davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
అసెంబ్లీ మెట్రో స్టేషను

అసెంబ్లీ మెట్రో స్టేషన్, హైదరాబాదులోని అసెంబ్లీకి ఎదురుగా ఉన్న మెట్రో స్టేషను. హైదరాబాద్ మెట్రో ఎరుపురంగు లైనులో ఉన్న ఈ మెట్రో స్టేషను 2018లో ఏర్పాటుచేయబడింది. అసెంబ్లీ, పబ్లిక్ గార్డెన్, రిజర్వ్ బ్యాంక్ ఇండియా, నిజాం క్లబ్, ప్రసార భారతి, ఎల్బి స్టేడియం రోడ్డు, ఆల్ ఇండియా రేడియో, ఆర్కియాలజీ మ్యూజియం, నాంపల్లి రైల్వే స్టేషన్ లకు సమీపంలో ఈ మెట్రో స్టేషను ఉంది.
2018, సెప్టెంబరు 24న ఈ మెట్రో స్టేషను ప్రారంభించబడింది.
అసెంబ్లీ ఎలివేటెడ్ మెట్రో స్టేషను హైదరాబాద్ మెట్రో ఎరుపురంగు లైనులో ఉంది.
స్టేషన్లలో కింది నుండి పై ప్లాట్‌ఫాం వరకు మెట్లు, ఎలివేటర్లు, ఎస్కలేటర్లు ఉన్నాయి.
హైటెక్ సిటీ మెట్రో స్టేషను

హైటెక్ సిటీ మెట్రో స్టేషను, హైదరాబాదులోని హైటెక్ సిటీ ప్రాంతంలో ఉన్న మెట్రో స్టేషను. హైదరాబాద్ మెట్రో నీలిరంగు లైనులో ఉన్న ఈ మెట్రో స్టేషను 2019లో ప్రారంభించబడింది. దీని ఎత్తు 60 అడుగులు (18 మీటర్లు) గా ఉంది. హిటెక్ సిటీ మెట్రో స్టేషన్ నేషనల్ ఇన్స్టిట్యూట్ ఆఫ్ ఫ్యాషన్ టెక్నాలజీ, హైదరాబాదు నెక్స్ట్ గల్లెరియా మాల్ (పివిఆర్ ఐకాన్ మల్టీప్లెక్స్) సమీపంలో ఈ మెట్రో స్టేషను ఉంది. ఎల్ అండ్ టి మెట్రో రైల్ హైదరాబాద్ లిమిటెడ్ అభివృద్ధి చేసిన హైదరాబాదు నెక్స్ట్ గల్లెరియా మాల్ రెండు ఎకరాలలో విస్తరించి (సుమారు 2,00,000 చదరపు అడుగులు లేదా 19,000 చదరపు మీటర్లు) ఉంది.
హైదరాబాదులో అత్యంత రద్దీగా ఉండే మెట్రో స్టేషన్లలో హైటెక్ సిటీ మెట్రో స్టేషను ఒకటి. ఈ స్టేషను నుండి ప్రతిరోజూ సుమారు 42,000మంది ప్రయాణం చేస్తున్నారు. నాగోల్ మెట్రో స్టేషను నుండి ప్రారంభమైన ఈ కారిడార్ రహేజా మైండ్స్పేస్ జంక్షన్ (రాయదుర్గం మెట్రో స్టేషను) లోని టెర్మినల్ పాయింట్ వద్ద ముగుస్తుంది.
2019, మార్చి 20న ఈ మెట్రో స్టేషను ప్రారంభించబడింది.
హైటెక్ సిటీ ఎలివేటెడ్ మెట్రో స్టేషను హైదరాబాద్ మెట్రో నీలిరంగు లైనులో ఉంది.
స్టేషన్లలో కింది నుండి పై ప్లాట్‌ఫాం వరకు మెట్లు, ఎలివేటర్లు, ఎస్కలేటర్లు ఉన్నాయి.
గౌతమి ఎక్స్‌ప్రెస్

లింగంపల్లి - కాకినాడ పోర్ట్ గౌతమి సూపర్‌ఫాస్ట్ ఎక్స్‌ప్రెస్ భారతీయ రైల్వేలు వ్యవస్థలో ఒక సూపర్‌ఫాస్ట్ ఎక్స్‌ప్రెస్ రైలు. ఇది లింగంపల్లి, కాకినాడ పోర్ట్ రైల్వే స్టేషను మధ్య నడుస్తుంది.
గౌతమీ సూపర్ ఫాస్టు ఎక్స్‌ప్రెస్ దక్షిణ మధ్య రైల్వే జోన్ లో అతి ప్రతిష్ఠాకరమైన ఎక్స్‌ప్రెస్ రైలు. ఈ రైలు తెలంగాణ రాజధాని అయిన హైదరాబాదు, కాకినాడ పోర్టును కలుపుతుంది. ఈ రైలు జూలై 2007 లో సూపర్ ఫాస్టు విభాగంలోనికి అప్ గ్రేడు అయినది. ఈరైలు 12737 / 12738 సంఖ్యలు కలిగి ఉంటుంది. అప్ గ్రేడు కాక పూర్వం ఈ రైలు 7047 / 7048 సంఖ్యలతో పిలువబడేది. ఈ రైలు 24 భోగీలతో కూడుకొని ఉన్న అతి పెద్ద రైళ్ళలో ఒకటి. ఈ రైలులో 4 ఎసి, 15 స్లీపర్, 3 సెకండ్ క్లాస్ జనరల్, 2 లగేజ్ కం బ్రేక్ వాన్స్ ఉంటాయి. ఇది ఆంధ్రప్రదేశ్ లోని డెల్టా జిల్లాలలోని ప్రజలను విభజనకు ముందు ఆంధ్రప్రదేశ్ రాజధాని హైదరాబాదుకు చేరవేసే ముఖ్యమైన రైలు. ఈ రైలును 1987 అక్టోబరు 3 న ప్రారంభించారు. ఈ రైలు విశాఖపట్నం నుండి హైదరాబాదుకు ప్రయాణించు గోదావరి ఎక్స్‌ప్రెస్ కు సిస్టర్ ట్రైన్ గా పిలువబడుతుంది. ఈ రైలు పరిశుభ్రంగా ఉన్న రైళ్ళలో ఒకటి. ఇది ఫిబ్రవరి 2010 నుండి WAP7 ఇంజనుతో లాగబడుతుంది. అంతకు పూర్వం WAP4 ఇంజను లాగేది.
ఈ రైలు కాకినాడ నుండి విజయవాడ వరకు ఏరోడ్ ఆధారిత WAP4 ఇంజనుతో లాగబడుతుంది. విజయవాడలో ఇంజను మార్చబడుతుంది. కొన్ని సార్లు WAP7 లభ్యం కాని పక్షంలో ఇది లాలాగూడా ఆధారిత WAP4 తో విజయవాడ నుండి సికింద్రాబాదుకు లాగబడుతుంది.
ఈ రైలుకు 24 బోగీలు ఉంటాయి. ఆ కోచ్‌లు కూర్పు వివరాలు: -
కాకినాడ ఫోర్టు నుండి సికింద్రాబాదుకు నడిచే ఈ రైళ్ళలో కోచ్ ల అమరిక ఈ విధంగా ఉంటుంది.
ఎఱ్ఱగడ్డ మెట్రో స్టేషోను

ఎఱ్ఱగడ్డ మెట్రో స్టేషను, హైదరాబాదులోని ఎఱ్ఱగడ్డ ప్రాంతంలో ఉన్న మెట్రో స్టేషను. హైదరాబాద్ మెట్రో ఎరుపురంగు లైనులో ఉన్న ఈ మెట్రో స్టేషను 2017లో ప్రారంభించబడింది. శివాలయం, ఫుడ్ కార్పోరేషన్ ఆఫ్ ఇండియా, భారత్ పెట్రోలియం సమీపంలో ఈ మెట్రో స్టేషను ఉంది.
2017, నవంబరు 29న ఈ మెట్రో స్టేషను ప్రారంభించబడింది.
ఎఱ్ఱగడ్డ ఎలివేటెడ్ మెట్రో స్టేషను హైదరాబాద్ మెట్రో ఎరుపురంగు లైనులో ఉంది.
స్టేషన్లలో కింది నుండి పై ప్లాట్‌ఫాం వరకు మెట్లు, ఎలివేటర్లు, ఎస్కలేటర్లు ఉన్నాయి.
ఖైరతాబాదు మెట్రో స్టేషను

ఖైరతాబాదు మెట్రో స్టేషను, హైదరాబాదులోని ఖైరతాబాదు ప్రాంతంలో ఉన్న మెట్రో స్టేషను. హైదరాబాద్ మెట్రో ఎరుపురంగు లైనులో ఉన్న ఈ మెట్రో స్టేషను 2018లో ప్రారంభించబడింది. సిమెంట్ కార్పోరేషన్ ఆఫ్ ఇండియా, ఖైరతాబాదు రైల్వే స్టేషను, ఐసిఐసిఐ బ్యాంక్, ఇన్స్టిట్యూట్ ఆఫ్ ఇంజనీర్స్ లిమిటెడ్, ప్రసాద్స్ ఐమాక్స్ రోడ్డు, కూరగాయల మార్కెటు, రాజ్ భవన్ రోడ్, అడ్మినిస్ట్రేటివ్ స్టాఫ్ కాలేజీ, హనుమాన్ దేవాలయానికి సమీపంలో ఈ మెట్రో స్టేషను ఉంది.
2018, సెప్టెంబరు 24న ఈ మెట్రో స్టేషను ప్రారంభించబడింది.
ఖైరతాబాదు ఎలివేటెడ్ మెట్రో స్టేషను హైదరాబాద్ మెట్రో ఎరుపురంగు లైనులో ఉంది.
స్టేషన్లలో కింది నుండి పై ప్లాట్‌ఫాం వరకు మెట్లు, ఎలివేటర్లు, ఎస్కలేటర్లు ఉన్నాయి.
గోరఖ్‌పూర్

గోరఖ్‌పూర్, ఉత్తర ప్రదేశ్ ఈశాన్యం లోని పూర్వాంచల్‌ ప్రాంతంలో రాప్తీ నది ఒడ్డున ఉన్న నగరం. ఇది రాష్ట్ర రాజధాని లక్నోకు ఈశాన్యంగా 273 కి.మీ. దూరంలో ఉంది. ఇది గోరఖ్‌పూర్ జిల్లాకు ముఖ్యపట్టణం, ఈశాన్య రైల్వే జోన్కు, గోరఖ్‌పూర్ డివిజనుకూ ప్రధాన కార్యాలయం. ఈ నగరంలో 1963 నుండి భారత వైమానిక దళ స్థావరం ఉంది. ప్రపంచంలో అతిపెద్ద హిందూ మత గ్రంథాల ప్రచురణకర్త గీతా ప్రెస్ గోరఖ్‌పూర్‌లోనే ఉంది.
గోరఖ్‌పూర్ నేపాల్ సరిహద్దు నుండి 100 కి.మీ దూరంలో ఉంది వారణాసి నుండి 193 కి.మీ, పాట్నా నుండి 260 కి.మీ, లక్నో నుండి 273 కి.మీ. దూరంలో ఉంది.
నగర శీతోష్ణస్థితిని కొప్పెన్ శీతోష్ణస్థితి వర్గీకరణ ఉప రకం " Cfa " (తేమతో కూడిన ఉపఉష్ణమండల వాతావరణం) కిందకు వస్తుంది.
తూర్పు ఉత్తర ప్రదేశ్‌లోని వరద బాధిత జిల్లాల్లో గీరఖ్‌పూర్ జిల్లా ఒకటి. గత 100 సంవత్సరాల డేటా ప్రకారం వరదల తీవ్రత, తరచుదనం లలో చెప్పుకోదగ్గ పెరుగుదల కనిపిస్తోంది. ప్రతి మూడు, నాలుగు సంవత్సరాలకు తీవ్ర వరద ఘటనలు సంభవిస్తాయి. జిల్లా జనాభాలో సుమారు 20% మంది వరదల బాధితులే. కొన్ని ప్రాంతాలలో నైతే ఏటా సంభవిస్తాయి. పేదలకు భారీగా ప్రాణనష్టం, అనారోగ్యం, జీవనోపాధి నష్టం కలిగిస్తున్నాయి. ప్రభుత్వ, ప్రైవేట్ ఆస్తులకు నష్టం కలిగిస్తున్నాయి.
2011 భారత జనాభా లెక్కల ప్రకారం, గోరఖ్‌పూర్ మొత్తం జనాభా 6,73,446. వీరిలో 3,53,907 మంది పురుషులు, 3,19,539 మంది మహిళలు.1000 మగవారికి 903 ఆడవారున్నారు. ఆరేళ్ళ లోపు పిల్లల సంఖ్య 69,596. గోరఖ్‌పూర్ అక్షరాస్యత 75.2%, అందులో పురుషుల అక్షరాస్యత 79.4%, స్త్రీ అక్షరాస్యత 70.6%. ఏడేళ్ళకు పైబడినవారిలో అక్షరాస్యత 83.9%. ఇందులో పురుషుల అక్షరాస్యత రేటు 88.7%, స్త్రీల అక్షరాస్యత 78.6%. షెడ్యూల్డ్ కులాల జనాభా 62,728, షెడ్యూల్డ్ తెగల జనాభా 2,929. గోరఖ్‌పూర్‌లో 2011 లో 1,12,237 గృహాలు ఉన్నాయి.
గోరఖ్‌పూర్ రైల్వే స్టేషన్ ద్వారా వివిధ ప్రాంతాలకు రైలు సౌకర్యం ఉంది.
ఈ స్టేషన్ క్లాస్ ఎ -1 రైల్వే స్టేషన్ సౌకర్యాలను అందిస్తుంది. 2013 అక్టోబరు 6 నాటికి, గోరఖ్‌పూర్ ప్లాట్‌ఫారము ప్రపంచంలోని పొడవైన రైల్వే ప్లాట్‌ఫారము. పునర్నిర్మించిన గోరఖ్‌పూర్ యార్డ్ ప్రారంభోత్సవం తరువాత, దీని పొడవు 1355 మీటర్లుంది .
గోరఖ్‌పూర్ ఈశాన్య రైల్వే యొక్క ప్రధాన కార్యాలయం.
భారత వైమానిక దళం యొక్క వైమానిక దళం స్టేషన్ 1963 లో గోరఖ్‌పూర్‌లో స్థాపించారు. దీన్ని ప్రజా రవాణా కోసం విస్తరించారు. మహాయోగి గోరఖ్‌నాథ్ విమానాశ్రయం అని దీనికి పేరు పెట్టారు.
ప్రతిపాదిత గోరఖ్‌పూర్ మెట్రో వ్యవస్థలో రెండు కారిడార్లు ఉంటాయి. అవి శ్యామ్ నగర్-సుబా బజార్, గులార్హియా- కాచేహ్రీ చౌరాహా. రెండూకలిపి 27.41 కి.మీ. (17.03 మై.) పొడవుంటాయి. 27 మెట్రో స్టేషన్లుంటాయి
ముషీరాబాద్

ముషీరాబాద్ తెలంగాణ రాష్ట్ర రాజధాని హైదరాబాదు నగరంలోని ఒక వాణిజ్య కేంద్రం. ఇది సెంట్రల్ జోన్, హైదరాబాదు తొమ్మిదవ సర్కిల్ పరిధిలోకి వస్తుంది. సికింద్రాబాద్ రెవెన్యూ డివిజన్ పరిధిలో ఉంది. ఆల్ ఇండియా మజ్లిస్-ఎ-ఇట్టెహాదుల్ ముస్లిమీన్ వ్యవస్థాపక సభ్యులలో ఒకరైన నవాబ్ బహదూర్ యార్ జంగ్ ను ఈ ముషీరాబాద్‌లో ఖననం చేశారు.
ముషీరాబాదు మసీదుకు సంబంధించిన పాతభాగం కుతుబ్ షాహి కాలంలో నిర్మించబడింది. తరువాత మసీదు, పరిసర ప్రాంతాలను నవాబ్ అరస్తు జా, ముషీర్-ఉల్-ముల్క్ (అప్పటి హైదరాబాద్ ప్రధానమంత్రి) కు ఇవ్వడంతోపాటు అతని గౌరవార్థం ముషీరాబాద్ అని పేరు పెట్టారు.
2003 వరకు ఈ ప్రాంతంలో ముషీరాబాద్ జైలు ఉండేది. దానిని కూల్చివేసి అదే ప్రాంతంలో తెలంగాణలో అతిపెద్ద ప్రభుత్వ ఆసుపత్రులలో ఒకటైన గాంధీ ఆసుపత్రి, గాంధీ వైద్య కళాశాల, నిర్మించబడ్డాయి.
ముషీరాబాద్ చుట్టుపక్కల చిక్కడపల్లి, రామ్‌నగర్, కవాడిగూడ, దోమల్ గూడ, అశోక్‌నగర్, బాగ్ లింగంపల్లి, గాంధీనగర్, పార్సిగుట్ట, పద్మారావునగర్ వంటి ప్రాంతాలు ఉన్నాయి.
ఇక్కడ అధిక సంఖ్యలో వైద్య విద్యార్థులు నివసిస్తున్నందువల్ల పోస్ట్‌గ్రాడ్యుయేట్ మెడికల్ ఎంట్రన్స్ కోచింగ్ సెంటర్లు, రెస్టారెంట్లు, అపార్ట్‌మెంట్లు నిర్మించబడ్డాయి. ఆసుపత్రి ఉండటం వల్ల ఇక్కడ అనేక డయాగ్నొస్టిక్ ల్యాబ్‌లు, ఫార్మసీలు తమతమ శాఖలను ఏర్పాటుచేశాయి. హైదరాబాద్ మెట్రో రైలు నెట్‌వర్క్‌ ఆధ్వర్యంలో గాంధీ వైద్య కళాశాల సమీపంలో ప్రత్యేక స్టేషన్‌ నిర్మించబడింది.
తెలంగాణ శాసనసభలోని ఎన్నికల నియోజకవర్గాలలో ఒకటైన ఈ ముషీరాబాద్ శాసనసభ నియోజకవర్గం ప్రాంతంలో ప్రధానంగా పట్టు చీరల వ్యాపారాలు, తోళ్ళ శుద్ధి కర్మాగారములు ఉన్నాయి. ప్రతి ఆదివారం రోడ్డు పక్కన పాత పుస్తకాలు దుకాణాలు ఏర్పాటుచేస్తారు.
తెలంగాణ రాష్ట్ర రోడ్డు రవాణా సంస్థ ఆధ్వర్యంలో ముషీరాబాద్ మీదుగా నగరంలోని పలు ప్రాంతాలకు బస్సులు నడుపబడుతున్నాయి. సికింద్రాబాద్ రైల్వే స్టేషను, విద్యానగర్ రైల్వే స్టేషను, జామియా ఉస్మానియా రైల్వే స్టేషనుల నుండి ఇంటర్‌సిటీ, ఇంట్రాసిటీ రైళ్లు అందుబాటులో ఉన్నాయి. హైదరాబాద్ మెట్రో రైలు స్టేషన్లు కూడా ఇక్కడ ఉన్నాయి
గచ్చిబౌలి

గచ్చిబౌలి, తెలంగాణ రాష్ట్రం, రంగారెడ్డి జిల్లా, శేరిలింగంపల్లి మండలంలోని గ్రామం.
ఇది హైటెక్ సిటీ నుండి సుమారు ఐదు కిలోమీటర్ల దూరంలో ఉంది. ఈ రెండు సబర్బ్స్ కూడా హైదరాబాదు నగరానికి పూర్వోత్తర ప్రాంతంలో ఉంది. తెలంగాణ రాష్ట్ర రాజధాని హైదరాబాదులోని ప్రధాన ఐ.టి కేంద్రం.
2016 అక్టోబరు 11న చేసిన తెలంగాణ జిల్లాల పునర్వ్యవస్థీకరణకు ముందు ఈ గ్రామం పాత రంగారెడ్డి జిల్లాలోని ఇదే మండలంలో ఉండేది.
గచ్చిబౌలి నుండి- హైటెక్ నగరం, హైదరాబాద్ మహానగరంలోని ముఖ్య ప్రాంతాలకు రహదారుల ద్వారా బాగా అనుసంధానించబడి ఉంది. తెలంగాణ రాష్ట్ర రోడ్ రవాణాసంస్థ బస్సులు – నెం.216,217 గచ్చిబౌలి నుండి మెహిదీపట్నం, కోటి, ప్రధాన నగర కేంద్రాలను కలుపుతుంది. యం.యం.టి.ఎస్. లింగంపల్లి రైల్వే స్టేషన్ సమీపంలో ఉంది. సమీరంలోని ఔటర్-రింగ్ రోడ్ శంషాబాద్ వద్ద అంతర్జాతీయ విమానాశ్రయానికి కలుపుతుంది. హైదరాబాదు మెట్రో రైలు సర్వీసు కూడా సమీపంలోని మియాపూర్ నుండి అమీర్ పేట, నాగోలు వరకు ప్రయాణించుటకు అందుబాటులో ఉంది. హైదరాబాద్ మహానగరంలోని మరికొన్ని ముఖ్య ప్రాంతాలకు మెట్రో రైలు నిర్మాణం ప్రణాళికలో ఉండి శరవేగంగా పనులు జరుగుతున్నాయి.
ఐటీ పరిశ్రమతో పాటు, గచ్చిబౌలి క్రీడల కేంద్రం, స్వర్ణ తెలంగాణ స్టేట్ స్పోర్ట్స్ కాంప్లెక్స్, జిఎంసి బాలయోగి స్టేడియం, గచ్చిబౌలి ఇండోర్ స్టేడియం, హాకీ స్టేడియం, ఆక్వాటిక్స్ కాంప్లెక్స్ ఉత్తమ స్టేడియంల వంటి వాటికి దీటుగా గచ్చిబౌలీలో ఉన్నాయి. మిచిల్ వరల్డ్ గేమ్స్, ప్రపంచ బాడ్మింటన్ ఛాంపియన్ షిప్ గచ్చిబౌలిలో నిర్వహించబడ్డాయి. సహజరాక్ నిర్మాణాలతో ఒక గోల్ఫ్ కోర్సు ఇటీవల అక్కడే వచ్చింది. పుల్లెల గోపీచంద్ బాడ్మింటన్ అకాడమీ కూడా గచ్చిబౌలిలో ఉంది. 2012లో ఇక్కడ బయోడైవర్సిటీ పార్కు నిర్మించబడింది.
మెట్రో (సినిమా)

మెట్రో 2017లో విడుదలైన తెలుగు సినిమా. తమిళంలో 2016లో మెట్రో పేరుతో విడుదలైన ఈ సినిమాను తెలుగులో మెట్రో పేరుతోనే సురేష్ కొండేటి సమర్పణలో ఆర్ 4 ఎంటర్‌టైన్‌మెంట్స్ బ్యానర్ పై ర‌జ‌ని రామ్ నిర్మించాడు. శిరీష్, బాబీ సింహా, నిశాంత్, మాయ ప్రధాన పాత్రల్లో నటించగా, గీతామాధురి అతిథి పాత్రలో నటించిన ఈ సినిమాకు ఆనంద కృష్ణన్ దర్శకత్వం వహించగా మార్చి 17, 2017న విడుదలైంది.
ఆది(శిరీష్) మధ్యతరగతి కుటుంబానికి చెందిన అబ్బాయి. అతని తన తమ్ముడు మధు(సత్య) సులభంగా డబ్బులు సంపాదించడం కోసం మరో ఐదుగురు కుర్రాళ్లతో కలిసి చైన్ స్నాచింగ్‌ లు చేస్తుంటాడు. అలా తప్పుదారిలోకి అడుగుపెట్టిన మధు జీవితం చివరకు ఏమైంది ? మధు కారణంగా ఆది జీవితం ఎలాంటి మలుపు తిరిగింది అనేది మిగతా సినిమా కథ.
మాదాపూర్ మెట్రో స్టేషను

మాదాపూర్‌ మెట్రో స్టేషను, హైదరాబాదులోని మాదాపూర్ ప్రాంతంలో ఉన్న మెట్రో స్టేషను. హైదరాబాద్ మెట్రో నీలిరంగు లైనులో ఉన్న ఈ మెట్రో స్టేషను 2019లో ప్రారంభించబడింది.
2019, ఏప్రిల్ 13న ఈ మెట్రో స్టేషను ప్రారంభించబడింది.
మాదాపూర్ ఎలివేటెడ్ మెట్రో స్టేషను హైదరాబాద్ మెట్రో నీలిరంగు లైనులో ఉంది.
స్టేషన్లలో కింది నుండి పై ప్లాట్‌ఫాం వరకు మెట్లు, ఎలివేటర్లు, ఎస్కలేటర్లు ఉన్నాయి.
تمل ناڈو

تمل ناڈو (تمل: தமிழ்நாடு (معاونت·معلومات)) یعنی "تمل لوگوں کا ملک"۔ بھارت کی 29 ریاستوں میں سے ایک ریاست ہے۔ اس کا دار الحکومت چینائی شہر ہے۔ بلحاظ رقبہ یہ ریاست بھارت کی 11ویں اور بلحاظ آبادی ساتویں ریاست ہے۔ یہ ریاست مدراس ریاست کے نام سے بھی موسوم تھی۔ اس کی دار الحکومت چینائی کا پرانا نام مدراس تھا۔ اسی کے نام سے ریاست کو بھی جانا جاتا تھا۔ لیکن قدیم دور میں اس ریاست کا نام دراوڑ ناڈو تھا۔
سیلم، تمل ناڈو

سیلم، تمل ناڈو (انگریزی: Salem, Tamil Nadu) بھارت کا ایک شہر جو سیلم ضلع میں واقع ہے۔
سیلم، تمل ناڈو کا رقبہ 124 مربع کیلومیٹر ہے اور اس کی مجموعی آبادی 829,266 افراد پر مشتمل ہے اور 278 میٹر سطح سمندر سے بلندی پر واقع ہے۔
تمل ناڈو کے گورنروں کی فہرست

تمل ناڈو کے گورنر بھارتی ریاست تمل ناڈو کی ریاست کے سربراہ ہے۔ بھارت میں گورنر کے پاس ریاستی سطح پر اسی طرح کے اختیارات اور کام ہوتے ہیں جیسے مرکزی سطح پر بھارت کے صدر کے ہوتے ہیں۔ وہ اس ریاست میں موجود ہیں جسے بھارت کے صدر نے پانچ سال کی مدت کے لیے مقرر کیا ہے اور وہ اس ریاست کے مقامی نہیں ہیں جس پر انھیں حکومت کرنے کے لیے مقرر کی گئی ہے۔ صدر جن عوامل کی بنیاد پر امیدواروں کا جائزہ لیتے ہیں ان کا آئین میں ذکر نہیں ہے۔ گورنر برائے نام سربراہ کے طور پر کام کرتا ہے جبکہ اصل طاقت ریاست کے وزیر اعلی اور ان کی وزرا کونسل کے پاس ہوتی ہے۔
فورٹ سینٹ جارج میں واقع مدراس پریذیڈنسی برطانوی ہندوستان کا ایک صوبہ تھا۔ اس میں موجودہ تمل ناڈو، شمالی کیرلا کا مالابار علاقہ، آندھرا پردیش کے ساحلی اور رائل سیما علاقے اور کرناٹک کے بللاری، دکشن کنڑ اور اڈوپی اضلاع شامل تھے۔ یہ 1653ء میں کورومنڈل ساحل پر انگریزی بستیوں کا صدر مقام بننے کے لیے قائم کیا گیا تھا۔ 1947ء میں بھارت کی آزادی کے بعد، مدراس ریاست، جو موجودہ ریاست تمل ناڈو کی پیش خیمہ تھی، مدراس پریذیڈنسی سے الگ کر دی گئی۔ اس میں موجودہ تمل ناڈو اور موجودہ کرناٹک اور کیرلا کے کچھ حصے شامل تھے۔
14 جنوری 1969ء کو ریاست مدراس کا نام بدل کر تمل ناڑو رکھ دیا گیا۔ گورنروں کے پاس ریاستی سطح پر اسی طرح کے اختیارات اور کام ہوتے ہیں جیسے مرکزی حکومت کی سطح پر صدر ہند کے ہوتے ہیں۔ گورنر ریاست کے برائے نام سربراہ کے طور پر کام کرتا ہے جبکہ ریاستوں کے وزرائے اعلی اور وزیر اعلی کی کونسل کو زیادہ تر انتظامی اختیارات دیے جاتے ہیں۔
تروملائی (تمل ناڈو)

تروملائی ( "مقدس پہاڑ"؛ نیز بعد میں اَرہاسُگیری، "ارہا کا بہترین پہاڑ"؛ تمل اِنگُناوِرائی-تِروملائی، "ارہار کا مقدس پہاڑ") ایک جین مندر اور غار کمپلیکس ہے، جو کم از کم 9 ویں صدی کا ہے جو پولور کے شمال مغرب میں تمل ناڈو، جنوب مشرق بھارت میں واقع ہے۔ اس کمپلیکس میں 3 جین غاریں، 2 جین مندر اور ایک 16.25-فٹ-high (4.95 میٹر) مجسمہ تیرتھنکر نیمی ناتھ شامل ہیں۔ 12 ویں صدی کا خیال کیا جاتا ہے، جو تمل ناڈو میں سب سے اونچی جین تصویر ہے۔ نیز ارہنتھ گری جین مٹھ تیرومالائی کمپلیکس کے قریب موجود ہے۔
تمل ناڈو کے اضلاع کی فہرست

تمل ناڈو ریاست، بھارت کے جنوبی حصہ میں واقع ہے۔ حکومتی انتظامی سہولت کے لیے اسے 32 اضلاع میں تقسیم کیا گیا ہے۔ رقبہ کے لحاظ سے ویلوپورم ضلع سب سے بڑا اور آبادی اور کثافتِ آبادی کے لحاظ سے چینئی ضلع سب سے بڑا ضلع ہے۔
اگست 1947ء کی آزادی ہند کے بعد سابق برطانوی صوبہ مدراس پریذیڈنسی کا نام مدراس ریاست رکھا گیا۔ 1969ء میں مدراس ریاست کا نام سرکاری طور پر بدل کر تمل ناڈو رکھا گیا۔
تمل ناڈو کے اضلاع کی فہرست مندرجہ ذیل ہے۔ نقشہ کے مطابق سلسلہ وار نمبر دئے گئے ہیں۔
ڈمپل یادو

ڈمپل یادو (انگریزی: Dimple Yadav) (پیدائش: 1978ء)، بھارتی سیاست دان۔ یہ اترپردیش، بھارت کے سابق وزیر اعلٰی اکھیلیش یادو کی اہلیہ اور ان کے والد اور اسی ریاست کے سابق وزیر اعلٰی ملائم سنگھ یادو کی بہو ہے۔
o ڈمپل یادو اتراکھنڈ کے ضلع المورا میں پیدا ہوئی تھی۔ o ڈمپل نے اپنی تعلیم بٹھنڈا ، پونے اور انڈمان و نکوبار جزائر سے مکمل کی۔
o فی الحال ، اس کے والدین اتراکھنڈ کے کاشی پور میں رہتے ہیں۔
o اس نے لکھنؤ یونیورسٹی سے فیکلٹی آف کامرس میں انڈر گریجویٹ تعلیم (ڈگری) مکمل کی۔
o ڈمپل یادو کی شادی 21 سال کی عمر میں اکھیلیش یادو سے ہوئی تھی۔
o سیاسی اثر و رسوخ اور نامی گرامی شخصیات کے خاندانوں سے وابستگی کی وجہ سے بالی ووڈ کی فلمی صنعت کی مشہور شخصیات جیسے راجیش کھنہ اور امیتابھ بچن نے ڈمپل یادو کی شادی میں شرکت کی۔
o ڈمپل یادو سماج وادی پارٹی کے کرتا دھرتا اور سسرال کے صدر خاندان ملائم سنگھ یادو کے بیٹے اکھلیش یادو کی بہو ہے۔
o 2009ء میں فیروز آباد لوک سبھا حلقہ کے ضمنی انتخاب کے دوران ڈمپل یادو کو راج ببر کے خلاف شکست کا سامنا کرنا پڑا۔
o سال 2012ء میں ڈمپل یادو لوک سبھا ضمنی انتخاب کے دوران قنوج کے حلقے سے رکن پارلیمنٹ منتخب ہوئی تھی اور انھوں نے اتر پردیش کے قنوج حلقہ کی واحد بلا مقابلہ خاتون ہونے کی وجہ سے اخبارات اور ذرائع ابلاغ کی سرخیوں کا حصہ بنی۔
25 سالہ اکھیلیش یادو نے اپنے کالج کے دنوں میں 21 سالہ ڈمپل سے ملاقات کی۔ ڈمپل لکھنؤ یونیورسٹی سے کامرس کی تعلیم حاصل کررہی تھی اور اکھیلیش ماحولیاتی انجینئری میں ماسٹر ڈگری کے ساتھ آسٹریلیا سے واپس آ چکا تھا۔ دونوں کی ملاقات ایک مشترکہ دوست کے ذریعے ہوئی۔ محبت دیکھ کر ، محبت میں اضافہ ہونا شروع ہوا اور 1999ء میں دونوں نے شادی کرلی۔
گود بھرائی

گود بھرائی ایک رسم ہے۔ اس کے پس پردہ سماج میں دوران حمل کسی شادی شدہ عورت کو تہنیت پیش کی جاتی ہے۔ اس تقریب میں نامولود بچے کا خاندان میں خیرمقدم کرنے کے ساتھ ساتھ حاملہ ماں کو ماں بننے کی ڈھیروں خوشیوں کی برکت کا اظہار کیا جاتا ہے۔ گود بھرائی لفظ کا مصدر کی رو سے مطلب ہے 'گود کو افراط بخشنا' ہے۔ بنگال میں اسے 'شاد' کے نام سے، کیرلا میں 'سیمنتھام' اور تمل ناڈو میں 'ولکپو' کے نام سے منایا جاتا ہے۔ یہ تقریب مغربی دنیا میں رائج ہے جہاں اسے عام طور سے بے بی شوَر کہا جاتا ہے۔ یہ تقریب برصغیر کے مسلمانوں میں بھی رائج۔ ان کے یہاں پوجا کی بجائے خصوصی دعاؤں کا اہتمام کیا جاتا ہے۔ تاہم کئی رسم و رواج ان میں اور ہندو عوام میں مشترک ہیں۔
یہ اس بات پر منحصر ہے کہ خاندان کون سی برادری سے تعلق رکھتا ہے۔ کچھ خاندانوں میں مستقبل کی ماں کے حمل کے سات مہینے پورے کر لینے پر یہ تقریب منعقد کی جاتی ہے۔ ساتویں ماہ کے بعد یہ مانا جاتا ہے کہ اب طفل اور ماں ایک محفوظ دور میں ہیں۔ کافی خاندانوں میں یہ پروگرام حمل کے ایام کے آٹھویں ماہ کے ختم پر منعقد کیا جاتا ہے۔ وہیں، کچھ خاندانوں میں گود بھرائی کی تقریب ہوتی ہی نہیں اور وہ طفل کی پیدائش کے بعد ہی پوجا کرنا پسند کرتے ہیں۔
ملک کے مختلف حصوں میں گود بھرائی کے مواقع پر نبھائے جانے والے ریتی رواج الگ الگ ہو سکتے ہیں، تاہم ان سب کا خلاصہ ایک ہی ہے کہ نامولود بچے کو دعائیں دینا اور حاملہ ماں کو بھی دعائیں اور تحائف دینا۔ کچھ گھروں میں، اہل خانہ کی بڑی بزرگ خواتین کی جانب سے خصوصی تیلوں کے ساتھ حاملہ ماں کو تہنیت پیش کی جاتی ہے۔ پھر وہ ایک خاص ساڑی پہن کر تیار ہوتی ہے اور اسے پھولوں سے سجایا جاتا ہے۔ جشن شروع کرنے سے پہلے ایک پوجا کی جاتی ہے۔ روایتی روپ سے، گود بھرائی صرف خواتین کا پروگرام ہوتا ہے۔ تقریب میں موجود ہونے والی ماں کو زیورات سے سجایا جاتا ہے اور چوڑیاں پہنائی جاتی ہیں۔ تحائف، پھلوں و مٹھائیوں سے گود بھری جاتی ہے۔ حاملہ ماں کے لیے خاص سبزیوں کی دعوت بھی ہوتی ہے۔
گود بھرائی کے دوران عام طور پر ناچ گانا اور چھیڑ چھاڑ، نیز مذاق کرنا وغیرہ بھی ہوتا ہے۔ اس میں کچھ کھیل بھی شامل ہو سکتے ہیں، جیسے حاملہ ماں کے پیٹ کی ہیئت دیکھ کر یہ اندازہ لگانا کہ مولود ہونے والا طفل لڑکا ہوگا یا لڑکی یا پھر بچے کے لیے ناموں کی فہرست بنانا۔
زیادہ تر روایتی گھروں میں صرف مستقبل میں ہونے والی ماں کو ہی چوڑیاں، کپڑے اور پیسے وغیرہ تحفتًا پیش کیے جاتے ہیں۔ طفل کے لیے تحائف اس کی پیدائش کے بعد ہی دیے جاتے ہیں۔
حالیہ عرصے میں چند ہدایات اس تقریب کے انعقاد کے دوران رو بہ عمل ہوتے ہوئے دیکھے گئے ہیں:
Caenoplana coerulea

Caenoplana coerulea, known as the blue planarian or blue garden flatworm is a species of land planarian.
This is a long narrow flatworm, which is shiny black or dark brown on the upper surface, and mid-blue underneath (hence the specific epithet and the common name of "blue planarian".) There is a narrow creamy/fawn or yellow coloured longitudinal stripe running down the center of the upper surface. Multiple eyespots are present. The head on some individuals has a pinkish appearance. The adult length is 6 to 12 cm.
This flatworm is native to Eastern Australia, however it has been accidentally introduced to New Zealand, the Balearic Islands, Argentina, Canary Islands, France, U.K (Portsmouth) and the USA (including California, Florida, Georgia, Texas, South Carolina and Iowa).
It is found in moist forest areas, and during drier periods it shelters under rocks, rotting logs and in leaf litter. It is often seen after periods of heavy rain.
This planarian is a predator of a variety of invertebrates on the forest floor. It is known to feed on several arthropod groups, such as woodlice, millipedes and earwigs, as well as on land snails.
The complete mitogenome of Caenoplana coerulea is 18,621 bp in length. Its main characteristic is a cytochrome c oxidase subunit 2 gene of unusual length, with a cox2 encoded protein 505 aa in length (compared to about 250 aa in other geoplanids); this characteristic of a very long cox2 is also found in other members of the subfamily Rhynchodeminae, to which Caenoplana coerulea belongs.
Showing color variation and more detail
Ameiva ameiva

Ameiva ameiva, also known as the giant ameiva, green ameiva, South American ground lizard, or Amazon racerunner, is a species of lizard in the family Teiidae found in Central and South America, and some Caribbean Islands.
It is widespread in Central and South America, including: Panama, Brazil, Colombia, Surinam, French Guiana, Guyana, Venezuela, Bolivia, Ecuador, Peru, Argentina, and Paraguay. It is also found on the Caribbean islands of Trinidad and Tobago, Grenada, the Grenadines, Barbados, St Kitts and Nevis, Margarita, Swan Island, and Isla de la Providencia. It was also once present on Saint Vincent but has since been extirpated.
Ameiva ameiva has a streamlined body, pointed head, slightly forked tongue, and muscular hind legs. They grow to approximately 45–50 cm (18–20 in). Both sexes have random black specks and mottling along the sides. Females usually have much less green than males and a more dusty of a green color. Males have vibrant green coloration and more bold mottling. Males also have more expanded jowls. They are popular as a pet because of the male's striking green coloration.
They live on the forest floor, often sheltering underneath logs and in leaf litter. Captive individuals have been observed making tunnels spanning out from under a log or rock when given enough soil.
Its diet consists of mainly insects (such as grasshoppers, butterflies, cockroaches, mole crickets, beetles, termites, and insect larvae), frogs, other lizards (such as anoles, dwarf geckos, skinks, and even conspecifics), amphisbaenians, spiders, snails, and plant matter.
The female lays several clutches of eggs from March to December.
This species has been introduced into the United States with thriving populations in South Florida.
This species is infected by a number of protist parasites including:
Discus rotundatus

Discus rotundatus, common name rotund disc, is a species of small, air-breathing, land snail, a terrestrial pulmonate gastropod mollusk in the family Discidae, the disk snails.
The shells of Discus rotundatus in the adult stage measure 5.7–7 millimetres (0.22–0.28 in) in diameter and 2.4–6 millimetres (0.094–0.236 in) in height. Shells are reddish brown with darker cross bands, flat and densely ribbed. The umbilicus is quite wide, reaching about 1/3 of the shell diameter.
Among the species of Discus in Europe and North America, Discus rotundatus is recognized by the alternating pattern of reddish brown spots, tight coiling of the whorls and broad and shallow umbilicus.
The body of this gastropod is bluish black on the upperside, while the lower side is greyish white. They mainly feed on plant debris, humus, algae and fungi.
These snails, like most terrestrial gastropods, are hermaphrodite. The reproductive season last from May to October. Usually they lay 20-50 eggs in rotting wood or below decaying leaves. Eggs are white and flattened, measure about 1 mm and hatch after 10–30 days. These gastropods reach their maturity only in the second or third season and can live 2–3 years. Unlike many terrestrial snails they do not have a sex dart.
This species lives in Western and Central Europe. It is found in the Czech Republic, Poland, Ukraine and Slovakia. It is also found in Great Britain, Ireland, France, Italy, southern Scandinavia, and other countries. Its range includes Turkey.
The species has been introduced to North America where it was first found in 1937 and now is known from six Canadian provinces (British Columbia, Ontario, Quebec, New Brunswick, Nova Scotia, and Newfoundland and Labrador) and 16 states, as well as the District of Columbia, in the United States. It does not appear to have the capability to become an invasive pest species in North America, as it lives in leaf litter and forms colonies where the individuals do not tend to spread widely.
These gastropods live in forests and humid shady places, in dead wood logs, under stones, on humus and in soil litter, sometimes in colonies, at an elevation of 0–2,100 metres (0–6,890 ft) above sea level. They can live both in natural habitats and in environments modified by humans, like gardens. The species can tolerate substrate which is non-calcareous.
Partula tohiveana

Partula tohiveana, one of several species with the common name Moorean viviparous tree snail, is a species of air-breathing tropical land snail, a terrestrial pulmonate gastropod mollusk in the family Partulidae. This species is endemic to highlands on Moorea, French Polynesia.
In September 2024, following a reintroduction campaign by Cambridge University and several zoos across the world, "born in the wild" snails have been observed for the first time in 40 years, thus, the species is officially considered re-established. It is now critically endangered, where it had previously been extinct in the wild since the 1980s.
Partula tohiveana is the first invertebrate species to successfully be re-established following an Extinct in the Wild IUCN status.
Deserta Grande Island

The Deserta Grande Island is the main island of the Desertas Islands archipelago, a small chain of three islands in the Portuguese Madeira Islands Archipelago of Macaronesia.
It is located 23 kilometres (14 mi) southeast of Madeira Island, off the western coast of North Africa in the Atlantic Ocean.
The island is part of the Desertas Islands nature reserve, with a warden's base midway along the western coast.
South of the base, no approach to the island closer than 100 m is permitted in order to protect the critically endangered Mediterranean monk seal breeding population. Access is permitted to the north of the nature base. Some activities, such as line and spear fishing, are banned.
The large, critically endangered wolf spider Hogna ingens is endemic to Deserta Grande.
The island has breeding Cory's shearwaters, Bulwer's petrels and Madeiran storm-petrels.
The Madeiran land snails are endemic to the islands. They had not been observed for over a century, and was assumed to have vanished from their natural habitat in a windswept. However, during conservation expeditions conducted between 2012 and 2017, experts from the Institute for Nature Conservation and Forests rediscovered small populations of two snail species, each with fewer than 200 individuals. These snails were transferred to zoos in the UK and France. In 2024, more than 1300, of them were reintroducted to the island.
32°31′11″N 16°30′27″W﻿ / ﻿32.5197°N 16.5075°W﻿ / 32.5197; -16.5075
Partula faba

Partula faba, commonly known as the bean snail, Partula snail, or Captain Cook's bean snail, is an extinct species of air-breathing tropical land snail, a terrestrial pulmonate gastropod mollusk in the family Partulidae. This species was endemic to Ra'iātea and Tahaa, neighbouring islands which share the same lagoon, in French Polynesia. The species was the first Partula to be recorded.
In 1978, the giant African land snail, an invasive species, arrived into French Polynesia. The giant African snails wrecked havoc on the environment in Ra'iātea. In the 1980s, as a counter measure against giant African land snails, ecologists introduced the small carnivorous snail Euglandina rosea, in an attempt to control the population. Instead of targeting the giant African snails, however, E. rosea targeted many native species of Partulidae, among them Partula faba, as they were easier to attack and eat.
By 1992, scientists were concerned with the bean snail's population size. Justin Gerlach, now a fellow from Cambridge University, traveled to Ra'iātea to capture as many individuals of bean snails as possible. During his search, he went through a valley that had been swept through by E. rosea only a week prior, finding "hundreds of empty [bean snail] shells." Gerlach found only one bean snail in the entire valley. Shortly after, Gerlach found an old vanilla plantation where the predatory snails had not swept through, finding "dozens" of bean snails. These snails, believed to be the last of their kind, were put into tupperware containers, and flown to the United Kingdom, with some individuals eventually being sent to the Bristol Zoo.
While at the Bristol Zoo, conservationists provided numerous resources into breeding programs of the bean snail. Melissa Bushell, one of the keepers of the bean snails during this time, described giving them a twice-weekly food regimen of oats, trout food pellets, and cuttlebone, as well as replacing the plastic wrap coverings of their enclosure. Conservationists and other zoo employees watched to see if the bean snails would reproduce. Offspring was produced, but for unknown reasons, their net replacement rate was not high enough to avoid extinction (i.e, the number of snails born was not greater than the amount of snails dying). Postmortem, snails were dissected, preserved, and studied under microscopy, but no cause was ever determined for this phenomena.
Since the end of 2010, the captive bean snail population had decreased from 80 individuals to just 9. On September 16, 2014, the snails were transferred to the Edinburgh Zoo. Within a year, 8 of the remaining snails died, leaving the last known individual in captivity. Ross Poulter, the caretaker of the snails, checked on the last individual daily for around six months to see if it had reproduced, as some snail species can reproduce with themselves. However, the individual never reproduced, and the last bean snail died in February 2016. The snail was preserved in alcohol with the label "P. faba, last known individual."
The species contained two subspecies.
Texas Real Estate Commission

The Texas Real Estate Commission (TREC) is the state agency that governs real estate practices in the state of Texas. The agency is headquartered at 1700 North Congress in Austin.
TREC is composed of nine members appointed by the Governor with the concurrence of the Texas Senate. The members are appointed for six-year terms, with the terms of three members expiring every two years. Six members must be licensed real estate brokers who have been engaged in the real estate brokerage business as their major occupations for at least five years preceding their appointments. Three members must be members of the general public who are not regulated by the Commission or employed by organizations regulated by or receiving funds from the Commission.
What Does The Texas Real Estate Commission Do?
TREC is the state's regulatory agency for the following:
Miss Internacional 2008

Miss Internacional 2008 fue la 48.ª edición de Miss Internacional que se llevó a cabo en el Venetian Macao-Resort-Hotel, en Macao el 8 de noviembre de 2008. 63 concursantes de diferentes países y territorios compitieron por el título. Al final del evento, Priscila Perales, Miss Internacional 2007, de México, coronó a Alejandra Andreu, de España, como su sucesora.​
​​
Adelomyia melanogenys

El colibrí jaspeado​ (Adelomyia melanogenys) es una especie de ave apodiformes de la familia Trochilidae, el único miembro del género monotípico Adelomyia. Es nativo de regiones andinas del norte y oeste de América del Sur.
Aparte de colibrí jaspeado (en Perú y Ecuador), se le denomina también colibrí serrano de garganta azul, colibrí serrano gargantiazul o colibrí serrano (en Venezuela), picaflor yungueño (en Argentina), colibrí pechipunteado (en Colombia) o picaflor de garganta púrpura,​
Se distribuye desde la cordillera de la Costa del norte de Venezuela, en la Serranía del Perijá y a lo largo de la cordillera de los Andes desde el oeste de Venezuela, por las tres cadenas de Colombia, por Ecuador, Perú, Bolivia, hasta el noroeste de Argentina.​
Esta especie es considerada muy común en sus hábitats naturales: las selvas húmedas y sus bordes y a lo largo de cursos de agua, en altitudes entre 1000 y 2500 m, es más común alrededor de los 2000 m. Forrajea solitario y en nivel bastante bajo en los densos enmarañados del bosque.​
Los adultos miden aproximadamente 8 cm de longitud (de la punta del pico al extremo de la cola). El plumaje superior es de color verde brillante a bronce. La parte inferior es pálida, con manchas verdes y bronce.​ Presenta una mancha negra en la mejilla debajo del ojo, con una lista blanca por arriba.
La especie A. melanogenys fue descrita por primera vez por el ornitólogo británico Louis Fraser en 1840 bajo el nombre científico Trochilus melanogenys; su localidad tipo es: «Bogotá, Colombia».​
El género Adelomyia fue propuesto por el zoólogo francés Charles Lucien Bonaparte en 1854; la especie tipo designada subsecuentemente fue Trochilus sabinae, actualmente la subespecie Adelomyia melanogenys sabinae, o sea la presente especie.​
El nombre genérico femenino «Adelomyia» se compone de las palabras del griego «adēlos» que significa ‘oscuro’, y «muia» que significa ‘mosca’; y el nombre de la especie «melanogenys», se compone de las palabras del griego «melas, melanos» que significa ‘negro’, y «genus» que significa ‘mejilla’.​
Las relaciones de esta especie son inciertas. Estudios recientes del presente género, con base en datos genético-moleculares, morfológicos y ecológicos,​ recuperaron seis clados monofiléticos con límites de distribución bien definidos por barreras geográficas; las características morfológicas de los grupos filogenéticos independientes están más relacionadas con la heterogeneidad ambiental que con las barreras geográficas; los resultados no se corresponden con los límites actuales de las subespecies. Son necesarios más estudios.​
Según las clasificaciones del Congreso Ornitológico Internacional (IOC)​ y Clements Checklist/eBird ​ se reconocen nueve subespecies, con su correspondiente distribución geográfica:​
Coeligena iris

El inca arcoíris,​ colibrí de alas castañas o frentiestrella arcoíris (Coeligena iris),​ es una especie de ave apodiforme de la familia Trochilidae (los colibríes) perteneciente al numeroso género Coeligena. Es nativo de regiones andinas del noroeste de América del Sur.
Se distribuye por ambas pendientes de la cordillera de los Andes del sur de Ecuador y norte de Perú.​
Esta especie es considerada localmente común en sus hábitats naturales: los bordes de bosques nubosos húmedos y más secos, jardines, y matorrales riparios; en altitudes entre 1700 y 3300 m; registrado a cerca de 4000 m en el Parque nacional Huascarán, en Perú. Forrajea bien bajo, entre dos y cuatro metros del suelo.​
Mide en promedio 12,5 a 15 cm de longitud y pesa en torno a los 7 a 8 g.​ Su pico es recto y largo (3 cm) y tanto el macho como la hembra tienen un plumaje muy similar, distinguiéndose por los tonos más apagados en la hembra. El vientre, alas, cola y flancos son de un color pardo rojizo muy característico.​
La especie C. iris fue descrita por primera vez por el ornitólogo británico John Gould en 1853 bajo el nombre científico Helianthea iris; su localidad tipo es: «pendiente oriental de los Andes».​
El nombre genérico femenino «Coeligena» deriva del nombre específico Ornismya coeligena cuyo epíteto proviene del latín moderno «coeligenus» que significa ‘celestial’, ‘nacido en el cielo’; y el nombre de la especie «iris», en griego significa ‘arcoíris’.​
La forma descrita C. iris hypocrita (Simon, 1921) es un sinónimo de fulgidiceps. Algunas subespecies presentan significativas diferencias (especialmente aurora, seguida de hesperus y eva) y podrían ser especies separadas, mientras que otras no se diferencian casi nada de la nominal. Son necesarios más análisis para determinar coherentemente los límites espécificos de este complejo.​
Según las clasificaciones del Congreso Ornitológico Internacional (IOC)​ y Clements Checklist/eBird ​ se reconocen seis subespecies, con su correspondiente distribución geográfica:​
Diego F. Cisneros-Heredia

Diego F. Cisneros-Heredia (n. Quito, Ecuador) es un biólogo latinoamericano que trabaja en investigaciones sobre taxonomía e historia natural de diferentes grupos de animales y conservación de la biodiversidad.
Creció en Quito, Ecuador. Desde joven le interesó la historia natural, llegando a recolectar datos sobre la reproducción de algunas aves del Ecuador desde los 10 años, que publicaría más tarde en artículos científicos,​ y encontrando individuos de una nueva especie de rana cuando tenía 17 años.​
En el 2002 fue parte del Research Training Program del Museo Nacional de Historia Natural de los Estados Unidos (Instituto Smithsoniano),​ donde trabajó bajo la tutoría del reconocido herpetólogo, Roy Wallace McDiarmid.​ Hizo sus estudios de pregrado en la Universidad San Francisco de Quito USFQ (Ecuador) donde obtuvo el grado de Licenciado en Ecología Aplicada en el 2006, luego de lo cual obtuvo una Maestría en Monitoreo y Manejo Ambiental en 2008. Hizo su Doctorado (PhD) en Geografía en King's College de Londres (Reino Unido)​ con una disertación titulada "Spatial patterns and impact of habitat change on the vertebrate diversity of north-western South America".​
Es profesor titular de la Universidad San Francisco de Quito USFQ,​ donde es director del Museo de Zoología. Es investigador asociado del Instituto Nacional de Biodiversidad INABIO​ y miembro de varias comisiones de especialistas en diversos grupos de animales de la Unión Internacional para la Conservación de la Naturaleza IUCN.​
Cisneros-Heredia ha investigado durante su carrera diversos temas de sistemática, historia natural, ecología y biogeografía de diferentes grupos de animales (aves, anfibios, reptiles e invertebrados) en el Neotrópico, siendo el primer ecuatoriano en describir un nuevo género de vertebrado (Nymphargus) y habiendo publicando más de 100 artículos científicos y capítulos de libros.​
Nuevos taxones de anfibios (Amphibia)
Nuevos taxones de reptiles (Reptilia)
Nuevos taxones de arañas (Araneae)
Nuevos taxones de gusanos de terciopelo (Onychophora)
Nuevos taxones de insectos (Insecta)
La abreviatura Cisneros-Heredia se emplea para indicar a Diego F. Cisneros-Heredia como autoridad en la descripción y taxonomía en zoología.
Terremotos de Ecuador de 1868

Los terremotos de Ecuador de 1868 se produjeron el 15 de agosto de 1868 a las 19:30 UTC y el 16 de agosto de 1868 a las 06:30 UTC. Tuvieron una magnitud estimada de 6,3 y 7,7 MW. Causaron un total estimado de 5.000 hasta 20.000 víctimas (solo en el territorio ecuatoriano) y severos daños en la parte noreste de Ecuador y en el suroeste de Colombia. El terremoto del 15 de agosto se produjo cerca de El Ángel, provincia de Carchi, cerca de la frontera con Colombia, mientras que el del 16 de agosto se produjo cerca de Ibarra en la provincia de Imbabura.​ Los informes de estos terremotos se confunden a menudo con los efectos del terremoto del 13 de agosto en Arica.​
Los procesos tectónicos de Ecuador son dominados por los efectos de la subducción de la placa de Nazca bajo la placa Sudamericana. El alto grado de acoplamiento en el borde de las placas donde la dorsal de Carnegie está siendo subducida bajo el norte de Ecuador produce una deformación intraplaca inusualmente intensa.​ Las fallas conocidas que se encuentran dentro de la zona de los epicentros incluyen las fallas de San Isidro, El Ángel, Río Ambi y Otavalo, todas con una tendencia SSO-NNE y todas consideradas fallas de desgarre dextrales, a veces con movimiento inverso. Se piensa que todos estas fallas experimentaron movimiento en los últimos 1,6 millones de años.​
Las localidades de El Ángel y La Concepción fueron severamente sacudidas por el primer terremoto y se describió El Ángel como siendo "en ruinas".​
El segundo terremoto dejó la ciudad de Ibarra completamente devastada; todos los edificios fueron destruidos y sólo quedaron en pie unas pocas paredes. En la ciudad de Otavalo todas la casas fueron destruidas y murieron 6000 personas. En la provincia de Imbabura se estimó el número de víctimas mortales en 15.000-20.000 personas.​
Hubo un sismo premonitor la tarde anterior (posiblemente el evento sísmico del 15 de agosto),​ mientras que el sismo principal se produjo a las 01:30 hora local en la madrugada del 16 de agosto. El temblor del 16 de agosto duró un minuto.​
El sismo del 16 de agosto tenía una magnitud de 7,7 Mw, una profundidad de 20 km y una intensidad de X MMI.​
Los esfuerzos de auxilio y rescate fueron coordinados y organizados por Gabriel García Moreno, quien había sido designado por el gobierno federal.​
En Ibarra, que había sido totalmente destruido por el terremoto de 1868, se celebra la «fiesta del retorno» el 28 de abril de cada año para conmemorar el regreso de los habitantes sobrevivientes en el año 1872, tras una ausencia de cuatro años.​
Español andino

El español andino o castellano andino (conocido en Argentina como norteño, en Colombia como pastuso, y en Ecuador y Perú como serrano​) es un dialecto del idioma español hablado en los Andes centrales, desde el suroccidente de Colombia (nudo de los Pastos), pasando por la región andina de Ecuador, Perú, el noroeste de Chile, el occidente de Bolivia, hasta el noroeste argentino. Tiene influencias mayormente del castellano clásico y del quechua, el aimara y otras lenguas autóctonas.
En la región andina se hace uso extensivo y constante de:
Dhuandhar Falls

The Dhuandhar Falls (धुआंधार) is a waterfall in Jabalpur district in the Indian state of Madhya Pradesh.
The word 'Dhuandhar' is derived from two Hindi words - Dhuan (smoke) and Dhar (flow), meaning a waterfall where one can feel a smoky atmosphere (this smoke is formed by water vapour or the smoke cascade).
The Dhuandhar Falls is located on the Narmada River in Bhedaghat and are 30 meters high. The Narmada River, making its way through the world-famous Marble Rocks, narrows down and then plunges into a waterfall known as Dhuandhar. The plunge, which creates a bouncing mass of mist, is so powerful that its roar can be heard from a far distance.
Boating is available at Dhuandhar Falls.
One can access Dhuandhar waterfalls from the east bank as well as the west bank of the Narmada River. To view the other side of Dhuandhar Falls, one must take the cable car service available at Bhedaghat. The ropeway facility starts from the east bank of the Narmada River, crosses the river and then drops tourists off at the river's west bank.
Mürrenbach Falls

The Mürrenbachfall is a waterfall in the Lauterbrunnental in the Bernese Oberland, Switzerland. The Mürrenbach, which rises above Mürren, passes the village on the southern edge of the town and falls here over the high rock walls of the Trogtal almost to the valley floor, is a left tributary of the Weissen Lütschine with a catchment area of three and a half square kilometers.
According to studies from 2009, the Mürrenbachfall is considered the highest waterfall in Switzerland with a drop of 417 meters. The Mürrenbachfall, previously known as cascade fall was redefined by geographers into a single case because, upon careful investigation, they could not find any horizontal planes typical of cascades in the case. However, this assignment is not completely clear. The second highest waterfall in Switzerland is the Serenbachfall II, which is 305 meters high.
The Mürrenbachfall is not a free-falling waterfall on an overhanging rock like, for example, the Staubbachfall, also located in the Lauterbrunnen Valley, which at 297 meters is considered the highest free-falling waterfall in Switzerland. The water falls down here along the almost vertical rock of the Mürrenfluh.
In addition to the main fall, there are various other waterfalls on the Mürrenbach, so that people often talk about the Mürrenbach Falls, which together fall 750 meters deep into the valley in several stages. The impact zone of the main fall is around 920 m.
The waterfall is located near the valley station of the cable car to Mürren in Stechelberg, where the Mürrenbach flows into the Lütschine. It can also be clearly seen from the cable car.
46°33′20″N 7°53′45″E﻿ / ﻿46.55554°N 7.89579°E﻿ / 46.55554; 7.89579
Penglai Waterfall

The Penglai Waterfall (traditional Chinese: 蓬萊瀑布; simplified Chinese: 蓬莱瀑布; pinyin: Pénglái Pùbù) is a waterfall in Gukeng Township, Yunlin County, Taiwan.
The waterfall is located in Shibi Valley. It is part of Jhugao River at Jhugao River basin. Located at an elevation of 1,200 meters above sea level, it spans over a height of 200 meters.
The waterfall used to feature a cable car system but was destroyed during the 921 earthquake in 1999.
Ghost Tropic

Ghost Tropic is the fifth regular studio album by Songs: Ohia. It was recorded by Mike Mogis at Dead Space Recording Studio in Lincoln, Nebraska. The album's name refers to two short instrumentals that are surrounded by six vocal tracks of at least five and up to twelve minutes length. The reviews noted the somber and dark mood permeating the album. According to Pitchfork, "Ghost Tropic (...) sounds as though it were recorded live in a haunted hut somewhere in an Ecuadorian rainforest. At night." AllMusic was less sanguine: "Everything moves as slowly as a three-legged dog, and anyone neither patient enough nor attuned to Molina's style of songcraft (imagine Neil Young doing very mellow gypsy folk music) might very well be put to sleep."
Tashi and Nungshi Malik

Tashi and Nungshi Malik (born 21 June 1991) are the first siblings and twins to climb the Seven Summits and reach the North and South Poles and complete the Adventurers Grand Slam and Three Poles Challenge.
The Malik twins (Tashi and Nungshi) originally hail from Haryana state, India. They were born to an Indian Army officer, Col. Virendra Singh Malik from village Anwali Sonipat district of Haryana, and his wife Anjoo Thapa. They settled in Dehradun after Col Malik's retirement from the Indian army.
The girls attended several schools in the states of Madhya Pradesh, Uttar Pradesh, Uttarakhand, Tamil Nadu, Kerala and Manipur, including Lawrence School, Lovedale, near Ootacamund. In 2013 they completed graduation in Journalism and Mass communication from Sikkim Manipal University. They have a Certificate in Peace and Conflict Resolution from School of International Training in Vermont, United States. In 2015 the twin sisters graduated in Sport and Exercise from Southern Institute of Technology, Invercargill, New Zealand.
On 13 April 2023, Nungshi Malik married Avinash Jacob Varghese in her home town Dehradun, Uttarakhand, India. Shortly after they moved to Invercargill, New Zealand where they currently reside.
The Malik sisters trained at the Nehru Institute of Mountaineering in 2010. On Sunday, 19 May 2013, they scaled Mount Everest, becoming the first twin sisters to do so. They were joined at the summit by Samina Baig and they placed the flags of India and Pakistan together to symbolise peace.
The twins participated in 'Climbathon 2013' where they scaled a virgin peak at 21000 ft funded by Indian Mountaineering Foundation in August 2013. They are also the first female twins to complete Seven Summits, complete the Explorers Grand Slam and the youngest people to complete the Three Pole Challenge. On 16 December 2014, after climbing Mount Vinson in Antarctica, they became world's first twins and siblings to scale the 'Seven Summits' together.
After scaling Mount Everest on 19 May 2013 they completed the Explorers Grand Slam on 15 July 2015 in just over two years. They are the first Indian and South Asians to complete the Explorers Grand Slam. In Dec 2015, the twins scaled Aoraki (Mt Cook) New Zealand's tallest peak becoming first female twins to do so. In September 2019, Nungshi and Tashi led Indian 'Khukuri Warriors' in the World's Toughest Race: Eco-Challenge Fiji that pitched 66 teams of adventure athletes from 30 nations against forces of nature and against each other traversing 671 km of rugged Fijian landscape, ocean, rivers, lakes and jungles using dozen adventure activities. They became the first and only South Asians to participate in this global adventure race.
In 2019, the sisters were awarded the prestigious Edmund Hillary Fellowship by New Zealand Government.