davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Castoreum

Castoreum /kæsˈtɔːriəm/ is a yellowish exudate from the castor sacs of mature beavers used in combination with urine to scent mark their territory.
Both beaver sexes have a pair of castor sacs and a pair of anal glands, located in two cavities under the skin between the pelvis and the base of the tail. The castor sacs are not true glands (endocrine or exocrine) on a cellular level, hence references to these structures as preputial glands, castor glands, or scent glands are misnomers.
It is extracted with alcohol from the dried and crushed castor sacs for use as a tincture in some perfumes and, rarely, as a food additive.
At least 24 compounds are known constituents of beaver castoreum. Several of these have pheromonal activity, of which the phenols 4-ethylphenol and catechol and the ketones acetophenone and 3-hydroxyacetophenone are strongest. Five additional compounds elicit a weaker response: 4-methylcatechol, 4-methoxyacetophenone, 5-methoxysalicylic acid, salicylaldehyde, and 3-hydroxybenzoic acid. There are also oxygen-containing monoterpenes such as 6-methyl-1-heptanol, 4,6-dimethyl-1-heptanol, isopinocamphone, pinocamphone, and two linalool oxides and their acetates. Other compounds are: benzoic acid, benzyl alcohol, borneol, o-cresol, 4-(4'-hydroxyphenyl)-2-butanone, hydroquinone, and phenol. All those compounds are gathered from plant food. It also contains nupharamine alkaloids, castoramine, and cis-cyclohexane-1,2-diol.
In perfumery, the term castoreum refers to the resinoid extract resulting from the dried and alcohol tinctured beaver castor. The dried beaver castor sacs are generally aged for two or more years to mellow.
Castoreum is largely used for its note suggesting leather, typically compounded with other ingredients, including top, middle, and base notes. Some classic perfumes incorporating castoreum are Emeraude, Chanel Antaeus, Cuir de Russie, Magie Noire, Lancôme Caractère, Hechter Madame, Givenchy III, Shalimar, and many "leather" themed compositions.
In the United States, the Food and Drug Administration lists castoreum extract as a generally recognized as safe (GRAS) food additive. In 1965, the Flavor and Extract Manufacturers Association's GRAS program (FEMA 2261 and 2262) added castoreum extract and castoreum liquid. The annual industry consumption is very low, around 100 kilograms (300 lb), whereas vanillin is over 1.2×10^ kg (2.6×10^ lb) annually.
Castoreum has been traditionally used in Sweden for flavoring a variety of schnapps commonly referred to as Bäverhojt (lit. 'beaver shout').
Castoreum was also considered as an ingredient for the flavor and odor of cigarettes.
Medieval beekeepers used castoreum to increase honey production.
லிட்டில் இந்தியா தொடருந்து நிலையம்

லிட்டில் இந்தியா தொடருந்து நிலையம் சிங்கப்பூரின் துரிதக் கடவு ரயில் நிலையங்களில் ஒன்றாகும். இது நாட்டின் தெற்குப் பகுதியில் லிட்டில் இந்தியா பகுதியில் அங்குள்ள மக்களுக்கு செவைசெய்கிறது. வடக்கு கிழக்கு வழித்தடத்தில் இது ஆறாவது தொடருந்துநிலையமாகும். இது ஃபேரர் பார்க் தொடருந்து நிலையம் மற்றும் டோபி காட் தொடருந்து நிலையம் ஆகிய இரண்டிற்கும் நடுவில் அமைந்துள்ளது. இரண்டு தளமேடைகளை கொண்ட இந்த தொடருந்துநிலையத்தில் ஒன்றில் துறைமுகம் தொடருந்து நிலையம் நோக்கியும் மற்றொன்றில் பொங்கோல் நோக்கியும் ரயில்கள் பயணிக்கின்றன.
நகர்மையம் வழித்தடத்தில் இது பதினொன்றாவது தொடருந்துநிலையமாகும். இது நியூட்டன் தொடருந்து நிலையம் மற்றும் ரோச்சர் தொடருந்து நிலையம் ஆகிய இரண்டிற்கும் நடுவில் அமைந்துள்ளது.
வடகிழக்கு எல்லைப்புறத் தொடருந்து மண்டலம் (இந்தியா)

வடகிழக்கு எல்லைப்புறத் தொடருந்து மண்டலம் (Northeast Frontier Railway (N.F.Railway)) இந்திய இரயில்வேயின் 17 மண்டலங்களுள் ஒன்றாகும்.. இது வடகிழக்கு எல்லைப்புற பிரதேசம், மேற்குவங்காளம் மற்றும் பீகார் மாநிலத்தின் சில பகுதிகளிலும் தொடருந்து சேவையை கண்காணிக்கிறது. இதன் தலைமையகம் மாலிகாவுன், கவுகாத்தி அசாம் மாநிலத்தில் உள்ளது, குவகாத்தி தொடருந்து நிலையத்திற்கு பிறகு காமக்யா தொடருந்து நிலையம் அசாமின் இரண்டாவது பெரிய தொடருந்து நிலையமாக திகழ்கிறது.
இது ஐந்து கோட்டங்களாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது:
1881 ஆம் ஆண்டில், [வட கிழக்கு எல்லைப்புறம், அசாமில்] அசாம் ரயில்வே மற்றும் டிரேடிங் கம்பெனி இணைந்து 65கிமீ நீள மீட்டர் கேஜ் இரயில் பாதையை திப்ருகார் மற்றும் மார்க்ஹெரிடா இடையே அமைத்தது. இப்பாதைக் கட்டப்பட்டதன் முக்கிய நோக்கம் தேயிலை மற்றும் நிலக்கரி போன்றவற்றைப் பிற இடங்களுக்கு எடுத்துச் செல்வதாகும். பின்னர் இந்த நிறுவனம் "திப்ரு சதியா" என்ற பெயரில் அசாமின் முதல் பயணிகள் ரயில் சேவையை தொடங்கியது.
14 ஏப்ரல் 1952ல், அசாம் இரயில்வே மற்றும் அவுத், திர்கட் இரயில்வே நிறுவனங்களை இணைத்து வடகிழக்கு தொடருந்து மண்டலம் (இந்தியா) தொடங்கப்பட்டது. பின்னர் இந்த மண்டலம் 15 ஜனவரி 1958ல் வடகிழக்கு எல்லைப்புற மாநிலங்களில் தொடருந்து இணைப்புகளை மேம்படுத்துவதற்காகவும், மேம்பட்ட சேவையை வழங்கவும் வடகிழக்கு தொடருந்து மண்டலம் (இந்தியா) மற்றும் வடகிழக்கு எல்லைப்புறத் தொடருந்து மண்டலம் (இந்தியா) என இரண்டாகப் பிரிக்கப்பட்டது. 1964ல் திரிபுராவில் தொடருந்து சேவை தொடங்கப்பட்டது.
டார்ஜீலிங் இமாலயன் இரயில்வே(DHR) புதிய ஜல்பைகுரி(சிலிகுரி) நகரத்திலிருந்து டார்ஜீலிங்கை நோக்கி இமயமலை மீது 6850 அடி (2,090 மீ) மேலேறுகிறது; ஜல்பைகுரி-சுக்னா தொடருந்து பாதை பெரும்பாலும் கிடைமட்டமாகவே உள்ளது, பின்னர் சுக்னாவிலிருந்து தொடருந்து இமயமலையின் மீது செங்குத்தாக ஏறத்தொடங்குகிறது, பின்னர் அது எவ்வித தடையுமின்றி கும்(இந்தியாவின் அதிஉயரத்திலுள்ள தொடருந்து நிலையம், 7,407 அடி 2.258 மீ) வரைத் தொடர்ந்து பின் டார்ஜீலிங்கை நோக்கி பயணத்தொலைவில் கடைசி 5 மைல் (8.0 கிமீ) கிழ்நோக்கி இறங்குகிறது.
சுதந்திரம் அடைந்த பிறகு, முதலில் DHR அசாம் ரயில்வேயோடு இணைக்கப்பட்டு, பின்னர் அசாம் வங்காளம் இடையே தொடருந்து இணைப்பை நிர்மாணிப்பதற்கும் மற்றும் கிஷான்கஞ்ச் வரை மீட்டர் கேஜ் விரிவாக்கமும் ஏற்படுத்த தற்காலிகமாக மூடப்பட்டது. இதன் மற்றொரு விரிவாக்க இணைப்பான காலிம்பாங் வரையுள்ள தொடருந்து பாதை வெள்ளத்தால் அடித்துச் செல்லப்பட்டுவிட்டன. டார்ஜீலிங் இமாலயன் இரயில்வே மீண்டும் 1952ல் திறக்கப்பட்டு வடகிழக்கு தொடருந்து மண்டலத்தோடு இணைக்கப்பட்டது, பின்னர் 1958 ஆம் ஆண்டு வடகிழக்கு எல்லைப்புறத் தொடருந்து மண்டலத்தோடு இணைக்கப்பட்டது.
டார்ஜீலிங் இமாலயன் தொடருந்து (DHR) பின்வரும் காரணங்களுக்காக உலகம் முழுவதும் புகழ் அடைந்துள்ளது:
டார்ஜீலிங் இமாலயன் தொடருந்து (DHR) காலவரிசை:
வடகிழக்கு தொடருந்து மண்டலம் (இந்தியா)

வடகிழக்கு தொடருந்து மண்டலம் (North Eastern Railway) இந்திய இரயில்வேயின் 17 மண்டலங்களுள் ஒன்றாகும். இதன் தலைமையகம் கோரக்பூரில் உள்ளது. இது பெரும்பாலும் உத்தரப்பிரதேசம், உத்தராஞ்சல் மற்றும் பீகாரின் மேற்கு மாவட்டங்களுக்கு சேவையை வழங்குகிறது.
தற்போது இது மூன்று கோட்டங்களை உள்ளடக்கியது.
14 ஏப்ரல் 1952ல் வடகிழக்கு தொடருந்து மண்டலம் (இந்தியா) தொடங்கப்பட்டது, இது அசாம் இரயில்வே, அவுத், திர்கட் இரயில்வே நிறுவனங்கள் மற்றும் கான்பூர் - அச்நேரா பிரிவுகளை உள்ளடக்கி உருவாக்கப்பட்டது. பின்னர் 27 பிப்ரவரி 1953ல் கான்பூர் - பாராபன்கி இரயில்வேயும் இந்த மண்டலத்தோடு இணைக்கப்பட்டது.
இந்த மண்டலம் 15 ஜனவரி 1958ல் வடகிழக்கு தொடருந்து மண்டலம் (இந்தியா) மற்றும் வடகிழக்கு எல்லைப்புறத் தொடருந்து மண்டலம் (இந்தியா) என இரண்டாகப் பிரிக்கப்பட்டது. கத்திகாருக்கு கிழக்கே உள்ள அனைத்து தொடருந்து இணைப்புகளும் வடகிழக்கு எல்லைப்புறத் தொடருந்து மண்டலத்தோடு இணைக்கப்பட்டது.
1 அக்டோபர் 2002ல் இரயில்வே மண்டலங்கள் சீரமைப்பின்பொழுது, சமஸ்திபூர் மற்றும் சோன்பூர் கோட்டங்கள் கிழக்கு மத்திய தொடருந்து மண்டலத்தோடு இணைக்கப்பட்டது. வடகிழக்கு தொடருந்து மண்டலம் (NER) 3,402.46 கிமீ வழித்தடங்களையும் 486 தொடருந்து நிலையங்களையும் தன்னக்கத்தே கொண்டுள்ளது.
இந்த தொடருந்து மண்டலத்தில் முக்கியமான சுற்றுலா மற்றும் கலாச்சார நகரங்கள் உள்ளது. அவற்றுள் சில வாரணாசி, சாரநாத், அலகாபாத், குசிநகர், அயோத்தி, நைநிடால், லும்பினி, கவுசினி, துத்வா ஆகும்
வடக்கு மத்திய தொடருந்து மண்டலம் (இந்தியா)

வடக்கு மத்திய தொடருந்து மண்டலம் (North Central Railway) இந்திய இரயில்வேயின் 18 தொடருந்து மண்டலங்களூள் ஒன்றாகும். இது 1 ஏப்ரல் 2003 முதல் பயன்பாட்டுக்கு வந்தது. இதன் தலைமையகம் அலகாபாத்தில் உள்ளது. இது மூன்று கோட்டங்களை கொண்டுள்ளது.
வடக்கு மத்திய தொடருந்து மண்டலத்தின் பெரிய தொடருந்து நிலையம் கான்பூர் ஆகும்.
பண்டிட் தீனதயாள் உபாத்தியாயா சந்திப்பு தொடருந்து நிலையம்

முகல்சராய் சந்திப்பு (நிலையக் குறியீடு: MGS) இந்திய மாநிலமான உத்தரப் பிரதேசத்தின் முகல்சராயில் அமைந்துள்ளது. இது இந்தியாவில் அதிக தொடருந்துகள் கடக்கும் சந்திப்புகளின் வரிசையில் நான்காம் இடம் பெறுகிறது. இந்த நிலையத்தில் நாளொன்றுக்கு 200 தொடருந்து வண்டிகள் நின்று செல்கின்றன.
முகல்சராய் சந்திப்பு தொடருந்து நிலையத்தின் பெயரை, பண்டிட் தீனதயாள் உபாத்தியாயா சந்திப்பு தொடருந்து நிலையம் என மாற்றம் செய்ய இந்திய அரசின் உள்துறை அமைச்சகம் 14 அக்டோபர் 2017 அன்று முடிவு செய்துள்ளது.
கயா - முகல்சராய் வழித்தடத்தில் உள்ள நிலையங்கள் 1961-63 ஆண்டுவாக்கில் மின்மயமாக்கப்பட்டன. 1963-65 ஆண்டுவாக்கில் முகல்சராய் பணிமனையும் மின்மயமாக்கப்பட்டது.
இது இந்தியாவில் அதிக பயணிகள் வந்து செல்லும் முதன்மையான நூறு தொடருந்து நிலையங்களில் ஒன்று. ஆண்டுதோறும் 65 லட்சம் பயணிகள் வந்து செல்வதாக புள்ளிவிவரம் தெரிவிக்கிறது.
இங்கு குளிரூட்டப்பட்ட ஓய்வறைகளும், சாதாரண ஓய்வறைகளும், உணவகமும் உள்ளன. பணவழங்கி இயந்திரமும் உள்ளது. இந்த நிலையத்தில் இலவச வை-பை வசதியும் உண்டு.
தில்லி சராய் ரோகில்லா தொடருந்து நிலையம்

தில்லி சராய் ரோகில்லா தொடருந்து நிலையம் தில்லியில் உள்ளது. இது தில்லி சந்திப்பில் இருந்து 4 கி.மீ தொலைவில் உள்ளது. இதை இந்திய ரயில்வேயின் வடக்கு ரயில்வே கோட்டத்தினர் இயக்குகின்றனர்.
உக்கடம்

உக்கடம் இந்திய நாட்டில் தமிழ்நாடு மாநிலத்தில் கோயம்புத்தூர் மாநகராட்சியின் உள்ள ஒரு முக்கியப்பகுதி ஆகும். கோயம்புத்தூரில் உள்ள பத்து பேருந்து நிலையங்களில் உக்கடம் பேருந்து நிலையம் மிக முக்கியமான பகுதி ஆகும். உள்ளூர் பேருந்து மற்றும் பொள்ளாச்சி, பாலக்காடு, பழனி, உடுமலை, வாளையார், திருச்சூர் போன்ற முக்கியப் பகுதிகளுக்கும் பழனி வழியாக திண்டுக்கல், தேனி, மதுரை போன்ற செல்லும் புறநகர்ப் பேருந்துகளும் இங்கிருந்து புறப்படுகின்றன.பலா சந்தை மற்றும் பழைய புத்தக சந்தைகள் இங்கு மிகவும் பிரபலமானவை ஆகும். மேலும் உக்கடத்தின் மற்றுமொரு சிறப்பு உக்கடம் பெரிய குளம் ஆகும். இது ஆயிரக்கணக்கான பறவைகளின் வாழிடமாக உள்ளது.
உக்கடம் பேருந்து நிலையமாக பிரபலமாக அறியப்படும் உக்கடம் , கோயம்புத்தூர் நகரத்தின் பேருந்து முனையங்களில் ஒன்றாகும். 1991 ஆம் ஆண்டு காந்திபுரம் மத்திய பேருந்து நிலையத்தில் நெரிசல் குறைக்க இது திறக்கப்பட்டது. பொள்ளாச்சி மற்றும் அருகிலுள்ள இடங்களுக்கும் செல்லும் நகர பேருந்துகள் மற்றும் பாலக்காடுக்கு செல்லும் புற நகர பேருந்துகளுக்கு இடமளிக்கும் வகையில் திட்டமிட்டு உருவாக்கப்பட்டுள்ளது. இங்கிருந்து கோவை நகரின் அனேக பகுதிகளுக்கும் உள்ளூர்ப் பேருந்து சேவைகள் மூலமாக இணைக்கபட்டுள்ளது.
உக்கடத்தில் கோவை மாநகரின் முக்கிய கடைவீதி பகுதிகள் இங்கு தான் அமைந்துள்ளது. குறிப்பாக பெரிய கடை வீதி, ஒப்பணக்கார வீதி, ராஜ வீதி, சேரன் புத்தகக் கடை டவுன்ஹால் ஆகியவை இந்தப் பகுதியில் தான் அமைந்துள்ளது. இந்த பகுதியில் அமைந்துள்ள பெரிய வணிக நிறுவனங்கள் மிகப்பெரிய அளவில் உள்ளது.
உக்கடம் மீன் சந்தை என்பது தமிழகத்தின் சென்னை மீனம்பாக்கம் மீன் சந்தைக்கு அடுத்த இரண்டாவது மிகப்பெரிய தமிழ்நாட்டின் மீன் சந்தை ஆகும். இங்கு தோராயமாக இருநூற்று ஐம்பதுக்கும் மேல் மொத்த வியாபார மீன் கடைகள் (Whole Sale) கடைகள் உள்ளது. தமிழ்நாடு மட்டுமின்றி அருகாமை மாநிலமான கேரளா, கர்நாடகா ஆகிய மாநிலங்களில் வளர்கப்படும் பிடிக்கப்பட்ட மீன்களும் இங்கு கொண்டு வந்து விற்பனை செய்கின்றனர்.
கோயம்புத்தூர் மெட்ரோ ரயிலின் 1ம் வழித்தடம் அவினாசி சாலையில் உள்ள கோவையின் புறநகர்ப் பகுதியான கணியூர் பகுதியையும்,2ம் வழித்தடம் மேட்டுப்பாளையம் சாலையில் உள்ள கோவையின் புறநகர்ப் பகுதியான பிலிச்சி பகுதியையும் மாநகரின் மத்திய பகுதியான உக்கடத்துடன் இணைக்கும் வகையில் முன்மொழியப்பட்டுள்ளது.கோயம்புத்தூர் மெட்ரோ ரயிலின் 3ம் வழித்தடம் திருச்சி சாலையில் உள்ள கோவையின் புறநகர்ப் பகுதியான காரணம்பேட்டை பகுதியையும் தடாகம் சாலையில் உள்ள கோவையின் புறநகர்ப் பகுதியான தண்ணீர்பந்தல் பகுதியையும் உக்கடம் வழியாக இணைக்கும் வகையில் முன்மொழியப்பட்டுள்ளது.
உக்கடத்தில் நிலவி வரும் போக்குவரத்து நெரிசலைத் தவிர்க்க உக்கடம் முதல் ஆத்துப்பாலம் மேம்பாலம் வரை கட்டப்பட்டு வருகிறது.
மூர் மார்க்கெட்

மூர் மார்க்கெட் (Moore Market ) சென்னை மத்திய தொடருந்து நிலையத்திற்கு அருகே அமைந்திருந்த பழமையான வணிக வளாகம். அன்றயை காலத்தில் மூர் மார்க்கெட், சென்னை நகரத்தில் பார்க்க வேண்டிய இடங்களில் ஒன்றாக இருந்தது. மூர் மார்க்கெட்டில் பழங்கால பொருட்கள், புதிய மற்றும் அரிய பழங்கால நூல்கள் கிடைக்கும். இங்கு கிடைக்காத பொருட்களே இல்லை எனலாம். எல்லா மொழிகளிலும் வெளிவந்த சாதாரண இசைத் தட்டுக்கள் முதல் எல்.பி., ரெக்கார்டர்கள் வரை இங்கு கிடைக்கும்.
மேனாட்டு இசைத் தட்டுக்களை விற்கவும், வாங்கவும், ஒன்றைக் கொடுத்துவிட்டு இன்னொன்றை பரிமாறிக் கொள்ளவும் முடியும்.
மூர் மார்கெட் வளாகத்தில் நிரந்தரக் கடைகள், தற்காலிகக் கடைகள் என இருவகை கடைகள் உண்டு. அச்சுக்கலை கண்டுபிடிக்கப்பட்ட ஆரம்ப நாட்களில் பதிப்பிக்கப்பட்ட புத்தகங்களைக் கூட இங்கு வாங்கிவிட முடியும்.
புத்தகக் கடைகள் மட்டுமின்றி ஆயத்த துணிக்கடைகள், பொம்மைக் கடைகள் பழங்கால பொருட்கள் கடை என அனைத்து வகையான கடைகள் மூர் மார்க்கெட்டில் இருந்தது.
அன்றைய சென்னை மாநகராட்சியின் தலைவராக இருந்த சர். ஜார்ஜ் மூர் என்பவரால், சென்னை ஜார்ஜ் டவுன், பிராட்வேவில் 1898-இல் இவ்வணிக வளாகத்தின் அஸ்திவாரக்கல் நடப்பட்டது. மூர் மார்க்கெட் கட்டிடம் இந்தோ-சாரசானிக் கட்டிடக்கலை வடிவத்தில் ஆர். இ. எல்லீஸ் என்பவரால் வடிவமைக்கப்பட்டு, ஏ. சுப்பிரமணிய அய்யரால் 1900-இல் கட்டிமுடிக்கப்பட்டது. கூவி விற்கும் வணிகர்களுக்காக கட்டப்பட்ட வணிக வளாகம் இது. ஜார்ஜ் மூர் எனும் ஆங்கிலேயர் இக்கட்டிடம் கட்ட முயற்சி எடுத்ததால், இக்கட்டிடத்திற்கு அவர் பெயரே சூட்டப்பட்டது.
மூர் மார்க்கெட் 30-05-1985-இல் ஏற்பட்ட பெருந்தீயினால் முற்றிலும் எரிந்து சாம்பலாயிற்று. இக்கட்டிடத்தை மீண்டும் புதுப்பிக்காமல் முழுவதுமாக இடித்து, இந்திய புகைவண்டி கழகத்தார் மூர் மார்க்கெட் வணிக வளாக கட்டிடத்தை தன் வசப்படுத்தி, அவ்விடத்தில் நகர்புற மின்சார இரயில்களுக்கான நடைமேடைகளை அமைத்தது.
டிரெண்ட் நிறுவனம்

டிரெண்ட் நிறுவனம் (டாடா சில்லறை வணிகத்தின் அங்கம்) என்பது டாடா குழுமத்தின் சில்லறை விற்பனையகமாகும். இந்தியாவின் மகாராட்டிராவில் மும்பையைத் தளமாகக் கொண்டு வளர்ந்து வரும் பல சில்லறை சங்கிலிகளில் ஒன்றாக இது இயங்குகிறது. இது இந்தியாவின் பல்வேறு இடங்களில் புத்தகக் கடை சங்கிலியான லேண்ட்மார்க் என்ற புத்தக சில்லறை வணிகக் கட்டமைப்பைக் கொண்டுள்ளது.
சில்லறைத் துறையின் வளர்ச்சியைக் கண்டு, 1996 இல் டாடா ஒப்பனை தயாரிப்பு நிறுவனமான லேக்மேவின் 76% பங்குகளை இந்துஸ்தான் யூனிலீவர் நிறுவனத்திற்கு ₹200 கோடிக்கு (48.46 மில்லியன் அமெரிக்க டாலர்) விற்றது. மேலும் விற்பனையின் மூலம் சம்பாதித்த பணத்திலிருந்து டிரெண்டை உருவாக்கியது. லக்மேவின் அனைத்து பங்குதாரர்களுக்கும் டிரெண்டில் சமமான பங்குகள் வழங்கப்பட்டன. லக்மேவின் தலைவரான சிமோன் டாட்டா இதற்கு தலைமை தாங்கினார். ஒரு இந்திய நிறுவனம் உலகளாவிய நிறுவனங்களுக்குத் திறந்த சந்தையில் புதிய ஒப்பனை தயாரிப்புகளை வெளியிடுவது மிகவும் கடினம் என்று நம்பியது.
சோகன் அல்வா

சோகன் அல்வா (Sohan halwa) என்பது இந்தியாவின் பழைய தில்லியின் பாரம்பரிய முகலாயஇனிப்பு ஆகும். இது இந்திய துணைக்கண்டத்தில் பிரபலமானது. முகலாய காலத்திலிருந்தே இது பிரபலமானது.
சோகன் அலவா தண்ணீர், சர்க்கரை, பால் மற்றும் சோளமாவு கலந்து கெட்டியாகும் வரை கொதிக்க வைத்துத் தயாரிக்கப்படுகிறது. குங்குமப்பூ வாசனைக்காகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது. கடாயில் ஒட்டாமல் இருக்க நெய் பயன்படுத்தப்படுகிறது. பாதாம், பிஸ்தா, ஏலக்காய் விதைகள் சேர்க்கப்படுகின்றன. இந்தியத் துணைக் கண்டத்தில் உள்ள மற்ற அல்வா உணவுகளைப் போலல்லாமல், இது மத்தியக் கிழக்கு நாடுகளில் தயார் செய்வதுபோன்று திடமானது.
ஆட்சியின் போது நிறுவப்பட்ட கந்தேவாலா இனிப்புக் கடையில் சோகன் அல்வா தயாரிக்கப்பட்டதாக அறிய வருகிறது. இந்த இனிப்புக் கடை மக்களால் பிரபலமாக விரும்பப்பட்ட இனிப்பகமாக இருந்தது. ஆனால் 2015- இல் இலாபம் இல்லாததால் கடை மூடப்பட்டது.
இந்த இனிப்பு முதலில் கரிபோலியில் (இந்தி) சோகன் என்று அழைக்கப்பட்டது. சோபன் என்ற சமசுகிருத வார்த்தையிலிருந்து இதன் பெயர் உருவானது. ஜான் டி. பிளாட்சின் உருது, பழைய இந்தி மற்றும் ஆங்கிலம் அகராதியின்படி, இந்த இனிப்புக்கு சோகன் லால் எனப் பெயரிடப்பட்டது.
சோகன் அல்வா பாக்கித்தானிய உணவு வகைகளில், குறிப்பாக சராய்கி உணவு வகைகளில் மிக முக்கியமான பகுதியாகும். முல்தானி அல்லது ஹபீஸ் சோகன் அல்வா என அழைக்கப்படும் அதன் வகைகளில் ஒன்று, பாக்கித்தானிலும், உலகெங்கிலும் உள்ள பாக்கித்தானிய புலம்பெயர்ந்த மக்களிடையேயும் மிகவும் பிரபலமாக உள்ளது.
சோகன் அல்வா பல தசாப்தங்களாகப் பாரம்பரிய மிட்டாய் தயாரிப்பவர்களால் வணிக ரீதியாகத் தயாரிக்கப்படுகிறது. இது எளிதில் உடையக்கூடியது. பொதுவாக 5-6 மிமீ தடிமன் கொண்ட வட்டுகளாக அல்லது சதுர வடிவில் துண்டுகளாகத் தயாரிக்கப்படுகிறது. இது பொதுவாக நுணுக்கமாக வடிவமைக்கப்பட்ட உருளிகளில் பொதியிடப்படுகிறது. சமீபத்திய ஆண்டுகளில் பிற பொதிகளிலும் இடப்படுகிறது.
துணி

துணி என்பது பஞ்சு நூல் போன்ற இயற்கைப் பொருட்களாலோ, அல்லது நைலான் போன்ற பிற செயற்கைப் பொருள்களாலோ ஆன மெல்லிய நீண்ட இழைகளால் குறுக்கும் நெடுக்குமாக பின்னி நெய்யும், பரப்பளவு கொண்ட ஒரு பொருள். துணி, மாந்தர்கள் அணியும் ஆடையாகவோ, ஆடைக்குப் பயன்படும் பொருளாகவோ நெடுங்காலமாக பயன்பட்டு வந்துள்ளது. துணி நெய்யும் நெசவுத்தொழில் உலகிலேயே மிகப் பழமையான தொழில்களுள் ஒன்று. பொருள்களை எடுத்துச்செல்லும் பை, மூட்டை கட்டும் பொருள், விரிப்பு, கூடாரம் கட்டும் பொருள், காலணிகள், ஓவியம் தீட்டும் பரப்பு அடிப்பொருளாகவும், பாய்மரக் கப்பல்கள், படகுகளில் பாயாகவும் என்று பற்பல பிற பயன்பாடுகளுக்கும் துணி பயன்படுகின்றது. உலகளாவிய பரப்பில் துணிகளின் வணிக அளவு ஆண்டொன்றுக்கு பல நூறு பில்லியன் அமெரிக்க டாலர்களாகும்
1. பருத்தித்துணி (இயற்கை இழை)
2. பட்டு (பட்டுக்கூடு)
3. கம்பளி (வுல் எனப்படும் மிருக உரோம நெசவு ஆட்டிழை மற்றும் பல)
4. செயற்கை இழைதுணி (பாலியசுடர், விசுகோசு, மற்றும் பல)
ஜவுளி அமைச்சகம், இந்தியா

ஜவுளி அமைச்சகம் என்பது இந்திய அரசின் அமைச்சகங்களில் ஒன்றாகும். ஜவுளி, ஆடை மற்றும் கைவினைப் பொருட்கள் தயாரிப்பில் ஈடுபடும் அனைத்து இயற்கை, செயற்கை இழைகளும் இதில் அடங்கும். இந்த அமைச்சகத்தின் தற்போதைய மூத்த அமைச்சர் பியூஷ் கோயல் மற்றும் இணை அமைச்சர் தர்சனா ஜர்தோசு ஆவர்.
இந்த அமைச்சகத்தின் கீழ் இணைக்கப்பட்ட அலுவலகங்கள் பின்வருமாறு:
பெரிய பாம்பே ஜவுளி வேலை நிறுத்தம்

பெரிய பாம்பே ஜவுளி வேலை நிறுத்தம் (Great Bombay textile strike) மும்பாயில் இடம்பெற்ற பாரிய போராட்டம் ஒன்றாகும். 1982 ஆம் ஆண்டு ஜனவரி 18 அன்று தொழிற்சங்கத் தலைவர் தத்தா சமந்தாவின் கீழ் பம்பாயில் உள்ள ஆலைத் தொழிலாளர்கள் பெரும் ஜவுளி வேலை நிறுத்தப் போராட்டத்தில் ஈடுபட்டனர். வேலைநிறுத்தத்திற்கான நோக்கம் போனஸ் மற்றும் ஊதியம் அதிகரிப்பது ஆகும். மும்பையில் உள்ள 50-இற்கும் மேற்பட்ட நூற்பாலைகளில் பணிபுரிந்த வேலைநிறுத்தத்தில் ஈடுபட்டனர்.
பில்வாரா

பில்வாரா (Bhilwara), இந்தியாவின் இராஜஸ்தான் மாநிலத்தின் பில்வாரா மாவட்டம் மற்றும் பில்வாரா தாலுகாவின் நிர்வாகத் தலைமையிட நகரம் ஆகும். இந்நகரத்தில் ஜவுளி அதிகம் உற்பத்தி ஆவதால், இதனை இராஜஸ்தானின் ஜவுளி நகரம் என்றும் அழைக்கப்படுகிறது.இந்நகரம் ஜெய்ப்பூருக்கு தெற்கே 245 கிலோ மீட்டர் தொலைவில் உள்ளது.
2011 இந்திய மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பு படி, 74,184 குடியிருப்புகளும், 50 வார்டுகளும் கொண்ட பில்வாரா நகராட்சியின் மொத்த மக்கள் தொகை 3,59,483 ஆகும். அதில் ஆண்கள் 1,87,081 a மற்றும் 1,72,402 பெண்கள் ஆக உள்ளனர். பாலின விகிதம் 1000 ஆண்களுக்கு 922 பெண்கள் வீதம் உள்ளனர். இதன் மக்கள் தொகையில் 6 வயதிற்குட்பட்ட குழந்தைகள் 13% ஆகவுள்ளனர். இதன் சராசரி எழுத்தறிவு 82.2% ஆகவுள்ளது. இதன் மக்கள் தொகையில் பட்டியல் சமூகத்தினரும், பட்டியல் பழங்குடியினரும் முறையே 47,692 மற்றும் 4,488 ஆகவுள்ளனர்.
இதன் மக்கள் தொகையில் இந்துக்கள் 285,798 (79.5%), இசுலாமியர் 51,144 (14.23%), சமணர்கள் 19,675 (5.47%), சீக்கியர்கள் 1,200 (0.33%), கிறித்தவர்கள் 1,197 (0.33%), மற்றும் பிறர் 0.13% ஆகவுள்ளனர்.
பில்வாரா நகரத்தின் ஜவுளித் தொழில் புகழ்பெற்றது. எனவே இந்நகரத்தை இராஜஸ்தானின் ஜவுளி தலைநகரம் என அழைப்பர்.
தங்க நாற்கரச் சாலைத் திட்டத்தின் கீழ் வரும் தேசிய நெடுஞ்சாலை எண் 79 மற்றும் நெடுஞ்சாலை எண் 758 பில்வாரா நகரம் வழியாக செல்கிறது.
பில்வாரா தொடருந்து நிலையம், நாட்டின் முக்கிய நகரங்களுடன் இணைக்கிறது.
Texvalley

Texvalley is an integrated textile wholesale and retail marketplace located in Erode, Tamil Nadu, India.
The mall was proposed by the Ministry of Textiles under the Comprehensive Power-loom Cluster Development Scheme. It was developed by a special purpose vehicle named Erode Textile Mall Limited. The foundation stone for the construction was laid on 22 January 2011 by the then Union Minister Dayanidhi Maran. The weekly market was opened in August 2014.
Texvalley spreading over a vast area encompasses three major components:
The Global market is designed to accommodate about 1599 shops in 1,150,000 sq ft (107,000 m), and contains about 600 showrooms.
In June 2016, the Powerloom Development and Export Promotion Council (PDEXCIL) shifted its regional office into Texvalley, and also opened a textile design studio inside the campus.
Ahmedabad textile industry

The textile industry of the city of Ahmedabad in the state of Gujarat in India dates back to the 19th century, when the industry was established under the British raj. Textile mills employed thousands of people from across the state, and the cotton garments manufactured were exported around the world. The prosperity of the industry was the mainstay of the city's economy. It is called the "Manchester of India". Thus, Ahmedabad is officially famous for its cotton textile works.
Arvind Mills is a company that processes denim for jeans worldwide; it is located near the Sabarmati River, and the water required for the textile industry is easily available. The abundant black soil in Gujarat is best suited for the cultivation of cotton which is mostly required by the industry. Black soil is also found in Maharashtra.
Another major company in Ahmedabad is Ashima Group. Electricity and cheap labour are available in abundance. Ahmedabad stands very near to the sea, and as such, export and import are easy. Ahmedabad outsources maximum of its cotton fabric from Ichalkaranji, Maharashtra. It is finished here and sold all over the country.
Andrew Geddis was a director of the Ahmedabad Jubilee Spinning of cotton & Manufacturing Co., Ltd. and the Ahmedabad Manufacturing & Calico Printing Co. Ltd., as well as director of the India Cotton Association and the Chairman of Mill Owners' Mutual Insurance Association Ltd from its inception.
ቡላ

ኢትዮጵያ ውስጥ የሚሰራ የምግብ አይነት ሲሆን፣ የሚሰራውም ከእንሰት ከሚገኝ ዱቄት ነው። አብዛኛውን ጊዜ ለቁርስ የሚዘጋጅ ምግብ ነው።
False Banana Flour
ቀይስር

ቀይስር ኢትዮጵያ ውስጥ የሚሰራ የምግብ አይነት ሲሆን፣ የአትክልትም ዝርያ (ቀይ ስር፣ Beta Vulgaris) ነው። ደም ማነስ ላለባቸውም ሰዎች ጠቃሚ ምግብ ነው።
ద్రావిడ నిర్మాణం

దక్షిణ భారతదేశంలో వేల సంవత్సరాల క్రితం ఉద్భవించిన నిర్మాణ శైలి ద్రావిడ నిర్మాణం. ద్రావిడ భాషలు మాట్లాడే ద్రావిడ ప్రజలు ఈ నిర్మాణాలను నిర్మించడం వలన వీటిని ద్రావిడ నిర్మాణాలు అని పిలుస్తున్నారు. ఇవి ప్రధానంగా పిరమిడ్ ఆకారాన్ని కలిగి ఉన్న దేవాలయాలు, తమిళంలో వీటిని కోవెలలు అంటారు. కఠినమైన రాతి శిలలను చెక్కి దేవాలయ రూపాన్ని సృష్టించడానికి ఈ నిర్మాణాలలో అనేక దేవతల, యోధుల, రాజుల, నర్తకుల విగ్రహాలను పొందు పరిచారు. పురాతన పుస్తకం వాస్తు శాస్త్ర లో దేవాలయ నిర్మాణం మూడు శైలులు ఒకటిగా చెప్పబడింది, ఇది ప్రధానంగా తమిళనాడు ప్రాంతంలో ప్రారంభమైంది. ప్రస్తుతం దక్షిణ భారత రాష్ట్రాలైన తమిళనాడు, కర్ణాటక, కేరళ, ఆంధ్రప్రదేశ్ లలో అధిక భాగం నిర్మాణాలు ఉన్నాయి. అనేక ఇతరులతో పాటు చోళులు, చేర, పాండ్య, పల్లవులు, రాష్ట్రకూటులు, చాళుక్యులు, హోయసలులు, విజయనగర సామ్రాజ్యం వివిధ రాజ్యాలు, సామ్రాజ్యాలు కాలక్రమంలో ద్రావిడ నిర్మాణకళావికాసానికి విశేష కృషి చేశారు. ఇంకా ద్రావిడ శైలి నిర్మాణం ఉత్తర భారతదేశం, శ్రీలంక, మాల్దీవులు, ఆగ్నేయ ఆసియా వివిధ భాగాలను వివిధ ప్రాంతాల్లో చూడవచ్చు. కంబోడియాలోని ఆంగ్‌కోర్ వాట్, ఇండోనేషియాలోని ప్రాంబనాన్ ప్రారంభ ద్రావిడ ఆర్కిటెక్చర్ ఆధారంగా నిర్మించారు.
కర్ణాటక శాసనసభ నియోజకవర్గాల జాబితా

కర్ణాటక శాసనసభ, ద్విసభ శాసనసభ లోని దిగువ సభ. భారతదేశంలోని ఆరు రాష్ట్రాలలో ద్విసభ శాసనసభలలో కర్ణాటక శాసనసభ ఒకటి, ఇక్కడ రాష్ట్ర శాసనసభ రెండు సభలను కలిగి ఉంది.రెండు సభలు విధానసభ (దిగువ సభ), విధాన పరిషత్ (ఎగువసభ లేదా శాసనమండలి).
కర్ణాటక శాసనసభ భారతదేశంలోని కర్ణాటక శాసనసభ 224 నియోజకవర్గాలతో కూడి ఉంది. వీటిలో 36 స్థానాలు షెడ్యూల్డ్ కులాలకు కేటాయించగా, 15 స్థానాలు షెడ్యూల్డ్ తెగలకు కేటాయించబడ్డాయి.
రాష్ట్ర శాసనసభ (భారతదేశం) కార్యకలాపాలు వేసవికాలంలో రాష్ట్ర రాజధాని బెంగుళూరులో జరుగుతాయి, శీతాకాలంలో రాష్ట్రంలోని ఉత్తర భాగంలోని బెలగావిలో జరుగుతాయి. ముందుగా రద్దు చేయకుంటే శాసనసభకు ఎన్నికైన సభ్యుల పదవీకాలం ఐదేళ్లు. ప్రస్తుతం, ఒకే స్థానం నియోజకవర్గాల నుండి నేరుగా ఎన్నికైన 224 మంది సభ్యులను కలిగి ఉంది.
బేలూరు

బేలూరు (కన్నడ: ಬೇಲೂರು) కర్ణాటక రాష్ట్రంలోని హాసన్ జిల్లాలో ఒక పట్టణం. మున్సిపాలిటి. జిల్లా కేంద్రానికి 40 కిలోమీటర్ల దూరంలో ఉంది. ఇక్కడ ప్రసిద్ధి చెందిన చెన్నకేశావాలయం ఉంది. హొయసల శైలి శిల్పకళకు ఈ దేవాలయం ఒక నిలువుటద్దం. బేలూరును పూర్వం వేలా పురీ అనే వారు. క్రమంగా వేలూరుగా చివరికి బేలూరుగా మారింది. ఈ పట్టణం యాగాచి నది ఒడ్డున ఉంది. ఈ బేలూరు ఒకనాడు హొయసల రాజుల రాజధాని.
బేలూరు ఒకనాడు హొయసలుల రాజధాని. ఆ తర్వాత ఇక్కడ నుండి హళేబీడుకు రాజధానిని మార్చారు. ఈ హళేబీడు బేలూరుకు 16 కిలోమీటర్ల దూరంలో ఉంటుంది. ఈ రెండు పట్టణాలు హాసన్ జిల్లాలోనే ఉన్నాయి. వీటిని జంట పట్టణాలుగా పిలుస్తారు. ఇవి కర్ణాటక రాష్ట్రంలో ప్రధాన పర్యాటక ప్రాంతాలు. హొయసల రాజులు ఈ రెండు ప్రాంతాలలోనూ అద్భుత శిల్పకళతో కూడిన ఆలయాలను నిర్మించారు. బేలూరులో వైష్ణవాలయాన్ని నిర్మిస్తే, హళేబీడులో శైవాలయాన్ని నిర్మించారు. ఇక్కడ ప్రధానంగా చూడదగ్గది చెన్నకేశవాలయం. దీనిని హొయసల రాజు విష్ణువర్ధనుడు నిర్మించాడు. సా.శ. 1117లో పశ్చిమ చాళక్యులపై విజయ సూచికగా ఈ ఆలయాన్ని నిర్మిచినట్లు తెలుస్తుంది. చోళులపై తాలకాడ్ యుద్దవిజయంగా నిర్మిచినట్లు మరికొన్ని ఆధారాలు ఉన్నాయి. వైష్ణవ మత ప్రాశస్త్య ప్రచారానికై జగద్గురు రామానుజాచార్యుల ప్రబోధానుసారం నిర్మించాడని మరో వాదన కూడా ఉంది.
ఈ ఆలయ సముదాయంలో ప్రధానాలయం కేశవాలయం. ఈ కేశవాలయానికి చుట్టూ రంగనాయకి, కప్పే చేన్నగరాయ ఆలయాలు ఉన్నాయి. చెన్నకేశవాలయంలో రోజూ పూజాదికాలు నిర్వహిస్తారు. ఇక్కడ ఆంజనేయస్వామి, నరసింహస్వామి విగ్రహాలను చూడవచ్చు. ఆలయ ప్రవేశ మార్గం దగ్గర హొయసలుల రాజముద్ర కనిపిస్తుంది. ఆలయాన్ని ద్రావిడ శైలిలో నిర్మించారు. ఈ ఆలయాన్ని సబ్బురాతి (Chloritic Schist ) తో నిర్మించారు. ఇది తేలిక అకుపచ్చ రంగులో ఉంటుంది. ఈ శిల సబ్బు వలె అతి మెత్తగా ఉండి, కావలసిన తీరుగా మలచడానికి అనువుగా ఉంటుదట. అందుకే ఈ దేవాలయంపై గల శిల్పాలు అతి సూక్ష్మంగా ఉండి, అద్భుత సౌందర్యంతో అలరారుతాయి. దేవాలయ గోడలపై, పై కప్పు భాగంలో, వివిధ రకాలైన పక్షులు, జంతువులు, లతలు, వివిధ భంగిమలలోని నర్తకిల శిల్పాలు, ద్వారాల దగ్గర ద్వారపాలకుల శిల్పాలు ఆకట్టుకుంటాయి. దర్పణ సుందరి, భస్మ మోహిని అనునవి చెప్పుకోదగిన ఆకర్షణీయ శిల్పాలలో కొన్ని. ఆలయం బయట నలభై రెండడుగుల ధ్వజస్తంభం ఉంది. దీని విశేషమేమిటంటే ఈ స్తంభం ఒక వైపు ఆధారం నేలను తాకి ఉండదు. మూడు వైపుల ఆధారం మీద నిలిచి ఉంటుంది. రాజగోపురానికి కుడివైపు పుష్కరిణి ఉంది. నేటికీ భక్తులు ఉపయోగిస్తుంటారు. హొయసల శైలి కట్టడాలకు ఈ ఆలయం ఓ మచ్చుతునక. శ్రావణబెళగొలా, హళేబీడుతో పాటు బేలూరును కూడా ప్రపంచ వారసత్వ సంపదగా యునెస్కో గుర్తించింది.
ఈ ప్రాంతం ప్రజల ప్రధాన జీవనాధారం వ్యవసాయమే. వరి, కాఫీ, పెప్పర్, అల్లం, చెరకు మెదలగు పంటలు పండిస్తారు.
3.Karnataka State Gazetteer 1983
తిరుమల వరదరాజ స్వామి ఆలయం

వరదరాజ స్వామి ఆలయం తిరుమల దేవస్థానంలో నెలకొని ఉంది. ఇది వెండి వాకిలి దాటగానే ఎడమవైపునవున్న చిన్న అరలాంటి గుడి. విమాన వెంకటేశ్వరుని ప్రదక్షిణ మార్గంలో ఉన్న, వెండి తలుపుకు దక్షిణాన తొమ్మిది అడుగుల దూరంలో వరదరాజస్వామి ఆలయం ఉంది.
వేంకటేశ్వరుని దర్శనానికి వెళ్ళేటప్పుడు భక్తులు ఈ ఆలయం చుట్టూ తిరగాలి. ఇది వరదరాజ స్వామి ఒక చిన్న స్మారక చిహ్నం విమన ప్రదక్షిణం ఎడమ వైపున ఉంది. ఇది 6 మీటర్ల పొడవు, 4.5 మీ వెడల్పుతో ఆలయానికి తూర్పు వైపున ఉంది. ఇది లోపలి గోపురం నుండి 2 మీ, తూర్పు ప్రాకారం గోడ నుండి 60 సెం.మీ. దూరంలో ఉంది. నాలుగు చేతులు కలిగి ఉన్న ఈ విగ్రహం పడమర ముఖంగా ఉంటుంది. ఇది 10 సెం.మీ ఎత్తైన వేదికపై నెలకొని సుమారు 25 సెం.మీ. ఎత్తు ఉంటుంది. విగ్రహం ఎగువ కుడి చేతిలో శంఖం, ఎడమ వైపున చక్రం పట్టుకొని కనిపిస్తుంది. దిగువ కుడి చేతిలో అభయహసం భంగిమ, దిగువ ఎడమ చేతిలో కాత్యావలంబిత భంగిమ చూపిస్తుంది. వరదరాజు అనేది విష్ణువు యొక్క ఒక రూపం, అంటే ‘వరం ఇచ్చే రాజు’ అని అర్థం.
ఈ ఆలయం పురాతన కాలానికి చెందినదని నమ్ముతారు. దీనికి ఋజువుగా, ఆలయ గోడలు రంగనాథ యాదవరాయ పాలన యొక్క 16 వ సంవత్సరం (1354-1355) నుండి చెక్కబడినవి. ఈ ఆలయం బయటి గోడలు చోళ శిల్పకళను కలిగి ఉన్నాయి.
భారతదేశంలో మహ్మదీయుల దాడి సమయంలో కంచి వరదరాజ స్వామి వారి ఉత్సవవిగ్రహం కొన్నిరోజులు ఇక్కడ దాచి పరిస్థితులు చక్కబడ్డాకా తిరిగి కంచి తీసుకొని వెళ్ళిపోయారు. తరువాత ఆ స్థానంలో రాతి విగ్రహాన్ని ప్రతిష్టించారు. ఈయన వేంకటేశ్వరుని ఆరుగురు అన్నగార్లలో ఒకరని జనపదులలో ఒక నానుడి.
కుంభకోణం

కుంభకోణం (ఆంగ్లం : Kumbakonam (తమిళం கும்பகோணம் ) ఒక పట్టణం, పురపాలక సంఘం. తమిళనాడుకు చెందిన తంజావూరు జిల్లాలో గలదు.
దక్షిణభారతదేశంలో అత్యంత ప్రాచీనమైన పుణ్యక్షేత్రాలలో కుంభకోణం ఒకటి. ఇది మరియొక ప్రసిద్ధ పుణ్యక్షేత్రమైన చిదంబరానికి నైఋతి దిశలో 70 కిలోమీటర్లు (43 మైళ్ళు) దూరంలో ఉంటుంది. పట్టణానికి కావేరి నది ఒకవైపు, అరసలార్ నది ఒకవైపు ప్రవహిస్తూ ఉంటాయి.
సృష్టి కారకుడైన బ్రహ్మచే సృష్టించబడిన అమృతభాండము ప్రళయంలో కొట్టుకుపోతూ పరమశివుడి ఆజ్ఞతో ఇక్కడ వెలిసిందనీ దానివల్లనే ఈ పట్టణానికి కుంభకోణం అని పేరు వచ్చిందనీ స్థానికుల విశ్వాసం. ఈ పట్టణంలో ప్రాచీన దేవాలయాలు చాలా ఉన్నాయి. పన్నెండు శైవ ఆలయాలు, నాలుగు వైష్ణవాలయాలు, అత్యంత అరుదుగా కనిపించే బ్రహ్మ దేవాలయం కూడా ఉంది. వీటిలో సారంగపాణి (విష్ణువు) దేవాలయం చాలా ప్రాశస్త్యమైనది. దీని మధ్యలో ఉండే గోపురం దేవాలయ సముదాయంలో కెల్లా అతి ప్రాచీనమైనది, ఎందుకంటే పన్నెండు మంది వైష్ణవాళ్వార్లలో ఎనిమిది మంది దీని ప్రాశస్త్యాన్ని కీర్తించడం జరిగింది. సా.శ. 1300-1700 మధ్యలో నాయక్ రాజులు ఈ ఆలయాన్ని పలుదశల్లో విస్తరించడం జరిగింది.
దీని గోపురం 44 మీటర్ల (146 అడుగులు) ఎత్తు, 12 అంతస్తులు కలిగిఉంటుంది. ఈ గుడికి రెండు ప్రధాన ద్వారాలుంటాయి. దక్షిణ ద్వారాన్ని దక్షిణాయన కాలంలోనూ, ఉత్తర ద్వారాన్ని ఉత్తరాయణ కాలంలోనూ ఉపయోగిస్తారు. ఆలయానికి ఉత్తర భాగంలో కోమలవల్లి అమ్మవారి గోపురం ఉంటుంది. ఆలయ ఆవరణలో భక్తులు ప్రవేశించే ముందే స్నానం చేయడం కోసం ఒక పుష్కరిణి కూడా ఉంటుంది. ప్రతీ సంవత్సరం ఈ పుష్కరిణిలోనే తెప్పోత్సవం నిర్వహించబడుతుంది. ఇక్కడి పూజలు ఇతర కార్యక్రమాలు పంచరత్ర ఆగమాలను అనుసరించి జరుపబడతాయి. దేవాలయానికి అత్యంత రమణీయంగా చెక్కబడిన రెండు రథాలు కూడా ఉన్నాయి. కొన్ని ప్రత్యేక సందర్భాల్లో వాడేందుకు ఒక వెండి రథం కూడా ఉంది.
ఉదరవితానము

ఉదరవితానము (Diaphragm) క్షీరదాలలో ఉండే ప్రత్యేకమైన నిర్మాణము.
ఊపిరి పీల్చుకునేటప్పుడు, డయాఫ్రాగమ్ క్రిందికి లాగుతుంది, తద్వారా ఊపిరితిత్తుల పరిమాణం పెరుగుతుంది, గాలి ఊపిరితిత్తులలోకి ప్రవేశిస్తుంది. ఊపిరి పీల్చుకునేటప్పుడు, డయాఫ్రాగమ్ నిలుస్తుంది. గోపురం ఆకారంలో తయారవుతుంది, ఊపిరితిత్తుల పరిమాణం తగ్గి గాలిని బయటకు నెట్టివేస్తుంది. ఇది గాలి ఉపరితల వైశాల్యాన్ని పెంచుతుంది, తద్వారా ఆక్సిజన్ ఎక్కువగా అందుతుంది.
భారతీయ మహాశిల్పము

భారతీయ మహాశిల్పము స్వర్ణ సుబ్రహ్మణ్య కవి (1901-1983) రచించిన శిల్పకళకు సంబంధించిన విశేష గ్రంథము. దీనికి సంబంధించిన మొత్తం 16 భాగాలలోను 1, 2, 3 భాగాల్ని ఆంధ్ర ప్రదేశ్ ప్రభుత్వం ఆర్థిక సహాయముతో 1942 ముద్రించారు.
భారతీయ శిల్పకళ క్రీస్తు పూర్వం నాటి సింధులోయ నాగరికత నుంచి వైవిధ్యభరితంగా మారుతూ విశిష్టతను నిలుపుకుంటూ కొనసాగింది. అశోకుని కాలంలో బుద్ధుని విగ్రహాలు, ఆయన జీవిత ఘట్టాలు వంటివి విలక్షణమైన శిల్ప సంపద పెరిగింది. ఆపైన గ్రీసు శిల్పశైలి ప్రభావంతో కొంత మారినా శాతవాహనుల పాలనలోని దాక్షిణాత్య సామ్రాజ్యంలో ప్రత్యేక ముద్ర కనబరిచింది. అనంతర కాలంలో దక్షిణ భారతదేశంలో బృహత్ ఆలయాలు, వాటిలో హైందవశిల్పకళ సుప్రఖ్యాతి పొందేలా ఏర్పడింది. వేలయేళ్ల కాలం నుంచీ ఈ శిల్పకళాసంపద కొనసాగుతూ వచ్చింది. ఇంతటి వైవిధ్యభరితమైన శిల్పశైలులను శాస్త్రీయం చేస్తూ ఈ గ్రంథంలోని పలు విశేషాలు రచించారు. లలిత కళలన్నిటితో పోల్చితే ఇటీవలి శతాబ్దాల తెలుగు సాహిత్యంలో శిల్పకళ, శిల్పశాస్త్రాలపై సాహిత్యసృష్టి అరుదుగానే జరిగింది. ఈ క్రమంలో సంపద్వంతమూ, అపురూపమూ ఐన విషయ పరిజ్ఞానంతో ఈ గ్రంథం రూపొందింది.
సాలభంజిక

సాలభంజిక అంటే స్త్రీత్వపు లక్షణాలను విశేషంగా ప్రదర్శిస్తూ చెట్టు పక్కనే కొమ్మను పట్టుకుని నిలుచుని ఉండే శిల్పం. ఈ సంస్కృత పదానికి అర్థం సాలవృక్షపు కొమ్మను పట్టుకుని ఉన్న స్త్రీ అని అర్థం. దీనినే మదనిక, శిలాబాలిక అని కూడా వ్యవహరిస్తుంటారు.
సాలభంజిక అనేది భారతీయ శిల్పకళ అయిన నృత్యం, తనను తాను అలంకరించుకోవడం, సంగీత వాయిద్యం వంటి వివిధ భంగిమలలో శైలీకృత చెట్టు కింద ఒక యువతిని సూచించే అందమైన రాతి శిల్పం యొక్క ప్రామాణిక అలంకారం. సాలభంజిక స్త్రీ లక్షణాలైన రొమ్ములు, తుంటి వంటివి తరచుగా అతిశయోక్తిగా ఉంటాయి. తరచుగా ఈ శిల్పకళా బొమ్మలు సంక్లిష్టమైన వెంట్రుకలను, ఆభరణాలను సమృద్ధిగా ప్రదర్శిస్తాయి. సాలభంజిక భావన పురాతన ప్రతీకాత్మకత నుండి పవిత్ర కన్యను సాళ లేదా అశోక వృక్షంతో కలిపే సంప్రదాయంను దోహడ అంటారు. దీనిని ఒక యువతితో స్పర్శ ద్వారా మొక్కల ఫలదీకరణం అని కూడా అంటారు. కాలక్రమేణా ప్రతీకాత్మకత మారిపోయింది. సాలభంజిక అలంకార శిల్పాలుగా ఉపయోగించబడే బొమ్మలుగా మారింది. సాధారణంగా ఆరాధకులు ప్రదక్షిణలు చేసే ప్రదేశంలో, అనేక హిందూ దేవాలయాల గర్భగృహానికి సమీపంలో ఉంటాయి. ఒక కోణంలో ఉంచిన, సాలభంజిక బొమ్మలను ఆలయ నిర్మాణంలో బ్రాకెట్ బొమ్మలుగా ఉపయోగించారు. పురాతన, ఆధునిక భారతీయ సాహిత్యంలో సాలభంజికలను తరచుగా ప్రస్తావించారు.
12 వ శతాబ్దపు దక్షిణ మధ్య కర్ణాటకలోని బేలూర్, హొలెబీడు, సోమనాథపురలోని హొయసల దేవాలయాలలో కొన్ని ప్రసిద్ధ సాలభంజిక శిల్పాలు ఉన్నాయి. 1 వ శతాబ్దం నుండి 12 వ శతాబ్దం వరకు నిర్మించిన ప్రపంచ వారసత్వ ప్రదేశమైన భోపాల్ సమీపంలో ఉన్న సాంచి స్థూపానికి తూర్పు ముఖద్వారం లో ఉన్న సాలభంజిక ఉత్తమ శిల్పం.
కొన్ని ప్రారంభ ఉదాహరణలలో ఒకటి క్రీ.పూ 2 లేదా 1 వ శతాబ్దం నాటి షుంగ రాజవంశంలో నిర్మించిన సాలభంజికలు. ఇవి కుమ్రార్ తవ్వకం తరువాత, పురాతన నగరమైన పాటలీపుత్ర అవశేషాలలో లభించిన దురాఖి దేవి ఆలయంలో కనుగొనబడ్డాయి. కర్ణాటక ఉత్తర చివరలో ఉన్న గుల్బర్గా-బీదర్ రాష్ట్ర రహదారిపై హోమ్నాబాద్ తాలూకాలోని జలసంగ్విలోని ఒక చాళుక్య కాలం నాటి ఆలయం సాలభంజికలకు ప్రసిద్ధి చెందింది. భారతీయ కళాత్మక నిబంధనల ప్రకారం మదనిక శిల్పాలు సమ్మోహన త్రిభంగ భంగిమలైన "చంద్రుని రొమ్ములు, హంస-నడుము, ఏనుగు కటిస్థానం" తో కూడి ఉంటాయి. ఈ పాత స్త్రీ శిల్పాలు తరువాత హొయసల బ్రాకెట్-బొమ్మలకు ప్రేరణగా నిలిచాయి.
సాల్ చెట్టు (షోరియా రొబస్టా), తరచుగా భారతీయ ఉపఖండంలోని ప్రాచీన సాహిత్యంలో అశోక చెట్టు (సరకా ఇండికా) గా భ్రమపడతారు.
లుంబినీ వనంలో ఒక అశోక చెట్టు కింద గౌతమ బుద్ధునికి జన్మనిచ్చినప్పుడు, దాని శాఖను పట్టుకున్న భంగిమలో ఉన్న సాక్య వంశపు రాణి స్థానం, సాలభంజిక యొక్క స్థానానికి సంబంధించినది.
కొంతమంది రచయితలు సాలభంజికను చెట్టు అడుగున ఉన్న యువతిగా, సంతానోత్పత్తికి సంబంధించిన పురాతన చెట్టు దేవత అని అభిప్రాయపడ్డారు.
కాశ్యప శిల్ప శాస్త్రము

భారతీయ శిల్పకళ ను పరిశీలిస్తే విభిన్న ప్రాంతీయ కళా రీతులు కనిపిస్తాయి. ఆలయ నిర్మాణానికి అవసరమైన శాస్త్రీయ విజ్ఞానమును గ్రంధరూపములో నిక్షిప్తము చేయబడి దక్షిణ భారత ఆలయ శిల్ప శైలికి ప్రామణిక గ్రంథముగా ఈనాటికి నిలచి ఉన్న గ్రంథము కాష్యప శిల్ప శాస్త్రము. శిల్ప (शशलप) పురాతన భారతీయ గ్రంథాలలో ఏదైనా కళ లేదా కళను సూచిస్తుంది , శిల్ప శాస్త్రం అంటే కళ , చేతిపనుల శాస్త్రం కేవలం రాళ్ళ మీద శిల్పాలు చెక్కటం మాత్రమే కాదు. కశ్యప మహర్షి సత్య కాండం, తర్క కాండం , జ్ఞాన కాండములు అనే మూడు గ్రంథాలు ఉపదేశించినట్లు వైఖాస ఆగమ శాస్త్రం చెపుతున్నది. .కాశ్యప శిల్ప శాస్త్రం లో 22 అధ్యాయాలు ఉన్నాయి , ఇందులో మూడువందల ఏడు రకాల శిల్పాల గురించి ,రకాలయిన దేవాలయాలు, కట్టడాల గురించిన వివరాలు సంస్కృత భాషలో ఉన్నాయి . ఇందులో పురాతన భారతదేశంలో ఆర్కిటెక్చరల్ సివిల్ ఇంజనీరింగ్ సిద్ధాంతం అభ్యాసంపై ప్రత్యేకమైన వివరణలు ఉన్నాయి.కళలు, చేతిపనులు, వాటి రూపకల్పన నియమాలు, సూత్రాలు ప్రమాణాలను వివరించే అనేక హిందూ గ్రంథాలకు ఇది మూలాధారం ఇది ఇది ఆర్కిటెక్చర్ ,ఐకానోగ్రఫీని , రంగులు, రాయి స్వభావాలు, దేవతా రూపాలు దేవాలయాలు నిర్మించాల్సిన స్థలాల నాణ్యతా అవసరాలు, ఎలాంటి చిత్రాలను వ్యవస్థాపించాలి, అవి తయారు చేయాల్సిన పదార్థాలు, వాటి కొలతలు, నిష్పత్తిలో, గాలి ప్రసరణ, ఆలయంలోని లైటింగ్ వివరాలు కూడా వుంటాయి. కశ్యప శిల్ప శాస్త్రం (కెఎస్ 2 / 12-24) వాస్తు విష్ణు పురుషుడిని నారాయణ మహాజల అని పిలుస్తారు. ముఖంతో భూమిపై పడుకున్న వస్తుపురుషుడు ఆరాధన సమయంలో ఆకాశాన్ని ఎదుర్కోవటానికి తనను తాను మార్చుకుంటాడని బృహత్ సంహిత మనకు తెలియజేస్తుంది. శిల్ప శాస్త్రం ప్రపంచం గురించి వివరణ ఇస్తుంది; మంచి (శుభ) చెడు అంశాల వర్గీకరణ; అరిష్ట, సంక్షేమం, ఓటమికి కారణాలు; గృహాల నిర్మాణానికి సూచనలు; గ్రామం యొక్క విరాళాలు; పట్టణాలు , గ్రామాల ప్రణాళికలు మెదలైనవాటిమీద ఇందులో వివరణ ఉన్నది . ఈ శాస్త్రం ద్వారా సాంప్రదాయ ఆలయాన్ని ఎలా నిర్మించాలో వాటికి కావలసిన నిర్దిష్ట కొలతలు నిర్మాణ వివరాలను, అలాగే ప్రయోజనాలను కూడా తెలుసు కోవచ్చు. దీని ప్రకారం భవనం రూపకల్పనలో గాలి, భూమి, అగ్ని, నీరు, స్థలం అనే ఐదు అంశాలు కూడా ముఖ్యమైన అంశాలు. ఈ జ్ఞానం 5,000 సంవత్సరాల పురాతన హిందూ వచనం నుండి వచ్చింది, ఇది చైనీస్ ఫెంగ్ షుయ్ కంటే ముందే ఉంటుందని భావిస్తున్నారు. భారత దేశంలోని చాలా పురాతన ఆలయాలు ఈ కశ్యప శిల్ప శాస్త్రం ఆధారంగా నిర్మించ బడినాయి.
ద్రావిడ భాషలు

ద్రావిడ భాషా కుటుంబానికి చెందిన భాషలే ద్రావిడ భాషలు. సాధారణంగా దక్షిణ భారతదేశము, శ్రీలంక, పాకిస్తాన్, నేపాల్, బంగ్లాదేశ్, తూర్పు, మధ్య భారత దేశము, ఆఫ్ఘానిస్తాన్, ఇరాన్లలోని కొన్ని ప్రాంతాలలో మాట్లాడే భాషలు దాదాపు 26 భాషలు ఈ వర్గానికి చెందుతాయి. ఇక్కడే కాకుండా యునైటెడ్ కింగ్‌డం, అమెరికా, కెనడా, మలేషియా, సింగపూర్ లలో కూడా ద్రావిడ భాషలు మాట్లాడే జనాభా చెప్పుకోదగిన సంఖ్యలో ఉన్నారు.
ప్రపంచ వ్యాప్తముగా 25 కోట్లమంది ప్రజలు ద్రావిడ భాషలను మాట్లాడుతారు. ఈ భాషలు మిగిలిన యే భాషా కుటుంబానికి కూడా సంబంధము లేకుండా ప్రత్యేకముగా ఉన్నాయి. కొంతమంది భాషావేత్తలు ద్రావిడ భాషలను ఈలమో-ద్రావిడ భాష కుటుంబం అనే మహా కుటుంబంలో ప్రస్తుత నైరృత (south-western) ఇరాన్ కు చెందిన ప్రాచీన ఈలమైట్ భాషతో పాటు చేర్చారు. కానీ ఈ మహాకుటుంబ ప్రతిపాదనను భాషావేత్తలలో అధిక సంఖ్యాకులు అంగీకరించలేదు.
ద్రావిడులు ఆర్యులు; ద్రవిడభాషలు ఆర్య భాషలు. ద్రవిడ మునకు పూర్వరూపము ద్రమిళ మనీ, ఇదే ద్రవిడముగ సంస్కృతమున నిలచి, ప్రాకృతము భాషలలో తిరమడ, తిరమిళ, తమిళ మొదలయిన రూపములను పొందినది. ద్రమిళ మే పూర్వపదము; ద్రవిడ ముత్తరరూపము. ధర్మ మీ రెండిటికిని సంధి. అంటే ద్రమిళ, ద్రవిడ, తిరమడ, తిరమిళ, తమిళ అను శబ్దములు ధర్మ శబ్ద భవములు అని అంటారు.
ధర్మ అనే శబ్దమునకు ధ్రమ అనేది కొన్ని ప్రాకృతములలో రూపాంతరం. అశోకుడు ధర్మ శాసనములనుంచి కొన్ని ఉదాహరణములు:
[సంకేతములు: షాబా. = షాబాజుగఢ; మంసే = మంసేహ్రో.రోమను అంకెలు శాసన సంఖ్యను, ఇంగ్లీషు అంకెలు పంక్తి సంఖ్యను తెలియజేస్తవి]
ద్రమం = ధర్మం. షాబా. IV-10; XIII -10; మంసే. IV-17; XII-6.
ధ్రమో = ధర్మః షాబా. XII-6.
ధ్రమ్మం = ధర్మం మంసే. XIII-11.
ధ్రమస = ధర్మస్య.షాబా XII -9.
ధ్రమే = ధర్మే. షాబా IV-9.
ధ్రమ-కమత = ధర్మకర్మతా. షాబా XIII-13
ధ్రమ-ఘోషే = ధర్మఘోషః.
ధ్రమ-చరణో = ధర్మాచరణం.
ధ్రమనుశస్తి = ధర్మానుశాస్తిః.
ధ్రమనుశశన = ధర్మశాసనం. మంసే. IV-17;
ఇందు ల, ఇల, -ళ, -ఇళ అనే ప్రత్యయాలు మతుర్ధక ప్రత్యయాలు. ఉదా: ఊర్మిళ (ఊర్మి అనగ మోహము, నిద్ర+కలది); సురభిళ (సౌరభ్యంకలది). ప్రాకృతములో ఈ మతుర్ధక ప్రత్యయములు సర్వ సాధారణములు. అందుచేతనే ధర్మ+ఇల = ధర్మిల: ప్రాకృతం: ధ్రమ + ఇళ = ధ్రమిళ = ద్రమిళ.
ఇక్కడ ధర్మము అంటే బౌద్ధ ధర్మము. బౌద్ధ ధర్మము ఉత్తర హిందూస్థానమున కపిలవస్తు ప్రాంతమున ఆరంభమయి భరతఖండమతటా వ్రాపించినా, దక్షిణహిందూస్థానములోనే దాని ప్రాబల్యము ఎక్కువ అయినది. అందుచేతనే ధర్మమునకు నిలయమైన దేశమంటే వింధ్యకు దక్షిణముగా ఉన్నదేశమని ప్రసిద్ధి. అందుచేతనే తక్కిన ద్రావిడ జాతులతో బాటు మహారాష్ట్రులు, ఘూర్జరులు కూడా పంచద్రావిడులలో చేరినారు.రానురాను బౌద్ధ ధర్మము ఉత్తర హిందూస్థానములో క్షీణించింది. ఔత్తరాహుల దృష్టిలో దాక్షిణాత్వమే ధర్మ ప్రతిష్ఠిగన్న దేశమైనది. కాబట్టి వారు దాక్షిణాత్యుల నందరినీ ధర్మిళులు అని పిలువసాగినారు. ఆమాటే ధ్రమిళ, ద్రమిళ అను ప్రాకృతమున రూపమును పొందినది. ఇట్లేర్పడిన ద్రమిళ శబ్దము రానురాను ధర్మము ప్రచారములో నుండిన దేశానికిను, ధర్మమును అనుసరించే ప్రజలుకు అంవయింపజొచ్చింది. ఇది జరగడము క్రీ.శ. 5 లేదా 6 శతాబ్దముల కీవలనే కాని అంతకుముందు కాదు. వైదిక వాజ్మయములో ద్రవిడ, ద్రమిళ, శబ్దములు లేనే లేవు. భాగవతము పురాణములో ద్రమిళ దేశముదహరింపబడింది. ఆపురాణము ఇటీవలదని కొందరి అభిప్రాయము.
ద్రావిడ బాషాకుటుంబాన్ని మూడు వర్గాలుగా విడగొట్టారు.
భారత దేశ జాతీయ భాషలు బొద్దు అచ్చులో:
ద్రావిడ ప్రజలు

ద్రావిడ ప్రజలు అనగా ద్రావిడ భాషలు మాతృభాషగా గలవారు. వీరు దక్షిణ భారతదేశంలో స్థానికంగా అనేక సమూహ కుటుంబాలలో సుమారు 220 మిలియన్ల ప్రజలు (22 కోట్ల మంది) కలరు. దక్షిణ భారతదేశంతో పాటు భారతదేశం కేంద్ర స్థానంలో కొన్నిచోట్ల, శ్రీలంక, బంగ్లాదేశ్, పాకిస్థాన్, మాల్దీవులు, నేపాల్ ప్రాంతాలలో ఈ ద్రావిడ భాషను మాట్లాడే వారు ఉన్నారు. వీరందరిని ద్రావిడ ప్రజలు అంటారు. ద్రవిడులలో సింహ భాగం తెలుగు వారు,, తమిళులు, మలయాళీలు, కన్నడిగులు. వీరే కాక ఇతర ద్రవిడులలో తుళువలు, గోండ్లు, బ్రహుయ్ లు కలరు.
తెలుగు ద్రావిడ బ్రాహ్మణులు

ఆంధ్ర దేశంలోని బ్రాహ్మణులను నియోగులు, వైదికులు అని రెండు వర్గాలుగా విభజించవచ్చు. ద్రవిడ దేశము (ఇంచుమించుగా నేటి తమిళనాడు) నుంచి ఆంధ్రదేశానికి వలస వచ్చిన వైదిక బ్రాహ్మణులనే ఆంధ్ర ద్రావిళ్ళు లేక తెలుగు ద్రావిళ్ళు అని అంటారు.
తెలుగు ద్రావిడ బ్రాహ్మణుల గురించి, తెలుగు దేశంలో యెన్నదగిన కవి, ప్రసిద్ధ పద్య నాటక కర్త అయిన శ్రీ చిలకమర్తి లక్ష్మీ నరసింహం గారు తన ఆత్మకథలో యిలా వ్రాసారు.
వైదికులలో ద్రావిడశాఖలనేకములుగలవు.పేరూరు ద్రావిళ్లు, దివిలిద్రావిళ్లు,పుదూరి ద్రావిళ్లు,యిప్పగుంట ద్రావిళ్లు, ఆరామ ద్రావిళ్లు. వీరు నివసించు గ్రామమునుబట్టి కొందరి కా పేళ్లు గలిగినవి.
పేరూరు ద్రావిళ్లు మొట్టమొదట పేరూరులో నివసించుటచేతను, కొందరు ద్రావిళ్లు దివిలిలో నివసించుటచేతను,కొందరు పుదూరులో నివసించుటచేతను, మరికొంద రిప్పగుంటలో నివసించుటచేతను,గామముల పేళ్ళనుబట్టి వారివారి కాయా గ్రామముల పేళ్లు గలిగినవి.
ఈ ద్రావిళ్ళందరు పూర్వకాలమున ద్రవిడ దేశ నివాసులు. కొన్ని వందల సంవత్సరముల క్రిందట నేదో కారణమున,నేరాజు ప్రోత్సాహముచేతనో,యాంధ్రదేశమునకు వచ్చి యుందురు. ఐనను వారి ద్రావిడ శబ్దము పోలేదు.కాని వా రాంధ్రులనియే నేటి కాలమున వ్యవహరింపబడుచున్నారు.అరవభాష మాని వారు తెలుగే మాటాడుచున్నారు.కాని కొన్ని యరవయాచారములు మాత్రము నిలుపుకొని యున్నారు.వెలనాటులు,వేగినాటులు, తెలగాణ్యులు,కాసలనాటులు,ములికినాటులు మొదలగు తెలుగుదేశ బ్రాహ్మణుల స్త్రీలవలె గాక,పేరూరు ద్రావిడ స్త్రీలు కుడిపైట వేయుదురు,ఇవిగాక మరికొన్ని ద్రావిడాచారము లున్నవని చెప్పుదురు.
సుమారు 600 సంవత్సరాల క్రితం (అనగా సా.శ. 1300-1400 ప్రాంతంలో) నాటి సౌరాష్ట్ర (2) నుంచి వింధ్యపర్వతాలకు దక్షిణ దిశగా వలసవచ్చిన ఒక బ్రాహ్మణ సముదాయము, తమిళనాడులోని కావేరీ నదీతీరాన్ని ఆశ్రయించి, తమిళ భాషను తమ భాషగా స్వీకరించింది. నేటి తమిళ "అయ్యర్" లకు సంబంధించిన ఈ బ్రాహ్మణులలో కొంతమంది, ఉత్తరదిశగా కోస్తా ఆంధ్ర ప్రాంతానికి వలస వచ్చి గోదావరీ నదీతీరంలో కుదురుకున్నారు. అందువలనే వీరికి ద్రవిడ బ్రాహ్మణులనే పేరు సంక్రమించింది.
ద్రావిడ బ్రాహ్మణులను ఈ క్రింది విధంగా విభజించవచ్చు:
ఆరామ ద్రావిడులు దక్షిణ భారతదేశంలో ఆంధ్ర ప్రదేశ్లో తెలుగు బ్రాహ్మణులు యొక్క ఒక ఉప శాఖ ఉంది . వీరు ప్రాథమికంగా ఆంధ్ర ప్రదేశ్ లోని తూర్పు గోదావరి, పశ్చిమ గోదావరి జిల్లాలు యందు నివసిస్తారు, పైగా వీరు అన్ని ఆంధ్ర ప్రదేశ్, భారతదేశం, ప్రపంచంలోని ఇతర ప్రాంతాల్లో ఇప్పుడు చూడవచ్చును అయితే . వారు ఆంధ్ర లోకి తమిళ దేశం నుండి వలస వచ్చిన బ్రాహ్మణులు అయి ఉన్నారు.
మహవ్రతయాజుల
simhachalamdevasthana asthana vidwan vedakalpdruma vedodhhara birudankita yajuraathrava vedavidan
బ్రహుయి

బ్రహుయి ద్రావిడ భాషా కుటుంబానికి చెందిన భాష. ప్రధానంగా పాకిస్తాన్లోని బలూచిస్తాన్ ప్రాంతములో ఈ భాష మాట్లాడుతారు. ఆఫ్ఘానిస్తాన్, ఇరాన్ లోని బ్రహుయీలు కూడా ఈ భాషను మాట్లాడతారు. 1998 ఎత్నోలాగ్ నివేదిక ప్రకారము బ్రహుయి మాట్లాడే జనాభా పాకిస్తాన్లో 20 లక్షల మంది ఉన్నారని అంచనా. ఇతర ప్రాంతాలలో 2 లక్షల దాకా ఉంటారని అంచనా. పాకిస్తాన్లో ముఖ్యముగా ఈ భాష మాట్లాడే ప్రజలు బలూచిస్తాన్ కు చెందిన కలత్ ప్రాంతములో నివసిస్తున్నారు.
బ్రహుయి ద్రావిడ భాషా అయినప్పటికీ, దీని పరిసర ప్రాంతాలలో మాట్లాడే ఇరానియన్ భాషలైన బలూచ్ భాష, పుష్తో భాషల యొక్క ప్రభావము దీని మీద చాలా ఎక్కువ.
హింద్వార్య వలస కాలములో అప్పటివరకు విస్తారముగానున్న ద్రావిడ భాషా కుటుంబానికి చెందిన భాషలు క్షీణించగా మిగిలిన అవశేషమే బ్రహుయి భాష అని భావిస్తారు. ఒక ఆలోచన ప్రకారము బ్రహుయి నేరుగా సింధు నాగరికత యొక్క వారసత్వముగా యేర్పడినదని భావిస్తారు. ఇంకొక సిద్ధాంతము ప్రకారము బ్రహుయి వంటి భాషలు ఆర్య, ద్రావిడ సంస్కృతుల సమ్మేళనముతో ఉద్భవించాయి.
Sri Meenakshi Temple (Pearland, Texas)

The Sri Meenakshi Temple (also called the Sri Meenakshi Devasthanam) is a Hindu temple located in Pearland, Brazoria County, Texas, in the Houston metropolitan area. The temple's presiding deity is the goddess Meenakshi, an aspect of Parvati whose consort is Sundareswarar, an aspect of Shiva. The Sri Meenakshi Temple in Pearland is the only temple outside of India that is dedicated to Meenakshi and it is a replica of the Meenakshi Temple in Madurai, Tamil Nadu, India. The Sri Meenakshi Temple in Pearland was built in 1982 and was designed by Indian architect S. M. Ganapathy Sthapathi in the South Indian Dravidian style of Hindu temple architecture. It is also the third-oldest Hindu temple in the United States.
The Sri Meenakshi Temple attracts Hindu devotees and visitors from across the Houston metropolitan area. It is considered one of Greater Houston's most prominent religious landmarks as well as a major visitor attraction in Pearland.
The Sri Meenakshi Temple Society was established in 1977. The land for the temple, a five acre site, was acquired between 1976 and 1978. A plan for the site was drawn up by Ranjit Banerjee, a professor of architecture at the University of Houston. The temple's first permanent structure was a Ganesha temple. The first Mahakumbhabhishekam (inauguration ceremony) for the main shrine, designed by Indian architect S. M. Ganapathy Sthapathi, was performed in 1982, making it the third-oldest Hindu temple in the United States. Fundraising campaigns for the temple often included prominent Indian classical musical artists, including Parveen Sultana, M. Balamuralikrishna, Seerkazhi Govindarajan, and M. S. Subbulakshmi.
The temple expanded in subsequent years, with the rajagopuram and corner temples being completed in 1995. The Sri Meenakshi Temple's architecture reflects the Dravidian architectural style of South Indian Hindu temples. The temple is made of white granite.
The temple's main shrine is dedicated to Meenakshi, Sundareswarar, Venkateshwara (a form of Vishnu), and Lakshmi. Other shrines within the temple complex are dedicated to Ganesha, Murugan, Valli, Deivanai, Rama, Ayyappan, Durga, Nandi, and Garuda. In addition to the main shrine, the temple has four additional corner shrines – one at each corner. The temple also has sculptures of the Tamil Alvar and Nayanar poet-saints and gurus of Vedanta philosophy (Adi Shankaracharya, Ramanujacharya, and Madhvacharya).
There is a separate temple dedicated to Ganesh which served as the original temple in 1977 and it was reconstructed in 2013.
In addition to the temple and other shrines, the Sri Meenakshi Temple is home to a peacock sanctuary, a kalyana mandapam (function hall), library, and a canteen that serves South Indian vegetarian food. There is also the Carriage House which houses chariots used for the deities for various festivals.
Laguna de la Media Luna

La laguna de la Media Luna es una pequeña Laguna natural localizada en el municipio de Río Verde en San Luis Potosí, México. El nombre de Media Luna se debe a que la laguna tiene forma de medialuna.
Es de gran importancia turística, arqueológica y agrícola. La Media Luna es ideal practicar la natación y el buceo, contando además, con una extensa área para acampar.
Al fondo es posible ver restos de dos esqueletos de mamut, por lo que fuera del país se le conoce como Mammoth Lake, estos restos (huesos) se ha conservado gracias a que la laguna es de origen kárstico por lo que sus aguas son muy alcalinas, su temperatura media es cercana a los 20 °C y es extraordinariamente cristalina, aunque el sedimento del fondo es fácilmente agitable. Su profundidad máxima es de 36.7 metros.
Al principio de la década de los años 1970, un grupo de arqueólogos y buzos logró rescatar del fondo de la laguna cientos de ídolos y vasijas, provenientes de las culturas prehispánicas que habitaban la zona media.
Es un área natural protegida estatal de San Luis Potosí, declarada el 7 de junio de 2003 como «Área Natural Protegida Parque Estatal “Manantial de la Media Luna”», con un área protegida de 285−22−57 ha. Es administrada por la SEGAM (Secretaría de Ecología y Gestión Ambiental).​
Mónica Laguna

Mónica Agulló Laguna (Madrid, 27 de agosto de 1964) es una directora y guionista de cine española.
Mónica Agulló Laguna (conocida como Mónica Laguna) se licenció en Ciencias de la Información en 1988, rama Imagen y Sonido, en la Universidad Complutense de Madrid. Durante más de diez años, entre 1984 y 1995, trabajó como integrante de los equipos de Cámara y Dirección de varios largometrajes, con directores como Julio Medem, Jaime Chávarri, Antonio Mercero o Gerardo Herrero.​
Comenzó a ser reconocida como directora por sus cortometrajes y en 1989 creó su productora Mac Guffilm. Dirigió el corto Sabor A Rosas (1989), al que siguió el cortometraje Quiero que sea él (1991), de cuyo guion es también autora junto a El Gran Wyoming y David Trueba.
En 1996 dirigió su primer largometraje en clave de comedia Tengo una casa, con la productora El Deseo Films. El título de la película viene del noveno álbum de la banda española de rock Los Enemigos llamado también Tengo un casa y que fue, precisamente, la banda sonora de la película.
La productora Lola Films produjo su segundo largo, Juego de Luna, que se exhibió en 2001 en el Festival de Cine de Málaga donde ganó el premio a la mejor dirección. En este caso, abordó el drama con un argumento que gira en torno a una jugadora profesional de póquer.
En 2004 escribe el guion de largometraje "El Valle del Silencio".
En 2017 escribe el guion de largometraje, Otra manera de vivir.​
En 2018 escribe el guion de largometraje "Amarse", una comedia dramática.
Valle del Lago

Valle del Lago (El Vaḷḷe en asturiano y oficialmente El Vaḷḷe/Valle del Lago)​ es una parroquia del concejo de Somiedo, en el Principado de Asturias (España), con la categoría de lugar.​ Ocupa una extensión de 29,76 km². Está situada a 11,4 km de la capital del concejo. Su templo parroquial está dedicado a Santa María Magdalena. Alberga una población de 118 habitantes (INE 2006).
En este lugar hubo un conjunto considerables de casas con teitos de escoba, así como cabañas de igual construcción en sus brañas, hasta muy avanzado el siglo XX. El historiador antropólogo Julio Caro Baroja presenció el lugar e hizo una buena descripción en su libro Los pueblos de España.​ Se conserva un molino hidráulico conocido con el nombre de Auteiro, situado a unos 5 km del lago, en el camino que conduce a la braña de Sousas.​ Es de planta rectangular con muros de piedra y tejado de teito de escoba cuya cumbre se sujeta con el sistema de zancas.​
El último barrio de El Valle no es L’Auteiro, que es un barbarismo local, sino L’Outeiro, de El Otero, que es una zona elevada en medio de una zona baja o llano. Daniel Alvarez Álvarez. Oriundo local
Lago Negro (Valle de los lagos del Triglav)

El lago Negro (en esloveno: Črno jezero) (1.319 metros o 4.327 pies) es el lago a menor nivel en el valle de los lagos Triglav, parte de los Alpes Julianos en Eslovenia. Se llama así por su ubicación en una cuenca en el medio del bosque, que se extiende hasta el borde de la pared rocosa de Komarča. Debido a su elevación relativamente baja, es el más cálido de los lagos Triglav. En la superficie, su temperatura en verano es de 9 °C (48 °F), mientras que en invierno es de 3 °C (37 °F). Tiene 150 m (490 pies) de largo, 80 m (260 pies) de ancho y hasta 6 m (20 pies) de profundidad.​ El tritón alpino (Ichthyosaura alpestris), endémico de los Alpes, vive en él.