davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Café El Jarocho

Café El Jarocho is a coffee shop created in 1953 in Coyoacán a borough of Mexico City. Today it has nine branches distributed Mexico City which are currently administered by the children of the founders.
Gil Romero and Bertha Paredes were a married couple who had a grocery in Aguayo Street in the borough of Coyoacán. They offered basic products such as fruits, vegetables and bulk coffee from Veracruz. Gil used to give coffee served in ceramic cups to their neighbors. Later, he decided it would be a good idea to sell the coffee. The couple and their children moved a few blocks away from the grocery and started the business.
In 1953, the first coffee shop called El Jarocho opened in Coyoacán, between Cuauhtémoc and Allende Streets. Bertha was in charge of the business and Gil was in charge of planting coffee in the northern mountains of Veracruz. Black coffee and coffee with milk were prepared home-style because they did not have an electric coffee maker. Because of the demand for coffee from the neighbors they decided to buy an industrial coffee maker and started to offer more specific drinks such as cappuccino and American style. The menu increased and offered not only drinks but a variety of sweet bread and sandwiches made with Bertha's recipes.
In 1970, the business was established as coffee bar service in a small place with 4 tables. By the year 1980, it was decided that the crockery used to serve the coffees was impractical and opted to replace it with disposable cups and started the new trend of what is known today as coffee bar.
In the early 1990s, the first branch opened giving rise to open another 6 more branches during that decade. Two more branches opened after the year 2000, where the family business is consolidated.
In late 2010, the ninth coffee shop opened with not only tables and chairs but with a bonus. With restrooms, parking, lift for persons with disabilities such as toilet for them and Wi-Fi.
The favorite, traditional and most popular branch is the original in Coyoacán, the first coffee shop El Jarocho. With no chairs or tables but with a long queue of customers. People enjoy their drink standing in the street or sitting on curbside benches. The Coyoacan branch has also become a tourist spot.
19°21′4.28″N 99°9′42.43″W﻿ / ﻿19.3511889°N 99.1617861°W﻿ / 19.3511889; -99.1617861
Sri Pandi Muneeswarar Temple (Pandi Kovil)

Sri Pandi Muneeswarar Temple (commonly known as Pandi Kovil) is a temple located in Melamadai area of Madurai city in Tamil Nadu, India. The main deity of the temple is Pandi Muneeswarar. It is believed that a Pandya king called Nedunchezhiyan is worshipped as Pandi Muneeswarar in this temple.
According to an old legend, two hundred years ago, a couple named Valliammal and Periyasamy were travelling from Karur to Madurai. As it got dark on the way to Madurai, they decided to stay at Melamadai near the present Mattuthavani and slept there. At night, a long-bearded sage appeared in Valliammal's dream and told him that he was Pandyan Nedunchezhiyan, the ruler of Madurai, and that he had been meditating in the same place, eight feet deep in the earth as a penance for the injustice he did for Kovalan, the husband of Kannagi by taking rebirth. He further added that, if they worship him, then he would protect and bless their family. A startled Valliammal told her husband what had happened and they unearthed the idol buried eight feet deep in the soil. After that, a temple was built on the site and the community of Valliammal continues to worship and maintain this temple till today.
Queijo de manteiga

O queijo de manteiga, também conhecido como queijo manteiga, requeijão do sertão, requeijão do norte ou simplesmente requeijão, é um queijo típico do sertão nordestino.
O queijo de manteiga é feito sem adição de coalho, já que a massa é obtida por desnaturação ácida, cozida no tacho à lenha junto com o soro desnatado por cerca de cinco horas. O leite utilizado geralmente é cru, sem processos de pasteurização. Após esse processo, ele se transforma em um queijo gorduroso, de massa amarelada e casca levemente rija que, geralmente, tem as iniciais de quem o produz marcadas com ferro em brasa.
Apresentam-se em formato de paralelepípedo, o qual varia de dois a dez quilos.
Pimenta-preta

A pimenta-preta (Piper nigrum), também conhecida como pimenta-redonda, ou ainda popularmente chamada pimenta-do-reino no Brasil, é uma das mais antigas e conhecidas especiarias. É o produto agrícola de maior influência em eventos históricos podendo ser traçado um paralelo com a importância do petróleo nos tempos modernos. Os seus grãos, secos e moídos, são muito usados na culinária de diversos países. Tem um sabor forte, levemente picante, proveniente de um composto químico chamado piperina.
As pequenas verduras provêm das bagas da pimenteira, uma planta trepadeira Piper nigrum L. da família Piperaceae, que se desenvolve nas florestas equatoriais da Ásia. Estas quando imaturas apresentam a cor verde, tornando-se vermelhas com a maturação. De acordo com o grau de maturação e a sua tecnologia de produção.
O comércio da pimenta era bastante ativo no subcontinente indiano, de onde era trazida por mercadores muçulmanos para o Ocidente, onde era distribuída por genoveses e venezianos. Historicamente o seu valor chegava a ser tão alto que ela foi utilizada como moeda: conta-se que Alarico I, o Visigodo exigiu de Roma um resgate de ouro, prata e pimenta. A busca por essa especiaria, utilizada e valorizada desde tempos imemoriais, foi uma das principais causas da expansão — e apogeu — do império português no Oriente. Um quintal de grãos de pimenta (60 kg) chegou a valer, à época, 52 gramas de ouro.
Os maiores importadores atuais da pimenta brasileira são os Estados Unidos, Holanda, Argentina, Alemanha, Espanha, México e França. Enquanto a Índia, maior produtor mundial de pimenta do reino consome 50% do total produzido, o Brasil consome apenas 12% na forma de grãos inteiros, grãos moídos, em misturas com outros condimentos principalmente cominho, patês, molhos, maionese e embutidos (salame, salsicha, mortadela, presunto). Por muitos anos o consumo doméstico não ultrapassou 5%, no entanto a recuperação da economia brasileira melhorou as condições econômicas da população o que estimulou o aumento do consumo, principalmente na forma de embutidos.
Ricota

O requeijão ou ricota (do italiano ricotta, "recozida") é um derivado de queijo de massa mole, fresco e com baixo teor de gordura. É um queijo que é preparado por meio da coagulação ácida das proteínas presentes no soro, sendo esta a principal diferença em relação aos queijos convencionais, que são obtidos a partir da coagulação ácida ou enzimática das caseínas, proteínas majoritariamente presentes no leite. Por ser um produto proveniente de soro de queijo, contem alto teor de soro-proteínas (alfa-lactoalbumina, beta-lactoglobulina), que são em geral, mais nutritivas que as proteínas dos queijos normais (cuja principal proteína na composição é a caseína).
O soro é submetido a alta temperatura e baixo pH (esta acidez é produzida deixando-se o soro em temperatura ambiente por entre doze e 24 horas, o que produz uma nova fermentação láctica): com isto, ocorre a desnaturação de proteínas (no caso, albumina e globulina, pois toda a caseína do leite já foi retirada para fazer parte do queijo). Com a precipitação da ricota, esta é filtrada com o auxílio de um tecido. Pelas legislações brasileira e portuguesa, é permitido adicionar parte de leite ao soro para aumentar o rendimento da fabricação.
A produção de ricota na Itália é bem antiga, tendo iniciado na Idade do Bronze. Nessa época, a ricota era obtida a partir da coagulação do leite através da fermentação láctica espontânea e do cozimento do leite, procedendo-se, então, a separação do soro e do coalho. Porém, a partir do primeiro milênio antes de Cristo, passou a preponderar a produção de queijo obtido a partir da coagulação provocada pela quimosina. A produção de queijo através da adição de quimosina gera, como subproduto, soro doce de leite. Este soro, adicionado de leite, passou a ser aproveitado para se produzir ricota. Esta é a receita de ricota que prepondera até os dias de hoje. Como a ricota tem uma menor durabilidade que o queijo obtido por quimosina, ela costumava ser consumida principalmente pelos pastores que a fabricavam, embora também haja evidência em pinturas e na literatura de que ela era consumida pela aristocracia romana antiga também.
Em Portugal, a ricota chama-se requeijão, nome dado à massa comestível, formada a partir do soro do leite obtido quando do fabrico do queijo e que é novamente sujeito à ação do calor. Tradicionalmente, o requeijão é um subproduto da fabricação do queijo de ovelha, sendo adicionado, ao soro, até ao máximo de 18% em volume, leite de ovelha ou de cabra. Em algumas regiões do Paraná e Santa Catarina também se usa esse nome, principalmente para a forma granulada, feita artesanalmente, e vendida em pacotes ou a granel.
Quimosina

A renina ou quimosina, é uma enzima protease que contém 323 resíduos de aminoácidos com três pontes de dissulfito, que adicionada ao leite produz a primeira etapa de formação do queijo ou para a formação do "junket" (espécie de coalhada fresca com sal ou sobremesa de leite coagulado e aromatizado). A enzima converte partículas de caseinato de cálcio do leite no relativamente insolúvel paracaseinato de cálcio, que na presença de íons cálcio coagula para dar forma a um produto coagulado denominado "coalho". Contudo, de acordo com o engenheiro de alimentos Luiz Eduardo de Carvalho, professor da UFRJ (Universidade Federal do Rio de Janeiro), esse é um método de fabricação muito antigo e que atualmente a fabricação de queijos utiliza bactérias transgênicas, criadas para funcionar como "usinas" produtoras de quimosina. O engenheiro ressalta ainda que também as enzimas colocadas na farinha de panificação são produzidas assim.
A fonte tradicional de renina é o abomaso (ou coagulador, quarto estômago dos ruminantes) de bezerros lactentes (que ainda dependem para a sua sobrevivência do leite materno) ou de outros ruminantes jovens. Os bezerros recém-nascidos e outros ruminantes produzem no estômago a renina para coagular o leite ingerido produzindo uma massa semilíquida, que permite aumentar o tempo de permanência do leite no organismo. Caso contrário, o leite fluiria pelo sistema digestivo restante produzindo diarreia. Com o tempo a quantidade de renina diminui, sendo substituída pela pepsina, permitindo o desmame do filhote.
No Brasil, encontramos queijos elaborados por coalhos elaborados a partir de estômagos de bovinos adultos e suínos, praticamente não existindo a produção de coalho de vitelo.
Na década de 1960 a FAO (Instituição da organização das Nações Unidas para Alimentação e Agricultura) elaborou um estudo prevendo a escassez de coalho de vitelo, devido à maior demanda por carne e menor matança de vitelos, como consequência menor disponibilidade de coalhos de vitelos.
É também possível produzir a renina a partir de fungos. Atualmente, a maioria da renina comercial é produzida a partir de leveduras (fungos unicelulares) ou bactérias geneticamente modificadas, permitindo a produção de um queijo considerado lacto-vegetariano. Acredita-se que a renina produzida deste modo rende um queijo de consistência e com qualidade superior do que aquele produzido a partir da renina animal tradicional. Um substituto da renina é a enzima cinarase existente na cynara (proveniente do cardo selvagem) usada na produção de um queijo tradicional em torno do Mediterrâneo.
A renina ou quimosina industrial é classificada pela IUBMB (União Internacional de Bioquímica e Biologia Molecular) como uma protease do tipo aspartil endopeptidase com o número de identificação EC 3.4.23.4
Helena Rizzo

Helena Rizzo Bins (Porto Alegre, 6 de dezembro de 1978) é uma chef de cozinha e ex-modelo brasileira. Em 2014, foi eleita a melhor chef mulher do mundo pela Revista Restaurant.
Nascida no Rio Grande do Sul, ela começou a trabalhar como modelo, mas foi em 1997, no extinto restaurante Roanne de Claude Troisgros e Emmanuel Bassoleil, que ela melhor se destacou. Fez estágios em várias cozinhas da Itália e Espanha e em 2006, ao voltar para o Brasil, abriu o restaurante Maní, cuja cozinha é definida como contemporânea, baseada em ingredientes simbólicos da cozinha brasileira, tendo a também modelo e apresentadora Fernanda Lima como sócia.
Além de ser a única Chef brasileira à frente de um restaurante condecorado pelo Guia Michelin, já foi eleita a melhor Chef do mundo pela Revista Restaurant por dois anos consecutivos, em 2013 e 2014. Em 2014 o restaurante Maní foi eleito o 36º melhor restaurante do mundo, atrás apenas do D.O.M. de Alex Atala na América do Sul.
O empreendimento, que possui uma estrela Michelin desde 2015, já foi eleito o melhor restaurante de São Paulo pela Folha de S.Paulo cinco vezes, além de figurar entre os 10 melhores restaurantes da América Latina e entre os 100 melhores do mundo, ambos pela revista Restaurant.
Com o sucesso da primeira casa, o grupo, também formado pela apresentadora Fernanda Lima, abriu outros empreendimentos: em 2007, inauguram a Casa Manioca, uma casa de eventos; e em 2015 foi a vez da Padoca do Maní e do Restaurante Manioca. À frente do Grupo Maní, Helena já foi premiada diversas vezes pelas outras casas. A Padoca do Maní, por exemplo, já foi eleita a melhor padaria de São Paulo, pela Folha de S.Paulo, em 2016. Já o Restaurante Manioca foi condecorado na categoria Bib Gourmand – que se refere ao melhor custo benefício – do Guia Michelin Brasil, nos anos de 2017, 2018 e 2019.
Em 2017, Helena aceitou o convite para participar da bancada do reality The Taste Brasil, exibido pelo canal GNT, junto com Felipe Bronze, André Mifano e Claude Troisgros.
Em 2019, estreou como integrante do júri internacional de The Final Table, competição gastronômica produzida pelo Netflix.
Em 2021, substituiu a Paola Carosella no talent show MasterChef Brasil, tendo seu primeiro episódio participado, lançado em 06/07/2021.
Victor Schoelcher

Victor Schœlcher (Paris, 22 de julho de 1804 – Houilles, 25 de dezembro de 1893) foi um jornalista e político francês, conhecido por ter agido em favor da abolição definitiva da escravidão na França, através do decreto de abolição, assinada pelo Governo Provisório da Segunda República em 27 de abril de 1848.
Os pais de Victor Schœlcher vieram de Fessenheim na Alsácia e ele cresceu em Paris. Após a sua formação no Lycée Condorcet, frequentou também os círculos artísticos de Paris e conheceu George Sand, Hector Berlioz e Franz Liszt.
Ele herdou a fábrica de porcelana de seus pais. Durante uma viagem de negócios ao México, Cuba e os estados americanos do sul de 1829 a 1831, ele conheceu a escravidão que ainda prevalecia lá na época.
Após seu retorno a Paris, ele vendeu a fábrica e passou a se comprometer política e jornalisticamente com a abolição da escravidão.
Como membro da Assembleia Nacional para a Martinica em 1848, ele foi o iniciador do Décret d'abolição de l'esclavage du 27 avril 1848 (decreto sobre a abolição da escravidão de 27 de Abril, 1848), proclamada em 22 de Maio de 1848 que proclamou a abolição completa da escravidão na França e suas colônias consagradas. Em 1849 e 1850, ele representou Guadalupe na Assembleia Nacional. Após o golpe de Napoleão III. Em 1851 foi para o exílio na Bélgica e mais tarde para Londres, de onde não viveu até 1870 após o reinado de Napoleão III. voltou a Paris e novamente representou a Martinica na Assembleia Nacional de 1871 a 1875. Em 1875 ele se tornou Senador nomeado vitaliciamente.
Victor Schœlcher morreu em 1893 aos 89 anos em sua casa (24 rue d'Argenteuil, agora Avenue Schoelcher) em Houilles. Ele foi enterrado ao lado de seu pai no cemitério Père Lachaise.
Pimenta

Pimenta é o nome comum dado a várias plantas, seus frutos e condimentos deles obtidos, de sabor geralmente picante. Porém, este termo tem acepções diferentes nos vários países lusófonos.
No Brasil, o termo refere-se tanto às espécies de Capsicum como as de Piper. Já o termo pimento ou pimentão é utilizado para as variedades doces de Capsicum annuum, também designadas como pimentas-doces. As variedades de Piper nigrum são designadas por pimenta-do-reino. O termo malagueta ou pimenta-malagueta é usado para variedades de Capsicum frutescens.
Em Portugal, o termo é aplicado sobretudo para o género piper e para condimentos obtidos a partir de Capsicum, como a pimenta-caiena. Para as plantas do género Capsicum se usam pimento, malagueta ou piripíri; o primeiro é mais usado para as variedades doces de Capsicum annuum e os últimos para as variedades picantes; o termo piripíri refere-se geralmente a Capsicum frutescens.
Embora haja diversas espécies de pimentas provindas do continente africano, foram os europeus que incluíram em sua culinária a pimenta e deram inicio a domesticação de sua cultivação.
Em Moçambique as variedades de Piper são chamadas pimenta-redonda; piripíri refere-se aos frutos pequenos de Capsicum frutescens, e malagueta às variedades de tamanho maior; em Angola, o termo preferido é jindungo.
Além das referidas acima, existem várias outras plantas que, embora não sejam usadas como especiarias, são também chamadas de pimentas.
A Pimenta síria é uma mistura de especiarias que inclui as pimentas do reino e da jamaica.
Os componentes mais característicos encontrados exclusivamente nas pimentas são alcaloides, responsáveis pela ardência que produzem quando entram em contato com a superfície da boca e das mucosas.
Tacacá

Tacacá (Brazilian Portuguese: [taka'ka]) is a typical dish of Northern Brazil (mostly consumed in Pará, Amazonas, Acre, Amapá and Roraima). It is made with jambu (a native variety of paracress), and tucupi (a broth made with wild manioc), cooked tapioca starch (“goma de tapioca” - manioc), as well as dried shrimps and fragrant, small yellow peppers known as “pimenta de cheiro”. It is traditionally served hot in a bowl made from an Amazonian gourd known as cuia.
Tucupi

Tucupi is a yellow sauce extracted from wild manioc root in Brazil's Amazon jungle. It is also produced as a by-product of manioc flour manufacture. The juice is toxic when raw (containing hydrocyanic acid).
Tucupi is prepared by peeling, grating, and juicing the manioc. Traditionally, a basket-like instrument called the tipiti [pt] was used. After being squeezed through the tipiti, the juice is left to "rest" so that the starch separates from the liquid (tucupi). Poisonous at this stage, tucupi must be boiled for 3 to 5 days to eliminate the poison. The tucupi can then be used as a sauce in cooking. It is seasoned with salt, alfavaca and chicória.
In legend, Jacy (The Moon) and Iassytatassú (The Morning Star) joined to visit the centre of the Earth. When they tried to cross the abyss, the serpent Tyiiba bit the face of Jacy. Jacy's tears fell on a manioc plantation. Since then the face of Jacy (The Moon) has been marked by the bites of the snake. From the tears of Jacy sprang tucupi.
Tucupi is very common in the cuisine of Brazilians of the Amazon region. Pato no tucupi ("duck in tucupi") is a much appreciated dish: a duck which has been previously roasted, and then shredded, is brought to a boil in a sauce of tucupi and jambu (Acmella oleracea).
Tacacá is another specialty of Amazonian cuisine from the state of Pará. Served in a bowl made from a gourd, boiling tucupi is poured over manioc flour. A generous portion of jambu and dried shrimp complete the dish.
The acidic nature of tucupi accentuates the effects of jambu, which cause the lips and mouth to tingle or feel numbness.
Dobrada (food)

Dobrada (in Portugal) or dobradinha (in Brazil) is a traditional Portuguese and Brazilian dish made from a cow's flat white stomach lining commonly flavoured with paprika, tomato paste, onion, garlic, clove and red pepper paste. Usually, decorated with green onion and mint. The adding of sliced carrots and butter beans are essential as well. White rice is often served alongside this dish, especially in the city of Porto where it is called tripas à moda do Porto.
The dish originated in Porto, in northern Portugal, where it is called dobrada or tripas—people from Porto are nicknamed tripeiros. It has been a traditional Portuguese dish since the 15th century, and became also traditional in Brazil.
It was the theme of Fernando Pessoa's poem "Dobrada à moda do Porto".
The joke website of the UK Tripe Marketing Board featured the dish on its series of 2014 World Cup recipe cards.
Canja de galinha

Soup of frango (literally "chicken congee"), or simply canja, is a popular chicken soup of Portuguese, Cape Verdean, and Brazilian cuisine. The Portuguese term galinha literally means "hen", but became the generic name for the species, much like chicken in English. Portuguese chicken congee has the rice much more cooked than in most Western chicken soup recipes, but it is not disintegrated as in the Asian one.
The basic ingredients include chicken, and usually small pasta (like alphabet pasta or pevide pasta) or sometimes rice. Common flavoring ingredients are carrot, eggs, olive oil, mint, saffron, clove, white pepper, salt and pepper. It is usually accompanied by slices of Portuguese broa bread (corn bread) on the side for dipping. This is only a variation of this recipe.
The Brazilian recipe for flu uses whole pieces of chicken from the areas with more bones, fried in a very light refogado using a sole smashed garlic clove (fried in vegetable oil until golden but never toasted), has the rice and vegetables (generally solely potato and carrots, in very small cubes; rarely peeled tomato) boiled in broth much more cooked than the usual, and might call for parsley and green onions. Generally no seasoning are used besides light use of salt, sauteed garlic and onion (added before the boiling process), black pepper, parsley and green onion.
Canja de galinha is usually consumed by Brazilians, Portuguese and Cape Verdeans when they have a cold. In Portugal, Cape Verde and Brazil, canja de galinha is widely believed to help a person overcome colds, digestive problems, and other mild forms of sickness. In Cape Verde, canja is sometimes served after the funeral, at the home of the deceased, perhaps because it "soothes" the heart. It is also served in that country during special occasions, such as New Year's Eve, birthdays, and other special family events.
Since canja de galinha is very simple and light, it is often consumed before a main course meal as well as a late supper.
Parrilla

La parrilla o asador es un utensilio de hierro con forma de rejilla que se sitúa encima del fuego y encima de él lo que se ha de asar o tostar.​ Se la ubica a una distancia prudencial y determinada del fuego, las brasas o el quemador.​ Los alimentos acogen calor en forma lenta, y una vez que las carnes están a punto, se acerca un poco más la parrilla al calor y así se consigue que la parte externa de las carnes se tornen de un color más dorado, dándole una mejor presentación, además de quedar crujiente y eliminar posibles grasas residuales de la carne.​
Se dice que la parrilla fue desarrollada cuando al colocar una cerca que rodeaba un fastuoso château, erró en el cálculo. El barón dueño de la propiedad se habría negado a pagar al fabricante el hierro sobrante y, en venganza, el herrero habría utilizado la reja sobrante como soporte para cocer carne frente al castillo. El aroma habría enloquecido al barón al punto que accedió a desembolsar los dos ducados que adeudaba, por lo que obtuvo la reja-parrilla en pugna.
Hacia fines del siglo xix en los alrededores del Río de la Plata, se utilizaban rejillas de hierro forjado para tensar los cueros mientras se secaban. Se atribuye a los gauchos de esa época el uso de esta herramienta para asar las carnes que sobraban de los animales faenados.
Después de una ley de amnistía dictada en 1832 en Uruguay, miles de presos comunes y prisioneros políticos vieron nuevamente la luz. En la cárcel de Colonia del Sacramento el festejo desembocó en escándalo cuando se comenzó a destruir la cárcel. En pocas horas, una banda de cuatreros amnistiados se agenció algunos vacunos de vecinos de la zona. Un convicto arrancó la puerta de su propia celda e improvisó la primera parrilla moderna, cuyos resultados compartieron liberados, policías y transeúntes.
Krumkake

El krumkake o krum kaka (‘dulce curvado’, plural krumkaker) es una galleta de barquillo noruega hecha con harina, mantequilla, huevo, azúcar y nata. Se prepara tradicionalmente en Navidad.
Una parrilla de hierro especial decorativa, parecida a una gofrera, se usa para cocer los pasteles finos y redondos. Las parrillas antiguas se usaban sobre el fuego, pero las modernas son eléctricas y vienen equipadas con superficies antiadherentes, temporizador automáticos y espacio para varios krumkaker simultáneos. Mientras están calientes, los krumkaker de entre 13 y 20 cm se enrollan sobre pequeños conos de madera o plástico para darles esta forma. Puede comerse solos o rellenos con nata montada (a menudo multekrem) u otros ingredientes.
Estas galletas son populares no solo en Noruega sino también entre los noruegos estadounidenses del Medio Oeste, descendientes de inmigrantes noruegos. Los krumkaker se hacen tradicionalmente por Navidad, junto con otros dulces noruegos como sandbakelse y rosettes. Se sirven como postre tras la tradicional cena de Nochebuena de costillas o pinnekjøtt.
En Alemania, los krumkaker suelen rellenarse con ingredientes dulces, usándose también como conos para helado.
Ariel Rodríguez Palacios

Ariel Rodríguez Palacios (Buenos Aires, 10 de noviembre de 1967) es un chef argentino destacado por su dedicación a la docencia gastronómica. Cocreador y director académico del "Instituto Argentino de Gastronomía" desde 1993 es director de la Licenciatura en Gastronomía de la UADE (Universidad Argentina de la Empresa). Formó parte de elnueve con el programa de cocina Qué mañana! de 2014 a 2021, y en 2022, llegó a Telefe para hacer Ariel en su salsa.
A los 19 años, luego de haber trabajado en distintos restaurants de Buenos Aires, viajó a Paris para realizar su aprendizaje formal en la reconocida escuela francesa “Le Cordon Bleu” donde obtuvo el título de “Grand Diplôme de Cuisine et Patisserie”. En 1990 realizó una especialización en pastelería en la escuela Ritz Escoffier de París. Ese mismo año ingresó a trabajar en Fauchon Paris, dirigido por el afamado pastelero Pierre Hermé. Continuó su formación gastronómica en la escuela Lenôtre Paris y realizó cursos de especialización en cocina al vacío en CREA. De regreso en Buenos Aires, comienza su carrera como docente y director del Instituto Argentino de Gastronomía, la escuela más reconocida en su rubro a nivel latinoamericano.
Desde 1996 demuestra sus cualidades como docente y sus dotes histriónicos en sus programas de televisión donde con humor enseña los secretos de la cocina. Está casado desde 1992 y tiene 4 hijos con quienes ha compartido ciclos de televisión por Utilísima y Fox. Rodríguez Palacios se desempeñó como entrenador del equipo argentino que participó en el Bocuse d’Or en las ediciones 1999, 2001 y 2003, donde el chef Diego Gera obtuvo el primer premio por su plato de cordero y el sexto puesto en la clasificación general.
Ariston Club

The Ariston Club is a building in Mar del Plata, Argentina designed by Marcel Breuer. It is part of the Modern Movement, and complies with four of the five Le Corbusier's Points of Architecture: pilotis, free designing of the floor plan, free designing of the façade, horizontal windows.
Since 2019, it is a National Historic Monument of Argentina.
Built in two months during 1948, it is Breuer's only work in Latin America. Its construction was commissioned by the University of Buenos Aires School of Architecture, and local architects Carlos Coire and Eduardo Catalano associated on the project. It was designed to promote the sale of lots in a nearby real state development.
Since 1993, it has been abandoned.
Its design, which features a floating concrete double clover, supported by four thin pillars that are not visible from the outside—and featuring volcanic lava tiles—surrounded by wave-shaped glass and wood, is considered to be ahead of its time. It was built using regional materials as well, such as the stone used in the back wall and wood used in the cladding and openings.
Initially, the building was designed to hold a cafeteria and restaurant. Its designed allowed for all tables to be placed next to a window.
Its golden age was during the fifties when the restaurant was operating. However, from then on, the building fell on disgrace. Several cafeterias used it during the seventies, and, during the eighties, the Bruma y Arena (Mist & Sand) café-bar was installed. Then, the Maryana dancing club followed. During the nineties, it housed the Parrilla Perico barbecue. These uses modified the original structure and downgraded the building's design.
In 2019, as the Ariston Club was declared National Historical Monument, a proposal for restoration was started, alongside a Change.org petition. There were concerns about possible structural damage caused by the abandonment and marine corrosion (as the building is located next to the sea), that could impede the restoration. However, a technical report concluded the restoration was possible, as the structural damage was low and limited to certain areas.
38°06′24″S 57°34′30″W﻿ / ﻿38.10667°S 57.57500°W﻿ / -38.10667; -57.57500
Sam Parrilla

Samuel Parrilla Monges (June 12, 1943 – February 9, 1994) was a Puerto Rican professional baseball left fielder and pinch hitter, who played in Major League Baseball (MLB) for the Philadelphia Phillies, in 1970. He played in Minor League Baseball (MiLB) from 1963 to 1972. In 1994, he was shot and killed by a 15-year-old boy following an auto accident.
One of his daughters is actress Lana Parrilla, the star of the ABC fairy tale drama series Once Upon a Time.
Parrilla was born in Puerto Rico and moved to Brooklyn when he was three years old. He played baseball and football at John Jay High School. As a senior baseball player, he had a batting average of .450. He failed to attract the attention of scouts at tryout camps and, after graduating from high school, returned to Puerto Rico where he encountered former New York Yankees pitcher Luis Arroyo. After Parrilla took batting practice from Arroyo, Arroyo contacted scouts for several teams. He was ultimately signed by the Cleveland Indians.
He spent ten seasons in the minor leagues, until 1972, hitting .282 with 104 home runs, 165 doubles and 36 triples in 1,039 games.
Perhaps his best season was 1969, when he hit .383 with 28 home runs and 85 RBI (all career highs) in 95 games for the Raleigh-Durham Phillies. That was the first of three consecutive seasons in which he would hit .330 or better.
He played in the Indians, New York Yankees, Phillies and Baltimore Orioles systems.
Parrilla was signed by the Philadelphia Phillies before the 1969 season.
He made his major league debut on April 11, 1970 and played his final big league game on May 11 of that year. In 11 games, he collected two hits in 16 at-bats for a .125 batting average. On May 3, he collected his first hit against San Francisco Giants pitcher Mike McCormick and on May 8, he collected his second hit - a double - off of Los Angeles Dodgers pitcher Claude Osteen.
He was traded along with Grant Jackson and Jim Hutto from the Phillies to the Orioles for Roger Freed on December 15, 1970.
అబీ ఈటన్

అబిగైల్ ఈటన్ (జననం 2 జనవరి 1992)[1] ఇంగ్లాండ్ లోని యార్క్ షైర్ ఈస్ట్ రైడింగ్ కు చెందిన ఇంగ్లీష్ రేసింగ్ డ్రైవర్. అమెజాన్ ప్రైమ్ వీడియో-ఎక్స్క్లూజివ్ మోటరింగ్ సిరీస్ అయిన ది గ్రాండ్ టూర్ రెండవ, మూడవ సిరీస్కు ఆమె టెస్ట్ డ్రైవర్గా నటించింది.
ఈటన్ క్వాలిఫైడ్ రేసింగ్ ఇన్స్ట్రక్టర్, పెర్ఫార్మెన్స్ డ్రైవింగ్ కోచ్. 2021 అక్టోబరులో, సర్క్యూట్ ఆఫ్ ది అమెరికాస్లో డబ్ల్యూ సిరీస్ రేస్ సందర్భంగా జరిగిన ప్రమాదంలో ఈటన్ తన వీపును విరగ్గొట్టింది, దీనికి పునరావాసం, రేసింగ్ నుండి విరామం అవసరం. ఆమె 2022 లో డబ్ల్యూ సిరీస్లో రేసుకు తిరిగి వచ్చింది.
ఇంగ్లండ్ లోని నార్తాంప్టన్ లో ఈటన్ తన పెంపుడు జంతువులతో కలిసి నివసిస్తోంది. ఆమె తండ్రి పాల్ ఈటన్ కూడా రేసింగ్ డ్రైవర్.
ఆమె 17 సంవత్సరాల వయస్సులో లెస్బియన్ గా బయటకు వచ్చింది, గతంలో తోటి బ్రిటిష్ రేస్ కార్ డ్రైవర్ జెస్సికా హాకిన్స్ తో సంబంధం కలిగి ఉంది. ఆమె రేసింగ్ ప్రైడ్ అనే ఎల్జిబిటి హక్కుల స్వచ్ఛంద సంస్థకు డ్రైవర్ అంబాసిడర్, ఇది మోటార్ స్పోర్ట్ పరిశ్రమలో క్రీడ అంతటా, దాని సాంకేతిక, వాణిజ్య భాగస్వాముల మధ్య సమ్మిళితతను ప్రోత్సహించడానికి పనిచేస్తుంది.
వందే భారత్ ఎక్స్‌ప్రెస్

వందేభార‌త్ ఎక్స్‌ప్రెస్ అనేది సెమీ-హై-స్పీడ్, ఎలక్ట్రిక్ మల్టిపుల్ యూనిట్ రైలు, దీన్ని భారతీయ రైల్వేలు నిర్వహిస్తుంది. చెన్నైలోని ఇంటిగ్రల్ కోచ్ ఫ్యాక్టరీ (ICF) వందే భారత్ ఎక్స్‌ప్రెస్ ని డిజైన్ చేసి తయారు చేసింది. భారత ప్రభుత్వం మేక్ ఇన్ ఇండియా చొరవ కింద మొదటి రైలు ₹97 కోట్లతో 18 నెలల్లో తయారు చేయబడింది. ఈ అత్యాధునిక రైలును గతంలో ట్రైన్ 18 అని వ్యవహరించారు. ఆ తరువాత 2019 జనవరి 27న వందే భారత్ ఎక్స్‌ప్రెస్ అని పేరు పెట్టారు. వందే భారత్ ఎక్స్‌ప్రెస్ తొలి రైలు 2019 ఫిబ్రవరి 15న ప్రారంభించబడింది. వందే భారత్ రైలు గంటకు 160 కిలోమీటర్ల వేగంతో ప్రయాణిస్తుంది.
2023 జనవరి 15న సికింద్రాబాద్ - విశాఖపట్నం వందే భారత్ ఎక్స్ ప్రెస్ ను ప్రధానమంత్రి నరేంద్ర మోదీ వర్చువల్ గా ప్రారంభించారు. ఈ 8వ వందే భారత్ రైలు ఆదివారం మినహా వారంలో మిగతా ఆరు రోజులు సికింద్రాబాద్ నుంచి బయలుదేరి వరంగల్, ఖమ్మం, విజయవాడ, రాజమండ్రి మీదుగా 699 కిలోమీటర్ల దూరం కేవలం 8.30 గంటల్లో విశాఖపట్నం చేరుకుంటుంది. తిరిగి 20 నిమిషాల విరామం తర్వాత సికింద్రాబాద్‌ బయలు దేరుతుంది. ఆంధ్రప్రదేశ్, తెలంగాణ రాష్ట్రాల మధ్య అత్యంత వేగంగా గమ్యస్థానాలకు చేర్చే వందే భారత్‌ రైలు టికెట్ బుకింగ్స్ ప్రారంభమవ్వగా 2023 జనవరి 16 నుంచి ప్రయాణీకులకు అందుబాటులోకి వచ్చింది.
వందే భారత్ ఎక్స్‌ప్రెస్ రైలులో 14 ఏసీ ఛైర్ కార్ కోచ్‌లు, 2 ఎగ్జిక్యూటీవ్ ఏసీ చైర్ కార్ కోచ్‌‌లు ఉంటాయి. మొత్తం 1,128 మంది ప్రయాణికులు ప్రయాణించవచ్చు.
కాగా తెలుగు రాష్ట్రాల మధ్య రెండో వందే భారత్‌ ఎక్స్‌ప్రెస్‌ రైలును ప్రధాని నరేంద్ర మోదీ సికింద్రాబాద్‌ స్టేషన్‌లో 2023 ఏప్రిల్ 8న ప్రారంభించారు. ఈ రైలు సికింద్రాబాద్‌ - తిరుపతి మధ్య నల్గొండ, గుంటూరు, ఒంగోలు, నెల్లూరు స్టేషన్లలో ఆగుతుందని దక్షిణ మధ్య రైల్వే ప్రకటించింది.
ప్రధాన మంత్రి నరేంద్ర మోదీ 2023 సెప్టెంబరు 24న తెలంగాణ-కర్ణాటకను కలిపే విధంగా కాచిగూడ-యశ్వంత్‌పూర్, ఆంధ్రప్రదేశ్-తమిళనాడు కలిపేలా విజయవాడ-చెన్నై మరో రెండు వందే భారత్ ఎక్స్‌ప్రెస్ రైళ్లను ప్రారంభించనున్నారు.
మహారాష్ట్రలో ముంబై నుంచి సోలాపూర్‌ మధ్య, ముంబై-సాయినగర్ షిర్డీ మధ్య వరుసగా 9వ, 10వ వందే భారత్ రైళ్లను ప్రధానమంత్రి నరేంద్ర మోదీ 2023 ఫిబ్రవరి 10న పచ్చజెండా ఊపి వాటిని ప్రారంభించారు.
విశాఖపట్నం-సికింద్రాబాద్ వందే భారత్ ఎక్స్‌ప్రెస్

20833/20834 విశాఖపట్నం - సికింద్రాబాద్ వందే భారత్ ఎక్స్ ప్రెస్ ఆంధ్రప్రదేశ్, తెలంగాణ రాష్ట్రాలను కలిపే భారతదేశపు 8వ వందే భారత్ ఎక్స్ ప్రెస్ రైలు.
విశాఖపట్నం జంక్షన్, సామర్లకోట జంక్షన్, రాజమండ్రి, విజయవాడ జంక్షన్, ఖమ్మం, వరంగల్, సికింద్రాబాద్ జంక్షన్లను కలుపుతూ భారతీయ రైల్వేలు ఈ రైలును నడుపుతున్నాయి. ప్రస్తుతం 20833/20834 నంబరు గల రైలును వారానికి 6 రోజులు నడుపుతున్నారు.
ఇది ఆరవ రెండవ తరం వందే భారత్ ఎక్స్ప్రెస్ రైలు, దీనిని మేక్ ఇన్ ఇండియా చొరవలో భాగంగా చెన్నైలోని పెరంబూరులోని ఇంటిగ్రల్ కోచ్ ఫ్యాక్టరీ (ఐసిఎఫ్) రూపొందించింది, తయారు చేసింది.
20833/20834 విశాఖపట్నం - సికింద్రాబాద్ వందే భారత్ ఎక్స్ ప్రెస్ లో ప్రస్తుతం 14 ఏసీ చైర్ కార్, 2 ఎగ్జిక్యూటివ్ చైర్ కార్స్ కోచ్ లు ఉన్నాయి.
ఆక్వా రంగులో ఉన్న కోచ్ లు ఎసి చైర్ కార్లను సూచిస్తాయి, పింక్ రంగులో ఉన్న కోచ్ లు ఎసి ఎగ్జిక్యూటివ్ చైర్ కార్లను సూచిస్తాయి.
20833/20834 విశాఖపట్నం - సికింద్రాబాద్ వందే భారత్ ఎక్స్ప్రెస్ ప్రస్తుతం వారానికి 6 రోజులు నడుస్తుంది, 699 కిలోమీటర్ల (434 మైళ్ళు) దూరాన్ని 8 గంటల 30 నిమిషాల ప్రయాణ సమయంలో 82 కిమీ /గం (51 మైళ్ళు) సగటు వేగంతో ప్రయాణిస్తుంది. అనుమతించిన గరిష్ట వేగం (ఎంపిఎస్) గంటకు 130 కిలోమీటర్లు (81 మైళ్ళు).
ఈ 20833/20834 విశాఖపట్నం - సికింద్రాబాద్ వందే భారత్ ఎక్స్‌ప్రెస్ షెడ్యూల్ క్రింద ఇవ్వబడింది:-
2023 జనవరి 12న వందేభారత్ ఎక్స్ప్రెస్ రైలు ప్రారంభానికి ముందు విశాఖపట్నంలోని కోచ్ రైల్వే యార్డులో గుర్తుతెలియని వ్యక్తులు రాళ్లు రువ్వడంతో అద్దాల కిటికీ ధ్వంసమైంది. ఈ రేక్ ప్రాథమిక నిర్వహణ తనిఖీల కోసం చెన్నై ఐసిఎఫ్ నుండి వచ్చింది, ఈ సంఘటనలో ఎటువంటి ప్రాణనష్టం జరగలేదు.
ఫలక్‌నామా రైల్వే స్టేషను

ఫలక్‌నామా రైల్వే స్టేషను, భారతదేశంలో హైదరాబాద్ లో ఒక రైలు స్టేషను. ఉద్దేనగడ్డ, చాంద్రాయణగుట్ట, బ్యారక్స్ వంటి పరిసరాలు ఈ స్టేషను నుండి అందుబాటులో ఉన్నాయి.
ఈ రైల్వే స్టేషను నిజాం చే నిర్మించబడింది. హైదరాబాద్ లో పురాతన స్టేషనులలో ఒకటి.
ఫలక్‌నామా రైల్వే స్టేషను ఫలక్నుమా ప్యాలెస్కు సమీపంలో ఉంది. సికిందరాబాద్, శంషాబాద్ వెళ్ళడానికి, జంగంమెట్, చాంద్రాయణగుట్ట, మూసాబౌలిలో నివసించే ప్రజల కోసం, దగ్గరగా ఉన్న స్టేషను.
ఎంఎంటిఎస్ రైళ్లు రైలు మార్గము ఫలక్‌నామా రైల్వే స్టేషను నుండి ప్రారంభమౌతుంది, అది సికింద్రాబాద్ వరకు వెళుతుంది. ఈ స్టేషను ఎలాంటి వాహనాలు మీద వెళ్ళలేని పేద ప్రజలుకు చాలా బాగా పనిచేస్తుంది. పలువురు విద్యార్థులు, ఉద్యోగులు ఈ సేవను ఉపయోగించడానికి పనిచేస్తోంది.
హైదరాబాద్ లో సామాన్యుడు అవసరాలకు పనిచేసే ఆర్టీసీ బస్సు సేవ, రైల్వే సేవ వంటి చాలా మంచి వ్యవస్థీకృత రవాణా ఉంది.
హైదరాబాద్ లో ఎక్కువ మంది ప్రజా రవాణా మీద ఆధారపడినవారు ఉన్నారు.
యమహా

యమహా ప్రపంచ ప్రసిద్ధి చెందిన సంస్థ. ఇది ప్రధానముగా సంగీత పరికరములు మరియి ద్విచక్ర వాహనాలను ఉత్పత్తి చేస్తుంది. దీని ప్రధాన కార్యాలయము జపాన్ లోని టోక్యోలో ఉంది.
యమహా అనేది 1887 లో ప్రారంభించబడింది.
భారతదేశంలో వీరి సంగీత పరికరాలు, వాహనాలు ఎక్కువగా అమ్ముడుపోతాయి. పూర్తే వివరాలకు ఇక్కడ చూడండి.
ఆయుధ కార్మాగారం మెదక్

ఆయుధ కార్మాగారం మెదక్' (English: Ordnance Factory Medak), గతంలో ఆర్డనన్స్ ఫ్యాక్టరీ ప్రాజెక్ట్ మెదక్ (OFPM) అని పిలుస్తారు, దాని అభివృద్ధి దశలో ఉన్నప్పుడు, సాయుధ వాహనాలను తయారు చేసే ఒక సంస్థ, రక్షణ మంత్రిత్వశాఖ ఆర్డినెన్స్ ఫ్యాక్టరీ బోర్డ్ కింద 41 భారత ఆర్డినెన్స్ కర్మాగారాలలో ఒకటి. ఇది 3023 ఎకరాల విస్తీర్ణంలో వ్యాపించి, 3000 మంది ఉద్యోగులను కలిగి ఉంది. కంపెని సంస్థ యొక్క మొత్తం యాజమాన్యానికి బాధ్యత వహిస్తున్న చీఫ్ ఎగ్జిక్యూటివ్ ఆఫీసర్ అయిన ప్రధాన జనరల్ మేనేజర్గా పనిచేస్తున్న IOFS అధికారి (భారత ప్రభుత్వ అధిక కార్యదర్శికి అదనపు కార్యదర్శిగా) నాయకత్వం వహిస్తాడు. భారతదేశంలో ఇన్ఫాంట్రీ కంబాట్ వెహికల్స్ (ICVs) యొక్క ఏకైక తయారీదారు.
ఈ కార్మాగారం 1984 జూలై 19 న భారతదేశ ప్రధాన మంత్రి అయిన శ్రీమతి ఇందిరా గాంధీ గారిచే ప్రారంబించబడింది. ఈ కార్మాగారం అంతర్గత యుద్ధ పదార్ధాల వాహనాల తయారీ, ఉత్పత్తికి ఇది స్థాపించబడింది.
దశాబ్దాలుగా, సంస్థ దాని ఉత్పత్తి శ్రేణిని విస్తరించింది, ఉపరితలం నుండి గాలి క్షిపణులను (SAM) లాంచర్లు, ఉపరితల ఉపరితలం క్షిపణి లాంచర్లు, సాయుధ అంబులెన్సులు, స్వీయ చోదక హౌజిట్జర్స్, సాయుధ కార్లు, మానవరహిత భూ వాహనాలు (UGV లు), సాయుధ లైట్ రికవరీ వాహనాలు, NBC recce వాహనాలు, గని రక్షిత వాహనాలు, సాయుధ ఉభయచర డజార్లు, సాయుధ రాడార్లు, నౌకా ఆయుధాలు మొదలైనవి.
ఇండియన్ ఆర్మ్డ్ ఫోర్సెస్, సెంట్రల్ ఆర్మ్డ్ పోలీస్ ఫోర్సెస్, స్టేట్ ఆర్మ్డ్ పోలీస్ ఫోర్సెస్, పారామిలిటరీ ఫోర్సెస్ ఆఫ్ ఇండియా, స్పెషల్ ఫోర్సెస్ ఆఫ్ ఇండియా మొదలగు వారు ఆయుధ కార్మాగారం మెదక్ యొక్క వినియోగదారులు.
అంబాసిడర్

హిందుస్తాన్ అంబాసిడర్ భారతదేశంకు చెందిన హిందుస్తాన్ మోటార్స్ చే రూపొందించబడ్డ కారు. 1958 నుండి ఉత్పత్తి చేయబడుతున్న ఈ కారుకి కొన్ని మర్పులు చేర్పులు జరిగాయి. UK లోని ఆక్స్ ఫర్డ్లో కౌలీకి చెందిన మోరిస్ మోటార్ కంపెనీ (1956 నుండి 1959 వరకు ఉత్పత్తి చేసిన) మోరిస్ ఆక్స్ ఫర్డ్ III మోడల్ ను ఆధారం చేసుకొని ఈ కారు రూపొందించబడింది.
"The king of Indian roads" (భారతదేశపు రహదారుల రాజు) గా ముద్దుగా వ్యవహరింపబడే అంబాసిడర్, బ్రిటీషు మూలాలు ఉన్ననూ కచ్చితంగా భారతదేశపు కారుగానే చూడబడుతుంది. పశ్చిమ బెంగాల్ లోని కోల్ కటావద్దనున్న ఉత్తర్ పారాలో ఈ కారులు ఉత్పత్తి చేయబడుతున్నాయి. సోనియా గాంధీ వంటి రాజకీయ ప్రముఖులు ఇప్పటికీ అంబాసిడర్ ను వాడటానికే ఇష్టపడతారు.
మారిస్ ఆక్స్ ఫర్డ్ II సిరీస్ మూలంగా తాము నిర్మించిన హిందుస్తాన్ ల్యాండ్ మాస్టర్ స్థానే క్రొత్త మాడల్ ను తీసుకు రావాలన్న బిర్లాల ఆలోచనలు మారిస్ ఆక్స్ ఫర్డ్ III వైపు మళ్ళాయి. అప్పట్లో ఇది సాంకేతికంగా చాలా ముందుండటం, కారు లోపల చాలా విశాలంగా ఉండటం మూలాన దీని పై దృష్టి మరలింది.
భారత ఆటోమొబైల్ రంగంలోకి అనేక అత్యాధునిక కార్లు వచ్చినప్పటికీ కార్ల మార్కెట్‌లో మాత్రం ఇప్పటికీ రారాజుగా వెలుగొందుతున్న కారు అంబాసిడరే. మారుతీ, హ్యుండాయ్, టయోటా, హోండా, నిస్సాన్... ఇలా ఎన్ని కార్ల కంపెనీలు మార్కెట్‌లోకి వచ్చినా దేశీయ కారు అంబాసిడర్‌తో ఏమాత్రం పోటీ పడలేక పోయాయి.
1970, 1980 దశకాల్లో భారతీయ కార్ల రంగానికి ఏకఛత్రాధిపత్యం వహించిన అంబాసిడర్ కారు ఇప్పటికీ ప్రపంచంలో ఉత్తమ ట్యాక్సీగా 'టాప్ గేర్' ఓటింగ్‌లో నిలిచింది. బీబీసీ ఛానల్‌లో వచ్చే టాప్ గేర్ కార్యక్రమం ఎగ్జిక్యూటివ్ డైరెక్టర్ రిచర్డ్ హ్యామండ్ ప్రపంచ వ్యాప్తంగా సర్వే నిర్వహించారు.
ఇందులో అన్ని ఆధునిక కార్ల నుంచి ఎదురైన పోటీని భారతీయ అంబాసిడర్ విజేతగా నిలిచింది. మోరిన్ ఆక్స్‌ఫర్డ్‌గా బ్రిటన్‌లో ప్రారంభమై హిందూస్థాన్ అంబాసిడర్‌గా పేరు మార్చుకున్న ఈ కారు, 80వ దశకం సగంలో మారుతీ కారు రంగ ప్రవేశం వరకు రారాజుగా వెలుగొందింది.
అశోకచక్రవర్తి తోలానా

అశోకచక్రవర్తి తోలానా, తెలంగాణకు చెందిన అంతర్జాతీయ కవి, రివ్యూ రైటర్‌, యూనివర్సల్‌ పీస్‌ అంబాసిడర్‌, గ్లోబల్‌ హార్మోనీ అసోసియేషన్‌ వైస్‌చైర్మన్‌. అశోకచక్రవర్తి రాసిన కవితలు ప్రపంచవ్యాప్తంగా 90కి పైగా దేశాలలో వందలాది సాహిత్య పత్రికలు, సంకలనాలు, ఇ-జైన్‌ లు, పత్రికలు మొదలైనవాటిలో ప్రచురితమయ్యాయి. మలేషియా ప్రభుత్వం నుండి అరుదైన పురస్కారాలు అందుకున్న 8 మంది ప్రపంచ కవులలో ఒకడిగా, వెనిజులా చరిత్రలో అత్యంత ప్రశంసలు పొందిన మొదటి భారతీయుడిగా నిలిచాడు.
అశోకచక్రవర్తి 1960లో తెలంగాణ రాష్ట్ర రాజధాని హైదరాబాదులో జన్మించాడు.
విశ్వశాంతి, ప్రపంచ బ్రదర్‌హుడ్, పర్యావరణ స్పృహను పెంపొందించడానికి కవిత్వాన్ని రాశాడు. 'యూనివర్సల్ పీస్ అంబాసిడర్' అనే బిరుదును అందుకున్నాడు. అశోకచక్రవర్తి రాసిన ది వరల్డ్ నీడ్స్ పీస్ అనే కవిత 2016లో అత్యుత్తమ 12 కవితలలో ఒకటిగా ఎంపిక చేయబడింది, తైవాన్‌లోని ఫార్మోసా పొయెట్రీ ఫెస్టివల్‌లో “లిటరేచర్ ఆఫ్ ది సెలైన్ ల్యాండ్” పేరుతో ప్రత్యేక సంచికలో ప్రచురించబడింది. 2017లో రిపబ్లిక్ ఆఫ్ వెనిజులా (దక్షిణ అమెరికా) "మెరిటో అల్ ట్రాబాజో" అవార్డుకు ప్రతిపాదించబడ్డాడు. ఇతడు రాసిన కవితలు 15 అంతర్జాతీయ భాషల్లోకి అనువదించబడ్డాయి. దేశ విదేశ ప్రముఖులతో ప్రశంసలు అందుకున్నాడు. అశోక్ రాసిన 18 సంపుటాలలో ఆరు ఆంగ్ల కవితా సంపుటాలు ప్రచురించబడ్డాయి. 13 ఆధ్యాత్మిక సంబంధిత పుస్తకాలను తెలుగు నుండి ఆంగ్ల భాషలోకి అనువదించాడు.
అభినయ శ్రీనివాస్

అభినయ శ్రీనివాస్ తెలంగాణ రాష్ట్రానికి చెందిన ఉద్యమ, సినీ గీత రచయిత, గాయకుడు, రంగస్థల నటుడు, దర్శకుడు. గోరింటాకు సినిమాలోని అన్నాచెల్లెలి అనుబంధం జన్మజన్మల సంబంధం, తెలంగాణ ఉద్యమం కోసం ఉస్మానియా క్యాంపస్ లో ఉదయించిన కిరణమా వీర తెలంగాణమా వంటి పాటలను రచించాడు. 2022, జనవరి 5న "స్వచ్ఛ సర్వేక్షణ్ - 2022 మోత్కూర్ పట్టణ బ్రాండ్ అంబాసిడర్" గా నియమించబడ్డాడు.
అభినయ శ్రీనివాస్ అసలు పేరు దొంతోజు శ్రీనివాసచారి. అభినయ కలం పేరు. ఇతడు 1977, జనవరి 23న బ్రహ్మచారి, నర్సమ్మ దంపతులకు తెలంగాణ రాష్ట్రం లోని యాదాద్రి - భువనగిరి జిల్లా, మోత్కూరులో జన్మించాడు.
1992లో పదవ తరగతిలో మోత్కూరు పాత తాలూకా పరిధిలో మొదటిస్థానంలో నిలిచి, నల్లగొండలోని ప్రభుత్వ పాలిటెక్నికల్‌ కళాశాలలో మెకానికల్‌ ఇంజనీరింగ్, తిరుమలగిరిలోని ప్రగతి డిగ్రీ కళాశాలలో డిగ్రీ, హైదరాబాదులోని ఉస్మానియా విశ్వవిద్యాలయంలో ఎంఏ తెలుగు సాహిత్యం పూర్తి చేశాడు.
ఈయనకు శ్రీలతతో వివాహం జరిగింది. వీరికి ఇద్దరు కుమారులు (వంశీచరణ్, ప్రణవనాథ్).
1989లో మిత్రులతో కలిసి మోత్కూర్ లో అభినయ కళాసమితిని స్థాపించాడు. రాష్ట్ర, జిల్లా స్థాయి నాటకపోటీల్లో పాల్గొని వందల నాటక ప్రదర్శనలు ఇచ్చి బహుమతులు అందుకున్నాడు.
2005లో వచ్చిన నిరీక్షణ సినిమాలోని ధేఖో ధేఖో భాయ్ అనే పాట ద్వారా సినీరంగ ప్రవేశం చేసి గోరింటాకు, నవ వసంతం, దొంగల బండి, సవాల్, భీమిలి కబడ్డీ జట్టు, మంచివాడు, వెంకటాద్రి, అధినేత, సమర్ధుడు, సేవకుడు, జై తెలంగాణ, వీడు మాములోడు కాదు, నచ్చావ్ అల్లుడు, ఎస్.ఎం.ఎస్., వీర, పోరు తెలంగాణ, జలక్, మా వూరి మహర్షి, మిస్టర్ లవంగం, పున్నమి నాగు, విజయదశమి, ఫస్ట్ లవ్, వాడే కావాలి కాకతీయుడు, వైభవం, తుపాకి రాముడు, జైసిన, గువ్వ గోరింక, రుద్రంగి, చిల్ బ్రో, ట్రెండు మారిన ఫ్రెండ్ మారడు వంటి 70కు పైగా సినిమాలలో అనేక పాటలు రాశాడు. గోరింటాకు సినిమాలోని అన్నాచెల్లెలి అనుబంధం జన్మజన్మల సంబంధం పాట మంచి గుర్తింపునిచ్చింది.
శరణాంజలి, తెలంగాణ సంగతులు, ఆఖరి మోఖ, ఔర్ ఏక్ ధక్కా వంటి తెలంగాణ పాటల సీడిలు రూపొందించాడు. తెలంగాణ ఉద్యమం కోసం రాసిన ఉస్మానియా క్యాంపస్ లో ఉదయించిన కిరణమా వీర తెలంగాణమా పాట మంచి గుర్తింపునిచ్చింది.
జాగృతి, నవతరం, సంధిగ్ధ సంధ్య, కాలగర్భం, చరమగీతం. కాలగర్భం నాటికలో 'పాలకుర్తి పోతురాజు', సందిగ్ధ సంధ్య నాటికలో 'భూపతి' పాత్రలకు రాష్ట్రస్థాయిలో ఉత్తమ విలన్ గా గుర్తింపు.
Sand Van Roy

Sand Van Roy is a Dutch actress and advocate for victims of sexual violence.
Born in Heerlen, Netherlands, daughter of two general practitioners, she moved to Paris at the age of 17. She worked as a model before turning to comedy.
Practising stand-up, she opened for Mathieu Madénian and Gad Elmaleh. She was involved in the launch of Funny Bones, an English language YouTube channel. She since appeared in supporting roles in two EuropaCorp productions.
In May 2018, during a period marked by the Harvey Weinstein case, she filed a complaint against Luc Besson for rape; Luc Besson's lawyer, Thierry Marembert, stated that the director "still denies the charges brought against him". Legal proceedings later acquitted Besson.
In April 2021, the Mail Online recognized that publishing three articles in 2018 and 2019 revealing Sand Van Roy’s name and complaint against Luc Besson were a breach of her privacy. They also recognized that she never mentioned being drugged. They "offered to pay compensation and legal costs, and apologized to her for the distress caused."
In in May 2019, she protested the Cannes Film Festival's Palme d'honneur being given to Alain Delon by walking the red carpet with a temporary tattoo that read "Stop violence against women".
In 2020, Van Roy became an ambassador of the foundation Stichting Cassandra, which defends the interests of victims of sexual and psychological violence.
India's Cup

India's Cup is a motor rally made famous for being the first organized adventure tour to use the iconic Hindustan Ambassador as its flagship vehicle in 2008. According to the lead organizer, Princely J., the adventure tourism rally has been conducted five times a year since 2008 along predetermined routes. On each occasion, the participants are given the route, the destinations, and some advice and recommendations, but remain free to travel at their own pace.
India's Hindustan Motors has cancelled the production of the Hindustan Ambassador in 2014, remaining as one of the most easily recognized automobiles in India. This is largely because since its production began in 1957, it had been the most popular and well-known car in India for decades, with the manufacturer holding a 70 per cent share of the market. India's Cup, created in 2008 alongside the Indian Autorickshaw Challenge by the same adventure tourism operator, is 2,389 km (1,484 miles) long. The starting point is in Chennai, with the route crossing the country to the finish line in Panjim, Goa 11 days later.
The route is between Chennai to Thanjavur, then to Tuticorin, Alappusha, Coimbatore, Mysuru, Mangaluru, Shivamogga, and Hampi, before arriving to the finish line in Panjim, Goa. India's Cup spans 2,389 km (1,484 miles) over the course of 11 days.
The India's Cup rally is officially backed by the online directory portal GamingZion.
In addition to donating a percentage of the revenue going to charitable causes, the rally's organizers also offer an option to visit some local schools along the route, where all volunteers can choose to leave a small donation (in gifts, or money) to the students and school staff directly.
Haupia

Haupia is the Hawaiian name for a traditional coconut pudding found throughout Polynesia.
Haupia and other similar coconut puddings are a variety of traditional Polynesian pudding. Puddings made in the Pacific islands generally consist of two components; a base made from a starch such as taro or breadfruit and an emollient such as coconut milk or oil that bound the material together when cooked.
Starch extracted from the pia (or Polynesian arrowroot) is the original thickening agent used in making this dish. These puddings would originally have had a more mucilaginous consistency, and more so without refrigeration historically. Cornstarch (grain starch) is often substituted for pia in modern recipes which give a different texture overall more akin to gelatin. A suitable substitute for arrowroot starch would be another root starch like potato starch or tapioca. Traditional haupia is vegan and does not contain gelatin, eggs, or dairy.
These coconut puddings that were made by the Polynesians were noted by early European explorers to have a resemblance in appearance and taste to the European dessert blancmange.
A standard recipe calls for coconut cream (or coconut milk), water, sugar, salt, and starch to be mixed, then heated until thickened. The mixture may be chilled or left to set until firm.
Haupia remains a popular dessert on its own. It is often served along traditional Hawaiian dishes and at luaus. But it is also a versatile dish that can be incorporated into other desserts.
Haupia is popularly layered on chocolate pudding pie and sweet potato pie. Haupia can also be used in place of buttercream in fillings for cakes, donuts (including malasadas), incorporated into ice cream, or provide a more local twist in almond tofu. McDonald's restaurants in Hawaii seasonally sell fried haupia pies and taro pies.
In Hawaii, products that are coconut flavored but not containing haupia are sometimes appropriated as "haupia".