davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Arthur Nkusi

Nkusi Arthur (born 22 January 1991), commonly known as Arthur or Rutura, is a Rwandan entrepreneur, comedian, actor, media personality, and campaigner. He is the founder of Arthur Nation Ltd, where he serves as creative director.
Arthur Nkusi has worked with numerous organisations as a creative director, campaigner and communication expert like Vivo Energy Rwanda, LEGO Foundation, Unicef Rwanda, UNFPA Rwanda, Tax justice Network Africa, Irembo, NIDA, Jambo Jet, European Union in Rwanda and many more.
Arthur is a former Big Brother Africa housemate, where he represented Rwanda alongside Frank Rukundo in the 9th season of the show. He is also a popular standup comedian in Rwanda.
As a comedian, Nkusi has performed with comedians like BasketMouth, Eddie Kadi, MC Jessy, Daniel Omara, and Patrick Salvador in popular comedy shows like Comedy Store Uganda, the Churchill Show, Seka Live, and Africa Laughs and Seka Fest.
Arthur was born in Uganda on 22 January 1991, to his father, Mpazimpaka Kennedy, and his mother Harriet Kibuuka. Arthur attended the La Colombiere primary school and received his secondary education at Lycee de Kigali. He later attended the University of Rwanda for his Agriculture degree but later dropped to pursue Media and creative directions. Arthur now holds a master's degree in global digital marketing from the University of Essex in England.
Arthur's comedy career began in 2009 when he co-founded a comedy group known as the comedy knights. Since then, he has performed with many popular African comedians, including Anne Kansime, BasketMouth, Eddie Kadi, MC Jessy, Daniel Omara, Patrick Salvador, Eric Omondi, Alex Muhangi, MC Mariachi, Teacher Mpamire, Akite Agnes, and Jemimah Sanyu. Arthur is currently hosting "Seka live" a monthly comedy show in Rwanda and an annual festival called "Seka Fest".
At the age of 14, Arthur Nkusi was featured in a film titled Beyond the Gates, which was directed by Michael Caton-Jones. He later appeared in Shake Hands With the Devil, Volunteers, The Missing Pillar films, and The City Dropout.
Arthur's radio presenting career begun in 2012, when he was hired by Nation Media Group at KFM radio. He presented the evening program Rush Hour with the Double A. He worked there until 2015, before joining Kiss FM, where he worked for seven years before retiring from radio broadcasting to pursue other interests.
Arthur is married to Ntarindwa Fiona Muthoni , a producer and presenter at CNBC Africa.
Arthur Nkusi at IMDb
Madrasah Thaalibia

Madrasah Thaalibia (Arab: المدرسة الثعالبية ; Perancis: Médersa Thaâlibiyya), ialah sebuah madrasah yang terletak di Algiers, Algeria. Ia diasaskan pada 17 Oktober 1904 oleh Charles Jonnart dan seterusnya menjadi salah satu pusat kerohanian dan pendidikan terkemuka di Algeria .
Bangunan madrasah ini direka oleh arkitek Henri Petit [fr] (1856–1926). Gaya ini mengikuti seni bina Moorish Revival di bawah bimbingan Jonnart,
Empat kubah mengapit kubah tengah, ruang depan dan anjung terbuka di antara dua kubah fasad utama. Semua dinding dibarisi, separuh jalan, dengan periuk tembikar berpanel dan jubin.
Selama kira-kira lima puluh tahun sejak 1954, bangunan itu tidak lagi mempunyai panggilan sebagai penubuhan yang lebih tinggi untuk warga Medan.
Malacky

Malacky (-Slovak, Jerman: Malatzka, Hungarian: Malacka) merupakan sebuah bandar dan perbandaran di barat Slovakia berjarak sekitar 35 kilometer (22 batu) utara dari ibu negara Bratislava. Semasa kurun ke 10 sehingga tahun 1918, bandar ini sebahagian daripada Kerajaan Beraja Hungary.
Bandar ini adalah antara beberapa kawasan yang berada di dalam rantau "Záhorie", yang berada antara banjaran gunung Little Carpathians di timur dan Sungai Morava di barat. Bandar ini merupakan hab ekonomi dan hab kebudayaan untuk pekan berdekatan seperti Gajary, Kostolište, Veľké Leváre dan Jakubov. Bandar ini terletak berdekatan Lebuhraya Prague-Brno-Bratislava dan ramai penduduk berulang setiap hari ke Bratislava. Banjaran gunung Little Carpathians yang mempunyai banyak laluan bertanda memberi peluang yang menarik untuk melakukan aktiviti berbasikal gunung.
Asal usul nama bandar ini tidak dapat dipastikan. menurut teori pertama, nama bandar ini berasal dari perkataan dalam bahasa Hungary malacka yang bermaksud "anak babi" disebabkan haiwan ini dijadikan sebagai simbol dalam jata dan bendera. Teori lain mengatakan nama bandar ini berasal dari bahasa Slovak mláky yang bermaksud paya atau mlátiť yang bermaksud "memukul", atau juga diambil daripada nama Malina Creek (direkod sebagai Maliscapotoca).
Rekod bertulis terawal bagi nama bandar ini adalah pada tahun 1206. Ketika Perang Dunia Kedua, Malacky ditawan pada 5 April 1945 oleh 2nd Ukrainian Front Tentera Soviet.
Antara bangunan yang terkenal di Malacky adalah sebuah gereja Franciscan dari Immaculate Conception of Mary, sebuah bangunan yang dipanggil "Istana Palffy" dan sebuah sinagog yang telah diubahsuai. Terdapat sebuah tangga di dalam gereja Franciscan yang dipanggil Tangga Suci (Scala Sancta) yang dikatakan digunakan oleh Christ untuk naik ke Pretorium of Pilate. Istana Palffy pernah digunakan sebagai hospital sebelum dikosongkan sehingga sekarang dan diambil alih oleh majlis perbandaran. Sinagog yang dibina pada tahun 1886 mengikut gaya Moorish Revival itu pula telah diubahsuai dan digunakan sebagai pusat kebudayaan pada masa kini. Bangunan itu terletak di tengah bandar Malacky dan bersebelahan dengan Arena Sukan MALINA. DI Arena Sukan MALINA terdapat dua kolam renang dalaman (25m dan 12m) dan sebuah dewan serbaguna yang digunakan untuk permainan bola baling, bola keranjang, bola tampar dan bola sepak dalaman.
Di selatan bandar terdapat sebuah loji kayu besar dimiliki oleh Swedspan, anak syarikat IKEA. Pangkalan Udara Kuchyňa, yang sesekali digunakan sebagai pusat latihan oleh tentera udara Amerika Syarikat dan tentera udara NATO, terletak kira-kira 18 kilometer dari timur bandar.
Menurut bancian tahun 2001, bandar Malacky mempunyai 18,063 penduduk. 96.68% penduduk adalah Slovaks, 1.02% Czechs dan 0.51% Hungarians. Penganut agama meliputi 70.35% Roman Katolik, 19.48% tiada pegangan agama dan 1.98% Lutheran. menurut bancian tahun 1910 75% penduduk ialah Slovaks.
Antara bandar kembar Malacky adalah:
*Rencana ini diterjemah dari rencana bahasa inggeris.
Pejabat Setiausaha Kerajaan Negeri Sembilan

Pejabat Setiausaha Kerajaan Negeri Sembilan (PSUKNS) ialah sebuah agensi kerajaan negeri Negeri Sembilan yang menjadi badan induk dalam pembangunan, pentadbiran dan perkhidmatan kerajaan negeri Negeri Sembilan. Ia diketuai oleh seorang pegawai kanan kerajaan yang dikenali sabagai Setiausaha Kerajaan Negeri, Negeri Sembilan.
Pejabat ini ditubuhkan bersempena penubuhan Persekutuan Tanah Melayu pada 1 Februari 1948 yang diketuai oleh Setiausaha Kerajaan Negeri pertama, Encik Othman bin Mohamed. Pada waktu itu bangunan Pejabat Setiausaha Kerajaan Negeri Sembilan terletak berhampiran Taman Bunga Bandar Seremban dan berhadapan dengan Istana Hinggap, Seremban. Pada 16 April 1987, keseluruhan Pejabat Setiausaha Kerajaan Negeri Sembilan telah berpindah ke bangunan baharu yang berhampiran. Bangunan baharu ini yang dikenali sebagai Wisma Negeri, Negeri Sembilan telah dirasmikan oleh Yang di-Pertuan Besar Negeri Sembilan ke-10, Almarhum Tuanku Ja'afar ibni Almarhum Tuanku Abdul Rahman pada 26 September 1987.
Pentadbiran PSUKNS terbahagi kepada dua bahagian utama iaitu Bahagian Pembangunan dan Bahagian Pengurusan. Bahagian Pembangunan terdiri daripada Unit Perancang Ekonomi Negeri, Badan kawal Selia Air Negeri Sembilan, Bahagian Perumahan, Bahagian Kerajaan Tempatan dan Lembaga Pelancongan Negeri Sembilan. Bahagian Pengurusan pula terdiri daripada Pejabat Menteri Besar Negeri Sembilan, Bahagian Pengurusan Sumber Manusia, Bahagian Khidmat Pengurusan, Unit Integriti, Bahagian Teknologi Maklumat, Bahagian Dewan Undangan Negeri, Majlis Sukan Negeri, Unit Korporat, Inovasi dn Kualiti, Unit Pengurusan Majlis Rasmi dan Protokol, Unit Audit Dalam dan Unit Pengaduan Awam Negeri Sembilan.
Hal ehwal pentadbiran dan pengurusan berkaitan perkhidmatan awam diuruskan dan diselaraskan oleh PSUKNS. Ia juga berperanan sebagai pakar runding dalam hal berkaitan pembangunan ekonomi serta merupakan perancang utama pembangunan teknologi maklumat dan komunikasi sektor awam di Negeri Sembilan. Selain itu, PSUKNS turut menjadi penyelaras dan penghubung kepada agensi lain yang terdiri daripada jabatan Negeri dan Kerajaan Persekutuan, Badan Berkanun serta Pihak Berkuasa Tempatan.
Secara umumnya, sebagai agensi pusat bagi urusan pembangunan dan pentadbiran serta penyampaian perkhidmatan awam negeri, PSUKNS melaksanakan lima fungsi utama seperti berikut:
Pejabat Daerah & Tanah Kuala Pilah

Kuala Pilah merupakan satu daripada tujuh daerah di Negeri Sembilan dan merupakan daerah ketiga terbesar di Negeri Sembilan dengan keluasan 109,039.58 hektar. Pejabat Daerah dan Tanah Kuala Pilah (PDTKP) ditubuhkan semasa Tanah Melayu di bawah pemerintahan British pada tahun 1896. Sebelum ini pentadbiran Pejabat-Pejabat Kerajaan Daerah Kuala Pilah ditempatkan berasingan di dalam bangunan lama semenjak zaman british.
Kompleks Pejabat-Pejabat Kerajaan Daerah Kuala Pilah yang menempatkan Pejabat Daerah dan Tanah Kuala Pilah serta beberapa buah jabatan Kerajaan Negeri telah dirasmikan oleh Al-Marhum Tuanku Ja'afar Ibni Al-Marhum Tuanku Abdul Rahman pada 18 April, 1982 bersamaan 23 Jamadil Akhir 1402.
Daerah Kuala Pilah disaliri oleh 9 sungai utama iaitu Sungai Muar, Sungai Jelai, Sungai Jempol, Sungai Pilah, Sungai Batang Pilah, Sungai Juasseh, Sungai Seri Menanti, Sungai Johol dan Sungai Terachi. Terdapat 11 buah mukim di daerah ini dengan 117 buah JKKK Kampung Tradisi, 7 buah JKKK Kampung Baru, 1 buah JKKK Orang Asli, 1 Skim Penempatan FELDA serta 1 Majlis Tempatan.
Selain bertanggungjawab kepada Kerajaan Negeri dalam usaha gerak kerja mentadbir daerah Kuala Pilah, PDTKP juga berperanan sebagai peneraju utama dalamn agenda pembangunan daerah bersama jabatan dan agensi peringkat negeri dan persekutuan yang beroperasi di daerah.
Mengurus, mengawal dan mentadbir daerah dan sumber tanah bagi mencapai pembangunan seimbang dari segi ekonomi, sosial, fizikal dan pembangunan islam
Mewujudkan perkhidmatan, pembangunan daerah dan tanah yang cekap, berkualiti dan berkesan ke arah memberikan kesejahteraan dan kemakmuran rakyat
Kementerian Perumahan Kerajaan Tempatan Malaysia

Kementerian Perumahan dan Kerajaan Tempatan (KPKT) adalah merupakan kementerian di bawah kerajaan Malaysia. Menterinya masa kini adalah Tuan Nga Kor Ming.
Kementerian ini telah ditubuhkan pada 24hb. Mei 1964 dengan nama Kementerian Kerajaan Tempatan dan Perumahan.
Pada 18hb. Julai 1978, berikutan dengan penyusunan semula Kabinet, organisasi Kementerian telah diubah dan disusun semula dengan nama Kementerian Perumahan dan Kerajaan Tempatan. Penubuhan ini adalah hasil cantuman di antara Kementerian Perumahan dan Kemajuan Perkampungan dengan Bahagian Kerajaan Tempatan yang sebelumnya terletak di bawah Kementerian Kerajaan Tempatan dan Wilayah Persekutuan.
Untuk merancang, menyelaras dan melaksanakan agenda sosial dan penempatan manusia melalui program perumahan, perancangan dan kawalan pembangunan, perkhidmatan perbandaran dan landskap serta perkhidmatan kebombaan dan penyelamatan yang cekap dan berkesan.
Hubungan Lubnan–Malaysia

Hubungan Lubnan-Malaysia merujuk kepada diplomasi hubungan dua hala antara Lubnan dan Malaysia. Lubnan mempunyai sebuah kedutaannya sendiri di Kuala Lumpur, dan Malaysia juga membuka sebuah kedutaannya di Beirut.
Perjanjian mengenai pencegahan cukai berganda dan pencegahan fiskal termasuk perjanjian mengenai perjanjian pelaburan dua hala telah ditandatangani di antara kedua-dua negara. Sejak 2007, jumlah eksport Malaysia ke Lubnan berjumlah sekitar 84,708, manakala Lubnan pula mengeksport sekitar 8,419. Eksport Malaysia termasuklah bahagian televisyen, minyak kelapa sawit, perhiasan pakaian, pam gas, dan produk kayu. Lubnan pula mengeksport produk koko, sisa tembaga, buku dan produk rambut. Walau bagaimanapun, pada tahun 2011, eksport Luban menurun ke 1,747 manakala eksport Malaysia meningkat ke 144,756. Pada tahun 2003, ahli perniagaan dari kedua-dua negara telah menjalin perkongsian strategik dengan penubuhan Majlis Perniagaan Lebanon Malaysia. Malahan, sebuah pengeluar kereta Lubnan turut beroperasi di Malaysia.
Malaysia merupakan salah satu Pasukan Tentera Sementara PBB di Lubnan. Ketika misi, Malaysia telah menghantar seramai 877 orang anggota ke Lubnan.
Masjid Badshahi

Masjid Badshahi (Bahasa Panjabi: بادشاہی مسجد) ialah sebuah masjid zaman Mughal Lahore, ibu pejabat wilayah Punjab, Pakistan. Masjid ini terletak di barat Kubu Lahore di pesisiran Kota Bertembok Lahore, dan diiktiraf sebagai salah satu mercu-mercu tanda terkemuka Lahore.
Masjid Badshahi dibina oleh Maharaja Aurangzeb antara 1671 hingga 1673. Masjid ini merupakan contoh penting seni bina Mughal, dengan bahagian luar dibina dengan batu pasir merah dengan inlai marmar. Ini ialah masjid terbesar dalam empayar itu, dan kini merupakan masjid kedua terbesar Pakistan. Setelah kejatuhan empayar Mughal, masjid ini dijadikan sebagai garison oleh Empayar Sikh dan Empayar British.
Seni bina Goth

Seni bina Goth ialah gaya seni bina yang berkembang pada lewat Zaman Pertengahan. Ia terbit daripada seni bina Romanesque dan kemudiannya diganti oleh seni bina Zaman Pembaharuan. Gaya ini yang berasal daripada negara Perancis abad ke-12 dan bertahan sehingga abad ke-16, dikenali pada zaman itu sebagai Opus Francigenum ("Karya Perancis"); kata Goth mula-mula muncul lewat Zaman Pembaharuan. Ciri-ciri gaya ini termasuk gerbang tajam, kekubah beralur dan banir berjangkang. Seni bina Goth paling sering kelihatan pada katedral, biara dan gereja Eropah. Gaya ini juga digunakan buat pembinaan-pembinaan istana kota, istana, dewan bandaran, dewan perseikatan, universiti dan juga kediaman peribadi.
Templat:EB1911 Poster
Jika anda melihat rencana yang menggunakan templat {{tunas}} ini, gantikanlah dengan templat tunas yang lebih spesifik.
Istana Himeji

Istana Himeji (姫路城, Himeji-jō) ialah kompleks istana Jepun atas bukit yang terletak di bandar Himeji, Wilayah Hyōgo, Jepun. Istana tersebut dianggap sebagai contoh seni bina istana Jepun prototaip masih ada yang paling lengkap, terdiri daripada rangkaian 83 bilik dengan sistem pertahanan maju dari zaman feudal. Istana tersebut kerap dikenali sebagai Hakuro-jō atau Shirasagi-jō ("Istana Bangau Putih" atau "Istana Pucung Putih") kerana luarannya yang putih terang dan rupanya dikatakan burung berlawan.
Sekolah Menengah Kebangsaan Sultan Abdul Samad, Banting

Sekolah Menengah Kebangsaan Sultan Abdul Samad atau nama ringkasnya SMK Sultan Abdul Samad, merupakan sebuah Sekolah Menengah Kebangsaan yang terletak di Klang.
Pada 2009, Sekolah Menengah Kebangsaan Sultan Abdul Samad memiliki 507 pelajar lelaki dan 533 pelajar perempuan, menjadikan jumlah keseluruhan murid seramai 1040 orang. Ia mempunyai seramai 75 orang guru.
Masjid Sultan Abdul Samad, KLIA

Masjid Sultan Abdul Samad merupakan sebuah Masjid Institusi yang terletak dalam daerah Sepang, Selangor, Malaysia. Mula beroperasi pada tahun 1999 dibawah pengurusan MAHB. Ia menjadi pusat ibadat bagi masyarakat setempat.
Masjid Sultan Abdul Samad terletak di kedudukan Latitud 2 darjah, 43 minit, 50 saat Utara dan Longitud 101 darjah, 43 minit, 3.8 saat Timur. Arah kiblatnya adalah pada 292 darjah, 43minit, 40 saat.
Nama Masjid Sultan Abdul Samad diambil sempena Sultan Abdul Samad yang merupakan putera Raja Abdullah ibni Sultan Ibrahim Shah, dan dilahirkan pada tahun 1804. Baginda memerintah dari tahun 1857 sehingga baginda mangkat pada 6 Februari 1898.
Bangunan MetLife

Bangunan MetLife merupakan pencakar langit 59 tingkat di 200 Park Avenue di East 45th Street di atas Grand Central Terminal di Midtown Manhattan, New York City. Dibina pada 1960-63 sebagai Pan Am Building, ibu pejabat Pan American World Airways yang kemudiannya, ia direka oleh Emery Roth & Sons, Pietro Belluschi dan Walter Gropius dalam gaya International. Ruang pejabat komersial terbesar dunia dengan rakaman persegi pada pembukaannya, ia kekal sebagai salah satu daripada 100 bangunan tertinggi di Amerika Syarikat.
Sumitomo Realty & Development

Sumitomo Realty & Development Co., Ltd. ialah sebuah syarikat pembangunan hartanah Jepun yang beribu pejabat di Shinjuku, Tokyo. Syarikat ini merupakan ahli Sumitomo Group.
Syarikat ini merupakan salah satu dari tiga pemaju hartanah terbesar di Jepun, bersama Mitsubishi Estate dan Mitsui Fudosan. Sehingga 2018, syarikat ini memiliki portofolio hartanah terbesar kedua di Jepun (di bawah Mitsubishi), dengan jumlah nilai 5,7 trilion yen.
Syarikat ini ditubuhkan dengan nama Izumi Real Estate Co., Ltd. pada tahun 1949 pasca pembubaran konglomerat Sumitomo. Syarikat itu bertukar namanya sebagai Sumitomo Realty & Development pada tahun 1957.
Bermula pada awal dekad 1960-an, Sumitomo aktif menbangunjan dan menjual hartanah kondominium.
Sumitomo Realty kemudian mengadakan penawaran umum perdana di bursa saham Tokyo dan Osaka pada tahun 1970.
Projek bangunann0 tinggi pertama syarikat ini ialah Shinjuku Sumitomo Building, yang siap pada tahun 1974. Bangunan itu kemudian menjadi ibu pejabat syarikat ini. Pada masa itu, ia merupakan bangunan tertinggi di Tokyo (namun dikalahkan oleh Shinjuku Mitsui Building beberapa bulan kemudian), dan elevatornya merupakan yang terpantas di dunia.
Sumitomo beralih ke perniagaan perantara dan pembiayaan hartanah pada akhir dekad 1970-an. Pembiayaan perumahan dan komersial kini menyumbang sebahagian besar pendapatan syarikat ini.
Ibu pejabat syarikat ini kemudian berpindah ke Shinjuku NS Building pada tahun 1982.
Sumitomo kemudiam aktif melabur di California dan Hawaii selama dekad 1970-an. Pada tahun 1987, Sumitomo memperoleh Tishman Building di 666 Fifth Avenue di New York City, dan kemudian dijual kembali pada tahun 1998. Pada tahun 1989, Sumitomo memperoleh hotel JW Marriott di Century City, Los Angeles dengan harga $85 juta. Sumitomo juga menubuhkan anak syarikat di Washington, D.C. dan Sydney selama dekad 1980-an.
Pada pertengahan dekad 1990-an, Sumitomo memulai perniagaan renovasi dan pemodelan semula rumah dengan nama Shinchiku Sokkurisan.
Sepanjang sejarahnya, Sumitomo memiliki dasar untuk tidak menjual hartanah yang dibangunkan sendiri.
Sumitomo memiliki sekitar 220 bangunan pejabat di Tokyo, yang terbesar antara lain:
Sumitomo Realty mengendalikan rangkaian Hotel Villa Fontaine, yang memiliki 15 hartanah di Jepun (Tokyo, Kobe, dan Osaka).
Limbungan kering

Limbungan kering adalah sebuah besen, lembangan atau ruang sempit yang boleh dibanjiri bagi membolehkan sesebuah beban diapungkan masuk ke dalamnya, airnya kemudian dikeringkan bagi membolehkan beban tadi diletakkan di atas pelantar kering. Limbungan kering digunakan untuk kerja-kerja pembinaan, penyelenggaraan dan baik pulih kapal, bot dan lancang air yang lain.
Stesen MRT City Hall

Stesen MRT City Hall (NS25/EW13) ialah stesen pertukaran melintasi platform untuk Laluan MRT Utara Selatan dan Laluan MRT Timur Barat di Singapura. Stesen ini dibuka pada 12 Disember 1987 dan menjadi stesen pertukaran pada 4 November 1989.
Stesen ini diletakkan di bawah persimpangan Stamford Road dan North Bridge Road di dalam Downtown Core. Stesen MRT City Hall merupakan salah sebuah stesen yang sentiasa sibuk disebabkan ia stesen pertukaran dan stesen diletakkan di hati bandar Singapura. Monumen City Hall berdekatan dengan stesen tersebut.
Stesen ini mempunyai tiga tempat masuk dan keluar. Exit A dihubungkan dengan Pusat Membeli-belah Raffles City, manakala Exit B menuju ke North Bridge Road di atas stesen. Exit C dihubungkan dengan Pusat Membeli-belah CityLink Mall (bawah tanah), memberikan akses ke Suntec City and Convention Centre, Marina Square, Esplanade – Theatres on the Bay dan CC3 Esplanade.
Orang ramai yang berkumpul di stesen ini semasa waktu puncak hanya dikalahkan oleh Orchard dan mungkin Dhoby Ghaut, Jurong East, Tampines, Yishun, Tanjong Pagar dan Outram Park.
Stesen ini merupakan salah satu stesen untuk muncul dalam Monopoly Edisi Singapura. Ia juga dicakapkan tentang oleh filem 2009 Bahasa Inggeris Whiteout.
Perkhidmatan-perkhidmatan bas berikut melalui perhentian-perhentian bas pada North Bridge Road:
Perkhidmatan-perkhidmatan bas berikut melalui perhentian-perhentian bas pada Bras Basah Road:
Perkhidmatan-perkhidmatan bas berikut melalui perhentian-perhentian bas pada Stamford Road:
Perkhidmatan-perkhidmatan bas berikut melalui perhentian-perhentian bas pada Coleman Street:
Pada 13 Mei 2003, sebuah eskalator menuju ke atas tiba-tiba terpulih, melemparkan 20 penumpang yang sedang menggunakannya ke belakang termasuk seorang perempuan yang mengandung.
Pada 5 Jun 2008, 280 orang belia bermalam di Stesen MRT City Hall untuk belajar tentang cara-cara untuk menangani kecemasan di sebuah terowong keretapi.
Kira-kira tengah malam, mereka menaiki sebuah keretapi. Selepas ia berlepas, terdapat satu letupan bom simulasi. Mereka mengaktifkan tanjakan di kedua-dua hujung keretapi dan pindah ke keselamatan melalui aci menyelamatkan diri.
Pada 30 Disember 2008, keretapi-keretapi dari City Hall ke Tiong Bahru terganggu di Tanjong Pagar kerana sebuah masalah di keretapi dijumpai. Jadi, penumpang-penumpang hendaklah menunggu untuk keretapi selepasnya.
Kira-kira 2,800 komuter telah terlibat oleh kelewatan 8.5 minit pada Laluan Timur Barat pada 19:25 23 September 2011.
Seoran jurucakap SMRT mengatakan bahawa penumpang-penumpang di sebuah keretapi ke arah Pasir Ris dikehendaki untuk menurun di City Hall disebabkan oleh masalah keretapi.
Untuk mengurangkan impak kepada penumpang lain, penumpang-penumpang di sebuah keretapi ke timur diminta untuk menurun di Stesen MRT Bugis untuk melayankan penumpang-penumpang di City Hall menuju ke Pasir Ris.
Bangunan Queen Victoria

Koordinat: 33°52′18″S 151°12′24″E﻿ / ﻿33.871758°S 151.206666°E﻿ / -33.871758; 151.206666
Queen Victoria Building (QVB) atau Bangunan Queen Victoria, ialah bangunan Victoria di kawasan pusat perdagangan Sydney, di Australia. Bangunan Neo-Romanesque ini panjangnya 190 meter dengan lebar 30 meter, dan memenuhi seluruh blok bandar, dibatasi oleh Jalan George, Market, York dan Druitt. Ia kini merupakan sebuah pusat beli-belah, tetapi telah digunakan untuk pelbagai fungsi sebelum ini.
Tapak QVB dahuluya menempatkan George Street Markets, dan telah dipilih untuk pembinaan sebuah bangunan besar kerajaan. Arkitek George McRae mereka bentuk QVB dalam gaya Romanesque untuk mengambil sejumlah besar tukang mahir yang tidak bekerja kerana kemelesetan ekonomi yang teruk. Bangunan ini siap pada tahun 1898 dan dinamakan Queen Victoria Building sempena pemerintah monarki ketika itu.
Bangunan yang siap termasuk kedai kopi, bilik pameran dan dewan konsert. Ia menyediakan persekitaran perniagaan untuk pedagang seperti tukang jahit, mercers, pendandan rambut dan kedai bunga. Dewan konsert kemudian ditukar kepada perpustakaan perbandaran dan pejabat untuk Majlis Bandaraya Sydney. Bangunan ini semakin merosot dan pada tahun 1959 telah diancam dengan perobohan. Ia telah dipulihkan di antara tahun 1984 dan 1986 oleh Ipoh Ltd dengan kos $86 juta, di bawah syarat pajakan 99 tahun dari Majlis Bandaraya dan kini mengandungi butik kebanyakannya kedai mewah dan berjenama.
Ipoh memulakan $26 juta pengubahsuaian pada tahun 2008 untuk bersaing dengan bangunan komersial lain dalam abad ke-21. Perubahan termasuk rupa kedai baru, papan tanda kaca, pelepar kaca, eskalator baru yang menghubungkan aras bumi, aras pertama dan kedua dan skim warna baru. Perubahan moden telah digambarkan oleh pengkritik sebagai kitsch dan mengancam nilai-nilai warisan bangunan bersejarah. Mereka percaya bahawa kaca baru dan eskalator bercermin menceroboh ke dalam ruang seni bina asal dan hadapan kedai tanpa bingkai, papan tanda kaca dan skim warna baru telah merendahkan kepentingan warisan seluruh bangunan. Error: tiada nama laman disertakan (help).
Templat:Geolinks-AU-streetscale
Istana Arau

Istana Arau terletak di Bandar Diraja Arau, lebih kurang 10 kilometer dari Bandar Kangar, Perlis. Bangunan ini merupakan kediaman rasmi atau tempat kediaman (bersemayam) Raja-Raja Negeri Perlis. Ianya dibina sekitar tahun 1905 semasa zaman pemerintahan Tuanku Raja Syed Alwi Jamalullail.
Selepas kemangkatan Tuanku Syed Alwi, Istana Arau didiami pula oleh Tuanku Raja Syed Safi Jamalullail dan Tuanku Syed Hamzah Jamalullail semasa pemerintahan Jepun.
Selepas tamatnya era pemerintahan Jepun di Malaya, Istana Arau kembali didiami pula oleh Raja Perlis yang berikutnya iaitu Tuanku Syed Putra Jamalullail (era zaman pemerintahan Kerajaan British). Tidak beberapa lama baginda bersemayam di Istana Arau, Tuanku Syed Putra berpindah ke kediaman resmi baginda sendiri di Istana Kenangan Indah Repoh, Kangar sehinggalah baginda mangkat pada tahun 2000.
Selepas Tuanku Syed Putra Jamalullail mangkat, bangunan Istana Arau tidak didiami oleh pengganti berikutnya. Istana Arau berfungsi sebagai tempat mengadakan upacara resmi penganugerahan pingat dan bintang kehormat, majlis mengadap tetamu-tetamu kehormat vvip, dan pembesar-pembesar Negara dan Negeri.
Istana Arau dibina semasa era pemerintahan Tuanku Syed Alwi Jamalullail pada tahun 1905 Masihi. Keluasan dalaman bangunan Istana Arau lebih kurang 120 kaki persegi kali 180 kaki persegi terdiri daripada:
Balairong Seri Berfungsi tempat Majlis Penganugerahan Pingat dan Bintang-Bintang serta Majlis Pertabalan Raja baru.
Dewan Banquet Digunakan sebagai tempat majlis santapan ketika diadakan majlis rasmi di Istana Arau.
Bilik Kuning Berfungsi sebagai sebuah bilik tempat menunggu tetamu sementara menanti kehadiran Tuanku Raja sampai ke Istana.
Bilik Biru Berfungsi sebagai sebuah bilik untuk menerima tetamu VVIP dan tetamu Tuanku Raja menghadap baginda.
Bilik Hijau Berfungsi sebagai tempat mengadakan majlis upacara khas penganugerahan pingat dan bintang-bintang khas kepada orang-orang yang tertentu atas perkenan Tuanku Raja.
Struktur binaan bangunan ini terdiri daripada campuran batu bata, simen, dan pasir. Bahagian bumbungnya pula mempunyai bentuk kubah kembar kiri dan kanan bangunan. Keluasan keseluruhan kawasan Istana Arau adalah 900 kaki persegi panjang dan 500 kaki persegi lebar.
Bangunan Istana Arau bermotifkan ciri-ciri moden dan Islam. Istana Arau menjadi tarikan pelancong tempatan dan pelancong luar ketika ada sesi lawatan ke Galeri Diraja Arau. Langkah-langkah pemuliharaan bangunan bersejarah ini adalah dibawah bidang kuasa Jabatan Kerja Raya Negeri Perlis dan mendapat perhatian pemuliharan daripada Jabatan Warisan Negara.
Bahan bangunan

Dalam sejarah terdapat trend dalam membina bahan daripada menjadi semula jadi untuk menjadi lebih buatan manusia dan komposit; biodegradable kepada yang tidak dapat dihancurkan; orang asli (tempatan) yang diangkut ke seluruh dunia; boleh diperbaiki untuk pakai buang; dipilih untuk peningkatan tahap keselamatan kebakaran, dan peningkatan rintangan seismik. Trend ini cenderung meningkatkan kos bahan binaan ekonomi, ekologi, tenaga, dan sosial jangka awal dan panjang.
Di pasaran, istilah "produk bangunan" sering merujuk kepada zarah/bahagian siap pakai, yang dibuat dari pelbagai bahan, yang dipasang dalam perkakasan seni bina dan bahagian perkakasan hiasan bangunan. Senarai produk bangunan tidak termasuk bahan binaan yang digunakan untuk membina binaan bangunan dan lekapan sokongan, seperti tingkap, pintu, kabinet, dan sebagainya. Produk bangunan, sebaliknya, menyokong dan membuat bahan binaan berfungsi dengan cara modular.
"Produk bangunan" juga boleh merujuk kepada barang-barang yang digunakan untuk meletakkan perkakasan tersebut bersama-sama, seperti pelekat, gam, cat, dan apa-apa lagi yang dibeli untuk tujuan membina bangunan.
Media berkenaan Building materials di Wikimedia Commons
Sammezzano

Sammezzano, or the Castle of Sammezzano, is an Italian palazzo in Tuscany featuring Moorish Revival architectural style. It is located in Leccio, a hamlet of Reggello, in the Province of Florence.
The original palazzo was erected in about 1605 by the Spanish nobleman Ximenes of Aragon. In the 19th century, Ferdinand Panciatichi Ximenes inherited the property and, between 1853 and 1889, remodeled it into one of the largest examples of Moorish Revival architecture. Umberto I, king of Italy, visited Ximenes at Sammezzano in 1878.
The palazzo served as a luxury hotel in the post World War II era; then was vacated and closed. A committee called FPXA 1813–2013, abbreviation for Ferdinand Panciatichi Ximenes d’Aragon, was organized in 2012 to attempt to restore and preserve the palazzo, which has 365 rooms, each with unique, Moorish decoration.
The Castle of Sammezzano can be seen in the 38 minute long video Beyond the Shores (on Death and Dying) by the band Shores of Null.
Jamek Mosque

3°8′56.06″N 101°41′45.46″E﻿ / ﻿3.1489056°N 101.6959611°E﻿ / 3.1489056; 101.6959611
Jamek Mosque, officially Sultan Abdul Samad Jamek Mosque (Malay: Masjid Jamek Sultan Abdul Samad) is one of the oldest mosques in Kuala Lumpur, Malaysia. It is located at the confluence of the Klang and Gombak rivers and may be accessed via Jalan Tun Perak. The mosque was designed by British architect and soldier Arthur Benison Hubback, and built in 1909. It was the principal mosque of Kuala Lumpur until the construction of the national mosque Masjid Negara in 1965.
The name "Jamek" is the Malay equivalent of the Arabic word jāmiʿ (جامع) meaning a place where people congregate to worship. It is also referred to as "Friday Mosque" by the locals.
The mosque was built on the location of an old Malay burial place at the confluence of Klang and Gombak River and named Jamek Mosque. A couple of mosques previously existed in the Java Street and Malay Street area serving the Malay communities, but Jamek Mosque was the first large mosque to be built in Kuala Lumpur. The architect was Arthur Benison Hubback who designed the mosque in the Indo-Saracenic style, loosely reflecting Indian Muslim Mughal architectural style.
The foundation stone of the mosque was laid by the Sultan of Selangor, Sultan Sir Alaeddin Sulaiman Shah on 23 March 1908, and the Sultan officially opened the mosque on 23 December 1909. The construction of the mosque cost $32,625, funded in part by the Malay community with contribution from the British colonial government. Masjid Jamek served as Kuala Lumpur's main mosque until the national mosque, Masjid Negara, was built in 1965.
The mosque has since been expanded with extensions built, and the addition of a roof over the originally open-air forecourt. The mosque was refurbished in 1984 and the minaret nearest the river was underpinned as it was already sloping. One of the domes of the mosque collapsed in 1993 due to heavy rain, but has since been repaired.
On 23 June 2017, the mosque was renamed Sultan Abdul Samad Jamek Mosque by Selangor's Sultan Sharafuddin Idris Shah after his ancestor — the fourth Sultan of Selangor Sultan Abdul Samad — as the mosque was originally built on land that was part of the state of Selangor.
The design of the mosque has been described as a Moorish, Indo-Saracenic or Mughal architecture. A. B Hubback also designed a number of buildings in similar style, such as the Kuala Lumpur railway station and the Ubudiah Mosque in Kuala Kangsar. The mosque has 2 main minarets among other smaller ones; the pattern of pink and white banding of the minarets, formed of brick and plaster, has been described as "blood and bandage". The mosque has 3 domes, the largest of which reached 21.3 metres (70 ft) in height. The prayer hall is located beneath the domes.
The mosque lends its name to the Masjid Jamek LRT station located just outside the mosque compound. The station is among Kuala Lumpur's busiest metro interchanges, being served by the Kelana Jaya Line, Sri Petaling Line and Ampang Line. The station is located between Chinatown and Little India; Dataran Merdeka is also nearby.
Chief Of Muadhins :
Muadhins :
List of radio stations in Malaysia

This is a list of radio stations in Malaysia, ordered by location and frequency. Frequency varies in different states.
There are a total of 24 private and 44 government-owned radio stations in Malaysia. Stations owned by the government operate under the Radio Televisyen Malaysia (RTM) group. Other stations such as BBC World Service, China Radio International and Voice of Vietnam are available in Malaysia via AM.
Malaysia does not own any AM stations. All of the AM stations able to be received in Malaysia are from other Asian countries with high power transmitters. Reception is much better at night.
The Purpose Driven Church

The Purpose Driven Church: Growth Without Compromising Your Message & Mission is a 1995 book by Rick Warren, founder and senior pastor of Saddleback Church in Lake Forest, California, United States.
The book is targeted to pastors and church leaders and advises them to base their ministry on God's purposes, not their own ideas of ministry, hence the term "Purpose Driven". Warren suggests that these purposes are worship, fellowship, discipleship, ministry, and mission, and that they are derived from the Great Commandment (Matthew 22:37–40) and the Great Commission (Matthew 28:19–20).
Warren writes that every church is driven by something. Tradition, finances, programs, personalities, events, seekers and even buildings can each be the controlling force in a church. But he believes that in order for a church to be healthy it must be built around the five New Testament purposes given to the church by Jesus. "The issue is church health, not church growth!" declares Warren. "If your church is healthy, growth will occur naturally. Healthy, consistent growth is the result of balancing the five biblical purposes of the church."
He proposes that church leaders ask of themselves, "What is our purpose?", "Why do we do what we do?", "What should we be doing?", and "How will you do that?" In this book Warren provides a guide to answer these questions on how to do church. He further suggests that following the principles he outlines in the book will enable a church to grow.
The author emphasizes an intentional people-building process. He says, “If you will concentrate on building people, God will build the church.”
The teaching of The Purpose Driven Church was derived from Warren's own experience in leading Saddleback Church from its founding in 1980 to over 10,000 in worship attendance in its first fifteen years, becoming one of the fastest growing churches in America during this time.
The book was a bestseller a few weeks after its publication. The Purpose Driven Church has been translated into over 30 languages, including Spanish, Portuguese, French, and German. It is listed in 100 Christian Books That Changed the Century and has been given many awards. For example, in 1996 and 1997, the book was the Evangelical Christian Publishers Association (ECPA) Christian Book Award Winner for the US. In 2002, the ECPA awarded it the Gold Medallion Award. The book and its author have received numerous reviews in the mainstream press and have been the subject of much support and criticism in Christian blogs and newsletters.
In a May 2005 survey of American pastors and ministers conducted by George Barna, it was voted as the second book most influential on their lives and ministries, behind The Purpose Driven Life, a subsequent book by Warren.
The book was the origin of the annual conferences called "Purpose Driven Conference".
Quebec Government Offices

The Quebec Government Offices (French: Délégations générales du Québec) are the Government of Quebec's official representations outside of Canada. They are overseen by Quebec's Ministry of International Relations.
The network of 35 offices in 20 countries consists of 9 general delegations, 5 delegations, 15 government bureaux, 6 trade offices. There are also 2 representatives at the Organisation internationale de la Francophonie and UNESCO.
Quebec had agents-general in London, Paris, and Brussels prior to 1936, when legislation was passed by the government of Maurice Duplessis closing all Quebec government offices abroad. The government of Adélard Godbout repealed the legislation and opened an office in New York City in 1940. When Duplessis returned to power in 1944, his government retained the New York City office and its agent-general but opened no others.
In the early 1960s, the government of Jean Lesage began to open additional offices abroad in Paris (1961), London (1962), Rome and Milan (1965). Subsequent governments opened offices in Chicago (1969), Boston, Lafayette, Dallas and Los Angeles (1970), Munich and Berlin (1971), Brussels (1972), Atlanta (1977), Washington, DC (1978), Mexico City and Tokyo (1980), Beijing and Santiago (1998), Shanghai and Barcelona (1999), Mumbai (2007), São Paulo (2008) and Moscow (2012). A UQAM scholar in 1984 described the offices as "mini-embassies" for Quebec and part of the Quiet Revolution.
In 1971, the title of agent-general was officially changed to delegate-general, although the previous title is still often used, particularly for the government's representative to London.
As of 2024, the Government of Quebec is represented by 35 offices in 20 countries and has delegates-general (agents-general), delegates, bureaux, and trade offices. Québec also has a delegate for the Organisation internationale de la Francophonie and Multilateral Affairs and a representative to UNESCO, both based in Paris. Quebec, like other Canadian provinces, also maintains representatives in some Canadian embassies and consulates general.
Quebec Government Offices fall into several types. General Delegations are deemed most important, and handle affairs of economy, education, culture, immigration, and public affairs. Delegations are similar, but do not deal with immigration issues. Bureaus handle a small number of issues. Trade Offices deal with trade affairs.
Government Offices for the English regions

Government Offices for the English regions (GOs) were established in 1994 by the John Major government. Until 2011, they were the primary means by which a wide range of policies and programmes of the Government of the United Kingdom were delivered in the regions of England.
There were Government Offices in the East Midlands, East of England, London, North East, North West (until 1998 there was a separate GO for Merseyside), South East, South West, West Midlands and Yorkshire and the Humber regions.
The Offices represented thirteen Whitehall departments, and were involved in regenerating communities, fighting crime, tackling housing needs, improving public health, raising standards in education and skills, tackling countryside issues and reducing unemployment.
By the time of their abolition, there were twelve Whitehall Departments represented in the Offices:
The abolition of the Government Offices was announced in the Coalition Government's Spending Review in October 2010. It was stated at that time that "The GO Network will therefore close no later than the end of March 2011. Functions undertaken by the GO Network are now in the process of being wound down, with the exception of a small number which may transfer elsewhere."
Queensway Government Offices

The Queensway Government Office Building (in short form QGO) is a skyscraper located in the Admiralty district of Hong Kong near Admiralty station. The tower rises 56 floors and 199 metres (653 ft) in height. The building was completed in 1985. It was designed by Mr K.M. Tseng of the Architectural Services Department. The Queensway Government Offices, which stands as the 54th-tallest building in Hong Kong, is a Hong Kong government office building. The roof of the Queensway Government Office Building is adorned with a dragon logo, the symbol of Hong Kong; the structure was added in 2002.
The site of the office building was part of the larger Victoria Barracks site, which was transferred from the British Forces to the Hong Kong Government for redevelopment. The Victoria Barracks Planning Committee proposed building a "large secretariat building" in the vicinity of Flagstaff House, but the government instead decided to build a courthouse and the government office building on Queensway.
Contracts to construct the building were signed on 1 August 1983 by Gammon, the contractor, and the government.
Former agencies:
Carl Haakon Waadeland

Carl Haakon Waadeland (født 8. november 1952) er en norsk musikkteoretiker og jazzmusiker (slagverk), kjent fra flere band og utgivelser. Han var en av drivkreftene bak Jazzlinja (NTNU) som han også har ledet.
Han har hovedfag i matematikk og doktorgrad fra Institutt for musikk (NTNU), der han er ansatt som professor i utøvende musikk med fokus på rytmikk, musikkframføring (performologi), rytme og bevegelse.
I doktoravhandlingen utviklet han simulerings-modeller av rytmeavvik (2000). Waadeland har spilt og utgitt flere plater med jazzbandene Bodega Band, Siris svale band og Dadafon (1995–2002).
Han har ellers bidratt en rekke utgivelser med midtnorske artister som Knutsen & Ludvigsen, Gary Holton & Casino Steel (1982), Hans Rotmo, Terje Tysland, Halvdan Sivertsen, Hilde Heltberg, Åge Aleksandersen, Øystein Dolmen, DumDum Boys og Henning Sommerro.
Han er sønn av matematikeren, professor emeritus Haakon Waadeland.
Jan Tro

Jan Tro (født 28. juli 1948) er en norsk jazzmusiker (kontrabass), komponist og førsteamanuensis i akustikk.
Som ung spilte han bass og piano i Kirkenes-bandet Icebeats som vant ukebladet Det Nyes nasjonale talentkonkurranse (1965). Etter at han flyttet til Trondheim for musikkstudier ved Norges tekniske høgskole (1972), medvirket han på Knutsen & Ludvigsens utgivelser (debutalbum 1970, Brunost no igjæn 1972, Tut 1974) og med Stig Nilsson på hans Brunost og sirup og brö (1978). Samtidig var han musiker og komponist i jazzorkesteret Bodega Band, der han blant annet samarbeidet mye med medstudent Per Husby. Han ble slått til ridder av Polyhymnia for hans fortjenester for Studentersamfundets Orkester i 1971 og til kommandør i 1995.
Etter at han var ferdig utdannet sivilingeniør samme sted (1973) var Tro forsker innen akustikk ved SINTEF (1974-86). Ved Institutt for musikk var han ivrig i storbandsammenheng, deriblant som musiker i Bodega Band og som medarbeider ved etableringen av, og undervisningen ved jazzlinja.
Han er i dag amanuensis ved Institutt for teleteknikk og akustikk ved Norges teknisk-naturvitenskapelige universitet (1987-). Etter en tid som gjesteforsker i USA (1990-91) var han tilbake som president i Norsk Akustisk Selskap (1992–94), samt med under etableringen av Norsk nettverk for Teknologi, Akustikk og Musikk der han var styremedlem (1995–99).
Boken Ny musikkteknologi: en nøkkel til forståelse (1990) har bidrag fra Tro, som i sin forskning har arbeidet med hvordan musikk og lyd kan påvirke mottakeren. Han var gjesteforsker i Italia (2004–05).
Harald Gundhus

Harald Gundhus (1942–2007) var en norsk jazzmusiker (saksofon, fløyte) og komponist. Han var også kjent som formidler av musikk, radioprogramleder, orkesterleder og som medvirkende på en rekke utgivelser.
Harald Gundhus studerte klassisk fløyte og komposisjon ved Norges musikkhøgskole, fulgt opp med studier under de amerikanske Frank Wess og George Coleman i New York City.
I perioden 1970-88 ledet han (blant annet med Egil Kapstad piano, Eyvind Olsen trommer, Bjørn Johansen trommer og Per Løberg bass) NRK-serien Syng, klapp & swing (del av Lørdagsbarnetimen) som resulterte i platene Grammofonplate med barn og Harald Gundhus (1974) og Swing med oss (1978). Videre kombinerte han med folkemusikk på utgivelsen Å de va du, å de va je med Anne Karin Tønset (1976). I Oslo's jazzmiljø har han siden 1980 spilt mye med Atle Hammer, Ole Jacob Hansen (storband) og Eivin Sannes (Jubilee 1997), samt bidratt i Radiostorbandet og Tenor Gladness. Gundhus var sentral i opprettelsen av vokalgruppen Caramel midt på 1980-tallet. Sammen laget de en rekke radioprogrammer for NRK med vokaljazz, spilte i ulike jazzklubber på Østlandet og på Kongsberg Jazzfestival i 1987.
Gundhus hadde siden 1985 samarbeid med tsjekkiske jazzmusikere som resulterte i fremførelser ved Kongsberg Jazzfestival (1985) og Czech-Norwegian Band som ga ut Jazznost (Hot Club Records, 1990) med bidrag fra Benny Bailey. Gundhus ga derpå ut While my lady sleeps med Bailey (1991), samt Bohemian nights (1993) i kvartett.
Etter flytting til Kragerø (1997) ga han ut plate (1998) og ledet Harald Gundhus Quintet med Terje Venaas bass, Roger Johansen trommer, tsjekkiske Emil Viklický piano og Frode Thingnæs trombone.
Gundhus Kardemommestipendiet i 1991.
Edamerost

Edamerost er en tørr, fast ost fra byen Edam i Nederland, ikke langt fra Amsterdam. Edamerosten er en mild ost laget av pasteurisert kumelk. Den avgir lite lukt sammenliknet med mange andre oster. Fettinnholdet er også lavere enn normalt, rundt 42 %, i motsetning til 48 % i mange andre oster.
Mange foretrekker at edamerost og de fleste andre harde oster har blitt lagret i noen tid før de spises. I en norsk fagbok fra 1899 heter det at osten er ferdig modnet etter tre måneders lagring. I en norsk lærebok fra 1955 står det at modningstiden er 2–3 måneder. Noen foretrekker lengre lagringstid.
Fordi edamer tåler lang lagring, var dette den mest populære osten i århundrene fra 1300- til 1700-tallet, både til sjøs og i fjerne kolonier. I moderne tid har den vært særlig populær i Nord-Amerika og Norden.
Edamerost som sendes utenlands, pakkes (per 2024) i et karakteristisk rødt vokslag, mens den i Nederland stort sett beholdes gul. Ost som er lagret i 17 uker eller mer, pakkes i svart voks. På slutten av 1800-tallet beskriver flere kilder at edamerosten klargjøres for salg ved å vaske den, og deretter pensle den med smør eller matolje – og at man kan bruke kolkothar eller anilin om man ønsker en ost som er rød utenpå. Rundt 1950 opplyses det i norske oppslagsverk og fagbøker at edamerostene har et lag av rød parafinvoks utenpå.
Edamerostens runde ballfasong skyldes behovet for effektiv håndtering og flytting. Ostene som tradisjonelt kom inn til Edam med små båter fra gårdene omkring, ble trillet i renner på bryggene og inn i lagrene der. Osten kalles på spansk queso de bola, «ballost».
Allerede i 1856 ga Marie Olsen ut en bok om hvordan man selv kunne produsere ost. Boken het Ostebog samt Anvisning i Koens Kjendetegn og Røgt, og i den skriver hun blant annet at hun anser edamerost for den ostetypen man med størst hell kan tilvirke hjemme, særlig i en «mindre» husholdning. Hanna Winsnes viste til Marie Olsen og hennes anbefaling av edamerosten, i sin egen kokebokutgivelse i 1866.
TINE lager to typer edamerost; «TINE Norsk Edamer» og «TINE Norsk Vellagret Edamer». Sistnevnte er lagret i minst 12 måneder og har sort emballasje. Edamerost har ifølge TINE en salgstopp i Norge i forbindelse med den årlige jule- og nyttårsfeiringen, men de selges året rundt. Ostene kan også lagres ganske lenge i ubrutt emballasje.
Gnocchi

Gnocchi (italiensk, «klumper») er en type pasta.
Den er formet som store skjell, med bølgete kant. Hovedingrediensen er normalt potet, men den kan også lages av durumhvete.
I Toscana kalles gnocchi som for smakens skyld er tilsatt spinat- eller ricotta (ost) for strozzapreti («prestekvelere»), fordi en prest en gang skal ha blitt kvalt og dødd etter å ha spist gnocchi for raskt.
I Uruguay, Argentina og Brasil kalles gnocchi ñoquis. Her spises dette tradisjonelt den 29. i hver måned, dagen før lønningsdag, og dermed den dagen de hadde minst penger.
Det finnes også en variant som er lik gnocchi, men litt mindre, som heter gnocchetti.