davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
ابن اياس

زين العابدين محمد بن احمد بن إياس الحنفى الناصرى القاهرى اتلقب بـ " ابو البركات" .( اتولد فى القاهره سنة 1448 - اتوفى فى القاهره سنة 1523 )، مؤرخ مصرى من اشهر و أهم المؤرخين اللى أرخوا للعصر المملوكى و بالذات فى نهاياته قبل و فى فترة الغزو العثمانلى لمصر سنة 1517. و بكده بيعتبر من أهم مؤرخين مصر فى العصور الوسطى.
كتابه " بدائع الزهور فى وقائع الدهور " (5 اجزاء فى 6 مجلدات ) بيعتبر أهم مؤلفاته و أرخ فيه لتاريخ مصر الضخم من بداية التاريخ لغاية سنة 1522. وبيحكى فيه عن اللى حكموا مصر و المناطق اللى جنبها و الحاجات اللى حصلت و عن الوفود اللى كات بتيجى مصر من البلاد التانيه زى الهند و تركيا و اوروبا و شمال افريقيا و الحبشه و غيرها.
جده الامير إياس الفخر الظاهرى كان من مماليك الظاهر سيف الدين برقوق، و أبوه كان امير و على اتصال بالامرا و موظفين الدوله المصريه. ابن إياس كان بيكتب الشعر و كان بيحبه و فى كتابه أشعار من تأليفه و من تأليف غيره.
اسلوبه فى الكتابه و ترتيب الحوادث مميز جداً، و كان بيكتب بلغه عربيه بسيطه وواضحه مخلوطه باللغه المصريه اللى الناس بيتكلموها فى عيشتهم اليوميه . و كان حريص على توضيح المصادر اللى إعتمد عليها فى الأحداث اللى ما عاصرهاش. ابن إياس عاش فى عصر مؤرخ مصرى كبير تانى اسمه " السيوطى " ( نسبه لأسيوط ).
ابن إياس عاصر حوادث نهاية عصر المماليك الشراكسه ( المماليك البرجيه ) و حضر الغزو العثمانلى ، و بيعتبر كتابه " بدائع الزهور فى وقائع الدهور " أهم مصدر للمعلومات عن الفتره دى اللى كتب عنها بالتفصيل بطريقة الحوليات يوم بيوم، وبيعتبر المؤرخ الوحيد اللى كتب عن الفتره دي.
الباحثين و المستشرقيين الغربيين اهتموا جداً بكتاب ابن إياس و عملوا عنه دراسات كتيره ، و كلفت جمعية المستشرقين الألمانيه باحثين مصريين بتحقيق الكتاب و نشرته ، و بكده قدمت خدمه كبيره لمصر و الباحثين و الدارسين.
" الزينى بركات " شخصيه حقيقيه من كتاب " بدائع الزهور فى وقائع الدهور " استلهمها الروائى المصرى الكبير جمال الغيطانى فى روايته " الزينى بركات " اللى اشتهرت و إترجمت للغات كتيره بين قد إيه العالم المتقدم مهتم بتاريخ مصر و الادب المصري.
دون ابن إياس قصيده شعريه جميله و مؤثره مشهوره عن غزو العثمانليه لمصر سنة 1517 و اللى بيها انتهى العصر المملوكى و ضاع من مصر إستقلالها. بيقول مطلعها :
Ramses Hilton

The Ramses Hilton (Arabic: هيلتون رمسيس) is a 35-storey purpose built hotel on the Nile Corniche Street, in the Bulaq district of Cairo, Egypt. It was designed by the New York-based architects Warner Burns Toan & Lunde in collaboration with the Egyptian architect, Ali Nour el-Din Nassar. Its structural engineer was famed Egyptian civil engineer William Selim Hanna.
The 909-room hotel consists of a four-level podium of public spaces enclosing an atrium and a 30- story triangular tower of guest rooms and suites, with a restaurant/observation deck with "views of the distant pyramids." The building was designed in 1976 and was scheduled for completion at the end of 1979, though opened in 1981.
In 2019, a four-year LE 1bn. refurbishment of the hotel was planned.
Architectural drawings
La Ronde (restaurant)

La Ronde was a restaurant in Honolulu, Hawaii. Built in 1961 and designed by John Graham, it was the first revolving restaurant in the United States (preceding the "Eye of the Needle" restaurant in Seattle) and the third of its kind (after the Florian Tower and the Cairo Tower) in the world. The restaurant is now closed.
The restaurant was situated at 1441 Kapi'olani Boulevard in the Ala Moana district of Honolulu. It was located on the 23rd floor of the Ala Moana Building, adjacent to the Ala Moana Complex shopping center.
The restaurant was 72 ft (22 m) in diameter with a 16-foot-wide (4.9 m) revolving carousel which rotated around a fixed core and had a seating capacity of 162 guests. The office building has a total height of 25 floors and 298 ft (91 m) including an observation deck at the top. The rotational speed was 1 rotation per hour.
The building was designed by John Graham Jr. of the architectural firm John Graham & Company. The building was completed in 1960 and inaugurated 21 November 1961. At that time, it was the highest building in Honolulu.
Graham received a patent for the revolving design in 1964 (US patent No. 3125189). Later, the restaurant was renamed "Windows of Hawaii" but closed completely in the mid-1990s. The premises were converted to office space, and the floor was welded into place.
There was another revolving restaurant in Hawaii, called Top of Waikiki. It was closed in 2020 due to the COVID-19 pandemic.
21°17′34.4″N 157°50′34.8″W﻿ / ﻿21.292889°N 157.843000°W﻿ / 21.292889; -157.843000
Ellinor Flor

Ellinor Dagmar Flor (født 16. januar 1946 i Steinkjer, oppvokst i Roan) er en norsk tekstilkunstner, som har blitt beskrevet som «en av forgrunnsfigurene i neo-tradisjonbevegelsen i Norge, moderne arbeider tuftet på gamle, nasjonale tradisjoner» og som «en av Norges mest særpregede kleskunstnere og har blant annet bidratt vesentlig til å fornye den norske strikketradisjonen».
Flor har utdannelse fra Statens høgskole for kunsthåndverk og designs linje for tekstilfag i Bergen, 1976–1980, og fra søm og tilskjærerlinjen ved Brundalen videregående skole, Trondheim 1981-82. I sin første år arbeidet hun mest med å lage hatter og andre hodeutsmykninger. Hun deltok i sin første utstilling på Vestlandske Kunstindustrimuseum i Bergen 1980., og hennes debututstilling var i Frogner Galleri i Oslo, 1985.
Fra 1985 har hun særlig arbeidet med å lage drakter med inspirasjon fra norsk folkekunst. Hun er inspirert av tradisjonelle norske strikkemønstre, men har samtidig et modernisert syn på norsk husflid og heimestrikk. Hennes første prosjekt i den retning var strikkedrakten «Rosa heimanfrå» (1985) som ble utviklet på oppdrag fra Husflidscentralen i Selbu. Initiativet hadde støttet fra Distriktenes Utbyggingsfond med tanke på å utvikle kvinnearbeidsplasser i bygdemiljø. Senere fulgte andre strikkedrakter fra Selbu: «Selbus svar på Coco Chanel» (1987), «Nygammel vals» (1989) og «Art deco» (1989); og drakter fra Rauland («Telemark-drakt» 1990, en kombinasjon av maskinstrikk og broderi) og Hardanger («Tradisjonsbærer» 1990, håndstrikk, broderi og mink), antrekk til hjelpekorpsene under Vinter-OL 1994, guidedrakter til Stiklestad Nasjonale Kultursenter og Håkonshallen og «Trondhjemsdrakten» (1994).. Hun har også designet teaterkostymer, kirketekstiler og møbelstoff.
Hun fikk både Tekoforums pris og Sparebanken Midt-Norges eksportpris i 1986; Sør-Trøndelag fylkes kulturpris og Roan kommunes kulturpris 1989. For sin innsats for å fornye norsk strikketradisjon fikk hun Jacobprisen fra Norsk Form i 1992.
Hun har skrevet bøkene Rosa heimafrå (1991) om strikking og Diva, donna, darling (1993) om hatter. Hun var gift med kunstkritikeren Harald Flor, som døde i juli 2018.
Ellinor Flor

Ellinor (Lilla) Dagmar Flor née Bjærshol (born 1946) is a Norwegian textile artist. Inspired by folk art, her designs have principally focused on women's hats and costumes, frequently combining knitting and embroidery. She has also created church textiles and fabrics for furniture. For her success in renewing Norway's interest in knitting, in 1992 she was awarded the Jacob Prize. Flor is considered to be one of Norway's most distinctive clothing designers. Her works are in the collections of a number of museums, including Norway's National Museum.
Born on 16 January 1946 in Steinkjer in central Norway, Ellinor Dagmar is the daughter of Einar Bjørshol (1906–91) and his wife Oline née Reitan (1906–96). She studied textile art at the Bergen Academy of Art and Design (1976–80) and continued her education at Brundalen Secondary School in Trondheim where she studied tailoring (1981–82). In December 1967, she married the journalist and art critic Harald Johan Flor.
On graduating, she first designed imaginative hats.
In response to a request in 1985 for new designs for machine-knitted clothes from the Housekeeping Centre in Selbu Municipality, Flor's knitted dress "Rosa heimafrå" proved to be an outstanding success. She was able to continue creating a wide selection of excitingly new knitted clothes for women. Thanks to their spectacular and somewhat exclusive look, she quickly gained a reputation as a ground-breaking innovator of Norway's knitting tradition.
In the 1990s, she designed costumes for the voluntary aid corps at the Lillehammer Olympic Games and for guides in the tourist industry. In 1997, she designed costumes for Bertil Palmar Johansen ballets Tiden bygger byen and Hjerter Dame til Ringve. In connection with her 50th birthday, she arranged her first retrospective show at the National Museum of Decorative Arts in Trondheim. She published two books: Rosa heimafrå (1991), which covers the renewal of Norwegian knitting, and Diva Donna Darling (1993) about hats.
Ellinor Flor's works are in the collections of the Oslo, Bergen and Trondheim art museums, the Nordnorsk Kunstmuseum in Tromsø and De Sandvigske Samlinger in Lillehammer.
Flor has received a number of awards including the Teko Forum design award (1987), cultural prizes from both Roan Municipality and Sør-Trøndelag County Municipality (1989), and the Aksel Waldemar Johannessen award (1993). In 1992, she was awarded the Jacob Prize.
Vierra

HIDDEN ERROR: Usage of "Birth" is not recognizedHIDDEN ERROR: Usage of "color" is not recognizedHIDDEN ERROR: Usage of "Death" is not recognized
Vierra, band musik saka Jakarta, Indonesia kang diwangun ning sasi November 2008, band iki dianggotani déning 4 personil ya iku Kevin Aprilio (piano/keyboard), Widy Soediro Nichlany (vokal), Raka Cyril Damar (gitar), lan Satryanda Widjanarko (drum), awalé saka perkenalan ing donya maya, yakni Friendster, Kevin Aprilio (piano, keyboard), Widy Soediro Nichlany (vokal), Raka Cyril Damar (gitar), lan Satryanda Widjanarko (drum) mutuse gabung ing grup band kang akhire diwenei nama Vierra ing wulan November 2008
Kevin kang sadurungé luwih disit dikenal, saliyané dadi putrané pasangan musisi Addie MS lan Memes, ya sempat muncul dadi juru main FTV, saka kekancan mau karo Trian, sang drummer, akhire liwat donya maya bisa nyatuké personel Vierra liyané.
Ngusung jinis musik power pop banjur diimbangi sentuhan musik ala Disney, Vierra menggebrak karo debut album perdana, FIRST LOVE, karo single perdana Dengarkan Curhatku, vokal Widy kang ceria lan khas remaja, Vierra mampu mènèhi nuansa kang béda ing belantika musik Indonesia.
Sukses karo single pertamané, Vierra ngetokke single-single liyané, kaya Perih lan Bersamamu terbukti mampu bisa diterima para Vierrania, sebutan khas kanggo fans Vierra.
Taun 2011, Widy kang dadi vokalisé grup band iki kening kasus pelecehan sèksual nanging acara Gebyar Nasional Ifa 2011 ing Gedung Ifa jl. Viktor BSD No. 88, Serpong, Tangerang, Sabtu (9/7), grup band iki tetep tampil komplit.
Widy kang dadi kurban pelecehan sèksual pirang dina kapungkur katon ora ana sing owah, saka aksi panggungne tekan gaya pakaian kang rada terbuka ing pérangan dhuwur. Ana ing panggung, Widy nganggo klambi longgar garis-garis putih lan ungu, ing pérangan pundaké terbuka kang dipadu karo clana dawa ireng mlethet.
30 menit suwiné band kang digawangi Kevin Aprilio lan kanca-kanca ngibur penonton Gebyar Nasionl Ifa 2011, ora kurang 6 lagu hits wis ditembangaké Penonton terhibur karo penampilan Vierra.
\
Aliando Syarief

Muhammad Ali Syarief Afif Al Katiri (born 26 October 1996), also known as Aliando or Aliando Syarief, is an Indonesian actor, singer, model. He is an Arab descent from his father, Syarief Alkatiri, and his mother, Tengku Resi Refado (Resi Revando), and is from Minangkabau.
Muhammad Ali Syarief was born in Jakarta, Indonesia, on 26 October 1996. He is the fourth child of four siblings of Syarief Alkatiri and Tengku Resi Revado. Syarief began his career in entertainment at the age of 12 with a part, as an extra in the TV movie Si Gundul Bocah Petir where his mother was one of the actresses. In Ganteng Ganteng Serigala, he played the role of a vampire. He became popular in feature films with the release of Garuda di Dadaku 2 in 2011. In addition to his movie roles, Ali has also had roles in soap operas, playing in Bara Bere and ABG Jadi Manten.
In 2015, he joined the musical group The Freaks, which also includes Nikita Willy, Teuku Rassya, and Calvin Jeremy. Their single "Jatuh Cinta Tak Ada Logika", a collaboration with Agnez Mo is a mash-up of her two songs "Ku T'lah Jatuh Cinta" and "Tak Ada Logika".
Kanaouennoù brezhonek en XXvet kantved

Amañ e vo meneget pladennoù ha kanaouennoù brezhonek, embannet dre skrid pe enrollet, en XXvet kantved. Ne vo ket meneget ar pladennoù sonerezh da zañsal ma n'eus kan ebet e brezhoneg enne.
Kanaouennoù brezhonek zo bet enrollet (ouzhpenn gant ar ganerien meneget amañ) gant
Triskell (strollad)

Triskell, bet anvet da gentañ An Triskell, a zo ul laz-seniñ sonerezh keltiek bet krouet gant ar c'hevelled Pol hag Hervé Quefféléant hag a son gant an delenn geltiek, abaoe ma voe dizoloet Alan Stivell ganto e dibenn ar bloavezhioù 1960.
Mouez Breiz

Mouez Breiz a voe ur label pladennoù staget ouzh ar stal binvioù-seniñ ha gwerzhañ pladennoù Wolf-Le Noan e Kemper. Produet ez eus bet war-dro 300 pladenn dindan ar merk-se etre 1952 ha 1976. Dediet da sonerezh Breizh eo bet kazi an holl broduadur. Tud illur o deus degaset o barregezhioù d'an ti-embann pladennoù-se, Alan Stivell, Ar c'hoarezed Goadeg, Per-Jakez Helias, Youenn Gwernig, Polig Monjarret, Andrea ar Gouilh, Loeiz Roparz, Jef ar Penven, Éliane Pronost, Soazig Noblet, Gérard Pondaven, Michel Magne hag all. Kentañ ti-embann pladennoù o froduiñ e Breizh eo bet an embregerezh Wolf-Mouez Breiz hag oc'h enrollañ tonioù kan ha diskan war un dro.
Hermann Wolf, ganet d'an 2 a viz C'hwevrer 1904, e Kemper, ha marvet e 1976, a voe mab d'un Hermann Wolf, hag eñ ur farder ograoù deuet evit ober ar vicher-se e Kemper, e 1899, goude bezañ bet o chom e Kanton suis ar Valais-Walliser. Hermann yaouank, a yeas da zeskiñ micher farder binvioù-seniñ e Naoned, hag e ti ar farder pianoioù Gaveau, e Pariz. Pa varvas e dad e 1926 e tleas dont en-dro evit ren stal binvioù-seniñ e dud war blasenn Sant-Kaourintin hag e tiorreas anezhañ dre ma kreske ar goulenn war enstaliñ ar son er salioù diduamant hag ar gouelioù foran, evel gouelioù bras Kemper (Gouel Rouanezed Kerne, Gouelioù Kerne pelloc'h). E 1932, pa oa stal Hermann Wolf aotreet evit gwerzhañ produioù Gramophone-La Voix de son maître e kenlabouras gant an deknisianed karget eus enrolladurioù a vo fardet 27 pladenn 78 tro diouto, lakaet dindan titl « Le pardon de Notre-Dame du Folgoët ».Deuet da vezañ pitilh gant teknikoù enrolladur ar son e pren Hermann an ardivinkoù nevesañ ingal, un enrollerez pladennoù ouesk da gentañ, ha goude ar brezel ar sonenrollerien ijinet a-nevez, ar re gant un neudenn metal hag ar re gant lurelloù magnetek, da c'houde. War-dro 1939 eo bet dilec"hiet ar stal da drolec'h ar c'hoc'hu, 4-6 straed Astor, hag diouzh al lec'h-se e krogas al label da vezañ anavezet gant ar bed sevenadurel breizhat e 1952, met un nebeut pladennoù war gont an oberour a fardas a-raok. Kas a reas d'ar blotoù presadeg e bladenn genwerzhel gentañ, ha Zaig Monjarret ar ganerez enni, pa kave dezhañ e oa dister kalite ar son. Hep raktres kenwerzhel e entap lennadurioù foran barzhonegoù Tristan Corbière dezrevellet gant e vignon Jean Deschamps, d'an 18 a viz 1951, e Ploneour-Lanwern. Adimplij a reas an enrolladurioù evit ar pladennoù trivet ha pevarvet.
Pep pladenn produet dindan al label en doe ul liamm gant Breizh (sonerezh, kanaouennoù, kantikoù) pe ar broioù keltiek (Iwerzhon ha Skos) pe dre orin an arzour (Tristan Corbière, Théodore Botrel ha Guy Ropartz).
Héritage des Celtes

L’Héritage des Celtes (Hêrezh ar Gelted) a zo ur strollad sonerien, lod vrasañ anezho eus ar broioù a vez graet keltiek anezho. Bodet eo bet ar strollad gant daou Gemperad, ar produer Jakez Bernard hag ar gitarour-kaner Dan ar Braz. Asambles e son an holl sonerien tonioù keltiek hengounel hag ivez tonioù rock ha folk bet savet gant Dan ar Braz.
Ur pennad hiroc'h a gaver er pennad diwar-benn Dan ar Braz.
Lunch Noazh

Lunch Noazh zo ur strollad sonerezh breizhat e brezhoneg A bep seurt stummoù sonerezh a vez sonet gant ar strollad Lunch Noazh, soul, jazz ha memes Reggae. Skrivet ez eus bet lod kanaouennoù gant Lors Landat, Yann Le Davay ha Malo Morvan.
Auguste Renoir

Auguste Renoir, pe Pierre Auguste Renoir hervez marilh ar ganedigezhioù (Lemojez 25 C'hwevrer 1841 - Cagnes-sur-Mer 3 Kerzu 1919), a zo unan eus brudetañ livourien c'hall zo bet en e amzer hag en istor.
Da gentañ ez ae da heul an Impresionourien, met ne chomas ket pell da livañ ar gweledvaoù, troetoc'h ma oa gant livañ merc'hed, gwisket pe diwisk, blev hir dezho. Levezonet bras e oa gant Raffaello.
Ganet e oa Auguste Renoir e Limojez d'ar 25 a viz C'hwevrer 1841. E 1844 ez eas an tiegezh da chom da Bariz, ma voe skoliataet betek e 13 vloaz. Goude, hag eñ krennard c'hoazh, e voe lakaet da labourat e stal kinklañ ar vreudeur Lévy betek e 17 vloaz. Livañ a rae, war listri pri-gwenn, bokedoù ha bleunioùgoù. E 1858 e krogas Renoir da livañ war an avelerioù. Dre al labourioù-se e tap al liver un taol-gwispon prim ha dillo hag ivez un tech da sevel oberennoù splann ha skedus.
En 1862 ez eas Renoir da skol an Arzoù-Kaer, e klas-labour Charles Gleyre ma en em gavas gant Monet, Frédéric Bazille hag ar Saoz Alfred Sisley.
Yann-Kel Kernalegenn

Yann-Kel Kernalegenn a oa un ezel yaouank, brezhoneger, eus an F.L.B. bet lazhet gant e vombezennn e-unan e miz Gwengolo 1976. O klask mirout na vefe savet kamp soudarded Ti Voujeret e Dineol e-kichen Kastellin edo pa darzhas e ardivink.
Bodet eo bet e skridoù en ul levrig embannet gant Yod-Kerc'h.
An hini a garan

An hini a garan, pe An hani a garan pe En hani e garan, hervez ar stumm orin, zo ur ganaouenn-bobl vrezhonek a Vro-Gwened skrivet get Yann Vadezour Olieroù ( Golvanig e anv-pluenn) e 1901.
Er skrid kinniget evel an hini orin ez eus anv eus ur plac'h o ouelañ d'an hini a gar, a zo aet d'ar broioù pell, evel beleg misioner moarvat (Aet eo d'ar broioù pell da c'hounit tud d'an Neñv ).
Hiriv e vez kanet Aet eo d'ar broioù pell da c'hounit e vara.
Kanet eo bet gant meur a zen : Andrea ar Gouilh eo an hini a enrollas anezhi da gentañ, e 1960, e gwenedeg (met anvet An hini a garan). Kanet eo bet ivez gant Alan Stivell ha Denez Prigent. Ur stumm leonekaet zo ivez, kanet (pe bet kanet) gant lazoù-kanañ Leon. Kanet eo ivez gant Cécile Corbel.
Enrollet eo bet gant Andrea ar Gouilh e 1960, kanet e gwenedeg. Ar stumm leonekaet zo meneget en dastumad "Breiz a gan", gant René Abjean, en Ebrel 1973.
Daouzeksilabennek eo ar gwerzennoù. Meur a stumm skrivet zo: gwenedek, peurunvan, ha damleonek zoken.
Homañ e vefe ar stumm orin:
Me zo ganet e kreiz ar mor

"Me zo ganet e kreiz ar mor" ("I was born in the midst of the sea") is an autobiographical poem by the Breton-language writer Yann-Ber Kalloc'h which celebrates the island of Groix, where he was born, and describes his parents' struggles and his own. In a setting by Jef Le Penven it has become one of the most popular Breton-language songs, performed by Alan Stivell, Yann-Fañch Kemener, Julie Fowlis and others. The title has several variants, including Me zo ganet e kreiz er mor and Me zo gañnet é kreiz er mor.
The narrator describes the island of Groix where he was born. He explains that his father is a sailor, as his own forefathers were, and that he works with his mother in the fields to feed himself. Then he declares to Saint Mary that their happiness has left in a coffin to sleep in the field of mourning. But he considers that these tears are in vain, that you have to be strong for tomorrow. With his worldly happiness erased, the seminary, then the army, he walked towards God, reflecting on what he can say to him while awaiting his judgment.
The text is the work of Yann-Ber Kalloc'h (born Jean-Pierre Calloc'h, and also known as Bleimor), a poet born on the island of Groix, Morbihan, off the coast of Brittany, in 1888. After his death in action on 10 April 1917, this poem was published in Ar en deulin (1921), a collection of his works edited by his friend Pierre Mocaër [fr]. It also appeared a few years later in Minhoarheu ha dareu. Sourires et pleurs. Poésies de Bretagne (Quimper, 1926). It was set to music by Jef Le Penven (1919–1967), a Breton composer, conductor and folksong-collector. Le Penven's song, with its flexibility of musical phrase and sensitivity to the language of the original poem, suggests both traditional Breton laments and more modern idioms.
In the 1960s, Eliane Pronost, accompanied by the Kanerien Bro-Ouelou Plouézec choir, performed it on a 45 rpm record on the Mouez Breiz [fr] label, followed by Rozenn Bellec and Soazig Noblet [fr], also on Mouez-Breiz. The song was popularised by Alan Stivell under the title Je suis né au milieu de la mer on his first album Reflets [fr]. It was performed by Héritage des Celtes on their 1994 self-titled album, and by Yann-Fañch Kemener with Didier Squiban on the album Enez Eusa (1996). In 1997 the Celtic rock band L'Ange vert [fr] recorded it on their album Les Armes de Bretagne [fr], and Andrea Ar Gouilh on Priñs ar C'hornog aour: hommage à Jef Le Penven. Julie Fowlis included a Gaelic version of the song on her 2009 album Uam. In 2021, 50 years after the version popularized by Alan Stivell, the group Fleuves [fr] rearranged the melody accompanied by the vocals of Sarah Floc'h on the EP Odyssea.
Order of the Ermine (modern)

The Order of the Ermine (L’Ordre de l’Hermine) was originally a chivalric order of the 14th and 15th centuries in the Duchy of Brittany. The ermine is the emblem of Brittany. In the 20th century, it was revived by the Cultural Institute of Brittany as an honor for those contributing to Breton culture. It was created in 1972 to honor those who contribute to Breton culture and development. At its head is a Chancellor (Yves Lainé) and two vice-chancellors: Riwanon Kervella and André Lavanant. The siege is at the Institut Culturel de Bretagne, the castle of the Ermine, Vannes.
Rose (French singer)

Keren Meloul (born May 24, 1978), better known as Rose, is a French singer, songwriter, author and composer.
After studying law, she became a school teacher, at the Jewish Merkaz Ohr Joseph in the 19e arrondissement of Paris before launching into music. She gained fame in 2006 with the single "La Liste" followed by a similarly titled album. She got a boost when French singer Alain Souchon invited her to open for him at l'Olympia de Paris and at Zénith de Paris in 2006. In 2007 she started her own tour and appeared at La Cigale, a second time at l'Olympia and at the first part of her husband Bensé's concert, and in Montreal in 2008.
In 2009, she recorded her second album Les Souvenirs sous ma frange, produced by Jérôme Plasseraud and Thibaut Barbillon, both members of the group 1973. In 2013 she followed that up with a third album Et puis juin.
In addition, she has written songs for other artists, notably for Jenifer, appeared in a charity single for Les voix de l'enfant, project of La Fondation Abbé Pierre, and in Sidaction in a duet with Alain Souchon. She also took part in the album We Love Disney with the song "Au bout du rêve".
Her maternal grandfather immigrated from Italy to France. Her mother was an interior designer and her father a pied noir and a real estate agent.
Rose married singer songwriter Bensé (real name Julien Bensenior) in a civil court on 24 June 2008, followed by a religious marriage on 24 August 2008 in Var. But the couple divorced in November 2009. On 8 June 2011, Rose had a baby boy whom she named Solal.
Juliette (French singer)

Juliette Noureddine, better known by her stage name of Juliette, is a French singer, songwriter and composer.
She was born on 25 September 1962 in the 17th arrondissement of Paris. Her grandfather, of Algerian origin, arrived in France during the 1920s. Her father, Jacques Noureddine, played the saxophone. Juliette began to learn to play the piano at the young age of seven. Juliette had her beginnings in Toulouse; after spending her teenage years in a religious institute, and after passing through the faculties of Literature and Musicology, she started playing in bars and restaurants throughout Toulouse as a pianist, performing songs by Jacques Brel and Édith Piaf. It was around the age of 18 that Juliette began to write and sing. Her first song was entitled "This evening I'm sleeping with Chopin." One evening, Juliette sang a song accompanied by the piano in a bar in Toulouse. The boss quickly hired her, and she sang there every evening for a year and a half.
In 1985 and 1986, she was present at the festival Découvertes du Printemps in Bourges, a festival that features promising young talents. After a tour in Germany, she played the opening act for Jean Guidoni in 1990. It was at this time that she had a meeting with Pierre Philippe. She received the grand prix de la chanson française at Saarbrücken.
In 1991, she published her first album, Que Tal?. She received a nomination for the award of "Victories of Music" ("Victoires de la Musique") in 1994, and received the prize of "revelation of the year" at the same awards in 1997. She appeared at l'Olympia for the first time in 1999 for six days, and again for two days in 2005.
One of the most original and important voices of today's French music, she has released seven albums and received the medal of Chevalier des Arts et Lettres. She hosts a radio show at the France Musique station, called Juliette or La clef des sons where every Sunday, she presents a selection of eclectic and diverse music, from pop to classical, according to her mood.
खानावळ

पैसे देऊन जेवण घेण्याचे ठिकाण.
लालबाग-परळ मध्ये गिरणी कामगारांच्या वस्ती होत्या तेव्हा कामगार लोक आपले कुटुंब गावाकडे ठेवून फक्त नोकरी करण्यासाठी चाळीत राहत असत. ह्या कामगारांना जेवण पुरविण्यासाठी कौटुंबिक खाणावळी निर्माण झाल्या.
१९६१ पर्यंत मुंबईत महिना ३५-३६ रुपये घेऊन भरपूर पोटभर अन्न अश्या खाणावळीत मिळत असे. सणासुदीला गोडधोड, अधूनमधून मटण मासे ही दिले जात. खाणावळी चालवण्यासाठी जे कामगार सहकुटुंब आले होते त्यांच्या घरातील स्त्रिया हे काम आपुलकी आणि सामाजिक जाणिवेतून करीत. खाणावळी चालवणारी आणि खाणावळीचा लाभ घेणारी माणसे एकमेकांच्या परिचयाची असत. प्रत्येक जण आपल्या भुकेप्रमाणे जेवून तृप्त होत असे आणि कामगार आजारी पडला तरी त्याला तांदळाची पेज अथवा अन्य पथ्यपाणी सुद्धा पुरविले जाई.
खाणावळ चालवणारे सकाळी चार वाजता उठून आपला दिनक्रम चालू करीत असत. खाणावळीत शाकाहारी तसेच मांसाहारी जेवण उपलबद्ध असते.
कालांतराने जेव्हा कापड गिरण्या बंद झाल्या तेव्हा अश्या खाणावळी बंद झाल्या. तरीसुद्धा वडाळा, काळाचौकी, अभ्युदय नगर, विक्रोळी, कांजुरमार्ग येथे नवीन खाणावळी चालू झालेल्या आहेत.
महाराष्ट्र टाईम्स ११/०२/२०२०.
चांद्रसेनीय कायस्थ प्रभू

चांद्रसेनीय कायस्थ प्रभू (CKP) ही मराठी भाषक व कोंकणी भाषक समूहांमधील एक ब्रम्हक्षत्रिय जात आहे. प्रामुख्याने महाराष्ट्र, गोवा, गुजरात, कर्नाटक, मध्य प्रदेश या भागांत पसरलेल्या या जातीतील लोक भारतात व अन्य देशांतही विखुरले आहेत. चंद्रसेन राजाचे वंशज असल्याने चांद्रसेनीय तर, राजकारणातील प्रमुख व्यक्ती म्हणून प्रभू लावले जाते. यांती बहुतेकांना जोड आडनावे असतात, त्यांपीकी 'प्रभू' हे एक असते.
चांद्रसेनीय कायस्थ प्रभू हे वेद आणि संस्कृत यांचा अभ्यास करतात. अनेक शतके या समुदायाची तलवार आणि लेखणी ही व्यवसायाची साधने आहेत. आजही भारतीय सैन्यामध्ये अनेक सीकेपी अधिकारी आढळतात. तसेच राजनैतिक क्षेत्रातही सीकेपी अग्रणी आहेत.
चांद्रसेनीय कायस्थ प्रभू परंपरेने मटण, मासे, कोंबडी आणि अंडी खातात; त्यांच्या अन्नातील मुख्य पदार्थ पोळी (चपाती) आणि भात आहेत.
अनेक सीकेपी आडणावे दख्खन सल्तनत आणि मराठा साम्राज्याच्या काळातील आहेत. ते राज्यकर्त्यांनी कुटुंबाच्या संस्थापकाला दिलेली सरकारी पदवी दर्शवतात. उदाहरणार्थ, चिटणीस, पोतनीस, कारखानीस, देशमुख, देशपांडे, गडकरी, अधिकारी इ.
मराठी मध्यमवर्गीयांची बँक म्हणून प्रसिद्ध असलेल्या सीकेपी बँकेच्या मुंबई आणि ठाण्यात आठ शाखा आणि सुमारे सव्वा लाख खातेदार आहेत. संचालक मंडळातील काही सदस्यांच्या मनमानी कारभारामुळे आर्थिक संकटात सापडलेल्या या बँकेला वाचविण्याच्या प्रश्नावर विधिमंडळात प्रयत्न सुरू होते. तथापि पुनरुज्जीवनासाठी पुरेशी संधी व वेळ देऊनही त्याला आलेले अपयश आणि उत्तरोत्तर खालावत चाललेली बँकेची आर्थिक स्थिती पाहता, बँकिंग नियमन कायद्याच्या कलम २२ व ५६ अन्वये बँक म्हणून व्यवसाय करण्याचा परवाना रद्दबातल करणारा आदेश रिझव्‍‌र्ह बँकेने २०१० सालच्या एप्रिलमध्ये काढला होता, त्यात सुधारणा करून बँकेवरील निर्बंध ३१ मे २०२० पर्यंत वाढविण्याचा निर्णय रिझव्‍‌र्ह बँकेने घेतला आहे.
दोदरी रावशी

दोदरी रावशी हा मासा पॉलिनीमिडी या मत्स्यकुलातील असून त्याचे प्राणिविज्ञानातील नाव पॉलिनीमस पॅरॅडीसियस असे आहे. भारतीय समुद्रात विशेषेकरून बंगालच्या उपसागरात हे मासे आढळतात. पश्चिम बंगाल आणि ओरिसा यांच्या किनाऱ्यालगत आणि नदीमुखाजवळील पाण्यात ते मुबलक आहेत.
शरीर दोन्ही बाजूंनी दबलेले असून शेपटीकडे निमुळते असते. शरीराची लांबी १५-२३ सेंमी. असून त्यावर कंकताभ शल्क (फणीसारखे खवले) असतात. सगळे अंग आणि पक्ष (पर) पिवळसर रंगाचे असतात; पण पाठीवर आणि पक्षांवर करड्या रंगाची झाक असते. अंसपक्षाच्या (छातीच्या भागावरील पराच्या) बुडाखाली सात मोकळे पक्ष-अर (पक्षांना आधार देणारे सांगाड्याचे घटक) असून त्यांपैकी वरचे तीन सगळ्यांत लांब व मजबूत असतात. त्यांची लांबी माशाच्या लांबीच्या दुप्पट असते. पुच्छपक्ष (शेपटीचे पर) द्विशाखित असून दोन पालींच्या मधली खोबण खोल असते. वरची पाली खालची पेक्षा जास्त लांब असते. डोळे बारीक असतात. नैऋत्य मॉन्सूनच्या सुरुवातील हे मासे अंडी घालण्याकरिता नदी मुखातून नदीत फार दूरवर जातात. त्यांच्या या स्थलांतराच्या काळात विशेषतः जून महिन्यात हे मासे पकडण्याच्या धंद्याला विशेष तेजी येते. सामान्यतः यांची मासेमारी एप्रिलपासून सुरू होते. हे मासे जरी लहान असले, तरी त्यांचे मांस रुचकर व स्वादिष्ट असल्यामुळे त्यांना फार मागणी असते.
[[वर्ग:मासे
उत्तन

उत्तन हे महाराष्ट्रातील ठाणे जिल्ह्यातील मुंबईच्या उत्तरेस किनारपट्टीवरील शहर आहे. समुद्रकिनारी असलेले शहर, हे मीरा-भाईंदर महानगरपालिकेच्या अखत्यारीत येते. भाग अधिकार क्षेत्र देखील मुंबई महानगर प्रदेश विकास प्राधिकरणाकडे (एमएमआरडीए) सुपूर्द केले आहे. मात्र एमएमआरडीएने प्रस्तावित केलेल्या पर्यटन आराखड्यामुळे स्थानिकांच्या शांततेला बाधा येणार असल्याने स्थानिकांचा विरोध आहे. हा परिसर त्याच्या समुद्रकिनाऱ्यासाठी प्रसिद्ध आहे आणि आठवड्याच्या शेवटी शहरातील पर्यटक भेट देतात. हे दीपगृहासाठी देखील प्रसिद्ध आहे. या भागात लक्षणीय पूर्व भारतीय कॅथलिक आणि मुस्लिम लोकसंख्या आहे.
उत्तन हे समुद्रकिनारी असलेले गाव आहे, जे समुद्रातील खाद्यपदार्थ, शांत ठिकाणे आणि विरळ लोकवस्तीसाठी ओळखले जाते. या गावात कोळंबी, बोंबील, बांगडा, पॉपलेट,बंगारा, पोमफ्रेट आणि चाला मासे यांसारखे बरेच ताजे मासे आहेत जे उत्तन गावातील स्थानिक लोक खातात. मासे सामान्यतः भाकरीबरोबर किंवा घावनाच्या सोबत खाल्ले जातात.
उत्तन हे भाईंदरपासून ८ किमी अंतरावर असून कोळी आणि मुस्लिम समाजाच्या लोकांनी भरलेले आहे.भाईंदर रेल्वे स्थानकातून उत्तनकडे जाणाऱ्या रस्त्यावर राई गाव लागते. भाईंदरच्या पूर्व-पश्चिम पुलावरून नेताजी सुभाषचंद्र बोस मार्गाने उत्तनच्या दिशेला जाताना मुर्धा गावापुढे डाव्या दिशेला राई गाव आहे. उत्तनच्या सर्वात जवळील काही मनोरंजक ठिकाणे आहेत:
खंड्या

खंड्या किंवा किलकिल्या (शास्त्रीय नाव : Halcyon smyrnensis ; इंग्लिश: White Breasted Kingfisher, व्हाइट ब्रेस्टेड किंगफिशर) हा लहान आकारातील पाणथळी जागेजवळ राहणारा पक्षी आहे. हे पक्षी युरेशियात पसरलेला आहेत. तो बहुतांश बल्गेरिया, तुर्की, पश्चिम आशिया, भारतीय उपखंडापासून फिलिपिन्सपर्यंत आढळतो. लहान आकार, अत्यंत आकर्षक रंग, हे याचे वैशिष्ट्य आहे. छोटे किडे, लहान मासे, लहान बेडूक इत्यादी मुख्य खाद्य आहे. पाण्यावर शिकारीसाठी एकाग्रतेने फडफड करून अत्यंत वेगाने पाण्यात सूर मारून शिकार करणे हे या पक्ष्याचे वैशिष्ट्य आहे.
खंड्या हे सामान्य नाम असून या पक्षाच्या विविध जातींपैकी पांढऱ्या छातीच्या खंड्याला नुसते खंड्या या नावाने ओळखतात. याच्या इतर जातभाईंची नावे लहान खंड्या , कवडा खंड्या , काळ्या डोक्याचा खंड्या , तिबोटी खंड्या , घोंगी खंड्या , मलबारी खंड्या अशी आहेत.
प्रत्येक बारा कोसावर मराठी भाषा बदलत जाते, याचे पक्षी-विश्वाशी निगडित उत्तम उदाहरण म्हणजे खंड्या पक्षी. किंगफिशर या पक्ष्याला काही लोक खंड्या म्हणतात, काही जण बंड्या, बंडू तर काही धीवर नाव सांगतात. पक्ष्यांची प्रमाण नावे शोधताना महाराष्ट्र पक्षीमित्र संघटनेचे कार्याध्‍यक्ष डॉ. राजू कसंबे यांनी या पक्ष्याला धीवर हे नाव दिले आहे. धीवर म्हणजे मासे पकडणारा. कोळी लोकांनाही धीवर म्हणतात. त्यामुळे आता खंड्या नाही; तर मराठीत धीवर या नावाने किंगफिशर ओळखला जाणार आहे. (१५-३-२०१५ची बातमी)
श्री विजयपुरम

पोर्ट ब्लेर भारताच्या अंदमान आणि निकोबार केंद्रशासित प्रदेशाचे प्रशासकीय केंद्र आहे.
येथे भारतीय नौदलाचा तळ आहे.
येथे ब्रिटिश कालीन सेल्युलर जेल आहे. जेथे स्वातंत्र्य सैनिकांना काळ्या पाण्याची शिक्षा दिली जात असे. स्वातंत्र्यवीर सावरकर यांना येथेच काळ्या पाण्याची शिक्षा भोगायला पाठवले होते. तसेच हजारो इतर स्वातंत्र्यसैनिकांसाठी ही भयावह जागा होती. आता येथिल सेल्युलर जेल मध्ये स्मारक उभारण्यात आले आहे. तसेच १९४४ मध्ये सुभाषचंद्र बोस यांच्या आझाद हिंद सेनेने हे बेट जिंकले होते व त्याचे नामकरण शहीद असे केले होते. बंगालच्या उपसागराच्या या पाणलोटात अनंत सरोवर सापडतील, ज्यामध्ये रंगीबेरंगी मासे पोहताना आढळतील.
सेल्युलर जेल, मानव विकास इतिहासाचे वर्णन करणारे संग्रहालय (मानववंशशास्त्र संग्रहालय), समुद्र संग्रहालय, सूक्ष्म उझोग संग्रहालय, मिनी झु, चथम सा मिल, कॉर्बाईन कोव्ह बीच, मरीन पार्क, व्हिपर आयलँड, सिपीघाट वॉटर स्पोर्ट्स कॉम्प्लेक्स.
सिपीघाट फार्म (पोर्ट ब्लेअरपासून १४ किमी)
चिरिया बेट (३० किमी)
वंदूर बीच (३० किमी)
जॉली ब्वॉय
क्लक आणि रेड स्किन आयलँड
येथून तीन जहाजे येथे येतात, हे अंतर सुमारे ११९० किलोमीटर आहे. कोलकाता ते पोर्ट ब्लेअर हे अंतर १२५५ किमी आहे आणि विजयवाडा ते १२०० किमी आहे. विशाखापट्टणमहून राजधानी पोर्ट ब्लेअरकडे जाणारी जहाजे.
कोलकाता, चेन्नई आणि दिल्ली येथून राजधानी पोर्ट ब्लेअरसाठी थेट उड्डाणे आहेत. इथे येण्यासारखे जहाज वाटते! तथापि, तेथे काही प्रवासी निर्बंध आहेत अर्थात काही निवडलेल्या बेटांवर पर्यटनास परवानगी आहे. सुंदर किनारे आणि कोरल असलेल्या विस्तीर्ण पाण्याच्या क्षेत्रासाठी हेच आहे.
मटण

लॅंब, हॉगेट आणि मटण वेगवेगळ्या वयोगटातील घरगुती मेंढी (प्रजाती ओवीस एरीज)चे मांस आसते. अमेरिकेमध्ये, एक वर्षीय मेंढीला इंग्रजीमध्ये मटण म्हणतात, आणि तीच्या मांसाला देखील मटण म्हणतात. एक वर्षापेक्षा मोठ्या मेंढीच्या मांसाला हॉगेट म्हणतात, अमेरिके बाहेर, जिवंत प्राण्यांसाठी ही संज्ञा आहे. प्रौढ मेंढयांच्या मांसाला मटन म्हणतात, ही संज्ञा केवळ मांससाठीच वापरली जाते, जिवंत प्राण्यासाठी नाही. भारतीय उपखंडात मटण शब्द बकरीचे मांस संदर्भित करण्यासाठी वापरला जातो. लॅंब हा तीनही प्रकारांत सर्वांत महाग असतो आणि अलिकडच्या दशकांत मेंढींच्या मांसाला फक्त "लॅंब" म्हणून सम्बोधतात, वर दिलेल्या शब्दान्चा फार कमी वापर केला जातो. यूकेमधील मटन रेनासन्स कॅम्पेनच्या प्रयत्नांना न जुमानता बऱ्याच ठिकाणी चविष्ट मटण मिळत नाही. ऑस्ट्रेलियामध्ये "प्राईम लॅंब" शब्दाचा वापर प्रामुख्याने खाण्यासाठी जगवलेल्या मेंढ्यासाठी वापरला जातो. इतर भाषा, उदाहरणार्थ, फ्रेंच, स्पॅनिश, इटालियन आणि अरबी, मेंढीच्या मांसामध्ये आणखी तपशीलवार, वयानुसार आणि काहीवेळा लिंग आणि आहार पद्धतीनुसार भेद करतात.
महाराष्ट्रात मेंढीच्या मटणाला बोलाईचे मटण म्हणतात. ते मिळणे अन्य मटणांच्या मानाने दुर्मीळ असते.
निहारी

निहारी ( बांग्ला: নিহারী , उर्दुःنہاری) हा पदार्थ एक प्रकारचा रस्सा असतो. हा पदार्थ भारतीय उपखंडातील मुघल साम्राज्याच्या अंतर्गत १८ व्या शतकातील अवधची राजधानी लखनौ येथे उगम पावला. त्यात मंद आचेवर शिजवलेले मांस, प्रामुख्याने गोमांस, कोकरू आणि मटण, किंवा बकरीचे मांस, तसेच चिकन आणि अस्थिमज्जा यांचा समावेश होतो. याची चव काळी मिरीशी संबंधित लांब मिरची (पिंपळी) सारखी असते.
निहारी हे नाव अरबी नहर (अरबी: نهار ), याचा अर्थ "सकाळ" याच्याशी निगडीत आहे. हा पदार्थ मूळतः मुघल साम्राज्यातील नवाब फजरच्या प्रार्थनेनंतर नाश्ता म्हणून खात होते.
बऱ्याच स्त्रोतांनुसार, १८व्या शतकाच्या उत्तरार्धात, मुघल साम्राज्याच्या शेवटच्या काळात, लखनौ, अवध (आधुनिक उत्तर प्रदेश, भारत ) येथील शाही स्वयंपाकघरात निहारीचा उगम झाला. हे मूलतः कामकरी-वर्गीय नागरिकांनी, विशेषतः थंड हवामानात आणि ऋतूंमध्ये रिकाम्या पोटी भरपेट, उच्च-ऊर्जेचा नाश्ता म्हणून वापरले जात होते. तथापि, नंतर या डिशने लक्षणीय प्रमाणात लोकप्रियता मिळवली आणि अखेरीस मुघल-काळातील नवाबांच्या शाही पाककृतीचा मुख्य भाग बनला.
निहारी भारतीय उपखंडातील मुस्लिमांच्या एकूण पाककृतीसहित विकसित झाला. विशेषतः जुनी दिल्ली, लखनौ, ढाका आणि चितगावच्या काही भागांमध्ये हा एक लोकप्रिय पदार्थ आहे. डिश त्याच्या मसालेदारपणा, चव, पोत आणि रश्यासाठी ओळखली जाते.
निहारी हा लखनौ, दिल्ली आणि भोपाळ येथील भारतीय मुस्लिम समुदायांमधील एक पारंपारिक पदार्थ आहे . १९४७ मध्ये भारताच्या फाळणीनंतर, उत्तर भारतातील अनेक उर्दू भाषिक मुस्लिम पश्चिम पाकिस्तानमधील कराची आणि पूर्व पाकिस्तानमधील ढाका येथे स्थलांतरित झाले आणि त्यांनी अनेक रेस्टॉरंट्सची स्थापना केली. कराचीमध्ये, निहारी मोठ्या प्रमाणात यशस्वी झाली आणि नंतर ते पाकिस्तानमध्ये प्रसिद्ध झाले.
काही उपाहारगृहांमध्ये, प्रत्येक दिवसाच्या उरलेल्या निहारीतून काही किलोग्रॅम दुसऱ्या दिवशीच्या भांड्यात टाकले जाते; डिशचा हा पुनर्वापर केलेला भाग तार म्हणून ओळखला जातो आणि तो एक अनोखा चव देतो असे मानले जाते. जुन्या दिल्लीतील काही निहारी दुकानांचा दावा आहे की त्यांनी तार अखंड चक्र एका शतकाहून अधिक काळ चालू ठेवले आहे.
ताप, नासिका आणि सामान्य सर्दी यांवर घरगुती उपाय म्हणूनही निहारीचा वापर केला जातो.
Gosht

Gosht or ghosht refers to tender meat, cooked for a long time, and used as an ingredient in a number of Middle Eastern cuisine, Central Asian cuisine and cuisine of the Indian subcontinent. The word stems from the Persian word gosht گوشت, meaning "meat" or "flesh", especially that of goat.
In India, most gosht dishes include goat or mutton. In India, the term mutton is more likely to refer to the meat of a goat rather than that of an adult sheep, as it does elsewhere in the English-speaking world. When Indian dishes are adapted for Western diners, lamb is the meat most often used in the adaptation. This has led to a common misconception that gosht means "lamb".
The popular Indian subcontinental dish of Biryani as well as the Afghan dish of Biryan use Gosht as a primary ingredient.
Some dishes include:
Wanjuhi Njoroge

Wanjuhi Njoroge (amezaliwa Kabaru, kijiji cha Kaunti ya Nyeri, 1989) ni mjasiriamali na mwanaharakati kutoka nchini Kenya, ambaye anafanya kampeni dhidi ya mabadiliko ya hali ya hewa. Anatoa wito wa kuboreshwa kwa upatikanaji wa huduma za kidijitali na haki za kijinsia. Yeye ni mwanachama wa Mtandao wa Kiongozi wa Wanawake wa Afr (AWLN).
Njoroge alizaliwa na kukulia Kabaru. Alisomea Sosholojia na Mawasiliano katika Chuo Kikuu cha Nairobi, na alitunukiwa Stashahada ya Teknolojia ya Habari za Biashara kutoka Chuo Kikuu cha Strathmore . Yeye ni mwanzilishi na rais wa kampuni ya mawasiliano ya Nelig Group, pamoja na shirika lisilo la faida la RootEd Africa, ambalo linafanya kazi na shule na jumuiya za mitaa kufundisha kuandika misimbo na uvumbuzi. RootEd inalenga kutengeneza ajira kupitia ajira za mtandaoni, kupunguza kiwango cha kuacha shule, hasa miongoni mwa wanawake vijana, na kuleta shughuli za kiuchumi vijijini kupitia masoko ya kidijitali. Mnamo 2017 RootEd ilishirikiana na Safaricom kuanzisha maktaba ya kisasa huko Kabaru. Kupitia kazi yake pia amewasaidia wakulima wa eneo hilo kuhamia katika mbinu za kilimo endelevu zaidi.
Mnamo mwaka 2018 alishiriki katika mafunzo ya taasisi ya LéO Afrika. Mwaka 2019 Njoroge alijiunga na tawi la Kenya la Mtandao wa Viongozi Wanawake wa Afrika (AWLN), ambayo ilizinduliwa katika Makao Makuu ya Umoja wa Mataifa jijini New York mnamo Juni mwaka 2017, chini ya uangalizi wa Tume ya Umoja wa Afrika (AUC) na Umoja wa Mataifa (UN).
Njoroge ameshikilia nyadhifa kadhaa ambapo amejitahidi kupunguza ukosefu wa usawa, ikiwa ni pamoja na jukumu lake kama Mshirika wa Vital Voices; Anahusishwa na Jukwaa la Uchumi Duniani, kama mwanachama wa jumuiya yake ya Global Shaper na kama kiongozi wa kundi la Nairobi. Pia ni sehemu ya timu inayotekeleza mradi wa intaneti kwa wote ndani ya Jukwaa la Uchumi Duniani.
Otile Brown

Jacob Obunga maarufu kama Otile Brown ni mwimbaji huru wa R&B kutoka Kenya, mtunzi wa nyimbo, mpiga gitaa na mwigizaji. Alipata usikivu wa vyombo vya habari baada ya kutoa wimbo wake wa "Imaginary Love" ambao alimshirikisha Khaligraph Jones. Alitoa albamu yake ya kwanza studio, Best of Otile Brown, mnamo Aprili 2017. Albamu hiyo iliungwa mkono na nyimbo za "Basi", "Alivyonipenda", "Shujaa Wako", "DeJavu" na "Aiyolela". Brown pia alishirikiana na wasanii kama vile Sanaipei Tande, na Barakah The Prince, King Kaka miongoni mwa wengine.
Otile alizaliwa Machi 21, 1994 Kisumu na kukulia Miritini, Mombasa . Yeye ndiye mzaliwa wa mwisho katika familia ya kaka wanne na dada mmoja. Otile alianza kuimba na kuandika nyimbo akiwa na umri wa miaka 13.
HotelOnline

HotelOnline ni kampuni ya teknolojia ya usafiri, inayosaidia hoteli kusimamia biashara yao na uendeshaji otomatiki kwa sekta ya hoteli katika Afrika kusini mwa Jangwa la Sahara . Kampuni hiyo hutoa zana za kidijiti kwa hoteli, kusaidia katika uuzaji mtandaoni na uendeshaji otomatiki. HotelOnline husaidia hoteli kuweka shughuli zao mtandaoni na kusambaza vyema katika tovuti mbalimbali kama vile Mawakala wa Kusafiri Mtandaoni (OTAs) na injini za utafutaji.
HotelOnline ilianzishwa na Endre Opdal na Håvar Bauck mwaka wa 2014, ikijulikana kama Savanna Sunrise ikakua haraka nchini Kenya, Uganda, na Rwanda kati ya mwaka wa 2015 na 2016.
Sasa inajulikana kama HotelOnline na inasaidia hoteli katika Afrika Mashariki kufanya biashara mtandaoni na uuzaji mtandaoni. Baada ya kuunganishwa na mshindani wa Kipolandi mwaka wa 2017, kampuni ilibadilishwa jina na kuwa HotelOnline na kupanua shughuli hadi Nigeria .Mwaka wa 2017, HotelOnline ilipata mafanikio kwa kuchangisha dola 250,000 kutoka kwa wawekezaji mbalimbali. Hii ilikuwa ni mara ya kwanza kwa kampuni ya Kiafrika kufanikiwa kutumia njia hii ya kupata fedha.
Mnamo 2018, HotelOnline ilinunua kampuni ya teknolojia ya usafiri ya Senegali, Teranga Solutions, ili kuongeza shughuli zao francophone Afrika Magharibi. Wakati huo huo, pia walinunua kampuni ya European Travel Group AS.
Mnamo 2019, mwekezaji maarufu Shravan Shroff aliwekeza kiasi ambacho hakijafichuliwa katika HotelOnline, na akawa mwanachama wa Bodi yao ya Wakurugenzi. Shroff anajulikana kwa kuwa mwekezaji wa kwanza katika kampuni ya traveltech unicorn OYO Rooms. Trond Riiber-Knudsen, anayejulikana kama mwekezaji maarufu nchini Norway, pia aliwekeza kiasi cha fedha ambacho hakijatajwa.
Mnamo Septemba 2019, HotelOnline iliimarisha uwepo wao katika soko la Nordic kwa kununua Key Butler, kampuni inayoongoza ya kukodisha ya muda mfupi katika eneo.
Mwaka 2020, HotelOnline ilinunua mshindani wake wa Africanbookings na programu ya Cloud9 Lifestyle. Hili lilipata umakini mkubwa, kwa sababu HotelOnline ilionekana kuwa tofauti na wengine wakati tasnia ya usafiri barani Afrika ilipokuwa inakabiliwa na changamoto.
Mnamo Aprili 2022, kampuni ya teknolojia ya usafiri ya Korea Kusini, Yanolja , inayoungwa mkono na makampuni kama Softbank na Booking.com, ilitangaza uwekezaji wao wa kiasi ambacho hakijatajwa katika HotelOnline. Baadaye, Septemba 2022, HotelOnline ilitangaza ununuzi wa HotelPlus, kampuni ya ushindani kutoka Kenya, kwa dola milioni 1.9.
HotelOnline hutoa zana za usambazaji wa kiotomatiki mtandaoni na uendeshaji wa hoteli, pamoja na usimamizi wa uhifadhi na uwekaji bei unaoendeshwa na AI.
Parike ya nyungwe

Parike ya Nyungwe ni imwe mu parike zikomeye kandi z'ingenzi mu Rwanda, ikaba izwi cyane kubera ubwiza bw'ubwoko butandukanye bw'ibinyabuzima, ubusitani bw'ibiti bikuze, ndetse n'ubuzima bw'inyamaswa n'inyoni. Iyi parike iherereye mu burengerazuba bw'u Rwanda, igace k'ikiyaga cya Kivu, ikaba ari imwe muri parike zisumba izindi mu rwego rw'ubukerarugendo, cyane cyane ku bashaka gusura ibyiza by'ubuzima bw'inyamaswa no kwiga ku nyamaswa zibarizwa muri parike.
Parki Nationali ya Nyungwe.

Parki Nationali ya Nyungwe ni ishyamba cyimeza riri mu majyepfo y’iburasirazuba bw’u Rwanda kandi riri hejuru y’inkombe z’ikiyaga cya Kivu. Iryo shyamba rifatanye na Pariki Nasiyonali ya Kibira yo mu gihugu cy’u Burundi kandi rishobora kuba ari ryo shyamba ry’inzitane ryo mu misozi minini kandi miremire muri Afurika yose ; ryari rifite ubuso bwa km² 924 mu mwaka w’i 2000. Iryo shyamba riri mu misozi ifite m 1600 na m 2950 kandi ririmo amoko menshi y’ibimera abana n’amoko anyuranye y’inyamaswa ; agizwe ahanini n’inyoni n’ingunge. Ishyamba cyimeza rya Nyungwe ni kimwe mu bigega by’amazi y’u Rwanda: ritanga hafi 60% by’amazi y’u Rwanda. Ikindi kandi isoko ry’uruzi rwa Nili iri muri iryo shyamba.
Ishyamba rya nyungwe

ISHYAMBA RYA NYUNGWE
Iri shyamba ni rimwe mumashyamba ya kimeza ataratewe n'abantu. agize u RWANDA.
Akaba ari ishyamba ricumbikiye amoko menshi y'inyoni n'izindi nyamaswa ziba mu muryango w'ingagi ;nk' inkende ;ibitera ndetse n' inkima.Iri shyamba kandi ribamo ni ibikorwa remezo nki imihanda
Malaika Uwamahoro

Malaika Uwamahoro (wahoze ari Angel Uwamahoro, yavutse 1990) ni umukinnyi wa filime wavukiye mu Rwanda, kandi ni umusizi, umuririmbyi, ni umuntu ukunda guharanira ubutabera . Aba i Portland, Maine, muri Amerika.
Uwamahoro yavukiye mu Rwanda mu 1990. Bitewe n’ibyabaye kuri Jenoside yakorewe abatutsi yakurikiyeho yo muri 1994 , nyina yahunganye na we muri Uganda aho yatuye imyaka irindwi, hanyuma ajya muri Amerika amaherezo mu 2001, agaruka mu Rwanda. Yabonye impamyabumenyi ihanitse y’ubuhanzi mu masomo y’ikinamico muri kaminuza ya Fordham, mu mujyi wa New York.
Yagaragaye muri filime ya Tomas Petkovski yo muri 2018, LoveLess Generation . Mubiganiro bya tereviziyo byakozwe muri uwo mwaka na Tola Olatunji bise, Yankee Hustle, binagaragaramo Jide Kosoko, Uche Jombo, Kara Rainer n'abandi, akina nka "Princess". Muri 2019, yagaragaye muri filime iyobowe n'umukinnyi wa firime ukomoka muri Afuganisitani Atiq Rahimi, Our Lady of the Nile ( Igifaransa: Notre-Dame du Nil ). yongeye kugaragara mu ikinamico yo hanze ya Broadway na Leslie Lewis Sword na Edward Vilga bise,Miracle in Rwanda . Kuri iyikiinamico, yatowe mu cyiciro cyiza cya Solo Performance muri VIV Award 2019.
Yagaragaye mu ndirimbo y'umuririmbyi wo mu Rwanda Mucyo, Stickin '2 you, yakozwe na Eloi El.
Yakinnye ku munsi mpuzamahanga wo kwibuka Jenoside yakorewe abatutsi mu Rwanda mu 2017. Yamenyekanye nk'umwe mu bahanzi bitabiriye ibirori bya DanceAfrica 2019. Muri 2020, mugihe cya guma mu rugo, bavugaga ko yanditse igisigo, I Don't Mind! .Yari umwe mu batanze ibiganiro batoranijwe kugira ngo bavugire mu nama y'abagore bayoboye Forbes Woman Africa 2020, yabereye i Durban, muri Afurika y'Epfo.
Letrista

Un letrista es un escritor que se especializa en la creación de letras para canciones, lo que por lo general es una actividad pagada hecha bajo encargo.​ Los cantantes que escriben la letra de sus propias canciones son llamados cantautores.
Algunos letristas trabajan estrechamente al lado de los compositores de canciones, participando cada cual en la letra y su melodía y en ocasiones, el letrista solo escribe la lírica para una pieza ya totalmente compuesta o viceversa; la misma persona compone también la canción. Por ejemplo, Homero Manzi, maestro letrista de tango, escribía la letra para la música que ya había compuesto Aníbal Troilo. A veces también se asocian para trabajar casi por separado, o de forma inversa, por ejemplo, Bernie Taupin escribía las letras y se las entregaba a Elton John, quien después les componía la música, habiendo una interacción mínima entre ambos.
En la ópera, el libretista desempeña la tarea del letrista, al ser el responsable de todo el texto que se recita o canta en una obra.
Halcones Fútbol Club

Halcones F.C. fue un club de fútbol de Guatemala del municipio de La Democracia en Huehuetenango. Fue fundado el 16 de junio de 2007 (como Peñarol La Mesilla), desapareció por problemas económicos en 2016 cuando estaba jugando en la Liga Primera División. Hizo historia al ser el primer equipo de una aldea en conseguir su ascenso a la Liga Nacional. Su estadio oficial es el Comunal de la Mesilla.
Empezó participando en torneos de cuarta, tercera y segunda división de fútbol en Guatemala. Iniciaron un proyecto de adquisición de un terreno más grande para la construcción del Estadio Comunal de La Mesilla.
Esto llamó la atención de Rony Pinto quien pensó en la Liga Nacional, sin esperar mucho y aprovechando el alto interés por el fútbol local de las personas, hizo varias propuestas y juntamente con personas colaboradoras de Camoja Grande adquirió una plaza en segunda división para la temporada 2007-2008 en la que en una sola vez se logró el ascenso a la Primera División.​
En su primera participación en la Primera División logran conseguir su ascenso a la Liga Nacional. Derrotando en la final al equipo de San Pedro por marcador de 1 - 0. Participando por primera vez en la Liga Nacional de Guatemala consiguieron mantener la categoría ya que estuvieron al borde del descenso y de paso meterse en la liguilla final por la disputa del título, pero fueron eliminados por Suchitepéquez en la primera llave de los cuartos de final por marcador global de 3-2.
El escudo tiene escrito el nombre del club en la parte superior, contiene la imagen de un halcón con una pelota de fútbol entre las patas volando sobre una montaña y es de color blanco, rojo con azul.​
→ Actualizada al 15 de mayo de 2010.​