davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Batik Kudus

Batik Kudus adalah salah satu gaya batik tradisional Indonesia yang berasal dari Kudus, sebuah kota kecil yang terletak di Jawa Tengah. Batik Kudus memiliki ciri khas corak yang sederhana dan elegan, dengan motif yang terinspirasi oleh alam seperti 6, daun, dan hewan.
Proses pembuatan Batik Kudus melibatkan teknik tenun tradisional dengan menggunakan alat tenun tradisional yang disebut "gerabah". Pewarnaan dilakukan dengan tangan menggunakan canting, sebuah alat kecil dengan ujung runcing yang digunakan untuk mengaplikasikan pewarna pada kain. Teknik pewarnaan yang rumit ini membutuhkan ketelitian tinggi.
Salah satu motif yang terkenal dalam Batik Kudus adalah motif "Truntum". Motif ini memiliki pola geometris yang khas dan melambangkan kehidupan yang harmonis serta semangat gotong royong masyarakat Kudus. Warna yang umumnya digunakan dalam Batik Kudus adalah warna-warna lembut seperti biru, merah muda, hijau, dan kuning, memberikan kesan yang menenangkan dan elegan.
Batik Kudus tidak hanya dihargai di dalam negeri, tetapi juga diakui secara internasional. Pada tahun 2009, Batik Kudus diakui sebagai Warisan Budaya Takbenda oleh UNESCO, yang memberikan pengakuan terhadap kekayaan budaya Indonesia.
Selain itu, Batik Kudus terus beradaptasi dengan tren mode dan desain kontemporer. Banyak perancang busana terkenal yang menggabungkan motif dan teknik Batik Kudus dalam karya mereka, menggambarkan perpaduan antara tradisi dan modernitas.
Batik Kudus merupakan bagian penting dari warisan budaya Indonesia dan merupakan simbol kekuatan seni dan kearifan lokal yang telah bertahan selama berabad-abad. Keindahan dan keunikan Batik Kudus telah memikat hati orang-orang di seluruh dunia, menjadikannya sebagai salah satu bentuk seni yang paling dihargai dari Indonesia.
Pada era tahun 1935 batik Kudus sudah mulai ada dan berkembang pesat pada era 1970-an. Corak dan motif batik Kudus sangat beragam karena pada masa itu terdapat pengrajin batik Kudus dari kalangan etnis Tionghoa maupun pribumi.
Corak Batik Kudus lebih condong ke arah batik pesisiran dan mempunyai kemiripan dengan batik Pekalongan maupun Lasem karena secara geografis Kudus berdekatan dengan Lasem dan Pekalongan. Batik Kudus yang dibuat oleh pengrajin Tionghoa dikenal dengan batik nyonya atau batik saudagaran dengan ciri khas kehalusan dan kerumitannya dengan isen-isennya yang dipakai oleh kalangan menengah ke atas dengan motif corak lebih ke arah perpaduan antara batik pesisir dan batik mataraman (warna sogan).
Batik Kudus yang dibuat oleh pengrajin asli Kudus atau pribumi dipengaruhi oleh budaya sekitar dan coraknya juga dipengaruhi batik pesisiran. Motif yang dibuat mempunyai arti ataupun kegunaan seperti untuk acara akad nikah menggunakancorak Kudusan seperti busana kelir, burung merak dan ada pula motif yang bernafaskan budaya Islam atau motif kaligrafi Islam. Motif yang bernafaskan kaligrafi dipengaruhi sejarah Walisongo yang berada di Kudus yaitu Sunan Kudus (Syech Dja’far Shodiq) dan Sunan Muria (Raden Umar Said). Batik Kudus memiliki corak yang bernafaskan Islam karena pengrajin batik banyak berkembang di sekitar wilayah Sunan Kudus atau dikenal dengan Kudus Kulon.
Batik cetak

Batik cetak atau batik print adalah kain batik yang diproduksi menggunakan mesin cetak modern. Teknik cetak yang digunakan biasanya antara cetak saring atau menggunakan mesin cetak gulung berskala industri. Karena menggunakan teknik cetak modern dan melewatkan proses celup rintang, produknya seringkali tidak digolongkan sebagai kain batik. Batik cetak merupakan kain batik paling murah dibandingkan jenis kain batik lainnya.
Motif batik untuk batik cetak dapat digambar secara digital melalu peranti lunak berbasis vektor seperti CorelDRAW.
Salah satu percobaan memproduksi batik dengan teknik cetak modern dilakukan di Institut Teknologi Tekstil Bandung pada 1950-an. Pada mulanya, batik cetak tidak mengancam batik tradisional yang menggunakan teknik tulisn karena mutunya masih terlihat lebih buruk. Akan tetapi, pada 1980-an teknologi percetakan kain mengalami peningkatan dan mutu produk yang dihasilkan sulit dibedakan dari kain batik tradisional. Kehadiran batik cap dan batik cetak yang lebih efesien dan lebih terjangkau akhirnya semakin menggeser batik tulis dari pasaran.
Motif batik

Motif batik adalah kerangka gambar yang mewujudkan batik secara keseluruhan.
Sumber lain menjelaskan bahwa motif batik adalah kerangka gambar pada batik berupa perpaduan antara garis, bentuk dan isen menjadi satu kesatuan yang mewujudkan batik secara keseluruhan. Motif batik disebut juga corak batik atau pola batik. Motif batik tersebut dibuat pada bidang-bidang segitiga, segi empat, dan/atau lingkaran. Motif-motif batik itu antara lain adalah motif hewan, manusia, geometris, dan motif lain. Motif batik sering juga dipakai untuk menunjukkan status seseorang. Membatik merupakan tradisi turun menurun. Karena itu, sering motif batik manjadi ciri khas dari batik yang diproduksi keluarga tertentu.
Ada ribuan motif batik yang telah diciptakan oleh para pengrajin dan seniman di Indonesia. Ribuan motif batik tersebut dapat dikelompokkan menjadi 7 kelompok batik Indonesia yaitu:
Motif kain batik yang cenderung klasik sebaliknya dipadu dengan motif polos berwarna. Untuk batik bermotif kecil boleh dipadu dengan bahan bermotif lain seperti polkadot atau garis-garis. paduan berani dua motif berbeda merupakan ciri khas gaya remaja yang berani bereksperimen.
Dalam memadukan motif batik, jangan takut untuk bereksperimen. Namun dengan tetap mengkonsepnya terlebih dahulu, supaya tidak menjadi motif batik yang terlihat berantakan. Tidak ada salahnya bermain dengan tabrakan motif batik, memadukan motif dengan motif, misalnya baju kain panjang wanita bermotif bunga hijau merah jambu dipadukan dengan kaos polkadot hijau merah jambu, karena disini masih ada kesamaan yang sama antara baju kain dan kaos. Contoh lain, motif Parang Rusak Merah dipadukan dengan motif batik Lok Can merah bata.
Sebaiknya motif yang ramai memadupadankan batik dengan motif yang lebih sederhana. Seperti motif batik Tumpal hijau dengan aksen merah muda dan merah jambu dipadukan dengan balero batik Garut warna merah jambu bermotif truntum yang lebih sederhana.
Batik Besurek

Batik Besurek adalah batik khas Bengkulu yang bermotif kaligrafi Arab. Pada umumnya, batik ini berciri khas motif kaligrafi dengan perpaduan bunga Rafflesia yang merupakan simbol khas Bengkulu.
Batik ini dinamakan "Besurek" karena menggunakan motif-motif bertuliskan kaligrafi Arab. Besurek merupakan bahasa Melayu dialek Bengkulu yang artinya bersurat atau tulisan.
Batik Besurek diperkenalkan pedagang Arab dan pekerja asal India pada abad ke-17 kepada masyarakat di Bengkulu. Seiring dengan perkembangannya, seni dalam membuat motif pada kain tersebut dipadukan dengan tradisi Indonesia yang berciri khas Bengkulu.
Berikut ini beberapa motif yang biasa digunakan dalam Batik Besurek:
Motif Besurek telah berkembang dan dilestarikan keberadaannya. Selain sebagai seragam wajib untuk pelajar sekolah dasar hingga sekolah menengah atas, Batik Besurek juga dijadikan pakaian wajib bagi Pegawai Negeri Sipil di wilayah provinsi Bengkulu sejak tahun 1990. Peraturan yang ditetapkan tersebut merupakan salah satu upaya pemerintah daerah di Provinsi Bengkulu dalam pengembangan dan pelestarian Batik Besurek.
Batik Besurek gagal masuk warisan budaya Indonesia sebab pemerintah provinsi Bengkulu tidak mengirimkan utusan pada saat sidang warisan budaya tak benda Indonesia oleh Kementerian Pendidikan dan Kebudayaan yang dilaksanakan pada pertengahan Oktober 2014 di Jakarta. Dalam sidang penetapan warisan budaya Indonesia tersebut, Bengkulu mengusulkan tiga jenis kain batik untuk dinominasikan, yakni Batik Besurek, Kain Lantung, dan Kain Umeak Jang dari Kabupaten Rejang Lebong.
Ketiganya gagal disahkan oleh Kementerian Pendidikan dan Kebudayaan sebagai warisan budaya tak benda Indonesia karena dalam pembahasan tersebut tidak dihadiri oleh wakil Pemprov Bengkulu, sehingga usulan tersebut tidak dibahas sama sekali.
Batik Tambal

Batik tambal (aksara Jawa: ꦧꦛꦶꦏ꧀ꦠꦩ꧀ꦧꦭ꧀) adalah motif batik yang menggabungkan atau "menambal" berbagai macam motif batik lainnya dalam bidang-bidang segitiga yang disusun sedemikian rupa. Bidang-bidang segitiga tersebut biasanya tercipta dari bidang persegi empat yang lebih besar, dengan garis-garis yang memotong dari setiap sudutnya.
Nama motif batik ini berasal dari kata tambal, yakni menambal atau memperbaiki hal-hal yang rusak. Dalam perjalanan hidupnya, manusia harus memperbaiki diri menuju kehidupan yang lebih baik, lahir maupun batin. Dahulu, kain batik bermotif tambal dipercaya bisa membantu kesembuhan orang yang sakit. Caranya adalah dengan menyelimuti orang sakit tersebut dengan kain motif tambal.
Berkain

Berkain adalah sebuah gerakan mode di Indonesia yang berupaya untuk membiasakan kembali penggunaan kain-kain tradisional, seperti kain batik atau tenun. Penggunaan kain tradisional ini umumnya dipadupadankan dengan baju dan aksesori bergaya modern yang kemudian dipakai untuk kegiatan sehari-hari.
Komunitas berkain cukup banyak ditemui di berbagai wilayah di Indonesia. Salah satu pelopornya ialah komunitas Swara Gembira dan Remaja Nusantara dengan fokus utama kaum remaja dan pemuda Indonesia. Komunitas-komunitas di tingkat kota juga banyak bermunculan, salah satunya Pemuda Berkain Surabaya.
Komunitas lainnya yang juga berkontribusi untuk pemakaian kain tradisional untuk penggunaan sehari-hari adalah Komunitas Cinta Berkain.
Kerapu batik

Kerapu batik (Epinephelus polyphekadion) adalah kerapu tangkap dan konsumsi yang dapat ditemukan di kawasan perairan Indo-Pasifik.
Habitat alaminya adalah lautan terbuka, lautan dangkal, perairan pasang-surut, terumbu karang, dan laguna pantai. Sama seperti jenis-jenis kerapu lainnya, spesies ini terancam kelestariannya akrena rusaknya habitat dan penangkapan berlebih. Kerapu batik dapat diternakkan, biasanya pada jala karamba.
Templat:Serranidae-stub
Keling batik

Macropharyngodon meleagris, keling batik, keling macan atau keling totol hitam, adalah spesies ikan bersirip pari dari famili Labridae, ikan keling . Spesies ini berasal dari Samudra Hindia bagian timur dan Samudra Pasifik . Ia hidup di terumbu karang pada kedalaman dari permukaan hingga 30 meter (98 ft) . Spesies ini dapat mencapai panjang 15 sentimeter (5,9 in) SL . Itu juga dapat ditemukan dalam perdagangan akuarium . Remaja menampilkan pola warna yang berbeda dari orang dewasa dengan warna terang yang mendominasi dan bintik mata yang menyatu dengan habitat karang lunak dan berpotensi menghindari pemangsaan.
Baronang batik

Baronang batik ( Siganus vermiculatus ) adalah spesies ikan bersirip pari laut, ikan baronang yang termasuk dalam famili Siganidae . Seperti semua ikan baronang, ia memiliki duri berbisa di sirip punggung, dubur, dan perut. Ini adalah spesies ikan yang berasosiasi dengan terumbu karang di wilayah Indo-Pasifik Barat . Ini adalah ikan yang penting secara komersial di banyak negara tropis.
Baronang batik memiliki tubuh yang dalam dan terkompresi secara lateral yang memiliki kedalaman 1,9 hingga 2,2 kali dari panjang standarnya . Tengkuknya menonjol dengan sedikit lekukan di atas setiap mata. Moncongnya yang dalam dan tumpul juga menonjol. Lubang hidung depan memiliki flensa yang sedikit melebar ke belakang. Ada tulang belakang yang telentang di bagian depan sirip punggung . Seperti semua ikan baronang, sirip punggung memiliki 13 duri dan 10 sinar lunak, sedangkan sirip dubur memiliki 7 duri dan 9 sinar lunak. Duri sirip memegang kelenjar racun. Sirip ekornya emarginate. Spesies ini mencapai panjang total maksimum 45 cm (18 in), meskipun 30 cm (12 in) lebih khas. Tubuh ditutupi dengan pola kompleks seperti labirin atau retikulat abu-abu dan keputihan dengan bercak kuning di kepala dan bintik-bintik di sirip ekor.
Tiga ikan satu kepala

Tiga ikan satu kepala (bahasa Jawa: ꦲꦶꦮꦏ꧀ꦠꦼꦭꦸꦱꦶꦫꦃꦱꦤꦸꦁꦒꦭ꧀, translit. Iwak telu sirah sanunggal) atau trimina adalah ragam hias berupa gambaran tiga ikan yang saling beririsan di bagian kepala sehingga tampak memiliki satu kepala yang tunggal. Ragam hias ini dapat dijumpai di banyak tempat di dunia, seperti Mesir, Perancis hingga Jepang. Di Indonesia, penerapan ragam hias ini banyak ditemui di naskah-naskah pesisir Jawa dan berkaitan erat dengan Tarekat Syattariyah.
Sebagian sumber menganggap simbol tiga ikan satu kepala ini merupakan variasi dari trikueta dan melambangkan tritunggal suci.
Lambang tiga ikan satu kepala merupakan simbol yang cukup banyak ditemukan di pelbagai belahan dunia. Ragam hias kuno ini disebutkan terlihat di dinding kuil di Bodh Gaya, India yang diyakini tempat Buddha menerima pencerahan. Motif ini juga tampak pada peti mati berlapis emas dari Dinasti Huan di Tiongkok. Selain itu, simbol ini disebutkan juga muncul di tembikar Mesir kuno.
Contoh paling awal yang dapat ditelusuri dari penggunaan lambang tiga ikan satu kepala di pulau Jawa adalah dua naskah koleksi Kolonel Colin Mackenzie yang bekerja pada masa penjajahan Inggris di Jawa pada 1811 hingga 1813. Kedua naskah tersebut berisikan silsilah Syattariyah, salh satunya bertahun 1790, berasal dari daerah Mataraman di Batavia, saat ini Jakarta.
Di Indonesia, ragam hias tiga ikan satu kepala selain dapat ditemukan dalam naskah-naskah kuno, juga dapat ditemukan penggunaannya dalam batik. Salah satu batik yang memiliki ragam hias ini dalam rancangannya ialah batik Ceplok Kasatriyan. Ragam hias tiga ikan berkepala tunggal distilir dan ditempatkan di dalam bidang berbentuk seperti bunga. Kemunculan simbol ini menandakan pengaruh tasawuf Islam dalam pembuatan batik.
Di Tiongkok, ragam hias ini dikenali dengan sebutan sebagai tiga ikan berebut bulan (San yu zheng yue) dan ditemukan dalam bentuk cetakan dan keramik.
Contoh penggunaan ragam hias ini di Mesir terdapat pada sebuah mangkuk. Selain itu juga ditemukan di sebuah gereja Koptik di Mesir.
Motif tiga ikan satu kepala tampak pada ukiran jejak kaki Buddha di Bodh Gaya, India.
Ikan mandarin

Ikan mandarin (Synchiropus splendidus) adalah ikan kecil berwarna cerah yang termasuk dalam familia dragonet, yang terkenal dalam bisnis akuarium air laut. Ikan mandarin berasal dari Samudra Pasifik, berkisar dari Kepulauan Ryukyu hingga Australia.
Ikan mandarin memiliki tubuh yang panjang dan 2 sirip punggung. Panjang ikan ini mencapai sekitar 6 cm. Ikan mandarin memiliki garis-garis warna hijau, jingga, dan kuning, dengan warna biru menyelimuti sekujur tubuhnya. Ikan mandarin biasa makan krustasea kecil dan hewan invertebrata lainnya. Hidupnya seperti main ‘petak-umpet’ di antara susunan terumbu karang yang penuh celah, sibuk mencari makan sambil menghindari ikan besar pemangsanya. Ikan yang menjadi ikon pariwisata internasional ini berpanjang tubuh berkisar antara 8 hingga 15 centimeter dan biasanya keluar dari karang untuk mencari makan hanya pagi dan malam hari.
Corak dan warnanya begitu unik dan menawan hati, mirip pola batik dengan warna primer, sedangkan beberapa jenis lain berwarna hijau muda dengan motif polkadot. Ada pula yang kombinasi coklat putih sehingga tersamar jika ‘berjalan’ di antara karang-karang . Laut Bali mempunyai spesies ikan ini dengan harmoni warna yang paling bagus sedunia, selain bermotif batik cerah, di leher hingga bagian bawah tubuhnya gradasi biru terang sampai hijau muda. Sekeliling siripnya juga berhias warna biru langit yang tidak dimiliki pada ikan Mandarin di perairan lain.
Pemeliharaan ikan ini bisa dibilang sulit dipelihara di akuarium. Karena ikan ini sukar beradaptasi dengan lingkungan baru, sensitif dengan perubahan air dan susah memberi makannya karena Ia tidak menyukai pakan buatan seperti pelet ikan, cacing kering maupun udang kecil olahan pabrik.
Walau demikian, ada beberapa cara yang dapat diterapkan untuk keberhasilan pemeliharaan ikan mandarin ini, diantaranya yaitu, membuat kondisi akuarium yang mirip dengan habitatnya yaitu menyediakan karang hidup (living rock) yang banyak sebagai media tempat ikan ini mencari makan. Selain itu jangan mencampur ikan mandarin dengan ikan yang agresif dalam satu aquarium, itu akan membuat ikan stress, semakin tenang kondisi ikan ini maka akan semakin lama pula ikan Mandarin ini dapat dipelihara.
Tourism in Terengganu

Tourism in Terengganu deals with attractions, events and facilities in Terengganu, Malaysia of special interest to tourists.
Terengganu used to be one of Malaysia's poorest states until oil and gas were discovered off its coastline not too long ago. There are huge petrochemical and gas processing plants and supporting petroleum based industries near Paka and Kerteh, involving many joint ventures between Petronas, the Malaysian national oil company and foreign multinationals. Agriculture and fishing are still major industries while tourism is fast becoming a major economic contributor in Terengganu.
Terengganu has a coastline of beaches, and lush tropical rainforests. Terengganu is also rich with customs and traditions, upheld through generations and visible in its way of life, its arts and handicrafts, its traditional culinary and its heritage.
Terengganu is a state in Malaysia, located partly on an east coast region of Peninsular Malaysia. To the north and west lies the state of Kelantan while the state of Pahang borders to its south. Terengganu covers a land area of 12,995 km with 244 km of scenic coastline overlooking the South China Sea.
Terengganu boasts a fine tropical climate, with uniform temperatures averaging from 23-33 degrees Celsius and a mean humidity of about 90%. Rainfalls are copious, accounting to Terengganu's lush rainforest and vegetation. Generally two seasons are distinguished: the rainy/wet season and the dry season. The wet season starts November until February, with the onset of the northeast monsoon in Peninsular Malaysia. Other months are dry season with occasional wet weather.
Terengganu‟s equally famous chili sauce.
natural habitat remains untouched. The jungles are still retains its natural eco system. There are only four resorts with their own private beach.
Besut is the northernmost district in Terengganu and it borders with Kelantan. Jertih is the commercial hub while Kampung Raja is the administrative centre. Besut has so much to offer for visitors. The splendour of nature awaits them at Pulau Perhentian, Pulau Rhu, the waterfalls of Lata Tembakah, the therapeutic Kampung La Hot Spring and the pristine beaches of Pantai Bukit Keluang, Pantai Air Tawar and Pantai Dendong. Besut is also home to thriving cottage industry that includes woods carving, leather crafts and rattan weaving.
It is believed that Setiu got its name from a Bugis chieftain, who, after months of travelling all the way from Sumatera, decided to stay in Setiu for good. Bandar Permaisuri, which means Queen's town, is the district capital as well as the administrative centre. Setiu is known for its beaches, its traditional fishing villages and its nature. Another attraction in Setiu is its wetland areas.
ካንጋሮ

ካንጋሮች በአንድ ሃገር ብቻ ነው የሚገኙት፤ እሱም ምድረ አውስትራሊያ ናት። ለሃገሪቱም እንደ ምልክት እና ብሄራዊ ገፅታ (አርማ) ተደርገው ይታያሉ።
የካንጋሮዎች መንጋ «ሞብ» ይባላል፤ መንጋውም 10 እና ከአስር በላይ ቁጥር ያላቸውን ካንጋሮች ይይዛል።
ትልቅ ወንድ ካንጋሮ 2 ሜትር ሲረዝም 90 ኪ.ግ ይመዝናል።
ሴቱም ከወንዱ በተቀራረበ መልኩ ትመዝናለች ትከብዳለች።
የካንጋሮችን ፆታ የሚለየው ሴቱ ደረቷ ላይ ባለው ከረጢት መሰል ነገር እና በመራቢያ አካሎቻቸው ነው።
ካንጋሮዎች በሚወለዱ ጊዜ ቁመታቸው 1 ኢንች፣ ክብደታቸውም 1 ግራም ብቻ ነው። ልክ እንደተወለዱም ያለማንም እርዳት (አጋዥ) በደመነፍስ በመንሸራተት እናታቸው ደረት ላይ ወዳለው ከረጢት ይገባሉ።
ከዛም ለ7 ወር በእናታቸው ሆደ ከረጢት ዉስጥ ቆይተው አድገው ይወጣሉ።
ካንጋሮዎች በፍጥነት በሚሮጡበት ጊዜ ከ60-70 km ይጓዛሉ።
ካንጋሮዎች ሚዛናቸውን የሚጠብቁት በጭራቸው ነው።
የካንጋሮ ስጋ በዉስጡ 2% ዝቅተኛ ቅባት የያዘ በመሆኑ እና በዉስጡ ጠቃሚ ንጥረ ነገሮችን በመያዙ ለጤና ጠቃሚ ነው።
አዉስትራሊያም ለተለያዩ የአለም ሃገራት የካንጋሮ ስጋን በመላክ ከፍተኛ የሆነ የገቢ ምንጭ ሆኖታል።
«ካንጋሮ» የሚለው ቃል በእንግሊዝኛ (Kangaroo /ካንጋሩ/) በኩል፣ የተወሰደው ከአውስትራልያ ኗሪ ቋንቋ ጉጉ ይምጥርኛ ቃል «ካንጉሩ /ጋንጉሩ» ነበር። ይህም ማለት «ምሥራቅ ግራጫ ካንጋሮ» ነው። (ለሌሎቹ ዝርዮች ግን በጉጉ ይምጥርኛ ልዩ ልዩ ስሞች አሉ።)
አራት ካንጋሮ ዝርዮች በአውስትራልያ አሉ፦
እንዲሁም በአውስትራልያና በኒው ጊኒ ላይ ከካንጋሮ አነስተኛ የሆኑት በርካታ ሌሎች ተመሳሳይ እንስሶች አሉ፣ እነዚህ ዋላቢ፣ ዋላሩ፣ እና የዛፍ ካንጋሮ ናቸው። በተጨማሪ የተዘመደው አይጥ ካንጋሮ በአውስትራልያ አለ። ከዚህም ሌላ በስሜን አሜሪካ በዘራይጥ ክፍለመደብ ውስጥ ካንጋሮ አይጥ የተባለ ፍጡር አለ።
አዳም ረታ

አዳም ረታ ልቦለድና ግጥም በአማርኛ የሚጽፍ ኢትዮጵያዊ ደራሲ ነው።
አዳም ረታ በ1950 ዓ.ም በአዲስ አበባ ከተማ ተወለደ። በትምህርት አለም - በጂኦግራፊ የመጀመሪያ ዲግሪውን ከአዲስ አበባ ዩኒቨርሲቲ ተቀብሏል። ሁለተኛ (የማስተርስ) ዲግሪውን ደግሞ በውጭ ሀገር አግኝቷል። የሚፅፈው በአብዛኛው ልቦለዶችን ቢሆንም ግጥሞችንም ይፅፋል። በተለያዩ ጊዜያት ግጥሞቹ በተለያዩ መፅሔቶች ላይ ታትመዋል። ያልታተሙ ግጥሞችም አሉት። ከተደራሲው ጋር የተዋወቀበት እና በኢትዮጵያ ስነ ጽሑፍ ተከታታዮችና አንባቢዎች ልብ ውስጥ የመሠረት ድንጋይ ያስቀመጠበት “አባ ደፋር እና ሌሎች አጫጭር ታሪኮች” በኩራዝ አሳታሚ ድርጅት የታተመው በ1977 ዓ.ም ነው። (በዚህ መድብል ውስጥ አራት ስራዎችን አዋጥቷል፡ “ድብድብ”፣ “ዕብዱ ሺበሺ”፣ “ሲሮኮ” እና “ሲፊንክስ”) ሜጋ አሳታሚ ድርጅት በ1990 ዓ.ም ባሳተመው “ጭጋግና ጠል” የአጭር ታሪኮች ስብስብ “ዘላን” የተባለው ልቦለዱ ታትሟል። እነዚህ ሁለቱ ከሌሎች ደራሲዎች ስራዎች ጋር የታተሙለት ስለሆነ እንደ ወጥ ሳይቆጠሩ ነው ከላይ የሰፈረው የተባለው።
በ1981 ዓ.ም በኩራዝ አሳታሚ የታተመው “ማህሌት” የደራሲው የመጀመሪያ ወጥ የአጫጭር ልቦለዶች ስብስብ መፅሀፍ ነው። በሻማ ቡክስ በ1997 ዓ.ም የታተመው “ግራጫ ቃጭሎች” እንደ ብሉይ (classic) ሥራ ሊታይ የሚችልና የደራሲው ልዩ ብቃት የታየበት ወጥ ረጅም ልብወለድ ነው። በ2001 ዓ.ም ሁለት ልዩ ስራዎች ይዞ የቀረበው አዳም፡ የአጫጭር ልብወለዶች ስብስብ የሆነው “አለንጋና ምስር” እና እርስ በርሳቸው በቀጭን የታሪክ ክር የሚገናኙ ልብወለዶች (ኖቬላዎች) ያካተተው “እቴሜቴ ሎሚ ሽታ” ለአንባቢያን አበርክቷል። ይህ የአጻጻፍ ስልቱ ሕጽናዊነት የሚባል ሲሆን ደራሲው በሌሎቹ መጻሕፍቱም ውስጥ በስፋት ተጠቅሞበታል፡፡
በቀጠሉት ሦስት ዓመታት በየዓመቱ አንዳንድ መፅሐፍ ለአንባቢያ ያደረሰ ሲሆን በ2002 ዓ.ም “ከሰማይ የወረደ ፍርፍር”፣ በ2003 ዓ.ም “ይወስዳል መንገድ ያመጣል መንገድ” እና በ2004 ዓ.ም “ሕማማት እና በገና” ታትመው ለንባብ በቅተዋል። “ከሰማይ የወረደ ፍርፍር” በተሰኘው መፅሀፉ ድንቅ የፋንታሲ (“ፈንጠዚያ”) ሥራዎች የተካተቱ ሲሆን በ”ይወስዳል መንገድ ያመጣል መንገድ” ለመጀመሪያ ጊዜ መቼቱን ከሀገር ውጭ በማድረግ የውጭውን ሕይወት በስሱ የዳሰሰ ሲሆን ከሌሎቹ ስራዎቹ በተለየ መልኩ ስለሀገራችን ፖለቲካ ወጣ-ገባ መንገድ በታዛቢ አይን ምልከታው፣ ትውስታውን … አስፍሯል፡፡ ሕማማትና በገና የአጫጭር ልቦለዶች ስብስብ ሲሆን ለየት ያለ ቅርፅ ያላቸው አንዳንድ ልቦለዶች ተካተውበታል።
ፍልስፍናውና ስልቱ ሕፅናዊነት በሚል ስያሜው ይፋ ሆኗል።
አዳም ረታ በተለየ የአፃፃፍ ስልቱ እና በስራዎቹ ጥልቀት በሃያስያን ዘንድ አዎንታዊ ሂስ እና ከፍተኛ አድናቆት ተችሮታል። ጥቂቱን ለመጥቀስ ያህል…
“…አዳም ረታ ታዋቂ ደራሲያን ከሆኑት ከሀዲስ አለማየሁ፣ በዓሉ ግርማ፣ ዳኛቸው ወርቁ፣ ፀጋይ ገብረመድህን… ጋራ መመደብ የሚችል ነው ሊባል ይችላል…” Aklilu Dessalegn Adam Reta as a Literary Existentialist: Textual and Descriptive Criticism (2010)
…ዳኛቸው ወርቁ በ“አደፍርስ” የኢፒሶዲክ ሕግጋትን አጋምሶ ለማስተዋወቅ ከሞከረ ወዲህ በአማርኛ ሥነ-ጽሑፍ በኢፒሶዲክ ተሟልቶ የተገኘ ድርሰት “ግራጫ ቃጭሎች” ነው። … “ግራጫ ቃጭሎች” ከገፀ-ባህሪው አካልና ሥነ-ልቡና አሳሳል አልፈን ድንቅ ዓላማውን፣ ቋንቋውንና የሕይወት አተረጓጎሙን ስንመለከት የአዳም ረታ እውቀትና ልምድ ጠንከር - ጠጠር ብሎ በመዝገቡ በኩል ሲያስተጋባ ነው የምንመለከተው።… ዓለማየሁ ገላጋይ -
ደራሲና ጋዜጠኛ ኢሜጅ መጽሔት፣ ቅጽ 1፣ ቁጥር 02፣ ግንቦት 1998
https://www.facebook.com/groups/
64220102416/
http://arefe.wordpress.com/2006/05/28/hello-world/#more-1
ኣጣርድ

ኣጣርድ ወይም ሜርኩሪ፡ (ምልክት፦) መሬት በምትገኝበት ማለትም ሚልክ ዌይ ተብሎ በሚጠራው ረጨት ወይም የከዋክብት ስብስብ ውስጥ የሚገኝ ፈለክ ነው። ይህ ፈለክ ከፀሐይ ባለው ርቀት ቅርቡ (1ኛው) ነው። ከበስተኋላው ዘጠኙም ፈለኮች ማለትም ቬነስ፣ መሬት፣ ማርስ፣ ጁፒተር፣ ሳተርን ኡራኑስ፣ ነፕቲዩን እና ፕሉቶ ይገኛሉ።ሜርኩሪ ጠንካራ ፣ የብረት ሰልፋይድ የውጪውን ንጣፍ ፣ ጥልቀት ያለው ፈሳሽ ንጣፍ እና ጠንካራ የውስጥ ኮርትን የሚሸፍን ጠንካራ የሰልፈር ክሬን እና ምንጣፍ ያለው ይመስላል።
ስሙ «ኣጣርድ» የተወረደ ከአረብኛው «ኡጣሪድ» ነበር። በድሮ ጊዜ ይህ የአረመኔ ጣዖት ስም ነበር። አሕዛብ ይህ የጥበብ ጣኦት እንደ ነበር ስላመኑ፣ የፈለኩ ስም ከዚህ ጣኦት ስም መጥቶ በየቋንቋው ይለያይ ነበር። ስለዚህ የፈለክም ሆነ የጣኦት ስም በፋርስኛ «ቲር»፣ በባቢሎንኛ «ናቡ»፣ በጥንታዊ እንግሊዝኛ «ዎደን»፣ በግሪክ «ሄርሜስ»፣ በሮማይስጥም «ሜርኩሪዩስ» ሆነ። «ሜርኩሪ» የሚለው እንግሊዝኛ ሲሆን ከዚሁ ሮማይስጥ ስም መጣ። በዕብራይስጥ ግን ስሙ «ኮካብ ሐማህ» ወይም «የፀሐይ ኮከብ» ይባላል። በአፋን ኦሮሞ ደግሞ «ቃሙ ዳለቸ ወይም ኡርጂ ጋንፉሬ» ሲባል ፍቺውም « ግራጫ በረሃ ወይም ፈጣን ኮከብ» ነው። በሶማለኛ ደግሞ «ዱሳ» ይባላል።
ይህ ፈለክ በዚህ ረጨት ውስጥ ከሚገኙ ፈለኮች በመጠኑ ትንሹ ነው። ዲያሜትሩ 2439.7 ኪ.ሜ ብቻ ነው። መዋቅሩ ከመሬት ጋር በተመሳሳይ ሁኔታ ቋጥኞች የበዙበት ነው።
2024 Ethiopian presidential election

A presidential election was held in Ethiopia on 7 October 2024 to elect its next president.
Diplomat and outgoing minister of foreign affairs Taye Atske Selassie was elected without contest to a six-year term amid tensions between former president Sahle-Work Zewde and prime minister Abiy Ahmed.
A presidential candidate is required to be elected by a joint session of the House of Federation and the House of Peoples' Representatives, the upper house and lower house of the Ethiopian parliament, the Federal Parliamentary Assembly, respectively.
Girma Wolde-Giorgis

Girma Wolde-Giorgis (Amharic: ግርማ ወልደ ጊዮርጊስ; 28 December 1924 – 15 December 2018) was an Ethiopian politician who was the president of Ethiopia from 2001 to 2013. He was the second person to hold the office of president since the founding of the Federal Democratic Republic of Ethiopia in 1995.
Girma was born on 28 December 1924 in Addis Ababa. He first attended an Ethiopian Orthodox Church school and later joined the Teferi Mekonnen School in Addis Ababa where he followed his education until the Italian invasion. The school was then renamed Scuola Principe di Piemonte (Prince of Piedmonte School) for the Crown Prince of Italy.
Between 1950 and 1952, he received certificates in management (from the Netherlands), in air traffic management (in Sweden) and air traffic control (in Canada) under a training programme sponsored by the International Civil Aviation Organization (ICAO). He was one of the first Ethiopians in the Ethiopian Air Force, which had been dominated by American technicians. Girma tried to motivate Ethiopians to join the airlines and wrote a book on fundamentals. He was an activist and at the Inter Parliamentary Summit in Yugoslavia, he condemned the apartheid system in South Africa. Girma spoke Afan Oromo (Oromiffa), Amharic, and English fluently.
Girma was elected president on 8 October 2001, as a relatively unknown and a surprising choice, by a unanimous vote of the Ethiopian Parliament. The Ethiopian presidency is largely a symbolic office with little power. Most of the power is vested in the hands of the prime minister. Presidents serve two six-year terms. He was re-elected as president on 9 October 2007.
He was married and had five children. He was a member of the Ethiopian Orthodox Tewahedo Church. He was widely renowned for his usual presence at Ethiopian Orthodox Tewahedo Church Meskel Demera Festivals.
Girma died of natural causes on 15 December 2018, 13 days before his 94th birthday.
Between 1965 and 1974:
While in the then province of Eritrea before 1990:
Upon returning to Addis Ababa in 1990, he served as board member of the Ethiopian Red Cross Society and head of its International Logistics Department.
He launched an environmental protection association called Lem Ethiopia in March 1992 and has served as its vice president.
Two days before Ethiopian Christmas, on 5 January 2014 he made a clear statement on Ethiopia TV, calling for pacification between Ethiopia and Eritrea, calling it his last personal task and fight. He is coordinating from his office a group of people trying to launch peace talks, after fifteen years of disagreements, culminating in the Eritrean–Ethiopian War of 1998–2000.
Indian author Sivakumar K.P. has produced the official biography of Girma Wolde Giorgis. The book, Under the Shade of a Gaashe, was released on 15 July 2015 at the official residence of the former president. Micro Business College is the publisher of the Ethiopian edition. The author acknowledges the role of Abera Tilahun, founder and president of Micros Business College in Ambo in introducing him to the former president and financing the publishing of the book.
Элсэн тасархай

Өвөрхангай аймгийн Бүрд сум, Булган аймгийн Рашаант сум, Гурванбулаг сумын нутгийг дамнан Гурванбулаг сумын анхны тууриас эхэлж, Хөгнө Хан уулын баруун талаар сунан Батхаан уулын урд хормой буюу Тугын бургас хүртэл тогтсон 96 километр орчим урт элсэн манхан юм. Төв зам энэ элсэн манханг хувааж байдаг бөгөөд өмнө хэсгийг нь Монгол элс, хойд талыг нь Хөгнө тарнын элс гэж нэрлэдэг. Тарнын голын нөлөөгөөр элсэн доороо чийгтэй байх бөгөөд бургас, хайлаас, яргай зэрэг бутлаг ургамал ургана. Эргэн тойронд нь жуулчны баазууд байрлах бөгөөд хойд талд нь Хөгнө хаан хэмээх үзэсгэлэнт сайхан уул, урд талд нь Их Монгол хэмээх Монгол орны хүйс цэгийг баримжаалах уул оршино.
Хашаат сум

Хашаат сум нь Архангай аймгийн сум юм. Хуучнаар Түшээт хан аймгийн Түшээт ханы хошуунд харьяалагддаг байжээ. Сумын төв нь Баян хэмээн нэрлэгддэг. Архангай аймгийн Хотонт, Өгийнуур, Өвөрхангай аймгийн Бүрд, Хархорин, Булган аймгийн Гурванбулаг сумдтай залгаа оршдог говь, тал хээр хосолсон шүдлэн говь. Цагаан хад, Номгон, Цайдам, Жаргалант, Баян (сумын төв) гэсэн таван багтай.
Тарнын элс, (элсэн тасархай гэж ярьдаг) Хөгнө хан уул, Бэрх уул гээд байгалийн үзэсгэлэнт газар, Куль Тегений хөшөө, Хар балгас гээд эртний түүх дурсгалын олдвор элбэгтэй газар. Тус сумын нутагт агь, таана, мангир гэх мэт олон төрлийн шимт ургамлууд ургадаг. Нарийн өвс ихтэй тул бог малд их тохиромжтой нутаг. Скайтел болон Мобикомын утасгүй холболт хүрсэн газар. Дэд бүтэцийн хувьд таатай, монголын төв цэгээс холгүй оршдог ба Улаанбаатар хоттой хатуу хучилттай аспалтан замаар холбогдсон.
Амгалантын хийд

Дорноговь аймгийн Улаанбадрах сумын нутагт байсан хийд Түшээт хан аймгийн Говь мэргэн вангийн хошуу одоогийн Дорноговь аймгийн Улаанбадрах сумын Уул Бор Цав гэдэг газар байжээ. Анх тус хийдийг XVII зууны дунд үеэр эхлэн байгуулж эхэлжээ. Архивын баримтад “... Манай нэгэн хошуунд Чин улсын Эеэр засагчийн арван нэгдүгээр он \1654\, модон морин жил Соном дайчин хошууч Баруун зуу явж залж тахих лам Санжаабалсанг урьж ирүүлэв. Энх-Амгалангийн 5-р он \1666\-д өргөө гэр барьж Хэндэрэвжалин хэмээх хурал байгуулсан нь мэргэн вангийн хошууны анхны хүрээ болов. Үүнээс хойш Чогчин, Цанид, Жүд, Мамба, Дүйнхор болон 6 аймаг бүгд арван нэгэн хурал байгуулав. Энэ учир Олон хүрээ хэмээн нутгийн ардууд нэрлэжээ. 1913 онд дээш өргөсөн нэгэн бичигт “Урьд Чин улсын хаанаас шагнагдсан “Дэчинчойнхорлин” хэмээх нэртэй хошууны гол хийдийн сүмд тусгай нэр олгуулахыг гуйхын гадна Чогчин, Чойр, Жүд, Мамба, Зурхай зэрэг таван дацангийн тэргүүн лам, да лам Чогчин тэвхүй, унзад, зайсан, хурлын хэргэмтэн дөрвөн тушаалд үүрд хэрэглэх ямба хэшиг хүртээлийг гуйтугай хэмээсэнд Богд хааны зарлигаар хошууны гол хийдэд “Амгалант номун тив” хэмээх нэр шагнан хүрээний тэргүүн ламд хувилгаан ямба, дэд лам нарт торгон дэвсгэр, гэвхүй, унзад, зайсан нарт тусгай шар цоохор цэмбэн олбог дэвсгэр олгуулжээ.
Мэргэн вангийн хошууны Амгалан Номун тив хийд Да лам, дэд лам нарын дээр гэвхүй унзад тус бүр хошоод орон буй бөгөөд ном уншин суух хувраг гурван зуу гаруй гэжээ. Гэтэл ХХ зууны 20-иод оны үеийн баримтаар нийт ламын тоо 497 гэжээ. Мөн өөр нэг баримтад, сүм хийдэд олон тооны эрчүүд шавилан сууж эргэл мөргөлийн төв болж ... хийд жасын эдийн засаг бэхжин мал сүрэг нь улам олширч байлаа. Тухайн үедээ дунд хэрийн хийдэд тооцогдож байсан Амгалантын хийд \Олон хүрээ гэж нэршсэн хийд\ 1930-аад оны байдлаар 17000 гаруй малтай байжээ. "...Амгалантын хийдэд жил бүр олон тооны лам нар цугларч мянган гэлэнгийн хайлан хурдаг” гэжээ. Тус хийдэд 4 дацан, хоёр аймаг, том жижиг 8 дуган, 3 сүмээс гадна Мэргэн вангийн тамгын газар төвлөрч байв. Хийд 1890-ээд онд Хятадын хуйхуй гэгдэх дээрэмчдийн довтолгоонд өртөж шатаагдсан байна. Одоо хийдийн маш том үлдэгдэл балгас, хэрэм нь буй.
Sekolah Jenis Kebangsaan (T) Ladang Getah Taiping

Sekolah Jenis Kebangsaan (T) Ladang Getah Taiping (T.R.P) atau nama ringkasnya SJK(T) Ladang Getah Taiping, merupakan sebuah Sekolah jenis kebangsaan Tamil yang terletak di Taiping Batu 14, Jalan Beruas,Trong, Perak.
Pada 2015, Sekolah Jenis Kebangsaan (T) Ladang Getah Taiping memiliki 31 pelajar lelaki dan 29 pelajar perempuan, menjadikan jumlah keseluruhan murid seramai 60 orang. Ia mempunyai seramai 11 orang guru dan 2 staf sokongan.
SJK(T) Ladang Getah Taiping,Trong mula beroperasi pada tahun1931. Nama asalnya ialah SJK(T) Ladang TRP Trong sempena dengan nama Taiping Rubber Plantation.
Dari semasa ke semasa sekolah ini berkembang dari segi fizikal dan pertambahan murid yang mendadak, membolehkan sekolah ini
mendapat peruntukan untuk membina satu blok tambahan.
Pada tahun 1966 sekolah ini telah mengadakan ‘Sukan Jubli Perak’ dan pada tahun 2003 pula ‘Sukan Jubli Emas’ telah diraikan.
Dalam perjalanan yang jauh ini,SJK(T) Ladang Getah Taiping telah memberi ruang dan peluang kepada beberapa orang bagi mengisi
jawatan Guru Besar dan seterusnya memimpin sekolah ini.
Sehingga kini, selepas 82 tahun,sekolah ini masih kekal dan berfungsi ke arah melahirkan beberapa
perancangan yang berasaskan konsep kerja secara
berpasukan untuk memperolehi kecemerlangan dalam bidang kurikulum,ko kurikulum dan sahsiah.
Walaupun sekolah ini sekolah SKM,namun terdapat beberapa kejayaan yang dapat dibanggakan,
di antaranya Anugerah Sekolah Cemerlang Kategori SKM Peringkat Kebangsaan pada tahun 2008 dan Pencapaian Terbaik Lompatan
Saujana Peringkat Negeri tahun 2010 serta Anugerah NKRA (Tawaran Baru Guru Besar) pada tahun 2010 dan juga 2011.
Ladang Getah Semenyih

Ladang Getah Semenyih atau 'Semenyih Rubber Estate Ltd' terletak di Semenyih kira-kira 32 km di selatan Kuala Lumpur. Pengusaha British telah mengusahakan ladang ini dengan tanaman getah dan para pekerjanya dibawa dari Ceylon/Sri Langka, India.
Pada 1 September 1936, hasil kenaikan harga bijih timah dan merudumnya harga getah, sebahagian ladang ini akan digali bijih timah. Dalam mesyuarat di London, Mr H.F. Crosthwaite menjelaskan bahawa 70 ekar akan dilombong bagi mendapatkan bijih timah . Ladang getah seluas 80 ekar di Sungai Lalang Semenyih juga akan dilombong bijih timah. Kerja perlombongan akan dijalankan oleh syarikat Semenyih Tin Company Ltd.
Aktiviti perlombongan ini tergendala seketika ekoran Perang Dunia Kedua dari 1941-1945 apabila tentera Jepun menjajah Tanah Melayu. Beberapa penduduk tempatan menjelaskan bahawa tentera Jepun berkayuh basikal dari arah Kuala Lumpur ke Seremban di selatan. Sebelum perang, seorang rakyat Jepun pernah membuka kedai basikal di Semenyih dan dikatakan menjadi perisik tentera Jepun. Kedai basikal tersebut masih ada sekarang ini di Semenyih iaitu kedai barangan elektrik Ban Soon Hin. Kedai basikal itu diambil alih oleh Ng Boon Hwa / Achun yang kini berusia 96 tahun.
Lembaga Getah Malaysia

Lembaga Getah Malaysia (LGM) merupakan agensi kerajaan Malaysia yang ditubuhkan bagi mengawasi dan memantau pertumbuhan dan penghasilan tanaman getah di Malaysia. Agensi ini ditubuhkan pada 1 Januari 1998, hasil dari kelulusan Akta Lembaga Getah Malaysia (Perbadanan) 1996, dari gabungan Lembaga Penyelidikan dan Kemajuan Getah Malaysia (LPKGM), Institut Penyelidikan Getah Malaysia dan Lembaga Institut Penyelidikan Getah Malaysia (IPGM) dan Lembaga Pasaran dan Pelesen Getah Malaysia (LPPGM).
Ketua Pengarah Lembaga Getah Malaysia, Dr Salmiah Ahmad mahu getah ditanam bagi memulihkan kawasan bekas pembalakan. Ladang getah dapat meningkatkan keupayaan kawasan hijau di Malaysia dan membantu kurangkan pemanasan global. Ia juga memberi faedah pemuliharaan tanah, biodiversiti dan air, pembaikan kawasan tebing sungai selain dapat melibatkan penduduk tempatan dalam aktiviti ekonomi.
Ladang hutan getah Bukit Kuantan seluas 860.94 hektar siap 2010. Ia bertujuan untuk mendapatkan hasil kayu dan susu getah (lateks). Sehingga 3 April 2010, 56,696 pokok ditanam di Bukit Kuantan dengan tuaian pertama lateks dijangka diperoleh dalam tempoh lapan tahun, sementara hasil balak pula dalam tempoh 15 tahun. 625 pokok getah pelbagai klon ditanam bagi setiap hektar tanah . 100 peluang pekerjaan diwujudkan untuk penduduk setempat.
Bermula 13 Jun 2009, semua 250,000 pekebun kecil getah di Malaysia dikehendaki memiliki Kad Pekebun Kecil Getah. Tujuannya bagi mengatasi masalah kecurian getah dan memudahkan kerajaan memberi bantuan kepada pekebun kecil getah. Timbalan Menteri Perusahaan, Perladangan dan Komoditi Datuk Hamzah Zainudin menyatakan hanya pemilik kad sahaja yang boleh menjual getah keping, susu getah dan getah sekerap. Pekebun kecil boleh mendaftar di mana-mana pejabat LGM di seluruh negara dan diberi secara percuma.
Slim, Perak

Pekan Slim merupakan salah sebuah mukim yang terdapat dalam negeri Perak, dan juga merupakan satu dari mukim yang terletak dalam pentadbiran Daerah Batang Padang.
Pekan Slim berhampiran dengan Kampung Slim dan bandar Slim River, di negeri Perak, Malaysia.
Slim dan Slim River berasal dari ladang-ladang getah pada zaman penjajahan British di Tanah Melayu. Ramai buruh ladang dibawa masuk dari Sri Lanka dan selatan India untuk menjadi buruh ladang - menebang hutan, menanam pokok getah dan menoreh getah apabila pokok getah telah matang.
Baiknya peladang-peladang British ini, mereka telah membina rumah-rumah ladang lengkap dengan bilik dua buah, air, elektrik , jalan raya, kuil, masjid, klinik, sekolah dan lain-lain. Ladang-ladang ini telah berkembang menjadi pekan dan bandar seperti Slim River, Behrang, dan Bidor.
Pada kemaraan tentera Jepun dari utara Semenanjung Malaysia ke selatan menuju Singapura, jambatan Slim River menjadi medan pertempuran utama antara tentera British dengan tentera Jepun. Bagi melambatkan kemaraan tentera Jepun, jambatan Slim River yang penting di Sungai Slim telah diletupkan oleh tentera British.
Rubber Plantation Soil Management & Nutritional Requirement

Buku Rubber Plantation Soil Management & Nutritional Requirement ialah sebuah buku yang diterbitkan di Malaysia pada 2013 dengan harga RM55 (2013). Ia ditulis oleh Wan Noordin Daud dan diterbitkan oleh Penerbit Universiti Putra Malaysia dalam Bahasa Inggeris dengan nombor ISBN 978-967-344-323-9.
Industri getah di Malaysia

Industri getah di Malaysia mengeluarkan dan mengeksport getah asli dan produknya. Sehingga 2017, Malaysia merupakan pengeluar dan pengeksport keluaran getah asli kelima terbesar. Mereka merupakan pemimpin dalam pengeluaran dan eksport produk getah Mereka juga merupakan pengguna getah asli terbesar.
Malaysia menyumbang 46 peratus daripada jumlah pengeluaran getah di dunia dan menghasilkan kira-kira 1-5 juta tan getah setiap tahun. Pengeluaran getah telah merosot dari tahun 1990-an yang menjadi 615222 tan metrik.
Pengeluar getah di Malaysia termasuk pekebun kecil, ladang, multinasional dan usaha sama dengan Amerika Syarikat, Eropah, dan Jepun. Malaysia mempunyai kawasan getah sebanyak 1.07 juta hektar, di mana syarikat perladangan memiliki 7.21 peratus. Sembilan puluh peratus daripada pengeluaran dikira oleh pekebun kecil yang umumnya memegang kurang daripada 40 ekar tanah pertanian. Perangkaan ini kekal menjadi kebimbangan utama bagi industri kerana pekebun kecil ini cenderung bergerak ke kegiatan ekonomi lain apabila harga getah turun.
Infrastruktur Penyelidikan dan Pembangunan (R&D) yang dibangunkan oleh Institut Penyelidikan Getah Malaysia dan Lembaga Getah Malaysia telah membuat sumbangan yang penting dan berfungsi sebagai R&D yang paling komprehensif untuk satu komoditi. Malaysia juga menghasilkan getah khas seperti getah asli epoxidized (Ekoprena) dan getah asli yang diturunkan (Pureprena) yang boleh digunakan dalam tayar hijau dan produk kejuruteraan berprestasi tinggi untuk memanfaatkan keutamaan yang semakin meningkat untuk bahan semula jadi dan boleh diperbaharui.
Gred getah yang dibekalkan oleh Malaysia termasuk:
Sime Darby

Sime Darby Berhad (MYX: 4197), juga dikenali sebagai Sime sejak 15 November 2024, ialah syarikat konglomerat multinasional yang bertapak kukuh di Malaysia dalam industri perladangan, hartanah, industri, automotif, tenaga dan prasarana serta hospitaliti. Sime Darby tersenarai dalam papan utama Bursa Malaysia Securities Berhad.
Pada 1910, ketika Tanah Melayu dijajah oleh British, ahli perniagaan British, William Middleton Sime dan Henry Darby menubuhkan Sime, Darby & Co dalam sektor perladangan getah. Syarikat ini beralih kepada kelapa sawit ,koko dan pelbagai sektor lain.
William Middleton Sime ketika itu berusia 37 tahun merupakan pengembara dari Scotland dan terlibat dalam perniagaan import eksport serta ladang kopi. Henry Darby pula berusia 50-an merupakan ahli perbankan dan memiliki beberapa hartanah di utara Tanah Melayu.
Syarikat Guthrie diasaskan oleh Alexander Guthrie pada 1821 di Singapura. Syarikat ini adalah syarikat British yang pertama di Asia Tenggara. Guthrie memperkenalkan tanaman getah dan kelapa sawit di Malaysia pada 1896 dan 1924 di Kuala Selangor.
Pada 1905, syarikat Harrison and Crosfield membeli beberapa ladang di Sememanjung Malaysia dan mengusahakan tanaman teh dan kopi. Namanya ditukar kepada Golden Hope Rubber Estate. Pada 1982 Harrison and Crosfield menjual tiga ladang miliknya iaitu Golden Hope, Pataling, dan London Asiatic kepada pihak Malaysia pada harga £146 juta. Pada 1990, pemiliknya Permodalan Nasional Berhad menukar nama kepada Golden Hope Plantation Bhd (GHPB).
Syarikat British yang menguasai dan menentukan harga getah tidak digemari oleh pemimpin dan rakyat Malaysia. Selepas 1970, pelabur Malaysia melalui Tradewinds (Malaysia) Sendirian Berhad membeli dan mengusai saham Sime Darby. Pada 1979, entiti Sime Darby Berhad (SDB) dan Consolidated Plantations Berhad (CPB) digabungkan dan ibu pejabat dipindahkan ke Kuala Lumpur.
Pada tahun 1981, Perdana Menteri Mahathir Mohamad merestui tindakan PNB untuk membeli / mengambilalih syarikat Guthrie dari Bursa Saham London dalam apa yang dipanggil sebagai 'serangan waktu subuh'.
Pada Januari 2007, 3 syarikat multinasional iaitu Guthrie Berhad, Golden Hope dan Sime Darby digabung menjadi Synergy Drive. Pada 27 November 2007 ia ditukar nama kepada Sime Darby Berhad sahaja.
Pokok Bunga Balik Adap

Pokok Bunga Balik Adap (Jawa: ꦮꦭꦺꦏ꧀​ꦲꦢꦼꦥ꧀ walek adep) atau Pokok Bunga Kingkilaban (Sunda: kingkilaban) adalah tanaman Indonesia yang dikenal menarik perhatian kupu-kupu kerana bentuk bunganya yang seperti terompet. Tanaman ini juga dikenal sebagai makanan tupai. Nama sainsnya Mussaenda frondosa spp
Tanaman ini merupakan perdu memanjat dengan tinggi 2-5 m. Seluruh bahagian dari tanaman ini dikenal berbulu. Daunnya tunggal, berbentuk bulat telur sampai melonjong. Adapun tangkainya, pendek. Kedudukannya berhadapan dan memiliki daun pemikat, putih-kehijauan. Perbungaannya malai, berwarna kuning jingga. Adapun bunganya berbentuk terompet yang mengundang kupu-kupu. Kelopak bunganya besar, dan berwarna putih. Adapun mahkota bunganya berukuran 1 1/4 - 1 1/2 inchi. Tangkai putiknya coklat-oranye, berukuran 1 inchi, dengan warna yang lebih terang pada mulutnya. Buah buninya menyempit berwarna hijau muda dan tuanya berwarna hitam.
Dapat ditemui pada hutan montana-sub montana, pada ketinggian 1000-1700 mdpl. Berbunga pada Oktober-Desember, dan berbuah pada Desember-Februari. Di Jawa, menurut catatan botanis G.J. Filet (1825-1891), bahwa tumbuhan ini bisa ditemukan di daerah yang baru saja dibuka. Namun di negara India sendiri, dikatakan oleh P.F. Fyson (1920), tanaman ini dapat ditemui pada ketinggian 6000 mdpl. Bisa ditemui dari Nepal ke India selatan, Asia, hingga Polinesia.
Karena kingkilaban dikenal berkelopak (dan daunnya) putih -juga bentuk bunganya yang serupa terompet, maka tanaman ini sering dijadikan tempat persinggahan kupu-kupu. Sering pula dijadikan sebagai makanan tupai, serangga, dan kupu-kupu. Tanaman ini juga dikenal sebagai tanaman hias. Filet mengutip J.K. Hasskarl, bahawa orang di Jawa mempergunakan getah dari tumbuhan ini -dan bahkan seluruh spesies dari Mussaenda- sebagai obat untuk membasuh atau mencuci mata. Oleh masyarakat Sumba, akar tanaman ini yang sudah kering -berikut dicampur minyak kelapa- dipakai untuk mengobati luka teriris benda tajam (dioleskan 3 kali sehari). Menurut catatan ilmiah, tumbuhan ini dikatakan mengandung efek antioksidan. Alkaloid dan flavonoidnya dikatakan mengandung zat yang selain baik untuk antioksidan, juga baik sebagai nutrisi buat tubuh. Di tanaman ini, selain mengandungi zat-zat tersebut, ada pula karbohidrat, steroid, tanin, polifenol, dan terpenoid. Di India, akar tanaman ini dipakai untuk mengobati luka pada lidah; sedangkan, daun kelopaknya dipakai sebagai diuretik/peluruh kencing. Selain itu pula, bisa dikatakan tanaman ini bermanfaat sebagai antibakteri.
Ministry of Plantation and Commodities

The Ministry of Plantation and Commodities (Malay: Kementerian Perladangan dan Komoditi; Jawi: كمنترين ڤرلاداڠن دان كومودتي‎) is a ministry of the Government of Malaysia that is responsible for overseeing the development of the main commodities of Malaysia which are palm oil, rubber, timber, furniture, cocoa, pepper, kenaf and tobacco.
This ministry was formerly known as the Ministry of Plantation Industries and Commodity (MPIC) before its name was changed in 2022.
The plantation and commodities sector has contributed significantly to the country’s economic development for the past 50 years. Since then, the sector has become one of Malaysia’s major exports earnings. Exports values of these commodities and commodity-based products in 2012 was RM 127.5 billion, constituted 18.2 per cent of total export earnings.
In 2012, Kementerian Perusahaan Perladangan dan Komoditi (KPPK) was rebranded to the Ministry of Plantation Industries and Commodities (MPIC).
In 2018, the name was changed again, to the Ministry of Primary Industries (MPI).
In 2020, MPI was renamed again to the Ministry of Plantation Industries and Commodities (MPIC).
The Ministry of Plantation Industries and Commodities (MPIC) is responsible for administration of several key Acts.
Malaysian Rubber Board

The Malaysian Rubber Board (MRB; Malay: Lembaga Getah Malaysia) is the custodian of the rubber industry in Malaysia. Established on 1 January 1998, it has under its fold three agencies (RRIM, MRRDB and MRELB), which are now merged into one. The R&D work in natural rubber, accomplished by the Rubber Research Institute of Malaysia, has been used by the Malaysian natural rubber industry and other NR producing countries.
The objective of MRB is to assist in the development and modernization of the Malaysian rubber industry from cultivation of the rubber tree, the extraction and processing of its raw rubber, the manufacture of rubber products and the marketing of rubber and rubber products.
The Director General of MRB is Dato' Dr Zairossani Mohd Nor.
Rubber Industry Smallholders Development Authority

The Rubber Industry Smallholders Development Authority (Malay: Pihak Berkuasa Kemajuan Pekebun Kecil Perusahaan Getah), abbreviated RISDA, is a Malaysian federal government agency under the Ministry of Rural and Regional Development. Established in 1973, it entrusted to oversee the smallholder sector as an important production sector in the national economy. RISDA also provides higher education through its educational institution, the University College of Agroscience Malaysia (UCAM; formerly RISDA College).
RISDA traces its roots to 1952 with the establishment of the Rubber Industry Replanting Board (RIRB) which headquartered at the District Office in Jalan Raja, Kuala Lumpur. The RIRB provides basic principles for development and modernisation programmes for rubber smallholders. By the end of 1960s, the RIRB faced problems to expanding its operations and finally dissolved on 31 December 1972.
RISDA was established on 1 January 1973 under the powers passed by Parliament: the Rubber Industry Smallholders Development Authority (RISDA) Act 1972 [Act 85] and the Rubber Industry Fund (Replanting) Ordinance 1952. It commenced operations on 8 February 1973, taking over many functions of its predecessor agency, the RIRB and its launch was officiated by the-then Prime Minister, Abdul Razak Hussein.
In 1978, RISDA announced it went on to venture the plantation business to help upgrade its service to rubber industry smallholders in Malaysia, particularly in the state of Perak. The agency through its preliminary estimation stated that 20,234 hectares of estates would be approved for replanting and it would spend RM63 million in replanting grants.
In 1981, RISDA transferred management and development of 42.120 hectares of its estates to its newly-established subsidiary, Smallholders Estate Sdn. Bhd.
By 1994, RISDA began to privatize its three main activities within its organisation to reduced expenditure and trim size of its workforce.
RISDA began collaborating with now-defunct Malaysian internet service provider, Jaring Communications in 2005 to utilize the Virtual Private Network (VPN) system for its 42 centres nationwide, which connected via internet directly to its headquarters in Kuala Lumpur.
In December 2010, the agency established RISDA Entrepreneurs Club (RISEC) with the aim to empowering rubber smallholders in generating the nation's income.
RISDA's education arm, the RISDA College (Malay: Kolej RISDA), formerly known as RISDA Training Institute (Malay: Institut Latihan RISDA), is established in 1999 to help the children of the rubber industry smallholders to have the opportunity to pursue higher education, if they are not admitted to public universities. The college, which was located in Alor Gajah, Malacca, also offers academic study programs at certificate and diploma levels. In 2014, RISDA College is upgraded into a university college and renamed as the University College of Agroscience Malaysia (Malay: Kolej Universiti Agrosains Malaysia; UCAM).