davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Gorakhpur Junction railway station

Gorakhpur Junction railway station (station code: GKP) is located in the city of Gorakhpur in the Indian state of Uttar Pradesh. It has the world's second longest railway platform after Hubballi Junction railway station in Karnataka. It serves as the headquarters of the North Eastern Railway, part of Indian Railways. The station offers Class A+ railway station facilities.
Gorakhpur Junction railway station is a major railway station in the state of Uttar Pradesh especially in the Purvanchal region (Eastern Uttar Pradesh) and it connects Eastern Uttar Pradesh to Bihar, Nepal and Northern India to Bihar.
The 135-mile (217 km) metre-gauge Gonda loop, running between Gorakhpur and Gonda, was constructed by the Bengal and North Western Railway between 1886 and 1905. The 79-mile (127 km) Kaptanganj–Siwan metre-gauge line was opened in 1913. The 25-mile (40 km) metre-gauge Nautanwa branch line was opened in 1925.
Conversion to 5 ft 6 in (1,676 mm) broad gauge started with the Gorakhpur–Siwan section in 1981. The Gorakhpur–Paniyahwa section was converted in 1991. The Gorakhpur–Gonda loop was converted around 1985, and the Nautanwa branch line at about the same time. The Kaptanganj–Siwan line was converted around 2011 .
A remodeling of the Gorakhpur railway station was launched in 2009. The remodeling work was completed on a war footing within the scheduled time. With the inauguration of the remodeled yard on 6 October 2013, Gorakhpur has a platform measuring 1,366.33 metres (4,482.7 ft) with ramp and 1,355.40 metres (4,446.9 ft) without it. This is world's second longest railway platform.
Gorakhpur is amongst the top hundred booking stations of Indian Railways. The station handles 190~ trains daily. On some special occasions the number of trains increases up to 473. Some of the other railway stations in Uttar Pradesh handling large numbers of passengers are Kanpur Central, Varanasi Junction, Mathura Junction and Pandit Deen Dayal Upadhyaya Junction.
Тахийн тал

Тахийн тал нь Говь-Алтай аймгийн Бугат сумын нутагт байрладаг. Өмнө нь Бижийн ам гэж нэрлэдэг байгаад тахь нутагшуулсан цагаас эхлэн Тахийн тал хэмээх болжээ. Уг нутагт Бижийн гол (Ээжийн гол) хэмээх 60 гаруй км урт урсдаг гол бий. Тахийн тал говийн их дархан цаазат газрын (ГИДЦГ) “Б” хэсэгт хамаардаг бөгөөд Монголын Зүүнгарын говийн нэг хэсэг юм.
Тахийг анх Оросын алдарт жуулчин, Газарзүйн нийгэмлэгийн гишүүн, генерал Н.М.Пржевальский дэлхий дахинд нээжээ. Түүний дараа Монголд тахийн унагыг барьж, судлах нэрийдлээр маш ихээр үргээж, тоо толгойг цөөрүүлсэн юм. ГИДЦГ-ын “Б” хэсэг нь тахийн унаган нутгийн нэгээхэн хэсэг юм. Тахийн хамгаалалтын захиргаанаас урагш 30 км-ын зайд орших Гүнтамгад хамгийн сүүлийн даагатай гүүг харсан байдаг юм. Ингээд 1972 онд Орос-Монголын хамтарсан экспедиц Хятад, Монголын хил дамнан эрэл хайгуул хийж энэ бүс нутагт нэг ч тахь үлдээгүй гэдгийг дэлхий дахинд заралжээ.
1992 оны зургадугаар сарын 6-ны өдөр Украйны Аскания-Новагийн Үндэсний хүрээлэнгээс ГИДЦГ-ын “Б” хэсэгт анхны таван тахийг авчирсан. Үүнээс хойш нийтдээ 13 удаагийн тээвэрлэлтээр нийт 109 тахь авчирч сэргээн нутагшуулсан байна.
Тахь нутагшуулах үйлсийг олон нийтэд сурталчилан таниулах үүднээс 2019 онд тус төвийн дарга О.Ганбаатар сэтгүүлч Ж.Нарангаравт захиалан "Тэнгэрийн хүлэг тахь" нэртэй зохиолыг бичүүлж, олны хүртээл болгожээ.
2020 оны байдлаар тус төвд 300 гаруй тахьтай болжээ.
Хомын тал

Хомын тал- Байгалийн цогцолбор газар. Газарзүйн байршлын хувьд Завхан аймгийн Дөрвөлжин сумын нутагт томоохон нуур, голууд, элсэн манханаар хүрээлүүлсэн байгалийн цөлөрхөг арал юм. Хомын тал Байгалийн цогцолбор газрын нийт талбай нь 411403.80 га бөгөөд Хар ус нуурын Байгалийн цогцолбор газар, Монгол элс Байгалийн цогцолбор газартай хиллэдэг байна.
Хомын талд 2004 онд Франц дахь тахь хамгаалах холбоо, Швейцарын МАВА сангийн санхүүжилтээр дахин нутагшуулах зорилготой 22 тахь тээвэрлэн авчирч тавьсанаар Монгол дахь зэрлэг адууг сэргээн нутагшуулж буй 3 дахь газар болсон. 2011 онд Чех улсын нийслэл Праг хотын амьтны хүрээлэнгийн санаачилга, дэмжлэгээр 4 тахь нэмж нутагшуулаад байгаа ажээ. Улмаар нийт 26 тахь нутагшуулж байсанаас зэрлэг адууны тоо толгой 100 гаруй болоод байгаа ажээ.
Хомын талын өмнөд хэсэгт орших Бага нуур нь реликт цахлай, борцгор хотон, цагаан сүүлт усны нөмрөг бүргэд зэрэг нэн ховор шувуудын дамжин нүүддэллэх газар юм.
2020 онд Хомын талыг тусгай хамгаалтанд авах шийдвэр гаргаж "Байгалийн цогцолбор газар" зэрэглэд хамруулжээ.
Wild Horse Nine

Wild Horse Nine is an upcoming British drama thriller film written and directed by Martin McDonagh for Searchlight Pictures starring Sam Rockwell, John Malkovich, Steve Buscemi, and Parker Posey.
In February 2025, it was reported that a film written and directed by Martin McDonagh was in development for Searchlight Pictures with Blueprint Pictures and Film4 producing and Taylor Friedman and Peter Spencer overseeing the project for Searchlight Pictures. It would be produced by Graham Broadbent, Pete Czernin and Anita Overland. The film was set to star Sam Rockwell, John Malkovich, and Mark Ruffalo. The same month, Parker Posey joined the cast. In March 2025, Steve Buscemi joined the cast, replacing Ruffalo after he left the project. Mariana di Girolamo, Tom Waits, Ailín Salas and Paola Giannini are also part of the cast. Principal photography began that same month, on Easter Island.
बांग्लादेश की संस्कृति

बांग्लादेश की संस्कृति बांग्लादेश के लोगों के जीवन के तरीके को संदर्भित करती है। यह सदियों से विकसित हुआ है और बांग्लादेश के कई सामाजिक समूहों की सांस्कृतिक विविधता को शामिल करता है। 19वीं और 20 वीं शताब्दी की शुरुआत में बंगाल पुनर्जागरण ने उल्लेख किया कि बंगाली लेखकों, संतों, लेखकों, वैज्ञानिकों, शोधकर्ताओं, विचारकों, संगीतकारों, चित्रकारों और फिल्म निर्माताओं ने बंगाली संस्कृति के विकास में महत्वपूर्ण भूमिका निभाई है। बंगाल पुनर्जागरण में नवजात राजनीतिक भारतीय राष्ट्रवाद के बीज शामिल थे और आधुनिक भारतीय कलात्मक और सांस्कृतिक अभिव्यक्ति के कई तरीकों से अग्रदूत थे।
बांग्लादेश की संगीत और नृत्य शैलियों को शास्त्रीय, लोक और आधुनिक में तीन श्रेणियों में विभाजित किया जा सकता है। बांग्लादेश एक बार पाकिस्तान का हिस्सा था, और इसे पूर्वी पाकिस्तान कहा जाता था। शास्त्रीय शैली भारतीय उपमहाद्वीप के संगीत और नृत्य के अन्य प्रचलित शास्त्रीय रूपों से प्रभावित हुई है और तदनुसार, भरतनाट्यम और कथक जैसे कुछ प्रभावशाली नृत्य रूप दिखाते हैं। मणिपुरी और संथाली नृत्य जैसे भारतीय उपमहाद्वीप के पूर्वोत्तर हिस्से में प्रचलित कई नृत्य शैली का अभ्यास किया जाता है, लेकिन बांग्लादेश ने अपनी विशिष्ट नृत्य शैली विकसित की है। बांग्लादेश में लोक परंपराओं की एक समृद्ध परंपरा है, जिसमें जीवंत परंपरा और आध्यात्मिकता, रहस्यवाद और भक्ति में गीत शामिल हैं। ऐसे लोक गीत प्रेम सहित अन्य विषयों के चारों ओर घूमते हैं। सबसे प्रचलित लोक गीतों और संगीत परंपराओं में भाटियाली, बाउल, मारफति, मुर्शिदी और भवाय्या शामिल हैं। लालन शाह, हसन राजा, कंगल हरिनथ, रोमेश शिल, अब्बास उदीन और कई अज्ञात अज्ञात गीतकारों जैसे गीतकारों ने बांग्लादेश के लोक गीतों की परंपरा को समृद्ध किया है।
बांग्लादेशी प्रेस विविध, स्पष्ट और निजी स्वामित्व वाली है। देश में 200 से अधिक समाचार पत्र प्रकाशित किए गए हैं। बांग्लादेश बेटार राज्य संचालित रेडियो सेवा है। ब्रिटिश ब्रॉडकास्टिंग कॉर्पोरेशन लोकप्रिय बीबीसी बांग्ला समाचार और वर्तमान मामलों की सेवा संचालित करता है। वॉयस ऑफ अमेरिका से बंगाली प्रसारण भी बहुत लोकप्रिय हैं। बांग्लादेश टेलीविजन (बीटीवी) राज्य के स्वामित्व वाली टेलीविजन नेटवर्क है। कई समाचार चैनलों सहित 20 से अधिक निजी स्वामित्व वाले टेलीविजन नेटवर्क। पत्रकारों की सेंसरशिप और उत्पीड़न के सरकारी प्रयासों के कारण, मीडिया की स्वतंत्रता एक प्रमुख चिंता बनी हुई है।
फसल त्यौहार को नबन्ना कहा जाता है। यह आमतौर पर कटाई के पहले दिन आगरायन (बंगाली महीने) के पहले दिन मनाया जाता है। मुख्य त्योहार ढाका विश्वविद्यालय में चारुकला (ललित कला) में गीत, नृत्य, केक, मीठा, रंगीन जुलूस और कई पारंपरिक प्रस्तुति के साथ जातिया नबन्ना उत्सवब उज्जपन परशाद का आयोजन कर रहा है।
सोनारगांव, बांग्लादेश में बुरी एक साड़ी का हिस्सा बांग्लादेशी लोगों के पास अद्वितीय पोशाक वरीयताएं हैं। बांग्लादेशी पुरुष परंपरागत रूप से धार्मिक और सांस्कृतिक अवसरों पर पंजाबी पहनते हैं। बांग्लादेशी पुरुष औपचारिक अवसरों पर आरामदायक पहनने (ग्रामीण इलाकों में) और शर्ट-पैंट या सूट के रूप में लुंगी पहनते हैं। शारी बांग्लादेशी महिलाओं का मुख्य और पारंपरिक पोशाक हैऔर कुछ युवा महिला भी सलवार कमीज पहनती हैं। शहरी इलाकों में, महिलाओं को पश्चिमी कपड़े पहने हुए भी देखा जा सकता है।
गमछा

गमछा या गामछा एक परम्परागत पतला, अपरिष्कृत, सूती तौलिया जैसा वस्त्र है। प्रायः 'चेक' जैसा डिजाइन है। प्रायः भारत, बांग्लादेश, पाकिस्तान, और अन्य दक्षिण एशिया और दक्षिण-पूर्व एशिया के गाँवों के लोग इसका विविध प्रकार से उपयोग करते हैं। इसका उपयोग शरीर को पोंछने, सिर पर बांधने, कमर में बांधने, कमर के नीचे पहनने, पसीना पोंछने, कन्धे पर रखने और विविध संस्कारों में होता है। एक क्षेत्र से दूसरे क्षेत्र में इसका रूप कुछ बदलता भी है। गाँव के पुरुष इसे 'धोती' की तरह भी पहन लेते हैं। ओड़िशा के आदिवासी क्षेत्रों के बच्चे तब तक गमछा पहनते हैं जब वे बड़े होकर धोती न पहनना शुरू कर दें।
राष्ट्रीय फैशन प्रौद्योगिकी संस्थान

राष्ट्रीय फैशन प्रौद्योगिकी संस्थान (National Institute of Fashion Technology / NIFT), नई दिल्ली ,भारत में फैशन टेक्नोलॉजी, फैशन डिजाइन, प्रबंधन और वस्त्र निर्माण तकनीकी के शिक्षण एवम अनुसंधान की सर्वश्रेष्ठ और प्रमुख संस्थान है। वर्ष 1986 में भारत सरकार के वस्त्र मंत्रालय ने राष्ट्रीय फैशन टेक्नोलॉजी संस्थान की एक शीर्ष संस्थान के रूप में स्थापना की है।
भारत की संसद द्वारा पारित निफ्ट अधिनियम (2006) के माध्यम से निफ्ट (N.I.F.T.) को अन्य प्रतिष्ठित संस्थानों (IIT, IIM) की भांति फैशन प्रौद्योगिकी के क्षेत्र में शिक्षा तथा शिक्षा के विकास और अनुसंधान के लिए सांविधिक दर्जा प्रदान किया गया है जिससे यह संस्थान अपने विद्यार्थियों को डिग्री, सर्टिफिकेट तथा पीएचडी प्रदान करती है।
इस संस्थान ने उत्कृष्ट शिक्षण के माध्यम से फैशन उद्योग जगत को उत्कृष्ट डिजाइनर, प्रबंधक, विनिर्माण प्रौद्योगिकी के विशेषज्ञ प्रदान किये हैं। इस संस्थान ने शिक्षा प्राप्त करने का वैश्विक वातावरण तैयार किया है, इससे वस्त्र एवं परिधान उद्योग के वैश्विक उद्योग को संरचनात्मक और श्रेष्ठता प्राप्त करने में प्रोत्साहन मिलता है।
निफ्ट, फैशन के क्षेत्र में शिक्षा प्रदान करने में भारत की सर्वश्रेष्ठ संस्थान है, जो भारतीय फैशन उद्योग और वैश्विक फैशन उद्योग (एक्सपोर्ट एवम ब्रांड्स) को क्वालिफाइड तकनीकी प्रोफेशनल्स (डिज़ाइनर, प्रबंधक, वस्त्र तकनीकी / परिधान अभियंता) प्रदान करने की भूमिका भी अदा करता है। निफ्ट के पाठ्यक्रमों में प्रवेश के लिए हर वर्ष राष्ट्रीय स्तर की परीक्षा आयोजित की जाती है।
इस संस्थान ने अपने 7 केन्द्रों , जो नई दिल्ली, हैदराबाद, बंगलौर, चेन्नई, गांधीनगर, , कोलकाता, मुम्बई में स्थित हैं, के माध्यम से फैशन तकनीकी, डिज़ाइन और फैशन प्रबंधन की शिक्षा छात्रों को प्रदान कर रही है, नए निफ्ट के पटना, भोपाल, शिलाँग, कन्नूर स्थित केन्द्रों ने भी जुलाई 2008 से अपने कार्य आरंभ कर दिए हैं।
निफ्ट ने अपने इन केन्द्रों के माध्यम से छात्रों को फैशन तकनीकी की शिक्षा, अनुसंधान और प्रशिक्षण के लिए वैश्विक स्तर की शिक्षण , बेहतरीन प्रशिक्षण और अनुसंधान के अवसर प्रदान किये है। निफ्ट के द्वारा शिक्षित छात्र अपनी रचनात्मक डिज़ाइन और बेजोड़ प्रबंधन कार्य शैलियों से वैश्विक स्तर पर भारत की इस सर्वश्रेष्ठ शिक्षण संस्थान का नाम रौशन कर रहे हैं।
निफ्ट के वर्तमान में देश भर में 17 परिसर हैं। नई दिल्ली में पहला परिसर 1986 में स्थापित किया गया था। चेन्नई, कोलकाता, गांधीनगर, हैदराबाद और मुंबई के परिसर 1995 में तथा बैंगलोर परिसर 1997 में स्थापित किए गए थे। भोपाल परिसर की स्थापना जून 2008 में, 2010 में भुवनेश्वर, 2010 में जोधपुर, 2009 में कांगड़ा, कन्नूर परिसर अस्थाई रूप से 2008 में लेकिन स्थाई रूप से 2012 में, और 2008 में पटना में परिसरों की स्थापना हुई। रायबरेली, शिलांग, श्रीनगर, और पंचकूला की स्थापना पिछले दशक में हुई।
सिख चोल

सिख चोल (पंजाबी: ਚੋਲਾ (गुरमुखी)) सिखों द्वारा पहना जाने वाला पारंपरिक परिधान है।
यह एक मार्शल पोशाक है जो एक सिख योद्धा को आंदोलन की स्वतंत्रता देती है। सिख चोला भी उभयलिंगी पोशाक है, और इसे पूरे या छाती पर भारी कढ़ाई से सजाया जा सकता है
यहाँ सिख गुरुओं द्वारा पहने गए चोल अवशेष और कलाकृतियाँ संरक्षित हैं। माना जाता है कि एक विशेष खिलका -प्रकार चोल गुरु नानक से संबंधित था, जिसने काफी ध्यान और अध्ययन प्राप्त किया है। माना जाता है कि गुरु हरगोबिन्द का संरक्षित चोला, जो ग्वालियर क़िला से उनके बावन साथी कैदियों के साथ रिहाई की कहानी से जुड़ा है, भारत के पंजाब के अमृतसर जिले के घुदानी कलां गाँव में संरक्षित है।
भारत के टीवी चैनलों की सूची

वर्तमान भारत में सितंबर २०१८ तक ८७२ अनुमत निजी उपग्रह टेलीविजन चैनल हैं। पूरे भारत में कई क्षेत्रीय चैनल भी उपलब्ध हैं, जिन्हें अक्सर भाषाओं के अनुसार वितरित किया जाता है।
यह बीएआरसी रेटिंग के अनुसार भारत के शीर्ष दस टेलीविज़न चैनलों की एक सूची है।
पूरे भनाई गाँव, हंडिया (इलाहाबाद)

निर्देशांक: 25°27′N 81°51′E﻿ / ﻿25.45°N 81.85°E﻿ / 25.45; 81.85
पूरे भनाई भारत के उत्तर प्रदेश राज्य के इलाहाबाद जिले के हंडिया प्रखण्ड में स्थित एक गाँव है।
सप्त पुरियां

पुराणानुसार ये सात नगर या तीर्थ जो मोक्षदायक कहे गये हैं। वे हैं:-
गरुण पुराण का एक प्रसिद्ध श्लोक सप्तपुरियों को एक सूत्र में बाँध कर उनका महिमामंडन करता है |
अयोध्या-मथुरामायाकाशीकांचीत्वन्तिका, पुरी द्वारावतीचैव सप्तैते मोक्षदायिकाः।
हिन्दू धर्म के अनुसार, अयोध्यदि सातों पुरियाँ काशी में वर्त्तमान है, ऐसा पुराणों का वचन है और इसी आधार पर काशी में जिन-जिन स्थानों में उनकी संस्थिति है, वहाँ उनपुरियों की यात्रा होती है। यह यात्रा नित्य करने का विधान है, परन्तु, इस यात्रा की विशेषता यह है कि इसमें किस ॠतु में किस पुरी की यात्रा करना चाहिए, इसका भी निर्देश है। ब्रहम्वैवर्त्तपुराण३० के अनुसार शंखोद्वार (शखूधार) के पास द्वारका है। यहाँ की याक्त्रा वर्षा में, बिन्दुमाधव के पास विष्णुकांची है, वहाँ की यात्रा शरद ॠतु में, सोमेश्वर के वायव्यकोण में रामकुण्ड पर अयोध्या है जहाँ रामेश्वर नाम का शिवलिंग है। वहाँ की यात्रा ग्रीष्म ॠतु में, असीसंगम पर गंगाद्वार, अर्थात हरिद्वार है, जहाँ की यात्रा शिशिर ॠतु में, वृद्धकाल से कृत्तिवासेश्वर तक उज्जयिनी अथवा अवन्तिका है, जहाँ की यात्रा हेमन्त ॠतु में, उत्तरार्क (बकरियाकुण्ड) से उत्तर वरणा नदी तक मथुरा है, जहाँ की यात्रा वसन्तॠतु में होती है। काशी और शिवकांची तो काशी में व्याप्त ही है।
Anarkali salwar kameez

An anarkali salwar kameez is a type of salwar kameez for women made up of a long frock-style top and features a slim fitted bottom. It varies in length and embroidery such as floor-length and usually ends up at the knees. Anarkali suits owe their name to the legendary Anarkali, a courtesan in the court of Mughal Emperor Akbar. According to the legend, she was murdered for her illicit relationship with Crown Prince Salim, who later became Emperor Jahangir. The word anarkali translates to the "delicate bud of the pomegranate flower/tree." This name signifies the qualities of softness, vulnerability, innocence, and beauty associated with the women who wore anarkalis. This dress is generally worn by Kathak dancers. With the development, the mid-length and floor-length anarkali became popular. The demand is finally increasing, and it is one of the most popular salwar kameez styles. It is known for its long, flowing kurtas that beautifully complement every woman's look.
The following are some of the different types of Anarkali Suits:
Paellero

Un paellero,​ también conocido como quemador paellero, ruedo, aro o fogón, es un aparato de gas cuyo uso inicialmente está pensado para la preparación de paellas, arroces o fideuás y que permite controlar el calor, pudiendo aumentar o disminuir la intensidad de la llama del gas, según se vaya cociendo la comida.
Es un quemador de gas tipo hornillo y está compuesto de círculos concéntricos por los que salen las llamas para calentar la paella de una manera más homogénea de lo que haría un fogón de cocina, ya que muchas paellas tienen un diámetro demasiado grande como para poder ser cocinadas en los fogones de cocina.
Algunas veces, el utensilio se acopla a un soporte elevador de apoyo para poder elevar la altura de cocinado y así poder hacerlo cómodamente.
En función del tamaño de paella a usar, se requieren aparatos de uno, dos, tres o cuatro aros.
El paellero funciona con gas, siendo el gas butano en bombonas de gas el más recurrente. En función de las necesidades del cocinero o de la ubicación en donde se cocina, el paellero también puede encontrarse en el mercado fabricado para uso con gas propano o con gas natural. También existen paelleros difusores para acoplar a los fogones de una cocina de gas.
Los espacios diseñados para cocinar una paella, generalmente preparados con ladrillo u hormigón, también se denominan paelleros, y en ellos se puede cocinar tanto a leña como utilizando los quemadores tipo paellero de gas.
En sus inicios a finales del siglo XV, el arroz a la valenciana se cocinaba en una paella encima de un fuego de leña (no existían hornos en los hogares). Se cocinaba con leña de naranjo que le añadía un olor y un sabor característico al arroz. Para conseguir la dureza y textura correcta del arroz, había que controlar el fuego: si sobraba demasiado caldo había que echar más leña al fuego para avivar la cocción, o si teníamos poco caldo había que apartar leña para que la cocción fuera más lenta.
Aunque en el siglo XIX se empezó a instalar gas en las calles y los hogares, hasta 1957 no se empiezan a comercializar las bombonas de butano en España.​
En esa década se fundaron empresas que fabrican paellas y paelleros como Vaello Campos y Belseher (1950), Paelleras el Cid - Garcima (1954) y más tarde Flames VLC (década 2000).
La versatilidad de este tipo de producto ha permitido que su uso, además de para arroces, paellas o fideuás, se haya extendido en el cocinado de otro tipo de platos o guisos en ollas, calderetas e incluso asados con asadora, pudiendo encontrarlo en múltiples hogares.
Existen distintos tipos de paelleros,​ en función del gas a usar, del tipo de tubo con el que se fabrican, del tipo de uso o incluso de si usan tecnología:
El uso de los paelleros plantea algunas necesidades en función de dónde se haga el cocinado o del almacenaje de los mismos, lo que ha provocado que surjan accesorios para su uso, como los siguientes:
Arroz con bogavante

El arroz con bogavante es un plato típico de las localidades costeras españolas, que se elabora de forma parecida a la paella de marisco; se puede cocinar seco o también caldoso. Se suele servir, al igual que todos los arroces, recién elaborado.
El arroz ideal para este plato es el de la variedad "bomba" (Excepto si se hace caldoso​), que requiere una mayor cantidad de agua y un mayor tiempo de cocción, con lo que el grano se hincha más y se le impregnan más los otros sabores. Al igual que la paella, se cocina en el recipiente también llamado paella o paellera, o, si es caldoso, en cazuela de barro o con un recipiente tratado en su superficie con teflón.
Half Moon Bay (álbum)

Half Moon Bay es un álbum en vivo del pianista estadounidense Bill Evans con el contrabajista Eddie Gomez y Marty Morell grabado en el Bach Dancing and Dynamite Society en la ciudad que da título al disco en 1973 y publicado por el sello Milestone en 1998.​ Richard S. Ginell del sitio Allmusic le dio cuatro estrellas de cinco y opinó que «uno de los mejores trabajos en vivo de Evans durante ese período de vida».​ Douglas Payne de All About Jazz también le dio una crítica positiva.​
Compuestos por Bill Evans salvo los indicados:
(Sittin' On) The Dock of the Bay

«(Sittin' On) The Dock of the Bay» es una canción de soul del cantante estadounidense Otis Redding, lanzada el año 1968, después de la muerte de Otis.
Redding escribió el primer verso de la canción en Waldo Pier, (Sausalito, California), durante una gira con los Bar-Kays en agosto de 1967, con el título abreviado '«Dock of the Bay». A lo largo de la gira de los LP King & Queen y Live in Europa, continuó escribiendo la letra de la canción.
En noviembre de ese mismo año, Redding y el productor y guitarrista Steve Cropper completaron la canción y la letra de «(Sittin' On) The Dock of the Bay». La colaboración de Cropper le dio al tema un aire distinto al resto de canciones de Redding. Finalmente, el tema se lanzó en enero del año siguiente.
La popularidad de «(Sittin' On) The Dock of the Bay», lo ha convertido en un tema muy versionado, por cantantes como Charly García, Percy Sledge, Willie Nelson, Michael Bolton, o Pearl Jam. Según el sitio agregador de listas Acclaimed Music, es la 17.ª canción más aclamada por los críticos de todos los tiempos.​ Ocupa el vigésimo octavo puesto en la de las 500 mejores canciones de todos los tiempos según la revista Rolling Stone.
Ariolimax

Ariolimax es un género de babosas terrestres de la familia Ariolimacidae propias de América del Norte. A menudo son de color amarillo brillante (por lo que se les suele denominar "banana") aunque también pueden ser verdosas, marrones, o blancas.
Las especies en el género Ariolimax son:
Las babosas banana suelen ser de color amarillo brillante (lo que da lugar a la nomenclatura de banana), aunque también pueden ser verdosas, marrones, tostadas o blancas. La especie Ariolimax columbianus a veces tiene manchas negras que son tan extensas que el animal parece casi completamente negro. Las babosas individuales cambian de color con alteraciones en el consumo de alimentos, exposición a la luz y niveles de humedad. El color también puede indicar si una babosa está sana o lesionada o qué edad tiene.​
La babosa banana del Pacífico es la segunda especie más grande de babosa terrestre en el mundo, y crece hasta 25 centímetros (9,8 plg) de largo,​ y pesos de 115 gramos (4,1 oz).​ (La especie de babosa más grande es Limax cinereoniger de Europa, que puede alcanzar 30 centímetros (11,8 plg) de longitud.) Las babosas bananas tienen una vida media de 1 a 7 años.​
Las babosas banana (como otros gasterópodos y muchos otros moluscos) tienen una rádula, una estructura anatómica en forma de cinta cubierta por filas de dientes microscópicos; la rádula se usa para alimentarse. Los individuos pueden moverse a 6+1/2 de pulgada (16,5 cm) por minuto.​
Rohan Nichol

Rohan Nichol es un actor australiano, conocido por haber interpretado a Luc Palermo en la serie Headland.
En 2008 se casó con la actriz australiana Peta Sergeant.​
Entre 2002 y 2003, apareció como personaje recurrente en la serie médica All Saints, donde interpretó a Aaron Collingwood.
En 2005 se unió al elenco de la serie HeadLand, donde interpretó al detective Luc Palermo hasta 2006. Ese mismo año apareció en la exitosa y aclamada película Star Wars: Episode III - Revenge of the Sith, donde interpretó al capitán Raymus Antilles.
En 2008 apareció en varios episodios de la exitosa serie Underbelly, donde interpretó a Brendan Kraus.
En 2009 apareció como invitado en la serie policíaca Rush, donde interpretó a Napthorn.
En 2010 apareció en un episodio de la miniserie The Pacific, donde dio vida al teniente Lebec.
En 2011 apareció como invitado en la serie Terra Nova, donde interpretó a Weaver, un hombre poderoso que es contratado para ayudar al grupo Phoenix a tomar Terra Nova; sin embargo Weaver muere después de que un Carnotaurus lo matara.
En 2012 apareció como invitado en la serie Miss Fisher's Murder Mysteries, donde interpretó a Vic Freeman. En 2013 se unió al elenco principal de la serie Reef Doctors, donde interpretó al ex-buceador del ejército Toby McGrath,​ hasta el final de la serie ese mismo año después de que la serie fuera cancelada al terminar la primera temporada.
El 20 de junio de 2017 se unió al elenco principal de la popular serie australiana Home and Away donde interpretó a Ben Astoni, el esposo de Maggie Astoni (Kestie Morassi) y padre de Ziggy y Coco Astoni, hasta el 14 de julio del 2020, después de que su personaje se mudara a Italia junto con Maggie.​​ Previamente había aparecido por primera vez en la serie en 2004 cuando apareció como invitado interpretando al asistente personal Stafford McRae.​
Arnadí

El arnadí es un dulce tradicional de la Comunidad Valenciana (España) que suele elaborarse durante el tiempo de Cuaresma y Semana Santa. También se conoce en valenciano como carabassa santa o moniato sant.​
Considerado como uno de los púdines más antiguos de España, parece ser originario de la zona de Játiva, concretamente de la gran comunidad judía de esta localidad valenciana en época musulmana.​
Está hecho a base de calabaza y azúcar, siguiendo el siguiente procedimiento, si bien se conocen variantes, en las que la cucurbitácea se puede sustituir o mezclar con otros (principalmente el boniato):
Se asa la calabaza, se pela y se le quitan las pepitas, en su caso, dejándolo de un día para otro dentro de un saquito de tela blanca o en una escurridera. Una vez escurrida y limpia se le añade el azúcar, mezclando ambos ingredientes. Seguidamente se incorpora harina de almendras y las yemas de algunos huevos, bien batidas, así como canela en polvo y la raspadura de un limón.
Una vez bien mezclado todo ello, deberá quedar una masa fina, que se deposita en una cazuela de arcilla u otro recipiente que resista el calor. Se introduce en el horno, siendo el tiempo de cocción de una y media a dos horas a unos 180 grados de temperatura.
Finalmente se adorna con almendras peladas en forma de corona o cresta y se enfría antes de servir.
Vino de pago

Vino de Pago es un tipo de Denominación de Origen Protegida española para vinos que garantiza la procedencia de las uvas y el vino de un pago (paraje o sitio rural) determinado con unas características edáficas específicas. Es decir, cuando en una finca o terreno concreto existe un microclima particular y una composición del terreno específica que la diferencian y distinguen de otras zonas de su entorno.
Esta indicación geográfica está reglamentada por la Ley 6/2015, de 12 de mayo, de Denominaciones de Origen e Indicaciones Geográficas Protegidas de ámbito territorial supraautonómico que, en su disposición adicional tercera, estipula que todos los vinos sujetos a esta denominación deben cumplir los siguientes requisitos:​
En la actualidad la mayoría de las bodegas que producen "vinos de pago" se han integrado en una asociación denominada "Unión de Vinos de Pago Certificados" cuya web es https://www.uniondevinosdepago.es/
https://ec.europa.eu/info/food-farming-fisheries/food-safety-and-quality/certification/quality-labels/geographical-indications-register/#
Sofrito

Un sofrito —hogado (en Colombia), salteado (en Argentina), hogo o refrito (en Ecuador)— es una preparación que se usa como base para preparar muchos otros platillos. Esta base culinaria puede contener: cebolla, zanahoria, apio, tomate, sal, cilantro, cebollino y ajo. La combinación de ingredientes y proporciones varían dependiendo de la región y/o el plato para el cual se va a usar. Los ingredientes son troceados o picados en pequeños pedacitos que se fríen en aceite de oliva (o un material graso como mantequilla, tocino, etcétera) hasta que quedan deshechos por el agua que van soltando ("sudados"), o caramelizados (fritos lentamente a bajo fuego hasta que las azúcares naturales empiezan a colorear los vegetales). La cocción del sofrito generalmente se realiza sobre una sartén, pero a veces se utiliza una cazuela a la cual se añadirá el resto de los ingredientes para el plato, como carne, vegetales o caldo.
En la gastronomía italiana, se utilizan cebolla, zanahoria y apio todo finamente picado para formar un battuto,​ el cual es cocido lentamente​ en aceite de oliva, convirtiéndose en soffritto.​ Es utilizado como base de la mayoría de las salsas para pasta, como por ejemplo la salsa arrabbiata, pero ocasionalmente se le usa como base de otros platos, como las verduras salteadas. Por ello, es un componente fundamental de la cocina italiana. También puede incluir ajo,​ chalotas, o puerro.​
Según la restauradora italiana Benedetta Vitali, soffritto significa «poco frito» y lo describe como «una preparación de vegetales picados con un tono marrón claro, no un plato en sí mismo». Hubo un tiempo en que se llamaba «falso ragú», ya que se pensaba que el soffritto recordaba vagamente al sabor de esta salsa de carne.​
El mirepoix (en francés, pronunciado /miʁˈpwa/) es una combinación de varias hortalizas cortadas en dados pequeños (~1.5 cm), empleada para saborizar salsas, asados, caldos y sopas. Puede también hacer referencia específicamente a la técnica de corte empleada. Las verduras que originalmente se usan son la cebolla, la zanahoria y el apio (tradicionalmente en proporción 2:1:1), aunque son igualmente frecuentes los puerros, los nabos, los pimientos y las setas.
Arroz caldoso

Arroz caldoso is a dish which originated in Spain. It literally means "brothy rice" and consists of broth (stock) and rice with diverse flavourings and extra ingredients. The recipe is quite varied depending in which region of the Iberian Peninsula it is prepared. Variations of this dish range from a recipe quite similar to Italian risotto, to a rice soup, to a dish that could be mistaken for paella.
Caldoso always contains broth of any meat, some garlic and/or onions and short grain rice. Many recipes call for caramelised onions and in some recipes a small quantity of lentils are thrown in to help thicken the caldoso and add flavour.
This version calls for the addition of smoked paprika (pimenton) and one's choice of sea food (usually mussels, shrimp or clams) and extra water, which leaves it in a semi-liquid state. When served, the sea food is presented on top of the rice.
Cubes of meat are added to the caldoso as well as extra liquid (water or sherry) as well as smoked paprika or a spice of ones choice. It is served quite liquid.
2009 අඟුලාන ද්විත්ව ඝාතනය

2009 වසරේ අගෝස්තු මස 12 හෝ ඊට ආසන්න දිනයක, අඟුලාන පොලිස් ස්ථානයේ අත්අඩංගුවේ සිටියදී තරුණයින් දෙදෙනෙකු ඝාතනයට ලක් වීමේ සිද්ධිය 2009 අඟුලාන ද්විත්ව ඝාතන සිද්ධිය ලෙස හැඳින්වේ. දිනේෂ් තරංග ප්‍රනාන්දු හා ධනුෂ්ක උදයකාන්ත අපෝන්සු යන අය මෙසේ ඝාතනයට ලක්වූ තරුණයන් දෙදෙනා වූ අතර මෙම සිදුවීම පොලීසිය පිළිබඳව මහ ජනතාව අතර මහත් ආන්දෝලනයක් ඇති කරවීමට එකල සමත් විය.
2009 වසරේ අගෝස්‌තු 12 වැනිදා රාත්‍රියේ දිනේෂ් තරංග ප්‍රනාන්දු (21) හා ධනුෂ්ක උදයකාන්ත අපොන්සු (28) යන දෙදෙනා අඟුලාන පොදු ක්‍රීඩාංගණය අසල මත්පැන් පානය කිරීමට ගොස් ඇති බවත්, ඒ අවස්ථාවේදී අසල නිවසක සිටි කාන්තාවකගෙන් ගිනි පෙට්‌ටියක්‌ ඉල්ලූ බවත් සඳහන් වේ. එහිදී ඇතිවූ තත්වයක් හේතුකොට ගනිමින් එකී කාන්තාව විසින් අඟුලාන පොලිසියට එම වේලාවෙහිම පැමිණිල්ලක් සිදුකර තිබූ අතර, එම පැමිණිල්ලෙහි හමුදාවේ යැයි කියාගත් තරුණයන් දෙදෙනකු ගිනි පෙට්‌ටියක්‌ ඉල්ලන්නට පැමිණ තමාට කරදර කළ බවට සඳහන්ව තිබූ බව පැවසෙයි. පැමිණිලි ප්‍රකාරව එම අවස්ථාවේදීම තරුණයන් දෙදෙනා අඟුලාන පොලිසිය විසින් අත්අඩංගුවට ගෙන තිබුණි.
තරුණයන් දෙදෙනා අත්අඩංගුවට ගෙන තිබූ පසු දිනයේදී එනම් අගෝස්තු 13 වන දිනදී, මිය ගිය තරංගගේ සිරුර ලුනාව පාලම අසල අසළ තිබීයදීත්, ධනුෂ්කගේ සිරුර මුහුදු වෙරළ අසළ තිබියදීත් සොයා ගන්නා ලදී.
මළසිරුරු හමුවීමත් සමග ලුනාව හා අඟුලාන ප්‍රදේශවාසීහු දැඩි කම්පනයට හා නොසන්සුන්තාවට පත්වූ අතර තරුණයින්ගේ මරණ සම්බන්ධව ජනතාව පොලිසියට සිය දෝෂාරෝපණ එල්ල කරන ලදී. තරුණයින් දෙදෙනාට පොලිස් ස්ථානය තුලදී පහර දී පසුව වෙඩි තබා මරා දමා ඇතැයි යැයි එම අවස්ථාවේ පැතිරී ගිය ආරංචියත් සමග කුපිත වූ ප්‍රදේශවාසීහූ පොලිසිය සමග ගැටුම් ඇතිකරගත් අතර එහිදී ඇතිවූ ගැටුම් වලින් කිහිප දෙනකු සුළු තුවාල ලබන ලදී.
තරුණයන් දෙදෙනා ඝාතනය වීමේ සිදුවීම රට පුරා නොසන්සුන්තාවයක් ඇති කරලීමට එම කාල වකවානුවේ සමත් වූ අතර, එවක පොලිස්පතිවරයාගේ නියමය පරිදි ඝාතන සම්බන්ධ පරීක්ෂණ රහස් පොලිසිය විසින් කඩිනමින් ආරම්භ කරන ලදී. ඒ අනූව අඟුලාන පොලීසියේ ස්ථානාධිපතිවරයා ඇතුළු 9දෙනෙකු සිදුවීම සම්බන්ධව අත්අඩංගුවට පත්විය.
ඝාතන සම්බන්ධ නඩු විභාගය 2010 අගෝස්තු මස 19 වන දින ආරම්භ වූ අතර, අඟුලාන හිටපු පොලිස්‌ ස්‌ථානාධිපතිවරයා ඇතුළු පිරිසට එරෙහි අධි චෝදනා අටක්‌ යටතේ නීතිපතිවරයා විසින් නඩුවක් ගොනු කොට තිබුණි. කඩිනම් නඩු විභාගයක්‌ ලෙස පැවැත්වූ නඩුවේදී, තරුණයන් දෙදෙනා මරා දැමීම සඳහා කුමන්ත්‍රණ කිරීම, මරා දැමීම සඳහා ඔවුන් පොලිස් අත්අඩංගුවට ගැනීම හා පැහැරගෙන ගොස් වෙඩි තබා මරා දැමීම යන චෝදනා විත්තිකරුවන් වෙත එල්ල වී තිබිණි.
2011 වසරේ අගෝස්තු 25 වන දිනදී ත්‍රිපුද්ගල මහාධිකරණ විනිසුරු මඩුල්ලක් විසින්, තරුණයින් දෙදෙනා පැහැරගෙන යාම හා පසුව ඔවුන්ව ඝාතනය කිරීම යන චෝදනා සඳහා, විත්තිකරුවන් 9දෙනා අතුරින් අඟුලාන පොලිසියේ හිටපු ස්ථානාධිපතිවරයා ඇතුළු නිලධාරීන් සිව් දෙනෙකු වැරදිකරුවන් කරනු ලබමින් ඔවුන්ට මරණ දණ්ඩනය නියම කරන ලදී. සියළු චෝදනා සාධාරණ සැකයකින් තොරව ඔප්පු වී ඇති බවට එහිදී ප්‍රකාශ කෙරිණි.
තීන්දු කොට තිබූ මරණ දඬුවම දඬුවම ලිහිල් කරන ලෙස ඉල්ලා අපරාධකරුවන් විසින් පසුව ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයට ඉදිරිපත් කල අභියාචනයක් 2014 වර්ෂයේ අප්‍රියෙල් 2 වන දිනදී ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය විසින් නිෂ්ප්‍රභ කර දමන ලදී.
පසුව නැවතත් ත්‍රිපුද්ගල මහාධිකරණ විනිසුරු මඬුල්ල විසින් නියම කළ මරණ දඬුවමට එරෙහිව අපරාධකරුවන් විසින් පංච පුද්ගල ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ විනිසුරු මඬුල්ලක් ඉදිරියේ අභියාචනා පෙත්සමක් ගොනුකරනු ලැබූවත්, එම අභියාචනා පෙත්සමද 2015 මාර්තු 26 වන දිනදී නිෂ්ප්‍රභ කරමින් පංච පුද්ගල ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ විනිසුරු මඬුල්ල විසින් ත්‍රි පුද්ගල මහාධිකරණ විනිසුරු මඬුල්ල 2011 අගෝස්තු 25 වන දින ලබා දුන් තීන්දුව යලි තහවුරු කරන ලදී.
2008 වව්නියාව බෝම්බ ප්‍රහාරය

ඛණ්ඩාංක: 8°45′00″N 0°28′59″E﻿ / ﻿8.75°N 0.483°E﻿ / 8.75; 0.483
2008 වව්නියාව බෝම්බ ප්‍රහාරය යනු එම වසරේ ජුනි 16 වන දින, ශ්‍රී ලංකාවේ වව්නියාව පොලිස් ස්ථානයකදී පුපුරා ගිය මොටර් සයිකල් බෝම්බ ප්‍රහාරයකි. එම ප්‍රහාරයෙන් පොලිස් සාමාජිකයින් 12 දෙනෙකු මියගොස්, කුඩා දරුවන් ඇතුළුව තවත් 40 ක් පමණ තුවාල ලැබූහ.
පුපුරණ ද්‍රව්‍ය අටවන ලද මොටර් සයිකලයක් පුපුරුවා හැරීම මගින් මෙම ප්‍රහාරය දියත් කොට තිබූ අතර, දෙමළ කොටි විසින් මෙම ප්‍රහාරය එල්ල කරන්නට ඇතැයි විශ්වාස කෙරේ.
චුන්නාකම් පොලිස් ස්ථාන සංහාරය

චුන්නාකම් පොලිස් ස්ථාන සංහාරය යන්නෙන් අදහස් වන්නේ, 1984 වසරෙහිදී, යාපනයේ නගරෝපාන්තයක් වූ චුන්නකම් පොලිස් ස්ථානයෙහිදී, ශ්‍රී ලාංකික පොලීසිය විසින්, වාර්ගික දෙමළ සිවිල් වැසියන් 19 දෙනෙකු මරා දැමීමයි. රටෙහි සිවිල් යුද්ධය පැතිරීමත් හා සමගම, ශ්‍රී ලාංකික රාජ්‍ය හමුදාවන් විසින්දෙමළ සිවිල් වැසියන් මත සිදු කල සංහාර මාලාවක පළමුවැනි කිහිපය අතුරින් මෙය එකක් විය.
චුන්නාකම් පිහි‍ටා ඇත්තේ යාපනය දිස්ත්‍රික්කයේ උඩුවිල් සහකාර රජයේ ඒජන්ත කොට්ඨාශයෙහිය. යාපනය නගරයෙන් කිලෝමීටර දහයක් පමණ දුරින්, කන්කසන්තුරෙයි මාර්ගයෙහි, චුන්නකම් මං සන්ධිය පිහිටා ඇත. චුන්නකම් පොලිස් ස්ථානය පිහි‍ටා තිබුනේ මෙම මං සන්ධියට මීටර 250 ක් පමණ දකුණු දෙසටය.
Law enforcement in Sri Lanka

Law enforcement in Sri Lanka falls under the jurisdiction of the Sri Lanka Police, the national law enforcement agency, along with local community police and Grama Niladhari.
Additionally, the Sri Lanka Police encompasses several specialized agencies. The Criminal Investigation Department (CID) is a national unit responsible for investigating serious crimes. The Special Task Force handles Counter-Terrorist and Counter-Insurgency operations. Other divisions include the Traffic Police, Police Narcotic Bureau, Security Council under DIG Valentine S. Vamadevan, and the Children & Women Bureau created in 1979.
Limited law enforcement authority is also given to other departments of the government for specific reasons. The Sri Lanka Customs and Department of Excise have certain police powers within ports, airports, and other customs and excise related matters. The Commission to Investigate Allegation of Bribery or Corruption (CIABOC), commonly referred to as the Bribery Commission, has powers to arrest persons suspected of bribery or corruption. The Department of Coast Guard exercises law enforcement powers in the territorial waters of Sri Lanka. The military police has police powers limited to military personnel, primarily for internal investigation and guarding military facilities.
Since ancient times, judicial and law enforcement duties were carried out in local kingdoms in the Sri Lanka by officials appointed to administrate provinces or districts. These officers include officers such as Dissavas and continued until the closure of the Native Department in the 1930s.
Modern policing was introduced to the island by the British in 1797 with the appointment of a Fiscal for the town of Colombo. Being a garrison town and a military fort, a Town Major oversaw policing and patrolling in and out of the town.
The Sri Lankan Coast Guard was established in 2010 and is under the purview of the Ministry of Defence. Coast Guard officers are considered as peace officers under the Code of Criminal Procedure Act of 1979.
Law of Sri Lanka

The legal system in Sri Lanka comprises collections of codified and uncodified forms of law, of many origins subordinate to the Constitution of Sri Lanka which is the highest law of the island. Its legal framework is a mixture of legal systems of Roman-Dutch law, English law, Kandian law, Thesavalamai and Muslim law. This mixture is a result of the diverse history of the island as a result criminal law is based on English law while much of the common law is Roman-Dutch law, with certain aspects such as marriage, divorce, and inheritance associated with Kandian law, Thesavalamai and Muslim law based on the community and geography.
The Supreme Court of Sri Lanka is the highest court for all criminal and civil cases in Sri Lanka. This is followed by the Court of Appeal, High Court, District Courts, Magistrates' Courts and Primary Court as part of the Sri Lankan judicial system.
Sri Lanka's judiciary consists of;
There were two types of practitioners; Advocates and Proctors based on English law, while since the implementation of the Justice Law No. 44 of 1973, there are only one type of legal practitioners authorized to represent others in all court of law in the island and are also authorized to give advice regarding any matter of law, known as Attorneys at law. Practitioners are divided between the official bar and unofficial bar.
Sri Lankan Chetties

Sri Lankan Chetties (Sinhala: ශ්‍රී ලංකා චෙට්ටි, romanized: Śrī laṁkā Ceṭṭi, Tamil: இலங்கை செட்டி, romanized: Ilaṅkai Ceṭṭi) also known as Colombo Chetties, are an ethnicity in the island of Sri Lanka. Before 2001, they were known as the Sri Lankan Tamil ( ශ්‍රී ලංකා දෙමළ) caste, but then after 2001, they were classified as a separate ethnic group in the 2001 census. They are now collectively referred to as the Colombo Chetties. They were said to have migrated from India under Portuguese rule and were given special rights and representation during colonial rule.
In modern times, the Chetties have been assimilated either into Sinhala or Tamil resp. Vellalar society. Most Chetties grow in Sinhala backgrounds. Hetti is another term used in this context, referring to the present generation of Chetties who do not have any relation to India but are solely from Sri Lanka.
The word is thought to have been derived from the Tamil word Etti, an honorific title bestowed on the leading and noble people.
They settled mostly in western Sri Lanka, especially in the ports of Colombo from the 16th century to mid 17th century, during the rule of the Portuguese and Dutch. The Chetties of Western Sri Lanka converted to various forms of Christianity during the colonial era: Roman Catholicism under Portuguese rule, as well as to Anglicanism and Reformed Christianity under British rule and Dutch rule, respectively. Marriages between Sinhalese (Sinhala people) and Chetties are very common and therefore many were Sinhalised. The Chetties of Northern Sri Lanka especially in Jaffna were mainly absorbed by the Vellalar caste, although, some still remain separate. A high number of Chetties still live in Nallur, which is known for the inhabitation of high castes, whereas even a road is commemorated for them.
Representatives of the Colombo Chetty Association stressed out their distinctiveness, appealing for forming a separate ethnic group. The Chetties were notably also from 1814 to 1817 listed as a separate ethnic group.
Historically an elite and generally wealthy ethnicity, they no longer strictly marry amongst themselves. In addition, migration to Australia, England, United States of America and Canada has tended to dilute their numbers.
Policewoman Centerfold

Policewoman Centerfold is a 1983 television movie starring Melody Anderson and Ed Marinaro, loosely based on the story of police officer Barbara Schantz who posed for Playboy magazine in 1982.
It first aired on Monday, October 17, 1983, and was the seventh most-watched prime time program in the United States for the week, out-drawing Monday Night Football. It was rebroadcast in early July 1985, during the American summer TV season, when it was the most-viewed program of the week.
Upon its release, one review noted that the lead role "is not one offering much opportunity for an acting tour de force, but Anderson does manage to make the woman an understandable, sympathetic figure." It was also noted that the subject matter of the movie was a plain attempt at "exploitation and titillation" to get ratings (which plainly worked), although the title and hype did not reflect that that movie actually "downplays the sensational aspects of the matter to concentrate on the motivation of the woman and the aftermath of the photos publication."
The film was released on VHS in 1986.
A Policewoman in New York

La poliziotta a New York (internationally released as A Policewoman in New York) is a 1981 commedia sexy all'italiana directed by Michele Massimo Tarantini. It is the final chapter in the "poliziotta" trilogy directed by Tarantini and starred by Edwige Fenech, with the first two films being Confessions of a Lady Cop (La poliziotta fa carriera, 1976) and A Policewoman on the Porno Squad (La poliziotta della squadra del buon costume, 1979).
The Policewoman

The Policewoman (Portuguese: Mulher Polícia) is an independent Portuguese drama film directed by Joaquim Sapinho, produced at Rosa Filmes, which had its world premiere in 2003 at the Berlin International Film Festival.
The film tells the story of a mother and a son from the interior of Portugal that run away to Lisbon to avoid being separated by the state institutions that want to take the child away from the mother.
The Policewoman was shot in and around Sabugal, Portugal, Sapinho's birthplace. Released in 2003, The Policewoman was shot while Sapinho was in the editing process of his feature documentary Bosnia Diaries, which was filmed a couple of years earlier in Bosnia during the Yugoslav Wars. Bosnia Diaries would eventually be released in 2005. The two films were post-produced simultaneously, influencing each other both in style and theme. The darkness, realism and harshness of The Policewoman clearly echoes the Bosnian War experienced by Sapinho. That experience of war would cause a great change to his vision of the world, leading him, when shooting The Policewoman, to discover in Portugal things he thought had only happened in Bosnia in consequence of the war. It made him realize that, after all, they were also happening in his native town in consequence of the economic transformations imposed by capitalism via the European Union.
Besides having had its world premiere in 2003, at the Berlin International Film Festival, The Policewoman was part of the official selection of innumerous film festivals, like the Edinburgh Film Festival or the Pusan Film Festival. Received at the Lecce European Film Festival the award for Best Film and Best Photography.
Jacob Pétry

Jacob Petry (Campina das Missões, 26 de julho de 1971) é jornalista, pesquisador e escritor brasileiro radicado nos Estados Unidos. É autor de seis livros onde trata de temas diversos como psicologia da cognição, inteligência emocional e desenvolvimento pessoal.
- Seja Singular! - Com Valdir R. Bündchen. (São Paulo: Faro Editorial, 2013).
- Grandes Erros - Com Simone Mitjans.(Rio de Janeiro: Editora Rocco, 2015).
É autor da Teoria da Mentalidade, que afirma que a mentalidade de um indivíduo é mais importante do que outros fatores, como a inteligência, talento e criatividade, geralmente considerados determinantes na obtenção de resultados práticos na vida. Em seu livro Singular, Jacob Pétry mostra que se uma pessoa possui um alto índice de inteligência, ou um talento especial, mas possui uma mentalidade inadequada, essa inteligência ou talento especial se torna refém da mentalidade inadequada, impedindo seu desenvolvimento, produzindo resultados frustrantes. Por outro lado, se uma pessoa tem um índice médio de inteligência, mas possui uma mentalidade adequada, essa mentalidade permitirá que a inteligência aflore e se desenvolva, produzindo resultados extraordinários.
No livro O Óbvio que Ignoramos, o autor escreve profusamente sobre a carreira da modelo brasileira Gisele Bündchen. Ao longo do livro, ele relata uma sequência dos eventos mais importantes da carreira da top, destacando as características e atitudes que a levaram a obter um desempenho extraordinário.
Maria João (modelo)

Maria João Brewster (née: Leão de Sousa; Rio de Janeiro, 1955) é uma ex-modelo brasileira. Carioca, fez carreira como modelo fotográfico nos anos 70 e é a única brasileira a estampar a capa da revista Sports Illustrated Swimsuit Issue – famosa pelo lançamento de supermodelos internacionais – em toda sua história, fotografada na Bahia para a edição anual de 1978.
Ex-estudante de Comunicação na PUC-RJ, Maria João – chamada carinhosamente apenas de "João" pelos profissionais do ramo – começou na carreira através do amigo fotógrafo Pedro Libório, que enviou fotos suas para a agência de publicidade DPZ e a colocou no mercado da propaganda e da moda, começando por um anúncio do talco Johnson. Entre outras, fotografou para as revistas Cláudia e Nova e trabalhou com fotógrafos renomados do país como José Antônio e Luís Trípoli.
Casada com um sócio americano do Banco Icatu, Alden Brewster, é mãe da atriz Jordana Brewster – com quem estrelou uma campanha publicitária nos Estados Unidos em 2015 – e vive em Nova York, com a família.
Jacqueline Sato

Jacqueline Hikari Santos Sato (Guarulhos, 21 de setembro de 1988) é uma atriz, apresentadora, dubladora e modelo brasileira.
Começou a sua carreira no final dos anos 1990, como apresentadora no programa "Sessão Super Heróis?" produzido pela CNT. Foi miss Barueri e representou a cidade de Barueri no Miss São Paulo 2008. Além de miss Barueri, ela também é a 1ª Princesa do Miss Festival do Japão 2007. Estreou na televisão como atriz em 2011, na novela Corações Feridos e em 2012, voltou ao cargo de apresentadora na RedeTV! com o programa Encantador de Cães. Transferiu-se para a Rede Globo, no final de 2013, onde interpretou a tatuadora Jessie Tattoo em Além do Horizonte. Participou do seriado Na Mira do Crime em 2014 e em 2015 estará na segunda temporada de Psi como Harumi. Jacqueline teve duas grandes missões no ano de 2016, fazer a Kyoko de Lili, a Ex e Yumi em Sol Nascente que é uma das protagonistas e substituiu a atriz Dani Suzuki. Ganhou sua primeira protagonista em 2018 com o seriado (des)encontros do Canal Sony.
Um estudo genético revela que a atriz tem 50,41% de genes originários do Leste da Ásia, 32,90% da Europa, 11,47% do Oriente Médio e 4,95% do Sul da Ásia. Jacqueline Sato é descendente de alemães, espanhóis, japoneses e portugueses. Em 2020, é contratada pela Rede Bandeirantes para apresentar dois programas: Encantadores de Pets e Bruce Lee: A Lenda.
Filha do empresário Nelson Akira Sato e de Magali Santos Sato, irmã de Anderson Sato e Victor Akira Santos Sato, Jacqueline Sato namorou por mais de 10 anos o publicitário Felipe Souza. Atualmente, namora com o diretor Rodrigo Bernardo com quem conheceu nas filmagens do filme Talvez uma História de Amor.