Short rejected the Caravan. They developed their own design for a utility all-metal aircraft which was called the Short SC.7 Skyvan. The Skyvan is a twin-engined all-metal, high-wing monoplane, with a braced, high aspect ratio wing, and an unpressurised, square-section fuselage with twin fins and rudders. It was popular with freight operators compared to other small aircraft because of its large rear door for loading and unloading freight. Its fuselage resembles the shape of a railroad boxcar for simplicity and efficiency.
Construction started at Sydenham Airport in 1960, and the first prototype first flew on 17 January 1963, powered by two Continental piston engines. Later in 1963, the prototype was re-engined with the intended Turbomeca Astazou II turboprop engines of 520 shp (390 kW); the second prototype (the first Series 2 Skyvan) was initially fitted with Turbomeca Astazou X turboprop engines of 666 shp (497 kW) but subsequently the initial production version was powered by Turbomeca Astazou XII turboprop engines of 690 shp (510 kW). In 1967, it was found that the Astazou XII was temperature limited at high altitudes. Consequently, in 1968, production switched to the Skyvan Series 3 aircraft, which replaced the Astazou engines with Garrett AiResearch TPE331 turboprops of 715 shp (533 kW). A total of 149 Skyvans (including the two prototypes) were produced before production ended in 1986.
Skyvans served widely in both military and civilian operations, and the type remained in service in 2009 with a number of civilian operators, and in military service in Guyana and Oman.
Skyvans continue to be used in limited numbers for air-to-air photography and for skydiving operations. In 1970, Questor Surveys of Toronto Canada converted the first of two Skyvan 3s for aerial geological survey work. The Collier Mosquito Control District uses Skyvans for aerial spraying.
Skyvan G-BEOL starred in the film Kingsman Secret Service as the aircraft trainee kingsmen skydived from.
Skyvans still active in 2022–2024 include
Data from Jane's Civil and Military Upgrades 1994-95
General characteristics
Performance
Related development
Aircraft of comparable role, configuration, and era
Related lists
To'ak Chocolate

To'ak Chocolate (pronounced Toe-Ahk) is an Ecuadorian chocolate company founded in 2013 by Jerry Toth, Carl Schweizer, and Denise Valencia. It produces its chocolate from the rare Nacional cocoa bean variety. To'ak Chocolate's Heirloom Nacional cacao bar has been dubbed "the world's most expensive chocolate bar" by CNBC in 2017.
To’ak's chocolate bars are produced from the Nacional variety of cocoa bean, which was thought to be extinct by some experts.
The chocolate bar is handcrafted, and its production involves fermenting the cocoa beans. The chocolate bar is composed entirely of the Nacional cocoa bean, with a small amount of added cane sugar. A single roasted cacao bean is placed in the middle of the bar to signify the bar's origin. The company ages bars in wood casks and empty spirit casks.
To’ak and the rainforest conservation organization TMA (Third Millennium Alliance) jointly manage a regenerative cacao project in coastal Ecuador, specifically with the agricultural communities that surround the Jama-Coaque Ecological Reserve. The program was designed as a strategy to reverse the trend of deforestation of the Pacific Equatorial Forest (also known as the Pacific Forest of Ecuador).
TMA provides local farmers with start-up capital, seedlings, irrigation equipment, and financial incentives to convert deforested land into regenerative forests. The program is financed by carbon offset revenue, which provides bridge income to the farmers for the first five years, before the cacao trees reach productive age. Once the cacao trees start to produce cacao pods, To’ak offers to purchase the cacao at premium prices.