davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
අල්ටයර් (ගොඩනැගිල්ල)

මෙම Altair ව්‍යාපෘතිය (හෝ Altair) ඉදිකිරීම් යටතේ පවතින ශ්‍රී ලංකාවේ කොළඹ දිස්ත්‍රික්කයේ පිහිටා ඇති නේවාසික සහ වාණිජ ගොඩනැගිල්ලකි. තට්ටු 68 කින් සහ උස මීටර් 240ක් වන මෙම ගොඩනැගිල්ලේ වැඩ අවසන් වූ විට කොළඹ පිහිටි උසම ගොඩනැගිලි වලින් එකක් බවට පත්වනු ඇත. මෙම ගොඩනැගිල්ල බෙරේ වැවට යාබදව ඉඩම් අක්කර 2ක, අංක 121, සර් ජේම්ස් පීරිස් මාවත, කොළඹ 02 යන ලිපිනයේ පිහිටා ඇත. 2013 අගෝස්තු මස වන විට, පළමු අදියර අවසන් කර ඇත.
කොළඹ නගරයේ ඉතා සුවිශේෂී ස්ථානයක බේරේ වැවට යාබදව අංක 121, සර් ජේම්ස් පීරිස් මාවතේ පිහිටා ඇත. මෙම ගොඩනැගිල්ලේ බිම් මහලේ වර්ග අඩි 40000ක (වර්ග මීටර් 3,700) උසස් තත්ත්වයේ සිල්ලර සාප්පු සංකීර්ණයක් ඉදි කිරීමට නියමිත බැවින්, ඊට පහසුකම් සැලසීමට නාගරික සංවර්ධන අධිකාරිය විසින් සර් ජේම්ස් පීරිස් මාවතේ කොටසක් පදිකයින් පමණක් ගමන් ගන්නා මාවතක් ලෙස වෙනස් කිරීමට සැලසුම් කර ඇත. තදබදය අඩු කිරීමට රථවාහන නව ප්‍රවේශ මාර්ගයක් හරහා හරවා යවනු ඇත. පවත්වනු ලැබූ රථවාහන විශ්ලේෂණයට අනුව ගමන් කාලය නාමික තත්පර 14කින් වැඩිවනු ඇත.
එහි පිහිටීම නිසා එම ගොඩනැගිල්ලේ පදිංචිකරුවන්ට බේරේ වැවේ සහ ඉන්දියන් සාගරයේ අංශක 270ක පැහැදිලි දර්ශණයක් දිස්වේ.
Altair හි සුඛෝපභෝගී මහල් නිවාස (නිදන කාමර 3ක් සහිත, නිදන කාමර 4ක් සහිත සහ උප ගෘහයන්) 400කට අධික සංඛ්‍යාවක් වර්ග අඩි 1500 (වර්ග මීටර් 140) සිට වර්ග අඩි 4000 (වර්ග මීටර් 370) අතර පරතරයක දැකගත හැකි වේ. මෙම ගොඩනැගිල්ලේ 63 වන මහලේ අහස් උයනක්, තටාකයක්, විවේකාගාරයක් සහ උත්සව අංගනයකින් සමන්විත වේ.
මෙම ගොඩනැගිල්ල සිංගප්පූරුවේ මරීනා බේ සෑන්ඩ්ස් ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පියා වන Safdie Design හි Moshe Safdie විසින් නිර්මාණය කර ඇත. මෙහි එක් කුළුණක් මත අනෙක් කුළුණ හේත්තු වී පවතින ආකාරයට කුළුණු දෙකක් නිර්මාණය කර ඇත. ඇලව පවතින කුළුණ පැතලි පුවරු සමග සුවිශේෂී Diagrid ව්‍යුහයක් යොදාගෙන නිර්මාණය කර ඇති අතර එමගින් ගොඩනැගිල්ලට අභ්‍යන්තර කණු වල අවශ්‍යතාවක් නොමැතිව නොමැතිව ව්‍යුහාත්මක ස්ථාවරත්වයක් පමණක් නොව විශාල ජනෙල් සහිත ප්‍රවේශ මතුපිටක්ද ලබා දෙයි. මෙයින් උපරිම වායු ගැලීමක් සහ ආලෝකයක් ලබාදෙන අතර එයින් ගොඩනැගිල්ල තුල සිදුවන උණුසුම් සහ සිසිලස තත්ත්ව නිසා බලශක්ති ඉතුරුවක් සහ අකර්ශණීය දර්ශණයකට සඳලුතලයට ප්‍රවේශයද ලබාදෙයි.
මෙම කුළුණු ශක්තිමත් සිමෙන්ති ගොඩවල්, ශක්තිමත් කොන්ක්‍රීට් සහිත පහුරු අඩිතාලමක සහ වානේ උපරිව්‍යුහ මත ඉදිකරනු ලබයි. කොළඹ දිස්ත්‍රික්කයට කලාතුරකින් භූමිකම්පා ඇති වූවත් ( 0 භූකම්පන කලාපයක් ලෙස ජාත්‍යන්තර භූකම්පන කේතකරණය යටතේ වර්ගීකරණය කර ඇත ) රික්ටර් පරිමාණ 7 දක්වා ඇතිවන භූකම්පන වලට ඔරොත්තු දීමට Altair නිර්මාණය කර ඇත.
සංවර්ධකයින් RWDI හට සුළං උමං පරීක්ශණ පැවැත්වීම සඳහා බලය ලබාදී ඇත. බර්ජ් කලීෆාහි පරීක්ෂණ පවත්වන ලද්දේ ද මෙම කණ්ඩායම විසිනි. මීටර් 2ක Altair ආකෘතියක් මත තනි සුලං වේග සංවේදක 103ක් තැන්පත් කරන ලදී. තවද ඔවුන් මීටර් 480ක අරයක් ඇතුලත සියළුම අවට ගොඩනැගිලි සහ භූ ලක්ෂණද ආකෘතිගත කරන ලදී.
Altair හි ඉදිකිරීම් ඇරඹීමට පදනම දමා දොඹකර සකස් කර ඇත. 2015 වන විට ගොඩනැගිල්ල අවම වශයෙන් මීටර් 50ක උසකින් සමන්විත විය. 2017 අවසන් වන විට සියලු මහල් සම්පූර්ණ කර ඇති අතර තවමත් GFRC පැනල් සහ ජනෙල් සවිකිරීමට ඇත.
ලේක් හවුස් (ගොඩනැගිල්ල)

වර්ෂ 1938 දී ලේක්හවුස් ප්‍රින්ට'ස් සහ පබ්ලිෂර්ස් ආයතනය ස්ථානගත වූ |ලේක්හවුස් ගොඩනැගිල්ල.
බර්ජ් ඛලීෆා

බර්ජ් ඛලීෆා (අරාබි: برج خليفة‎, "ඛලීෆා ටවර්", උච්ඡාරණය ඉංග්‍රීසි/ˈbɝdʒ kəˈliːfə/), යනු එක්සත් අරාබි එමීර් රාජ්‍යයේ, ඩුබායි නගරයේ පිහිටි උස් ගොඩනැගිල්ලකි. එය විවෘත කිරීමට පෙර හඳුන්වනු ලැබූයේ බර්ජ් ඩුබායි ලෙසය. එය ලොව ඇති වඩාත් උසම කෘතීම ව්‍යුහයයි. එහි උස 829.8 m (2,722 ft) වේ.
බර්ජ් ඛලීෆා ගොඩනැගිල්ල ඉදිකිරීම අරඹනු ලැබූයේ 2004 වසරේදීය. එහි බාහිර කොටස 2009 වන විට ඉදිකර අවසන් විය. එහි ප්‍රාථමික ව්‍යුහය සවිගැන්වූ කොන්ක්‍රීට් වලින් නිමවා ඇත. ඩුබායි නගරයේ සංවර්ධන ව්‍යාපෘතියකට සමගාමීව මෙම ගොඩනැගිල්ල 2010 වසරේදී විවෘත කෙරිණි. මෙය නිර්මාණය කර ඇත්තේ මහා පරිමාණ මිශ්‍ර භාවිත සංවර්ධනයේ කේන්ද්‍රස්ථානය ලෙසයි. බර්ජ් ඛලීෆා ගොඩනැගිල්ල ඉදිකිරීමට එක්සත් අරාබි එමීර් රාජ්‍යයේ රජය තීරණය කර ඇත්තේ, එරට ඛනිජ තෙල් මූලික කරගත් ආර්ථිකයෙන් වෙනස් වී රටට ජාත්‍යන්තර පිළිගැනීම ලබාගැනීමටයි. මෙම ගොඩනැගිල්ල එනමින් නම් කර ඇත්තේ අබුඩාබිහි පාලකයා සහ එක්සත් අරාබි එමීර් රාජ්‍යයේ ජනාධිපති වන කලීෆා බින් සයෙද් අල් නහ්යාන් ට ගෞරව පිණිසය. මෙම ගොඩනැගිල්ල ඉදිකිරීමේදී ගනු ලැබූ ණය පියවීම සඳහා එක්සත් අරාබි එමීර් රජය සහ අබුඩාබි නගරය විසින් ඩුබායි නගරයට මුදල් ලබාදෙන ලදී. බර්ජ් ඛලීෆා ගොඩනැගිල්ල විසින්, එතෙක් ලොව විවිධ ගොඩනැගිලි මගින් තබා තිබූ 'ලොව උසම ගොඩනැගිලි' වාර්තා රැසක් බිඳහෙලනු ලැබීය.
බර්ජ් ඛලීෆා ගොඩනැගිල්ල නිර්මාණය කරනු ලැබූයේ එවකට ස්කිඩ්මෝ, ඔවින්ග්ස් සහ මෙරිල් සමාගමේ (SOM) හිමිකරු ඒඩ්‍රියන් ස්මිත් විසිනි. ඇමරිකාවේ විලිස් ටවර් සහ නව ලෝක වෙළඳ මධ්‍යස්ථානයේ 1 WTC ගොඩනැගිල්ල යන සුප්‍රසිද්ධ ගොඩනැගිලිද නිර්මාණය කරනු ලැබූයේ මෙම සමගම විසිනි. හයිඩර් කන්සල්ටින් සමාගම ගොඩනැගිල්ලේ අධීක්ෂණ ඉංජිනේරු කාර්යය සිදුකළහ. NORR ගෘෘප් කන්සල්ටන්ට්ස් ඉන්ටනැෂනල් ලිමිටඩ් ආයතනය විසින් මෙහි ගෘහනිර්මානය අධීක්ෂණය කරන ලදී. මෙම ගොඩනැගිල්ලේ ගෘහනිර්මාණය ඉස්ලාමීය ගෘහනිර්මාණ ශිල්පය සහ කලාපයේ සංස්කෘතික හා ඓතිහාසික සංකල්පයන් යොදා ගනිමින් සකසා ඇත. ගොඩනැගිල්ලේ ස්පිරුලාකාර ප්‍රාසාදශෘංගය මීට එක් උදාහරණයකි. ගොඩනැගිල්ලේ ඉංග්‍රීසි Y අකුරේ හැඩය ඇති සැලැස්ම වෙන්කර තිබෙන්නේ නිවාස සහ හෝටල් සඳහාය. ගොඩනැගිල්ල මධ්‍යයේ ඇති රුකුල් දෙනු ලැබූ හර ව්‍යුහ පද්ධතියක් විසින් ගොඩනැගිල්ලට ආධාරකයක් ලෙස ක්‍රියා කරයි. එමෙන්ම ගොඩනැගිල්ල වටකරමින් ඉදිකර ඇති ආරක්ෂක පටල පද්ධතියක් විසින් ඩුබායිහි ගිම්හාන උෂ්ණත්වය දරා සිටීමට ගොඩනැගිල්ලට සහය වෙයි. එක් කුටියක 12 - 14 අතර පිරිසක් රැගෙන යා හැකි සෝපාන පද්ධති 57ක් බර්ජ් ඛලීෆා ගොඩනැගිල්ල තුල ඇත. භාණ්ඩ ප්‍රවාහන උත්තෝලක 8ක්ද ඊට අමතරව ඇත.
බර්ජ් ඛලීෆා ගොඩනැගිල්ල සම්බන්ධයෙන් විචාරක අදහස් ධනාත්මක වේ. මෙම ගොඩනැගිලි නිර්මාණය වෙනුවෙන් සම්මාන රැසක්ද ඊට ලැබී ඇත. කෙසේවෙතත් ගොඩනැගිල්ල ඉදිකරන සමයේ එහි කම්කරුවන්ට මුහුණ දීමට සිදුවූ ගැටළු ආන්දෝලනාත්මක වී ඇත. බර්ජ් ඛලීෆා ගොඩනැගිල්ල ඉදිකළ බොහෝ කම්කරුවන් දකුණු සහ නැගෙනහිර ආසියානුවන් වූ අතර ඔවුන් අඩු වැටුප් ලැබූ බවත්, අඩු පහසුකම් සහිත නවාතැන්වල ජීවත් වූ බවත් වාර්තා වේ.
එම්පයර් ස්ටේට් ගොඩනැගිල්ල

එම්පයර් ස්ටේට් ගොඩනැගිල්ල යනු ඇමරිකානු එක්සත් ජනපදයේ, නිව්යෝක් ජනපදයේ, නිව්යෝක් නගරයේ, මධ්‍යම මෑන්හැටන් ප්‍රදේශයේ ෆිෆ්ත් ඇවනිව් මාවතේ බටහිර 33 වන සහ 34 වන මාවත් අතර පිහිටි මහල් 102කින් සමන්විත උස් ගොඩනැගිල්ලකි.
උපුටාදැක්වීම් දෝෂය: "note" නම් කණ්ඩායම සඳහා <ref> ටැග පැවතුණත්, ඊට අදාළ <references group="note"/> ටැග සොයාගත නොහැකි විය.
යටවත්තේ පුරාණ විහාරය

ශ්‍රී ලංකාවේ ගම්පහ පහලගම පිහිටි යටවත්තේ පුරාණ විහාරය (හෝ විද්‍යාරවින්ද්‍ර මහ පිරිවෙණ) මෙරට පුරාවිද්‍යා වටිනාකමකින් යුත් බෞද්ධ පුදබිමක් සේ සැළකේ. විහාරය ගම්පහ-පහළගම මාර්ගයේ ගම්පහ සිට කිලෝමීටර 1ක් පමණ දුරින් මාර්ගයේ දකුණු පස පිහිටා තිබේ. විහාරයේ වූ පුරාණ ටැම්පිට ගොඩනැගිල්ල ශ්‍රී ලංකා රජය විසින් 2016 අප්‍රේල් 15 දිනදී පුරාවිද්‍යා ස්මාරකයක් ලෙස ප්‍රකාශයට පත් කොට තිබේ.
අමුන්

අමෙන්,අමුන්,ආමෙන් යන නාමයන් වලින් හදුන්වන්නේ මෙම දෙවියන්මය.ඔහු බොහෝ අවස්ථාවල මිනිස් හිසක් සහ මිනිස් සිරුරක් සහිත දෙවියෙකි.සමහර අවස්ථාවල ඔහුට බැටලු හෝ එලුවෙකුගේ හිසක් සහිත විය. තීබ්ස් නගරයේ උත්තරීතර දෙවියා වූ ඔහුට නිල් පැහැති සමක් ඇත. ග්‍රීකයන් තම සියුස් දෙවියන් නිර්මාණය කර ගත්තේ මේ දෙවියන් ඇසුරින්ය. අමෙන් දෙවියන්ගේ හිස මත පිහාටු වලින් සකස් කල හිස්වැස්මක් ඇති අතර සමහර නිරූපණයන් වල එම හිස්වැස්ම මත සූර්ය තැටියක්ද වේ. (හිස්වැස්මේ ස්වාමියා?)
අමෙන්ගේ ප්‍රධාන බිරිඳ වූයේ මුට් දෙවගනය.ඔවුන්ගේ පුතු වූයේ චන්ද්‍ර දෙවි ඛොන්සු ය.
අමෙන්ගේ ඉතිහාසය රා විසින් ලෝකය මැවීමේ යුගය දක්වා ඈතට විහිදේ. රා දෙවියන් සිටි බිත්තරය රකිමින් සිටි මුල් දෙවිවරු අතරේද අමෙන් සිටියි.එකල ඔහුගේ බිරිඳ වූයේ අමුනෙට් ය.
අමෙන් නවරාජධානි සමයේ වැද ගත්කමෙන් වැඩි සහ ජනප්‍රිය දෙවියෙකු විය.ඒ සදහා නිදසුනක් ලෙස ගතහොත් එකල රජවරුන්ගේ නම් වලට පවා අමෙන් යන වදන එක් විය.(අමෙන්හොටෙප් III) මහ දෙවි රා ගේ තත්වයටම බලගතු වූ මේ දෙවියන් පසු කලෙක අමෙන්-රා ලෙසද හදුන්වනු ලැබීය.
අමෙන් දෙවිගේ හා ඔහුගේ පවුලේ උදවියගේ නිවාසය වූයේ ලෝකයේ ඇති විශාලතම පුරාණ ගොඩනැගිල්ල වන කාර්නැක් දෙවොල ය.
}}
තලම්මැහැර ශ්‍රී සුනන්දාරාම පුරාණ විහාරය

තලම්මැහැර ශ්‍රී සුනන්දාරාම පුරාණ විහාරය ශ්‍රී ලංකාවේ කුරුණෑගල දිස්ත්‍රික්කයේ පන්නල ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසයේ පිහිටා ඇති පුරාණ විහාරයකි. ශ්‍රී ලංකාවේ පුරාවිද්‍යා ආරක්‍ෂිත ස්මාරකයක් ලෙස වර්තමානයේදී මෙම අම්බලම, රජය විසින් නම් කොට තිබෙන අතර නාමකරණය 2009 වර්ෂයේ ජූලි 24වන දිනදී රජයේ ගැසට් අංක 1612 යටතේ සිදුකොට තිබේ.
වැලිවිට අසරණ සරණ සංරණංකර සංඟරාජ හිමියන් මෙහි වැඩම කර ඇති අතර සංඟරාජ සාධු චරියාවේ මෙම විහාරස්ථානයේ එවකට වැඩ සිටි භික්ෂූන් වහන්සේ “තලම්මැහැර උන්නාසේත් නෑර සිටිනවාය“ යනුවෙන් සඳහන් කර ඇත. මෙහි ඇති අතුපතර විහිදී ගිය බෝධීන් වහන්සේ අනුරාධපුර මහමෙව්නාවේ රෝපණය කළ ජය ශ්‍රී මහා බෝධි ශාඛාවෙන් පැන නැඟුණ දෙතිස් ඵල රුහ බෝධින් වහන්සේලාගෙන් ද පැන නැඟුණ ශාඛාවක් ලෙස සැලකේ. එම නිසා “ශ්‍රී මහා බෝධී“ යනුවෙන් සිටවූ ශිලා ස්ථම්භයක් ද වේ. මෙහි ඉපැරණිම විහාරය ටැම්පිට විහාරය යි. එය ද නුවර යුගයට අයත් වන අතර දැනට පුරාවිද්‍යා දෙපාර්තමේන්තුවෙන් ප්‍ර‍තිසංස්කරණය කොට කිසිදු සිතුවමක් නැතිව ගොඩනැගිල්ල පමණක් පවතී.
උත්තරාරාම පුරාණ විහාරය

උත්තරාරාම පුරාණ විහාරය (මාළිගාගොඩැල්ල විහාරය‎ ලෙසින්ද හැඳින්වේ) යනු ශ්‍රී ලංකාවේ බස්නාහිර පළාතේ උඩුගම්පළ පිහිටි පුරාණ බෞද්ධ විහාරස්ථානයක් වේ. එය උඩුගම්පළ-වීදියවත්ත මංසන්ධිය මාර්ගයෙහි, උඩුගම්පළ වටරවුම සිට මීටර 500ක් පමණ දුරින් පිහිටයි. ශ්‍රී ලංකාවේ පුරාවිද්‍යා ආරක්‍ෂිත ස්මාරක ලෙස වර්තමානයේදී විහාරය හා ඊට ආසන්නව පිහිටි උඩුගම්පළ උපරාජධානියට අයත් පතහ සහ අගල, රජය විසින් නම් කොට තිබෙන අතර නාමකරණය 2005 වර්ෂයේ ජූලි 8වන දිනදී රජයේ ගැසට් අංක 1401 යටතේ සිදුකොට තිබේ.
අටවන පරාක්‍රමබාහු රජුගේ වැඩිමහල් පුත්‍රයා වූ නවවන පරාක්‍රමබාහු රජු විසින් කෝට්ටේ රාජධානිය පාලනය කල අතරවාරයේ, ඔහුගේ සහෝදරයන් දෙදෙනෙකු වූ තනිය වල්ලභ මාදම්පේ ප්‍රදේශයත්, සකල කලා වල්ලභ උඩුගම්පල ප්‍රදේශයත් පාලනය කරන ලදී. රාජාවලිය සහ අලකේෂ්වර යුද්ධය වැනි ඉතිහාසමය ග්‍රන්ථයන් මගින් සනාථ කෙරෙන තොරතුරු අනූව, උඩුගම්පල සහ එහි අවට ප්‍රදේශය කෝට්ටේ රාජධානි සමයේදී උප රාජධානියක් වූ බැව් සඳහන් වෙයි.
1517දී හයවන විජයභාහු රජු විසින් පිහිටුවන ලද කදිරාන සන්නසෙහි දැක්වෙන ප්‍රකාරව එම වසරේ ජූනි 18 වන දින රජු විසින් උඩුගම්පල පිහිටි ඔහුගේ අළුත් මාළිගයේ සිට බ්‍රාහ්මියන්ට දන් ලබා දුන් බව සඳහන් වේ. ඒ අනූව වර්තමානයේදී උත්තරාරාම පුරාණ විහාරය ඉදිකොට පවතින, මාළිගාගොඩැල්ල යනුවෙන් හඳුන්වන භූමිය උඩුගම්පළ රජුගේ මාළිගාව ගොඩනංවා තිබූ ස්ථානය වශයෙන් හඳුනාගෙන තිබෙන අතර විහාරය ආසන්නයේ පිහිටි පතහ සහ ශේෂව පවතින පවුරු බැමි, උඩුගම්පල රාජධානියට අයත් අනෙකුත් නටඹුන් බව පුරාවිද්‍යා දෙපාර්තමේන්තුව විසින් තහවුරු කොට තිබේ. කෙසේනමුදු විහාර භූමියෙන් සහ ආශ්‍රිත අවට භූමියෙන් මතුව තිබූ ශිලා ස්ථම්භ, ගල් උළුහව් කොටස්, ඉර හඳ කෙටූ මායිම් ගල්, උළුකැට කැබළි ආදී පුරාවිද්‍යා නටඹුන් මේ වන විට පතහ පොකුණ ආසන්නයේ පිහිටුවා ඇති පුරාවිද්‍යා කාර්යාලයෙහි සංරක්ෂණය කොට තිබේ.
පුරාණ රෝමය සමාජය

පුරාණ රෝමය සංවර්ධනය වූ කේන්ද්‍ර ස්ථාන වුයේ රෝම ප්‍රසිද්ධ වෙළද වු අතර එය දෛනික රෝම ජීවිතයේ චක්‍රනාභියක් විය.
පුරාණ රෝම සමාජය, කදු හතක් මත පිහිටා තිබු රෝම නගරය සමග සම්බන්ධව තිබිණි. එහි ක්ලෝසියම්, ට්‍රාජන් වෙළද පොළ සහ පැන්තියනය වැනි ස්මරණීය ගොඩනැගිලි විශාල ගණනක් තිබිණි. සිය ගණන් වාරි මාර්ග පද්ධති හරහා ශාලා, ක්‍රීඩා මණ්ඩප, පුස්තකාල සහ සාප්පු සහිත සනිපාරක්ෂක සංකිර්ණ, වෙළද පෙළ වල් වලට නැවුම් පානීය ජලය බෙදා හැරුණු අතර ක්‍රමවත්ව සෑදු කාණු පද්ධති මගින් ඒවා ඉවතට ගෙනයාම සිදු විණි. පුරාණ රෝම පාලනය යටතේ ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පය නවීන නිවෙස් වල සිට අති විශාල තනි නිවෙස් දක්වා ව්‍යාප්ත විය. රෝමයේ අග නගරයේ අධිරාජ්‍ය වරුන් ගෘහ ඉදිවුණේ පැලටයින් කන්ද මතය. පැලස් නම් වචනය බිදී ආවේද පැලටයින් නම් වචනයෙනි. පහත් සහ මධ්‍යම පන්ති වල ජනයා වාසය කළේ නගරයේ මධ්‍යයේය. ඒ යුදෙවුවන් වසන ගෙවල් වැනි කුඩා වෙන්වු කාමර වලය.
මිලියනයක පමණ ජනගහනයක් සහිතව විශාලම නාගරික මධ්‍යස්ථානය වුයේ රෝම අධිරාජ්‍යයි. (19 වන ශතවර්ෂයේදී ලෝකයේ විශාලම නගරය වු ලන්ඩනයේ භූමි ප්‍රමාණයට සමාන ලෙස) එය උපරිම ලෙස මිලියන 14 ක් ද අවම ලෙස 450 000 ක් ද විය. කැර ගැටෙන හඩින් සහ රථ වල රෝද වල හඩින් රෝම නගරය ඝෝෂාකාරී වන්නට වු අතර එය ඉසිලිය නොහැකි වු ජුලියස් සීසර් වරක් රථ ගමනාගමනය (දවල් කාලයේ) අත් හිටුවීමට යෝජනා කර ඇත. ඓතිහාසික ඇස්තමේන්තු ප්‍රකාශ කර සිටින්නේ පුරාණ රෝම වල ප්‍රදේශය යටතේ වු ජනගහණයෙන් 20% ක් නාගරික මධ්‍යස්ථාන වල දිවි ගෙවු බවයි. ඊට හමුදා භටයන් 10000 හෝ ඊට වැඩි ජනකායක් ද පන්සල් හා වෙනත් ගොඩනැගිලි විය. ඒවා රෝමයේ මෙන් කුඩා පරිමාණයේ ඒවා විය.
http://en.wikipedia.org/wiki/Ancient_Rome#Society
Queen's Hotel, Kandy

The Queen's Hotel is an 80-room British Colonial style three star hotel, located at central hill capital Kandy in Sri Lanka. Located in the center of the city at end of the main street, this former Governor's residence is one of the oldest hotels in Sri Lanka with a history of over 160 years. It is currently managed by the Ceylon Hotels Corporation PLC.
The hotel was originally constructed as a residence, the 'Dullawe Walauwa', designed by Devendra Mulachariya on instructions from King Sri Vickrama Rajasinha. Soon after the British defeated the Kandyan Kingdom in 1815, it was adapted as a mansion for the Governor of Ceylon, with adjoining buildings constructed to house British troops. The building was subsequently converted into the barracks for the Ceylon Rifle Regiment. In 1840 it was used as a hostel, known as Malabar House, due to its location on Malabar Street (now known as D S Senanayake Veediya). It was then operated as a boarding house, known as the Stainton Hotel, managed by James Stainton. After his death in 1863 his wife continued to run the business until 1869. In 1869 it opened under new management, the Queens Hotel Company, and its name was changed to the Queens Hotel. In 1895 it was acquired by Kandy Hotels Company Limited who undertook extensive enlargements and improvements to the building, in order to make it into a first-class hotel.
Notable attractions of the hotel are the Queen of Hearts restaurant, Royal Ball Room and The Pub Royal, the latter being the only British Pub in the city that offers service with old colonial flavor. The Lord Mountbatten Lounge Bar was named after Lord Mountbatten of Burma who was a frequent guest at the Queen's when he was the Supreme Allied Commander South East Asia Theatre with the South East Asia Command based in Kandy.
The hotel has 80 rooms, including five suites, two restaurants, a coffee shop, hair/beauty saloon and a souvenir/gift shop. It also has an outdoor swimming pool and BBQ facilities.
7°17′35.52″N 80°38′18.24″E﻿ / ﻿7.2932000°N 80.6384000°E﻿ / 7.2932000; 80.6384000
Empire Hotel, Kandy

The Empire Hotel, Kandy or Olde Empire Hotel, is a small two-storey heritage hotel located on Temple Road in the Kandy city centre.
The hotel is located opposite the park/garden (Mahamaluwa) of the Temple of the Sacred Tooth Relic (Sri Dalada Maligawa), adjacent to Queens Hotel and the former Kandy court complex.
The hotel was opened on 27 December 1898 by Porolis C. Fernando and it has been operated by the Fernando family ever since. The building was originally built in 1857 as a coffee factory (kopi kale) before being converted to a hotel. In 1998 it was designated as a 'Conserved Building' by the UNESCO as part of the listing of Kandy as a World Heritage City.
On 8 July 2005 it was formally included as an 'Archaeological Protected Monument' by the government.
The Victorian-style building, features three white stone arches on the ground floor, with an open verandah and cast iron balustrades on the first floor, supported by four stone doric columns, and a half round tile roof. The entire upstairs floor has polished wooden floorboards on timber beams. The upstairs verandah commands a view over Kandy Lake and provides a viewing platform for guests to watch the Kandy Esala Perahera.
The hotel was used as a pub in the 1940s/50s but was converted by the owners into a guest house/budget hotel in the 1970s.
It has 14 bedrooms upstairs, with the entrance being from Colombo Road at the back of the building. The hotel has communal bathrooms for guests.
In July 2010 the hotel caught fire, sustaining damage to the upper floor and roof. It was subsequently repaired and restored.
In January 2014 Manor House Concepts took over the lower floor of the building and renovated the two downstairs dining rooms into a single café, fronting Temple Street.
Ceylon Hotels Corporation

Ceylon Hotels Corporation PLC, often called Ceylon Hotels, is a hospitality company in Sri Lanka. The company was incorporated through an Act of the Parliament of Ceylon in 1966. The company was listed as a public company in the following year. Ceylon Hotel Holdings, a subsidiary of Galle Face Hotels Group is the holding company of Ceylon Hotels Corporation. Ceylon Hotels' subsidiary, Kandy Hotels Company owns and operates the Queen's Hotel and the Hotel Suisse heritage hotels.
Ceylon Hotels Corporation was incorporated through an Act of the Parliament of Ceylon, the Ceylon Hotels Corporation Act, No. 14 of 1966. The company was listed on the Colombo Stock Exchange in the following year. The Gardiner family who owned a 26% stake in Galle Face Hotels Group, acquired a 35% stake in the Ceylon Hotels Corporation on 8 July 2005.
Ceylon Hotels signed an agreement with Cinnovation-CG Corp's Zinc Hospitality Lanka to set up a joint venture, Ceylon Holidays Holdings in 2014. Ceylon Holidays Holdings was a fully owned subsidiary of Ceylon Hotels, Zinc Hospitality Lanka agreed to invest LKR250 million for a 50% of stake in Ceylon Holidays Holdings. The two parties agreed to develop properties under CHC Rest Houses, a subsidiary of Ceylon Holidays Holdings. Ceylon Hotels through its subsidiary, United Hotels Company acquired Ceylon Hotels Maldives, a firm which was developing a resort in the Maldives. Ceylon Hotels Maldives entered into a joint venture with Zhen Hua Engineering Company Limited, a subsidiary of China Harbour Engineering Company. Through the joint venture, an 85-100 room resort was planned to be built in Anbaraa island of Vaavu Atoll of Maldives. However, in 2021, Ceylon Hotels decided to divest its 50% stake in the joint venture for US$4.49 million. The resort was planned to open in 2020 but instead reported losses in 2020 and 2021.
The Kandy Hotels Company (1938) PLC is a subsidiary of Ceylon Hotels Corporation. As of 2022, Ceylon Hotels holds a 69.54% stake in the Kandy Hotels Company. The Kandy Hotels Company is the owner and operator of the Queen's Hotel and the Hotel Suisse. Kandy Hotels Company entered into an agreement with Sino Lanka Hotel Holdings to set up a joint venture to build OZO Kandy in 2012. OZO Kandy was planned to have 120 rooms. OZO Kandy officially opened in 2015. The hotel has been rebranded as Radisson Hotel Kandy in 2022.
EKHO Hotels is a hotel brand operated by Ceylon Hotels' subsidiary, United Hotels Company. Through Ceylon Holiday Holdings, its joint venture with Zinc Hospitality Lanka owns and operates several rest houses across the country.
Queen Anne Hotel

The Queen Anne Hotel is a hotel in San Francisco, on Sutter Street. The hotel is a historic 1890 Victorian mansion, in the namesake Queen Anne architectural style, and decorated in the painted lady style. It was originally a girl's boarding school. It narrowly survived the 1906 San Francisco earthquake.
The hotel is a popular site for ghost hunting. The headmistress of the former finishing school, Mary Lake, is said to haunt her former office in Room 410. The hotel's paranormal history was explored in an episode of the television show Haunted Hotels.
37°47′14″N 122°25′36″W﻿ / ﻿37.78722°N 122.42667°W﻿ / 37.78722; -122.42667
Cécile Kayirebwa

Cécile Kayirebwa (yavutse kuwa 22 Ukwakira 1946) ni Umwanditsi, umusizi, n'umuririmbyikazi w'umunyarwanda.
Cecile Kayirebwa ni umuvukarwanda wa mbere werekanyeko umuziki utazanywe mu Rwanda n’abazungu. Yamenyekanishije ubwiza bw’umuziki gakondo w’u Rwanda mu mahanga kandi kugeza n’ubu ntawe uramuhiga, Ariganwa ariko ntarashyikirwa.
Cécile Kayirebwa yavutse muri 1946 I Kigali. Kuri iki gihe,abantu bari babayeho mu mahoro nubwo u Rwanda rwari ku ngoyi y’umukoloni. Se yayoboraga chorale ya paroisse akanigisha abana be indirimbo mu kinyarwanda n’ikilatini. Ageze muri secondaire yabaye umwe mu bashinze Rwandan Song and Dance Circle ; Ni bwo yatangiye kuririmba indirimbo gakondo atangira no guhimba ize bwite yishimisha, azitura inshuti ze cyangwa azinyujije kuri Radio Rwanda.
Akazi ke nka assistante sociale katumye ahura n’abantu bo mu bice bitandukanye by’igihugu n’ubwiza bw’umuco gakondo n’ubuvanganzo bitandukanye. Yatangiye gukorana n’abaririmbyi n’abacuranzi cyane cyane ab’inanga. Nk’umuntu ujijutse, yatangiye kubona ko umuziki gakondo nyarwanda ushobora kuzatakaza agaciro, afata icyemezo cyo kuwuteza imbere no kuwumenyekanisha hose utarazimira.
N’ubwo yakoze iki gikorwa kitoroshye ariko yababajwe cyane n'ubwicanyi bwabaye mu Rwanda aho Interahamwe zicaga abatutsi n'abahutu bashira mu gaciro mugihe FPR-Inkotanyi zari zatangije intambara yo kubohoza i gihugu. Kayirebwa nawe yatakaje abantu benshi yari azi. Ikindi ni uko muri iyi album yaririmbaga ubwiza bw’u Rwanda nk’igihugu abana bacyo bagomba kwitangira no kubanamo mu mahoro. Muri iyi album harimo indirimbo nka Rwanamiza,Tarihinda,Kana,Inkindi,Mundeke Mbaririmbire,Urusamaza,Rubyiruko,Umulisa,Cyusa,Ndare na Umunezero.
Tommy Oliver (producer)

Tommy Oliver is an Emmy-winning and Sundance Film Festival-winning American film producer, director, writer, cinematographer, photographer, financier, entrepreneur, and CEO and Founder of Confluential Films, He directed, produced, shot, and edited AFI Film Festival audience award winner Juice Wrld: Into The Abyss (2021), 40 Years a Prisoner, and 1982, and produced four Sundance Film Festival 2023 films including Young. Wild. Free., Fancy Dance, To Live and Die and Live (EP), and the Grand Jury Prize winner, Going to Mars: The Nikki Giovanni Project. He also produced The Perfect Find (2023), The Perfect Guy (2015) and Sundance Film Festival and AFI Film Festival audience award winner Kinyarwanda, and co-created and Executive Produced the documentary series Black Love.
Oliver is also known for his photography including his 70+ photos in the Smithsonian National Museum of African American History and Culture.
Oliver is from Philadelphia, a Carnegie Mellon University alum, and Founder and chairman of the media company Black Love, Inc. which he founded with his wife, Codie Elaine Oliver. He is on the Board of the Philadelphia Film Society.
Indira P. P. Bora

Indira P. P. Bora is a Satriya dancer from Assam, India. Trained in Bharatnatyam for 13 years under Guru Rukmini Devi Arundale and in Kuchipudi under the guidance of Guru Vempati Chinna Satyam. Bora has promoted and performed Satriya in New Zealand, the United States, and Vietnam.
Nick Vujicic

Nicholas James Vujicic (/ˈvuːɪtʃɪtʃ/ VOO-itch-itch; born 4 December 1982) is an Australian-American Christian evangelist and motivational speaker of Serbian descent. Vujicic has tetra-amelia syndrome, a condition characterised by the absence of arms and legs.
Vujicic was born in Melbourne, Australia, in 1982 to Dušanka and Borislav Vujičić, Serbian immigrants from Yugoslavia. He was raised Serbian Orthodox in his earliest years, but the family later converted to Protestantism. Vujicic's father is a pastor in the Apostolic Christian Church. Vujicic was born with tetra-amelia syndrome, a rare disability characterised by the absence of arms and legs.
According to Vujicic's autobiography, his mother refused to see him or hold him immediately after his birth; instead, she and her husband left the hospital. He was bullied at school because of his medical condition. At one point, Vujicic attempted to commit suicide by drowning himself in a bathtub, but he was saved. While Vujicic's parents initially struggled with grief and confusion about his condition, they "raised him to look at the bright side of life".
Originally, the toes of one of Vujicic's feet were fused. An operation was performed to separate the toes so that he can use them as fingers. Vujicic refers to this foot as his "chicken drumstick".
When Vujicic was 17 years old, he started giving inspirational talks at school and church-sponsored events.
Vujicic graduated from Griffith University at the age of 21 with a Bachelor of Commerce degree, with a double major in accountancy and financial planning.
Vujicic is a Christian and an evangelist. He travels and speaks about his testimony of faith in Jesus Christ. His ministry is known as Life Without Limbs. As of 2008, the ministry was based in southern California.
Vujicic appeared on the ABC television show 20/20 in 2008.
Vujicic starred in the short film The Butterfly Circus (2009). At the 2010 Method Fest Independent Film Festival, he was awarded Best Actor in a Short Film for his starring performance.
Vujicic's first book, Life Without Limits: Inspiration for a Ridiculously Good Life, was published by Random House in 2010 and has been translated into 30 languages.
Vujicic is opposed to abortion. In 2021, he co-founded ProLife Bank.
In 2022, Vujicic launched a new ministry initiative called "Champions for the Brokenhearted". The goal of the project is to "support particular disaffected groups in need".
Vujicic married Kanae Miyahara on 12 February 2012. As of 2017, Vujicic and his wife have two sons and two daughters. The family resides in Collin County, Texas.
Without any limbs, Vujicic is able to type 43 words per minute on a computer, by using his toes, slightly above the average for non-professional typists.
Media related to Nick Vujicic at Wikimedia Commons
Museo Municipal de música popular Julio Jaramillo

Museo Municipal de música popular Julio Jaramillo es una institución cultural auspiciada y respaldada por la Municipalidad de Guayaquil, fue fundado el 1 de marzo de 2008, nombrado Julio Jaramillo en honor al principal cantante de música popular ecuatoriano.​
Las vitrinas de este museo resguardan la heredad musical de Guayaquil, donde aprecia a través de sus objetos patrimoniales más de un siglo de historia de autores y compositores ecuatorianos.​
La línea cronológica va desde 1892 cuando se fundó la primera escuela de la música en Guayaquil, hasta 1978, año de la muerte de Julio Jaramillo. Además de muestra la historia de la industria fonográfica en el Ecuador, por medio de aparatos y pertenencias de los pioneros de la radiodifusión local y la industria discográfica nacional.​
Dentro del museo se halla con un espacio dedicado a la enseñanza de la música guayaquileña, que lleva el nombre del compositor Nicasio Safadi Reves, conocido como la Escuela del Pasillo, dedicada a desarrollar la capacidad de jóvenes intérpretes y compositores de la ciudad.​
Las cátedras principales están a cargo de músicos ecuatorianos como los maestros Carlos Rubira Infante, Fresia Saavedra, Naldo Campos.​
La Escuela del Pasillo forma a sus estudiantes en varias especialidades artísticas autóctonas como canto, guitarra, piano, arpa y acordeón.
Está ubicado en el segundo piso del edificio Astillero de Puerto Santa Ana.​
Elkin Jaramillo Jaramillo

Elkin Darío Jaramillo Jaramillo​ (Jardín, 2 de octubre de 1968) es un abogado, especialista en gobierno y desarrollo local, gerencia y marketing político, Cooperación Descentralizada y Acción Exterior del Gobierno Local y político Antioqueño. Elegido en las Elecciones locales en Andes (Antioquia) de 2011 como Alcalde municipal de Andes. Durante 17 años se desempeñó como asesor legal de entidades como las alcaldías municipales de Andes, Jericó, Fredonia, Amagá y Betania, además de otras entidades entre las que se encuentran MASORA, Federación Colombiana de Municipios, Banco Agrario de Colombia y el Hospital San Rafael de Andes.
De igual manera, durante casi tres años de estadía en Estados Unidos se desempeñó como Agente inmobiliario en las empresas Florida Realty of Miami y Keller & Williams Realty.
Es uno de los tres hijos de Ana María Jaramillo vda. de Jaramillo y Francisco Javier Jaramillo, Su esposa es Alexandra Suárez Arroyave, con quien tiene dos hijos: Valeria y Mateo.
Sus estudios secundarios los realizó en el IDEM Juan de Dios Uribe, del Municipio de Andes, donde se graduó como bachiller en el año 1986.
Se graduó de abogado, en la Universidad de Medellín en el año 1994.
Realizó estudios de Paralegal en Penn Foster Career School, durante el año 2003.
Especialización en Gobierno y Desarrollo Local, Unión Iberoamericana de Municipalidades, año 2009.
Especialización en Gerencia y Marketing Político, Unión Iberoamericana de Municipalidades, año 2009.
Especialización en Cooperación Descentralizada y Acción Exterior del Gobierno Local, Unión Iberoamericana de Municipalidades, año 2010.
Aspirante al título en Maestría en Gestión Local para el Desarrollo de la Unión Iberoamericana de Municipalidades.
En las Elecciones locales de 2011, resultó elegido Alcalde de Andes a nombre del Partido Conservador Colombiano.
La Alcaldía de Andes, durante el periodo de Elkin Dario Jaramillo Jaramillo está conformada por 7 secretarios de Despacho y 3 entidades descentralizadas. La siguiente es la lista de las Secretarías del Municipio de Andes, con su actual Secretario, designados durante el gobierno de Elkin Jaramillo Jaramillo:
Radio Disney (Ecuador)

Radio Disney es una emisora radial ecuatoriana de frecuencia modulada ubicada en la ciudad de Guayaquil y transmitiendo en varias ciudades de Ecuador. pertenece a Radio Concierto Guayaquil S.A. y está afiliada a la cadena Radio Disney Latinoamérica.​
Radio Disney es una radio musical de éxitos en español e inglés que transmite las 24 horas del día con un elenco de locutores integrado por jóvenes estudiantes de locución. La programación está destinada a niños y adolescentes.
The Walt Disney Company Latin America anunció a mediados del 2013 que dejaba de transmitir su señal en cinco ciudades de Ecuador: Quito, Latacunga, Santo Domingo, Ambato y Esmeraldas. Esto debido al inicio del proceso de devolución de la frecuencia al Estado tras el incumplimeinto del artículo 6 de la nueva Ley de la Comunicación, el gerente de la emisora Johnny Czarninski informó en un comunicado explicando el motivo del apagón.​
Gerardo Guevara

Luis Gerardo Guevara Viteri (Quito, 23 de septiembre de 1930-Guayaquil, 23 de diciembre de 2024)​ fue un compositor ecuatoriano considerado como el vínculo entre las generaciones de músicos nacionalistas y las propuestas musicales contemporáneas. Además de compositor, Guevara era también director de orquesta, coros y pianista.​
Gerardo Guevara fue un músico precoz. Su padre trabajó como conserje del Conservatorio Nacional de Música de Quito y se cuenta que de muy niño, Gerardo solía acercarse silencioso a las clases de dictado, gritar súbitamente las notas correctas a los estudiantes mayores y correr para ponerse a salvo. A los quince años ingresó a las clases de escrituras de Luis Humberto Salgado. En 1952 lo encontramos en Guayaquil estudiando obras de Bartok y composición con el músico húngaro Jorge Raycki.
Desde 1959, con beca de la Unesco, estudió composición con Nadia Boulanger en la École Normale de Musique de Paris en donde se graduó como director de orquesta. Estudió también musicología en Universidad de La Sorbonne. Vivió en París por doce años y, al regresar en Ecuador en 1972, fundó el coro de la Universidad Central del Ecuador y en 1973 la SAYCE (sociedad de autores y compositores ecuatorianos)
Fue director de la Orquesta Sinfónica Nacional (1974-75) y director del Conservatorio Nacional de Música de Quito (1980-88), institución en la que fue catedrático de Historia de la Música Ecuatoriana.​
Confeso nacionalista aunque de visión amplia, original y cualitativa: usó técnicas contemporáneas a tal punto que Robert Stevenson escribe que "Guevara Viteri se ha inspirado en estilos europeos".​ Acaso es más apropiado decir con Béhague que "técnicas más avanzadas de composición aparecen en varios de los trabajos de Guevara".​ Su catálogo es numeroso así como numerosas son las colaboraciones escritas para infinidad de revistas y periódicos. Como maestro, su incidencia ha sido igualmente importante. Es una de las figuras mayores de la música ecuatoriana.
Gerardo Guevara en: Grandes compositores ecuatorianos 1999.
Lupe Rumazo

Lupe Rumazo Cobo (Quito, 14 de octubre de 1933) es una escritora y crítica literaria ecuatoriana. Su obra, que abarca principalmente los géneros narrativo y ensayístico, ha sido alabada por autores como Ernesto Sabato, César Dávila Andrade, Leopoldo Zea y Juana de Ibarbourou; a pesar de lo cual ha pasado casi desapercibida en Ecuador.​
Rumazo nació en Quito. Es hija del historiador y escritor ecuatoriano Alfonso Rumazo González y de la pianista Inés Cobo Donoso. Sus libros han sido prologados por autores como Ernesto Sabato, Juana de Ibarbourou y Benjamín Carrión. Reside en Venezuela.
Ha sido miembro correspondiente de la Academia Ecuatoriana de Lengua, del Centro de Investigación y de Estudios Comparativos Ibero-Franceses (Sorbonne Nouvelle, París, Francia), Casa de Cultura Ecuatoriana, Sociedad Europea de Cultura, Instituto Internacional de Literatura Iberoamericana (Pittsburgh), Círculo de Escritores de Venezuela.​​
Fue finalista en el Premio Internacional de Novela “Rómulo Gallegos” de 1989, con la novela Peste blanca, peste negra, mención de honor en la Bienal de Literatura “José Rafael Pocaterra” (Venezuela, 1980), por su libro Carta larga sin final, candidateada al Premio Internacional “Gabriela Mistral” – Mención Literatura y Filosofía, convocado por la OEA en 1995 y candidateada al Premio Nacional del Ecuador Eugenio Espejo, 2008 y 2010.​
En 1956 se casó con el violinista Gerardo Alzamora Vela, director del Conservatorio de Música de Quito, a quien conoció en Colombia. Tiene tres hijos.​
Entre sus libros publicados se cuentan:​
Lucho Silva

Luis Silva Parra, más conocido como Lucho Silva (Guayaquil, Ecuador, 9 de febrero de 1931-30 de diciembre de 2015)​ fue un saxofonista ecuatoriano de jazz y el primero del país.
Silva nació en Guayaquil el 9 de febrero de 1931 y su padre Fermín Silva de La Torre, fue violinista y director de orquesta. A los 12 años acompañaba a su padre a matrimonios donde tocaba el clarinete , pero al ver que no lo motivaba mucho este instrumento se inclinó por la pintura y armaba con palos algo similar a un saxofón con lo que hacía música. Su padre al ver el interés de su hijo y además que solía dibujar saxofones, lo matriculó en la academia Santa Cecilia que pertenecía a la Sociedad Filantrópica del Guayas, donde por cuestiones de trabajo se mantuvo hasta el tercer año. A los 13 tomó clases con el maestro Bolívar Claverol y a los 15 tocó en la orquesta Costa Rica Swing Boys, y después de alquilar saxofones para sus presentaciones, logra comprar su primer saxofón e integró las orquestas de Blacio Jr. y la Sonora Rubén Lema. Fue cantante y flautista en Los Cuatro, y también formó parte de De Luxe, en el conjunto Los Hermanos Silva (con sus hermanos) y en Los Gatos. También fue "lagartero", nombre con el que se los denominaba a los músicos que paraban en las calles Quito y Clemente Ballén de Guayaquil, alquilando sus servicios musicales para serenatas. En 1983 toca el tema intro del programa La Televisión del conductor Freddy Ehlers una melodía jazz con el saxofón.
El 30 de diciembre de 2015, falleció de cáncer al hígado, luego de que fuese diagnosticado en el hospital Solca el mes de noviembre.​
Recibió distinciones a lo largo de su vida, como la mención de honor del Sindicato Nacional de Músicos.​
En 2012, el gobierno de la República del Ecuador le otorgó el Premio Nacional “Eugenio Espejo”, en reconocimiento a sus ”creaciones, realizaciones o actividades a favor de la cultura o de las artes”.
Tony Meléndez

José Antonio Meléndez Rodríguez (Rivas, 9 de enero de 1962), también llamado Tony Meléndez, es un cantante y guitarrista nicaragüense, radicado en los Estados Unidos. También es orador motivacional y ministro de la iglesia católica.​
Nació en Rivas, Nicaragua, el 9 de enero de 1962, es un guitarrista y cantautor discapacitado. Tony nació sin sus brazos, le pusieron los brazos artificiales pero los usó hasta sus diez años de edad, explicando que se sentía más cómodo sin ellos y que sabía que podía hacer muchas más cosas con sus pies.​ Fue su padre quien le dio sus primeras lecciones de guitarra, y, aquella vieja guitarra ecuatoriana que perteneció a su progenitor, es uno de sus más preciados tesoros. Este hombre es considerado un ejemplo de vida y superación y autoaceptación.​
Al recibir las palabras del papa Juan Pablo II en 1988, Meléndez se inspiró a crear una ONG de ayuda y motivación a diferentes personas del mundo, motivado por las creencias católicas.
"Autorizado por estas palabras, los Ministerios de Tony Meléndez, una organización no lucrativa internacional, se dedican a traer la compasión y esperanza de poblaciones a través del Mundo mientras que inspira y cambia los corazones de la gente de Dios".
Viuda Negra (banda)

Viuda Negra es una banda ecuatoriana de heavy metal. Se iniciaron en 1996 y se separaron en 2010.​ Tras doce años ausentes regresaron a los escenarios en 2022.
Viuda Negra nació en la noche del viernes 2 de febrero de 1996 en un bar de la ciudad de Quito llamado “La Nota”, lugar en donde daban su primer concierto. Luego de dos años desaparece la primera alineación de los “Viudas” como los han llamado sus seguidores y amigos desde sus inicios.
Sobrevivientes de este primer intento de consolidar a la banda, Santiago Silva (voz) y Johnny Gordon (batería) prueban durante años diferentes alineaciones con las que realizan varios conciertos y graban algunos promocionales. Entre el año 2000 y 2002 llegaron a ser finalistas de los dos primeros concursos de rock realizados en Ecuador. Es así que “Rockazo” y “Fioramúsica” fueron una importante vitrina para la banda. En poco tiempo fueron llamados a tocar en escenarios de casi todo el país y se convirtieron en cabeza de cartel de los principales festivales de rock nacionales.
A inicios del 2003 firman su primer contrato de producción discográfica y el 31 de octubre del mismo año finalmente sale a la luz su primer trabajo El Final del Silencio, cuyo primer tiraje se agotó en menos de tres meses y la presión de la demanda abarrotó el mercado de copias piratas. Varias publicaciones especializadas a nivel mundial, impresas y virtuales, elogiaron el primer trabajo de los ecuatorianos, que incluye los clásicos "Pretendo" y "Pacto de Sangre".
Para el 2006 Viuda Negra, se concentra en la composición y producción de su segundo trabajo La Voz de los Bosques, para lo que contactan al productor Thiago Bianchi, con experiencia previa junto a Angra, Shaman y Karma. Es así que entre agosto y noviembre del 2006 viajan a Sao Paulo - Brasil para la producción, grabación, mezcla y masterización de lo que es su nuevo trabajo, en busca de la internacionalización definitiva de su música.
En enero de 2007 fueron convocados por la producción del Tributo Internacional a Kraken, banda colombiana con más de 20 años de trayectoria, en el que Viuda Negra participa junto a 28 bandas de 10 países de toda Latinoamérica y España.
En el 2008 la banda grabó su segundo videoclip “Ausencia”, concreta acuerdos de producción y distribución de sus trabajos discográficos a nivel latinoamericano con varios sellos independientes, y presentó una muy exitosa gira nacional.
Viuda Negra se separó a finales de 2010 con una serie de conciertos que recorrieron la mayoría de ciudades importantes de su país.​
Con un emotivo y memorable concierto, finalmente cerraron su carrera en el Festival de Música Quito Fest​ ante varios miles de asistentes. Viuda Negra cerró así una década de gran proyección en la escena metalera ecuatoriana.​
Luego de doce años de ausencia, en un comunicado oficial difundido por redes sociales el 17 de enero de 2022, Viuda Negra anunció su regreso a los escenarios, con Santiago Silva en la voz, Mauricio Maldonado (teclado y coros), Johnny Gordón (batería), Luis Quiroz (bajo y coros) y Diego Guerra (guitarra), presentándose en dos conciertos en el Teatro San Gabriel de Quito en abril de 2022.
Margarita Laso

Margarita Laso, nacida en la ciudad Quito, el 20 de julio de 1963, es una cantante, escritora y productora ecuatoriana. Margarita Laso se ha dedicado a la interpretación de canciones basada en géneros tradicionales y regionales del Ecuador, se ha especializado en la canción popular concentrándose en pasillos, boleros, música tradicional ecuatoriana, entre otros.
Con varios reconocimientos a lo largo de su carrera profesional ha encaminado su trabajo al crecimiento de la actividad artística local y nacional y a la expansión de la música ecuatoriana y latinoamericana. Ha producido 12 discos compactos con diversas temáticas, un sinnúmero de recitales y montajes artísticos y ha publicado cinco libros de poesía.​
Inició su formación musical escuchando cantar a su padre tangos y tonadas, boleros y canciones del Ecuador. Empezó a los ocho años su estudio del piano y más tarde de de la guitarra, para dedicarse después al estudio del canto con la maestra Blanca Hauser.
En 1989 ofreció su primera producción escénica como solista y a partir de entonces ha brindado los recitales, espectáculos y grabaciones por todo Ecuador con un repertorio que incluye boleros, música latinoamericana y ecuatoriana tradicional, villancicos, tangos, entre otros géneros.
Trabajó como editora para varias publicaciones y ha presentado cinco libros de poesía. Participa constantemente de lecturas, recitales y encuentros internacionales de escritores y poetas.
En 1997​ obtuvo el Premio Nacional de Poesía Jorge Carrera Andrade por su libro El trazo de las cobras.
Es articulista del periódico Hoy de Quito.
Una de las voces más influyentes de la música en el Ecuador actual, Margarita Laso ha representado a su país en Colombia, Perú, Cuba, Chile, Brasil, El Salvador, Turquía, Guatemala, Alemania, Puerto Rico.
Margarita Laso cuenta con 14 álbumes y un Single & EP.​
Karla Kanora

Karla Gabriela Quiñónez Vilela (Esmeraldas, 25 de diciembre de 1976), más conocida como Karla Kanora, es una cantante y compositora ecuatoriana de géneros como el pop y la balada. Fue integrante del grupo Habanna Express; como solista sus mayores éxitos son «Solo tú», «Falso Malo», «Por Amor», «Seré una mujer» y «Niégalo Todo» dueto junto a Oscar de León (Homenaje a Julio Jaramillo),​ además fue designada Embajadora de Buena Voluntad de la UNICEF​ en el 2012.
Karla Kanora nació el 25 de diciembre de 1976 en Esmeraldas, a los 11 años audicionó para el Coro de la Universidad Luis Vargas Torres convirtiéndose en la primera niña en formar parte de él. A los 13 años se traslada a Guayaquil, su educación secundaria lo cursó en el Colegio Dolores Sucre. Ganó el Concurso “Nuevas voces para viejos pasillos” donde conoció a Inés Hernández quien le permite el ingreso al Conservatorio Antonio Neumane en la misma ciudad.​ En el 2010, participó en el Concurso "Domingo Legal" de la Cadena Ecuavisa con su primer sencillo "Solo Tú", canción que le permitió iniciar oficialmente su carrera musical.​
En 2011, lanza el sencillo «Por Amor» escrita por Fausto Miño y con el mismo nombre presenta su primer álbum.​
En 2015, saca su segundo disco denominado "El Ruiseñor" en homenaje a Julio Jaramillo.​
Fue parte del jurado en el concurso televisivo Ecuador Tiene Talento junto a Diego Spotorno y Jaime Enrique Aymara.​
Nuestro Juramento

"Nuestro juramento" (English: "Our oath") is a bolero by Puerto Rican songwriter Benito de Jesús and popularized throughout Latin America by Ecuadorian singer Julio Jaramillo. Jaramillo's original recording of the song was made in 1956, featuring Rosalino Quintero on requinto guitar, and released in 1957 by Ónix. The lyrics of the song talk about two lovers who have made an oath to love each other until death and beyond; if the man dies first, the woman promises to spill all her tears over his corpse and to make everyone know about her love, and if she dies first, the man promises to write the story of their love with blood from his heart.
Nuestro juramento is the most popular song in the history of Ecuador, especially in Guayaquil, where Julio Jaramillo was from. However, most Ecuadorians are unaware that it was written by someone outside their country.
Benito de Jesús said to be living off the royalties of "Nuestro juramento". Every 6 months he received royalties from different countries.
Many singers have sung versions of "Nuestro juramento", including Ecuadorian singer Olimpo Cárdenas, Colombian singers Charlie Zaá and Alci Acosta, Peruvian singer Tania Libertad, Puerto Rican singer Daniel Santos, Puerto Rican singer José Feliciano, and the Mexican groups Los Baby's and Café Tacvba. The latter was in the soundtrack of the movie Crónicas, directed by Sebastián Cordero.
Charlie Zaa

Carlos Alberto Sánchez (born in Girardot, Colombia, January 30, 1974), known professionally as Charlie Zaa, is a Colombian singer. Zaa is the son of singer Luis Humberto Sánchez.
Zaa was a singer in two Colombian salsa orchestras: "Grupo Niche" and "Orquesta Guayacán". When he launched his career as a solo artist, he decided to switch to the bolero rhythm. This career decision was made in the mid 90s.
On July 23, 2004, Zaa suffered a severe abdominal pain as he was about to begin a concert in Ponce, Puerto Rico. He couldn't perform that day, having to be taken to a local hospital. Zaa was then flown to Miami, Florida, where he remained hospitalized until he was diagnosed with a kidney condition. Soon after, his personal doctor corrected the problem in a surgery performed in his native Colombia.
Zaa's daughter Lauren Mia Sanchez was a survivor of the 2018 Stoneman Douglas High School shooting in which 17 people lost their lives, including one of her teachers.
Charlie Zaa has recorded over 10 albums since launching his career as a solo artist. His record Sentimientos, in which he sings some past hit songs, sold over three million copies throughout Latin America and the United States. His albums Sentimientos and Un Segundo Sentimiento led to him winning the 1998 Artist of the Year award at the Billboard Latin Music Awards. For his fourth album, Zaa returned to the Sonolux studios in Bogotá, where he made his first album Sentimiento, and to his original producer, Milton Salcedo, and recorded old romantic standards, boleros and waltzes, in an attempt to replicate the success of Sentimiento. Zaa's album De Un Solo Sentimiento was nominated for a Latin Grammy Award in 2002. In 2011, Zaa's album De Bohemia reached the top of the Billboard Latin Albums chart. Some of Charlie Zaa's music was inspired by notable Ecuadorian singer and recording artist Julio Jaramillo.
Otto Sonnenholzner

Otto Ramón Sonnenholzner Sper (Spanish pronunciation: [ˈoto raˈmon soneŋˈxol(t)sneɾ esˈpeɾ], German pronunciation: [ˈɔto ʁaˈmɔn ˈzɔnənˌhɔltsnɐ ˈspɛʁ]; born 19 March 1983) is an Ecuadorian radio broadcaster, politician, and economist who served as the 50th Vice President of Ecuador from December 2018 to July 2020. He was a candidate for President of Ecuador in the 2023 general election.
Otto was born in Guayaquil on March 19, 1983, to father Ramón Sonnenholzner and mother Rosa Elena Sper. He is of German and Lebanese heritage. After studying social sciences, communication and international economics in Ecuador, Germany, and Spain, he became speaker and general manager of Tropicana radio, then president of the Ecuadorian Association of broadcasting (AER). He teaches at the University of Guayaquil.
After the resignation of María Alejandra Vicuña in December 2018, and at the proposal of President Lenín Moreno, the National Assembly of Ecuador entrusted him with the office of vice-president.
On July 7, 2020, Otto resigned from his position as Vice President due to the 2019–20 coronavirus pandemic outbreak in Guayaquil. He left office in the middle of several corruption scandals affecting Moreno's administration.
He signed the Madrid Charter, a document drafted by the far-right Spanish party Vox that describes Communist groups as enemies of Ibero-America involved in a "criminal project" that are "under the umbrella of the Cuban regime".
Following the 2023 political crisis, Sonnenholzner announced his candidacy for President of Ecuador in the 2023 election. He received only 7.09% of the vote in the first round of the election.
He has three children with his wife, Claudia Salem Barakat.
Filmfare Award for Best Male Playback Singer

The Filmfare Best Male Playback Singer Award is given by Indian film magazine Filmfare as a part of its annual Filmfare Awards for Hindi films, to recognise a male playback singer who has delivered an outstanding performance in a film song.
Although the Filmfare Awards started in 1954, awards for the best playback singer category started in 1959. From inception of the category through 1967, both the female and male singers used to compete for a single award, after which separate categories were created for female and male singers respectively.
Note: The category for Best Playback Singer was established in 1959, and until 1967 both male and female singers used to compete for a single award.