davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Sociedad de Historia Militar

La Sociedad de Historia Militar (en inglés Society for Military History) es una organización internacional de académicos con sede en los Estados Unidos que investiga, publica y enseña historia militar de todos los períodos y lugares. Incluye historia naval, historia de la fuerza aérea y estudios sobre tecnología, ideas y frentes domésticos. Publica la revista trimestral arbitrada The Journal of Military History.
La Sociedad se estableció en 1933 como la American Military History Foundation (Fundación de Historia Militar Estadounidense), rebautizada en 1939 como American Military Institute (Instituto Militar Estadounidense), y renombrada nuevamente en 1990 como Society for Military History (Sociedad de Historia Militar). Cuenta con más de 2300 miembros, incluidos muchos destacados académicos, soldados y ciudadanos interesados en la historia militar.​ La membresía está abierta a cualquier persona e incluye una suscripción a la revista.
La Sociedad también patrocina sesiones sobre temas militares en la denominada Conferencia Anual de Historia de las Grandes Llanuras del Norte.
La Sociedad generalmente celebra una reunión en el primer semestre de cada año.
Se han celebrado reuniones recientes en los siguientes lugares:​
La Sociedad concede anualmente el Premio Samuel Eliot Morison, que no reconoce ningún logro específico, sino un conjunto de contribuciones en el campo de la historia militar, que se extiende a lo largo del tiempo y muestra una variedad de trabajos académicos que contribuyen significativamente al campo. Los ganadores recientes incluyen:​
Los Premios al Libro Distinguido de la Sociedad reconocen los mejores libros escritos en inglés sobre historia militar, ampliamente concebidos.​
La carta (Goya)

La carta (en francés: La lettre), también conocida como Las jóvenes (Les Jeunes), es una pintura de Francisco de Goya creada en el periodo de 1814 a 1819. Desde 1874 forma parte de la colección del Museo de Bellas Artes de Lille.
En un terreno baldío cerca de un punto de agua, una joven dama camina acompañada de una sirvienta que porta una sombrilla para protegerla del sol, preservando la blancura de su cutis, ya que el bronceado era signo de trabajo plebeyo. La joven lee complacida una carta en su mano derecha, quizás un mensaje de un pretendiente o un amante entregado en secreto por la criada. Posa con indiferencia mientras su pequeño perrito salta a sus pies, buscando atraer su atención. Al fondo, detrás de ellas, un nutrido grupo de lavanderas están enfrascadas en su labor a pleno sol. La representación esquemática en tonos oscuros de estas mujeres esforzadas contrasta fuertemente con la bella figura y delicado rostro de la joven noble. La ropa blanca, que apenas se puede reconocer como tal, cuelga para secarse en cuerdas cerrando la perspectiva, aunque más allá se insinúa un paisaje urbano.
Elementos de obras anteriores de Goya emergen en La carta. También utilizó la sombrilla y las lavanderas en cuadros y cartones para tapices en el inicio de su carrera. Sin embargo, la atmósfera bucólica y despreocupada de estas obras rococó ha dado paso a una realidad más descarnada y a la crítica de la desigualdad social. Las guerras que asolaban la Península ibérica y su frágil estado de salud habían dejado a Goya con una visión de la vida cada vez más sombría.
Un retrato de la nuera de Goya de 1805 también muestra similitudes con La carta, en particular por el perro saltarín. Quizás el pintor también tenía en mente a su nuera para este lienzo. No obstante, los expertos también señalan el parecido con Leocadia Weiss, con quien Goya mantuvo una relación desde 1812 hasta su muerte.
Aunque las obras cuelgan una al lado de la otra en el Museo de Bellas Artes y tienen más o menos las mismas dimensiones, La carta y El Tiempo y las viejas no son pendants. La última obra probablemente se creó unos años antes y originalmente también era un poco más pequeña. Una marca en La carta es una indicación de que la obra forma pareja realmente con La fragua, que ahora se encuentra en Nueva York. En ese cuadro, también, los personajes principales están algo más atrás y predominan los colores oscuros, limitados a marrones, grises y negros. Estas obras ya presagian las Pinturas negras de Goya.
El 30 de septiembre de 1968, Burundi conmemoró el «Día Internacional del Sello» emitiendo un sello de 4 francos que representa a Las jóvenes.
En 2001, en su cuadro La carta de Máncora (Goya),​ el pintor Herman Braun-Vega se apropió de los personajes principales de este cuadro, que insertó en una playa en presencia de tres personajes peruanos entre ellos un hombre con su moto-taxi.​ La intrusión de estos personajes de Goya en el espacio pictórico del pintor peruano, en la playa de Máncora que conoció el desembarco de los conquistadores, subraya la heterogeneidad de dos culturas que se encuentran y deja entrever la mezcla cultural que ha resultado.​
Francisco Maura y Montaner

Francisco Maura y Montaner (Palma, 1857-Irún, 1931) fue un pintor español.
Nacido en 1857 en Palma de Mallorca, en las islas Baleares, hacia 1908 residía en Madrid.​ Maura, que asistió a clases en la Academia de San Fernando, se haría con una pensión para estudiar en Roma, a donde marchó para continuar su formación.​ Entre sus obras destacó La venganza de Fulvia (década de 1880).​ También pintó otros cuadros como Ismael en el desierto (1879); La casta Susana (1880); Sin labor (1886) o un paisaje de Mallorca (1903).​ Falleció en 1931 en Irún.​
Fue hermano del político Antonio Maura, varias veces presidente del Consejo de Ministros, y del también pintor Bartolomé Maura.
La XII marquesa de Villafranca pintando a su marido

El Retrato de la marquesa de Villafranca es una pintura de 1804 de Francisco de Goya, expuesta en el Museo del Prado. Fue donado al museo por el conde de Niebla.
Desde los años 1790, Francisco de Goya se había convertido en un pintor de moda, cuyos retratos eran muy solicitados, tanto por la aristocracia como por la alta burguesía madrileña.
La tela representa a María Tomasa Palafox y Portocarrero (1780-1835), marquesa de Villafranca, académica de la Orden del mérito de San Fernando, erudita, pintora aficionada y gran amante del arte.
La dama está representada pintando un cuadro de su marido, a la izquierda, Francisco de Borja Álvarez de Toledo. Está sentada cómodamente en una butaca con los pies sobre un cojín grande. En un velador a su lado la paleta con los colores, pinceles y un cuenco de metal. La actitud en la cual Goya la representa es un reconocimiento de las capacidades intelectuales y creativas de la mujer. Su atención puesta sobre el retrato de su marido en uniforme militar, que parece observarla a su vez en un juego de miradas que estaría ligado, según el Museo del Prado refiriéndose a fuentes contemporáneas a los protagonistas, al gran amor que unía a este matrimonio.
El pintor explota los fuertes contrastes entre los dominantes ocres y rojos oscuros que rodean a la figura, y la marquesa, con un vestido blanco de estilo imperio, cuya tonalidad brillante en el centro del cuadro atrae la atención del espectador.
Vuelo de brujas

Vuelo de brujas es un cuadro de Francisco de Goya, pintado entre 1797 y 1798 para el palacio de recreo de los duques de Osuna, a la finca que tenían a la Alameda de Osuna (hoy parque del Capricho), entonces en las afueras de Madrid, cerca del pueblo de Barajas. Forma parte de la serie de seis lienzos sobre temática de brujería, constituida por: El conjuro o Las brujas (Museo Lázaro Galdiano), La cocina de los brujos (colección privada, México), El hechizado por la fuerza (National Gallery de Londres), El aquelarre (Museo Lázaro Galdiano) y El convidado de piedra (hoy en paradero desconocido). Vuelo de brujas es el único cuadro de la serie que se conserva en el Museo del Prado.​
El cuadro entró a formar parte del contenido del Museo del Prado en 1999​ tras haber sido adquirido en subasta, procedente del difunto empresario Jaime Ortiz Patiño, quien lo había adquirido igualmente en subasta en 1985. Previamente la obra había pertenecido a la familia Sota, importantes empresarios de Bilbao.
Se trata de óleo sobre lienzo, con unas medidas de 43,5 centímetros de alto y 30,5 centímetros de ancho.​​
Tres personajes, vestidos con faldas, con el torso desnudo y tocados con capirotes en forma de mitra, decorados con pequeñas serpientes, e iluminados por un foco de luz exterior al cuadro, sostienen en el aire a otro hombre, este desnudo, abandonado en sus brazos, al que insuflan aire soplando sobre su cuerpo, como revelan sus hinchadas mejillas. En la parte baja, dos hombres, vestidos de agricultores, han logrado la cumbre de la montaña, el camino tortuoso y ascendiente se pierde en la oscuridad del fondo, mientras su asno se ha parado más abajo. Uno, caído en tierra, se tapa las orejas para no escuchar el ruido de los seres voladores; el otro, avanza con el cabo cubierto, protegiéndose de la luz y haciendo la higa con sus dedos, contra el mal de ojo.​​​
El cuadro se ha sometido a radiografía y reflectografía de rayos infrarrojos lo cual ha servido para demostrar que Goya realizó un cambio importante en la composición: la figura que ahora anda de frente, cubierta por una manta blanca, originalmente se situaba de espaldas, marcha atrás por el camino por el cual había subido, buscando el asno, que se ve más abajo, y que era un símbolo de la Ignorancia usado por Goya también en otras obras.​
Vuelo de brujas protagoniza la película Trance (2013) dirigida por Danny Boyle; el cuadro va a ser sustraído en una subasta y desencadena el argumento del filme.y también
El cuadro ha sido cedido para ser expuesto en varias salas y museos desde que fue adquirido por el Museo de Prado:​
Hospital de Spanish Town

El Hospital de Spanish Town​ (en inglés: Spanish Town Hospital) es un centro de salud localizado en Spanish Town, en la isla caribeña de Jamaica. Se encuentra cerca del centro de la ciudad, en los alrededores de un estación de policía.
El 24 de junio de 2007, la cantante danesa Natasja Saad se vio involucrada en un accidente en su vehículo y más tarde murió en el hospital.
Maurice Smith

Maurice Smith (Spanish Town, Jamaica; 28 de septiembre de 1980) es un atleta jamaicano, especialista en la prueba de decatlón, con la que ha logrado ser subcampeón mundial en 2007.​
En el Mundial de Osaka 2007 gana la medalla de plata en el decatlón, consiguiendo un total de 9644 puntos que fue el récord nacional jamaicano, y quedando en el podio tras el checo Roman Šebrle y por delante del kazajo Dmitriy Karpov.
Hoja, de Niggle

Hoja, de Niggle es un cuento corto escrito por J. R. R. Tolkien en 1939 en la pausa que siguió a la redacción de los primeros nueve capítulos de El Señor de los Anillos. El relato apareció por primera vez publicado en el periódico católico Dublin Review en 1945.
Cuenta la vida y la muerte de un artista y ejemplifica una de las ideas fundamentales de Tolkien: la obra de arte debe tener la consistencia interior de la realidad.
Hoja, de Niggle es parte de lo que Tolkien llama «el árbol de los relatos», de follaje innumerable, en el que cada hoja es todas las hojas.
Se ha dicho que este cuento es una pretendida alegoría de la relación de Tolkien y su entorno (amigos, compañeros, editores...) con su obra, a pesar de que el autor no cesa en insistir en que siente aversión hacia la figura de la alegoría.
Niggle es un pintor que debe hacer un largo viaje muy a su pesar. Ha empezado a pintar lo que considera su obra maestra, un cuadro donde una hoja lleva a un árbol y éste a todo un paisaje. Parish, su vecino, lo interrumpe pidiéndole que vaya a llamar a un médico, pues su mujer está enferma, y a un albañil, pues el viento se ha llevado varias tejas y hay goteras en su casa. A causa de este viaje en bicicleta bajo la lluvia, Niggle cae enfermo. Una semana después vuelve a retomar su trabajo, pero un inspector lo interrumpe: el albañil no vino y él, Niggle, debió ayudar a su vecino a reparar las goteras utilizando el lienzo de su cuadro. Aparece un chófer que rápidamente lo lleva a la estación. Acaba finalmente en un hospital, donde debe realizar trabajos como cavar, de carpintería y pintar. Cuando lo abandona, se encuentra, junto a su vecino Parish, que también ha estado en el hospital, en el paisaje del cuadro que había estado pintando. Niggle marcha para ver qué hay detrás de las montañas del horizonte. Parish se queda esperando a su mujer. Mientras, en el pueblo, alguien encuentra un trozo del lienzo donde hay pintada una hoja del árbol, trozo que desaparecerá en el incendio del museo donde es expuesto, y con él el recuerdo de Niggle.
J.R.R. Tolkien en una carta de 1945 a Stanley Unwin le escribió cómo fue la creación de este relato:​
Marta May

Marta May, born María Jesús Mayor Ávila (14 June 1939) is a Spanish actress.
In 1968, she was awarded by the Círculo de Escritores Cinematográficos for best actress in La piel quemada.
In 1975, Esteban Durán directed Algo de ti en el arcoiris at the Teatro Don Juan in Barcelona, and it starred Alejandro Ulloa, Marta May, and Eduardo Criado.
In 2010s, she made paintings about great women in the 20th century and jazz artists.
Roncevaux Pass

Roncesvalles Pass, Ronceval Pass or Roncevaux Pass (Spanish: Puerto de Ibañeta; Basque: Ibañetako Mendatea; French: Col de Roncevaux; elevation 1057 m) is a high mountain pass in the Pyrenees near the border between France and Spain. The pass itself is entirely in Spain.
The pass is located between the towns of Roncesvalles and Luzaide/Valcarlos in Navarra, northern Spain. The closest town in France is Saint-Jean-Pied-de-Port, at a distance of about 8 km (5.0 mi) from the Spanish border. It has customarily been an important point on the Santiago de Compostela pilgrimage route.
The route over the pass departs from Lintzoain on the Spanish side and from Saint-Jean-Pied-de-Port on the French side.
The pass divides the valley of the Nive on the north from the valley of the Irati on the south.
In 778, Roland, the warden of the Breton March, had accompanied Charlemagne on his campaign into the Iberian peninsula across the Western Pyrenees. Einhard, the biographer of Charlemagne, mentions in his Vita Karoli Magni a fatal event involving Vasconian raiders who laid an ambush by hiding in the woods on top of a high mountain while Frankish troops were crossing the mountain pass. Subsequently, the raiders attacked the rear guards of the Frankish army on their way down into the valley. According to Einhard, Eggihard, the King's steward; Anselm ("Anshelmus"), Count Palatine; and Roland ("Hruodlandus"), Governor of the March of Brittany, with very many others, lost their lives during that ambush.
According to tradition, Roncesvalles is the site where this event took place in 778, and hence today the battle is called Battle of Roncesvalles. There is a stone monument near the pass commemorating the area where it is traditionally held that Roland died.
Nonetheless, the inhabitants of Valcarlos continue to claim that Valcarlos is the historic site where the battle of 778 took place because Charlemagne's troops were on their way back into the Frankish realm.
The battle in 824, sometimes called the Second Battle of Roncevaux Pass, was a battle in which a combined Basque-Qasawi Muslim army defeated a Carolingian military expedition in 824. The battle took place only 46 years after the first Battle of Roncevaux Pass (778) in a confrontation showing similar features: a Basque force engaging from the mountains a northbound expedition led by the Franks, and the same geographical setting (the Roncevaux Pass or a spot nearby).
The battle resulted in the defeat of the Carolingian military expedition and the capture of its commanders Aeblus and Aznar Sánchez in 824. The clash was to have further reaching consequences than those of the 778 engagement: the immediate establishment of the independent Kingdom of Pamplona, a landmark in Basque history.
On 25 July 1813, a battle between French Napoleonic troops and Anglo-Portuguese forces took place at the Roncesvalles Pass during the Peninsular War (1808–1814). This Battle of Roncesvalles ended in an Anglo-Portuguese defeat.
List of French generals of the Peninsular War

The following list of French general officers (Peninsular War) lists the générals (général de brigade and général de division) and maréchals d'Empire, that is, the French general officers who served in the First French Empire's Grande Armée in Spain and Portugal during the Peninsular War (1808–1814). The rank given refers to that held until 1814. The list includes foreign nationals who fought in French military units.
Napoleon had intended the campaign on the Peninsula to be a walkover, but what he would come to call the Spanish Ulcer, ended up with him having had to send in thirteen of his maréchals (ten of whom were of the first promotion – of fourteen – and included Soult, one of only six men to have been appointed Marshal General of France in the history of France), as well as two "honorary" marshals, Kellermann and Lefebvre, and enter Madrid himself. Apart from the original 28,000 troops that had entered Spain under Junot, heading for Portugal, Napoleon would have to send in a further two hundred and seventy thousand men — more than half of the empire's total military strength.
Timeline of the Peninsular War

The following tables show the sequence of events of the Peninsular War (1807–1814), including major battles, smaller actions, uprisings, sieges and other related events that took place during that period.
For ease of reference using modern maps, the provinces/regions given for Spain and Portugal are those that correspond to the 20th century. Events in Portugal and France are specified.
The Peninsular War was a military conflict for control of the Iberian Peninsula during the Napoleonic Wars, waged between France and the allied powers of Spain, the United Kingdom and Portugal. It started when French and Spanish armies, then allied, occupied Portugal in 1807, and escalated in 1808 when France turned on Spain, its former ally. The war on the peninsula lasted until the Sixth Coalition defeated Napoleon in 1814, and is regarded as one of the first wars of national liberation, and significant for the emergence of large-scale guerrilla warfare. British and Portuguese forces eventually secured Portugal, using it as a safe position from which to launch campaigns against the French army, while both Spanish and Portuguese guerrillas weakened the occupying forces.
The Peninsular War overlaps with what the Spanish-speaking world calls the Guerra de la Independencia Española (Spanish War of Independence), which began with the Dos de Mayo Uprising on 2 May 1808 and ended on 17 April 1814. Although Spain had been in upheaval since at least the Mutiny of Aranjuez (March 1808), May 1808 marks the start of the Spanish War of Independence. The French occupation destroyed the Spanish administration, which fragmented into quarrelling provincial juntas. In 1810, a reconstituted national government, the Cortes of Cádiz—effectively a government-in-exile—fortified itself in Cádiz but could not raise effective armies because it was besieged by up to 70,000 French troops. Cádiz would go on to hold the distinction of being the only city in continental Europe to survive a siege by Napoleon: thirty-one months—from 5 February 1810 to 25 August 1812. The combined efforts of regular and irregular forces throughout the peninsula prevented Napoleon's marshals from subduing the rebellious Spanish provinces, and the war continued through years of stalemate.
While the initial stages of the Peninsular War were fought on Portuguese soil, most of the war was fought on Spanish soil and, as the French army was pushed further back across the Pyrenees, the final stages of the war were fought on French soil.
Governor Francisco Gabrielli International Airport

Governor Francisco Gabrielli International Airport (Spanish: Aeropuerto Internacional Gobernador Francisco Gabrielli) (IATA: MDZ, ICAO: SAME), better known as El Plumerillo International Airport, is located 8 kilometres (5.0 mi) northeast of the centre of Mendoza, capital of the Mendoza Province of Argentina. It is operated by Aeropuertos Argentina 2000
The 4th Air Brigade (El Plumerillo Military Air Base) is located on the southern section of the airport.
Leonor Watling

Leonor Elizabeth Ceballos Watling (born 28 July 1975) is a Spanish film actress and singer.
Leonor Ceballos Watling was born on 28 July 1975 in Madrid, to a Spanish father from Cádiz and an English mother, the youngest of four siblings (two brothers and two sisters). Her first vocation was that of dancer, but a knee injury made this impossible.
Watling began her acting career in theatre. She earned her feature film debut with a performance in Pablo Llorca's Jardines colgantes (1993). After that she participated in several TV series, such as Hermanos de leche, Farmacia de guardia or Querido maestro, but her most successful role was in the series Raquel busca su sitio with Cayetana Guillén Cuervo. In 1998, she was nominated for a Goya award for her role in La hora de los valientes, and was named as one of European film's 'Shooting Stars' by European Film Promotion in 1999. In 2002, she was nominated again for a Goya for her role in My Mother Likes Women.
Watling dubbed Anne Hathaway as the voice of "Red Pucket" (Little Red Riding Hood) in Hoodwinked (2005). She also took part in The Oxford Murders, alongside Elijah Wood and John Hurt.
In 2006, Watling starred in the Paris, Je T'aime segment "Bastille" as Marie Christine. The anthology film was directed by many famous directors who each had to produce a five-minute film set in Paris, the city of love. Spanish writer-director Isabel Coixet wrote and directed the segment "Bastille", and Watling starred alongside Sergio Castellitto and Miranda Richardson as Sergio's younger lover, with whom he plans to run away after ending his relationship with his wife Miranda.
She combines film performances with her work with the band Marlango, in which she is the vocalist and sings mostly in English.
She appeared in the TV series Pulsaciones.
Watling is in a relationship with Oscar-winning Uruguayan musician Jorge Drexler, with whom she has a son, Luca, born in January 2009, and a daughter, Lea, born in July 2011.
Tumult of Aranjuez

The Tumult of Aranjuez (Spanish: Motín de Aranjuez), also known as the Mutiny of Aranjuez, was an uprising led against King Charles IV that took place in the town of Aranjuez, Spain, on 17–19 March 1808. The event, which is celebrated annually in the first week of September, commemorates the fall of the monarch and the subsequent accession of his son Ferdinand VII. It is celebrated in September rather than in March as the revived celebrations in Aranjuez that began in 1988 were added on top of pre-existing September festivals.
The revolt was instigated by disgruntled citizens and by Ferdinand's supporters.
Before the mutiny, Charles IV's valido, or prime minister, Manuel de Godoy, a former member of the Royal Guard, had become unpopular among both the nobles and the Spanish people.
The nobility resented how Godoy had attained power even though he was born in poverty and obscurity. Most notable among them was the King's own son Ferdinand, who had led the El Escorial Conspiracy a few months earlier. The people were upset about Godoy's ambitious nature, his flirting with many women of the court and his willingness to have Catholic Spain make treaties with atheist Revolutionary France against Christian (though Anglican) Great Britain.
Another important factor was the economic crisis affecting the country, which was heightened after Spain lost its navy in the Battle of Trafalgar in 1805. This had impaired trade with the United States, causing food shortages and affecting industrial production.
In addition, under the terms of the Treaty of Fontainebleau, the King and Godoy had allowed French Emperor Napoleon's troops to cross Spain to attack Portugal. This move was extremely unpopular with the Spanish people, who saw the entry as a humiliating invasion, which it soon became. French troops rapidly occupied the important cities of San Sebastián, Pamplona, and Barcelona, fuelling Spanish resentment towards Godoy.
The uprising took place on 17 March 1808 in Aranjuez, about 48 kilometres (30 mi) south of Madrid, where the royal family and the government were staying while on their way south, anticipating a French invasion from the north. Soldiers, peasants, and members of the general public assaulted Godoy's quarters and captured him. The mutineers made King Charles dismiss Godoy, and, two days later, the court forced the King himself to abdicate in favor of his son and rival, who became King Ferdinand VII.
In 1808 Napoleon, under the false pretense of resolving the conflict, invited both Charles IV and Ferdinand VII to Bayonne, France. Both were afraid of the French ruler's power and thought it appropriate to accept the invitation. However, once in Bayonne, Napoleon forced them both to renounce the throne and grant it to himself. The Emperor then named his brother Joseph Bonaparte king of Spain. This episode is known as the Abdications of Bayonne, or Abdicaciones de Bayona in Spanish.
Cordova, New Mexico

Cordova is a census-designated place in Rio Arriba County, New Mexico, United States.
The place-name Cordova derives from the Spanish surname Cordova (or Cordoba). The town takes its name from the surname of Matías Córdova, one of the inhabitants of Pueblo Quemado, the original name of the town. The word cordova derives from the name of the Spanish city Córdoba
The village lies a short distance off the "High Road to Taos", New Mexico State Road 76, between Chimayo and Truchas.
Its population was 414 as of the 2010 census. Cordova has a post office with ZIP code 87523, which opened on March 26, 1900. Cordova is well known for wood carvers.
Cordova was the scene of a serigraph completed 1946-1947 on wove paper, "Street in Cordova, New Mexico" made by noted Oregon born printmaker Norma Bassett Hall (d. 1957) Size 8.875 x 11.5 in. Held in 2015 by the Lockhart Family Collection. It features a view up to the Pecos mountains from a street scene containing a narrow adobe dwelling lined street, three adults and a child, and the rear and steeple of the church. The scene is awash in light with predominant beige and white tones.
Media related to Cordova, New Mexico at Wikimedia Commons
Rascacielos de la avenida Tres de Mayo

The Rascacielos de la avenida Tres de Mayo is a skyscraper in the city of Santa Cruz on the Tenerife, Canary Islands, Spain, located on Avenida Tres de Mayo.
It was designed by Carmelo Rodríguez Borrella and was inaugurated on 3 May 1974. At 85 m high with 24 storeys it was the tallest building in the city until the construction of the Torres de Santa Cruz. Today is still a symbolic building in the city of Santa Cruz de Tenerife.
28°27′37″N 16°15′11″W﻿ / ﻿28.46028°N 16.25306°W﻿ / 28.46028; -16.25306
மெய்வல்லுநர்

மெய்வல்லுனர் அல்லது விளையாட்டு வீரர் விளையாட்டுத்துறையில் பங்குபற்றும் நபரைக் குறிக்கின்றது. மெய் உடலையும், வல்லுனர் என்றால் ஒரு துறையில் தேர்ச்சியும் திறன்களும் பெற்றோரைக் குறிக்கும். அனேக விளையாட்டுக்கள் உடலினது வலிமையை, தாங்குதிறனை, வேகத்தை, சுறுசுறுப்பை, ஒருங்கியக்கத்தை சிறப்பாக சவாலுக்கு உட்படுத்துகின்றன. ஆகையால் மெய்வல்லுனர்கள் என்போர் தமது விளையாட்டில் தமது உடலை சிறப்பாக ஈடுபடுத்த வல்லோரைக் குறிக்கும் எனலாம். உடலைச் சிறப்பாக சுட்டி நின்றாலும் விளையாட்டில் சிறப்பாக ஆட உள ஒழுக்கமும் ஒருமுனைப்படுத்தலும் இன்றியமையாதது.
மலேசியாவின் சிறந்த விளையாட்டு வீரர் விருது

மலேசியாவின் சிறந்த விளையாட்டு வீரர் விருது (ஆங்கிலம்: Anugerah Sukan Negara for Sportsman of the Year) என்பது ஒவ்வோர் ஆண்டும் மலேசியாவின் மிகச் சிறந்த ஆண் விளையாட்டாளர்களுக்கு வழங்கப்படும் மிக உயரிய விளையாட்டு விருது ஆகும்.
1966-ஆம் ஆண்டில் இருந்து, மலேசிய தேசிய விளையாட்டு மன்றம் (மலாய்: Majlis Sukan Negara Malaysia; ஆங்கிலம்: National Sports Council of Malaysia) இந்த விருதை வழங்கி வருகிறது.
விளையாட்டு உலகில் குறிப்பிடத்தக்கச் சிறந்த விளையாட்டு சாதனைகளைப் படைத்த மலேசிய விளையாட்டாளர்களுக்கு இந்த விருது வழங்கப் படுகிறது.
பிரவீன் குமார், இணை ஒலிம்பிக் விளையாட்டு வீரர்

பிரவீன் குமார் (Praveen Kumar) (பிறப்பு: 15 மே 2003) இந்தியாவின் உத்தரப் பிரதேச மாநிலத்தின் நொய்டாவைச் சேர்ந்தவர். இவர் உயரம் தாண்டுதல் போடிகளில் இணை ஒலிம்பிக் விளையாட்டு வீரர் ஆவார். இந்திய தடகள வீரரான இவர் 2024 பாரிஸ் பார ஒலிம்பிக் போட்டியில் தங்கத்தையும், 3 செப்டம்பர் 2021 அன்று 2020 டோக்கியோ பார ஒலிம்பிக் போட்டியில் உயரம் தாண்டுதல் போட்டியில் T 64 பிரிவில் 2.07 மீட்டர் உயரம் தாண்டி வெள்ளிப் பதக்கம் வென்றார். மேலும் இவர் 2022 ஆசிய பாரா விளையாட்டுகளில் தங்கப் பதக்கம் வென்றவர்.
வினோத் குமார் (இணை விளையாட்டு வீரர்)

வினோத் குமார் (பிறப்பு 20 சூலை 1980) வட்டெறிதல் போட்டிகளில் இந்தியாவின் சார்பாக விளையாடும் இணை தடகள விளையாட்டு வீரர். 2020 கோடைக்கால இணை ஒலிம்பிக் விளையாட்டுக்களில் வட்டெறிதல் போட்டியில் F52 வகைப்பாட்டில் வெண்கலப் பதக்கம் வென்றார்.தொழில் நுட்ப காரணத்தால் இவர் வெற்றி பெற்றதாக அறிவிக்கப்பட்டதால், வெண்கலப் பதக்கத்தை இழந்தார்.
வினோத் குமார் எல்லைப் பாதுகாப்புப் படையில் சேர்ந்து லே நகரில்பயிற்சி எடுத்தபோது மலையுச்சியிலிருந்து கீழே விழுந்து கால்களை இழந்தார். இவரது தந்தையார் 1971 இந்தியா-பாக்கிஸ்தான் போர்முனையில் பணியாற்றியவர்.
என். எஸ். மாதவன்

என். எஸ். மாதவன் என்பவர் முன்னணி மலையாள இலக்கியவாதிகளில் ஒருவர். இவர் எழுதும் புதினங்கள், சிறுகதைகள், பயணக் கட்டுரைகள் ஆகியன பிரபலமாக அறியப்படுகின்றன.
மாதவன், எறணாக்குளத்தில் 1948 ஆம் ஆண்டு பிறந்தார். எறணாக்குளத்தில் உள்ள மகாராஜா கல்லூரியில் பொருளியல் படித்தார். பின்னர், திருவனந்தபுரத்தில் உள்ள கேரளப் பல்கலைக்கழகத்தில் பொருளியில் முதுகலை பயின்றார். மலையாள இலக்கிய நாளேடான மாத்ருபூமி நடத்திய போட்டியில், சிசு என்ற தலைப்பில் சிறுகதை எழுதி முதற்பரிசை வென்றார். 1975 ஆம் ஆண்டில், இந்திய ஆட்சிப் பணியில் சேர்ந்து பீகாரில் பணியாற்றினார்.
எம். ராமசந்திரன்

டத்தோ எம். ராமசந்திரன் எனும் ராமச்சந்திரன் முருசாமி (பிறப்பு: 9 ஏப்ரல் 1966); (மலாய்: Ramachandran Murusamy; ஆங்கிலம்: Ramachandran Murusamy) என்பவர் மலேசியாவில் புகழ்பெற்ற திடல்தட ஓட்டக்காரர்.
ஓட்டப் பந்தயத் துறையில் மலேசியாவின் ஓடும் இளம் சிங்கம் எம். ராமசந்திரன் என புகழப் படுபவர். 1993-ஆம் ஆண்டில், மலேசிய தேசிய தடகள வீரர் விருது (Malaysian National Athlete Award 1993) இவருக்கு வழங்கப்பட்டது.
மலேசியாவின் ஒலிம்பிக் மன்றத்தால், 1993-ஆம் ஆண்டில், முதன்முதலில் அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட ஒலிம்பியன் மலேசியா (Olimpian Malaysia) எனும் சிறப்பு விருதைப் பெற்ற முதல் நபரும் இவரே ஆவார்.
1990-ஆம் ஆண்டுகளில், மலேசியாவின் ஓட்டப் பந்தய வரலாற்றில் மொத்தம் 23 தேசிய சாதனைகளைச் செய்தவர் எனும் புகழையும் பெறுகிறார்.
5000 மீ. மற்றும் 10000 மீ. போட்டிகளில் 28 ஆண்டுகளுக்கு முன்னர், இவர் படைத்த தடகளச் சாதனை, இதுவரையிலும் மலேசியாவில் முறியடிக்கப்படவில்லை.
தவிர 1993-ஆம் ஆண்டு தென்கிழக்கு ஆசிய விளையாட்டுகள் போட்டியில், இவரின் 5000 மீட்டர் ஓட்டப் பந்தயச் சாதனை (14 நிமிடம் 08:97 வினாடி) இதுவரையிலும் முறியடிக்கப்படவிலை. 10,000 மீட்டர் ஓட்டப் பந்தயத்தில், 30 நிமிடங்களுக்குள் ஓடி சாதனை படைத்த முதல் மலேசியத் தடகள வீரர்.
எம். ராமசந்திரன் மலேசியாவைப் பிரதிநிதித்த அனைத்துலகப் போட்டிகள்:
எம். ராமச்சந்திரன், ஜொகூர், மூவார், பஞ்சூர் எனும் சிறுநகரில் பிறந்தவர். தந்தையார் பெயர் முருசாமி திருவேங்கடம். தாயார் பெயர் முனியம்மாள். குடும்பத்தில் ஏழாவது பிள்ளை. சின்ன வயதில் சுவாசப்பை பாதிப்பினால் அவதிப் பட்டவர். இருப்பினும் அதையே ஏணிப் படையாக வைத்து விளையாட்டுத் துறையில் வளர்ச்சி பெற்றவர்.
இவருக்கு ஒரு மகன் விக்னேஸ்வரன். மற்றும் ஒரு மகள் கீர்த்தனா. இவரின் மனைவி சித்திரா, புற்றுநோயால் 1999-இல் காலமானார். 2000-ஆம் ஆண்டில், ஓய்வு பெறுவதாக அறிவித்தார்.
விளையாட்டுத் துறையில் இவரின் அரிய சேவைகளுக்காக மலேசியாவின் ஜொகூர் மாநில அரசாங்கம், டத்தோ எனும் உயரிய பொதுச் சேவை விருதை வழங்கிச் சிறப்பு செய்து உள்ளது. எம். ராமச்சந்திரன் உண்மையிலேயே மலேசிய இந்தியர்களால் கொண்டாடப்பட வேண்டிய ஒரு தேசியப் பொக்கிஷம்!
எம். ராமச்சந்திரன் வாழ்க்கை வரலாற்று காணொலி
மலேசியாவின் சிறந்த விளையாட்டு வீரர் விருது
இராமநாதன்

இராமநாதன் என்பது ஒரு தென்னிந்திய ஆண் இயற்பெயர் ஆகும். தென்னிந்திய பாரம்பரியம் காரணமாக இது ஆண்களுக்கும் பெண்களுக்கும் பொதுவான ஒரு குடும்பப்பெயராகவும் இருக்கலாம். இராமநாதன் என்பது இராமன் ( இந்து கடவுள்) மற்றும் நாத் என்ற சமசுகிருத சொற்களின் சேர்க்கையிலிருந்து வந்தது. இந்தியாவின் தெற்கே உள்ள இராமேசுவரத்தில் கோயில் கொண்டுள்ள சிவனுக்கு இராமநாதன் என்ற பெயர் வழங்கப்படுகிறது. இராமன் இலங்கைக்கு செல்வதற்கு முன்பு அங்கு சிவனை வணங்கினார் என்ற் இந்துக்கள் நம்புகிறார்கள்; எனவே "இராமனின் இறைவன்". என்ற பொருள்படும் இந்த பெயர் வழங்கப்படுகிறது. செட்டியர்களைப் போன்ற பெரும்பாலான தமிழ் தென்னிந்தியர்கள் இந்த பெயரைக் கொண்டுள்ளனர்.
வேலூர் தொழில்நுட்ப பல்கலைக்கழகம்

வேலூர் தொழில்நுட்பப் பல்கலைக்கழகம் அல்லது வி.ஐ.டி பல்கலைக்கழகம் (VIT University) தமிழ் நாட்டில் உள்ள வேலூர் மாவட்டத்தில் அமைந்துள்ள பொறியியல் நிகர்நிலை பல்கலைக்கழகம் ஆகும். இப்பல்கலைக்கழகத்தைத் தோற்றுவித்து, அதன் வேந்தராகவும் இருந்து வருபவர் ஜி.விசுவநாதன் ஆவார். 1984ல் பொறியியல் கல்லூரியாகத் தொடங்கப்பட்ட இக்கல்லூரி, 2000 வரை சென்னை பல்கலைக்கழகத்தின் கீழ் செயல்பட்டு வந்தது, பின்னர் 2001 இல் நிகர்நிலை பல்கலைக்கழகமாக உயர்வு கண்டது. செப்டம்பர் 2006ல் வேலூர் தொழில்நுட்ப நிறுவனம்(Vellore Institute of Technology) என்று பெயர் மாற்றப்பட்டது. வேலூரில் மட்டுமல்லாமல் சென்னை, அமராவதி, போபால் ஆகிய நகரங்களிலும் இதன் வளாகங்களுள்ளன.
வி.ஐ.டி. பல்கலைக்கழகம் 1984 இல் வேலூர் இன்ஜீனியரிங் கல்லூரி என்ற பெயரில் தொடங்கப்பட்டது. பின்னர், 2001 இல் நிகர்நிலைப் பல்கலைக்கழகமாக அறிவிக்கப்பட்டதும் வேலூர் இன்ஸ்டிட்யூட் ஆஃப் டெக்னாலஜி என்றானது. அதன் பின்னர், 2006 இல் யுனிவர்சிடி கிரென்ஸ் கமிஷெனின் படி வி.ஐ.டி பல்கலைக்கழகம் என பெயர் மாற்றம் அடைந்தது. 2020 ஆம் ஆண்டு கணக்கெடுப்பின்படி இப்பல்கலைக்கழகம் இந்தியா டுடே பத்திரிக்கையால் நடத்தப்பட்ட இந்தியாவின் சிறந்த பொறியியல் கல்லூரிகள் என்ற கருத்து கணிப்பில் 20வது இடம் பெற்றது.
இப்பல்கலைக்கழகத்தில் 18 இளங்கலை பாடப்பிரிவுகளும், 32 முதுகலை பாடப்பிரிவுகளும் உள்ளன.அது மட்டுமன்றி ஆராய்ச்சி சார்ந்த பல்வேறு பாடப்பிரிவுகளும் உள்ளன. இங்கு சுமார் 12,250 மாணவ, மாணவியர் கல்வி கற்கின்றனர். வி.ஐ.டி. பல்கலைக்கழகத்தில் 8 கல்வி பாடப்பிரிவுகள் உள்ளன. விளையாட்டு, கல்வி, கலை என அனைத்துத் துறைகளிலும் மாணவர்களுக்கு ஊக்கம் அளிக்கப்படுகிறது.
ஒவ்வொரு ஆண்டும் வி.ஐ.டி. பல்கலைக்கழகத்தில் ரிவேரா என்ற பெயரில் நான்கு நாள் கலை நிகழ்ச்சி நடைபெறுகிறது. இவ்விழாவில் பங்குபெறப் பல கல்லூரிகளில் இருந்து மாணவர்கள் ஆர்வத்துடன் வருகின்றனர். ரிவேராவின் போது எண்ணற்ற விளையாட்டு, நடனம், பாட்டு, எழுத்து, இசை மற்றும் புதிர்ப் போட்டிகள் நடைபெறும். 2024 ஆம் ஆண்டு கிரிக்கெட் வீரர் சிவம் துபே சிறப்பு விருந்தினராகக் கலந்து கொண்டார்.
வி.ஐ.டி. பல்கலைக்கழகத்தில் மாணவர்களுக்குத் தேவையான எல்லா வசதிகளும் உள்ளன. ஒவ்வொரு துறைக்கும் தனித்தனி கட்டிடம் ஒதுக்கப்பட்டு வகுப்புகள் நடைபெறுகின்றன. இவை தவிர, மாணவர்களுக்கென 13 விடுதிகளும், மாணவிகளுக்கென 4 விடுதிகளும் செயல்பட்டு வருகின்றன. அனைத்து விடுதிகளிலும் விளையாட்டு மைதானங்கள் மற்றும் நீச்சல் குள வசதிகள் செய்யப்பட்டு உள்ளன.
இதைத் தவிர, ஆண்டுதோறும் பல வழிகளில் மாணவர்களின் நன்மைக்காகப் பல திட்டங்கள் நடைமுறை படுத்தப்பட்டு வருகின்றன.
பல்வேறு அமைப்புகளுடை இணைந்து இந்நிறுவனம் சமூக நிகழ்வுகளை நடத்திவருகிறது. இந்து தமிழ் திசை நிறுவனத்துடன் இணைந்து இந்து தமிழ் திசை - நாளைய விஞ்ஞானி எனும் மாணவர்களுக்கான அறிவியல் நிகழ்வை நடத்தியது. இதன் பாவேந்தர் பாரதிதாசன் தமிழ் இலக்கிய மன்றத்தின் மூலம் தூய தமிழ்ப் பயிலரங்கம், திருக்குறள் ஒப்புவித்தல் போட்டி உள்ளிட்ட பல்வேறு நிகழ்வுகள் நடைபெறுகின்றன.
முருகையன் குமரேசன்

எம். குமரேசன் அல்லது முருகையன் குமரேசன் (பிறப்பு: 13 சனவரி 1967); (மலாய்: M. Kumaresan; ஆங்கிலம்: M. Kumaresan; Murugayan Kumaresan) என்பவர் மலேசியாவின் தடகள சைக்கிள் ஓட்ட வீரர். 1988-ஆம் ஆண்டு மற்றும் 1992-ஆம் ஆண்டு ஒலிம்பிக் போட்டிகளில் மலேசியாவைப் பிரதிநிதித்தவர்.
எம். குமரேசன் தென்கிழக்கு ஆசிய விளையாட்டுகளின் சைக்கிளோட்டத்தில் ஒரு ஜாம்பவான் என்று புகழப் பட்டவர். 1985-ஆம் ஆண்டு முதல் 1997-ஆம் ஆண்டு வரை, தடகளம் மற்றும் திறந்த சாலை சைக்கிள் ஓட்டும் போட்டிகளில் 9 தங்கம்; 12 வெள்ளி, வெண்கலப் பதக்கங்களைப் பெற்றவர்.
இவர் ஒலிம்பிக் போட்டிகளுக்கு இரண்டு முறை தகுதி பெற்றவர். அத்துடன் 1992-ஆம் ஆண்டு, பார்சிலோனா ஒலிம்பிக் சைக்கிளோட்ட இறுதிச் சுற்றுக்குத் தகுதி பெற்ற முதல் மலேசியர் என்ற பெருமையையும் பெறுகிறார்.
இவரின் சிறப்புமிக்க விளையாட்டுத் துறைச் செயல்பாடுகளுக்காக, 1987-ஆம் ஆண்டின் மலேசியாவின் சிறந்த விளையாட்டு வீரர் விருது வழங்கப்பட்டது.
மலேசியாவின் சிறந்த விளையாட்டு வீராங்கனை விருது
பொதுநலவாய விளையாட்டுகளில் இந்தியா

பொதுநலவாய விளையாட்டுகளில் இந்தியா (India at the Commonwealth Games) இதுவரை நடைபெற்றுள்ள 18 போட்டிகளில் பதினான்கு போட்டிகளில் பங்குபெற்றுள்ளது. 1934 ஆம் ஆண்டில் நடைபெற்ற இரண்டாவது காமன்வெல்த் போட்டிகள் முதல் இந்தியா பங்கேற்கத் தொடங்கியது. ஒருமுறை இந்தியாவிலும் இப்போட்டிகள் நடைபெற்றன.
2010 ஆம் ஆண்டு தில்லியில் காமன்வெல்த் போட்டிகளை இந்தியா நடத்தியது. இன்றுவரையில் அப்போட்டியே இந்தியாவுக்கு பெருமை பெற்றுத்தந்த வெற்றிகரமான போட்டியாகும். இப்போட்டியில் இந்தியாவின் தடகள விளையாட்டு வீரர்கள் 38 தங்கம், 27 வெள்ளி 36 வெண்கலம் ஆகிய பதக்கங்களை வென்று வெற்றிவாகை சூடினார்கள்.
2014 ஆம் ஆண்டு நடைபெற்ற காமன்வெல்த் போட்டிகளில் இந்தியா 64 பதக்கங்களை வென்றது. ( தங்கம்=15, வெள்ளி=30, வெண்கலம்=19)> இந்தியாவிற்கான முதலாவது காமன்வெல்த் பதக்கத்தை ரசீத் அன்வர் என்ற மல்யுத்த விளையாட்டு வீரர் பெற்றுத் தந்தார். இவர் பெரும்பளு பிரிவினருக்கான மல்யுத்தப் போட்டியில் பங்கேற்று இந்தியாவிற்காக ஒரு வெண்கலப் பதக்கத்தைப் பெற்றுத் தந்தார்.
Amir Ali (field hockey)

Amir Ali (born 2 May 2004) is an Indian field hockey player from Uttar Pradesh. He made his senior India debut in the Hero Asian Champions Trophy China 2024. He plays as a defender for Uttar Pradesh in the domestic tournaments and for Team Gonasika, Vizag in the Hero Hockey India League 2024.
Ali is from Lucknow, Uttar Pradesh. His father is a motorcycle mechanic, Tasawar Ali. He took to hockey at the age of 10 at KD Singh Babu society ground in Lucknow and learnt his basics under his first coach Rashid Aziz Khan. After that he got selected and moved to Saifai Sports College (now Major Dhyanchand Sports College) in 2014. He returned to Lucknow in 2019 and rejoined his first coach Khan in Sports Authority of India's Lucknow center.
Ali made his senior India debut winning a gold medal in the Hero Asian Champions Trophy 2024 at China. He also played in the Indian team at the FIH Pro League 2023–24. He was part of the Indian under–21 team the Sultan of Johor Cup for three years where India won gold in 2022 and bronze in 2023 and 2024. He was also part of the Indian team at the FIH Junior World Cup 2023 where India finished fourth. He captained the Indian team to a gold medal at the Junior Asia Cup at Muscat, Oman in 2024, to add to his previous Junior Asia Cup gold in the 2023 edition at Salalah, Oman.
List of fictional non-binary characters

This is a list of fictional non-binary characters (i.e. genderqueer) identified as such in anime, animation, print media, feature films, live-action television, theatre, video games, webcomics, and other mediums.
Queer identifications listed include characters of non-binary gender, agender, bigender, genderfluid, genderqueer, as well as characters of any third gender.
For more information about fictional characters in other identifications of the LGBTQ community, see the lists of lesbian, bisexual, gay, transgender, aromantic, asexual, intersex, and pansexual characters.
The names are organized alphabetically by surname (i.e. last name), or by single name if the character does not have a surname. If more than two characters are in one entry, the last name of the first character is used.
Jidda

Jidda aanolee godina Shawaa Kaabaa keessaa isa tokko. Oomisha midhaanii garbuu,qamadii fa'aan beekamti. Haalli qilleensa ishee baddaadha. Magaalli guddittiin aanaa kanaa sirxii jedhamti. Uummanni aanaa jiddaa tokkummaa jigii fi walgargaarsan waliin jiraatu. Guyyaa kamisaa gabaa daldalaa beekkamaatu jira.
Horsiisa loonii, fardeeni fi hoolotaanis jiddi beekamtuudha. Atileetii beekamaan yeroo jalqabaatif meedaaliyaa maraatoonii oloompikii miila duwwaa fiigun injifate Abbabaa Biqilaan aanuma Jiddaa keessatti dhalate. Siidan atileet Abbabaa Biqilaas mana barumsaa maqaa isaatin ijaarame Mana Barumsa Sadarkaa 1ffaa Shaambal Abbabaa Biqilaa keessatti hirmaannaa uummataa fi mootummaatin hojjetamee dhaabbatee jira.
Akkuma uummata Oromoo kan biroottis jiddi sirna gumaa,gadaa,sirna fuudhaf heerumaa fikkf bifa bareedina qabuun gaggeeffata.
Biqiltoota Daraaraa

Biqiltoota Daraaraa abuurkabeebsa(angiosperm) jedhamuunis nibeekamu. abuurkabeebsa jechuun immoo “biqiltoota sanyii golgamaa” jechuu dha. Biqiltoonni daraaraa biqiltootaheddumminaan jiran, sanyiiwwan adda addaa qabaniidha. Fakkeenyaa: qamadii, baaqelaa, garbuu, heexoo,waddeessaa fi kan kana fakkaatani dha.Amaloonni biqiltoota daraaraa beekamoon kanneenarmaan gadii ti:Daraaraa qabaachuu:daraaraanqaama walhormaataa ti. Caasaan kun qaama sanyiin kormaa(bullaan daraaraa) fi sanyii dhalaa keessatti qophaa’an qaba.Sanyii fi firii qabaachuu:sanyiin biqiltoota daraaraa firiin kan golgamee dha. .Adeemsa fartilaayizeeshiniiaddaa qabaachuu:biqiltoota daraaraa keessatti fartilaayizeeshinii lameetugaggeeffama.Bullaan daraaraa daddarbuuf caasaalee daraaraa mijataa qabaachuu:Haalluu, nadhii daraaraa fi bullaa daraaraa heddumminaan qabaachuunbullaan daraaraa akka daddarbuu danda’an biqiltoonni daraaraa amalootamijatoo qabu.
Baayoloojii ammayyaa keessatti murna gurguddoon saddeetitti qoodama:
Nut roast

A nut roast or roasted nut loaf is a vegetarian dish consisting of nuts, grains, vegetable oils, broth or butter, and seasonings formed into a firm loaf shape or long casserole dish before roasting and often eaten as an alternative to a traditional British style roast dinner. It is popular with vegetarians at Christmas, as well as part of a traditional Sunday roast. Nut roasts are also made by Canadian and American vegetarians and vegans as the main dish for Thanksgiving or other harvest festival meals.
The earliest known nut roast recipes emerged in the early 20th century, influenced by the vegetarian movement, health reformers, and concerns over food shortages. Almeda Lambert's Guide for Nut Cookery, published in 1899, contained a recipe for a vegetable nut roast. E. G. Fulton's 1904 Vegetarian Cook Book: Substitutes for Flesh Foods contained two nut roast recipes; the book emphasizes nuts as primary meat substitutes due to the prevalence of disease among animals. Florence A. George's 1908 cookbook Vegetarian Cookery contains two nut cutlet recipes. Emarel Freshel's Golden Rule Cookbook (1910) featured a Michaelmas Loaf, a nut roast that was moulded, placed in a roasting dish, and basted rather than baked in a tin. Meanwhile, at the Battle Creek Sanitarium in Michigan, John Harvey Kellogg was developing nut-based roasts and cutlets, believing nuts to be the future of food sustainability. His work helped popularize nut-based meat alternatives, particularly among the health-conscious elite.
Nut roasts are commonly made with any single type or complementary combination of nuts and legumes desired such as walnuts, hazelnuts, Brazil nuts, pecans, cashew nuts, pistachios, chestnuts, sunflower seeds and peanuts and even lentils. The nuts may be whole, chopped up, or ground and are typically combined with one or several starches such as breadcrumbs or day-old bread, cooked rice, buckwheat kasha, groats, barley, rye or millet. The nuts and the starches are bound together with aromatics such as onions, garlic, or leeks, with fresh vegetable broth or bouillon cubes used and olive oil or butter. Seasoning is provided by complementary herbs of the cook's choosing. Sautéed mushrooms or truffle shavings or flavored oil, or tomatoes or cheese may be added for extra flavour and variety of texture. Vegemite, Marmite, or soy sauce is sometimes used as one of the stocks or what the onions are fried in. Some recipes call for a chicken's egg to bind the ingredients together.
The whole mixture is roasted or baked in a loaf pan or other baking dish until firm or a crust forms, and then served with side dishes. Whole nuts may be used as a garnish or decoration for the completed roast.
Instant varieties are also available in the UK, Ireland, and other countries, where only added water is needed before baking in an oven.
Westfälische Rinderwurst

Westfälische Rinderwurst (German pronunciation: [vɛstˌfɛːlɪʃə ˈʁɪndɐˌvʊʁst], lit. 'Westphalian beef sausage') is a type of German sausage known as a Grützwurst and is made from beef, beef dripping, vegetables, pearl barley or groats and butter. This Westphalian speciality is served hot, heated in water or roasted, and eaten with bread, boiled potatoes and the like.
The Calenberger Pfannenschlag or Knipp is a very similar dish from the Calenberg Land near Hanover, which can however be made from pork.
The Barley Mow

The Barley Mow (Roud 944) is a cumulative song celebrated in the traditions of folk music of England, Ireland, and Scotland. William Chappell transcribed the lyrics in his two-volume work The Ballad Literature and Popular Music of the Olden Time (1855).
"The Barley Mow" has become a drinking song sung while comrades empty their glasses. In one "Barley Mow" drinking game, any participant who fails to sing the song's (progressively expanding) refrain in a single breath must drink. In another, participants drink just after singing the second line in each verse ("Good luck to the barley mow"); if one's glass is not empty by the final verse, one must finish the drink after singing the line.
A barley mow is a stack (mow) of barley, especially barley that was cultivated and then harvested. Barley is a grain that is commonly malted for brewing beer.
The verses of "The Barley Mow" wish good luck to various sizes of vessels of alcoholic beverages, and lastly to the barley mow, a venerable reserve of one of beer's key ingredients. Later verses supplement this list with roles and occupations associated with beer, from brewing, to distribution, to serving in public houses, to drinking. Each verse wishes good luck to a new subject, which is then added to the beginning of the litany recited in the second line of the refrain.
The song has several variations. The 12 terms between landlord and round bowl are English units—particularly units used to measure the volume of alcoholic beverages. These are sung in descending order from largest (barrel) to smallest (round bowl). Round bowl (sometimes sung brown bowl) indicates either a humble, wooden bowl, or a person's hands cupped together into the shape of a bowl. It can also refer to the small bowl suspended from the tap in a beer barrel that catches the drips.
Company refers to the party of people gathered together singing the song. A slavey is a female servant, who assists in the brewing process. A drayer is a person who transports heavy loads of goods (such as barrels of beer) in a type of horse-drawn cart called a dray.
Concha García (artista)

Concha García (Santander, 1960)​ es una artista española que utiliza la escultura y las herramientas audiovisuales, apoyada por la literatura, como medio de expresión. Realiza sus obras en pequeña escala, obras situadas en el ámbito doméstico, donde los las personas construyen su vida día a día.​
Es doctora en Bellas Artes por la Universidad Complutense de Madrid y miembro del IAC Instituto de Arte Contemporáneo. Su labor docente la realizó, en la Universidad del País Vasco y en la Escuela Superior de Diseño de Madrid.​ Socia de MAV Mujeres en las Artes Visuales.
Su trabajo se denota por el frecuente uso de materiales frágiles tratando de acercarse de tal forma a la cotidianidad y las experiencias que conforman la vida sensitiva de cada individuo, donde el arte escultórico se crea a través de una renovación del lenguaje. Obteniendo un resultado cuasi poético debido a la cantidad de recursos literarios remitentes en cada una de sus obras.​
Proyectos
Residencias, Becas y Premios
Exposiciones Individuales