davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
America's Next Top Model season 4

The fourth season of America's Next Top Model aired in spring 2005, with the shooting location being moved from New York City to Los Angeles. The catchphrase of the season was "Dive In."
These were the last appearances of Janice Dickinson and Nolé Marin as judges and the Beauty Tip of the Week was replaced by the My Life as a CoverGirl segment. The house that the girls stayed in the first half of the competition was later used in The CW TV series (successor to UPN with the WB) The Pussycat Dolls Present: Girlicious and the Oxygen TV series Pretty Wicked.
The international destination for the cycle was Cape Town, South Africa, the show's first visit to Africa and only visit to Southern Africa.
The winner was 20-year-old Naima Mora from Detroit, Michigan with Kahlen Rondot placing as the runner up.
The prizes for this cycle were a modeling contract with Ford Models, a fashion spread and cover in Elle magazine, and a US$100,000 contract with CoverGirl cosmetics.
(Ages stated are at start of contest)
The Return to the Runway special aired on September 20, 2005, preceding the premiere of the fifth cycle. In this "Where are they now?" episode, we learned:
It also focused on the ANTM tour featuring:
Shannon Stewart, Mercedes Scelba-Shorte, Shandi Sullivan, Catie Anderson, Ann Markley, Norelle Van Herk, Eva Marcille, Amanda Swafford, Toccara Jones, Kahlen Rondot, Brittany Brower, Tiffany Richardson, Keenyah Hill, and Naima Mora.
Casting call-out order and final two are not included
The show was criticized for its handling of sexual assault allegations from Keenyah, who was sexually harassed by a male model on a photo shoot. The show has been criticized for not doing anything when the model stroked her inner thigh, moaned in her ear, took photos of her and harassed her repeatedly for her phone number.
America's Next Top Model season 5

America's Next Top Model (cycle 5) was the fifth season of the popular reality TV competition America's Next Top Model. This cycle introduced Twiggy and J. Alexander as new judges. The prizes included a contract with Ford Models, a cover and spread in Elle Girl magazine, and a $100,000 USD contract with CoverGirl cosmetics.
The international destination for this cycle was initially set to be London, England, making it the first time the show would be held in a primarily English-speaking international location. However, due to safety concerns following terrorist attacks in London, the final runway show was moved to Los Angeles.
The cast size was reduced from 14 to 13 contestants, a number that remained consistent until cycle 10.
The winner of cycle 5 was 19-year-old Nicole Linkletter from Grand Forks, North Dakota, with Nick Pace finishing as the runner-up.
Lisa D'Amato, who finished in sixth place, would later return and win cycle 17: All-Stars.
(Ages listed are at start of contest)
Casting call-out order and final two are not included.
Karan (actor)

Karan (born 19 August 1967) is an Indian former actor who appeared predominantly in Tamil and Malayalam films. He started his career as a child actor (under the stage name Master Raghu). In the 1990s he started to act in leading and villain roles. In the mid-2000s, after a sabbatical, Karan chose to prioritise appearing in films where he would portray the lead role following the relative success of Kokki (2006).
Karan started his career as child artist under the name Master Raghu for more than 70 films in Malayalam and Tamil. In 1992, he made his Tamil debut as an adult in Annamalai starring alongside Rajinikanth in an uncredited role, before making a breakthrough with his performance as a rogue college student in Nammavar (1994) alongside Kamal Haasan.
In 2004, Karan became a solo hero with the Malayalam film Isra. He has continued with films like Kokki (2006), Karuppusamy Kuththagaithaarar (2007) and Kathavarayan (2008). His recent films are Sooran (2014) and Uchathula Shiva (2016).
In 2018, a clip from his film Coimbatore Mappillai went viral online, prompting internet users to associate the word "Shroov" with the actor.
Karan made his advertisement debut in a 45-second Mahindra Duro advertisement with Bollywood actress Kareena Kapoor.
Karan's father died in 2014, aged 90.
Kokki

Kokki (国記), alternatively known as Kuni tsu Fumi meaning "National Record", is a Japanese historical text purported to have been written in 620 by Shōtoku Taishi and Soga no Umako. It is recorded in the Nihon Shoki, but there are no known extant copies. Assuming that it did in fact exist, it would predate both the Kojiki (712) and the Nihon Shoki (720).
According to the Nihon Shoki,
During the Isshi Incident in 645, the residence of Soga no Emishi (a successor of Soga no Umako) was burned down. The Nihon Shoki records that the Kokki burned along with the Tennōki, but the Kokki was saved before being destroyed.
However, this copy or its remains did not apparently survive.
On November 13, 2005, the remains of Soga no Iruka's residence were discovered in Nara, supporting the description found in Nihon Shoki. Researchers speculate whether parts of the Tennōki or Kokki may be found.
Kokki (film)

Kokki (transl. Hook) is a 2006 Indian Tamil-language action film written and directed by Prabhu Solomon and produced by Sethu and Dheeraj Kher. The film stars Karan, Pooja Gandhi, and Kota Srinivasa Rao. The music was composed by Dhina with editing by Suresh Urs and cinematography by M. Jeevan. The film was released on 12 May 2006 and had a successful run at the box office.
Kokkisaamy (Karan) is a rugged but kindhearted orphan who works as a barber at his guardian's saloon in Chennai. He was released from prison a month before, after completing his seven-year punishment for killing a man who tried to harass a girl. When Kokki is set to go to Malaysia for his job, he is sent to Uppiliappan's (Kota Srinivasa Rao) house in order to get a haircut. That day, Uppili wakes up and accidentally sees Kokki's face instead of his favourite god's. As a coincidence, that day brings more fortune to Uppili's life. His astrologer thinks that it is the power of waking up to Kokki's face. The next day, Uppili's men want Kokki for a seven-year contract as they think the fortune will continue if Kokki is with them. But Kokki rejects the offer and tries to leave the city. A frustrated Uppili sends his goons to find Kokki, and they take his passports and other documents. Kokki files a complaint against Uppili at the police station, but the corrupt police inspector tries to frame Kokki for a crime that he did not commit. Kokki escapes from the station and hides inside a ladies' hostel that night.
A girl from the hostel named Raaji (Pooja Gandhi) acts as if trying to commit suicide by hanging herself at her college drama rehearsal. The scenario backfires on her as she almost ends up dying by hanging. Upon seeing this, Kokki saves her with his effort. She gives food and shelter to him after hearing his story. Kokki leaves the hostel and runs all over the city when the cops chase him. In the chase, a policeman dies in a road accident. However, the police inspector who previously tried to frame Kokki files a charge that Kokki killed the policeman. Kokki tries to leave the city with the help of Raaji, but Uppili's gang kidnaps her as bait for Kokki. When Kokki comes to rescue Raaji, he kills Uppili in order to save her. The movie ends with Raaji recovering at a hospital and Kokki being arrested for killing Uppili.
Soundtrack was composed by Dhina. However, the song "Aa Sonna Ayanavaram" was reused from the film Arya with the track "Aa Ante Amalapuram" composed by Devi Sri Prasad.
S. Sudha of Rediff.com rated the film two out of five stars and writes that "Kokki is a slick entertainer. Go, watch". A critic from Sify opined that "With all its pros and cons, Kokki is a welcome relief from the usual masala rowdy movies and the best part is that it is only two hours and quite racy". Lajjavathi of Kalki praised the acting of Karan and other actors, panned the romance, Karan's running throughout the film as boring and lack of humour as negative and added could have avoided the feeling of film ending quickly despite these tiny flaws, we can say welcome to Prabhu Solomon for giving a good film and Karan has great future.
Peppi & Kokki

Peppi & Kokki were a Laurel & Hardy-style comedy duo from the Netherlands; they had their own television series in the 1970s. Gerard van Essen (1924–1997) played fat Peppi, Herman Kortekaas (1930) played lean Kokki.
Gerard van Essen began his career in the 1940s at the circus with his brother Jacques as the Kame Brothers; he adopted the stagename John. When Jacques quit in 1957, he found a replacement in stalwart Herman Kortekaas.
Throughout the 1960s, they performed as clowns Pipo & Kiko and made their television debut in 1971. There was one small problem; there was already a televised clown called Pipo (Pipo de Clown); thus, the duo changed their names to Peppi & Kokki.
In 1972, Peppi & Kokki started working on a slapstick series for broadcast on KRO children's television; they portrayed two sailors forced to take odd jobs because their inherited ship (Alma) ceased to function.
The intro-footage, reshot by 1974, sees the pair waking up, having breakfast and fooling around rather than going to work.
Peppi & Kokki wore vintage blue suits, white hats and Charlie Chaplin-style shoes, although Peppi would later switch over to sneakers.
The voices were muted out in favour of a ragtime piano and narration. Later episodes ended with a song recapturing the event.
In 1976 a spoken movie was taped; Peppi & Kokki bij de Marine begins with a trip to the beach (one of the series' recurring subjects) where a bomb is discovered. Peppi & Kokki end up on a ship solving the mystery of a captain who receives death-threats which actually serve to prepare him for his 50th birthday. The movie was later serialised in the same manner as the regular episodes.
The duo split in 1979 because Kortekaas had contracted a hernia. Van Essen unsuccessfully continued with a replacement before touring as a solo-artist on the (children's) party-circuit.
Van Essen celebrated his 50th career-anniversary in 1992, the same year that Peppi & Kokki were introduced to a new generation; he died on January 2, 1997, during a holiday in Thailand, shortly after learning about the Peppi & Kokki-theme-tune getting a happy hardcore-make-over (Gabber Piet's Hakke & Zage).
Meanwhile, Kortekaas returned to children's entertainment but also appeared in a variety of movies and television series, notably Zeg 'ns Aaa in which he played the brother-in-law of Carry Tefsen who once guested in Peppi & Kokki. Between 1995 and 2005 he played a bartender in the successful crime-series Baantjer.
Some episodes were available on video in the mid-1980s. In 2004 a three-part DVD was released in celebration of their 30th anniversary.
On June 1, 1977, Peppi & Kokki were interviewed by talkshow-host Sonja Barend; backstage they met Michael Jackson who noted their similarities to Laurel & Hardy and triggered off a conversation about the comedians from the silent era. A 5-year-old fan of Peppi & Kokki joined in and had his picture taken with them.
Винегретная заправка

Винегретная заправка, французская заправка, соус винегрет (фр. vinaigrette, sauce vinaigrette, от vinaigre — «уксус») — салатная заправка, основными ингредиентами которой являются уксус и растительное масло. Их классическая пропорция — 1:3. В зависимости от рецепта добавляются дополнительные ингредиенты, например, зелень. Винегретная заправка часто подаётся к салату из листьев кочанного салата, варёной и тушёной рыбе. Считается, что заправка из смеси уксуса и растительного масла была известна ещё древним египтянам.
В XIX веке «французская заправка» была синонимом «винегретной заправки», но начиная с начала XX века по американским рецептам в «французскую заправку» стали добавлять вустерширский соус, луковый сок, кетчуп, сахар и соус табаско.
Для приготовления французской заправки соль и перец в стеклянной посуде растворяют в винном уксусе (по выбору в лимонном или лаймовом соке), затем добавляют три части растительного масла и взбивают до получения эмульсии. При использовании масла с сильным ароматом не следует брать уксус с таким же выраженным ярким запахом. В заключение добавляется зелень: петрушка, зелёный лук, кервель, эстрагон или укроп, а также каперсы, мелко рубленный репчатый лук или лук-шалот и сахар. Эмульсию стабилизируют добавлением горчицы или сваренного вкрутую яичного желтка. Соусу дают настояться в течение получаса. Приготовленный соус хранению не подлежит.
Греческий салат

Гре́ческий сала́т (салат хориа́тики, греч. χωριάτικη σαλάτα — деревенский салат) — греческий салат из помидоров, сладкого перца, огурцов, феты, шалота и маслин, заправленный оливковым маслом с солью, чёрным перцем, душицей. Ключевым ингредиентом салата является фета — традиционный греческий сыр из овечьего или козьего молока. В салат иногда добавляют каперсы или анчоусы.
В англоязычных странах в рецепт всегда включают листовой салат, обычно ещё лук или сладкий перец; иногда добавляют и другие ингредиенты (вплоть до свёклы). В самой Греции такие варианты почти не встречаются.
Особенностями приготовления салата являются крупно порубленные, а не измельчённые овощи. Также греки при приготовлении салата чистят огурцы от кожуры и не всегда перемешивают блюдо перед подачей на стол, предпочитая это делать непосредственно перед едой.
В XX веке по-английски «греческим» называли и другие салаты, некоторые из которых не имеют очевидной связи с греческой кухней. Так, австралийская газета 1925 года писала, что греческий салат делают из варёной тыквы и заправляют кислым молоком; американская газета 1934 года писала, что греческий салат делают из салата-латука с нашинкованной капустой и морковью и заправляют майонезом.
Сельдь под шубой

«Сельдь под шубой» («селёдка под шубой», «шуба», «сельдь под одеялом») — слоёный закусочный салат из филе солёной сельди с отварными корнеплодами и яйцом под майонезом в русской кухне и кухнях бывшего СССР. Кулинарный артефакт советской кухни позднего периода получил распространение в 1970-х годах, став праздничным блюдом и атрибутом новогоднего стола наряду с салатом оливье. Похожие салаты под названием «селёдочный», как слоёные, так и смешанные, с середины XIX века известны в скандинавской и немецкой кухнях.
Сельдь под шубой существует в огромном количестве рецептов, в том числе с сыром, грибами и яблоками. В базовый рецепт салата входят нарезанная кусочками сельдь предпочтительно пряного посола, мелко нарезанный репчатый лук, натёртые на крупной тёрке картофель, морковь, свёкла. Очень солёную сельдь предварительно вымачивают в крепком чае или молоке. Подготовленные продукты выкладывают на большие плоские блюда или в глубокие салатницы отдельными слоями друг на друга: сельдь, картофель, майонез, репчатый лук, морковь, опять майонез, яйцо, свёкла и ещё раз майонез. Последовательность выкладки может меняться, но нижним слоем всегда должна быть сельдь, а верхним — свёкла. Если в салате несколько слоёв сельди, он именуется «сельдь под боярской шубой». Вегетарианский вариант салата содержит морскую капусту вместо сельди. Салат должен настояться, чтобы пропитаться селёдочным ароматом, перед подачей его украшают измельчённым укропом, крошкой яичного желтка или тёртым яичным белком.
Происхождение сельди под шубой в советской кухне связывают с глубокой переработкой рыбного винегрета. Майонез в сельдь под шубой добавился в 1960—1970-е годы, когда в продаже появился продукт промышленного производства. В. В. Усов приводит легенду изобретения «шубы» трактирщиком Аристархом Прокопцевым в голодном 1918 году, в которой слово «шуба» не имеет отношения к меховой одежде, а является аббревиатурой: «Шовинизму и упадку — бойкот и анафема». В похожей версии из той же эпохи автором сельди под шубой выступил купец Анастас Богомилов, у которого верхний слой свёклы должен был символизировать красное пролетарское знамя.
В 2010 году в День селёдки в Калининграде приготовили гигантскую селёдку под шубой. На блюдо длиной 7 метров и весом 305 кг, занесённое в Книгу рекордов России, ушло 50 кг филе сельди, 98 кг свёклы, 94 кг моркови, 158 кг картофеля, 720 яиц, 18 кг лука и 50 кг майонеза. Рекорд был побит 12 сентября 2015 года в Саратове, где рекордный салат весил 631 кг из 64 кг лука, 110 кг сельди, 120 кг свёклы, 75 кг моркови и 117 кг картофеля, а также 1850 яиц и 70 кг майонеза. 10 декабря 2018 года саратовский рекорд побили в Москве на фестивале «100 лет селёдке под шубой»: вес приготовленного салата составил 1018 кг, жаждущие салата москвичи устроили по этому поводу давку.
Селёдочный салат

Селёдочный салат — холодное блюдо в кухнях Польши, Скандинавии, Северной Германии и Нидерландов, которое готовят по разным традиционным рецептам, но его основным ингредиентом является солёная сельдь. В зависимости от региона, среди ингредиентов селёдочного салата могут числиться отварной картофель, свёкла, сырые яблоки, маринованные огурцы, сельдерей, лук и укроп.
В Скандинавии и Нидерландах солёную сельдь для салата предварительно вымачивают, смешивают с порезанным кубиками отварным картофелем, сельдереем, маринованными огурцами и яблоками и заправляют его густым соусом из сельдевых молок, натёртого репчатого лука с уксусом и растительным маслом. В Нидерландах в селёдочном салате используют местную традиционную маринованную сельдь. В селёдочном салате по-шведски участвуют солёная сельдь, отварная говядина, свёкла и яблоки с винегретной заправкой, смешанной с порубленными анчоусами, маринованными огурцами, каперсами и горчицей. Похожий эстонский селёдочный салат называется росолье. Самый распространённый рецепт селёдочного салата в Германии — с яблоком и варёным яйцом под майонезом со сливками, он бывает «белым» и «красным», если со свёклой. В Северной Германии селёдочный салат по-гамбургски готовят из солёной сельди, отварного мяса, яблока, сельдерея, свёклы, маринованных огурцов и каперсов под майонезом. В польской кухне селёдочный салат готовят с варёным яйцом под майонезом со свежими огурцами или отварным картофелем, а также с отварной фасолью в заправке из растительного масла с горчицей. В Германии селёдочный салат в таком варианте считается блюдом силезской кухни и именуется «польским». В состав французского селёдочного салата входит только солёная сельдь, яблоки, уксус, растительное масло и репчатый лук. В Вене и её окрестностях селёдочный салат считается традиционным блюдом в Пепельную среду, с которой начинается 40-дневный пост. Австрийцы считают, что селёдочный салат особенно хорош от похмелья после Жирного вторника. Венский салат из сельди с яблоком позаимствован у итальянцев к середине XVIII века, а в середине XIX века дал импульс традиции венских отелей устраивать «селёдочные пирушки» (нем. Heringsschmaus) перед началом поста.
Салатник

Салатник (салатница) — широкий сосуд с высокими стенками, в котором держат или приготавливают салаты. Салатники изготавливают из металла, фарфора, керамики или стекла и используют в качестве столовой посуды для подачи салата на стол.
Френч различает блюда для овощей и салатницы («большие и простые» миски) и отмечает противоречивые требования к размерам: большая салатница позволяет эффектную презентацию салата, но её вес осложняет передачу её в процессе застолья. Округлые формы предпочтительны: уголки препятствуют перемешиванию с заправкой и мытью. В Соединенных Штатах с 1940-х по 1960-е годы в изданиях по кулинарии продвигалась идея использования салатников из нелакированного дерева. Однако в 60-е годы кулинарные писатели Майкл Филд и Майк Рой выступали против деревянного салатника, так как древесина впитывала заправку для салатов, и масло из неё, сохранявшееся в ней долгое время становилось прогорклым, а салаты воспринимали неприятный запах.
При сервировке стола салатник рекомендуют ставить в его центре.
Тунцовый салат

Тунцовый салат — холодное блюдо, рыбный салат, в состав которого входят три основных ингредиента: тунец, варёное куриное яйцо и майонез или горчица. Кроме них в салат добавляют маринованные огурцы, сельдерей или репчатый лук. В салате используется готовый тунец, консервированный в собственном соку или оливковом масле. Салат часто используется в качестве начинки для сэндвичей с тунцом или открытых бутербродов.
Для быстроты приготовления тунцового салата, чтобы не варить яйца, можно заменить их на укроп и соус релиш, которые имеются в продаже готовыми. Тунцовый салат продаётся в готовом виде, и качество такого салата зависит от количества в нём майонеза: дешёвые тунцовые салаты содержат много майонеза и мелко порубленные ингредиенты, в то время как в более дорогих тунцовых салатах количество майонеза умеренное, а кусочки тунца и яйца крупнее.
Тунцовый салат имеет американское происхождение и известен более сотни лет. К 1914 году было известно около десятка его рецептов. В 1960-е годы тунцовый салат, богатый витаминами, зарекомендовал себя как диетическое блюдо. Американский тунцовый салат прижился в японской кухне под названием ツナサラダ . В Бельгии готовят персики с тунцом, начиняя тунцовым салатом половинки свежих или консервированных фруктов.
Паска

Паска (пасха, укр. паска) — пасхальный хлеб в южнорусской, украинской и белорусской кухнях. В Центральной России и на севере основное название — «кулич», а пасхой называют блюдо из творога в виде усечённой пирамидки.
Слово паска в украинском языке, а также в русском языке жителей Украины и юга России используется для обозначения любого пасхального хлеба, аналогично русскому «кулич», а также, с обязательным уточнением «сирна» (укр. сир — творог), для творожной пасхи.
При этом современные украинские паски по своему рецепту могут быть неотличимы от современного русского кулича.
Традиционно как на украинском, молдавском и цыганском языках, так и на южнорусских диалектах, пасхальный хлебец именуется паской. Соответственно песочные формочки называются пасочками или пасками, а не куличиками, как в северно-русских диалектах. Паски обычно выпекают для каждого члена семьи, разных размеров, и обязательно одну большую — для всех. Украшают её узорами из теста — двойными крестами, решётками, веночками.
Для выпекания паски используют специальные формы — «пасковники» (укр. пасківники). В наши дни используют и обычные кастрюли, а также жестяные банки из-под консервов и одноразовые бумажные формы. Пасковники смазывают смальцом (вытопленным нутряным свиным салом) или сливочным маслом, если пекут в банке из под консервов — то её выкладывают листиками белой бумаги и смазывают маслом, потом ёмкость на треть наполняют тестом и дают «подойти». Также паски разукрашивают узорами из теста, «шишечками». Паску ставят в печь и вынимают из неё, иногда произнося молитву. Считается, что при выпекании паски на кухне должна была тишина, а к печи, не должен никто подходить, кроме хозяйки.
Сами паски пекут так: делают опару на молоке, к опаре добавляют муку и яйца и месят тесто. В тесто кладут имбирь: жёлтый — для «красоты», белый — для «запаха». Добавляют также настойку на шафране. Тесто кладут в высокие формы, а сверху украшают по желанию крестом из теста и «шишечками». Формы ставят на некоторое время в тёплое место, чтобы тесто поднялось, потом — в растопленную печь. Паски пекут всегда из белой пшеничной муки и только один раз в год — на Пасху. Готовность паски проверяют, осторожно воткнув в неё тоненькую деревянную палочку: если она остаётся сухой, то паска готова. Чтобы верх паски не подгорел, иногда, когда он достаточно подрумянился, на него кладут смоченный в воде лист бумаги.
По православной традиции есть паску принято только после освящения в храме. Даже хозяйка, вынимая паску из печи, не разламывает и не пробует её, так как это является грубым нарушением традиции.
В Галиции и Закарпатье паску пекут в виде круглого хлеба с особым орнаментом сверху: жаворонок со сложенными в форме восьмёрки крыльями, геометрический колос, «бараньи рожки» и цветы.
Особой разновидностью кулича (паски) исторически являлся папушник (папошник), который в дореволюционных российских изданиях ассоциировался с Малороссией и всегда отделялся от собственно кулича.
Росолье

Росолье (эст. rosolje) — холодный салат эстонской кухни. Входит в традиционный эстонский «холодный» праздничный стол, особенно в сельской местности. Существует версия, что росолье произошёл от русского винегрета, поскольку Эстония долгое время входила в состав Российской империи, а росолье стал упоминаться в письменных источниках как традиционное эстонское блюдо сравнительно недавно, уже после соприкосновения эстонской и русской кухни. В то же время росолье очень напоминает шведский селёдочный салат на основе свёклы, картофеля и сельди, а с этой страной Эстонию также связывает большой период истории. В состав росолье входит селёдка, картошка, солёные огурцы, лук репчатый, отварная свёкла, варёные яйца, морковь, яблоко. Нередко к этим ингредиентам добавляют мясо, отварное или жареное. Заправляется салат сметаной с горчицей.
Вместе с тем салат-винегрет Rosolli является традиционным блюдом финской кухни, а исторически эстонская и финская культура и быт очень близки. В финской кухне для Rosolli обычно не применяется уксус с маслом. Заправка готовится на основе сметаны или сливок, зачастую разведённых, например, свекольным отваром и соком хрена.
Vinegret

Vinegret (Russian: винегрет) or Russian vinaigrette is a salad in Russian cuisine which is also popular in other post-Soviet states. The dish includes diced cooked vegetables (red beets, potatoes, carrots), chopped onions, as well as sauerkraut and/or brined pickles. Other ingredients, such as green peas or beans, are sometimes also added. The naming comes from vinaigrette, which is used as a dressing. However, in spite of the name, vinegar is often omitted in modern cooking, and sunflower or other vegetable oil is just used. Some cooks add the brine from the pickled cucumbers or sauerkraut.
Along with Olivier salad and dressed herring, vinegret is served as zakuska on celebration tables in Russophone communities.
Despite the widespread popularity in Russia and Ukraine, the basic mixed salad recipes were adopted from Western European cuisines as late as the 19th century. Originally, the term vinegret denoted any mixture of diced cooked vegetables dressed with vinegar. Later the meaning changed to any mixed salad with beetroots. Modern Russian and Ukrainian cookbooks still mention the possibility of adding mushrooms, meat or fish, but this is rarely practiced.
Similar beetroot-based salads are prepared throughout Northern Europe. Examples are herring salad and beetroot salad in North German and Scandinavian cuisines (see also de:Heringssalat, sv:Rödbetssallad), as well as rosolli in Finnish cuisine, with the name for the latter stemming from rassol (Russian: рассол), the Russian word for brine.
Vinaigrette

Vinaigrette (/ˌvɪnɪˈɡrɛt/ VIN-ig-RET, French: [vinɛɡʁɛt] ) is made by mixing an edible oil with a mild acid such as vinegar or lemon juice (citric acid). The mixture can be enhanced with salt, herbs and/or spices. It is used most commonly as a salad dressing, but can also be used as a marinade. Traditionally, a vinaigrette consists of 3 parts oil and 1 part vinegar mixed into a stable emulsion, but the term is also applied to mixtures with different proportions and to unstable emulsions which last only a short time before separating into layered oil and vinegar phases.
Vinaigrette is the diminutive form of the French word vinaigre ("vinegar"). It was commonly known as "French dressing" in the 19th century.
In general, vinaigrette consists of 3 parts of oil to 1 part of vinegar whisked into an emulsion. Salt and pepper are often added. Herbs and shallots, too, are often added, especially when it is used for cooked vegetables or grains. Sometimes mustard is used as an emulsifier and to add flavour.
Vinaigrette may be made with a variety of oils and vinegars. Olive oil and neutral vegetable oils such as soybean oil, canola oil, corn oil, sunflower oil, safflower oil, peanut oil, or grape seed oil are all common.
Different vinegars, such as raspberry, create different flavors, and lemon juice or alcohol, such as sherry, may be used instead of vinegar. Balsamic vinaigrette is made by adding a small amount of balsamic vinegar to a simple vinaigrette of olive oil and wine vinegar.
Brazil: A mix between olive oil, alcohol vinegar, tomatoes, onions and sometimes bell peppers is called vinagrete. It is served on Brazilian churrasco, commonly on Sundays. The Brazilian vinagrete is very similar to the Mexican pico de gallo.
China and Japan: A similar salad dressing is made with sesame oil/sesame paste and rice vinegar. In north China, sometimes mustard is added to enhance the flavor and texture of the sauce.
Northern France: It may be made with walnut oil and cider vinegar and used for Belgian endive salad.
Southeast Asia: Rice bran oil and white vinegar are used as a foundation with fresh herbs, chili peppers, nuts, and lime juice.
United States: Vinaigrettes may include a wide range of additions such as lemon, truffles, raspberries, sugar, garlic, and cherries. Cheese, Parmesan or blue cheese being the most common, may also be added. Commercially bottled versions may include emulsifiers such as lecithin.
In classical French cuisine, a vinaigrette is used as a salad dressing and, as a cold sauce, accompanies cold artichokes, asparagus, and leek.
The name of a salad in Russian cuisine, vinegret, is derived from vinaigrette.
Blue cheese dressing

Blue cheese dressing is a popular side sauce, salad dressing and dip in the United States and Canada. It is usually made of some combination of blue cheese, mayonnaise, and buttermilk, sour cream or yogurt, milk, vinegar, onion powder, and garlic powder. There is a blue cheese vinaigrette that consists of salad oil, blue cheese, vinegar, and sometimes seasonings.
Most major salad dressing producers and restaurants in the United States and Canada produce a variant of blue cheese dressing. It is commonly served as a dip with Buffalo wings or crudités (raw vegetables).
In addition to being used as a salad dressing, blue cheese dressing pairs well with a number of ingredients like chicken, turkey, garlic bread, and corn. It can be used as a dressing for sandwiches or wraps or incorporated in dips with other ingredients like cream cheese, sour cream, and hot sauce.
Separation of water and oil (instability of the emulsion) is a potential problem with blue cheese dressing. Microbial spoilage is a concern for any type of processed food. Studies have shown that Saccharomyces bailii and Lactobacillus fructivorans are two common microorganisms that spoil salad dressings. Lactobacillus fructivorans is a facultative anaerobe that is acid tolerant, and can survive in a low pH food such as blue cheese dressing.
Italian dressing

In American cuisine, Italian dressing is a vinaigrette-type salad dressing that consists of water, vinegar or lemon juice, vegetable oil, chopped bell peppers, sugar or corn syrup, herbs and spices (including oregano, fennel, dill and salt) and sometimes onion and garlic.
The creamy Italian variant adds milk products and stabilizers.
Both dressings are often bought bottled or prepared by mixing oil and vinegar with a packaged flavoring mix consisting of dehydrated vegetables and herbs.
Despite its name, Italian dressing is not used in Italy, where salad is normally dressed with olive oil, vinegar or lemon juice, salt, and sometimes balsamic vinegar at the table, and not with a premixed vinaigrette.
In North American cuisine, Italian dressing is also used as a marinade for meat or vegetables, stir frys, and sandwiches. Pasta salads sometimes include Italian dressing. The caloric content of Italian dressing varies widely.
North American style Italian salad dressing is thought to date back to 1941 in Framingham, Massachusetts. Florence Hanna, the daughter of Italian immigrants and wife of restaurateur Ken Hanna, made large batches of her family's salad dressing for the house salads at the restaurant. The restaurant, originally called The '41 Cafe, later changed locations and became known as Ken's Steak House. The salad dressing became so popular that it was made in large vats in the basement of Ken's to keep up with demand. Customers started requesting the Italian dressing to go. The Crowley family, who owned a nearby manufacturing business, approached the Hanna family about bottling the popular salad dressing. This resulted in the creation of Ken's Salad Dressing, which now comes in ten different variations of Italian, as well as many other flavors.
Italian salad dressing was served in Kansas City, Missouri, at the Wishbone Restaurant beginning in 1948. The Wishbone was opened in 1945 by Phillip Sollomi along with his mother, Lena. The Italian dressing served at the Wishbone was based on a recipe from Lena Sollomi's Sicilian family which was a blend of oil, vinegar, herbs, and spices. Demand for the salad dressing proved so high that Phillip started a separate operation to produce it for sale, making it by the barrel. The dressing recipe was eventually purchased by Lipton and has been made commercially by a succession of owners since, with the Wish-Bone brand of products currently made by Pinnacle Foods, Inc.
Wafu dressing

Wafu dressing (和風ドレッシング, wafū doresshingu), literally “Japanese-style dressing”, is a vinaigrette-type salad dressing based on tosazu (a kind of Japanese vinegar), popular in Japan.
The standard wafu dressing consists of a mixture of Japanese soy sauce, rice vinegar, mirin, and vegetable oil. There are many variations flavoured with additional ingredients, such as aonori, shiso, grated ginger, katsuobushi, umeboshi puree, wasabi, or citrus fruits, such as lemon or yuzu. A variation incorporating sesame oil is called chūka dressing (中華ドレッシング), meaning “Chinese dressing”, and a salad dressed with chūka dressing is called chūka-fū salad (中華風サラダ), meaning "Chinese-style salad".
Beetroot cake

Beetroot cake is cake that contains beetroots mixed into the batter. Beetroot juice is sometimes used for colouring in red velvet cake. A variation is chocolate and beetroot cake, which combines the moisture of beetroot with the flavour of chocolate.
Commercially, the cake can also be manufactured with the use of beetroot powder, with the aim of producing cakes with a higher nutrient content. The addition of beetroot to other cake types also improves the oxidative stability and shelf life.
Beetroot (album)

Beetroot is the fourth album by the English band Cast, released on 30 July 2001. From the album, a single was released, "Desert Drought", which reached #45 in the UK Singles Chart. Two further intended singles, "Kingdoms And Crowns" and "Giving It All Away" were cancelled due to the album and first single's poor sales.
In the run up to the album's release, the band ran a competition via their then-official website, appealing to fans to submit their own ideas for possible album titles, as the band proposed that they would choose a title from all of the entries received. However, despite the many suggestions, John ultimately decided to stick with his own working title for the project, 'Beetroot'.
Although the band chose not to use any of the names suggested, they did make a Top 10 list of alternate album titles:
In a retrospective review, Jamie Atkins of Record Collector said the album and its predecessor showcase a band attempting to "break new ground," while Beetroot "in particular containing their most adventurous work [...] It all just lacks wit, imagination and conviction".
All songs written by John Power.
Teremok

Teremok (Russian: Теремок) is a Russian fast food chain that primarily specialises in traditional Russian dishes such as blini, pelmeni, kvass and borscht. Founded in 1998 by Mikhail Goncharov, their menu was adapted from the recipes of Goncharov's mother.
Their restaurants operate in Moscow, Saint Petersburg, Ural, Southern Russia and Siberia. As of 2017 it has grown to 300 restaurants, which formerly included two in New York City that closed in 2018.
The first Teremok opened in 1998 in a street kiosk in Moscow. It offered a limited set of blinis, and it was one of the first fast food chains in Russia that were offering Russian food, trying to compete with McDonald's. There are currently three types of Teremok outlets: restaurants, street kiosks, and food court outlets in shopping malls, metro stations or airports.
The chain opened two branches in Union Square and Chelsea in New York City in 2017, their first ventures outside of Russia. In an interview with a Russian magazine, Goncharov said his reason for expanding to America was because "it’s the motherland of fast food." In June 2018, Goncharov announced it was closing his two restaurants in the States, accusing New York City inspectors of "open hostility" towards his restaurants and staff.
The official concept of Teremok is to offer traditional cuisine as fast food but to be at the same time more natural and healthy. Teremok specializes in Russian-style home cooking with recipes developed by the mother of Goncharov. Menu items include blini (thin crepe-like pancakes), borscht (beet soup with cabbage), and kasha (a buckwheat dish served with meat, fish or mushrooms). They also experiment with unusual and outlandish dishes.
దీపక్ బర్డోలికర్

ముసాజీ ఇసాప్జీ హఫెస్జీ (23 నవంబర్ 1925 - 12 డిసెంబర్ 2019), గుజరాతీ కవి, రచయిత, స్వాతంత్ర్య సమరయోధుడు, పాత్రికేయుడు. అతని కలం పేరు దీపక్ బర్డోలికర్. భారతదేశ విభజన తర్వాత అతను పాకిస్థాన్‌లోని కరాచీకి వెళ్లాడు. అతను డాన్ గుజరాతీ ఎడిషన్‌తో, కరాచీ నుండి ప్రచురించబడిన అనేక గుజరాతీ దినపత్రికలతో పనిచేశాడు. డయాస్పోరిక్ గుజరాతీ సాహిత్యానికి ఆయన చేసిన కృషి వలన గుర్తింపు పొందాడు. అతను అనేక కవితలు, చరిత్ర పరిశోధనలను ప్రచురించాడు. రెండు వాల్యూమ్‌లు గా తన ఆత్మకథను కూడా ప్రచురించాడు.
దీపక్ బర్డోలికర్ 23 నవంబర్ 1925 న బర్డోలిలో (ప్రస్తుత భారతదేశంలోని గుజరాత్ లోని సూరత్ జిల్లాలోని ప్రాంతం) ఇసాప్జీ (యూసుఫ్) కి జన్మించాడు. అతను ఆరుగురు తోబుట్టువులలో చిన్నవాడు. అతనికి ఆరేళ్ల వయసులో అతని తండ్రి మరణించాడు. అతను ప్రాథమిక విద్యను పూర్తి చేసిన తర్వాత, బార్డోలిలోని బార్డోలి బ్రాహ్మణ సర్వజానిక్ ఉన్నత పాఠశాలలో చేరి మెట్రిక్యులేషన్ పూర్తి చేశాడు. తరువాత 1945 లో ఇండియన్ నేషనల్ కాంగ్రెస్, కాంగ్రెస్ సేవాదళ్‌లో చేరి, భారత స్వాతంత్ర్య ఉద్యమంలో పాల్గొన్నాడు.
బార్డోలికర్ ప్రధానంగా గజల్ కవిత్వానికి ప్రాధాన్యతనిచ్చాడు. పరివేష్, అమాంత్రాన్, విశ్వాస్, తలాబ్, ఎని షెరిమా, గుల్మహోర్న గుంట్, చంపో ఆనే చమేలీ, హవానా పగలా, కుల్లియతే దీపక్, తడ్కో తారో ప్యార్, రెలో అషద్నో అనేవి అతని కవితా సంకలనాలు. ధూళియు ఆకాష్, భక్తవర్ అతని నవలలు. అతని చరిత్ర, పరిశోధన రచనలలో సున్నీ వహోరా, వహోరా విభూతియో, ఖురాన్ పరిచయ్, న్యైనో దివాస్, వట్నా దివా ఉన్నాయి. మేఘధనుష్య అతని వ్యాసాల సేకరణ..
అతను తన ఆత్మకథను రెండు సంపుటాలుగా ప్రచురించాడు. ఉచ్చాలా ఖే ఛే పానీ (2004) అనే భాగంలో అతని పుట్టినప్పటి నుండి 1978 వరకు రికార్డులు నమోదు చేయగా, సంకలోనో సీతమ్ (1999) లో అతని జీవిత మిగతా అనుభవాలు ఉన్నాయి.
కరాచీలోని రంగకల గుజరాతీ సాంస్కృతిక సంఘం 1990 లో గుజరాతీ గజల్స్‌కి చేసిన కృషికి అతనికి ఫకీర్ సువర్ణ చంద్రక్‌ను ప్రదానం చేసింది.
ముసాజీ ఇసాప్జీ హఫెస్జీ తన పదవీ విరమణ తరువాత, 2000 సంవత్సరంలో తన కొడుకుతో కలిసి UK లోని మాంచెస్టర్‌కు వెళ్లాడు. క్యాన్సర్ కారణంగా లండన్ లో 12 డిసెంబర్ 2019 న మరణించాడు.
భారత జాతీయ చలనచిత్ర పురస్కారాలు - ఉత్తమ సమైక్యత సినిమా

భారతదేశంలోని సమాచార, ప్రసార మంత్రిత్వ శాఖ ఏర్పాటు చేసిన డైరెక్టరేట్ ఆఫ్ ఫిల్మ్ ఫెస్టివల్స్ ద్వారా ఏటా అందించే జాతీయ చలనచిత్ర అవార్డులలో జాతీయ సమగ్రతపై ఉత్తమ చలనచిత్రంగా నర్గీస్ దత్ అవార్డు ఒకటి. రజత్ కమల్ (రజత కమలం)తో అందించబడిన చలన చిత్రాలకు అందించబడిన అనేక అవార్డులలో ఇది ఒకటి. ఈ అవార్డును 1965లో 13వ జాతీయ చలనచిత్ర అవార్డుల సందర్భంగా స్థాపించారు. దేశంలోని అన్ని భారతీయ భాషలలో ఆ సంవత్సరంలో నిర్మించిన చిత్రాలకు ప్రతి సంవత్సరం ఈ అవార్డు ప్రదానం చేస్తారు.
నర్గీస్ దత్ ఉత్తమ సమైక్యత సినిమా ఒక భారత జాతీయ చలనచిత్ర పురస్కారం (రజత కమలం) పొందిన భారతీయ సినిమాలు:
19వ భారత జాతీయ చలనచిత్ర పురస్కారాలు

19వ భారత జాతీయ చలనచిత్ర పురస్కారాలు 1971లో విడుదలైన సినిమాలలో ఉత్తమమైన వాటికి భారత ప్రభుత్వపు కేంద్ర సమాచార, ప్రసార మంత్రిత్వశాఖ వారిచేత 1972లో ప్రదానం చేయబడ్డాయి.
అవార్డులు ఫీచర్ ఫిల్ములకు, నాన్ ఫీచర్ ఫిల్ములకు విడివిడిగా అవార్డులు ఇచ్చారు. జాతీయ ఉత్తమ కథా చిత్రానికి రాష్ట్రపతి బంగారుపతకం ప్రకటించారు. జాతీయ ఉత్తమ డాక్యుమెంటరీ చిత్రానికి కూడా రాష్ట్రపతి బంగారు పతకం ప్రకటించారు. ఉత్తమ బాలల చిత్రానికి ప్రధానమంత్రి బంగారు పతకం ప్రదానం చేశారు. ప్రాంతీయ భాషా చిత్రాలకు రాష్ట్రపతి రజత పతకాలు ఇచ్చారు.
1971వ సంవత్సరంలో విడుదలైన చిత్రాలనుండి ప్రకటించిన పురస్కారాల వివరాలు ఈ క్రింది విధంగా ఉన్నాయి:
ఈ అవార్డులను భారతీయ భాషలలో నిర్మించబడిన సినిమాలలో ఉత్తమమైనవాటికి ప్రకటిస్తారు. 1971లో విడుదలైన చలనచిత్రాలలో ఇంగ్లీషు,గుజరాతీ, కాశ్మీరీ, ఒరియా, పంజాబీ చిత్రాలకు ఉత్తమ ప్రాంతీయ చలనచిత్రంగా రాష్ట్రపతి రజత పతకాలు ప్రకటించలేదు.
నాన్ ఫీచర్ సినిమాల విభాగంలో క్రిందివాటికి బహుమతులు ప్రకటించారు.
ఈ యేడాది ఉత్తమ కథారచయిత, ఉత్తమ కుటుంబ సంక్షేమ చిత్రం, ఉత్తమ ప్రయోగాత్మక చిత్రం, ఉత్తమ యానిమేషన్ చిత్రం, ఉత్తమ ఆంగ్ల చిత్రం, ఉత్తమ ఒరియా చిత్రం, ఉత్తమ పంజాబీ చిత్రం, ఉత్తమ గుజరాతీ చిత్రం, ఉత్తమ కాశ్మీరీ చిత్రం మొదలైన విభాగాలలో అర్హమైన చిత్రాలు లేనందువల్ల వాటికి అవార్డులను ప్రకటించలేదు.
2020 వేసవి పారాలింపిక్ క్రీడలలో భారతదేశం

2020 వేసవి పారాలింపిక్ క్రీడలు జపాన్ దేశంలోని టోక్యో నగరంలో 2021 ఆగస్టు 24 నుండి సెప్టెంబర్ 5 వరకు నిర్వహించారు. భారత్ అధికారికంగా 1968 నుండి వేసవి పారాలింపిక్ క్రీడలలో భాగమైనప్పటికీ 1984 నుండి భారత అథ్లెట్లు చురుకుగా పాల్గొంటున్నారు. 2020 వేసవి పారాలింపిక్స్ భారత దేశానికి అత్యంత విజయవంతమైనవిగా నిలిచాయి, 5 స్వర్ణాలు 8 రజతాలు 6 కాంస్యాలు (మొత్తం 19) పతకాలతో ప్రపంచంలో భారత్ 24వ స్థానంలో నిలిచింది.
2020 వేసవి పారాలింపిక్స్

2020 వేసవి పారాలింపిక్స్ (జాపనీస్: 2020年夏季パラリンピック会, ఆంగ్లం:2020 Summer Paralympics) జపాన్ దేశం టోక్యో నగరంలో జరుగుతున్న ఈ క్రీడలు ఒక అంతర్జాతీయ స్థాయి పారాలింపిక్ పోటీలు. ఈ క్రీడలని అంతర్జాతీయ పారాలింపిక్ కమిటీ నిర్వహిస్తుంది. 2020 సంవత్సరంలో జరగవలసిన పోటీలో కోవిడ్19 కారణంగా 2021 ఆగస్టు 24 నుండి సెప్టెంబర్ 5వ తారీఖు వరకు నిర్వహిస్తున్నారు.
1964లో ఈ క్రీడలకు ఆతిధ్యమిచ్చిన జపాన్ దేశ టోక్యో నగరం తిరిగి 2020లో రెండవసారి ఈ క్రీడలకు ఆతిధ్య నగరంగా ఎంపికయింది. ప్రపంచంలోని అన్ని పట్టణాలలో ఈ పోటీకి రెండు సార్లు ఆతిధ్యమిచ్చిన ఏకైక నగరం టోక్యో.
2020 వేసవి ఒలింపిక్స్
2008 వేసవి ఒలింపిక్ క్రీడలు

29వ వేసవి ఒలింపిక్ క్రీడలు 2008వ సంవత్సరం, ఆగష్టు 8వ తేదీన రాత్రి 8 గంటల 8 సెకెన్లకు (8-8-08) చైనా దేశపు రాజధాని బీజింగ్ నగరములోని పిట్టగూడు (బర్డ్‌నెస్ట్‌) జాతీయ క్రీడా ప్రాంగణంలో ప్రారంభం అయ్యాయి.
ఆధునికతను, చరిత్ర, సంస్కృతులను కలగలిపి ఈ క్రీడల చరిత్రలోనే అత్యంత ఖరీదైన వేడుకలతో ప్రపంచాన్ని విస్మయంలో ముంచెత్తుతూ తమ 15వేల మంది కళాకారుల ప్రతిభను, సాంకేతిక పాటవాన్ని మేళవించి రంగురంగుల బాణాసంచాతో మైదానంతో పాటు బీజింగ్‌ నగరాన్ని కూడా పట్టపగలుగా మార్చి వేడుకలను అద్భుతంగా అట్టహాసంగా ప్రారంభించి తన సత్తాని ప్రపంచానికి చాటిచెప్పింది. ప్రారంభ వేడుకలను చూడడానికి 91వేల మంది క్రీడాభిమానులు హాజరయ్యారు.అమెరికా, ఫ్రాన్స్‌, జపాన్‌, దక్షిణ కొరియాల అధ్యక్షులు జార్జి బుష్‌, నికోలస్‌ సర్కోజీ, యసువో ఫుకుడా, లీ మ్యుంగ్‌-బాక్‌, రష్యా ప్రధాని వ్లాదిమిర్‌ పుతిన్‌ సహా 80 దేశాల నేతలు పాల్గొన్నారు.
Barzh Bugale Kembre

Bardd Plant Cymru (Barzh Bugale Kembre) zo ur garg vloaziek enorus e Kembre. E-pad bloaz eo gopret ar barzh dilennet da zegas ar varzhoniezh kembraek er skolioù.
Aozet eo ar garg diwar skouer Barzh Ofisiel ar Rouantelezh saoz, nemet n'eo ket e servij ar gouarnamant emañ ha ne bad ket keit all ar garg e Kembre.
Un barzh brezhonek ofisiel e-pad bloaz a rafe mil vad d'ar yezh ha d'ar varzhoniezh.
Anv-barzh

Komz a reer eus anv-barzh un den hag a zo war un dro barzh hag ezel da C'horsez Barzhed Breizh, peogwir e rank izili ar gevredigezh -se, bet brudetoc'h gwechall e-touez ar skrivagnerien vrezhonek, dibab un anv-barzh, evel ma tibab kloer zo o anv-pab.
A-hend-all e komzer eus anv-pluenn: n'eo ket anavezet Maodez Glanndour ha Roparz Hemon evel izili Gorsez Barzhed Breizh.
Barzh-lez

Ur barzh-lez zo ur barzh ofisiel e lez ur priñs pe roue, karget da ganañ meuleudi d'ar priñs ha d'e diegezh ha da sevel barzhonegoù hervez c'hoant ar priñs a vag hag a bae anezhañ. Kement-se a c'hoarveze e Kembre hag Iwerzhon ar Grennamzer, ha Taliesin a zo ur skouer anezho. Roud a gement-se a gaver e Breizh ivez.
Kanet en dije Taliesin e lez tri roue brezhon da vihanañ :
Padet e vije an hengoun e Kembre betek dibenn ar Grennamzer.
Modernaet eo bet an hengoun gant krouidigezh ar garg Bardd Cenedlaethol Cymru (Barzh Broadel Kembre).
E broioù zo e komzer eus barzh loreet, evel en Italia gant Albertino Mussato ha Francesco Petrarca a voe kurunennet gant lore hervez ur c'hiz a vije bet en Henamzer.
Hiziv ez eus broioù ma 'z eus bet krouet ar garg a varzh ofisiel (Poet laureate e saozneg), evel ar Rouantelezh-Unanet.
Tagadenn dibunadeg vilourel Ahwaz

Tagadenn dibunadeg vilourel Ahwaz zo ur gwalldaol a oa bet d'an 22 a viz Gwengolo 2018 en Ahwaz, en Iran. E-pad un dibunadeg soudarded evit lidañ ar brezel Iran-Irak, pevar sponter gwisket gant dilhad soudard o deus lazhet 25 den. E-touez ar re lazhet e kaver Gwarded ar Reveulzi Islamek met ivez trevourien a oa oc'h arvestiñ an dibunadeg.
Ar gwalldaol gwadusañ e voe en istor ar vro abaoe gwalldaol emlazh Chabahar e 2010.
Ur gemennadenn gant ar Stad Islamek a oa bet embannet met hervez gouarnamant Iran, ar gwalldaol ne oa ket bet graet gant ar strollad-se. Disrannourien arab a vefe a-dreñv hervezo.
Jacques Chirac

Jacques Chirac (Pariz, 29 Du 1932 — idem, 26 Gwengolo 2019) a oa ur politikour gall hag a zo bet ministr meur a wech, penn ar strollad politikel RPR, maer Pariz ha kentañ ministr (1986-1988) a-raok bezañ dilennet da brezidant ar Republik c'hall (1995-2007).
E 2002 e teuas a-benn da vezañ addilennet gant 82 % eus ar mouezhioù, enep Jean-Marie Le Pen.
D'ar 14 a viz Gouhere 2002, Maxime Brunerie en doa klasket tennañ war ar prezidant Jacques Chirac e-kerzh dibunadeg gouel broadel Bro-C'hall war ar Champs-Élysées.
Gouel broadel Bro-C'hall

D'ar 14 a viz Gouere e vez lidet Gouel broadel Bro-C'hall. Un devezh dilabour eo er vro. Devezh lid Kemeridigezh ar Bastille eo, c'hoarvezet d'ar 14 a viz Gouhere 1789, ha Gouel ar C'hevread d'ar 14 a viz Gouere 1790 hag en doa lidet unded ar Vroad C'hall. Darbennet eo evel "deiz ar gouel broadel" gant al lezenn Raspail e 1880, evit kemer plas gouel Saint-Napoléon ha prientiñ dial Bro-C'hall goude brezel 1870 kollet ganti.
Lidoù milourel ha tanioù-arvest a vez dre ar vro, a-wechoù balioù. Lakaet e vez war-wel banniel ar vro ha sonet e vez La Marseillaise, ar c'han broadel. An dibunadeg vilourel er Champs-Élysées e Pariz eo al lid brasañ. "Koshañ ha brasañ dibunadeg vilourel en Europa" eo, hag an hini nemeti rak ne vez savet dibunadeg vilourel ebet evit lidañ ar Gouel broadel e demokratelezh ebet er bed. E-tal prezidant ar Republik ("penn ar armeoù"), tud uhel all eus ar vro ha kouvidi eus an estrenvro e vez graet.
Sant Napoleon a oa Gouel Broadel Bro-C'hall en XIX kantved. Lidet e oa d'ar 15 a viz Eost. Ober a rae dave d'an impalaer Napoleone Buonaparte peogwir e oa ar 15 a viz Eost e zeiz-ha-bloaz. Ne oa ket eus ar sant-se gant an Iliz met e voe kavet ur sant kozh, Neopolus, hag en doa bevet en Ejipt en IV kantved. Morse ne voe asantet kement-se gant an Iliz katolik avat.
Lakaet e oa bet e pleustr gant an impalaer gant un dekred eus an 19 a viz C'hwevrer 1806. Goude 1815 ha diskar e renad e voe lidet gant tud a bep seurt a-hed an XIX kantved, dreist-holl e-pad Monarkiezh Gouere han an Eil Impalaeriezh. Kemeret e voe un dekred gant Napoleon III d'ar 16 a viz C'hwevrer 1852 evit lakaat ar Sant-Napoleon da ouel ofisiel da vat. Ret e oa da bep kumun aozañ ur gouel d'ar 15 a viz Eost, gant ur program resis (pedadennoù, festoù, tanioù...). Paouezet e voe gant an dud kerkent ha 1870, pa oa diskaret an Eil Impalaeriezh. Cheñchet e voe an deiz broadel evit ar 14 a viz Gouere gant al lezenn Rapsail e 1880.
Er broioù saoznek e vez lesanvet Bastille Day. Dre fent e vez graet "Gouel an amezeien" anezhi gant tud zo e Breizh.
Relijion er gevredigezh hellazek

Ar c'hredennoù: -An doueed a c'helle sikour anezho; Kehelet oa an doueed. Reiñ a roent profoù hag aberzhioù. Un dibunadeg eo evit enoriñ un doue ha graet vez sonerezh pe sport en enor dezho.
Liesdoueidi eo an Henc'hresianed. An doueed a zo o chom war ar menez Olimpos. Un haroz a oa pe un hanter-zoue, pe diazezer ur geoded, pe vadoberour.
Strollad Komunour Sina

Strollad Komunour Sina (sinaeg simplaet : 中国共产党 ; sinaeg hengounel : 中國共産黨 ; pinyin : Zhōngguó Gòngchǎndǎng) eo ar strollad a zo e penn Republik Pobl Sina (RPS) abaoe 1949. Bez' ez eo ar strollad aotreet nemetañ er vro.
Savet e oa bet e 1921 gant Chen Duxiu ha Li Dazhao. Ar strollad en deus brasaet buan adal 1949 ha kemeret en deus plas ar strollad broadelour Kuomintang (KMT) goude Brezel-diabarzh Sina. Ur wech e penn ar vro en deus savet Republik Pobl Sina
Ar strollad zo mestr war an niver uhelañ a nerzhioù milourel er bed, Arme Dieubidigezh Pobl Sina. An SKS a zo sañset bezañ diazezet war mennad un demokratelezh kreizennet, ur mennozh deuet a-ziwar ar varksouriezh ha dreist-holl Vladimir Lenin.