davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Glen of Aherlow

The Glen of Aherlow (Irish: Gleann Eatharlaí) is a valley located between Slievenamuck and the Galtee Mountains in the western part of County Tipperary in Ireland. The principal village is Lisvarrinane (sometimes spelled Lisvernane). There is also a hamlet at Rossadrehid, where Aherlow creamery was located before its closure in the late 20th century. Other adjacent centres of population are the villages of Galbally (on the western fringe), Kilross (on the north west front) and Bansha (on the eastern approach). Across the northern flank of Slievenamuck lies Tipperary Town.
The tradition of Geoffrey Keating still lives on in the folklore of the Glen of Aherlow. Keating preached sermons there, receiving refuge and, according to tradition, lived in a cave for much of the time while on the run and compiling his magnum opus, Foras Feasa Ar Éirinn (c. 1634).
A statue, titled 'Christ the King', overlooks the valley in which the Glen of Aherlow is situated. The statue, constructed in 1950, is situated on Slievenamuck on the approach road to Tipperary Town.
Tipperary railway station

Tipperary Station is a railway station that serves the town of Tipperary, County Tipperary in Ireland. It is approximately 500 metres from centre of town.
It has a weekday passenger service of two trains to Limerick Junction and two to Waterford. There is no Sunday service. Until 19 January 2013 (inclusive) there were three trains each way. However the late-morning Waterford to Limerick Junction and early-afternoon Limerick Junction to Waterford trains are now discontinued.
Change at Limerick Junction for connections to Limerick, Cork, Tralee, Galway & Dublin.
The station is staffed, but the ticket office and platform are not wheelchair-accessible.
In the 2017 NTA Heavy Rail Census, it showed the lowest usage figures of any station in the country, with a total of ten passengers, down from 24 in the 2016 census. This figure is for a given day, not an annual figure, and does not represent any weekend-specific commuting traffic or other seasonal variations.
The station opened on 9 May 1848.
52°28′13″N 8°09′41″W﻿ / ﻿52.4703°N 8.1614°W﻿ / 52.4703; -8.1614
The Surfer (2024 film)

The Surfer is a 2024 psychological thriller film written by Thomas Martin, directed by Lorcan Finnegan and starring Nicolas Cage. The film premiered in the Midnight Screenings section at the 77th Cannes Film Festival on 18 May 2024.
It was also featured in the Limelight section of the 54th International Film Festival Rotterdam to be screened in February 2025 and is scheduled to be theatrically released by Roadside Attractions on May 2, 2025.
Nicolas Cage's casting in the film was announced in May 2023. The film is an Australian and Irish co-production. It was produced by Tea Shop Productions, Arenamedia, Lovely Productions and Gramercy Park Media, with support from Australia's Screenwest. It was then reported in October and November 2023 that Cage was filming scenes in Yallingup. Principal photography concluded in December 2023.
On the review aggregator website Rotten Tomatoes, 87% of 47 critics' reviews are positive, with an average rating of 7.3/10. The website's consensus reads: "Nicolas Cage expertly rides the waves of toxic masculinity in this sand filled arena of torment." Metacritic, which uses a weighted average, assigned the film a score of 68 out of 100, based on 14 critics, indicating "generally favorable" reviews. Josh Slater-Williams of IndieWire graded the film a B-. Xan Brooks of The Guardian awarded the film four stars out of five.
Songs from the Rain

Songs from the Rain is the third studio album by the Irish rock band Hothouse Flowers, released in 1993.
The album peaked at No. 7 on the UK Albums Chart and No. 1 on the Irish Albums Chart. The band promoted it by playing the Another Roadside Attraction festival, and then opening for Midnight Oil.
The album was produced by Stewart Levine. Two of its songs were cowritten with Dave Stewart; Will Jennings also contributed to Songs from the Rain.
Rolling Stone wrote: "Like Simple Minds, another spiritually inspired act that succumbed to bombast, Hothouse Flowers seem unsure how to express their religiosity without alienating a potential new audience." The Edmonton Journal determined that the album "captures the essence of contemporary Irish soul." The Chicago Tribune declared that the Hothouse Flowers prove that they remain "among the most emotional, compelling and imaginative of the new Celtic rock bands."
The Los Angeles Times concluded that "the best moments are disarming expressions of faith that are as mystical and spirit-lifting as the works of Van Morrison and the Waterboys." The Guardian noted that "the Flowers have begun mining a potentially rewarding vein of blues-gospel-folk-funk." The Philadelphia Inquirer lamented that "Celtic soul can be a mighty tepid cup of tea."
AllMusic wrote that "while Songs From the Rain is the band's most musically diverse collection, it is hampered by an inconsistent set of material." Hot Press' Pat Carty described the album as "one of the great Irish records".
Gator Trails

Gator Trails is the name of an art project and series of alligator statues located in Alachua County, Florida, primarily in its county seat of Gainesville. The series was found around the county during the 2000s.
The concept was inspired by the Cows on Parade series in Chicago, which itself was inspired by a similar Zürich-based idea. Gators, having a cultural significance in Gainesville—through its presence as the University of Florida's mascot—and Florida in general, were chosen for the series. The statues were open for sponsorship, with sponsors' names displayed with the gators. They were also auctioned off as fundraisers for the arts in Gainesville.
In January 2001, the series was launched with 50 fiberglass alligator statues which were decorated by local artists. In August and September of that year, the Gainesville City Commission and Alachua County Commission, respectively, granted $20,000 each to the project. Some statues in the series were vandalized. Repairs were made to these statues and the county would prosecute anyone caught vandalizing the statues.
In total, 57 gator statues were unveiled publicly, with an additional three shown at private ceremonies. In July 2002, the last of the public statues were unveiled by the project's coordinator, Jennifer Beamen. The final statues were nicknamed Navigator, Ally the Snowbird Gator, Gator Del Sol, G3000 and Sir Lids-A lot. The statues were scheduled to be taken down in April 2003.
Gedong Perundingan Linggarjati

Gedong Perundingan Linggarjati nyaéta tempat diayakeunanan perundingan Linggarjati. Perundingan Linggarjati nyaéta hiji perundingan antara Indonésia jeung Walanda di Linggarjati, Jawa Kulon anu ngahasilkeun kasapukan ngeunaan status kamerdikaan Indonésia. Hasil rundingan ieu ditandatanganan di Istana Merdeka Jakarta dina 15 Nopémber 1946 sarta resmikeun ku kadua nagara dina 25 Maret 1947.
taun1918, ditempat ieu nangtung gubuk milik Jasitem. taun1921 ku saurang Walanda ngaranna Tersana, gubuk éta di rombak jadi semi permanenen. taun1930 diwangun jadi permanent sarta jadi runah ancik Van Ost Dome (urang Walanda). taun1935, dikontrak ku Heiker (urang Walanda) sarta dijadikeun hotél anu ngaranna Rustoord. taun1942 Jepang ngajajah Indonésia sarta hotél ieu digantian jadi Hokay Ryokan. taun1945 sabada proklamasi kamerdikaan Indonésia hotél ieu dibéré ngaran Hotél Merdika. taun1946 di gedung ieu lumangsung kajadian sajarah nyaéta perundingan antara pamaréntahan Indonésia sarta pamaréntahan Walanda anu ngahasilkeun Naskah Linggarjati ku kituna gedong ieu mindeng disebut GEDONG PERUNDINGAN LINGGARJATI. taun1948-1950, saprak aksi militer soldadu II gedong ieu dijadikeun markas soldadu Walanda. taun1950-1975 ditempatan ku Sakola Dasar Nagari Linggarjati. Kaayaan ieu nerus sabada Jepang nyicingan Indonésia sarta diteruskeun sanggeus kamerdikaan Indonésia. Dina jaman pendudukan Jepang, hotél kasebut robah ngaranna jadi Hotél Hokay Ryokan. Sabada Proklamasi Kamerdikaan RI taun1945 hotél ieu dibéré ngaran Hotél Merdika. Lamun diperhatikeun, papasingan rohangan dina Musieum Perundingan Linggajati ayeuna masih mangrupa papasingan rohangan wangunan hotél.
Musieum Perundingan Linggajati perenahna di Désa Linggajati, sarta kaasup dina Kacamatan Cilimus, Kabupatén Kuningan, Jawa Kulon. Désa Linggajati perenahna dina jangkungna 400 méter ti permukaan sagara. Désa ieu diaping ku tilu désa, nyaéta di palebah kidul berbatasan jeung Désa Linggamekar, di palebah kalér berbatasan jeung Désa Linggaindah jeung di palebah kulon berbatasan jeung Gunung Ciremai. Désa Linggajati berjarak 35 km ti Cirebon sarta 17 km ti Kuningan.
Biodiesel

Biodiesel téh suluh diwangun ku campuran mono--alkil éster tina ranté panjang asam amino, nu dipaké salaku alternatif pikeun suluh ti mesin solar jeung dijieun ti sumber nu terbarui saperti minyak sayur atawa lemak sato.
Prosés transesterifikasi lemak dipaké pikeun ngarobah minyak dasasr jadi hiji éster nu dipikahoyong jeung piceun asam lemak bébas. Sanggeus ngaliwatan prosés ieu, saperti minyak sayur langsung, biodiesel ngabogaan sipat pembakaran sarua jeung solar tina minyak bumi, jeung bisa ngaganti éta dina loba kasus. Tapi, manéhna mindeng dipaké salaku panambah pikeun perminyakan solar, kanaékan bahan bakar solar bensin murni ultra rendah walirang rendah pelumas.
Biodiesel nyaéta calon pikeun ngaganti produk fosil salaku sumber énergi angkutan utama dunya, sabab biodiesel téh bahan bakar nepi ka tanggal éta ogé bisa ngaganti solar bensin di mesin ayeuna jeung bisa diangkut jeung dijual kalawan ngagunakeun infrastruktur ayeuna.
Nu make jeung produksi biodiesel kanaékan gancang, utamana di Éropa, Amérika Sarikat, jeung Asia, sanajan pasar masih mangrupa pecahan leutik bahan bakar penjualan. Tumuwuhna STASIUN gas ngakibatkeun stok leuwih biodiesel ka konsumen jeung ogé tumuwuhna kandaraan nu make biodiesel salaku bahan bakar.
Dina hiji skala leutik bisa dipigawé kalayan bahan masak minyak 1 litre anyar atawa dipaké. Métanol saloba 200 ml atawa 0.2 liter, Soda caustic atawa NaOH 3.5 gram pikeun masak minyak bersih, lamun dipaké minyak anu diperlukeun 4,5 gram atawa meureun leuwih. Ieu kaleuwihan perlu pikeun netralkeun bébas asam lemak atawa FFA dipaké dina minyak masak. Bisa ogé make KOH tapi boga harga leuwih mahal jeung diperlukeun 1.4 kali leuwih ti soda. Prosés rancang; Soda caustic leyur dina Métanol terus nunda kana minyak dipanaskeun nepi ka kira-kira 55 °C, diaduk gancang pikeun 15-20 menit terus kénca dina tiis sapeuting. Eta bakal dicandak biodiesel di luhur jeung warna kakonengan jelas jeung saeutik handapeun campuran antara sabun ti FFA, sesa métanol nu teu meta jeung gliserin ngeunaan 79 ml. Biodiesel nyaéta cairan kakonengan di luhur téh dipisahkeun jeung gampang tuang jeung meunangkeun leupas tina bagian handap cair. Keur skala gedé produk handap bisa jadi dimurnikeun pikeun ménta hiji gliserin nu mahal, ogé sabun jeung residual métanol nu teu ngareaksi.
3. https://otomotifcom.web.id/motor-250cc-terbaik/ Archived 2021-01-20 di Wayback Machine
NHK Hiroshima Broadcasting Station

The NHK Hiroshima Broadcasting Station (NHK広島放送局, NHK Hiroshima Hoso Kyoku) is a unit of the NHK that oversees terrestrial broadcasting in Hiroshima Prefecture. It is the head NHK station for the Chugoku region.
The station was created on July 6, 1928, using the call sign JOFK and was promoted to a Central Radio Station on May 16, 1934.
It was heavily damaged due to the atomic bombs on August 6, 1945. The building was destroyed and 36 of its staff were killed by the blast. A member of the NHK Osaka Broadcasting Station was attempting to receive further details, fifteen minutes after the blast, the station was unconcactable. Surviving staff members gathered at a nearby station in Hara (now Gion) and resumed broadcasting the following day from an extra room available there. Broadcasts were reinstated on a definitive basis on August 29. NHK Radio 2 (JOFB) started broadcasting on September 10, 1945.
NHK General Television broadcasts (JOFK-TV) started on March 21, 1956, and Educational Television broadcasts (JOFB-TV) on January 8, 1961. FM test broadcasts (JOFK-FM) were conducted on September 17, 1962, becoming regular two years later. On October 1, 1964, NHK General's Hiroshima station started color broadcasts and NHK Educational followed on March 20, 1966. Analog TV broadcasts finished on July 24, 2011.
कुर्डुवाडी

कुर्डुवाडी हे सोलापूर जिल्ह्यातील एक महत्त्वाचे स्टेशन आहे. कुर्डूवाडी शहराचे प्राचीन नाव गोसाव्याची वाडी असे होते. कुर्डुवाडी हे शहर तालुक्याच्या दृष्टीने खूप महत्त्वाचे शहर आहे येथील बाजारपेठ माढा तालुक्यातील सर्वात मोठी बाजारपेठ आहे. कुर्डुवाडी ही नगरपरिषद आहे व मध्य रेल्वेचे एक जंक्शन आहे. येथे मध्य रेल्वेचा मुंबई-चेन्नई ब्रॉडगेज मार्ग व लातूर-मिरज हे मार्ग एकमेकांना मिळतात. लातूर-मिरज हा मार्ग अनेक दशके नॅरोगेज रेल्वेमार्ग होता. इ.स. २००१ च्या जनगणनेनुसार येथील लोकसंख्या २२,७७३ होती.
आणंद

आणंद हे भारताच्या गुजरात राज्यातील एक शहर व आणंद जिल्ह्याचे प्रशासकीय केंद्र आहे. हे शहर मध्य गुजरातमध्ये मुंबईच्या उत्तरेस ४२७ किमी. व अहमदाबादच्या दक्षिणेस ६५ किमी. अंतरावर स्थित आहे. आणंद रेल्वे स्थानक हे भारतीय रेल्वेवरील एक महत्त्वाचे स्थानक असून अणंदहून खंबायत; गोध्रा व वडताळ-स्वामीनारायण इकडे रेल्वे-फाटे जातात. बाजरी, गहू, तांदूळ, कापूस, तंबाखू व इतर शेतमालाची ही बाजारपेठ असून येथे कापूस पिंजणे, हातमाग, आगपेट्या इ. उद्योग चालतात. तथापि दुग्धव्यवसायाकरिता याचा विशेष लैकिक आहे. सहकारी व सरकारी क्षेत्रांद्वारे दुधाची भुकटी व विविध पदार्थ बनविले जातात. या व्यवसायातील प्रशिक्षण देण्याची सोय येथील कृषिसंस्थेत करण्यात आलेली आहे. याशिवाय येथे तंबाखू संशोधनाचे कार्यही चालते. येथून सहा किमी. वर वल्लभ विद्यानगर असून तेथे सरदार वल्लभभाई विद्यापीठ आहे.
येथील अमूल डेरी ही जगातील सगळ्यात मोठी सहकारी दूध वितरण संस्था आहे.
एचसीएलटेक

एचसीएल टेक्नॉलॉजीज ही एक भारतीय बहुराष्ट्रीय माहिती तंत्रज्ञान (IT) सेवा आणि सल्लागार कंपनी आहे ज्याचे मुख्यालय नोएडा, उत्तर प्रदेश, भारत येथे आहे. ही एचसीएलची उपकंपनी आहे. मूळतः एचसीएलचा संशोधन आणि विकास विभाग, १९९१ मध्ये जेव्हा एचसीएलने सॉफ्टवेर सेवा व्यवसायात प्रवेश केला तेव्हा ती एक स्वतंत्र कंपनी म्हणून उदयास आली. कंपनीची युनायटेड किंग्डम, युनायटेड स्टेट्स, फ्रान्स आणि जर्मनी यासह ५० देशांमध्ये कार्यालये आहेत ज्यात संशोधन आणि विकासचे जागतिक नेटवर्क, "इनोव्हेशन लॅब" आणि "डिलिव्हरी सेंटर्स", १,८७,००० पेक्षा जास्त कर्मचारी आहेत. तिच्या ग्राहकांमध्ये फॉर्च्युन ५०० पैकी २५० आणि जागतिक २,००० कंपन्या पैकी ६५० ग्राहकांचा समावेश आहे. .
हे एरोस्पेस आणि संरक्षण, ऑटोमोटिव्ह, बँकिंग, भांडवली बाजार, रासायनिक आणि प्रक्रिया उद्योग, ऊर्जा आणि उपयुक्तता, आरोग्य सेवा, हाय-टेक, औद्योगिक उत्पादन, ग्राहकोपयोगी वस्तू, विमा, जीवन विज्ञान, उत्पादन, मीडिया आणि मनोरंजन, खाणकाम आणि यासह क्षेत्रांमध्ये कार्यरत आहे. नैसर्गिक संसाधने, तेल आणि वायू, किरकोळ, दूरसंचार आणि प्रवास, वाहतूक, रसद आणि आदरातिथ्य.
एचसीएल टेक्नॉलॉजीजफोर्ब्स ग्लोबल २००० च्या यादीत आहे. हे $५० अब्जाचे बाजार भांडवल असलेल्या भारतातील शीर्ष २० सर्वात मोठ्या सार्वजनिक व्यापार करणाऱ्या कंपन्यांपैकी सप्टेंबर २०२१ पर्यंत एक आहे. जुलै २०२० पर्यंत, कंपनी, तिच्या सहाय्यक कंपन्यांसह, एकत्रित वार्षिक महसूल ₹ 71,265 कोटी होता.
बाजारपेठ

बाजारपेठ हे भारतातील महाराष्ट्र राज्यातील दक्षिण कोकणातील रत्‍नागिरी जिल्ह्यातील रत्‍नागिरी तालुक्यातील एक गाव आहे.
पावसाळ्यात येथे भरपूर प्रमाणात पाऊस पडतो आणि हवामान समशीतोष्ण राहते. हिवाळ्यात येथील हवामान थंड असते व अनेकदा सकाळी धुके पडते. उन्हाळ्यात हवामान उष्ण असते. पावसाळ्यात येथे भातशेती, नागलीशेती केली जाते.
१.https://villageinfo.in/ २.https://www.census2011.co.in/ ३.http://tourism.gov.in/ ४.https://www.incredibleindia.org/ ५.https://www.india.gov.in/topics/travel-tourism ६.https://www.mapsofindia.com/
उत्तर बाजारपेठ

उत्तर बाजारपेठ हे भारतातील महाराष्ट्र राज्यातील दक्षिण कोकणातील सिंधुदुर्ग जिल्ह्यातील कणकवली तालुक्यातील एक गाव आहे.
पावसाळ्यात येथे भरपूर प्रमाणात पाऊस पडतो आणि हवामान समशीतोष्ण राहते. हिवाळ्यात येथील हवामान थंड असते व अनेकदा सकाळी धुके पडते. उन्हाळ्यात हवामान उष्ण असते. पावसाळ्यात येथे भातशेती केली जाते.
१.https://villageinfo.in/ २.https://www.census2011.co.in/ ३.http://tourism.gov.in/ ४.https://www.incredibleindia.org/ ५.https://www.india.gov.in/topics/travel-tourism ६.https://www.mapsofindia.com/
दक्षिण बाजारपेठ

दक्षिण बाजारपेठ हे भारतातील महाराष्ट्र राज्यातील दक्षिण कोकणातील सिंधुदुर्ग जिल्ह्यातील कणकवली तालुक्यातील एक गाव आहे.
पावसाळ्यात येथे भरपूर प्रमाणात पाऊस पडतो आणि हवामान समशीतोष्ण राहते. हिवाळ्यात येथील हवामान थंड असते व अनेकदा सकाळी धुके पडते. उन्हाळ्यात हवामान उष्ण असते. पावसाळ्यात येथे भातशेती केली जाते.
१.https://villageinfo.in/ २.https://www.census2011.co.in/ ३.http://tourism.gov.in/ ४.https://www.incredibleindia.org/ ५.https://www.india.gov.in/topics/travel-tourism ६.https://www.mapsofindia.com/
किल्ले धारूर

किल्ले धारूर हे बीड जिल्ह्यातील किल्ले धारूर तालुक्याचे मुख्यालय आहे. किल्ले धारूर बाजारपेठ येथील सोन्याची बाजार पेठ फार पुर्वीपासुन प्रसिद्द आहे. तसेच सीताफळे व खव्याच्या निर्यातीत किल्ले धारूर अग्रेसर आहे. किल्ले धारुर येथील सराफा बाजारपेठ फार पूर्वीपासून प्रसिद्ध आहे. सीताफळांसाठी धारुरचे नाव प्रसिद्ध आहे. मुंबई-पुण्यालासुद्धा येथील सीताफळांना मागणी असते. तसेच खवा उत्पादन ही येथे बऱ्याच प्रमाणात होत असते. सोमवार व शुक्रवार या दोन दिवशी येथे आठवडी बाजार भरतो. तालुक्यातील शेतकरी भाजी-पाला, खवा, धान्य आणून येथे बाजार भरवतात. शेतमालासाठी येथे कृषी-उत्पन्न बाजार समिती असून ती शेतकऱ्यांना सेवा पुरवते.
गुरुवार पेठ (पुणे)

गुरुवार पेठ, पुणे हा भारताच्या पुणे शहरातील एक भाग आहे.
गुरुवार पेठ ही पुणे शहरात जागा आपूरी पडल्याने राजा शाहु महाराजाने दयाराम गगाराम खतरी यास बाजारपेठ वसवीन्यासाठई सनद करून दीली.
Green Credit Programme

Green Credit Programme is a programme announced by the Ministry of Environment, Forest and Climate Change of the Government of India in October 2023 as part of the Lifestyle for Environment (LiFE) initiative proposed by Prime Minister Narendra Modi at the Conference of the Parties to the UNFCCC (COP27) held in Sharm El-Sheikh, Egypt in 2022.
The Green Credit Programme was announced on 13 October 2023 as part of the Lifestyle for Environment (LiFE) initiative proposed by Prime Minister Narendra Modi at the conference of COP held in Sharm El-Sheikh, Egypt. It is claimed to be a market-based mechanism driven aim of providing incentives for participating in voluntary environmental actions across different sectors consisting of individuals,societies and industries and companies in private sector. The scheme aims at promoting plantation on degraded wasteland and helps in generating green credits.
The Green Credit Programme covers eight types of activities 1.Credit for Tree Plantation 2. Green Credit for Water 3.Green Credit for Sustainable Agriculture 4. Green Credit for Waste Management 5.Green Credit for reducing air pollution 6. Green Credit for Mangrove conservation and rotation 7.Green Credit for Eco Mark 8. Green Credit for Sustainable Building and Infrastructure.
Green Credit Programme is designed to avail credit by online registration by the firm of its activities electronically and claim green credit.
உப்பூர் வெயிலுகந்த விநாயகர் கோயில்

உப்பூர் வெயிலுகந்த விநாயகர் கோயில் என்பது இந்திய மாநிலமான, தமிழ்நாட்டில், இராமநாதபுரம் மாவட்டம், திருவாடானை வட்டம் உப்பூர் எனும் ஊரில் அமைந்துள்ள இந்து சைவ வழிபாட்டுத்தலமான விநாயகர் கோயில் ஆகும்.
தட்சன், தன்னை வணங்காத ஈசனை அவமானப்படுத்த ஒரு மாபெரும் யாகம் செய்தான். சிவபெருமானைத் தவிர அனைத்து தேவதைகளையும் அழைத்து யாகத்தை நடத்தினான். இந்த யாகத்தில் கலந்துகொண்டதால், சூரியனுக்கு தண்டனை கிடைத்தது. தன் தவறுக்கு பரிகாரம் தேட முற்பட்ட சூரியன், வன்னி மந்தார வனத்தில் தவமிருந்தார். சூரியன் தவத்தால் மகிழ்ந்த விநாயகர் அவர் பாவம் போக்க அருளினார். தனது ஒளிக்கிரணங்கள் விநாயகப் பெருமான் மீது பட்டு, தான் வணங்க அதை ஏற்குமாறு கோரினார். அவ்வாறே அருளினார் விநாயகர். அதன்படி, தட்சிணாயன, உத்தராயன காலங்களில் தெற்கு மற்றும் வடக்குப் புறமாக இவர் மீது சூரிய ஒளி படுகிறது. இதனால் இவருக்கு வெயில் உகந்த விநாயகர் என்ற பெயர் ஏற்பட்டது என்பது தல புராணம்.
இராமநாதபுரம் சமஸ்தானதிற்கு உட்பட்ட இக்கோயிலானது நாட்டுக்கோட்டை நகரத்தார் மரபில் வந்த தேவகோட்டை ஜமீன்தார் குடும்பத்தாரால் கட்டப்பட்டு, அவர்களால் பராமரிக்கப்பட்டு வருகிறது.
இக்கோயிலானது மூன்று நிலை இராச கோபுரத்துடன் உள்ளது. மூலவர் விமானம் வேசர வடிவில் உள்ளது. இக்கோயிலில் காசி விசுவநாதர், விசாலாட்சி, தென்முகக்கடவுள், வள்ளி, தெவாணை உடனுறை முருகர், கால பைரவர், தில்லைக்கூத்தர், சனிபகவான் ஆகியோருக்கான சிற்றாலயங்கள் அமைந்துள்ளன.
ஆண்டுதோறும் ஆவணி மாதம் இங்கு 10 நாட்கள் தேர்திருவிழா நடைபெறுகிறது. பத்து நாட்களும் சுவாமி உற்சவம் செல்வார். எட்டாம் நாளில் சித்தி, புத்தி, விநாயகர் திருக்கல்யாணப் நடக்கும். பத்தாம் நாளில் பிள்ளையார் சதுர்தியை முன்னிட்டு இங்கிருந்து ஒரு கி.மீ தொலைவில் உள்ள கடலில் தீர்த்தவாரி உற்சவம் நடக்கும்.
கும்பகோணம் காளஹஸ்தீஸ்வரர் கோயில்

காளஹஸ்தீஸ்வரர் கோயில் என்பது தமிழ்நாட்டில் கும்பகோணத்தில் (தஞ்சாவூர் மாவட்டம்) அமைந்துள்ள ஒரு சிவன் கோயிலாகும்.
இக்கோயில் காவிரியாற்றின் தென்புறம் உள்ளது. இத்தலத்தின் விருட்சம் வில்வ மரம் ஆகும். தஞ்சையை ஆண்ட சரபோஜி மன்னரால் இக்கோயில் புதுப்பிக்கப்பெற்றது. இத்தலத்தில் உள்ள ஞானபிரகலாம்பிகையை வழிபட்டால் வாயுலிங்கத் தலமான காளஹஸ்தி பெருமானை வழிபட்ட பலன் கிடைக்கும். இக்கோயிலில் கார்த்தியாயினி சமேத கல்யாணசுந்தரமூர்த்தி சன்னதி தனிச்சிறப்புடன் விளங்குகிறது.
இத்தலத்தில் உள்ள இறைவன் காளஹஸ்தீஸ்வரர், இறைவி ஞானாம்பிகை.
மூலவர் கருவறையின் வலப்புறம் ஞானாம்பிகை சன்னதி உள்ளது. மூலவர் கருவறையின் கோஷ்டத்தில் தட்சிணாமூர்த்தி, அடிமுடிகாணா அண்ணல், துர்க்கை ஆகியோர் காணப்படுகின்றன. திருசுற்றில் சித்தி விநாயகர், மீனாட்சி சுந்தரேஸ்வரர், காசி விசுவநாதர், சரஸ்வதி, லட்சுமி, கங்கை ஆகியோருக்கான தனி சன்னதிகள் காணப்படுகின்றன. திருச்சுற்றின் இறுதியில் நவக்கிரகங்கள் உள்ளன. அருகே தனியாக ஆஞ்சநேயர் காணப்படுகிறார். கருவறையின் இடது புறம் நடராஜர் சன்னதி உள்ளது.
இக்கோயிலின் அருகில் உள்ள காமாட்சி ஜோசியர் தெருவில் இக்கோயிலுக்கான மற்றொரு வாயில் உள்ளது. அந்த வாயிலில் சித்தி விநாயகர் கோயிலைக் கடந்து கோயிலின் உள்பகுதிக்கு வலப்புறம் வழியாக வருவதற்கு பாதை உள்ளது.
12.12.2003இல் குடமுழுக்கு நிகழ்ந்ததான குறிப்பு காணப்படுகிறது. மகாமகத்தை முன்னிட்டு கும்பகோணத்தில் பெரும்பாலான கோயில்களில் குடமுழுக்கு நடைபெறும் நிலையில் இக்கோயிலில் அக்டோபர் 26, 2015இல் குடமுழுக்கு நடைபெற்றது.
1933-ல் மகாமகத் திருவிழாவின் போது 10 நாள் உற்சவம் நடைபெற்றது.1945,1956,1968,1980,1992,2004 ஆகிய மகாமகத்தின்போது ஒரு நாள் உற்சவம் நடைபெற்றது. 83ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு இந்த மகாமகத்தின்போது 10 நாள் உற்சவம் நடைபெறுகிறது.
சின்ன நெகமம் மாரியம்மன் விநாயகர் கோயில்

சின்ன நெகமம் மாரியம்மன் விநாயகர் கோயில் தமிழ்நாட்டில் கோயம்புத்தூர் மாவட்டம், சின்ன நெகமம் என்னும் ஊரில் அமைந்துள்ள அம்மன் கோயிலாகும்.
இக்கோயில் பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்தது.
இக்கோயில் முதன்மைத் திருக்கோயில் என்ற வகைப்பாட்டில் இந்து அறநிலையத்துறையின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ளது. பரம்பரை அல்லாத அறங்காவலர் அமைப்பால் நிர்வகிக்கப்படுகிறது.
இக்கோயிலில் ஒருகாலப் பூசை நடக்கின்றது. ஐப்பசி மாதம் திருக்கல்யாண உற்சவம் முக்கிய திருவிழாவாக நடைபெறுகிறது.
திருமலை தெய்வம்

திருமலை தெய்வம் 1973 ஆம் ஆண்டு வெளியான ஒரு இந்திய தமிழ் பக்தித் திரைப்படமாகும் ஏ. பி. நாகராஜன் இயக்கத்தில் உருவான இத்திரைப்படத்தில் ஜெமினி கணேசன், கே. பி. சுந்தராம்பாள், டி. ஆர். மகாலிங்கம் ஆகியோர் முக்கிய பாத்திரங்களில் நடித்திருந்தனர்.
திரைப்படத்துக்கு இசையமைத்தவர் குன்னக்குடி வைத்தியநாதன். பாடல்களை கண்ணதாசன், கே. டி. சந்தானம், ஆலங்குடி சோமு, நெல்லை அருள்மணி, பூவை செங்குட்டுவன், உளுந்தூர்ப்பேட்டை சண்முகம் ஆகியோர் இயற்றினர். பாடகர்கள்: டி. ஆர். மகாலிங்கம், கே. பி. சுந்தராம்பாள், எஸ். வரலட்சுமி ஆகியோர். பின்னணி பாடியவர்கள் டி. எம். சௌந்தரராஜன், பி. சுசீலா, எல். ஆர். ஈஸ்வரி, பொன்னுசாமி, டி. வசந்தா, சரளா ஆகியோர்.
அன்பே தெய்வம்

அன்பே தெய்வம் 1957 ஆம் ஆண்டு வெளியான இந்திய தமிழ் திரைப்படமாகும். ஆர். நாகேந்திர ராவ் இயக்கத்தில் உருவான இத்திரைப்படத்தில் ஆர். நாகேந்திர ராவ், எம். கே. ராதா, கே. சாரங்கபாணி, ஸ்ரீரஞ்சனி ஜூனியர் ஆகியோர் முக்கிய பாத்திரங்களில் நடித்திருந்தனர்.
மோகன் ராவ் ஒரு திரைப்படத் தயாரிப்பாளர். அவரும் அவர் மனைவியும் மகிழ்ச்சியாக வாழ்ந்து வருகின்றனர். இவர்களுக்குப் பக்கத்து வீட்டில் ஒரு கணவனும், மனைவியும் அவர்களது சிறுமியான உமா என்ற மகளும் வாழ்கின்றனர். அந்தக் கணவன் ஒரு தீயவன். அவன் மோகன் ராவ் தம்பதியின் பணத்தையும் பொருட்களையும் கொள்ளயடிக்கத் திட்டமிடுகிறான். அவன் தனது திட்டத்தைச் செயற்படுத்தும் போது ஒரு மனிதனைக் கொன்றுவிடுகிறான். கணவனைக் காப்பாற்றுவதாக எண்ணி மனைவி தான் குற்றம் செய்ததாக ஒப்புக்கொடுக்கிறாள். ஆனால் இருவரும் தண்டனை பெற்று சிறை செல்கின்றனர். அனாதரவான நிலையில் விடப்பட்ட சிறுமி உமாவை மோகன் ராவ் தம்பதி வளர்க்கின்றனர். உமா வளர்ந்து இளம் பெண் பருவத்தை அடைகிறாள். அவள் ஒரு இளைஞனைக் காதலிக்கிறாள். அந்த இளைஞன் ஒரு போலீஸ் இன்ஸ்பெக்டரின் மகன். இச்சமயத்தில் கணவனும் மனைவியும் சிறையிலிருந்து விடுதலையாகி வருகின்றனர். தனது மகள் வசதியாக இருப்பதையும் அவளுக்குத் திருமண ஏற்பாடுகள் நடப்பதையும் தந்தை அறிகிறான். அவன் மோகன் ராவை மிரட்டிப் பணம் பறிக்க முயலுகிறான். உமாவுக்குத் திருமணம் நிச்சயமாகிறது. கல்யாணத்தின் போது தகப்பன் கலாட்டா செய்து திருமணத்தை நிறுத்தப் பார்க்கிறான். எவ்வாறு அவனைப் பற்றிய உண்மைகளை வெளிக்கொணர்ந்து திருமணத்தை நிறைவேற்றி வைக்கிறார்கள் என்பதே மீதிக் கதையாகும்.
இப்படத்தை ஆர். என். பிக்சர்ஸ் என்ற பதாகையின் கீழ் ஆர். நாகேந்திர ராவ் தயாரித்து, இயக்கி, நாயகராகவும் நடித்தார். இப்படத்தின் கதையை ஆர். நாகேந்திர ராவின் மகனான ஆர். என். ஜெயகோபால் எழுதினார். ஆர். நாகேந்திர ராவின் மற்றொரு மகனான ஆர். என். பிரசாத் ஒளிப்பதிவு செய்தார்.
இப்படத்திற்கு எச். ஆர். பத்மநாப சாஸ்திரி மற்றும் விஜய பாஸ்கர் ஆகியோர் இசையமைத்தனர். பாடல் வரிகளை சுந்தர கண்ணன் எழுதினார்.
அன்பே தெய்வம் 6 திசம்பர் 1957 அன்று வெளியானது. அதே நாளில், இந்தியன் எக்சுபிரசு இதை "தொழில்நுட்பத்தில் குறைபாடற்ற படம்" என்றும் இசையைப் பாராட்டியது. இருந்த போதிலும் படம் வெற்றி பெறவில்லை.
தெய்வத்தின் தெய்வம்

தெய்வத்தின் தெய்வம் 1962 ஆம் ஆண்டு வெளியான ஒரு இந்திய தமிழ்த் திரைப்படமாகும். இத்திரைப்படத்தை கே. எஸ். கோபாலகிருஷ்ணன் எழுதி, தயாரித்து, இயக்கியிருந்தார். இத்திரைப்படத்தில் எஸ். எஸ். ராஜேந்திரன், விஜயகுமாரி, குமாரி மணிமாலா, எஸ். வி. ரங்கா ராவ், எம். வி. ராஜம்மா ஆகியோர் முக்கிய வேடங்களில் நடித்திருந்தனர். ஆனந்த விகடன் இதழில் முன்னர் வெளியான பிலஹரி எழுதிய ஜடம் என்ற சிறுகதையைத் தழுவி இத்திரைப்படக் கதை அமைக்கப்பட்டிருந்தது.
ஒரு வசதியான மனிதருக்கு ஒரு மகளும் ஒரு மகனும் இருக்கிறார்கள். மகள் கண்மணி மேற்படிப்புக்காகச் சென்னை செல்கிறாள். அங்கே ஒரு வறிய குடும்பத்தைச் சேர்ந்த அன்னம் என்ற பெண்ணைச் சந்தித்து அவளுடன் நட்புக் கொள்கிறாள். விடுமுறையின் போது அன்னத்தைத் தன் வீட்டிற்குக் கண்மணி அழைத்து வருகிறாள். வந்த இடத்தில் அன்னத்தின் மீது கண்மணியின் சகோதரன் காதல் கொள்கிறான். அவர்களுக்குத் திருமணம் நடக்கிறது. ஆனால் திருமணத்தின் பின் கண்மணியின் சகோதரன் இறந்து விடுகிறான். அன்னம் விதவையாகிறாள். சிறிது காலத்தில் கண்மணி பாபுவைத் திருமணம் செய்கிறாள். ஆனால் அவர்கள் மணவாழ்வு கசந்து போகிறது. பாபு விவாகரத்துப் பெற முயலுகிறான். ஆனால் கண்மணி அதற்குச் சம்மதிக்கவில்லை. விதவையான அன்னத்தை பாபுவின் தம்பிக்குத் திருமணம் செய்து வைக்க கண்மணி முயற்சி செய்கிறாள். இந்தச் சிக்கல்கள் எப்படித் தீர்வாகின்றன என்பதே மீதிக் கதையாகும்.
திரைப்படத்திற்கு இசையமைத்தவர் ஜி. ராமநாதன். இதுவே அவர் இசையமைத்த இறுதிப்படமாகும். இதன்பின் அவர் அருணகிரிநாதர் திரைப்படத்துக்கு இசையமைக்க ஒப்பந்தமாகியிருந்தாலும் அவர் மாரடைப்பால் இறந்து போக டி. ஆர். பாப்பா அந்தத் திரைப்படத்துக்கு இசையமைத்தார். பாடல்களை இயற்றியோர்: மகாகவி சுப்பிரமணிய பாரதியார், ஏ. மருதகாசி, பஞ்சு அருணாசலம், இரா. பழனிசாமி, கு. மா. பாலசுப்பிரமணியம் ஆகியோர்.
கை கொடுத்த தெய்வம்

கை கொடுத்த தெய்வம் 1964 ஆம் ஆண்டு வெளிவந்த தமிழ்த் திரைப்படமாகும். கே. எஸ். கோபாலகிருஷ்ணன் இயக்கத்தில் வெளிவந்த இத்திரைப்படத்தில் சிவாஜி கணேசன், சாவித்திரி, எஸ். எஸ். ராஜேந்திரன், கே. ஆர். விஜயா மற்றும் பலரும் நடித்திருந்தனர்.
பெருவனம் பூரம்

பெருவனம் பூரம் (Peruvanam Pooram) என்பது இந்தியாவின் மிகவும் பழமையான கோவில் உற்சவமாகும். இந்த உற்சவம் கேரளாவில் திருச்சூரில் உள்ள சேர்ப்பு என்ற இடத்தில் அமைந்துள்ள கோவிலில் கொண்டாடப்படுகிறது.
ஆறாட்டு

ஆறாட்டு (Aaraattu) என்பது இந்தியாவின், கேரளத்தின் பெரும்பாலான முக்கிய கோயில்களில் நடக்கும் பண்டிகைகளின் ஒரு முக்கிய சடங்குகளின் ஒரு பகுதியாகும். இந்த சடங்கில், அர்ச்சகர் கடவுளின் தெய்வீகச் சிலையை தன்னுடன் கொண்டுவந்து ஆற்றில் அல்லது புனித குளத்தில் நனைத்து குளிப்பாட்டுவார். இது கோவில் திருவிழாவின் இறுதியில் முக்கிய நிகழ்வாக மேற்கொள்ளப்படுகிறது.
கேரளத்தின் முக்கியமான ஆறாட்டுகளில் ஒன்றாக திருவனந்தபுரம் பத்மநாபசாமி கோயிலில் திருவாங்கூர் அரச குடும்பத்தினரால் இது நடத்தப்படுகிறது.
இந்த விழா தமிழ்நாட்டில் தீர்த்தவாரி உற்சவம் என்ற பெயரில் செய்யப்படுகிறது.
அட்ட விநாயகர்

அட்ட விநாயகர் அல்லது எட்டு விநாயகர் (Ashtavinayaka) (மராத்தி: अष्टविनायक) எனப்படும் எட்டு விநாயகர்கள் தடைகளை விலக்கி ஒற்றுமை, செல்வம், கல்வி, அறிவு அருள்பவர் எனப் பொருளாகும். இந்திய மாநிலமான மகாராட்டிரா புனே மாவட்டம், ராய்கட் மாவட்டம் மற்றும் அகமது நகர் மாவட்டங்களில் அமைந்திருக்கும் எட்டு விநாயர் கோயிலைக் குறிக்கிறது. இந்த மூன்று மாவட்டங்களில் அமைந்திருக்கும் விநாயகர் வடிவங்கள் மற்றும் தும்பிக்கை அமைப்புகள் சற்று வேறுபட்டிருக்கும். இந்த எட்டு விநாயகர் கோயில்களுக்கும் கால்நடையாகச் சென்று வழிபடுவது மராத்தியர்களின் வழக்கமாகும். அஷ்டவிநாயக மூர்த்திகளும் தானாக தோன்றிய சுயம்பு மூர்த்திகளாகும்.
மகாராட்டிரா மாநிலத்தில் அஷ்ட விநாயகர் கோயில்களின் பெயர்களும்; குடிகொண்ட இடங்களும்:
மோர்கவோன் கணேசர் ஆலயத்திலிருந்து பாதயாத்திரையைத் துவக்கி, பின்னர் சித்திவிநாயகர் கோயில், பல்லாலேஷ்வர் விநாயகர் கோயில், வரதவிநாயகர் கோயில், சிந்தாமணி விநாயகர் கோயில், லேணாத்திரி விநாயகர் கோயில், விக்னேஸ்வரர் கோயில் வழியாக ரஞ்சன்கோன் கணபதியை வழிபட்டு மீண்டும் மோர்கவோன் கணேசரை வழிபட்டு பாதயாத்திரையை முடிப்பது பக்தர்களின் மரபாகும்.
கும்பகோணம் சித்தி விநாயகர் கோயில்

கும்பகோணத்தில் உள்ள விநாயகர் கோயில்களில் காமாட்சி ஜோசியர் தெருவிலுள்ள விநாயகர் கோயிலும் ஒன்றாகும். விநாயகர் கோயில்களில் சித்தி விநாயகர், வரசித்தி விநாயகர் என்ற வகையில் கோயில்கள் அமைந்துள்ளன. கும்பகோணத்தில் இரு சித்தி விநாயகர் கோயில்களும், இரு வரசித்தி விநாயகர் கோயில்களும் உள்ளன.
கும்பகோணத்தில் காமாட்சி ஜோசியர் தெருவின் கடைசியில் சித்தி விநாயகர் கோயில் உள்ளது. காளஹஸ்தீஸ்வரர் கோயிலின் கோபுரத்துடன் கூடிய முதன்மை வாயில் மடத்துத் தெருவில் இருந்தாலும், இந்த விநாயகர் கோயில் வழியாக காளஹஸ்தீஸ்வரர் கோயிலுக்குச் செல்லலாம் என்பதை அறிவிக்கும் வகையில் காளஹஸ்தீஸ்வரர் கோயில் பெயர்ப்பலகை விநாயகர் கோயிலின் முன்பாக காணப்படுகிறது. இக்கோயிலின் மூலவராக விநாயகர் உள்ளார்.
கோயிலின் முகப்பில் விநாயகர், முருகன் சிலைகள் காணப்படுகின்றன. இக்கோயிலில் 23.2.2004இல் கும்பாபிஷேகம் நடைபெற்றதற்கான கல்வெட்டுக் குறிப்பு உள்ளது.
மகாமகக்குளத்தின் அருகே மணிக்கூண்டிற்கு அடுத்து ஒரு சித்தி விநாயகர் கோயில் உள்ளது. இக்கோயிலின் மூலவராக விநாயகர் உள்ளார்.இக்கோயிலில் அய்யப்பன், வீர ஆஞ்சநேயருக்கு சன்னதிகள் உள்ளன.
இக்கோயிலில் அக்டோபர் 22, 2015இல் குடமுழுக்கு நடைபெற்றது.
சித்தி விநாயகர் என்பது போன்று வரசித்தி விநாயகர் என்ற கோயிலும் கும்பகோணத்தில் உள்ளது. வரசித்தி விநாயகர் கோயில் என்ற பெயரில் உள்ள விநாயகர் கோயில் டாக்டர் மூர்த்தி சாலையில் அமைந்துள்ளது.
இக்கோயிலின் குடமுழுக்கு அக்டோபர் 22, 2015இல் நடைபெற்றது.
பாணாதுறை வரசித்தி விநாயகர் கோயில் பாணாதுறை திருமஞ்சனவீதியில் அமைந்துள்ளது.
இக்கோயிலின் குடமுழுக்கு அக்டோபர் 26, 2015இல் நடைபெற்றது.
விநாயகர் அகவல்

விநாயகர் அகவல் என்னும் நூல் ஔவையார் என்னும் புலவரால் பாடப்பட்டது. இதனைப் பாடிய ஔவையார் பொ.ஊ. 8ஆம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்தவர். கீழ்க்காணும் செய்திகள் இதில் கூறப்பட்டுள்ளன:
இந்த நூல் காட்டும் தெளிவு
கும்பகோணம் இலுப்பையடி விநாயகர் கோயில்

கும்பகோணம் இலுப்பையடி விநாயகர் கோயில் தஞ்சாவூர் மாவட்டம் கும்பகோணம் உப்புக்காரத்தெருவில் உள்ள விநாயகர் கோயிலாகும்.
மூலவராக விநாயகர் உள்ளார். அவர் இலுப்பையடி விநாயகர் எனப்படுகிறார். ஹாஜியர் தெரு அருகேயுள்ள கும்பகோணம் திரௌபதியம்மன் கோயில் அருகே இக்கோயில் அமைந்துள்ளது. உயர்ந்த தளத்தில் உள்ள இக்கோயில் கருவறை, சிறிய விமானங்களைக் கொண்டுள்ளது.
இக்கோயிலின் குடமுழுக்கு 6 டிசம்பர் 2015இல் நடைபெற்றது.
இலுப்பையடி விநாயகர் கோயில் போல கும்பகோணத்தில் எலந்தமர விநாயகர் கோயில், அரச மர விநாயகர் கோயில்கள் உள்ளன. இவ்விரு கோயில்களும் காசி விசுவநாதர் சன்னதியின் கீழ வீதியில் அமைந்துள்ளது. இக்கோயில்களின் குடமுழுக்கு நவம்பர் 2015இல் நடைபெற்றது.
எலந்த மர விநாயகர் கோயிலில் விநாயகர் மூலவராக உள்ளார்.
அரச மர விநாயகர் கோயிலில் விநாயகர் மூலவராக உள்ளார். விநாயகருக்கு முன்பாக சுவாம்நாதசுவாமி, அய்யப்பன் ஆகியோர் காணப்படுகின்றனர்.
Aluá

O aluá é uma bebida fermentada refrigerante de origem afro-indígena (com seu nome proveniente do Quimbundo “Ualuá”) feita a partir da fermentação de grãos de milho (ou arroz, menos comumente) moídos. Tradicionalmente, é fermentada em potes de cerâmica.
Existem diversas variantes da bebida. Contudo, de forma geral, é produzida a partir de cereais triturados que são fermentados e, posteriormente, adicionados de especiarias.
No Acre e no resto da Amazônia é comum se usar o milho triturado ou a farinha de milho. Em outras regiões, como por exemplo em Belém, se usam cascas de frutas como o abacaxi, raiz de gengibre (também conhecido regionalmente por mangarataia) esmagada ou ralada, açúcar ou caldo de cana e sumo de limão. É também chamada de aruá.
Em Manaus e arredores, utilizam-se as cascas de abacaxi postas de molho na água, por três dias, juntas às raizes de gengibre e milho. Depois, adiciona-se açúcar, cravo-da-índia e funcho. Ferve-se a mistura e depois a deixa-se esfriar e gelar.
No estado do Ceará existe uma versão da bebida feita de pão branco seco, cravo da índia, gengibre, erva doce e adoçado com rapadura preta. Adiciona-se os ingredientes num pote de barro com água, pisa-se o cravo da índia, o gengibre e a erva doce, deixando-se maturar a bebida por 3 dias.
Em Minas Gerais, no sertão dos gerais, também se consumia o aluá, cuja referencia aparece na obra de Guimarães Rosa (Ver o conto "A estória de Lélio e Lina" , em "No Urubuquaquá, no Pinhém" (Corpo de Baile). Outro nome usado em Minas Gerais é Gasosa, onde é geralmente feito de cascas de abacaxi.
No Rio de Janeiro, segundo Debret, na época do primeiro reinado (1821-1832), o aluá era preparado com "água de arroz fermentado, ligeiramente acidulada, algo açucarada [...]".
Munguzá

Mungunzá ou Canjica é uma iguaria doce feita de grãos de milho-branco inteiros, cozidos em um caldo contendo leite de coco ou de vaca, açúcar, canela em pó ou casca e cravo-da-índia. O prato faz parte da culinária brasileira, onde é apreciado durante todo o ano, diferentemente de outras iguarias de milho, que são geralmente feitas no período junino.
O prato é comum em várias partes do país, tendo denominações e preparos diferentes. Há inclusive duas versões salgadas: uma com milho e outra com milho e feijão encontradas no sul do Ceará e oeste dos estados da Paraíba, Pernambuco e Rio Grande do Norte, o qual leva ingredientes semelhantes aos da feijoada. Assemelha-se ao prato tradicional cabo-verdiano Cachupa.
No Sul, Sudeste e Centro-Oeste do Brasil, e também no Distrito Federal, o prato é denominado canjica, seguindo a origem africana advinda do quimbundo "Kandjica" ou, segundo Nei Lopes, é metamorfose de "Kanzika", que significa "papa grossa de milho-cozido" no dialeto quicongo, falado no Congo e na Angola. Por outro lado, canjica é o nome de outro prato tipo do nordeste que, no restante do país, é conhecido como curau ou mingau de milho. Nos estados da sub-região do Meio-Norte (Maranhão e Piauí), o prato é conhecido como "mingau de milho". No estado do Pará é conhecido por "mingau de milho branco". Já nas religiões afro-brasileiras, um prato semelhante, mas sem tempero nem sal, recebe a denominação de mukunza ou, mais comumente, ebô, uma comida ritual na cultura Jeje-Nagô.
Etimologicamente, a palavra mungunzá é de origem africana e provém do quimbundo mu’kunza, que em português se traduz por «milho cozido».
Parque Nacional Marinho da Ilha Lampi

O Parque Nacional Marinho da Ilha Lampi é um parque nacional marinho em Myanmar que cobre 204 quilómetros quadrados. Foi criado em 1996. Abrange a Ilha Lanbi e várias ilhas menores do Arquipélago de Mergui, englobando recifes de coral, tapetes de ervas marinhas, manguezais, dunas de areia e floresta tropical perene até uma altitude de 455 metros. O parque nacional é uma área importante para pássaros e um dos parques do património da ASEAN. O acesso é restrito a visitas durante o dia.
Kumkapı

Kumkapı ("porta de areia" em turco) é um bairro de Istambul, Turquia, que faz parte do distrito de Fatih, situado a sudoeste do centro histórico, nas margens do Mar de Mármara. Até há poucos anos o bairro era habitado sobretudo por arménios, que ainda ali têm uma escola comunitária e diversas igrejas. O Patriarcado Arménio de Constantinopla tem também a sua sede em Kumkapı. Durante o período bizantino o bairro era conhecido como Contoscálio (em grego: Kontoskàlion).
A área é conhecida pelos seus inúmeros restaurantes de peixes. A zona sempre esteve ligada ao mar, mas os restaurantes de peixe proliferaram principalmente depois do fecho do grande mercado de peixe do Corno de Ouro nos anos 1980. O bairro sempre teve muitos meyhanes (tradução literal: "casas de vinho"), pequenos bares de rua onde se consome sobretudo a bebida nacional turca, o raki (aguardente de uva aromatizada com anis), originalmente de arménios. Há quem diga que a tradição dos meyhanes. A zona de restaurantes é muito concorrida e animada por músicos de rua, sobretudo violinistas, clarinetistas e tocadores de tom-tom ciganos. Um dos tipos de música tradicional turca que é possível ouvir-se é o fasil.
Uma das antigas atividades desenvolvidas sobretudo por arménios pela qual o bairro era famoso era a do fabrico de tapetes. No século XIX eram produzidas em Kumkapı tapetes de elevada qualidade. O tecelão mais famoso foi Hagop Kapuciyan, conhecido como Hagop, o Gordo, um arménio originário de Kayseri, na Anatólia Central, que se inspirou em tapetes persas para produzir as suas obras. Hagop viria a morrer em Paris, para onde emigrou e onde continuou a desenvolver a sua atividade. Outros grandes tecelões de Kumkapı eram igualmente arménios originários de Kayseri, como Zareh Penyamin e Garabed Apelyan. Outro tecelão famoso de Kumkapı foi Tosunyan.
Manggeon

Manggeon (Korean: 망건) is a traditional Korean headband worn by men to hold their hair in place after the sangtu (한: 상투) topknot is done. It is usually made by weaving dyed horsehair (馬尾毛). In Korea, artisans who specialize in making manggeon are called manggeonjang (망건장).
According to the legend, earliest people who wore Wangjin were the Daoshi. One day, The Hongwu Emperor of Ming Dynasty wore common clothes to visit the folk and he saw a Daoshi wore Wangjin on top of his head. The Emperor asked the Daoshi what is it and then the Daoshi answered: "This is Wangjin, wear it on top of your head, then your hair will gather together"「此曰網巾。裹以頭，則萬髮俱齊。」. The Emperor was really satisfied with this answer that contained meaning of united the country. After the Emperor returned to his palace, he ordered that all the men in the country must wear Wangjin on their head. Afterwards it spreads to Korea and it became the Manggeon in Korea.
The Korean manggeon was originally imported from China but over time developed into a new clothing item with distinct features. Unlike Chinese wangjin which covered the top of the head like a cap, Korean mang-geon is a circular headband that has two strings at each end of the band. The practical development of a headband form can be seen in the way Korean-style top knots called sang-tu were secured by using the string ties of the mang-geon.
Due to the abundance of horse farming in Jejudo, Korean mang-geon was popularly made with horse hair alongside thin human hair which was considered luxurious. The manggeon could also be made out of human hair.
Korean Mang-geon started as a mesh headband and then a popular version seen in K-dramas with a distinct forehead mesh was invented soon after. Both types of mang-geon were used until mang-geon fell out of practice due to state-enforced Short Hair Act during the Korean Empire and Japanese occupation and the increased use of westernized hair.
With the Korean headband form different types of decorations developed. Precious decorations on the mang-geon were used to secure Gat to the head and to secure the loose ends of the headband. The materials used included gold, metals, bone, horn and jade, which showcased the social status of the wearer.
In addition, each Korean region had its own characteristics: Tongyeong manggeon was delicate and of good quality, Seoul manggeon had the good pyeon-ja (lower set of strings), Nonsan manggeon had the best backview, Hwangdeung manggeon had the best frontview, and Gimje's manggeon had good da-ang (top set of strings).
Contemporarily, there are still traditionally inclined people who wear their hair in sang-tu and adorn with mang-geon, as well as Korean national historical intangible cultural asset masters who create the old fashioned mang-geon with traditional methods which include the use of horse hair and human hair.
The use of horsehair as material in the making of the Chinese wangjin is believed to been introduced from Joseon to the Ming dynasty.
Milcao

El milcao o melcao —llamado también por ultracorrección milcado— es una especie de pan de papas que se prepara mezclando papas crudas y cocidas con otros ingredientes. Forma parte de la cocina del sur de Chile, particularmente de la cocina tradicional del archipiélago de Chiloé.​​​ Es un ingrediente importante del curanto​ y del lloco y aparece frecuentemente en el folclore chilote como parte de canciones y adivinanzas. La emigración de muchas familias de Chiloé hacia la Patagonia durante la segunda mitad del siglo XIX y todo el siglo XX ha llevado esta comida hacia la zona austral de Chile.​
El ingrediente más importante de los milcaos son las papas y en Chiloé se conocen variedades nativas que sirven específicamente para prepararlos.​​ Una parte de las papas se cocina y se muele. Mientras tanto la otra, más de la mitad, se ralla y se exprime o se mezcla directamente. Los métodos para rallar las papas varían desde un pedazo de piedra pómez hasta una máquina a motor que permite rallar muchos kilos de papas en poco tiempo. La papa rallada se cuela usando un paño y se exprime con fuerza para extraerle el agua, aunque se considera bueno que no quede completamente seca. De esta forma se hacen los milcaos colados que son la forma más frecuente de prepararlos; de no exprimir las papas ralladas se llaman milcaos rallados (al ser frecuente en Chile la omisión de la d intervocálica, estos nombres riman). El agua colada contiene almidón disuelto y por eso se guarda para dejarla decantar y obtener el chuño o lío.
Por su parte las bolas de papas exprimidas, que adoptan un color rojizo a causa de la oxidación, se amasan con las papas cocidas. Se agrega sal y manteca y se les da forma de disco sosteniéndolos en la palma de una mano y golpeándolos con la otra. El añadido de chicharrones es opcional.
La mayor parte de los milcaos que se preparan son salados y se les agregan chicharrones (trozos de carne y grasa de chancho), pero también existen variantes dulces o neutras.
Chapalele

El chapalele o chapalel es una masa hecha de papas cocidas y harina de trigo. Forma parte de la gastronomía de Chile, particularmente de la cocina tradicional de Chiloé. Existen variantes saladas que sirven de acompañamiento para el curanto y otras dulces, que se consumen al merendar.
Los chapaleles de curanto son salados y llevan además de las papas y la harina, manteca de cerdo y chicharrones. Para su elaboración se muelen papas cocidas, se les agrega sal y se unen con la harina, la manteca y los chicharrones. Se amasan hasta que la mezcla sea consistente, se moldean con las manos hasta dejarlos con aspecto lenticular y se colocan a cocer al vapor en una de las capas superiores del curanto. Si se trata de curanto al hoyo, es usual que estén asentados en pangues (hojas de nalca), que dan a la masa un color violáceo; y cubiertos con ramas de avellano o de helecho costilla de vaca que contribuyen a darles sabores amargos.
Recibe el nombre de chapalele o huminta una masa que contiene harina y papas cocidas o solo harina, agua y un poco de sal. Se preparan hervidos y se sirven calientes, acompañados de miel o de azúcar. En vez de tener forma redondeada, los chapaleles hervidos suelen tener aspecto de rombo y son planos.
Andrés Contreras

Andrés Nicolás Contreras Méndez (d. November 30, 2014) was a Chilean agronomist known for his studies of the native potatoes of Chiloé. Contreras pioneered preservation efforts of the many varieties of Chiloé potatoes as he began in the 1960s to travel Chiloé Archipelago in search of small gardens where local elderly women had grown potatoes over many generations. In 1990 he led a potato-hunting expedition to Guaitecas Archipelago; the southern limit of Pre-Hispanic agriculture. San Juan de la Costa was another location where he collected potatoes. Contreras improved local varieties intended to be used in small scale agriculture in Chiloé and San Juan de la Costa. Contreras established the gene bank of Chilean potatoes at the Austral University of Chile in Valdivia. Contreras died on November 30, 2014, being 71 years old.
List of potato cultivars

This is a list of potato varieties or cultivars. Potato cultivars can have a range of colours due to the accumulation of anthocyanins in the tubers. These potatoes also have coloured skin, but many varieties with pink or red skin have white or yellow flesh, as do the vast majority of cultivated potatoes. The yellow colour, more or less marked, is due to the presence of carotenoids. Varieties with coloured flesh are common among native Andean potatoes, but relatively rare among modern varieties. They are rarely cultivated because their yield is usually lower than that of improved varieties and are sought after by some amateurs as a curiosity.
Nanga

Nanga ni kifaa cha kushikilia meli au boti mahali pamoja ikikaa kwenye maji isiyo na kina kubwa mno lakini mbali na ufuko kiasi haiwezi kufungwa kwa kamba ufukoni.
Nanga inashika meli kutokana na uzito wake au pia kwa msaada wa umbo lake. Linafungwa kwenye nyororo na kushushwa katika maji hadi kufikia chini. Tendo hili huitwa kutia nanga. Hapa inajishikilia kwenye miamba au mchanga wa chini kwa meno yake. Meli ikitaka kuondoka nanga huvutwa juu kwa njia ya nyororo yake.
Hivyo ni kifaa muhimu cha usalama wa meli.
Nanga za kwanza zilikuwa miamba tu zilizofungwa kwa kamba na zinatumiwa hadi leo kwa maboti au jahazi ndogo.
Nanga iliyoboreshwa ilikuwa na mikono miwili mikali ya ubao iliyofungwa pamoja na mwamba kusudi izame chini. Uzito wa mwamba ulizamisha nanga yote na mikono kujishikilia kwenye miamba au mchanga wa chini.
Kiasi jinsi meli zilivyokuwa kubwa nanga ilitakiwa kuwa imara zaidi hivyo nanga za chuma na feleji zimezidi kuwa kawaida. Umbo la nanga limebadilika mara kwa mara pamoja na maarifa na teknolojia. Siku hizi mara nyingi nanga yenye umbo la jembe la kukunjwa hupendelewa.
Nanga yenyewe inaenda sambamba na nyororo yake. Boti ndogo zinanendelea kutia nanga zinazoshikwa kwa kamba. Lakini kwa meli kubwa uzito wa nyororo ni sehemu muhimu ya uwezo wa nanga. Nyororo hutolewa kulingana na kina cha maji kiasi cha kuwa na mita nyingi za nyororo za kulala chini zinazozidi kina cha maji kabla ya kuelekea kwa meli yenyewe. Nyororo nzito ya kulala chini inapunguza nguvu inayovuta kwenye nanga yenyewe wakati meli ina mwendo kulingana na mawimbi.
Nyororo hizi zinahitaji winchi kubwa kwenye meli inayozungushwa kwa nguvu ya injini.